seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ปฏิทินดาวเคราะห์

ปฏิทินดาวเคราะห์ (; มาจากคำภาษากรีกว่า "ἐφήμερος" ephemeros หมายถึง "ประจำวัน") คือตารางแสดงตำแหน่งของวัตถุทางดาราศาสตร์ที่ปรากฏบนท้องฟ้าในช่วงเวลาหนึ่งๆ มีการนำไปใช้ที่แตกต่างกันสำหรับการศึกษาดาราศาสตร์และโหราศาสตร์ นับเป็นผลงานชิ้นต้นๆ ชิ้นหนึ่งของการใช้คอมพิวเตอร์คำนวณข้อมูลทางกลศาสตร์

ข้อมูลสำหรับนักดาราศาสตร์จะเป็นตำแหน่งดาวที่แสดงบนระบบพิกัดขั้วโลกทรงกลม ประกอบด้วยค่าไรต์แอสเซนชั่นและเดคลิเนชั่น ส่วนตารางสำหรับนักโหราศาสตร์จะเป็นค่าลองจิจูดกับเส้นทางของจักรราศี อาจมีการแสดงค่าเดคลิเนชั่นประกอบด้วย ตำแหน่ง Astrological position อาจกำหนดเป็นเที่ยงวันหรือเที่ยงคืนก็ได้

ปฏิทินในทางดาราศาสตร์อาจมีข้อมูลเกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ที่สำคัญหรือน่าสนใจสำหรับทั้งนักดาราศาสตร์และโหราศาสตร์ เช่น การเกิดคราส การเกิดปรากฏการณ์ดาวเคราะห์เคลื่อนที่ถอยหลัง ดาวเคราะห์เคลื่อนบังกัน เวลาอายัน ดิถีของดวงจันทร์ เป็นต้น นอกเหนือจากปรากฏการณ์ของดาวเคราะห์และดวงจันทร์แล้วในบางครั้งยังรวมถึงไครอนและวัตถุท้องฟ้าขนาดเล็กอื่นๆ ด้วย
ดาราจักรวิทยุ

ดาราจักรวิทยุ () รวมถึงสิ่งอื่นที่สัมพันธ์กัน เช่น เควซาร์วิทยุ และ เบลซาร์ เป็นดาราจักรกัมมันต์ประเภทหนึ่งที่ส่องสว่างมากในช่วงความยาวคลื่นของคลื่นวิทยุ (สูงถึง 10 W ระหว่าง 10 MHz and 100 GHz) การแผ่รังสีคลื่นวิทยุเกิดจากกระบวนการซิงโครตรอน โครงสร้างของรังสีคลื่นวิทยุที่สังเกตได้มีลักษณะเป็นปฏิกิริยาระหว่างลำแสงคู่แฝดกับตัวกลางภายนอก ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงไปจากผลของลำอนุภาคที่เกี่ยวข้อง ดาราจักรวิทยุต้นกำเนิดส่วนมากจะเป็นดาราจักรชนิดรีขนาดใหญ่ สิ่งที่น่าสนใจสำหรับดาราจักรกัมมันต์ต้นกำเนิดคลื่นวิทยุมิใช่เพียงลักษณะของตัวมันเอง แต่เพราะมันถูกตรวจพบอยู่ในระยะที่ไกลมากๆ แสดงว่ามันมีอายุอยู่ในช่วงแรกเริ่มของการกำเนิดเอกภพ จึงเป็นเครื่องมือที่มีคุณค่าอย่างสูงต่อการศึกษาจักรวาลวิทยา
นิวทริโน

นิวทริโน () เป็นอนุภาคมูลฐาน ที่เป็นกลางทางไฟฟ้า และมีค่าสปิน (ฟิสิกส์)เท่ากับครึ่งจำนวนเต็ม นิวทริโน (ภาษาอิตาลีหมายถึง "สิ่งเป็นกลางตัวน้อย") ใช้สัญลักษณ์แทนด้วยอักษรกรีกว่า formula_1 (นิว) มวลของนิวทริโนมีขนาดเล็กมากเมื่อเปรียบเทียบกับอนุภาคย่อยอื่นๆ และเป็นอนุภาคเพียงชนิดเดียวที่รู้จักในขณะนี้ที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นสสารมืด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสสารมืดร้อน

นิวทริโนเป็นเลปตอน กลุ่มเดียวกับอิเล็กตรอน มิวออน และเทา (อนุภาค) แต่ไม่มีประจุไฟฟ้า แบ่งเป็น 3 ชนิด (หรือ flavour) ได้แก่ อิเล็กตรอนนิวทริโน (V) มิวออนนิวทริโน (V) และเทานิวทริโน (V) แต่ละเฟลเวอร์มีคู่ปฏิปักษ์ (ปฏิยานุภาค) ของมันเรียกว่า "ปฏินิวทริโน" ซึ่งไม่มีประจุไฟฟ้าและมีสปินเป็นครึ่งเช่นกัน นิวทริโนถูกสร้างขึ้นในวิธีที่อนุรักษ์ เลขเลปตอน นั่นคือ เมื่อมี อิเล็กตรอนนิวทริโน ถูกสร้างขึ้น หนึ่งตัว จะมี โพซิตรอน (ปฏิอิเล็กตรอน) หนึ่งตัวถูกสร้างขึ้นด้วย และเมื่อมี อิเล็กตรอนปฏินิวทริโนหนึ่งตัวถูกสร้างขึ้น ก็จะมีอิเล็กตรอนหนึ่งตัวถูกสร้างขึ้นเช่นกัน

