seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คู่ทรหด (รายการโทรทัศน์)

คู่ทรหด เป็นรายการประเภทวาไรตี้โชว์รายการแรกของ บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) และเป็นรายการแรกของบริษัทที่เสนอออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ออกอากาศครั้งแรกในวันเสาร์ที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2534 และออกอากาศครั้งสุดท้ายเมื่อวันอาทิตย์ที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2536 โดยในปีแรกออกอากาศเป็นประจำทุกวันเสาร์ เวลา 16.42-17.39 น. ปีที่ 2 ย้ายเวลาเป็น 17.30-18.30 น. และเทปสุดท้ายของรายการซึ่งเข้าปี 2536 ได้ย้ายวันและเวลาเป็น 22.00-23.00 น. ของวันอาทิตย์ รายการมีอายุเพียง 2 ปี
ผู้เป็นต้นคิดให้เกิดรายการนี้คือ คุณปัญญา นิรันดร์กุล ในฐานะหัวหน้าครอบครัวซึ่งมักจะถูกสัมภาษณ์เรื่องครอบครัวบ่อยๆ ตามสื่อต่างๆ จนเมื่อมีบริษัทของตนเองขึ้นมาก็อยากจะมีรายการที่เป็นเรื่องราวของครอบครัวจริงๆ เพื่อเป็นอุทาหรณ์สอนใจ รายการคู่ทรหดจึงถือกำเนิดขึ้น โดยให้นิยามเปิดรายการว่าเป็น ""รายการเพื่อส่งเสริมสถาบันครอบครัว สถาบันแรกที่สำคัญที่สุดของสังคม"" โดยที่ผู้ชมจะได้รับความบันเทิงจากการชมละครพร้อมการสัมภาษณ์ ข้อคิดหรือแนวทางในการดำรงชีวิตคู่ซึ่งนำมาปรับใช้กับชีวิตประจำวันได้ และยังจะทราบว่าชีวิตคู่ที่ร่วมรายการนั้นเริ่มต้นและเป็นมาอย่างไร

รายการมีลักษณะเป็นทอล์กโชว์ผสมละคร โดยเป็นการนำเสนอชีวิตคู่สามีภรรยาที่ประสบความสำเร็จจากการใช้ชีวิตร่วมกันนานหลายปี โดยคู่ที่ได้รับเชิญมีทั้งบุคคลในวงการบันเทิง คนดังในวงการอื่นๆ และคนทางบ้านที่มีเรื่องราวน่าสนใจ เพื่อมาเปิดเผยกันในห้องส่งสลับกับการชมละครจำลองชีวิตจริง โดยจะเชิญผู้ร่วมรายการมาพูดคุยถึงจุดเริ่มต้นชีวิตคู่เป็นการเกริ่นนำ จากนั้นจะให้ชมละครจำลองรายละเอียดการดำเนินชีวิตคู่ โดยใช้ผู้แสดงแทนเป็นเวลาประมาณ 20 นาที แล้วกลับเข้าห้องส่งเพื่อพูดคุยถึงความรู้สึกจากการชมละคร และสรุปชีวิตการครองเรือน

คู่ร่วมรายการทุกคู่จะได้รับของรางวัลในช่วงท้ายรายการ โดยในปีแรกทางรายการจะมอบเกียรติบัตรให้แต่ละคู่ และยังจะได้รับการคัดเลือกเพื่อชิงตำแหน่ง "แชมป์คู่ทรหดประจำฤดู" โดยแบ่งเป็น คู่ทรหดประจำฤดูร้อน คู่ทรหดประจำฤดูฝน และ คู่ทรหดประจำฤดูหนาว เมื่อสิ้นสุดทุกฤดูจะมีการตัดสินเพื่อชิงตำแหน่ง ""สุดยอดคู่ทรหดแห่งปี"" มีของรางวัลเป็นบ้านพร้อมที่ดินมูลค่านับล้านบาท (วิธีการคัดเลือกประจำปียังเอามาปรับใช้ในรายการชิงช้าสวรรค์) แต่ในปีที่ 2 ได้เปลี่ยนของรางวัลเป็นรูปภาพขนาดใหญ่อัดด้วยฟิล์มสีโกดัก ให้กับคู่ร่วมรายการในแต่ละครั้งเท่านั้น ซึ่งใช้กันมาจนเปลี่ยนรายการเป็นละครแห่งชีวิต

รางวัลสุดยอดคู่ทรหดแห่งปี 2534

ตราสัญลักษณ์ประจำรายการ คู่ทรหด ที่ใช้มาแรกเริ่ม ถูกออกแบบให้เป็นรูปโล่ คล้ายกับตราสัญลักษณ์ของสถาบันหรือองค์กรทางราชการ ข้างใต้เป็นริบบิ้นประทับชื่อรายการ เหนือโล่ประดับรูปหัวใจ ด้านข้างโล่เป็นสัญลักษณ์แทนสภาพอากาศซึ่งจะเปลี่ยนไปตามฤดูที่กำหนด และภายในโล่ถูกแบ่งด้วยส่วนสำคัญต่างๆ โดยใช้รูปตัวแทนสื่อความหมายที่เกี่ยวข้องกับความรักในแต่ละส่วน
แต่ภายหลังได้มีการปรับเปลี่ยนโลโก้ให้ดูง่ายขึ้นกว่าเดิม เหลือแค่ริบบิ้นประทับชื่อรายการ กับรูปหัวใจซึ่งประดับไว้เหนือริบบิ้น

