seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เคียร์ช

เคียร์ช (; ; สลาวิกตะวันออกเก่า: Кърчевъ; ; ; กรีกโบราณ: "Pantikapaion") เป็นเมืองสำคัญเมืองหนึ่งในคาบสมุทรเคียร์ชในทะเลดำและทะเลอะซอฟ อยู่ทางตะวันออกของคาบสมุทรไครเมีย มีประชากรทั้งหมด 147,033 คน
เคียร์ชก่อตั้งขึ้นเมื่อ 2,600 ปีมาแล้วในฐานะอาณานิคมกรีซโบราณ เมืองนี้ยังเป็นหนึ่งในสมรภูมิสำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจนได้รับเกียรติเป็นนครวีรชน
ครัสนายาซเวซดา

ครัสนายาซเวซดา (, แปลว่า "ดาวแดง") เป็นหนังสือพิมพ์ทางการของกระทรวงกลาโหมแห่งสหภาพโซเวียตและรัสเซีย ก่อตั้งในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1924 ปัจจุบันหนังสือพิมพ์นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของ "Central Organ of the Russian Ministry of Defence"
ลีเตราตูร์นายากาเซตา

ลีเตราตูร์นายากาเซตา (; ) เป็นหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์เกี่ยวกับวัฒนธรรมและการเมืองของสหภาพโซเวียตและรัสเซีย
บีบีเอส 2

บีบีเอส 2 เป็นสถานีโทรทัศน์ภาคภาษาอังกฤษ เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 โดยรัฐบาลภูฏานเป็นเจ้าของสถานีโทรทัศน์
ไอ้หนุ่มพันมือ

ไอ้หนุ่มพันมือ (; ) เป็นภาพยนตร์แอคชั่นสัญชาติฮ่องกง กำกับภาพยนตร์โดย หยวน หวูปิง นำแสดงโดย เฉินหลง ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่ทำให้เฉินหลงมีชื่อเสียง ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ "ไอ้หนุ่มพันมือ ภาค 2"

เด็กหนุ่มนาม เฉียนฟุ (เฉินหลง) เป็นคนใช้ให้กับสำนักหงส์ใต้ เฉียนฟุอยากเรียนกังฟูแต่ไม่มีเงินเรียนจึงแอบฝึกงูๆปลาๆ และถูกอาจารย์ในสำนักจับได้ทำให้อาจารย์โกรธจึงไม่ให้ฝึกอีกแต่ให้เป็นกระสอบทรายให้อาจารย์ซ้อมเมื่อต้องการฝึกวิชาแทน อยู่มาวันหนึ่งเฉียนฟุได้ไปช่วยขอทานท่านหนึ่งเอาไว้จากนักเลงสำนักอื่นแต่หารู้ไม่ว่าขอทานท่านนี้คือปรมาจารย์ไป่ปรมาจารย์กังฟู ทั้งคู่ถูกชะตาต่อกันจึงทำให้เฉียนฟุได้ฝึกวิชาตามที่ตนอยากฝึกจากปรมาจารย์ แต่แล้วปรมาจารย์ท่านนี้ได้ถูกเจ้าสำนักเหยี่ยวตามล่าเฉียนฟุจะช่วยปรมาจารย์ได้หรือไม่
หลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ รามางกูร)

หลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ รามางกูร) คนทั่วไปและทายาทบุตรหลานนิยมออกนามว่า กวานหลวงอำมาตย์ หรือ กวานอามาถย์ หรือ ท้าวอำนาจราชวงศ์ อดีตนายกองข้าอุปัฏฐากผู้ควบคุมท้าวเพี้ยตัวเลกข้าพระมหาธาตุพนม หรือนายกองบ้านธาตุพนมลำดับที่ ๑ ในอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ภาคอีสานของประเทศไทย หลังสิ้นสุดการปกครองแบบเจ้าเมืองหรือขุนโอกาส อีกทั้งยังมีตำแหน่งเป็นอดีตกวานเวียงชะโนดองค์ที่ ๓ ด้วย

หลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ) เป็นเจ้านายจากตระกูลผู้ปกครองและตั้งเมืองหลวงโพนสิม ในแขวงสุวรรณเขต ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชนลาว ที่เข้ามามีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเจ้านายจากราชวงเวียงจันทน์ผู้ปกครองธาตุพนม จึงได้ขึ้นปกครองธาตุพนมในลำดับที่ ๔ เดิมเป็นอดีตกวานเวียงผู้ปกครองเวียงดงชะโนดหรือเมืองเก่าตาลรุกขนครา ปัจจุบันคือบ้านชะโนด อำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร อดีตมีบรรดาศักดิ์เป็นที่ ท้าวพระอามาตย์ กรมการบ้านชะโนดและกรมการเมืองหลวงโพนสิมเก่า ต่อมาได้ขึ้นปกครองเวียงชะโนดหลังท้าวมหานามผู้เป็นพระเชษฐาถึงแก่กรรม จากนั้นจึงขึ้นปกครองธาตุพนมในยุคหลังสงครามกู้เอกราชของสมเด็จพระเจ้าอนุวงศ์แห่งเวียงจันทน์ โดยขณะนั้น เจ้านายจากราชวงศ์เวียงจันทน์ที่เข้ามาปกครองธาตุพนมกำลังว่างเว้นจากผู้มีอายุควรแก่การปกครองกองข้าโอกาสพระธาตุพนม อาชญานางบุษดีชายาเอกในเจ้าพระรามราชปราณีศรีมหาพุทธปริษัท (ศรี รามางกูร) ซึ่งนางมีศักดิ์เป็นหลานอาของหลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ) จึงถือโอกาสเชิญอาของตนเข้ามารักษากองข้าโอกาสพระธาตุพนมเป็นการชั่วคราว