นิวทริโนไม่มีประจุไฟฟ้า จึงไม่ถูกกระทบโดยแรงแม่เหล็กไฟฟ้าที่จะกระทำต่อทุกอนุภาคที่มีประจุไฟฟ้า และเนื่องจากมันเป็นเลปตอน จึงไม่ถูกกระทบโดยอันตรกิริยาอย่างเข้มที่จะกระทำต่อทุกอนุภาคที่ประกอบเป็นนิวเคลียสของอะตอม นิวทริโนจึงถูกกระทบโดย อันตรกิริยาอย่างอ่อน และ แรงโน้มถ่วง เท่านั้น แรงอย่างอ่อนเป็นปฏิสัมพันธ์ที่มีระยะทำการสั้นมาก และแรงโน้มถ่วงก็อ่อนแออย่างสุดขั้วในระยะทางระดับอนุภาค ดังนั้นนิวทริโนโดยทั่วไปจึงสามารถเคลื่อนผ่านสสารทั่วไปได้โดยไม่ถูกขวางกั้นและไม่สามารถตรวจจับได้

นิวทริโนสามารถสร้างขึ้นได้ในหลายวิธี รวมทั้งในหลายชนิดที่แน่นอนของการสลายให้กัมมันตรังสี, ในปฏิกิริยานิวเคลียร์ เช่นพวกที่เกิดขึ้นในดวงอาทิตย์, ในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์, เมื่อรังสีคอสมิกชนกับอะตอมและในซูเปอร์โนวา ส่วนใหญ่ของนิวทริโนในบริเวณใกล้โลกเกิดจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ในดวงอาทิตย์ ในความเป็นจริง นิวทรืโนจากดวงอาทิตย์ประมาณ 65 พันล้านตัว () ต่อวินาทีเคลื่อนที่ผ่านทุก ๆ ตารางเซนติเมตรที่ตั้งฉากกับทิศทางของดวงอาทิตย์ในภูมิภาคของโลก

นิวทริโนมีการ แกว่ง () ไปมาระหว่างฟเลเวอร์ที่แตกต่างกันเมื่อมีการเคลื่อนที่ นั่นคิอ อิเล็กตรอนนิวทริโนตัวหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นในปฏิกิริยาการสลายให้อนุภาคบีตา อาจกลายเป็นมิวออนนิวทริโนหรือเทานิวทริโนหนึ่งตัวเมื่อมาถึงเครื่องตรวจจับ ซึ่งนิวทริโนแต่ละชนิดจะมีมวลไม่เท่ากัน ถึงแม้ว่ามวลเหล่านี้มีขนาดที่เล็กมาก จากการวัดทางจักรวาลวิทยา ได้มีการคำนวณว่าผลรวมของมวลนิวทริโนสามตัวน้อยกว่าหนึ่งในล้านส่วนของมวลอิเล็กตรอน

นิวทริโน ถูกตั้งสมมติฐานครั้งแรกโดย โวล์ฟกัง เพาลี (Wolfgang Pauli) ในปี 1930 เพื่ออธิบาย การสลายให้อนุภาคบีตา ตามกฎการอนุรักษ์พลังงาน, โมเมนตัม, และโมเมนตัมเชิงมุม (สปิน) ในทางตรงกันข้ามกับ นีลส์ บอร์ ผู้เสนอเวอร์ชันทางสถิติของกฎการอนุรักษ์ที่จะอธิบายถึงปรากฏการณ์ เพาลีตั้งสมมติฐานถึงอนุภาคที่ไม่สามารถตรวจพบได้และเรียกมันว่า "นิวตรอน" ซึ่งเป็นผลิตผลจากการสลายให้อนุภาคอัลฟาและบีตา อย่างไรก็ตาม เพาลี ไม่ได้เผยแพร่สมมุติฐานและชื่อนี้

ในปี 1932 เจมส์ แชดวิก (James Chadwick) ได้ประกาศการค้นพบอนุภาคนิวเคลียร์ชนิดใหม่ที่มีมวลมาก และตั้งชื่อว่า นิวตรอน ซึ่งใช้มาจนถึงปัจจุบัน ต่อมา เอนรีโก แฟร์มี ผู้พัฒนาทฤษฎีของการสลายให้อนุภาคบีตา เป็นผู้บัญญัติศัพท์คำว่า "นิวทริโน" (neutrino) ให้กับอนุภาคตามสมมุติฐานของเพาลี มีความหมายว่าอนุภาคที่เป็นกลางคือไม่มีประจุไฟฟ้า
การจัดประเภทของดาราจักร

การจัดประเภทของดาราจักร เป็นระบบสัญลักษณ์ที่สร้างขึ้นโดยเหล่านักดาราศาสตร์เพื่อใช้ในการจำแนกแยกแยะและจัดหมวดหมู่ดาราจักรทั้งหลายให้ง่ายต่อการศึกษา โดยอาศัยหลักการจากรูปร่างปรากฏของดาราจักรเหล่านั้น มีระบบการจัดประเภทของดาราจักรอยู่หลายประเภทตามลักษณะปรากฏของมัน ระบบที่เป็นที่นิยมมากที่สุดคือระบบของฮับเบิล คิดค้นขึ้นโดย เอ็ดวิน ฮับเบิล ส่วนระบบอื่นๆ ที่ขยายไปจากแนวคิดนี้ได้แก่ ระบบของเจอราร์ด เดอ วาคูลัวร์ และ อัลลัน แซนแดจ

ลำดับฮับเบิล เป็นระบบการจัดประเภทดาราจักรแบบหนึ่ง คิดขึ้นโดย เอ็ดวิน ฮับเบิล ในปี ค.ศ. 1936 แผนภาพการจัดประเภทของฮับเบิลมักถูกเรียกว่า "ส้อมแยกประเภท" ตามรูปร่างของมัน ลำดับฮับเบิลแบ่งดาราจักรออกเป็นสามประเภทใหญ่ๆ ตามลักษณะปรากฏได้แก่
นอกจากนี้ยังมีดาราจักรที่ไม่สามารถจัดเข้าในประเภทไหนเลย เนื่องจากลักษณะปรากฏแปรปรวนไม่แน่ชัด เรียกว่า ดาราจักรไร้รูปแบบ
เลนส์ความโน้มถ่วง

