seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เดอะพรอมิส (อัลบั้มตาวัน)

เดอะพรอมิส () เป็นอัลบั้มเพลงชุดที่ 5 ของวงตาวัน ในแนวร็อกโอเปร่า ที่มีเนื้อเพลงเป็นภาษาอังกฤษทั้งชุด เนื้อร้องภาษาอังกฤษ แต่งโดย ทอดด์ ทองดี โดยมี 2 เพลงที่แปลเนื้อร้องเป็นภาษาไทย โดยมรุธา รัตนสัมพันธ์ ขับร้องโดย พงศ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา / ทอดด์ ทองดี / วงศกร รัศมิทัต / วิยะดา โกมารกุล ณ นคร Paula Shawn-Diamond และ Bonnie Anderson อัลบั้ม The PROmISE นี้เป็นผลงานอัลบั้มชุดสุดท้ายที่ออกในชื่อของวงตาวัน บันทึกเสียงที่ประเทศอังกฤษ เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2539

ทอดด์ ทองดี เขียนเพลงในอัลบั้มนี้จากประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยศึกษาอาการของคนไข้คนหนึ่ง ขณะเรียนเตรียมแพทย์ศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยสแครนตัน สหรัฐอเมริกา เขาได้ใช้เวลาหลายสัปดาห์เข้าไปสังเกตการณ์ และสัมภาษณ์คนไข้ที่โรงพยาบาลศรีธัญญา นนทบุรี และโรงพยาบาลนิติจิตเวช พุทธมณฑล

เดอะพรอมิส เป็นคอนเซ็ปต์อัลบั้ม มีเนื้อหาเกี่ยวกับจินตนาการของคนไข้ในโรงพยาบาลจิตเวช ชื่อ "PROmISE" ที่มีหลายบุคลิกภาพในตัวเอง ได้ยินเสียงประหลาดเหมือนมีคนพูดอยู่ในหูตัวเอง และมีความรักกับแมลงสาบ ชื่อ "Roachelle" (มาจากคำว่า cockroach ผสมกับชื่อผู้หญิง Rachelle ) วันหนึ่งโรเชลถูกเพื่อนของพรอมิสที่เกลียดแมลงสาบเหยียบตาย พรอมิสผิดหวังที่ความรักบริสุทธิ์ของตัวต้องจากไป เกิดความโกรธ ทำให้บุคลิกภาพด้านมืดของตัวเอง ชื่อ "The Intruder" ออกมาอาละวาด พรอมิสได้รับการช่วยเหลือจากคนรักเก่า ชื่อ "Dizzy" เพื่อนำชีวิตของเขากลับคืนมา

เนื้อหาในอัลบั้มส่วนหนึ่ง กล่าวถึงคนไข้จากโรงพยาบาลบ้า ชื่อ Jamsai Gang (มาจากชื่อล้อเลียน คุณหญิงแจ่มใส ศิลปอาชา ภริยานายบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น) ที่พลัดหลงเข้าไปในศูนย์การค้าซีคอนสแควร์ ที่เพิ่งเปิดดำเนินการเมื่อ พ.ศ. 2537 และเกิดความโกลาหลอลหม่าน ภายในศูนย์การค้านั้น

นายแพทย์ที่รักษาพรอมิส มีชื่อว่า "หมอนกเขา" ล้อเลียนเหตุการณ์อื้อฉาว เกี่ยวกับจิตแพทย์ชื่อดัง กับคนไข้ ที่เกิดขึ้นในช่วงนั้นhttp://www.facebook.com/TheWongTawan
สถานีราชปรารภ (รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ)

สถานีราชปรารภ () เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้า ในเส้นทางระบบขนส่งทางรถไฟเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ (Suvarnabhumi Airport Rail Link - SARL) ในระบบรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ สาย City Line (Suvarnabhumi Airport Rail Link City Line) ที่แวะจอดรายทางทุกสถานีจากสถานีพญาไทไปจนถึงสุวรรณภูมิ ยกระดับเหนือเส้นทางรถไฟทางไกลสายตะวันออก ที่จุดตัดถนนราชปรารภ กรุงเทพมหานคร บริเวณสามแยกนิคมมักกะสัน

ในอนาคต จะสามารถเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ที่สถานีราชปรารภ

อยู่บนแนวเส้นทางรถไฟทางไกลสายตะวันออก บริเวณจุดตัดถนนราชปรารภ คร่อมเหนือสามแยกนิคมมักกะสัน (จุดบรรจบถนนราชปรารภและถนนนิคมมักกะสันเลียบทางรถไฟ) ห่างจากสี่แยกมักกะสัน (จุดบรรจบถนนราชปรารภ ถนนศรีอยุธยาและถนนจตุรทิศ) มาทางทิศใต้ประมาณ 100 เมตร และห่างจากสี่แยกประตูน้ำ (จุดบรรจบถนนราชปรารภ ถนนเพชรบุรีและถนนราชดำริ) มาทางทิศเหนือประมาณ 600 เมตร ในพื้นที่แขวงมักกะสัน และแขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร สถานีข้างเคียงตามแนวเส้นทางได้แก่สถานีพญาไท อยู่ห่างประมาณ 800 เมตร และสถานีมักกะสัน (อโศก) ห่างประมาณ 1,700 เมตร

