seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
จิตรวดี จุลานนท์

พันเอกหญิง ท่านผู้หญิง จิตรวดี จุลานนท์ เป็นคู่สมรสของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรีคนที่ 24 ของประเทศไทย

พันเอกหญิง ท่านผู้หญิง จิตรวดี จุลานนท์ (สกุลเดิม: สันทัดเวช; เกิด: 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492) เป็นธิดาของพลตรี อุดม สันทัดเวช และสำอางค์โฉม สันทัดเวช ท่านผู้หญิงจิตรวดีสมรสกับพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรีคนที่ 24 ของประเทศไทย ที่มาจากการรัฐประหาร โดยการแต่งตั้งโดยคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข อดีตผู้บัญชาการทหารบก ผู้บัญชาการทหารสูงสุด และองคมนตรี มีบุตรชาย 2 คน คือ

ท่านผู้หญิง จิตรวดี จุลานนท์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ในพระราชพิธีวันฉัตรมงคล 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ให้ใช้คำนำหน้านามว่า "ท่านผู้หญิง"

จบการศึกษาจากโรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ (ม.ศ. 3) และโรงเรียนอัมพรไพศาล (ม.ศ. 5) จากนั้นศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาจนสำเร็จการศึกษาหลักสูตร ศิลปศาสตรบัณฑิต (ภาษาอังกฤษ) จากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

พ.อ.หญิง ท่านผู้หญิง จิตรวดี ได้ชื่อว่ามีความเชี่ยวชาญด้านภาษาอังกฤษเป็นอย่างดี โดยระหว่างรับราชการยังได้เข้าร่วมรับการฝึกอบรม ในหลักสูตรภาษาอังกฤษหลายหลักสูตร อาทิ หลักสูตรครูสอนภาษาอังกฤษ หลักสูตรครูสอนภาษาอังกฤษ (ฟื้นฟู) หลักสูตรครูสอนภาษาอังกฤษ (ชั้นสูง) ประเทศสหรัฐอเมริกา หลักสูตร ASLPR ประเทศออสเตรเลีย หลักสูตรชั้นนายร้อย เหล่าสารบรรณ รุ่นที่ 4 และหลักสูตรชั้นนายพัน เหล่าสารบรรณ รุ่นที่ 10

เริ่มต้นชีวิตการทำงานที่กองภาษา กรมยุทธศึกษาทหารบก โดยเป็นอาจารย์ผู้ช่วยในปี พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งอาจารย์ในปี พ.ศ. 2525 สอนภาษาอังกฤษให้กับทหารที่ได้รับทุนไปเรียนต่างประเทศ ตามระเบียบของกองทัพบก และเป็นหัวหน้าแผนก เข้ารับการติดยศพันเอกหญิง ในปี พ.ศ. 2534

ปี พ.ศ. 2541 - 2544 ดำรงตำแหน่ง นายกสมาคมแม่บ้านทหารบก เนื่องจาก พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ผู้เป็นสามีได้ขึ้นดำรงตำแหน่ง ผู้บัญชาการทหารบก และในปี พ.ศ. 2545 - 2546 รับตำแหน่ง นายกสมาคมแม่บ้านกองบัญชาการทหารสูงสุด เนื่องจาก พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ขึ้นดำรงตำแหน่ง ผู้บัญชาการทหารสูงสุด

นอกจากนี้ยังปฏิบัติภารกิจพิเศษ ช่วยราชการ กอ.รมน.ภาค 2 โดยถวายงานในการรับเสด็จและตามเสด็จ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ระหว่างทรงแปรพระราชฐานภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อีกทั้งยังเป็นกรรมการและกำกับดูแลการประกวดผ้าไหมและกิจกรรมอื่นๆ ของโครงการศิลปาชีพ และโครงการพระราชดำริในพื้นที่ภาคอีสานอีกด้วย
ภาษาญี่ปุ่นโบราณ

ภาษาญี่ปุ่นโบราณ () เป็นภาษาญี่ปุ่นที่ใช้ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 1337 - 1728 (ค.ศ. 794 - 1185) หรือที่เรียกว่ายุคเฮอัง โดยรับสืบทอดมาจากภาษาญี่ปุ่นยุคเริ่มแรกในยุคนาระ

ภาษาญี่ปุ่นโบราณนี้แตกต่างจากยุคก่อนคือภาษาญี่ปุ่นในยุคก่อนนั้นยังใช้อักษรจีนเขียนแทนภาษาญี่ปุ่นอยู่ แต่ภาษาญี่ปุ่นโบราณนี้ได้เริ่มมีการใช้ของอักษรฮิรางานะ และคาตากานะ ซึ่งดัดแปลงมาจากตัวอักษรจีน วรรณคดีญี่ปุ่นที่ใช้ภาษาในแนวนี้ เช่นตำนานเก็นจิ (源氏物語) ตำนานทาเกโตริ (竹取物語) และตำนานอิเซะ (伊勢物語)
สีหบัญชร

สีหบัญชร หมายถึง หน้าต่างสำหรับพระเจ้าแผ่นดินเสด็จออกให้เฝ้าในโอกาสสำคัญ หรือใช้ในการว่าราชการ หากแปลตามคำแล้วนั้น สีหบัญชร คือหน้าต่างที่มีสัญฐานประดุจกรงเล็บแห่งสิงห์

