seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คัมซอฟต์ลีทูมี

"คัมซอฟต์ลีทูมี" () เป็นเพลงป็อปที่เดิมชื่อว่า "คัมซอฟต์ลี" (Come Softly) เขียนโดยเกรตเชน คริสโตเฟอร์ เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1959 และขับร้องโดยวงเดอะฟลีตวูดส์ ถือเป็นเพลงแรกที่ออกโดยค่ายใหม่ ดอลฟินเรเคิดส์ และติดชาร์ตอันดับ 1 เดิมเมื่อใช้ชื่อว่า "คัมซอฟต์ลี" เมื่อเพลงฮิตจริงเปลี่ยนมาเป็น "คัมซอฟต์ลีทูมี" เพลงบันทึกเสียงที่บ้านโดยพวกเขาร้องในลักษณะอะแคปเปลลา กับจังหวะเขย่ากุญแจรถของสมาชิกวงที่ชื่อ โทรเซล จากนั้นเมื่อส่งเทปไปยังลอสแอนเจลิส จึงได้เพิ่มเครื่องดนตรีอื่น บาง ๆ เล็กน้อย คือเสียง อคูสติกกีตาร์ของบอนนี กีตาร์

เจ้าของค่ายดอลฟินเรเคิดส์ ที่ชื่อ บ็อบ ไรส์ดอร์ฟ ให้เปลี่ยนชื่อเพลง เขาคิดว่าคำว่า "คัมซอฟต์ลี" อาจทำให้เข้าใจผิดเป็นเรื่องทะลึ่ง ลามกได้ จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "คัมซอฟต์ลีทูมี" เพลงออกขายเป็นซิงเกิ้ลในปี ค.ศ. 1959 ติดอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ในเดือนเมษายน

มีศิลปินหลายคนที่นำเพลงนี้ไปทำใหม่ เช่น แซนดี ซาลิสบูรี, บ็อบ เวลช์, แฟรงกี วอแกน ร่วมด้วยเดอะเคย์ซิสเตอร์ส ที่ติดชาร์ตเพลงฮิตในสหราชอาณาจักรด้วย และวงเดอะซีกเกอร์ส ติดอันดับ 95 บนบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับ 20 ในชาร์ตสหราชอาณาจักร ในปี 1972-73
ทอคคาตา แอนด์ ฟิวก์ ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์ (BWV 565)

ทอคคาตา แอนด์ ฟิวก์ ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์, BWV 565 () เป็นบทประพันธ์สำหรับบรรเลงด้วยออร์แกน ที่สันนิษฐานว่าแต่งโดยโยฮัน เซบัสทีอัน บัค ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1703 ถึง 1707 เป็นหนึ่งในงานดนตรีคลาสสิกสำหรับออร์แกนที่ที่ได้รับความนิยม และรู้จักกันแพร่หลายที่สุด และปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก ทั้งในภาพยนตร์ วิดีโอเกม ดนตรีร็อก เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือ

สืบเนื่องจากต้นฉบับของบทประพันธ์ที่มีลายเซ็นของบัคได้สูญหายไปแล้ว ปัจจุบันมีเพียงสำเนาที่คัดลอกโดยโยฮันน์ ริงค์โดยไม่ได้ระบุวันที่ เพียงแต่ระบุว่าเป็น "Toccata Con Fuga" ของ J.S. Bach โดยที่โยฮันน์ ริงค์ ได้ทำสำเนาจากบทประพันธ์ของคีตกวีอีกหลายท่าน เช่น จอร์จ บอห์ม โยฮันน์ พาเคลเบล โยฮันน์ ไฮน์ริก บัตต์สเตตต์ ดีเทอริก บักซเทอฮูด ปัจจุบันจึงมีข้อโต้แย้งว่าบัคอาจจะไม่ได้เป็นผู้ประพันธ์ผลงานชิ้นนี้

ในยุคปัจจุบัน เพลงนี้ได้รับความนิยมหลังจากถูกบรรจุในภาพยนตร์ของดิสนีย์เรื่องแฟนเทเชีย ในปี 1940 เป็นผลงานอำนวยเพลงและเรียบเรียงเสียงประสานโดยลีโอโปลด์ สโตคอฟสกี นอกจากนี้ เพลงท่อนนี้ยังถูกวงดนตรีฮาร์ดร็อก ดีพเพอร์เพิล, เรนโบว์ และมอตลีย์ครู นำไปบรรเลงในการแสดงสด ทั้งยังถูกนำไปบรรเลงโดยวาเนสซา เมย์ โดยซิงเกิลเพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 24 ของป็อปชาร์ตโดยนิตยสารบิลบอร์ดในปี 1995

นอกเหนือจากบทประพันธ์ชิ้นนี้แล้ว ยังมีผลงานอื่นๆ ของบัค ที่ใช้ชื่อว่า "ทอคคาตา แอนด์ ฟิวก์" ทั้งในบันไดเสียงดี ไมเนอร์ และบันไดเสียงอื่นๆ แต่ผลงานหมายเลข BWV 565 นั้นเป็นที่รู้จักกันแพร่หลายกว่าชิ้นอื่น เช่น
อักษรตัวต้นประดิษฐ์

อักษรตัวต้นประดิษฐ์ () เป็นอักษรตัวแรกของย่อหน้าหรือบางส่วนของบทเขียนที่มีขนาดใหญ่กว่าอักษรตัวที่ตามมาที่จะประกอบด้วยภาพตกแต่ง ส่วนความหมายที่เฉพาะเจาะจงของ “อักษรตัวต้นตกแต่ง” () ที่ตกแต่งด้วยรูปลักษณ์ของคนหรือสัตว์จะใช้ในการตกแต่งเท่านั้นโดยไม่มีเนื้อหาเช่น “อักษรตัวต้นประดิษฐ์” อักษรดังกล่าวพบเป็นครั้งแรกในศิลปะเกาะเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 ตัวอย่างของงานแรกที่ใช้อักษรตัวต้นประดิษฐ์พบใน “"หนังสือเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กบีด"” ซึ่งเป็นหนังสือต้นฉบับศิลปะเกาะที่เขียนขึ้นระหว่างราวปี ค.ศ. 731 ถึงปี ค.ศ. 746