เพลงประจำรายการคู่ทรหด จะมี 3 เวอร์ชัน
"คิงคองไม่เกี่ยวกับส้มตำ แต่ชุดว่ายน้ำคู่กับนางสาวไทย

ปลาทูไม่เกี่ยวกับรถไฟ แต่ดาราไทยคู่กับไมโครโฟน

ฟันปลอมไม่เกี่ยวกับเหล้าขาว แต่ว่าหนวดเคราคู่กับใบมีดโกน

นักมวยไม่เกี่ยวกับกระโถน อยากร้องตะโกนว่าคู่กันได้ไง

- คู่ใคร คู่มัน คู่กันมาแต่ชาติไหน

คู่ฉันล่ะสิมันกว่าใคร จะเป็นจะตายล่ะ คู่ทรหด (ซ้ำท่อน)

...คู่ทรหด""อาจเป็นเพราะเรา คู่กันมาแต่ชาติไหน

จะรัก รักเธอตลอดไป เป็นลมหายใจของกันและกัน"
ร้านหนังสือ

ร้านหนังสือ คือ ร้านที่จำหน่ายหนังสือประเภทต่าง ๆ ที่มีลิขสิทธิ์มาจากในประเทศและต่างประเทศ. โดยร้านหนังสือนั้นอาจแบ่งเป็นในหลากหลายประเภทเช่น ร้านที่จำหน่ายหนังสือใหม่ และหนังสือเก่า , ร้านที่จำหน่ายหนังสือในประเทศและหนังสือต่างประเทศ ฯลฯ ร้านหนังสือนี้มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานนับหลายพันปีโดยเชื่อว่าเริ่มต้นมาจากประเทศในแถบยุโรป และมาสู่ยุคร้านหนังสือสมัยใหม่โดยความก้าวหน้าของเทคโนโลยีการพิมพ์
ดอกไม้ ไนน์มา กับขาหมู

ดอกไม้ ไนน์มา กับขาหมู เป็น ภาพยนตร์ไทย แนวตลกจาก ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2539 นำแสดงโดย กัปตัน ภูธเนศ,ธัญญ่า ธัญญาเรศและต่อ นันทวัฒน์

ดอกไม้ ไนน์มา กับขาหมู เป็นภาพยนตร์ที่เล่าถึงชายหนุ่ม 5 คนได้แก่ดอกไม้,จอห์น,น็อต,เจและท่อกที่ได้มาเช่าบ้านของป้าแมวอยู่และเพราะ
อุปนิสัยชอบแอบมองชาวบ้านของจอห์นทำให้เขาและเพื่อนๆได้พบกับไนน์สาวน้อยทอมบอยน้องสาวของนิวเพื่อนสนิทของทั้ง 5 หนุ่มและเป็นหลานสาวของ
ป้าแมวเจ้าของบ้านที่ชายหนุ่มเช่าอยู่และลุงอาจเจ้าของบ้านฝั่งตรงข้ามที่มีนิสัยลึกลับไม่ชอบมาพากล
ขอเดี่ยวด้วยคนนะ

ขอเดี่ยวด้วยคนนะ เป็นอัลบั้มชุดแรกและชุดเดียวหลังการแยกตัวจากวงดนตรีคาราบาว ของ อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี, เทียรี่ เมฆวัฒนา และเป้า - อำนาจ ลูกจันทร์ ที่เป็นการผลิตผลงานร่วมกัน ออกวางแผงครั้งแรกในปลายปี พ.ศ. 2532 กับบริษัท กาแล็กซี่ เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ ซึ่งเคยรับผลิตผลงานของเล็ก - ปรีชา ชนะภัย ในชุด "ดนตรีที่มีวิญญาณ" ออกมาก่อนหน้า

แนวเพลงในอัลบั้มชุดนี้ ถึงแม้ยังติดมาจากสมัยอยู่กับวงคาราบาวบ้าง แต่ในภาคดนตรีก็มีความละเอียดลงตัว และโดดเด่นยิ่งขึ้น โดยเฉพาะการสร้างความแปลกใหม่ด้วยเสียงคันชักกีตาร์ในท่อนโซโล่ หรือการใช้เสียงเด็กสอดประสานระหว่างเพลง อัลบั้มชุดนี้ประสบความสำเร็จอย่างสูง และยังได้รับรางวัลสีสันอะวอร์ดส์ สาขาศิลปินกลุ่มยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2532 ถือเป็นความสำเร็จครั้งหนึ่งก่อนจะแยกย้ายกันไปทำอัลบั้มเดี่ยวอย่างแท้จริงของแต่ละคน เช่น อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี - ลมไผ่, เทียรี่ เมฆวัฒนา - จักรวาล, เป้า - อำนาจ ลูกจันทร์ - นักร้องจำเป็นหน้าปกพิมพ์ครั้งแรกของอัลบั้มชุดนี้แตกต่างจากหน้าปกเทปที่วางตลาดในช่วงเดียวกัน ตรงที่ไม่มีการระบุชื่อศิลปิน เพียงใช้ตราสัญลักษณ์ P 3 ตัว ชื่ออัลบั้ม และหน้าตาของกลุ่มศิลปินซึ่งคุ้นเคยกันดีในโทนขาว - ดำ การจัดองค์ประกอบของภาพจึงให้ทั้งสามคนแหงนคออยู่ด้านล่าง โดยมีร่างคนยืนค้ำหัวเข็มขัดรูปหัวควายอยู่เบื้องหลัง เป็นการสื่อความหมายได้โดยไม่ต้องย้ำ
ธัญยกันต์ ธนกิตติ์ธนานนท์

