seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
การขนส่งระบบรางในนครวาติกัน

การขนส่งระบบรางในนครวาติกัน ประกอบด้วยทางรถไฟสายวาติกัน () ที่มีความยาว 300 เมตร สำหรับขนส่งผู้โดยสารและสินค้าที่สถานีรถไฟนครวาติกัน () ซึ่งเป็นสถานีรถไฟเพียงแห่งเดียวในนครรัฐวาติกัน และถือเป็นชาติที่มีการขนส่งระบบรางที่สั้นที่สุดในโลก เส้นทางสายนี้เชื่อมเข้ากับทางรถไฟของอิตาลีโดยได้รับการรับรองจากสนธิสัญญาลาเตรันเมื่อปี ค.ศ. 1929 ทางรถไฟและตัวสถานีถูกสร้างขึ้นในรัชสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 เพื่อความสะดวกในการขนส่งสินค้าและผู้คนจากอิตาลีเข้าสู่ภายในนครวาติกัน

ปัจจุบันทางรถไฟสายนี้จะบริการขนส่งสินค้าขาเข้าเป็นส่วนใหญ่ มีขนส่งผู้โดยสารเข้ามาเป็นครั้งคราว ซึ่งโดยมากมักจะมาในรูปแบบเชิงสัญลักษณ์หรือเชิงพิธีการเสียมากกว่า

แต่เดิมทางรถไฟไม่ได้รับการอนุญาตให้ก่อสร้างในเขตนครรัฐวาติกัน ปรากฏในรัชกาลสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 16 มีพระราชวินิจฉัยมิให้ก่อสร้างทางรถไฟ และทรงกล่าวว่า "รางรถไฟคือทางของนรกภูมิ" () หลังสิ้นรัชกาลเก่า สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 จึงดำรงตำแหน่งประมุขแห่งคริสตจักรสืบมา พระองค์เริ่มก่อสร้างเส้นทางรถไฟจากโบโลญญาไปอังโกนา แต่ถูกกองทัพของราชอาณาจักรซาร์ดิเนียยึดครองในปี ค.ศ. 1861 ก่อนที่จะสร้างทางรถไฟสำเร็จ

ในรัชสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 มีการก่อสร้างเส้นทางรถไฟและสถานีรถไฟในเขตนครรัฐวาติกันเชื่อมต่อกับเส้นทางรถไฟของประเทศอิตาลีตามสนธิสัญญาลาเตรันเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 โดยกระทรวงโยธาธิการของราชอาณาจักรอิตาลีเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1929 โดยยกมูนดินให้สูงขึ้น 38 เมตรจากระดับน้ำทะเลเท่ากับระดับความสูงของสถานีรถไฟโรมาซันปีเอโตรของประเทศอิตาลี หลังจากนั้นจึงได้ก่อสร้างสะพานทอดไปยังเขตแดนของวาติกันโดยรัฐบาลอิตาลีออกใช้จ่ายให้ ส่วนเงินที่ใช้ในการก่อสร้างสถานีรถไฟนครวาติกันคือทุนที่ได้รับตามข้อตกลงในสนธิสัญญา จำนวน 750 ล้านลีราอิตาลี โดยตัวสถานีสร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929–1933

มีรถจักรไอน้ำเข้าไปวาติกันครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1932 ก่อนจะมีพิธีเปิดสถานีรถไฟนครวาติกันอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1934 โดยการรถไฟแห่งประเทศอิตาลีได้ให้ประโยชน์ในกิจการรถไฟสายนี้ให้แก่สันตะสำนักสำหรับใช้ประโยชน์ร่วมกันระหว่างสองประเทศเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1934 กระทั่งเดือนตุลาคมปีเดียวกัน กระทรวงโยธาธิการจึงได้ส่งมอบเส้นทางรถไฟที่สมบูรณ์แก่การรถไฟแห่งประเทศอิตาลีและสันตะสำนัก

สถานีรถไฟนครวาติกัน () เป็นสถานีรถไฟเพียงแห่งเดียวในทางรถไฟสายวาติกัน ตั้งอยู่ห่างจากประตูข้ามพรมแดนวาติกัน-อิตาลีราว 20 เมตร ออกแบบโดยจูเซปเป โมโม เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1929 ก่อนเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1933 ตัวอาคารมีขนาด 61 x 21.5 เมตร สร้างด้วยหินอ่อนสีขาว ตรงกลางมีความสูง 16.85 เมตร และด้านข้าง 5.95 เมตร เฮนรี วอลลัม มอร์ตัน นักเขียนชาวอังกฤษ อธิบายลักษณะของตัวอาคารไว้ว่า "เหมือนธนาคารบาร์คลีส์สาขาลอนดอน"

ปัจจุบันส่วนหนึ่งของอาคารยังใช้เป็นสถานีรับ-สังผู้โดยสารและสินค้า ส่วนหนึ่งถูกดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์กษาปณ์และตราไปรษณียากร และอีกส่วนถูกดัดแปลงเป็นห้างสรรพสินค้าปลอดภาษีเปิดบริการเฉพาะบุคคลที่มีสัญชาติวาติกันและนักการทูตเท่านั้น
ทอง กันทาธรรม

นายทอง กันทาธรรม เป็นอดีตรัฐมนตรีที่ไม่ได้ประจำกระทรวง อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยของไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแพร่ 5 สมัย สังกัดพรรคชาตินิยม และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเพียงคนเดียวของพรรคชาตินิยมที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 อดีตหัวหน้าเสรีไทยสายแพร่

