seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
หงฉี

หงฉี (, , แปลชื่อตรงตัวหมายถึง "ธงแดง") เป็นยี่ห้อรถยนต์หรู ของบริษัทเอฟเอดับเบิลยู (เฟิร์สออโตโมบิลเวิร์คส์ (First Automobile Works)) ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในเมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน สาธารณรัฐประชาชนจีน เอฟเอดับเบิลยูเริ่มผลิตรถยนต์หงฉีคันแรกเมื่อปี พ.ศ. 2501 รถรุ่นแรก ๆ เป็นรถลีมูซีนที่มีลักษณะคล้ายรถยนต์ของรัสเซีย แต่ต่อมาหงฉีได้รับสิทธิ์ในการใช้รูปทรงจากยี่ห้ออื่น คือ เอาดี้ และ ลิงคอล์น ที่เข้าร่วมลงทุนกิจการร่วมค้ากับเอฟเอดับเบิลยูในขณะนั้น ๆ

ในปี พ.ศ. 2549-2553 เอฟเอดับเบิลยูใช้ยี่ห้อหงฉีกับรถยนต์หรูรุ่น HQ3 ซึ่งได้รับสิทธิ์ในการออกแบบและพัฒนาต่อยอดจากรถยนต์โตโยต้า คราวน์ (ปัจจุบันโตโยต้ามีการร่วมลงทุนกับเอฟเอดับเบิลยู และบริษัทอื่น ๆ ในจีน) นอกจากนี้ยังได้แสดงรถยนต์ต้นแบบต่าง ๆ ในนามหงฉี เช่น รถลีมูซีนต้นแบบ หงฉี เอชคิวดี ในงานช่างไห่ออโตโชว์ 2005, รถต้นแบบ หงฉี เอชคิวอี และหงฉี เอสยูวี ในงานเป่ย์จิงออโตโชว์ 2008

ปัจจุบันยังคงมีการผลิตรถหงฉีอยู่ โดยรุ่นล่าสุดในปัจจุบันคือรุ่น L5 และรุ่น H7
โจชัว เรย์โนลส์

เซอร์โจชัว เรย์โนลส์ (ภาษาอังกฤษ: Joshua Reynolds, RA FRS FRSA) (16 กรกฎาคม ค.ศ. 1723 - 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษของสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน และภาพเหมือน

โจชัว เรย์โนลส์เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1723 ที่เมืองพลิมตันในเดวอนในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อราววันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792 ที่เมืองลอนดอนในอังกฤษ เรย์โนลด์เป็นผู้สนับสนุนการเขียนที่เรียกว่า “Grand Style” ที่เป็นการเขียนที่สร้างภาพอุดมคติจากสิ่งที่ไม่ถูกต้องสมบูรณ์แบบ เรย์โนลด์เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งและเป็นผู้อำนวยการของราชสถาบันศิลปะ เรย์โนลด์ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเซอร์จากพระเจ้าจอร์จที่ 3
ทอมัส เกนส์เบรอ

ทอมัส เกนส์เบรอ (ภาษาอังกฤษ: Thomas Gainsborough) (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 - 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน และจิตรกรรมภูมิทัศน์

ทอมัส เกนส์เบรอเกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 ที่เมืองซัดบรีในซัฟโฟล์คในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788 บิดาของเกนส์เบรอเป็นช่างทอผ้าที่มีธุรกิจเกี่ยวกับขนแกะ เมื่ออายุได้สิบสามปีเกนส์เบรอก็เขียนภาพวาดเส้นด้วยดินสอที่ทำให้บิดาประทับใจจนส่งไปเรียนศิลปะที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1740 เกนส์เบรอเริ่มการฝึกกับช่างแกะภาพพิมพ์ฮิวเบิร์ต เกรฟล็อต (Hubert Gravelot) แต่ต่อมามีส่วนเกี่ยวข้องกับวิลเลียม โฮการ์ธ (William Hogarth) และโรงเรียนของโฮการ์ธ ผู้ที่เกนส์เบรอนับถือคนหนึ่งคือฟรานซิส เฮย์แมน (Francis Hayman) ในช่วงนั้นเกนส์เบรอช่วยตกแต่งมูลนิธิโรงเลี้ยงเด็กทอมัส โครัม (Thomas Coram Foundation for Children) และกล่องอาหารค่ำที่ สวนว็อกซฮอลล์ (Vauxhall Gardens)

ในคริสต์ทศวรรษ 1740 เกนส์เบรอแต่งงานกับมาร์กาเร็ต เบอรร์ ลูกสาวนอกสมรสของเฮนรี สคูดามอร์ ดยุคแห่งโบฟอร์ตที่ 3 (Henry Scudamore, 3rd Duke of Beaufort) ผู้ให้ค่าใช้จ่ายแก่คู่สมรส £200 ต่อปี งานของเกนส์เบรอช่วงนั้นส่วนใหญ่เป็นจิตรกรรมภูมิทัศน์ยังขายไม่ค่อยได้ เกนส์เบรอกลับไปซัดบรีในปี ค.ศ. 1748-ค.ศ. 1749 และเริ่มตั้งใจเขียนภาพเหมือน

ในปี ค.ศ. 1752 เกนส์เบรอและครอบครัวซึ่งขณะนั้นมีลูกสาวสองคนย้ายไปอิพสวิค เกนส์เบรอเริ่มได้รับสัญญาจ้างวาดภาพเหมือนแต่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าและผู้ดีท้องถิ่น เกนส์เบรอต้องขอยืมเงินใช้
สุลต่านเฒ่า

สุลต่านเฒ่า () คือเทพนิยายเยอรมันเรื่องหนึ่งรวบรวมโดยพี่น้องตระกูลกริมม์ นิทานเบอร์ 48