อักษรตัวต้นที่นิยมเขียนกันจะเป็น “สีแดงและน้ำเงิน โดยสีทั้งสองจะแผ่ออกไปตกแต่งถึงขอบหนังสือ โดยการเขียนด้วยปากกาและตกแต่งอย่างวิจิตรตามธรรมเนียมนิยมของสมัย” นอกจากนั้นขนาดและการตกแต่งก็ยังเป็นเครื่องแสดงความสำคัญและสถานที่ที่สร้างหนังสืออีกด้วย อักษรตัวต้นที่เริ่มตอนใหม่ของหนังสือ โดยเฉพาะตอนสำคัญอาจจะใช้เนื้อที่มากกว่าปกติและตกแต่งด้วยความบรรจงกว่าปกติ ในหนังสือที่หรูหราก็อาจจะตกแต่งด้วยอักษรตัวต้นประดิษฐ์ทั้งหน้าก็ได้ ทั้งขนาดและความอลังการของหนังสือสะท้อนให้เห็นถึงฐานะของหนังสือเองและผู้เป็นเจ้าของ หนังสือที่สำหรับใช้ประจำวัน หรือใช้โดยนักบวช หรือใช้โดยนักศึกษาของมหาวิทยาลัยมักจะมีการตกแต่งเพียงเล็กน้อย และแทบจะไม่มีการใช้อักษรตัวต้นประดิษฐ์ แต่ถ้าเป็นหนังสือที่ได้รับการสั่งให้ทำโดยผู้จ้างผู้มีฐานะดี หรือสำหรับสำนักสงฆ์สำคัญ ก็จะได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราด้วยภาพที่เขียนประดับด้วยทองหรือเงิน วัสดุที่ใช้ในการเขียนภาพก็แตกต่างกันออกไป บางครั้งก็จะเป็นเพียงการตกแต่งด้วยทองหรือเงินเท่านั้น แต่บางครั้งก็จะเพิ่มเติมด้วยวัสดุที่หายากเช่นสีน้ำเงินจากหินลาพิส ลาซูไล หรือสีม่วง หนังสือที่ตกแต่งด้วยวัสดุดังกล่าวมักจะเป็นของผู้เป็นนักสะสมหรือขุนนาง แต่ถ้าแต่งด้วยสีแดง, ดำ หรือหมึกสีน้ำเงินก็จะเป็นหนังสือที่ใช้กันโดยทั่วไป
กรมไปรษณีย์โทรเลข

กรมไปรษณีย์โทรเลข เป็นส่วนราชการระดับกรมในอดีต สังกัดกระทรวงคมนาคม และยุบเลิกโดย อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 19 มกราคม 2545

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงจัดตั้งการไปรษณีย์ขึ้นในประเทศสยาม และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ เตรียมการจัดตั้งการไปรษณีย์ตามแบบอย่างในต่างประเทศ และดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการกรมไปรษณีย์เป็นพระองค์แรก และได้เปิดรับฝากส่งหนังสือ (จดหมาย) ในเขตพระนครและธนบุรีเป็นการทดลองเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2426 ที่ทำการแห่งแรกตั้งอยู่ที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาตอนปากคลองโอ่งอ่าง เรียกว่า "ไปรษณียาคาร"

ในปี พ.ศ. 2429 กรมโทรเลข (ซึ่งได้ก่อตั้งมาก่อนหน้านี้) ได้รับโอนกิจการโทรศัพท์จากกระทรวงกลาโหมมาดำเนินการ และขยายบริการ เปิดให้ประชาชนได้เช่าใช้เครื่องโทรศัพท์ภายในกรุงเทพและธนบุรี เป็นครั้งแรก

ใน ปี พ.ศ. 2441 ได้มีการยุบรวมกิจการกรมโทรเลขเข้ากับกรมไปรษณีย์ ใช้ชื่อใหม่ว่า "กรมไปรษณีย์โทรเลข" ดำเนินกิจการไปรษณีย์ โทรศัพท์ และโทรเลข และได้ย้ายที่ทำการมาอยู่ที่ถนนเจริญกรุง ต่อมาในปี พ.ศ. 2472 ได้รับโอนคลังออมสินจากกรมพระคลังมหาสมบัติ มาดำเนินการรับฝากเงินจากประชาชน ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2472 และได้แยกคลังออมสินออกไปจัดตั้งเป็นรัฐวิสาหกิจ ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2490 และมีการโอนกิจการกิจการโทรศัพท์กรุงเทพฯและธนบุรี ให้องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2497

ในปี พ.ศ. 2519 ได้มีการจัดตั้งการสื่อสารแห่งประเทศไทย เป็นรัฐวิสาหกิจ สังกัดกระทรวงคมนาคม โดยรับมอบกิจการด้านปฏิบัติการและกิจการให้บริการไปรษณีย์จากกรมไปรษณีย์โทรเลขมาดำเนินการ เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ซึ่งต่อมาได้มีการแปรรูปเป็นบริษัท 2 บริษัท คือ บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด และบริษัท กสท.โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) มีฐานะเป็นรัฐวิสาหกิจ สังกัดกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร

ภารกิจของกรมไปรษณีย์โทรเลข แบ่งออกเป็น 4 ยุค ได้แก่

ในปี พ.ศ. 2543 ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติองค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2543 โดยมีการโอนกิจการของกรมไปรษณีย์โทรเลข ไปเป็นของสำนักงานคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (สำนักงาน กทช. ในขณะนั้น หรือสำนักงาน กสทช. ในปัจจุบัน) ยกเว้นกิจการไปรษณีย์ และเงินงบประมาณหมวดเงินเดือนและค่าจ้างที่มีผู้ครอบครองอยู่ ให้โอนไปเป็นของสำนักงานปลัดกระทรวงคมนาคม เป็นผลทำให้กรมไปรษณีย์โทรเลขต้องยุติการทำหน้าที่ตามพระราชบัญญัติดังกล่าว

