seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โฮราชิโอ เนลสัน ไวเคานต์เนลสันที่ 1

พลเรือโท โฮราชิโอ เนลสัน ไวเคานต์เนลสันที่ 1 ดยุกแห่งบรงเต () เป็นนายทหารเรือแห่งราชนาวีอังกฤษ เป็นหนึ่งในชาวอังกฤษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติ ผู้มากด้วยกลยุทธ์ ชั้นเชิงสมัยใหม่ นำมาซึ่งชัยชนะของฝ่ายอังกฤษในหลายยุทธนาวี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสงครามนโปเลียน ตลอดการรับราชการทหารของลอร์ดเนลสัน เขาได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้หลายครั้ง ครั้งหนึ่งเขาสูญเสียดวงตาข้างหนึ่งไปที่คอร์ซิกา และสูญเสียแขนข้างหนึ่งไปในยุทธนาวีที่ซันตาครูซเดเตเนรีเฟ (Santa Cruz de Tenerife) เขาเสียชีวิตขณะบัญชาการรบในยุทธการที่ตราฟัลการ์ ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามของอังกฤษ

เนลสันเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางในนอร์ฟอล์กของอังกฤษ และเข้ารับราชการในราชนาวีตามกัปตันเมาริช ซัคลิง (Maurice Suckling) ผู้เป็นลุง เนลสันเติบโตในราชการอย่างรวดเร็วจนได้ทำงานกับเหล่าผู้บัญชาการระดับสูง ก่อนที่ตัวเขาเองจะได้เป็นผู้บัญชาการเรือครั้งแรกในปี 1778 ความกล้าหาญตลอดจนการคิดค้นกลยุทธ์ต่างๆทำให้เขามีชื่อเสียงขึ้นมา อย่างไรก็ตาม ภายหลังสงครามปฏิวัติอเมริกาซึ่งทำให้อังกฤษตกต่ำ เขาก็ต้องประสบกับความเจ็บป่วยตลอดจนถูกให้เกษียณจากราชการ เมื่อสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้น เขาก็ได้รับการบรรจุเข้ารับราชการอีกครั้ง โดยคุมกองเรืออยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เขาเข้าต่อสู้ในศึกย่อยๆที่ชายฝั่งเมืองตูลงตลอดจนศึกสำคัญอย่างการเข้ายึดครองคอร์ซิกา และเป็นผู้ประสานงานทางการทูตกับบรรดาแคว้นในอิตาลี เขาโดดเด่นขึ้นมาอย่างมากจากชัยชนะในยุทธนาวีที่แหลมเซาวีแซงต์ (São Vicente) ของโปรตุเกสในปี 1797

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ทำศึกในยุทธนาวีที่ซันตาครูซเดเตเนรีเฟ ซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของเขาและตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการสูญเสียแขนขวา เขาจำต้องกลับอังกฤษเพื่อพักรักษาตัว และในปีต่อมา เขาก็ได้รับชัยชนะอย่างขาดลอยเหนือฝรั่งเศสในยุทธนาวีที่แม่น้ำไนล์ และยังคงประจำการอยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเพื่อคอยสนับสนุนราชอาณาจักรเนเปิลส์เพื่อต้านทานการรุกรานโดยฝรั่งเศสของนโปเลียน ต่อมาในปี 1801 เขาถูกโอนย้ายไปคุมกองเรือที่ทะเลบอลติกและได้รับชัยชนะเหนือเดนมาร์ก-นอร์เวย์ในยุทธนาวีที่โคเปนเฮเกน ต่อมาเขาบัญชาการการปิดล้อมกองเรือผสมของฝรั่งเศสและสเปนที่ตูลง แต่กองเรือผสมก็สามารถฝ่าออกไปได้ เขาไล่ตามกองเรือผสมฝรั่งเศส-สเปนไปจนถึงหมู่เกาะเวสต์อินดีสในทวีปอเมริกา แต่ก็ไม่สามารถล่อกองเรือผสมให้ออกมาทำศึกได้

หลังจากนำกองเรือกลับมายังอังกฤษ เขาก็ไปปิดล้อมเมืองกาดิซในปี 1805 แต่เมื่อกองเรือฝรั่งเศส-สเปนเคลื่อนกำลังออกจากท่า กองเรือของเนลสันก็ไล่ตามไปจนถึงแหลมตราฟัลการ์ และเกิดเป็นยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์ ซึ่งถือเป็นชัยชนะทางทะเลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประวัติศาสตร์ชาติอังกฤษ ความทะเยอทะยานในการพิชิตอังกฤษของนโปเลียนได้แตกสลาย อย่างไรก็ตาม ระหว่างการปะทะ เนลสันที่กำลังบัญชาการรบอยู่บนดาดฟ้าเรือหลวงวิกตอรี ก็ถูกกระสุนปืนจากพลแม่นปืนของฝรั่งเศสยิงเข้าที่บริเวณหน้าอกและเสียชีวิต ร่างของเขาถูกนำตัวกลับไปยังอังกฤษ มีการจัดรัฐพิธีศพให้อย่างสมเกียรติและยิ่งใหญ่ มีการสร้างอนุสาวรีย์ของเขาและนำขึ้นประดับไว้บนเสากลางตั้งจัตุรัสทราฟัลการ์ของกรุงลอนดอน
วิทยุสื่อสาร

วิทยุสื่อสาร หรือเรียกอีกชื่อว่า วิทยุคมนาคม เป็นอุปกรณ์ที่แปลงกระแสไฟฟ้าเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ประกอบเป็น ภาครับ และ ภาคส่ง แผ่กระจายคลื่นวิทยุออกทางสายอากาศ เป็นเครื่องมือในการสื่อสารชนิดกึ่งสองทาง ถูกนำมาใช้งานในหลายประเภท เช่น วิทยุราชการ วิทยุสมัครเล่น และวิทยุภาคประชาชน เป็นต้น

