seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
การประชุมลับของพรรคการเมือง

การประชุมลับของพรรคการเมือง () หมายถึงการรวมตัวของผู้สนับสนุนของพรรคการเมืองหรือกลุ่มความเคลื่อนไหว ความหมายแตกต่างกันได้ตามประเทศ

การประชุมลับของพรรคการเมืองในสหรัฐอเมริกามีหลายความหมายเช่นกัน ความหมายหลักคือการรวมตัวผู้สนับสนุนผู้สมัครรับเลือกเป็นประธานาธิบดี และหลากหลายกันไปตามแต่ละรัฐ ตัวอย่างเช่นในรัฐไอโอวา การประชุมลับของพรรคการเมืองจะเป็นการรวมตัวประชาชนผู้สนับสนุนและจะมีน้ำหนักต่อการเลือกตั้งจริงทั่วประเทศ ในอดีตในประวัติการเมืองของสหรัฐอเมริกา การประชุมลับของพรรคการเมืองเป็นการประชุมของสมาชิกพรรคเพื่อร่วมหาผู้ที่เป็นตัวแทนเป็นประธานาธิบดี
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาวอลเลย์บอล () ในกีฬาโอลิมปิกนั้น องค์กรที่ควบคุมดูแลการแข่งขันคือ สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ (Federation Internationale De Volleyball - FIVB)

ในปี 1949 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล (International Olympic Committee-IOC) ได้ประกาศรับรองกีฬาชนิดนี้ แต่ยังอยู่ในฐานะกีฬาที่ไม่ได้มีการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก และในปีเดียวกันนั้นเองก็ได้มีการจัดการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลกขึ้นเป็นครั้งแรก ส่วนประเภทหญิงนั้นเกิดขึ้นอีก 3 ปีต่อมา และโซเวียตก็ครองความเป็นจ้าว

ในปี 1964 วอลเลย์บอลได้รับการบรรจุในโอลิมปิกเป็นครั้งแรก ญี่ปุ่นซึ่งเป็นเจ้าภาพได้เหรียญทองประเภทหญิง ทั้งโซเวียตและญี่ปุ่นก็ครองดับอันดับต้นๆมาตลอดจนถึงทศวรรษที่ 80 อเมริกาเริ่มทวงความเป็นจ้าวกลับคืนมาด้วยการคว้าเหรียญทองวอลเลย์บอลประเภทชายในโอลิมปิก 2 สมัยติดต่อกัน ในปี 1984 ที่ลอสแอนเจลิส และในปี 1988 ที่โซล

ส่วนวอลเลย์บอลชายหาดมีการแข่งขันครั้งแรกในโอลิมปิก ที่แอตแลนตา สหรัฐอเมริกา ในปี 1996
กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬายกน้ำหนัก () มีการแข่งขันในโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี 1896 ที่กรุงเอเธนส์ ซึ่งครั้งนั้นยังไม่มีการแบ่งรุ่นตามน้ำหนัก ใครยกน้ำหนักได้มากที่สุดเป็นผู้ชนะโดยไม่ต้องคำนึงถึงรูปร่างและขนาดของนักกีฬา

กีฬายกน้ำหนักกลายเป็นกีฬาหลักที่ถูกบรรจุเป็นประจำในโอลิมปิกตั้งแต่ปี 1920 ที่เบลเยี่ยม จนในปี 1932 จึงเริ่มมีการแบ่งรุ่นน้ำหนัก และในปี 2000 ที่ซิดนีย์ มีการแข่งขันยกน้ำหนักประเภทหญิงเป็นครั้งแรก

กรีซยังถือว่าเป็นประเทศที่มีนักยกน้ำหนักอยู่ในระดับแถวหน้าของโลก ส่วนในประเภทหญิงทุกรุ่นดูจะเป็นของนักยกน้ำหนักจากจีนที่ครองความเป็นจ้าว

สำหรับในการโอลิมปิก ณ กรุงปักกิ่ง หรือปักกิ่งเกมส์ ผู้ชนะเหรียญทองในรุ่นน้ำหนัก 53 กิโลกรัม หญิง คือ ประภาวดี เจริญรัตนธารากุล โดยชนะไปด้วยคะแนนรวม 221 กิโลกรัม ทั้งยังทำลายสถิติโอลิมปิกในท่าคลีนแอนด์เจิร์ก คือ 126 กิโลกรัม
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬามวยปล้ำ () มีมาตั้งแต่โอลิมปิกสมัยโบราณ และถือว่าเป็นการแข่งขันที่เก่าแก่ที่สุดในบรรดากีฬาทั้งหลาย เมื่อโอลิมปิกสมัยโบราณเกิดขึ้นในปี 776 ก่อนคริสตกาล มวยปล้ำก็เป็นกีฬาชนิดหนึ่งที่รวมอยู่ด้วยและก็ยังเป็นกีฬาหลักสืบต่อมา

เมื่อเข้าสู่โอลิมปิกยุคปัจจุบันที่เริ่มในปี ค.ศ. 1896 คณะกรรมการจัดการแข่งขันมีความคิดที่จะพยายามเชื่อมโยงไปถึงสมัยโบราณโดยเสาะหากีฬาที่นิยมกันในทุกหย่อมหญ้า สร้างความบันเทิงให้แก่ผู้คนในสมัยนั้น ไม่ว่าในกรีซ อาณาจักรอัสซีเรีย บาบีลอน ตลอดจนอินเดีย จีน และญี่ปุ่น แล้วในที่สุด พวกเขาก็ได้พลิกฟื้นกีฬามวยปล้ำแบบที่เชื่อว่าพวกกรีก กับโรมันนิยมในสมัยก่อน เรียกว่า มวยปล้ำสไตล์เกร๊กโก-โรมัน (Greco-Roman) ให้คืนชีพขึ้นมา สไตล์นี้นักมวยปล้ำจะใช้แต่แขนและส่วนที่อยู่เหนือเอวขึ้นไปในการต่อสู้ และการจับคู่ต่อสู้ก็ต้องจับที่บริเวณแขนหรือส่วนบนของลำตัวเท่านั้น มวยปล้ำเกร๊กโก-โรมันนั้นเป็นที่นิยมในทวีปยุโรป ต่อมาในโอลิมปิกครั้งที่ 3 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา ปี 1904 ก็เกิดมวยปล้ำสไตล์ใหม่ขึ้นมา เรียกว่า แบบฟรีสไตล์ (Freestyle) ซึ่งอนุญาตให้ใช้ขาได้ โดยได้รับความนิยมจากทั่วโลกมากกว่าแบบแรก เพราะสามารถใช้ทุกส่วนของร่างกายได้

