seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ชาติ เกียรติเพชร

ชาติ เกียรติเพชร หรือนายสุริยา สมีแจ้ง เป็นชาวจังหวัดขอนแก่น เกิดเมื่อ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2518 สถิติการชก 7 ครั้ง ชนะ 5 (น็อค 4) แพ้ 2

ชาติเริ่มชกมวยไทยตั้งแต่อายุ 8 ขวบขึ้นชกที่เวทีมวยแถวบ้านเกิดหลายครั้ง จึงเข้ามาชกมวยไทยในกรุงเทพฯโดยอยู่ในสังกัดของชุ้น เกียรติเพชร ใช้ชื่อ มนต์สวรรค์ ลูกคลองจั่น หันมาชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539 ชกชนะน็อคคู่ชกสามครั้งรวด จัดเป็นมวยหมัดหนักคนหนึ่ง

ในช่วงนั้นมีข่าวออกมาเรื่อย ๆ ว่าริคาร์โด โลเปซ แชมป์โลกรุ่นสตรอเวท WBC เตรียมจะเลื่อนรุ่น สหสมภพ ศรีสมวงศ์จึงคัดเลือกนักมวยในสังกัดเพื่อผลักดันให้เป็นรองแชมป์โลกอันดับสูง รอชิงแชมป์ที่ว่าง ชาติถูกประกบคู่ให้เจอกับพยัคฆ์ นครหลวงโปรโมชั่น เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ผลการชกปรากฏว่าชาติเป็นฝ่ายแพ้คะแนนเพราะสู้ชั้นเชิงไม่ได้ แต่ก็ชกพยัคฆ์ลงไปให้กรรมการนับแปดถึงสองครั้ง อย่างไรก็ตาม โลเปซไม่ได้สละแชมป์ตามที่ใคร ๆ คาดไว้ และพยัคฆ์ก็แขวนนวมไป ไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย (ต่อมามีการจัดชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นสตรอเวท WBC ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2541 วันดี จ.เจริญได้ไปชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะคะแนน ร็อคกี้ หลิน ได้ครองแชมป์ จนโลเปซสละแชมป์ใน พ.ศ. 2542 วันดีจึงได้เป็นแชมป์โลกตัวจริงแทน)

หลังจากชกแพ้พยัคฆ์ ชาติหยุดชกมวยสากล หันไปชกมวยไทยอย่างเดียว จนกระทั่งสมาน ส.จาตุรงค์เสียแชมป์โลกให้ โย ซัมชอย มีการคัดเลือกนักมวยไปชิงแชมป์โลกตามสัญญาออปชั่นแรก ซึ่งผลการชกปรากฏว่าพงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ชนะน็อค ฤทธิชัย เกียรติประภัสร์ ยก 3 แต่ทางฝ่ายของ โย ซัมชอยปฏิเสธไม่ยอมป้องกันตำแหน่งกับพงษ์ศักดิ์เล้กเพราะเห็นว่าอันตรายเกินไป สหสมภพจึงจัดให้มีการคัดเลือกนักมวยอีกครั้ง ชาติได้รับเลือกให้ขึ้นชกตัดเชือกกับหลักชัย เดชากุล ปรากฏว่า ชาติ ชนะคะแนน ได้ไปชิงแชมป์โลก

กำหนดการชกมีการเลื่อนออกไปหลายครั้ง ในท่สุดได้กำหนดเป็นวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2543 ผลการชกเป็นไปตามที่คาด ชาติสู้ความแข็งแกร่งของโย ซัมแชไม่ได้เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 5 หลังจากนั้นชาติไม่ได้ขึ้นชกมวยสากลอีกเลย คงชกแต่มวยไทยเพียงอย่างเดียว
สด ปูนอินทรียิม

สด ปูนอินทรียิม มีชื่อจริงว่า อนุสรณ์ ยอดจันทร์ เกิดเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ที่อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ แต่ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่จังหวัดลพบุรี

เดิมเคยเป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงมาก่อน เคยเป็นแชมป์มวยไทยถึง 4 รุ่นของเวทีมวยลุมพินี
ป็อป (แก้ความกำกวม)

ป็อป หรือ พ็อป หรือ ป๊อป (pop) สามารถหมายถึง

หรืออาจจะสะกดผิดจากคำที่มีเสียงอ่านคล้ายกัน
ไต้ฝุ่น

พายุไต้ฝุ่น เป็นพายุหมุนเขตร้อนความเร็วลมสูงสุด ซึ่งก่อตัวขึ้นทางตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิกระหว่าง 180° กับ 100° ตะวันออก ซึ่งภูมิภาคนี้ถูกตั้งชื่อว่า "แอ่งแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ" สำหรับจุดประสงค์เกี่ยวกับองค์กร มหาสมุทรแปซฟิกตอนเหนือถูกแบ่งออกเป็นสามเขต ได้แก่ ทางตะวันออก (ทวีปอเมริกาเหนือจนถึงลองติจูด 140° ตะวันตก) ตอนกลาง (140° ตะวันตกถึง 180°) และทางตะวันตก (180° ถึง 100° ตะวันออก) ปรากฏการณ์พายุแบบเดียวกันที่เกิดขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือทางตะวันออกจะถูกเรียกว่า เฮอร์ริเคน และพายุหมุนเขตร้อนที่เคลื่อนที่ไปยังมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกจะถูกเรียกว่า ไต้ฝุ่น ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค (RSMC) ซึ่งมีหน้าที่พยากรณ์การเกิดพายุหมุนเขตร้อนตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่น และศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนอื่น ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิกตั้งอยู่ในโฮโนลูลู (ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น) ฟิลิปปินส์และฮ่องกง ขณะที่ RSMC ตั้งชื่อในแต่ละระบบ ตัวรายชื่อหลักนั้นเป็นความร่วมมือกันระหว่าง 18 ประเทศ รวมทั้งสหรัฐอเมริกา ซึ่งประเทศเหล่านี้ได้รับผลกระทบจากพายุไต้ฝุ่นทุกปี

ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ พายุไต้ฝุ่นไม่มีการกำหนดฤดูกาลอย่างเป็นทางการ เพราะพายุไต้ฝุ่นก่อตัวขึ้นตลอดทั้งปี เช่นเดียวกับพายุหมุนเขตร้อนทั่วไป ปัจจัยที่ทำให้พายุไต้ฝุ่นก่อตัวและมีความเร็วเพิ่มขึ้นนั้นมีหกประการ ได้แก่ อุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลที่อุ่นเพียงพอ ความไม่แน่นอนของสภาพอากาศ ระดับความชื้นสัมพัทธ์สูงในชั้นโทรโพสเฟียร์ระดับล่างถึงกลาง แรงโคริโอลิสที่มากพอที่จะสร้างศูนย์ความดันอากาศต่ำ การรบกวนหรือจุดรวมระดับต่ำที่มีอยู่แล้ว และวินเชียร์แนวดิ่งต่ำ พายุไต้ฝุ่นส่วนมากก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนมิถุนายนและเดือนพฤศจิกายน ขณะที่พายุหมุ่นเขตร้อนก่อตัวขึ้นอย่างน้อยก็ระหว่างเดือนธันวาคมและพฤษภาคม โดยเฉลี่ยแล้ว มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือเป็นบริเวณที่เกิดพายุหมุนเขตร้อนบ่อยครั้งที่สุดและรุนแรงที่สุดในโลก เช่นเดียวกับแอ่งอื่น ๆ พายุจะถูกนำทางโดยลิ่มความกดอากาศสูงเหนือเขตร้อนไปทางตะวันตกหรือตะวันตกเฉยงเหนือ โดยมีบางลูกที่ย้อนกลับมาใกล้ทางตะวันออกของญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากการขึ้นฝั่ง จีนและญี่ปุ่นได้รับผลกระทบน้อยกว่าบ้าง พายุไต้ฝุ่นที่สร้างความเสียหายมากที่สุดในประวัติศาสตร์ได้พัดเข้าถล่มจีน ทางตอนใต้ของจีนมีบันทึกผลกระทบของพายุไต้ฝุ่นที่ยาวนานที่สุด ซึ่งสามารถย้อนหลังไปได้นับพันปีผ่านเอกสารในหอจดหมายเหตุ ไต้หวันเคยประสบกับพายุไต้ฝุ่นที่มีฝนมากที่สุดเท่าที่เคยบันทึกมาในแอ่งพายุหมุนเขตร้อนแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา

ในสหรัฐอเมริกา คำว่า ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา () ภาษาปากว่า ชาวอเมริกันผิวดำ (Black American) เป็นชื่อเรียกของคนที่มีผิวสีดำแตกต่างจากคนอเมริกันที่มีผิวขาว โดยต้นกำเนิดของคนผิวสีส่วนใหญ่แล้วจะเริ่มมาจากทวีปแอฟริกา แต่เนื่องจากเหตุการณ์การล่าอาณานิคมและธุรกิจการค้าทาส ทำให้ผู้คนเหล่านี้ถูกพาเข้ามาอยู่ในสหรัฐอเมริกาเป็นจำนวนมาก ในอดีตสหรัฐอเมริกามีปัญหาการเหยียดสีผิวอย่างรุนแรง แต่ในปัจจุบันนี้ทุกคนได้รับความเท่าเทียมกันในสังคม วัฒนธรรมของคนดำนั้นได้แพร่หลายและเป็นที่ยอมรับมากขึ้นทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางด้านดนตรี รวมทั้งการแต่งกายและการกีฬา
แม่มดน้อยน้อย

แม่มดน้อยน้อย () เป็นการ์ตูนแนวโชโจะ แต่งโดยมิยูกิ ยามากุจิ ตีพิมพ์ฉบับภาษาไทยครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 เป็นการ์ตูนในยุคลิขสิทธิ์ช่วงแรกๆ สมัยที่ยังมีการเขียนคำนำทักทายผู้อ่านที่หน้าแรก เป็นการ์ตูนโชโจะแนวแฟนตาซีทีมีภูต แม่มด และดินแดนเทพนิยาย แต่อยู่ในยุคสมัยปัจจุบัน ถือว่าเป็นการ์ตูนผู้หญิงในดวงใจของหลายๆ คนในยุคนั้นเรื่องหนึ่ง

