seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย

โรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 319 หมู่ที่ 5 ถนนวันลูกเสือ ตำบลหนองครก อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ

กีฬาภายใน โรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย มี กีฬาไทย และกีฬาภายใน(กีฬาสากล) จะจัดขึ้นในภาคเรียนที่ 2 ทุกปีการศึกษา คณะสีของโรงเรียนเป็นนามของอดีตเจ้าเมืองศรีสะเกษ ใช้วิธีแบ่งนักเรียนเป็นห้องซึ่งนักเรียนทั้งหมดใน 1 ห้องจะสังกัดคณะสีเดียวกัน โดยเปลี่ยนคณะสีใหม่อีกครั้งเมื่อขึ้น มัธยมศึกษาปลาย มีทั้งหมด 6 คณะสี อันประกอบด้วยโรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัยได้ทำสัญญา ลงวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 กับบริษัท ส การโยธา.ระยะเวลาการก่อสร้าง 540 วัน และเริ่มการก่อสร้างในวันที่ 22 พ.ค. 2558 โดยได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน 6 ชั้น 1 หลัง ราคากลางที่ได้รับ 54 ล้านบาท ผู้รับจ้าง ประกวดราคาได้ ในราคา 48.78 ล้านบาท ต่ำกว่าราคากลาง 5.22 ล้านบาท สำนักงบประมาณให้ความเห็นชอบการใช้จ่ายงบประมาณ(กรณีวงเงินเกิน50 ล้านบาท) โดยมีเนื้อที่ในโรงเรียน1425ไร่ 3 งาน 20ตารางวา
โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์

โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์ (Samngamchanupatam School) เป็นโรงเรียนประจำอำเภอสามง่าม ตั้งอยู่เลขที่ 218 หมู่ที่ 10 ตำบลสามง่าม อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร เป็นสถานศึกษาที่ได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทานในระดับมัธยมศึกษาขนาดกลาง
โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์ เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2502 ในปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6

โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2502 โดยมีนายนพ สุขกมล ดำรงค์ตำแหน่งครูใหญ่ในขณะนั้น โดยเปิดเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เพียงชั้นเดียวเท่านั้น ทำการเรียนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2503 อาศัยอาคารเรียนโรงเรียนบ้านสามง่าม เพราะยังไม่มีอาคารเรียในขณะนั้น แต่เนื่องจากโรงเรียนบ้านสามง่ามอยู่คนละฝั่งกับตลาด ซึ่งมีแม่น้ำยมขวางกั้นอยู่ นักเรียนต้องข้ามฟากจากตลาดโดยเรือจ้างเพื่อไปเรียน ทำให้ไม่สะดวกและไม่ปลอดภัย อีกประมาณครึ่งเดือนจึงมีคำสั่งจากอำเภอ ให้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนสามง่าม (โรงเรียนประชาบาล) ในระยะนี้ทางอำเภอและโรงเรียนพร้อมด้วยคณะกรรมการได้ดำเนินการก่อสร้างอาคารเรียนโดยใช้เงินที่ราษฎรชาวอำเภอสามง่ามร่วมบริจาคเป็นจำนวนเงิน 70,000 บาท ต่อมาได้ย้ายมาเรียนที่อาคารเรียนหลังนี้ กระทรวงศึกษาธิการได้ตั้งชื่อโรงเรียนแห่งนี้ว่า "โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์" ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมแห่งแรกของอำเภอสามง่าม ภูมิประเทศที่ตั้งของโรงเรียนมีสภาพคับแคบมาก ในฤดูฝนน้ำจะท่วมบริเวณโรงเรียนเป็นที่เดือดร้อนของครู นักเรียน และผู้มาติดต่อเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ในปี พ.ศ. 2514 จึงได้ย้ายโรงเรียนไปที่ตั้งแห่งใหม่ คือที่ตั้งในปัจจุบันที่ 218 หมู่ที่ 10 บ้านไร่ ตำบลสามง่าม อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร 66140 ในเนื้อที่ 153 ไร่ ปัจจุบันโรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์เปิดทำการเรียนการสอนตั้งชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6

ดอกบัวหลวงและสามง่าม

ปญฺา โลกสฺมิ ปฺชโชโต = ปัญญาเป็นแสงสว่างในโลก

ศึกษาดี มีจริยธรรม กิจกรรมเด่น
ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด

ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด () เป็นฉากกางเขนที่ออกแบบโดยเซอร์จอร์จ กิลเบิร์ต สกอตต์และสร้างโดยบริษัทงานโลหะสคิดมอร์และบริษัทสำหรับมหาวิหารเฮริฟอร์ดในปี ค.ศ. 1862 ฉากกางเขนแฮรฟอร์ดเป็นงานศิลปะที่ทำด้วยเหล็กชิ้นสำคัญของศิลปะสมัยฟื้นฟูกอธิคของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อเปิดแสดงครั้งแรกแก่สาธารณชนในงานแสดงมหกรรมนานาชาติ ค.ศ. 1862 ก็ได้รับการกล่าวขวัญว่าเป็นงานที่ "งานที่ใหญ่และยิ่งใหญ่ที่สุดของศิลปะสถาปัตยกรรมสมัยใหม่" ฉากมีน้ำหนักทั้งหมดกว่าแปดตัน วัสดุที่ใช้สร้างประกอบด้วยเหล็กดัด ทองเหลือง ทองแดง หินมีค่า และโมเสก ฉากรองรับประติมากรรมของพระเยซูและเทวดา ในปี ค.ศ. 1967 ฉากได้รับการถอดออกจากมหาวิหารเพราะเห็นกันว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับกาลเวลาสำหรับการตั้งอยู่ในคริสต์ศาสนสถาน พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ตทำการซื้อในปี ค.ศ. 1984 แต่ฉากอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม ในปี ค.ศ. 2001 หลังจากการรณรงค์โดยพิพิธภัณฑ์ในการหาทุนซ่อมจำนวนมากที่สุดสำหรับงานอนุรักษ์ งานชิ้นเอกที่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ก็ได้นำมาติดตั้งอย่างเด่นเป็นสง่าหน้าประตูหลักของพิพิธภัณฑ์
สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก

สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก เป็นภาพยนตร์ไทย ออกฉายวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2553 จัดจำหน่ายโดย สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล / เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ กำกับโดย พุฒิพงศ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร และ วศิน ปกป้อง นำแสดงโดย มาริโอ้ เมาเร่อ, พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์, ตุ๊กกี้ ชิงร้อยชิงล้าน, พีรวัชร์ เหราบัตย์, พิจิตตรา สิริเวชชะพันธ์, อัครณัฐ อริยฤทธิ์วิกุล และ กชามาศ พรหมสาขา ณ สกลนคร

น้ำ สาวน้อย ม.1 วัย 14 หน้าตาธรรมดา ๆ และไม่สวย แต่เธอไปแอบชอบ พี่โชน พี่ม.4 ที่หล่อ เท่ ที่สุดในโรงเรียน แล้วแถมยังใจดีอีกตะหาก ทำให้น้ำมีคู่แข่งเป็นสาว ๆ ทั้งม.ต้นและม.ปลาย ที่มีแต่คนสวย ๆ เต็มไปหมด แต่น้ำไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เธอพยายามลุยทำทุกอย่าง สู้ทุกรูปแบบเพื่อที่จะเก่งและสวย แล้วเด่นขึ้นในโรงเรียนให้ได้ เพราะแอบหวังในใจเล็ก ๆ ว่าถ้าทำสำเร็จพี่โชนอาจจะหันมามองเธอซักครั้ง

น้ำทำตั้งแต่เอามะขามเปียกมาขัดผิว สมัครเป็นนางรำแม้จะถูกคัดออก หัดเป่าคาริเน็ตแล้วสมัครเข้าวงโยธวาทิตเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ ๆ พี่โชน ด้วยความช่วยเหลือของเพื่อน ๆ แก๊งหน้าแย่ ในที่สุดน้ำก็ได้เป็นดรัมเมเยอร์มือหนึ่งของโรงเรียน จนตอนที่เรียนอยู่ ม.3 เธอได้เป็นดาวของโรงเรียน น้ำตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่ม ๆ ทั้งโรงเรียน มีคนเข้ามาจีบเป็นสิบ ๆ คน ยกเว้น โชน คนที่เธอรอคอยอยู่คนเดียว

แล้วเรื่องราวความรักของน้ำจะเป็นอย่างไร โชนจะหันมาสนใจเธอมั้ย สุดท้ายแล้วความรัก ความฝัน กับความเป็นจริง จะได้พบกันเมื่อไหร่ เวลาคงเป็นคำตอบของทุกอย่างเอง
ภาพยนตร์เรื่อง "สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก" เป็นผลงานกำกับเรื่องแรกของ วศิน ปกป้อง ที่เคยกำกับมิวสิกวิดีโอมาก่อน และพุฒิพงศ์จะเติมความสนุกลงไป โดยวางโครงสร้าง ให้เล่าเรื่องจากทางฝั่งผู้หญิง และฝั่งผู้ชายไปไว้ในส่วนไคลแมกซ์ของเรื่อง โดยในรายละเอียดของตัวละครและบทสนทนานั้น ได้ วรลักษณ์ กล้าสุคนธ์ (บอลรูม) ซึ่งเป็นตัวแทนทีมเขียนบทของเวิร์คพอยท์มาช่วยพัฒนา โดยมีพี่จิก ประภาส ชลศรานนท์ เป็นผู้ให้คำแนะนำ

ในส่วนการคัดเลือกนักแสดงหญิง ในบท "น้ำ" แสดงโดยพิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ ทีมงานได้ทำการทดสอบบทนักแสดงวัยมัธยม ทีมงานกล่าวว่า "เกือบหมดวงการแล้ว" โดยเล่าให้ฟังว่า คนอื่นเขาอาจจำการแสดงแบบละครมา แต่สำหรับพิมพ์ชนกมีความแตกต่างจากคนอื่นที่สุดและอินกับบทได้ง่ายมาก จุดเด่นของพิมพ์ชนก คือ เป็นตัวละครที่หลายคนแทบไม่สังเกตเห็นว่าเธอกำลังแสดง จากมิวสิควิดีโอ 14 อีกครั้ง” (เสก โลโซ), เพลง ๆ นี้ (สิงโต เดอะสตาร์) รวมไปถึงภาพยนตร์อย่าง 5 หัวใจฮีโร่ และ เชือดก่อนชิม ซึ่งได้ มาริโอ้ เมาเร่อ ในบท "พี่โชน" รวมไปถึงนักแสดงตลกอย่าง ตุ๊กกี้ ชิงร้อยฯ ในบทบาทคุณครู ร่วมด้วย พิจิตรา สิริเวชพันธ์
ภาพยนตร์เปิดตัว 4 วันแรกด้วยรายได้ 18.5 ล้านบาท ออกฉาย 11 วันทำรายได้รวม 40.5 ล้านบาท ในสุดสัปดาห์ที่ 3 รายได้ของภาพยนตร์ยังทำได้ดี จากการพูดแบบปากต่อปากในกลุ่ม คนดูสังคมออนไลน์และเว็บบอร์ด เก็บเงินได้ถึง 10.2 ล้านบาท ส่วนในสุดสัปดาห์ที่ 4 ทำเงินได้อีก 6 ล้านบาท ภาพยนตร์ทำรายได้รวม 80 ล้านบาท เป็นภาพยนตร์ไทยที่ทำรายได้มากที่สุดเป็นอันดับ 2 ของปี พ.ศ. 2553 รองจากเรื่อง "กวน มึน โฮ"

