seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เห็ดนางฟ้า

เห็ดนางฟ้า หรือ เห็ดนางรมอินเดีย () เป็นเห็ดในตระกูลเห็ดนางรม มีผู้พบเห็นครั้งแรกที่เมืองชัมมู ประเทศอินเดีย

ในประเทศไทย กองวิจัยโรคพืช กรมวิชาการเกษตร ได้นำเชื้อเห็ดชนิดนี้มาจาก American Type Culture Collection เมื่อประมาณปี ค.ศ. 1977 ทดลองเพาะแล้วพบว่าเจริญเติบโตได้ดี นอกจากนี้ยังมีการนำเข้าเห็ดนางฟ้าอีกสายพันธุ์หนึ่งจากประเทศภูฏาน จึงเรียกว่าเห็ดนางรมภูฏาน ที่นิยมเพาะปลูกเพื่อการค้า
การบุกครองแอลเบเนียของอิตาลี

การรุกรานแอลเบเนียของอิตาลี (7-12 เมษายน ค.ศ. 1939) เป็นการรบระยะสั้นระหว่างราชอาณาจักรอิตาลีกับราชอาณาจักรแอลเบเนีย ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้ของแอลเบเนีย ความขัดแย้งเป็นผลมาจากนโยบายขยายตัวของผู้เผด็จการอิตาลี มุสโสลินี แอลเบเนียถูกยึดครองอย่างรวดเร็วโดยกองกำลังอิตาลี พระเจ้าซ็อกที่ 1 ทรงถูกเนรเทศ และแอลเบเนียกลายเป็นรัฐในอารักขาของอิตาลีหลังจากสงคราม

แอลเบเนียมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์อย่างมากสำหรับราชอาณาจักรอิตาลี โดยที่นักยุทธศาสตร์มองว่า โวโรร่าและเกาะซาแซน ที่ทางเข้าอ่าวโวโรร่า จะเป็นประโยชน์แก่อิตาลีอย่างมากในการควบคุมทางเข้าทะเลเอเดรียติก นอกจากนี้ แอลเบเนียยังสามารถเป็นหัวหาดของอิตาลีในแถบบอลข่าน ก่อนหน้าสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อิตาลีและจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ได้ควบคุมการสร้างรัฐแอลเบเนียอิสระ เมื่อสงครามอุบัติขึ้น อิตาลีได้ทำลายโอกาสที่จะยึดครองส่วนใต้ของแอลเบเนีย เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้มันถูกยึดครองโดยออสเตรีย-ฮังการี แต่ความสำเร็จของออสเตรีย-ฮังการีก็ไม่ยืนยาว ปัญหาภายในหลังสงครามและการต่อต้านของแอลเบเนียที่ยุทธการโวโรร่าได้ทำให้อิตาลีต้องถอนตัวออกในปี ค.ศ. 1920
เมื่อมุสโสลินียึดอำนาจในอิตาลีเขาก็มีความสนใจต่อการยึดแอลเบเนีย อิตาลีเริ่มรุกของเศรษฐกิจในแอลเบเนีย 1925 เมื่อแอลเบเนียอิตาลีตกลงเพื่ออนุญาตให้ใช้ประโยชน์จากทรัพยากรแร่ของแอลเบเนียแก่อิตาลี ที่ตามด้วย สนธิสัญญาติรานาครั้งที่หนึ่ง ใน 1926 และ สนธิสัญญาติรานาครั้งที่สอง ในปี 1927 ภารกิจเร่งด่วนของอิตาลีและแอลเบเนียเข้าสู่พันธมิตรป้องกันรัฐบาลแอลเบเนีย เศรษฐกิจและมีการอุดหนุนโดยสินเชื่ออิตาลีกองทัพแอลเบเนียได้รับการฝึกอบรมโดยอาจารย์ทหารอิตาลีและชำระค่าการเป็นอาณานิคมอิตาลีเป็นกำลังใจ แม้จะมีอิทธิพลอิตาลีแข็งแกร่ง พระเจ้าซ็อกแห่งแอลเบเนียไม่ยอมให้ครบถ้วนเพื่อต้องการผลักดันฝ่ายอิตาลี ใน 1931 เขาเปิดเผยขึ้นเพื่อชาวอิตาเลียนที่ไม่ยอมต่ออายุสนธิสัญญาติรานาครั้งที่หนึ่ง แอลเบเนียหลังจากลงนามในสัญญาการค้ากับ ยูโกสลาเวีย และ สาธารณรัฐกรีซที่สอง ในปี 1934 มุสโสลินีพยายามทำการข่มขู่ชาวแอลเบเนีย โดยส่งกองเรือรบไปแอลเบเนีย
รายชื่อวิทยาเขตของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย

รายชื่อวิทยาเขตของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย ที่มีการจัดการเรียนการสอนและการบริหารงานในรูปแบบวิทยาเขตนอกจังหวัดที่ตั้ง " (ไม่นับรวมศูนย์จัดการศึกษานอกสถานที่ตั้ง ซึ่งใช้สถานของสถาบันอื่น) " การเรียกชื่อวิทยาเขตของสถานศึกษาแต่ละแห่งแตกต่างกัน แต่ฐานะเท่าเทียบกัน เช่น
เดอะไฟฟ์

เดอะไฟฟ์, ห้าคีตกวี () บางครั้งอาจเรียกว่า The Mighty Five หรือ The Mighty Handful หรือ The Mighty Coterie (, "Moguchaya kuchka") หมายถึงกลุ่มคีตกวีชาวรัสเซีย 5 คนจากหลากหลายอาชีพ ที่คบหากันที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในช่วงปี ค.ศ. 1856 ถึง 1870 นำโดยมีลี บาลาคิเรฟ (Mily Balakirev, 1837 - 1910) เป็นผู้นำกลุ่ม, เซซาร์ คูอี ทหารช่าง (César Cui, 1835 - 1918), โมเดสต์ มูสซอร์กสกี ทหารบก (Modest Mussorgsky, 1839 - 1881), นีโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ ทหารเรือ (Nikolai Rimsky-Korsakov, 1844 - 1908) และอะเลคซันดร์ โบโรดิน แพทย์และนักเคมี (Alexander Borodin, 1833 - 1887) นักดนตรีทั้งห้ารวมกลุ่มกันเพื่อศึกษาทฤษฎีดนตรีร่วมกัน ฝึกซ้อม วิจารณ์และร่วมกันกำหนดแนวทางดนตรีคลาสสิกของรัสเซียในลักษณะชาตินิยมเป็นของตนเอง แทนที่จะให้เป็นไปตามขนบดั้งเดิมดนตรีแบบยุโรป เหมือนในประเทศอื่นๆ

บาลาคิเรฟ, คูอี, มูสซอร์สกี, ริมสกี-คอร์ซาคอฟ และโบโรดิน มักจะมาชุมนุมกันที่บ้านของบาลาคิเรฟ หรือบ้านของอเล็กซานเดอร์ ดาร์กอมิชกี (Alexander Dargomyzhsky, 1813 - 1869) ร่วมกับบุคคลอื่นๆ เช่น วลาดีมีร์ สตาซอฟ นักวิจารณ์ดนตรี (Vladimir Stasov, 1824 - 1906), สองพี่น้องอเล็กซานดรา พูร์โกลด์ (Alexandra Purgold) นักร้อง และนาเดชดา พูร์โกลด์ (Nadezhda Nikolayevna Purgold) นักเปียโน ที่ต่อมาแต่งงานกับริมสกี-คอร์ซาคอฟ

นักดนตรีกลุ่มนี้ ได้มีอิทธิพลต่องานดนตรีของคีตกวีรัสเซียในยุคหลัง เช่น ผลงานของอะเลคซันดร์ กลาซูนอฟ, มีคาอิล อิปโปลิตอฟ-อีวานอฟ, เซียร์เกย์ โปรโคเฟียฟ, อิกอร์ สตราวินสกี และ ดมีตรี ชอสตโกวิช
ฮอรัสซอร์นิทเด