ทำงานโดยแปลงกระแสไฟฟ้าเป็นคลื่นแม่เหล็กแบ่งเป็นภาครับ 
และภาคส่งแผ่กระจายคลื่นวิทยุออกทางสายอากาศ 
คลื่นวิทยุ คือ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ถูกคิดค้นโดยเจมส์แมกซ์เวลล์ (James c. Maxwell) เมื่อสามร้อยกว่า 
ปีมาแล้ว(ปี ค.ศ.1864) ต่อมา ไฮริชเฮิรตซ์ (Heinrich Hertz) เป็นผู้ทดลองพิสูจน์ว่าคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้านี้เป็น

ส่วนประกอบของวิทยุสื่อสารแบ่งออกได้เป็น 3 ส่วนหลักๆ คือ
ตัวเครื่องของวิทยุสื่อสารจะมีส่วนที่ประกอบไปด้วยแผงวงจรและอุปกรณ์ต่างๆที่เครื่องวิทยุสื่อสารแต่ละรุ่นถูกออกแบบมา

แหล่งพลังงานคือตัวจ่ายกระแสไฟฟ้า ซึ่งเป็นส่วนที่จะป้อนพลังงานให้กับตัวเครื่องให้เครื่องวิทยุสื่อสารสามารถทำงานได้ ซึ่งจะมีทั้งแบบแหล่งพลังงานแบบแบตเตอรี่แพค(battery pack) และแบบไฟฟ้ากระแสตรง(DC volts)
เป็นส่วนที่ทำหน้าที่รับสัญญาณวิทยุ ที่อยู่ในรูปแบบคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเข้ามาในตัวเครื่องเพื่อผ่านการแปลงเป็นกระแสไฟฟ้า และในทางกลับกันสายอากาศจะทำหน้าที่แพร่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ผ่านการแปลงจากกระแสไฟฟ้ามาเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ส่งออกไปยังเครื่องรับสัญญาณวิทยุปลายทาง

คลื่นวิทยุ คือ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ค้นพบโดยเจมส์แมกซ์เวลล์ (James c. Maxwell) เมื่อราวปี ค.ศ.1864 ต่อมา ไฮริชเฮิรตซ์ (Heinrich Hertz) ทดลองพิสูจน์ว่าคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นพลังงานที่ใช้ได้จริง ในปี ค.ศ.1887 คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามีความเร็ว 300,000,000 เมตร/วินาที หรือเท่ากับความเร็วแสง

คลื่นวิทยุเกิดจากการเคลื่อนที่ของกระแสไฟฟ้าที่อยู่ในสายอากาศ แล้วแผ่กระจายไปในอากาศ (ลักษณะเดียวกับคลื่นในน้ำ) เป็นลูกคลื่น มียอดคลื่นและท้องคลื่น การเคลื่อนตัวหนึ่งรอบคลื่น หมายถึง จากผิวน้ำ-ขึ้นไปสู่ยอดคลื่น-ตกลงที่ท้องคลื่น-และกลับขึ้นมาเสมอผิวน้ำ ความถี่ของคลื่นวิทยุมีหน่วยต่อวินาที (CPS : Cycle Per Second) เพื่อให้เกียรติแด่ผู้ค้นพบจึงเรียก "หน่วยต่อวินาที" ว่า "เฮิรตซ์" (Hz)

การใช้และบำรุงรักษาเครื่องวิทยุสื่อสาร
การใช้เครื่องวิทยุคมนาคมชนิดมือถือไม่ควรอยู่ใต้สายไฟฟ้าแรงสูง ต้นไม้ใหญ่ สะพานเหล็ก หรือสิ่งกำบังอย่างอื่นที่มีผลต่ออุปสรรคในการใช้ความถี่วิทยุ ก่อนใช้เครื่องวิทยุคมนาคมควรตรวจดูว่าสายอากาศ หรือสายนำสัญญาณต่อเข้ากับขั้วสายอากาศเรียบร้อยหรือไม่และขณะส่งออกอากาศไม่ควรเพิ่มหรือลดกำลังส่ง (HI–LOW) ในการส่งข้อความ หรือพูดแต่ละครั้งอย่ากดสวิทซ์ (PTT) ไม่ควรส่งนานเกินไป (เกินกว่า 30 วินาที)
เฮตบรีด

เฮตบรีด () เป็นวงฮาร์ดคอร์ที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี จากเมืองบริดจ์พอร์ตและนิวฮาเวน รัฐคอนเนตทิคัต ก่อตั้งวงเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1994 โดยเจมีย์ แจสตา, เดฟ รุสโซ, แลร์รี ดไวเยอร์ และคริส บีตตี สำหรับสมาชิกปัจจุบันประกอบด้วย เจมีย์ แจสตา (ร้องนำ) แฟรงก์ โนวิเนก (กีตาร์) คริส บีตตี (กีตาร์เบส) เวย์ โลซิแนก (กีตาร์ลีด) และแมตต์ เบิร์น (กลอง) แนวเพลงของวงเฮดบรีดสามารถจำแนกได้ว่าเป็นแนวเมทัลคอร์ ที่ได้รับอิทธิพลจากเดธเมทัล และกรูฟเมทัล แนวเพลงของพวกเขายังเป็นอิทธิพลให้กับวงเมทัลคอร์สมัยใหม่อีกด้วย
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค

พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 วิลเฮ็ล์ม คาร์ล (; 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1754 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816) เป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์คแห่งครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1805 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816 พระเจ้าฟรีดริชเป็นพระราชโอรสของฟรีดริชที่ 2 ยูจีน ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์คและโซเฟีย โดโรเทีย แห่งบรานเดนบวร์ก-ชเวดท์ พระองค์ทรงมีชื่อว่ามีพระวรกายสูงใหญ่ (6 ฟุต 11 นิ้ว หรือ 2.11 เมตร) และทรงมีน้ำหนัก 200 กิโลกรัม
1 E+2 m²