ในปัจจุบันนั้น สีหบัญชรที่สำคัญมีดังนี้
ไทรโยค

ไทรโยค อาจหมายถึง
สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า

สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า ออกแบบเป็นสะพานคอนกรีตอยู่ด้านเหนือน้ำของสะพานพระนั่งเกล้า มีขนาด 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อกับช่องทางหลักของถนนรัตนาธิเบศร์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 302) โดยช่องทางคู่ขนานใช้สะพานเก่า มีความยาวตลอดช่วงสะพานถึง 2 กิโลเมตร ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาและถนนนนทบุรี 1 ความยาวช่วงกลางแม่น้ำของ 2 ตอม่อในแม่น้ำคือ 229 เมตร ซึ่งถือว่าเป็นสะพานคอนกรีตรูปกล่องที่ก่อสร้างด้วยวิธีคานยื่นสมดุล (balanced cantilever) ที่มีช่วงกลางแม่น้ำยาวที่สุดในประเทศไทย สูงกว่าสะพานเดิม 9 เมตร คร่อมสะพานเดิมบริเวณทางลาดลงเล็กน้อย เริ่มก่อสร้างเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 แล้วเสร็จเปิดการจราจรตั้งแต่วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1896

สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 เป็นรายชื่อของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจัดอันดับตามจำนวนเหรียญที่ได้รับระหว่างโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 ในเอเธนส์ ประเทศกรีซ ตั้งแต่วันที่ 26 ธันวาคม – 11 มกราคม ค.ศ. 1896 มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 241 คน จาก 14 ประเทศ ใน 43 รายการ ใน 9 ชนิดกีฬา

ด้านล่างนี้เป็นตารางสรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ตามการนับเหรียญของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล อันดับเหล่านี้เรียงตามจำนวนเหรียญทองที่คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติได้รับ จำนวนเหรียญเงินจะถูกพิจารณาเป็นลำดับถัดไป และสุดท้ายเป็นจำนวนเหรียญทองแดง หากเท่ากันทั้งเหรียญทอง เงินและทองแดง จะมีการให้อันดับเท่ากันและจะลงรายการตามตัวอักษรตามรหัสประเทศคณะกรรมการโอลิมปิกสากล แม้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลจะให้สารสนเทศข้างต้นนี้ แต่คณะกรรมการฯ เองไม่ได้รับรองหรืออนุมัติระบบจัดอันดับใด ๆ
มาร์วิน แทมโปส

มาร์วิน แทมโปส นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2527 ที่ เมืองบาโต จังหวัดเลย์เต ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 47 ครั้ง ชนะ 27 (น็อค 18) เสมอ 2 แพ้ 18 
แทมโปสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน ดานิโล กาบาร์โด จากนั้นขึ้นชกชนะรวด มีแพ้แค่ครั้งเดียว เคยชนะน็อค ไก่ชน ส.วรพิน ยก 2 ที่ฟิลิปปินส์ด้วย แทมโปสได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะน็อค ดีเด่น เก่งการุณ ยก7 ได้แชมป์มาครอง ดีเด่นขอชิงแชมป์คืนอีกครั้งเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าแทมโปสเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 7 ได้อีก จากนั้น แทมโปสป้องกันแชมป์ได้อีกครั้งที่ฟิลิปปินส์ ชนะน็อค ไก่ชน ส.วรพิน ยก 8 เมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2546 ก่อนจะไปเสียแชมป์ที่อินโดนีเซีย แพ้คะแนนวิคกี้ ทาฮุมิลเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2547

แทมโปสมีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 โดยเป็นการชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ซึ่งแทมโปสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เดวิด ลูกมหานาคไป จากนั้น ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 250 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค เอเดน ซอนโซนาไป ไม่ได้แชมป์ และยังมาชกในไทย แพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิม ในปีเดียวกัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2552 แทมโปสได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทอีกเมื่อ 3 ตุลาคม แต่แพ้คะแนน โคเฮอิ โคโนะ กลับมาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ12 ธันวาคม ก็แพ้คะแนน ดาลิโน เปนา ไม่ได้แชมป์อีก

จากนั้นแทมโปสยังคงขึ้นชกเรื่อยมา แพ้บ้างชนะบ้าง มีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกหลายครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยได้ชิงแชมป์เงาเข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท WBC ที่ว่าง แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิมเมื่อ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 จากนั้น ชิงแชมป์ WBO เอเชียเยาวชนรุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งแทมโปสเป็นฝ่ายแพ้แตก ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยุ่ในยกที่ 6 และในปีเดียวกันนั้น ก็ได้ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 15 ตุลาคม แต่ก็แพ้ทีเคโอ จัสซี อัลบาริคัน ไปในยกที่ 5 หลังจากถูกชกลงไปนับแปดถึง 4 ครั้ง จากนั้น แทมโปสยังคงชกมวยต่อมา แม้จะชกแพ้มาโดยตลอกด โดยขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2556 แพ้คะแนน ดาเนียล เฟอเรราส แล้วยังไม่ได้ขึ้นชกอีก
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 1

กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 1 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 18 - 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ณ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดแข่งขันทั้งสิ้น 12 ชนิดกีฬา โดยมีนักศึกษาจาก 8 มหาวิทยาลัยเข้าร่วมแข่งขัน

การแข่งขันครั้งนึ้ องค์การนักศึกษาร่วมกับชมรมกีฬาเป็นผู้ดำเนินการจัดการแข่งขัน งบประมาณได้จากการรวมทุนขององค์การนักศึกษา ส่วนระเบียบการแข่งขันใช้ของสมาคมกีฬาเป็นหลัก
โนนิโต โดแนร์