มวยปล้ำแบบฟรีสไตล์ถูกงดในโอลิมปิก 1912 ที่สวีเดน ให้มีแต่แบบเกร๊กโก-โรมัน ซึ่งก็เป็นเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ซึ่งในสมัยนั้นยังไม่มีการกำหนดเวลาแบ่งเป็นยก

ตลอดระยะเวลาหลายปีนักมวยปล้ำจากทวีปยุโรปครองความเป็นจ้าวในมวยปล้ำแบบเกร๊กโก-โรมัน ส่วนแบบฟรีสไตล์นั้นไม่มีชาติใดโดดเด่นแต่เพียงผู้เดียว

และล่าสุด เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ.2013 ในการประชุมใหญ่สามัญประจำปีของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ได้มีมติ ให้ถอดถอนการแข่งขันกีฬาชนิดนี้ ออกจากการเป็นหนึ่งในชนิดกีฬาของการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน โดยจะมีผล หลังจากจบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งหมายความว่า นับจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020เป็นต้นไป จะไม่มีการแข่งขันกีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกต่อไป
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิก () มีการแข่งขันมาตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ และถูกงดไปในปี 339 ก่อนคริสตกาล พอกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่กลับมาในปี 1896 ยิมนาสติกก็เข้าสู่โอลิมปิกด้วยซึ่งเป็นประเภทอาร์ทิสทิค ยิมนาสติก

โดยยิมนาสติกที่แข่งขันในโอลิมปิกมี 3 ประเภท คือ อาร์ทิสติก ยิมนาสติก (Artistic Gymnastics) หรือยิมนาสติกสากล เป็นประเภทที่ใช้อุปกรณ์ เช่น ม้ากระโดด ม้าหู บาร์ต่างระดับ บาร์คู่ บาร์เดี่ยว ห่วง คานทรงตัว รวมทั้งฟลอร์เอ็กเซอร์ไซส์ ประเภทริธมิค ยิมนาสติก (Rhythmic Gymnastics) หรือ ยิมนาสติกลีลาซึ่งมีเฉพาะประเภทหญิงเท่านั้น และเริ่มแข่งขันในโอลิมปิกในปี 1984 และประเภทสุดท้ายคือ ประเภททรัมโปลีน (Trampoline) มีการแข่งขันครั้งแรกในโอลิมปิกปี 2000 ที่ซิดนีย์

กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เริ่มแข่งขันวันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 12 สิงหาคม 2555 สนามที่ใช้ในการแข่งขัน ยิมนาสติกสากล, แทมโพลีน แข่งที่ North Greenwich Arena ยิมนาสติกลีลา แข่งที่ Wembley Arena
มีนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขัน 264 คน
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬากรีฑา () หมายถึงทั้งประเภทลู่และลาน (Track and Field) ในปัจจุบันแบ่งกรีฑาออกเป็น 6 ประเภท

กรีฑา () หมายถึงเฉพาะรายการแข่งขันกีฬาที่เกี่ยวข้องกับการวิ่งแข่ง การกระโดด การขว้างและการเดิน ประเภทการแข่งขันกรีฑาที่พบแพร่หลายที่สุด คือ ลู่และลาน วิ่งทางเรียบ วิ่งวิบาก และเดินแข่ง ด้วยความเรียบง่ายของการแข่งขัน และไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ราคาแพง ทำให้กรีฑาเป็นหนึ่งในกีฬาที่มีการแข่งขันกันมากที่สุดในโลก

กรีฑาซึ่งได้รับการจัดตั้งสามารถสืบย้อนไปได้ถึงกีฬาโอลิมปิกสมัยโบราณนับแต่ 776 ปีก่อนคริสตกาล และรายการแข่งขันกรีฑาสมัยใหม่ส่วนใหญ่มีสโสมรสมาชิกของสหพันธ์กรีฑานานาชาติ (IAAF) กรีฑาเป็นกระดูกสันหลังของโอลิมปิกฤดูร้อนสมัยใหม่ และการชุมนุมระหว่างประเทศชั้นนำอื่น ๆ รวมทั้ง การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก (IAAF World Championships) และการแข่งขันกรีฑาในร่มชิงแชมป์โลก (World Indoor Championships) และกรีฑาสำหรับผู้พิการทางกายแข่งขันกันที่ พาราลิมปิกฤดูร้อน และการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกของคณะกรรมการพาราลิมปิกระหว่างประเทศ (IPC Athletics
ชาย

หญิง
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิก () ได้รับการยอมรับบรรจุเป็นกีฬาที่แข่งขันในโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี 1896 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ โดยในระยะแรกมีเพียงการแข่งขันประเภทชาย เปิดโอกาสให้นักกีฬาว่ายน้ำใช้ท่าอะไรก็ได้ แต่ผลปรากฏว่า คนที่ได้รับชัยชนะคราวนั้นคือคนที่ใช้ท่าทรัดเจิ้น ในปี 1900 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส คณะกรรมการจัดการแข่งขันได้เพิ่มการว่ายน้ำท่ากรรเชียงเข้าไปอีก 1 รายการ ต่อมาปี 1908 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ จึงเพิ่มท่ากบ และไม่นานนักท่าผีเสื้อจึงตามมาเป็นท่าสุดท้าย

