seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ต้นไม้แบบบี

ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ ต้นไม้แบบบี () เป็นโครงสร้างข้อมูลแบบต้นไม้ ซึ่งเก็บข้อมูลที่จัดเรียงแล้ว และพร้อมใช้งานสำหรับการค้นหา การเข้าถึงแบบลำดับ การแทรกข้อมูล การลบข้อมูล ซึ่งประสิทธิภาพการทำงานของมันจะใช้เวลาลอการิทึม (logarithmic time) ต้นไม้แบบบีเป็นโครงสร้างต้นไม้ที่มีลักษณะทั่วไปเหมือนกับต้นไม้ทวิภาค คือ แต่ละปมมีปมลูกได้ไม่เกิน 2 ปม ต้นไม้แบบบีเป็นโครงสร้างข้อมูลที่เหมาะสมที่สุดสำหรับระบบที่มีการอ่านและเขียนบล็อกข้อมูลขนาดใหญ่ ดังนั้นมันจึงมักใช้ในงานฐานข้อมูลและระบบแฟ้ม

ปมภายในต้นไม้แบบบี (ปมที่ไม่ใช่ปมใบ) สามารถมีจำนวนแตกต่างกันอยู่ภายในช่วงที่กำหนดไว้ เมื่อมีการแทรกหรือลบข้อมูลจะทำให้จำนวนปมลูกเปลี่ยนแปลงไป ดังนั้นเมื่อต้องการให้จำนวนของปมลูกอยู่ในช่วงที่กำหนดไว้ ปมภายในอาจจะเชื่อมต่อ หรืออยกออกไป เนื่องจากช่วงของปมลูกได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ดังนั้นมันจึงไม่จำเป็นต้องจัดสมดุลใหม่บ่อย ๆ เหมือนกับต้นไม้ค้นหาแบบสมดุลตนเองชนิดอื่น ๆ แต่อาจจะยอมให้เสียพื้นที่ว่างบางส่วนภายในต้นไม้ได้ ถ้ามีบางปมที่มีปมลูกไม่ครบ 2 โดยปกติขอบบนและขอบล่างของจำนวนปมลูกจะถูกตรึงไว้เพื่อการทำงานโดยเฉพาะ ตัวอย่างเช่น ต้นไม้แบบ 2-3 บี ปมภายในแต่ละปมสามารถมีปมลูกได้ 2 หรือ 3 ปม

ปมภายในแต่ละปมของต้นไม้แบบบีจะเก็บคีย์ไว้จำนวนหนึ่ง โดยปกติ จำนวนคีย์ถูกเลือกระหว่าง d และ 2d ในทางปฏิบัติคีน์กินที่ส่วนใหญ่ในปม เลข 2 ซึ่งเป็นตัวคูณ เป็นตัวรับประกันว่าปมนั้นสามารถแบ่งแยก หรือรวมได้ ถ้าปมภายในมี 2d คีย์ การเพิ่มคีย์ให้ปมนั้นสามารถทำด้โดยการแบ่งปมที่มี 2d คีย์ ออกเป็นปมที่มีคีย์ d 2 ปม และเพิ่มคีย์ให้กับปมพ่อแม่ ปมที่แบ่งแยกออกไปแต่ละปมมีจำนวนที่ต้องการน้อยที่สุดของคีย์ ในทำนองเดียวกัน ถ้าปมภายในและปมข้างเคียงของมันต่างก็มีคีย์เท่ากับ d คีย์ คีย์อาจถูกลบจากปมภายในโดยการรวมคีย์เข้ากับปมข้างเคียงของมัน การลบคีย์ทำให้ปมภายในมีคีย์เท่ากับ 2d - 1 คีย์ ส่วนการรวมกับปมข้างเคียงจะเพิ่มคีย์ให้กับมัน d คีย์ บวกกับอีก 1 คีย์จากปมพ่อแม่ของปมข้างเคียง ผลที่ได้จะทำให้มันเป็นปมเต็มที่มี 2d คีย์

จำนวนกิ่ง(หรือปมลูก) จากปมนั้นจะมีมากกว่าจำนวนคีย์ในปมอยู่ 1 ในต้นไม้แบบ 2-3 ปมภายในอาจเก็บหนึ่งคีย์ (โดยมีปมลูก 2 ปม) หรือมี 2 คีย์ (โดยมีปมลูก 3 ปม) บางครั้งต้นไม้แบบีถูกอธิบายโดยใช้พารามิเตอร์ (d + 1) - (2d+1) หรือโดยใช้ลำดับกิ่งที่สูงที่สุด (2d + 1)

ต้นไม้แบบบีรักษาสถานะสมดุลโดยความต้องการที่ปมใบทุกปมอยู่มีความลึกเท่ากัน ความลึกนี้จะเพิ่มอย่างช้า ๆ เมื่ออิลีเมนต์ถูกเพิ่มเข้าไปในต้นไม้ และเป็นผลทำให้มีปมๆ หนึ่งอยู่ไกลจากปมราก