ทอง กันทาธรรม หรือเป็นที่รู้จักว่า "พ่อเลี้ยงทอง" เกิดเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2454 ที่อำเภอหนองม่วงไข่ จังหวัดแพร่ เป็นบุตรชายคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้อง 3 คน ของนายเทพ กันทาธรรม กับนางศรีเวย กันทาธรรม บิดามีเชื้อสายเจ้านายของเมืองเชียงแสน ส่วนมารดาสืบเชื้อสายจากเจ้านายของพวกไทยลื้อ มีพี่ชายเติบโตมาด้วยกันคือ นายอุทัย หรือพ่อเลี้ยงอุทัย กันทาธรรม และน้องชายคือ นายสม หรือพ่อเลี้ยงสม กันทาธรรม เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนพิริยาลัยจังหวัดแพร่ ต่อมาย้ายไปศึกษาที่โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย จนถึงชั้นมัธยมปีที่ 7 จากนั้นจึงย้ายเข้าไปศึกษาต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จนจบการศึกษาชั้นมัธยมปีที่ 8 ต่อมาในปี พ.ศ. 2473 เข้ารับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

เมื่อปี พ.ศ. 2477 ทอง กันทาธรรม เข้าทำงานประจำที่แผนกตรวจสอบเรื่องและความเห็น สำนักงานเลขานุการคณะรัฐมนตรี จากนั้นย้ายไปประจำที่แผนสัญญาทางพระราชไมตรี กองการต่างประเทศ กรมมหาดไทย กระทั่งในปี พ.ศ. 2479 ได้รับแต่งตั้งเป็นนายอำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ แต่ทำงานได้เพียง 9 เดือน ก็ลาออกจากราชการเพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ทอง กันทาธรรม เป็นนักการเมืองชาวจังหวัดแพร่ เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแพร่ครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2480 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2481 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มกราคม พ.ศ. 2489 โดยไม่สังกัดพรรคการเมือง

ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 ได้รับเลือกตั้งในนามพรรคชาตินิยม ซึ่งในการเลือกตั้งเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 เขาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเพียงคนเดียวของพรรคชาตินิยมที่ได้รับเลือกตั้ง

ทอง กันทาธรรม เคยตั้งกระทู้ถามกระทรวงมหาดไทย เกี่ยวกับอำนาจในการออกหมายค้น เมื่อปี พ.ศ. 2482

ทอง กันทาธรรม ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (นาวาเอก บุง ศุภชลาศัย) ในปี พ.ศ. 2487 และเป็นรัฐมนตรีที่ไม่ประจำกระทรวงในปี พ.ศ. 2488 ในรัฐบาลของนายทวี บุณยเกตุ และรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และในรัฐบาลของพลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ (ยศขณะนั้น) และในปี พ.ศ. 2490 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย

ทอง กันทาธรรม ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฎจากรัฐบาลที่มาจากการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2490 ภายใต้การนำของจอมพล ผิน ชุณหะวัณ และเขาต้องรับโทษจำคุกถึง 3 ครั้ง ครั้งแรกเป็นเวลา 100 วัน ครั้งที่สองเป็นเวลากว่า 2 เดือน และครั้งที่สามเป็นเวลา 20 วัน กระทั่งเกิดเหตุการณ์สังหารรัฐมนตรีที่เคยร่วมงานกับขบวนการเสรีไทย คือ ถวิล อุดล ทองอินทร์ ภูริพัฒน์ จำลอง ดาวเรือง และทองเปลว ชลภูมิ ส่งผลให้นายทอง กันทาธรรม ต้องลี้ภัยไปอยู่ที่เมืองยองห้วย เขตเชียงตุง ประเทศพม่า จนเหตุการณ์คลี่คลายขึ้น นายทอง กันทาธรรม จึงกลับมาสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งหนึ่ง
ฟูอัด อัสลานอฟ

ฟูอัด อัสลานอฟ (Fuad Aslanov) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวอาเซอร์ไบจาน เกิดเมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2526 ที่อาเซอร์ไบจาน ติดทีมชาติอาเซอร์ไบจานเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2547 ที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ ในรุ่นฟลายเวท รอบแรก คู่ชกถอนตัว รอบสอง ชนะ นิโกลาส อีโซเรีย จาก จอร์เจีย เมื่อ 21 สิงหาคม รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะ อันเดรซ รานี จากโปแลนด์ เมื่อ 25 สิงหาคม รอบรองชนะเลิศ แพ้ เชโรเมอ โตมาส จากฝรั่งเศส เมื่อ 27 สิงหาคม ได้เหรียญทองแดง ปัจจุบันอัสลานอฟเป็นกรรมการตัดสินมวยสากลสมัครเล่น
กิเยร์โม ริกอนโด

กิเยร์โม ริกอนโด ออร์ติซ () เป็นนักมวยสากลชาวคิวบา เกิดเมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2523 ที่ซานเตียโกเดกูบา ประเทศคิวบา เขาประสบความสำเร็จในการชกมวยทั้งมวยสากลสมัครเล่นและมวยสากลอาชีพ โดยได้เหรียญทองกีฬาโอลิมปิก 2 ครั้ง และยังเป็นแชมป์โลกหลายสถาบันด้วย