อย่างไรก็ตาม ในสมัยนั้นการจัดการแข่งขันยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทาง การแข่งขันที่กรุงเอเธนส์ นักว่ายน้ำยังต้องใช้วิธีออกสตาร์ตด้วยการกระโดดจากบนเรือลงไปในน้ำท่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งของทะเลเมดิเตอร์รเนียน แถมยังมีคลื่นอีกด้วย ดังนันผู้ที่จะเข้าแข่งต้องคิดถึงความแข็งแกร่งทนทานของตนเองว่ามีเพียงพอหรือไม่ที่จะเอาชีวิตให้รอดเสียก่อน จึงจะคิดเรื่องเอาชนะ

ปี 1900 โอลิมปิกที่กรุงปารีสนั้น มีการแข่งขันว่ายใต้น้ำ รวมทั้งการว่ายน้ำผ่านเครื่องกีดขวางอีกด้วย อีก 4 ปีต่อมาที่เมืองเซนตหลุยส์ สหรัฐอเมริกา มีการแข่งดำน้ำระยะไกล (Plunge for distance) ซึ่งรายการเหล่านั้นไม่ได้รับความนิยม เพราะผู้ชมจะไม่เห็นอะไรเลลยนอกจากน้ำในขณะที่นักว่ายน้ำดำน้ำอยู่ ทำให้ถูกยกเลิกไป ส่วนการแข่งขันว่ายน้ำประเภทหญิง เริ่มมีขึ้นครั้งแรกในโอลิมมปิกปี 1912 ที่กรุงสต๊อคโฮล์ม ประเทศสวีเดน

นับตั้งแต่โอลิมปิกครั้งที่ 3 ที่เมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา สหรัฐฯก็ครองความเป็นจ้าวกีฬาชนิดนี้มาโดยตลอด ในปัจจุบันการแข่งขันว่ายน้ำโอลิมปิกทั้งประเภทชายและหญิงนั้น นักว่ายน้ำจากสหรัฐฯ และออสเตรเลียนับว่าอยู่แถวหน้าเหนือชาติอื่นๆ

"ปรับปรุงหลังจากโอลิมปิกฤดูร้อน 2012"
กีฬาระบำใต้น้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาระบำใต้น้ำในโอลิมปิก () ได้รับการบรรจุให้เป็นกีฬาที่มีการชิงชัยเฉพาะนักกีฬาหญิงในโอลิมปิกอย่างเป็นทางการ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา มีชิงชัย 2 เหรียญทอง คือ ประเภทเดี่ยวและคู่ ซึ่งนักกีฬาระบำใต้น้ำ จากสหรัฐฯ กวาดไปทั้งสองเหรียญทอง

ประเทศที่ครองความยิ่งใหญ่ในกีฬาระบำใต้น้ำ คือสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ที่ต่างผลัดกันครองเหรียญทองในโอลิมปิกมาตลอด แต่จุดหักเหที่ทำให้สหรัฐฯและแคนาดา มีคู่แข่งเพิ่มขึ้นคือหลังจากโอลิมปิกในปี 1996 ที่แอตแลนต้า สหรัฐอเมริกา เมื่อทั้งสหรัฐฯและแคนาดา เจอปัญหาเดียวกันคือ นักกีฬาหลักต่างพร้อมใจกันวางมือ ขณะที่หลายประเทศต่างพัฒนาขีดความสามารถขึ้นมา โดยเฉพาะรัสเซียและญี่ปุ่นที่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำในช่วงการแข่งขันระบำใต้น้ำชิงแชมป์โลกที่ประเทศฝรั่งเศส ในปี 1998 นอกจากนี้ยังมีจีนและอิตาลีเป็นคู่แข่งที่พัฒนาฝีมือได้อย่างรวดเร็ว
กีฬาโปโลน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาโปโลน้ำ () ถือเป็นกีฬาที่เล่นเป็นทีมชนิดแรกๆที่เข้าสู่กีฬาโอลิมปิก ซึ่งได้รับการบรรจุเข้าในโอลิมปิก ในปี 1900 เป็นครั้งแรก ซึ่งมีการแข่งขันตลอดมาทุกครั้งจนถึงปัจจุบัน และในโอลิมปิกปี 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย มีการแข่งขันโปโลน้ำหญิงเป็นครั้งแรก หลังจากที่ประเภทชายกลายมาเป็นกีฬาหลักของโอลิมปิกมากว่า 1 ศตวรรษ
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬายิงธนู () เป็นกีฬาที่ไม่ได้เน้นที่ความแข็งแรงหรือความเร็วเป็นหลัก หากแต่เป็นศิลปะที่ต้องอาศัยการฝึกฝนและทักษะความแม่นยำเป็นอย่างมาก ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกนั้นมีการแข่งขันยิงธนูด้วยในโอลิมปิกสมัยโบราณแต่ก็เลิกไป และได้รับการบรรจุใหม่ตั้งแต่กีฬาโอลิมปิกปี 1972 ที่กรุงมิวนิค ประเทศเยอรมัน

กีฬายิงธนูมีการแข่งขันหลายประเภท เช่น ประเภทลาน (field shooting) จัดการแข่งขันคล้ายกับการล่าสัตว์ คือวางเป้าเล็กๆไว้ที่ตำแหน่งและระยะต่างๆกันตามสภาพแวดล้อมแบบธรรมชาติ ประเภทไฟลท์ ชู้ตติ้ง (flight shooting) จะเน้นที่ระยะมากกว่าความแม่นยำ หรือประเภทสกีอาร์เชอรี (ski-archery) แข่งขันยิงธนูในสภาพภูมิประเทศต่างๆ โดยมีเล่นสกีหรือสเก็ตด้วย แต่ที่นิยมแพร่หลายมากที่สุดและใช้จัดการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก ก็คือ ประเภทเป้า (target shooting)
ญิฮาด

ญิฮาด (, ) มาจากคำกริยา ญะฮะดะ ในภาษาอาหรับหมายถึง การดิ้นรนต่อสู้หรือความพยายาม ในทางศาสนาหมายถึง ความพยายามที่จะเพิ่มศรัทธาในพระเจ้ารวมทั้งการทำความดี การเผยแพร่ศาสนา ผู้ทำการญิฮาดเรียกว่ามุญาฮิด พหูพจน์เรียกว่ามุญาฮิดีน