ธัญยกันต์ ธนกิตติ์ธนานนท์ (ชื่อเล่น : หยก) หรือชื่อเดิม กชกร ศุภการกิจกุล (ชื่อเล่น : นุ่น) เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2529 เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย สังกัดช่อง 7 สี ธัญยกันต์เริ่มทำงานในวงการบันเทิงเมื่ออายุ 13 ปี ด้วยการเป็นนางแบบถ่ายปกนิตยสารวัยรุ่น มีผลงานถ่ายโฆษณาหลายชิ้น และประสบความสำเร็จจากการประกวดนางงามและนางแบบหลายเวที ในปี 2549 ธัญยกันต์มีผลงานเด่นที่ประสบความสำเร็จและสร้างชื่อเสียงเป็นอย่างมากทำให้เธอโด่งดังเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากการรับบท "คุณมิลค์" ในภาพยนตร์เรื่อง "หนูหิ่น เดอะมูฟวี่"

ด้านการศึกษา ธัญยกันต์สำเร็จการศึกษาในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย กรุงเทพมหานคร และสำเร็จการศึกษาขั้นสูงสุดในระดับปริญญาตรี ศิลปบัณฑิต สาขาวิชาศิลปะภาพถ่าย จากคณะศิลปะและการออกแบบ สาขาศิลปะภาพถ่าย มหาวิทยาลัยรังสิต

ด้านผลงานการแสดง ธัญยกันต์โด่งดังเป็นที่รู้จักและมีผลงานละครที่ประสบความสำเร็จมากมาย ซึ่งทั้งหมดออกอากาศทางช่องเจ็ด ละครเรื่องแรกของธัญยกันต์ คือ ภารกิจพิชิตดอกฟ้า ออกอากาศในปี 2549 โดยรับบทเป็น น้ำหวาน และด้วยการรับบทที่หลากหลายแตกต่างกันในแต่ละเรื่องทั้งบทดีและบทร้าย ทำให้ธัญยกันต์มีผลงานด้านการแสดงอย่างต่อเนื่องและมักประสบความสำเร็จจากการสวมบทร้าย ในปี 2557 ธัญยกันต์มีผลงานละครที่ประสบความสำเร็จและสร้างชื่อเสียงเป็นอย่างมาก คือเรื่อง คมพยาบาท โดยธัญยกันต์ รับบท "เย็น" คาแรคเตอร์คือหญิงสาวผู้มีความอาฆาตพยาบาทอย่างรุนแรง ซึ่งเป็นบทเดียวกับที่ สุภาภรณ์ คำนวณศิลป์ หรือหมวย เคยแสดงไว้และประสบความสำเร็จอย่างมากมายจากการรับบทเดียวกันในละครเรื่องเดียวกันนี้เมื่อหลายปีก่อน

ส่วนผลงานสร้างชื่ออื่นๆของธัญยกันต์นอกเหนือจากด้านการแสดงคืองานถ่ายแบบนิตยสารชื่อดัง คือ ในเดือนกรกฎาคม 2557 ธัญยกันต์มีผลงานถ่ายแบบให้กับนิตยสารเพลย์บอย Play Boy ประเทศไทย และในเดือนมีนาคม 2558 ธัญยกันต์ มีผลงานถ่ายแบบชุดว่ายน้ำให้กับนิตยสาร MARS• เพลง นางแบบโคกกระโดน
• รายการ 7 สีคอนเสิร์ตออนทัวร์ ละครดุจดาวดิน
• รายการ 7 สีคอนเสิร์ตออนทัวร์ ละครหางเครื่อง
สุระ จันทร์ศรีชวาลา

สุระ จันทร์ศรีชวาลา หรือ สุระจันทร์ จันทร์ศรีชวาลา นักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายอินเดีย ปัจจุบันเป็นประธานกรรมการบริษัท มิตรแท้ประกันภัย เคยเป็นเจ้าของบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์และประกันภัยหลายแห่ง เช่น บริษัทเครดิตฟองซิเอร์ ยูนิโก้ บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์มิตแลนด์ บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์เชียงใหม่ทรัสต์ บริษัทไทยประสิทธิประกันภัย (ชื่อเดิมของมิตรแท้ประกันภัย) และเคยเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ธนาคารแหลมทอง ก่อนจะถูกคำสั่งของรัฐบาล ให้ยุบรวมกิจการเข้าเป็นส่วนหนึ่งของธนาคารรัตนสิน ในปี พ.ศ. 2541

สุระเติบโตจากครอบครัวไทยซิกข์ มีชื่ออินเดียว่า สุรอมัต ซิงห์ จบการศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ธุรกิจดั้งเดิมของครอบครัวมีอาชีพขายผ้า และสะสมที่ดินจนถือครองอสังหาริมทรัพย์ไว้เป็นจำนวนมาก ต่อมาได้ขยายไปสู่การพัฒนาที่ดิน และขยายไปสู่ธุรกิจไฟแนนซ์และบริการด้านการเงิน เป็นหนึ่งในกลุ่มนักธุรกิจใหม่ที่ได้รับฉายาว่า "สามสุ"
กรมขุนสุเรนทรพิทักษ์

เจ้าฟ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ หรือ เจ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ มีพระนามเดิมว่า เจ้าฟ้านเรนทร เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9 ที่ประสูติแต่สมเด็จพระอัครมเหสี พระองค์มีพระอนุชา 2 พระองค์ ได้แก่ เจ้าฟ้าอภัยและเจ้าฟ้าปรเมศร์

