seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ต้าเหลียน

ต้าเหลียน เป็นเมืองศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การค้า การท่องเที่ยว ของมณฑลเหลียวหนิง และยังมีท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน จนได้รับการขนานนามเป็น ฮ่องกงแห่งจีนเหนือ ซึ่งครั้งหนึ่ง เคยถูกยึดครองทั้งจากญี่ปุ่น และรัสเซียในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงศตวรรษที่ 20 จึงยังมีกลิ่นอายของบรรยากาศสถาปัตยกรรมแบบรัสเซียปะปนหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้างภายในตัวเมือง

ปัจจุบันต้าเหลียนมีสถานะเป็นเมืองเศรษฐกิจชายฝั่งทะเลที่สำคัญ และเจริญรุ่งเรืองมากของจีน จึงมีนักลงทุนจากต่างชาติเข้ามาลงทุนมากมาย โดยเฉพาะนักลงทุนชาวญี่ปุ่น

เมืองต้าเหลียนตั้งอยู่ที่ปลายคาบสมุทรเหลียวหนิงล้อมรอบด้วยทะเล สามด้าน และเป็นเมืองตากอากาศที่สำคัญทางภาคเหนือ

ทั้งยังเป็นเมืองที่มีความปลอดภัย และ สภาพแวดล้อมดีเลิศจนได้รับการจัดลำดับจาก สหประชาชาติให้เป็น 1 ใน 500 เมืองทั่วโลกที่มีสภาพแวดล้อมยอดเยี่ยมในปี 2001 และ จากการบริหารพัฒนาเมืองที่มีประสิทธิภาพ ต้าเหลียนจึงถูกยกฐานะเป็นเมืองต้นแบบใน การพัฒนา ให้กับเมืองต่างๆ ของจีน ตัวอย่างเช่น โรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ ซึ่งได้ถูกทยอยย้ายออกไปอยู่นอกเมืองจนปัจจุบัน ต้าเหลียนจัดได้ว่าเป็นเมืองที่สะอาดและ อากาศดีที่สุดในจีนเหนือ
หมีเซิน

ปราสาทหมีเซิน () เป็นโบราณสถานในจังหวัดกว๋างนาม ภาคกลางของประเทศเวียดนาม สร้างด้วยศิลปะจามโบราณในสมัยศตวรรษที่ 4 เพื่อใช้เป็นศาสนสถานสำหรับบูชาพระศิวะ ตามความเชื่อในศาสนาฮินดู ได้จัดให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก หมีเซินเคยเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสำคัญอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรจามปาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 - ศตวรรษที่ 15 ด้วยระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 900 ปี ทำให้โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่รวบรวมลักษณะทางด้านศิลปกรรมที่หลากหลาย จัดเป็นกลุ่มโบราณสถานในศาสนาฮินดูที่เก่าแก่และสมบูรณ์ที่สุดในอินโดจีน กลุ่มปราสาทหมีเซินตั้งอยู่บริเวณที่ราบต่ำ มีภูเขาโอบล้อม เนื้อที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยปราสาททั้งหมด 73 หลัง แต่ในช่วงสงครามเวียดนาม ทหารเวียดนามได้ใช้ปราสาทหมีเซินเป็นกองบัญชาการ ฝ่ายอเมริกันจึงได้นำเครื่องบินทิ้งระเบิดบริเวณนี้ โบราณสถานจำนวนมากถูกทำลาย ทำให้ปัจจุบันเหลือปราสาทเพียง 22 หลัง

ปราสาทหมีเซินได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
มาย เฟือง ทวี้

มาย เฟือง ทวี้ () เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1988 ที่ฮานอย เธอเป็นนางงามเวียดนามคนที่ 10 ประจำปี 2006 ที่เคยเข้ารอบ 15 คนสุดท้ายในการประกวด Miss World 2006 ที่จัดประกวดในประเทศโปแลนด์
คิงคริมสัน

คิง คริมสัน () เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2512 โดยมือกีตาร์ โรเบิร์ต ฟริปป์ และมือกลอง ไมเคิล ไจล์ส ชื่อวงตั้งขึ้นโดย ปีเตอร์ ซินฟิลด์ มีความหมายว่า "Ba‘al Zebûb" (ภาษาอาหรับ หมายความว่า 'Lord of Zebûb' หรือ 'เจ้าชายปิศาจ')

ดนตรีของคิง คริมสัน จัดเป็นประเภท โปรเกรสซีฟร็อก ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากดนตรีหลายแนว ไม่ว่าจะเป็น แจ๊ส, คลาสสิก, ไซคีเดลิก, เฮฟวีเมทัล หรือ โฟล์ก ดนตรีของคิง คริมสัน เป็นต้นแบบของวงดนตรีร็อกรุ่นหลังหลายวง อาทิ เนอร์วานา, ไนน์ อินช์ เนล

คิง คริมสัน เปิดตัวครั้งแรกในการแสดงสดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2512 ต่อมาได้แสดงฟรีคอนเสิร์ตที่สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ก ลอนดอน ในเดือนกรกฎาคม ต่อหน้าผู้ชม 650,000 คน และวางตลาดอัลบั้มแรก "In the Court of the Crimson King" ในเดือนตุลาคม อัลบั้มนี้ได้รับคำชื่นชมจาก พีท ทาวน์เซนต์ แห่งวงเดอะ ฮู ว่าเป็นผลงานชิ้นเยี่ยม