ในทางศาสนาอิสลามแล้ว คำนี้ไม่ได้หมายถึงสงครามศักดิ์สิทธิ์ดังที่ผู้มิใช่มุสลิมเข้าใจ และเป็นศัพท์ทางศาสนาคำหนึ่งที่ถูกเข้าใจผิดบ่อยครั้ง คำว่าญิฮาดนี้มีปรากฏทั้งในอัลกุรอ่านและหะดิษต่างๆ

ความหมายของญิฮาดในอัลกุรอานมีหลายความหมาย เช่น 
โดยสรุปในอัลกุรอานให้มุสลิมทำญิฮาดเพื่อความโปรดปรานและได้ใกล้ชิดกับพระเจ้า มิใช่การต่อสู้กับผู้ที่มิใช่มุสลิมด้วยอาวุธหรือความรุนแรง
ในหะดิษซึ่งเป็นการรวบรวมคำพูด โอวาทหรือการปฏิบัติตนของมุฮัมมัด ได้ให้ความหมายของญิฮาดในการต่อสู้เพื่อทำให้จิตใจของตนบริสุทธิ์ เช่นกล่าวว่า การรบในสมรภูมิเพื่อศาสนาเป็นญิฮาดเล็ก การต่อสู้กับความอ่อนแอของตนคือญิฮาดใหญ่ และญิฮาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือ การพูดความจริงต่อหน้าผู้กดขี่

นักวิชาการมุสลิมแบ่งญิฮาดเป็น 4 ประเภทคือ

ยุคกลางของศาสนาอิสลามอยู่ระหว่าง พุทธศตวรรษที่ 13-16 นักนิติศาสตร์อิสลามในยุคนั้นได้เพิ่มเติมการจัดประเภทดินแดนตามสภาพการณ์ที่เปลี่ยนไปในขณะนั้น ซึ่งดินแดนดังกล่าว ได้แก่
การจะกำหนดว่าดินแดนใดเป็นแดนข้าศึกจะต้องมีคุณสมบัติครบทั้งสามประการโดยชัดแจ้ง ไม่ใช่เพียงการสงสัยหรือสันนิษฐาน

การประกาศญิฮาดในทางศาสนาจะเกิดขึ้นเมื่อมีเงื่อนไขต่อไปนี้ครบสมบูรณ์ตั้งแต่การเกิดขึ้นของศาสนาอิสลาม มีการประกาศญิฮาดทั้งที่ได้รับการยอมรับและไม่ยอมรับจากมุสลิมดังนี้
สำนักข่าวประชาธรรม

สำนักข่าวประชาธรรม (PNN News) เป็นองค์กรสื่อส่วนกลางของภาคประชาชน ที่ทำงานร่วมกับสื่อมวลชนทั่วไปทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อให้ข่าวสารภาคประชาชน โดยเฉพาะด้านปัญหาความยากจน ปัญหาคนชายขอบและปัญหาของชุมชนท้องถิ่นต่างๆ สื่อไปถึงสังคมได้อย่างกว้างขวางโดยผ่านสื่อมวลชน และเว็บไซต์ และเพื่อให้องค์กรประชาชนพัฒนาความรู้ ความเข้าใจในการใช้สื่อ ผลิตสื่อ และวิธีการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ

สำนักข่าวประชาธรรม เริ่มก่อตั้งโดยกลุ่มนักคิด นักพัฒนาเอกชน และนักกิจกรรมภาคเหนือในช่วงปลายปี พ.ศ. 2542 โดยมีการระดมหุ้นกันเองทั้งจากองค์กรพัฒนาเอกชน องค์กรชาวบ้าน นักกิจกรรม นักธุรกิจ สื่อมวลชน นักวิชาการ

ผู้สื่อข่าวของสำนักข่าว เป็นผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ ซึ่งมิใช่ผู้สื่อข่าวอาชีพ แต่เป็นผู้สัมผัสใกล้ชิดกับข้อเท็จจริง กระจายอยู่ตามสาขาอาชีพต่างๆ ในชนบททั่วประเทศ โดยมีศูนย์ข่าวภูมิภาคประจำอยู่ใน 3 ภูมิภาค คือ ภาคเหนือ ภาคใต้ และภาคอีสาน ทำหน้าที่ฝึกอบรมจัดตั้งผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ และรายงานข่าวแก่สมาชิกเป็นประจำผ่านทางจดหมายข่าวออนไลน์
พระประภูตรัตนะ

พระประภูตรัตนะ เป็นพระพุทธเจ้าตามความเชื่อของฝ่ายมหายาน นิยมนับถือในประเทศจีน แต่ไม่พบในอินเดีย ในคัมภีร์สัทธรรมปุณฑรีกสูตรกล่าวว่าเป็นพระพุทธเจ้าในอดีตที่จะปรากฏพระองค์ทุกครั้งที่มีการแสดงพระสัทธรรมปุณฑริกสูตร ซึ่งรวมทั้งในการแสดงพระสูตรนี้ของพระศากยมุนีพุทธเจ้าด้วย เป็นหนึ่งในคำสอนที่ยืนยันความเชื่อของฝ่ายมหายานว่าความเป็นพระพุทธเจ้ามิได้สิ้นสุดลงที่การปรินิพพานแต่จะคงอยู่ในโลกต่อไปในอนาคตอันยาวนานด้วย
ซ้าบ

ซาบ เอบี () เป็นบริษัทอากาศยานและการป้องกันที่อยู่ในสวีเดน

ซ้าบ เอบี เน้นการผลิตเครื่องบินรบ โดยปัจจุบันเป็นรุ่น ยาส 39 เข้าประจำการในสวีเดนและเช็ก กำลังทยอยส่งมอบให้กับฮังการีและแอฟริกาใต้ และมีสัญญาสั่งซื้อจากกองทัพอากาศไทย