ริกอนโดติดทีมชาติคิวบาเข้าแข่งขันโอลิมปิก 2 ครั้ง ครั้งแรก โอลิมปิก พ.ศ. 2543 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย รอบแรก ชนะน็อก โมเอซ เซมเซมี จากตูนิเซีย ยก 1 เมื่อ 16 กันยายน รอบสอง ชนะอาร์เอสซี คาซูมาซะ สึจิโมโตะ จากญี่ปุ่น ยก 3 เมื่อ 21 กันยายน รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะ อะอาซี อะกากูว์โลลู จากตุรกี เมื่อ 26 กันยายน รอบรองชนะเลิศ ชนะ คลอเรนซ์ วิลสัน จากสหรัฐ เมื่อ 28 กันยายน รอบชิงชนะเลิศ ชนะ เรียมกุล มาลักเบกอฟ จากรัสเซีย เมื่อ 30 กันยายน ได้เหรียญทอง

ต่อมา ริกอนโดติดทีมชาติเข้าแข่งขัน โอลิมปิก พ.ศ. 2547 ที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ รอบแรก ชนะ หลิว ยฺเหวียน จากจีน เมื่อ 17 สิงหาคม รอบสอง ชนะอาร์เอสซี เมห์รุลลอห์ ลาสซี จากปากีสถาน ยก 3 เมื่อ 20 สิงหาคม รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะ เกนนาดี โกวัลยอฟ จากรัสเซีย เมื่อ 23 สิงหาคม รอบรองชนะเลิศ ชนะ บาโฮดีร์จอน ซุลโตนอฟ จากอุซเบกิสถาน เมื่อ 27 สิงหาคม รอบชิงชนะเลิศ ชนะ วรพจน์ เพชรขุ้ม จากไทย เมื่อ 29 สิงหาคม ได้เหรียญทอง

ริกอนโดไม่ไปปรากฏตัวในการแข่งขันกีฬาแพนอเมริกันที่บราซิลใน พ.ศ. 2550 และมีข่าวว่าเขาจะลี้ภัยไปสหรัฐเพื่อชกมวยสากลอาชีพเช่นเดียวกับยัน บาร์เตเลมี, ยูริออร์กิส กัมโบอา และออดลานิเอร์ โซลิสที่ลี้ภัยไปก่อนหน้านี้ในปีเดียวกัน อีกเดือนต่อมา เขามอบตัวกับตำรวจบราซิลเพื่อกลับคิวบา แต่ประธานาธิบดีฟิเดล กัสโตร ประกาศว่าริกอนโดไม่สามารถติดทีมชาติคิวบาได้อีก ริกอนโดลี้ภัยอีกครั้งผ่านเม็กซิโกไปยังไมอามีใน พ.ศ. 2552 และขึ้นชกมวยสากลอาชีพในที่สุด

ริกอนโดได้ครองแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวตหลายสถาบัน ทั้ง WBA WBO ระหว่าง พ.ศ. 2556 - 2560 ใน พ.ศ. 2560 เขาได้รับยกย่องจากเดอะริงว่าเป็นนักมวยยอดเยี่ยมในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวต และนักมวยยอดเยี่ยมปอนด์ต่อปอนด์ในลำดับที่เก้า ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 ริกอนโดเลื่อนรุ่นขึ้นมาชิงแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวต แพ้วาซิล โลมาเชนโก
ทางรถไฟสายรีมีนี–ซานมารีโน

ทางรถไฟสายรีมีนี–ซานมารีโน () คือเส้นทางรถไฟระหว่างประเทศสายหนึ่งที่ใช้ระบบจ่ายไฟฟ้า เดินรถระหว่างเมืองรีมีนี ประเทศอิตาลี กับกรุงซานมารีโน ประเทศซานมารีโน มีความยาว 32.5 กิโลเมตร เปิดการเดินรถใน ค.ศ. 1932 และยุติการเดินรถช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1944

ทางรถไฟสายรีมีนี–ซานมารีโนก่อสร้างโดยบริษัท ทางรถไฟและทางรถรางหุบเขาโป จำกัด (มหาชน) () ก่อนเปิดการเดินรถใน ค.ศ. 1932 เส้นทางประกอบด้วยอุโมงค์ 12 แห่ง และสะพานหลักอีก 6 แห่ง แต่ต่อมาเมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สองจึงยุติการเดินรถในปี ค.ศ. 1944 และมิได้เปิดให้บริการอีกหลังสิ้นสุดสงคราม หลังจากนั้นจึงมีประชาชนสร้างบ้านเรือนทับเส้นทางรถไฟที่มีอยู่เดิม บางส่วนถูกใช้เป็นถนนหรือเส้นทางจักรยาน

ในช่วงสงคราม รถไฟฟ้าที่เคยให้บริการในเส้นทางสายนี้ถูกเก็บไว้ในอุโมงค์มาตลอด 67 ปีหลังสิ้นสงคราม ประชาชนชาวซานมารีโนมีแนวคิดที่จะบูรณะรถไฟคันนี้กลับประเทศ หลังการซ่อมแซมรถไฟฟ้าจนกลับมาใช้งานได้ จึงมีการก่อสร้างรางรถไฟความยาว 6.5 เมตร เดินรถครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2012
เกาะซาวู

