seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา (31 ตุลาคม พ.ศ. 2432 - 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477) ชาววังออกพระนามว่า เสด็จพระองค์หญิงขาว เป็นพระเจ้าลูกเธอในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 และเจ้าจอมมารดาแส โรจนดิศ (เป็นธิดาของพระยาอัพภันตริกามาตย์ (ดิศ) และขรัวยายบาง) ประสูติเมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 12 ขึ้น 8 ค่ำ ปีฉลู เอกศก จ.ศ. 1251 ตรงกับวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2432 
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา มีพระเชษฐาและพระกนิษฐภคินี ร่วมเจ้าจอมมารดาเดียวกันตามลำดับ ได้แก่

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา เป็นพระราชธิดาพระองค์หนึ่ง ซึ่งทรงเป็นที่สนิทสิเนหาและได้รับพระเมตตากรุณาจากสมเด็จพระบรมชนกนาถพระปิยมหาราชเป็นอันมาก เมื่อมีพระชนมายุครบกำหนดโสกันต์ก็ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งพิธีโสกันต์ตามพระราชประเพณี และให้ทรงศึกษาวิชาหนังสือไทยบ้าง ฝรั่งบ้าง ประกอบทั้งการฝีมือเย็บปักถักร้อย ด้วยเหตุนี้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา จึงได้ทรงเป็นนักศึกษา มีวิชาความรู้ทันสมัย มีพระจริยามารยาทงดงาม พระทัยโอบอ้อมอารี และได้ทรงประกอบความดีไว้หลายประการ เป็นต้นว่า

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา ได้ประชวรพระโรคไตประมาณ 25 ปี มีพระอาการมากบ้างน้อยบ้างตลอดมา ครั้นถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2477 ก็เริ่มมีพระอาการมากขึ้น ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกันมีพระอาการประชวรไข้หวัดใหญ่และการอักเสบที่พระทนต์และพระศอเข้าผสม พระอาการทางไตก็กำเริบขึ้นโดยลำดับ จนเป็นเหตุสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 7 เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 4 ขึ้น 5 ค่ำ ปีระกา เบญจศก จ.ศ. 1295 ตรงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 พระชนมายุ 45 ชันษา
เจ้าจอมมารดาเอม

เจ้าจอมมารดาเอม อาจหมายถึง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสมัยวุฒิวโรดม

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสมัยวุฒิวโรดม หรือ สมัยวุฎฐิวโรดม พระราชโอรสพระองค์ที่ 59 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพร้อม

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสมัยวุฒิวโรดมประสูติวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2431 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพร้อม พระองค์ทรงได้รับพระราชทานพระนามและสมโภชน์เดือนในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2431 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมารทรงบันทึกไว้ในจดหมายเหตุรายวันของพระองค์ว่า

""วันอาทิตย์ที่ ๑๔ ตุลาคม พ.ศ. ๒๔๓๑... ตอนค่ำ ตามเสด็จลงสมโภชลูกแม่พร้อม ประทานพระนามว่าสมัยวุฒิวโรดม สมโภชแล้วเสด็จขึ้น เรากลับตำหนัก กินข้าวเย็น""

สิ้นพระชนม์วันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2432 พระชันษา 1 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุท้องสนามหลวง เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 โดยทรงได้ออกพระเมรุพร้อมกับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านภาจรจำรัสศรี ภัทรวดีราชธิดา กระบวนพระศพครั้งนี้สามารถเทียบได้กับสมัยกรุงศรีอยุธยาจาก "คำให้การขุนหลวงหาวัด" ในด้านการจัดองค์ประกอบกระบวน ประกอบด้วย รูปแรดทรงบุษบกเพลิงนำหน้ากระบวน ตามด้วยรถพระบรมวงศานุวงศ์บรรทุกเครื่องสังเค็ด รูปสัตว์บรรทุกผ้าไตร รถพระสงฆ์อ่านพระอภิธรรม รถทรงพระศพ รถทรงพระโกศจันทน์ และเสลี่ยงบรรทุกไม้หอม

พระสรีรังคารของพระองค์ถูกบรรจุในอนุสาวรีย์สรีรนิธาน ในสุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเขจรจิรประดิษฐ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเขจรจิรประดิษฐ (23 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 - 7 ตุลาคม พ.ศ. 2431) พระราชโอรสพระองค์ที่ 58 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแส

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเขจรจิรประดิษฐ ประสูติเมื่อวันจันทร์ เดือน 8 อุตราษาฒ ขึ้น 15 ค่ำ ปีชวด สัมฤทธิศก จ.ศ. 1250 ตรงกับวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดาแส (ธิดาพระยาอัพภันตริกามาตย์(ดิศ โรจนดิศ)) พระองค์ทรงได้รับพระราชทานพระนามและสมโภชน์เดือนในวันพฤหัสบดีที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมารทรงบันทึกไว้ในจดหมายเหตุรายวันของพระองค์ว่า

""วันพฤหัสบดีที่ ๒๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๓๑... กลับมาเกือบทุ่ม แล้วตามเสด็จไปสมโภชลูกแม่แส ชื่อเขจรจิรประดิษฐ กลับตำหนักเล่นต่อกับป้าโสม นอนห้าทุ่ม""

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเขจรจิรประดิษฐ สิ้นพระชนม์เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 11 ขึ้น 2 ค่ำ ปีชวด สัมฤทธิศก จ.ศ. 1250 ตรงกับวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2431 พระชันษา 3 เดือน พระสรีรางคารบรรจุไว้ที่อนุสาววรีย์เจ้าจอมมารดาแส สุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพพรรณพิลาส

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพพรรณพิลาส ประสูติวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2428 เป็นพระราชธิดาในรัชกาลที่ 5 และเจ้าจอมมารดาพร้อม ธิดาในพระยาพิษณุโลกาธิบดี (บัว) เป็นพระกนิษฐาแฝดของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไลย สิ้นพระชนม์วันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2429 พระชันษา 1 ปี 3 เดือน

พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไลย และพระองค์เจ้าประไพพรรณพิลาส เป็นพระราชธิดาแฝดคู่เดียวในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คู่ที่สี่และเป็นคู่ล่าสุดในพระบรมราชวงศ์จักรี ก่อนหน้าพระองค์ มีเจ้านายแฝดเพียงสามคู่ที่มีพระประสูติกาลก่อนหน้า คือ

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดปรานพระราชธิดาแฝด และโปรดเกล้าฯ ให้พี่เลี้ยงเชิญตามเสด็จด้วยอยู่เสมอ จนกระทั่งพระองค์เจ้าประไพพรรณพิลาสทรงเริ่มประชวรเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2429 และสิ้นพระชนม์ในสองวันถัดมา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงทุกข์โสมนัสจนถึงกับมิได้เสด็จออกราชการตามปกติ โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ ทรงเป็นแม่กองสร้างพระเมรุเป็นการเฉพาะ ที่สุสานหลวงวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เรียกว่า "พระเมรุบรรพต" พระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2429

พระอัฐิของพระองค์เจ้าประไพพรรณพิลาส บรรจุอยู่ ณ วัดราชบพิธ มีแผ่นศิลาจารึกภุชงคประยาตฉันท์ และโคลงสี่สุภาพ พระนิพนธ์โดยพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าคัคณางคยุคล กรมหลวงพิชิตปรีชากร
ภาษาอาหรับคูเซสถาน

ภาษาอาหรับคูเซสถาน (Khuzestani Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดในจังหวัดคูเซสถาน ประเทศอิหร่าน มีความใกล้เคียงกับภาษาอาหรับอิรักและมีคำยืมจากภาษาเปอร์เซียเป็นจำนวนมาก
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไลย

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไลย ประสูติวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2428 เป็นพระราชธิดาในรัชกาลที่ 5 กับเจ้าจอมมารดาพร้อม ธิดาในพระยาพิษณุโลกาธิบดี (บัว) เป็นพระเชษฐภคินีแฝดของพระองค์เจ้าประไพพรรณพิลาส

พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไลย และพระองค์เจ้าประไพพรรณพิลาส เป็นพระราชธิดาแฝดคู่เดียวในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คู่ที่สี่และเป็นคู่ล่าสุดในพระบรมราชวงศ์จักรี ก่อนหน้าพระองค์ มีเจ้านายแฝดเพียงสามคู่ที่มีพระประสูติกาลก่อนหน้า คือ

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดปรานพระราชธิดาแฝด และโปรดเกล้าฯ ให้พี่เลี้ยงเชิญตามเสด็จด้วยอยู่เสมอ จนกระทั่งพระองค์เจ้าประไพพรรณพิลาส พระกนิษฐาแฝดประชวร และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2429 พระชันษา 1 ปี 3 เดือน

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไลย สิ้นพระชนม์วันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2491 พระชันษา 63 ปี มีการจัดพิธีพระราชเพลิงพระศพ ณ ท้องสนามหลวง เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2493 โดยใช้พระเมรุองค์เดียวกับพระเมรุมาศ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรองค์อรรคยุพา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรองค์อรรคยุพา พระราชธิดาพระองค์ที่ 39 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาโหมด

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรองค์อรรคยุพาประสูติเมื่อวันศุกร์ที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2424 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาโหมด

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรองค์อรรคยุพาสิ้นพระชนม์วันอังคารที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2425 พระชันษา 4 เดือน พระสรีรังคารของพระองค์ถูกบรรจุในอนุสาวรีย์พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรองค์อรรคยุพา ในสุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม

แต่ก็มีการอ้างว่าพระองค์เจ้าอรองค์อรรคยุพา ทรงมีพระชนม์ยืนถึง 115 ชันษา โดยในบั้นปลายพระชนม์ชีพของพระองค์ยังทรงได้อุปฐากพระเถระหลายองค์ สิ้นพระขนม์ในปีพ.ศ. 2522 และพระศพยู่ภายในหีบแก้ว ที่วัดเวฬุวนาราม จังหวัดนครปฐม นอกจากนี้ยังมีการกล่าวอ้างอีกว่าพระองค์เป็นผู้อภิบาล พระครูสถาพรพุทธมนต์ หรือ หลวงพ่อสำเนียง อยู่สถาพร พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ อดีตเจ้าอาวาสวัดวัดเวฬุวนาราม
ภาษาอาหรับยิวอิรัก

ภาษาอาหรับยิวอิรัก (Judeo-Iraqi Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดโดยชาวยิวที่อยู่ในอิรัก 99% ของผู้พูดภาษานี้ปัจจุบันอยู่ในอิสราเอล และเป็นผู้สูงอายุ รูปแบบของภาษานี้ที่เป็นที่รู้จักดีคือภาษาอาหรับยิวแบกแดด ซึ่งมีความแตกต่างกันในโมซูลและที่อื่นๆ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิสมัยพิมลสัตย์

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิสมัยพิมลสัตย์ ประสูติวันอังคารที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2424 เป็นพระราชธิดาในรัชกาลที่ 5 กับเจ้าจอมมารดาเรือน (สุนทรศารทูล) สิ้นพระชนม์วันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479 (พระชันษา 55 ปี) พระองค์ท่านโปรดประทับในพระบรมมหาราชวัง จะเสด็จไปประทับในสวนสุนันทาก็เป็นครั้งคราว เมื่อมีพระประสงค์จะไปเยี่ยมเยียนพระเชษฐภคินีหรือพระชนิษฐภคินีที่ประทับอยู่ในสวนสุนันทาเท่านั้น
บำเพ็ญพระราชกุศล 7 วัน ที่หอนิเพธพิทยา ในพระบรมมหาราชวัง โดยคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2479 และ วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2479 พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดเทพศิริทราวาส วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2481 โดยประธานคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุฑารัตนราชกุมารี

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุฑารัตนราชกุมารี ประสูติวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2415 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดามรกฎ เพ็ญกุล พระองค์ประชวรพระโรคพระอันตะ (ลำไส้ใหญ่) และพระวักกะ (ไต) สิ้นพระชนม์วันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2473 พระชันษา 58 พรรษา

พระปรีชาสามารถในด้านหนึ่งของพระองค์ คือ ทรงเชี่ยวชาญในทางกวีนิพนธ์ เช่น ทรงร้อยเรียงนิราศหัวหินที่งดงามทั้งวรรณศิลป์และมีความไพเราะจับใจยิ่งนัก ภายหลังได้โปรดให้มีการจัดพิมพ์ลงในหนังสืองานพระศพของพระองค์ ซึ่งเป็นที่ยกย่องในแวดวงวรรณกรรม หลังจากตำหนักต่าง ๆ ได้สร้างแล้วเสร็จ ได้ทรงย้ายที่ประทับมาประทับที่ตำหนักภายในสวนสุนันทา พระราชวังดุสิตในตอนกลางรัชกาลที่ 6 ปัจจุบัน ตำหนักยังคงสภาพเดิมและใช้เป็นอาคารของภาควิชาดนตรี คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาราชภัฎสวนสุนันทา

พระองค์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของตระกูลต่าง ๆ ดังนี้
ภาษาอาหรับยิวเยเมน

ภาษาอาหรับยิวเยเมน (Judeo-Yemeni Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดโดยชาวยิวที่อยู่ในเยเมน 98% ของผู้พูดปัจจุบันอยู่ในประเทศอิสราเอล ภาษานี้มีความแตกต่างจากภาษาอาหรับสำเนียงอื่นๆในเยเมนที่ใช้โดยคนกลุ่มอื่นที่ไม่ใช่ชาวยิว แบ่งย่อยได้อีกสามสำเนียงคือ ซานอา อาเดน และฮับบัน
พรรคแรงงานเคอร์ดิสถาน

พรรคแรงงานเคอร์ดิสถาน (; Partiya Karkerên Kurdistan (PKK); , หรือ KADEK , Kongra-Gel และ KCK) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2517 เป็นกลุ่มนิยมลัทธิมาร์ก สมาชิกในยุคก่อตั้งส่วนใหญ่เป็นชาวเคิร์ดในตุรกี เป้าหมายหลักคือต้องการตั้งรัฐเคอร์ดิสถานที่เป็นเอกราช โดยการแยกดินแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกีที่มีชาวเคิร์ดอยู่หนาแน่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2533 ทางพรรคได้ใช้การก่อการร้ายในการต่อสู้กับรัฐบาลตุรกี ต่อมา ต้นปี พ.ศ. 2542 อับดุลลอหฺ โอคาแลน ประธานกลุ่มถูกรัฐบาลตุรกีจับตัวได้ และในเดือนสิงหาคม โอคาแลนออกมาเรียกร้องให้พรรคหยุดใช้ความรุนแรง และเรียกร้องให้มีการจัดการเจรจากับรัฐบาลตุรกี

ส่วนใหญ่เป็นการโจมตีเจ้าที่ของรัฐบาลตุรกี และเริ่มลอบวางระเบิดตามสถานที่ท่องเที่ยวและโรงแรมตั้งแต่ พ.ศ. 2533

มีประมาณ 4,000 – 5,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในภาคเหนือของอิรักและในตุรกี แต่จะเน้นการโจมตีในตุรกีเป็นหลัก

คาดว่าได้รับความช่วยเหลือจากซีเรีย อิรัก และอิหร่าน แต่รัฐบาลซีเรียได้ออกมาประกาศสนับสนุนการต่อต้านการรุกรานชาวเคิร์ดของตุรกีและรับประกันจะไม่สนับสนุนพรรคแรงงานเคอร์ดิสถาน
กองทัพแห่งโมฮัมเหม็ด

กองทัพแห่งโมฮัมเหม็ด (;) เป็นขบวนการก่อการร้ายในประเทศปากีสถาน ก่อตั้งโดยมาสูด อัซฮาร์ ซึ่งถูกปล่อยตัวจากคุกในอินเดียเมื่อ พ.ศ. 2543 เพื่อแลกเปลี่ยนกับตัวประกัน 155 คนที่ถูกจี้จากสายการบินแอร์อินเดีย จุดประสงค์ของกลุ่มคือต้องการรวมกัษมีระทั้งหมดไว้กับปากีสถาน