เครื่องบินรบที่บริษัทเคยผลิต ได้แก่

ในประเทศไทยเคยมีรถยนต์ซาบขายโดยบริษัท ออโต้เทคนิค (ประเทศไทย) จำกัด คือ Saab 9000 / Saab 900 / Saab 9-5 และ Saab 9-3
ปรัศนีและอัศเจรีย์กลับหัว

ปรัศนีกลับหัว และ อัศเจรีย์กลับหัว เป็นเครื่องหมายวรรคตอนชนิดหนึ่ง ใช้ขึ้นต้นประโยคคำถามและประโยคแสดงการอุทานที่ลงท้ายด้วยปรัศนีและอัศเจรีย์ตามลำดับ เครื่องหมายชนิดนี้มีใช้เฉพาะในภาษาสเปน
รักเรา กัลปาวสาน

รักเรา กัลปาวสาน (不能說的秘密, Secret) เป็นภาพยนตร์ไต้หวันที่ออกฉายในปี 2007 กำกับโดยนักร้องเพลงไต้หวัน เจย์ โชว์ แสดงนำโดย เจย์ โชว์ และนางเอก เกย ลุนเม่ย ร่วมด้วย แอนโทนี่ หว่อง

มีอีกชื่อภาษาอังกฤษอีกชื่อหนึ่งว่า The Secret That Cannot Be Told

ยี่ เซียง หลุน (เจย์ โชว์) เป็นนักเรียนใหม่ที่เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมเก่าแก่แห่งหนึ่ง เขาได้พบกับนักเรียนหญิงท่าทางลึกลับคนหนึ่ง ชื่อ ลู เสี่ยว ยู (เกย ลุนเม่ย) ที่ชื่นชอบเปียโนเหมือนกัน ทั้งคู่ได้พัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นเรื่อย ๆ ได้เล่นเปียโนร่วมกัน จนกลายเป็นความรัก แต่ผ่านไป เสี่ยว ยู ก็เริ่มไม่มาโรงเรียน เซียง หลุน ตามไปถึงบ้าน และพบว่าเธอป่วยเป็นโรคหอบหืด ก่อนจะพบว่าแท้จริงว่า เธอไม่ได้อยู่ในศตวรรษเดียวกับเขา แต่เธอมีชีวิตอยู่ในปี 1979 มาแล้ว
อนันต์ อัศวโภคิน

อนันต์ อัศวโภคิน (21 มีนาคม พ.ศ. 2493 -) เป็นนักธุรกิจชาวไทย เป็นเจ้าของธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังของไทย เป็นอดีตประธานและกรรมการผู้จัดการ บริษัทแลนด์แอนด์เฮ้าส์ จำกัด (มหาชน) เคยได้รับรางวัล "Best CEO Of The Year" และเคยได้ตำแหน่งเศรษฐีหุ้นที่มีมูลค่าสูงที่สุดในไทยหลายปีซ้อน

อนันต์มีสินทรัพย์รวมทั้งสิ้น 840 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 26,000 ล้านบาท) และได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารฟอร์บให้เป็นมหาเศรษฐีของไทยลำดับที่ 18 (ประจำปี พ.ศ. 2555)

จบการศึกษาจากระดับประถมถึงมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนอัสสัมชัญ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่น 11 รุ่นเดียวกับบุญคลี ปลั่งศิริ ปริญญาโท M.S. Industrial Engineering, สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยส์, ปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

อนันต์ สมรสกับ วารุณี อัศวโภคิน (มีบุตร 3 คน ได้แก่ อาชวิณ-อลิสา-อาชนัน อัศวโภคิน)
โรงเรียนปวโรฬาร

โรงเรียนปวโรฬาร ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 878 ถนนพระรามสี่ แขวงสี่พระยา เขตบางรัก กรุงเทพฯ 10500
ตรงข้ามสถานเสาวภา สภากาชาดไทย ใกล้กับโรงแรมมณเฑียร
ก่อตั้งโดย พระปวโรฬารวิทยา ( ป๋อ เชิดชื่อ )  ในปี พ.ศ. 2489

ชื่อโรงเรียนได้รับพระราชทานจากรัชกาลที่ 5 คำว่าปวโรฬารมาจากการผสมคำ ระหว่าง บวร กับ โอฬาร ซึ่งได้ปิดทำการสอนในปี พ.ศ. 253X

คลิปถ่ายอดีตของโรงเรียนปวโรฬารวิทยา

https://www.youtube.com/watch?v=m-5IU5YmQ9k
เรือนหลังนี้มีอายุราว 70ปี ซึ่งปัจจุบันได้กลายมาเป็นที่ตั้งของ The Royal Natural Spa
ครีม เดอะแรบบิท

ครีม เดอะแรบบิท ( ; ) เป็นตัวละครจากวิดีโอเกมชุดโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก ปรากฏตัวครั้งแรกในเกมโซนิคแอดวานซ์ 2 ในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2002

ครีมเป็นตัวละครสัตว์เลียนแบบมนุษย์ เผ่าพันธุ์กระต่ายเพศหญิง ร่างกายมีสีครีมตามชื่อ มีหูยาว และมีเพื่อนสนิทที่ร่วมเดินทางและต่อสู้ไปด้วยชื่อว่าชีส โดยชื่อทั้งสองนำมาจากชื่ออาหารว่า ครีมชีส ครีมเป็นลูกสาวของวานิลา เดอะแรบบิทและเธอกับชาร์มมี่ บี เป็นตัวละครที่อายุน้อยที่สุดในโลกของเกม ด้วยอายุเพียง 6 ปี

ครีมเป็นตัวละครที่มีนิสัยสุภาพมาก เธอใช้สรรนามเรียกตัวละครด้วยคำว่า "คุณ" เสมอๆ (แม้แต่ดร.เอ็กแมนก็ตาม) ชอบที่จะเป็นมิตรกับทุกคนและชอบที่จะออกเดินทางผจญภัย