อนึ่ง หลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ) เป็นพระโอรสในเจ้าสุวรรณสีหะ (ท้าวคำสิงห์) กวานเวียงชะโนดองค์แรก ผู้ตั้งบ้านชะโนดหรือเวียงท่าชะโนดในฝั่งขวาแม่น้ำโขง และเป็นผู้ตั้งบ้านท่าสะโหน (ท่าชะโน) ในฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง เจ้าสุวรรณสีหะ (ท้าวคำสิงห์) เป็นพระเชษฐาในเจ้ารัตนะสิมพะลี (ท้าวแก้วสิมพลี) ผู้ตั้งเมืองบังมุกหรือเมืองมุกดาหารบุรีศรีสัตตาลนครในฝั่งขวาแม่น้ำโขง และเป็นผู้ตั้งบ้านท่าแห่ (ท่าแฮ่) ในฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ทั้งสองพระองค์เป็นพระโอรสในอาชญาบ่าวหลวง (ยั้งขะหม่อมบ่าวหลวง) เจ้าผู้ตั้งเมืองหลวงโพนสิม บ้านหลวง บ้านโพน และบ้านสิม อดีตกวานเวียงดงเขนย กับอาชญานางสิมมา ผู้ตั้งบ้านดงดอกไม้ ซึ่งต่อมาได้ตั้งเป็นเมืองชื่อ คันธบุรี ปัจจุบันคือเมืองไกสอนพมวิหาน ในแขวงสุวรรณเขต ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชนลาว
หญ้าใต้ใบ

หญ้าใต้ใบ (; ) เป็นพืชล้มลุกในสกุลมะขามป้อม สูงได้ถึง 60 เซนติเมตร ลำต้นและกิ่งเกลี้ยง มีลักษณะแบนและมีปีกเล็กน้อย หูใบรูปไข่แกมรูปใบหอกหรือสามเหลี่ยม ใบเป็นใบเดี่ยว รูปขอบขนานหรือรูปไข่แกมขอบขนาน ก้านใบยาว 0.3-0.9 มิลลิเมตร โคนใบเบี้ยว ขอบใบมีขนเล็กน้อย ปลายใบมนหรือเป็นติ่งหนามสั้น ใบจะหุบในเวลากลางคืนและกางออกในเวลากลางวัน ดอกแยกเพศ โดยดอกเพศผู้เป็นช่อกระจุกกลม 5-7 ดอกย่อย กลีบเลี้ยง 6 กลีบ รูปรีหรือรูปขอบขนานแกมรูปไข่ เกสรเพศผู้ 3 อัน ดอกเพศเมียออกเป็นดอกเดี่ยว มีขนาดใหญ่กว่าดอกตัวผู้เล็กน้อย ผลเป็นแบบแห้งแตก สีเขียว-แดง รูปร่างค่อนข้างกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 2-4 มิลลิเมตร ผิวมีปุ่ม ออกใต้ก้านใบ เมล็ดมีลักษณะสามมุม

หญ้าใต้ใบกระจายพันธุ์ในจีน อินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงตอนเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก บางแห่งจัดเป็นวัชพืชและพืชรุกราน หญ้าใต้ใบทั้งต้นต้มกับสมุนไพรอื่นมีสรรพคุณแก้มะเร็งมดลูก แก้ไข้ ขับปัสสาวะ
มณเฑียรระนอง

มณเฑียรระนอง () เป็นไม้ล้มลุกในวงศ์ Linderniaceae มีรากตามข้อ ลำต้นมักเป็นเหลี่ยม เกลี้ยง ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม แผ่นใบเกลี้ยงหรือมีขนประปราย ขอบใบจักฟันเลื่อย ไร้ก้านหรือเกือบไร้ก้าน ใบบางครั้งมีสีน้ำตาลอมแดง ดอกเดี่ยว กลีบเลี้ยงคล้ายรูปปากเปิด หลอดกลีบมีสันเป็นครีบ 5 อัน เกลี้ยงหรือมีขนประปราย กลีบดอกรูปปากเปิด สีม่วง เกสรเพศผู้ 4 อัน คู่ล่างยาวกว่า มีเดือยที่โคนรูปเส้นด้าย อับเรณูเชื่อมติดเป็นคู่ กางออก โคนมีรยางค์ ผลแบบผลแห้งแตก แตกตามแนวตะเข็บเป็น 2 ซีก มีกลีบเลี้ยงหุ้ม เมล็ดขนาดเล็ก จำนวนมาก

มณเฑียรระนองนี้เป็นพืชถิ่นเดียวในไทย พบเฉพาะทางภาคใต้แถบจังหวัดระนอง กระบี่ และสงขลา
โอเดสซา

โอเดสซา (, ) เป็นเมืองใหญ่อันดับสามของประเทศยูเครนและเป็นเมืองท่าสำคัญในทะเลดำ โอเดสซาได้ฉายาว่า "ไข่มุกแห่งทะเลดำ" () "เมืองหลวงใต้" (South Capital) ในช่วง จักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียต และ "แพลไมราตอนใต้" (Southern Palmyra)

โอเดสซาก่อตั้งขึ้นเมื่อ 2600 ปีในช่วงเป็นอาณานิคมในยุคกรีกโบราณ เมืองนี้ยังเป็นหนึ่งในสมรภูมิสำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจนเมืองได้รับเกียรติเป็นนครวีรชน
ท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน รามางกูร)

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน รามางกูร) อดีตนายกองข้าอุปัฏฐากผู้ควบคุมท้าวเพี้ยตัวเลกข้าพระมหาธาตุพนม หรือนายกองบ้านธาตุพนมลำดับที่ ๒ ในอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ภาคอีสานของประเทศไทย หลังสิ้นสุดการปกครองแบบเจ้าเมืองหรือขุนโอกาส และเป็นผู้ปกครองธาตุพนมในลำดับที่ ๕

