seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เหมย หลันฟัง

เหมย หลันฟัง () (22 ตุลาคม พ.ศ. 2437 - 8 กันยายน พ.ศ. 2504) เป็นชื่อที่ใช้ในการแสดงของนักแสดงอุปรากรจีน ที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศจีนในยุคปัจจุบัน มีชื่อจริงว่า เหมย หลัน () เขาเป็นนักแสดงชายผู้รับบท "ตั้น" (旦) หรือตัวนาง ที่มีลีลาการแสดงที่อ่อนช้อยงดงาม ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในสี่นักแสดงงิ้วปักกิ่ง ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในประวัติศาสตร์การแสดงอุปรากรจีน ซึ่งประกอบด้วย เหมย หลันฟัง เฉิง ยั่นชิว (Cheng Yanqiu, 程砚秋) สุน ฮุ่ยเซิง (Xun Huisheng, 荀慧生) และซั่ง เสี่ยวหยุน (Shang Xiaoyun, 尚小云)

เหมย หลัน เกิดที่เมืองไท่โจว มณฑลเจียงซู ในครอบครัวนักแสดงงิ้วปักกิ่ง เป็นกำพร้าตั้งแต่เด็ก เริ่มเรียนรู้ศิลปะการแสดงตั้งแต่อายุได้ 8 ปี และได้เริ่มออกแสดงครั้งแรกเมื่ออายุ 11 ปี ได้ฝึกฝนตัวเองจนได้รับการยกย่องเป็น 1 ใน 4 นางเอกงิ้วแถวหน้าของวงการ ในช่วงต้นทศวรรษ 1920 ยกเว้นช่วงหลังเหตุการณ์ ณ สะพานมาร์โค โปโล ที่ทำให้เกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ระหว่างปี พ.ศ. 2480 ถึง พ.ศ. 2488 เหมย หลันฟัง ปฏิเสธที่จะแสดงให้นายทหารญี่ปุ่นชม และจำเป็นใช้ชีวิตอย่างยากลำบากจนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม

เหมย หลันฟัง เป็นบุคคลแรกที่นำงิ้วปักกิ่งออกไปแสดงในต่างประเทศ โดยนำไปแสดงที่ญี่ปุ่น สหภาพโซเวียต ยุโรป และสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ทศวรรษ 1920 ถึง 1960 ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักแสดงงิ้วปักกิ่งคนแรกที่เป็นที่รู้จักในระดับโลก โดยนำคณะงิ้วปักกิ่งเดินทางไปแสดงในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1919 นับเป็นครั้งแรกที่ศิลปะงิ้วปักกิ่งแพร่หลายไปสู่โพ้นทะเล (และไปแสดงอีกครั้งในปี ค.ศ. 1924 และ 1956) เดินทางไปแสดงในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1930 แสดงในยุโรปตามคำเชิญในปี ค.ศ. 1934 และเดินทางไปแสดงในสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1935 และ ค.ศ. 1952

ในปี พ.ศ. 2551 ชีวิตของเหมย หลันฟัง ได้รับการถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์ กำกับโดยเฉินข่ายเกอ ใช้ชื่อเรื่องว่า "เหมย หลันฟัง" หรือ "Forever Enthralled" นำแสดงโดย หลี่หมิง และจาง จื่ออี๋
เชอรี่

เชอรี่ หรือ เชอรี สามารถหมายถึง
พนัส หันนาคินทร์

ศาสตราจารย์ ดร.พนัส หันนาคินทร์ (19 มกราคม พ.ศ. 2471 - 30 มกราคม พ.ศ. 2549) อดีตอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนมัธยมสาธิตวิทยาลัยวิชาการศึกษาคนแรก (ปัจจุบัน คือ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร) อดีตรองอธิการ วิทยาลัยวิชาการศึกษาพิษณุโลก และอดีตรองอธิการบดี มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลกคนแรก เป็นผู้บุกเบิก และก่อตั้งวิทยาลัยวิชาการพิษณุโลก จนกระทั่งเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ พิษณุโลก และมหาวิทยาลัยนเรศวร ในปัจจุบัน

เกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2471 หลังจากสำเร็จการศึกษาในประเทศไทยแล้ว ได้เดินทางไปศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยอินเดียนา สหรัฐอเมริกา โดยสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี Bachelor of Science in Education (B.S. in Ed.) เมื่อปี พ.ศ. 2499 ปริญญาโท Master of Science in Education (M.S. in Ed.) เมื่อปี พ.ศ. 2500 และปริญญาเอก Doctor of Education Ed.D. (Higher Education and Mathematics) เมื่อปี พ.ศ. 2504

ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2549 โดยก่อนถึงแก่อนิจกรรม ท่านได้แสดงเจตจำนงที่จะบริจาคร่างกายเพื่อทำการศึกษาในรายวิชามหกายวิภาคศาสตร์ ของนิสิตคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และหลังจากนั้นได้มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2551
อาการกลัวที่สูง

อาการกลัวที่สูง (; มาจากรากศัพท์ภาษากรีก "ἄκρος", "ยอด จุดสูงสุด") เป็นความกลัวต่อความสูงอย่างมาก อาการดังกล่าวอาจก่อให้เกิดอันตรายได้เพราะผู้ป่วยอาจเกิดอาการตื่นตระหนกเมื่ออยู่ในที่สูงจนไม่สามารถลงจากบริเวณนั้นได้อย่างปลอดภัย