สำหรับที่ตั้งของสถานีราชปรารภ เดิมเป็นป้ายหยุดรถราชปรารภในเส้นทางรถไฟสายตะวันออก แต่ได้หยุดให้บริการชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2550 เพื่อใช้พื้นที่ก่อสร้างสถานีรถไฟฟ้าจนกว่าการก่อสร้างจะแล้วเสร็จ ระหว่างนี้ผู้โดยสารรถไฟชานเมืองยังสามารถใช้บริการได้ที่สถานีรถไฟมักกะสันซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียง 400 เมตรเท่านั้น

โดยในอนาคต สถานีราชปรารภแห่งนี้จะเชื่อมต่อกับ สถานีราชปรารภของโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ซึ่งเป็นโครงการใต้ดินตามแนวถนนราชปรารภ

"ดูเพิ่ม การสลายการชุมนุมบริเวณแยกราชประสงค์ พฤษภาคม พ.ศ. 2553"

เกิดเหตุการณ์ที่ผู้ชุมนุมได้ทำการยิงระเบิด M79 จำนวนสองนัดใส่ตัวสถานีราชปรารภ ทำให้เกิดการระเบิดขึ้น ตัวสถานีได้รับความเสียหายตรงบริเวณโดมหลังคาของสถานีเป็นรู จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เกิดข่าวลือว่ามีผู้ชุมนุมได้ขึ้นไปยิงระเบิด M79 อีก 1 นัดใส่ตัวรางรถไฟฟ้า ซึ่งการรถไฟฯ ได้ทำการตรวจสอบแล้วพบว่าไม่มีความเสียหายต่อตัวรางรถไฟฟ้า มีเพียงหลังคาที่เสียหายเท่านั้น

เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ตัวสถานีมี 3 ชั้น ประกอบด้วยชั้นลอย, ชั้นจำหน่ายตั๋ว และชานชาลาที่ชั้นบนสุด

อยู่ทั้งสองฝั่งของถนนราชปรารภ โดยจะมีทั้งฝั่งขาออกของถนน (ไปแยกสามเหลี่ยมดินแดง) และฝั่งขาเข้าของถนน (ไปแยกประตูน้ำ/ราชประสงค์/สยาม) ซึ่งเป็นฝั่งเดียวกันกับที่หยุดรถไฟราชปรารภ
สถานีรามคำแหง

สถานีรามคำแหง (Ramkhamhaeng Station) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางระบบขนส่งทางรถไฟเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ (Suvarnabhumi Airport Rail Link - SARL) ในระบบรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ สาย City Line (Suvarnabhumi Airport Rail Link City Line) ที่แวะจอดรายทางจากสถานีพญาไทถึงสุวรรณภูมิ

อยู่ที่ป้ายหยุดรถสุขุมวิท 71 เดิม บนแนวเส้นทางรถไฟทางไกลสายตะวันออก บริเวณจุดตัดถนนรามคำแหง ด้านตะวันตก ห่างจากสี่แยกคลองตัน (จุดบรรจบถนนรามคำแหง ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ และถนนปรีดี พนมยงค์) ประมาณ 200 เมตร และห่างจากสี่แยกรามคำแหง (จุดบรรจบถนนรามคำแหง และถนนพระรามเก้า) ประมาณ 700 เมตร ในพื้นที่แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร

สำหรับสถานีรามคำแหง และสถานีหัวหมาก ห่างกันประมาณ 4 กิโลเมตร ส่วนสถานีรามคำแหง และสถานีมักกะสัน (อโศก) ห่างกันประมาณ 5 กิโลเมตร ซึ่งช่วงระหว่าง 2 สถานีนี้ เดิมจะมีสถานีศูนย์วิจัยเพิ่มเข้ามาตรงบริเวณสถานีคลองตันเดิม แต่เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวเป็นที่ตั้งของศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้าเชื่อมต่อท่าอากาศยาน และยังมี Ramp สำหรับนำรถไฟฟ้าลงจอดที่ศูนย์ซ่อมบำรุง จึงทำให้ไม่สามารถหาจุดก่อสร้างสถานีในบริเวณดังกล่าวได้ ผู้รับเหมาก่อสร้างโครงการรวมถึงการรถไฟแห่งประเทศไทยจึงได้ลงความเห็นในการยกเลิกการก่อสร้างสถานีศูนย์วิจัยลง และทำเป็นทางวิ่งยาวถึง 5 กิโลเมตรที่ไม่มีการจอดรับผู้โดยสารแทน ดังนั้นสถานีศูนย์วิจัยของโครงการรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อนที่เป็นเส้นทางแบบคลองแห้ง จึงไม่สามารถเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานได้
สถานีหัวหมาก (รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ)

สถานีหัวหมาก (Hua Mak Station) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางระบบขนส่งทางรถไฟเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ (Suvarnabhumi Airport Rail Link - SARL) ในระบบรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ สาย City Line (Suvarnabhumi Airport Rail Link City Line) ที่แวะจอดรายทางจากสถานีพญาไทถึงสุวรรณภูมิ

อยู่บนแนวเส้นทางรถไฟทางไกลสายตะวันออก ด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของทางแยกต่างระดับศรีนครินทร์ (จุดบรรจบถนนศรีนครินทร์ ถนนพระราม 9 และถนนมอเตอร์เวย์) ห่างจากทางแยกพัฒนาการ (จุดบรรจบถนนศรีนครินทร์และถนนพัฒนาการ) มาทางทิศเหนือประมาณ 400 เมตร ในพื้นที่แขวงพัฒนาการ เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร โดยสถานีรถไฟฟ้าแห่งนี้จะคร่อมคลองหัวหมาก ฝั่งตะวันออกของถนนศรีนครินทร์ ขณะที่สถานีรถไฟหัวหมากจะอยู่ฝั่งตะวันตกของถนน