เมื่ออยู่ข้างนอก เธอชอบที่จะเล่นกับเพื่อนๆ หรือเก็บดอกไม้ แต่ถ้าอยู่ข้างในเธอชอบที่จะดูโทรทัศน์หรือทานไอศกรีม ซึ่งเป็นของโปรดของเธอ

ครีมไม่ชอบความรุนแรงทุกรูปแบบ แต่ในเกมการต่อสู้ของเธอนั้นเพื่อปกป้องผู้อื่น
การแขวนคอ

การแขวนคอ () เป็นการแขวนบุคคลโดยใช้ห่วงหรือสายรัดรอบคอ ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดได้ระบุว่าการแขวนคอในความหมายนี้คือ "โดยเฉพาะเพื่อที่ทำให้ตายโดยการแขวนคอ" แม้ว่าก่อนหน้านี้ยังหมายถึงการตรึงกางเขนและประหารโดยการแทงในขณะที่ร่างกายยังคงแขวนอยู่ การแขวนคอเป็นวิธีการประหารชีวิตทั่วไปนับตั้งแต่สมัยยุคกลาง และเป็นวิธีการประหารชีวิตหลักในหลายประเทศและภูมิภาค เรื่องราวของการประหารชีวิตโดยการแขวนคออยู่ในมหากาพย์โอดิสซีย์ของโฮเมอร์(หนังสือ 22) ในความหมายพิเศษนี้ของคำทั่วไปของการแขวน จากอดีตและคำกริยาอดีตคือการแขนคอ แทนที่การห้อยคอ

การแขวนคอเป็นวิธีการฆ่าตัวตายแบบโดยทั่วไปในซึ่งบุคคลจะใช้สายรัดคอและทำให้เกิดหมดสติและเสียชีวิตโดยการแขวน การแขวนบางส่วนหรือบางส่วนที่แบกรับน้ำหนักบนสายรัดเป็นการใช้บางครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรือนจำ โรงพยาบาลจิตเวช หรือสถาบันสาธารณะอื่นๆ ที่การสนับสนุนการแขวนคอแบบเต็มตัวเป็นเรื่องที่ยากที่จะทำได้ เพราะจุดสายรัดระดับสูง (เช่น ตะขอหรือท่อ) ได้ถูกเอาออก
ที่ประชุมของเอลรอนด์

ในนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ที่ประชุมของเอลรอนด์ (Council of Elrond) เป็นชื่อการประชุมลับคราวหนึ่งที่เรียกประชุมโดย เอลรอนด์ จัดการประชุมขึ้นที่อาณาจักรเอลฟ์ ริเวนเดลล์ เพื่อหารือในหมู่อิสระชนแห่งมิดเดิลเอิร์ธ ว่าจะทำประการใดกับ แหวนเอก ต่อไป เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในหนังสือ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ภาคแรก เล่มสอง บทที่สอง ซึ่งเป็นเหตุการณ์ก่อตั้ง คณะพันธมิตรแห่งแหวน (The Fellowship of the Ring) อันเป็นชื่อของหนังสือภาคแรกในฉบับภาษาอังกฤษ

ผู้เข้าร่วมการประชุมครั้งนั้นล้วนเป็นผู้ที่เดินทางมุ่งมาสู่ริเวนเดลล์ด้วยกิจธุระต่างๆ กัน แต่มาประจวบเหมาะในเวลาเดียวกัน รายชื่อผู้เข้าประชุมที่สำคัญได้แก่นอกจากนี้มีผู้ที่ไม่ได้รับเชิญ แต่แอบเข้าฟังการประชุมด้วย ได้แก่ แซม คนสวนและคนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของโฟรโด เมอร์รี่ กับ ปิ๊ปปิ้น ญาติและสหายสนิทของโฟรโดที่ร่วมเดินทางมาจากไชร์

บิลโบและแกนดัล์ฟเล่าเหตุการณ์รายละเอียดในการค้นพบแหวนเอกให้ที่ประชุมฟัง หลังจากการถกเถียงกันชั่วเวลาหนึ่ง ที่ประชุมจึงสรุปว่า ต้องนำแหวนเอกไปทำลายยังเมาท์ดูม โดย โฟรโด รับอาสาในการทำภารกิจนี้ จากนั้นมีการคัดเลือกผู้แทนเผ่าพันธุ์ต่างๆ ร่วมเดินทางไปด้วย ได้แก่ แกนดัล์ฟ อารากอร์น โบโรเมียร์ เลโกลัส และกิมลี สำหรับฮอบบิทอีกสามคนคือ แซม เมอร์รี่ และปิ๊ปปิ้น อาสาติดตามโฟรโดไปด้วยโดยไม่ยอมทอดทิ้ง จึงเกิดเป็นคณะพันธมิตรแห่งแหวน ทั้งเก้าคน

คณะพันธมิตรแห่งแหวนออกเดินทางจากริเวนเดลล์ ในวันที่ 25 ธันวาคม ปีที่ 3018 แห่งยุคที่สาม
เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก

เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก เป็นภาพยนตร์รักที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2547 โดยดัดแปลงมาจากภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2540 เรื่อง "Pyeon ji" ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ ดวงกมล ลิ่มเจริญ ผู้อำนวยการสร้างชื่นชอบเป็นพิเศษ และซื้อลิขสิทธิ์นำมาสร้างใหม่

เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก เขียนบทภาพยนตร์โดย คงเดช จาตุรันต์รัศมี เป็นผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของ ผอูน จันทรศิริ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับดวงกมล ลิ่มเจริญ และถูกเจาะจงให้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ การถ่ายทำใช้เวลา 3 เดือน ที่อำเภอแม่ริม อำเภอสะเมิง อำเภอเชียงดาว และอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของดวงกมล ซึ่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ด้วยโรคมะเร็งปอด ก่อนการถ่ายทำจะเสร็จสิ้น