เลนส์ความโน้มถ่วง () เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นกับแสงอันเดินทางมาจากแหล่งกำเนิดส่องสว่างไกลโพ้น (เช่น เควซาร์) แล้วเกิดการ "บิดโค้ง" เนื่องจากแรงดึงดูดของวัตถุมวลมาก (เช่น กระจุกดาราจักร) ที่อยู่ระหว่างแหล่งกำเนิดแสงกับผู้สังเกต เป็นปรากฏการณ์ที่หนึ่งที่ไอน์สไตน์ทำนายเอาไว้จากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของเขา

โอเรสต์ ควอลสัน (Orest Chwolson) เป็นผู้แรกที่นำเสนอบทความวิชาการว่าด้วยปรากฏการณ์นี้ (ในปี ค.ศ. 1924) แต่ชื่อของไอน์สไตน์มักเป็นที่รู้จักเกี่ยวเนื่องกับปรากฏการณ์นี้มากกว่า เพราะได้ตีพิมพ์บทความอันมีชื่อเสียงที่อธิบายสาเหตุของปรากฏการณ์นี้ในปี ค.ศ. 1936

ฟริตซ์ ชวิกกี้ (Fritz Zwicky) ทำนายไว้เมื่อปี ค.ศ. 1937 ว่า ปรากฏการณ์นี้สามารถเกิดขึ้นได้โดยมีกระจุกดาราจักรทำตัวเป็นเสมือนเลนส์ความโน้มถ่วง แต่มีการค้นพบหลักฐานสนับสนุนเป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1979 จากผลการสังเกตการณ์ "เควซาร์แฝด" Q0957+561

แรงโน้มถ่วงที่เกิดจากวัตถุมวลมาก (เช่น กระจุกดาราจักร หรือหลุมดำ) สามารถดึงดูดกาล-อวกาศ หรือทุกสิ่งที่อยู่ภายในได้ รวมถึงเส้นทางเดินของแสงที่มาจากแหล่งกำเนิดพื้นหลัง ทำให้เวลาที่แสงเดินทางมาถึงผู้สังเกตการณ์ผิดเพี้ยนไป ทั้งยังสามารถขยายหรือย่อภาพปรากฏของแหล่งกำเนิดพื้นหลังนั้นได้อีกด้วย

ลักษณะการย่อขยายจะแตกต่างจากเลนส์แสงตามปกติ กล่าวคือการบิดโค้งจะมีมากที่สุดเมื่อวัตถุเข้าใกล้ศูนย์กลางเลนส์ความโน้มถ่วง และบิดโค้งน้อยที่สุดเมื่ออยู่ห่างจากศูนย์กลางเลนส์ความโน้มถ่วง ผลสืบเนื่องจากคุณลักษณะนี้ ทำให้เลนส์ความโน้มถ่วงไม่มีจุดโฟกัสที่แน่ชัด แต่จะมีเส้นโฟกัสแทนที่ ถ้าหากว่าแหล่งกำเนิด วัตถุมวลมากที่ทำตัวเป็นเลนส์ กับผู้สังเกตการณ์ เรียงตัวกันอยู่เป็นเส้นตรง ผู้สังเกตจะมองเห็นแหล่งกำเนิดนั้นปรากฏเป็นภาพวงแหวนอยู่ด้านหลังวัตถุมวลมาก ปรากฏการณ์นี้มีการเอ่ยถึงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1924 โดยนักฟิสิกส์ชาวเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ชื่อ โอเรสต์ ควอลสัน ต่อมาได้รับการขยายความเพิ่มเติมโดยอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ในปี ค.ศ. 1936 ในการอ้างอิงวิชาการมักเรียกลักษณะปรากฏของภาพวงแหวนนี้ว่า "วงแหวนไอน์สไตน์" (Einstein ring) เพราะควอลสันไม่ได้คาดการณ์ถึงผลลัพธ์จากการเกิดภาพรัศมีวงแหวน สำหรับแนวสังเกตการณ์อื่นที่ไม่เป็นเส้นตรง แหล่งกำเนิดแสงอาจกลายเป็นภาพเส้นโค้งอยู่รอบๆ เลนส์ ผู้สังเกตอาจมองเห็นภาพแหล่งกำเนิดแห่งเดียวนั้นกลายเป็นหลายๆ ภาพ จำนวนและรูปร่างของภาพที่ปรากฏขึ้นอยู่กับตำแหน่งระหว่างแหล่งกำเนิด เลนส์ และผู้สังเกต
พารัลแลกซ์

พารัลแลกซ์ () คือลักษณะการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งปรากฏ หรือความแตกต่างของตำแหน่งของวัตถุเมื่อมองผ่านมุมมองที่แตกต่างกัน สามารถวัดได้จากมุมของความเอียงระหว่างเส้นสังเกตทั้งสองเส้น คำนี้มีที่มาจากภาษากรีก "παράλλαξις" (parallaxis) หมายถึง "การเปลี่ยนแปลง"

วัตถุที่อยู่ใกล้ผู้สังเกตจะมีพารัลแลกซ์มากกว่าวัตถุที่อยู่ไกล พารัลแลกซ์จึงสามารถใช้ในการประเมินระยะห่างได้ด้วย ในทางดาราศาสตร์ พารัลแลกซ์เป็นกระบวนการทางตรงทางเดียวที่สามารถใช้ในการประเมินระยะห่างของวัตถุ (คือดาวฤกษ์) ที่อยู่พ้นออกไปจากระบบสุริยะได้ ดาวเทียมฮิปปาร์คอสได้ใช้เทคนิคนี้ในการสังเกตการณ์ดาวฤกษ์ใกล้เคียงแล้วกว่า 100,000 ดวง นี่เป็นวิธีพื้นฐานในการตรวจวัดวัตถุห่างไกลในทางดาราศาสตร์ด้วยเครื่องมือที่เรียกว่า บันไดระยะห่างของจักรวาล