1 E+2 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 100 ตารางเมตร ถึง 1,000 ตารางเมตร
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 100 ตารางเมตร----
พื้นที่ขนาดมากกว่า 1,000 ตารางเมตร
1 E+1 m²

1 E+1 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 10 ตารางเมตร ถึง 100 ตารางเมตร
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 10 ตารางเมตร----
พื้นที่ขนาดมากกว่า 100 ตารางเมตร
เก้าอี้ขาวในห้องแดง

นวนิยายที่มีชื่อเสียงที่สุดเรื่องหนึ่งของ สุวรรณี สุคนธา ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร ลลนา ฉบับปฐมฤกษ์ ได้รับการตีพิมพ์รวมเล่มครั้งที่ 1 เมื่อปีพ.ศ. 2518 โดยสำนักพิมพ์คลังวิทยา พิมพ์ครั้งที่ 2 เมื่อพ.ศ. 2540 และครั้งที่ 3 พ.ศ. 2542 โดยนวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำไปสร้างเป็นละครทางโทรทัศน์ด้วยกัน 2 ครั้ง
เรื่องราวรักสามเส้าของสามเพื่อนรัก ละเวง บูรพา และ สาวิตรี มีการสอดแทรกเนื้อหาของการดำเนินชีวิต ความเติบโตทางด้านอารมณ์ตามวัยของตัวละครแต่ละตัวอย่างละเอียดอ่อน
โดยมี ตะวันฉาย/ อินทร /จิตดี 
สามชายหนุ่มที่เข้ามามีส่วนเกี่ยวพันกับชีวิตละเวงต่างวาระกัน 
แต่มีเพียง อินทร เท่านั้น ที่เปรียบเสมือนคนที่เป็นดั่งคนช่วยพยุงวันเวลาที่ละเวงเหนื่อยล้า 
พบกับความสูญเสียและเสียใจ ทั้งการจากไปของตะวันฉาย 
และความรักระหว่าง บูรพา กับ สาวิตรี 
แม้ว่าในเริ่มแรก ละเวงจะมองอินทร เป็นคนที่ปากร้ายและดูเย็นชา 
แต่ความนิ่งงันและสายตาที่อ่อนโยนของเขา กลับกุมหัวใจเธอได้

เมื่อละเวงต้องสูญเสียพ่อและแม่ไปอย่างกะทันหันหลังจากที่เรียนจบมหาวิทยาลัย เธอจึงต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากการเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นเป็นหางานทำ โดยได้สมัครงานเป็นมัฑณากรของบริษัทรับตกแต่งบ้านแห่งหนึ่ง 
ด้วยความที่เป็นคนที่มีความเชื่อมันใจตัวเองสูง อีกทั้งยังมีเพื่อนที่รักมากอีก 2 คน คือ บูรพา และ สาวิตรี คอยให้กำลังใจอยู่เสมอ เธอจึงไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ

บูรพา เด็กหนุ่มผู้มีความเป็นศิลปินอย่างเต็มเปี่ยม แอบรักละเวงอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่รู้ว่าสาวิตรีเองก็แอบรักเขาเช่นกัน แต่ละเวงกลับมีใจให้กับ ตะวันฉาย หนุ่มรุ่นน้องลูกครึ่งผู้ร่ำรวยและออกจะกะล่อนเจ้าชู้ 
ด้วยความรักที่ไม่สมประสงค์ของเพื่อนทั้ง 3 นี่เอง ได้ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมแห่งความรักที่เกือบจะทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนที่มีมายาวนาน

บูรพาบอบช้ำจากความรักที่ไม่สมปรารถนา สาวิตรีได้แต่อยู่ข้างๆ คอยปลอบใจและเฝ้าดูแล ทั้งคู่เผลอไผลไปด้วยกันจนสาวิตรีตั้งท้อง บูรพายินดีรับผิดชอบในสิ่งที่กระทำ ถึงแม้สาวิตรีจะสมปรารถนาที่ได้ครองคู่กับชายที่ตนรัก 
แต่ด้วยความแตกต่างทางด้านความคิด ไม่นานทั้งคู่ก็ต้องแยกทางกัน ละเวงถึงแม้จะรักตะวันฉาย แต่ก็ไม่อาจตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันได้ จนในที่สุดตะวันฉายก็มีอันต้องจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์

ชีวิตของเพื่อนรักทั้งสาม ได้ก้าวผ่านจุดของวัยอ่อนใส เข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่ เรียนรู้ถึงการใช้ชีวิตในสังคม ความหลอกลวง ความสูญเสีย ความเจ็บปวดจากความรัก ในที่สุดละเวงก็ได้พบกับที่พักพิงอันเป็นรักแท้กับอินทร 
แม้ทั้งคู่รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากันแต่แรก
ดัชชีโมเดนาและเรจโจ

ดัชชีโมเดนาและเรจโจ () เป็นดัชชีขนาดเล็กที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1452 จนถึง ค.ศ. 1859 โดยมีช่วงที่มีได้เป็นอาณาจักรระหว่างปี ค.ศ. 1796 ถึง ค.ศ. 1814 เดิมก่อตั้งขึ้นโดยตระกูลเอสเตผู้ปกครองแฟร์ราราจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1597 ในปี ค.ศ. 1796 รัฐก็ถูกยึดครองโดยกองทัพฝรั่งเศสของนโปเลียนผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐชิสปาดานาขึ้น ดยุกคนสุดท้ายของตระกูลเอสเตกลายเป็นประมุขของอดีตดินแดนออสเตรียทางตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี (ไบรสเกา) และเสียชีวิตใน ค.ศ. 1803 จากนั้นโมเดนาก็ตกไปเป็นของลูกเขยคืออาร์ชดยุก แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย-เอสเต ซึ่งเป็นพระปิตุลาในจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อระบบนโปเลียนล่มสลายลงในปี ค.ศ. 1814 ฟรันเชสโกลูกชายของแฟร์ดีนันด์ก็กลายเป็นดยุกแห่งโมเดนา ไม่นานหลังจากนั้นฟรันเชสโกก็ได้ดินแดนมัสซาและการ์ราราจากแม่