การกลัวความสูงมักจะใช้สับสนกับอาการรู้สึกหมุน (vertigo) หรือเวียนศีรษะ เพราะอาการดังกล่าวเป็นความรู้สึกเหมือนสถานที่นั้นหมุนซึ่งเกิดจากการมองลงมาจากที่สูง รวมทั้งมีสิ่งกระตุ้นอื่นๆ
อาการกลัวฟ้าคะนอง

อาการกลัวฟ้าคะนอง () เป็นความกลัวอย่างผิดปกติต่อฟ้าร้องหรือฟ้าแลบ เป็นโรคกลัวชนิดหนึ่ง พบได้ปกติในสุนัข นอกจากนี้ยังมี ceraunophobia ซึ่งเป็นความกลัวเฉพาะฟ้าร้องแต่ไม่กลัวฟ้าแลบ

อาการและการรักษาอาการกลัวฟ้าคะนองเหมือนกันกับโรคกลัวจำเพาะชนิดอื่นๆ
โรคกลัวที่ชุมชน

โรคกลัวที่ชุมชน หรือ อาการกลัวที่โล่ง () เป็นโรควิตกกังวลชนิดหนึ่งซึ่งเกิดจากความกลัวที่จะเกิดอาการตื่นตระหนก (panic attack) ในสถานที่ที่หนีออกไปลำบากหรือไม่มีคนช่วยเหลือ ผู้ป่วยจากโรคกลัวที่ชุมชนจึงมักหลีกเลี่ยงสถานที่สาธารณะหรือสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ในผู้ป่วยที่อาการรุนแรงอาจหมกตัวอยู่ในบ้านและไม่กล้าออกจากสถานที่ที่คิดว่าปลอดภัย

คำว่า "agoraphobia" เป็นคำภาษาอังกฤษที่มีที่มาจากคำภาษากรีกคือ agora (αγορά) และ phobos (φόβος) รวมความแปลว่า โรคกลัวที่ชุมชน

โรคกลัวที่ชุมชนคือภาวะที่บุคคลมีอาการวิตกกังวลในสิ่งแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยหรือรู้สึกว่าตนเองควบคุมได้น้อย สิ่งเร้าสำหรับอาการวิตกกังวลนี้ได้แก่ ฝูงชน ที่โล่งแจ้ง หรือการเดินทาง (แม้ระยะทางสั้นๆ) อาการวิตกกังวลนี้มักจะประกอบด้วยความกลัวการขายหน้าต่อประชุมชน เพราะโรคกลัวที่ชุมชนเป็นอาการนำของอาการตื่นตระหนกที่ทำให้ผู้ป่วยคลุ้มคลั่งต่อหน้าผู้อื่น

ผู้ที่มีโรคกลัวที่ชุมชนจะมีอาการตื่นตระหนกในสถานการณ์ที่ตนเองอึดอัด รู้สึกไม่ปลอดภัย ควบคุมไม่ได้ หรือห่างไกลจากสิ่งที่สามารถช่วยเหลือเขาได้ ในรายที่มีอาการมากจะอยู่แต่กับบ้านไม่ออกไปไหนเป็นปีๆ ผู้มีอาการจำนวนมากชอบที่จะมีผู้มาเยี่ยมอยู่ในบริเวณที่พวกเขาควบคุมได้และชอบที่จะทำงานในที่ๆรู้สึกว่าปลอดภัย ถ้าผู้กลัวที่โล่งออกไปจากเขตปลอดภัยของตน อาจจะเกิดอาการตื่นตระหนกได้

ความชุกของโรคกลัวที่ชุมชนในสหรัฐอเมริกาคือประมาณร้อยละ 5 ต่อปี ข้อมูลจากสถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ สหรัฐอเมริกา (National Institute of Mental Health) ระบุว่า ณ ขณะหนึ่งๆ มีชาวอเมริกันอายุ 18-24 ปีประมาณ 3.2 ล้านคนมีโรคกลัวที่ชุมชน ประมาณหนึ่งในสามของผู้ที่เป็นโรคตื่นตระหนก (panic disorder) จะดำเนินโรคต่อเป็นโรคกลัวที่ชุมชน

โรคกลัวที่ชุมชนเกิดในเพศหญิงมากกว่าเพศชายประมาณ 2 เท่า ความแตกต่างระหว่างเพศอาจจะเกิดจากปัจจัยทางสังคมวัฒนธรรมที่เอื้อให้เพศหญิงแก้ปัญหาด้วยการหลีกเลี่ยงมากกว่าเพศชาย ทฤษฎีอื่นๆได้เสนอว่าผู้หญิงมักจะใฝ่หาความช่วยเหลือจึงทำให้ได้รับการวินิจฉัยมากกว่าเพศชายที่มักจะพึ่งสุราเพื่อหลีกหนีความวิตกกังวลและทำให้ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นผู้เสพติดสุราแทน และบทบาททางเพศของหญิงตามประเพณีเดิมก็ทำให้ผู้หญิงตอบสนองต่อความวิตกกังวลด้วยการพึ่งพาและความสิ้นหวัง ผลการวิจัยยังไม่สามารถอธิบายได้อย่างแน่ชัดเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างเพศในโรคกลัวที่ชุมชน