กลุ่มนี้ออกมาอ้างความรับผิดชอบต่อการโจมตีอาคารรัฐสภาในเมืองศรีนครเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544 มีผู้เสียชีวิต 31 คนรัฐบาลอินเดียเชื่อว่ากลุ่มนี้อยู่เบื้องหลังการวางระเบิดอาคารรัฐสภา ประเทศอินเดียเมื่อ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ที่มีผู้เสียชีวิต 18 คน

สมาชิกติดอาวุธของขบวนการมีราว 100 คน อยู่ในอะซัด กัษมีระของปากีสถาน กัษมีระและโคดาในอินเดีย ฐานที่มั่นอยู่ที่เปชาวาร์และมูซาฟฟาราบาด แต่จะออกก่อการร้ายในกัษมีระของอินเดีย สมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวปากีสถานในกัษมีระ บางส่วนเป็นชาวอาหรับและชาวอัฟกัน

กลุ่มนี้ได้รับความช่วยเหลือจากกลุ่มมุญาฮิดีน มีความผูกพันกับกลุ่มตาลีบันและมุญาฮิดีนในอัฟกานิสถาน อาจจะได้ความช่วยเหลือจากอัลกออิดะห์ด้วย
อาปูร์ตูเกซา

อาปูร์ตูเกซา () เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐโปรตุเกส ประพันธ์บทร้องโดยเองรีกี ลอปิช ดี เมงดงซา (Henrique Lopes de Mendonça) ทำนองโดยอัลเฟรดู ไกล์ (Alfredo Keil) เริ่มใช้ในฐานะเพลงประจำกลุ่มการเมืองนิยมสาธารณรัฐในโปรตุเกส และนับเป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐโปรตุเกสมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2454 แทนที่เพลง "อูอีนูดาการ์ตา" () อันเป็นเพลงชาติเพลงสุดท้ายของราชอาณาจักรโปรตุเกสสมัยราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญในโปรตุเกส

เนื้อร้องของเพลงอาปูร์ตูเกซา ใช้เนื้อร้องบทแรกจากบทกวีชื่อเดียวกันของเมงดงซา ตามด้วยท่อนแยกหรือบทร้องรับประสานเสียง สำหรับบทที่สองและบทที่สามจากบทกวีของเมงดงซานั้นไม่ได้รวมไว้ในเนื้อสำหรับใช้เป็นเพลงชาติด้วย

ในวรรคที่ห้าของบทร้องประสานเสียงซึ่งมีความว่า "Contra os canhões marchar, marchar" (ประจัญหน้าปืนใหญ่ บุกเข้าไป บุกเข้าไป!) ในบทกวีเดิมใช้ว่า "Contra os bretões marchar, marchar" (ประจัญหน้าพวกบริเตน บุกเข้าไป บุกเข้าไป!) ซึ่งอ้างถึงความขัดแย้งระหว่างสหราชอาณาจักรกับโปรตุเกสในการครอบครองสิทธิในดินแดนแองโกลาและโมซัมบิก (เอกสารเกี่ยวกับเรื่องนี้มีชื่อเรียกเฉพาะว่า )
กองทัพแห่งความชอบธรรม

กองทัพแห่งความชอบธรรม (; ภาษาอูรดู:لشكرِ طيبه,Lashkar-e-Tayyiba) เป็นกองกำลังติดอาวุธขององค์กรศาสนาอิสลามนิกายซุนนีในปากีสถาน ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2532 โดยมี อับดุลวาฮิด คาชมิรีเป็นหัวหน้า มีแนวคิดต่อต้านองค์กรเผยแพร่ศาสนาคริสต์ของสหรัฐในปากีสถาน และต่อสู้เพื่อรวมกัษมีระเข้ากับปากีสถาน

กลุ่มนี้เริ่มโจมตีชาวอินเดียในกัษมีระตั้งแต่ พ.ศ. 2536 โดยทางกลุ่มออกมาประกาศความรับผิดชอบในการโจมตีสนามบินเมืองศรีนครเมื่อ พ.ศ. 2544 และการโจมตีทหารอินเดียตามแนวชายแดน

สมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวปากีสถาน มีฐานที่มั่นในเมืองมูรีดีและมูซาฟฟาราบาด มีการฝึกอาวุธในอัฟกานิสถาน และตามแนวรอยต่อปากีสถาน – กัษมีระ

กลุ่มนี้ได้รับการบริจาคจากชาวปากีสถานที่อยู่ในต่างประเทศและองค์กรทางศาสนาต่างๆ มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับขบวนการเคร่งศาสนาอิสลามอื่นๆในเชชเนีย ฟิลิปปินส์และในยุโรป
จักรพรรดิซ่งไท่จู่

ซ่งไท่จู่ ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ ซ้องไทโจ๊ว ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; 21 มีนาคม ค.ศ. 927 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 976) ชื่อตัวว่า จ้าว ควงอิ้น ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ เตียคังเอี๋ยน ตามสำเนียงฮกเกี้ยน () เป็นขุนศึกคนสำคัญของราชวงศ์โจวยุคหลัง (后周朝) แห่งจีนโบราณ ภายหลังบีบให้ไฉ จงซฺวิ่น (柴宗訓) จักรพรรดิราชวงศ์โจว สละราชบัลลังก์ให้แก่ตน จึงได้ก่อตั้งราชวงศ์ใหม่ คือ ราชวงศ์ซ่ง (宋朝) และขึ้นเป็นปฐมจักรพรรดิตั้งแต่ ค.ศ. 960 จนสิ้นชีวิตเมื่อ ค.ศ. 976