สุนัขของชาวนาตัวหนึ่ง มีนามว่าสุลต่าน ได้แก่เฒ่า และวันหนึ่ง ชาวนาบอกภรรยาเขาว่า เขาจะยิงสุลต่านทิ้งเสีย สุลต่านได้ยิน หมาป่าบอกสุนัขตัวนี้ว่า ชาวนาและภรรยาจะให้ลูกของพวกเขามาเปลี่ยนหญ้าวันต่อไป และหมาป่าวางแผนว่าจะลักพาตัวเด็กไป สุลต่านต้องวางมาดว่าจะไล่จับหมาป่า และนำเด็กกลับมา ชาวนาและภรรยาจึงจะไม่ฆ่าสุลต่านซะ
แผนการของหมาป่าประสบความสำเร็จ และชาวนาปลื้มมากที่เขาให้ภรรยาทำซุปขนมปังให้สุลต่าน เพราะสุนัขนี้ไม่มีฟันเคี้ยวไม่ได้
หมาป่าบอกให้สุลต่านให้มองข้ามการขโมยแกะของหมาป่า สุลต่านไม่ยอม เมื่อหมาป่าลองขโมยอีก สุลต่านเห่าส่งเสียง หมาป่าท้าทายสุนัขนี้ และกลับมากับหมูป่าสำหรับครั้งที่สอง สุลต่านก็หาได้แค่แมวสามขาตัวหนึ่งเท่านั้น แต่หมาป่าและหมูป่าเข้าใจผิดคิดว่าแมวน่ากลัว เลยพวกเขาไปแอบซ่อนตัว พวกเขาทั้งสองอับอายที่โดนค้นพบด้วยความกลัว จึงตกลงเป็นมิตรสหาย
พระเยซูเหลือง (โกแก็ง)

"ดูบทความหลักที่ การตรึงกางเขนของพระเยซู"
พระเยซูเหลือง (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยปอล โกแก็ง จิตรกรชาวฝรั่งเศสในลัทธิประทับใจยุคหลัง ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ออลไบรต์-นอกซ์

ปอล โกแก็งเขียนภาพ "พระเยซูเหลือง" ระหว่างฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1889 พร้อมกับภาพ "พระเยซูเขียว" ที่ปงตาแวน ซึ่งถือกันว่าเป็นงานสำคัญของการเขียนของคตินิยมเส้นกั้นสี
โกแก็งไปเที่ยวปงตาแวนครั้งแรกในปี ค.ศ. 1886 และกลับมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1888 และพักอยู่จนเดือนตุลาคมเมื่อกลับไปพบกับฟินเซนต์ ฟัน โคค ที่อาร์ลเป็นเวลาเพียงสองเดือน เมื่อต้นปี ค.ศ. 1889 โกแก็งก็กลับไปปงตาแวนอีกครั้งและพักอยู่ที่นั่นจนฤดูใบไม้ผลิปีต่อมา ระหว่างนั้นโกแก็งก็เขียนภาพ "พระเยซูเหลือง"

"พระเยซูเหลือง" เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทางเหนือของฝรั่งเศสเมื่อสตรีเบรตองมาพบและสวดมนต์ด้วยกัน ความศรัทธาร่วมกันทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบนกางเขน โกแก็งตัดเส้นหนักบนร่างของพระเยซูและไม่ใช้แสงเงามากเท่าบนตัวผู้หญิงที่ล้อมรอบอยู่ข้างล่างภาพ สีเหลือง แดง และเขียวของภูมิทัศน์ทำให้สีเหลืองของพระเยซูยิ่งเด่นขึ้น การใช้ขอบคันที่หนักและเน้นความแบนราบเป็นลักษณะการเขียนของคตินิยมเส้นกั้นสี
เลด เซพเพลิน

เลด เซพเพลิน () เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511 โดยจิมมี เพจ (กีตาร์), โรเบิร์ต แพลนต์ (ร้องนำ), จอห์น พอล โจนส (เบส, คีย์บอร์ด) และจอห์น บอนแฮม (กลอง) ได้รับการยอมรับว่าเป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลวงแรกๆ เช่นเดียวกับ ดีพ เพอร์เพิล และแบล็ก แซบบาธ

เลด เซพเพลินได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูง สามารถขายอัลบั้มได้ถึง 300 ล้านแผ่นทั่วโลก และ 111.5 ล้านแผ่น เฉพาะในสหรัฐอเมริกา ได้รับการจัดอันดับจาก VH1 ให้เป็นวงดนตรีร็อกยอดเยี่ยมอันดับ 1 และได้รับการยกย่องจากนิตยสารโรลลิงสโตน ให้เป็น "วงดนตรีที่ "เฮฟวี่" ที่สุดตลอดกาล" และ "วงดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใน ทศวรรษ 1970"

เลด เซพเพลิน ได้ยุบวงลงในปี พ.ศ. 2523 หลังจากมือกลองคือ จอห์น บอนแฮม เสียชีวิตจากอาการสำลักเนื่องจากดื่มเหล้าหนัก แต่สมาชิกที่เหลือของวงยังกลับร่วมแสดงอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2550 สมาชิกสามคนที่เหลือ ได้แสดงคอนเสิร์ตร่วมกันที่กรุงลอนดอน โดยมี เจสัน บอนแฮม บุตรชายของจอห์ม บอนแฮม เล่นในตำแหน่งมือกลอง
เลด เซพเพลิน มีบทเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างสูง ได้แก่ Communication Breakdown ,Whole Lotta Love ,Black Dog ,Rock and Roll, Stairway to Heaven เป็นต้น
โดยบทเพลง "Stairway to Heaven" ถูกจัดอันดับเป็นอันดับ 1 จาก VH1 ให้เป็นเพลงร็อคที่ดีที่สุดตลอดกาล
เปเนโลเป กรุซ

เปเนโลเป กรุซ ซันเชซ () เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงชาวสเปน เธอได้รับเสียงวิจารณ์ทางบวกเมื่อครั้งยังเป็นนักแสดงวัยรุ่นจากผลงานแสดงเรื่อง "Jamón, Jamón"," La Niña de tus ojos" และ "Belle époque" เธอแสดงในหนังอเมริกันหลายเรื่องอย่างเช่น "Blow", "Vanilla Sky", และ "Bandidas"