โนนิโต โดแนร์ () นักมวยสากลชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์ เกิดวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982 ที่ ซันโตส ซิตี้ ประเทศฟิลิปปินส์ มีชื่อจริงว่า โนนิโต โดแนร์ จูเนียร์ (Nonito Donaire, Jr) แต่มาเติบโตและใช้ชีวิตอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้รับการจัดอันดับให้เป็นนักมวยดีที่สุดในโลกเป็นอันดับที่ 4 ในทั้งหมด 10 อันดับ เมื่อปี ค.ศ. 2011

เป็นแชมป์โลก 5 รุ่น โดยเป็นแชมป์โลกมาแล้วในรุ่นฟลายเวท, ซูเปอร์ฟลายเวท, แบนตั้มเวท, ซูเปอร์แบนตั้มเวท และเฟเธอร์เวท โดยชนะนักมวยระดับชั้นแนวหน้าในรุ่นราวเดียวกันมาแล้วหลายคน เช่น เฟอร์นันโด มอนเทียล, วิค ดาร์ชิเนียน, โอมาร์ นาวาเอซ, วลาดิเมียร์ ไซโดเรนโก, วิลเฟรโด วาซเควซ จูเนียร์, เจฟฟรีย์ เมเธบูลา, โตชิอากิ นิชิโอกะ และฮอร์เก้ อาร์เช่

โนนิโต โดแนร์ มีภรรยาที่รักมาก คือ มาเรีย มาร์เชียล โดแนร์ ซึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวด้วย ทุกครั้งที่ขึ้นเวทีชก โดแนร์จะสวมกางเกงมวยขายาวถึงเข่า และถุงเท้ายาวปิดหน้าแข้งเกือบถึงเข่า สีเดียวกับกางเกง จนเป็นเอกลักษณ์ส่วนตัว

โดแนร์มาเสียแชมป์ซูเปอร์แบนตั้มเวทให้กับ กิลเยร์โม ริกอนโดซ์ นักมวยชาวคิวบา เจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกถึง 2 สมัย (ซิดนีย์ 2000 และเอเธนส์ 2004) ในการชกล้มแชมป์โลกขององค์กรมวยโลก (WBO) ที่โดแนร์เป็นแชมป์อยู่ กับสมาคมมวยโลก (WBA) ที่ริกอนโดซ์เป็นแชมป์อยู่ ในวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2013 ที่นิวยอร์กซิตี (ตามเวลาในสหรัฐอเมริกา) โดยแพ้คะแนนไปอย่างเป็นเอกฉันท์ 114-113, 115-112 และ 116-111 ถึงแม้ว่าจะได้นับ 8 ริกอนโดซ์ในยกที่ 10 ก็ตาม

โดแนร์ได้แชมป์โลกในรุ่นที่ 5 คือ เฟเธอร์เวท สมาคมมวยโลก (WBA) มาจากการเอาชนะคะแนน ซิมฟีวี เยตวากา แชมป์โลกชาวแอฟริกาใต้ ผู้ซึ่งได้แชมป์โลกมาจากการเอาชนะทีเคโอ คริส จอห์น อดีตเจ้าของตำแหน่งชาวอินโดนีเซีย ในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 ที่มาเก๊า
ฮะชิโร ทะสึมิ

ฮะชิโร ทะสึมิ () มีชื่อจริงว่า โคชิโร ยุอะซะ ()นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ที่เกียวโต สถิติการชก 111 ครั้ง ชนะ 79 (น็อค 19) เสมอ 6 แพ้ 26
คันโต (แก้ความกำกวม)

คันโต อาจหมายถึง
ภาษาอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานี

ภาษาอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานี เป็นภาษาอราเมอิกของชาวยิวสมัยใหม่ เริ่มแรกใช้พูดในหมู่บ้านสามแห่งในเคอร์ดิสถานของอิรัก ชื่อเรียกในภาษาของตนคือ “ลิซานิด ญานัน” หมายถึง ภาษาของเรา

ภาษาของชาวยิวในภาคเหนือของอิรัก ตุรกีตะวันออกและตะวันตกเฉียงเหนือของอิหร่านเป็นภาษาอราเมอิกใหม่หลากหลายสำเนียง ควายุ่งยากในบริเวณนี้ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และการจัดตั้งรัฐอิสราเอลเมื่อ พ.ศ. 2494 ทำให้ชาวยิวในบริเวณนี้ลดลง

ผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่คนสุดท้ายตายเมื่อ พ.ศ. 2541 ผู้พูดเป็นภาษาที่สองที่เหลืออยู่มีอายุมากกว่า 70 ปี โดยเขาเหล่านั้นพูดภาษาฮีบรูหรือภาษาเคิร์ดเป็นภาษาแม่ บางส่วนพูดภาษาอาหรับหรือภาษาอราเมอิกสำเนียงอื่น จึงถือว่าภาษานี้เป็นภาษาตายโดยสมบูรณ์ ไม่มีหลักฐานที่เชื่อมโยงภาษาอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานีเข้ากับภาษาอราเมอิกใหม่สำเนียงอื่น มีความใกล้เคียงกับภาษาลิซานิด โนซาน ที่ใช้พูดทางตะวันออกเฉียงใต้ของบาร์ซาน ไม่มีข้อมูลหรือเอกสารที่เขียนด้วยภาษานี้
ภาษาเฮอร์เตวิน

ภาษาเฮอร์เตวิน เป็นภาษาอราเมอิกใหม่สำเนียงตะวันออกใช้พูดในหลายหมู่บ้านในจังหวัดซิอิรห์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี ผู้พูดภาษานี้ส่วนใหญ่อพยพไปทางตะวันตก เหลือผู้พูดในตุรกีไม่มากนัก