ขณะอยู่ในราชสมบัติ จ้าว ควงอิ้น ปราบปรามรัฐจิงหนาน (荆南), ฉู่ยุคหลัง (後蜀), ถังใต้ (南唐), และฮั่นใต้ (南漢) เป็นผลสำเร็จ จึงสามารถผนวกแผ่นดินเมืองจีน (中國本土) นำไปสู่การสิ้นสุดของยุคห้าวงศ์สิบรัฐ (五代十國) อันวุ่นวาย แต่เพื่อสร้างฐานอำนาจของตนให้แข็งแรง จ้าว ควงอิ้น ลดทอนอำนาจแม่ทัพนายกอง และหันไปพึ่งพาขุนนางพลเรือนในการบริหารราชกิจแทน เมื่อสิ้นเขาแล้ว น้องชายของเขา จ้าว ควงอี้ (趙匡義) ขึ้นสืบบัลลังก์ต่อในนาม ซ่งไท่จง (宋太宗)
โรคระบาด

ในทางวิทยาการระบาด โรคระบาด (epidemic; มาจากรากศัพท์ภาษากรีก "epi-" = บน, ระหว่าง; "demos" = ประชาชน) เป็นการจำแนกโรคอย่างหนึ่งซึ่งปรากฏกรณีใหม่ขึ้นในประชากรกลุ่มหนึ่งในระยะเวลาหนึ่ง ในอัตราที่สูงขึ้นมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ โดยเทียบกับประวัติการเกิดโรคในอดีต (จำนวนของกรณีใหม่ในประชากรในระหว่างช่วงเวลาหนึ่งๆ เรียกว่า "อัตราอุบัติการณ์") โรคนั้นอาจเป็นโรคติดต่อทางสัมผัสหรือไม่ก็ได้

การนิยามโรคระบาดอาจมาจากความรู้สึกของผู้นิยามเองก็ได้ขึ้นกับว่าคาดหวังจำนวนไว้เท่าไร โรคระบาดอาจจะจำกัดอยู่เฉพาะสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง (หรือ outbreak), หรืออาจเกิดได้ทั่วไป (โรคระบาด—epidemic) หรืออาจกระจายไปทั่วโลก (โรคระบาดทั่ว—pandemic) เนื่องจากการจัดจำแนกว่าโรคใดเป็นโรคระบาดนั้นขึ้นกับว่าจำนวนที่คาดหวังหรือจำนวนที่คาดว่าปกตินั้นเป็นเท่าไร โรคที่เกิดกรณีขึ้นจำนวนน้อยแต่หายากเช่นพิษสุนัขบ้าอาจจัดให้เป็นโรคระบาดได้ ในขณะที่โรคที่เกิดหลายกรณีหรือเป็นโรคทั่วไป (เช่น โรคหวัด) นั้นไม่จัดเป็นโรคระบาด

โรคทั่วไปที่เกิดขึ้นอย่างคงที่แต่อยู่ในอัตราสูงในประชากรนั้นอาจจัดให้เป็น โรคประจำถิ่น (endemic) ตัวอย่างของโรคประจำถิ่น เช่น มาลาเรียในบางบริเวณเช่น แอฟริกา (เช่นในประเทศไลบีเรีย) ที่ซึ่งมีอัตราส่วนของประชากรส่วนมากที่คาดว่าจะต้องป่วยเป็นโรคมาลาเรียในช่วงใดช่วงหนึ่งของชีวิต

โรคระบาดอาจใช้ได้กับปัญหาสังคมที่เกิดขึ้นและกระจายไปทั่ว เช่น โรคอ้วน, ภาวะป่วยทางจิต, หรือการติดยาเสพติด
โรคระบาดทั่ว

โรคระบาดทั่ว (อังกฤษ: pandemic; มาจากรากศัพท์ภาษากรีก παν "pan" ทั้งหมด + δήμος "demos" ประชาชน) เป็นการระบาดของโรคติดเชื้อที่แพร่กระจายในประชากรมนุษย์ในบริเวณกว้าง (เช่น กระจายไปทั่วทวีป) หรือทั่วโลก

จากนิยามขององค์การอนามัยโลก (WHO) โรคระบาดทั่วจะเกิดขึ้นเมื่อมีสามเงื่อนไข

มีโรคหรือสภาวะทางสุขภาพอื่นๆ ที่ไม่จัดเป็นโรคระบาดทั่วแม้ว่าจะเกิดการกระจายและการเสียชีวิตในประชากรจำนวนมาก แต่ไม่เข้าเกณฑ์เป็นโรคติดต่อ เช่น มะเร็ง ซึ่งเป็นสาเหตุการตายอันดับต้นๆ ของโลกแต่ไม่จัดเป็นโรคระบาดทั่วเพราะเป็นโรคไม่ติดต่อ (แม้ว่ามีสาเหตุของมะเร็งบางชนิดติดต่อกันได้)