ซาวู (), ซาบู () หรือ ฮาวู () เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดากลุ่มเกาะ 3 เกาะที่ตั้งอยู่กึ่งกลางระยะทางระหว่างเกาะซุมบากับเกาะโรเต (ทางทิศตะวันตกของเกาะติมอร์) ในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย มีเรือข้ามฟากเชื่อมต่อเกาะเหล่านี้ไปยังเมืองไวงาปูบนเกาะซุมบา และเมืองกูปังในติมอร์ตะวันตก นอกจากนี้ยังสามารถเดินทางโดยเครื่องบินจากซาวูไปยังติมอร์ตะวันตกด้วย
เกาะซุมบา

ซุมบา () เป็นเกาะหนึ่งในหมู่เกาะซุนดาน้อยทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย มีเนื้อที่ 11,059.6 ตารางกิโลเมตร (4,270.1 ตารางไมล์) และคาดว่ามีประชากรจำนวน 755,849 คนใน พ.ศ. 2558 ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะเป็นที่ตั้งของเกาะซุมบาวา อีกฟากหนึ่งของช่องแคบซุมบาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นที่ตั้งของเกาะโฟลเร็ซ อีกฟากหนึ่งของทะเลซาวูทางทิศตะวันออกเป็นที่ตั้งของเกาะติมอร์ และอีกฟากหนึ่งของมหาสมุทรอินเดียทางทิศใต้เป็นที่ตั้งของประเทศออสเตรเลีย
เกาะโฟลเร็ซ

โฟลเร็ซ () เป็นเกาะในหมู่เกาะซุนดาน้อยซึ่งเป็นกลุ่มเกาะในภาคตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 เกาะนี้มีประชากรจำนวน 1,831,000 คน เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะคือเมาเมเร

โฟลเร็ซตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะซุมบาวาและเกาะโกโมโด ทางทิศตะวันตกของเกาะเลิมบาตาและกลุ่มเกาะอาโลร์ และทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะติมอร์ อีกฟากหนึ่งของช่องแคบซุมบาทางทิศใต้เป็นที่ตั้งของเกาะซุมบา และพ้นทะเลโฟลเร็ซขึ้นไปทางทิศเหนือเป็นที่ตั้งของเกาะซูลาเวซี ในบรรดาเกาะทั้งหมดที่ประกอบเป็นดินแดนอินโดนีเซีย โฟลเร็ซเป็นเกาะที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 10 รองจากเกาะชวา, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียว, เกาะซูลาเวซี, เกาะนิวกินี, เกาะบาหลี, เกาะมาดูรา, เกาะลมบก และเกาะติมอร์ และยังเป็นเกาะที่มีพื้นที่มากที่สุดเป็นอันดับที่ 10 ของอินโดนีเซียอีกด้วย

เกาะโฟลเร็ซเดิมมีชื่อเรียกว่า "นูซานีปา" แปลว่า เกาะงู ส่วนชื่อ "โฟลเร็ซ" มีที่มาจาก "กาบูดือโฟลรึช" (, แปลว่า แหลมดอกไม้) ซึ่งเป็นชื่อที่ชาวโปรตุเกสใช้เรียกพื้นที่ด้านตะวันออกของเกาะ (เดิมมีชื่อว่า "โกปนได") เนื่องจากในบริเวณนั้นมีต้นหางนกยูงฝรั่งออกดอกบานสะพรั่ง
เวนดี (นักร้อง)

ซน ซึง-วาน" (เกาหลี: 손승완) มีชื่อภาษาอังกฤษว่า เวนดี (เกาหลี: 웬디) เกิดวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 รู้จักกันในชื่อ เวนดี้ เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ หนึ่งในสมาชิกและนักร้องเสียงหลักของวงเกิร์ลกรุ๊ปสัญชาติเกาหลีใต้ วงเรดเวลเวต"' มีสีฟ้าเป็นสีประจำตัว
เจ้าชายเว็นท์เซิสเลาส์แห่งลิกเตนสไตน์

เจ้าชายเว็นท์เซิสเลาส์แห่งลิกเตนสไตน์ () เจ้าชายเว็นท์เซิสเลาส์แห่งลิกเตนสไตน์ ประสูติเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ณ เบลเยียม เป็นพระโอรสพระองค์กลางใน เจ้าชายฟิลิป เออมันต์แห่งลิกเตนสไตน์ และ อิซาเบล เดอ ลา อัลเบอร์ เดอ มาเลนเดอร์ โดยเมื่อพระองค์และพระเชษฐาพระอนุชาประสูตินั้น ทรงดำรงพระยศที่ เจ้าชายแห่งลิกเตนสไตน์ เคานต์แห่งริสเบิร์ก เจ้าชายเว็นท์เซิสเลาส์มีพระเชษฐา พระอนุชาดังนี้

พระองค์ทรงเป็นหุ้นส่วนวิกตอเรียส์ซีเคร็ต บางคนเชื่อว่าพระองค์นั้นทรงงานหนักจนไม่ได้เสกสมรส อาดรียานา ลีมา อาสาเป็นนางแบบให้ โดยนักข่าวจะเรียกพระนามพระองค์ว่า เจ้าชายเวนซ์ เป็นพระนามเล่นของพระองค์
นาบี เกอีตา

นาบี ลาย เกอีตา (; เกิด 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวกินี ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับลิเวอร์พูล และทีมชาติกินี

ในวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2017 ลิเวอร์พูลได้มีการตกลงกับ แอร์เบ ไลพ์ซิช เซ็นสัญญาล่วงหน้า เกอีตาจะย้ายร่วมทีมเป็นทางการในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 ต่อมา ในวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 2018 เกอีตาลงเล่นให้กับ ลิเวอร์พูล เป็นนัดแรกในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์เอาชนะ เวสต์แฮมยูไนเต็ด 4-0
ผลงานด้านการแสดงของเอ็นซีที