สาเหตุของโรคกลัวที่ชุมชนยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด คาดว่าโรคกลัวที่ชุมชนเกี่ยวข้องกับอาการวิตกกังวลอื่นๆ, สภาพแวดล้อมที่เคร่งเครียดและการใช้สารเสพติด อาการนี้พบมากในเพศหญิง การใช้ยากดประสาทและยานอนหลับ เช่น เบนโซไดอะซีพีน (benzodiazepines) อย่างต่อเนื่องจัดเป็นเหตุให้เกิดโรคกลัวที่ชุมชนเพราะการหยุดใช้ยาและการรักษาอาการติดยาดังกล่าว ทำให้โรคกลัวที่ชุมชนทุเลาลง

งานวิจัยยังได้กล่าวถึงความเกี่ยวข้องกันระหว่างโรคกลัวที่ชุมชนและความลำบากในการรับรู้เชิงสถานที่ (spatial orientation) คนปกติสามารถรักษาสมดุลของข้อมูลรวมจากระบบการรักษาสมดุล (vestibular system) ระบบการรับภาพ (visual system) และการรับรู้อากัปกิริยา (proprioception) แต่ในผู้ที่มีโรคกลัวที่ชุมชนจะพึ่งพาระบบการรับภาพและการรับรู้อากัปกิริยามากขึ้นเพราะระบบการรักษาสมดุลทำหน้าที่ลดลง ทำให้เสียการรับรู้ได้ง่ายเมื่อการมองเห็นกระจัดกระจาย เช่น ในที่โล่งแจ้งหรือท่ามกลางฝูงชน และอาจจะมีอาการสับสนเมื่อประสบกับความลาดเอียงหรือพื้นผิวที่ไม่สม่ำเสมอเช่นเดียวกัน
ในการศึกษาความจริงเสมือน (virtual reality) ผู้กลัวที่ชุมชนโดยเฉลี่ยสามารถจัดการข้อมูลภาพและเสียงที่เปลี่ยนไปได้แย่กว่ากลุ่มควบคุม
โรงเรียนไทยวิจิตรศิลป

วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยวิจิตรศิลป์ ก่อตั้งโดย ร.ท. โภคัย ว่องกสิกร (ยศในขณะนั้น) ปัจจุบันเป็นสถาบันเอกชนที่เปิดสอนในระดับอาชีวศึกษาในหลักสูตร ปวช. (ประกาศนียบัตรวิชาชีพ) และหลักสูตร ปวส. (ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง) โดยใช้หลักสูตรการสอนชั้น ปวช. เป็นหลักสูตรเดียวกับสถาบันในสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล

ประกอบด้วย ลายยอดกนก (เป็นเครื่องเร้าให้นักศึกษาใฝ่ดี และขยันหมั่นเพียรเรียนหาความรู้เพื่อเดินสู่ที่สูงและดีกว่า) , แผ่นสี่เหลี่ยม 4 แผ่น (หมายถึงเป็นโรงเรียนของมวลชนที่อ้าแขนต้อนรับเยาวชนจาก 4 ภาค เหนือ, ใต้, ตะวันออก, ตะวันตก) และ วงกลมล้อมรอบ (หมายถึงความรักสมัครสมาน แต่มีอุดมการณ์เพื่อชาติ)1.สาขาวิจิตรศิลป วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ วาดเส้น, จิตรกรรม, ประติมากรรม,คอมพิวเตอร์กราฟิก และอีกหลายประเภท

2.สาขาออกแบบ (เดิมใช้ชื่อว่าสาขาออกแบบประยุกต์ศิลป์) วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบพาณิชยศิลป์, ออกแบบตกแต่งภายใน, ออกแบบผลิตภัณฑ์, ถ่ายภาพ, คอมพิวเตอร์กราฟิก

3.สาขาสถาปัตยกรรม วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบสถาปัตยกรรม, เขียนแบบก่อสร้าง, วัสดุและวิธีการก่อสร้าง, การประเมินราคา1. สาขาจิตรกรรม วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ จิตรกรรม ประติมากรรม ภาพพิมพ์

2. สาขาออกแบบตกแต่งภายใน วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบตกแต่งภายใน, เขียนแบบตกแต่งภายใน

3. สาขาออกแบบนิเทศศิลป์ วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบนิเทศศิลป์, คอมพิวเตอร์กราฟิก

4. สาขาช่างเทคนิคสถาปัตยกรรม วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบสถาปัตยกรรม, เขียนแบบสถาปัตยกรรม, สถาปัตยกรรมไทย, เทคโนโลยีทางการก่อสร้าง

ศิษย์เก่าของโรงเรียนมีทั้งศิลปินและช่างทางศิลปะ นักออกแบบ รวมไปถึงผู้สร้างงานสร้างสรรค์หลายประเภท เช่น ศักดา พัทธสีมา (ดา วงดนตรีอินคา) , มานะ ประเสริฐวงศ์ (อ้วน วง ไมโคร) , สันธาน เลาหวัฒนาวิทย์ (บอย วงไมโคร) 
เกษม นิธิมาภินันท์ (หนึ่ง วง ยังบลัด) สมพงษ์ ศิวิโรจ์ (สมาชิกวงดนตรีมาลีฮวนน่า), อังเคิล-อดิเรก วัฏลีลา (ผู้กำกับภาพยนตร์) , ปิ๊บ-รวิชญ์ เทิดวงศ์ (ดารานักแสดง) , อนุชัย ศรีจรูญพู่ทอง (นักถ่ายภาพชื่อดัง) เศรษฐมันตร์ กาญจนกุล นักเขียนเจ้าของสำนักพิมพ์เศรษฐศิลป์, ภาณุ สมบูรณ์พสุธา (นักเขียนอิสระ) , ธงชัย ทองกันธม (ปิงปอง ไดอารี่ตุ๊ดซี่) และ มีศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงอีกหลายด้าน,เปิ้ล ไอริณ ศรีแกล้ว นาธาน โอมาน, ศรีศิลป์ เอมเจริญ
อาการกลัวเข็ม