จากผลการสำรวจของเอแบคโพล ในหัวข้อ "ที่สุดแห่งปี 2553 ด้านบันเทิง" ภาพยนตร์เรื่อง "สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก" ติดอันดับ 1 ของภาพยนตร์ไทย ที่เป็นที่ชื่นชอบมากที่สุดในปี 2553 ด้วยคะแนนร้อยละ 19.2 ภาพยนตร์ชุดนี้ยังได้รับการตอบรับอย่างดีจากประเทศจีน โดยมีแผนจัดฉายที่โรงภาพยนตร์ถึง 6,000 แห่ง ซึ่งถือเป็นภาพยนตร์ไทยที่ได้รับการตอบรับจากประเทศจีนมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา
คาเมรอน

คาเมรอน เป็นชื่อหรือนามสกุล อาจหมายถึง
ครอบครัวรูแล็ง

ครอบครัวรูแล็ง (; ) เป็นชุดภาพเหมือนที่เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1888 ถึง ค.ศ. 1889 โดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญในลัทธิประทับใจยุคหลัง

โฌแซ็ฟ รูแล็งเกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1841 ที่เมืองล็องแบ็สก์ ราว 60 กิโลเมตรทางตะวันออกของเมืองอาร์ล และเสียชีวิตในเดือนกันยายน ค.ศ. 1903 ที่เมืองมาร์แซย์ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1868 โฌแซ็ฟแต่งงานกับโอกุสตีน-อาแล็กซ์ แปลีโก ซึ่งเกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1851 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1930

โฌแซ็ฟและโอกุสตีน-อาแล็กซ์มีบุตรสามคน ได้แก่ อาร์ม็อง ลูกชายคนโตเกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1871 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 ฟัน โคควาดภาพเมื่ออาร์ม็องเมื่ออายุได้ 17 ปี ต่อมาอาร์ม็องก็ทำงานเป็นผู้ฝึกงานตีเหล็กอยู่ที่ล็องแบ็สก์ กามีย์ ลูกสาวคนโตเกิดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1877 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1922 และมาร์แซล เกิดเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1888 และมีอายุเพียงสี่เดือนเมื่อฟัน โคคเขียนภาพเหมือนให้

จำนวนสมาชิกในครอบครัวรูแล็งพอ ๆ กับครอบครัวฟัน โคคเอง ลูแบงสันนิษฐานตามแนวจิตวิทยาว่าฟัน โคคอาจจะรับครอบครัวรูแล็งเหมือนตัวแทนเป็นครอบครัวของตน

พ่อที่ต้องกระเบียดกระเสียรเพื่อหาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องครอบครัว ขณะที่แม่ดูแลลูกอยู่ที่บ้าน ครอบครัวรูแล็งเป็นตัวอย่างของผู้ที่มาจาก "ชนชั้นแรงงาน" ของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของฝรั่งเศส

ฟัน โคคมีความตื้นตันกับการต้อนรับลูกสาวคนใหม่ที่เพิ่งเกิดของครอบครัวรูแล็ง และนั่งลงดื่มเหล้ากับโฌแซ็ฟ ต่อมาก็เริ่มเขียนภาพเหมือนของโฌแซ็ฟ แต่ก็ไม่แน่ใจในคุณภาพ ฟัน โคคจึงวาดเวอร์ชันที่สองที่มีขนาดเล็กกว่าที่เน้นศีรษะ เขาชอบเวอร์ชันที่สองมากกว่าเวอร์ชันแรก รวมทั้งภาพวาดลายเส้นด้วยปากกาและหมึกหลังจากก๊อบปี้งานแล้ว ให้กับเพื่อนจอห์น ปีเตอร์ รัสเซลล์ และส่งภาพไปให้เตโอน้องชาย เวอร์ชันแรกอยู่ที่อาร์ลมาจนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1889

เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1888 ฟินเซนต์เขียนจดหมายถึงเตโอว่า
ขนาดที่ให้ "Toile de 15" คือขนาดประมาณ 65 x 54 เซนติเมตร ภาพทั้งชุดที่ว่าก็ได้แก่
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ (บอสตัน)

พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ () พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ที่ตั้งอยู่ที่บอสตันที่แมสซาชูเซตส์ในสหรัฐอเมริกาเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาที่ดึงดูดผู้เข้าชมกว่าหนึ่งล้านคนต่อปี พิพิธภัณฑ์มีงานศิลปะกว่า 450,000 ชิ้น ซึ่งทำให้เป็นงานสะสมที่สำคัญที่สุดในทวีปอเมริกา พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1870 และที่ตั้งปัจจุบันตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1909 นอกจากการสะสมงานแล้วพิพิธภัณฑ์ยังคงมีความสัมพันธ์กับสถาบันศิลปะ, สถาบันแห่งพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน และพิพิธภัณฑ์พี่น้อง, นะโงะยะ/พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตันที่นะโงะยะในประเทศญี่ปุ่น
เบนิกโน อากีโน

เบนิกโน อากีโน () สามารถหมายถึง
ฉายนันทน์ มโนมัยสันติภาพ

ฉายนันทน์ มโนมัยสันติภาพ หรือ แอม เกิดวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2527 เป็นนักแสดง วีเจ ชาวไทย มีผลงานเด่นคือเรื่อง Me...Myself ขอให้รักจงเจริญ และ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ โดยแสดงคู่กับ อนันดา เอเวอริ่งแฮม จบการศึกษา ปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เคยเป็นเชียร์ลีดเดอร์ในงานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 61 ก่อนจะเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการถ่ายแบบนิตยสาร โฆษณา วีเจ และแสดงภาพยนตร์ มีธุรกิจส่วนตัวโดยเปิดร้านเสื้อผ้า de Veen
ประตูนรก (แก้ความกำกวม)