ครูซเคยได้รับรางวัลโกยา 3 รางวัล, รางวัลยูโรเปียนฟิล์ม 2 รางวัล, รางวัลปาล์มทองคำสาขานักแสดงยอดเยี่ยม และรางวัลแบฟตาใน ค.ศ. 2009 เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยมในภาพยนตร์ของวูดดี อัลเลน เรื่อง "Vicky Cristina Barcelona" ซึ่งเธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมมาแล้วใน ค.ศ. 2006 และเธอได้รับรางวัลแบฟตาสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม

ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสกับนักแสดงฆาบิเอร์ บาร์เดม ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 ที่บาฮามาส และมีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ เลโอ เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 มกราคม 2011) และลูนา เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 กรกฎาคม 2013)
พระเจ้าชังซูแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าชังซู (ค.ศ. 394-491) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 20 แห่งอาณาจักรโกคูรยอ เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าควังแกโทมหาราช ประสูติเมื่อ ค.ศ. 394 ทรงพระนามเดิมว่า "องค์ชายคอรย็อน" หรือ "ย็อน" ทรงถูกสถาปนาขึ้นเป็นองค์รัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 408 ขณะพระชนม์เพียง 14 พรรษาและเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 413 "องค์รัชทายาทคอรย็อน" จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า "พระเจ้าชังซู" ขณะพระชนม์เพียง 19 พรรษาในรัชกาลนี้ ถือว่าอำนาจของโกคูรยอพุ่งถึงขีดสุดเพราะทรงสืบสานนโยบายของพระราชบิดาไว้อย่างดีปีแรกในรัชกาลหรือตรงกับค.ศ. 414 โปรดให้สร้าง สิ่งสำคัญไว้อย่างหนึ่งคือ หลักศิลาจารึกของพระเจ้าควังแกโท เพื่อระลึกถึง พระเจ้าควังแกโทมหาราช พระราชบิดาและเพื่อบันทึกเรื่องราวในรัชสมัยของพระเจ้าควังแกโทและในยุครัชกาลนี้ถือว่าเป็นยุคทองของโคกูรยอและพระองค์ถือว่าเป็นกษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในโลกเป็นอันดับ 4 คือ 79 ปี 2เดือน หลังสิ้นรัชกาลของพระองค์ได้มีผู้ถวายพระราชสมัญญาว่า "พระเจ้าชังซูมหาราช" พระเจ้าชังซูทรงครองราชย์ได้ 79 ปี 2 เดือนก็สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 491 รวมพระชนมายุ 96-97 พรรษา พระราชนัดดาของพระองค์จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้ามุนจามย็อง
สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ

สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ () เป็นภาพยนตร์อังกฤษในปี 2008 กำกับโดย แดนนี บอยล์ กำกับร่วมโดยเลิฟลีน แทนแดน และเขียนบทโดยไซมอน โบฟอย ดัดแปลงจากวรรณกรรม "Q & A" (2005) ของนักเขียนอินเดีย Vikas Swarup ภาพยนตร์ถ่ายทำที่อินเดีย เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มในสลัมเมืองมุมไบ ที่แข่งขันในฮูวอนส์ทูบีอะมิลเลียนแนร์?ของอินเดีย

วรรณกรรม Q & A ต้นฉบับ ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย สุทัศน์ นิ่มสกุลรัตน์ ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2549 ในชื่อ "เกมชีวิตพิชิต 1,000 ล้าน"
อาจู

อาจู เป็นตัวละครในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง โดยตัวละครดังกล่าวมีลักษณะที่งามทั้งน้ำใจและใบหน้า มีอายุประมาณสิบแปดปี เป็นสาวใช้อยู่กับคุณชายมู่หยงฟู่ สนิทสนมกับหวังอวี่เยียนและอาเพ่ก ชอบการปลอมแปลงโฉม อีกทั้งยังปลอมแปลงได้แนบเนียนจนไม่สามารถดูออกได้เลยทีเดียว เป็นเด็กกำพร้า เนื่องจากบิดาและมารดาฝากให้ผู้อื่นรับอุปการะเลี้ยงดูแทน

อาจูเป็นบุตรสาวของต้วนเจิ้นฉุน มีน้องสาวอีกคนชื่ออาจื่อ ได้พบกับเฉียวฟงครั้งแรกที่ป่าเหง ประทับใจเฉียวฟงในความเป็นคนมีน้ำใจไม่ถือตัว และเห็นใจเฉียวฟงเมื่อรู้ว่าเฉียวฟงก็เป็นเด็กกำพร้าเช่นเดียวกับตน หลังจากนั้นยังได้รับการช่วยเหลือจากเฉียวฟงอีก ที่สุดของความประทับใจที่มีต่อเฉียวฟงคือการที่เฉียวฟงพาอาจูไปหมู่ตึกผู้กล้า เพื่อพาไปรักษากับหมอเทวดา ถึงกับเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก ตัดขาดความสัมพันธ์กับชาวยุทธที่เคยคบหาทั่วแผ่นดิน ดังนั้นอาจูจึงมอบความรัก ความเคารพ ให้กับเฉียวฟงอย่างสุดหัวใจ