อาการกลัวเข็ม () เป็นความกลัวต่อหัตถการทางการแพทย์ เช่น การฉีดยา หรือการใช้เข็ม โดยทั่วไปมักหมายถึง อาการกลัวของแหลม (aichmophobia, belonephobia, หรือ enetophobia) สภาวะดังกล่าวได้รับการบรรจุเป็นทางการในเกณฑ์วินิจฉัยโรคจิตเวช DSM-IV ใน ค.ศ. 1994 ว่าเป็นโรคกลัวจำเพาะต่อเลือด, การฉีดยา, การบาดเจ็บ ระดับความกลัวพบตั้งแต่การเลี่ยงการฉีดยา, การเจาะเลือด ไปจนถึงปฏิเสธการรักษาจากแพทย์ทุกอย่าง

อาการการกลัวเข็มสามารถแบ่งเป็นรูปแบบต่าง ๆ ดังนี้ในผู้ป่วยบางรายสามารถพบอาการ vasovagal reflex reaction คือเกิดอาการเป็นลม หมดสติ จากการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของการเต้นหัวใจ และความดันโลหิต ในบางรายอาจเกิดการผิดปกติของฮอร์โมน เป็นผลสืบเนื่องจากความกลัวจนหมดสติ

ดร. เจมส์ จี แฮมิลทัน (Dr. James G. Hamilton) ได้ตีพิมพ์งานวิจัย เรื่องการกลัวเข็มของท่านในปี ค.ศ. 1995 ไว้ว่า การกลัวเข็ม มีความเกี่ยวข้องทางพันธุกรรม ไม่ใช่แค่ความกลัว แบบความกลัวอื่น ๆ

มีรายงานว่ามีผู้ป่วยบางรายที่เสียชีวิตเนื่องจากไม่กล้ารับการฉีดยา สำหรับบุคลากรทางการแพทย์ที่ต้องทำงานกับคนที่มีอาการกลัวเข็มมาก ๆ มักใช้ครีมยาชา, ยาชา, ไนตรัสออกไซด์ (แก๊สหัวเราะ) และยานอนหลับ ก่อนทำการฉีดยา
อาการกลัวแมว

อาการกลัวแมว () เป็นโรคกลัวจำเพาะชนิดหนึ่ง มีอาการกลัวแมวอย่างไม่มีเหตุผลและคงอยู่เป็นเวลานาน ผู้ที่มีอาการกลัวแมวจะกลัวการสัมผัสแมว อาทิการกัดหรือการข่วน และอาจมีความเชื่อเกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติของแมวตามที่ปรากฏในวรรณกรรมต่างๆ
อาการกลัวเจ็บ

อาการกลัวเจ็บ () เป็นโรคกลัวอย่างหนึ่ง มีอาการกลัวความเจ็บอย่างผิดปกติและเป็นเวลานานมากกว่าคนปกติทั่วไป ซึ่งรักษาได้โดยพฤติกรรมบำบัดและใช้ยาคลายกังวล
อาการกลัวความลึก

อาการกลัวความลึก (; มาจากรากศัพท์ภาษากรีก "bathos" "ความลึก" และ "phobos," "ความกลัว") เป็นความกลัวอย่างไม่มีเหตุผลต่อความลึก อันได้แก่มหาสมุทร คูน้ำ ห้องโถงที่ดูแคบและยาว หุบเขา หรือชั้นใต้ดิน ผู้ป่วยอาจมีอาการของโรควิตกกังวลหรืออาการตื่นตระหนกได้เช่นเดียวกับโรคกลัวอื่นๆ

อาการของผู้ป่วยโรคกลัวที่พบบ่อยคือความวิตกกังวล ซึ่งมีได้หลายระดับขึ้นกับบุคคล ผู้ที่มีอาการน้อยๆ อาจมีความรู้สึกประหม่า ไม่มั่นใจ ไม่สบาย หรือคลื่นไส้ ส่วนรายที่เป็นรุนแรงอาจมีอาการตื่นตระหนกหรือวิตกกังวลจนขยับตัวไม่ได้
อาการกลัวเลือด

อาการกลัวเลือด () เป็นความกลัวต่อเลือดอย่างรุนแรงและไม่สมเหตุผล ซึ่งผู้ที่มีอาการเฉียบพลันจะมีปฏิกิริยาตอบสนองทางกายมากกว่าความกลัวปกติธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือเป็นลม ซึ่งอาจพบปฏิกิริยาดังกล่าวได้ในผู้ที่มีอาการกลัวเข็ม (trypanophobia) และอาการกลัวการบาดเจ็บ (traumatophobia) โรคกลัวชนิดนี้จัดอยู่ในประเภทโรคกลัวเลือด-การฉีดยา-การบาดเจ็บ (blood-injection-injury phobia) ตามเกณฑ์การวินิจฉัยโรคทางจิตเวช DSM-IV หรือเป็นกลุ่มโรคกลัวเลือด-การบาดเจ็บ-การเจ็บป่วย (blood-injury-illness phobia) ในตำราสมัยก่อน