ฮอรัสซอร์นิทเด () เป็นนกล่าเหยื่อในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในอันดับทางชีววิทยาของฟัลคอนิฟอร์มส ชื่อของมันหมายถึง "นก-ฮอรัส" ซึ่งเป็นเทพตามความเชื่อของอียิปต์ที่ได้พรรณาถึงนกเหยี่ยวฟอลคอน

ฮอรัสซอร์นิส เวียนีเลียอูเด เป็นเพียงสปีชีส์เดียวที่รู้จักกันในปัจจุบัน ซึ่งมันได้ใช้ชีวิตกันอยู่ในช่วงประมาณปลายยุคอีโอซีน ราว 35 ล้านปีก่อน ที่ซึ่งตรงกับตำแหน่งของประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบัน โดยซากฟอสซิลของมันถูกค้นพบในตำบลเควอซี

ความสัมพันธ์ที่มีระหว่างเหยี่ยวฟอลคอนกับนกล่าเหยื่ออื่นๆ (เช่น เหยี่ยวฮอว์ค และนกอินทรี) ต่างไม่ได้มีการสรุปมติเป็นที่น่าพอใจนัก ซึ่ง ฮอรัสซอร์นิส อาจเกิดการเชื่อมโยงที่หายไปต่อการรวมเข้ากับเหยี่ยวฟอลคอน, เหยี่ยวฮอว์ค ตลอดจนนกเลขานุการ หากเหยี่ยวฟอลคอนมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างเด่นชัดมากกว่านกล่าเหยื่อชนิดอื่น ฮอรัสซอร์นิสก็จะมีความสัมพันธ์ขั้นมูลฐานต่อเหยี่ยวฮอว์คมากกว่า ซึ่งคล้ายกับว่าเหยี่ยวฟอลคอนมีวิวัฒนาการที่มาบรรจบกันในภายหลัง
อะลี อิบน์ ริฎวาน

อะลี อิบน์ ริฎวาน (; ; ประมาณ ค.ศ. 988-1061) เป็นแพทย์ โหราจารย์และนักดาราศาสตร์ชาวอียิปต์ เกิดในกีซา

เขาเป็นผู้วิจารณ์แพทยศาสตร์กรีกโบราณ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อกาเลน การออกความเห็นต่อ "Ars Parva" ของกาเลนได้รับการแปลโดยเกราโด เครโมเนเซ อย่างไรก็ตาม เขาเป็นที่รู้จักมากกว่าในฐานะที่เป็นผู้อธิบายซูเปอร์โนวา ซึ่งรู้จักกันว่า SN 1006 เป็นเหตุการณ์ของเทหวัตถุที่สว่างที่สุดเท่าที่เคยมีบันทึกมาในประวัติศาสตร์ ในปี ค.ศ. 1006 นอกจากนี้ ยังมีการเขียนการออกความเห็นต่อ "Tetrabiblos" ของทอเลมี
หลักของเลชาเตอลิเย

หลักของเลชาเตอลิเย ใช้ในกระบวนการผลิตในอุตสาหกรรม เพื่อให้สารตั้งต้นเปลี่ยนไปเป็นผลิตภัณฑ์ให้มากที่สุด โดยใช้เวลาน้อยที่สุดเพื่อความประหยัดเวลาและเงินลงทุนโดยพิจารณาจากความดันและอุณหภูมิ ว่ามีผลต่อผลิตภัณฑ์อย่างไรและสามารถนำไปใช้ได้อย่างไร เช่น การผลิตก๊าซซัลเฟอร์ไตรออกไซด์ เพชรสังเคราะห์ ฯลฯ
อัตราการตกตะกอนของเม็ดเลือดแดง

อัตราการตกตะกอนของเม็ดเลือดแดง หรือ อัตราเลือดนอนก้น () คือปริมาณเม็ดเลือดแดงที่ตกตะกอนได้ใน 1 ชั่วโมง เป็นการตรวจทางโลหิตวิทยาที่ทำกันทั่วไปโดยใช้เป็นการตรวจแบบไม่จำเพาะเพื่อตรวจหาการอักเสบในร่างกาย
ยินดีที่ไม่รู้จัก