สำหรับสถานีหัวหมากและสถานีรามคำแหงมีระยะห่างกันประมาณ 4 กิโลเมตร ส่วนสถานีหัวหมากถึงสถานีบ้านทับช้างมีระยะห่างกันประมาณ 5.7 กิโลเมตร

ในอนาคต สถานีหัวหมากจะเป็นจุดเชื่อมต่อกับสถานีพัฒนาการ ของโครงการ รถไฟฟ้าสายสีเหลือง ช่วงลาดพร้าว-สำโรง ซึ่งจะมีแนวทางวิ่งไปตามถนนศรีนครินทร์
สถานีบ้านทับช้าง

สถานีบ้านทับช้าง (Ban Thap Chang Station) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางระบบขนส่งทางรถไฟเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ (Suvarnabhumi Airport Rail Link - SARL) ในระบบรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ สาย City Line (Suvarnabhumi Airport Rail Link City Line) ที่แวะจอดรายทางจากสถานีพญาไทถึงสุวรรณภูมิ

อยู่บนแนวเส้นทางรถไฟทางไกลสายตะวันออก บริเวณสถานีรถไฟบ้านทับช้าง ด้านทิศใต้ของทางพิเศษกรุงเทพฯ -ชลบุรี) ในพื้นที่แขวงประเวศ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร โดยสถานีบ้านทับช้าง และสถานีหัวหมาก มีระยะห่างประมาณ 5.7 กิโลเมตร ส่วนสถานีบ้านทับช้าง ถึงสถานีลาดกระบัง ห่างกันประมาณ 6 กิโลเมตร
คามิยะ คาโอรุ

คามิยะ คาโอรุ () เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องซามูไรพเนจร

เธอเกิดในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2405 ที่ชิบะ ผู้สืบทอด "สำนักดาบคามิยะคัตชินริว" ต่อจากบิดาคือ คามิยะ โคชิจิโร่ () ผู้ซึ่งถูกเกณฑ์ไปเป็นนักดาบตำรวจที่ถูกสังหารในช่วงกบฏซะสึมะขณะปกป้องสหาย เรื่องทุกอย่างจึงเกิดขึ้นเมื่อเธอต้องการที่จะทำสำนักให้คงอยู่ต่อไป แต่กลับไม่มีนักเรียนมาเรียน และคงจะต้องเสียสำนักไปในไม่ช้า แต่เคนชินได้ปรากฏตัวขึ้น และได้ช่วยเหลือเธอ

เธอต้องการปราบบัตโตไซตัวปลอมที่ทำให้ชื่อเสียงของสำนักมัวหมอง โดยได้รับการช่วยเหลือจากเคนชิน เธอจึงชักชวนให้เคนชินพักอยู่ที่สำนัก และในที่สุดก็เริ่มหลงรักเคนชิน เธอไม่ต้องการให้เคนชินจับดาบฆ่าคน มักจะใช้เคนชินให้ทำงานบ้านอยู่เสมอ จุดอ่อนของเธอคือทำอาหารไม่อร่อยอย่างมาก เธอมักถูกเปรียบเทียบอยู่เสมอว่าเหมือนทานูกิ
ซางาระ ซาโนสุเกะ

ซางาระ ซาโนสุเกะ () หรือ ซันสะ () เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องซามูไรพเนจร

ฉายา"นักวิวาทซันสะ" ด้านหลังเสื้อของเขาปักตัวอักษรคำว่า "ร้าย" เอาไว้ เป็นคนที่ชอบการชกต่อย อุปนิสัยเลือดร้อน พูดจาตรงไปตรงมา มีร่างกายที่อึดเป็นพิเศษ ในอดีตเคยเป็นคนของกลุ่ม "สาส์นแดง" ซึ่งนับถือซางาระ ไซโซผู้นำของกลุ่มมาก ซาโนสุเกะจึงของนามสกุล "ซางาระ" มาใช้ แต่หลังจากกลุ่มสาส์นแดงถูกคณะปฏิวัติหักหลัง ไซโซถูกฆ่าเขาจึงเกลียดคนของคณะปฏิวัติเข้ากระดูกดำ ในตอนที่สู้กับเคนชิน อาวุธที่เขาใช้คือ"ดาบพิฆาตอาชา" แต่หลังจากนั้นมักใช้หมัดล้วนๆ ในการต่อสู้ ฝีมือของเขาได้พัฒนาขึ้นอีกขั้นหนึ่งหลังจาก ได้ท่าไม้ตาย "สองกระแทกสุดยอด" จากอันจินักบวชเร่ร่อน ซาโนสุเกะเป็นสหายคนสำคัญอันดับหนึ่งที่ได้รับความไว้วางใจจากเคนชิน และสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเคนชินเสมอมา
เมียวจิน ยาฮิโกะ

เมียวจิน ยาฮิโกะ () เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องซามูไรพเนจร