ภาพหน้าปกอัลบั้ม "In the Court of the Crimson King" ออกแบบโดย Barry Godber (1946–1970) ศิลปินและคอมพิวเตอร์โปรแกรมเมอร์ ซึ่งเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย หลังจากอัลบั้มออกวางจำหน่ายไม่นาน อัลบั้มนี้เป็นที่นิยมของนักสะสม และถูกกล่าวถึงในมังงะของ โอโตโมะ คัทสุฮิโร (ผู้เขียน อะกิระ) เรื่อง "Hair" ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Young Comic ฉบับวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 โดยสำนักพิมพ์ Shonen Goho-Sha
โบอิง 767

โบอิง 767 เป็นอากาศยานขนาดกลางแบบลำตัวกว้าง ใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 181 ถึง 245 คน เมื่อจัดที่นั่งแบบ 3 ชั้นบิน และมีพิสัยบิน 9,400 ถึง 12,200 กิโลเมตร (5,200 ถึง 6,600 ไมล์ทะเล)

ส่วนควมคุมการบินของ 767 มีความคล้ายคลึงกับ 757 ซึ่งเป็นเครื่องบินลำคัวแคบ ที่เริ่มผลิตในช่วงเดียว ทำให้นักบินที่ได้รับใบอนุญาตให้ชับเครื่อง 757 ได้ ก็สามารถขับเครื่อง 767 ได้โดยปริยาย
ISO 216

ISO 216 เป็นมาตรฐานสากลว่าด้วยขนาดกระดาษซึ่งประเทศส่วนใหญ่ใช้กันในปัจจุบัน ยกเว้นแต่สหรัฐอเมริกาและแคนาดาเป็นหลัก มาตรฐานนี้กำหนดให้ขนาดของกระดาษเป็นชุด "เอ" และ "บี" รวมทั้งขนาดกระดาษที่สามัญที่สุดคือ เอ4 นอกจากนี้มาตรฐาน ISO 217 และ ISO 269 ได้กำหนดขนาดกระดาษที่สัมพันธ์เพิ่มเติม รวมไปถึงชุด "ซี" ที่แสดงรายการออกมาควบคู่กับสองชุดแรก

ขนาดกระดาษในมาตรฐานทั้งหมดที่กล่าวมา (ยกเว้น "ดีแอล") มีอัตราส่วนลักษณะ 1 : √2 อัตราส่วนนี้มีสมบัติเฉพาะคือ เมื่อตัดหรือพับครึ่งตามแนวกว้าง ขนาดกระดาษจะยังคงมีอัตราส่วนเช่นเดิม ขนาดกระดาษของแต่ละหมายเลขก็มีพื้นที่เป็นครึ่งหนึ่งของหมายเลขก่อนหน้า

รูปแบบกระดาษชนิด A มีอัตราส่วนสัมบูรณ์ 1 : √2 ซึ่งทอนทศนิยมให้ใกล้เคียงที่สุดในหน่วยมิลลิเมตร เริ่มตั้งแต่ A0 กำหนดไว้ว่ามีขนาด 1 ตารางเมตร ซึ่งทำให้เกิดขนาดกระดาษขนาดอื่นตามมา (A1, A2, A3, ฯลฯ) ซึ่งขนาดที่นิยมใช้มากที่สุดคือ A4 (210 × 297 มม.)
การทับศัพท์ภาษาฮินดี

การทับศัพท์ภาษาฮินดีนี้เป็นหลักการที่กำหนดตามราชบัณฑิตยสถาน (ปัจจุบันคือสำนักงานราชบัณฑิตยสภา)

1. หลักเกณฑ์นี้ใช้ถ่ายเสียงภาษาฮินดีที่เขียนด้วยอักษรโรมันตามระบบการเทียบคำอักษรโรมันที่นิยมใช้กันมากที่สุดในการเขียนตำราและเอกสารทางวิชาการ ซึ่งมีการใช้เครื่องหมายเสริมสัทอักษร (diacritical mark) กำกับตัวอักษรเพื่อจำแนกความแตกต่างของอักษรแต่ละตัวได้ชัดเจน เป็นหลักในการจัดทำ

2. การเทียบเสียงสระและพยัญชนะตามหลักเกณฑ์นี้ยึดภาษาฮินดีที่มีรากศัพท์มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นหลัก ซึ่งเรียกว่าเป็น "สระและพยัญชนะในระบบ" แต่เนื่องจากภาษาฮินดีซึ่งใช้กันอยู่ในปัจจุบันได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับ เปอร์เซีย และภาษาอื่น ๆ ด้วย หลักเกณฑ์นี้จึงได้เทียบเสียงสระและพยัญชนะที่มาจากภาษาอื่น ๆ นั้นไว้ด้วย และเรียกว่าเป็น "สระหรือพยัญชนะนอกระบบ" แต่เทียบไว้เฉพาะที่พบบ่อยเท่านั้น

3. ภาษาฮินดีที่เขียนด้วยอักษรโรมันมีทั้งที่เขียนตามระบบที่ใช้ตัวอักษรโรมันตามหลักเกณฑ์ข้อ 1. และที่ไม่ใช้เครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับตัวอักษรเนื่องจากไม่สะดวกในการพิมพ์หรือเขียน การทับศัพท์จากอักษรโรมันที่ไม่มีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรจึงอาจคลาดเคลื่อนจากศัพท์ในภาษาฮินดีไปบ้าง

4. คำบางคำในภาษาฮินดีที่เขียนด้วยอักษรโรมันเป็นคำที่เขียนตามการออกเสียงของชาวยุโรปและเป็นคำที่ใช้กันทั่วไป เช่น Delhi, Bangalore, Shillong การทับศัพท์คำเหล่านี้ให้ใช้หลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาอังกฤษแทนหลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาฮินดี

5. การทับศัพท์ภาษาฮินดีตามหลักเกณฑ์นี้ได้แสดงไว้ 3 รูปแบบ คือ

6. การเทียบเสียงสระและพยัญชนะให้ถือตามตารางเทียบเสียงสระภาษาฮินดีและตารางเทียบเสียงพยัญชนะภาษาฮินดี