ปรากฏการณ์พารัลแลกซ์ทำให้เกิดผลข้างเคียงต่อเครื่องมือสังเกตการณ์เชิงแสงหลายชนิด เช่น กล้องส่องทางไกล กล้องจุลทรรศน์ และกล้องแบบสะท้อนสองเลนส์ที่มองวัตถุจากมุมมองที่แตกต่างกันเล็กน้อย สัตว์หลายชนิดรวมถึงมนุษย์ มีตา 2 ตาที่เหลื่อมมุมสังเกตการณ์กันเล็กน้อย เพื่อให้สามารถใช้ปรากฏการณ์พารัลแลกซ์ในการประเมินความลึกของภาพได้ กระบวนการเช่นนี้เรียกชื่อว่า stereopsis
สเปกโทรมิเตอร์

สเปกโทรมิเตอร์ () คือเครื่องมือวัดเชิงแสงชนิดหนึ่งที่ใช้ในการตรวจวัดคุณสมบัติเฉพาะของแสงได้แก่ สเปกตรัมคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า โดยมากนำไปใช้ในการวิเคราะห์สเปกตรัมเพื่อระบุชนิดของสสาร ผลการวัดที่แตกต่างกันโดยส่วนใหญ่จะเกิดจากความเข้มของแสงที่แตกต่างกัน แต่บางทีก็อาจเกิดจากปรากฏการณ์โพลาไรซ์ก็ได้ ตัวแปรอิสระได้แก่ความยาวคลื่นของแสง มักระบุเป็นหน่วยย่อยของเมตร หรือบางครั้งก็ระบุเป็นสัดส่วนของพลังงานโฟตอน เช่น หมายเลขคลื่น หรืออิเล็กตรอนโวลต์ ซึ่งมักจะมีความสัมพันธ์กับความยาวคลื่นอยู่แล้ว เราใช้สเปกโทรมิเตอร์ในกระบวนการวิเคราะห์สเปกโทรสโกปี โดยสร้างเส้นสเปกตรัมขึ้น และตรวจวัดความยาวคลื่นกับความเข้ม สามารถวัดได้ตั้งแต่รังสีแกมมา รังสีเอ็กซ์ ไปจนถึงรังสีอินฟราเรดไกล ถ้าย่านความถี่ของคลื่นที่สนใจตกอยู่ในย่านของสเปกตรัมที่ตามองเห็น มักเรียกการศึกษาเช่นนั้นว่า spectrophotometry
ฮีตเตอร์

ฮีตเตอร์ (heater) ในความหมายทั่วไปหมายถึงอุปกรณ์ที่ทำความร้อน ซึ่งยังอาจหมายถึง
กลศาสตร์ท้องฟ้า

กลศาสตร์ท้องฟ้า () เป็นสาขาวิชาหนึ่งของการศึกษาดาราศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของวัตถุท้องฟ้า โดยนำศาสตร์ของวิชาฟิสิกส์และกลศาสตร์ดั้งเดิม มาประยุกต์ใช้กับวัตถุทางดาราศาสตร์เช่น ดาวฤกษ์หรือดาวเคราะห์ เพื่อสร้างข้อมูลของตำแหน่งดาวขึ้น กลศาสตร์วงโคจร (Orbital mechanics หรือ astrodynamics) ก็เป็นสาขาย่อยสาขาหนึ่งในศาสตร์นี้ โดยมีเป้าหมายในการศึกษาเกี่ยวกับวงโคจรของดาวเทียมที่มนุษย์สร้างขึ้น

กลศาสตร์ท้องฟ้าวิเคราะห์ยุคใหม่นั้นได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อกว่า 300 ปีที่ผ่านมากับคัมภีร์ Principia ของเซอร์ไอแซก นิวตันเมื่อปี 1687 ชื่อ "กลศาสตร์ท้องฟ้า" เป็นชื่อเรียกล่าสุดที่ใช้เมื่อไม่นานมานี้ นิวตันได้เขียนบรรยายไว้ว่า ฟิลด์ (สนาม) นั้นควรจะถูกเรียกว่า "กลศาสตร์ตรรกยะ" (rational mechanics) คำว่า "พลศาสตร์" ถูกนำมาใช้ต่อมาในภายหลังเพียงเล็กน้อยโดย กอทท์ฟรีด วิลเฮล์ม ไลบ์นิซ (Gottfried Leibniz), และกว่าศตวรรษหลังจากสมัยของนิวตัน, ปีแยร์-ซีมง ลาปลัส (Pierre-Simon Laplace) ได้เสนอให้ใช้คำว่า "กลศาสตร์ท้องฟ้า" อย่างไรก็ตามก่อนที่การศึกษาถึงที่มาของปัญหาของตำแหน่งของดาวเคราะห์ที่เป็นที่รู้จักกันนั้นอาจจะย้อนกลับไปเป็นเวลากว่า 3,000 ปีหรือมากกว่านั้น ก่อนหน้าที่จะถึงสมัยของเคปเลอร์นั้น, จะมีการเชื่อมโยงหลักการที่เกี่ยวข้องเข้าด้วยกันเล็กน้อย ระหว่างการคาดการณ์เชิงปริมาณการของตำแหน่งของดาวเคราะห์ คือการใช้เทคนิคทางเรขาคณิตหรือการคำนวณทางตัวเลขและการอภิปรายร่วมสมัยจากสาเหตุทางกายภาพของการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์