"ล็อตเต้" เป็นแม่มดที่มีชีวิตอยู่ในยุคที่ไม่มีคนเชื่อเรื่องเวทมนตร์อีกแล้ว เธอเชื่อว่าพลังที่ตัวเองมีเป็นพลังประหลาด ทำให้ตนเองแปลกแยกไม่สามารถอยู่ร่วมกับคนอื่นๆได้ จึงปิดเรื่องที่ตนเองเป็นแม่มดเป็นความลับ และออกเดินทางตามหาวิธีที่จะกลับเป็นคนธรรมดา และสัญญากับมารดาว่าว่าจะกลับบ้านเมื่อบรรลุเป้าหมายดังกล่าว

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อล็อตเต้เดินทางมาถึงเมือง "กูเท็น มอร์เก็น" ซึ่งเมืองที่มีตำนานของแม่มด"ลูลู"ผู้ใจดี ซึ่งเคยอาศัยอยู่ร่วมกับชาวเมือง เธอได้เช่าบ้านของ "แคโรลีน" และ "ลิชต์" สองยายหลายผู้มีนิสัยร่าเริง เป็นที่อยู่อาศัย แต่ทำความลับที่ตัวเองเป็นแม่มดแตกให้ทั้งสองรู้เข้า นอกจากนี้ เธอยังได้พบว่าตำนานของแม่มดลูลูเป็นเรื่องจริง และบ้านที่เธออาศัยอยู่นั้นเป็นบ้านที่แม่มดลูลูเคยอาศัยอยู่นั่นเองมีฉายาว่า "เจ้าชาย" และ "หนุ่มสำอางกุหลาบขาว" ซาลวีนีย์เป็นอาจารย์คนใหม่ที่เข้ามาสอนในโรงเรียนของล็อตเต้กับลิชต์ ก่อนหน้านั้นเคยพบกับล็อตเต้ครั้งหนึ่ง โดยเข้ามาช่วยล็อตเต้ตอนกำลังหลงทางตอนกำลังเดินทางมายังเมือง กูเท็น มอร์เก็น หลังจากนั้นจึงกลายเป็นเหมือนเจ้าชายในฝันของล็อตเต้มาตลอด
แกมมา

แกมมา () หรือ กามา (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 3 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 3
แฮนด์บิลภาพยนตร์

แฮนด์บิลภาพยนตร์ () หมายถึงสื่อที่ใช้ในการประชาสัมพันธ์ภาพยนตร์ และแจกจ่ายกันทั่วไป
ซึ่งแฮนด์บิลนี้มีทั้งที่ผลิดจากบริษัทผลิตและนำเข้าภาพยนตร์ต่างๆ โรงภาพยนตร์ และสินค้าที่เป็นผู้สนับสนุนภาพยนตร์เรื่องนั้นๆ มีลักษณะคล้ายโปสเตอร์ภาพยนตร์ที่มีขนาดเล็กลง และมีรายละเอียดประกอบด้วยเนื้อเรื่องย่อของภาพยนตร์เป็นสำคัญ สำหรับขนาดของแฮนด์บิลนั้นมีหลายขนาด และหลายรูปแบบ โดยทั่วไปส่วนใหญ่จะมีขนาด A5 เพราะเป็นขนาดที่ไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป
สามารถเก็บรักษาได้สะดวก ปัจจุบันนี้การออกแบบแฮนด์บิลได้พัฒนาไปมาก ทำให้แฮนด์บิลมีความน่าสนใจมากขึ้น ทั้งรูปแบบของกระดาษ การพับกระดาษ หรือออกมาเป็นชุดหลายๆ แบบ ยิ่งทำให้ผู้สะสมสนใจและพยายามหามาไว้ครอบครองมากขึ้น กระแสความนิยมในการสะสมแฮนด์บิลนั้นเริ่มแรงขึ้นเรื่อย จากกลุ่มคนเล็กๆ ได้เริ่มขยายเป็นวงกว้าง มีการนัดกันตามสถานที่ต่างๆ เพื่อแลกเปลี่ยนแฮนด์บิลกัน จากการที่มีเว็บเกี่ยวกับการสะสมแฮนด์บิลเกิดขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้กลุ่มคนจำนวนหนึ่งเห็นแฮนด์บิลเป็นธุรกิจ จึงเกิดการกักตุนแฮนด์บิลที่โรงภาพยนตร์แจกจ่ายไว้และนำไปจำหน่าย ซึ่งไม่ตรงกับเจตนารมย์ของการผลิตแฮนด์บิลที่กำหนดไว้เป็นลายลักษณ์อักษรด้านหลังว่า "ห้ามซื้อ-ขาย"