อาจูเป็นตัวละครแห่งความอาภัพยิ่งนัก ในวัยเด็กต้องพลัดพรากจากบิดามารดาไปอยู่กับคนอื่น เมื่อเติบโตขึ้นได้พบรักกับเฉียวฟง เดินทางร่วมกับเฉียวฟงได้ไม่นาน ชะตาชีวิตช่างโหดร้าย เมื่อเฉียวฟงและอาจูสืบพบฆาตกรที่ฆ่าบิดาและมารดาของเฉียวฟง นั่นก็คือต้วนเจิ้นฉุนบิดาของตนเอง ด้วยความกตัญญูต่อบิดา และความรักที่มีต่อเฉียวฟง ไม่อยากขัดความตั้งใจที่จะแก้แค้นของเฉียวฟงและยังห่วงเฉียวฟงจะมีอันตรายหากเป็นศัตรูกับประเทศต้าหลี่ จึงตัดสินใจปลอมแปลงโฉมเป็นบิดา ออกไปพบกับเฉียวฟง โดยที่เฉียวฟงไม่รู้ว่าเป็นอาจู และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้วนเจิ้นฉุนเป็นบิดาของอาจู และนั่นคือการได้พบกันครั้งสุดท้ายของเฉียวฟงและอาจู
โจวันนี ปีเอโตร เบลโลรี

จิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริ หรือ จาน เปียโตร เบลโลริ (ภาษาอังกฤษ: Giovanni Pietro Bellori หรือ Gian Pietro Bellori) (ค.ศ. 1613 - ค.ศ. 1696) เบลโลริเป็นนักเขียนชีวประวัติของศิลปินชาวอิตาลียุคบาโรกคนสำคัญของอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 17

จิโอวานนิ เบลโลริอาจจะเป็นหลานของนักสะสมของโบราณและนักเขียนฟรานเชสโค อันเจโลนิ (Francesco Angeloni) จิโอวานนิพำนักอยูที่บ้านของอันเจโลนิในกรุงโรม นอกจากนั้นก็ยังได้รับการศึกษาด้านศิลปะจากโดเม็นนิโค แซมปิเอริ (Domenico Zampieri) เมื่อยังหนุ่มเบลโลเข้าเป็นสมาชิกของสถาบันศิลปะเซนต์ลูคแต่ศึกษาและเขียนเกี่ยวกับศิลปะคลาสสิกและศิลปะร่วมสมัย ในปี ค.ศ. 1664 เบลโลริให้ปาฐกถาที่มีอิทธิพลที่สถาบันในหัวข้อ “อุดมคติของศิลปะ” ในปี ค.ศ. 1672 เบลโลริก็พิมพ์บทปาฐกถานี้เป็นบทนำของหนังสือชีวประวัติของศิลปินก่อนหน้านั้นเล็กน้อยและศิลปินร่วมสมัยภายใต้ชื่อ “Le vite de’ pittori, scultori et architetti moderni” (ชีวิตของจิตรกรสมัยใหม่, ประติมากร, และสถาปนิก)
พระนางช็องซุน

พระนางช็องซุน (정순왕후 김씨, 10 November 1745 – 12 January 1805) เป็นพระมเหสีของพระเจ้ายองโจ ภายหลังถูกถอดยศโดยองค์ชายลี ซานเป็นผู้ประกาศราชโองการแต่องค์ชายลี ซานไม่ประกาศราชโองการ(1724–1776) และเป็นผู้สำเร็จราชการของพระเจ้าพระเจ้าซุนโจ (1800 - 1805) เกิดในตระกูลคิม แห่ง คยองจู

พระนางช็องซุนประสูติในตระกูลร่ำรวยในมณทณยอจู จังหวัดคยองกี ในรัชสมัยของพระเจ้ายองโจ พระนางเป็นธิดาของ คิมฮันกู กับภรรยาตระกูลวอน หลังการการสิ้นพระชนม์ของพระนางจองซองในปี ค.ศ. 1757 พระนางได้รับการเแต่งตั้งให้เป็นพระมเหสีในปี ค.ศ. 1759 พระนางเป็นบุคคลที่มีความเฉลียวฉลาดมีไหวพริบปฏิภาณและมีทักษะด้านวาจาจนเป็นที่น่าชื่นชมของกษัตริย์

ในรัชสมัยพระเจ้าจองโจ ขุนนางฝ่ายโนรนที่นำโดยตระกูลของพระนางต้องประสบปัญหาอย่างหนักจนส่งผลกระทบต่อพระนางเองเนื่องจากพระนางเป็นผู้นำฝ่ายโนรนสร้างกองกำลังทหารเพื่อยึดอำนาจการปกครองของพระเจ้าจองโจโดยการพยายามลอบปลงพระชนม์ สุดท้ายถูกปราบปรามลงพระนางได้รับโทษโดยถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักเล็กๆภายในพระราชวังในฐานะสมาชิกราชวงศ์คนหนึ่ง

หลังจากพระเจ้าจองโจสิ้นพระชนม์ลงพระราชโอรสขึ้นครองบัลลังก์คือพระเจ้าซุนโจในขณะพระชนม์เพียง 11 พรรษาในปี ค.ศ. 1800 ทำให้พระนางช็องซุนกลับมามีอำนาจโดยขึ้นเป็นผู้สำเร้จราชการ การสมัยนั้นศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกได้เข้ามาในโชซอนแต่กลับถูกพระนางสั่งกวาดล้าง จับกุมและประหารบุคคลเหล่านั้น จนพระนางถึงแก่พิราลัยลงในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1805
พระเจ้าอนโจ

พระเจ้าอนโจ (Onjo) ("ไม่มีข้อมูล" - ค.ศ. 28) ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรแพ็กเจ หนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ทรงสร้างเมืองวิเรซองเป็นราชธานีของอาณาจักรแพกเจและทรงเป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์ของราชวงศ์แพ็กเจทุกพระองค์

พระเจ้าอนโจ มีพระนามเดิมว่า อนโจ เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กใน พระเจ้าดงเมียงยอง (จูมง) ผู้สถาปนา อาณาจักรโกคูรยอ (37 ปีก่อนค.ศ. - ค.ศ. 668) และพระนางซอนโนพระมเหสีพระองค์ที่สองของพระเจ้าดงเมียงยอง โดยมีพระเชษฐา 2 พระองค์ คือองค์ชายยูริ(พระเจ้ายูริ)และองค์ชายพีรู โดยองค์ชายยูริเป็นพระราชโอรสที่ประสูติแต่พระนางโซยา ประสูติที่อาณาจักรพูยอ ส่วนองค์ชายพีรูนั้นเป็นพระเชษฐาร่วมพระราชมารดาเดียวกัน