โยฮันเนส เคปเลอร์ (27 ธันวาคม 1571 - 15 พฤศจิกายน 1630) เป็นคนแรกที่ได้ทำการรวมเอาวิชาการทำนายทางเรขาคณิตดาราศาสตร์เข้าด้วยกันได้อย่างกลมกลืน ซึ่งมีความโดดเด่นมาจากตั้งแต่ปโตเลมี มาจนถึงโคเปอร์นิคัส ด้วยแนวคิดทางกายภาพสำหรับในการสร้างวิชาดาราศาสตร์สมัยใหม่ที่มีผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับสาเหตุปัจจัยที่มาที่ไปหรือเรียกกันว่า ฟิสิกส์ท้องฟ้า ...
การแข่งขันแบบมืออาชีพของเกมวอร์คราฟต์ 3

การแข่งขันแบบมืออาชีพของเกมวอร์คราฟต์ 3 เกิดขึ้นเนื่องจากความนิยมในตัวเกม "" และ "" ซึ่งมีการแข่งขันกันบ่อยครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศจีน เยอรมนีและเกาหลีใต้ เกมวอร์คราฟต์ 3 ถูกจัดให้มีการแข่งขันในเทศกาลเกมหลายอย่าง เช่น เวิลด์ไซเบอร์เกมส์ อิเล็กทรอนิกส์สปอร์ตคัพ เวิลด์อีสปตอร์ตเกมส์ และเวิลด์ซีรีส์ออฟวีดีโอเกมส์ และนอกเหนือจะมีการแข่งขันในระดับมืออาชีพแล้ว ยังมีการจัดการแข่งขันทั่วไปอีกหลายอย่าง เนื่องจากมีผู้เล่นที่เล่นใน Battle.net มีจำนวนอยู่คงที่ระหว่าง 70,000 - 100,000 คนที่ทุกเวลา ในประเทศจีน ผู้เล่นเกมชาวจีนกว่า 500,000 ถูกจัดอันดับสำหรับเวิลด์ไซเบอร์เกมส์ปี 2006 โดยที่มีรางวัลสำหรับการแข่งขันต่อเดือนโดยเฉลี่ย 64,642 ดอลลาร์สหรัฐ. โดยผู้เล่นเกมมืออาชีพจะสามารถได้รับเงินจากหลายแห่ง โดยผู้เล่นมืออาชีพที่มีประสบการณ์มากจะมีสังกัดทีม โดยที่องค์การเล่นเกมของเดนมาร์ก Meet Your Makers รายงานว่าตนได้มีเงินจ่ายให้แก่นักเล่นเกมกว่า 300,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี
โธมัสอัครทูต

โธมัสอัครทูต ( "อะโปสโตโลส ธอมัส") เป็นนักบุญและมรณสักขีในคริสต์ศาสนา เสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 72 ใกล้เมืองเชนไนในประเทศอินเดีย นักบุญโธมัสเป็นหนึ่งในอัครทูตสิบสององค์ของพระเยซู ผู้เป็นที่รู้จักว่าเป็นผู้ที่ไม่เชื่อว่าพระเยซูคืนชีพหลังจากที่ทรงถูกตรึงกางเขนจริงเมื่อได้รับข่าว แต่เมื่อพระเยซูมาทรงปรากฏตัวโธมัสก็อุทานว่า “My Lord and my God” นักบุญทอมัสเป็นผู้เดียวในบรรดาอัครทูตที่ได้เดินทางไปเผยแพร่ศาสนานอกจักรวรรดิโรมัน รวมทั้งราชอาณาจักรเปอร์เชีย รัฐเกรละ (ในอินเดียปัจจุบัน) และประเทศจีน

นักบุญโธมัสปรากฏสองสามครั้งในพระวรสารนักบุญยอห์น หลังจากนักบุญลาซารัสเพิ่งเสียชีวิต สาวกหลายคนของพระเยซูไม่เห็นด้วยกับการที่จะทรงเดินทางกลับไปยูเดียซึ่งเป็นที่ที่โดนชนยิวโจมตีโดยการปาก้อนหิน แต่พระองค์ยังทรงต้องการเสด็จไป นักบุญโธมัสจึงกล่าวด้วยความกล้าหาญว่า “เราไปด้วยกันเถอะ และเราอาจจะตายกับพระองค์”

นอกจากนั้นนักบุญโธมัสยังพูดในโอกาส พระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้าย ยอห์น เมื่อพระเยซูทรงย้ำว่าทรงทราบว่าจะเสด็จไปไหนแต่นักบุญโธมัสประท้วงว่าไม่มีใครทราบจุดหมาย พระเยซูทรงตอบนักบุญโธมัสและนักบุญฟีลิปอัครทูตที่ถามถึงความสัมพันธ์ของพระเยซูและพระเจ้าผู้เป็นพระบิดา
แต่ฉากที่สำคัญที่สุดของนักบุญโธมัสเป็นฉากในพันธสัญญาใหม่ ยอห์น ที่นักบุญโธมัสมีความสงสัยในการคืนพระชนม์ของพระเยซูและขอพิสูจน์โดยการสัมผัสรอยแผลของพระองค์ก่อนที่จะยอมเชื่อที่เห็นได้จากภาพวาด “ความสงสัยของนักบุญโธมัส” โดย คาราวัจโจ เรื่องนี้เป็นที่มาของวลี “ทอมัสขี้สงสัย” (Doubting Thomas) หลังจากที่เห็นว่าพระเยซูฟื้นขึ้นมาจริง (พระคัมภีร์ไบเบิลมิได้ระบุว่านักบุญทอมัสแตะแผลพระเยซู) นักบุญโธมัสก็อุทานว่า “My Lord and my God” และถูกเรียกว่า “โธมัสผู้มีความเชื่อ”
ลูดาคริส

ลูดาคริส () หรือ ชื่อจริง คริสโตเฟอร์ ไบรอัน บริจส์ () เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1977 เป็นแร็ปเปอร์ นักแสดงชาวอเมริกัน เคยได้รับรางวัลแกรมมี่มาแล้ว 3 รางวัล เขาร่วมกับผู้จัดการ ชากา ซูลู ร่วมกับก่อตั้งบริษัท Disturbing tha Peace ร่วมโดย Def Jam Recordings