ดิว (แอน ทองประสม) เป็นโปรแกรมเมอร์ที่ทำงานอยู่ในกรุงเทพ มีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวคือ เกด (สุพิชญา จุลวัฒฑะกะ) ดิวต้องเดินทางไปเชียงใหม่ เพื่อไปงานศพของยายเล็ก ญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ เธอได้พบกับ ต้น (อรรถพร ธีมากร) นักวิจัยหนุ่มที่ทำงานอยู่ที่โครงการหลวง ดอยอ่างขาง ดิวได้ใช้เวลาสั้นๆ แวะเยี่ยมชมที่ทำงานของต้น เมื่อเธอพลาดรถโดยสารและต้องรอรถเที่ยวถัดไปกลับกรุงเทพ

ดิวเดินทางกลับกรุงเทพ ได้ติดต่อทางโทรศัพท์กับต้นทุกวัน ในขณะที่เพื่อนร่วมห้อง เกดกำลังสนุกสนานกับการนัดบอดทางอินเทอร์เน็ต

ในคืนวันวาเลนไทน์ เกดนัดพบกับหนุ่มที่คบกันทางอินเทอร์เน็ต เธอชวนดิวไปเป็นเพื่อนแต่ดิวปฏิเสธเพราะติดงาน บังเอิญวันนั้นต้นมากรุงเทพ และแวะมาเยี่ยมดิวที่อพาร์ทเมนท์ ทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่นานจนดิวไม่ได้สังเกตว่ามีโทรศัพท์มาจากเกด โทรมาบอกว่าชายหนุ่มที่นัดพบ ไม่ได้เป็นหนุ่มหล่ออย่างที่คิด เกดพยายามตัดความสัมพันธ์ ทำให้ชายคนนั้นบรรดาลโทสะ ฆ่าเกดตาย

จากความตายของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ดิวตัดสินใจย้ายไปอยู่บ้านยายเล็กที่เชียงใหม่ และพัฒนาความสนิทสนมกับต้นจนกลายเป็นความรัก ทั้งคู่แต่งงานกันหลังจากนั้นไม่นาน ต้นย้ายมาอยู่กับดิว วันหนึ่งเขาได้พบกับจดหมายรักในอดีตของยายเล็ก ในจดหมายฉบับนั้นถ่ายทอดความรักของชายคนหนึ่งที่มีต่อยายเล็ก ต้นประทับใจมากและมีความคิดว่าสักวันหนึ่งอยากจะเขียนจดหมายแบบนี้บ้าง

จากนั้นไม่นาน ต้นเกิดไม่สบายอย่างหนัก หมอตรวจพบว่าต้นมีเนื้องอกในสมองและมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่เดือน ดิวต้องพบกับความสูญเสียอีกครั้งในชีวิต เธอต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอตัดสินใจจะย้ายกลับกรุงเทพ แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจ เมื่อได้รับจดหมายลึกลับที่เขียนด้วยลายมือของต้น ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว

ในที่สุดดิวก็พบว่า ต้นได้ใช้เวลาช่วงสุดท้าย เขียนจดหมายรักถึงดิว โดยตั้งใจจะให้ดิวได้รับทุกวันหลังจากเขาเสียชีวิตไปแล้ว ด้วยจดหมายนั้น ทำให้ดิวมีกำลังใจ ใช้ชีวิตต่อไปในเชียงใหม่ เลี้ยงดูตั้ม ลูกชายคนเดียวที่กำเนิดออกมา หลังการตายของต้น

ต้นเคยเล่าให้ฟังว่า เขาอยู่ที่โครงการหลวงมาตั้งแต่เกิด พ่อกับแม่ก็ทำงานอยู่ที่นี่ วันที่ต้นเกิด พ่อของเขาปลูกต้นบ๊วยไว้บนยอดเนิน ตั้งชื่อว่า ต้น หลังจากพ่อแม่ตายเขาก็ถือว่าต้นบ๊วยต้นนี้เป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ ในวันที่ตั้มเกิด ดิวก็ให้คนมาปลูกต้นบ๊วยต้นเล็ก ชื่อ ตั้ม ไว้บนเนิน อยู่ข้างต้นไม้ของต้น

นอกจากนั้น ภาพยนตร์ยังได้ไปฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน ประจำปี 2007

สถานที่ถ่ายบางฉากนั้นใช้อำเภอสะเมิง เป็นสถานที่ถ่ายทำ เช่น บ้านของดิว ซึ่งบ้านที่เห็นนั้น เป็นบ้านที่สร้างเป็นแบบวัฒนธรรมของไทลื้อ จะมีครัวและที่ปรุงอาหารอยู่ภายในบ้านเลย
เอเรียดอร์

เอเรียดอร์ (Eriador) เป็นชื่อดินแดนที่ปรากฏในนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน หลายๆ เรื่อง เช่น เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เดอะฮอบบิท ซิลมาริลลิออน เป็นต้น คำว่า เอเรียดอร์ เป็นภาษาซินดาริน หมายถึง 'แผ่นดินร้าง' อาณาเขตของเอเรียดอร์สังเกตได้จากแนวเทือกเขาที่ขนาบอยู่ทางด้านตะวันตก คือเทือกเขาเอเร็ดลูอิน และด้านตะวันออก คือเทือกเขามิสตี้ หรือ ฮิธายเกลียร์

ดินแดนเอเรียดอร์ในยุคบรรพกาลหรือยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา เป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยป่ารกทึบ เหล่าเอลฟ์ที่เดินทางออกจากทะเลสาบคุยวิเอเนนมุ่งสู่แผ่นดินตะวันตก ต้องใช้เวลาเดินทางข้ามดินแดนนี้อยู่นานนับปีกว่าจะสามารถข้ามเอเร็ดลูอินไปได้ ไม่ค่อยมีเอลฟ์อาศัยอยู่ในดินแดนนี้มากนัก หากไม่ตั้งถิ่นฐานลงทางฟากตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ ก็มักจะเดินทางข้ามไปถึงเบเลริอันด์ได้จนหมด