ซึ่งการปฏิบัติตามกฎหมายดังกล่าว กรมไปรษณีย์โทรเลข จึงได้ยุติการดำเนินงานอย่างเป็นทางการ เพื่อเปลี่ยนแปลงเป็น สำนักงานคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547
ปากนรกภูมิ

ปากนรกภูมิ () คือทางเข้าสู่ขุมนรกที่เป็นภาพปากที่อ้ากว้างของยักษาตัวใหญ่ ซึ่งเป็นภาพพจน์ที่เริ่มเขียนกันขึ้นเป็นครั้งแรกในศิลปะแองโกล-แซ็กซอน และต่อมาก็เผยแพร่ไปทั่วยุโรป และเป็นภาพที่นิยมวาดเป็นองค์ประกอบของภาพ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” และ “ลงสู่ขุมนรก” (Harrowing of Hell) จนกระทั่งมาถึงปลายยุคกลาง และบางครั้งก็เลยมาจนถึงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาและหลังจากนั้น การเขียน “ปากนรกภูมิ” มาฟื้นฟูกันอีกครั้งในภาพพิมพ์สมัยนิยม (Popular print) หลังการปฏิรูปศาสนาของนิกายโปรเตสแตนต์ เมื่อรูปลักษณ์ของผู้ที่เป็นศัตรูจะเป็นผู้ที่กำลังจะถูกกลืนหายเข้าไปในปาก งานชิ้นสำคัญในสมัยหลังเป็นงานเขียนสองชิ้นของเอลเกรโกที่เขียนราวปี ค.ศ. 1578 หรือการ์ตูนล้อการเมืองที่เป็นภาพของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 นำหน้ากองทัพไปสู่ความหายนะในปากนรก

การละครของยุคกลางมักจะใช้ปากนรกภูมิเป็นฉาก หรือ เครื่องชัก เพื่อที่จะสร้างความหวั่นกลัวให้แก่ผู้ชม ในการสร้างภาพพจน์อันสยดสยองของทางเข้าสู่ขุมนรก ลักษณะที่สร้างก็มักจะเป็นทางเข้าปราสาทโบราณที่มีเชิงเทิน โดยเพราะเมื่อต้องการที่จะเปรียบเทียบกับสวรรค์

งานชิ้นโบราณที่สุดของปากนรกภูมิที่เป็นปากสัตว์เท่าที่ทราบโดยนักประวัติศาสตร์ศิลป์ชาวอเมริกันเมเยอร์ ชาพิโรเป็นงานสลักงาช้างที่สลักขึ้นราว ค.ศ. 800 (พิพิธภัณฑ์วิคตอเรียและอัลเบิร์ต, ลอนดอน) ชาพิโรกล่าวว่างานส่วนใหญ่ที่สร้างก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 12 เป็นงานที่ทำในอังกฤษ ชาพิโรสันนิษฐานว่ารูปลักษณ์ดังกล่าวอาจจะมาจากตำนานปรัมปรา “แครคเดอะดูม” ของเพกัน ที่เป็นปากของหมาป่ายักษ์เฟนเรียร์ ผู้ถูกสังหารโดยวิดาร์ ผู้ใช้สัญลักษณ์ของไครสต์บนกางเขนกอสฟอร์ธ และจากงานศิลปะแองโกล-สแกนดิเนเวียชิ้นอื่นๆ ในการผสานกลืนเข้ากับไวกิงที่ถือคริสต์ศาสนาของประชาชนทางตอนเหนือของอังกฤษ สถาบันศาสนาก็ดูเหมือนพร้อมที่จะยอมรับรูปสัญลักษณ์ที่ใช้ในประเพณีนิยมของท้องถิ่นเข้ามาผสานกับรูปสัญลักษณ์ที่ใช้ในคริสต์ศาสนาโดยมิได้ทำการขัดขวาง เช่นในการใช้หินสลักสำหรับที่หมายหลุมศพแบบไวกิงเป็นต้น ที่กล่าวถึงในวรรณกรรม “"เบวูล์ฟ"”

ในหนังสือแองโกล-แซ็กซอน “"Vercelli Homilies"” (4:46-8) กล่าวถึงความเกี่ยวข้องระหว่างซาตานกับมังกรที่กลืนผู้ที่ชั่วร้าย:

“... ne cumaþ þa næfre of þæra wyrma seaðe & of þæs dracan ceolan
þe is Satan nemned."
"[มัน]ไม่มีวันที่จะได้ออกจากบ่องูและคอหอยของมังกรที่เรียกว่าซาตาน”

อสูรทะเลเลวิเอธัน (แปลจากภาษาฮิบรู, พระธรรมโจป 41:1, “wreathed animal”) ได้รับการบรรยายว่ามีลักษณะดังกล่าว แม้ว่าจะยากที่จะยืนยันถึงรูปลักษณ์ที่ปรากฏในสมัยแรก แต่ในกวีนิพนธ์ภาษาอังกฤษเก่า “"วาฬ"” ใน “"หนังสือเอ็กซิเตอร์"” ปากขุมนรกเปรียบเทียบทำนองเดียวกันกับปากของวาฬ: 
ต่อมาในสมัยกลางก็มีการเชื่อมโยงภาพพจน์ของปากนรกภูมิกับเซอร์เบอรัสซึ่งเป็นสุนัขปีศาจสามหัวของตำนานเทพกรีก แม้ว่างานของแองโกล-แซ็กซอนคงจะมิได้เชื่อมโยงกับสัตว์ในตำนานดังกล่าว

ตัวซาตานเองก็มักจะเป็นภาพผู้ที่อยู่ในนรกสวาปามผู้ชั่วร้าย แต่ตามความเห็นของ จี.ดี. สมิธภาพนี้เป็นภาพที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับความคิดเกี่ยวกับปากนรกภูมิแต่อย่างใด และปากนรกภูมิก็ไม่ควรคิดว่าจะเป็นสิ่งเดียวกับปากของซาตาน แต่ดูเหมือนฮอฟมันน์ดูเหมือนจะไม่เห็นด้วย นอกจากนั้นปากนรกภูมิก็ไม่เคยได้รับการบรรยายว่าได้งับผู้ชั่วร้าย เพียงแต่เปิดกว้างไว้เท่านั้น พร้อมที่จะรับผู้คนเพิ่มขึ้น