ลูดาคริส เป็นศิลปินเดี่ยวแนวเซาเทิร์นฮิปฮอป ที่มียอดขายสูงสุดตลอดกาล ด้วยยอดขาย 15 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา
ซีโมนเศโลเท

ซีโมนเศโลเท () หรือซีโมนผู้ร้อนรน (Simon the Zealot) หรือซีโมน พรรคชาตินิยม (Simon the Canaanite) เป็นหนึ่งในอัครทูตของพระเยซู เสียชีวิตราว ค.ศ. 107 แต่เป็นองค์ที่รู้จักกันน้อยที่สุดและมีหลักฐานที่กล่าวถึงเพียงเล็กน้อย

ชื่อซีโมนปรากฏใน “พระวรสารสหทรรศน์” และในหนังสือกิจการของอัครทูตที่มีรายนามของสาวกแต่ไม่มีรายละเอียด ความว่า

เพื่อให้ต่างจากซีโมนเปโตร นักบุญซีโมนเศโลเทจึงถูกเรียกว่าสมาชิกพรรคชาตินิยม (Kananaios; Kananites) (มัทธิว 10:4; มาระโก 3:18) และรายนามของสาวกใน ลูกา 6:15, ถูกบ่งไว้ในหนังสือกิจการ 1:13 ด้วย, “Zealot” มาจากภาษาฮิบรู “qana” (คานา) ที่แปลว่ากระตือรือร้น แต่นักบุญเจอโรมและผู้เขียนบางคนตีความหมายผิดไปว่าเป็นผู้มาจากเมือง “Cana” (คานา) หรือ มาจากแคว้น “Canaan” (คานาอัน)

ศาสนาคริสต์ตะวันตกเชื่อว่าซีโมนและยูดาอัครทูตได้พลีชีพเป็นมรณสักขีที่เปอร์เซีย แต่ศาสนาคริสต์ตะวันออกเชื่อว่าซีโมนถึงแก่กรรมอย่างสงบที่เอเดสซา
รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์

พลโท รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ (23 เมษายน พ.ศ. 2469 - 4 มกราคม พ.ศ. 2556) อดีตแม่ทัพภาคที่ 3 ที่ปรึกษาทางด้านประวัติศาสตร์แก่กองทัพบก เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านประวัติศาสตร์การศึกสงครามไทย จนได้รับฉายาว่านายพลนักประวัติศาสตร์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากกรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ให้เป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรม สาขามนุษยศาสตร์ (ประวัติศาสตร์) เมื่อปี พ.ศ. 2531

พล.ท. รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ เกิดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2469 ที่ตำบลบ้านเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นบุตรคนที่ 3 ของนายอยู่ ไชยโกมินทร์ และนางอ้อน ไชยโกมินทร์ มีพี่น้องชายและหญิงรวมทั้งสิ้น 7 คน เริ่มเข้าศึกษาในชั้นมูลที่โรงเรียนวัดบ้านทวน อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี และศึกษาต่อในระดับชั้นประถมศึกษาจนจบที่โรงเรียนประถมศึกษาวัดเทวสังฆาราม (วัดเหนือ) จากนั้นจึงได้ศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 ที่โรงเรียนวิสุทธรังษี จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดกาญจนบุรี จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เมื่อปีพ.ศ. 2485

เมื่อจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แล้ว พล.ท. รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์เดินทางเข้าศึกษาต่อที่กรุงเทพมหานคร โดยตั้งใจจะเข้าโรงเรียนนายร้อยทหารบก ปีแรกสอบเข้าไม่ได้ แต่ปีต่อมาสามารถสอบเข้าได้ตามประสงค์ และได้เรียนในรุ่นเตรียม มท.บ.รุ่นที่ 7 ศึกษาจนสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2492 จากโรงเรียนนายร้อยทหารบก  กรุงเทพมหานคร และท่านยังได้ศึกษาหลักสูตรของกองทัพบกที่สำคัญหมดทุกหลักสูตรและได้ศึกษาต่อในวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร หรือ วปอ. รุ่นที่ 23 ณ ต่างประเทศ และได้ศึกษาวิชาการรบในป่าที่มลายู และวิชาการกระโดดร่มที่ประเทศสหรัฐอเมริกา

พล.ท.รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ ได้สมรสกับคุณวิไล สุวารี มีบุตรธิดาทั้งสิ้น 5 คน เมื่อมีเวลาว่าง ท่านจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่เมืองกาญจนบุรีเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งครั้นตอนที่มารดาได้รับการยกย่องจากสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทยให้เป็นแม่ตัวอย่างที่มีความกล้าหาญ เนื่องจากบุตรของท่านได้รับราชการเป็นทหารอากาศ ทหารบก ทหารเรือ ตำรวจและพลเรือน 
หลังจากเกษียณอายุราชการ ได้กลับมาทำไร่ที่บ้านเกิด ที่ตำบลวังด้ง อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี ชื่อ "ไร่ห้าเหล่า"

พล.ท.รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันศุกร์ที่ 4 มกราคม พุทธศักราช 2556 ที่โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพมหานคร ด้วยโรคมะเร็งต่อมลูกหมาก สิริรวมอายุ 86 ปีพล.ท. รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ เป็นผู้มีความรู้ความสามารถมาก จนได้รับแต่งตั้งให้เป็นกรรมการ ในสถาบันต่าง ๆ มากมายทั้งด้านการเมือง การปกครอง การศึกษาและวัฒนธรรม นอกจากนี้แล้ว ท่านเป็นประธาน ชมรมประวัติศาสตร์เมืองกาญจนบุรี เป็นที่ปรึกษาประวัติศาสตร์กองทัพบก ที่ปรึกษามูลนิธิคุ้มครองสัตว์ป่า ฯลฯ ต่อมาได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากสำนักงาน คณะกรรมการวัฒนธรรม (ปัจจุบันคือกรมส่งเสริมวัฒนธรรม) ให้เป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรม สาขามนุษยศาสตร์ (ประวัติศาสตร์) ประจำปี พ.ศ. 2531
พระวรสารสหทรรศน์