ก่อนที่จะก่อตั้ง อาณาจักรแพ็กเจ นั้นพระนางซ็อนโนได้พาองค์ชายพีรูและองค์ชายอนโจอพยพลงใต้มาเนื่องจากพระนางโซยาได้กลับมาอาณาจักรโกคูรยอ พร้อมกับองค์ชายยูริ ซึ่งไปเป็นตัวประกันของอาณาจักรพูยอ เป็นเวลานานพระนางซอนโนเกรงว่าพระโอรสจะแยงบัลลังก์กันจึงได้ขอออกมาตั้งอาณาจักรใหม่คือ อาณาจักรแพ็กเจ ต่อมาเมื่อ พระเจ้าดงเมียงยอง สวรรคตเมื่อ 19 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 524) ขณะพระชนม์ได้เพียง 40 พรรษา องค์ชายยูริซึ่งเป็นองค์รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้ายูริ (Yuri) (19 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 18)

หลังจากอพยพลงมาทางใต้แล้วพระนางซ็อนโนและขุนนางข้าราชการพร้อมกับประชาชนจึงพร้อมใจกันเชิญองค์ชาย็อนโจขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์องค์แรกแห่งอาณาจักรแพกเจ ทรงพระนามว่า พระเจ้าอนโจ (18 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 28) ต่อมาทรงโปรดให้ย้ายราชธานีไปยังที่ตั้งของกรุง โซล ในปัจจุบันเนื่องจากมีพวก มัลกัล (บรรพบุรุษของแมนจู) อาศัยอยู่ทางเหนือและมีมณฑลนังนัง ซึ่งเป็นมณฑลหนึ่งที่เคยเป็นของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ อาศัยอยู่ที่คาบสมุทรเกาหลี มานานกว่า 400 ปีอาศัยอยู่ทางตะวันออกจึงทรงย้ายราชธานีมาอยู่ทางตะวันตกที่เป็นโซล ในปัจจุบัน ในสมัยของพระองค์อาณาจักรแพ็กเจ มีอาณาเขตทิศเหนือติดอาณาจักรนังนัง ทิศตะวันตกติดอาณาจักรมาฮัน ทิศตะวันออกติดทะเลปั๋วไห่ ทิศใต้ทิศอาณาจักรกายา และอาณาจักรชิลลา

พระเจ้าอนโจสวรรคตในปี ค.ศ. 28 (พ.ศ. 571) หลังจากครองราชย์มาได้ 46 ปีสิทธิ์ในการสืบราชสมบัติจึงมาอยู่ที่พระราชโอรสองค์โตคือ องค์ชายดารู ซึ่งต่อมาทรงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้าดารู พระเจ้าอนจอทรงสร้างและวางรากฐานความมั่นคงให้กับแพ็กเจซึ่งปกครองต่อมาอีก 679 ปีและ 31 รัชกาล
นาซี (แก้ความกำกวม)

นาซี อาจหมายถึง
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน มีชื่อภาษาอังกฤษว่า The Legend of El เป็นผลงานของนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า มือเดียวค้ำฟ้า (เธียรรุจ ธรณวิกรัย) เป็นนวนิยายแฟนตาซีผสมกำลังภายใน
ที่สามารถสร้างสถิติใหม่ในเวปไซด์เด็กดี ที่สามารถขึ้นเป็นอันดับ 1 ในหมวด กำลังภายใน + แฟนตาซี และเป็นอันดับ 5 ในหมวดแฟนตาซี ภายใน 1 เดือนและมีผู้เข้าชมผลงานถึง 170,000 คน

ในรูปแบบของการดำเนินเรื่องนั้น มีความโดดเด่นเป็นอย่างมากเพราะเป็นการนำเอาเรื่องราวในรูปแบบของเทพนิยาย ตำนาน มาผสมผสานกับลีลาการเขียนสำนวนกำลังภายใน และการบรรยายฉากสู้รบ การใช้พลังที่แปลกใหม่ และอาวุธแบบแฟนตาซี นับว่าเป็นนวนิยายมหากาพย์แนวใหม่ และใช้ภาษาในการเขียนที่เหมาะสม แฝงด้วยแง่คิดที่ ด้วยความลงตัวและเป็นผลงานที่ได้การตอบรับจากผู้อ่านเป็นอย่างดี สำนักพิมพ์ โมโนโพเอท จึงได้นำไปตีพิมพ์ ครั้งแรก ในปี 2551 และนับเป็นเรื่องแรกที่ มือเดียวค้ำฟ้า เขียน ซึ่งหลังเขียนเรื่องนี้เสร็จ ก็เขียนเรื่อง หนึ่งเดียวใต้หล้า

โครงเรื่องหลักของนวนิยายชุดนี้เกิดขึ้นในดินแดนที่เรียกว่า El จะนับว่าเป็นโลกหลังยุคปัจจุบันไปอีกก็ว่าได้ ดำเนินเรื่องเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ด้วยศาสตร์แห่งเอลล์ ซันซิน รูนนิคและอาวุธในตำนานทั้งสอง ในการทำสงครามแบ่งแยกดินแดน ดังคำกล่าวในเรื่องที่ว่า "หากผู้ใดครองสองศาสตรา ผู้นั้นจะมีอำนาจครองแผ่นดิน"