ผู้พูดภาษานี้เป็นชาวคริสต์นิกายคาทอลิกคัลเดีย บ้านเดิมของพวกเขาอยู่ในหมู่บ้านในเฮอร์เตวิน ใกล้เมืองเปอร์วารี ในจังหวัดซิอิรห์ซึ่งถือว่าอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของบริเวณที่มีผู้พูดภาษาอราเมอิกใหม่สำเนียงตะวันออก ก่อนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ภาษาเฮอร์เตวินเป็นสำเนียงที่พัฒนาขึ้นต่างจากภาษาใกล้เคียงอื่นๆ โดยมีลักษณะร่วมกับภาษาตูโรโย

ภาษาเฮอร์เตวินถูกจัดเป็นภาษาหนึ่งต่างหากโดย Otto Jastrow เมื่อ พ.ศ. 2513 และเขาได้อธิบายเกี่ยวกับภาษานี้ในอักสองปีต่อมา ลักษณะเด่นของภาษานี้ที่ต่างจากภาษาอราเมอิกใหม่สำเนียงตะวันออกด้วยกันคือ ไม่มีการแยกสรรพนามชี้เฉพาะ “นี่” กับ “นั่น” แต่ใช้กลุ่มของสรรพนามที่ครอบคลุมทั้งสองความหมายคือ awa aya และ ani มีการสร้างคำสรรพนามสำหรับคำว่า “สิ่งนี้ที่นี่” คือ oha eha และ anhi ผู้พูดภาษาเฮอร์เตวินจะพูดภาษาเคิร์ดได้ด้วย และอาจจะพูดภาษาอื่นๆได้อีก ภาษานี้เขียนด้วยอักษรซีเรียค แต่เกือบจะไม่มีวรรณกรรมใดๆเหลืออยู่เลย ผู้พูดภาษานี้ใช้ภาษาซีเรียคเป็นภาษาทางศาสนา
SU

SU สามารถหมายถึง
SDU

SDU สามารถหมายถึง
ไซยาโนอะคริเลต

ไซยาโนอะคริเลต (cyanoacrylate) คือชื่อเรียกรวมของวัสดุทางเคมีกลุ่มหนึ่งที่ใช้เป็นสารยึดติดแบบแห้งเร็ว อาทิ methyl-2-cyanoacrylate กับ ethyl-2-cyanoacrylate ที่รู้จักกันตามชื่อสามัญว่า กาวตราช้าง, กาวร้อน, หรือ ซูเปอร์กลู (Superglue), และ 2-octyl-cyanoacrylate หรือ n-butyl-cyanoacrylate ซึ่งใช้เป็นสารยึดติดทางการแพทย์และศัลยกรรมในชื่อ "เดอร์มาบอนด์ (Dermabond)" หรือ "ทรอมาซีล (Traumaseal)" เป็นต้น ส่วนในทางอุตสาหกรรมจะใช้อักษรย่อเรียกสารกลุ่มนี้ว่า "CA"

ไซยาโนอะคริเลตเป็นหนึ่งในกลุ่มสารยึดติดที่มีองค์ประกอบทางเคมีที่คล้ายกัน ค้นพบโดยแฮร์รี คูเวอร์ (Harry Coover) ขณะที่ทำงานให้บริษัทอีสต์แมนโกดักในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างที่พวกเขากำลังวิจัยค้นคว้าเกี่ยวกับการผลิตเลนส์พลาสติกสำหรับกล้องส่องเล็งของอาวุธปืน แต่วัสดุที่พวกเขาสร้างขึ้นกลับกลายเป็นว่าทำให้เครื่องมือและอุปกรณ์ที่เคยบรรจุหรือจับวัสดุนั้นยึดติดกันหมด ซึ่งไม่ได้แก้ปัญหาเรื่องเลนส์เลย

ไซยาโนอะคริเลตออกขายสู่ตลาดอุตสาหกรรมเป็นครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 โดยใช้ชื่อผลิตภัณฑ์ว่า "แฟลชกลู (Flash Glue)" ซึ่งยังคงมีการขายอยู่กระทั่งปัจจุบันและดำเนินกิจการโดย แกรี ชิปโก (Gary Shipko) ประธานบริษัทซูเปอร์กลูอินเทอร์เนชันแนล (Super Glue International) แห่งสหรัฐอเมริกา

ไซยาโนอะคริเลตในฐานะกาวแบบแห้งเร็วได้รับการจดสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1956 และออกขายสู่ตลาดผู้บริโภคในภายใต้ยี่ห้อ "อีสต์แมน 910" และใน ค.ศ. 1958 กาวชนิดใหม่นี้ได้แสดงประสิทธิภาพสู่สายตาสาธารณชนในรายการโทรทัศน์ "I've Got a Secret" โดยมีแกร์รี มัวร์ (Garry Moore) เป็นดารารับเชิญ ซึ่งมัวร์นั้นถูกดึงขึ้นกลางอากาศด้วยแผ่นเหล็กกล้าสองแผ่นโดยใช้ "อีสต์แมน 910" เพียงหนึ่งหยดเท่านั้น
สกรีโม

สกรีโม () เป็นแนวดนตรีประเภทหนึ่งที่พัฒนามาจากอีโมและฮาร์ดคอร์พังก์ ในต้นทศวรรษที่ 90 อีโมกับสกรีโมนั้นก็มีความหมายว่าเป็นแนวดนตรีประเภทเดียวกัน โดยสกรีโมได้พัฒนาไปจากอีโม ลักษณะเด่นของเพลงประเภทนี้คือ ดัง-ไป-เบา บางครั้งจะมีลักษณะยุ่งเหยิงและดูไม่หยุดนิ่ง มีการใช้ริฟฟ์กีตาร์ที่รวดเร็ว และท่อนเมโลดี้ที่แพรวพราว การตะโกนกรีดร้องที่บ้าคลั่ง ส่วนทางด้านเนื้อเพลงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ดูนามธรรม เป็นการวนเวียนถึงความรู้สึกของตนเอง