ก่อนสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9 จะเสด็จสวรรคตนั้น พระองค์ได้แสดงพระราชประสงค์ที่จะให้พระราชโอรสของพระองค์สืบต่อราชสมบัติแห่งกรุงศรีอยุธยา ทั้ง ๆ ที่ในขณะนั้นเจ้าฟ้าพร พระอนุชาในพระองค์ทรงดำรงตำแหน่งที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลอยู่ ในขั้นแรกนั้นสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9 มีพระราชประสงค์ที่จะให้เจ้าฟ้านเรนทรเสด็จขึ้นครองราชย์แต่เจ้าฟ้านเรนทรไม่ทรงเห็นชอบด้วยเนื่องจากพระมหาอุปราชก็ยังคงมีพระชนม์อยู่ เจ้าฟ้านเรนทรจึงทรงออกผนวช ดังนั้น สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9 จึงทรงยกราชสมบัติให้เจ้าฟ้าอภัย (ราชบุตรองค์รอง) สืบราชสันตติวงศ์ต่อ

เหตุการณ์ในครั้งนี้สร้างความไม่พอใจให้กับกรมพระราชวังบวรเป็นอย่างมาก จึงนำไปสู่ศึกกลางเมืองระหว่างวังหน้าและวังหลวงขึ้น โดยกรมพระราชวังบวรฯเป็นฝ่ายมีชัยและเสด็จขึ้นครองราชสมบัติทรงพระนามว่า สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 3 หรือสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ หลังจากนั้นพระองค์มีพระราชดำรัสให้นำตัวเจ้าฟ้าอภัยและเจ้าฟ้าปรเมศร์ไปสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ตามโบราณราชประเพณี

ส่วนเจ้าฟ้านเรนทรนั้นดำรงเพศบรรพชิตตลอดมา โดยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงสถาปนาให้ทรงกรมที่ "กรมขุนสุเรนทรพิทักษ์" เจ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ทรงสนิทกับพระองค์เป็นอย่างยิ่ง จนทำให้เจ้าฟ้ากรมขุนเสนาพิทักษ์ เกิดความระแวงและลอบทำร้ายเจ้าฟ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์แต่ไม่ทรงได้รับบาดเจ็บ เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงกริ้วกรมขุนเสนาพิทักษ์มาก ได้มีพระบรมราชโองการให้จับตัวกรมขุนเสนาพิทักษ์มาให้ได้ แต่ในระหว่างกรมขุนเสนาพิทักษ์ได้เสด็จออกผนวชจึงทรงพ้นจากภัยในครั้งนี้ได้

ใน "คำให้การชาวกรุงเก่า" ระบุว่าเจ้าฟ้านเรนทรได้พระองค์เจ้าสมบุญคงเป็นพระชายา มีพระธิดาด้วยกันสามพระองค์คือ พระองค์เจ้าพราน (ปาน), พระองค์เจ้าบุตร และพระองค์เจ้าหงส์

เจ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ไม่ปรากฏในพระราชพงศาวดารว่าสิ้นพระชนม์เมื่อใด แต่มีข้อสันนิษฐานว่าน่าจะก่อนที่พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจะทรงสถาปนากรมขุนเสนาพิทักษ์ขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคลในปี พ.ศ. 2284

พระตระกูลในเจ้าฟ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์
พรุ่งนี้ก็รักเธอ

พรุ่งนี้ก็รักเธอ เป็นละครโทรทัศน์ รักโรแมนติกดราม่าของบริษัท เอ็กแซ็กท์ และ ซีเนริโอ จำกัด บทประพันธ์และบทโทรทัศน์โดย พิมพ์มาดา พัฒนอลงกรณ์, ศุภกร เหรียญสุวรรณ, ชวนนท์ สารพัฒน์, อภิศรา วงศร, วรรณวิภา สามงามแจ่ม อำนวยการผลิตโดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ และ นิพนธ์ ผิวเณร และกำกับการแสดงโดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ นำแสดงโดย ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์ และ พิยดา อัครเศรณี ออกอากาศทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 20.25 - 21.25 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 เริ่มออกฉายวันแรกวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 - 22 ธันวาคม พ.ศ. 2552

ปรมินทร์ กับแก้วกัญญา รักกันมานาน และกำลังจะแต่งงานกัน แต่เมื่อปัทมาศ พี่สาวของปรมินทร์ฆ่ากิ่งกาญจน์พี่สาวของแก้วกัญญา ซึ่งทำงานเป็นพี่เลี้ยงหนูนิ่ม ลูกสาวของเธอ เพราะเข้าใจผิดว่ากิ่งกาญจน์เป็นชู้กับพิพัฒน์สามีของตน ปัทมาศเลยต้องติดคุก ส่วนแก้วกัญญาก็ต้องเลิกรากับปรมินทร์ แล้วพาฟองจันทร์ กับก้องบดินทร์ แม่และน้องหนีไปอยู่ระยอง ปรมินทร์เสียใจมากแต่ก็จำต้องตัดใจเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่มีแก้วกัญญา