7. การเรียงสระและพยัญชนะในภาษาฮินดีที่ใช้ในตารางเทียบเสียงตามหลักเกณฑ์นี้ เรียงตามลำดับอักษรโรมัน

8. สระและพยัญชนะภาษาฮินดีที่เขียนด้วยอักษรโรมัน มีดังนี้

9. การใช้เครื่องหมายพินทุ ใช้ในการทับศัพท์แบบคงรูป โดยใส่ไว้ใต้พยัญชนะไทยที่ถอดมาจากพยัญชนะโรมันที่ไม่มีสระกำกับ เช่น

10. การใช้เครื่องหมายทัณฑฆาต ใช้ในการทับศัพท์แบบปรับรูปในคำที่เป็นคำนอกระบบ (ไม่ได้มาจากภาษาบาลีและสันสกฤต) โดยใส่บนพยัญชนะที่ไม่ต้องการให้ออกเสียง เช่น

11. การประวิสรรชนีย์ท้ายคำ ใช้ในการทับศัพท์แบบคงรูปและปรับรูป ดังนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สายนครศรีธรรมราช–กันตัง แบ่งออกเป็น 3 ช่วง ช่วงแรกเริ่มต้นจากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จากนั้นก็วิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ บรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่แยกสวนผัก ช่วงที่ 2 แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 บริเวณแยกบ้านจำปา วิ่งไปทางตะวันตก เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นวิ่งลงใต้ไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419 ช่วงที่ 3 เริ่มต้นจากอำเภอเมืองตรัง ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมระหว่างจังหวัดนครศรีธรรมราชกับจังหวัดตรัง โดยมีเส้นทางช่วงแรกเริ่มจากสี่แยกหัวถนน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4013 ด้วย เส้นทางในช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนนคั่นกลาง วิ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เส้นทางราบเรียบ ผ่านอำเภอพระพรหม อำเภอร่อนพิบูลย์ และสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร

ช่วงที่ 2 เริ่มจากสามแยกบ้านจำปาแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ด้านทิศเหนือ วิ่งไปทางตะวันตกขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ทางช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรเลียบไปตามไหล่เขาเตี้ย ๆ จากนั้นได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นมุ่งลงใต้ ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 เข้าสู่จังหวัดตรัง และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419 ระยะทางประมาณ 79 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 30 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดตรังประมาณ 49 กิโลเมตร

ช่วงที่ 3 เริ่มจากอำเภอเมืองตรัง มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร

เดิมที เส้นทางช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 เป็นเส้นทางเดียวกัน แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ช่วงจังหวัดสุราษฎร์ธานี-อำเภอทุ่งสง-จังหวัดพัทลุง จึงได้ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงแยกสวนผัก ถึงแยกบ้านจำปา ซึ่งเป็นช่วงที่ข้ามภูเขา มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 แทน
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา

จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา ( , แปลได้เป็นว่า นายจาโกโม บารอซซี จากเมืองวิญญอลา แต่ได้รับการเรียกขานจากคนโดยทั่วไปตามชื่อเมืองเกิดของเขาว่า "วิกโนลา" , 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1507 - 7 กันยายน, ค.ศ. 1573) เป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในยุคศตวรรษที่ 16 ของอิตาลี ในรูปแบบของ แมนเนอริสม์ ผลงานที่สำคัญที่สุดสองชิ้นของเขาได้แก่ วิลล่า ฟาร์เนซ (Villa Farnese) ที่เมือง คาปราโรลา และ วัดเจซู ที่ โรม นักเขียนสามคนที่ได้เผยแพร่เนื้อหาของ อิตาเลียน เรเนซองส์ ไป ทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้แก่ วิญญอลา (Vignola) , เซบาสติอาโน เซอริโอ (Sebastiano Serlio) อันเดรอา ปัลลาดิโอ (Andrea Palladio)
คำนิยมเพชรพระอุมา

คำนิยมเพชรพระอุมา เป็นการแสดงความคิดเห็นของผู้ทรงเกียรติและทรงคุณวุฒิหลายท่าน ที่มีต่อนวนิยายเรื่องเพชรพระอุมาจากสำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม ซึ่งการแสดงความนิยมต่อเพชรพระอุมานี้ เป็นการการันตีถึงผลงานการประพันธ์ของพนมเทียนและความเป็นสุดยอดของวรรณกรรมชิ้นเอกของเมืองไทย ซึ่งผู้ทรงเกียรติและทรงคุณวุฒิที่ได้ให้เกียรติมาให้คำนิยมต่อเพชรพระอุมา มาจากหลายอาชีพและหน้าที่การงาน เช่น ฯพณฯ นายชวน หลีกภัย ฯพณฯ นายมีชัย ฤชุพันธุ์ นายเสนาะ เทียนทอง ดร.พิจิตต รัตตกุล

ในแต่ละตอนของเพชรพระอุมา ต่างมีคำนิยมที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการประพันธ์ของพนมเทียน ความสนุนสนานของการดำเนินเรื่อง ความรู้ในด้านต่าง ๆ ของการเดินป่า การใช้ภาษาในการตัดพ้อหรือพร่ำพรรณา ที่พนมเทียนสามารถท่ายถอดให้แก่ตัวละครทุกตัวในเพชรพระอุมา ให้มีชีวิตชีวาโลดแล่นจนเป็นที่รู้จักและผูกพันกับนักอ่านทุกรุ่นทุกสมัย ซึ่งคำนิยมเพชรพระอุมาจากผู้ทรงเกียรติและทรงคุณวุฒิหลายท่าน ได้แก่
ชิโฮอิน โยรุอิจิ