ต้นไม้แบบบีมีข้อได้เปรียบมากกว่าการทำงานด้วยวิธีอื่นๆ เมื่อเวลาที่ใช้สำหรับการเข้าถึงปมมากกว่าเวลาที่เข้าถึงภายในปม เนื่องจากความสูญเสียที่ใช้ไปสำหรับการเข้าถึงปม อาจทำให้ลดลงไปด้วยการดทำงานหลายอย่างภายในปม สิ่งนี้มักเกิดขึ้นเมื่อปมเก็บในหน่วยความจำสำรอง เช่น ตัวขับดิสก์ การทำให้จำนวนของปมลูกของแต่ละปมภายในมีจำนวนมากที่สุด ทำให้ความสูงของต้นไม้ลดลง และจำนวนการเข้าถึงปมที่ทำให้สูญเสียประสิทธิภาพการทำงานลดลง การทำให้ต้นไม้กลับสู่สภาวะสมดุลใหม่จึงเกิดขึ้นไม่บ่อยครั้ง จำนวนปมลูกที่มากที่สุดขึ้นกับสารสนเทศที่เก็บสำหรับปมลูกแต่ละปม และขนาดของบล็อกดิสก์ที่เต็ม หรือขนาดที่คล้ายคลึงกันในหน่วยความจำสำรอง ในขณะที่ต้นไม้แบบบี 2-3 อธิบายได้ง่ายกว่า ต้นไม้แบบบีในทางปฏิบัติที่ใช้หน่วยความจำสำรองต้องการจำนวนปมลูกในการปรับปรุงประสิทธิภาพ
ปลากระเบนหางหนาม

ปลากระเบนหางหนาม (; ) ปลาทะเลกระดูกอ่อนชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae)

มีรูปร่างคล้ายสี่เหลี่ยมด้านเท่า จะงอยปากแหลมเล็กน้อย ขอบปีกด้านข้างเป็นมุมมน ด้านหลังมีตุ่มแหลมมาก มีแกนกลางเป็นตุ่มใหญ่ไปจนถึงโคนหาง หางมีตุ่มหยาบมาก ลำตัวสีน้ำตาลแดง ด้านท้องสีขาว หางสีคล้ำ

มีขนาดความกว้างได้ถึง 150 เซนติเมตร จากปีกด้านหนึ่งไปอีกยังด้านหนึ่ง อาศัยอยู่ตามพื้นทรายหรือพื้นที่มีโคลนปนตามแถบชายฝั่งจนถึงแนวปะการัง ตั้งแต่ชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออก, แอฟริกาใต้, อ่าวเปอร์เซีย, ทะเลอาหรับ, ทะเลแดง, ทะเลอันดามัน, อ่าวไทย, ทะเลฟิลิปปิน ไปจนถึงตอนเหนือออสเตรเลีย

เป็นปลาที่หากินสัตว์น้ำหน้าดินต่าง ๆ เป็นอาหาร เช่น หอย, ปู ในน่านน้ำไทยถือเป็นปลาที่พบได้น้อย หายาก แต่ที่มัลดีฟส์ เป็นปลาที่พบได้ง่าย โดยมักจะว่ายเข้ามาหานักท่องเที่ยวเพื่อขออาหารกิน
ศัมภลา (แก้ความกำกวม)

ศัมภลา อาจหมายถึง
แม่น้ำทากาฮาชิ

แม่น้ำทากาฮาชิ () เป็นแม่น้ำในจังหวัดโอกายามะ ทางตะวันตกของจังหวัด เป็นหนึ่งในแม่น้ำสายสำคัญในจังหวัดโอกายามะ มีต้นกำเนิดมาจากช่องเขาอาเกจิใกล้กับภูเขาฮานามิยามะในจังหวัดทตโตริ ใหลผ่านเมืองนีมิ ทากาฮาชิ โซจะ และคูราชิกิ และไหลออกทะเลเซโตะในบริเวณมิซูชิมานาดะ
ผักเขียด

ผักเขียด () มีชื่อสามัญหลายชื่อ เช่น heartleaf false pickerelweed, oval-leafed pondweed เป็นต้น เป็นพืชชนิดหนึ่งจัดเป็นวัชพืชน้ำ พบทั่วไปในบริเวณที่มีน้ำขัง หนอง คลอง บึง ชื่อเรียกอื่น ๆ ได้แก่ ขากบขาเขียด ขาเขียด ผักเป็ด ผักเผ็ด ผักริ้น ผักหิน ผักฮิ้น ผักฮิ้นน้ำ ผักขี้เขียด กันจ้อง ผักลิ่น ผักลิ้น ริ้น ผักอีฮิน ผักอีฮินใหญ่ ในภาษาอีสาน และ ขี้ใต้ ในภาษาใต้

เป็นวัชพืชที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ มีลักษณะคล้ายผักตบชวาแต่ขนาดเล็กกว่า ลำต้นตั้งตรงมีเหง้าอยู่ใต้ดิน มีไหลสั้น ๆ และรากฝอยสีน้ำตาลแดงจำนวนมาก ใบลักษณะเป็นใบเดี่ยวรูปหัวใจคล้ายผักตบชวาแต่เล็กกว่า เส้นของใบโค้งขนานไปตามความยาวของใบ ใบกว้าง 2-45 มิลลิเมตร ยาว 9-85 มิลลิเมตร ออกสลับกันที่โคน สีเขียวอ่อน ก้านใบยาวและอวบน้ำโคนก้านใบแผ่ออกเป็นกาบหุ้มใบที่อ่อนกว่า ด้านในของก้านใบมีเยื่อบางสีขาว ออกดอกเป็นช่อ กลีบสีม่วง ทางก้านใบ มีดอกย่อย 6-15 ดอกและผล มีขนาดยาวประมาณ 1 เซนติเมตร เมล็ดสีน้ำตาล ขยายพันธุ์โดยใช้รากและเมล็ด

เลี้ยงสัตว์ ทำปุ๋ยหมัก

ยอดอ่อน ใบอ่อนและดอก จะออกในช่วงหน้าฝนใช้รับประทานเป็นผัก นิยมรับประทานทั้งต้น มักเก็บช่วง 2—3 อาทิตย์แรกเท่านั้น หลังจากนั้นต้นจะแก่ รับประทานไม่อร่อย วิธีรับประทานเป็นอาหาร จะรับประทานเป็นผักสดร่วมกับน้ำพริก หรือกับแกงรสจัดของภาคใต้ หรืออาหารรสจัดประเภท ลาบ ยำ ก้อย ส้มตำได้ นอกจากนี้ยังนำไปแกงส้ม แกงกับปลา หรือเนื้อหมู