6 ปีผ่านไป แก้วกัญญาเข้าทำงานที่เดียวกับผึ้งเพื่อนสนิท ซึ่งเป็นที่ทำงานเดียวกับปรมินทร์ เมื่อปรมินทร์รู้เลยดึงแก้วกัญญามาเป็นเลขา เพื่อกลั่นแกล้งให้สมกับที่เธอเคยทิ้งเขาไป และเมื่อวรรณอร แฟนใหม่ของปรมินทร์เห็นแก้วกัญญาเข้าก็รู้สึกไม่ถูกชะตา เลยคอยหาเรื่องอยู่ตลอด ส่วนปรมินทร์เองก็หึงนุติ พนักงานอีกคนที่คอยตามจีบแก้วกัญญาไม่ห่าง
ฝ่ายก้องบดินทร์ก็ได้พบกับพีรวิชญ์ น้องชายของพิพัฒน์ ทั้งคู่รู้สึกดีต่อกัน ก้องบดินทร์พยายามปฏิเสธ แต่ในที่สุดพีรวิชญ์ก็ตามตื้อ จนก้องบดินทร์ใจอ่อนยอมแอบคบหาด้วย

ปรมินทร์บังคับให้แก้วกัญญาช่วยเลี้ยงหนูนิ่ม จนต่อมาหนูนิ่มกลายเป็นกาวประสานที่เกือบจะทำให้ปรมินทร์และแก้วกัญญากลับมารู้สึกดีต่อกันอีกครั้ง แต่แล้วทุกอย่างก็พังทลายลง เมื่อปัทมาศออกจากคุก วรรณอรจึงได้รู้ความจริงว่าแก้วกัญญาเคยเป็นแฟนกับปรมินทร์ วรรณอรไม่พอใจมากเลยยืมมือปัทมาศกลั่นแกล้งแก้วกัญญาต่างๆ นานา ถึงขั้นวางแผนให้พิพัฒน์ปลุกปล้ำแก้วกัญญา โชคดีที่ปรมินทร์มาช่วยทัน และไม่นานแก้วกัญญาก็รู้เรื่องที่ก้องบดินทร์คบหากับพีรวิชญ์ เธอขอให้ทั้งคู่เลิกกัน จนเหตุการณ์บานปลาย ทำให้ปรมินทร์เข้าใจผิดคิดว่าแก้วกัญญารักพิพัฒน์ ปรมินทร์เลยหึงจนขาดสติบุกเข้าไปปลุกปล้ำแก้วกัญญา

ด้านพีรวิชญ์กับก้องบดินทร์ก็ถูกพิพัฒน์จับได้ พิพัฒน์โกรธจัดจะขับรถชนทั้งคู่ แต่ก้องบดินทร์ผลักพีรวิชญ์ออก ทำให้ตนแองต้องตาบอด พิการตลอดชีวิต ก้องบดินทร์ตัดสินใจบอกเลิกพีรวิชญ์ เพราะไม่อยากให้เขาต้องเป็นทุกข์

ด้านปรมินทร์ก็พยายามตามง้อ จนแก้วกัญญาเริ่มใจอ่อน แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อวรรณอรบอกว่าตั้งท้องกับปรมินทร์ แก้วกัญญาเสียใจมาก และตัดสินใจหนีออกไปจากชีวิตของปรมินทร์อีกครั้ง แต่จู่ๆ แก้วกัญญาก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมหนูนิ่ม โดยในวันแต่งงานของปรมินทร์กับวรรณอร ปัทมาศวางแผนนัดแก้วกัญญามาพบเพื่อจะล้างแค้นให้หนูนิ่ม ปัทมาศจะจัดการแก้วกัญญาอย่างไร? และปรมินทร์จะช่วยชีวิตแก้วกัญญาได้ทันเวลาหรือไม่?
สวนพฤกษศาสตร์แพดัว

สวนพฤกษศาสตร์แพดัว () เป็นสวนพฤกษศาสตร์ (botanical garden) เพื่อการศึกษาทางพฤกษศาสตร์ที่เก่าที่สุดในโลก (สวนพฤกษศาสตร์ปิซาเป็นสวนพฤกษศาสตร์ของมหาวิทยาลัยที่เก่าที่สุดในโลกอย่างเป็นทางการ) สวนพฤกษศาสตร์แพดัวยังคงตั้งอยู่ที่เมืองแพดัวในประเทศอิตาลี ตั้งแต่เริ่มสถาปนาในปี ค.ศ. 1544 แต่หลังจากนั้นก็ถูกย้ายอีกสองครั้งจนมาตั้งอยู่ ณ ที่ตั้งปัจจุบันตั้งแต่ ค.ศ. 1591 สวนเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยแพดัว ที่ปัจจุบันครอบคลุมเนื้อที่ 22,000 ตารางเมตร และมีชื่อเสียงว่าเป็นสวนที่สะสมพันธุ์ไม้เฉพาะทางและการออกแบบสวนในประวัติศาสตร์

สวนพฤกษศาสตร์แพดัวมีพันธุ์ไม้ด้วยกันราว 6,000 ชนิดที่จัดตามกลุ่มทางพฤกษศาสตร์ การใช้สอย สิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ และมาตรฐานประวัติศาสตร์

“สวนพฤกษศาสตร์แพดัว” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997
พระราชวังกาแซร์ตา

พระราชวังกาแซร์ตา (; ) เป็นอดีตพระราชวังที่ประทับของพระมหากษัตริย์แห่งเนเปิลส์แห่งราชวงศ์บูร์บง ที่ตั้งอยู่ที่เมืองกาแซร์ตาในประเทศอิตาลี พระราชวังกาแซร์ตาเป็นหนึ่งในพระราชวังแบบบาโรกที่ใหญ่ที่สุดที่สร้างขึ้นในยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 18

