seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 ดำเนินการสอนหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิตเพื่อผลิตบัณฑิตทางเภสัชศาสตร์ให้มีคุณภาพตามมาตรฐานสากล เพื่อตอบสนองความต้องการของประเทศที่ยังขาดเภสัชกร บัณฑิตคณะเภสัชศาสตร์จะเป็นผู้ที่มีความใฝ่รู้ และใฝ่ศึกษาด้วยตนเอง สามารถแก้ปัญหา มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ในการพัฒนาวิชาการด้านเภสัชศาสตร์เป็นผู้ที่มีความรอบรู้เรื่องยาในทุกด้าน ได้แก่ การผลิตยา การจ่ายยา ติดตามและแนะนำการใช้ยาการบริหารและการจ่ายยา เป็นต้น สามารถให้บริการแก่สังคมในสายวิชาชีพเภสัชกรรม และการสาธารณาสุขให้มีประสิทธิผลทางด้านสุขภาพและอนามัยต่อชุมชนทั้งในเมืองและชนบท โดยยึดมั่นในจรรยาแห่งวิชาชีพ มีมนุษย์สัมพันธ์ และเจตคติที่ดีต่อสังคม

ปัจจุบันหลักสูตรของคณะเภสัชศาสตร์เป็นหลักสูตรปริญญาตรี 6 ปี โดยการศึกษาช่วง 4 ปีแรก จะเป็นรายวิชาจำเป็นพื้นฐานสำหรับวิชาชีพทางเภสัชศาสตร์ ส่วนปีที่ 5 - 6 จะเป็นกลุ่มวิชาเลือกในสาขาวิชาต่าง ๆ 3 สาขา คือ

ซึ่งนักศึกษาสามารถเลือกสาขาใดสาขาหนึ่งได้ตามความถนัดอันจะเป็นการเตรียมความพร้อมก่อนสำเร็จการศึกษาคณะเภสัชศาสตร์มีนโยบายที่จะสนับสนุนนโยบายของกระทรวงสาธารณสุขด้านการพัฒนาร้านยาเป็นสถานที่บริการสาธารณสุข ชุมชน ที่ประชาชนจะได้รับประโยชน์สูงสุด จึงได้จัดโครงการ “ นักศึกษาเพื่อเภสัชชุมชน ” ขึ้น เพื่อรับทายาทของผู้ประกอบการร้านขายยาเข้าศึกษาในคณะเภสัชศาสตร์โดยไม่ต้องผ่านการสอบข้อเขียน

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จัดการเรียนการสอนใน 2 ระดับการศึกษา คือ ระดับปริญญาตรี และ ปริญญาโท
31 ธันวาคม

วันที่ 31 ธันวาคม เป็นวันที่ 365 ของปี (วันที่ 366 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เป็น "วันสิ้นปี" ก่อนวันขึ้นปีใหม่ เป็นวันสุดท้ายของปี โดยวันรุ่งขึ้นเป็นวันที่ 1 มกราคม ของปีถัดไป
โซเดียมคาร์บอเนต

โซเดียมคาร์บอเนต หรือ โซดา แอช หรืออีกชื่อคือ โซดาซักผ้า สูตรเคมี คือ NaCO เป็นสารประกอบเกลือของกรดคาร์บอนิก มีลักษณะเป็นผงสีขาว ไม่มีกลิ่น สามารถดูดความชื้นจากอากาศได้ดี ละลายได้ในน้ำ มีฤทธิ์เป็นด่างแก่เมื่อละลายน้ำ ละลายได้เล็กน้อยในแอลกอฮอล์ พบในขี้เถ้าของพืชหลายชนิดและสาหร่ายทะเล (จึงได้ชื่อว่า โซดา แอช เนื่องจาก แอช ในภาษาอังกฤษ หมายถึง ขี้เถ้า) เป็นสารเคมีที่ใช้ในอุตสาหกรรมหลายชนิด เช่น แก้ว เซรามิคส์ กระดาษ ผงซักฟอก สบู่ การแก้ไขน้ำกระด้าง

โซเดียมคาร์บอเนต พบได้ในธรรมชาติในเขตแห้งแล้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแหล่งแร่ที่เกิดจากทะเลสาบที่ระเหยแห้งไป ในสมัยอียิปต์โบราณ มีการขุดแร่ที่เรียกว่า เนทรอน (natron) (ซึ่งเป็นเกลือที่ประกอบด้วยโซเดียมคาร์บอเนต (หรือ โซดา แอช) และโซเดียมไบคาร์บอเนต (เบกกิ้ง โซดา) และมีโซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) และโซเดียมซัลเฟต ปนอยู่เล็กน้อย) จากก้นทะเลสาบที่แห้ง ใกล้แม่น้ำไนล์ และนำมาใช้ในการทำมัมมี่ ใน ปี พ.ศ. 2481 (ค.ศ. 1938) พบแหล่งแร่โซเดียมคาร์บอเนตขนาดใหญ่ใกล้แม่น้ำกรีนริเวอร์ รัฐไวโอมิง สหรัฐอเมริกา ทำให้สหรัฐขุดแร่มาใช้แทนการผลิตทางกรรมวิธีทางเคมี

ในประเทศอื่น ๆ การผลิตโซเดียมคาร์บอเนตทำโดยกรรมวิธีทางเคมีที่เรียกว่า กระบวนการโซลเวย์ (Solvay process) ซึ่งค้นพบโดย เออร์เนส โซลเวย์ นักอุตสาหกรรมเคมีชาวเบลเยี่ยม ในปี พ.ศ. 2404 (ค.ศ. 1861) โดยเปลี่ยน โซเดียมคลอไรด์ (น้ำเกลือ) เป็น โซเดียมคาร์บอเนต โดยใช้ แอมโมเนีย และ แคลเซียมคาร์บอเนต (หินปูน) และสารที่เหลือจากกระบวนการมีเพียง แคลเซียมคลอไรด์ ซึ่งไม่เป็นพิษแม้ว่าอาจก่อให้เกิดความระคายเคืองได้ และ แอมโมเนียนั้นยังสามารถนำกลับมาใช้ได้อีก ทำให้กระบวนการโซลเวย์มีต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่ากรรมวิธีแบบเดิมมาก จึงถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตอย่างแพร่หลาย ในคริสต์ศตวรรษ 1900 โซเดียมคาร์บอเนต 90% ที่ผลิต ใช้วิธีการนี้ และยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน

เดิมนั้นการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตทำโดยกระบวนเคมีที่เรียกว่า กระบวนการเลอบลังก์ (Leblanc process) ซึ่งค้นพบโดยนักเคมีชาวฝรั่งเศส ชื่อ นิโคลาส เลอบลังก์ ในปี พ.ศ. 2334 (ค.ศ. 1791) โดยใช้ โซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) กรดซัลฟูริก (กรดกำมะถัน) แคลเซียมคาร์บอเนต (หินปูน) และถ่าน แต่กรดไฮโดรคลอริค (กรดเกลือ) ที่เกิดจากกระบวนการนี้ ทำให้เกิดมลพิษทางอากาศ และแคลเซียมซัลไฟด์ ที่เหลือจากกระบวนการทำให้เกิดปัญหาต่อสิ่งแวดล้อม แต่เนื่องจากโซเดียมคาร์บอเนตเป็นสารเคมีพื้นฐานในอุตสาหกรรมหลายชนิด ทำให้มีการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตโดยกรรมวิธีนี้ และเป็นกรรมวิธีหลักมาจนถึงช่วงปี พ.ศ. 2423 - 2433 (ช่วง ค.ศ. 1880 - 1890) หลังการค้นพบกระบวนการโซลเวย์ กว่า 20 ปี โรงงานผลิตแคลเซียมคาร์บอเนตที่ใช้กระบวนการ เลอบรังค์แห่งสุดท้ายปิดลงในช่วงปี พ.ศ. 2463 (ค.ศ. 1920)
โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์

โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ (อังกฤษ: Doraemon the movies) เป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาวฉบับพิเศษ สร้างโดยบริษัทผลิตภาพยนตร์ เพื่อจัดฉายในโรงภาพยนตร์ปีละหนึ่งตอนในช่วงเดือนมีนาคมเป็นประจำทุกปี ในประเทศญี่ปุ่นเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523) ตอนไดโนเสาร์ของโนบิตะทั้งนี้ใน พ.ศ. 2548 ยังมีการฉลองครบรอบ 25 ปีของการฉายโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์อีกด้วย และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 ที่ประเทศญี่ปุ่นก็ได้มีการฉาย โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ตอนไดโนเสาร์ของโนบิตะฉบับสร้างใหม่ โดยใช้ทีมนักพากย์ชุดใหม่ทั้งหมด ซึ่งเป็นชุดที่พากย์เสียงให้กับ โดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวีสร้างใหม่ ที่กำลังออกอากาศทางโทรทัศน์ของประเทศญี่ปุ่นอยู่ในขณะนี้ นอกจากนั้นยังมีการดัดแปลงผลิตออกเป็นฉบับหนังสือการ์ตูนด้วย ปัจจุบันมีการสร้าง โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ มาแล้วทั้งหมด 36 ตอน และมีการนำตอนเก่ามาสร้างใหม่ตั้งแต่ พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา

โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์นี้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ประเทศไทย ตอนแรกคือ ไดโนเสาร์ของโนบิตะ (Nobita's Dinosaur) นำเข้ามาฉายโดยไชโยภาพยนตร์ เริ่มรอบปฐมทัศน์ 2 โรงด้วยกันคือ โรงภาพยนตร์เมโทร และสามย่าน เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2525 หรือหลังจากประเทศญี่ปุ่น 2 ปี ซึ่งทางไชโยภาพยนตร์ใช้ชื่อตอนว่า "โดเรม่อนผจญไดโนเสา" ตามชื่อเรียกโดราเอมอนฉบับหนังสือการ์ตูน ของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจในสมัยนั้น หลังจากเข้าฉายประมาณหนึ่งเดือน สามารถทำรายได้ประมาณ 2 ล้านบาท ซึ่งถือว่าเป็นรายได้ที่ไม่น้อยในสมัยนั้น

ต่อมาทางไชโยภาพยนตร์นำตอนที่สองของฉบับภาพยนตร์มาฉายคือ โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ โดยเข้าฉายหลังจากตอนแรกออกจากโรงภาพยนตร์ไปได้เพียงสัปดาห์เดียว ตอนนี้เข้าฉายในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2525 โดยตั้งชื่อตอนว่า "โดเรม่อนบุกพิภพอวกาศ" มีการเพิ่มโรงขึ้นอีก 2 โรงคือโรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมไทย และโรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง แม้จะเข้าฉายในช่วงเวลาปิดเทอม และมีการเพิ่มโรง แต่รายได้กลับน้อยกว่าที่คาดการณ์ไว้ เหตุเพราะในช่วงเวลานั้น ทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ได้เริ่มออกอากาศโดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวีแล้ว ทำให้ประชาชนไม่สนใจในการเข้าชมในโรงภาพยนตร์มากเท่าที่ควร