ประตูนรก อาจจะหมายถึง
จักรพรรดิถังเหวินจง

สมเด็จพระจักรพรรดิถังเหวินจง () ประสูติในปลายปี ค.ศ. 809 ทรงครองราชย์ต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิมู่จงในปี ค.ศ. 827 มีพระนามเดิม Li An เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในสมเด็จพระจักรพรรดิมู่จงกับเจ้าจอมเซียวซึ่งต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิถังเหวินจงได้รับการสถาปนาเป็นไทเฮา นอกจากนี้เป็นพระอนุชาของสมเด็จพระจักรพรรดิถังจิงจงและเป็นพระเชษฐาในสมเด็จพระจักรพรรดิถังอู๋จง สวรรคตในปี ค.ศ. 840
ไฮโนซอรัส

ไฮโนซอรัส () เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานทะเลในวงศ์ โมซาซอร์ เคยได้รับการขนานว่าเป็น โมซาซอร์ ที่ใหญ่ที่สุด โดยได้รับฉายาว่า “ที.เร็กซ์แห่งมหาสมุทร” ตอนแรกประมาณการความยาวไว้ที่ 17เมตร(54 ฟุต) ต่อมาในปี 1990 มีการปรับขนาดลดลงมาที่15 เมตร(49 ฟุต) แต่ต่อมา นักวิทยาศาสตร์ จอห์น ลินเกรน ได้ลดขนาดลงมาที่ 12.2เมตร (40 ฟุต) (ปัจจุบัน โมซาซอร์ที่ใหญ่ที่สุดคือไทโลซอรัส ฮอฟมานี โดยมีความยาว 19 เมตร) มันเป็นหนึ่งในนักล่าในทะเลที่อยู่บนสุดใน ยุคครีเทเซียส มันมีคู่แข่งร่วมยุคอย่าง อีลาสโมซอรัส โดยมีการพบหลักฐานฟอสซิลรอยกัดของ ไฮโนซอรัส ที่บริเวณหาง และครีบ ของ อีลาสโมซอรัส

ไฮโนซอรัส เป็นกิ้งก่าทะเลในวงศ์ย่อย ไทโลซอร์ (อังกฤษ:Tylosaurinae) ซึ่งเป็นกลุ่มกิ้งก่าทะเลตัวใหญ่ที่อยู่ในทุกทวีปของโลกยกเว้นในออสเตรเลียและอเมริกาใต้ แม้ว่าไฮโนซอรัสจะเป็นนักล่าในลำดับต้นๆเหมือนกัน แต่ว่ายน้ำได้ไม่เร็วนัก โดยชอบว่ายน้ำช้าๆ อาศัยครีบช่วยผลักดัน และมีโครงสร้างร่างกายที่ช่วยให้ลอยตัวได้ดีในน้ำ มีการลดน้ำหนักตัวโดยมีขาหน้าและหลังที่มีขนาดเล็ก กระดูกเชิงกรานและกล้ามเนื้ออกเล็ก มีเนื้อกระดูกบางและอาจเต็มไปด้วยเซลล์ไขมันระหว่างที่มีชีวิตอยู่ ซึ่งช่วยในการลอยตัวเหมือนทุ่นลอยในน้ำ ในเรื่องการกินก็ไม่ได้มีปัญหาโดยอาศัยขากรรไกรที่แข็งแรงพร้อมฟัน แหลมคม กินแม้กระทั่งโมซาซอร์ด้วยกันเอง เต่า ฉลาม และปลาอื่นๆ และอาจรู้จักใช้วิธีแอบซุ่มในหินหรือสาหร่ายในยามล่าเหยื่อ ซึ่งอะไรก็ตามที่หากเข้าไปในปากของมันแล้วก็ยากที่จะรอด แต่มีบ้างเหมือนกันที่เจ้าโมซาซอร์เพลี่ยงพล้ำถูกฉลามกัด หรือลูกๆของมันต้องกลายเป็นเหยื่อของฉลามไปบ้างก็มี ตัวทารกของมันมีขนาดเท่ากับ จระเข้ ในปัจจุบัน
ประตูนรก

ประตูนรก (; ) เป็นประติมากรรมกลุ่มขนาดใหญ่ที่สร้างโดยโอกุสต์ รอแด็งประติมากรคนสำคัญชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส

ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นภาพฉาก “นรกภูมิ” (Inferno) ซึ่งเป็นภูมิแรกของ “ไตรภูมิดันเต” โดยดันเต อาลีกีเอรี มีขนาดสูง 6 เมตร, กว้าง 4 เมตร และ หนา 1 เมตร และประกอบด้วยตัวแบบ 180 ตัว ตัวแบบมีขนาดตั้งแต่ 15 เซนติเมตร จนถึงกว่า 1 เมตร ตัวแบบบางตัวก็นำมาขยายเป็นประติมากรรมชิ้นอิสระโดยรอแด็ง

ประติมากรรมชิ้นนี้ได้รับการจ้างให้สร้างขึ้นโดยผู้อำนวยการวิจิตรศิลป์เมื่อปี ค.ศ. 1880 ให้สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1885 แต่รอแด็งก็ยังคงทำการสร้างอยู่เป็นพักๆ เป็นเวลา 37 ปี จนกระทั่งมาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1917