ชิโฮอิน โยรุอิจิ () ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเทพมรณะ เป็นอดีตหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการลับแห่งโซลโซไซตี้

โยรุอิจิ เป็นหญิงสาวผิวสีแทน ตาสีเหลือง ผมสีม่วง ปกติอยู่ในร่างของแมวดำ โดยจะใช้ร่างจริงในเวลาต่อสู้เท่านั้น มีนิสัยเรียบง่าย เก่งกาจในการต่อสู้ด้วยฮากุดะและวิถีมาร และเป็นผู้ที่ฝึกสอนการต่อสู้ให้กับอิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ และซาโดะ ยาสึโทระอีกด้วย

ชิโฮอิน โยรุอิจิ เป็นหัวหน้ารุ่นที่ 22 แห่งตระกูลชิโฮอิน 1 ใน 4 ตระกูลขุนนางชั้นสูงแห่งโซลโซไซตี้ และเป็นหัวหน้าตระกูลคนแรกที่เป็นผู้หญิง เธอได้รับสมญานามว่า เทนชิเฮย์โซบัง โดยเธอได้ป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการลับแห่งโซลโซไซตี้ แต่สุดท้ายเธอก็ถูกปลด เนื่องจากช่วยนักโทษอุราฮาร่า คิสึเกะหลบหนีออกจากโซลโซไซตี้

โยรุอิจิในร่างแมวได้เข้ามาหาคิสึเกะเพื่อเป็นการบอกเตือน เกี่ยวกับการจับตัวของคุจิกิ ลูเคีย และเธอได้พบกับอิโนะอุเอะและซาโดะที่มีพลังวิญญาณ และต้องการไปโซลโซไซตี้เพื่อช่วยลูเคีย ดังนั้นเธอจึงเป็นคนสอนวิชาการต่อสู้ให้

โย รุอิจิได้พาพวกอิจิโกะไปหาชิบะ คูคาคุ เพื่อหาทางเข้าไปในเซย์เรย์เทย์ หลังจากที่เข้าไปในเซย์เรย์เทย์แล้วได้เกิดการระเบิดออก ทำให้ต้องแยกกันไปช่วยลูเคีย ซึ่งเธอได้สอนวิธีการปลดปล่อยสวัสดิกะให้กับอิจิโกะ โดยระหว่างที่อิจิโกะไปช่วยลูเคียนั้นเธอได้ต่อสู้กับซุยฟง ซึ่งซุยฟงโกรธแค้นที่โยรุอิจิหนีไปโดยไม่บอกกล่าว เธอจึงขอยอมแพ้โยรุอิจิ หลังการต่อสู้โยรุอิจิและซุยฟงได้จับกุมตัวไอเซ็นไว้ แต่แล้วไอเซ็นก็หนีไปได้

โยรุอิจิและคิสึเกะ รู้สึกถึงพลังวิญญาณแปลกๆจึงได้ตรวจสอบดูก็พบว่าพวกเบาท์ได้ดูดกลืนวิญญาณ ของมนุษย์ โยรุอิจิและซุยฟงจึงได้แอบสืบเรื่องนี้อย่างลับๆ และแล้วโยรุอิจิก็ได้พบกับเบาท์ที่ชื่อว่า "โซมะ โยชิโนะ" กำลังดูดกลืนวิญญาณ แต่ไม่สำเร็จจึงได้ต่อสู้กัน และโยชิโนะก็หนีไปได้

ต่อ มาพวกเบาท์วางแผนบุกโซลโซไซตี้จึงได้เข้าไปยังถ้ำที่พวกเบาท์อยู่ แต่ก็ไม่ทันการพวกเบาท์ได้หนีเข้าไปยังโซลโซไซตี้แล้วจึงได้ตามไป โดยเข้าไปอาศัยที่บ้านของชิบะ คูคาคุ

โยรุอิ จิและคิสึเกะได้เข้ามาช่วยอิจิโกะในการต่อสู้กับยามี่และอุลคิโอร่า โดยเธอได้รักษาอาการบาดเจ็บของอิโนอุเอะและซาโดะ ซึ่งต่อมาเธอได้พบกับอิโนะอุเอะ และขอร้องให้อิโนะอุเอะถอนตัวจากการต่อสู้

ยังไม่ปรากฏ แต่จริงๆ แล้ว โยรุอิจิมีดาบผ่าวิญญาณเหมือนกัน แต่ไม่ เคยใช้เลยหลังจากนั้น เพราะถนัดการต่อสู่แบบ มือต่อมือ และวิชาคิโด มากกว่า ส่วนชื่อดาบ ยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่เคยใช้ดาบผ่าวิญญาณ ตอนที่ใช่ช่วย      ชุยฟง จากมือ ฮอลโล่ โดยโยรุอิจิใช้ดาบฟันหัว ฮิวฮอลโล่ Huge Hollow ลักษณะของดาบเป็น ดาบคันตาน่า Kantana ที่ใช้โดย ซามุไร

1.ไม้เท้า หัวกะโหลก เป็นไม้เท้าเก่าแก่ มีปีกเป็นปีกค้างคาวข้างเดียว แค่พูดคำว่า บิน มันก็จะพาบินไปตามที่ใจผู้สั่งนึก

2.ผ้าคลุมสีน้ำตาล ผ้าคลุมสีน้ำตาลเก่าแก่เป็น สมบัติตกทอดของตระกูล ชิโฮอิน ตระกูลของ โยรุอิจิ

ความสามารถของมัน ยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่ ตรา สัญลักษณ์ของมัน คล้ายกับ อุปกรณ์ที่ใช้ทำลาย โซเคียวคุ