ลักษณะต้นรากอีกประการหนึ่งของความคิดของสมัยกลางเกี่ยวกับปากนรกภูมิก็มาจาก “"พระธรรมกันดารวิถี"” บทที่ 16, ข้อที่ 28 ถึง 33 ซึ่งบรรยายการกระทำชั่วขณะของพระเจ้า มิใช้สถานะถาวร และมิได้มีนัยยะถึงปากอสุรกาย ซึ่งทำให้ไม่มีสิ่งใดที่จะเป็นสาเหตุในการสร้างภาพพจน์ของยุคกลางได้:
ข่าวช่อง 7 เอชดี

ฝ่ายข่าว ช่อง 7 เอชดี ()เป็นหน่วยงานย่อยของบริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด หรือ ช่อง 7 เอชดี ทำหน้าที่ผลิตข้อมูลข่าวสารทุกประเภท ในรูปของเนื้อหาข่าวสำหรับโทรทัศน์ และภาพวิดีโอข่าวสำหรับโทรทัศน์ หรือภาพนิ่งในบางกรณี เพื่อสนับสนุนกับรายการโทรทัศน์ ประเภทข่าวและเหตุการณ์ปัจจุบัน ที่สถานีฯ ผลิตขึ้นเอง รวมถึงสื่อประเภทอื่นของช่อง 7 เอชดี เช่น เว็บไซต์ หรือ สื่อสังคมออนไลน์ของสถานีฯ ก่อตั้งขึ้นในช่วงระยะแรกของการก่อตั้งสถานีฯ

สืบเนื่องจากที่ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) ออกประกาศเรื่อง หลักเกณฑ์การจัดทำผังรายการ สำหรับการให้บริการกระจายเสียงหรือโทรทัศน์ พ.ศ. 2556 ซึ่งระบุให้จัดบริการต่าง ๆ เพื่อผู้พิการและผู้ด้อยโอกาส ฝ่ายข่าวช่อง 7 สี ในขณะนั้น จึงเริ่มนำเสนอการบรรยายภาษามือ สำหรับผู้พิการทางการได้ยิน บริเวณส่วนล่างของหน้าจอ เป็นครั้งแรกในราวปี พ.ศ. 2556 เพื่อให้ผู้พิการทางการได้ยิน สามารถรับชมสารประโยชน์จากโทรทัศน์ ได้เช่นเดียวกับคนปกติ ในช่วงข่าวภาคเที่ยง วันจันทร์ถึงวันศุกร์, ข่าวภาคค่ำช่วงที่ 1 ทุกวัน และข่าวภาคค่ำช่วงที่ 2 เฉพาะช่วงสะเก็ดข่าว และช่วงฝนฟ้าอากาศ ต่อมาจึงดำเนินการ เพิ่มเติมในรายการ สนามข่าว 7 สี และรายการ เช้านี้ที่หมอชิต รวมถึงรายการ 7 สีช่วยชาวบ้าน ตามลำดับ ถือเป็นโทรทัศน์ระบบแอนะล็อก ช่องที่สามของไทยที่ดำเนินการ หลังจาก สทท.และไทยพีบีเอส โดยในระยะแรกใช้กรอบสี่เหลี่ยมด้านขนานเบ้ขวาสีขาว มีแถบสีแดงสองแถบคาดทางขวา ต่อมาตั้งแต่ราวกลางปี พ.ศ. 2556 ใช้กรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวตั้งสีฟ้าอ่อน จนถึงปัจจุบัน โดยถ่ายทอดการบรรยาย ผ่านล่ามภาษามือจำนวน 6 คน ซึ่งประกอบด้วย กรรชา ธนะพันธ์, เพลงรบ ฐิติกุลดิลก หรือ เพลงรบ สุดดีพงษ์, ศักดา โกมลสิงห์, วรรณรัตน์ พวงมาลัย, ศศิธร ทรัพย์วัฒนไพศาล และสุจิตรา พิณประพัฒน์

ทั้งนี้ ก่อนหน้านั้น ในปี พ.ศ. 2529 ทางช่อง 7 เคยนำเสนอกรอบล่ามผู่บรรยายภาษามือในรายการ พุทธประทีป ซึ่งออกอากาศร่วมกับสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก

ฝ่ายข่าว ช่อง 7 เอชดี ก่อตั้งศูนย์ข่าวภูมิภาคขึ้น เป็นแห่งแรกที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2516 เพื่อรายงานข่าวเหตุการณ์ปัจจุบันในแต่ละท้องถิ่น ให้ผู้ชมทั่วประเทศรับทราบพร้อมกัน ปัจจุบันมีทั้งสิ้น 9 ศูนย์ แบ่งเป็นศูนย์ข่าวหลัก ซึ่งมีห้องออกอากาศข่าว พร้อมระบบส่งสัญญาณผ่านดาวเทียม กลับมายังฝ่ายข่าวส่วนกลางที่กรุงเทพมหานคร จำนวน 4 ศูนย์คือ ภาคเหนือที่จังหวัดเชียงใหม่, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่จังหวัดนครราชสีมา, ภาคตะวันออกที่จังหวัดระยอง และภาคใต้ที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา กับศูนย์ข่าวย่อย ซึ่งมีเพียงสำนักงานกองบรรณาธิการเท่านั้น อีกจำนวน 5 ศูนย์คือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่จังหวัดขอนแก่น และจังหวัดอุบลราชธานี, ภาคกลางที่จังหวัดนครสวรรค์, ภาคใต้ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี และจังหวัดภูเก็ต