แต่พิพิธภัณฑ์ศิลปะตกแต่งก็มิได้รับการสร้างขึ้น งานของรอแด็งชิ้นนี้จึงตั้งอยู่ที่โอแตลบีรง รอแด็งอุทิศประติมากรรมชิ้นนี้, ภาพวาดลายเส้น และ สิทธิในการลอกเลียนในแก่รัฐบาลฝรั่งเศสในบั้นปลายของชีวิต ในปี ค.ศ. 1919 สองปีหลังจากที่รอแด็งเสียชีวิตโอแตลบีรงก็กลายเป็นพิพิธภัณฑ์รอแด็งซึ่งเป็นที่เก็บรักษา “ประตูนรก” และงานอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

การสร้างงานชิ้นใหญ่ขนาด “ประตูนรก” เป็นงานที่ไม่เคยทำกันมาก่อน แต่แรงบันดาลของงานชิ้นนี้มาจากงานประติมากรรม “ประตูสวรรค์” บนบานประตูหอศีลจุ่มซานจิโอวานนิในฟลอเรนซ์ที่สร้างโดยลอเร็นโซ กิเบอร์ติ ประตูสัมริดจากคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีรูปลักษณ์จากพันธสัญญาเดิม แรงบันดาลอีกแรงหนึ่งมาจากมหาวิหารของยุคกลาง ที่บางแห่งมีทั้งงานที่รวมประติมากรรมและประติมากรรมนูนสูงด้วยกัน

ประติมากรรมต้นฉบับเหล่านี้ได้รับการขยายและกลายเป็นงานศิลปะชิ้นเอกลักษณ์
พลาสเตอร์ของงานต้นฉบับได้รับการบูรณะในปี ค.ศ. 1917 และตั้งแสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์รอแด็ง ในปารีส และพลาสเตอร์ที่แสดงขั้นตอนของการพัฒนาของงานตั้งแสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์รอแด็งในมูดอง และในปี ค.ศ. 1917 เช่นกันก็ได้มีการสร้างหุ่นจำลองของพิมพ์ประติมากรรมสัมริดสำหรับ:

ต่อมาก็ได้มีการหล่อประติมากรรมสัมริดโดยพิพิธภัณฑ์รอแด็งให้แก่สถาบันหลายสถาบันที่รวมทั้ง:
แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง

แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง () เป็นนวนิยายเรื่องเอกเรื่องแรกของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 - 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม จัดพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2469 มีเนื้อหาเกี่ยวกับผู้อพยพชาวอเมริกันและชาวอังกฤษที่อาศัยอยู่ในทวีปยุโรป ในยุค ค.ศ. 1920 ชื่อเรื่องของหนังสือเล่มนี้ซึ่งตั้งโดยเฮมิงเวย์ตามคำแนะนำของสำนักพิมพ์ นำมาจากพระธรรมปัญญาจารย์ 1:5 ที่มีเนื้อความว่า"The sun also ariseth, and the sun goeth down, and hasteth to his place where he arose." ซึ่งเป็นคัมภีร์ลำดับที่ 25 หรือ 21ของพระคริสตธรรมคัมภีร์ โดยก่อนหน้านี้เฮมิงเวย์ตั้งชื่อให้กับนวนิยายเรื่องนี้ว่า เฟียสตา () ซึ่งชื่อดังกล่าวได้นำไปใช้ในการจัดพิมพ์ในฉบับสหราชอาณาจักร และฉบับภาษาเยอรมัน ภาษารัสเซีย ภาษาอิตาลี และภาษาสเปนของนวนิยายเรื่องนี้

เรื่องราวเริ่มกล่าวถึงนักเขียนชาวอเมริกัน ซึ่งมีชื่อว่า "แจ็ค บาร์นส์" ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในกรุงปารีสร่วมกับมิตรสหาย ในสมัยกลางยุค 20 และเดินทางไปชมการสู้วัวกระทิงที่สเปน เขาหลงรัก"เบรตต์ แอชลี" ทั้งที่จริงแล้วเธอค่อนข้างเป็นคนเจ้าชู้ รักง่ายหน่ายเร็ว เธอมีคู่หมั้นชื่อ"ไมค์" ทั้งยังมี"โคห์น"อดีตนักมวยชาวยิว และ"โรเมโร"มาธาดอร์ที่ต่างหลงรักเธอ แม้ว่าจะสร้างความเจ็บปวดใจให้ชายหลายคน แต่ก็ดูราวกับว่าทุกคนยังคงหลงในตัวเธออยู่ดี

ใน เดือนกรกฎาคม ค.ศ.1925 เฮมิงเวย์ได้เดินทางเยี่ยมชมเทศกาล ซานเฟมิน ในแปมป์โลนา ในสเปน ซึ่งเป็นเทศกาลที่สามของเขาเข้าเยี่ยมชม ก่อนที่จะได้แรงดลบันดาลใจในการเขียนเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ในเวลาต่อมา
นวนิยายเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ได้จัดพิมพ์ขึ้นเป็นโดยสำนักพิมพ์สคริบเนอร์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ.1926 ฉบับจัดพิมพ์ครั้งแรกถูกจัดพิมพ์ขึ้นเป็นจำนวน 5,090 เล่ม ในจัดจำหน่ายในราคาเล่มละ 2 เหรียญดอลล่าร์สหรัฐ ในฉบับภาษาบริติชอิงลิชใช้ชื่อเรียกนวนิยายชุดนี้ว่า "เฟียสตา"

แฮมมิงเวย์ในยามว่างในการเขียนเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ถือเป็นผลงานชิ้นหนึ่งที่สร้างชื่อเสียงให้แก่ตัวเขา โดยรูปแบบการเขียนมีอิทธิพลต่อการเขียนที่ฉีกแนวไปจากเดิม
จูบ (คลิมท์)

จูบ () หรือ คู่รัก () เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันปิดทองบนผ้าใบที่เขียนโดยกุสทัฟ คลิมท์ จิตรกรชาวออสเตรียในช่วง "ยุคทอง" และอาจจะถือว่าเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดของคลิมท์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เบ็ลเวเดเรอแห่งออสเตรียที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย

"จูบ" เป็นภาพคู่รักในสีทองหลากหลายที่ตกแต่งอย่างวิจิตรและเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ กำลังจูบกันบนฉากหลังที่เป็นสำริด บุคคลสองคนในภาพอยู่ตรงมุมของลานดอกไม้ ชายใส่เสื้อสีพื้นเป็นลายสี่เหลี่ยมสวมมงกุฎที่เป็นเถาไม้เลื้อย สตรีสวมเสื้อผ้าสีสันจัดเป็นลายวงกลมและบนผมประดับแซมด้วยดอกไม้ ทั้งคู่ที่กอดกันล้อมรอบด้วยพื้นที่เป็นลายประสามเหลี่ยมเล็ก ๆ และลายก้นหอย ลักษณะการวางองค์ประกอบคล้ายคลึงกับในภาพ "สดุดีเบทโฮเฟิน" ("Beethoven Frieze") และ "Stoclet Frieze"

ในภาพ "จูบ" คลิมท์เขียนภายชายและหญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ส่วนอื่น ๆ ของภาพละลายไปเป็นเพียงลวดลายอันเรืองรองที่แบนราบรอบตัวบุคคลทั้งสอง ลวดลายในภาพมีความสัมพันธ์โดยตรงกับลักษณะของนวศิลป์ และขบวนการศิลปหัตถกรรม และแสดงลักษณะอันตรงกันข้ามกับงานที่เป็นสามมิติของแอดการ์ เดอกา และศิลปินสมัยใหม่ของยุคเดียวกัน ภาพเขียนเช่นภาพ "จูบ" เป็นภาพที่วิวัฒนาการมาจากปรัชญา "ยุคปลายศตวรรษ" (Fin de siècle) เพราะเป็นภาพที่สะท้อนให้เห็นการใช้ชีวิตอันฟุ้งเฟ้อออกมาในภาพอันหวานฉ่ำและยั่วยวนอารมณ์

บางท่านก็กล่าวว่า ผู้ที่เป็นแบบในภาพคือตัวคลิมท์เองและเอมีเลีย ลูอีเซอ เฟลอเกอ เพื่อนผู้เป็นที่รัก

ภาพ "จูบ" เป็นภาพของแสดงออกอย่างประณีตของคลิมท์ผู้เน้นความยั่วยวนทางอารมณ์ (eroticism) และการปลดปล่อยจากภายใน ภาพ "จูบ" เป็นภาพที่นอกแนวไปจากภาพอื่น ๆ ของคลิมท์ที่มักจะแสดงให้สตรีเป็นตัวแทนของ "femme fatale"
นักร้องคอนเสิร์ต (เอคินส์)

นักร้องคอนเสิร์ต () เป็นประติมากรรมที่สร้างโดยทอมัส เอคินส์ประติมากรคนสำคัญชาวอเมริกันที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟิลาเดลเฟีย, เพนซิลเวเนียในสหรัฐอเมริกา

“นักร้องคอนเสิร์ต” เป็นภาพเหมือนของนักร้องเวดา คุค (ค.ศ. 1867-ค.ศ. 1937) ที่เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1890 ถึงปี ค.ศ. 1892 ภาพนี้เป็นภาพเหมือนเต็มตัวของสตรีภาพแรกที่เขียนโดยเอคินส์

“นักร้องคอนเสิร์ต” เป็นภาพเหมือนหนึ่งในชุดภาพเหมือนของชาวฟิลาเดลเฟียผู้มีชื่อเสียงในทางวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะใช้ในการแสดงนิทรรศการสำคัญ ภาพเขียนภาพนี้แสดงให้เห็นถึงความต้องการของเอคินส์ที่ต้องการที่จะบันทึกลักษณะภายนอกของบุคคลอย่างเที่ยงตรง และในขณะเดียวกันก็มี "คุณค่าทางประวัติศาสตร์"

เอคินส์วาดลายเส้น, เขียนงานจิตรกรรม หรือ สลักงานอย่างน้อยยี่สิบสองชิ้นที่เป็นทัศนศิลป์ที่เกี่ยวกับดนตรี ที่รวมทั้งภาพเหมือนของนักดนตรีและนักดนตรีวิทยา ที่ “นักร้องคอนเสิร์ต” ได้ชื่อว่าเป็นภาพที่ดีที่สุด
แพคิเซอฟาโลซอรัส

แพคิเซอฟาโลซอรัส ( ) เป็นไดโนเสาร์หัวแข็ง หรือแพคิเซอฟาโลซอร์ชนิดหนึ่ง ไดโนเสาร์ชนิดนี้มีหัวหนาถึง 25 เซนติเมตร ซึ่งน่าจะมีไว้ต่อสู้หรือป้องกันตัว ฟอสซิลของค้นพบที่รัฐไวโอมิง ในปี ค.ศ. 1931 โดยนักล่าฟอสซิลชื่อกิลมอร์ แพคิเซอฟาโลซอรัสอาศัยอยู่ในยุคครีเทเชียสตอนปลายเมื่อประมาณ 70-65 ล้านปีก่อน มีญาติอย่างพรีโนเซฟาลี และดราโกเร็กซ์

แพคิเซอฟาโลซอรัสมีกระดูกส่วนหัวหนาถึง 25 เซนติเมตร หรือ 12 นิ้ว ส่วนคอต่อกับส่วนล่างของกะโหลก ไม่ใช่หลังหัวเหมือนกับสัตว์เลื้อยคลานทั่วไป เมื่อก้มหัวคอจะตรงเป็นแนวเดียวกับกระดูกสันหลัง ซึ่งเหมาะสำหรับรับแรงกระแทก ผู้เชี่ยวชาญคาดว่าน่าจะมีไว้ใช้เพื่อต่อสู้แย่งตัว หรือมีไว้ใช้เพื่อป้องกันตัวจากนักล่าเช่นไทแรนโนซอรัส