3.โล่ ทำลายวิญญาณ เป็นโล่เก่าแก่และเป็นสมบัติของตระกูล ชิโฮอิน ตระกูลของโยรุอิจิ ซึ่งใช้ทำลายโซเคียวคุ โดยผู้ทำลายก็คือ Jushiro Ukitake และ Shunsui Kyoraku
แมคอินทอช (วงดนตรี)

แมคอินทอช (McIntosh) เป็นวงสตริงขวัญใจวัยรุ่นในยุค 80 ประสบความสำเร็จทั้งจากผลงานเพลงและงานภาพยนตร์ ได้รับการโหวตจากนิตยสารโดเรมีให้เป็นวงดนตรียอดนิยมอันดับ 2 ในปี 2526 รองจาก แกรนด์เอ็กซ์

แมคอินทอช ฟอร์มวงในปี 2520 โดยเหมียวเป็นหัวหน้าวง ในขณะนั้นสมาชิกในวงยังเป็นนักเรียน ไม่ได้เล่นประจำที่ใด
และมี เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ เป็นผู้ให้การสนับสนุนในการหางานแสดงในช่วงแรก ต่อมาทางวงได้เล่นดนตรีประจำไนท์คลับ
ต่อมาในปี 2524 ทางวงได้เปลี่ยนแปลงสมาชิก และมีผลงานชุด ผมอยากดัง โดยมีเพลง ช้ำ ขับร้องโดยอู๋ และ 
เพลง อยากบอกสักคำ ขับร้องโดยต้น ได้รับความนิยมระดับหนึ่ง

วงแมคอินทอชเริ่มจุดกระแสความนิยมในตัววงได้จากอัลบั้มชุด ใจสยิว ซึ่งออกในปี 2525
ด้วยภาพลักษณ์ของต้นและอู๋ ประกอบกับความสามารถทางด้านการเล่นดนตรีของวง และได้เพลง POP
ที่มีสัดส่วนดนตรีที่ดี ทำให้เข้าถึงผู้ฟังกลุ่มวัยรุ่นในวงกว้างได้มากขึ้น จนอิ๊ด ศุภักษร ได้นำเพลง ห่างไกล
มาใส่เป็นเพลงเปิดของละคร เธอกับฉัน ที่เขากำกับเอง
จน อิ๊ด - ศุภักษร ผู้กำกับหนังและ ผู้เขียนนิยายแนวนิยายรักนักศึกษา มองเห็นความนิยมที่วัยรุ่นมีให้ต่อแมคอินทอช
จึงเป็นที่มาของภาพยนตร์เรื่อง วันวานยังหวานอยู่ โดยที่ทางวงร่วมแสดงนำกับ อรพรรณ พานทอง นางเอกวัยรุ่นยอดนิยม
รวมทั้งมีผลงานอัลบั้มเพลงประกอบตัวหนังด้วย ผลปรากฏว่าพวกเขาดังเป็นพลุแตกจากภาพยนตร์เรื่องนี้

อัลบั้ม วันวานยังหวานอยู่ ที่ออกมาพร้อมภาพยนตร์ ส่งผลให้พวกเขาประสบความสำเร็จ
โดยมีเพลง วันวานยังหวานอยู่ ที่ทำให้ทุกคนรู้จัก ต้น แมคอินทอช เป็นอย่างมาก 
นอกจากนี้ยังมีเพลงที่ได้รับความนิยมรองลงมาได้แก่ เพื่อนร่วมทาง และ ต้นไม้แห่งความรัก ซึ่งขับร้องโดย อู๋ 
โดยที่เพลง ต้นไม้แห่งความรัก ได้ทำออกมา 2 เวอร์ชันได้แก่ แบบเพลงช้า และ แบบเพลงเร็ว

หลังจากประสบความสำเร็จจากอัลบั้มก่อน ต่อมา วันนี้ยังมีเธอ เป็นผลงานอัลบั้มชุดที่ 4 ที่ออกมาช่วงกลางปี
พร้อมกับภาพยนตร์ วันนี้ยังมีเธอ ทำให้อัลบั้มและภาพยนตร์ของพวกเขาประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก
โดยมีเพลง ลมหายใจแห่งความคิดถึง ที่ประสบความสำเร็จกว่าผลงานเพลงอื่น ๆ ของแมคอินทอช
หนังและเพลงที่รีบออกมาเก็บเกี่ยวความสำเร็จจากกระแสที่พวกเขาสร้างเอาไว้ ในช่วงปี 26-28 วงแมคอินทอชเป็นวงที่มีคิวแสดงโชว์
และ คิวถ่ายทำหนังเต็มเหยียด ทำให้สมาชิกบางคนเริ่มล้า และใจมีความรักในการที่จะพัฒนางานด้านดนตรีมากกว่างานแสดง อัลบั้ม ซึ่งกันและกัน
จึงเป็นผลงานเพลงปิดท้ายของทางวง ที่ออกมาคู่กับภาพยนตร์เรื่อง สยามสแควร์ โดยอัลบั้มชุดนี้เป็นชุดที่ดีที่สุดของพวกเขาด้วย
หลังจากนั้นภาพยนตร์ ตะวันยิ้มแฉ่ง ออกฉายโดยเป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของพวกเขา

ภายหลัง ต้น หมู และ ปริ๊นซ์ ได้ไปตั้งวงตาวัน ส่วนอู๋ออกอัลบั้ม 18 กะรัต กับทางค่ายนิธิทัศน์ ก่อนจะไปเรียนต่อ MBA ที่สหรัฐอเมริกา
แล้วกลับมาออกอัลบั้มเดี่ยว จนมีเพลงดังในอัลบั้มเดี่ยวของเขา อย่าง อดีต ส่วนเหมียวไปได้ดีกับวงการภาพยนตร์ จนกลายเป็นนักแสดงรุ่นใหญ่
และ ได้นำวงแมคอินทอชกับสมาชิกใหม่และที่เหลืออยู่ไปอีกระยะหนึ่งก่อนสลายวง