เด็กหนุ่มผู้สืบสายเลือดจากซามูไร ถึงยังเด็กแต่จิตใจเข้มแข็ง กล้าหาญยิ่งกว่าผู้ใหญ่ ไม่ชอบให้ใครเรียกว่าเจ้าหนู พ่อแม่ของยาฮิโกะเสียไปตั้งแต่เขายังเล็ก เขาถูกเลี้ยงดูโดยแก๊งลักขโมย ได้รู้จักกับเคนชินเพราะไปขโมยกระเป๋าสตางค์ของเคนชิน ในที่สุดจึงได้กลายเป็นศิษย์หมายเลขหนึ่งของสำนักคามิยะ คัตชินริว โดยมีคาโอรุเป็นผู้สอนวิชาดาบให้ แต่ทั้งคู่มักจะทะเลาะกันเป็นประจำ ยาฮิโกะมุ่งหวังที่จะเป็นนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ผู้คอยช่วยเหลือคนที่อ่อนแอเหมือนกับเคนชิน ในตอนแรกเขาทำได้แค่เพียงมองดูการต่อสู้ของเคนชินอยู่เบื้องหลัง แต่ในที่สุดเขาก็พัฒนาตัวเองขึ้นจนเป็นสหายคนสำคัญที่ได้รับความไว้วางใจจากเคนชิน
อภิชาติ หาลำเจียก

อภิชาติ หาลำเจียก (23 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 - 15 กันยายน พ.ศ. 2551) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดกาฬสินธุ์ 2 สมัย สังกัดพรรคกิจสังคม และพรรคสามัคคีธรรม อดีตสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และเป็นนักแสดง ผู้กำกับภาพยนตร์

บิดาชื่อ พันโทวิเชียร หาลำเจียก มารดาชื่อ นางยุพยงค์ หาลำเจียก มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน เรียนจบจากโรงเรียนมัธยมวัดมกุฏกษัตริย์ โรงเรียนบุตรข้าราชการกองทัพบก (โรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี) และปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล

อภิชาติ หาลำเจียก เสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2551 อายุ 54 ปี ด้วยโรคมะเร็งตับ

อภิชาติ หาลำเจียก เริ่มเข้าสู่วงการจากการเป็นพิธีกร รายการมาตามนัด คู่กับอัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ ทางช่อง 5 และได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรก เรื่อง นวลฉวี รับบทเป็นแพทย์ที่ฆ่าภรรยาตัวเอง คู่กับสินจัย หงษ์ไทย ในปี พ.ศ. 2528 และแสดงคู่กันมาอีกหลายเรื่อง เช่น หย่าเพราะมีชู้ (2528) แสงสูรย์ (2529) น้ำเซาะทราย (2529) ฉันรักผัวเขา (2530) และได้กำกับภาพยนตร์ พร้อมทั้งแสดงในเรื่อง ศยามล ในปี พ.ศ. 2538 โดยมีผลงานเรื่องสุดท้าย คือ ละครโทรทัศน์เรื่อง สงครามนางฟ้า (2551) ทางช่อง 5

ในระยะหลัง อภิชาติ หันมาทำงานการเมือง ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ. 2529 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาจึงย้ายไปลงสมัครและได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดกาฬสินธุ์ สังกัดพรรคกิจสังคม ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 ได้เข้าร่วมกับณรงค์ วงศ์วรรณ จัดตั้งพรรคสามัคคีธรรม และรับตำแหน่งกรรมการบริหารพรรค อีกทั้งได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยที่ 2 และมีบทบาทสำคัญในพรรคสามัคคีธรรม รวมถึงการสนับสนุนพลเอกสุจินดา คราประยูร รวมทั้งรับหน้าที่รองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ต่อมาหลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ จึงย้ายมาสังกัดพรรคประชากรไทย แต่ก็ไม่ได้รับเลือกตั้ง จึงหันมาลงสมัครสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) ในนามกลุ่มมดงาน

จากนั้นในปี พ.ศ. 2544 ได้ย้ายไปสังกัดพรรคไทยรักไทย แต่ได้ลาออกจากพรรค และร่วมขึ้นเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ในการขับไล่ ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ต่อมาจึงได้หันมาร่วมงานการเมืองกับพรรคประชาธิปัตย์ และมาร่วมชุมนุมกับพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ทั้งในปี พ.ศ. 2549 และ ในปี พ.ศ. 2551 อีกด้วย
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 1

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 1 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ปีค.ศ. 1929 ที่โรงแรม Hollywood Roosevelt บัตรเข้าชมราคา 5$ มีผู้ร่วมงานไม่ถึง 250 คน งานจัดแค่ 15 นาที การมอบรางวัลในครั้งนี้จะมอบให้กับภาพยนตร์ที่เข้าฉายตั้งแต่วันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1927 ถึงวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1928 โดยการประกาศรายผู้ที่ได้รับรางวัลในครั้งนี้จะไม่เหมือนครั้งหลังๆ โดยจะประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัลก่อนวันงานจริง 3 เดือน แล้วจึงมอบรางวัลในงานภายหลัง ผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทุกคนจะได้รับรางวัล Honorable Mention งานประกาศผลรางวัลออสการ์ครั้งนี้เป็นครั้งเดียวที่ไม่มีการถ่ายทอดสู่สาธารณชน