ใบของผักเขียด นำมาคั้นน้ำรับประทาน แก้ไอ ขับปัสสาวะ ตำพอกฝี หรือรับประทานใบสดจะมีสรรพคุณ ช่วยลดความร้อนในร่างกาย

ผักเขียดมีรสจืด เย็น เหมาะรับประทานเพื่อลดความร้อนในร่างกาย
ผักเขียด 100 กรัม ให้พลังงานต่อร่างกาย 13 กิโลแคลอรี่ ประกอบด้วย
ระบาดในนาข้าวประเภทนาดำและนาหว่านน้ำตม

เนื่องจากขาเขียดชอบสภาพน้ำขังการล่อให้งอกจึงต้องให้มีน้ำขังเล็กน้อยและปล่อยให้งอก 1-2 สัปดาห์ แล้วจึงไถกลบทำลาย
คาโมงาวะ

คาโมงาวะ () เป็นเมืองในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2012 มีจำนวนประชากร 35,103 คน มีขนาดพื้นที่ 191.30 ตารางกิโลเมตร
อาการกลัวแมงมุม

อาการกลัวแมงมุม หรือ โรคกลัวแมงมุม ( ซึ่งรากศัพท์มาจากภาษา) คือโรคกลัวจำเพาะชนิดหนึ่ง เป็นอาการกลัวแมงมุมซึ่งรวมไปถึงสัตว์ชนิดอื่นในตระกูลแมง เช่น แมงป่อง

บ่อยครั้งที่ปฏิกิริยาตอบสนองต่ออาการกลัวแมงมุมมักจะเกิดขึ้นโดยไร้เหตุผล (และไม่ใช่ว่าผู้ที่มีอาการนี้ทุกคนจะรับรู้ถึงความไร้เหตุผลต่อปฏิกิริยาดังกล่าว) มันยังเป็นหนึ่งในอาการกลัวจำเพาะที่พบได้ทั่วไปมากที่สุดอาการหนึ่ง ขนาดที่ว่าสถิติบางสถิติพบว่าร้อยละ 50 ของผู้หญิงและร้อยละ 10 ของผู้ชายมีอาการดังกล่าว มันอาจจะเป็นอาการตอบสนองของสัญชาตญาณที่มากเกิน ซึ่งมีส่วนช่วยให้มนุษย์รอดพ้นจากอันตรายต่างๆ หรืออาจเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมซึ่งที่พบได้ทั่วไปที่สุดในสังคมยุโรป

อาการกลัวแมงมุมสามารถรักษาได้ด้วยวิธีการและเทคนิคทั่วไปเช่นเดียวกับที่รักษาอาการกลัวจำเพาะอื่นๆ ในขณะเดียวกันกับอาการกลัวแบบอื่น การบรรเทาอาการคือการที่ผู้มีอาการไม่คล้อยตามความรู้สึกหรือเหตุการณ์ต่อเนื่องจากความกลัว พร้อมกับการที่ผู้อื่นซึ่งไม่มีอาการ ก็ไม่ควรกระทำการใดๆ อันเป็นการส่งเสริมหรือกระตุ้นให้เกิดความกลัว

ผู้ป่วยที่มีอาการนี้มักจะรู้สึกไม่สบายใจในบริเวณใดก็ตามที่พวกเขาเชื่อว่าสามารถมีแมงมุมอาศัยอยู่ หรือบริเวณใดก็ตามที่สามารถพบเห็นสัญลักษณ์และวัตถุอันบ่งบอกถึงการมีอยู่ของแมงมุม เช่น ใยแมงมุม ถ้าหากผู้ป่วยพบเห็นแมงมุม พวกเขาจะไม่เข้าใกล้บริเวณโดยรอบที่พบเห็นนั้นจนกว่าจะสามารถเอาชนะอาการกลัวนั้นได้ เมื่ออยู่ในบริเวณที่ใกล้แมงมุมหรือสัมผัสกับใยแมงมุม ผู้ป่วยบางรายถึงกับกรีดร้อง, ร้องไห้, มีปัญหาในระบบทางเดินหายใจ, เหงื่อออกมากหรือแม้กระทั่งหัวใจล้มเหลว ในกรณีร้ายแรง บางรายถึงขนาดกับเกิดอาการกลัวกำเริบเมื่อพบเห็นรูปภาพหรือภาพวาดเสมือนจริงของแมงมุม นอกจากนี้แล้วอาการกลัวแมงมุมยังสามารถถูกกระตุ้นได้ด้วยเพียงการนึกคิดถึงแมงมุมหรือแม้แต่รูปภาพของแมงมุมด้วยในบางกรณี ผู้ป่วยบางรายจะกระทำการตรวจสอบห้องหรือสถานที่ว่ามีแมงมุมหรือไม่ก่อนที่จะเข้าไปยังสถานที่นั้น หากพบเห็นแล้วก็จะจับตาดูความเคลื่อนไหวอย่างละเอียดถี่ถ้วน ในขณะที่มีอาการอื่นๆ เช่น เบี่ยงเบนความสนใจตัวเองเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการพบเห็นแมงมุม
ขยุ้มตีนหมา