เอ็นซีที (, ) เป็นวงบอยแบนด์สัญชาติเกาหลี จากค่าย SM เอนเตอร์เทนเมนต์ โดยชื่อวงตั้งตามชื่อโปรเจกต์ Neo Culture Technology โดย อี ซู-มัน ผู้ก่อตั้งและประธานบริษัท SM เอนเตอร์เทนเมนต์ ได้อธิบายแนวคิดของเอ็นซีทีว่าไม่มีการจำกัดจำนวนของสมาชิกในวง และจะมีการเปิดตัวยูนิตย่อยตามหลายเมืองต่าง ๆ ทั่วโลก
มาร์ค ลี

มาร์ค ลี (ชื่อเกาหลี: 이민형 อังกฤษ: Mark Lee เกิดวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1999) รู้จักกันในชื่อที่ใช้ในวงการคือ มาร์ค เป็นนักร้องและแร็ปเปอร์ชาวเกาหลีใต้ หนึ่งในสมาชิกวงบอยแบนด์ NCT ภายใต้สังกัด SM เอนเตอร์เทนเมนต์ รวมทั้งยังมีผลงานในฐานะสมาชิกของยูนิตย่อยวง NCT U NCT 127 และ NCT DREAM
แบ็งฌาแม็ง ปาวาร์

แบ็งฌาแม็ง ปาวาร์ (; เกิด 28 มีนาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับเฟาเอ็ฟเบ ชตุทท์การ์ท และทีมชาติฝรั่งเศส
น้ำอ้อย ชนะพาล

น้ำอ้อย ชนะพาล หรือ มอส เป็นนางงามผู้ครองตำแหน่งมิสแกรนด์ภูเก็ต 2018 และมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018

น้ำอ้อย ชนะพาล (ชื่อเล่น: มอส) ภูมิลำเนาเป็นคนอำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ เธอเป็นผู้ชนะมิสแกรนด์ภูเก็ต 2018 และมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018 ซึ่งเป็นผู้ชนะคนที่ 6 ที่ชนะในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์มอสได้สมัครเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ภูเก็ต 2018 และในรอบตัดสินเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2561 เธอสามารถคว้าชัยชนะในการประกวดมิสแกรนด์ภูเก็ต 2018 มาครองได้สำเร็จ และนับว่าเธอเป็นมิสแกรนด์ภูเก็ตคนที่ 3 ของจังหวัดภูเก็ตและประเทศไทย

มอสเป็นตัวแทนจังหวัดภูเก็ตในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018 ในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018 ในการประกวดรอบรางวัลพิเศษ เธอได้ตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 1 ในการประกวดขวัญใจภูเก็ต และเข้ารอบ 5 คนสุดท้ายเบสท์วอยซ์ เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ในการประกวดรอบตัดสิน เธอก็สามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018 มาครองได้สำเร็จ พร้อมกับรางวัลพิเศษนางงามยิ้มสวย และนับว่าเธอเป็นคนแรกของมิสแกรนด์ภูเก็ต ที่สามารถคว้าชัยชนะในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ และเป็นตัวแทนจากภาคใต้คนที่สี่ที่ชนะเลิศในการประกวด

มอสเป็นตัวแทนประเทศไทยในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2018 ในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2018 ณ ประเทศเมียนมาร์ โดยสามารถผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้ายและได้รับรางวัลชุดราตรียอดเยี่ยม
ฌอร์ฌิญญู (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2534)

ฌอร์ฌี ลูอิส เฟรลู ฟิลยู () หรือ ฌอร์ฌิญญู (; เกิดวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิลเชื้อสายอิตาลี ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรเชลซีและทีมชาติอิตาลี

ฌอร์ฌิญญูเกิดในบราซิล เขาย้ายมาอยู่อิตาลีเมื่ออายุ 15 ปี และเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับทีมเยาวชนของเวโรนาก่อนจะเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในทีมชุดใหญ่ ในฤดูกาล 2010–2011 เขาถูกยืมตัวไปเล่นให้กับซัมโบนีฟาเชเซ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 เขาย้ายไปนาโปลีซึ่งเป็นผู้ชนะเลิศโกปปาอีตาเลียและซูแปร์โกปปาอีตาเลียนาในฤดูกาลนั้นเอง
หลุยส์ ที. ลีโอโนเวนส์

หลุยส์ ที. ลีโอโนเวนส์ (; 25 ตุลาคม 1856 – 17 กุมภาพันธ์ 1919) นักธุรกิจชาวอังกฤษผู้เป็นบุตรชายของ แอนนา ลีโอโนเวนส์ หรือ แหม่มแอนนา พระอาจารย์สอนภาษาอังกฤษของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งทั้งสองเป็นตัวละครเอกในนวนิยายเรื่อง แอนนาและพระเจ้าแห่งกรุงสยาม ที่ตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1944

เดินทางมาสยามพร้อมมารดา เมื่ออายุ 7 ปี ในเวลาต่อมาหลุยส์ได้เข้ารับราชการเป็นทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์ก่อนจะลาออกจากราชการมาเปิดบริษัทแลกเปลี่ยนสินค้าที่ยังคงอยู่จนถึงปัจจุบันคือ บริษัท หลุยส์ ที. ลีโอโนเวนส์ จำกัด