ครั้งนี้เป็นครั้งเดียวที่รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมมี 2 รางวัล คือ Production และ Artistic Quality of Production นอกจากนี้ยังมีการมอบรางวัลสำหรับ Title Writing เนื่องจากในสมัยนั้นภาพยนตร์ยังไม่มีเสียง ปีต่อๆมาภาพยนตร์มีเสียงแล้วจึงไม่มีการมอบรางวัลนี้อีก

การมอบรางวัลในช่วงแรกๆนี้จะไม่เหมือนครั้งหลังๆ คือ จะดูที่หลายๆผลงานใน 1 ปีของบุคคลนั้นๆ เช่น Emil Jannings ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง "The Way of All Flesh" และ "The Last Command" เป็นต้น

ได้รางวัล: "Wings"

เข้าชิง: "The Racket", "Seventh Heaven", "The Way of All Flesh", "The Last Command"

ได้รางวัล: "Sunrise"

เข้าชิง: "Chang", "The Crowd"

ได้รางวัล: Emil Jannings จากภาพยนตร์เรื่อง "The Way of All Flesh" และ "The Last Command"

เข้าชิง: Richard Barthelmess จากภาพยนตร์เรื่อง "The Noose" และ "The Patent Leather Kid"

ได้รางวัล: Janet Gaynor จากภาพยนตร์เรื่อง "Seventh Heaven", "Street Angel", และ "Sunrise"

เข้าชิง: Louise Dresser จากภาพยนตร์เรื่อง "A Ship Comes In" กับ Gloria Swanson จากภาพยนตร์เรื่อง "Sadie Thompson"

ได้รางวัล: Frank Borzage จากภาพยนตร์เรื่อง "Seventh Heaven"

เข้าชิง: Herbert Brenon จากภาพยนตร์เรื่อง "Sorrell and Son", King Vidor จากภาพยนตร์เรื่องr "The Crowd"

ได้รางวัล: Lewis Milestone จากภาพยนตร์เรื่อง "Two Arabian Knights"

เข้าชิง: Ted Wilde จากภาพยนตร์เรื่อง "Speedy" กับ Charles Chaplin จากภาพยนตร์เรื่อง "The Circus"

ได้รางวัล: Ben Hecht จากภาพยนตร์เรื่อง "Underworld"

เข้าชิง: Lajos Biró จากภาพยนตร์เรื่อง "The Last Command"

ได้รางวัล: Benjamin Glazer จากภาพยนตร์เรื่อง "Seventh Heaven"

เข้าชิง: Alfred Cohn จากภาพยนตร์เรื่อง "The Jazz Singer", Anthony Coldeway จากภาพยนตร์เรื่อง "Glorious Betsy"

ได้รางวัล: Charles Rosher และ Karl Struss จากภาพยนตร์เรื่อง "Sunrise"

เข้าชิง: George Barnes จากภาพยนตร์เรื่อง "The Devil Dancer", "The Magic Flame", และ "Sadie Thompson"

ได้รางวัล: Roy Pomeroy จากภาพยนตร์เรื่อง "Wings"

เข้าชิง: Ralph Hammeras จากภาพยนตร์หลายๆเรื่อง และ Nugent Slaughter จากภาพยนตร์หลายๆเรื่อง

ได้รางวัล: William Cameron Menzies จากภาพยนตร์เรื่อง "The Dove" และ "Tempest"

เข้าชิง: Rochus Gliese จากภาพยนตร์เรื่อง "Sunrise", Harry Oliver จากภาพยนตร์เรื่อง "Seventh Heaven"

Charles Chaplin ได้รับรางวัลเกียรติยศ จากภาพยนตร์เรื่อง "The Circus"

Warner Brothers ได้รับรางวัลเกียรติยศ จากภาพยนตร์เรื่อง "The Jazz Singer"
การเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2551

การเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2551 เป็นการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครครั้งที่ 8 โดยจัดขึ้นในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2551 เนื่องจากอดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครคนเดิม นายอภิรักษ์ โกษะโยธินดำรงตำแหน่งครบวาระ 4 ปี

เมื่อนายอภิรักษ์ โกษะโยธิน ดำรงตำแหน่งครบวาระ 4 ปี จึงมีการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครคนใหม่ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2551 โดยมีผู้สมัครเปิดตัวกันหลายคน เช่น ดร.เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์, หม่อมหลวงณัฏฐกรณ์ เทวกุล, นายชูวิทย์ กมลวิศิษฏ์ และนางลีนา จังจรรจา ในนามผู้สมัครอิสระ ทั้งนี้ทางพรรคประชาธิปัตย์มีมติให้ นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งเป็นสมัยที่ 2 อีกด้วย โดยนายอภิรักษ์ได้ยื่นหนังสือลาออกอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2551 โดยให้ นายพงษ์ศักดิ์ เสมสันต์ ปลัดกรุงเทพมหานคร ปฏิบัติหน้าที่แทน ทั้งนี้เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายการเลือกตั้งปัจจุบัน

ต่อมา ม.ล.ณัฏฐกรณ์ ได้ถอนตัวไปเนื่องจากอ้างถึงผลสำรวจว่าคะแนนนิยมยังห่างจากนายอภิรักษ์มาก และการเปิดรับสมัครวันแรก มีขึ้นในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2551 ทั้งนี้มีผู้สมัครหลายรายได้ไปยื่นสมัครเช่น นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน, นายชูวิทย์ กมลวิศิษฏ์, นางลีนา จังจรรจา เป็นต้น ในขณะเดียวกัน นายประภัสร์ จงสงวน ผู้ว่าการการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยก็ได้ลาออกจากตำแหน่ง เพื่อรับสมัครเลือกตั้งในสังกัดพรรคพลังประชาชน ในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2551 ด้วย