ขยุ้มตีนหมา (; ) เป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่ง มีอายุนาน 1 ปี ขยุ้มตีนหมาจัดอยู่ในสกุล "Ipomoea" ซึ่งอยู่ในวงศ์ผักบุ้ง (Convolvulaceae) เป็นพรรณไม้ที่พบขึ้นอยู่ตามบริเวณรกร้างว่างเปล่า นาข้าว ริมถนน และตามดินทรายใกล้ทะเล พบได้ตั้งแต่ระดับความสูง 0–1,000 เมตร ขยุ้มตีนหมาเป็นพืชที่พบกระจายอยู่เกือบทั่วโลก โดยพบในแถบเอเชียใต้ เอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทวีปแอฟริกา ออสเตรเลีย หมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก

ต้นขยุ้มตีนหมามีลักษณะทางพฤกษศาสตร์จำแนกเป็นส่วน ๆ ดังนี้ขยุ้มตีนหมามีชื่อพ้องหลายชื่อ รวมถึงในประเทศไทยมีการเรียกชื่อแตกต่างกันในแต่ละท้องถิ่น ดังนี้
คูร์

คูร์ () เป็นเมืองหลวงของรัฐเกราบึนเดิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของรัฐ จากข้อมูลปี ค.ศ. 2006 มีพื้นที่ 28 ตร.กม. ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลางราว 1,949 ฟุต (594 ม.)
เจ็ดสมุทร

เจ็ดสมุทร หรือ เจ็ดย่านน้ำ () เป็นวลีซึ่งมีที่มาจากสำนวนภาษาอังกฤษแต่โบราณว่า "sail the Seven Seas" หมายความว่า ท่องเที่ยวไปในโลก

ย่านน้ำทั้งเจ็ดนี้อาจหมายถึง ท้องทะเลทั่วไปในโลก หรือท้องทะเลเจ็ดแห่งซึ่งมีกำหนดไว้ต่าง ๆ กันในวัฒนธรรมของแต่ละภูมิภาค เช่น ในวัฒนธรรมจีนและอาหรับ หมายถึง อ่าวเปอร์เซีย อ่าวขัมภัต อ่าวเบงกอล อ่าวไทย ทะเลมะละกา ทะเลสิงคโปร์ และทะเลจีนใต้ ส่วนในวัฒนธรรมยุโรป หมายถึง ทะเลเอเดรียติก ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทะเลดำ ทะเลแดง ทะเลแคสเปียน ทะเลอาหรับ และอ่าวเปอร์เซีย
ปลาไหลมอเรย์ยักษ์

ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ หรือ ปลาหลดหินยักษ์ (; ) เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae)

มีรูปร่างเรียวยาวเหมือนปลาไหลมอเรย์ชนิดอื่น ๆ พื้นลำตัวสีเหลืองอมน้ำตาลแต้มด้วยจุดและลายสีน้ำตาลไหม้อยู่ทั่วไป ด้านข้างลำตัวบริเวณคอมีจุดสีดำเด่นชัดหนึ่งแห่ง ปลาไหลมอเรย์ยักษ์มีความยาวโดยเฉลี่ย 1.5 เมตร ยาวเต็มที่ได้ถึง 2.5-3 เมตร น้ำหนักถึง 36 กิโลกรัม นับเป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้

พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ทะเลแดง, แอฟริกาตะวันออก, หมู่เกาะริวกิว, ฮาวาย, นิวแคลิโดเนีย, ฟิจิ, หมู่เกาะออสเตรียล มักซุกซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินในแนวปะการัง โดยโผล่มาแค่เฉพาะส่วนหัว กินอาหาร ได้แก่ กุ้ง, ปู, ปลา และหมึกสาย ด้วยการงับด้วยกรามที่แข็งแรงและแหลมคม

ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ แม้จะมีรูปร่างหน้าตาที่น่ากลัว แต่ที่จริงแล้วเป็นปลาที่รักสงบ ไม่ดุร้าย แต่อาจทำอันตรายนักดำน้ำได้หากไปรบกวนถูก หรือเข้าใจผิดเพราะคิดว่าเป็นอาหาร ซึ่งอาจถูกกัดเป็นแผลเหวอะหวะถึงขั้นนิ้วขาดได้ และจะมีฤดูกาลที่ดุร้าย คือ ฤดูผสมพันธุ์ นอกจากนี้แล้วในเนื้อจะมีสารพิษซิกัวเทอรา 
เป็นปลาไหลมอเรย์อีกชนิดหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมของนักประดาน้ำ และเลี้ยงแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
ปลาเขือ

ปลาเขือ หรือ ปลาบู่เขือ () เป็นปลากระดูกแข็งสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Taenioides" (มาจากภาษาละตินคำว่า "taenia" หมายถึง "ริ้ว" หรือ "ลาย" และภาษากรีก ("οιδες") "oides" หมายถึง "คล้ายกับ")

มีรูปร่างทั่วไป ลำตัวยาวเรียวยาวคล้ายงูหรือปลาไหล แบนข้าง และเป็นสีชมพูโดยตลอด ตามีขนาดเล็กมาก อาศัยอยู่ในรูบริเวณปากแม่น้ำที่มีพื้นเป็นเลน เป็นปลาที่สามารถรับประทานได้
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนางาโอกะ

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนางาโอกะ (; ), หรือเรียกย่อว่า "นางาโอกะกิได (長岡技大)", หรือ "กิกาได (技科大)" ก่อตั้งขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2519 ณ เมืองนางาโอกะ จังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น ถือเป็นมหาวิทยาลัยแห่งชาติของประเทศญี่ปุ่นและเป็นหนึ่งในสองมหาวิทยาลัยที่เน้นหลักสูตรทางด้านเทคโนโลยีโดยเฉพาะ (อีกหนึ่งแห่งคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีโทโยฮาชิ เมืองโทโยฮาชิ จังหวัดไอจิ) เปิดรับนักศึกษาส่วนใหญ่ที่จบการศึกษาหลักสูตร 5 ปีจากวิทยาลัยเทคโนโลยีหรือเรียกว่า "โคเซง (高専) ย่อมาจาก 高等専門学校; kōtō-senmon-gakkō)" นักศึกษาระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 4 จะต้องเข้าฝึกงานเป็นเวลา 5 เดือนกับบริษัทเอกชน หน่วยงานราชการ หรือหน่วยงานอื่นๆ นักศึกษาที่จบการศึกษามีอัตราการจ้างงานที่สูง
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนางาโอกะได้ทำบันทึกความเข้าใจให้การสนับสนุน ส่งเสริม แลกเปลี่ยนด้านการวิจัยและวิชาการกับมหาวิทยาลัยและหน่วยงานด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในประเทศไทยดังนี้

ศาสตราจารย์ ดร.ผดุงศักดิ์ รัตนเดโช - นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติประจำปีพ.ศ. 2554 (สาขาวิศวกรรมศาสตร์และอุตสาหกรรมวิจัย) จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ - อาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต
วงศ์ปลาสลิดทะเล

"ระวังสับสนกับ ปลาสลิดหิน"

"ปลาวงศ์อื่น ดูที่ วงศ์ปลากะพงสลิด"

วงศ์ปลาสลิดทะเล หรือ วงศ์ปลาสลิดหิน () เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Siganidae (/ซิ-กะ-นิ-ดี้/)

มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวแบบรูปไข่และแบนด้านข้าง หัวมีขนาดเล็ก เกล็ดมีขนาดเล็ก ครีบหางมีทั้งแบบตัดตรงและเว้าลึก ครีบหลังมีหนามแหลมคมและจะกางออก ซึ่งจะมีต่อมพิษที่เงี่ยงของครีบหลัง ครีบก้น และครีบท้อง เพื่อใช้ในการป้องกันตัว เป็นปลาที่กินพืชเป็นอาหารหลัก โดยมีพฤติกรรมการกินแบบแทะเล็มคล้ายกระต่าย อันเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ

มักพบในเขตชายฝั่งตามพื้นท้องทะเล, กองหินหรือแนวปะการัง และในดงหญ้าทะเล เป็นปลาที่สามารถรับประทานได้ แต่จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์เมื่อมือเปล่าจับ หนามเหล่านี้จะทิ่มตำ

มีอยู่เพียงสกุลเดียว คือ "Siganus" แบ่งออกได้เป็น 32 ชนิด และจากการศึกษาพบในน่านน้ำไทยประมาณ 15 ชนิด
ปลาสลิดหินแขก

ปลาสลิดหินแขก หรือ ปลาใบขนุนลายแถบ (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)

มีรูปร่างแบนข้างเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งรวมด้านหน้าและด้านหลังเป็นสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางแบบเว้าตื้น ด้านหลังมีสีกากีอมเหลือง ด้านข้างลำตัวและด้านท้องมีสีเหลือง มีลายเส้นสีจางตามทางยาวหลายเส้นตลอดทั้งลำตัว หัวและด้านหน้าเป็นลายจุด ครีบมีสีคล้ำ หรือมีสีเหลือสดที่ครีบก้น ครีบหางมีคล้ำ ไม่มีลาย

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร โดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงและอาศัยหากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ ตามกองหินและแนวปะการัง

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตน่านน้ำอินโด-แปซิฟิก อ่าวไทยและทะเลอันดามัน เป็นปลาที่มีพิษที่ก้านครีบแข็ง แต่สามารถใช้เนื้อในการรับประทานได้ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ปลาสลิดหินจุดแดง

ปลาสลิดหินจุดแดง หรือ ปลาใบขนุนจุดเหลือง (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)

มีรูปร่างแบนเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งทั้งด้านหน้าและด้านหลังรวมสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางมีปลายตัดตรง ลำตัวมีสีเทา มีจุดประสีเหลืองหรือสีส้มแดงกระจายอยู่ทั่วตัว รวมทั้งที่เป็นลายที่หน้าฐานครีบหลังส่วนปลายมีแต้มสีเหลือง

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 35 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในแถบอินโด-แปซิฟิก บริเวณชายฝั่ง มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงขนาดเล็ก ๆ ใกล้กองหินและแนวปะการัง หากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร จัดเป็นปลาที่พบได้ชุกชุม

ปัจจุบัน สามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีการผสมเทียม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และสามารถรับประทานเนื้อได้
ปลาปักเป้าหนามทุเรียนด่างดำ

ปลาปักเป้าหนามทุเรียนด่างดำ (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสองซี่ (Diodontidae)

เป็นปลาปักเป้าหนามทุเรียนชนิดหนึ่ง มีรูปร่างทรงกลม มีขากรรไกรและฟันแบบไม่ผ่าซีก ผิวหนังมีหนามสั้น ที่บริเวณใต้ตามีหนามชิ้นหนึ่งชี้ลงด้านล่าง ครีบทุกครีบมีขนาดเล็กปลายมน ลำตัวสีเทาอมเหลือง มีจุดเด่น คือ มีดวงสีดำขนาดใหญ่ที่มีขอบขาวทั่วตัว ครีบทุกครีบมีสีเหลืองใสโปร่งแสง ใต้ท้องสีขาว