เอกลักษณ์สำคัญของรายการข่าวทางช่อง 7 สีคือ รูปแบบเฉพาะของตัวอักษรคำว่า "ข่าว" ซึ่งออกแบบขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี [[พ.ศ. 2533]] ซึ่งมีแรงบันดาลใจมาจากไตเติ้ลละครเรื่อง [[ละอองดาว (ละครโทรทัศน์)|ละอองดาว]] เมื่อปี [[พ.ศ. 2534]] โดยมีการดัดแปลงเล็กน้อยในปี [[พ.ศ. 2537]] และ [[พ.ศ. 2551]] และใช้มาจนถึงปัจจุบัน
นอกจากนี้ ยังมีการจัดทำฉากหลัง ระหว่างนำเสนอข่าวภาคค่ำช่วงที่ 1 เปลี่ยนไปตามเทศกาลสำคัญต่างๆ อีกด้วย โดยใช้ในช่วงแรกเริ่มที่มีการนำระบบโรงถ่ายเสมือนจริง (Virtual Studio) ของวิซอาร์ที มาใช้
[[หมวดหมู่:สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7|ข่าวเด็ดเจ็ดสี]]
[[หมวดหมู่:ข่าว]]
[[หมวดหมู่:ข่าวโทรทัศน์ในประเทศไทย]]
นกอีเสือสีน้ำตาล

นกอีเสือสีน้ำตาล (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lanius cristatus") เป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Laniidae จัดเป็นนกอพยพย้ายถิ่นอาศัยเข้ามาหากินในประเทศไทย พบได้บ่อยในช่วงปลายฤดูร้อนและปลายฤดูฝน ซึ่งนกอีเสื้อสีน้ำตาลมีถิ่นการกระจายพันธุ์กว้างขวาง โดยพบได้ตั้งแต่เอเชียเหนือจรดยุโรป, เอเชียกลาง, เอเชียตะวันออก, เอเชียใต้ และยังพบได้ที่อเมริกาเหนือ จึงมีชนิดย่อยด้วยกันทั้งหมด 4 ชนิด (ดูในตาราง)

หัวโต คิ้วเป็นเส้นสีน้ำตาลอ่อนออกขาว ปากใหญ่หนา ปลายปากแหลมงุ้มเป็นจะงอยสีน้ำตาลเข้มออกดำ ซึ่งเป็นลักษณะที่โดดเด่นและที่แปลกกว่านกทั่ว ๆ ไปคือ มีฟันแหลมอยู่หนึ่งซี่อยู่ที่ขอบปากบน มีแถบสีดำตั้งแต่โคนปากไปถึงหู ดูคล้ายหน้ากาก

ลำตัวเพรียว ขนคลุมลำตัวสีน้ำตาลแดง ปีกสีน้ำตาลเข้มที่ใต้คาง หน้าอกสีน้ำตาลปนขาว หางยาวสีตาลเข้มกว่าลำตัว ใต้หางบริเวณก้นสีน้ำตาลปนเทาอ่อน ขาสีดำ เล็บแข็งแรงแหลมคม ตัวผู้และตัวเมียสีจะคล้ายกัน ขนาดโตเต็มวัยวัดจากหัวถึงปลายหางยาวประมาณ 20 เซนติเมตร

มีนิสัยหวงถิ่นหากิน มักส่งเสียงดัง ""แจ้ก... แซ้ก...แจ้ก...แซ็ก"" บินวนไปมาเพื่อไล่นกชนิดอื่น ๆ ที่เข้ามาใกล้เขตหากิน ไม่เว้นแม้แต่นกล่าเหยื่ออย่าง เหยี่ยว ปกติชอบหากินตามลำพัง เกาะอยู่ตัวเดียวตามกิ่งไม้, รั้วบ้าน, ทุ่งหญ้า, ท้องนาโล่ง อย่างสงบนิ่งไม่ส่งเสียงหรือเคลื่อนไหว มีเฉพาะเพียงดวงตาที่คอยขยับเขยื้อนจับจ้องมองหาเหยื่อ

ล่าอาหารจำพวก แมลงปีกแข็ง, ตั๊กแตน, กบ, เขียด, จิ้งเหลน, กิ้งก่า, ลูกหนู รวมทั้งลูกนกชนิดอิ่นด้วย เมื่อล่าเหยื่อได้แล้วจะใช้เขี้ยวที่ปากที่แหลมคมฉีกเนื้อของเหยื่อที่จับได้ออกเป็นชิ้น ๆ กิน นอกจากนี้ยังมีพฤติกรรมที่คล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างเสือโคร่งหรือเสือดาว ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ คือ หลังจับเหยื่อได้แล้วจะไม่กินจนหมด แต่จะใช้ประโยชน์จากต้นไม้ที่มีหนามหรือแม้กระทั่งลวดหนามเพื่อเสียบเหยื่อให้สามารถฉีกกินได้สะดวก จนกระทั่งอิ่ม ซึ่งพฤติกรรมการล่าเหยื่อนี้ยังใช้เพื่อดึงดูดตัวเมียด้วยเช่นกัน

ฤดูผสมพันธุ์ของนกอีเสือสีน้ำตาลจะอยู่ระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนตุลาคม หลังจากจับคู่แล้ว ทั้งตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันหากิ่งเหมาะบนต้นไม้ที่มีความสูง เพื่อทำรังวางไข่ วางไข่ครั้งละ 3-6 ฟอง ใช้เวลากก 15-16 วัน ลูกนกจึงออกมา ในวัยที่ยังเล็กทั้งพ่อและแม่นกจะช่วยกันหาอาหารมาป้อน กระทั่งผ่านพ้น 2 สัปดาห์ จึงจะเริ่มหัดบิน และแยกออกไปหากินตามลำพัง

ในช่วงที่ยังไม่โตเต็มวัย แถบคาดที่เป็นหน้ากากจะเป็นสีน้ำตาลเข้ม ขนคลุมลำตัวสีน้ำตาลแดง บริเวณใต้คางถึงหน้าอกสีขาวนวล มีลายคล้ายเกล็ดปลาทั่วตัว

นกอีเสือสีน้ำตาลจัดได้ว่าเป็นนกที่มีประโยชน์ต่อมนุษย์อย่างมากชนิดหนึ่ง เพราะช่วยกำจัดศัตรูพืชทางการเกษตร แต่ปริมาณของนกอีเสือสีน้ำตาลในธรรมชาติเริ่มเหลือน้อย จนหมิ่นเหม่ต่อการสูญพันธุ์ ในประเทศไทยจึงจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
ภีรนีย์ คงไทย