พระวรสารสหทรรศน์ (คาทอลิก) หรือพระกิตติคุณสัมพันธ์ (โปรเตสแตนต์) () เป็นพระวรสารสามเล่มแรกจากทั้งหมดสี่เล่มของพระวรสารในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ ประกอบด้วย พระวรสารนักบุญมัทธิว พระวรสารนักบุญมาระโก และพระวรสารนักบุญลูกา ทั้งสามฉบับมีเนื้อหาและการวางเนื้อหาที่คล้ายคลึงกันรวมไปถึงลักษณะการใช้ประโยคและบทเขียน และมีทัศนะที่คล้ายคลึงกัน พระวรสารเล่มที่สี่ในสารบบคือพระวรสารนักบุญยอห์น แตกต่างจากสามฉบับแรกเป็นอันมากและแตกต่างจากพระวรสารนอกสารบบ (Apocryphal gospels) ฉบับอื่น ๆ
การกำซาบ

การกำซาบ () ในทางสรีรวิทยาคือกระบวนการขนส่งสารอาหารของเลือดแดงจากหลอดเลือดแดงไปยังแขนงหลอดเลือดฝอยในเนื้อเยื่อ การทดสอบการกำซาบเพื่อดูว่าเลือดไปเลี้ยงยังอวัยวะต่างๆ เพียงพอหรือไม่นั้นเป็นหนึ่งในการคัดแยกผู้ป่วยเพื่อจำแนกตามความสาหัส

สูตรการคำนวณการกำซาบ ("F") คือ

formula_1

เมื่อ Pa คือความดันเลือดแดงเฉลี่ย (mean arterial pressure) , Pv คือความดันเลือดดำเฉลี่ย (mean venous pressure) และ R คือความต้านทานหลอดเลือด (vascular resistance)
ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน

ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน (; ) การสนทนาอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นชื่อศิลปะศาสนาคริสต์แบบหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมกันในประเทศอิตาลีซึ่งองค์ประกอบของภาพจะมีแม่พระและพระกุมาร ท่ามกลางเหล่าเซนต์ ลักษณะองค์ประกอบที่ว่านี้เริ่มวาดกันในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มาแทนบานพับภาพที่องค์ประกอบมีส่วนสัมพันธ์แบบทัศนียภาพกับช่องว่างภายในภาพ ตัวอย่างงานชิ้นแรก ๆ ที่ใช้การเขียนลักษณะนี้ก็ได้แก่งานของปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา หรืองานของฟราอันเจลีโก หรือฟีลิปโป ลิปปี
อีดีอาร์

อีดีอาร์ (EDR) อาจหมายถึง
มหาศิวราตรี

มหาศิวราตรี (อักษรละติน: Mahā Shivarātri; อักษรเทวนาครี: महाशिवरात्रि) คือวันสำคัญทางศาสนาของศาสนาฮินดู "ศิวราตรี" แปลว่า ราตรีหรือค่ำคืนแห่ง (การบูชา) พระศิวะ ศิวราตรีเป็นเทศกาลสำคัญยิ่งวันหนึ่งในรอบปีของชาวฮินดู โดยพิธีศิวราตรีจะจัดขึ้นในช่วงเดือน 3 ตามปฏิทินจันทรคติของไทย หรือเดือนมาฆะ (ตามปฏิทินของฮินดู) คือพิธีนี้จะอยู่ในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ถึงต้นเดือนมีนาคมของทุกปี โดยวันสำคัญที่สุดของเทศกาลนี้อยู่ในคืนวันเพ็ญ (ศุกลปักษ์) เดือน 3 โดยชาวฮินดูจะประกอบพิธีบูชาพระศิวะเจ้าด้วยพิธีกรรมต่าง ๆ ตลอดทั้งวันทั้งคืน

ตำนานที่แต่งในศาสนาพราหมณ์กล่าวไว้ว่า เคยมีนายพรานป่าคนหนึ่งกลับมาจากล่าสัตว์ในป่า ได้ปีนขึ้นไปสร้างห้างค้างแรมอยู่บนต้นมะตูมใหญ่เพื่อพักผ่อนในคืนก่อนจะกลับบ้าน

ปรากฏว่าคืนนั้นนายพรานสั่นหนาวเพราะน้ำค้างลงและความหิวโหย จึงนอนดิ้นกระสับกระส่ายตลอดคืน จนน้ำค้างที่เกาะใบมะตูมร่วงลงสู่ศิวลึงค์ที่ประดิษฐานอยู่ใต้ต้นมะตูมนั้นตลอดทั้งคืน ทำให้พระศิวะเจ้าผู้ประทับบนเขาไกรลาศคิดไปเองว่ามีผู้ทำการบูชาเซ่นสรวจพระองค์อยู่ด้วยใบมะตูมและน้ำค้างบริสุทธิ์ตลอดคืน พระองค์จึงประทานพรให้นายพรานนั้นพ้นจากบาปที่เกิดจากการล่าสัตว์มาตลอดชีวิต

จากนั้นเป็นต้นมาพิธีกรรมบวงสรวงบูชาองค์พระศิวะมหาเทพ โดยมีการโปรยใบมะตูมพวงมาลัยดอกไม้และมีการอดหลับอดนอน อดข้าวอดน้ำ เพื่อสังเวยองค์พระศิวะ จึงได้มีการกำเนิดขึ้นมาเพราะเหตุนี้
พระเจ้าฮอนจงแห่งโชซอน