25 ปีหลังสงครามเจนีสสิ้นสุดลง เวลาก็ผ่านไปด้วยความสงบร่มเย็น
ลูทและ บลูเป็นเพื่อนร่วมอาจารย์
กลับต้องมาพัวพันกับเหตการณ์ปฏิวัติครั้งใหญ่
ด้วยพรสวรรค์ของเด็กหนุ่มทั้งสอง จึงต้องเผชิญความท้าทายจากโลกภายนอก
เกิดการต่อสู้อย่างหลีกเลี่ยงมิได้นับครั้งไม่ถ้วน ทำให้พัฒนาตนเองสู่สุดยอดวิชาต่อสู้
http://my.dek-d.com/eva00r/story/view.php?id=286564
คิงส์ตัน (ประเทศจาเมกา)

คิงส์ตัน () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่ของประเทศจาเมกา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ คิงสตันมีประชากรประมาณ 651,880 คน ความหนาแน่นประมาณ 980 คน/ตร.กม. กรุงคิงส์ตันตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาตินอร์แมน แมนลีย์ (Norman Manley International Airport) ซึ่งตั้งอยู่อีกเกาะหนึ่ง
เพอร์ซิอัส

เพอร์ซิอัส (; ) เป็นบุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก เป็นบุตรของเทพซูสกับหญิงชาวมนุษย์ชื่อ นางแดนาอี ตามตำนานกรีกเพอร์ซิอัสเป็นผู้ก่อตั้งแคว้นไมซีนี และเป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์เพอร์เซอิด เขาเป็นวีรบุรุษคนแรกในปกรณัมกรีกที่มีชื่อเสียงจากการปราบสัตว์ประหลาดโบราณมากมาย ในยุครุ่งเรืองเทพโอลิมปัสทั้ง 12 องค์ ชาวกรีกเชื่อกันว่าเพอร์ซิอัสเป็นผู้ก่อตั้งเมืองไมซีนีขึ้น ณ จุดที่ได้สังหารอะคริซิอัส พระเจ้าตาของตนโดยอุบัติเหตุ นอกจากนี้เพอร์ซิอัสยังเป็นผู้สังหารเมดูซาและเป็นผู้ช่วยเหลือเจ้าหญิงแอนดรอมิดาจากเคตัส (Cetus) ปีศาจทะเลซึ่งถูกส่งมาโดยเทพโปเซดอน เพื่อทำลายเอธิโอเปีย

ชื่อของเพอร์ซิอัสยังขาดข้อสรุปทางนิรุกติศาสตร์ที่ชัดเจน ทำให้มีข้อสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นชื่อโบราณก่อนภาษากรีกจะเข้ามา แต่ก็มีผู้สันนิษฐานว่าอาจจะมีรากมาจากคำกริยากรีกว่า "πέρθειν" (perthein) แปลว่า ปล้นสะดม หรือ เข้าตีเมือง
ซานโตโดมิงโก

ซานโตโดมิงโก () หรือชื่อเต็ม ซานโตโดมิงโกเดกุซมัน () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐโดมินิกัน และเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของบรรดาเมืองที่ตั้งอยู่ในทะเลแคริบเบียน กรุงซานโตโดมิงโกตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำโอซามา (Ozama river) มีพื้นที่ประมาณ 104.44 ตร.กม. มีประชากร 2,084,852 คนในปี ค.ศ. 2003 (พ.ศ. 2546) และเพิ่มเป็น 2,253,437 คนในปี ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) (รวมประชากรในเขตมหานครด้วย) มีความหนาแน่นของประชากร 8,747 คน/ตร.กม. กรุงซานโตโดมิงโกเป็นที่รู้จักกันในนาม "ประตูสู่แคริบเบียน" (gateway to the Caribbean)
พระเจ้ามุนจามย็อง

พระเจ้ามุนจามย็องแห่งโคกูรยอ (; ) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 21 แห่ง อาณาจักรโคกูรยอ หนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 491-ค.ศ. 519

เป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าชังซู และเป็นพระราชปนัดดาในพระเจ้าควังแกโทมหาราช โดยทรงขึ้นเป็นรัชทายาทแทนพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนหน้านั้นเสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระอัยกาในปี ค.ศ. 491 (พ.ศ. 1034) ทรงพระนามว่า พระเจ้า"มุนจามย็อง" (ค.ศ. 491-519) โปรดให้ย้ายเมืองหลวงขึ้นไปอยู่ที่ตอนเหนือของแม่น้ำยาลู ที่ เปียงยาง และโปรดให้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่ง มีชื่อว่า "วัดกึมกังซา"

พระเจ้ามุนจามยองสวรรคตในปี ค.ศ. 519 (พ.ศ. 1062) พระราชโอรสองค์โตคือ "องค์ชายฮึงอัน" จึงเสด็จขึ้นครองราชย์
ทรงพระนามว่า พระเจ้าอันจัง
ซานฮวน

ซานฮวน () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของปวยร์โตรีโก และเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 42 ของสหรัฐอเมริกา มีประชากรประมาณ 434,374 คน (ปี 2543) มีพื้นที่ประมาณ 199.2 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นของประชากร 3,507.5 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองซานฮวนเป็นเมืองเก่าแก่อันดับ 2 ของเมืองในหมู่เกาะทะเลแคริบเบียนที่ถูกสร้างโดยชาวยุโรปอีกด้วย (เมืองที่เก่าแก่ที่สุดคือซานโตโดมิงโก เมืองหลวงของสาธารณรัฐโดมินิกัน)
ไอศูรย์ วาทยานนท์

ไอศูรย์ วาทยานนท์ (ชื่อเล่น โอ๋) เป็น นักแสดง ดีเจชาวไทย นักร้องอดีตสมาชิกวง แกรนด์เอ๊กซ์ มีเพลงดังอย่างเพลง ‘สายใย’ และ 'ฉันจะบิน'