ภีรนีย์ คงไทย ชื่อเล่น แมท (เกิด 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2532) เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย-นอร์เวย์ โดยบิดาเป็นชาวนอร์เวย์ มารดาเป็นชาวไทย เดิมใช้นามสกุล วงศ์ดารา มีชื่อเสียงจากผลงานการแสดงทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

ภีรนีย์ คงไทย เกิดที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับอนุบาล-มัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนวาสุเทวี ระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนสารสาสน์เอกตรา สายศิลป์-ดนตรี และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาการละคร นอกจากนี้เธอยังสามารถเล่นกีตาร์และไวโอลินได้ ส่วนงานอดิเรกอย่างอื่นเธอชอบการวาดภาพ และชื่นชอบสะสมแสตมป์และหนังสือการ์ตูน

ภีรนีย์ก้าวเข้าวงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 13 ปี โดยคำชักชวนของโมเดลลิ่งที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง และมีผลงานสร้างชื่อเสียงกับผลงานโฆษณาครีมอาบน้ำสบู่ลักส์ คู่กับ พัชราภา ไชยเชื้อ ต่อมาทางช่อง 3 เห็นแวว จึงให้โอกาสเธอเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มพาวเวอร์ทรี รุ่น 2 ภีรนีย์เริ่มต้นงานแสดงละครจากบทสมทบละครเรื่อง "เรือนนารีสีชมพู" ต่อมาจึงได้รับบทนำในละคร "มณีดิน" และ "ชมพู่แก้มแหม่ม" ละครในสังกัด เมกเกอร์ เจ ของ จริยา แอนโฟเน่
ชีวิตส่วนตัวคบหาดูใจกับ "ไฮโซแพท" แฟนหนุ่มนอกวงการ แต่ได้เลิกรากันไปแล้ว ระยะเวลาคบหาดูใจ 14 ปี
เหยี่ยวนกเขาชิครา

เหยี่ยวนกเขาชิครา หรือ เหยี่ยวชิครา (; ) เป็นเหยี่ยวขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกเหยี่ยวนกเขา

มีลักษณะปากแหลมปลายปากงุ้มลง ปีกกว้างสั้น ปลายปีกแหลม หางยาว ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน แต่ตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อยและลำตัวออกสีน้ำตาลมากกว่า ลำตัวด้านบนมีสีเทาอมฟ้า แก้มสีเทามีสีขาวเป็นลายเล็ก ๆ สีน้ำตาลจาง ๆ อยู่ติดกัน ที่คอมีสีเส้นสีดำลากผ่านกึ่งกลางสันคอ ตามีสีแดงหรือเหลือง หางสีเทามีลายแถบสีคล้ำ 5 แถบ แข้งเป็นสีเหลือง เมื่อเวลาบินจะเห็นปีกด้านล่างเป็นสีขาว ปลายปีกเป็นสีดำและมีลายยาวสีน้ำตาลคล้ำ

ลูกนกที่ยังไม่โตเต็มที่จะมีขนสีน้ำตาลเทาเข้ม มีแถบสีขาวและน้ำตาลแดงที่ท้ายทอย คิ้วสีขาว หน้าอกมีแถบใหญ่สีน้ำตาลแดง ที่สีข้างและต้นขามีสีน้ำตาลแดงเป็นขีดสั้น ๆ

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 30-36 เซนติเมตร จึงจัดเป็นเหยี่ยวขนาดเล็กที่สุดในสกุล "Accipiter" ชนิดหนึ่ง

มีพฤติกรรมกระพือปีกได้เร็ว และร่อนอยู่กลางอากาศเพื่อหาเหยื่อ ล่าเหยื่อจำพวกสัตว์ชนิดอื่นและนกขนาดเล็ก รวมถึงแมลงขนาดใหญ่เป็นอาหาร มักอยู่ตามลำพังหรืออยู่เป็นคู่ ปกติชอบเกาะนิ่งอยู่ตามยอดไม้สูงชายป่าหรือป่าละเมาะ คอยออกบินโฉบจับเหยื่อไม่ให้รู้ตัว สร้างรังอย่างง่าย ๆ โดยการเอากิ่งไม้มาขัดกันบนคาคบ

เหยี่ยวนกเขาชิครา เป็นนกที่มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง โดยพบได้ตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, เอเชียใต้, เอเชียอาคเนย์, เอเชียตะวันออกจนถึงเกาะสุมาตรา จึงแบ่งออกเป็นชนิดย่อยด้วยกันทั้งหมด 6 ชนิด (ดูในตาราง) สำหรับในประเทศไทยสามารถพบได้ทุกภูมิภาคยกเว้นภาคใต้

เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 1 ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าแห่งประเทศไทย พุทธศักราช 2535
ไทยแลนด์ฟุตซอลลีก ฤดูกาล 2553

ไทยแลนด์ฟุตซอลลีก 2553 เป็นการแข่งขันฟุตซอลอาชีพระดับสุงสุดของประเทศไทยภายใต้การจัดการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 4 ในปี พ.ศ. 2553 มีสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย และบริษัทUSM Thailand เป็นผู้จัดการแข่งขัน ซึ่งในฤดูกาลนี้ มี 12ทีม เข้ารวมแข่งขัน ยกเว้นแชมป์เก่าอย่างชลบุรีบูลเวฟ ได้ประกาศยุบทีมไป โดยใช้สนามแข่งขันตามศูนย์การค้า เช่น แฟชันไอส์แลนด์ เดอะมอลล์งามวงศ์วาน เดอะมอล์บางแค เป็นต้น

ณ วันที่ 9 มิย. 2553

http://www.thailandfutsalleague.com/index.php
แบ็บทอนิส

แบ็ททอนิส () เป็นนกที่อยู่ในสกุลเฮสเปอร์รอร์นิสที่ปรับตัวลงไปอาศัยอยู่ในน้ำ พวกมันอยู่ในช่วงยุคครีเทเชียส สัตว์ในสกุลเฮสเปอร์ลอนิส ได้แก่ เฮสเปอร์รอร์นิส, แบ็บทอนิส, พาราเฮสเปอร์รอร์นิส และ อื่นๆ