มีนามเดิมว่า ท้าวคำอ้วน หรือ ท้าวอ้วน บรรดาศักดิ์เดิมที่ ท้าวสุริยะ กรมการเมืองผู้ช่วยคณะอาญาสี่เมืองมุกดาหาร เป็นเจ้านายจากตระกูลผู้ปกครองและตั้งเมืองหลวงโพนสิม ในแขวงสะหวันนะเขด ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชนลาว ที่เข้ามามีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเจ้านายจากราชวงเวียงจันทน์ผู้ปกครองธาตุพนม จึงได้ขึ้นปกครองธาตุพนมในลำดับที่ ๕ ต่อจากหลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ รามางกูร) ผู้เป็นบิดา ก่อนขึ้นปกครองกองข้าพระมหาธาตุพนมนั้น ท้าวอ้วนได้ถูกส่งตัวไปเรียนวิชาการปกครองยังราชสำนักกรุงเทพมหานครตามธรรมเนียมบุตรหลานของเจ้านายหัวเมืองลาว พร้อมกันกับท้าวคูณผู้เป็นน้องชาย เมื่อสำเร็จการศึกษากลับมาบิดาจึงลาออกจากตำแหน่งนายกองข้าพระมหาธาตุพนมแล้วมอบตำแหน่งให้ท้าวสุริยะ (อ้วน) ขึ้นปกครองแทน จึงโปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์ท้าวสุริยะ (อ้วน) ให้เป็นที่ ท้าวสุริยะราชวัตร์นายกองข้าพระมหาธาตุพนม
ท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน) มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับอาชญานางบุษดี พระชายาเอกในเจ้าพระรามราชปราณีศรีมหาพุทธปริษัท (ศรี รามางกูร) เจ้าเมืองหรือขุนโอกาสพระมหาธาตุพนมองค์ที่ ๒ หรือมีศักดิ์เป็นน้องเขยของเจ้าเมืองธาตุพนม เนื่องจากอาชญานางบุษดีนั้นเป็นธิดาในหมื่นนำรวงผู้เป็นพี่ชายร่วมบิดามารดาเดียวกันกับหลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ รามางกูร) นายกองข้าพระมหาธาตุพนมท่านแรก ซึ่งเป็นบิดาของท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน)

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน) เป็นนัดดา (หลานปู่) ในเจ้าสุวรรณสีหะ (ท้าวคำสิงห์) กวานเวียงชะโนดองค์แรก และเป็นปนัดดา (เหลนทวด) ในอาชญาบ่าวหลวง (ยั้งขะหม่อมบ่าวหลวง) กับอาชญานางสิมมา ผู้ตั้งเมืองหลวงโพนสิม ปัจจุบันคือบ้านโพนสิม ในแขวงสุวรรณเขต ประเทศลาว

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน รามางกูร) มีพี่น้องร่วมบิดาแต่ต่างมารดากันทั้งหมด ๑๐ ท่าน ได้แก่
ท้าวสุริยะราชวัตร์ (คูณ รามางกูร)

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (คูณ รามางกูร) อดีตนายกองข้าอุปัฏฐากผู้ควบคุมท้าวเพี้ยตัวเลกข้าพระมหาธาตุพนม หรือนายกองบ้านธาตุพนมลำดับที่ ๓ ในอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ภาคอีสานของประเทศไทย หลังสิ้นสุดการปกครองแบบเจ้าเมืองหรือขุนโอกาส และอดีตกรมการเมืองมุกดาหาร

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (คูณ) มีนามเดิมว่า ท้าวคูณ บรรดาศักดิ์เดิมที่ ท้าวราชวัตริ์ กรมการเมืองเมืองมุกดาหาร เป็นเจ้านายจากตระกูลผู้ปกครองและตั้งเมืองหลวงโพนสิม ในแขวงสะหวันนะเขด ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชนลาว ที่เข้ามามีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเจ้านายจากราชวงเวียงจันทน์ผู้ปกครองธาตุพนม จึงได้ขึ้นปกครองธาตุพนมในลำดับที่ ๖ ต่อจากท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน รามางกูร) ผู้เป็นพี่ชาย ก่อนขึ้นปกครองกองข้าพระมหาธาตุพนมนั้น ท้าวคูณได้ถูกส่งตัวไปเรียนวิชาการปกครองยังราชสำนักกรุงเทพมหานครตามธรรมเนียมบุตรหลานของเจ้านายหัวเมืองลาว พร้อมกันกับท้าวอ้วนผู้เป็นพี่ชาย เมื่อสำเร็จการศึกษากลับมาบิดาจึงลาออกจากตำแหน่งนายกองข้าพระมหาธาตุพนมแล้วมอบตำแหน่งให้ท้าวสุริยะ (อ้วน) ขึ้นปกครองแทน จึงโปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์ท้าวสุริยะ (อ้วน) ให้เป็นที่ ท้าวสุริยะราชวัตร์นายกองข้าพระมหาธาตุพนม ต่อมาไม่นาน ท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน) ก็ลาออกจากตำแหน่ง จึงโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนท้าวราชวัตร์ (คูณ) ผู้เป็นน้องชายเป็นนายกองข้าพระมหาธาตุพนมในบรรดาศักดิ์ที่ ท้าวสุริยะราชวัตร์ แทนพี่ชาย

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (คูณ) มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับอาชญานางบุษดี ชายาเอกในเจ้าพระรามราชปราณีศรีมหาพุทธปริษัท (ศรี รามางกูร) เจ้าเมืองหรือขุนโอกาสพระมหาธาตุพนมองค์ที่ ๒ อีกด้วย เนื่องจากอาชญานางบุษดีนั้นเป็นธิดาในหมื่นนำรวงผู้เป็นพี่ชายร่วมบิดามารดาเดียวกันกับหลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ รามางกูร) บิดาของท้าวสุริยะราชวัตร์ (คูณ)

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (คูณ) เป็นนัดดา (หลานปู่) ในเจ้าสุวรรณสีหะ (ท้าวคำสิงห์) กวานเวียงชะโนดองค์แรก และเป็นปนัดดา (เหลนทวด) ในอาชญาบ่าวหลวง (ยั้งขะหม่อมบ่าวหลวง) กับอาชญานางสิมมา ผู้ตั้งเมืองหลวงโพนสิม ปัจจุบันคือบ้านโพนสิม ในแขวงสุวรรณเขต ประเทศลาว