หลังจากนั้นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ก็ไม่มีผู้จัดฉายในประเทศไทยอีกเลย แต่สามารถหาชมได้ในรูปแบบวิดีโอเทป หรือวีซีดีแทน จากนั้นใน พ.ศ. 2544 ทางเจเอสแอลก็ได้จัดฉาย โดราเอมอนตอนตำนานสุริยกษัตริย์ ในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2545 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองโดราเอมอนอายุครบ 30 ปี ถือได้ว่าเป็นการกลับมาของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ที่จัดฉายในโรงภาพยนตร์อีกครั้งหนึ่ง นับตั้งแต่ พ.ศ. 2525 หรือเป็นเวลาเกือบ 20 ปีทีเดียว โดยให้ วิจิตอล เป็นผู้ได้รับสิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่าย

ในอีก 2 ปีให้หลัง ได้มีการเปลี่ยนผู้จัดฉายเป็นบริษัทดับบลิว พี เอ็ม ฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล จัดฉายโดราเอมอนตอนโนบิตะและอัศวินแดนวิหค เข้าฉายในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2546 หลังจากนั้นก็ได้จัดฉายเป็นประจำเรื่อยมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 - พ.ศ. 2557 โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ได้เป็นผู้ถือสิขสิทธิ์ เช่นเดียวกับ ซีรีส์

ต่อมาปี พ.ศ. 2560 เป็นต้นไป เค เมจิก บาย กันตนา ได้เป็นผู้ถือสิขสิทธิ์ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป เพียงแต่ภาค Stand By Me เอ็ม พิคเจอร์ส เป็นผู้รับสิขสิทธิ์ แต่กันตนา โปรโมทให้ ต่อมา เอ็ม พิคเจอร์ส ถือครองลิขสิทธิ์ฉายแทน
ซะกุระ ทังเงะ

ซะกุระ ทังเงะ (คันจิ:丹下 桜; ฮิรางานะ:たんげ さくら) เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น

เธอเกิดวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2516 ณ ไอจิ ประเทศญี่ปุ่น และสังกัดอาโอนิ โปรดักชัน
เทะมะริ

เทมาริ หรือ เทะมะริ () อาจหมายถึง
นีวเว

นีวเว (; นีวเว: ) เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ มักเรียกว่า "Rock of Polynesia" นีวเวปกครองตนเอง แต่นอกจากนี้ นีวเวยังอยู่ในความสัมพันธ์เสรี (free association) กับประเทศนิวซีแลนด์ด้วย นั่นหมายความว่าประมุขโดยชอบธรรมของนิวซีแลนด์เป็นประมุขรัฐของนีวเวด้วย และความสัมพันธ์ทางการทูตส่วนใหญ่จะจัดโดยนิวซีแลนด์ นีวเวตั้งอยู่ห่างจากทางตะวันออกเฉียงเหนือของนิวซีแลนด์ 2,400 กิโลเมตร และตั้งอยู่ในบริเวณสามเหลี่ยมระหว่างประเทศตองงา ประเทศซามัว และหมู่เกาะคุก
คำไต สีพันดอน

คำไต สีพันดอน (; เกิด 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 ที่แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว) เป็นประธานประเทศลาว ปัจจุบัน สมรสแล้ว มีบุตร 5 คน (ลูกชาย 2 คน ลูกสาว 3 คน)
เทพบุตรถังแตก

เทพบุตรถังแตก () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยม ทั้งในประเทศไทย และต่างประเทศ เป็นการ์ตูนแนว ตลก/ดราม่า ในประเทศไทยจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ และ พ.ศ. 2544 ภาคละครไต้หวัน ที่นำแสดงโดย วิค F4 ยังเคยนำมาออกอากาศเป็นทางโทรทัศน์ ทางช่อง 3 อีกด้วย และต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ประเทศญี่ปุ่นเองก็นำมาสร้างในฉบับละครเช่นกัน นำแสดงโดย นิโนะมิยะ คาซึนาริ (แสดงเป็น ทาโร่) และซากุราอิ โช (แสดงเป็น ทาคูยะ) ทั้งสองเป็นนักร้องวง อาราชิ

ยามาดะ ทาโร่ ชายหนุ่มที่ทุกๆ คนจับตามอง ทุกๆ คนคิดว่า เขาจะต้องเป็นลูกมหาเศษรฐี, เจ้าชายจากต่างประเทศผู้มาตามหารักแท้ เพราะเขาทั้งเก่งในทุกๆ ด้าน, หน้าตาดี, จิตใจดีงาม ไม่ว่าจะเป็นการเรียนก็ได้ที่หนึ่ง, สอบเข้าเป็นนักเรียนทุนได้ตลอด, กีฬาก็ยอดเยี่ยม ทุกๆ อย่างของเขาดีทั้งหมด เว้นเสียแต่ว่าเขายากจนมาก ความสามารถพิเศษสุดของยามาดะ คือการได้ยินเสียงเหรียญตกในระยะหลายกิโลเมตร แม้กระทั่งหลับอยู่
แวน

เครือข่ายครอบคลุมบริเวณเมืองใหญ่ หรือ แมน (, MANs) คือ เครือข่ายคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่มากจะมีขนาดครอบคลุมเมืองหรือบริเวณมหาวิทยาลัย ระบบโครงสร้างพื้นฐานโดยปกติแล้วจะเป็นระบบไร้สายเช่นการใช้คลื่นไมโครเวฟหรือใช้ใยแก้วนำแสง เป็นตัวเชื่อมต่อระหว่างสถานที่ต่างๆเข้าด้วยกัน

ตัวอย่างการใช้งานจริง เช่น ภายในมหาวิทยาลัยหรือในสถานศึกษา จะมีระบบแมนเพื่อเชื่อมต่อระบบแลนของแต่ละคณะวิชาเข้าด้วยกันเป็นเครือข่ายเดียวกันในวงกว้างเทคโนโลยีที่ใช้ในเครือข่ายแมนได้แก่ ATM, FDDI และ SMDSระบบเครือข่ายแมนที่จะเกิดในอนาคตอันใกล้ คือระบบที่จะเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์ภายในเมืองเข้าด้วยกันโดยผ่านเทคโนโลยี
หวัง ฉงหยาง