แบ็บทอนิสเป็นนกโบราณตัวยาวเมตรกว่าๆมันเก่าแก่กว่าเฮสเปอร์รอลนิส ซึ่งมีปีกที่ใหญ่กว่า แต่ก็ไม่ดีเท่านกแพนกวินในปัจจุบัน แบ็บทอนิสกินปลาเป็นอาหาร และ นักล่าที่ล่ามันคือฉลาม โมซาซอร์ และปลาขนาดใหญ่อื่นๆ ในช่วงเวลานั้น

เช่นเดียวกับเฮสเปอร์รอร์นิสเบ็บทอนิส ถูกพบที่ "อเมริกาเหนือ" - แคนซัสนอกจากนี้สามารถพบได้อีกที่สวีเดน
ลีเยพานาชาดอมอวีนอ

ลีเยพานาชาดอมอวีนอ () เป็นเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐโครเอเชีย โดยบทนำคือคำว่า Lijepa naša หมายถึง ความงดงามของข้า ใช้กันแพร่หลายในประเทศโครเอเชีย

คำร้องต้นฉบับประพันธ์โดย อันทุน มีฮานอวิช (Antun Mihanović) ถูกตีพิมพ์ภายใต้ชื่อ "Horvatska domovina" ("Croatian homeland") ในปี 1835 เพลงเป็นผู้ประพันธ์โดย ยอซิป รุนยานิน (Josip Runjanin) ในปี 1846

บทเพลงได้เสร้จสิ้นลงตามที่เขียนไว้บนโน้ต และ ได้ประสานงานงานกับ วาโตรสลาฟ ลิชเติร์นเนกเกอร์ (Vatroslav Lichtenegger) ในปี 1861 และได้ไปดำเนินการเคารพเพลงชาติโครเอเชีย ในแต่ละปี มีความแตกต่างกัน เพลงชาติฉบับดั้งเดิมมี 15 บท

รัฐสภาโครเอเชียยังมิได้รับรองการประกาศใช้เพลงชาติอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1907 สมาคมนักเพลงโครเอเชียได้ยื่นหนังสือให้ทางรัฐสภาในการประกาศใช้เพลงชาติ แต่ไม่ได้รับการตอบสนอง ได้มีการขับร้องเพลงชาติอย่างไม่เป็นทางการในงานพิธีการ ในวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1918 รัฐสภาได้ให้ความเห็นชอบในการแยกตัวเป็นเอกราชจาก ออสเตรีย-ฮังการี.

ระหว่างปี 1918 และ 1941 เพลงชาติโครเอเชียเป็นส่วนหนึ่งในทำนองของเพลงชาติราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ในสมัยของอุสตาซา, ได้แก้ไขบทร้องบางท่อนที่กล่าวถึงการเรียกร้องดินแดนทั้งหมดในบอสเนีย. ขณะเดียวกันขบวนการพลพรรคโครเอเชีย ได้ใช่เพลงนี้ในระหว่างการประชุมของสภาต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์เพื่อการปลดปล่อยโครเอเชีย.

ในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1972 ได้มีการประกาศใช้เพลงชาติอย่างเป็นทางการตามบทบัญญัติรัฐธรรมนูญสาธารณรัฐโครเอเชีย ที่ประกาศใช้โดยรัฐสภาประชาชนของสาธารณรัฐสังคมนิยมโครเอเชีย. ได้รับรองไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับ ค.ศ. 1974 และ ค.ศ. 1990 ซึ่งได้มีการแก้ไขบทร้องบางส่วน, ประกาศใช้พร้อมกับ ธงชาติ และ ตราแผ่นดิน

เพลงชาติที่บังคับใช้ในทางราชการ ร้องเฉพาะบทที่ 1 กับ บทที่ 2 และ บทที่ 13 กับ บทที่ 14.
เนื้อร้องของบทที่ 13 ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมภายใต้บริบททางประวัติศาสตร์ และ ผันผวนทางการเมืองในช่วงเวลาดังกล่าว.

บทร้องต้นฉบับมีที่มาจากเพลงพื้นบ้านของโครเอเชีย-สโลวีเนีย คำว่า Heimat ("dom") มิได้มีความเกี่ยวโยงกับคำว่าชาติ ("narod") อาจรวมถึงการอ้างสิทธิ์เขตแดนทางทะเล ประกอบกับแดลเมเชียไม่ได้รวมเข้ากับเมืองแม่ โดยเชื่อมต่อกับดินแดนที่ติดแม่น้ำดานูบ:

ต่อมาได้ผนวกเขตแดนทางทะเล ("เพิ่มเติม") และการรวมดินแดนของ ราชอาณาจักรโครเอเชีย, แดลเมเชีย และ สลาโวเนีย ที่มีความแน่นแฟ้นของชนชาวสลาฟกลุ่มต่างๆ ที่สื่อถึง "ชาติ" ("narod"), ต่อมาได้มีการขับร้องเพลงนี้และใช้เป็นเพลงชาติในเวลาต่อมา:

ในสมัยของอันเต ปาเวลิค ประมุขแห่งรัฐเอกราชโครเอเชีย ได้มีการแก้ไขเนื้อร้องบทที่3 ภายใต้ขบวนการปฏิวัติโครเอเชียอุสตาซา ได้มีการผนวกเมืองดรินา เป็นส่วนหนึ่งของโครเอเชีย โดยกล่าวถึงการเรียกร้องดินแดนทั้งหมดของบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ("โครเอเชียถึงดรินา"):
พระวรสารบรมราชาภิเษกเวียนนา