ในโอกาสที่วงมีอายุครบ 30 ปี แมคอินทอชได้จัดคอนเสิร์ตขึ้นอีกครั้ง โดยใช้ชื่อว่า 30 ปี แมคอินทอช วันวานแห่งความคิดถึง
กำหนดแสดงในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 ณ โรงภาพยนตร์สยามภาวลัย พารากอนซีนีเพล็กซ์ ณ.ศูนย์การค้าสยามพารากอน 
แต่ในการแสดงครั้งนั้น อู๋ อรรถพล ไม่ได้เข้าร่วมแสดงคอนเสิร์ตด้วย เนื่องจากให้เหตุผลว่าไม่พร้อม
เมื่อวันที่ 31 ก.ค. 2558 อู๋ อรรถพล ประเสริฐยิ่ง เสียชีวิตด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตกที่ โรงพยาบาลสมิติเวช ขณะอายุได้ 55 ปี
แป้ง

แป้ง
ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์

ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์ เรนเจอร์ ชื่อภาษาอังกฤษ (Mighty Morphin Power Rangers) เป็นซีรีส์แรกของพาวเวอร์เรนเจอร์โดยการเอาลิขสิทธิ์ขบวนการนักสู้มาจากเรื่องจูเรนเจอร์ เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1993 ถึง วันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996
ส่วนซีซั่น2นั้น ได้ซื้อลิขสิทธิ์มาจากเรื่องไดเรนเจอร์ได้ซื้อชุดของไดเรนเจอร์เพียงชุดเดียวคือ คิบะเรนเจอร์ และหุ่นยนต์ นอกนั้นจะใช้ชุดไดโนเสาร์แบบเดิม ส่วนพาวเวอร์ เรนเจอร์ ซีซั่น3นั้น ได้ซื้อลิขสิทธิ์มาจาก ขบวนการนินจา คาคุเรนเจอร์ โดยแบ่งเป็นพาวเวอร์เรนเจอร์ และ Mighty Morphin เอเลี่ยนเรนเจอร์

อย่างไรก้ตามไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์ได้กลับมาทำใหม่อีกครั้งในรูปแบบโทรทัศน์ความละเอียดสูงและเริ่มออกอากาศในช่วงปี ค.ศ. 2010

ในประเทศไทยเคยฉายทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ใน ค.ศ. 1995 โดยใช้ชื่อว่า"ขบวนการ พาวเวอร์เรนเจอร์" แต่ฉายไม่จบ ส่วนลิขสิทธิ์วิดีโอเป็นของบริษัท วิดีโอสแควร์ส่วนซีชัน2เป็นของบริษัท ไรท์พิคเจอร์ และซีชั่น3เป็นของบริษัท พีจีเอ็ม

ชายหนุ่มที่แอบชอบ Kimberry และเป็นสมาชิกอีกคนหนึ่งของ Ranger ปัจจุบันเขากลายเป็น White Ranger ด้วย และเขายังเป็นรองหัวหน้าทีม Ranger อีกด้วย
พาวเวอร์เรนเจอร์ SPD

พาวเวอร์เรนเจอร์ SPD หรือชื่อเต็ม พาวเวอร์เรนเจอร์ สเปซ แพทโทรล เดลต้า () เริ่มออกอากาศเมื่อ ค.ศ. 2005 มีทั้งหมด 38 ตอน เรื่องนี้ได้ซื้อลิขสิทธิ์จาก เดกะเรนเจอร์
ฟาน วัน ขาย

ฟาน วัน ขาย () อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศเวียดนาม ได้รับการเลือกตั้งเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2540 เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เขาลาออกจากตำแหน่งและให้เหงียน เติ๊น สุง เป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไป
นายกรัฐมนตรีเวียดนาม

นายกรัฐมนตรีเวียดนาม หรือ นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยม เป็นตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม

นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม

นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
ภาษาอาเจะฮ์

ภาษาอาเจะฮ์ เป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในอาเจะฮ์ เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และโบตา รัฐเประก์ ประเทศมาเลเซีย
ภาษาด๊ากกัง

ภาษาด๊ากกังอยู่ในภาษากลุ่มกะตู ใกล้เคียงกับภาษาตรีว มีคำยืมจากภาษาเตรียงที่อยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริกมาก ผู้พูดอยู่ในเมืองด๊ากจึง แขวงเซกอง ประเทศลาว พยัญชนะต้นมี 19 เสียง ตัวสะกดมี 17 เสียง สระมี 24 เสียง
เขื่อนซานเสียต้าป้า

เขื่อนซานเสียต้าป้า หรือ เขื่อนสามหุบเขา หรือ เขื่อนสามผา (; ) เป็นเขื่อนอเนกประสงค์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก (พ.ศ. 2550) ของประเทศจีน ลักษณะของเขื่อนเป็นแบบเขื่อนคอนกรีตถ่วงน้ำหนัก (Concrete gravity dam) กั้นขวางแม่น้ำแยงซี ปัจจุบันเขื่อนซานเสียต้าป้ากำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง

เขื่อนซานเสียต้าป้า เป็นเขื่อนแรกของจีนที่มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษ ชื่อเต็มในภาษาอังกฤษของโครงการก่อสร้างเขื่อนนี้ คือ “Three Gorges multipurpose water control project” มีประวัติการก่อสร้างยาวนาน ตั้งแต่สมัย ดร.ซุน ยัตเซ็น ในปี พ.ศ. 2462 และเริ่มศึกษาโครงการฯ เมื่อปี พ.ศ. 2473 สภาประชาชน ลงมติให้ก่อสร้างได้ในปี พ.ศ. 2535 ในสมัยรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีหลี่เผิง

วัตถุประสงค์ของการก่อสร้างเขื่อน ใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าเป็นหลักและป้องกันน้ำท่วม ซึ่งในขณะที่สร้างเขื่อนนั้น มีผู้อพยพจากน้ำท่วมบริเวณโดยรอบมีถึงประมาณ 1.35 ล้านคน
ภาษาตรีว

ภาษาตรีวอยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดอยู่ในเมืองด๊ากจึง แขวงเซกอง ประเทศลาว ซึ่งเป็นถิ่นที่อยู่ของผู้พูดภาษากลุ่มบะห์นาริกเป็นส่วนใหญ่ พยัญชนะต้นมี 19 เสียง ตัวสะกดมี 17 เสียง สระมี 24 เสียง
แก๊สปิโตรเลียมเหลว

แก๊สปิโตรเลียมเหลว หรือ แอลพีจี () จัดเป็นเชื้อเพลิงอีกชนิดหนึ่งที่มาจากซากดึกดำบรรพ์ () เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการแยกน้ำมันดิบในโรงกลั่นน้ำมันหรือการแยกแก๊สธรรมชาติ ในโรงแยกแก๊สธรรมชาติ ซึ่งประกอบด้วยส่วนผสมของไฮโดรคาร์บอน 2 ชนิด คือ โพรเพนและบิวเทนไม่มีกลิ่น ไม่มีสี ปราศจากพิษ หนักกว่าอากาศ ติดไฟได้ในช่วงของการติดไฟที่ 2–15 % ของปริมาณในอากาศ และอุณหภูมิที่ติดไฟได้เองคือ 400 องศาเซลเซียส

ในประเทศไทยแก๊สหุงต้มส่วนใหญ่ได้จากการกลั่นน้ำมัน โดยใช้อัตราส่วนผสมของโพรเพน และบิวเทนประมาณ 70:30 ซึ่งจะให้ค่าความร้อนที่สูง

แก๊สปิโตรเลียมเหลวสามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงในการประกอบอาหารในครัวเรือน จึงเรียกกันว่า แก๊สหุงต้ม สามารถใช้ในโรงงานอุตสาหกรรมและยานพาหนะได้
กลุ่มภาษากะตู

กลุ่มภาษากะตู (Katuic languages) อยู่ในกลุ่มภาษามอญ-เขมร ตระกูลออสโตรเอเชียติก

แบ่งได้เป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ คือ
ภาษาตะโอย

ภาษาตะโอยอยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในเวียดนาม แขวงสาละวันและแขวงเซกอง ประเทศลาว เป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์และลักษณะน้ำเสียง เป็นภาษาในกลุ่มกะตูที่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากภาษากะตูโบราณมากกว่าภาษาอื่น พยัญชนะต้นมี 19 เสียง มีเสียงควบกล้ำที่เกิดจากพยัญชนะ 2 เสียง เช่น /pr-/, /mp-/ และ 3 เสียง เช่น /mpr/ ตัวสะกดมี 13 เสียง สระมี 20 เสียง มีสำเนียงย่อย 2 สำเนียงคือภาษาตะโอยบนและภาษาตะโอยล่าง
จงโคร่ง

"และวงศ์หมาน้ำ"

จงโคร่ง หรือ หมาน้ำ หรือ กง หรือ กระทาหอง หรือ กระหอง (ปักษ์ใต้) (อังกฤษ: Giant jungle toad, Asian giant toad; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Phrynoidis aspera") เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกคางคกขนาดใหญ่ที่พบในประเทศไทยชนิดหนึ่ง

จงโคร่งนับเป็นคางคกชนิดที่ใหญ่ที่สุดที่พบได้ในประเทศไทย บริเวณหลังมีน้ำพิษเห็นเป็นปุ่มชักเจน ตาใหญ่ ตัวมีสีน้ำตาลดำ ตัวผู้มักปรากฏลายสีเข้มเป็นแถบทั้งขาหน้า และขาหลัง บริเวณใต้ท้องมีสีขาวหม่น ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 22 เซนติเมตร ขายาว 6-8 นิ้ว ขาหน้าสั้นกว่าขาหลัง นิ้วเท้ามี 4 นิ้ว สามารถเปลี่ยนสีลำตัวได้ตามสภาพแวดล้อม โดยตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้

จงโคร่งเป็นสัตว์ที่พบได้เฉพาะในป่าดิบชื้น โดยจะอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำในป่า เช่น ลำธารน้ำตกหรือลำห้วย โดยมักใช้ชีวิตอยู่ในน้ำมากกว่าอยู่บนบก มักหลบอยู่ตามขอนไม้หรือก้อนหินขนาดใหญ่ หากินในเวลากลางคืน อาหารหลักได้แก่ แมลงและสัตว์น้ำขนาดเล็ก

มีเสียงร้องคล้ายสุนัขเห่า จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "หมาน้ำ" โดยมีพฤติกรรมร้องเป็นจังหวะ ๆ ละ 6-10 วินาที ลักษณะไข่เป็นฟองกลม ๆ อาจติดอยู่ตามขอบแหล่งน้ำที่อาศัย โดยฤดูกาลผสมพันธุ์อยู่ในช่วงฤดูฝนจนถึงต้นฤดูหนาว

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าดิบชื้นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย พบได้ในภาคเหนือ, ภาคตะวันตกและภาคใต้

ในความเชื่อของคนปักษ์ใต้ จงโคร่งหรือกงเป็นสัตว์นำโชค หากเข้าบ้านใครถือเป็นลางมงคล แต่ในบางท้องถิ่นมีการเอาหนังของจงโคร่งมาตากแห้งแล้วมวนผสมกับใบยาสูบสูบเหมือนยาสูบทั่วไป มีฤทธิ์แรงกว่ายาสูบหรือบุหรี่ทั่วไป โดยมีความแรงเทียบเท่ากับกัญชา ในฟิลิปปินส์ก็นิยมทำเช่นเดียวกัน

ปัจจุบัน มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
ชาวม่าน

ชาวม่าน (คำว่า "ม่าน" มีความหมายว่า "บ้าน") เป็นชนกลุ่มแรกที่อพยพมาทางหุบเขาตอนเหนือของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน ตั้งบ้านเรือนระยะห่างๆกัน ประมาณ 600-1,000 เมตร และแยกออกจากกันเป็นก๊กเป็นเหล่า ซึ่งจะสังเกตได้โดยเครื่องแต่งกายสตรีโดยทั่วไปชาวม่าน เป็นพลเมืองที่รักการอุตสาหกรรม ใช้ภาษายูนนานได้ รู้จักนิสัยของชาวจีนได้เป็นอย่างดี เป็นพ่อค้า และรู้จักการเลี้ยงสัตว์พอดีพอใช้ จึงนับว่าเป็นพวกที่สำคัญพวกหนึ่งในบรรดาชาวม้ง และชาวไททั้งหลาย (ไทดำ, ไทแดง และไทขาว)

พลเมืองเหล่านี้ในปัจจุบันอาจจะมีจำนวนมากกว่า 12,000 คน อาศัยตามหมู่บ้านต่างๆที่ติดกันเป็นหย่อมๆ ไม่ค่อยขยับขยายให้กว้างใหญ่เท่าใดนัก มีชาวม่านอยู่ที่ซินโห 8,000 คน มูสัง โลลาว 2,000 คน ลาดเขาฟันสีพาน 3,000 คน ภูเขาสามคาบ 1,000 คน แอ่งตานอูเย็น 2,000 คน ตามเทืองเขาใกล้กับแม่น้ำแดงฝั่งขวาจนถึงเงียโล 14,000 คน และทางก๊กลื้อ มีชาวม่านไปทำกินอยู่ในที่ต่ำๆมาก ขนาดสูงกว่าระดับน้ำทะเล 200 เมตร
ฮองตง

ฮองตง ; เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก แม่ทัพแห่งจ๊กก๊ก ฉายา "ฮั่นสินแห่งหนานหยาง" เป็นชาวเมืองหนานหยาง (บ้านเดียวกับขงเบ้ง) เชี่ยวชาญในการใช้ง้าวและเกาทัณฑ์ เป็นผู้ที่มีคุณธรรม เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก โดยฮองตงเป็นคนที่ 4

เดิมเป็นขุนพลที่รักษาเมืองเตียงสา ของเล่าเปียว เมื่อออกรบเคยพลาดท่าในสนามรบ และกวนอูไว้ชีวิต ในการต่อสู้ครั้งต่อมา จึงจงใจยิงเกาทัณฑ์พลาด เป็นการทดแทนบุญคุณกลับคืน แต่เจ้าเมืองเตียงสาเข้าใจว่า ฮองตงเอาใจข้างข้างฝ่ายเล่าปี่ จึงกล่าวหาว่าฮองตงเป็นกบฏ เมื่อเล่าปี่เข้าเมืองเตียงสาได้แล้ว ได้ไปพบฮองตงที่บ้านพัก พบฮองตงนอนเมาอยู่ด้วยความเสียใจที่ไม่สามารถรักษาเมืองได้ เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุยทำการคาราวะฮองตงว่า เป็นนักรบที่มีฝีมือและคุณธรรมอย่างแท้จริง พร้อมเกลี้ยกล่อมให้มาเข้าร่วมด้วย ฮองตงจึงเข้าร่วมกับเล่าปี่เมื่ออายุได้ 60 ปี และได้เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก

ฮองตงสร้างผลงานอีกครั้ง เมื่อแฮหัวเอี๋ยนยกทัพมา ขงเบ้งแสร้งพูดยั่ว โดยกล่าวว่าฮองตงแก่ชราแล้ว คงจะไม่มีเรี่ยวแรง ฮองตงจึงเกิดมานะ แสดงพละกำลังด้วยการหักคันธนูและรำง้าวให้ดู ฮองตงหนีไปตั้งหลักที่ยอดเขาเตงกุนสัน เพื่อให้แฮหัวเอี๋ยนที่อยู่ริมเขาตะโกนท้าทายให้ลงมาสู้ แต่ฮองตงก็ไม่ยอมสู้ เพราะการที่ฮองตงไม่ลงมาโจมตีนั้นเพราะหวดเจ้งยังไม่ยกธงแดง เมื่อยกธงแดงจึงฉวยโอกาสโจมตีในตอนที่แฮหัวเอี๋ยนอ่อนล้าเองในเวลาบ่าย ทหารทุกคนกำลังนอนหลับ ฮองตงจึงได้บุกลงมาจากเขา ในขณะที่แฮหัวเอี๋ยนกำลังใส่ชุดเกราะ ฮองตงขี่ม้าประชิดตัวและยกง้าวฟันลำตัวขาดทันที

ฮองตงเสียชีวิต ณ ค่ายทหารฝ่ายจ๊กก๊ก หลังจากถูกยิงด้วยเกาทัณฑ์ของทหารฝ่าย ง่อก๊ก เข้าซอกคอ ครั้งเล่าปี่ยกทัพไปรบเพื่อล้างแค้นให้กวนอูในศึกอิเหลง เมื่ออายุได้ 75 ปี