สวนดุสิตโพล มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ได้ทำการสำรวจความคิดเห็นของผู้มีสิทธิเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เพื่อตรวจสอบกระแสความนิยมที่มีต่อว่าที่ผู้สมัครและเพื่อให้ได้ข้อมูลในการประชาสัมพันธ์การเลือกตั้งที่เป็นความต้องการของคนกรุงเทพฯ โดยสำรวจจากผู้มีสิทธิเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครจำนวน 1,254 คน ระหว่างวันที่ 27 - 30 สิงหาคม พ.ศ. 2551 สรุปผลได้ดังนี้

สวนดุสิตโพล มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิตได้ทำการสำรวจความคิดเห็นของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งในเขตกรุงเทพมหานครทั้ง 50 เขตเลือกตั้งระหว่างวันที่ 10 - 14 กันยายน พ.ศ. 2551 จำนวน 4,044 คน โดยแบ่งเป็นชาย 1,515 คน (37.46%) และหญิง 2,529 คน (62.54%) สรุปผลได้ดังนี้

หลังจากปิดหีบเลือกตั้งเมื่อเวลา 15.00 น. ของวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ทาง เอเบคโพลล์ (มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ)ได้มีการประกาศผลการสำรวจความนิยมหน้าหน่วยเลือกตั้ง (Exit Poll) ขึ้น โดยผลการสำรวจเป็นดังนี้

การเลือกตั้งครั้งนี้ เกิดขึ้นในช่วงที่กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.) ชุมนุมใหญ่อยู่ด้วย ซึ่งขณะนั้นทางกลุ่ม พธม.ได้ทำการบุกยึดทำเนียบรัฐบาลไว้ได้แล้ว และมีหมายจับแกนนำต่าง ๆ ทั้งหมด 9 คน ในเวลา 08.00 น. ของวันเลือกตั้ง พล.ต.จำลอง ศรีเมือง หนึ่งในแกนนำได้ออกไปใช้สิทธิเลือกตั้ง ในหน่วยเลือกตั้งที่ 12 ภายในโรงเรียนเศรษฐเสถียร ถนนพระราม 5 เขตดุสิต และถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับ จึงหวั่นเกรงว่าอาจจะมีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้น แต่ทว่าการเลือกตั้งก็ดำเนินต่อไปได้อย่างเรียบร้อยจนเสร็จสิ้น
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 2

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 2 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1930 ที่ Cocoanut Grove โรงแรม Ambassador ในลอสแอนเจลิส และมีการกระจายเสียงผ่านวิทยุ เป็นการมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายตั้งแต่วันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1928 ถึงวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1929 งานประกาศผลครั้งนี้มีสิ่งที่แตกต่างจากครั้งแรกมากมาย ที่สำคัญเช่น ไม่ประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัลก่อนวันงาน และ ลดจำนวนรางวัลลงจาก 12 รางวัลเหลือเพียง 7 รางวัล

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 2 และ 3 ต่างก็จัดขึ้นในปีค.ศ. 1930 เพราะในครั้งที่ 4 เป็นต้นไปจะเริ่มให้รางวัลโดยตัดสินจากภาพยนตร์ภายในปีเดียวกัน ไม่ใช่ 2 ปีอย่างที่เคยปฏิบัติมา

เนื่องจากงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 2 ประกาศเพียงแค่รายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัลเท่านั้น ไม่ได้มีการประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ดังนั้นรายชื่อของผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในบทความนี้จึงเป็นรายชื่อที่ไม่เป็นทางการ

ได้รางวัล: "The Broadway Melody"

เข้าชิง: "Alibi", "In Old Arizona", "Hollywood Revue", "The Patriot"

ได้รางวัล: Warner Baxter จากภาพยนตร์เรื่อง "In Old Arizona"

เข้าชิง: George Bancroft จากภาพยนตร์เรื่อง "Thunderbolt", Chester Morris จากภาพยนตร์เรื่อง "Alibi", Paul Muni จากภาพยนตร์เรื่อง "The Valiant", Lewis Stone จากภาพยนตร์เรื่อง "The Patriot"

ได้รางวัล: Mary Pickford จากภาพยนตร์เรื่อง "Coquette"

เข้าชิง: Ruth Chatterton จากภาพยนตร์เรื่อง "Madame X", Betty Compson จากภาพยนตร์เรื่อง "The Barker", Jeanne Eagels จากภาพยนตร์เรื่อง "The Letter", Corinne Griffith จากภาพยนตร์เรื่อง "The Divine Lady", Bessie Love จากภาพยนตร์เรื่อง "The Broadway Melody"

ได้รางวัล: Frank Lloyd จากภาพยนตร์เรื่อง "The Divine Lady"

เข้าชิง: Lionel Barrymore จากภาพยนตร์เรื่อง "Madame X", Harry Beaumont จากภาพยนตร์เรื่อง "The Broadway Melody", Irving Cummings จากภาพยนตร์เรื่อง "In Old Arizona", Frank Lloyd จากภาพยนตร์เรื่อง "Drag" และ "Weary River", Ernst Lubitsch จากภาพยนตร์เรื่อง "The Patriot"