ใน ค.ศ. 1881 ขณะอายุได้ 25 ปีหลุยส์เดินทางกลับมายัง สยาม อีกครั้งหลังเดินทางออกจากสยามไปหลายปีโดยได้รับตำแหน่งกัปตันในกองทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์ใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ต่อมาใน ค.ศ. 1884 เขาลาออกจากกองทัพและเริ่มต้นธุรกิจค้าไม้สักกระทั่ง ค.ศ. 1905 หลุยส์ได้ตั้งบริษัท หลุยส์ โทมัส ลีโอโนเวนส์ จำกัดขึ้นก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น หลุยส์ ที. ลีโอโนเวนส์ จำกัด ในภายหลัง เป็นธุรกิจสัมปทานไม้สัก รับเป็นผู้แทนบริษัทผลิตซีเมนต์ นำเข้าแชมเปญ วิสกี้ เครื่องพิมพ์ดีด ผลิตภัณฑ์ด้านวิศวกรรม และ ธุรกิจประกันภัย และได้เดินทางออกจากสยามเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อ ค.ศ. 1913 โดยมิได้เดินทางกลับมายังสยามอีกเลยจนสิ้นชีวิต

หลุยส์ โทมัส กันนิส ลีโอโนเวนส์ แต่งงานทั้งหมด 2 ครั้งกับ
หลุยส์ ที. ลีโอโนเวนส์ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 ที่ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษระหว่างเกิดการระบาดใหญ่ทั่วโลกของ ไข้หวัดใหญ่สเปน โดยศพของเขาถูกฝังเคียงข้างกับภรรยาคนที่ 2 ที่ สุสานบรอมพ์ตัน ในกรุงลอนดอน
เกาะเซรัม

เซรัม (), เซรัน () หรือ เซรัง () เป็นเกาะหลักและเกาะที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดมาลูกู ประเทศอินโดนีเซีย (ถึงแม้ว่าเกาะอัมบนซึ่งอยู่ใกล้เคียงจะมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เช่นกัน) เกาะเซรัมตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเกาะอัมบนและเกาะเล็ก ๆ อีกบางเกาะ เช่น เกาะฮารูกู, เกเซร์, นูซาเลาต์, บันดา, ซาปารูวา เป็นต้น

ชาวอำเภอมาลูกูกลางส่วนใหญ่ถือว่าเซรัมเป็นบ้านเกิดบรรพบุรุษดั้งเดิมของตนและยังคงเรียกเกาะนี้อย่างไม่เป็นทางการว่า "นูซาอีนา" (เกาะแม่)
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 เซรัมอยู่ในเขตอิทธิพลของอาณาจักรสุลต่านเตอร์นาเต แต่มักถูกปกครองโดยตรงจากบูรูซึ่งขึ้นกับเตอร์นาเต กองเรือสำรวจของอังตอนียู ดือ อาเบรว (ในฐานะกัปตัน) และฟรังซิชกู ซือเรา มองเห็นและสำรวจทั่วทั้งชายฝั่งตอนใต้ของเซรัมในต้น ค.ศ. 1512 นับเป็นครั้งแรกสำหรับชาวยุโรป มิชชันนารีชาวโปรตุเกสเข้ามามีบทบาทอย่างต่อเนื่องในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เนเธอร์แลนด์ตั้งสถานีการค้าในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และเกาะตกอยู่ใต้การควบคุมของเนเธอร์แลนด์เพียงในนามเมื่อราว ค.ศ. 1650 ในคริสต์ทศวรรษ 1780 เซรัมเป็นฐานสำคัญในการสนับสนุนเจ้าชายนูกูแห่งตีโดเรเพื่อต่อต้านการปกครองของเนเธอร์แลนด์ และระหว่าง ค.ศ. 1954–1962 พื้นที่ภูเขาของเซรัมเป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่มีการสู้รบแบบกองโจรของขบวนการสาธารณรัฐโมลุกกะใต้เพื่อต่อต้านสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
เกาะยซ ซูดาร์โซ

เกาะยซ ซูดาร์โซ () หรือ เกาะโดลัก () เป็นเกาะหนึ่งในท้องที่อำเภอเมอเราเก จังหวัดปาปัว ประเทศอินโดนีเซีย ถูกแยกจากเกาะนิวกินีด้วยแม่น้ำมูลีหรือช่องแคบมูลี มีรูปร่างคล้ายใบไม้ มีความยาวประมาณ 165 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 11,740 ตารางกิโลเมตร

ในสมัยที่อินโดนีเซียเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ เนเธอร์แลนด์ตั้งชื่อเกาะนี้ว่า เกาะเฟรเดอริก แฮ็นดริก () ตามพระนามของเจ้าชายแฮ็นดริก (ค.ศ. 1820–1879) ต่อมาเมื่อเนเธอร์แลนด์ได้ส่งมอบนิวกินีตะวันตกแก่อินโดนีเซียในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1963 รัฐบาลอินโดนีเซียได้เปลี่ยนชื่อเกาะเพื่อเป็นเกียรติแก่พลเรือจัตวา ยซ ซูดาร์โซ ซึ่งเสียชีวิตในยุทธนาวีที่ทะเลอาราฟูราระหว่างอินโดนีเซียกับเนเธอร์แลนด์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1962 ชื่อท้องถิ่นและชื่ออื่น ๆ ของเกาะนี้ได้แก่ โดลก (Dolok), กีมาอัม (Kimaam) และ โกเลปม (Kolepom)