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30-45 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 65 เซนติเมตร อาศัยอยู่ตามโพรงหินและวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ พบกระจายพันธุ์ในแถบอินโด-แปซิฟิก จากแอฟริกาใต้จนถึงทะเลญี่ปุ่น จนถึงตอนใต้ของออสเตรเลีย และหมู่เกาะมาร์แชลล์ ในน่านน้ำไทยพบได้ชุกชุม ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน มักพบตามชายฝั่งและแนวปะการัง กินอาหารจำพวก สัตว์น้ำขนาดเล็กที่อยู่บริเวณพื้นทะเล

เป็นปลาที่มีพิษ เนื้อใช้รับประทานไม่ได้ นิยมสตั๊ฟฟ์ทำเป็นเครื่องประดับ และเลี้ยงแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
หน่วยงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต

หน่วยงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต เป็นองค์กรตำรวจชำนัญพิเศษในทางต่อต้านการทุจริต บางองค์กรจัดตั้งขึ้นโดยรัฐธรรมนูญ บางองค์กรโดยกฎหมายระดับรองกว่า ในการนี้ อาจหมายถึง (แบ่งตามทวีป และเรียงตามลำดับอักษรของชื่อดินแดน)
ฐานข้อมูลเชิงวัตถุสัมพันธ์

ฐานข้อมูลเชิงวัตถุสัมพันธ์ () หรือระบบการจัดการฐานข้อมูลเชิงวัตถุสัมพันธ์ () เป็นระบบการจัดการฐานข้อมูลคล้ายกับ (PostgreSQL)

ในช่วงกลางปีพ.ศ. 2533 ได้มีผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์หลายตัว เช่น Illustra (ผลิตโดย Illustra Information Systems ต่อมาถูกซื้อโดย Informix Software ภายหลังได้ขายต่อให้กับ IBM) Omniscience (ผลิตโดย Omniscience Corporation ต่อมาขายให้กับ Oracle Corporation และเปลี่ยนชื่อผลิตภัณฑ์เป็น Oracle Lite) UniSQL (ผลิตโดย UniSQL, Inc. และต่อมาขายให้กับ KCOMS) และ Valentina database ซึ่งพัฒนาโดยรัสแลน ซาซูคิน ชาวยูเครน สิบปีต่อมา โพรเกรสคิวแอล ได้พัฒนาเวอร์ชฃันเชิงพาณิชย์ และได้เป็นพื้นฐานสำหรับผลิตภัณฑ์อีกหลาย ๆ ตัวในปัจจุบัน
แนวคิดหลายประการในฐานข้อมูลเชิงวัตถุสัมพันธ์ในช่วงเริ่มต้นได้ถูกนำมารวมในมาตรฐาน ในความเป็นจริง ผลิตภัณฑ์ใด ๆ ที่ได้เพิ่มลักษณะเชิงวัตถุตามข้อกำหนดของ SQL:1999 สามารถกล่าวได้ว่าเป็น ระบบการจัดการฐานข้อมูลเชิงวัตถุสัมพันธ์ได้ ตัวอย่างเช่น IBM's DB2 Oracle database และ Microsoft SQL Server เป็นต้น
ปลาสิงโตธรรมดา

ปลาสิงโตธรรมดา (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสิงโต (Scorpaenidae)

มีลักษณะเด่น คือ มีครีบอกยาวเป็นเส้นแลดูสวยงาม ครีบหลังมีก้านครีบแข็งยาวมาก ในปลาขนาดเล็กตาจะมีติ่งแหลม ซึ่งเมื่อโตขึ้นจะค่อย ๆ หดสั้นลงจนหายไปในที่สุด ลำตัวมีสีสันหลากหลาย ตั้งแต่ สีแดง, สีส้ม, สีน้ำตาลเข้ม เป็นลายบั้งเล็ก ๆ สลับกับบั้งสีจาง ๆ หรือสีชมพู ครีบหลังตอนท้ายหรือครีบก้นจะเป็นครีบใสโปร่งแสง มีจุดประสีดำ

มีพฤติกรรมล่าปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร โดยใช้ครีบอกที่แผ่ยาวเป็นเส้นไล่ต้อนให้จนมุม แล้วใช้ปากฮุบกินไปทั้งตัว

มีขนาดใหญ่ประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 35 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแนวปะการังและกองหินใต้น้ำ ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาใต้, ทะเลแดง, ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก, อินโดนีเซีย ในน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน จัดเป็นปลาที่พบได้บ่อยในบางพื้นที่

เป็นปลาที่มีพิษ ไม่มีการรับประทานกันเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันตามพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำและตู้ปลาตามบ้านในฐานะปลาสวยงาม
มีชาเอล ยุง

มีชาเอล ยุง () เกิดวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 ที่เมืองบัดโซเดิน ประเทศเยอรมนี เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวเยอรมัน ที่ซึ่งในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการประเภททีมและประเภทบุคคล โดยเป็นผู้ชนะทั้งสองรายการ ณ วันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ซึ่งเป็นวันเกิดครบรอบ 30 ปีของเขา มีชาเอล ยุง ได้สร้างประวัติศาสตร์ในฐานะนักขี่ม้าคนแรกของยุโรป ที่เป็นแชมป์โลกและแชมป์โอลิมปิกในเวลาเดียวกัน
เทศบาลตำบลหนองตาด

เทศบาลตำบลหนองตาด ตั้งอยู่ในเขตตำบลหนองตาด อำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ ได้มีการยกฐานะมาจากองค์การบริหารส่วนตำบลหนองตาด ในวันที่ 24 เดือนสิงหาคม 2555 มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 44.53 ตารางกิโลเมตร มีหมู่บ้านในเขตเทศบาล จำนวน 22 หมู่บ้านคือจำนวนประชากรในเขตเทศบาลตำบลหนองตาด มีจำนวน 10,780 คน 2,389 ครัวเรือน