“พระราชวังกาแซร์ตา” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997 ในฐานะที่ "งานชิ้นเลิศของยุคบาโรก ที่ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างในการสร้างความลวงตาและพหุทัศน์ทางสถาปัตยกรรม"

การก่อสร้างพระราชวังกาแซร์ตาเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1752 สำหรับพระเจ้าชาลส์ที่ 7 แห่งเนเปิลส์ ผู้ทรงทำงานอย่างใกล้ชิดกับสถาปนิกลุยจี วันวีเตลลี เมื่อทอดพระเนตรเห็นแบบจำลองสำหรับพระราชวัง พระเจ้าชาลส์ก็ทรงเต็มตื้นไปด้วยพระอารมณ์ "ที่ฉีกพระหทัยจากพระอุระ" แต่พระองค์ก็มิได้มีโอกาสที่จะได้บรรทมในพระราชวังแม้แต่เพียงคืนเดียว พระเจ้าชาลส์ทรงสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1759 เพื่อไปเป็นพระมหากษัตริย์สเปน โครงการดำเนินต่อมาโดยพระราชโอรสองค์ที่สามและผู้ครองเนเปิลส์ต่อมาพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งเนเปิลส์
สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี

สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี หรือ สะพานส่งน้ำคาโรไลน์ (; ) เป็นสะพานส่งน้ำที่สร้างขึ้นเพื่อส่งน้ำสำหรับการใช้สอยที่พระราชวังกาแซร์ตาและรีสอร์ตซานลูซีโอ แหล่งน้ำที่ใช้ส่งมาจากตีนเขาตาบูร์โนจากบ่อน้ำพุธรรมชาติที่ฟิซโซในบุชชาโนไกลออกไปราว 38 กิโลเมตรที่ส่วนใหญ่ส่งใต้ดิน

งานสร้าสะพานว่าจ้างโดยพระเจ้าชาลส์ที่ 7 แห่งเนเปิลส์ และออกแบบโดยสถาปนิกลุยจี วันวีเตลลี ที่กลายมาเป็นชื่อของสะพานต่อมา การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1753 และเปิดทำการใช้เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1762 ส่วนของสถาปัตยกรรมที่ยังคงอยู่ในสภาพที่ได้รับการรักษาไว้เป็นอย่างดีคือช่วงที่เป็นสะพานทูฟาที่ยาว 529 เมตรที่เชื่อมหุบเขาเขามัดดาโลนีระหว่างเขาโลกาโนทางตะวันออกกับเขาการ์ซาโนทางตะวันตก ซึ่งสร้างตามแบบสะพานส่งน้ำแบบโรมัน เป็นแนวโค้งซ้อนสามชั้นที่จุดที่สูงที่สุดสูง 55.8 เมตร ช่วงนี้เป็นช่วงที่เป็นมรดกโลก

“สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997
ซานเลอูโช

ซานเลอูโช () เป็นตำบลในเมืองกาแซร์ตาในคัมปาเนียทางตอนใต้ของอิตาลี ที่มีชื่อเสียงจากการเป็นรีสอร์ตที่สร้างขึ้นจากโรงงานไหมเก่า ซานเลอูโชตั้งอยู่ราว 3.5 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงใต้ของกาแซร์ตา และอยู่สูง 145 เมตรจากระดับน้ำทะเล 
ซานเลอูโชได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997

ในปี ค.ศ. 1750 พระเจ้าคาร์ลที่ 7 แห่งเนเปิลส์มีพระบรมราชโองการในมนตรีแบร์นาร์โด ตานุชชีเลือกที่ตั้งที่เดิมเป็นเรือนล่าสัตว์สสำหรับตระกูลอากวาวีวา สำหรับการก่อสร้างสถานที่สำหรับการทดลองทางสังคมและเทคโนโลยี ซึ่งเป็นโครงการผสมระหว่างการสร้างประชาคมที่สนองทั้งความต้องการทางด้านความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี และความต้องการทางสังคม ในระยะแรกซานเลอูโชเป็นสถานที่สำหรับการพักผ่อนจากการหาความสำราญในการล่าสัตว์ที่สร้างบนซากวัดซานเลอูโชที่สะพานส่งน้ำนำน้ำจากน้ำตกไปยังพระราชวังกาแซร์ตาที่ออกแบบโดย สถาปนิกลุยจี วันวีเตลลี พระราชโอรสองค์ที่สามในพระเจ้าคาร์ล พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งเนเปิลส์ทรงสร้างตำหนักล่าสัตว์ส่วนพระองค์ ณ ที่นั้น พระองค์ทรงเป็นนักล่าสัตว์ผู้มีความสามารถและไม่โปรดชีวิตอันหรูหราในราชสำนัก ซานเลอูโชจึงได้รับการเลือกโดยพระเจ้าคาร์ลและพระราชโอรสทรงสร้างโรงงานไหม กลุ่มสิ่งก่อสร้างกลายมาเป็นสถานที่สำหรับผลิตไหมซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างประเภทที่ล้ำยุคของคริสต์ศตวรรษที่ 18 สถาปนิกฟรานเชสโค โคลเลชินีเป็นผู้ออกแบบโรงงานอุตสาหกรรม ที่กี่ที่ส่งเสียงดังติดตั้งเคียงข้างกับห้องชุดที่ประทับและห้องนั่งเล่นกลายเป็นชาเปลสำหรับคนงาน