ด้วยจำนวนประชากรประมาณ 11,000 คน ทำให้เกาะยซ ซูดาร์โซ มีความหนาแน่นประชากรน้อยกว่า 1 คนต่อตารางกิโลเมตร ประชากรพื้นเมืองของเกาะพูดภาษากลุ่มโกเลปมซึ่งได้แก่ ภาษากีมากีมา, ภาษาอึนดม และภาษารียันตานา/กีมาอัม ชุมชนบนเกาะได้แก่ กาบา, กีมาอัน, กลาดาร์, เป็มเบร, วัน และโยมูกา โดยกีมาอัน (หรือกีมาอัม) เป็นชุมชนหลักของเกาะ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ใกล้กับช่องแคบบูวายาซึ่งแยกเกาะโกโมรันออกจากเกาะยซ ซูดาร์โซ
สเตฟาน โควัชส์

สเตฟาน โควัชส์ (; 2 ตุลาคม 1920 – 12 พฤษภาคม 1995) อดีตนักฟุตบอลและโค้ชชาวโรมาเนียซึ่งประสบความสำเร็จจากการคว้าแชมป์มากถึง 15 รายการสำคัญนับเป็นผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์วงการฟุตบอล

หลังจาก ไรนุส มิเชลส์ อำลาทีม อายักซ์ ไปเมื่อ ค.ศ. 1971 โควัชส์ซึ่งก่อนหน้านั้นคุมทีม สเตอัว บูคาเรสต์ ได้แชมป์ลีก 1 สมัยและแชมป์บอลถ้วยถึง 2 สมัยเข้ามาคุมทีมแทนโดยได้เข้ามาสานต่อปรัชญาสไตล์ "โททั่ล ฟุตบอล" ของมิเชลส์พร้อมกับคว้าดับเบิลแชมป์ทั้งแชมป์ลีกและ ยูโรเปียนคัพ ใน ค.ศ. 1972 และ 1973 ก่อนจะย้ายไปคุม ฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส เมื่อ ค.ศ. 1973 จากนั้นจึงได้ย้ายไปคุมทีมทั้งในระดับสโมสรและระดับทีมชาติ

จากนั้นในปี ค.ศ. 1981 จึงได้ย้ายมาคุมทีม ปานาซีไนโกส พร้อมกับได้แชมป์บอลถ้วยกับสโมสรปานาซีไนโกส 1 สมัยในปีแรกที่เข้ามาคุมทีมและได้อำลาทีมไปเมื่อ ค.ศ. 1983 โดยได้เข้ามาคุมทีม โมนาโก เป็นสโมสรสุดท้ายเมื่อ ค.ศ. 1986 และได้วางมือจากการคุมทีมเมื่อ ค.ศ. 1987

เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1995 หรือ 12 วันก่อนที่่ต้นสังกัดเก่าอย่าง อายักซ์ จะสามารถคว้าแชมป์ยุโรปได้เป็นสมัยที่ 4
เจ้าหญิงซีนาตี เซเอโซแห่งเลโซโท

เจ้าหญิงซีนาตี เซโอโซแห่งเลโซโท ()
เจ้าหญิงซีนาตี เซโอโซแห่งเลโซโท ประสูติเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ณ มาเซรู ประเทศเลโซโท ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ้ใน สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท และ สมเด็จพระราชินีมาเซเนต โมฮาโต เซเอโซ เมื่อพระองค์ประสูติ พระองค์ได้รับการคาดการว่าจะเป็นรัชทายาทแห่งเลโซโท และว่าที่ สมเด็จพระราชินีนาถแห่งเลโซโท พระองค์แรกหากพระราชบิดาและพระราชมารดาไม่มีพระราชโอรส แต่แล้ว เมื่อปี พ.ศ. 2550 พระราชมารดาทรงมีพระประสูติกาลพระราชโอรสคือ เจ้าชายเลโรโทรี เซเอโซ พระอนุชา จึงทำให้ตำแหน่งรัชทายาทตกไปเป็นของพระอนุชาทันที

พระองค์มีพระนาม แมรี ซึ่งเป็นพระนามแบบชาวตะวันตก โดยได้รับพระนามนี้เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554
กองทัพผู้ก่อการกำเริบยูเครน

กองทัพกบฎยูเครน (, "Ukrayins’ka Povstans’ka Armiya", UPA) เป็นกองกำลังกึ่งทหารชาตินิยมยูเครนและต่อมากลายเป็นกองทัพพลพรรคที่ได้เข้าร่วมในหนึ่งของการสู้รบแบบกองโจรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งได้ต่อกรกับนาซีเยอรมนี สหภาพโซเวียต, เชโกสโลวาเกีย และโปแลนด์ทั้งรัฐใต้ดินและคอมมิวนิสต์ กองทัพกบฏได้เกิดขึ้นจากการก่อตั้งกองกำลังรบที่แยกต่างหากขององค์กรชาตินิยมยูเครน-ฝ่ายบันเดรา (the OUN-B) กองกำลังรบอื่น ๆ ที่มีความรักชาติ ผู้แปรพัตร์บางส่วนของตำรวจกองหนุนยูเครน (Ukrainian Auxiliary Police) การรวมตัวของประชากรท้องถิ่นและอื่น ๆ ความเป็นผู้นำทางการเมืองของกองทัพเป็นขององค์กรชาตินิยมยูเครน-บันเดรา เป็นพวกกระทำความผิดตั้งแต่แรกของการสังหารหมู่ชาวโปลใน Volhynia และตะวันออกของกาลิเซีย