พระวรสารบรมราชาภิเษกเวียนนา ( - พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนา) เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรจากปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ตามความเชื่อตามประเพณีนิยมกล่าวว่าเป็นหนังสือเล่มเดียวกับที่พบในที่บรรจุพระบรมศพของจักรพรรดิชาร์เลอมาญเมื่อทำการเปิดในปี ค.ศ. 1000 โดยจักรพรรดิออตโตที่ 3 หน้าหนังสือย้อมเป็นสีม่วงและหมึกที่เขียนเป็นหมึกทอง งานตกแต่งเป็นแบบศิลปะคาโรแล็งเชียงที่มีอิทธิพลมาจากศิลปะไบแซนไทน์ ตรงขอบของหน้าแรกของพระวรสารนักบุญลูคมีชื่อภาษากรีก “Demetrius presbyter” เป็นอักษรตัวใหญ่เขียนด้วยทอง ที่อาจจะเป็นลายเซ็นของนักคัดหรือนักตกแต่งหนังสือวิจิตร ที่อาจจะเป็นศิลปินไบแซนไทน์ของราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ หน้าปกทองมาหุ้มภายหลังในปี ค.ศ. 1500 โดยช่างทองแห่งอาเคินฮันส์ ฟอน รอยท์ลิงเง็น
หนังสือเพลงสวดสดุดีปารีส

หนังสือเพลงสวดสดุดีปารีส ( - หอสมุดแห่งชาติแห่งฝรั่งเศส, ปารีส, MS. gr. 139) เป็นหนังสือวิจิตรไบแซนไทน์ที่มีเนื้อหาเป็นเพลงสวดสดุดี ที่ประกอบด้วย 449 โฟลิโอ และ อีก 14 หน้าเต็มเป็นจุลจิตรกรรมในรูปแบบที่ “ยิ่งใหญ่ที่เกือบจะเช่นแบบคลาสสิก” ตามคำบรรยายของ “"สารานุกรมบริตานิกา"”

“"หนังสือเพลงสวดสดุดีปารีส"” และ “"หนังสือเซนต์เกรกอรี นาซิอันซัส"” ของจักรพรรดิบาซิลที่ 1 เป็นกุญแจสำคัญของยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยามาซิโดเนียของศิลปะไบแซนไทน์

จุลจิตรกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดในหนังสือเพลงเล่มนี้คือภาพพระเจ้าเดวิดทรงเล่นฮาร์พ ข้างเมโลดีสตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ รอบบุคคลทั้งสองเป็นภาพเทพเอ็คโค, สัตว์ต่างๆ ที่ชื่นชมท่วงทำนองดนตรีที่ทรงเล่น และ แม้แต่บุรุษคนหนึ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของเมืองเบธเลเฮม การวางองค์ประกอบของน่าจะจำลองมาจากจิตรกรรมบนผนังกรีก-โรมัน ที่เป็นภาพออร์เฟียสสะกดโลกด้วยดนตรีที่เล่น

ภาพนี้และจุลจิตรกรรมอื่นๆ ในหนังสือเพลงมีลักษณะลม้ายการเขียนงานแบบเฮเลนนิสติค
สมเด็จพระราชาธิบดีทิเปนทระแห่งเนปาล

สมเด็จพระราชาธิบดีทิเปนทรพีรพิกรมศาหเทวะ () หรือที่สื่อในไทยมักเขียนเป็น ดิเพนทรา (27 มิถุนายน พ.ศ. 2514 — 4 มิถุนายน พ.ศ. 2544) พระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีพีเรนทรพีรพิกรมศาหเทวะ และสมเด็จพระราชินีไอศวรรยาราชยลักษมีเทวีศาหะ

พระองค์ได้ตกเป็นข่าวดังทั่วโลกในเหตุการณ์สังหารหมู่พระราชวงศ์เนปาล พ.ศ. 2544 ซึ่งทำให้พระราชชนกและพระราชชนนีของพระองค์เองเสด็จสวรรคต พร้อมด้วยพระบรมวงศานุวงศ์อีก 7 พระองค์ สุดท้ายพระองค์ก็ทรงพยายามกระทำอัตวินิบาตกรรม จนทำให้พระองค์ทรงพระทุพพลภาพ มีพระอาการเข้าขั้นโคม่าต้องใช้เครื่องช่วยหายใจพยุงพระชนม์ไว้ แต่เนื่องด้วยพระราชชนกเสด็จสวรรคตก่อน พระองค์ซึ่งดำรงตำแหน่งมกุฎราชกุมารจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ขณะที่พระอาการเพียบหนัก จนในท้ายที่สุดพระองค์เสด็จสวรรคตในอีก 3 วันต่อมา
เกย์เกมส์

เกย์เกมส์ () เป็นการแข่งขันที่ใหญ่ที่สุดในโลก ทางด้านกีฬาและวัฒนธรรมซึ่งจัดและเพื่อนักกีฬากลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ศิลปิน นักดนตรี และอื่น ๆ ที่ต้อนรับผู้ร่วมแข่งขันในทุก ๆ รสนิยมทางเพศ และทุกระดับความสามารถ เดิมทีเรียกว่า เกย์โอลิมปิกส์ โดยเริ่มต้นที่เมืองซานฟรานซิสโก ในปี พ.ศ. 2525 จากความคิดของทอม แวดเดลล์ ที่มีเป้าหมายเพื่อประชาสัมพันธ์การรวมอยู่ของจิตใจและผู้เข้าแข่งขัน เช่นเดียวกับความต้องการการพัฒนางานด้านกีฬา

เกย์เกมส์เปิดให้ทุกคนที่อยากร่วมเข้าร่วมแข่งขัน โดยไม่มีการแบ่งแยกรสนิยมทางเพศแต่อย่างใด ไม่มีการกำหนดคุณสมบัติผู้เข้าแข่งขันในเกย์เกมส์ ถือเป็นการรวมตัวกันของคนจากทั่วโลก มีหลายประเทศในประเทศที่ชาวรักร่วมเพศยังคงเป็นสิ่งผิดกฎหมายและเรื่องห้าม ก็เข้าร่วม

สมาพันธ์แห่งเกย์เกมส์ (The Federation of Gay Games (FGG)) ผู้สนับสนุนให้เกิดเกย์เกมส์ มีถ้อยแถลงถึงแนวความคิดและวัตถุประสงค์ดังนี้