ไวรัสเอชไอวีซึ่งเป็นสาเหตุของโรคเอดส์นั้นถ่ายทอดโดยตรงจากแอฟริกาไปยังประเทศเฮติ จากนั้นจึงแพร่กระจายในสหรัฐอเมริกาและส่วนอื่นๆ ของโลกตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969) ในปัจจุบันโรคเอดส์จัดเป็นโรคระบาดทั่ว โดยมีอัตราการติดเชื้อสูงถึงร้อยละ 25 ในภูมิภาคแอฟริกาใต้และตะวันออก ในปี พ.ศ. 2549 ความชุกของเชื้อเอชไอวีในสตรีมีครรภ์ในประเทศแอฟริกาใต้คือร้อยละ 29.1 การให้การศึกษาเกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์อย่างปลอดภัยและการระวังการติดเชื้อผ่านทางเลือดช่วยชะลออัตราการติดเชื้อในประเทศแถบแอฟริกาหลายประเทศ อัตราการติดเชื้อในเอเชียและอเมริกายังกลับเพิ่มขึ้นอีก จากการวิจัยประชากรโดยองค์การสหประชาชาติประมาณการณ์ว่าโรคเอดส์จะคร่าชีวิตประชาชนในอินเดียถึง 31 ล้านคน และในจีนถึง 18 ล้านคนในปี พ.ศ. 2568 ผู้เสียชีวิตจากโรคเอดส์โดยรวมในแอฟริกาอาจสูงถึง 90–100 ล้านคนในปี พ.ศ. 2568
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยยาง

องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยยาง สามารถหมายถึง

หรืออาจหมายถึงองค์การบริหารส่วนตำบลที่มีชื่อนำหน้าด้วย "ห้วยยาง" ในเขตอำเภอต่าง ๆ ต่อไปนี้
หลวงอาสาสำแดง (แตง)

หลวงอาสาสำแดง (แตง) (พ.ศ. 2320 - พ.ศ. 2395) เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2320 เป็นบุตรพระยาจินดารังสรรค์ (แก้วแขก) ในตระกูลขุนนางสมัยอยุธยา ท่านได้แต่งงานกับท้าวสุจริตธำรง (นาค) มีบุตรธิดารวม 9 คน (ธิดาคนที่ 1 และ 2 ถึงแก่กรรมตั้งแต่วัยเยาว์) ได้แก่

นอกจากนี้ยังมีธิดากับภรรยาอื่นที่ปรากฏนามคนหนึ่งชื่อสุดหรือรู้จักในนามขรัวนายสุด

หลวงอาสาสำแดง (แตง) ถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2395 รวมอายุได้ 75 ปี
น้ำลาย

น้ำลาย คือสสารที่คล้ายน้ำและมักจะเป็นฟอง ถูกผลิตขึ้นในปากของมนุษย์และสัตว์อื่นๆ เป็นส่วนใหญ่ น้ำลายถูกผลิตขึ้นจากต่อมน้ำลาย น้ำลายของมนุษย์ประกอบด้วยน้ำ 98% ส่วนที่เหลือเป็นอิเล็กโทรไลต์ เมือก สารยับยั้งแบคทีเรีย และเอนไซม์ชนิดต่างๆ เอนไซม์ในน้ำลายสามารถย่อยแป้งที่อยู่ในอาหารในระดับโมเลกุล ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของกระบวนการย่อยอาหาร น้ำลายช่วยชะล้างอาหารที่ติดอยู่ตามซอกฟันและปกป้องไม่ให้เกิดการเน่าเสียจากแบคทีเรีย นอกจากนี้ น้ำลายยังช่วยหล่อลื่นและปกป้องฟัน ลิ้น และเนื้อเยื่ออ่อนบางภายในช่องปาก

สัตว์หลายชนิดมีพัฒนาการการใช้น้ำลายเฉพาะทางมากไปกว่าการย่อยอาหาร นกนางแอ่นใช้น้ำลายที่เหนียวคล้ายยางในการสร้างรัง ซึ่งรังนกนางแอ่นนี้ใช้ทำเครื่องดื่มรังนก งูพิษเช่นงูเห่าปล่อยน้ำลายที่มีพิษออกมาทางเขี้ยวเพื่อใช้ในการล่าสัตว์หรือการป้องกันตัว และแมลงบางชนิดเช่นแมงมุมหรือหนอนผีเสื้อ สร้างใยของมันขึ้นมาจากต่อมน้ำลาย

หน้าที่ที่เกี่ยวกับการย่อยอาหารของน้ำลาย คือการทำให้อาหารเปียกและช่วยสร้างก้อนอาหารทำให้กลืนได้อย่างง่ายดาย น้ำลายประกอบด้วยเอนไซม์อะไมเลส (Amylase) ที่สามารถย่อยแป้งให้กลายเป็นน้ำตาลมอลโทส (Maltose) และเดกซ์ทริน (Dextrin) ดังนั้นการย่อยอาหารจึงเริ่มต้นเกิดขึ้นตั้งแต่ในปากก่อนที่อาหารจะตกลงถึงกระเพาะอาหาร