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (คูณ รามางกูร) มีพี่น้องร่วมบิดาแต่ต่างมารดากันทั้งหมด ๑๐ ท่าน ได้แก่

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (คูณ รามางกูร) สมรสกับอาชญานางแก้วฝา ธิดาในอาชญาท้าวสีหานาม (กวานสีหานาม) ผู้ตั้งบ้านหว้านใหญ่และมีศักดิ์เป็นเชษฐาของท้าวสุริยะราชวัตร์ (คูณ) มีบุตรธิดาทั้งหมด ๖ ท่าน ได้แก่
ยูริโกะ อิชิดะ

ยูริโกะ อิชิดะ () เกิดเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1969 เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
เจ้าหญิงเซชิ

เจ้าหญิงเซชิ ( ; 1353 – 18 เมษายน 1422) พระราชธิดาใน จักรพรรดิซะงะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 ที่ประสูติแต่ ทะชิบะนะ โนะ คะชิโกะ จักรพรรดินี ("โคโง") ในจักรพรรดิซะงะเป็นจักรพรรดินีหรือ โคโง ใน จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53 และเป็นพระมารดาใน เจ้าชายสึเนะซะดะ อดีตรัชทายาทในจักรพรรดิจุนนะ
จักรพรรดินีโชชิ

จักรพรรดินีโชชิ ( , 1431 - 1517) หรือท่าน โจโตมง-อิง จักรพรรดินีใน จักรพรรดิอิชิโจ และพระราชมารดาของจักรพรรดิถึง 2 พระองค์คือ จักรพรรดิโกะ-อิชิโจ และ จักรพรรดิโกะ-ซุซะกุ
อาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์

อาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์ () เป็นสายการบินของอาเซอร์ไบจาน มีฐานที่บากู และท่าอากาศยานหลักที่ ท่าอากาศยานนานาชาติเฮย์ดาร์ อาลิเยฟ เป็นสายการบินชั้นนำของ เอเชีย เครือรัฐเอกราช ยุโรป และสหรัฐอเมริกา อาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์ยังเป็นสมาชิกของสมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ

อาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์ทำข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกันกับสายการบินอื่น ดังนี้

ฝูงบินของอาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์มีเครืองบินเข้ามาประจำการดังนี้ (ข้อมูลในเดือน สิงหาคม 2016) :
ทาจิกแอร์

ทาจิกแอร์ () หรือ ทาจิกิสถานแอร์ไลน์ () เป็นสายการบินแห่งชาติของทาจิกิสถาน มีสำนักงานใหญ่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติดูชานเบ ในกรุงดูชานเบ สายการบินมีท่าอากาศยานหลักคือที่ ท่าอากาศยานนานาชาติดูชานเบ และมีท่าอากาศยานหลักที่คือ Khudzhand Airport ใน Khujand

ทาจิกแอร์ มีจุดหมายปลายทางดังนี้ (ข้อมูลในเดือน ตุลาคม 2016) :ในเดือน มกราคม 2013 ฝูงบินของทาจิกแอร์มีเครืองบินเข้ามาประจำการดังนี้:

ทาจิกแอร์ได้ทำข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกันกับสายการบินนานาชาติ ในเดือน มกราคม 2013 :
แอร์คีร์กีซสถาน

แอร์คีร์กีซสถาน หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ บริษัทอากาศคีร์กีซสถาน " (, ) " เป็นสายการบินของคีร์กีซสถาน มีฐานที่ บิชเคก สายการบินมีท่าอากาศยานหลักคือที่ ท่าอากาศยานนานาชาติมารนัส และมีท่าอากาศยานหลักอีกที่คือ ท่าอากาศยานนานาชาติออช ใน ออช

แอร์คีร์กีซสถานเป็นหนึ่งในสายการบินที่ถูกแบนในสหภาพยุโรป

สายการบินนี้ก่อตั้งในเดือน เมษายน 2001 ในชื่อ Altyn Air ต่อมาได้ไปเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัทอากาศคีร์กีซสถาน ในวันที่ 28 กรกฎาคม 2006 หลังจากนั้นได้กลายเป็นสายการบินแห่งชาติร่วมกับคีร์กีซสถานแอร์ไลน์

ในเดือน พฤษภาคม 2015 แอร์คีร์กีซสถาน มีจุดหมายปลายทาง ดังต่อไปนี้

แอร์คีร์กีซสถานได้ทำข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกันกับสายการบินนานาชาติในเดือน เมษายน 2014

ฝูงบินของแอร์คีร์กีซสถานมีเครืองบินเข้ามาประจำการดังนี้ (ข้อมูลในเดือน สิงหาคม 2016)

เคยประจำการในฝูงบิน
จอร์เจียแอร์เวย์

จอร์เจียแอร์เวย์ () ชื่อเดิมคือ "Airzena" เป็นสายการบินแห่งชาติของจอร์เจีย มีที่ทำการหลักที่ทบิลิซี และมีฐานบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติทบิลิซี

สายการบินนี้ก่อตั่งขึ่นในเดือน กันยายน 1994 ในชื่อ Airzena ต่อมาในปี 1997 Airzena เปลี่ยนชื่อเป็น Air Georgia ในเดือนธันวาคม 1999 เปลี่ยนชื่อเป็น Airzena Georgian Airlines ก่อนจะใช้ในชื่อปัจจุบันในวันที่ 1 ตุลาคม 2004

ในปี 2014 จอร์เจียแอร์เวย์ ได้เริ่มเที่ยวบินจาก ทบิลิซี ไปยัง เทลอาวีฟ และ และมอสโก