เฮ้งเตงเอี้ยง () เกิดในช่วง ค.ศ. 1113 - 1170 ในปลายสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในช่วงกลียุคของจีน เนื่องจากการราชสำนักจิน(กิม)ยกกำลังบุกราชสำนักซ่งจนต้องถอยร่นลงมาตั้งหลักที่นครหลินอัน(หางโจว)

เฮ้งเตงเอี้ยง หรือ หวังชงหยาง มีชื่อเดิมว่า "หวังจงฟู่" () เขาเกิดในครอบครัวมีอันจะกินครอบครัวหนึ่ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงมีโอกาสได้รับการศึกษาศิลปศาสตร์ทุกแขนงอย่างเต็มที่ เมื่อโตเป็นหนุ่มใหญ่หวังจงฟู่ก็มีความต้องการก่อตั้งกลุ่มต่อต้านทัพจิน(ชนเผ่าหนี่เจิน)ขึ้น แต่ในปี ค.ศ.1159 เมื่อหวังจงฟู่อายุได้ 49 ปี ก็ได้มีโอกาสพบกับเซียนสองคนในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง คือ จงหลี่ฉวน และ หลูตงปินจึงหันมาบวชเป็นนักพรตในลัทธิเต๋าแทน และมีฉายาในทางธรรมว่า ฉงหยางจื่อ（重阳子） นับแต่นั้นเป็นต้นมา

เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นหนึ่งตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก แต่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ตามช่วงเวลาในท้องเรื่อง แต่ได้รับการอ้างถึงในเนื้อเรื่องหลายครั้ง
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งนิกายช้วนจินก่า มีฉายาว่า เทพมัชฉิม และเป็นอันดับหนึ่งของห้ายอดฝีมือแห่งยุคที่ชนะการประลองถกกระบี่เขาหัวซานครั้งแรก ซึ่งได้ครองคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็ง แต่ไม่ปรารถนาที่จะฝึกยอดวิชา เพียงแต่ต้องการไม่ให้ยุทธภพต้องวุ่นวาย จึงเก็บรักษาคัมภีร์ยุทธไว้ใต้เบาะ

เฮ้งเตงเอี้ยงเดิมมีชื่อว่า เฮ้ง เตี่ยง เขาเป็นศิษย์ผู้พี่ของเฒ่าทารกจิวแป๊ะทงโดยมีอาจารย์ คือนักพรต หลี ต้ง ปิน เฮ้งเตงเอี้ยงมีศิษย์เจ็ดคน หรือเจ็ดนักพรตช้วนจิน เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นคนมีเมตตา ฉลาดหลักแหลม คิดค้นวิชามากมาย เช่น พลังธาตุธรรมชาติ เพลงกระบี่ช้วนจินและค่ายกลเจ็ดดาวที่เหล่านักพรตทั้งเจ็ดเคยใช้รับมือกับมารบูรพาอึ้งเอี๊ยะซือ เฮ้งเตงเอี้ยงทราบดีว่าตนเองเป็นโรคร้ายรู้ตัวว่ามีชีวิตได้อีกไม่นาน จึงเดินทางไปต้าหลี่เพื่อถ่ายทอดวิชาพลังธาตุธรรมชาติที่เป็นดาวข่มวิชาลมปราณคางคกของพิษประจิม แต่เนื่องจากชื่อเสียงของเฮ้วเตงเอี้ยงและราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮงอยู่ในระดับเดียวกัน ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการน่าเกลียดจึงเสนอเป็นการแลกเปลี่ยนศึกษาวรยุทธ์กับราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง โดยได้รับการแนะนำวิชาดรรชนีเอกสุริยันจากราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง และถ่ายทอดวิชาพลังธาตุธรรมชาติให้ราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง

เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นเจ้าของสุสานโบราณแต่ภายหลังได้ยกให้ ลิ้มเซียวเอ็ง ซึ่งต่อมาลิ้มเซียวเอ็ง ก็เป็นผู้ก่อตั้งสำนักสุสานโบราณ ซึ่งเป็นอาจารย์ยายของลี้มกโช้ว และเซียวเล้งนึ่ง ซึ่ง เฮ้งเตงเอี้ยง กับ ลิ้มเซียวเอ็ง รักใคร่ชอบพอกันแต่มิอาจได้อยู่ร่วมกัน
กอร์กอน

กอร์กอน เป็นอสูรกายน่าเกลียดน่ากลัวมีผมเป็นงู มีด้วยกันสามพี่น้องคงกระพันฆ่าไม่ตาย ยกเว้นตัวน้องสุดท้องที่ชื่อเมดูซ่าที่อาจฆ่าให้ตายได้ หากผู้ใดมองตานางเมดูซ่าจะกลายเป็นหิน ตำนานกล่าวว่าเดิมทีกอร์กอนทั้งสามเป็นเทพธิดารูปงามและอ่อนโยน มีความบริสุทธิ์เป็นพรหมจารีย์ แต่ขณะที่เมดูซ่ากำลังบูชาเทวีเอเธน่าในวิหารได้ถูกโพไซดอนหลงรักและพยายามใช้กำลังขืนใจ เรื่องรู้ถึงเทวีเอเธน่าทรงได้ฉวยโอกาสใส่ความว่าลบหลู่นางโดยการสมสู่ในวิหารของนางเนื่องด้วยความเดิมเอเธน่ากับเมดูซ่ามีแม่คนเดียวกัน และเอเธน่าต้องการทำลายเมดูซ่าให้สิ้นซาก จึงสาปให้เมดูซ่ามีหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว และสาปให้ผมที่สวยงามดุจเส้นไหมทองของนางกลายเป็นงูเลื้อยยั้วเยี้ยเต็มหัว จากหญิงพรหมจารีย์ที่งดงาม ก็กลายเป็นปีศาจที่น่าขยะแขยง เมดูซ่าทั้งโศกเศร้า อับอาย และน้อยใจในความอยุติธรรมทั้งที่เธอมิได้ทำผิด ทั้งที่เธอตั้งใจรักษาพรหมจารีย์ แต่นางก็มิเคยได้ผลความดีตรงนั้นเลยจนนางมีแต่ความอับอายและความแค้น จนเมดูซ่าต้องการทำลายทุกชีวิตที่ขวางหน้าจากความเกลียดชังที่ปะทุขึ้น ทุกคนที่มองหน้านางก็จะกลายเป็นหินไปหมด จนได้กล่าวขวัญเป็นอสูรกายที่ร้ายกาจที่สุดในตำนานกรีก วีรบุรษเพอร์ซีอุสเป็นผู้สังหารเมดูซ่าโดยใช้ดาบที่เทวีเอเธน่าประทานให้ตัดหัวของเมดูซ่า จากนั้นเมดูซ่าก็จบชะตากรรมจากชีวิตอันโหดร้ายที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมของเธอในที่สุด นับว่าเป็นอสุรกายที่มีความเป็นมาอันน่าสงสารและน่าเห็นใจมากที่สุด
อำเภอขุนยวม