วงสกรีโมส่วนใช้มักมีเสียงร้องที่จมลงไปกับเครื่องดนตรีอื่น ท่อนหยุดในเพลงสกรีโมมักจะใช้และค่อนข้างเงียบกว่าเพลงประเภทอื่น และมีแนวโน้มว่าจะมีการร้องแบบกรีดร้องในช่วงเบา
เหตุเฮลิคอปเตอร์ซูเปอร์พูม่าตกที่จังหวัดนราธิวาส พ.ศ. 2540

เหตุเฮลิคอปเตอร์ซูเปอร์พูม่าตกที่จังหวัดนราธิวาส พ.ศ. 2540 เป็นอุบัติเหตุที่เกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2540 เมื่อเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งในขบวนเสด็จฯ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ จำนวน 6 ลำ เดินทางจากบ้านโต๊ะโมะ ตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส มุ่งหน้ากลับพระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ เครื่องเกิดขัดข้อง และชนยอดเขา ตกกลางป่าบริเวณเทือกเขาลิจอ บ้านไอปาเกาะ ตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส เมื่อเวลา 19.45 น.

เฮลิคอปเตอร์ลำนี้ เป็นเครื่องรุ่น AS-332L2 ซูเปอร์พูม่า Mk-II ผลิตโดยยูโรคอปเตอร์ ประเทศฝรั่งเศส หมายเลข 3/40 สังกัดฝูงบินที่ 202 กองบินที่ 2 กองพลบินที่ 1 กองบัญชาการยุทธทางอากาศ บรรทุกผู้โดยสารได้ 22 คน นักบิน 2 คน เป็นพระราชพาหนะลำใหม่ที่กองทัพอากาศไทยจัดถวายพระบรมวงศานุวงศ์ เริ่มประจำการเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 มีอายุใช้งานไม่ถึง 50 ชั่วโมง

อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ข้าราชบริพารชั้นผู้ใหญ่เสียชีวิตรวม 14 ท่าน คือ

หลังเหตุการณ์นี้ กองทัพอากาศได้จัดซื้อเฮลิคอปเตอร์เบลล์ 412 ใช้เป็นเครื่องพระราชพาหนะแทน สำหรับเครื่องซูเปอร์พูม่าในฝูงบินนี้ก็ไม่ได้ใช้งานอีกเลย จนกระทั่งสำนักนายกรัฐมนตรี ได้นำไปใช้เป็นเครื่องแลกเปลี่ยนในการจัดซื้อ เครื่องบินโดยสารสำหรับรับรองแขกวีไอพี และภารกิจของนายกรัฐมนตรี ทักษิณ ชินวัตร แอร์บัส เอ 319-115 เอ๊กซ์ ซีเจ "ไทยคู่ฟ้า" เมื่อ พ.ศ. 2545
ยุคไทโช

ยุคไทโช () เริ่มเมื่อ ค.ศ. 1912 และสิ้นสุดเมื่อ ค.ศ. 1926 ญี่ปุ่นหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เป็นยุคที่ประชาธิปไตยเริ่มเบ่งบาน ภายใต้กระแสของลัทธิจักรวรรดินิยมหรือชาตินิยม ด้วยความแรงของกระแสหลังได้ผลักดันให้ญี่ปุ่นเข้าสู่สงครามเป็นเวลา 15 ปี
อำเภอวังทรายพูน

อำเภอวังทรายพูน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร

อำเภอวังทรายพูนเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

อำเภอวังทรายพูนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 57 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอวังทรายพูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
ธรรมชาติบำบัด

ธรรมชาติบำบัด () คือการดูแลสุขภาพด้วยวิธีทางธรรมชาติ ในหลายแบบไม่ว่า ดีท็อกซ์ อโรมาเธอราปี โยคะ สมุนไพร สปา การนวด การฝังเข็ม ชี่กง สมาธิ หรือการทานอาหารตามแนวทางธรรมชาติ

ธรรมชาติบำบัดเป็นวิธีต่างๆ ของการแพทย์ทางเลือก (Alternative medicine) ที่เน้นการบำบัดรักษาโดยวิธีที่เป็นธรรมชาติและโดยความเชื่อที่ว่าร่างกายมีความสามารถในการบำบัดรักษาตนเอง ปรัชญาของธรรมชาติบำบัดนิยมใช้การรักษาโดยวิธี Holistic health และการลดการใช้ศัลยกรรมและยาในการรักษา ธรรมชาติบำบัดใช้วิธีการรักษาหลายวิธีที่เป็นที่ยอมรับในระดับต่างๆ ในวงการแพทย์ที่รวมทั้งการกินอาหาร (diet), การดำรงชีวิต และ การฝังเข็มที่อาจจะช่วยลดความเจ็บปวดได้ในบางกรณี
ยุคเซ็งโงกุ

ยุคเซ็งโงกุ () เป็นช่วงเวลาของความไม่สงบใน ญี่ปุ่น อันเกิดจากอำนาจการปกครองของ โชกุนตระกูลอาชิกางะในยุคมูโรมาจิเสื่อมลง ทำให้บรรดาไดเมียวผู้ปกครองแคว้นต่าง ๆ ในญี่ปุ่นต่างพากันตั้งตนเป็นอิสระ โดยเฉพาะไดเมียวที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงเกียวโตมาก และทำสงครามกันเอง ทำให้ญี่ปุ่นลุกเป็นไฟ บ้านเมืองไม่มีขื่อแป โชกุนที่เกียวโตไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเป็นเพียงหุ่นเชิดของไดเมียวที่มีอำนาจ สมัยเซ็งโงกุเป็นสมัยแห่งวีรบุรุษ โดยเฉพาะวีรบุรุษทั้งสามที่รวมประเทศญี่ปุ่นให้กลับเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งเป็นการสิ้นสุดสมัยเซ็งโงกุ ได้แก่ โอดะ โนบูนางะ, โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ, และ โทกูงาวะ อิเอยาซุ

อักษรคันจิของคำว่ายุคเซ็งโงกุ ตรงกับคำว่า "ยุคจ้านกว๋อ" ในภาษาจีน หมายถึง "ยุครณรัฐ" ซึ่งเกิดขึ้นอยู่ในช่วงระหว่าง 477-222 ปีก่อน ค.ศ.