เมื่อมีผู้นิยมสะสมแฮนด์บิลมาก ทำให้มีการผลิตแฮนด์บิลปลอมออกมาเลียนแบบ ประกอบกับบริษัทอื่นๆ ก็ได้ผลิตแฮนด์บิลออกมาด้วย
เช่นเดียวกัน เช่น แฮนด์บิลของนิตยสาร Starpic ซึ่งได้รับการต้อนรับในระดับหนึ่ง ทำให้เกิดความลำบากในการแยกแยะของแท้หรือของปลอม แฮนด์บิลที่ได้รับความนิยมในอดีตคือ แฮนด์บิลที่ผลิตมาจากบริษัทภาพยนตร์ เจ้าของลิขสิทธิ์ ซึ่งเป็นการสะสมที่เป็นทางการมีการทำลิสต์เพื่ออัปเดตข้อมูล แต่ในปัจจุบันนี้ มีการผลิดแฮนด์บิลออกมาหลายทางซึ่งมีรูปแบบสวยงามน่าสะสม และเป็นการประชาสัมพันธ์ภาพยนตร์เช่นเดียวกันซึ่งจัดเป็นแฮนด์บิลแท้ ทำให้ผู้สะสมไม่ค่อยเรื่องมากกับที่มามากนักและทำให้การสะสมมีความสนุกและน่าสนใจมากยิ่งขึ้น ส่วนแฮนด์บิลปลอมนั้นสังเกตได้จากการที่ไม่ระบุบริษัทผู้ผลิต
พาย

พาย หรือ ไพ อาจหมายถึง:ไพ อาจหมายถึง:
แกมมา (แก้ความกำกวม)

แกมมา อาจหมายถึง
ก

ก (ไก่) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 1 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับก่อนหน้า ข (ไข่) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรกลาง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ก ไก่"

อักษร ก เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /k/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /k̚/ เมื่อเป็นพยัญชนะต้น สามารถควบกับอักษร ร ล ว ได้ เมื่อเป็นตัวสะกด นับเป็นตัวสะกดแม่กก และนับเป็นตัวแทนของตัวสะกดแม่กกด้วย ในหนังสือโบราณ มีการใช้ "ก หัน" คือ อักษร ก สองตัว แทนไม้หันอากาศและตัว ก สะกด ดังนี้ รกก (รัก), หกก (หัก)

อักษร ก นี้ เทียบได้กับอักษรในระบบอักษรอื่นๆ ของอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายระบบ เช่น ระบบอักษรเทวนาครี ระบบอักษรมอญพม่า ระบบอักษรขอม เป็นต้น โดยอักษร ก ถือเป็นพยัญชนะตัวแรกเสมอ

ก เพียงตัวเดียวแล้วเติมไม้ไต่คู้ โดยไม่มีสระ สามารถเป็นคำได้หนึ่งคำ คือ ก็ (อ่านว่า เก้าะ) เป็นคำสันธานแปลว่า "แล้ว, จึง, ย่อม"

ก ไก่ เป็นพยัญชนะตัวแรกในประวัติศาสตร์ไทย ที่เชื่อกันว่าดัดแปลงมาจากอักษรปัลลวะของอินเดีย แต่เดิมมีรูปอักษร แต่ไม่มีคำกำกับ เพิ่งมาก่อรูปเมื่อสมัยรัชกาลที่ 3 ต่อมาสมัยรัชกาลที่ 4 จึงเริ่มมีคำกำกับ ก ไก่ ข ไข่ สำหรับให้นักเรียนท่องครบทั้ง 44 ตัว
ลักษณะเสียงทางสัทศาสตร์ จัดเป็นเสียงกัก อโฆษะ (ไม่ก้อง) มีแหล่งกำเนิดเสียงที่โคนลิ้นและเพดานอ่อน สัญลักษณ์แทนเสียงด้วยสัทอักษรสากล คือ /k/

ในตำราภาษาไทยแต่เดิม ถือว่า ก นั้นเป็นพยัญชนะวรรค กะ เรียกว่า กัณฐชะ คือ มีฐานเสียงจากคอ หรือเสียงลงคอ และอยู่ในกลุ่มอโฆษะ ธนิต (เสียงไม่ก้อง ลมน้อย)

ในภาษาถิ่นบางถิ่น เช่น ภาษาถิ่นย่อยของภาษาผู้ไท หรือภาษาไทยถิ่นใต้ ไม่ออกเสียง /ก/ เมื่อเป็นตัวสะกดในพยางค์ที่ประสมด้วยสระเสียงยาว เช่น โลก, ลูก, แยก

การเขียนอักษร ก ในหนังสือไทย นิยมเริ่มจากด้านล่าง ชิดเส้นบรรทัด ลากขึ้นไปข้างบน วกด้านขวาเล็กน้อย แล้ววกออกซ้าย จากนั้นโค้งขึ้นข้างบน แล้วลดลงไปด้านขวา จากนั้นลากตรงลงด้านลง ขนานกับเส้นที่ลากขึ้นตอนแรก จากนั้นลากลงไปชิดกับเส้นบรรทัด ในแนวเดียวกับจุดเริ่ม (ดูภาพประกอบ)
ข

ข (ไข่) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 2 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ก (ไก่) และก่อนหน้า ฃ (ขวด) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ข ไข่”

อักษร ข เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /kʰ/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /k̚/

เริ่มต้นด้วยเขียนเป็นวงกลม จากนั้นวาดครึ่งวงกลม 2 ครั้ง ครั้งที่ 2 วาดในแนวตั้ง จากนั้นลากเส้นลงล่าง แล้วลากเส้นไปทางซ้ายเล็กน้อย จากนั้นลากเส้นไปทางขวา และสุดท้ายลากเส้นขึ้นไปข้างบน
ค