วันที่ก่อตั้งอย่างเป็นทางการคือวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1942 งานเลี้ยงของวันการร้องขอความกรุณาต่อมารดาพระเจ้า (Intercession of the Theotokos) กองทัพปฏิวัติประชาชนชาวยูเครนในช่วงตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1941 จนถึงเดือนกรกฏาคม ค.ศ. 1943 มีชื่อเดียวกัน (กองทัพกบฎยูเครน หรือ UPA)
Mint To Be นายนั่นแหละ… คู่แท้ของฉัน

Mint To Be นายนั่นแหละ… คู่แท้ของฉัน เป็นละครชุด (ซีรีส์) ประเภทโรแมนติกคอมเมดี้ มีเค้าโครงมาจากนิยาย "Mint To Be เขาว่ากันว่า… นายเกิดมาเพื่อเป็นของฉัน!" ของ may112 จากสำนักพิมพ์แจ่มใส ผลิตโดยจีเอ็มเอ็มทีวี และ บาแรมยู กำกับการแสดงโดย ขนิษฐา ขวัญอยู่ ออกอากาศทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 ทุกวันอาทิตย์ เวลา 20.30 - 21.45 น. สามารถรับชมย้อนหลังได้ทางไลน์ทีวี เวลา 22.30 น. อีกทั้งยังออกอากาศในประเทศจีนทางแพลตฟอร์มเทนเซ็นต์วิดีโอ พร้อมกับการแพร่ภาพในประเทศไทย เริ่มตอนแรกวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2561

เมื่อกรุงเทพฯ มีแววจะเกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ ทำให้เน็ตไอดอลสาวสวยอย่าง “บีบี” และน้องสาวซุปเปอร์ติ่งดาราจีนอย่าง “แบมแบม” ถูกแม่ของพวกเธอจับส่งไปอยู่กับยายที่ต่างจังหวัดเพื่อหนีน้ำท่วม ทำให้ภาพอดีตที่บีบีอยากลืมสมัยที่เธอยังเป็นสก๊อยชื่อดังประจำตำบลหวนกลับมาอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ บีบีพบว่าอะไรหลายอย่างที่นี่เปลี่ยนไปมาก โดยเฉพาะ “มินท์” อดีตแฟนเก่าที่เคยเป็นเด็กแว้นไม่มีอนาคต แต่ตอนนี้กลายเป็นเจ้าของกิจการสวนไม้ที่เนื้อหอมจนสาวน้อยสาวใหญ่ต่างก็หลง ไม่เว้นแม้กระทั่ง “ทับทิม" ลูกสาวกำนันอดีตอริเก่าของบีบีที่คอยตามตื๊อมินท์ทั้งวันทั้งคืนเพื่ออยากจะคว้ามินท์มาเป็นแฟนให้ได้ ส่วนแบมแบมก็ต้องกลับมาเจอ “โบ” เด็กรับใช้บ้านยายสุดซื่อที่แอบชอบแบมแบมมาตั้งแต่เด็ก แต่โบก็ดูจะสับสนกับแบมแบมคนใหม่ไม่น้อย ที่ตอนนี้แบมแบมไม่มีความเป็นติ่งหมอลำเหมือนแต่ก่อนเหลืออยู่เลย

เรื่องราววุ่น ๆ เริ่มขึ้นเมื่อบีบีต้องเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมที่มีมินท์เป็นหัวเรือใหญ่อย่างจำใจ เพื่อหักห้ามใจจากมินท์ บีบีต้องคอยสะกดจิตตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าตอนนี้เธอคือบีบีคนใหม่ที่ทิ้งอดีตไปหมดแล้ว แต่เมื่อต้องกลับมาใกล้ชิดกับมินท์ทุกวันเหมือนเมื่อก่อน ทำให้บีบีชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเธอควรทิ้งความรักในอดีตไว้ข้างหลังหรือจะกลับมาคว้ามันไว้ดี...
เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียม (ประสูติ ค.ศ. 1858)

เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียม ()
เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียม ประสูติเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2401 ณ บรัสเซลส์ เบลเยียม เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ใน สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม และ มารี เฮนรีทเทอแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม 
เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียม ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายฟิลิปแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2418 ขณะเจ้าหญิงมีพระชันษาเพียง 17 ปี โดยรับพระราชทานพระอิสริยยศที่ เจ้าหญิงฟิลิปแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา มีพระบุตร 2 พระองค์คือ

การสมรสของทั้ง 2 ไม่เป็นที่น่าพอใจของพระราชบิดาในเจ้าหญิง เนื่องจากพระสวามีทรงมีความใกล้ชิดกับ ปรัสเซีย แต่การสมรสครั้งนี้เกิดขึ้นได้เพราะความเข้าพระราชหฤทัยของพระราชมารดา ชีวิตของทั้ง 2 ไม่ได้เรียบหรูและไม่มีความสุขนัก พระสวามีกล่าวว่า เจ้าหญิงหลุยส์ทรงควบคุมพระจริยวัตรและทรงใช้เงินจากราชวงศ์ของพระสวามีเป็นจำนวนมาก และหย่าขาดกันในที่สุด