ได้รางวัล: Hans Kraly จากภาพยนตร์เรื่อง "The Patriot"

เข้าชิง: Tom Barry จากภาพยนตร์เรื่อง "In Old Arizona" และ "The Valiant"; Elliott Clawson จากภาพยนตร์เรื่อง "The Cop", "The Leatherneck", "Sal of Singapore", and "Skyscraper"; Hans Kraly จากภาพยนตร์เรื่อง "The Last of Mrs. Cheyney"; Josephine Lovett จากภาพยนตร์เรื่อง "Our Dancing Daughters"; and Bess Meredyth จากภาพยนตร์เรื่อง "A Woman of Affairs" และ "Wonder of Women"

ได้รางวัล: Clyde De Vinna จากภาพยนตร์เรื่อง "White Shadows in the South Seas"

เข้าชิง: George Barnes จากภาพยนตร์เรื่อง "Our Dancing Daughters", Arthur Edeson จากภาพยนตร์เรื่อง "In Old Arizona", Ernest Palmer จากภาพยนตร์เรื่อง "Four Devils" และ "Street Angel", John Seitz จากภาพยนตร์เรื่อง "The Divine Lady"

ได้รางวัล: Cedric Gibbons จากภาพยนตร์เรื่อง "The Bridge of San Luis Rey"

เข้าชิง: Hans Dreier จากภาพยนตร์เรื่อง "The Patriot", Mitchell Leisen จากภาพยนตร์เรื่อง "Dynamite", William Cameron Menzies จากภาพยนตร์เรื่อง "Alibi" และ "The Awakening", Harry Oliver จากภาพยนตร์เรื่อง "Street Angel"
ปราสาทตาควาย

ปราสาทตาควาย หรือปราสาทตาวาย หรือในภาษาเขมรเรียกว่า ปราสาทกรอเบย ( "บฺราสาท​ตา​กฺรบี"​) ตั้งอยู่บริเวณช่องตาควาย ในเขตบ้านไทยนิยมพัฒนา หมู่ 17 ตำบลบักได อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์ เป็นปราสาทหินศิลาแลง ตั้งทางด้านทิศตะวันออกของปราสาทตาเมือนธม ห่างไปประมาณ 12 กิโลเมตร

ปราสาทตาควายตั้งอยู่บนสันเขาห่างจากหน้าผาสูงประมาณ 10 เมตร ของเทือกเขาพนมดงรัก เป็นปราสาทจตุรมุข ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ผังของปราสาทเป็นรูปกากบาท ส่วนฐานต่ำ ส่วนล่างสุดก่อด้วยศิลาแลง ส่วนบนก่อด้วยศิลาทรายทั้งหมด หลังคาห้องครรภคฤหะ ก่อเป็นทรงพุ่มยอดปรางค์ ซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป 5 ชั้น ส่วนหลังคามุขก่อเป็นรูปประทุน จรดหน้าบันทั้ง 4 ด้าน ภายในห้องมีประติมากรรม ลักษณะคล้ายสวายยัมภูวลึงค์ 1 ชิ้น

นักประวัติศาสตร์คาดการณ์จากรูปทรงของตัวปราสาท ว่าปราสาทนี้น่าจะสร้างในช่วงปลายสมัยนครวัด ต่อตอนต้นสมัยบายน ระหว่างรัชกาลพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 ถึงพระเจ้าชัยวรมันที่ 7

ปราสาทตาวายตั้งอยู่บนพื้นที่ค่อนข้างห่างไกล ต้องเดินเท้าเป็นระยะ 3-4 กิโลเมตร
ตาควาย

ตาควาย สามารถหมายถึง
มือตบ

มือตบ เป็นอุปกรณ์เชียร์กีฬาที่ทำด้วยพลาสติกสีสดใส รูปร่างเลียนแบบมือของมนุษย์ 3 ชั้นยึดติดกัน มีด้ามจับ เมื่อเขย่าจะมีเสียงดังจากชิ้นพลาสติกที่กระทบกัน คล้ายเสียงปรบมือ ใช้ตบทำเสียงแทนการตบมือ

มือตบผลิตขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศจีน ผลิตออกมาเพื่อสำหรับเด็กเล่น จนกระทั่ง ค.ศ. 1963 สหรัฐอเมริกาได้นำมือตบนี้ไปใช้ในการเชียร์กีฬาแต่ก็ยังไม่เป็นที่แพร่หลาย เมื่อถึงปี ค.ศ. 1984 สหรัฐอเมริกาเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคครั้งที่ 23 กองทัพนักกีฬาและกองเชียร์ของประเทศจีนได้ใช้เมื่อตบในการเชียร์ ทำให้คนอเมริกาเริ่มหันมาสนใจมือตบและนำไปใช้อย่างกว้างขวาง โดยเป็นที่นิยมใช้ในการเชียร์บาสเก็ตบอล เอ็นบีเอ ในทวีปเอเชีย เริ่มใช้ในประเทศจีนในการเชียร์มหกรรมกีฬาโอลิมปิก 2008 ที่ปักกิ่ง