ค (ควาย) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 4 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฃ (ขวด) และก่อนหน้า ฅ (คน) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ค ควาย”

อักษร ค เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /kʰ/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /k̚/

เริ่มต้นที่เขียนเป็นวงกลม จากนั้นลากทแยงลงล่างซ้าย แล้วลากเส้นขึ้นตรง จากนั้นวาดครึ่งวงกลมไปทางขวา และสุดท้ายลากเส้นลงล่าง

pin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kpphttps://pin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kppin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kpphttps://pin.it/dtgxlehtunz4khttps: //pin.it/dtgxlehtunz4kpppin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kpphttps://pin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kppppin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kpphttps://pin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kppin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kpphttps://pin.it/dtgxlehtunz4khttps: //pin.it/dtgxlehtunz4kpppin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kpphttps://pin.it/dtgxlehtunz4khttps://pin.it/dtgxlehtunz4kppp
ฆ

ฆ (ระฆัง) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 6 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฅ (คน) และก่อนหน้า ง (งู) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ ออกเสียงอย่าง ค (ควาย) มีชื่อเรียกกำกับว่า “ฆ ระฆัง”

อักษร ฆ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /kʰ/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /k̚/

ฆ มักไม่ถูกใช้เป็นอักษรสำหรับหัวข้อลำดับ เช่นว่า ก. ข. ค. ง. จ. ฯลฯ ซึ่งข้าม ฆ. ไปเลย
ง

ง (งู) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 7 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฆ (ระฆัง) และก่อนหน้า จ (จาน) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ง งู”

อักษร ง เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /ŋ/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /ŋ/
ฉ

ฉ (ฉิ่ง) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 9 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก จ (จาน) และก่อนหน้า ช (ช้าง) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ฉ ฉิ่ง”

อักษร ฉ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /t͡ɕʰ/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/ (ในทางทฤษฎี)

ฉ เพียงตัวเดียว สามารถเป็นคำได้หนึ่งคำ อ่านว่า ฉอ, ฉ้อ, ฉะ แปลว่า "หก" เป็นปัจจัยประกอบคำบาลี
จ

จ (จาน) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 8 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ง (งู) และก่อนหน้า ฉ (ฉิ่ง) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “จ จาน”

อักษร จ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /t͡ɕ/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/
ช

ช (ช้าง) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 10 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฉ (ฉิ่ง) และก่อนหน้า ซ (โซ่) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ช ช้าง”

อักษร ช เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /t͡ɕʰ/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/ กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ ใช้แทนเสียง /t͡ʃ/, /ʃ/ หรืออื่น ๆ ที่ใกล้เคียง ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด
ซ

ซ (โซ่) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 11 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ช (ช้าง) และก่อนหน้า ฌ (เฌอ) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ซ โซ่”

อักษร ซ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /s/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/ กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ ใช้แทนเสียง /s/ หรือ /z/ ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด
ฌ

ฌ (เฌอ) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 12 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับหลังจาก ซ โซ่ และก่อนหน้า ญ หญิง ออกเสียงอย่าง ช ช้าง จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ฌ เฌอ"

บางคนเรียก "ฌ กะเฌอ" ซึ่งไม่ถูกต้อง เพราะคำว่า "กระเชอ" นั้นสะกดด้วย ช ช้าง หมายถึง ภาชนะสานแบบหนึ่ง ดังที่ใช้ว่า "กระเชอก้นรั่ว" ส่วน "เฌอ" ที่ใช้ ฌ เฌอ แปลว่า ต้นไม้ เป็นคำมาจากภาษาเขมร

ฌ เฌอ ใช้เขียนคำไม่กี่คำ โดยเฉพาะคำที่มาจากภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต และภาษาเขมร ส่วนในภาษาไทยนั้น ก็มีคำที่ใช้ ฌ เฌอ ทั้งที่เป็นพยัญชนะต้นและพยัญชนะท้ายไม่มากนัก

คำที่ใช้ ฌ เฌอ ในปัจจุบันมีดังนี้เป็นต้น ฌาน, ฌาปน-, เฌอ, เฌอเอม ฯลฯ

อักษร ฌ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /t͡ɕʰ/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/ (ในทางทฤษฎี) กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ ใช้แทนเสียง /ʃ/ หรือ /ʒ/ ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด
ญ

ญ (หญิง) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 13 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฌ (เฌอ) และก่อนหน้า ฎ (ชฎา) ออกเสียงอย่าง ย (ยักษ์) เมื่อเป็นพยัญชนะต้น และออกเสียงอย่าง น (หนู) เมื่อเป็นพยัญชนะสะกด จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ญ หญิง” อักษร ญ มีเครื่องหมายอยู่ข้างใต้ เรียกว่า เชิง แต่นิยมตัดเชิงออกเป็น เมื่อเขียนคำที่มีสระอุ หรือสระอู เช่น กตัญญู

อักษร ญ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /j/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /n/ (เดิมออกเสียง /ɲ/ ทั้งสองอย่างแต่แปรเปลี่ยนไป) กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ ใช้แทนเสียง /ɲ/ ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด เช่น España "เอสปาญา"