ความเชื่ออย่างหนึ่งเกี่ยวกับน้ำลายว่า น้ำลายมีสารฆ่าเชื้ออยู่ตามธรรมชาติ ซึ่งทำให้ผู้คนที่เชื่อนำไปสู่ "การเลียแผลตัวเอง" คณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยแห่งฟลอริดาในเมืองเกนส์วิลล์ได้ค้นพบว่า มีโปรตีนชนิดหนึ่งเรียกว่า Nerve Growth Factor (NGF) ในน้ำลายของหนูทดลอง บาดแผลที่ใช้ NGF รักษาสามารถฟื้นตัวได้เร็วกว่าแผลที่ไม่ได้ใช้เป็นสองเท่า นั่นหมายความว่าน้ำลายสามารถช่วยรักษาแผลได้ในสัตว์บางชนิด อย่างไรก็ตามไม่มีการตรวจพบ NGF ในน้ำลายของมนุษย์ แต่มีสารยับยั้งแบคทีเรียอย่างอื่นเช่น อิมมูโนกลอบูลินเอ (Immunoglobulin A: IgA) แลกโตเฟอร์ริน (Lactoferrin) และแลกโตเพอรอกซิเดส (Lactoperoxidase) สิ่งนี้แสดงว่าการเลียแผลของมนุษย์ไม่สามารถฆ่าเชื้อโรคได้ แต่การเลียนั้นอาจช่วยขจัดสิ่งสกปรกหรือช่วยกำจัดเซลล์ที่ติดเชื้อได้โดยตรงจากการเลียปัดออกไป ดังนั้นการเลียจึงอาจเป็นวิธีหนึ่งของการทำความสะอาดของมนุษย์หรือสัตว์ ซึ่งอาจเป็นประโยชน์ถ้าไม่มีน้ำบริสุทธิ์ให้ใช้

ปากของสัตว์ (รวมทั้งมนุษย์) เป็นที่อยู่อาศัยของแบคทีเรียหลายชนิด ซึ่งบางชนิดเป็นจุลชีพก่อโรค (Pathogen) การกัดของสัตว์จึงต้องรักษาด้วยยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันความเสี่ยงของภาวะเลือดเป็นพิษ (Septicemia)

เมื่อเร็วๆ นี้ นักวิจัยกลุ่มหนึ่งได้พบว่าน้ำลายของสัตว์ปีกสามารถใช้เป็นตัวชี้วัดโรคไข้หวัดนกได้ดีกว่ามูลของมัน

การผลิตน้ำลายสามารถถูกกระตุ้นได้ทั้งจากระบบประสาทซิมพาเทติก (Sympathetic Nervous System) และระบบประสาทพาราซิมพาเทติก (Parasympathetic Nervous System) น้ำลายที่ถูกกระตุ้นโดยประสาทซิมพาเทติกจะข้นเหนียวมากกว่าจากประสาทพาราซิมพาเทติก

ปัจจุบันนี้ก็ยังมีความเห็นที่ไม่ตรงกันในเรื่องปริมาณของการผลิตน้ำลายต่อวันของบุคคลผู้มีสุขภาพดี ทุกวันนี้เราเชื่อกันว่าคนหนึ่งคนจะมีการผลิตน้ำลายโดยเฉลี่ยประมาณ 0.75 ลิตรต่อวัน ซึ่งน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของการผลิตน้ำลายในสภาวะปกติในอัตรา 1–1.5 ลิตรต่อวัน นั่นคือ 20 มิลลิลิตรต่อชั่วโมงในเวลาปกติและ 250 มิลลิลิตรในสภาวะถูกกระตุ้น ในขณะหลับการผลิตน้ำลายแทบจะลดลงเหลือศูนย์

ในน้ำลายประกอบด้วย
เตียนอุย

เตียนอุย () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก ชาวเมืองตันลิว เป็นองครักษ์คนสำคัญของโจโฉ เป็นคนรูปร่างใหญ่ ใช้ทวนคู่เป็นอาวุธ มีพลังแข็งแกร่ง เข้ามารับราชการกับโจโฉโดยการแนะนำของแฮหัวตุ้นในช่วงที่โจโฉมีอำนาจในภาคตะวันออก

ครั้งหนึ่งลมพัดธงของโจโฉเกือบหัก ทหารของโจโฉพยายามดันต้านไว้เกือบจะไม่ไหว เตียนอุยคนเดียวเข้าไปดันธงได้ โจโฉเห็นความแข็งแกร่งจึงตั้งให้เป็นองครักษ์ เตียนอุยเป็นผู้ช่วยชีวิตโจโฉให้พ้นจากกองเพลิงในศึกปักเอี้ยงและเป็นผู้ทำให้โจโฉได้เคาทูมาร่วมงานได้อีกคน

ในโจโฉตีเมืองอ้วนเซีย เตียวสิ้วเจ้าเมืองยอมสวามิภักดิ์ แต่โจโฉไปหลงนางเจ๋าซือ อาสะใภ้ของเตียวสิ้ว เตียวสิ้วโกรธมาก แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะโจโฉมีเตียนอุยเป็นองครักษ์ เฮาเฉียจึงวางอุบายให้มอมเหล้าเตียนอุย และขโมยทวนคู่มา จากนั้นเตียวสิ้วจึงเข้าตีค่ายโจโฉ โจโฉได้หนีออกไป ส่วนเตียนอุยเมื่อสร่างเมา ตื่นมาพบเตียวสิ้วโจมตี พยายามหาทวนคู่แต่ไม่พบ จึงเข้าต่อสู้กับเตียวสิ้วตามลำพัง โดยยังคิดว่าโจโฉยังอยู่ในค่ายจึงต้องปกป้องโจโฉให้พ้นอันตราย จนกระทั่งถูกรุมฆ่าเสียชีวิต

อาวุธของเตียนอุยคือทวนคู่ หนักมากถึง 80 ชั่งจีน ที่ด้านบนทวนทั้งสองจะมีมีดคมแหลมและมีมีดรูปพระจันทร์เสี้ยวอยู่ด้วย
พิชัยสงคราม