ไอศูรย์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และเคยศึกษาและใช้ชีวิตอยู่ที่สหรัฐอเมริกานาน 5 ปี จากนั้นกลับมาทำงานในสายงานสื่อสารมวลชน เป็นนักจัดรายการวิทยุ ผู้ประกาศข่าว พิธีกรรายการโทรทัศน์ ผู้สื่อข่าว ผู้แปลกีฬาต่างประเทศ ร่วมเปิดบริษัท Boombox Entertainment ดูแลงานประชาสัมพันธ์ จัดงานอีเว้นท์ และออกหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊กชื่อ "อ(ห)ย่าให้รักนำทาง" โดยสำนักพิมพ์ อนิศ พับลิชชิ่ง 
ในปี พ.ศ. 2552 กลับมามีผลงานอัลบั้มเพลงอีกครั้ง โดยรับหน้าที่เป็น Executive Producer มีซิงเกิ้ลเพลง "ขอกลับมา" และ "คำถาม" ซึ่งใช้เป็นเพลงประกอบละคร "มนตราแห่งรัก" ละครดังทางช่อง 7

นอกจากนี้ ทำงานตำแหน่ง Station Manager บริษัท อินไซท์ อินโฟ จำกัด (Insight Info Co.Ltd.)" ผู้ประกาศข่าวภาคค่ำ สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศไทยช่อง 11 และ Post TV ของ Bangkok Post ด้านงานพิธีกร เป็นพิธีกรรายการวิเคราะห์ฟุตบอล Post TV ของ Bangkok Post และพิธีกรรายการ VIP Sports Cup ของ IPM Sport Cup TV เป็นคอลัมนิสต์ หนังสือพิมพ์ San Francisco Reach Out ของ Thai Press, USA และผู้สื่อข่าวและทีมแปลกีฬาต่างประเทศ หนังสือพิมพ์สยามกีฬา นอกจากนั้นยังเคยร่วมทีมบริหารเคเบิลทีวี Sportsline Channel ของ Traffic Corner และ พนักงานฝ่ายส่งเสริมกิจกรรม การปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย (ปตท.)

ไอศูรย์ดำเนินธุรกิจอพาร์ทเม้นท์ที่จังหวัดเชียงใหม่ และจัดรายการวิทยุคลื่น FM 96.75 MHz OK Click Station "ช่วงเก๋าโก๋โอ๋สไตล์"

ไอศูรย์เคยสมรสกับศิรนุช โรจนเสถียร ที่ภายหลังได้หย่ากัน หลังใช้ชีวิตคู่เพียง 4 เดือน จนในปี พ.ศ. 2560 เขากลับไปคบหากับสายธาร นิยมการณ์ อดีตแฟนเมื่อ 20 ปีก่อน อย่างเปิดเผย

เดิมไอศูรย์เคยเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ แต่หลังจากคบหากับสายธารครั้งล่าสุด เขาได้กลับไปนับถือศาสนาพุทธและปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะ

"แกรนด์เอ็กซ์
"ชุดที่ 16 "สายใย" (2528)
"ชุดพิเศษ Grand Ex Family "ขวดโหล #1" (2529)
"ชุดพิเศษ Gramd Ex "ขวดโหล #2" ขอภาพไว้คั่นตำรา (2529)
"ชุดที่ 17 "นิรันดร์กาล" (2530)
"ชุดที่ 18 "อยากให้ความรัก(แก่คนทั้งโลก)" (2531)
"ชุดพิเศษ "ดวงใจกับความรัก" รวมบทเพลงพระราชนิพนธ์ (2531)
"ชุดที่ 19 "ได้ไหม" (2532)
"G THREE (แกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ -2541) ทำร่วมกับ อริชัย อรัญนารถ และ พิทพล โชติสรยุทธ์
"ใต้ปีกฝัน (RS Promotion-2534)
"ไม่ขวางทางใคร (Face-2536) 
"โอ๋ ไอศูรย์ (โซนี่ มิวสิก-2552)
"เพลงประกอบละคร"'
ทรงกรวย

กรวย () คือรูปทรงในเรขาคณิตที่มีรูปร่างเป็นกรวย ส่วนปลายด้านหนึ่งจะแหลม ที่อยู่ต่อกันระหว่างจุดยอดและจุดใด ๆ บนขอบฐานเป็นส่วนเส้นตรงที่เรียกว่า สูงเอียง
ดักแด้

ดักแด้ เป็นช่วงชีวิตการเจริญเติบโตช่วงหนึ่งของแมลงหลายชนิด พัฒนามาจากหนอน หนอนที่เติบโตเต็มที่จะสร้างเส้นใยขึ้นเพื่อห่อหุ้มตนเอง แล้วอยู่นิ่งในถุงเส้นใยเพื่อพัฒนาร่างกายระยะหนึ่ง หลังจากที่ดักแด้พัฒนาแล้วก็จะออกจากถุงกลายเป็นตัวเต็มวัย ส่วนมากถุงดักแด้จะมีสีเหลือง สีน้ำตาล หรือสีดำ
ข้าวต้ม

ข้าวต้ม เป็นอาหารชนิดหนึ่ง ทำมาจากข้าว โดยวิธีการทำจะคล้าย ๆ กับการหุงข้าวด้วยหม้อปกติ แต่จะแตกต่างกันตรงที่ข้าวต้มจะใส่น้ำมากกว่าการหุงข้าวธรรมดา ระยะเวลาในการทำก็จะใกล้เคียงกับการหุงข้าวธรรมดาหรืออาจจะนานกว่า ข้าวต้มมีหลายประเภทมีทั้งข้าวต้มขาวและข้าวต้มหมู ในบางประเทศอาจใช้ข้าวโอ๊ต ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ หรือนำข้าวไปต้มในนม ถ้าต้มนานเกินไปจะกลายเป็นโจ๊ก ซึ่งบางประเทศก็ถือว่าข้าวต้มและโจ๊กก็คืออาหารชนิดเดียวกัน
องค์บาก 3

องค์บาก 3 () นำแสดงและกำกับภาพยนตร์โดย จา พนม (Tony Jaa) เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจากองค์บาก 2 กำกับโดย ทัชชกร ยีรัมย์ กำกับคิวบู๊โดย พันนา ฤทธิไกร ซึ่งออกฉายในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ภาพยนตร์ทำรายได้ 43 ล้านบาท