ญ รูปปกติ มีรหัสตาม TIS-620 ที่ 0xAD และมีรหัสยูนิโค้ดที่ U+0E0D

การป้อนอักษร ญ อาจเป็นปัญหากับซอฟต์แวร์ที่ไม่รู้จักการเข้ารหัสภาษาไทยหรือยูนิโคด เช่น อะโดบี โฟโตชอป รุ่นที่เก่ากว่า CS2 ตัวอักษร ญ จะถูกจับคู่เข้ากับการเข้ารหัส ISO/IEC 8859-1 (Latin-1) ที่ตำแหน่ง 0xAD ซึ่งตรงกับอักขระยัติภังค์เผื่อเลือก (soft hyphen) พอดี ทำให้อักษร ญ ที่พิมพ์ลงไปไม่ปรากฏ เนื่องจากยัติภังค์เผื่อเลือกจะปรากฏเฉพาะตอนตัดขึ้นบรรทัดใหม่เท่านั้น
ษ

ษ (ฤๅษี) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 39 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ศ (ศาลา) และก่อนหน้า ส (เสือ) ออกเสียงอย่าง ส (เสือ) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ษ ฤๅษี” (บางคนก็เรียกว่า ษ บอ เนื่องจากมีรูปร่างคล้าย บ)

อักษร ษ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /s/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/
ศ

ศ (ศาลา) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 38 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ว (แหวน) และก่อนหน้า ษ (ฤๅษี) ออกเสียงอย่าง ส (เสือ) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ศ ศาลา" (บางคนก็เรียกว่า ศ คอ เนื่องจากมีรูปร่างคล้าย ค)

อักษร ศ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /s/ และพยัญชนะส.ะกด ให้เสียง /t̚/
ว

ว (แหวน) เป็นพยัญชนะตัวที่ 37 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ล (ลิง) และก่อนหน้า ศ (ศาลา) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ว แหวน”

อักษร ว เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /w/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /w/

รูปสระ ตัววอ (ว) ยังสามารถใช้เป็นสระอัว เมื่อมีพยัญชนะสะกด เช่น สวน และใช้ประสมสระอัวะ และ อัว

เริ่มที่ลากเส้นเป็นวงกลม จากนั้นลากเส้นตรงขึ้นไปข้างบน และลากเส้นโค้งไปทางซ้าย
คนแคระแห่งท้องทุ่งกว้าง

คนแคระแห่งท้องทุ่งกว้าง (; ) เป็นหนังสือแปล จากวรรณกรรมเยาวชน ของฮอลแลนด์เขียนโดย พอล บีเจล แปลเป็นภาษาไทยโดย วัชรินทร์ อำพัน จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์ดอกหญ้า

หนังสือกล่าวถึงคนแคระ 101 คน อาศัยอยู่ในทุ่งกว้าง โนสเกย์ พวกเขาดื่มน้ำหวานจากดอกไม้เป็นอาหารหลัก มีแครอทและมันฝรั่งบ้าง แต่พวกเค้าโปรดปรานน้ำหวานมากที่สุด คนแคระแห่งโนสเกย์ อาศัยอยู่ในทุ่งอย่างสงบสุข จนกระทั่งวันหนึ่ง มีกลุ่มเมฆสีน้ำตาลแกมทองลอยมาบนท้องฟ้า กลุ่มเมฆส่งเสียงหึ่งๆ ที่แท้ก็คือฝูงผึ้งอพยบมาอาศัยในต้นสนกลางทุ่งนั่นเอง และเรื่องราวระหว่างฝูงผึ้งของราชินีซู และคนแคระแห่งโนสเกย์ก็เริ่มขึ้น
ดี๋ ดอกมะดัน

ดี๋ ดอกมะดัน มีชื่อจริงว่า สภา ศรีสวัสดิ์ (เดิมชื่อ ศุภกรณ์) เกิดที่อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2494 จบการศึกษาประกาศนียบัตรขั้นสูง วิทยาลัยครู จังหวัดยะลา เริ่มอาชีพจากการเป็นครูที่จังหวัดยะลา และต่อมาเป็นโฆษกวงดนตรีลูกทุ่งชื่อดังต่าง ๆ จากนั้นก็ได้เป็นตลกแสดงบนเวทีคอนเสิร์ตลูกทุ่ง ใช้ชื่อหลายชื่อ แต่ไม่ประสบความสำเร็จถึงขั้นขีดสุดนานถึง 30 ปีเต็ม ต่อมาเริ่มมามีชื่อเสียงกับคณะเด๋อ ดู๋ ดี๋ ในปี พ.ศ. 2518 และเป็นพิธีกรในรายการพลิกล็อกคู่กับปัญญา นิรันดร์กุล ต่อมาได้รับเป็นนายกสมาคมศิลปินตลกแห่งประเทศไทย