ดยุกฮับส์บูร์กถูกขับจากตำแหน่งอยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่างปี ค.ศ. 1831 ถึงปี ค.ศ. 1848 แต่ก็ได้กลับมาหลังจากนั้น หลังจากสงครามฝรั่งเศส-พีดมอนต์ในการต่อต้านออสเตรียในปี ค.ศ. 1859 ดยุกก็ถูกบังคับให้หนีอีกครั้ง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1859 โมเดนาก็รวมกับทัสกานีและปาร์มาเป็นสหมณฑลอิตาลีกลางที่ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรซาร์ดิเนียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1860
เยอ

เยอ หรือเผ่าเยอ อพยพย้ายถิ่นฐานมาจาก ประเทศจีนตอนบน ซึ่งไม่ทราบแน่ชัดว่าย้ายมาก่อน หรือหลังสมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งคนเผ่าเยอ ย้ายมาถึงจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งถิ่นฐานอยู่ใน อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ

ต่อมาเกิดโรคระบาดจึงได้ได้แบ่งออกเป็นหลาย 4 กลุ่ม ย้ายถิ่นที่อยู่ใหม่ กลุ่มแรก เดินทางไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองปราสาทเยอ ซึ่งในปัจจุบัน คือบ้านปราสาทเยอ ตั้งอยู่ใน อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ กลุ่มที่ 2 ได้ย้ายไปตั้งถิ่นฐานใน อำเภออุทุมพรพิสัย และอำเภอห้วยทับทัน ส่วนกลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 อาศัยอยู่ใน อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ในปัจจุบัน ชื่อหมู่บ้านว่า บ้านขมิ้น อยู่ใน ตำบลทุ่ม อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ และบ้านโพนค้อ ตำบลโพนค้อ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ

ภาษาเยอ เป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ส่วนมากทุกๆคำจะพูดกันเป็นเสียง สามัญ (สามัญ เอก โท ตรี จัตวา)ในประโยคบอกเล่า แต่ในประโยคคำถาม พยางค์สุดท้ายจะเป็นเสียง ตรี หรือ จัตวา

ในปัจจุบัน ภาษาเยอได้เปลี่ยนไปตามยุคสมัย และกลายเป็นภาษาเยอสมัยใหม่ เช่น จะมีบางคำที่เป็นภาษาไทยบ้างเช่น ฮัวใจ(หัวใจ) ภาษาอีสานบ้าง และภาษาที่เรียกสิ่งของที่ไม่เคยมีมาในสมัยโบราณ

การแต่งตัวของชาวเผ่าเยอ ในดั้งเดิม ผู้ชายใส่เชิ้ตไม่มีคอปก สีกรมท่า กางเกงขายาว สีกรมท่า และมีผ้าขาวม้ามัดเอว ผู้หญิง ใส่เสื้อสีดำเทา ใส่ผ้าไหม(ผ้าถง)สีดำ และสีกรมท่า หรือสีอื่นๆ และมีผ้าไหมพาดผ่านไหล่ซ้ายลงไปบรรจบกัน บริเวร เอวด้านขวา
คนเผ่าเยอแท้ทุกคน จะมีสีผิวเหลืองขาว เหมือนจีน

คนเผ่าเยอชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่มๆ เห็นได้จากการปลูกบ้านเป็นกลุ่ม ลักษณะของบ้าน จะเป็นบ้านสองชั้น ใต้ถุนโล่งเพื่อใช้เลี้ยงควาย หรือวัว หลังคาจะทำจากฟางข้าว ผนังหรือกั้นห้อง จะเป็นไม้ใผ่สาน ซึ่งในปัจจุบันไม่มีให้เห็นแล้ว ส่วนเสาและพื้นบ้าน จะเป็นไม้เนื้อแข็งทั่วไป

ประเพณีและวัฒนธรรมของเผ่าเยอ ได้แก่ นอกจากนี้ยังมีประเพณีอื่นๆ ซึ่ได้รับอิทธิพลจากประเพณีของชาวพื้นถิ่นรอบๆนั้น รวมไปถึง วัฒนธรรมไทยเกือบทั้งหมด

คนในเผ่าเยอ นับถือศาสนาพุทธเป็นหลัก และมีความเชื่อในศาสนาพราหมณ์-ฮินดูบ้าง เช่น การบายศรีสู่ขวัญ การขึ้นบ้านใหม่ การแต่งงาน และอื่นๆ อาจมีบางครอบครัว นับถือผีบ้านหรือผีบรรพบุรุษ และจะมีการรำแถน(รำผีฟ้า) เพื่อบวงศรวง เชื่อกันว่า จะทำให้ลูกหลานอยู่ดีไม่มีโรคเบียดเบียน

สังเกตจากเรื่องอาถรรพณ์ที่ไม่น่าเชื่อ บางคนป่วยโดยไม่รู้สาเหตุ พาไปหาหมอที่โรงพยาบาล ก็ตรวจไม่พบว่าเป็นโรคอะไรทั้งนั้น คนๆนั้น สบายดีตอนหาหมอ แต่พอตอนอยู่ที่บ้าน กลับป่วยทรุดหนัก ว่ากันว่าบรรพบุรษเป็นผู้กระทำ จึงทำให้มีการรำแถน เพื่อบวงศรวง คนป่วยคนนั้นก็หายวันหายคืน
ผู้ชายที่บวชและสึกออกมาจากบวชเณร จะเรียกนำหน้าชื่อว่า เซียง และผู้ที่สึกออกมาจากบวชพระ จะเรียกนำหน้าชื่อว่า ญีมอม(ทิศ)
แอร์สยาม

แอร์สยาม เป็นสายการบินที่มีฐานการบินในประเทศไทย เปิดให้บริการตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ถึง พ.ศ. 2519

สายการบินแอร์สยามก่อตั้งขึ้นในพ.ศ. 2508 โดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช ภายใต้ชื่อ Varan Air-Siam แต่ได้เริ่มให้บริการในปี พ.ศ. 2512 ด้วยเครื่องบิน แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-4 เนื่องจากในระยะแรกสายการบินนี้ยังไม่มีเครื่องบินให้บริการ หลังจากนั้นแอร์สยามได้เปิดเส้นทางการบินไปยังฮ่องกง ด้วยเครื่องบิน แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-4 หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2514 ก็ได้เปิดเส้นทางการบินระหว่าง กรุงเทพมหานคร - ลอสแอนเจลิส ด้วยเครื่องบินดักลาส ดีซี-8-63 พร้อมผู้โดยสารเต็มลำ แต่เส้นทางการบินดังกล่าวได้ถูกเลิกในอีก 10 เดือนให้หลัง เพราะมีผู้โดยสารน้อยและมีการแข่งขันที่สูง

ในระยะต่อมา สายการบินได้ใช้เครื่องบินรุ่น BAC-1-11 สำหรับเที่ยวบินไปยังฮ่องกง และได้เช่าเครื่องบินโบอิ้ง 707-131 เพื่อเปิดเส้นทางการบินไปยังกรุงโตเกียว หลังจากที่สายการบินเริ่มขยายตัวนั้น ได้มีการสั่งซื้อเครื่องบินดักลาส ดีซี-10-30 1 ลำ, แอร์บัส เอ300-บี2-1ซี 1 ลำ, โบอิ้ง 747-148 2 ลำ และ โบอิ้ง 747-206(บี) 1 ลำ

ด้วยเหตุที่ธุรกิจการบินในประเทศไทยได้เจริญเติบโตอย่างมาก และแอร์สยามถูกกดดันอย่างหนักจากนโยบายของทางรัฐบาลไทย ที่จะไม่ให้สายการบินอื่นมาบินในเส้นทางเดียวกันกับสายการบินไทย ซึ่งเป็นสายการบินประจำชาติ สถานการณ์ดังกล่าวทำให้แอร์สยามมีต้นทุนที่สูงมากในการให้บริการ ส่งผลให้แอร์สยามเกิดปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงินอย่างหนัก ทำให้บริษัทที่ให้เช่าเครื่องบินพากันเอาเครื่องบินกลับ บริษัท Air Siam จึงล้มละลายและเลิกทำการบินเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 1977 เนื่องจากรัฐบาลยึดใบอนุญาต

เครื่องบินที่สายการบินแอร์สยามให้บริการแก่ผู้โดยสารมีทั้งหมด 10 ลำ ดังนี้
ชิโมกิตาซาวะ

() เป็นย่านหนึ่งในแขวงเซตางายะ กรุงโตเกียว ประกอบด้วยพื้นที่รอบสถานีรถไฟชิโมกิตาซาวะ ซึ่งรถไฟสายโอดากิวและสายเคโออิโนกาชิระมาตัดกัน ย่านนี้รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า "ชิโมกิตะ" เป็นศูนย์กลางของโรงละครเวทีและสถานแสดงดนตรีสด อย่างเช่นอาคารโรงละครฮนดาเกกิโจ ที่มีประวัติมายาวนาน และยังเป็นย่านที่เป็นที่นิยมของนักเรียนและวัยรุ่นหนุ่มสาว เนื่องจากเต็มไปด้วยร้านกาแฟ ร้านค้าแฟชั่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ และร้านค้าเกี่ยวกับดนตรี

เมื่อ พ.ศ. 2547 สภาของแขวงเซตางายะได้ประกาศแผนการพัฒนาพื้นที่ของย่านนี้ อย่างเช่นการก่อสร้างตึกสูงหลายหลัง และการขยายถนนสายที่ 54 ให้ตัดข้ามย่าน เนื่องจากปัจจุบันถนนสายต่าง ๆ แคบมากและมีแยกตัดกันหลายแห่ง อีกทั้งยังมีซอยเล็ก ๆ อีกมากมาย แต่เนื่องจากผู้อาศัยและนักท่องเที่ยวหลายคนเห็นว่าถนนลักษณะนี้เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของชิโมกิตาซาวะ จึงเกิดความขัดแย้งต่อแผนการพัฒนาอยู่บ้าง.

(Shimo-Kitazawa Station)
ราชอาณาจักรอิตาลี (นโปเลียน)

ราชอาณาจักรอิตาลี (, ) เป็นราชอาณาจักรของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ก่อตั้งขึ้นโดยนโปเลียนทางตอนเหนือของอิตาลีในปี ค.ศ. 1805 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1814 เมื่อนโปเลียนได้รับความพ่ายแพ้

ราชอาณาจักรอิตาลีเกิดขึ้นจากสาธารณรัฐอิตาลีที่มีนโปเลียนเป็นประธานาธิบดีได้รับการประกาศให้เป็นราชอาณาจักรโดยมีนโปเลียนเป็นพระมหากษัตริย์และ เออแฌน เดอ โบอาร์เนส์ (Eugène de Beauharnais) เป็นอุปราช นโปเลียนทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ที่มหาวิหารมิลานด้วยมงกุฎเหล็กแห่งลอมบาร์ดี
หยาดเพชร

หยาดเพชร เป็นเพลงแนวลูกกรุง ขับร้องโดย ชรินทร์ นันทนาคร แต่งคำร้องโดย ชาลี อินทรวิจิตร และทำนองโดย สมาน กาญจนะผลิน เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เงิน เงิน เงิน" (พ.ศ. 2508) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา คู่กับเพชรา เชาวราษฎร์ มีดาราสมทบคือชรินทร์ นันทนาคร และสุมาลี ทองหล่อ เพลงนี้ในภาพยนตร์แสดงความอาลัยที่ต้องจากคู่นางรอง (สุมาลี)

ที่มาของเพลงนี้ ชาลี อินทรวิจิตร ผู้แต่งเล่าให้ฟังว่า

เพลง "หยาดเพชร" นั้นพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ประทานนามให้ชาลี อินทรวิจิตรและสมาน กาญจนผลินเป็นผู้แต่ง

เพลงนี้มีการนำกลับมาขับร้องใหม่หลายครั้ง โดยในครั้งล่าสุดใช้ในเพลงประกอบ ภาพยนตร์โฆษณา ลิปสติก ไดมอนด์ นัมเบอร์ วัน ของมิสทีน ที่เป็นการปรากฏตัวของเพชรา เชาวราษฎร์ ในโฆษณาทางโทรทัศน์ครั้งแรกในรอบ 30 ปี ขับร้องโดยศุกลวัฒน์ คณารศ
ราชอาณาจักรเวสต์ฟาเลีย

ราชอาณาจักรเวสต์ฟาเลีย () เป็นราชอาณาจักรที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1807 จนถึง ค.ศ. 1813 ที่ตั้งอยู่ในเยอรมนีปัจจุบัน แม้ว่าจะเป็นอาณาจักรอิสระแต่ก็เป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ปกครองโดยเฌโรม โบนาปาร์ตพระอนุชาของนโปเลียน ชื่อของอาณาจักรตั้งตามเวสต์ฟาเลียแต่ดินแดนของอาณาจักรไม่มีความเกี่ยวข้องกับเวสต์ฟาเลียเท่าใดนัก

ราชอาณาจักรเวสต์ฟาเลียก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1807 โดยการรวมดินแดนที่ได้มาจากราชอาณาจักรปรัสเซียตามสนธิสัญญาทิลซิท ที่รวมทั้งอาณาจักรดยุคแห่งมักเดบวร์ก, ราชอาณาจักรฮาโนเวอร์, ราชรัฐโวลเฟ็นบืตเติล และ อาณาจักรเลือกตั้งแห่งเฮสเซน เมืองหลวงของอาณาจักรอยู่ที่คาสเซิล กษัตริย์ตั้งราชสำนักอยู่ที่วิลเฮล์มสเฮอเฮอ ที่เปลี่ยนชื่อมาเป็นนโปเลออนเฮอเฮอ ราชอาณาจักรเวสต์ฟาเลียเป็นรัฐในกลุ่มสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
เอบิซุ

เอบิซุ () เป็นย่านหนึ่งในแขวงชิบูยะในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใกล้กับย่านรปปงงิและชิบูยะส่วนกลาง เดินทางเข้าถึงได้สะดวกโดยรถไฟสายยามาโนเตะ และสายฮิบิยะ ซึ่งจะจอดที่สถานีรถไฟเอบิซุ จากสถานีสามารถเดินเท้าเข้าถึงย่านนี้ได้อย่างสะดวก มีร้านเครื่องแต่งกายนำสมัย ร้านเหล้าองุ่น และร้านขายขนม เช่นเดียวกับย่านนำสมัยอย่างไดกังยามะและฮิโรโอะ

สถานที่ท่องเที่ยวหลักของย่านเอบิซุจะอยู่รอบ Yebisu Garden Place และโรงแรมเวสติน เดินเท้าได้จากทางออกด้านตะวันออกของสถานีเอบิซุผ่านทาง Yebisu Skywalk ตัวอย่างสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ เช่น สำนักงานใหญ่ของ Sapporo Breweries พิพิธภัณฑ์เบียร์เอบิซุ และ Tokyo Metropolitan Museum of Photography

เอบิซุเป็นจุดเปลี่ยนรถไฟของผู้ใช้บริการสายยะมะโนะเตะและฮิบิยะ จึงมีบาร์และร้านอาหารมากมาย ตั้งแต่ร้านอาหารแบบ"อิซากายะ" ไปจนถึงผับแบบอังกฤษ รวมถึงบาร์ยืนดื่มแบบดั้งเดิมหรือ"ทาจิโนมิ" ร้านอาหารเหล่านี้ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในย่านเก่าที่อยู่ถัดจากทางออกด้านตะวันตกของสถานีรถไฟ แยกออกจากถนนโคมาซาวะ อาคาร Yebisu Garden Place Tower มีจุดชมทิวทัศน์ของกรุงโตเกียวอยู่บนภัตตาคารบนชั้นที่ 38

เอบิซุถือกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2471]โดยขณะนั้นเป็นชุมชนที่พัฒนาขึ้นรอบๆอาคารของ Japan Beer Brewery Company ซึ่ง Yebisu Garden Place ตั้งอยู่ในปัจจุบัน Yebisu Beer ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2433 โดย Japan Beer ตั้งชื่อตามเทพเอบิซุ หนึ่งในเจ็ดเทพแห่งโชคลาภของญี่ปุ่น และเป็นเบียร์ที่เป็นที่นิยมของคนในท้องที่มายาวนาน ย่านนี้ได้ชื่อตามสถานีรถไฟที่สร้างขึ้นโดย Japan Beer Brewery Company เมื่อ พ.ศ. 2444 เพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งเบียร์ ตั้งแต่นั้น Japan Beer ได้จัดระบบองค์กรใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็น Sapporo Breweries Ltd. หลังจากที่โรงกลั่นเบียร์ถูกย้ายออกไปที่ชิบะเมื่อ พ.ศ. 2531 พื้นที่นี้ได้พัฒนาใหม่เป็น Yebisu Garden Place และเปิดสำหรับประชาชนทั่วไปใน พ.ศ. 2537

คำว่า "Yebisu" เป็นการสะกดแบบโบราณ ซึ่งจะออกเสียงเช่นเดียวกับ "Ebisu" ไม่ว่าจะมี "Y" หรือไม่
สุรัตน์ติกานต์ พรรคเจริญ

สุรัตน์ติกานต์ พรรคเจริญ, เอิร์น เดอะสตาร์ หรือ เอิร์น สุรัตน์ติกานต์ เกิดวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2526 เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิง ในสังกัดค่าย แกรมมี่โกลด์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และนักแสดงชาวไทย

สุรัตน์ติกานต์ พรรคเจริญ มีมารดาชื่อว่า นางกฤษณา พรรคเจริญ มีบิดาชื่อว่า นายธิดาภรณ์ พรรคเจริญ (ชื่อเล่น เอิร์น) เกิดเมื่อวันพุธที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2526 เกิดที่จังหวัดนครราชสีมา ระดับประถมโรงเรียนสุขานารี สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสุรธรรมพิทักษ์ จังหวัดนครราชสีมา และปริญญาตรีจาก  มหาวิทยาลัยศรีปทุม คณะนิเทศศาสตร์ สาขาการวิทยุและโทรทัศน์ ได้ประกวดในรายการ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 2 และเป็นรองชนะเลิศอันดับที่ 3 โดยเป็นผู้เข้าประกวดคนเดียวที่ร้องเพลงลูกทุ่ง ปัจจุบัน เป็นนักร้องในสังกัดแกรมมี่โกลด์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ชีวิตส่วนตัว สมรสกับสามีนักบินนอกวงการชื่อเจี๊ยบ และมีบุตรสาวชื่อ น้องนะคะ ชื่อจริง ด.ญ. ณิชชา พรรคเจริญ เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2558 (อายุ ขวบ)ฮักอ้ายกะฮัก ฮักเขากะฮัก (พ.ศ. 2560)
แคนแคน

แคนแคน (, ก็องก็อง แปลว่า "อื้อฉาว"; ) เป็นรูปแบบการแสดงเต้นระบำในห้องโถง ประกอบดนตรีจังหวะเต้นรำ โดยใช้นักเต้นสตรีสวมกระโปรงยาว มีกระโปรงลูกไม้ซับใน สวมถุงน่องและรองเท้าส้นสูง นักเต้นจะเต้นด้วยท่าทางยั่วยวนผู้ชมที่เป็นชาย โดยเปิดชายกระโปรงให้เห็นกางเกงชั้นใน และเตะขาขึ้นสูง หรือกระโดดแยกขา สลับกับการเคลื่อนไหวร่างกาย

ดนตรีที่ใช้ประกอบการเต้น มักใช้เพลงกาล็อพ (galop, ม้าควบ) ในจังหวะ 2/4 เพลงที่นิยมใช้ คือเพลง "Orpheus in the Underworld" ของชาก ออฟเฟนบาค หรือเพลงอื่นๆ ของโยฮันน์ ชเตราสส์ ที่สอง

การเต้นแบบแคนแคนเกิดขึ้นครั้งแรกราวทศวรรษ 1830 การเต้นบอลรูมของชนชั้นผู้ใช้แรงงานในย่านมงต์ปาร์นาส กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยนักเต้นชาย แต่เป็นที่นิยมเต้นในช่วงทศวรรษ 1890 เป็นการเต้นแสดงโดยนักเต้นหญิง โดยเฉพาะการแสดงที่โรงละครมูแลงรูจ ที่ตั้งอยู่ในย่านโคมแดงในมงมาร์ต นักเต้นหญิงที่มีชื่อเสียง เช่น La Goulue และ Jane Avril ที่มีปรากฏอยู่ในภาพวาดแบบโพสต์อิมเพรสชันนิสม์ของอองรี เดอ ตูลูส-โลแตร็ก เป็นจำนวนมาก

การเต้นแคนแคนที่มูแลงรูจเป็นที่นิยมจนถึงทศวรรษ 1920 และเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากละครเวทีเรื่อง "Can-can" (1953) โดยโคล พอร์ตเตอร์ จัดแสดงที่บรอดเวย์ และเวสต์เอนด์ และภาพยนตร์ในปี 1960 นำแสดงโดยแฟรงก์ ซินาตรา และเชอร์ลี แมคเลน
บับเอลมันเดบ

บับเอลมันเดบ () หรือ ช่องแคบมันเดบ เป็นช่องแคบอยู่ทางใต้สุดของทะเลแดง ตั้งอยู่ระหว่างประเทศเยเมนในคาบสมุทรอาหรับ กับประเทศจิบูตีและประเทศเอริเทรียในแอฟริกาตะวันออก

บับเอลมันเดบเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเดินเรือระหว่างทวีปยุโรปกับทวีปเอเชียมาตั้งแต่โบราณ ตั้งแต่ก่อนการขุดคลองสุเอซ โดยจากคาบสมุทรไซนาย ผ่านทะเลแดง จะต้องผ่านบับเอลมันเดบก่อนเข้าสู่อ่าวเอเดน ทะเลอาหรับ และมหาสมุทรอินเดีย ในปี ค.ศ. 2006 ประมาณการว่ามีการขนส่งน้ำมันดิบผ่านช่องแคบนี้วันละ 3.3 ล้านบาร์เรล จากปริมาณการขนส่งทั่วโลกวันละ 43 ล้านบาร์เรล

ปัจจุบันมีการนำเสนอโครงการก่อสร้างสะพานข้ามช่องแคบนี้เป็นระยะทาง 28.5 กิโลเมตร เชื่อมระหว่างจิบูตีกับเยเมน โดยบริษัท Middle East Development LLC ของเฏาะรีก บิน ลาดิน นักธุรกิจชาวซาอุดีอาระเบีย พี่ชายต่างมารดาของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน เมื่อสะพานนี้สร้างเสร็จจะเป็นสะพานขึงที่มีช่วงกลางยาวที่สุดในโลก (4.987 กิโลเมตร)
กองทัพใหญ่