แต่ บ็อบ เบ็กเกอร์ผู้เชี่ยวชาญด้านไดโนเสาร์โต้แย้งว่า "กะโหลกของแพคิเซอฟาไม่แข็งพอที่จะใช้ต่อสู้" แต่ยังไม่มีผู้เชี่ยวชาญเชื่อเขา เนื่องจากสมองของแพคิเซอฟาโลซอรัสและไดโนเสาร์หัวแข็งมีขนาดเล็ก และถ้าสมองเล็กก็หมายถึงสมองจะได้รับการกระทบเทือนน้อยกว่าสมองใหญ่
ภูริทัต จาริกานนท์

ภูริทัต จาริกานนท์ (1 สิงหาคม พ.ศ. 2532 — ) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย สังกัดชลบุรีเอฟซี ในตำแหน่งกองกลาง ติดทีมชาติไทยครั้งแรกในการแข่งขันนัดกระชับมิตรกับทีมชาติแอฟริกาใต้ เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ปัจจุบันเป็นกัปตันทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ชุดปรีโอลิมปิก

ภูริทัตเกิดที่กรุงเทพมหานคร แต่ไปเติบโตที่สุราษฎร์ธานี ศึกษาชั้นประถมที่โรงเรียนเทพมิตรศึกษา ต่อมาได้โควตาฟุตบอลเข้าเรียนที่โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา และเป็นหนึ่งในนักเตะเยาวชนของสโมสรฟุตบอลชลบุรีเอฟซี ในปี พ.ศ. 2550 ต่อมาได้ถูกยืมตัวไปเล่นที่สโมสรฟุตบอลการบินไทย-บ้านบึงในระดับดิวิชั่น 1 ทั้งสิ้น 2 ฤดูกาล ก่อนที่จะถูกเรียกตัวกลับชลบุรี เอฟซี ในปี พ.ศ. 2553 เมื่อจเด็จ มีลาภ กลับมาคุมทีมชลบุรีอีกครั้ง และโชว์ผลงานได้โดดเด่น จนได้รับโอกาสลงเล่นเป็นนักเตะตัวจริงของทีม นับตั้งแต่เปิดการแข่งขันไทยพรีเมยร์ลีกฤดูกาล 2553 เป็นต้นมา ในตำแหน่งกองกลางตัวรับ เคียงคู่กับนักเตะรุ่นพี่อย่าง เทิดศักดิ์ ใจมั่น
วิลเลียมแห่งมาล์มสบรี

วิลเลียมแห่งมาล์มสบรี (; ราวระหว่าง ค.ศ. 1080/ค.ศ. 1095 - ค.ศ. 1143) วิลเลียมแห่งมาล์มสบรีเป็นนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษจากวิลท์เชอร์ของคริสต์ศตวรรษที่ 12 บิดาของวิลเลียมเป็นชาวนอร์มันส่วนมารดาเป็นชาวอังกฤษ วิลเลียมใช้ชีวิตส่วนใหญ่เป็นนักบวชอยู่ที่แอบบีมาล์มสบรีในวิลท์เชอร์
ซีเครต

ซีเครต (; ) เป็นกลุ่มวงดนตรีหญิงจากเกาหลีใต้ ในสังกัด ทีเอสเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยมีสมาชิกทั้งหมด 4 คน ประกอบด้วย ช็อน ฮโยซ็อง, ซง จีอึน, ซิงเกอร์ และ ฮัน ซ็อนฮวา ซึ่งได้เปิดตัวใน ค.ศ. 2009 กับเพลง ไอวอนท์ยูแบ็ค
โฟรซเซนโยเกิร์ต

โฟรซเซนโยเกิร์ต () หรือรู้จักในชื่อ โฟรโย หรือ โฟรเกิร์ต เป็นของหวานแช่แข็งที่มีส่วนผสมหลักคือโยเกิร์ตหรือผลิตภัณฑ์จากนมวัว โดยจะแตกต่างจากไอศกรีมคือมีส่วนประกอบของไขมันที่น้อยกว่าเนื่องจากใช้นมบริสุทธิ์แทนที่ใช้ครีม

โฟรซเซนโยเกิร์ตมีส่วนประกอบทั่วไปคือ นม ไขมันนม โยเกิร์ต สารให้ความหวาน เจลาติน คอร์นไซรัป และสารแต่งกลิ่นสี
อะซูลีน

อะซูลีน () เป็นสารอินทรีย์ที่เป็นไอโซเมอร์ของแนฟทาลีน ต่างจากแนฟทาลีนที่มีสีน้ำเงินเข้มในขณะที่แนฟทาลีนไม่มีสี ชื่อของสารนี้มาจากภาษาสเปน azul หมายถึงสีน้ำเงิน เทอร์พีนอยด์ 2 ชนิดคือ vetivazulene (4,8-dimethyl-2-isopropylazulene) และ guaiazulene (1,4-dimethyl-7-isopropylazulene)ซึ่งมีอะซูลีนเป็นโครงสร้างในส่วนแกนของโมเลกุลพบตามธรรมชาติในสีของเห็ดและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเล

อะซูลีนมีความเป็นมาที่ยาวนาน พบตั้งแต่ คริสศตวรรษที่ 15 เป็นสีฟ้าใสที่ได้จากการกลั่นด้วยไอน้ำของดอกคาโมไมล์และยังพบในต้น yarrow และwormwood ตั้งชื่อในปี พ.ศ. 2406 โดย Septimus Piesse มีการรายงานโครงสร้างครั้งแรกโดย Lavoslav Ružička ตามด้วยการสังเคราะห์นี้ได้ใน พ.ศ. 2480 โดย Placidus Plattner
1-เมทิลแนฟทาลีน