อาการกลัวเลือดมักเกิดจากประสบการณ์การบาดเจ็บของตนเองหรือผู้อื่นในช่วงวัยเด็กหรือวัยรุ่น และยังพบองค์ประกอบทางพันธุกรรมที่กำหนดลักษณะอาการกลัวเลือดอีกด้วย
อาการกลัวสารพัด

อาการกลัวสารพัด () เป็นภาวะทางการแพทย์ซึ่งหมายถึงความกลัวที่ไม่จำเพาะต่อสิ่งใดๆ หรือความกลัวต่อทุกสิ่งทุกอย่าง และมีความรู้สึกเหมือน "กลัวอะไรบางอย่างตลอดเวลาและคลุมเครือ"
กอทิก

กอทิก () อาจหมายถึง
จอห์น แวนบรูห์

จอห์น แวนบรูห์ หรือ เซอร์จอห์น แวนบรูห์ () (24 มกราคม ค.ศ. 1664? – 26 มีนาคม ค.ศ. 1726) เป็นสถาปนิกชาวอังกฤษ และนักเขียนบทละคร (dramatist) งานชิ้นเอกของแวนบรูห์ก็เห็นจะเป็น วังเบล็นไฮม์ และ ปราสาทฮาวเวิร์ด งานอื่นก็ได้แก่บทละครฟื้นฟูราชวงศ์ (Restoration comedy) ซึ่งเป็นบทละครชวนหัวที่แรงๆ สองเรื่อง -- “คืนตัว” (The Relapse) ในปี ค.ศ. 1696 และเรื่อง “ภรรยาผู้ถูกยุ” (The Provoked Wife) ในปี ค.ศ. 1697 ซึ่งเป็นละครที่เล่นกันบ่อยแต่เป็นบทละครที่ทำให้มีความขัดแย้งกันมากเมื่อออกมาใหม่ๆ

แวนบรูห์ค่อนข้างจะเป็นผู้มีหัวรุนแรง เมื่อหนุ่มๆ แวนบรูห์ก็เป็นสมาชิกพรรควิกและมีส่วนเกี่ยวข้องกับการโค่นราชบัลลังก์ของ, he was part of the scheme to overthrow สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ และสนับสนุนการขึ้นครองราชย์ของพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 เพื่อพิทักษ์ระบบรัฐสภาประชาธิปไตยของอังกฤษ และมีส่วนเกี่ยวข้องทางการเมืองจนถูกจับเป็นนักโทษการเมืองที่ถูกจำขังที่คุกบาสตีย์ในปารีส ส่วนทางด้านการเขียนบทละครแวนบรูห์มักจะเขียนบทละครแบบเสียดสี เช่นบทละครฟื้นฟูราชวงศ์ และเรื่องที่เกี่ยวกับสังคมในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 นอกจากจะเป็นงานเขียนที่ออกจะเปิดเผยในเรื่องทางเพศแล้วก็ยังสื่อความหมายในการป้องกันสิทธิสตรีในการแต่งงานอีกด้วย ซึ่งก็ถูกโจมตีทั้งสองประเด็นและเป็นผู้ที่ถูกวิจารณ์ในค่านิยมโดย เจอเรอมี คอลลีเออร์ (Jeremy Collier) ในหนังสือ “ความคิดเห็นสั้นเกี่ยวกับความขาดศีลธรรมและความหยาบคายในวงการละครอังกฤษ” (Short View of the Immorality and Profaneness of the English Stage) ทางด้านสถาปัตยกรรมแวนบรูห์เป็นผู้นำในการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างที่มารู้จักกันในนาม “สถาปัตยกรรมบาโรกแบบอังกฤษ” งานของแวนบรูห์ทางสถาปัตยกรรมก็เป็นการแสดงออกอย่างรุนแรงเช่นเดียวกับความคิดเห็นทางการเมือง
ตะกอง

ตะกอง หรือ ลั้ง หรือ กิ้งก่ายักษ์ (; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานประเภทกิ้งก่า ในวงศ์กิ้งก่า (Agamidae) ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในประเทศไทย มีรูปร่างทั่วไปคล้ายอีกัวน่าที่พบในอเมริกากลางและอเมริกาใต้

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวประมาณ 90-120 เซนติเมตร (ปลายจมูกถึงโคนหาง 35-50 เซนติเมตร และหางยาว 55-70 เซนติเมตร) โดยตัวเมียจะมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้ราว 10-30 เซนติเมตร และจะมีหัวป้อมกว่า สีของลำตัวเข้มกว่า หางมีแถบสีดำเป็นปล้อง ๆ สีลำตัวปกติของตะกองจะมีสีเขียวเข้มและสามารถที่จะเปลี่ยนสีของให้เข้มขึ้นหรืออ่อนลงตามสภาพแวดล้อมได้ ในขณะที่เป็นวัยอ่อนบางตัวใต้คางและส่วนหัวจะมีสีม่วงหรือสีฟ้าแลดูสวยงาม และเมื่อโตขึ้นมาตัวผู้ส่วนหัวด้านบนจะโหนกนูนขึ้นเห็นชัดเจน ส่วนตัวผู้เมียจะมีความนูนน้อยกว่าและพวกมันอาจมีอายุถึง 30 ปีเลยทีเดียว

สถานภาพของตะกองในปัจจุบัน พบน้อยลงมากเนื่องจากถูกจับเป็นสัตว์เลี้ยง จับเพื่อทำเป็นอาหาร และแหล่งที่อยู่อาศัยถูกทำลาย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 ได้จัดให้ตะกองเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง

มีพฤติกรรมชอบนอนผึ่งแดดตามคาคบไม้ริมห้วยลำธาร เมื่อตกใจจะวิ่ง 2 ขาได้โดยหุบขาหน้าไว้แนบชิดลำตัว และโดยปกติเมื่อมีภัยจะกระโจนลงน้ำ และสามารถดำน้ำได้เป็นเวลานาน

อาหารได้แก่ แมลงชนิดต่าง ๆ, กบ, เขียด, ปลาขนาดเล็ก, สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็ก และผลไม้บางชนิด และยังสามารถดำน้ำจับปลาได้อีกด้วย

ตะกองจะมีฤดูกาลผสมพันธุ์และวางไข่ในระหว่าง เดือนเมษายนถึงเดือนพฤษภาคม และในหนึ่งครั้งตะกองตัวเมียจะวางไข่ประมาณ 10 ฟอง ตะกองจะวางไข่ บริเวณพื้นดินที่มีลักษณะเป็นดินทรายและจะขุดหลุมลึกลงไปประมาณ 12-17 เซนติเมตร และกว้างประมาณ 12-15 เซนติเมตร

ตะกอง มีการกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าดิบในตอนใต้ของประเทศจีน, ประเทศลาว, เวียดนาม, กัมพูชา และภาคตะวันออกและอีสานของประเทศไทย ชอบที่จะอาศัยหากินอยู่ในพื้นที่ซึ่งมีแหล่งน้ำที่อุดมสมบูรณ์และมีสภาพป่าที่ค่อนข้างทึบ เช่น บริเวณริมห้วยที่มีน้ำไหล

ตะกอง ยังเป็นที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลาน แต่ว่าเมื่อเทียบกับอีกัวน่าแล้ว ตะกองเลี้ยงได้ยากกว่าพอสมควรเนื่องจากกินแมลงเป็นอาหารและยังมีนิสัยที่ดุไม่เชื่องเหมือนอีกัวน่า อีกทั้งยังต้องปรับสภาพของที่เลี้ยงให้มีน้ำและมีความชุ่มชื้นพอสมควร
คฤหาสน์คุณค่าแห่งอังกฤษ

คฤหาสน์คุณค่าแห่งอังกฤษ (ภาษาอังกฤษ: Treasure Houses of England) เป็นกลุ่มมรดกทางวัฒนธรรมที่ก่อตั้งราวต้นทศวรรษ 1970 โดยคฤหาสน์ระดับหนึ่งสิบหลังในประเทศอังกฤษที่ยังอยู่ในมือส่วนบุคคลโดยมีจุดประสงค์เพื่อการตลาดและเผยแพร่ชื่อเสียงของตนเองต่อนักท่องเที่ยว

ปัจจุบันสมาชิกในกลุ่มมีด้วยกัน 9 คฤหาสน์:
อาเดิลไฮด์แห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน

อาเดิลไฮด์แห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน () เป็นเจ้าหญิงเยอรมันผู้ซึ่งอภิเษกสมรสเข้าสู่พระราชวงศ์อังกฤษ ประสูติเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1792 ที่ซัคเซิน-ไมนิงเงิน จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นพระธิดาในเจ้าชายเกออร์กที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน (George I, Duke of Saxe-Meiningen) และเจ้าหญิงหลุยส์ เอเลโอโนเรอแห่งโฮเอ็นโลเออ-ลังเงินบวร์ค (Luise Eleonore of Hohenlohe-Langenburg) ได้เสกสมรสกับพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1849 ที่เบนทลีย์ไพรออรี ประเทศอังกฤษ

พระนางเป็นราชินีที่มีจิตใจเมตตามากที่สุดในหมู่ราชินีอังกฤษ ทรงจัดระบอบในพระราชวังเสียใหม่ ให้นางกำนัลแต่งกายอย่างเหมาะสม และอื่น ๆ อีก แต่ว่าน่าเสียดายพระนางไม่มีพระราชโอรส-ธิดาที่รอดชีวิตเลยแม้แต่พระองค์เดียว ดังนั้นเมื่อพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 สวรรคตลง จึงต้องอัญเชิญเจ้าหญิงวิกตอเรียขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแทน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพศิลป์ปรีชา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชุมแสง กรมหลวงสรรพศิลป์ปรีชา (22 มีนาคม พ.ศ. 2348 - 17 มิถุนายน พ.ศ. 2404) ประสูติเมื่อวันเสาร์ เดือน 5 ขึ้น 3 ค่ำ ปีขาล สัปตศก จุลศักราช 1167 ตรงกับวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2348 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยและเจ้าจอมมารดาทับทิม ณ บางช้าง ทรงเป็นต้นราชสกุลชุมแสง มีพระเชษฐา 1 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าไพฑูรย์ กรมหมื่นสนิทนเรนทร์

ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น กรมขุนสรรพศิลป์ปรีชา และในปีเดียวกัน พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนกรมขึ้นเป็น กรมหลวงสรรพศิลป์ปรีชา ได้ทรงกำกับกรมหมอนวด

สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 เมื่อวันจันทร์ เดือน 8 บูรพาสาฒ ขึ้น 10 ค่ำ ปีระกา ตรีศก จุลศักราช 1223 ตรงกับวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2404 รวมพระชันษา 56 ปี
เทปการมีเพศสัมพันธ์ของผู้มีชื่อเสียง