พระเจ้าฮอนจง (ค.ศ. 1827 - ค.ศ. 1849) มีพระนามเดิมว่าลีฮวาน เป็นกษัตริย์เกาหลีพระองค์ที่ 24 แห่งราชวงศ์โชซอน

ลี ฮวาน ประสูติในพ.ศ. 2370 เป็นพระโอรสขององค์ชายรัชทายาทฮโยเมียง และพระชายาตระกูลโจแห่งพุงยาง องค์ชายรัชทายาทฮโยมยองเป็นพระโอรสของพระเจ้าซุนโจ ดังนั้นองค์ชายลีฮวางจึงเป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าซุนโจ ได้รับแต่งตั้งเป็น วังเซซุน (พระนัดดารัชทายาท) หลังจากองค์ชายรัชทายาทฮโยมยองสิ้นพระชนม์ในพ.ศ. 2373 และเมื่อพระเจ้าซุนโจสวรรคต ในพ.ศ. 2377 วังเซซุนก็ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮอนจง และแต่งตั้งพระราชบิดาเป็นกษัตริย์ คือ พระเจ้าอิกจง และพระราชมารดา เป็นมเหสีชินจอง

พระเจ้าฮอนจงขึ้นครองราชย์ตั้งแต่พระชนมายุ 8 พรรษา ดังนั้นจึงต้องมีผู้สำเร็จราขการแทน ก็คือ พระอัยยิกาคิม (พระมเหสีซุนวอน) มเหสีของพระเจ้าซุนโจ พระอัยกาของพระเจ้าฮอนจง ที่จริงแล้วพระเจ้าฮอนจงตลอดรัชสมัยทรงไม่เคยว่าราชการเลย อำนาจตกอยู่กับพระอัยยิกาคิมซึ่งต้องแย่งกันกับพระพันปีโจ พระราชมารดาของพระเจ้าฮอนจง

ในตอนแรกพระอัยยิกาคิมยังไม่ทรงตระหนักถึงความกระหายอำนาจของพระสุนิสาพระพันปีโจ พระบิดาของพระพันปีโจ คือ โจมันยอง (พระอัยกีของพระเจ้าฮอนจง) และพระปิตุลาของพระพันปีโจ คือ โจอินยอง ซึ่งได้เป็นอัครเสนาบดี ด้วยอิทธิพลของทั้งสองคน ทำให้ขุนนางตระกูลโจแห่งพุงยางเข้ามามีอำนาจสูสีกับตระกูลคิมแห่งอันดง พระอัยยิกาคิมก็ทรงไม่ประมาท ทรงอภิเษกธิดาของคิมโจกึน กับพระเจ้าฮอนจง เป็นมเหสีฮโยฮย็อน

คริสต์ศาสนาที่ถูกกดขี่ไปในเหตุการณ์สังหารหมู่คริสตชนปีชินยูนั้น ไม่ได้ทำให้คริสต์ศาสนาในโชซอนเสื่อมหายไปแต่กลับทำให้คริสตชนในโชซอนได้รับการช่วยเหลือจากมิชชันนารีจากจีนและยุโรปมากขึ้น โดยเฉพาะฝรั่งเศสที่ส่งมิชชันนารีมาเอง ว่าตระกูลคิมแห่งอันดงโหดร้ายแล้ว ตระกูลโจแห่งพุงยางนั้นโหดร้ายกว่า ตระกูลโจกล่าวหาตระกูลคิมว่า "ใจดีกับพวกคริสต์มากเกินไป" ในพ.ศ. 2382 โจอินยอง อัครเสนาบดี ออกพระราชกำหนดกำจัดคริสตชนให้สิ้นซากในทุกมณฑล การสังหารหมู่คริสตชนปีคิลแฮ เป็นการนองเลือดครั้งใหญ่ รวมทั้งมิชชันนารีฝรั่งเศสก็ถูกสังหารด้วย

การสังหารหมู่คริสตชนมีคิลแฮทำให้ตระกูลโจขึ้นมามีอำนาจแทนตระกูลคิม เพราะตระกูลคิมถูกตีตราว่าโอนอ่อนกับคริสตชนมากเกินไปทำให้สถานการณ์ชาวคริสต์ยังยืดเยื้อ ตระกูลโจได้โอกาสขับขุนนางตระกูลคิมออกจากราชสำนักไปหมด และเมื่อมเหสีฮโยฮย็อนสิ้นพระชนม์ในพ.ศ. 2386 โจอินยองก็จัดการให้พระเจ้าฮอนจงอภิเษกกับมเหสีฮโยจองจากตระกูลฮงแห่งพงซาน พันธมิตรของตระกูลโจ อำนาจตระกูลคิมเหมือนจะสูญสิ้นไป แต่ยังไม่ถึงเวลา เพราะยังมีพระอัยยิกาคิมอยู่

ในพ.ศ. 2390 ฝรั่งเศสนำทัพเรือมาปิดล้อมโชซอน ทางราชสำนักจึงส่งสารไปยังราชวงศ์ชิง ว่าให้ช่วยขับไล่พวกฝรั่งเศสออกไป แต่โชซอนสำคัญผิดไป เพราะราชวงศ์ชิงเองก็ไม่อยู่ในสถานะที่อาจจะขัดขวางชาวตะวันตกได้ ไม่นานทัพฝรั่งเศสก็ถอยกลับ

พ.ศ. 2392 พระเจ้าฮอนจงสวรรคต โดยไม่มีรัชทายาท ทำให้ราชวงศ์ที่สืบสายพระโลหิตมาตั้งแต่พระเจ้าจองโจสิ้นสุดลง

สมเด็จพระราชา ฮอนจง จางซุก เชคอน คเยกุก จุงจอง ควางแด จิซอง ควางด็อก ฮงอุน จางฮวา คยุงมุน วิมุน มยองอิน ชอลฮโย แห่งเกาหลี พระมเหสี

พระสนม

พระธิดา