จอร์เจียแอร์เวย์มีจุดหมายปลายทางจากจอร์เจียยัง ออสเตรีย, อิสราเอล, เนเธอร์แลนด์, รัสเซีย และซาอุดีอาระเบีย

ในเดือนเมษายน 2013 จอร์เจียแอร์เวย์ได้ทำ ข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน กับสายการบินอื่นดังนี้

ฝูงบินของจอร์เจียแอร์เวย์มีเครืองบินเข้ามาประจำการดังนี้ (ข้อมูลในเดือน สิงหาคม 2016)

จอร์เจียแอร์เวย์ได้มีแผนจะนำเครื่องบินเข้ามา
สาธารณรัฐประชาชนตูวา

สาธารณรัฐประชาชนตูวา หรือ สาธารณรัฐประชาชนเตนนู ตูวา (ตูวาน: Tьva Arat Respuвlik, Тыва Арат Республик, "Tywa Arat Respublik", ; 1921–44) เป็นสาธารณรัฐเอกราชที่แยกตัวออกมาจาก Tuvan protectorate จากจักรวรรดิรัสเซียหรือเป็นที่รู้จักว่า Uryankhaisky Krai ()

ในช่วงที่ตูวาเป็นเอกราชในปี 1921 ถึง 1944 ตูวาได้เป็นรัฐบริวารของสหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐประชาชนมองโกเลียได้ควบคุมรัฐนี้ก่อนที่ตูวา จะเข้ารวมสหภาพโซเวียตในปี 1944

ปัจจุบันดินแดนในอดีตของเตนู ตูวากลายเป็นส่วนหนึ่งของ สาธารณรัฐตูวา ชึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐรัสเซีย
แม่น้ำราวี

แม่น้ำราวี (, ) เป็นแม่น้ำที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอินเดียและทางตะวันออกของประเทศปากีสถาน มีความยาวรวม 720 กิโลเมตร (450 ไมล์) เป็นหนึ่งในแม่น้ำในระบบแม่น้ำสินธุและหนึ่งในแม่น้ำห้าสายแห่งภูมิภาคปัญจาบ

ในประวัติศาสตร์ยุคพระเวท เรียกแม่น้ำราวีว่า "อิราวดี" (Iravati หรือ Eeraveti–คนละสายกับแม่น้ำอิรวดีในประเทศพม่า) และมีบันทึกในคัมภีร์ฤคเวทว่า ยุทธการสิบกษัตริย์ที่เกิดขึ้นราวศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสตกาลเกิดขึ้นใกล้กับแม่น้ำแห่งนี้

แม่น้ำราวีมีต้นกำเนิดที่เทือกเขาหิมาลัย ในเขตกางครา รัฐหิมาจัลประเทศ อินเดีย มีลำน้ำสาขาที่สำคัญสองสายคือ แม่น้ำพุทธุหรือพุธิลและแม่น้ำไมหรือโธนา แต่สายหลักเริ่มที่ตีนเขาแดลเฮาซีในเขตจัมพา ผ่านที่ราบปัญจาบใกล้เมืองมาโธปุระและปฐานโกฏ ก่อนจะไหลตามพรมแดนอินเดีย-ปากีสถานเป็นระยะทาง 80 กิโลเมตร (50 ไมล์) และไหลเข้าปากีสถานไปบรรจบกับแม่น้ำจนาพ

แม่น้ำราวีเป็นหนึ่งในแม่น้ำสามสาย (อีกสองสายคือ แม่น้ำบีอาสและแม่น้ำสตลุช) ที่อยู่ในการดูแลของอินเดียตามสนธิสัญญาแม่น้ำสินธุ มีการใช้ประโยชน์จากแม่น้ำในด้านประมงและชลประทาน และมีการสร้างเขื่อนรันชีตสาครขึ้นเพื่อใช้ผลิตกระแสไฟฟ้า เขื่อนแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้เมืองปฐานโกฏ เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1981 สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2001 มีความจุ 3,280 ล้านลูกบาศก์เมตร มีโรงไฟฟ้าที่มีกำลังผลิต 600 เมกะวัตต์
ท่าอากาศยานนานาชาติอัลมาตี

ท่าอากาศยานนานาชาติอัสมาตี (, , "Mezhdunarodnyy Aeroport Almaty") เป็นท่าอากาศยานนานาชาติของคาซัคสถาน ห่างจากกรุงอัลมาตีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ท่าอากาศยานนานาชาติมีการขนส่งผู้โดยสารถึงร้อยละ 68 ในคาซัคสถาน ในปี 2012 ท่าอากาศยานนานาชาติได้รองรับผู้โดยสารเป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 4,003,004 คน
การรถไฟจอร์เจีย

การรถไฟจอร์เจีย (, Sakartvelos Rkinigza) เป็นบริษัทรถไฟแห่งชาติของจอร์เจีย

การรถไฟได้เชื่อมทางรถไฟระหว่างทะเลดำและทะเลแคสเปียน มีทางรถไฟเชื่อมกับ ยุโรปและเอเชียกลาง ประมาณ การรถไฟใช้รางรถไฟแบบ รางรัสเซีย ปัจจุบันการรถไฟมีทางรถไฟยาว 1,323.9 กิโลเมตร (จากทั้งหมด 1,576 กิโลเมตร) การรถไฟมีสะพาน 1,422 แห่ง อุโมงค์ 32 แห่ง สถานีรถไฟสำหรับผู้โดยสาร 22 สถานี และสำหรับสินค้า 114 สถานี

การรถไฟจอร์เจียก่อตั้งในปี 1865 และเริ่มอย่างเป็นทางการในปี 1871 ที่ Poti และ Kvirila (ปัจจุบันคือ Zestaponi) ผู้โดยสารสามารถใช้ได้ตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม 1872 จาก Poti ไปยังสถานีรถไฟทบิลิซี
เติร์กเมนิสถานแอร์ไลน์