ยุคเซ็งโงกุของญี่ปุ่น นับเป็นส่วนหนึ่งของยุคมูโรมาจิ ในยุคนี้เองก็มียุคสมัยย่อยแฝงอยู่ คือ สมัยอาซูจิ และสมัยโมโมยามะ เรียกรวมกันว่า ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ

ตำแหน่ง เค็นเร คือ ผู้แทนโชกุน เป็นตำแหน่งที่มีอำนาจมาก โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ เป็นเค็นเรในสมัยของโชกุนอาชิกางะ โยชิมาซะ และวางแผนจะให้น้องชายของโชกุน คือ อาชิกางะ โยชิมิ เป็นโชกุนคนต่อไป แต่พ่อตาของโฮโซกาวะ คือ ยามานะ ซูเซ็ง ต้องการจะตั้งลูกชายของโชกุน คือ อาชิกางะ โยชิฮาซะ เป็นโชกุนแทน สงครามโอนิงจึงเริ่มต้นใน ค.ศ. 1467 โชกุนประกาศว่าถ้าฝ่ายไหนเริ่มก่อนจะเป็นกบฏ แม้ฝ่ายโฮโซกาวะจะเริ่มก่อนแต่ก็เกลี้ยกล่อมให้โชกุนเชื่อว่าฝ่ายยามานะเริ่มก่อน โชกุนจึงประกาศให้ยามานะเป็นกบฏ ทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งจะสร้างความเสียหายให้อีกฝ่ายโดยการเผาบ้านเรือน การต่อสู้ทำให้เมืองเกียวโตพินาศย่อยยับ ชาวบ้านหอบข้าวของหนีออกนอกเมือง

สงครามลุกลามไปทั้งญี่ปุ่น บรรดาไดเมียวแตกเป็นสองฝ่าย แม้ประเทศจะตกอยู่ในกลียุคแต่โชกุนยังคงอาศัยอยู่ในปราสาทคิงกากูจิ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นโอกาสให้ไดเมียวต่าง ๆ ตั้งตนเป็นอิสระ ใน ค.ศ. 1471 จังหวัดคางะ พระสงฆ์นิกายแดนบริสุทธิ์ก่อกบฏขับไล่พวกไดเมียวออกไป เรียกว่า กบฏอิกโก-อิกกิ ประกอบด้วยชาวบ้านและซามูไรระดับล่าง กบฏอิกโก-อิกกิสะสมกำลังได้มากในตอนเหนือ

แม้ทั้งโฮโซกาวะและยามานะต่างเสียชีวิตในค.ศ. 1473 แต่สงครามยังไม่จบ ความเสียหายของเมืองเกียวโตครั้งนี้ร้ายแรงเกินฟื้นฟู จนภายหลังโทกูงาวะ อิเอยาซุต้องย้ายเมืองหลวงไปที่เอโดะในที่สุด
อำเภอตะพานหิน

ตะพานหิน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร

อำเภอตะพานหินเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

อำเภอตะพานหินตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ เหตุที่ได้ชื่อว่า "ตะพานหิน" นั้นก็เนื่องมาจากบริเวณเหนือตลาดตะพานหินขึ้นไปประมาณ 1 กิโลเมตร มีหินดานอยู่กลางแม่น้ำน่านโดยยื่นออกมาจากฝั่งตะวันออกและยาวขวางแม่น้ำจนเกือบถึงฝั่งตะวันตกเหลือช่องว่างน้ำลึกเพียงเล็กน้อยพอที่เรือจะแล่นผ่านได้ เท่านั้นด้วยลักษณะคล้ายสะพานที่เป็นหินนี่เองจึงเรียกหมู่บ้านนี้มาตั้งแต่เดิมว่า(บ้านหัวดานหรือบ้านตะพานหิน) ในอดีตฤดูแล้งตอนน้ำลดจะสามารถมองเห็นหินดานดังกล่าวได้แต่ปัจจุบันไม่สามารถมองเห็นได้อีกแล้ว เพราะเมื่อปี พ.ศ 2530 กรมเจ้าท่ากระทรวงคมนาคมได้ก่อสร้างท่าเรือขึ้นที่อำเภอตะพานหินและต้องการให้เรือบรรทุกสินค้าผ่านได้สะดวกจึงได้ขุดลอกแม่น้ำน่านและได้ระเบิดหินดังกล่าวออกไปบ้านหัวดานหรือตะพานหิน ขึ้นกับตำบลห้วยเกตุ อำเภอท่าหลวง(อำเภอเมืองพิจิตรปัจจุบัน ) ได้รับการยกฐานะเป็นตำบลตะพานหินเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2479 ต่อมามีประชากรเพิ่มขึ้นมีความเจริญทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมจึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอตะพานหินเมื่อวันที่ 1 เมษายนพ.ศ. 2483 ที่ว่าการอำเภอตะพานหินตั้งอยู่ระหว่างถนน เทศบาล 1และถนนแดงทองดี ในเขตเทศบาลเมืองตะพานหินห่างจากตัวจังหวัดไปทางทิศใต้ประมาณ 28 กิโลเมตรมีพื้นที่ปกครองทั้งหมด 468.930 ตารางกิโลเมตร โดยมีกลุ่มชาติพันธ์หลัก คือ ไทยพื้นถิ่น, ไทยเชื้อสายจีน, ลาวพวน

อำเภอตะพานหินแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 13 ตำบล 97 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอตะพานหินประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
อำเภอทับคล้อ

ทับคล้อ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร

อำเภอทับคล้อเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

อำเภอทับคล้อแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 56 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอทับคล้อประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ

ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ () เป็นยุคที่เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1573 จนถึง ค.ศ. 1603 ระหว่างสงคราม โอดะ โนบูนางะ และ โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ยกทัพเข้าสู่ที่พำนักของ โชกุนอาชิกางะ คือปราสาทอาซูจิ (ในจังหวัดชิงะ) และ ฮิเดโยชิยกทัพเข้าสู่ปราสาทโมโมยามะ (ในกรุงเกียวโต นครหลวงเก่าของญี่ปุ่น)
ศาลเจ้าจุ้ยตุ่ย

ศาลเจ้าจุ้ยตุ่ย หรือ จุ้ยตุ่ยเต้าโบ้เก้ง (水碓斗母宫) เป็นศาลเจ้าจีนในจังหวัดภูเก็ต คนภูเก็ตเรียกศาลเจ้าว่า อ๊าม(庵) ตั้งอยู่ที่ ซอยภูธร ถนนระนอง อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต โดยความหมาย ของคำว่า จุ้ยตุ่ย จุ้ย(水) แปลว่า น้ำ ตุ่ย(碓) แปลว่า ครกตำข้าว สมัยก่อนนั้น หน้าบริเวณศาลเจ้า เป็นคลอง กว้าง มีน้ำมาก ชาวบ้านจึงสร้างกังหันขึ้น เพื่อใช้กำลังจากน้ำมาตำข้าวที่เก็บเกี่ยวแล้ว

ครั้งสมัยหนึ่งประมาณการผ่านไปเจ็ดสิบกว่าปีแล้วมีงิ้วคณะหนึ่งได้นำคณะล่องใต้ไปแสดงตามสถานที่ต่าง ๆ คณะงิ้วจะต้องอัญเชิญ กิ้วอ๋อง ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขานับถือ สักการบูชาอย่างสูงให้ท่านติดตามไปคุ้มครองปกปักรักษาให้พวกเขาอยู่เย็นเป็นสุขตลอดมา

ต่อมาคณะงิ้วดังกล่าวได้เดินทางมาถึงจังหวัดภูเก็ต ก็ได้เริ่มทำการแสดงที่ซอยรมณีย์ทางด้านวัดมงคลนิมิต (ซึ่งคนพื้นเมืองของจังหวัดภูเก็ตเรียกซอยรมณีย์ว่า อ่างอ่าหล่าย) คณะงิ้วได้มาอยู่ที่จังหวัดภูเก็ตนานพอประมาณ ระหว่างที่คณะงิ้วอยู่ภูเก็ตนั้นจัดได้ว่าให้มีพิธีกินผัก(กินเจ) กัน ซึ่งพวกงิ้วได้ถือปฏิบัติสืบอายุเป็นตอน ๆ มา พิธีการกินเจ คือ เริ่มขึ้นใน 1 ค่ำ เดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติจีน (เก้าโง้ยโช่ยอีด) ก่อนถึงวันกินเจพวกงิ้วจะปัดกวาด ล้างชำระสถานที่เครื่องใช้ หม้อข้าว ถ้วยชาม และสิ่งของที่จะประกอบในพิธีให้สะอาด ผู้ที่จะเข้าร่วมในพิธีจะต้องแต่งตัว นุ่งขาว ในพิธีการกินเจมีทั้งหมด 9 วัน 9 คืน

ในสมัยนั้นก็มีพี่น้องชาวภูเก็ต ทั้งคนจีน และคนไทย ก็ได้เข้าร่วมในพิธีการถือศีลกินเจกับคณะงิ้วด้วย พี่น้องชาวภูเก็ตของเราก็ได้ศึกษา ปฏิบัติ พิธีการต่าง ๆ ตั้งแต่วันเริ่มงานกินเจจนเสร็จพิธี ในพิธีการกินเจนี้ เขาจะมีพิธีขึ้นเสาโกเต้ง มีตะเกียงน้ำมัน 9 ดวงซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพิธีการกินเจได้เริ่มขึ้นแล้วในพิธีการกินเจก็มีการประทับทรงพระทำพิธี ลุยไฟ สะเดาะเคราะห์อาบน้ำมันซึ่งกำลังเดือด พิธีไหว้เทวดา มีการแห่ขบวนไปตามถนนสายต่าง ๆ พอครบกำหนด 9 วัน 9 คืน ก็เป็นอันเสร็จพิธีการกินเจ

เมื่อพวกงิ้วหมดธุรการแสดงงิ้ว ต่างก็เก็บข้าวของเตรียมจะเดินทางกลับภูมิลำเนาของตน หัวหน้าคณะของงิ้วได้พิจารณาเห็นว่าพี่น้องชาวภูเก็ตทั้งคนจีนและคนไทยมีความเลื่อมใสศรัทธาในพิธีการถือศีล กินเจ เขาก็ได้อัญเชิญเฮี้ยวโห้ย ( ไฟศักดิ์สิทธิ์ ) และสิ่งของต่าง ๆ ซึ่งจะในพิธีการกินเจ ให้ไว้กับพี่น้องชาวภูเก็ตไว้ดำเนินพิธีการกินเจต่อไปพี่น้องชาวภูเก็ตต่างพร้อมใจกันจัดตั้งเป็นศาลเจ้าขึ้นที่อ่างอ่าหล่าย (ซอยรมณีย์)

ต่อมาได้เกิดไฟไหม้จากบริเวณบ้านเรือนจึงลามมายังบริเวณศาลเจ้า ชาวบ้านจึงได้อัญเชิญเฮี้ยวโห้ย ( ไฟศักดิ์สิทธิ์ ) มาฝากไว้ยังศาลเจ้าปุดจ้อ และเมื่อถึงเวลากินผักก็จะอัญเชิญมายังศาลเจ้าชั่วคราวที่ชาวบ้านช่วยกันสร้างขึ้น ณ สวนพูข้างศาลเจ้าปุดจ้อ (普吉平陽山觀音廟) ต่อมาเจ้าของสวนพูได้ถวายที่ดินแปลงนี้ให้ "กิวอ๋องไต่เต่" (九皇大帝)สร้างเป็นศาลเจ้าจุ้ยตุ่ย ซึ่งหลังแรกได้สร้างด้วยเป็นหลังคามุงจาก ในปี พ.ศ. 2454 ต่อมาเมื่อในปี พ.ศ. 2525 ชาวบ้านเข้าร่วมพิธีถือศีลกินผักมากขึ้น จึงได้ร่วมใจกันบริจาคทรัพย์เพื่อพัฒนาศาลเจ้ามาตราบจนปัจจุบัน และเปลี่ยนมาเป็น มูลนิธิ จุ้ยตุ่ย เต้าโบ้เก้ง (水碓斗母宮基金會)

พิธีกรรม
มูลนิธิจุ้ยตุ่ยเต้าโบเก้ง
283 ซอยภูธร ถนนระนอง อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต 83000
โทร 0-7621-3243
วัดคลองบุญ

วัดคลองบุญ เป็นวัดไทย ตั้งอยู่ที่ บ้านคลองควาย หมู่ที่ 1 ตำบลน้ำเต้า อำเภอมหาราช พระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา โฉนดที่ดิน
เลขที่ 7129 อาณาเขต ทิศเหนือติดต่อกับที่ดินของนายขีด ทิศใต้ติดกับแม่น้ำลพบุรี ทิศตะวันออกติดกับที่ดินนายณรงค์ ทิศตะวันตกติดต่อกับแม่น้ำลพบุรี มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 5 ไร่ 80 ตารางวา โฉนดเลขที่ 5654

พื้นที่ตั้งเป็นที่ราบลุ่ม อยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำลพบุรี อาคารเสนาสนะต่างๆ มี อุโบสถกว้าง 6.75 เมตร ยาว 12.51 เมตร สร้าง พ.ศ. 2458 โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ทรงไทยโบราณ มีกำแพงแก้วโดยรอบ ศาลาการเปรียญกว้าง 8.75 เมตร ยาว 14.75 เมตร สร้าง พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีต ยกพื้นสูง หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 14.25 เมตร สร้าง พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ ยกพื้นสูง กุฏิสงฆ์ 6 หลังเป็นอาคารไม้ ทรงไทยโบราณใต้ถุนสูง สำหรับ ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ และมีเจดีย์ ตั้งอยู่ด้านหลังของอุโบสถ สร้างขึ้นเมื่อ 2458

สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ วันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2451 เดิมมีนามว่า “วัดคลองควาย” ได้เปลี่ยนนามเป็น “วัดคลองบุญ” ในปี พ.ศ. 2483 เพื่อให้มีความหมายที่เป็นมงคลยิ่งขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2457
เจ้าอาวาส มี 9 รูป คือ
เหตุเฮลิคอปเตอร์เบลล์ตกที่จังหวัดนครราชสีมา พ.ศ. 2526

เหตุเฮลิคอปเตอร์เบลล์ตกที่จังหวัดนครราชสีมา พ.ศ. 2526 เป็นอุบัติเหตุทางการบินที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2526 เวลา 8.40 น. เฮลิคอปเตอร์แบบเบลล์ UH-1H Iroquois ของกองทัพบกไทย เดินทางจากกองทัพภาคที่ 2 จังหวัดนครราชสีมา มุ่งหน้าไปยังจังหวัดมุกดาหาร พร้อมด้วยข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จากกองทัพภาคที่ 2 และกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เพื่อไปสำรวจพื้นที่จัดสรรเป็นที่ทำกินสำหรับผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย เครื่องยนต์เกิดขัดข้อง และระเบิดกลางอากาศหลังจากนำเครื่องขึ้นไปได้ 5 นาที

ผู้เสียชีวิต จำนวน 11 คน ได้แก่
เหตุเฮลิคอปเตอร์เบลล์ตกที่จังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2524

เหตุเฮลิคอปเตอร์เบลล์ตกที่จังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2524 เป็นอุบัติเหตุทางการบินที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2524 เฮลิคอปเตอร์แบบเบลล์ 205A-1 ของกรมตำรวจ นำสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเดินทางไปเยี่ยมชมโครงการหลวง ที่สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง ตำบลแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ เครื่องเกิดขัดข้องจนตกในหุบเขา ตำบลแม่สูน อำเภอฝาง และไม่มีผู้รอดชีวิต

ผู้เสียชีวิต จำนวน 11 คน ในจำนวนนี้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรถึง 5 คน ได้แก่