เทปการมีเพศสัมพันธ์ของผู้มีชื่อเสียง () เป็นเทปหรือคลิปที่ถ่ายบันทึกกิจกรรมทางเพศของบุคคลที่มีชื่อเสียง เช่น นักร้อง พิธีกร หรือนักแสดงที่มีชื่อเสียง ร่วมกับคู่ขา ทั้งนี้ บุคคลที่มีชื่อเสียงในที่นี้ไม่รวมถึงผู้ที่เป็นนักแสดงหนังโป๊อยู่ก่อนแล้ว

เซ็กส์เทปอาจหาได้ทางอินเทอร์เน็ตหรือลักลอบขาย แต่ในบางครั้งก็มีการวางขายถูกต้องตามกฎหมายให้กับผู้ชม
เส้นผม

ผม หรือ เส้นผม คือเซลล์ที่ตายแล้ว โดยปกติแล้วผมยาวประมาณเดือนละ 1 ซม.และมีอายุถึง 7 ปี แต่จะร่วง ประมาณ 100 - 150 เส้นต่อวัน
อาการกลัวปลา

อาการกลัวปลา () เป็นโรคกลัวจำเพาะชนิดหนึ่ง ซึ่งมีความกลัวอย่างมากและไม่สมเหตุผลต่อปลาในรูปแบบใดๆ ก็ได้ เช่นกลัวการรับประทานปลา หรือกลัวซากปลาตาย ส่วนชนิดย่อยของอาการกลัวปลาเช่นอาการกลัวฉลาม (Galeophobia) เป็นโรคกลัวเฉพาะฉลาม
เยซ็อง

คิม จง-อุน () หรือชื่อในการแสดงว่า เยซ็อง (; ) เป็นหนึ่งในสมาชิกซูเปอร์จูเนียร์ และอยู่ในกลุ่มซูเปอร์จูเนียร์ เค.อาร์.วาย. และซูเปอร์จูเนียร์ แฮปปี้

เยซ็องเป็นชายหนุ่มที่รักในเสียงเพลง เขาพยายามฝึกซ้อมดนตรีการขับร้องอย่างหนักโดยไม่ฟังใคร ในขณะเดียวกัน ผลการเรียนของเขาในขณะนั้นก็พากันดิ่งลงเหวไปตามระเบียบ ทั้งๆที่เยซ็องเป็นคนที่มีผลการเรียนดี จนคุณแม่ของเขาถึงกับเดินเข้ามาในห้องและทำลายเครื่องเสียงทิ้ง เยซ็องเป็นคนที่มุมานะและมีความพยายามมาก เขานั่งรถไฟเที่ยวสุดท้ายกลับบ้านในเวลาเที่ยงคืนหลังจากเรียนพิเศษวิชาการขับร้องพร้อมกับ ยุนโฮ สมาชิกที่ได้เดบิวต์เข้าไปในวง ทงบังชินกี ก่อนหน้าที่จะได้เดบิวต์เยซ็องท้อแท้ใจมาก เพราะฐานะครอบครัวค่อนข้างไม่ดี อายุก็เริ่มเยอะขึ้นทุกวัน หากว่ายังไม่ได้เดบิวต์เสียที เขาก็ไม่มีเงินไปจุนเจือครอบครัว ดังนั้น เมื่อเยซ็องได้รับประกาศนียบัตรวุฒิอนุปริญญา (ก่อนเดบิวต์เพียงไม่กี่เดือน) เขาตั้งใจว่าจะออกจากการเป็นเด็กฝึกหัดไปหางานทำ แต่แล้วโชคชะตาก็พลิกผัน เมื่อทางต้นสังกัดได้เลือกให้เขากับเพื่อนๆอีก 11 คน ได้เปิดตัวเป็นศิลปินใหม่ในนาม Super Junior ทำให้ความฝันของเขาเป็นจริงเสียที ซึ่งเยซ็องได้ชื่อว่าเป็นลูกกตัญญูคนหนึ่ง เมื่อมีรายได้มากพอที่จะเลี้ยงดูคุณพ่อคุณแม่ของเขาและจงจินน้องชายของเขา เขาจึงได้เปิดร้านอาหาร'พับโทล' (เกาหลี:밥톨) อยู่หน้ามหาวิทยาลัยฮงอิก หรือในบริเวณที่เรียกว่าฮงแดในตัวเมืองโซล ให้ครอบครัวช่วยกันดูแล แต่ปัจจุบันได้ถูกปิดตัวลงแล้ว และไปเปิดร้าน Hendel & Gretel แทนที่หน้าตึก KBS และเปิดร้าน WHYSTYLE (ร้านแว่นตา) ที่มยองดง เขาเป็นคนรักสัตว์มากคนหนึ่ง โดยเลี้ยงเต่าไว้ที่ห้องชื่อว่าตังโกม่า (ปัจจุบันเขาได้นำตังโกม่าไปบริจาคให้กับสวนสัตว์แล้ว เนื่องจากมีปัญหาสุขภาพที่ตังโกม่าต้องมีสถานที่สำหรับการจำศีล หากยังอยู่ในความดูแลของเขา อาจจะไม่เป็นผลดี) เยซ็องเป็นคนรักสุขภาพ โดยที่เขาไม่ดื่มแอลกอฮอล์หรือสูบบุหรี่เลย แต่ก็เป็นที่ทราบกันดีว่าเขาสุขภาพไม่ค่อยดี เป็นโรคนอนไม่หลับและมีอาการเจ็บหลังเรื้อรังเนื่องจากการใช้งานร่างกายที่หนักเกินไป
ความกลัว