ในยุคที่สอง หลังจากแผ่นดินเบเลริอันด์ล่มสลายไปแล้ว เอลฟ์ที่หนีรอดมาได้ ได้ตั้งถิ่นฐานลงทางด้านใต้ของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน (คือฟากตะวันตกสุดของเอเรียดอร์) เป็นอาณาจักรลินดอน อีกพวกหนึ่งบุกเบิกไกลออกไปทางตะวันออก และตั้งอาณาจักรเอเรกิออนที่เชิงเขาฮิธายเกลียร์ (คือฟากตะวันออกสุดของเอเรียดอร์) ดินแดนช่วงกึ่งกลางยังคงถูกทิ้งเป็นป่ารกทึบ

เมื่อถึงสมัยของ ทาร์-อัลดาริออน กษัตริย์นักเดินเรือแห่งนูเมนอร์ ชาวนูเมนอร์ได้เดินทางมาบุกเบิกดินแดนบนมิดเดิลเอิร์ธ โดยสร้างท่าเรือที่ปากแม่น้ำเกรย์ฟลัด แล้วแผ้วถางผืนป่าในเขตเอเน็ดไวธ์ (Enedwaith) เรื่อยขึ้นไปจนถึงปากแม่น้ำฮอร์เวล แล้วตั้งเมืองขึ้นชื่อว่า เมือง"ธาร์บัด" (เมืองนี้เมื่อถึงยุคที่สามได้กลายเป็นเมืองร้าง) ทำให้ผืนป่าเอเน็ดไวธ์กลายเป็นที่ราบกว้างใหญ่ดังที่ปรากฏในยุคที่สาม คงเหลือเขตป่าเพียงเล็กน้อยอันเป็นที่อยู่อาศัยของชาวดันแลนด์

ตอนกลางของแผ่นดินเอเรียดอร์ ถูกบุกเบิกโดยชาวฮอบบิทนักผจญภัยสองคน และต่อมาได้กลายเป็นอาณาจักรไชร์

มีถนนสายสำคัญตัดผ่านกลางเอเรียดอร์สองสาย ได้แก่
อุลโม

อุลโม ( จาก ภาษาวาลาริน Ulubôz, Ullubôz หรือ Ulumō) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ทรงเป็นหนึ่งในเทพวาลาร์ผู้ทรงเป็นเจ้าแห่งสมุทร เทพองค์นี้หากเปรียบเทียบกับเทพนิยายก็จะมีสถานะเทียบเท่ากับเทพโพไซดอนของเทพนิยายกรีก และเทพเนปจูนของเทพนิยายโรมัน

เทพอุลโมทรงอยู่อย่างสันโดษใต้น้ำ-พื้นพิภพ มิได้อาศัยอยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานาน ตัวพระองค์เองมิได้ชื่นชอบการเดินบนพื้นโลกมากนัก และน้อยนักที่จะสวมอาภรณ์ตามมาตรฐานของเหล่าวาลาร์องค์อื่น

เทพอุลโมทรงรักใคร่ทั้งชาวเอลดาร์ (เอลฟ์) และเอไดน์ (มนุษย์) มิเคยทอดทิ้งพวกเขาเลยแม้แต่ในยามที่พวกเขาต้องตกอยู่ใต้ความพิโรธของเหล่าวาลาร์ เทพอุลโมทรงเครื่องบรรเลงดนตรีอันยิ่งใหญ่จากแตรเขาสัตว์ ชื่อว่าอุลุมูรี (Ulumúri) ประดิษฐ์ขึ้นมาจากเปลือกหอยสีขาว และผู้ซึ่งได้สดับดนตรีนี้ยังคงได้ยินกังวาลอยู่ในหัวใจชั่วนิรันดร์ แล้วจะโหยหาท้องทะเลจนไม่อาจจากไป แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเทพอุลโมจะตรัสแก่ผู้อาศัยในโลกด้วยสุรเสียงซึ่งได้ยินเป็นเพียงแค่เสียงของสายน้ำ

ด้วยเหตุที่ว่าสิ่งที่เกี่ยวกับน้ำทั้งหมดต่างอยู่ในอำนาจปกครองของท่าน เหล่าพรายจึงกล่าวกันว่าจิตวิญญาณของเทพอุลโมนั้นไหลอยู่ในเส้นเลือดแห่งพื้นพิภพ ดังนั้นข่าวต่างๆ เกี่ยวกับความเดือดเนื้อร้อนใจและความทุกข์เข็ญของโลกจึงมาถึงเทพอุลโมได้แม้ในก้นบึ้งของมหาสมุทร ซึ่งอาจจะแม้แต่เทพมานเวเองยังมิอาจทรงรับรู้ถึงได้
เปี๊ยก ดีเจสยาม

เปี๊ยก ดีเจสยาม หรือมีชื่อจริงว่า ธนโชติ เพียรเสมา เกิดเมื่อปี 2516 เป็นเจ้าของร้านดีเจสยาม ที่สืบทอดธุรกิจครอบครัว โดยช่วงแรกเริ่มจากแผงเทปเล็กๆ หน้าบริเวณที่ปัจจุบันเป็นร้านโดนัท ต่อมาได้ย้ายมาใกล้เซ็นเตอร์พ้อยท์ เปี๊ยกยังเป็นผู้ดูแลค่ายกุนซือ มิวสิกคลับ (Gunzue Music Club) อีกด้วย

ด้วยบุคลิกที่เฮฮาโผงผาง จึงทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังกับลูกค้าที่แวะเวียนผ่านมา เขายังได้ออกมาทางสื่อต่าง ๆ ไม่ว่าจะรายการวิทยุ รายการโทรทัศน์ รวมถึงได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง รักแห่งสยาม สถานีวิทยุ Hot Wave กับเชิญไปร่วมจัดรายการในห้องส่งมาแล้ว และทางแฟตเรดิโอก็ทำกิจกรรมร่วมกับทางร้านมาตลอด

นอกจากนี้เมื่อมีการออกอัลบั้มใหม่ๆ ออก เช่นวงบอดี้สแลมก็มีการวงเปิดมินิคอนเสิร์ตหน้าร้านพร้อมแจกลายเซ็นดึงวัยรุ่นที่มาได้