อาชีพที่ประชากรส่วนใหญ่ประกอบกันคือ อาชีพเกษตรกรรม รับราชการ และ อาจจะมีอาชีพรับจ้างทั่วไป และ ค้าขายประกอบกันบ้างเล็กน้อย
วงศ์ปลาแมงป่อง

วงศ์ปลาแมงป่อง หรือ วงศ์ปลาสิงโต () เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งทะเล หาได้ยากในน้ำจืด ในอันดับปลาแมงป่อง (Scorpaeniformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Scorpaenidae

เป็นปลาที่เป็นที่รู้จักกันดีในอันดับนี้ มีครีบต่าง ๆ ใหญ่ โดยเฉพาะครีบอก ลำตัวหนาและแบนข้าง หลายชนิดมีสีสันสวยงาม บางชนิดมีลักษณะที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม ส่วนหัวมีหนามหรือมีเงี่ยง ก้านครีบแข็งต่าง ๆ มีพิษ ซึ่งพิษเหล่านี้ร้ายแรงมาก เป็นสารประกอบโปรตีน ผู้ที่โดนทิ่มจะรู้สึกเจ็บปวดแสบร้อนมาก ซึ่งพิษนี้มีไว้สำหรับการป้องกันตัว มิได้มีไว้เพื่อล่าเหยื่อแต่ประการใด

ส่วนมากมักจะอาศัยและหากินบริเวณพื้นน้ำ โดยอาจพบได้ลึกถึง 2,200 เมตร (7,200 ฟุต) โดยกินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำมีเปลือกเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามหรือแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ เป็นปลาที่ไม่ใช้เนื้อเป็นอาหารหรือเพื่อการบริโภค ยกเว้นแต่ในประเทศญี่ปุ่น, จีน และฮ่องกง ที่นิยมรับประทาน เพราะเนื้อแน่น มีรสชาติดี 
สำหรับในน่านน้ำไทยพบปลาในวงศ์นี้ไม่น้อยกว่า 25 ชนิด
คิซาราซุ

คิซาราซุ () เป็นเมืองในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ 138.73 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 130,119 คน

คิซาราซุตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของคาบสมุทรโบโซ มีทางด่วนโตเกียวอควาไลน์ ข้ามอ่าวโตเกียว เชื่อมต่อคิซาราซุกับเมืองคาวาซากิ ในจังหวัดคานางาวะ
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่

เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ (9 ธันวาคม พ.ศ. 2461 - 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) เจ้านายฝ่ายเหนือ เป็นนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่ และอดีตประธานรุ่นปรินส์รอยส์แยลวิทยาลัย 2478

เจ้ากุลวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2461 เป็นบุตรของเจ้าราชภาติกวงศ์ (หนานคำตัน) กับเจ้าอินหวัน มีพี่น้อง 2 คน เข้าศึกษาที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย ต่อมาได้ศึกษาจนสำเร็จปริญญาทางด้านกฎหมาย จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และได้ประกอบอาชีพทนายความ รวมทั้งเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับนายพิรุณ อินทราวุธ อดีต ส.ส.เชียงใหม่

เจ้ากุลวงศ์ สมรสกับนางภัทรา ณ เชียงใหม่ และได้ถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ ประกอบอาชีพทนายความ และมีรายได้เสริมจากการทำห้องแถวให้เช่าบริเวณหน้าตลาดเอื้องคำ ต่อมาได้เลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาเทศบาลนครเชียงใหม่ ในระหว่างปี พ.ศ. 2496 ถึงปี พ.ศ. 2501

เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือที่ได้เข้าร่วมฟ้อนในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดช ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501

เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้ที่มีบทบาทในการสนับสนุนเงินทุนในการทำนุบำรุงวัดพระธาตุดอยคำ อำเภอเมืองเชียงใหม่ ซึ่งเป็นวัดที่เจ้าอินหวัน ณ เชียงใหม่ มารดาของเจ้ากุลวงศ์ มีความศรัทธาเลื่อมใสมาก
ปูแสม

ปูแสม เป็นปูที่อาศัยอยู่ในระบบนิเวศป่าชายเลน จัดอยู่ในสกุล "Sesarma" ซึ่งประกอบด้วยปูหลายชนิด ดังตัวอย่างต่อไปนี้
ปลาสิงโตปีกเข็ม

ปลาสิงโตปีกเข็ม หรือ ปลาสิงโตครีบขาว (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแมงป่อง (Scorpaenidae)

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาสิงโตชนิดอื่น แต่มีครีบอกที่ส่วนปลายเป็นเส้นเรียวเล็กคล้ายปลายเข็ม ครีบหลังมีก้านครีบสั้นกว่า มีติ่งที่ตายาว ลายบนลำตัวเป็นบั้งขนาดใหญ่และมีจำนวนน้อยกว่าปลาสิงโตชนิดอื่น และเป็นสีแดงเข้มหรือสีคล้ำสลับกับลายสีจาง ครีบต่าง ๆ เป็นสีใสปนแดง ปลายครีบอกสีขาว

มีขนาดความยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ขนาดใหญ่ที่สุด 23 เซนติเมตร เป็นปลากินเนื้อ กินกุ้งและปลาขนาดเล็กต่าง ๆ เป็นอาหาร อาศัยอยู่ตามแนวปะการัง ของเขตอินโด-แปซิฟิก, แอฟริกาใต้, หมู่เกาะริวกิว, นิวแคลิโดเนีย ในน่านน้ำไทยจัดเป็นปลาที่พบได้ไม่บ่อย โดยพบได้ที่ฝั่งทะเลอันดามันเท่านั้น เช่น หมู่เกาะสุรินทร์, หมู่เกาะสิมิลัน, หมู่เกาะอาดัง-ราวี เป็นต้น