หลังจากพ่ายแพ้แก่ "ภูติสางกา" (ชูพงษ์ ช่างปรุง) ทุกศาสตร์ยุทธที่ถูกบ่มเพาะฝึกฝนมาทั้งชีวิตของ "เทียน" (ทัชชกร ยีรัมย์) ล้วนถูกทำลายย่อยยับจนหมดสิ้น ดั่งคำทำนายเมื่อครั้งถือกำเนิด ยามใดจับต้องศาสตรา ชีวิตจักมืดมน ต้องทนทุกข์แสนสาหัส บัดนี้ร่างที่ไร้ชีวิตของบุรุษนักสู้ได้ถูกลำเลียง ขนย้ายส่งต่อไปยังหมู่บ้านอโรคยา ที่ในอดีต "เทียน" และ "พิม" (พริมรตา เดชอุดม) เคยใช้ชีวิตเติบโตในวัยเด็ก โดยมีเหล่าผู้คนในหมู่บ้าน หรือกระทั่งคนบ้า ที่ไม่เคยมีพิษมีภัยกับใครอย่าง "ไอ้เหม็น" (หม่ำ จ๊กมก) ก็ต่างมาร่วมกันหลอมจิตศรัทธา ช่วยกันหล่อพระพุทธรูปอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้น เพื่อส่งจิตระลึกให้ "เทียน" ฟื้นคืนสติกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

โดยมี "พระบัว" (นิรุตติ์ ศิริจรรยา) ช่วยเปิดทางให้ "เทียน" ได้เริ่มต้นเข้าสู่สมาธิเพื่อฝึกควบคุมร่างกายและจิตให้นิ่ง หลอมหลวมเข้ากับ พลังศรัทธาอันแรงกล้าจากธาตุธรรมชาติทั้ง 4 "ดิน น้ำ ลม ไฟ" ผสมผสาน จนก่อเกิดการค้นพบ "นาฏยุทธ์" ศาสตร์และศิลปะการต่อสู้อันทรงอานุภาพอย่างที่ ไม่เคยปรากฏมาก่อน และทันทีที่ "พระยาราชเสนา" (ศรัณยู วงษ์กระจ่าง) รู้ว่าบัดนี้ "เทียน" ได้รับการชุบชีวิตจากชาวหมู่บ้านคณะโขนด้วยแล้ว การระดมขุมกำลังทั้งหมดส่งไปเพื่อทำลายล้างและเข่นฆ่าผู้คนในหมู่บ้านก็เกิดขึ้นทันที

โดยที่ตัว "พิม" เองถูกทหารจับตัวไปยังพระราชวังเพื่อสำเร็จโทษอาญาคซทัณฑ์ (ใส่ตระก้อให้ช้างเตะ) ต่อหน้าหมู่ทาสและประชาชนทั้งหมด ทำให้ "เทียน" ต้องยอมละตัวเอง ออกจากดวงจิตอันบริสุทธิ์เพื่อเผชิญกับวิบากกรรม ที่เป็นอุปสรรคซึ่งถูกลิขิตไว้อย่างไม่จบสิ้น ทางเดียวที่จะเอาชนะกรรมที่เริ่มก่อตัวขึ้น นั่นคือต้องเผชิญหน้าและเรียนรู้ที่จะควบคุมและเอาชนะจิตใจตนเองให้ได้ตารางสาขารางวัลที่ได้เข้าชิงรางวัล สีเขียวคือได้รับรางวัล สีแดงคือได้รับการเสนอชื่อแต่พลาดรางวัลไป
ช้างเอราวัณ

ช้างเอราวัณ () ในเรื่องรามายณะ และ ความเชื่อของศาสนาฮินดู กล่าวถึงพระอินทร์มีร่างสีเขียว มีพาหนะเป็นช้าง 3 เชือก เชือกหนึ่งพระศิวะเป็นผู้ประทานให้ชื่อว่า เอราวัณ เชือกหนึ่งพระพรหมป็นผู้ประทานให้ชื่อว่า คีรีเมขล์ไตรดายุค และอีกเชือกหนึ่งพระวิษณุเป็นผู้ ประทานให้ชื่อว่า เอกทันต์ ช้างเอราวัณเป็นช้างที่มีพละกำลังมากที่สุดในหมู่ ช้างทั้ง 3 เชือก และเป็นที่โปรดปรานมากที่สุด ของพระอินทร์ เชื่อกันว่าช้างเชือกนี้เป็นเทพบุตรองค์หนึ่ง เมื่อพระอินทร์ต้องการจะเสด็จไปไหน เอราวัณเทพบุตร ก็จะแปลงกายเป็นช้างเผือก 33 เศียร แต่ละเศียรมีงา 7 งา งาแต่ละงายาวถึง 4 ล้านวา

งาแต่ละงามีสระบัว 7 สระ แต่ละสระมีดอกบัว 7 ดอก แต่ละดอกมีกลีบ 7 กลีบ มี 7 เกสร แต่ละเกสรมีปราสาทอยู่ 7 หลัง ปราสาทแต่ละหลังมี 7 ชั้น แต่ละชั้นมี 7 ห้อง แต่ละห้องมี 7 บัลลังก์ แต่ละบัลลังก์มีเทพธิดาสถิต 7 องค์ เทพธิดาแต่ละองค์มีบริวาร องค์ละ 7 นาง เทพธิดาบริวารแต่ ละนางมีนางทาสีนางละ 7 ทาสี รวมทั้งนางเทพอัปสรทั้งหมดประ มาณ 190,248,432 นาง เทพธิดา บริวารรวมกันทั้งหมดประมาณ 13,331,669,031 นาง เศียรทั้ง 33 ของช้างเอราวัณมีอุเปนทเทพยดา สถิตเศียรละ 1 องค์ โดยปกติศิลปินไทยมักจะทำช้าง เอราวัณ เป็นช้าง 3 เศียร