พิชัยสงคราม เป็นคำที่ใช้เรียกหนังสือหรือเอกสารที่มีการรวบรวมเนื้อหาเกี่ยวกับกลยุทธ ยุทธศาสตร์ ยุทธวิธีการรบต่าง ๆ อาทิ การรุก การตั้งรับ การแปรขบวนทัพ การใช้อุบายทำลายข้าศึก เป็นต้น หนังสือจำพวกนี้ในบางแห่งมักจะมีการใส่เนื้อหาที่เป็นความเชื่อทางด้านโหราศาสตร์เข้ามาประกอบ เช่น การดูฤกษ์ยามในการเคลื่อนทัพ การทำพิธีข่มขวัญข้าศึกและบำรุงขวัญฝ่ายตน ฯลฯ รูปแบบเนื้อหานั้นอาจอยู่ในลักษณะของร้อยแก้วหรือร้อยกรองก็ได้

ในสารานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถานได้ให้คำจำกัดความของตำราพิชัยสงครามไว้ว่า

ตำราพิชัยสงครามที่นับว่ามีชื่อเสียงมากในระดับโลก คือ ตำราพิชัยสงครามของซุนวู ซึ่งแต่งขึ้นเมื่อประมาณ 600 ปีก่อนคริสตกาล อันอยู่ในช่วงยุครณรัฐของจีน ทั้งนี้ หนังสือพงศาวดารจีนบางเรื่องที่มีการกล่าวถึงการรบและการใช้อุบาย เช่น สามก๊ก ไซ่ฮั่น ก็อาจนับว่าเป็นตำราพิชัยสงครามได้เช่นกัน

เนื้อหาและหลักในตำราพิชัยสงครามต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากตำราพิชัยสงครามของซุนวู ปัจจุบันได้มีการนำมาประยุกต์ใช้ในด้านการบริหารและด้านเศรษฐกิจขององค์กรต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก

หลักฐานเกี่ยวกับตำราพิชัยสงครามในประเทศไทย ปรากฏบันทึกในพระราชพงศาวดารครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2041 ในปีนั้นสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 แห่งกรุงศรีอยุธยา ได้โปรดเกล้าฯ ให้มีการชำระและรวบรวมตำราพิชัยสงครามต่าง ๆ ขึ้นเป็นฉบับหลวงครั้งแรก และได้มีการปรับปรุงตำราในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเพื่อใช้ในสงครามยุคนั้น เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกในปี พ.ศ. 2310 ปรากฏว่าตำราพิชัยสงครามได้กระจัดกระจายสูญหายจำนวนมาก คงเหลืออยู่แต่ฉบับที่มีผู้คัดลอกไว้บ้างเพียงบางตอนไม่ครบชุด บางส่วนก็ได้มีการแต่งขึ้นใหม่ ในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์จึงได้มีการคัดลอกตำราพิชัยสงครามฉบับปลีกที่ยังเหลืออยู่ไว้จำนวนหลายสิบเล่มสมุดไทยเพื่อรักษาฉบับไว้ไม่ให้สาบสูญ

ถึงปี พ.ศ. 2368 สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ กรมพระราชวังบวรสถานมงคล จึงโปรดให้มีการชำระตำราพิชัยสงครามให้สมบูรณ์ โดยเชิญพระตำรับพิชัยสงครามฉบับข้างที่ (ฉบับหลวง) มาสอบสวนชำระ 14 เล่มสมุดไทย เมื่อชำระเสร็จแล้วได้คัดลงสมุดไทยจำนวน 2 ชุด รวม 10 เล่มสมุดไทย นับเป็นตำราพิชัยสงครามฉบับสุดท้ายที่ชำระอย่างสมบูรณ์ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์

ในสมัยต่อมากองทัพไทยได้ปรับรูปแบบกองทัพตามอย่างชาติตะวันตก ตำราพิชัยสงครามแบบโบราณจึงลดความสำคัญลงเพราะในสมัยรัชกาลที่ 5 กองทัพไทยได้เปลี่ยนไปใช้ตำรายุทธศาสตร์แบบตะวันตกซึ่งทันสมัยกว่าแทน ผู้เป็นเจ้าของตำราพิชัยสงครามจึงนำตำราเหล่านี้มามอบให้หรือขายให้หอสมุดแห่งชาติเป็นจำนวนมาก ตามบัญชีมีอยู่ 219 เล่ม ส่วนมากเป็นคำร้อยกรองแบบฉันท์ โคลง กลอน และร่ายบ้าง แต่งเป็นคำร้อยแก้วบ้าง ล่าสุดได้มีการค้นพบตำราพิชัยสงครามสมัยกรุงธนบุรีในสภาพสมบูรณ์มากจำนวน 5 เล่ม ที่จังหวัดเพชรบูรณ์ เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551

เนื้อหาในตำราพิชัยสงครามของไทยโบราณแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ 1) เหตุแห่งสงคราม 2) อุบายสงคราม 3) ยุทธศาสตร์และยุทธวิธี นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาเกี่ยวกับความเชื่อทางด้านโหราศาสตร์และไสยศาสตร์ ซึ่งปรากฏมาตั้งแต่สมัยโบราณมาแล้ว โดยเฉพาะสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายจะปรากฏความเชื่อในเรื่องดังกล่าวอย่างมาก

นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2341 สมัยรัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ยังได้มีการแปลตำราพิชัยสงครามของพม่าเป็นภาษาไทยด้วย