เติร์กเมนิสถานแอร์ไลน์ () เป็นสายการบินแห่งชาติของเติร์กเมนิสถาน มีฐานหลักที่ อาชกาบัต สายการบินมีท่าอากาศยานหลักคือที่ ท่าอากาศยานนานาชาติอาชกาบัต

เติร์กเมนิสถานแอร์ไลน์ ได้ทำ ข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกันกับสายการบินนานาชาติดังนี้

ในเดือนสิงหาคม 2015, ฝูงบินของเติร์กเมนิสถานแอร์ไลน์มีเครืองบินเข้ามาประจำการดังนี้

เติร์กเมนิสถานแอร์ไลน์เคยมีเครืองบินเข้ามาประจำการดังนี้ตูโปเลฟ ตู-154, อันโตนอฟ อัน-24, อันโตนอฟ อัน-26, ยาโกเลฟ ยัค-40, ยาโกเลฟ ยัค-42 และ โบอิง 767-300อีอาร์
แอร์อัสตานา

แอร์อัสตานา () เป็นสายการบินแห่งชาติของคาซัคสถาน มีที่ตั้งที่ อัลมาตี คาซัคสถาน มีฐานการบินหลักที่ ท่าอากาศยานนานาชาติอัสมาตี และอีกที่คือท่าอากาศยานนานาชาติอัสตานา

แอร์อัสตานาได้ทำ ข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกันกับสายการบินนานาชาติดังนี้

ในฝูงบินของแอร์อัสตานามีเครืองบินเข้ามาประจำการดังนี้ (มิถุนายน 2016)

แอร์อัสตานาเคยมีเครื่องบินเข้ามาประจำการดังนี้
อามีร์ ข่าน

อามีร์ ข่าน (, ) เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2508 เป็นนักแสดงบอลลีวู้ดชื่อดัง หนังที่สร้างเรื่องให้กับเขาคือ 3 อีเดียด และ พีเค ผู้ชายปาฏิหารย์ ด้านศาสนา เขานับถือศาสนาอิสลาม
เจ้าปิ่นแก้ว

เจ้าปิ่นแก้ว หรือ แม่เจ้าปิ่นแก้ว เป็นพระธิดาในพระยาเทพวงศ์ เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 19 กับแม่เจ้าสุชาดาราชเทวี ชายาเอก และเป็นพระมารดาในพระยาพิมพิสารราชา เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 21

เจ้าปิ่นแก้ว เป็นราชธิดาในพระยาเทพวงศ์ เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 19 ประสูติแต่แม่เจ้าสุชาดาราชเทวี ชายาเอก (ราชธิดาพระยาศรีสุริยวงศ์ (มังไชย) เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 18) มีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมเจ้ามารดา คือ

เจ้าปิ่นแก้ว เษกสมรสกับเจ้าพระวังขวา (นามเดิมไม่ปราฏ) พระวังขวานครแพร่ มีโอรส-ธิดา ด้วยกัน 5 คน คือ
ปะตูไซ

ปะตูไซ (; ในอดีตเรียกว่า "อะนุสาวะลี") เป็นอนุสรณ์สถานตั้งอยู่ท้ายสุดทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของถนนล้านช้าง ใจกลางนครเวียงจันทน์ ประเทศลาว ก่อสร้างในระหว่างปี ค.ศ. 1957 ถึงปี ค.ศ. 1968 เพื่อเป็นการสดุดีวีรชนผู้ร่วมรบเพื่อประกาศเอกราชจากประเทศฝรั่งเศส ปะตูไซถูกตกแต่งด้วยศิลปะแบบล้านช้าง นำสัตว์ในตำนานตามความเชื่อของศาสนาพุทธ เช่น กินรี และพญานาค เป็นต้น และเทพเจ้าในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู มาตกแต่ง บริเวณโดยรอบมีลานจัดการแสดงน้ำพุประกอบดนตรีและสวนปะตูไซ

ปะตูไซ เป็นคำประสมมาจากคำว่า "ปะตู" (ປະຕູ) หมายถึง "ประตู" และ "ไซ" (ໄຊ) มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า "ชะยะ" หมายถึง "ความชนะ" ความหมายของคำจึงเหมือนเช่นเดียวกับคำว่า "ประตูชัย" ในภาษาไทย ส่วนการถอดเป็นอักษรโรมันของคำว่า ปะตูไซ นั้นมีหลายรูปแบบ ได้แก่ Patuxai, Patuxay, Patousai และ Patusai

หลังจากประตูไซสร้างเสร็จ เป็นช่วงที่ลาวมีการปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ สถานที่นี้ถูกรู้จักกันในชื่อ "อะนุสาวะลี" (ອານຸສາວະລີ) ซึ่งหมายถึง "ความทรงจำ" เนื่องจากเป็นอนุสรณ์สถานสำหรับการสดุดีวีรชนจากการประกาศเอกราช ต่อมาในปี ค.ศ. 1975 ขบวนการปฏิวัติฝ่ายคอมมิวนิสต์ปะเทดลาว ยึดอำนาจรัฐบาลได้เด็ดขาดและพระมหากษัตริย์สละราชสมบัติ ทำให้เปลี่ยนการปกครองจากแบบเดิมเป็นสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ จึงเปลี่ยนชื่ออะนุสาวะลีเป็น "ปะตูไซ" (ປະຕູໄຊ) เพื่อเป็นเกียรติแก่ชัยชนะของคณะปฏิวัติ จนใช้เรียกกันถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ปะตูไซยังถูกเรียกว่าเป็นอาร์กเดอทรียงฟ์แห่งเวียงจันทน์ เนื่องจากมีลักษณะคล้ายกับอาร์กเดอทรียงฟ์เดอเลตวล ในปารีส ประเทศฝรั่งเศส และมีชื่อเล่นเรียกว่า "รันเวย์แนวตั้ง" เพราะใช้ปูนซิเมนต์สำหรับสร้างสนามบิน

ประตูไซสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานสำหรับสดุดีแก่ทหารลาวที่เสียชีวิตในระหว่างการกอบกู้เอกราชจากประเทศฝรั่งเศสในสงครามโลกครั้งที่สอง
ถูกออกแบบโดย นาย ทำ ไซยะสิทธเสนา สถาปนิกชาวลาว ในปี ค.ศ. 1957 แบบของเขาได้รับเลือกจากกรมโยธาธิการ กรมวิศวกรการทหาร และสถาปนิกเอกชนอีกจำนวนมาก โดย Tham ได้รับเงินค่าตอบแทนเป็นจำนวน 30,000 กีบสำหรับงานออกแบบของเขา วัสดุที่ใช้ก่อสร้างเป็นปูนซิเมนต์จากประเทศสหรัฐอเมริกาที่ไว้ใช่สำหรับสร้างสนามบินใหม่ในเวียงจันทน์ แต่รัฐบาลลาวในสมัยนั้นนำมาใช้ในการสร้างปะตูไซแทน ปะตูไซหยุดการสร้างในปี ค.ศ. 1968 แต่ไม่ได้สร้างเสร็จสมบูรณ์ตามแบบที่ออกแบบไว้ในตอนแรก เพราะสถานการณ์บ้านเมืองที่ผ่านมาปั่นป่วน รวมมูลค่าทั้งหมดประมาณ 63 ล้านกีบ
การกร่อน

ในทางปฐพีวิทยา การกร่อนคืออาการของกระบวนการที่ทำให้พื้นผิวดิน หิน หลุดออก หรือทำละลายออกจากตำแหน่งใด ๆ ของเปลือกโลก ให้เคลื่อนย้ายไปสู่ตำแหน่งอื่น ๆ การกร่อนนี้มีสองรูปแบบคือ การกร่อนทางกล และการกร่อนทางเคมี การกร่อนทางกลคือการที่ดินหรือหินแตกแยกย่อยและเคลื่อนย้ายตำแหน่ง ส่วนการกร่อนทางเคมีคือการที่ดิน หิน หรือแร่ธาตุถูกย้ายตำแหน่งด้วยการละลายในตัวทำละลาย ซึ่งโดยมากคือน้ำ เมื่อละลายแล้วได้รับการพัดพาไปสู่ตำแหน่งใหม่ การกร่อนทั้งสองรูปแบบนี้เป็นผลให้สสารเคลื่อนย้ายตำแหน่งไป ในระดับมิลลิเมตร จนถึงหลายพันกิโลเมตร

การกร่อนตามธรรมชาตินั้นขึ้นอยู่กับปัจจัยขับดันทางธรรมชาติ ซึ่งทำให้เกิดอัตราและรูปแบบการกร่อนที่แตกต่างกัน เช่นการไหลของน้ำฝน การกร่อนของชั้นหินดินดานในแม่น้ำ การกัดเซาะชายฝั่งทะเลโดยคลื่น การกระทบกระแทกโดยธารน้ำแข็ง การกร่อนโดยกระแสลม การไหลของน้ำใต้ดิน หรือการไถล ถล่มของดิน เป็นต้น

นอกจากการกร่อนทางธรรมชาติและ กิจกรรมของมนุษย์ทำให้เกิดการกร่อนด้วยเช่นกัน เช่นการทำการเกษตรอย่างเข้มข้น การทำลายป่าไม้ การสร้างถนน การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศจากกิจกรรมของมนุษย์
ซอนิกบูม

ซอนิกบูม () คือ เสียงที่เกี่ยวข้องกับคลื่นกระแทกหรือช็อกเวฟ เกิดขึ้นจากการที่แหล่งกำเนิดเสียงเคลื่อนที่ในอากาศด้วยอัตราเร็วที่มากกว่าความเร็วเสียง ซอนิกบูมทำให้เกิดพลังงานเสียงปริมาณสูง เสียงคล้ายระเบิด ตัวอย่างของเสียงที่เกิดจากซอนิกบูมอย่างง่ายคือ เสียงของลูกปืนที่วิ่งในอากาศ หรือเสียงของการเหวี่ยงแส้ ตลอดจนเสียงเครื่องบินรบที่บินผ่านไป
โซนิคบูม

โซนิคบูม อาจหมายถึง
อุทกศาสตร์

อุทกศาสตร์ () คือสาขาความรู้ที่เกี่ยวข้องกับการวัดและระบุลักษณะทางกายภาพของมหาสมุทร ทะเล ชายฝั่ง ทะเลสาบ แม่น้ำ ตลอดจนการทำนายการเปลี่ยนแปลง เป้าหมายของศาสตร์นี้คือเพื่อสนับสนุนการเดินทางทางทะเล รวมถึงการพัฒนาด้านเศรษฐศาสตร์ ความมั่นคง การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ และสิ่งแวดล้อม
ลมเฉือน

ลมเฉือน () คือกระแสลมหลายกระแสที่มีความแตกต่างด้านความเร็ว และอาจมีความแตกต่างด้านทิศทางร่วมด้วย เกิดขึ้นเหนือบริเวณใดบริเวณหนึ่งในชั้นบรรยากาศที่กินบริเวณไม่กว้างนัก ลมเฉือนมีทั้งแบบแนวตั้งและแนวนอน ลมเฉือนแนวตั้งคือการที่ในบริเวณนั้นความเร็วลมที่ระดับความสูงต่าง ๆ มีความแตกต่างกัน ลมเฉือนแนวนอนคือการที่กระแสลม ณ ระดับความสูงใดความสูงหนึ่ง มีความเร็วไม่เท่ากัน ณ ตำแหน่งต่าง ๆ ที่ความสูงนั้น ๆ

ลมเฉือนสร้างผลกระทบต่อการควบคุมการขึ้นบินและลงจอดของอากาศยานอย่างมีนัยสำคัญ และเป็นส่วนหนึ่งของสาเหตุของอุบัติเหตุในการขนส่งทางอากาศ
สื่อสังคม