กองทัพใหญ่ (, ในภาษาอังกฤษมักแปลว่า "the Great Army" หรือ "the Grand Army") เป็นชื่อของกองทัพฝรั่งเศสในยุคสงครามนโปเลียน กองทัพนี้เริ่มเข้ามามีบทบาทในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1805 เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ได้ตั้งชื่อของกองทัพที่พระองค์ทรงรวบรวมจากชายฝั่งของประเทศฝรั่งเศสแถบช่องแคบอังกฤษเพื่อเตรียมการรุกรานเกาะบริเตนใหญ่ แต่แผนการดังการกลับล้มเหลวเนื่องจากการพ่ายแพ่ในยุทธนาวีทราฟัลการ์ ภายหลังพระองค์ได้ฟื้นฟูกองทัพใหญ่ขึ้นมาอีกครั้งทางด้านตะวันออกของประเทศ เพื่อเปิดฉากการรบต่อจักรวรรดิออสเตรียและจักรวรรดิรัสเซียในปีเดียวกัน
ฟอลีแบร์แฌร์

ฟอลีแบร์แฌร์ () เป็นไนต์คลับตั้งอยู่ที่สี่แยกถนนเทรวีซ (Trévise) กับถนนรีเช (Richer) เขตที่ 9 ในกรุงปารีส มีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 ถึง 1920 ในด้านการเป็นคู่แข่งของคลับมูแลงรูจ ในแสดงระบำแคนแคน ดนตรีและกายกรรม

ฟอลีแบร์แฌร์เปิดดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1869 ใช้ชื่อว่า "Folies Trévise" ตามชื่อถนนที่ตั้งอยู่ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "Folies Bergère" ในปี ค.ศ. 1872 ตามชื่อถนนแบร์แฌร์ (Bergère) ที่อยู่ใกล้กัน เนื่องจากดยุกแห่งเทรวีซ ไม่พอใจที่ชื่อของตนถูกนำไปตั้งชื่อสถานบริการ

การแสดงของฟอลีแบร์แฌร์ ได้รับความนิยมในหมู่ผู้ชมเพศชาย เนื่องจากนักเต้นหญิงจะนุ่งน้อยห่มน้อย มีการแสดงเปลือยอก บางครั้งถึงกับเปลือยกายทั้งตัว

ภาพสีน้ำมันชิ้นสุดท้ายของเอดัวร์ มาแน ในปี ค.ศ. 1883 ชื่อ "Un bar aux Folies Bergère" (บาร์ที่ฟอลีแบร์แฌร์) วาดที่ไนต์คลับแห่งนี้ เป็นภาพบาร์เทนเดอร์หญิงยืนประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ เป็นผลงานชิ้นหนึ่งของมาแนที่ได้รับความนิยม
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่

เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ (พ.ศ. 2453 - พ.ศ. 2534) เป็นราชโอรสองค์สุดท้ายในพลตรีเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 (องค์สุดท้าย) กับหม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ ชายารองในเจ้าแก้วนวรัฐ สมรสกับเจ้าสุคันธา ณ เชียงตุง ราชธิดาในเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงนครเชียงตุง องค์ที่ 40 กับเจ้าบัวทิพย์หลวง มเหสีพระองค์หนึ่ง การสมรสระหว่างเจ้าอินทนนท์ กับเจ้าสุคันธา นับเป็นการสานสัมพันธ์อันดีระหว่างนครเชียงตุง กับนครเชียงใหม่อย่างดียิ่ง

เจ้าอินทนนท์ เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง จังหวัดเชียงใหม่ ย่านถนนห้วยแก้ว ต่อมาจึงย้ายเข้าไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ พร้อมกับเจ้าไชยสุริวงศ์ ณ เชียงใหม่ บุตรเจ้าไชยสงคราม (สมพมิตร ณ เชียงใหม่)

เจ้าอินทนนท์ ได้สมรสกับเจ้าหญิงแห่งเมืองเชียงตุง คือ เจ้านางสุคันธา ณ เชียงตุง ราชธิดาในเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงเมืองเชียงตุง ณ หอคำนครเชียงตุง ขณะที่ทั้ง 2 องค์มีอายุ 22 ปี โดยมีเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินทแถลง เจ้าหอคำ เจ้านางปทุมมหาเทวี เป็นเจ้าภาพเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 มีร้อยเอกโรแบรด์ ข้าหลวงอังกฤษผู้กำกับราชการนครเชียงตุง ร่วมเป็นเกียรติในงานมงคลสมรส เจ้านางสุคันธาและเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ จึงเป็นสายใยแห่งความรักของราชสำนักเชียงใหม่-เชียงตุง รุ่นราชโอรส ราชธิดา "เจ้าหลวง" สองราชสำนักรุ่นสุดท้าย โดยมีบุตรธิดา 5 คน คือ

เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ ถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2534 รวมอายุได้ 81 ปี และเป็นราชโอรสของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ที่ถึงแก่อนิจกรรมเป็นองค์สุดท้าย

เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้นำเจ้านายฝ่ายเหนือในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดช ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501 และเป็นกำลังสำคัญในการอนุรักษ์ฟื้นฟูศิลปนาฏศิลป์ของเชียงใหม่ โดยทำการจัดตั้งโรงเรียนสอนหัดรำต่อมาคือวิทยาลัยนาฏศิลป์ เชียงใหม่ และมอบทุนทรัพย์ส่วนตัวในการทำนุบำรุงโรงเรียน และสนับสนุนการอนุรักษ์งานพิธีสำคัญแบบพื้นเมือง