ความกลัว เป็นอารมณ์ที่เกิดจากการรับรู้ภัยคุกคามของสิ่งมีชีวิต ซึ่งเป็นสาเหตุให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสมองและการทำงานของอวัยวะ และการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในที่สุด เช่น การวิ่งหนี การหลบซ่อน หรือการช็อคจากเหตุการณ์ที่ทำร้ายจิตใจ ความกลัวอาจเป็นการตอบสนองต่อตัวกระตุ้นที่เกิดขึ้นในสถานการณ์ปัจจุบัน หรือในอนาคต ซึ่งรับรู้ว่าเป็นความเสี่ยงต่อสุขภาพหรือชีวิต สถานภาพ อำนาจ ความปลอดภัย หรือความมั่งคั่ง หรือสิ่งมีค่าใด ๆ การตอบสนองความกลัวเกิดขึ้นได้จากการรับรู้อันตรายที่นำไปสู่การเผชิญหน้าหรือการหลบหนีจากภัยคุกคาม ซึ่งในกรณีความกลัวสุดโต่ง อาจทำให้ช็อคหรือชาได้

ในมนุษย์และสัตว์ ความกลัวเกิดขึ้นจากกระบวนการประชานและเรียนรู้ ดังนั้นความกลัวจึงสามารถประเมินได้ว่ามีเหตุผลหรือเหมาะสม และไม่มีเหตุผลหรือไม่เหมาะสม ความกลัวที่ไม่มีเหตุผลเรียกว่า โรคกลัว (phobia)

นักจิตวิทยาหลายคน เช่น จอห์น บี. วัตสัน โรเบิร์ต พลุตชิก และพอล เอ็กแมน แนะว่ามีอารมณ์พื้นฐานหรืออารมณ์ที่มีตั้งแต่เกิดอยู่จำนวนหนึ่ง หนึ่งในนั้นคือความกลัว กลุ่มความรู้สึกที่เป็นสมมุติฐานนี้รวมถึงอารมณ์ต่าง ๆ เช่น ความสุข ความเศร้า ความสยองขวัญ ความตื่นตระหนก ความกังวล ปฏิกิริยาเฉียบพลันต่อความเครียด และความโกรธ

ความกลัวมีความหมายใกล้เคียงกับ "ความกังวล" แต่แตกต่างกัน โดยความกังวลเกิดขึ้นเป็นผลจากภัยคุกคามที่รับรู้ว่าควบคุมไม่ได้หรือหลีกเลี่ยงไม่ได้

การตอบสนองความกลัวเป็นการเอาตัวรอดโดยสร้างการตอบสนองพฤติกรรมที่เหมาะสม คงสภาพเช่นนี้ด้วยวิวัฒนาการ
อังเคิล

อังเคิล สามารถหมายถึง
ดิโอลด์สยามพลาซ่า

ดิโอลด์สยามพลาซ่า () เป็นห้างสรรพสินค้าและศูนย์การค้า เป็นการร่วมทุนระหว่างธนาคารไทยพาณิชย์กับบริษัทแลนด์ แอนด์ เฮ้าส์ บนเนื้อที่ 14 ไร่ ซึ่งเป็นที่ดินของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ตั้งอยู่ที่แยกพาหุรัด ด้านถนนพาหุรัดตัดกับถนนบูรพา ตลอดแนวจนถึงถนนตีทอง แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร บริเวณใกล้เคียงมีศาลาเฉลิมกรุง, ห้างไนติงเกล และตลาดพาหุรัด

เดิมเป็นที่ตั้งของตลาดมิ่งเมือง ซึ่งเป็นแหล่งจำหน่ายเสื้อผ้าสำเร็จรูป และร้านรับตัดเย็บเสื้อผ้า จนกระทั่ง บริษัท สยามพาณิชย์พัฒนาอุตสาหกรรม จำกัด เข้าปรับปรุงพื้นที่ โดยสร้างอาคาร 4 ชั้นขึ้นใหม่ ตามรูปแบบสถาปัตยกรรมโบราณของย่านนั้น เพื่อเปิดเป็นห้างสรรพสินค้าดิโอลด์สยามพลาซ่า มีงานเปิดตัวอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2536

ปัจจุบัน ดิโอลด์สยามพลาซ่า เปิดให้เช่าพื้นที่ เพื่อจำหน่ายเสื้อผ้า, เครื่องใช้ไฟฟ้า, สินค้าทั่วไป รวมถึงอาวุธปืนที่บริเวณด้านนอกของตัวห้าง นอกจากนี้ ยังได้จัดบริเวณภายในห้าง เป็น "ลานเฟื่องนคร" ให้เป็นที่จำหน่ายอาหารไทยและขนมไทย หลากหลายประเภท รวมถึง "ลานมิ่งเมือง" สำหรับจำหน่ายเสื้อผ้า อีกทั้งชั้น 3 ของห้างยังเป็นศูนย์อาหาร ที่มีบริการคาราโอเกะ ซึ่งเป็นที่นิยมอย่างมากของผู้สูงอายุที่นิยมมารวมตัวเพื่อร้องเพลงในแนวย้อนยุค เพื่อย้อนรำลึกถึงยุคที่ย่านวังบูรพากำลังเป็นที่นิยมของวัยรุ่นในยุคสมัยนั้น

ลักษณะสถาปัตยกรรมมีรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 5 ที่ผสมผสานระหว่างความเป็นไทย และ ศิลปะตะวันตกเข้าด้วยกัน