ขุนยวม () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดแม่ฮ่องสอน พื้นที่อยู่ท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำ ประชากรมีเชื้อสายทั้งชาวเขา ไทยใหญ่ จีน และพม่า นับเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดและของภาคเหนือ

อำเภอขุนยวมตั้งอยู่บนที่ราบกว้างใหญ่ สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 600 เมตร มีพื้นที่รวม 2,365 ตารางกิโลเมตร มีตำแหน่งที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ดังนี้

อำเภอขุนยวมเดิมเป็นเมืองขนาดเล็ก เรียกกันว่า เมืองขุนยวม ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไต (ชาวไทยใหญ่) พวกเขาเรียกเมืองนี้ว่า "บ้านกุ๋นลม" (เพราะหมู่บ้านนี้มีอากาศหนาวเย็น มีลมพัดตลอดเวลา) มีเจ้าเมืองเรียกว่า "ชานกะเล" ชื่อว่า "พญาสิงหนาทราชา" เป็นเจ้าเมืองคนแรก

เมื่อปี พ.ศ. 2453 เมืองขุนยวมได้ถูกยุบลงเป็น อำเภอขุนยวม โดยมีขุนเดชประชารักษ์เป็นนายอำเภอคนแรก นายอำเภอคนปัจจุบัน คือ นายพงศ์พีระ ชูชื่น

อำเภอขุนยวมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอขุนยวมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่

ประชากรส่วนใหญ่ของอำเภอขุนยวมมีเชื้อสายไทยใหญ่หรือชาวไต ประกอบด้วยครัวเรือนทั้งหมด 5,275 ครัวเรือน มีประชากร 21,500 คน ชาย 11,197 คน หญิง 10,303 คน

แหล่งท่องเที่ยวภายในอำเภอขุนยวมมีทั้งแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ และศิลปวัฒนธรรม ดังนี้

มีถนนหลายสายที่ตัดผ่านไปยังอำเภอขุนยวม ขึ้นอยู่กับว่าจะเดินทางจากตำแหน่งใด
วิทยาลัยเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต

วิทยาลัยเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้เปิดดำเนินการสอนหลักสูตรเภสัชศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาเภสัชศาสตร์ได้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2530 นับเป็นคณะเภสัชศาสตร์สถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกของประเทศไทย นอกเหนือจากคณะเภสัชศาสตร์ของมหาวิทยาลัยของรัฐ 6 สถาบันในขณะนั้น โดยมี ศ.(พิเศษ) ภญ.ฉวี บุนนาค เป็นคณบดีคนแรกของคณะ

ในระยะแรกเปิดสอนหลักสูตรเภสัชศาตรบัญฑิต เป็นหลักสูตร 5 ปี โดยนักศึกษาจะศึกษาเพื่อการเป็นเภสัชกรในช่วง 4 ปีแรกของหลักสูตร และศึกษากระบวนวิชาทางเลือก ให้มีความรู้และทักษะเฉพาะทาง ตลอดจนฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพในทางเลือกในชั้นปีที่ 5 และได้มีการปรับปรุงหลักสูตรอีกหลายครั้ง คือ หลักสูตรเภสัชศาสตร์ปีการศึกษา 2542 ประกอบด้วย 232 หน่วยกิต (ไตรภาค), 2544 ประกอบด้วย 186 หน่วยกิต (ทวิภาค), 2546, 2547 และ 2548 ตามลำดับ และในปีการศึกษา 2545 วิทยาลัยเภสัชศาสตร์เคยได้รับอนุมัติให้เปิดหลักสูตรเภสัชศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเภสัชศาสตร์ขึ้นอีก 1 หลักสูตร (ปัจจุบันหลักสูตรนี้ปิดไปแล้ว และได้เปิดหลักสูตรบัณฑิตศึกษาอีกครั้งในปีการศึกษา 2555)

สภาเภสัชกรรมได้เริ่มมีบทบาทในการควบคุมการผลิตเภสัชกรมากขึ้น โดยได้กำหนดให้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป เฉพาะหลักสูตรเภสัชศาสตร์ที่เปิดสอน 6 ปี เท่านั้นที่จะได้รับการอนุมัติจากสภาเภสัชกรรมให้สอบใบประกอบวิชาชีพเภสัชกรรมได้ ทำให้คณะฯ ต้องปรับเปลี่ยนหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิตจากเดิมที่เป็นหลักสูตร 5 ปี ให้เป็นหลักสูตร 6 ปี ในปีการศึกษา 2552 คือหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (ฉบับปรับปรุง) พ.ศ. 2552 (Doctor of Pharmacy Program) และมีการปรับปรุงหลักสูตร 6 ปีอีกหลายครั้ง

วิทยาลัยเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ได้ยกฐานะจากคณะเภสัชศาสตร์เป็นวิทยาลัยเภสัชศาสตร์ เมื่อ มิถุนายน พ.ศ. 2561

ได้ผลิตเภสัชกรรุ่นแรกออกไปในปี 2535 จำนวน 41 คน จนถึงปัจจุบันได้ผลิตเภสัชกรไปแล้วรวม 24 รุ่น มีจำนวนทั้งสิ้น 2,926 คนวิทยาลัยเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ทำการเปิดสอนตั้งแต่ระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก

ในปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรจากเดิมที่ใช้เวลาศึกษา 5 ปี (เภสัชศาสตรบัณฑิต) เปลี่ยนเป็น 6 ปี (หลักสูตรการบริบาลทางเภสัชกรรม) ดังนั้นตั้งแต่ปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป จะมีนักศึกษา 2 หลักสูตร เมื่อผลิตนักศึกษารหัส 51 จบหลักสูตร (5 ปี) แล้ว หลักสูตรการศึกษาก็จะเหลือเพียงหลักสูตรเดียวคือ หลักสูตร 6 ปี

"นักศึกษารหัส 51 จะเป็นรุ่นสุดท้ายของหลักสูตรนี้"

ชื่อปริญญาสำหรับนักศึกษารหัส 52 เป็นต้นไป

ชื่อปริญญา

สำหรับนักศึกษารหัส 55 เป็นต้นไป

ชื่อปริญญา

ในปีการศึกษา 2556 ได้ปรับปรุงหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (Doctor of Pharmacy Program) สาขาเภสัชศาสตร์ เป็นสาขาเภสัชอุตสาหการ

สำหรับนักศึกษารหัส 56 เป็นต้นไป

ชื่อปริญญา

เปิดสอนในปีการศึกษา 2555 เป็นต้นไปชื่อปริญญา

ในปีการศึกษา 2556 ได้เปิดสอนอีกหลักสูตร คือ 
(ปิดหลักสูตรแล้วตั้งแต่ภาคการศึกษาที่ 2 ปีการศึกษา 2559 เป็นต้นไป)

ชื่อปริญญา

ในปีการศึกษา 2560 ได้เปิดสอนอีกหลักสูตร คือ

ชื่อปริญญา

เปิดสอนในปีการศึกษา 2555 เป็นต้นไป

ชื่อปริญญา
ปรีดา วิบูลย์สวัสดิ์

ศาสตราจารย์ ดร.ปรีดา วิบูลย์สวัสดิ์ ราชบัณฑิตและนักวิจัยไทยอาวุโสที่มีผลงานเด่นด้านพลังงานและพลังงานทางเลือก ทั้งทางด้านวิชาการและการเข้าร่วมเป็นคณะทำงานในคณะกรรมการด้านนโยบายพลังงานหลายชุด นอกจากนี้ยังมีผลงานด้านการจัดการการศึกษาและการวิจัยอีกด้วย ปัจจุบันเป็นอธิการบดี มหาวิทยาลัยชินวัตร

พ.ศ. 2537 ศ.ดร.ปรีดา ได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ประเภทบุคคล จาก มูลนิธิโทเรเพื่อการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ ประเทศไทย

พ.ศ. 2549 ศ.ดร.ปรีดา ได้รับรางวัลเกียรติยศ PTIT Distinguished Fellow ประจำปี 2549-2550 จาก สถาบันปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย
อำเภอบางคนที

บางคนที เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดสมุทรสงคราม เดิมชื่อ อำเภอสี่หมื่น ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อในปี พ.ศ. 2457 มาเป็นชื่อ บางคณฑี

อำเภอบางคนทีมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอบางคนทีแบ่งเขตการปกครองย่อย เป็น 13 ตำบล 101 หมู่บ้าน

ท้องที่อำเภอบางคนทีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่อำเภอบางคนทีเป็นที่ตั้งของสถาบันอุดมศึกษาแห่งเดียวของจังหวัดสมุทรสงคราม คือ สถาบันการเรียนรู้เพื่อปวงชน เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกของจังหวัดสมุทรสงคราม ก่อตั้นเมื่อปี พ.ศ. 2553
กิโยตีน

กิโยตีน () เป็นชื่อเรียกของอุปกรณ์การประหารชีวิตของฝรั่งเศส ถูกประดิษฐ์ขึ้นในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสเพื่อใช้ตัดคอนักโทษ กิโยตีนประกอบโครงโดยส่วนมากจะเป็นไม้ ไว้สำหรับแขวนใบมีดรูปสี่เหลี่ยมคางหมู น้ำหนักประมาณ 40 กก. ใบมีดจะถูกแขวนไว้ในส่วนบนสุด ภายใต้ใบมีดจะเป็นส่วนที่ให้ผู้ถูกลงโทษวางศีรษะ เมื่อเชือกได้ถูกปล่อยหรือตัดลง ใบมีดที่หนักจะหล่นลงไม้ในระยะทางประมาณ 2.3 เมตร และตัดศีรษะผู้ถูกประหาร (ความสูงและน้ำหนักตามมาตรฐานกิโยตีนฝรั่งเศส)

ประเทศฝรั่งเศสได้ชื่อว่าเป็นประเทศแรกที่ใช้การประหารชีวิตด้วยกิโยตีน นีกอลา ฌัก แปลตีเย (Nicolas J. Pelletier) โจรปล้นสัญจรถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนเป็นคนแรกเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1792 ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 สหราชอาณาจักร มีเครื่องลงโทษลักษณะที่คล้ายกันชื่อกรงเหล็กตะแลงแกง และมีเครื่องลงโทษลักษณะคล้ายกันในประเทศอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์