สื่อสังคม () หมายถึงสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งเป็นสื่อกลางที่ให้บุคคลทั่วไปมีส่วนร่วมสร้างและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นต่างๆ ผ่านอินเทอร์เน็ตได้ สื่อเหล่านี้เป็นของบริษัทต่างๆ ที่ให้บริการผ่านเว็บไซต์ของตน เช่น เฟซบุ๊ก ไฮไฟฟ์ ทวิตเตอร์ วิกิพีเดีย เป็นต้น

ในทางเทคนิค สื่อสังคมจะหมายถึงโปรแกรมกลุ่มหนึ่งที่ทำงานโดยใช้พื้นฐานและเทคโนโลยีของเว็บ 2.0 เช่น บีโบ มายสเปซ เฟซบุ๊ก ฯลฯ

ในทางธุรกิจเรียกสื่อสังคมว่า สื่อที่ผู้บริโภคสร้างขึ้น () สำหรับกลุ่มบุคคลผู้ติดต่อสื่อสารกันโดยผ่านสื่อสังคม ซึ่งนอกจากจะส่งข่าวสารข้อมูลแลกเปลี่ยนกันแล้ว ยังอาจทำกิจกรรมที่สนใจร่วมกันได้ด้วย
ท่าอากาศยานนานาชาติอาชกาบัต

ท่าอากาศยานนานาชาติอาชกาบัต หรือชื่อเดิม "Saparmurat Türkmenbaşy International Airport" เป็นหนึ่งในสามท่าอากาศยานนานาชาติในเติร์กเมนิสถานอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาชกาบัต
ตรินโคมาลี

ตรินโคมาลี (), ติรุโกณมไล () หรือ ตริกุณามฬยะ () เป็นศูนย์กลางการปกครองของเขตตรินโคมาลีและเป็นเมืองท่าพักตากอากาศที่สำคัญของจังหวัดตะวันออก ประเทศศรีลังกา ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศตะวันออกของเกาะ โดยเป็นที่ตั้งของท่าเรือตรินโคมาลี ห่างจากเมืองแจฟฟ์นาไปทางทิศใต้ 113 ไมล์ และห่างจากเมืองแบตทิคาโลอาไปทางทิศเหนือ 69 ไมล์ เมืองตรินโคมาลีเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางที่สำคัญของวัฒนธรรมภาษาทมิฬมามากกว่า 2,000 ปี เมืองมีประชากร 99,135 คน เมืองตั้งอยู่บนคาบสมุทรตรินโคมาลี เป็นที่ตั้งของวัดโกเนสวารามและมีซากของวัดโบราณชื่อ วัดพันเสา มีศูนย์วัฒนธรรมตรินโคมาลีที่เปิดในปี ค.ศ. 1897 ยังเป็นที่ตั้งของวิทยาลัยฮินดูตรินโคมาลี เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟตรินโคมาลี

จากบันทึกทางประวัติศาสตร์ เมืองตรินโคมาลีมีอายุมากกว่า 2,500 ปี เริ่มต้นจากการตั้งรกรากโดยเกี่ยวข้องกับวัดโกเนสวาราม ในยุคก่อนสมัยใหม่ ถือเป็นเมืองหนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชีย เป็นเมืองท่าเรือทางทะเลที่สำคัญและมีการค้าระหว่างประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  ในยุคโบราณเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรตะวันออกของประเทศวันนี ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ปัลวะ ราชวงศ์โจฬะ ราชวงศ์พันด์ยัน ส่วนเขตเมืองตรินโคมาลีก็ได้สร้างเมืองป้อมปราการขึ้นมาหลังจากที่โปรตุเกสมีชัยเหนืออาณาจักรแจฟฟ์นา โปรตุเกสได้ยึดครองในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ชาวฮอลันดาและชาวฝรั่งเศสผลัดเปลี่ยนกันครอบครองหลายครั้งก่อนตกเป็นของอังกฤษใน ค.ศ. 1795 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นฐานทัพเรือสำคัญของอังกฤษในตะวันออกไกล หลังจากอังกฤษสูญเสียสิงคโปร์ให้แก่ญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1942 ต่อมาใน ค.ศ. 1957 อังกฤษยกฐานทัพให้แก่ศรีลังกา

ท่าเรือมีชื่อเสียงเรื่องเป็นท่าเรือที่ใหญ่โตและการรักษาความปลอดภัย ซึ่งแตกต่างจากที่อื่นในมหาสมุทรอินเดีย สามารถเดินทางได้สะดวกทุกฤดูและหลากหลายยานพาหนะ จุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยว เช่น ชายหาดที่สวยงามอย่าง หาดอัปปูเวลี หาดซัลลี หาดนิลาเวลี มีวัดเก่าแก่ โต้คลื่น ดำน้ำ ตกปลา ดูวาฬ และมีบ่อน้ำพุร้อน ตรินโคมาลียังมีมหาวิทยาลัยอีสเทิร์น ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจทางด้านกวี ภาพยนตร์ ดนตรี วรรณกรรม มาหลายศตวรรษทั้งชาวศรีลังกาเองและชาวต่างชาติ
แอร์อาร์มีเนีย

แอร์อาร์มีเนีย CJSC () เป็นสายการบินขนส่งผู้โดยสารมีที่ทำการที่ เยเรวาน อาร์มีเนีย มีท่าอากาศยานหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาติซวาทนอทส์ ใน เยเรวาน

แอร์อาร์มีเนีย จุดหมายปลายทางดังนี้ (ตุลาคม 2014) (all flights suspended until further notice)
อุซเบกิสถานแอร์เวย์

อุซเบกิสถานแอร์เวย์ (, ; ) เป็นสายการบินแห่งชาติของอุซเบกิสถาน มีฐานหลักที่ทาชเคนต์ สายการบินมีท่าอากาศยานหลักคือที่ ท่าอากาศยานนานาชาติทาชเคนต์

อุซเบกิสถานแอร์เวย์ได้ทำข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกันกับสายการบินนานาชาติดังนี้