seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
พิษณุ แช่มบาง

ครูพิษณุ แช่มบาง มีนามเดิมว่า พิสมัย เป็นบุตรของนายแปลก และนางละม่อม แช่มบาง เกิดเมื่อวันที่ ๒๘ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๕๓ ที่บ้านบางจาก อำเภอบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีพี่น้องร่วมบิดามารดา ๖ คน ครูพิษณุถึงแก่กรรม เมื่อวันที่ ๒๔ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๐๔ รวมอายุได้ ๕๑ ปี

ครูพิษณุ เริ่มการศึกษาชั้นต้นที่โรงเรียนวัดอมรินทราราม จนจบชั้นมัธยม ๔ เมื่ออายุได้ ๑๒ ปี บิดาเห็นว่ามีใจรักทางด้านดนตรี จึงพาไปฝากให้เป็นศิษย์ของครูชื่น วัชชวิพุฒ ต่อมาได้มีโอกาสเป็นศิษย์ระนาดทุ้มของครูพุ่ม บาปุยะวาส ต่อกลองแขกจากครู หลวงสิทธิวาทิน (สาย สิทธิวาทิน) และต่อกลองแขกกับกลองมะลายู กับครูเหมือน ดุริยประกิจ

พิษณุ แช่มบางเริ่มรับราชการตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๗๔ ในตำแหน่งนักดนตรีประจำกองแตรวงทหารรักษาวัง เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๖ จึงย้ายมาสังกัดกรมมหรสพประจำเครื่องเบส คลาริเนต และโอนมาสังกัดกองการสังคีต กรมศิลปากร พ.ศ. ๒๔๗๘ จนได้เป็นศิลปินจัตวาเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๘๓ และรับราชการอยู่ในกรมศิลปากรมาจนถึง พ.ศ. ๒๕๐๔ โดยตำแหน่งหลังสุด คือ ศิลปินโท

ครูพิษณุมีความชำนาญในเครื่องดนตรีทั้งไทยและฝรั่ง ถึงขั้นเดี่ยวเครื่องมือได้หลายชนิด คือ ระนาดเอก ระนาดทุ้ม ฆ้องวงใหญ่ ฆ้องวงเล็ก ปี่ อังกะลุง ปี่สก๊อต คลาริเนต ไวโอลิน เปียโน แซกโซโฟน และชำนาญอย่างยิ่งในเรื่องของกลอง เป็นผู้ตีกลองแขกคู่กับครูมิ ทรัพย์เย็น เป็นที่ร่ำลือในฝีมือมาก

ระหว่างที่รับราชการอยู่ ครูพิษณุ มีหน้าที่สำคัญในการเป็นผู้ควบคุมวงของกรมศิลปากร ทุกครั้งที่มีการนำเพลงของต่างชาติมาบรรเลง และเป็นผู้เขียนโน้ตสากลเพลงไทยลงพิมพ์ในหนังสือวารสารศิลปากรรายเดือน เคยเดินทางไปเผยแพร่วัฒนธรรมกับกรมศิลปากร ณ ประเทศลาวและพม่า ได้เคยแต่งเพลงมาร์ชลูกเสือ ขับร้องโดยคุณนภา หวังในธรรม ได้รับรางวัลจากจอมพล ป.พิบูลสงคราม และยังเก็บรักษาไว้ที่กรมประชาสัมพันธ์ จนทุกวันนี้

พ.ศ. ๒๕๐๑ กรมศิลปากรได้สนองพระราชดำริพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในการส่งเสริมให้เพลงไทยนั้นเผยแพร่ไปทั้งบทร้องและทำนอง ด้วยการบันทึกโน้ตให้สมบูรณ์ตามแบบสากล เพื่อนักดนตรีทั่วไปสามารถบรรเลงได้อย่างกว้างขวาง จึงได้มอบหมาย ครูพิษณุ แช่มบาง ข้าราชการแผนกดุริยางค์สากล กองการสังคีต ในขณะนั้น เป็นผู้บันทึกโน้ต นายพิพัฒน์ ฤกษ์สำราญ เป็นผู้คัดลอกโน้ตสำหรับทำแม้พิมพ์ ศิลปนอาวุโสของกรมศิลปากร เช่น นางอุษา สุคันธมาลัย นางแช่มช้อย ดุริยพันธุ์ นางศรีนาฏ เสริมศิริ ฯลฯ เป็นผู้บอกทำนองร้องและทำนองดนตรี นายมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทย เป็นผู้ตรวงสอบความถูกต้อง

นอกจากนี้ เมื่อสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงจัดให้มีการบันทึกเพลงไทยเป็นโน้ตสากล ครูพิษณุได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเขียนบันทึกลงเป็นโน้ตสากล ร่วมกับขุนสมานเสียงประจักษ์ และ นายโฉลก เนตตะสูต โดยมีหลวงประดิษฐ์ไพเราะเป็นผู้บอกเพลงร่วมกับครูดนตรีหลายท่าน อาทิ พระยาเสนาะดุริยางค์ จางวางทั่ว พาทยโกศล อาจารย์มนตรี ตราโมท ผลงานนี้เก็บไว้ที่กองการสังตีตกรมศีลปากร และห้องสมุดดนตรีทูลกระหม่อมบริพัตร ฯ

สถาบันที่ครูได้ถ่ายทอดวิชาดนตรีไว้ให้ ได้แก่ วิทยาลัยนาฏศิลป์ กรมศิลปากร โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย และโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ครูพิษณุ สมรสกับ คุณบุญยืน พุกกะมาน เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๖ มีบุตรธิดาด้วยกัน ๕ คน คือ
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 36

กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 36 หรือ "หัวหมากเกมส์" จัดขึ้นวันที่ 11-18 มกราคม 2552 ณ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

“พลังกีฬา พลังความคิด สร้างบัณฑิตสู่สากล”
คณะกรรมการฯ ได้พิจารณาคัดเลือกคำขวัญที่มีแนวคิดใกล้เคียงกับเป้าหมายของการแข่งขัน “หัวหมากเกมส์” จนได้คำขวัญมา 2 สำนวน และคณะกรรมการฯ ได้นำคำขวัญทั้ง 2 สำนวนดังกล่าวมาปรับเป็นคำขวัญใหม่ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น และมีมติเป็นเอกฉันท์ให้คำขวัญที่ปรับใหม่จากแนวคิดเดิมของผู้เข้าประกวดทั้ง 2 สำนวน เป็นคำขวัญของการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยฯ ครั้งที่ 36 สำหรับเจ้าของสำนวนดังกล่าวนั้น ได้แก่ น.ส.ชลธิดา ติ้งถิ่น นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และนายสิทธิศักดิ์ ศรีนวลดี นักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

ออกแบบเป็นลายเส้นภาพหลักศิลาจารึก สีน้ำเงิน-ทอง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง สถาบันที่เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน และมีตัวเลข 36 ที่สื่อถึงการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยฯ ครั้งนี้ โดยตัวเลข 36 ออกแบบด้วยลีลาการเคลื่อนไหวของนักกีฬา ที่กำลังเล่นกีฬาประเภทต่าง ๆ ตราสัญลักษณ์ที่ชนะการประกวดครั้งนี้ เป็นผลงานการออกแบบของ นายขนาน ทิมเทศ อาจารยย์สอนวิชาศิลปศึกษา โรงเรียนไทยนิยมสงเคราะห์ ใน กทม.

ออกแบบเป็นตัวหนุมาน ถือคบเพลิง ซึ่ง ‘หนุมาน’นั้น
เป็นทหารเอกของพระรามในวรรณคดี เรื่อง “รามเกียรติ์” ที่คนไทยรู้จักกันดีว่ามีพละกำลังเข้มแข็ง กล้าหาญ คล่องแคล่วว่องไว พรั่งพร้อมด้วยไหวพริบปฏิภาณและความซื่อสัตย์ ‘หนุมาน’ จึงเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงสติปัญญาและคุณธรรม สำหรับสัตว์นำโชคในครั้งนี้เป็นการออกแบบของ นายอนิรุทธิ์ เอมอิ่ม นักออกแบบผลิตภัณฑ์บริษัท Dr.Ed & Toys

สถาบันการศึกษาที่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 36 มีจำนวนทั้งสิ้น 117 สถาบัน ได้แก่
โวนท์บีลอง

"โวนท์บีลอง" () เป็นซิงเกิลพิเศษระหว่างวงเอ็กซ์ไซล์ และคุมิ โคดะ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 เป็นเพลงเดิมของ DA BUBBLEGUM BROTHERS ในปี พ.ศ. 2533 โดยเป็นซิงเกิลพิเศษที่ 2 ของวงเอ็กซ์ไซล์ หลังจากซิงเกิลแรก "SCREAM" ได้ร่วมงานกับวงเกลย์

เพลง "โวนท์บีลอง" ไม่ได้บรรจุไว้ในอัลบั้มใดเลย ในฉบับซิงเกิลมีการแบ่งช่วงออกเป็น 2 ฉบับ คือ คาราโอเกะสำหรับผู้ชาย และคาราโอเกะสำหรับผู้หญิง แต่ในฉบับอัลบั้มของเอ็กซ์ไซล์ ได้เปลี่ยนเป็นเพลง "โวนท์บีลอง" ร้องกับเนเวอร์แลนด์ โดยบรรจุในอัลบั้ม "เอ็กไซล์อีโวลูชัน" และ "เอ็กซ์ไซล์แคทชีเบสท์" และเปลี่ยนช่วงร้องของคุมิ โคดะเป็น TAKAHIRO แทน ส่วนในฉบับอัลบั้มของคุมิ โคดะ ได้เปลี่ยนเป็นเพลง "โวนท์บีลอง~แบล็กเชอร์รีเวอร์ชัน~" และ "โวนท์บีลอง~เรดเชอร์รีเวอร์ชัน~" แทน และบรรจุในอัลบั้ม "แบล็กเชอร์รี"

เพลง "โวนท์บีลอง" เป็นเพลงประกอบโฆษณา dwango.jp, mu-mo และ music.jp และนอกจากนี้ยังเป็นเพลงประกอบเกม "ไทโกะทัตสึจิน" บนเครื่องเกมนินเทนโด ดีเอสอีกด้วย
มุกดา

มุกดา, มุกดาหาร หรือ จันทรกานต์ (moonstone) เป็นแร่เฟลด์สปาร์ความแข็งประมาณ 5-6 โมส เป็นหนึ่งในนพเก้าของไทย มีทั้งสีขาวหมอกมัวคล้ายหมอกน้ำค้างยามเช้าตามหลักการนำมาประกอบเครื่องนพรัตน์ ดังคำกลอนที่ว่า "มุกดาหารหมอกมัว" และสีอื่น ๆ เช่น ขาว ส้ม น้ำผึ้ง ขาวใส เทา น้ำตาล ส่วนมากแล้วมุกดาหารจะมีเนื้อขุ่นหาที่ใสสะอาดได้ยาก แต่เนื้อที่ขุ่นมีลักษณะพิเศษมีเหลือบรุ้งสีออกฟ้าสีนวลคล้ายดั่งดวงจันทร์ หลายวัฒนธรรมจึงมีความเชื่อว่ามุกดาหารมีกำเนิดจากแสงของพระจันทร์ บางชิ้นเกิดเส้นพาดกลางคล้ายตาแมว (คล้ายปรากฏการณ์ที่พบในไพฑูรย์แต่จะไม่คมชัดมากเท่า) ด้วยเหตุนี้จึงนิยมเจียรไนมุกดาหารเป็นทรงหลังเต่า การใช้งานควรระมัดระวังการกระทบเสียดสี ราคานั้นไม่สูงเพราะหาง่ายแหล่งที่สำคัญเช่น พม่า ศรีลังกา (สองแหล่งนี้คูณภาพสูงที่สุด) อินเดีย มาดากัสการ์ บราซิล สหรัฐอเมริกา เม็กซิโก แทนซาเนียและอื่น ๆ มีบางคนเข้าใจผิดว่ามุกดาหารกับไข่มุกเป็นสิ่งเดียวกัน ซึ่งไม่ถูกต้อง
อำมหิตสุดขอบ(คลั่ง)

อำมหิตสุดขอบ(คลั่ง) (, ) เป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญสัญชาติฝรั่งเศส เปิดตัวในปี พ.ศ. 2550 ประพันธ์บทและกำกับโดยกซาวีเย ฌอง (Xavier Gens) นำแสดงโดย Estelle Lefébure, Samuel Le Bihan และ Aurélien Wiik
ภาษาคำยัง

ภาษาคำยัง ("Shyam" "ศยามฺ") มีผู้พูดทั้งหมด 50 คน ในหมู่บ้านโป่อ่ายมุข (Pawaimukh) ในเขตทินซูเกีย (Tinsukia District) รัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ภาษาคำยังนี้มีความคล้ายคลึงกับภาษาพ่าเกและภาษาไทใหญ่ในประเทศพม่า ผู้ใช้ภาษาคำยังในปัจจุบันหลายคนสามารถอ่านและเขียนภาษาอัสสัมได้ แต่กลายเป็นว่ามีผู้เฒ่าผู้แก่เท่านั้นที่สามารถอ่านและเขียนภาษาคำยังได้ ซึ่งส่วนมากใช้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนาในปี ค.ศ. 1981 ชาวคำยังมีความสามารถอ่านและเขียนภาษาอัสสัมเป็นภาษาที่สองได้ถึงร้อยละ 58 ชาวคำยังมีความสนิทสนมกับชาวคำตี่ในรัฐอรุณาจัลประเทศเป็นพิเศษ

ปัจจุบันภาษาคำยังถือว่าเป็นภาษาที่ใกล้สูญพันธุ์ ในอนาคตภาษาคำยังคงกลายเป็นเพียงความทรงจำครั้งหนึ่งของชาวคำยังที่มีภาษาและอักษรเป็นของตนเองอยู่ เช่นเดียวกับคนไทกลุ่มอื่น ๆ ที่อยู่ในประเทศอินเดียอย่างกลุ่มอาหมที่ลืมภาษาอาหมของตนเกือบหลายร้อยปีทีเดียว และคงเป็นภาษาที่ใช้ในพิธีกรรมทางศาสนาแบบเดียวกับภาษาอาหมในไม่ช้า
ป่าชายหาด

ป่าชายหาด () เป็นลักษณะของป่าประเภทหนึ่ง จัดเป็นป่าละเมาะหรือป่าโปร่งไม่ผลัดใบขึ้นอยู่ตามบริเวณหาดชายหรือเนินทรายริมทะเล หรือชายฝั่ง เป็นป่าที่มีขนาดเล็กเกิดขึ้นด้านหลังของสันทรายตามแนวชายฝั่ง น้ำทะเลท่วมไม่ถึง สภาพดินเป็นดินทรายและมีความเค็มสูง เป็นป่าที่มีความแตกต่างจากป่าทั่ว ๆ ไปอย่างเห็นได้ชัดเจน คือ ไม่มีความอุดมสมบูรณ์ สภาพโดยทั่วไปแห้งแล้ง ใบไม้ในป่าจะเป็นลักษณะหงิกงอ แต่นี่คือลักษณะของป่าชายหาดที่สมบูรณ์

ป่าชายหาดเป็นป่าที่ได้รับอิทธิพลจากกระแสลม, กระแสคลื่น รวมถึงไอเค็มจากทะเล, แสงแดดร้อนจัด, สภาพความชื้นสุดขั้วทั้งชื้นจัด, ชื้นน้อย และชื้นปานกลาง ระบบนิเวศจึงประกอบด้วยเนินทรายหรือหาดทรายและมีพืชประเภท ไม้เถาหรือไม้เลื้อย, ไม้พุ่ม และไม้ยืนต้นที่มีลำต้นคดงอ และมีความสูงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออยู่ห่างจากชายหาดออกไป ไม้ที่เป็นประเภทหญ้าหรือไม้เลื้อยได้แก่ หญ้าลิงลม, ผักบุ้งทะเล, หญ้าทะเล, เตย ซึ่งรากของไม้เหล่านี้จะช่วยในการยึดเกาะพื้นทรายทำให้พื้นทรายมีความแน่นหนาแข็งแรงมากขึ้น เพื่อที่จะให้รากของไม้ที่ใหญ่กว่า เช่น ไม้พุ่มได้เกาะต่อไป ประเภทของไม้พุ่ม ได้แก่ รักทะเล, ปอทะเล, เสมา, ซิงซี่, หนามหัน, กำจาย ขึ้นเป็นกลุ่ม ๆ ช่วยบังลมทะเลเป็นปราการให้แก่ไม้ชนิดที่ไม่สามารถทนเค็มได้ ประเภทของไม้ยืนต้น เช่น กระทิง, หูกวาง, โพทะเล, ตีนเป็ดทะเล, หยีน้ำ, มะนาวผี, ข่อย แต่ลำต้นไม่สูงมากนัก ใบมีความหงิกงอตามกระแสลม เรือนยอดอยู่ติดกัน และมักมีหนามแหลม บางพื้นที่อาจมีไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ เช่น ยางนา หรือตะเคียน ขึ้นอยู่ด้วยก็ได้

ในฤดูมรสุมช่วงที่เป็นเนินทรายอาจมีน้ำท่วมขังเป็นบ่อหรือแอ่ง จึงกลายเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกขนาดเล็ก และกลายเป็นแหล่งน้ำจืดที่เชื่อมโยงกับลำธาร

ประโยชน์ของป่าชายหาด คือ ช่วยรักษาความสมดุลระหว่างนิเวศวิทยาชายฝั่งกับนิเวศวิทยาบนบก ช่วยป้องกันการกัดเซาะชายหาดและการทับถมกันของตะกอนชายหาดซึ่งเกิดจากการหมุนเวียนตามสภาพของฤดูกาล

ในประเทศไทย พบป่าชายหาดได้ทั่วไปตามฝั่งทะเลอ่าวไทย ในภาคตะวันออกตั้งแต่จังหวัดชลบุรีไปจนถึงจังหวัดตราด ทางภาคใต้ตั้งแต่จังหวัดเพชรบุรีไปจนถึงประเทศมาเลเซีย รวมถึงตามเกาะแก่งต่าง ๆ กลางทะเล จนอาจกล่าวได้ว่า มีป่าชายหาดอยู่ทุกพื้นที่ ๆ มีทะเล

ปัจจุบัน ป่าชายหาดถูกบุกรุกทำลายจากมนุษย์ สาเหตุมาจากการไม่เห็นค่าความสำคัญ ด้วยเห็นว่าเป็นเพียงพื้นที่รกร้างหรือเป็นวัชพืช โดยการนำเอาพื้นที่ไปใช้ประโยชน์ในเชิงท่องเที่ยว เช่น ปลูกบังกะโล, รีสอร์ต หรือบุกรุกเพื่อพื้นที่ทำการเกษตร เช่น ปาล์มน้ำมัน หรือนากุ้ง
นิชาภา โพธิ์งาม

นิชาภา โพธิ์งาม เป็นนักร้องชาวไทย บุตรสาวของเทพ โพธิ์งาม นักแสดงตลก

นิชาภา เป็นที่รู้จักจากเพลง "คำถาม" เพลงแรกของเธอ ภายใต้สังกัดค่ายลักษ์มิวสิก เมื่อเธอมีอายุเพียง 14 ปี และก็ได้มีผลงานออกมาอย่างสืบเนื่องในอีกหลายอัลบั้ม จากค่ายลักษ์มิวสิก อาทิ เพลง "เพื่อนรัก..รักเพื่อน" ในอัลบั้ม "Behind the Songs" ของหมอเอิ้น พิยะดา, เพลง "อยากมีสิทธิ์ใช้คำว่ารัก" ในอัลบั้ม "Happy Story", นอกจากนี้ยังร่วมร้องเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "โกยเถอะเกย์" และร้องเพลงประกอบละคร เรื่อง "สร้อยแสงจันทร์"
คัมภีร์ทานตะวัน

คัมภีร์ทานตะวัน เป็นชื่อของสุดยอดคัมภีร์ยุทธ์วิชาหนึ่งในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง ปรากฏครั้งแรกจากเรื่อง กระบี่เย้ยยุทธจักร

ในเรื่องกระบี่เย้ยยุทธจักร "คัมภีร์ทานตะวัน" วิชาที่ชาวยุทธ์ร่ำลือกันว่าเป็นยอดเหนือวิทยายุทธ์อื่นใด และต่างแย่งชิงกันครอบครองเพื่อความเป็นใหญ่ คือ

คัมภีร์ทานตะวันเล่มนี้ แต่งโดยขันทีในวังหลวงเมื่อสามร้อยกว่าปีก่อน และสามร้อยกว่าปีมานี้ไม่มีผู้ใดสามารถฝึกวิชาฝีมือในคัมภีร์สำเร็จ แล้วคัมภีร์ก็ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย จนกระทั่งเมื่อร้อยกว่าปีก่อน คัมภีร์เล่มนี้ปรากฏว่าตกเป็นของวัดเส้าหลินในมณฑลฟุโจว เจ้าอาวาสวัดตอนนั้นคือ อั้งเฮียะไต้ซือ

ครั้งหนึ่งเมื่อร้อยกว่าปีก่อนมีศิษย์หัวซานสองคนคือ งักเซียว และ ฉั่วจื้อฮง ไปเป็นแขกที่วัดเส้าหลิน ไม่ทราบมีโอกาสอย่างไรได้ขโมยดูคัมภีร์ทานตะวัน

ทั้งสองแบ่งกันท่องคนละครึ่ง เมื่อกลับเข้าสำนักหัวซาน ทั้งสองพอท่องวิทยายุทธในคัมภีร์ออกมากลับไม่ปะติดปะต่อกัน คนทั้งสองต่างเข้าใจว่าอีกฝ่ายหนึ่งท่องผิด ( ต่อมาภายหลัง ทั้งคู่กลับกลายเป็นคู่อริ สำนักหัวซานก็แบ่งเป็นฝ่ายลมปราณ และฝ่ายกระบี่ )

เรื่องที่ งักเซียว และ ฉั่วจื้อฮง แอบดูคัมภีร์ทานตะวัน อีกไม่นานถูกอั้งเฮียะไต้ซือรู้เข้า ท่านไต้ซือทราบว่าวิทยายุทธในคัมภีร์เล่มนี้ร้ายกาจลึกล้ำสุดคาดเดา แต่มีผลเสียหายร้ายแรงต่อผู้ฝึก ดังนั้น ท่านไต้ซือจึงมอบหมายให้ โต่วง้วนไต้ซือซือ ผู้เป็นศิษย์เดินทางสู่หัวซาน เกลี้ยกล่อมงักเซียว และฉั่วจื้อฮง อย่าได้ฝึกวิทยายุทธในคัมภีร์ทานตะวันที่ทั้งสองได้ลักลอบท่องจำออกมา

ศิษย์หัวซานทั้งสองสำนึกผิด และฝึกไม่ได้สักที เลยขอคำชี้แนะ บังเอิญศิย์รักของท่านเจ้าอาวาส ฉลาดปราดเปรื่อง ว่าไปตามความเข้าใจ แนะวิธีโดยหลักการและเหตุผล สุดท้ายตัวเองเกิดความโลภเมื่อเห็นยอดวิชา เลยคัดลอกลงในจีวร และสึกจากการเป็นบรรพชิต ไปคุมสำนักประกันภัย ซึ่งคนผู้นี้คือ ทวดของหลินผิงจื่อ และใช้วิชาดัดแปลงในคัมภีร์ทานตะวันสร้างชื่อ กลายเป็นวิชา เพลงกระบี่ปราบมารเจ็ดสิบสองท่า

ซึ่งความจริง นี่ไม่อาจโทษใครได้ เมื่อพบเห็นวิทยายุทธอันลึกล้ำ ไหนเลยจะห้ามใจไม่ฝึกปรือได้

งักเซียว และ ฉั่วจื้อฮง แห่งสำนักหัวซาน เขียนคัมภีร์ทานตะวันไม่นาน ก็ถูกสิบผู้อาวุโสนิกายตะวันจันทราฆ่าทิ้ง คัมภีร์ทานตะวันฉบับนี้ ก็ถูกช่วงชิงไป ทำให้คัมภีร์ทานตะวันฉบับลักจำซึ่งไม่สมบูรณ์นี้กลายเป็นสมบัติประจำนิกายตะวันจันทรา เมื่อถึงยุคที่ยิ่มอั้วฮั้งเป็นประมุขนิกายสุริยันจันทรา เขาไม่ได้ฝึกวิชาในคัมภีร์ทานตะวันเนื่องจากฝึกวิชามหาเวทดูดดาวอยู่ก่อน อีกทั้งทราบว่าขั้นแรกในการฝึก ผู้ฝึกจะต้องเฉือนความเป็นชายทิ้งไป ต่อมายิ่มอั้วฮั้งได้มอบคัมภีร์ทานตะวันฉบับไม่สมบูรณ์นี้ให้แก่ ตงฟางปุ๊ป้าย ซึ่งต่อมาฝึกวิชานี้จนสำเร็จกลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของแผ่นดิน

ไม่นานให้หลัง อั้งเฮียะไต้ซือ ก่อนมรณภาพ ได้เรียกตัวศิษย์ทั้งหมดเข้าพบ บอกต้นสายปลายเหตุของคัมภีร์ทานตะวัน ฉบับสมบูรณ์ เล่มนี้ จากนั้นโยนคัมภีร์เข้าเตาไฟทำลายทิ้ง โดยบอกว่าคัมภีร์เล่มนี้ลึกล้ำพิสดารสุดคาดเดา ซ้ำยังทำให้เกิดปัญหามากมาย เกิดการแย่งชิง เกิดการนองเลือด หากตกทอดถึงชนรุ่นหลังมิใช่วาสนาของยุทธภพ

คัมภีร์ทานตะวันนั้นมีจุดเด่นในเรื่องของความรวดเร็วและพลังลมปราณ เห็นได้จากการบรรยายถึงความรวดเร็วของตงฟางปุ๊ป้ายเมื่อต่อสู้กับ 4 ยอดฝีมือ วิชานี้ไม่เคยปรากฎผู้ฝึกที่เป็นหญิงมาก่อน สำหรับผู้ชายนั้นหากคิดฝึกอุปสรรคแรกที่ต้องทำ คือ ตอนตัวเอง
เสนีย์ วิลาวรรณ

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ร้อยเอก เสนีย์ วิลาวรรณ ปูชนียบุคคลด้านภาษาไทย ประจำปีพุทธศักราช 2554 เกิดเมื่อ พ.ศ. 2472 ที่ตำบลราษฎร์นิยม อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี

ศึกษาระดับประถมศึกษาที่ โรงเรียนวัดราษฎร์นิยม จังหวัดนนทบุรี ระดับมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม จังหวัดนนทบุรี โดยเป็นนักเรียน ยุวชนทหาร รุ่นสุดท้าย

ศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง 
เป็นนักเรียนเตรียมปริญญา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง รุ่นสุดท้าย ระหว่าง พ.ศ. 2489-2490 (ต.ม.ธ.ก. รุ่นที่ 8)

การศึกษาระดับอุดมศึกษา จบ อักษรศาสตรบัณฑิต (อ.บ.) คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และต่อด้วย ครุศาสตรบัณฑิต เป็น ค.บ.รุ่นแรก เมื่อหลักสูตรยังอยู่ใน แผนกครุศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์และครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลังจากรับราชการที่มหาวิทยาลัยศิลปากรแล้ว ศึกษาต่อจนจบ Master of Arts (M.A.) จากEastern Michigan University รัฐมิชิแกน ประเทศสหรัฐอเมริกา

พ.ศ. 2498 เป็นอาจารย์สอนภาษาไทยที่โรงเรียนเตรียมนายร้อย โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า เมื่อมีการรวมโรงเรียนเตรียมนายร้อยของทุกเหล่าทัพ กับโรงเรียนเตรียมนายร้อยตำรวจเข้าด้วยกันเป็น โรงเรียนเตรียมทหาร จึงย้ายไปเป็นอาจารย์สอนภาษาไทย ที่โรงเรียนเตรียมทหาร ตั้งแต่แรกสถาปนาโรงเรียน ใน พ.ศ. 2501 และโอนไปรับราชการที่คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ในปี พ.ศ. 2509

พ.ศ. 2509 ย้ายมารับราชการเป็นอาจารย์ที่คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
เป็นหัวหน้าภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นคนแรกจนเกษียณราชการ ตั้งแต่ภาควิชาเริ่มจัดสอนวิชาเอกภาษาไทย ระดับปริญญาตรี และปริญญาโท สาขาจารึกภาษาไทยและสาขาจารึกภาษาตะวันออก ดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาภาษาตะวันออก ตลอดเวลารับราชการที่คณะโบราณคดีเคยดำรงตำแหน่งคณบดีคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ระหว่าง 26 มิถุนายน พ.ศ. 2518 – 3 มีนาคม พ.ศ. 2521 เกษียณอายุราชการ เมื่อ พ.ศ. 2532 
นอกจากงานราชการแล้ว ยังมีผลงานการเรียบเรียงตำราและแบบเรียนภาษาไทยตั้งแต่ระดับปฐมวัยถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่ใช้ในโรงเรียนต่างๆ เป็นจำนวนร้อยกว่าเล่ม

กระทรวงวัฒนธรรมประกาศยกย่องเชิดชูเกียรติให้ผู้ช่วยศาสตราจารย์เสนีย์ วิลาวรรณเป็นปูชนียบุคคลด้านภาษาไทย ประจำปีพุทธศักราช 2554 เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2554

http://www.culture.go.th/thai/index.php?option=com_content&view=article&id=1491:2011-07-06-09-00-28&catid=34:news&Itemid=351
คาบสมุทรมาเก๊า

คาบสมุทรมาเก๊า (จีนตัวเต็ม: 澳門半島; ) เป็นคาบสมุทรในเขตบริหารพิเศษมาเก๊า สาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนแรกที่ชาวโปรตุเกสเข้ามาตั้งรกรากจนกลายเป็นอาณานิคมในที่สุด คาบสมุทรมาเก๊ามีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดจูไห่ทางเหนือ และเชื่อมต่อกับไทปาทางใต้ด้วยสะพาน 3 แห่ง
โยะชิโระ นะกะมะสึ

โยชิโระ นากามัตสึ () เป็นนักคิด นักประดิษฐ์ และชาวญี่ปุ่น ในปัจจุบันถือได้ว่าเป็นผู้คิดค้น และประดิษฐ์สิ่งของที่ได้รับการจดสิทธิบัตรมาแล้วมากกว่า 3,000 ชิ้น ตัวอย่างเช่น ฟลอปปีดิสก์, นาฬิกาดิจิทัล, แผ่นซีดี และที่ปั้มน้ำด้วยมือ
ด้ามขวาน

วงด้ามขวาน วงดนตรีเพื่อชีวิตระดับตำนานอีกวงหนึ่งของภาคใต้ ก่อตั้งโดย ยงยุทธ์ ดำศรี หรือ ยุทธ์ ด้ามขวาน หรือที่เรียกกันว่า "อาจารย์ยุทธ์" ชาวจังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งปัจจุบันรับราชการเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฎธนบุรี มีสมาชิกในวงแรกก่อตั้ง 10 คน ซึ่งล้วนแต่คนภาคใต้ทั้งสิ้น

วงด้ามขวานถือเป็นต้นแบบให้กับวงดนตรีเพื่อชีวิตภาคใต้อีกหลายวง เช่น มาลีฮวนน่า ตีฆอลาซู สันติภาพ เป็นต้น

มีหลายเพลงที่ได้รับความนิยมเช่น ไก่เถื่อน อิไซกูนิ คน_หนน_คด"กรรณิการ์, ดวงอาทิตย์ตกดิน" เป็นต้น

ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 วงด้ามขวานถือเป็นวงหนึ่งที่เข้าร่วมในการชุมนุมครั้งนี้ด้วย อัลบั้ม คะยั้นคะยอ ไก่เถื่อน ภูมิปัญญา เรื่องมันเป็นพรรค์นี้ ออกในช่วง3ปีทั้งหมด4ชุด นกเขาโต๊ะครู กรรมพันธุ์ แล้วอีกหลายชุด
เห็บลม

เห็บลม เป็นสัตว์ตัวเล็กๆขนาดประมาณหัวเข็มหมุดเห็บชนิดนี้จึงสามารถลอยไปตามกระแสลมได้ โดยทั่วไปแล้วพบได้ในฤดูแล้งในเขตป่า ในเขตอุทยานแห่งชาติ เห็บลมเป็นสัตว์ที่กินเลือดสัตว์อื่นเช่น กวาง เก้ง เมื่อคนเราไปเดินในป่า อาจถูกเห็บลมกัด อาการเมื่อถูกกัดเห็บลมจะเกาะติดอยู่ที่ผิวหนังโดยเราไม่รู้ตัว เป็น 3-4 วัน บางคนที่มีอาการแพ้อาจเป็นไข้ทุกวัน รอบๆบริเวณที่ถูกกัดเป็นผื่นแดงเจ็บคัน เราควรสำรวจร่างกายทุกครั้งเมื่อกลับออกจากป่า หรือสวนสัตว์เปิด
ฟลายอิงโพลีป

ฟลายอิงโพลีป () บางครั้งก็เรียกว่า เอลเดอร์บีอิง หรือ เผ่าโพลีปัส เป็นสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวซึ่งมีบทบาทในเรื่องชุดตำนานคธูลู ฟลายอิงโพลีปปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น "The Shadow Out of Time" ของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ซึ่งเผยแพร่ในปีพ.ศ. 2482 ชื่อฟลายอิงโพลีปซึ่งแปลว่า "ติ่งเนื้อบินได้" นี้มาจากรูปร่างของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้และความสามารถในการลอยตัวกลางอากาศ

ฟลายอิงโพลีปเป็นเผ่าพันธุ์ซึ่งมายังโลกเมื่อประมาณ 750 ล้านปีก่อน ซึ่งฟลายอิงโพลีปยังได้ตั้งรกรากบนดาวเคราะห์อื่นอีกสามดวงในระบบสุริยะจักรวาล ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ "ยาคช์" (ดาวเนปจูน) ฟลายอิงโพลีปได้สร้างเมืองหินบะซอลต์ที่เต็มไปด้วยหอคอยสูงซึ่งไม่มีหน้าต่าง ต่อมาจึงได้พยายามตั้งนิคมในมหาสมุทรแต่ก็ถูกเอลเดอร์ธิงขับไล่จนล้มเลิกไป

ฟลายอิงโพลีปเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตาบอด แต่มีสัมผัสพิเศษที่วัตถุต่างๆไม่สามารถปิดกั้นได้ ร่างกายของฟลายอิงโพลีปเป็นกึ่งสสาร ซึ่งแม้จะมีลักษณะคล้ายของแข็งและสามารถกระทบกับวัตถุต่างๆได้แต่ก็ทำให้ทนทานต่อการบาดเจ็บทางกายภาพมาก แต่สามารถถูกฆ่าตายได้ด้วยพลังงานจำพวกไฟฟ้าซึ่งเป็นจุดอ่อน จิตใจของฟลายอิงโพลีปนั้นแปลกประหลาดกว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆจนมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธก็ไม่สามารถใช้พลังสลับจิตได้กับฟลายอิงโพลีปได้

ฟลายอิงโพลีปสามารถบินได้แม้จะไม่มีปีกและเมื่ออยู่บนพื้นก็จะทิ้งรอยเท้าขนาดใหญ่เอาไว้ ฟลายอิงโพลีปสามารถทำให้ตัวเองล่องหนได้ แต่เนื่องจากจะส่งเสียงคล้ายกับผิวปากตลอดเวลาจึงทำให้ศัตรูรู้ตัวเสมอ ฟลายอิงโพลีปยังสามารถเรียกและควบคุมลมได้และใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้

เมื่อมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธมายังโลกนั้นก็ได้ทำสงครามกับฟลายอิงโพลีปด้วยวิทยาการที่ล้ำหน้าจนสามารถขับไล่ฟลายอิงโพลีปให้หนีลงไปในถ้ำใต้ดินได้ มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธได้ใช้ประตูกลปิดทางเข้าของถ้ำใต้ดินไว้ และทิ้งเมืองของฟลายอิงโพลีปให้ร้างไว้อย่างนั้น แต่ในที่สุดฟลายอิงโพลีปก็ได้หลุดจากการกักขังและได้ทำลายล้างอารยธรรมของมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธจนสิ้นไป แต่หลังจากนั้นก็กลับไปอาศัยในถ้ำใต้ดินโดยไม่ออกมาอีก
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ () คือ การกระทำอย่างเป็นระบบและไตร่ตรองไว้ก่อนเพื่อทำลายกลุ่มชาติพันธุ์ กลุ่มเชื้อชาติ กลุ่มชนในชาติ หรือกลุ่มชนทางศาสนาทั้งกลุ่มหรือส่วนใหญ่

ถึงแม้จะมีผู้ให้นิยามของ "ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" ไว้มากมายและบางทีก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ทางนิติศาสตร์นั้น สหประชาชาติได้กำหนดนิยามของพฤติการณ์นี้ในข้อ 2 แห่งอนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันและลงโทษความผิดอาญาฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ (United Nations Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide) ว่า ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หมายถึง "การกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำลายกลุ่มชาติพันธุ์ กลุ่มเชื้อชาติ กลุ่มชนในชาติ หรือกลุ่มชนทางศาสนาทั้งกลุ่มหรือส่วนใหญ่ เป็นต้นว่า ฆ่าสมาชิกของกลุ่ม กระทำให้สมาชิกของกลุ่มถึงแก่พิกลพิการอย่างหนักทางกายภาพหรือจิตภาวะ กระทำโดยไตร่ตรองหรือโดยคาดการณ์ไว้แล้วเพื่อให้เกิดแก่หรือนำพามาสู่สมาชิกของกลุ่มซึ่งทุกขเวทนาในสภาพความเป็นอยู่ กระทำโดยมาตรการใด ๆ เพื่อกันมิให้มีการถือกำเนิดของทารกภายในกลุ่ม หรือใช้กำลังนำพาผู้เยาว์ในกลุ่มไปยังอีกกลุ่มหนึ่ง"

แม้คำปรารภแห่งอนุสัญญาดังกล่าวจะระบุว่า ได้เกิดกรณีตัวอย่างในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ขึ้นแล้วหลายครั้งหลายคราในประวัติศาสตร์โลก แต่คำว่า "genocide" นั้นเพิ่งได้รับการประดิษฐ์โดยราฟาเอล เลมคิน (Raphael Lemkin) นักนิติศาสตร์ลูกครึ่งโปแลนด์–ยิว และประชาคมโลกเพิ่งยอมรับนิยามของ "ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" อย่างเป็นทางการภายหลังความหายนะที่นูเรมเบิร์ก

ปัจจุบัน ความผิดฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เป็นอำนาจหน้าที่ของศาลอาญาระหว่างประเทศที่จะดำเนินกระบวนยุติธรรม แต่ก่อนหน้านี้ ระหว่างที่ประชาคมโลกกำลังช่วยกันก่อตั้งศาลดังกล่าว เป็นอำนาจหน้าที่ของคณะตุลาการเฉพาะกิจระหว่างประเทศ จนกระทั่งธรรมนูญกรุงโรมว่าด้วยศาลอาญาระหว่างประเทศมีผลใช้บังคับในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2545

นอกจากนี้ นับแต่อนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันและลงโทษความผิดอาญาฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มีผลใช้บังคับในเดือนมกราคม พ.ศ. 2491 เป็นต้นมา รัฐภาคีแห่งอนุสัญญาราว ๆ 80 ประเทศได้ประกาศใช้และปรับปรุงกฎหมายภายในเพื่ออนุวัติอนุสัญญาดังกล่าว และผู้กระทำความผิดฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์บางรายก็ได้รับการลงโทษตามกฎหมายภายในก็มี เช่น ศาลเยอรมันได้พิพากษาว่า นิโกลา จอร์จิก (Nikola Jorgic) กระทำความผิดดังกล่าวจริงตามกฎหมายภายในประเทศฉบับหนึ่ง

มีการวิพากษ์วิจารณ์อนุสัญญาดังกล่าวว่า ให้นิยาม "ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" แคบเกินไป โดยมิได้ให้ความคุ้มครองแก่กลุ่มทางการเมืองด้วย นอกจากนี้ การกระทำตามที่อนุสัญญาบัญญัติไว้ว่าเป็นฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยังไม่เคยได้รับการไต่สวนจากศาลมาก่อนเลยจนกว่าพนักงานอัยการจะได้ยื่นฟ้องเป็นราย ๆ ไป และยังไม่มีมาตรการเพียงพอที่จะ "กันไว้ดีกว่าแก้" กับทั้งยังมีปัญหาในการตีความอนุสัญญาอีกด้วย เช่น ที่ว่า "[การกระทำใดเพื่อทำลายทั้งกลุ่มหรือ] ส่วนใหญ่" คำว่า "ส่วนใหญ่" นี้จะเอาจำนวนเท่าไร เป็นต้น
เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (บอสเนีย: Državna himna Bosne i Hercegovine) ที่ใช้ในปัจจุบันได้ประกาศใช้เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ตามกฎหมายว่าด้วยเพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เพื่อใช้แทนเพลงชาติเดิมซึ่งมีชื่อว่า "Jedna si jedina" ซึ่งมีการกล่าวหาว่าเป็นเหตุให้มีการแบ่งแยกชาวเซิร์บและชาวโครแอทในประเทศ

เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนานี้เดิมไม่มีเนื้อร้อง มีแต่ทำนอง ซึ่งประพันธ์โดยดูซาน เซสติก (Dušan Šestić) ซึ่งทำนองดังกล่าวนี้เขาได้ให้ชื่อไว้ว่า "อินเทอร์เมโค" (Intermeco) แต่คนทั่วไปมักเข้าใจผิดว่าชื่อทำนองนี้คือชื่อของเพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ภายหลังในปี ค.ศ. 2009 ดูซาน เซซติก จึงได้ร่วมกับเบนจามิน อิซอวิค (Benjamin Isovic) ประพันธ์เนื้อร้องสำหรับเพลงนี้ขึ้น โดยได้ผ่านความเห็นชอบในชั้นคณะกรรมาธิการของรัฐสภาบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ทั้งนี้ยังต้องรอความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีและรัฐสภาแห่งชาติในอีกชั้นหนึ่งในการรับรองเนื้อร้องอย่างเป็นทางการ เนื้อหาในบทเพลงนี้ไม่มีการกล่าวถึงชื่อชาติพันธุ์ใดโดยบ่งบอกถึงความเป็นรัฐโดยเฉพาะ แต่ในท่อนท้ายของเพลงได้ลงท้ายด้วยเนื้อร้องที่มีความหมายว่า "เราจะมุ่งหน้าสู่อนาคตด้วยกัน"

หมายเหตุ: เนื้อร้องต่อไปนี้ยังรอการรับรองอย่างเป็นทางการกคณะรัฐมนตรีและรัฐสภาแห่งชาติของบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
เบอร์นี แมค

เบอร์นี แมค () มีชื่อจริงว่า เบอร์นาร์ด เจฟฟรีย์ แมคลอจ (Bernard Jeffrey McCullough) - (5 ตุลาคม ค.ศ. 1957– 9 สิงหาคม ค.ศ. 2008) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน และนักแสดงตลก เกิดและเติบโตที่ เซาท์ ไซด์,ชิคาโก, รัฐอิลลินอยส์ เขาได้รับความนิยมจากการแสดง Stand-up comedy และได้เข้าร่วมกับนักแสดงตลกอย่าง สตีฟ ฮาร์เวย์, ซิดิค ดิ เอนเตอร์เทนเนอร์ และ ดาร์ลิน ฮิวจ์ลี ในการแสดงภาพยนตร์เรื่อง "The Original Kings of Comedy"