ในกลางปี พ.ศ. 2545 ปรากฏเป็นข่าวอื้อฉาวว่า ดี๋ ดอกมะดันถูกตรวจพบว่ามีปัสสาวะสีม่วงขณะอยู่ในผับ จึงต้องสงสัยว่าเสพยาเสพย์ติด แต่เจ้าตัวได้ปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา โดยบอกว่าเป็นยาแก้หอบหืด ซึ่งต่อมาเรื่องเสพยาเสพย์ติดนี้ก็ได้ถูกพิสูจน์ว่าไม่เป็นความจริงและศาลก็ได้ยกฟ้องจากนั้นก็มีข่าวว่าได้ตบปาก ต้อย แอ๊คเนอร์ บรรณาธิการหนังสือพิมพ์มายา ชาแนลถึงเลือดกลบปาก จนถูกกล่าวหาว่าเป็นตลกมาเฟีย เนื่องจากไม่พอใจที่ได้พาดหัวว่า ตลกดังอักษรย่อ ”ด “ หิ้วนักข่าวสาวเข้าม่านรูด ทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้เป็นเรื่องล้อเล่นกันมานานถึง 17 ปี

ในทางการเมือง ในการขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เมื่อต้นปี พ.ศ. 2549 ดี๋ ดอกมะดันได้เข้าร่วมกับทางพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยด้วย และได้ขึ้นเวทีปราศรัยและนำคณะตลกแสดงบนเวทีด้วย

ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น สภา ศรีสวัสดิ์ และลงเล่นการเมืองกับพรรคประชาธิปัตย์โดยลงสมัครเป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) เขตห้วยขวาง ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้งแต่อย่างใด

ชีวิตส่วนตัวสมรสกับนางเสาวลักษณ์ ศรีสวัสดิ์ มีบุตรสาว 2 คน คือ พรรณวรินทร์ ศรีสวัสดิ์ (บีม) บุตรสาวคนโตที่เป็นนักแสดงชื่อดัง กับ มนชญา ศรีสวัสดิ์ (เบล) ปัจจุบันบุตรสาวทั้งสองเปลี่ยนชื่อและนามสกุลเป็น "วรานิษฐ์ จิราโรจน์เจริญ" และ "ชยานิษฐ์ จิราโรจน์เจริญ"

ต่อมา ดี๋ ดอกมะดัน ได้ป่วยเป็นโรคหอบอย่างหนักเนื่องจากสูบบุหรี่หนักและอยู่กับสุนัขของตนมาอยู่ในห้องของตนเอง เริ่มเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลตั้งแต่ปลายเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 จนกระทั่งเวลาประมาณ 5 นาฬิกาของเช้าวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ดี๋ เสียชีวิตหลังจากทนทุกข์ทรมานด้วยโรคหอบอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน โดยมีผลงานชิ้นสุดท้ายคือ การรับบทเป็น "ขุนเดช" ในภาพยนตร์ไตรภาคชุด ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
พีแอล/เอสคิวแอล

พีแอล/เอสคิวแอล (PL/SQL) เป็นภาษาโปรแกรมสำหรับเครื่องมือพัฒนาซอฟต์แวร์หลายตัวของ Oracle เป็นภาษาที่ถูกออกแบบมาสำหรับใช้เพื่อเข้าถึงและจัดการข้อมูลในฐานข้อมูล RDBMS โดยเฉพาะ

การบวกเวลาเพิ่ม 1 วินาทีในภาษาพีแอล/เอสคิวแอล
ไม้

ไม้ เป็นวัสดุแข็งที่ทำจากแก่นลำต้นของต้นไม้ ส่วนใหญ่เป็นไม้ยืนต้น โดยแบ่งเป็นไม้เนื้อแข็ง เช่น ไม้เต็ง ไม้แดง และไม้เนื้ออ่อน เช่น ไม้สัก ไม้ยางพารา โดยนิยามแล้วไม้ จะหมายถึงเนื้อเยื่อไซเล็มชั้นที่สอง " (Xylem) " ของต้นไม้ แต่ในความเข้าใจไม้ อาจหมายรวมไปถึงวัสดุใดๆ ที่มีส่วนประกอบทำมาจากไม้ด้วย

ไม้สามารถใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย ประโยชน์อย่างหนึ่งคือ ใช้เป็นเชื้อเพลิง เช่น ถ่านหรือฟืน บางครั้งก็ใช้ในงานศิลปะ ทำเฟอร์นิเจอร์ ทำอาวุธ หรือเป็นวัสดุก่อสร้าง 
ไม้ยังคงเป็นส่วนประกอบสำคัญในการก่อสร้าง ตั้งแต่มนุษย์เริ่มสามารถสร้างบ้านที่อยู่อาศัย หรือเรือ โดยเรือแทบทุกลำในช่วงปี 80 ทำมาจากไม้แทบทั้งสิ้น ซึ่งในปัจจุบันบ้านหรือเรือที่ทำจากไม้ เริ่มมีจำนวนลดลง โดยปัจจุบันมีการนำวัสดุอื่นมาใช้ในการสร้างแทน แต่ว่าไม้ยังคงมีส่วนสำคัญในด้านการเสริมโครงสร้าง หรือเป็นวัสดุเสริม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสร้างหลังคา และของประดับนอกบ้าน ไม้ที่ใช้ในงานก่อสร้างรู้จักกันในชื่อ ไม้แปรรูป