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ผักโขมหนาม

ผักโขมหนาม มีชื่อภาษาท้องถิ่นในภาคใต้เรียกว่า ผักโหมหนาม ส่วนที่แม่ฮ่องสอนและกะเหรี่ยงเรียกว่า กะเหม่อลอมี แม่ล้อกู่ และที่เขมรเรียกว่า ปะตี ส่วนภาคกลางจะเรียกว่า ผักขมสวน (; ) เป็นพืชล้มลุก ฤดูเดียว อายุสั้นประมาณ 2–4 เดือน หรือเมื่อออกดอก ติดเมล็ดแล้วก็จะค่อยๆ เหี่ยวแห้งตาย หรือเรียกว่าพืชที่มีอายุปีเดียวรับประทานเป็นผัก โดยลอกเปลือกและหนามออก

ยาพื้นบ้านล้านนาใช้ รากเผาไฟพอข้างนอกดำ จี้ที่หัวฝี ช่วยให้ฝีที่แก่แตก หรือผสมข้าวโพด ทั้งต้น ต้มน้ำดื่มแก้บวม ใช้ ทั้งต้น ต้มน้ำดื่ม ขับปัสสาวะ แก้ตกเลือด แน่นท้องและขับน้ำนม มีรายงานวิจัยว่า ทั้งต้นมีฤทธิ์ลดการบีบตัวของ ลำไส้เล็ก ส่วน ต้านสารพิษที่ทำลายตับ พบรายงานจากประเทศบราซิลว่า พืชนี้เป็นพิษต่อ วัว ควาย และ ม้า ทำให้สัตว์เหล่านี้มีอาการเซื่องซึม เบื่ออาหาร น้ำหนักลด ท้องเสียกลิ่นเหม็นมาก บางครั้งอาจมีเลือดปนในอุจจาระ นอกจากนั้นยังมีการทำการทดลองพบว่า สารที่ได้จากธรรมชาติ คือ น้ำด่างของผักโขมหนามสามารถล้างไหมได้ดี เทียบเท่าสารเคมี ที่ใช้ล้างไหมกันอยู่ในปัจจุบัน รากผักโขมหนามสามารถเป็นยาแก้ตกเลือด แก้ฝี แก้ขี้กลาก เป็นยาขับน้ำนม แก้แน่นท้อง แก้พิษ แก้ช้ำใน แก้ไข้ ระงับความร้อน ใช้ในเด็กแก้ลิ้นเป็นฝ้าละออง ช่อดอกและยอดอ่อนต้มเป็นอาหารหมู ยอดอ่อนและใบอ่อนใส่ลงในอาหารของชาวกะเหรี่ยงที่เรียกข้าวเบอะ
คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ อาจหมายถึง
คือหัตถาครองพิภพ (ละครโทรทัศน์)

คือหัตถาครองพิภพ หรือ คือหัตถาครองพิภพจบสากล เป็นละครโทรทัศน์ไทยซึ่งดัดแปลงจากนิยายชื่อเดียวกัน บทประพันธ์ของน้ำอบ หลังจากนิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์ได้ไม่นาน สุรางค์ เปรมปรีดิ์ ผู้ถือลิขสิทธิ์นวนิยายเรื่องนี้ได้นำมาทำเป็นละครโทรทัศน์โดยมอบหมายให้ศัลยา สุขะนิวัตติ์ เขียนบทโทรทัศน์ กำกับการแสดงโดยสยาม สังวริบุตร และผลิตโดยบริษัทดาราวิดีโอ ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ เวลา 20.30 น. - 22.30 น. ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม ถึงวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2538 
ต่อมาใน พ.ศ. 2556 สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ได้นำกลับมาสร้างใหม่อีกครั้ง โดยมีจรูญ ธรรมศิลป์ และนนทนันท์ ธัญญาสิริทรัพย์ ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับ เขียนบทโทรทัศน์โดยวรพันธ์ รวี และผลิตโดยบริษัทดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น โดยเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เวลา 9 นาฬิกา สยม สังวริบุตร ผู้บริหารบริษัทดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น ได้นำนักแสดงนำมาร่วมบวงสรวงละครที่วังวาริชเวสม์ และเริ่มเปิดกล้องถ่ายทำในวันนั้นทันที ซึ่งคราวนี้ได้นำนิยายภาคสอง (คือหัตถาครองพิภพจบสากล) มาสร้างรวมต่อเนื่องกันไปด้วย และออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ เวลา 20.20 น. ตั้งแต่วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ถึงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 จำนวน 26 ตอน
ผักแว่น

ผักแว่น หรือผักใบบัวบก เล็ก() เป็นเฟินน้ำชนิดหนึ่ง มีอายุหลายปี พบได้ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จัดอยู่ในวงศ์ Marsileaceae สกุล "Marsilea" มีลักษณะเป็นเหง้าเถาเลื้อยไปตามผิวดินหรือผิวน้ำหรือโคลนเลน พบเห็นได้ทั่วไปตามริมน้ำหรือพื้นดินที่มีน้ำขังแฉะ สามารถนำมากินเป็นผักสด มีคุณค่าทางอาหาร และยังมีสรรพคุณทางยา

ผักแว่นมีลักษณะจำแนกออกเป็นส่วนต่าง ๆ ดังนี้

ผักแว่นมีชื่อเรียกในแต่ละท้องถิ่นดังนี้