จากนั้นก็ได้มีการสร้างหมู่บ้านสำหรับคนงานที่ขยายตัวจนกลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม ที่ในปี ค.ศ. 1789 กลายเป็น "Real Colonia dei Setaioli" ("ราชอาณานิคมช่างทอไหม") พระเจ้าเฟอร์ดินานด์มีพระราชประสงค์ที่จะทำการขยายให้ใหญ่โตขึ้นเป็นเมืองใหญ่ที่เรียกว่า "แฟร์ดีนันโดโปลี" แต่ต้องมาหยุดยั้งลงเนื่องมาจากการรุกรานของฝรั่งเศส

ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของซานเลอูโชที่เลื่องลือไปทั่วยุโรปได้รับการใช้เป็นแบบฉบับ สมาชิกของประชาคมมีอภิสิทธิ์เทียบเท่ากับระบบการประกันสังคมในปัจจุบัน การปฏิวัติในปี ค.ศ. 1799 ยุติความก้าวหน้าของโครงการสร้างแฟร์ดีนันโดโปลีโดยกะทันหัน แต่รีสอร์ตซานเลอูโชเจริญตัวขึ้นระหว่างการยึดครองของฝรั่งเศสระหว่าง ค.ศ. 1806 จนถึง ค.ศ. 1815
กัสเตลเดลมอนเต

กัสเตลเดลมอนเต (, "ปราสาทบนภูเขา") เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ในแคว้นปูลยาทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอิตาลี ที่สร้างโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ราวระหว่างปี ค.ศ. 1240 ถึงปี ค.ศ. 1250 ภายในออกจะได้รับความเสียหายทางบรรยากาศจากการตกแต่งด้วยหินอ่อน และอื่น ๆ ที่ทำกันขึ้นระหว่างหลายศตวรรษต่อมา ตัวปราสาทไม่มีคูล้อมรอบและไม่มีสะพานชักที่ทำให้สันนิษฐานว่าอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะใช้เป็นปราสาทสำหรับการป้องกันตัวทางทหารมาตั้งแต่แรกสร้าง

กัสเตลเดลมอนเต ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1996
เกาะตีเนตโต

เกาะตีเนตโต () เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในทะเลลิกูเรียน ที่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะ (archipelago) ที่ติดกันสามเกาะที่ยื่นออกไปจากแผ่นดินใหญ่ที่ปอร์โตเวเนเร

เกาะตีเนตโต ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997
ละครแห่งชีวิต (รายการโทรทัศน์)

ละครแห่งชีวิต เป็นรายการประเภทวาไรตี้โชว์รายการที่สองของ บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ต่อเนื่องจากรายการ คู่ทรหด ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 โดยเริ่มตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2536 และออกอากาศครั้งสุดท้ายเมื่อวันศุกร์ที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยในปีแรกออกอากาศเป็นประจำทุกวันอาทิตย์ เวลาประมาณ 22.00 - 23.00 น. ปีที่สองย้ายวันเป็นทุกวันศุกร์ รายการนี้มีอายุทั้งสิ้น 2 ปี 1 เดือน แต่ก่อนหน้านั้น รายการละครแห่งชีวิต เคยเสนอในรูปแบบสารคดีกึ่งละคร ออกอากาศในช่วงวันหยุดนักขัตฤกษ์ เมื่อปี พ.ศ. 2534 และยังได้ออกอากาศอีกครั้งเป็นกรณีพิเศษเมื่อช่วงต้นปี พ.ศ. 2541 ทุกวันเสาร์ เวลา 15.00 - 16.00 น. ทางช่องเดิม ก่อนที่จะมีรายการใหม่เข้ามาแทนที่
รูปแบบของรายการละครแห่งชีวิตในปี 2536-2538 เป็นการนำเสนออัตชีวประวัติของบุคคลที่มีชื่อเสียงหรือน่าสนใจ ในรูปแบบของทอล์กโชว์ สลับกับละครจำลองชีวิตจริง โดยเจ้าของเรื่องที่เชิญมามีทั้งบุคคลในวงการบันเทิง บุคคลจากวงการอื่น และบุคคลที่อยู่ในเหตุการณ์สำคัญซึ่งส่งผลต่อประชาชนทั่วไป จะมาเป็นคู่ มาเดี่ยว หรือเป็นครอบครัวก็ได้

ในช่วงเริ่มรายการจะเชิญเจ้าของเรื่องตัวจริงมาพูดคุยกันเล็กๆ น้อยๆ ในห้องส่ง จากนั้นจะให้ชมภาพจำลองรายละเอียดการดำเนินชีวิตจากละครโดยใช้ผู้แสดงแทนตัวจริงเป็นเวลาประมาณ 20 นาที แบ่งเป็น 2 ช่วง มีการพูดคุยคั่นระหว่างช่วง เมื่อจบช่วงละครก็จะกลับเข้าห้องส่งเพื่อสรุปเรื่องราว และเจ้าของเรื่องจะได้รับของรางวัลตอนท้ายรายการเป็นรูปภาพขนาดใหญ่อัดด้วยฟิล์มสีโกดักใส่กรอบ

ในส่วนของผู้ชม นอกจากจะได้รับความบันเทิงจากละครแล้ว ยังได้ทราบข้อคิดหรือแนวทางในการดำรงชีวิตของบุคคลตัวอย่างซึ่งนำมาปรับใช้กับชีวิตประจำวันได้ และทราบว่าชีวิตของบุคคลนั้นเริ่มต้น เป็นมา ผ่านอุปสรรคเพียงไร รายการนี้จึงให้ทั้งความสุข ความรู้สึกซาบซึ้ง สลดหดหู่บ้าง ผู้ชมก็จะมีความประทับใจจากการชมรายการนี้ได้