ไม้โดยสภาพแล้ว ไม่เหมาะที่จะนำมาใช้ในการก่อสร้างโดยตรง เนื่องจากอาจจะมีการแตกหักในโครงสร้าง จึงต้องนำไปแปรรูปเป็นอย่างอื่นก่อน เช่น ไม้อัด,chipboard, engineered wood, hardboard, medium-density fiberboard (MDF) , oriented strand board (OSB) เป็นต้น ไม้ดังกล่าวนี้ใช้ประโยชน์กันในวงกว้าง อีกทั้งเยื่อไม้ยังเป็นส่วนประกอบสำคัญในการผลิตกระดาษอีกด้วย เซลลูโลสที่อยู่ในไม้ยังใช้การทำวัสดุสังเคราะห์ ซึ่งไม้ยังใช้ประโยชน์ในการทำอุปกรณ์อื่นนอกเหนือจากการก่อสร้าง เช่น ใช้ทำตะเกียบ เครื่องดนตรี เฟอร์นิเจอร์ ฯลฯ
ส

ส (เสือ) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 40 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ษ (ฤๅษี) และก่อนหน้า ห (หีบ) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ส เสือ"

อักษร ส เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /s/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/ กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ ใช้แทนเสียง /s/ หรือ /z/ ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด
ฬ

ฬ (จุฬา) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 42 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ห (หีบ) และก่อนหน้า อ (อ่าง) ออกเสียงอย่าง ล (ลิง) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ฬ จุฬา"

อักษร ฬ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /l/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /n/

ปัจจุบัน ฬ ไม่มีที่ใช้เป็นพยัญชนะต้นของคำ มีเพียงใช้ประกอบกับคำที่มาจากภาษาบาลีเท่านั้น (ซึ่งจะปรากฏกลางคำหรือท้ายคำ เช่น กีฬา นาฬิกา กาฬ วาฬ) คำโบราณที่เคยใช้ ฬ ก็เปลี่ยนไปใช้ ล แทนเช่น

วาดวงกลมแล้วลากเส้นตั้งลงมา ลากเส้นเฉียงไปทางขวาขึ้นและลง ลากเส้นตั้งขึ้น แล้ววาดเส้นโค้งไปทางซ้าย ตวัดลงตัดกับเส้นตั้งช.ช
ฮ

ฮ (นกฮูก) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 44 และเป็นอักษรตัวสุดท้ายในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก อ (อ่าง) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ฮ นกฮูก"

อักษร ฮ เป็นพยัญชนะต้น ให้เสียง /h/ แต่ไม่ใช้เป็นพยัญชนะสะกด

เขียนเป็นรูปวงกลม แล้วลากเส้นตรงลงไปข้างล่างเล็กน้อย แล้วลากเส้นตรงไปทางขวา แล้วลากเส้นตรงขึ้นไปข้างบน แล้วเขียนเป็นวงรี สุดท้ายวาด 1 ใน 4 ของวงกลม
ภ

ภ (สำเภา) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 32 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฟ (ฟัน) และก่อนหน้า ม (ม้า) ออกเสียงอย่าง พ (/พาน) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ภ สำเภา”

อักษร ภ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /pʰ/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /p̚/
ม

ม (ม้า) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 33 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ภ (สำเภา) และก่อนหน้า ย (ยักษ์) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ม ม้า”

อักษร ม เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /m/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /m/
ล

ล (ลิง) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 36 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ร (เรือ) และก่อนหน้า ว (แหวน) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ล ลิง”

อักษร ล เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /l/ พยัญชนะตัวสะกด ให้เสียง /n/ กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ ใช้แทนเสียง /l/ ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด
ร

ร (เรือ) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 35 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ย (ยักษ์) และก่อนหน้า ล (ลิง) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ร เรือ”

อักษร ร เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /r/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /n/

ร ที่เป็นพยัญชนะสะกดซึ่งตามหลังสระ ออ จะไม่ปรากฏตัวออ ให้ใช้ ร ต่อท้ายพยัญชนะต้นไปได้เลย เช่น กร (กอน) พร (พอน) ละคร (ละ-คอน) เป็นต้น

คำไทยบางคำที่ยืมมาจากภาษาเขมรและภาษาสันสกฤต จะมี ร ซ้อนกันสองตัวเรียกว่า ร หัน (รร) เมื่อตามหลังพยัญชนะต้นจะออกเสียงคล้ายมีสระ อะ และสะกดด้วยแม่กนหรือพยัญชนะตัวถัดไป เช่น บรรพชา (บัน-พะ-ชา) สรรพ (สับ) ธรรมะ (ทัม-มะ) เป็นต้น โดยมีหลัก หรือความนิยมในการใช้ ร หัน ดังนี้
ห

ห (หีบ) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 41 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ส (เสือ) และก่อนหน้า ฬ (จุฬา) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ห หีบ”

อักษร ห เป็นพยัญชนะต้น ให้เสียง /h/ แต่ไม่ใช้เป็นพยัญชนะสะกด ถึงแม้เป็นคำที่มาจากภาษาบาลี ห ก็จะไม่ออกเสียง แต่จะออกเสียงเป็นพยัญชนะตัวถัดไปแทน เช่น พราหมณ์ (พราม) พรัหมา (พรัม-มา) เป็นต้น

ห สามารถใช้เป็นอักษรนำสำหรับพยัญชนะเหล่านี้ ง ญ ณ น ม ย ร ล ว ฬ เพื่อให้สามารถผันวรรณยุกต์ได้ครบ 5 เสียง