สำหรับในประเทศไทย มือตบเป็นที่รู้จักและนิยมอย่างมากในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ในปี พ.ศ. 2551 เริ่มเป็นที่นิยมเมื่อ อัญชะลี ไพรีรัก และกมลพร วรกุล นำมาใช้ขณะจัดรายการเล่าข่าว ออกอากาศทาง ASTV และเมื่อพลตรีจำลอง ศรีเมือง นำขึ้นมาใช้บนเวที เพื่อตอบโต้นายสมัคร สุนทรเวช ที่กล่าวหาว่า มี "มือที่มองไม่เห็น" อยู่เบื้องหลังการชุมนุมของพันธมิตรฯ

ผู้เข้าร่วมชุมนุมนอกจากจะซื้อใช้ในการเชียร์การปราศรัยบนเวทีแล้ว ยังซื้อกลับมาฝากคนที่รู้จักหรือลูกหลาน หรือใช้ในงานเลี้ยง ถึงขนาดมือตบขาดแคลน และมีการทำเสื้อยืดลาย "นักรบมือตบ" ออกมาจำหน่าย มีผู้เปรียบเทียบว่าเป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้แบบอารยะขัดขืน ของผู้ชุมนุม

นอกจากนี้แล้ว มือตบยังเป็นอุปกรณ์ใช้ในการขับไล่รัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ และบุคคลในวงการต่าง ๆ ที่รับใช้ระบอบทักษิณ เมื่อไปตามสถานที่ต่าง ๆ อีกด้วย

ปัจจุบันได้มีการสร้างเท้าตบ ขึ้นมาใช้ โดยกลุ่มต่อต้านพันธมิตร เพื่อเป็นการแก้ทางมือตบ โดยแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อล้อเลียนกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย โดยกล่าวว่าเท้าตบนั้นเสมือนเป็นจุดยืน และได้มีการสร้างอุปกรณ์ที่คล้ายคลึงกับเท้าตบขึ้นมาอีกอย่างหนึ่งคือหัวใจตบ

ทั้งนี้ เท้าตบและหัวใจตบที่เป็นพลาสติกจะเป็นสีแดงตามสีของกลุ่ม แต่ก็มีเท้าตบที่เป็นแบบยางที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยกลุ่มรักเชียงใหม่ 51 จะมีพื้นเป็นสีขาวและมีใบหน้าของแกนนำกลุ่มพันธมิตรฯ แต่เท้าตบแบบยางไม่เป็นที่นิยมมากนักเนื่องจากมีราคาที่แพงกว่าแบบพลาสติกและเสียงไม่ดังเท่า โดยเท้าตบที่ถูกนำมาใช้ในการชุมนุม แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ จะมีสีแดงเพียงสีเดียว
วงศกร รัศมิทัต

วงศกร รัศมิทัต หรือ ต้น แมคอินทอช อดีตนักร้องนำวงแมคอินทอช ที่มีความสามารถในการตีกลอง เคยแสดงภาพยนตร์ไทย และเป็นมือกลอง มิกซ์เสียง และเรียบเรียงเสียงประสานให้กับวงตาวัน

วงศกร รัศมิทัต เริ่มเล่นดนตรีตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม โดยร่วมกับเพื่อนตั้งวงสตริง ชื่อแมคอินทอช ในปี พ.ศ. 2517 โดยเป็นนักร้องนำและตีกลอง เริ่มโด่งดังจากการสนับสนุนของเสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ มีชื่อเสียงโด่งดังจนได้แสดงภาพยนตร์วัยรุ่นหลายเรื่องที่กำกับโดยศุภักษร เช่น "วันวานยังหวานอยู่" (2526) กับ"วันนี้ยังมีเธอ" ซึ่งถูกฉายในปี พ.ศ. 2526 คู่กับ อรพรรณ พานทอง และอรรถพล ประเสริฐยิ่ง และในปี พ.ศ. 2527 ยังได้รับบทนำคู่กับอนุสรา จันทรังษี ในภาพยนตร์เรื่อง สยามสแควร์ เมื่องานแสดงภาพยนตร์มากขึ้นจนไม่มีเวลาซ้อมดนตรี จึงแยกวงแมคอินทอชลง

ในปี พ.ศ. 2527 วงศกร รัศมิทัต ร่วมกับเพื่อนนักดนตรี เช่น พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา มรุธา รัตนสัมพันธ์ ตั้งวงตาวัน ร่วมงานกันเป็นเวลา 12 ปี จึงแยกวงในปี พ.ศ. 2539

ชีวิตส่วนตัว วงศกร รัศมิทัต สมรสกับไปรยา รัศมิทัต (อ้อย) มีบุตรชาย 2 คน คือ นายเกล้า รัศมิทัต และ นายวิรวิชญ์ รัศมิทัต ปัจจุบันยังคงทำงานดนตรีอยู่เบื้องหลัง เป็นนักมิกซ์เสียง และเรียบเรียงเสียงประสาน แต่ได้กลับมาแสดงภาพยนตร์อีกครั้ง ในเรื่อง "แฟนฉัน" ในปี 2546 โดยรับบทเป็นพ่อของพระเอก คู่ปรับของ เล็ก คาราบาว และร่วมงานกับ อนุสรา จันทรังษี อีกครั้ง ต่อด้วยภาพยนตร์เรื่อง หนีตามกาลิเลโอ ในปี พ.ศ. 2552 "วันวานและวันนี้" ของ "ต้น แมคอินทอช" และ Hormones วัยว้าวุ่น ในปี 2556

ปัจจุบัน วงศกร รัศมิทัต นับถือศาสนาคริสต์ตามภรรยาและบุตร =ผลงานภาพยนตร์=

=ผลงานละคร=