แขกรับเชิญเทปแรกของรายการ ได้แก่ สุนารี ราชสีมา ส่วนเทปที่สองและสามได้นิมนต์ พระพยอม กัลยาโณ มาถ่ายทอดอัตชีวประวัติ สลับกับละครซึ่งแสดงแทนโดย นึกคิด บุญทอง 
เพลงประจำรายการละครแห่งชีวิตมีเพียงเพลงเดียว เนื้อร้องแสดงถึงชีวิตของผู้คนไว้อย่างสังเขป โดยใช้ตอนเปิดรายการ ช่วงของละคร และท้ายรายการ รวมทั้งเสียงดนตรีจากเพลงเดียวกันเมื่อเปิด-ปิดเบรก ผู้แต่งคำร้องเพลงนี้คือ ฉัตรชัย ดุริยประณีต ให้ทำนองและขับร้องโดย ธานินทร์ เคนโพธิ์

"คือรอยยิ้ม คือความสุขสันต์ คือหยาดน้ำตา ความพ่ายแพ้

คือปัญหาที่ไม่สายเกินแก้ แค่เพียงมีความตั้งใจ

- นี่คือละคร แห่งชีวิตคน ที่ฉันต้องอดทน ต่อสู้ทุกเวลา

ทุ่มเททั้งใจ เพื่อจะได้มา ซึ่งความฝันเป็นรางวัลแห่งใจ (ซ้ำท่อน)

...ให้ความฝันเป็นรางวัลแห่งชีวิต"

นอกจากนี้ เพลงจากรายการคู่ทรหด (ลมหายใจของกันและกัน) ก็ยังมาใช้ประกอบรายการละครแห่งชีวิต คราวที่แขกรับเชิญของรายการเป็นคู่สามีภรรยาอีกด้วย
ทำมือ

ทำมือ เป็นสตูดิโออัลบั้มเดี่ยวลำดับที่ 2 ของแอ๊ด คาราบาว (ยืนยง โอภากุล) และเป็นอัลบั้มชุดแรกภายหลังการแยกตัวของวงคาราบาว หรือเป็นการพักวง เริ่มบันทึกเสียงเดือนเมษายน พ.ศ. 2532 และวางตลาดเดือนสิงหาคม ขายได้ไปกว่า 700,000 ตลับ ภายใต้สังกัดแว่วหวาน (เป็นอัลบั้มที่โด่งดังในอัลบั้มหนึ่งของ แอ๊ด คาราบาว)

อัลบั้มมีเพลงทั้งสิ้น 13 เพลง โดยเพลงที่โด่งดังที่สุดคือเพลง "สุรชัย 3 ช่า" ร้องโดย หงา คาราวาน ส่วนแอ๊ดทำหน้าที่เพียงร้องท่อนสร้อยของเพลงเท่านั้น ซึ่งเป็นเพลงสไตล์สามช่า ที่ได้รับความนิยมอย่างมากอีกเพลงหนึ่ง รวมทั้งเพลงอื่น ๆ เช่น "รักต้องสู้" "แง้มใจ" "ทำมือ" และมีการร้องต่อกันเรื่อยมา นอกจากนี้ยังมีเพลงที่เสนอแง่มุมของความรักอย่างมีเหตุผลออกมาด้วยกันถึง 3 เพลง ได้แก่ "แง้มใจ", "รักต้องสู้" และ "รักทรหด (2)" ซึ่งเป็นเพลงภาคต่อเนื่องจากที่เสนอในอัลบั้ม ทับหลัง ของวงคาราบาว
สถาบันพระบรมราชชนก

สถาบันพระบรมราชชนก เป็นสถาบันที่ผลิตบุคลากรด้านการสาธารณสุข สังกัดกระทรวงสาธารณสุข สืบสานพระปณิธานของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก พระบิดาแห่งการแพทย์และสาธารณสุขไทย และสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี พระมารดาแห่งการสาธารณสุข

ก่อตั้งขึ้นโดยการรวมองค์กรต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการผลิตบุคลากรด้านการสาธารณสุขเข้าด้วยกัน เพื่อเอกภาพด้านนโยบาย การวางแผนการดำเนินงาน เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 ได้มีพระราชกฤษฏีกาแบ่งส่วนราชการสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข ให้จัดตั้งเป็น "สถาบันพัฒนากำลังคนด้านสาธารณสุข" ดูแลงานด้านการผลิตและพัฒนากำลังคนด้านสุขภาพของกระทรวงสาธารณสุข

ในปี พ.ศ. 2558 สถาบันอยู่ระหว่างการจัดตั้งเป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐบาล

เนื่องในโอกาสฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดช และเป็นการระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศอดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก ผู้ทรงวางรากฐานความเจริญทางการแพทย์ การพยาบาลและการสาธารณสุขของไทย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ จึงได้พระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้เชิญพระนามาภิไธย สมเด็จพระมหิตราธิเบศร อดุยเดชวิกรม พระบรมราชชนก เป็นชื่อสถาบันว่า “สถาบันพระบรมราชชนก” เมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2537 และได้ตราเป็นพระราชกฤษฎีกาฯ ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 112 ตอนที่ 53 ก วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2538 สถาบันพัฒนากำลังคนด้านสาธารณสุข จึงเปลี่ยนชื่อเป็น “สถาบันพระบรมราชชนก”