อ็องตวน หลุยส์ สมาชิกของกลุ่ม Académie Chirurgical เป็นบุคคลที่คิดค้นการทำงานของเครื่องกิโยตีน โดยเครื่องกิโยตีนตอนแรกได้ใช้ชื่อว่า ลูยซง (Louison) หรือลูยแซ็ต (Louisette) แต่ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กิโยตีน" ตามชื่อของ ดร. โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง แพทย์ชาวฝรั่งเศสเป็นผู้เสนอแนะการประหารชีวิตโดยการตัดคอ ภายหลัง ดร.กิโยตีน ได้เปลี่ยนนามสกุล เนื่องจากไม่ต้องการใช้ชื่อสกุลเป็นคำเดียวกับวิธีการประหารชีวิต ทั้งนี้ก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส ผู้มีชื่อเสียงมักถูกตัดคอโดยดาบหรือขวาน ในขณะที่ชาวบ้านทั่วไปจะถูกแขวนคอ หรือวิธีการประหลาดต่าง ๆ ในช่วงของยุคกลาง (เช่น ถูกเผาหรือมัดกับล้อไม้) ในการตัดคอ มีหลายครั้งที่ตัดคอไม่สำเร็จในดาบแรก ทำให้เกิดความทรมานต่อผู้ถูกประหารชีวิต การใช้กิโยตีนจะทำให้ผู้ถูกประหารชีวิตเจ็บปวดน้อยที่สุด ในช่วงปฏิวัติฝรั่งเศส มีผู้ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนอย่างน้อย 20,000 คน โดยการประหารด้วยกิโยตีนถือเป็นที่สนใจของบุคคลทั่วไปเช่นกัน

กิโยตีนถือเป็นเครื่องประหารชนิดเดียวที่ถูกกฎหมาย จนกระทั่งยกเลิกกฎหมายประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1881 อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทวีปยุโรปได้ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของนาซีเยอรมนี นาซีได้นำเครื่องกิโยตีนมาใช้ในการประหารชีวิตผู้ที่ต่อต้านระบอบนาซีในเยอรมนี บุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนคือ ออยเกิน ไวด์มันน์ (Eugene Weidmann) ฆาตกรสังหาร 5 ศพชาวเยอรมัน โดยถูกตัดศีรษะเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1939 เวลา 16.32 น. ภายนอกคุกแซ็ง-ปีแยร์ (Saint-Pierre) ที่เมืองแวร์ซาย
กรด

กรด (อังกฤษ: acid, มาจากภาษาละติน acidus/acēre หมายถึง "เปรี้ยว") เป็นสารซึ่งทำปฏิกิริยากับเบส โดยทั่วไป กรดสามารถระบุดมเล่ได้ด้วยรสเปรี้ยว,สมบัติทำปฏิกิริยากับโลหะอย่างแคลเซียม และเบสอย่างโซเดียมคาร์บอเนต กรดที่ละลายน้ำมี pH น้อยกว่า 7 โดยที่กรดจะแรงขึ้นตามค่า pH ที่ลดลง และเปลี่ยนกระดาษลิตมัสสีน้ำเงินเป็นแดง

ตัวอย่างทั่วไปของกรด รวมไปถึง กรดน้ำส้ม (น้ำส้มสายชู), กรดซัลฟิวริก (ในแบตเตอรีรถยนต์), และกรดทาร์ทาริก (ในการทำขนม) ดังสามตัวอย่างข้างต้น กรดสามารถเป็นได้ทั้งสารละลาย ของเหลวหรือของแข็ง สำหรับแก๊ส อย่างเช่น ไฮโดรเจนคลอไรด์ ก็เป็นกรดได้เช่นกัน กรดแรงและกรดอ่อนเข้มข้นบางตัวมีฤทธิ์กัดกร่อน แต่มีข้อยกเว้น เช่น คาร์บอรีนและกรดบอริก

นิยามกรดโดยทั่วไปมีสามนิยาม ได้แก่ นิยามอาร์เรเนียส นิยามเบรินสเตด-ลาวรี และนิยามลิวอิส นิยามอาร์เรเนียสกล่าววว่า กรดคือ สสารที่เพิ่มความเข้มข้นของไฮโดรเนียมไอออน (HO) ในสารละลาย นิยามเบรินสเตด-ลาวรีเป็นการขยายขึ้น คือ กรดเป็นสสารซึ่งสามารถทำหน้าที่ให้โปรตอน กรดส่วนมากที่พบในชีวิตประจำวันเป็นสารละลายในน้ำ หรือสามารถละลายได้ในน้ำ และสองนิยามนี้เกี่ยวเนื่องที่สุด สาเหตุที่ pH ของกรดน้อยกว่า 7 นั้น เป็นเพราะความเข้มข้นของไฮโดรเนียมไอออนมากกว่า 10 โมลต่อลิตร เนื่องจาก pH นิยามเป็นลอการิทึมลบของความเข้มข้นของไฮโดรเนียมไออน ดังนั้น กรดจึงมี pH น้อยกว่า 7 ตามนิยามเบรินสเตด-ลาวรี สารประกอบใดซึ่งสามารถให้โปรตอนง่ายสามารถพิจารณาได้ว่าเป็นกรด ตัวอย่างมีแอลกอฮอล์และเอมีน ซึ่งมีหมู่ O-H หรือ N-H

ในทางเคมี นิยามกรดลิวอิสเป็นนิยามที่พบมากที่สุด กรดลิวอิสเป็นตัวรับอิเล็กตรอนคู่โดดเดี่ยว ตัวอย่างกรดลิวอิส รวมไปถึงไอออนลบโลหะทั้งหมด และโมเลกุลอิเล็กตรอนน้อย เช่น โบรอนฟลูออไรด์ และอะลูมิเนียมไตรคลอไรด์ ไฮโดรเนียมไอออนเป็นกรดตามทั้งสามนิยามข้างต้น ที่น่าสนใจคือ แม้แอลกอฮอล์และเอมีนสามารถเป็นกรดเบรินเสตด-ลาวรีได้ตามที่อธิบายข้างต้น ทั้งสองยังทำหน้าที่เป็นเบสลิวอิสได้ เนื่องจากอะตอมออกซิเจนและไนโตรเจนมีอิเล็กตรอนคู่โดดเดี่ยวในสารละลายกรดทุกชนิด จะมีไอออนที่เหมือนกันอยู่ส่วนหนึ่งคือไฮโดรเจนไอออน H เมื่อรวมกับน้ำจะได้เป็นไฮโดรเนียมไอออน HO ตัวอย่างเช่น กรดไฮโดรคลอริก (HCl) ซึ่งเกิดจากสารประกอบไฮโดรเจนคลอไรด์ HCl ละลายในน้ำ โมเลกุลของ HCl และน้ำต่างก็เป็นโมเลกุลมีขั้ว จึงเกิดแรงดึงดูดระหว่างขั้วของ HCl กับน้ำ โดยที่โปรตอน (H) ของ HCl ถูกดึงดูดโดยโมเลกุลของน้ำเกิดเป็นไฮโดรเนียมไอออน H + HO → HO ในบางครั้งเขียนแทน HO ด้วย H โดยเป็นที่เข้าใจว่า H นั้นจะอยู่รวมกับโมเลกุลของน้ำในรูป HO เสมอ

ไฮโดรเนียมไอออนในน้ำไม่ได้อยู่เป็นไอออนเดียว แต่จะมีน้ำหลายโมเลกุลมาล้อมรอบด้วย อาจอยู่ในรูปของ HO, HO, HO เป็นต้น ส่วนไอออนลบที่เหลือจากการแตกตัวก็จะมีน้ำมาล้อมรอบเช่นกัน หรืออาจทำปฏิกิริยากับสารอื่นที่ละลายปนอยู่ด้วยกัน

ตัวอย่าง สมการเคมีแสดงการแตกตัวของไอออนของกรดในน้ำ

กรดแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ

หรืออาจแบ่งตามความสามารถในการแตกตัวให้ไฮโดรเจนไอออน มี 2 ชนิดคือ กรดแก่และกรดอ่อนคำว่า ‘กรด’ ในภาษาอังกฤษ (acid) มาจากภาษาละตินว่า แอซิดัส ("acidus") ซึ่งแปลว่าเปรี้ยว แต่ในวิชาเคมีมีความหมายแตกต่างออกไป โดยมีทฤษฎีกรด-เบส เป็นตัวขยายความ
สตีเฟน เครน

สตีเฟน เครน (Stephen Crane - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1871 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 1900) นักเขียนชาวอเมริกันผู้เสียชีวิตด้วยวัณโรคและมาลาเรียตั้งแต่อายุเพียง 28 ปี เป็นนักเขียนที่ผลงานซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีได้แก่เรื่อง Red badge of courage (ค.ศ. 1895) อันนำชื่อเสียงในระดับนานาชาติมาให้แก่เขา นิยายเรื่องนี้เล่าถึงชีวิตของทหารธรรมดาคนหนึ่งในช่วงสงครามกลางเมือง และเครนเขียนขึ้นก่อนที่เขาจะได้สัมผัสการสู้รบจากประสบการณ์จริงในการเป็นผู้สื่อข่าวสงครามในกรีซ คิวบา เทกซัส และเม็กซิโก เครนเป็นลูกคนที่สิบสี่ บิดาเป็นพระนิกายเมทอดิสต์ เมื่ออายุเพียง 16 ปี เขาก็เริ่มเขียนคอลัมน์ลงใน New York Tribune ก่อนที่นิยายเรื่องที่สองจะประสบความสำเร็จ เครนใช้ชีวิตสนุกสนานเยี่ยงนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์อิสระ สองปีก่อนเสียชีวิต เขาได้ไปลงหลักปักฐานที่ประเทศอังกฤษ โดยคบหาเป็นเพื่อนกับโจเซฟ คอนราด เฮนรี เจมส์ และเอช. จี. เวลลส์ ผลงานของเครนนับเป็นการนำเสนอความสมจริงให้วรรณกรรมอเมริกัน “อย่างไรก็ตาม ความแปลกใหม่ในด้านเทคนิคและลีลา และการใช้สัญลักษณ์ทำให้ผลงานที่ยอดเยี่ยมของเขาเด่นในด้านความโรแมนติกมากกว่าความเป็นธรรมชาติ” (จาก Online Literature)

คำคม Every sin is the result of collaboration. (บาปทั้งหลายเป็นผลจากการร่วมมือ)

งานกวีของสตีเฟน เครน มีสองเล่ม คือ

บทกลอนของเขาจะสั้นๆ ไม่มีชื่อ ไม่ลงสัมผัส ไม่มีกฎเกณฑ์ ต่อไปนี้ คือบทกวีสองบทที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัดมากที่สุดของเขา
การถอดเสียงภาษาอังกฤษ

คำหรือพยางค์ที่มีพยัญชนะต้นหลายตัว และตัวหน้าไม่ออกเสียง เมื่อเขียนทับศัพท์เป็นภาษาไทย ไม่ต้องใส่พยัญชนะตัวที่ไม่ออกเสียง เช่น

วิสามานยนาม ที่ในภาษาอังกฤษออกเสียงเฉพาะพิเศษนอกเหนือจากที่กำหนดไว้ในตาราง ให้ถอดตามการออกเสียง เช่น

การเขียนตัวอักษร