1-เมทิลแนฟทาลีน () เป็นสารประกอบในกลุ่มโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอน มีค่าซีเทนเป็น 0 และเคยใช้เป็นสารอ้างอิงสำหรับค่าซีเทน แต่เนื่องจากสารที่มีราคาแพงและเก็บรักษายาก จึงถูกแทนที่ด้วยไอโซซีเทนที่มีค่าซีเทนเป็น 15
เฮคเลอร์แอนด์คอช พีเอสจี 1

เฮคเลอร์แอนด์คอช พีเอสจี 1 (; PSG ย่อมาจาก "Präzisionsschützengewehr" แปลว่า "precision shooter rifle" หรือ ปืนไรเฟิลที่มีความแม่นยำ) เป็นปืนซุ่มยิงระยะไกลแบบกึ่งอัตโนมัติ ออกแบบและพัฒนาโดยบริษัทเฮคเลอร์แอนด์คอชจากเยอรมนี

พีเอสจี 1 พัฒนาขึ้นจากปืนไรเฟิลเฮคเลอร์แอนด์คอช จี3 โดยติดตั้งอุปกรณ์ลดเสียง พัฒนาเพื่อใช้สำหรับภารกิจต่อต้านการก่อการร้าย หลังเกิดเหตุโศกนาฏกรรมที่มิวนิกในช่วงโอลิมปิกฤดูร้อน 1972

พีเอสจี 1 มีน้ำหนักในขณะปฏิบัติการ หลังติดกล้องเล็งมากกว่า 8 กิโลกรัม สูงกว่าปืนซุ่มยิงระยะไกลชนิดอื่น ซึ่งทำให้มีความมั่นคง และความแม่นยำสูง ได้รับการประเมินว่าเป็นปืนซุ่มยิงระยะไกลที่มีความแม่นยำสูงที่สุดในปัจจุบัน
จอห์น คริสซอสตอม

นักบุญจอห์น คริสซอสตอม (, ; ราว ค.ศ. 347 - 14 กันยายน ค.ศ. 407) เป็นอาร์ชบิชอปแห่งคอนสแตนติโนเปิลและเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักรคนสำคัญ

นักบุญจอห์น คริสซอสตอมมีชื่อเสียงว่าเป็นนักเทศน์และนักปาฐกถาผู้มีฝีปากดี ในการประกาศต่อต้านของการใช้อำนาจในทางที่ผิดของทั้งผู้นำทางการเมืองและทางศาสนา, ""คริสต์ศาสนพิธีฉบับนักบุญจอห์น คริสซอสตอม"" และ หลักการปฏิบัติทางศาสนา หลังจากการเสียชีวิตของแล้วนักบุญจอห์นก็ได้รับนามสกุลเป็นภาษากรีกว่า "Chrysostomos" ที่แปลว่า "วจนะน้ำผึ้ง" ที่แผลงมาเป็นภาษาอังกฤษว่า "Chrysostom"

ชาวโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นคาทอลิกถือว่าจอห์น คริสซอสตอมเป็นนักบุญและเป็นหนึ่งในไฮเออราร์คผู้ศักดิ์สิทธิ์สามองค์ ร่วมกับ นักบุญเบซิลแห่งเซซาเรียและนักบุญเกรกอรีแห่งนาเซียนซัส นิกายออร์ทอดอกซ์และนิกายโรมันคาทอลิกถือว่าเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักร ส่วนคอปติกออร์ทอดอกซ์ถือว่าเป็นนักบุญ
ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟ

ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟ หรือ SVD (, Snayperskaya Vintovka Dragunova (SVD) เป็นปืนซุ่มยิงระยะไกลแบบกึ่งอัตโนมัติทำงานด้วยระบบแกส ที่พัฒนาในสหภาพโซเวียต ออกแบบโดยเยฟเกนี ดรากูนอฟ และเข้าประจำการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 โดยพัฒนามาจากปืนไรเฟิลตระกูลเอเค 47

ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟถูกจัดให้เป็นปืนระยะกลาง ที่มีความแม่นยำกว่าปืนประเภท Assault Rifle (ตัวอย่างเช่น ปืนในตระกูล M4) แต่ยังเป็นรองปืนประเภท Sniper Rifle ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟ ใช้กระสุนขนาด 7.62×54 mmR ความยาวลำกล้อง 620 มม. ความเร็วของกระสุน 830 ม./วินาที ระยะหวังผล 800 เมตร แต่ถ้าใช้กล้อง PSO-1M2-1 ในการเล็งก็สามารถที่จะยิงได้ไกลถึง 1,300 เมตร (ระยะขนาดนี้ขึ้นอยู่กับความสามารถและประสบการณ์ของผู้ยิง) หน้าที่หลักๆ ของปืนซุ่มยิงดรากูนอฟ จะถูกใช้เป็นปืนของพลชี้เป้าให้พลซุ่มยิงที่ใช้ปืนประเภท Sniper Rifle มากกว่าจะนำไปใช้ในการลอบสังหารบุคคลเพราะระยะความแม่นยำของมันยังเป็นรองปืนประเภท Sniper Rlfle ส่วนใหญ่ถ้าจะใช้เป็นปืนซุ่มยิงก็จะใช้ในระยะที่ไม่ไกลนักเพราะถ้ายิงพลาดก็สามารถที่จะยิงซ้ำได้ในทันทีเพราะตัวปืนนั้นมีระบบ Semi Auto ที่ช่วยให้ยิงต่อเนื่องได้

ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟมีใช้ในหลายประเทศ โดยเฉพาะประเทศสมาชิกจากสนธิสัญญาวอร์ซอ และได้ขายสิทธิบัตรให้มีการผลิตในประเทศจีนและประเทศอิหร่าน