"ยินดีที่ไม่รู้จัก" เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "กวน มึน โฮ" โดยวงทเวนตีไฟฟ์อาวส์ ประพันธ์เนื้อร้องโดยปิยวัฒน์ มีเครือ ทำนองโดยประทีป สิริอิสสระนันท์ และเรียงเรียงโดยทเวนตีไฟฟ์อาวส์

ที่มาของเพลงผู้กำกับภาพยนตร์ บรรจง ปิสัญธนะกูล กล่าวว่า เมื่อตอนเลือกเพลงประกอบ เนื้อเรื่องซึ่งมีคำในภาพยนตร์คือคำว่า ยินดีที่ไม่รู้จัก เป็นเนื้อหาหลัก ผู้กำกับและจิระ มะลิกุล ซึ่งพอรู้จักวงอยู่แล้วก็เห็นด้วย ถึงแม้ว่าจะเป็นวงอินดี้ ส่วนในการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอที่ใช้งบร่วมสามแสนบาท ได้ผู้กำกับคือ นิธิวัฒน์ ธราธร มากำกับมิวสิกวิดีโอ มีแนวความคิดการเสนอภาพด้วยเทคนิคของมุมกล้องที่แตกต่างจากมิวสิกวิดีโอที่เคยผ่านมา

โดยต่อยอดแนวคิดจากโปสเตอร์ภาพยนตร์ และปรับเทคนิคให้สนุกยิ่งขึ้นโดยการเล่นมุมกล้องกับแรงโน้มถ่วงของโลก โดยเซทสตูดิโอคัลเลอร์เฟรม ให้กลายเป็นห้องใหญ่ๆ หนึ่งห้อง เป็นฉาก 5 ด้าน ใช้เฟอร์นิเจอร์ติดบนเพดานและผนัง เมื่อถ่ายเสร็จก็รื้อฉากมาใหม่ และหมุนจนครบด้าน โดยในมิวสิกวิดีโอได้ 2 พระนาง เต๋อ และหนูนา จากภาพยนตร์เป็นตัวแสดง

ด้านอันดับเพลง เพลงนี้ติดชาร์ตซี๊ดชาร์ต ที่อันดับ 2
อูกแห่งปาแย็ง

อูกแห่งปาแย็ง (; ) (c. 1070-1136) เป็นอัศวินชนแฟรงค์จากจังหวัดช็องปาญ ผู้ก่อตั้งและผู้นำคนแรกของอัศวินเทมพลาร์ เขากับนักบุญแบร์นาร์แห่งแกลร์โวได้ตั้งกฎปฏิบัติสำหรับภาคีที่ชื่อ "กฎละติน (Latin Rule)"
เทศบาลตำบลบ้านหลวง

เทศบาลตำบลบ้านหลวง เป็นเทศบาลบาลตำบลที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอจอมทองและถือว่าเป็นเทศบาลตำบลที่มีพื้นที่มากที่สุดจังหวัดเชียงใหม่ มีธรรมชาติที่สวยงามและมีความอุดมสมบูรณ์ เป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของประเทศ ปัจจุบันมีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว มีการขยายตัวในด้านโรงแรมรีสอร์ท จำนวนมาก ประกอบกับเป็นพื้นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา วิทยาเขตจอมทอง และมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ วิทยาเขตจอมทอง ทำให้มีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วและรองรับการขยายตัวของเมืองจอมทอง ในอนาคตอีกด้วย

การเปลี่ยนระบบการปกครองจากประเทศราชเป็นแบบมณฑลเทศาภิบาล ทำให้นครเชียงใหม่ ซึ่งมีฐานะเป็นเมืองประเทศราช ถูกลดบทบาทลงมาเป็นหัวเมืองหนึ่งในมณฑลพายัพ พ.ศ. 2443 ทางราชการได้ตั้งชุมชนที่อยู่โดยรอบวัดพระธาตุศรีจอมทอง ให้เป็นเมืองหนึ่ง โดยใช้ชื่อ "แขวงจอมทอง" และให้ใช้ชื่อเรียกตามตำนานวัดพระศรีจอมทอง (ปัจจุบันยกระดับเป็น วัดพระธาตุศรีจอมทองวรวิหาร) แขวงจอมทอง มีพื้นที่ปกครอง 4 แคว้น คือ แคว้นบ้านหลวง แคว้นสองแคว แคว้นเตี๊ยะ แคว้นบ้านแปะ 
ต่อมา กระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศยกฐานะสภาตำบลบ้านหลวงเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลวงและได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 113 ตอนพิเศษ 5 ง ลงวันที่ 25 ธันวาคม 2539 โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2540 เป็นต้นไป ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 ได้ยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลบ้านหลวง จนมาถึงปัจจุบัน

เทศบาลตำบลบ้านหลวงตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านหลวง อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ห่างจากที่ว่าการอำเภอจอมทอง ประมาณ 2 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากจังหวัดเชียงใหม่ ประมาณ 57 กิโลเมตร มีเนื้อที่โดยประมาณ 366 ตารางกิโลเมตร
ทิศเหนือ ติดต่อ : ตำบลแม่วิน อำเภอแม่วาง และตำบลสันติสุข กิ่ง อ.ดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ 
ทิศใต้ ติดต่อ : ตำบลดอยแก้ว และ ตำบลสบเตี๊ยะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ 
ทิศตะวันออก ติดต่อ : ตำบลข่วงเปา และ ตำบลสบเตี๊ยะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ 
ทิศตะวันตก ติดต่อ : เขตอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ 
มีที่ราบสำหรับการเพาะปลูกน้อย ส่วนใหญ่จะเป็นภูเขาสูง พื้นที่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เป็นแหล่งต้นน้ำที่สำคัญ มีน้ำตกที่สวยงามอยู่หลายแห่ง ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของอำเภอจอมทอง
หมู่ที่ ชื่อ หมู่ที่ ชื่อ

ประชากรทั้งสิ้น 17,594 คน มีครัวเรือนทั้งหมด 3,830 ครัวเรือน
อาชีพโดยรวมทำการเกษตร ได้แก่ ทำไร่ - ทำนา
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลวง หน่วยโครงการหลวงในพระราชดำริดำเนินการส่วเสริมการปลูกพืช ไม้ดอก ไม้ประดับ ในเขตหมู่บ้านที่เป็นภูเขา
เขตพื้นที่ลุ่มริมแม่น้ำปิง ประชากรในพื้นที่จะทำการเกษตร โดยเฉพาะการทำนาและทำสวนผลไม้
มีสถานศึกษาจำนวน 12 แห่ง
วัด 11 แห่ง โบสถ์ 19 แห่ง
ทรัพย์อนันต์ เยนเนอรัลฟู้ด

ทรัพย์อนันต์ เยนเนอรัลฟู้ด () ผู้ผลิตและจำหน่ายเครื่องดื่มแบรนด์ “โมกุโมกุ” และ “เซ็ปเป้” ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2544 โดยมีอนันต์ รักอริยะพงศ์ เป็นประธานกรรมการ/กรรมการผู้จัดการ และอดิศักดิ์ รักอริยะพงศ์ กรรมการผู้จัดการ ปัจจุบันได้ผลิตเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพออกมาภายใต้แบรนด์ "เซ็ปเป้" ได้แก่ บิวติ ดริ้งค์, บิวติ ชอท, จูซมี, ฟอร์ วัน เดย์, สมาร์ทที ชอท และอโร เวร่า และผลิตภัณฑ์อื่นๆ อีกมากมาย เช่น โมกุโมกุ, เซนต์ แอนนา, เพรียว คอฟฟี่ และ สลิมฟิต เป็นต้น

ปี พ.ศ. 2516 คุณพ่อและคุณแม่ของคุณอดิศักดิ์ เริ่มต้นธุรกิจด้วยการซื้อเตาอบเล็กๆ เพื่อใช้ในการผลิต "คุกกี้" ขายตามสถานีรถไฟและสถานีขนส่ง ด้วยความใส่ใจในเรื่องคุณภาพและรสชาติ ทำให้มีสินค้าหลากหลายมากขึ้น ภายใต้แบรนด์ "ปิยจิต" กิจการได้เติบโตอย่างต่อเนื่อง จนในปี พ.ศ. 2531 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ทรัพย์อนันต์ เยนเนอรัลฟู้ด และได้ย้ายฐานการผลิตไปยังโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมบางชัน

ปี พ.ศ. 2544 บริษัท ทรัพย์อนันต์ เยนเนอรัลฟู้ด จำกัด เริ่มเข้าสู่อุตสาหกรรมเครื่องดื่ม โดยเริ่มต้นจาก "โมกุโมกุ" น้ำผลไม้ผสมวุ้นมะพร้าวรายแรกของตลาด ซึ่งมีพนักงานเริ่มต้นเพียง 40 คน โดยมีเจตนารมณ์ที่ต้องการผลิตสินค้าคุณภาพ รสชาติอร่อย และเป็นทางเลือกใหม่ให้แก่ผู้บริโภค ซึ่งในขณะนั้นตลาดเครื่องดื่มในเมืองไทยยังมีความหลากหลายน้อยมากเมื่อเทียบกับตลาดต่างประเทศ ทำให้ "โมกุโมกุ" ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากผู้บริโภค และได้ดำเนินการผลิตต่อเนื่องมาเป็นระยะเวลา 7 ปี

ปี พ.ศ. 2549 หลังจากที่ "โมกุโมกุ" ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ต่อมาคุณอดิศักดิ์ รักอริยะพงศ์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท ทรัพย์อนันต์ เยนเนอรัลฟู้ด จำกัด ผู้บริหารรุ่นที่ 2 ของครอบครัว ก็ได้ผลิตเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพแนวใหม่ ภายใต้แบรนด์ "เซ็ปเป้ บิวติ ดริ้งค์" ที่ชูแนวคิดในเรื่องความงาม ภายใต้แบรนด์ที่ชื่อว่า "เซ็ปเป้" เครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ
ลาแมร์ (เพลง)

ลาแมร์ ( แปลว่า "ทะเล") เป็นเพลงภาษาฝรั่งเศสที่แต่งโดยชาลส์ เทรเนต์ นักร้อง นักแต่งเพลงชาวฝรั่งเศส มีคำร้องบรรยายความงดงามของชายฝั่งทะเล ท่ามกลางคลื่นและลมฝนในฤดูร้อน

เทรเนต์แต่งคำร้องเพลงนี้เมื่อปี ค.ศ. 1943 ขณะโดยสารรถไฟสายเอสเอ็นซีเอฟ เลียบชายฝั่งเมดิเตอเรเนียนจากปารีส กลับบ้านที่นาร์บอนน์ ว่ากันว่าเขาใช้เวลาแต่งเพลงนี้เพียงสิบนาที โดยจดเนื้อเพลงลงบนกระดาษชำระที่มีไว้ให้บริการบนรถ เขาแต่งทำนองเพลงนี้ร่วมกับลีโอ ชาวเลียค

หลังจากแต่งเพลงนี้เสร็จ เทรเนต์และเพื่อนๆ ต่างคิดว่าเพลงนี้ไม่น่าจะประสบความสำเร็จ เขาจึงไม่ได้บันทึกเสียงเพลงนี้จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1946 ปรากฏว่าเพลงนี้กลับได้รับความนิยมอย่างสูง เป็นหนึ่งในสามเพลงฮิตของเทรเนต์และชาวเลียค

ในเวลาต่อมาแจ็ก ลอว์เรนซ์ นักแต่งเพลงชาวอเมริกันได้แต่งคำร้องภาษาอังกฤษสำหรับทำนองเพลงนี้ ใช้ชื่อเพลงว่า "Beyond the Sea" คำร้องกล่าวถึงชายหนุ่มที่ต้องพลักพรากจากคนรัก ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับคำร้องต้นฉบับภาษาฝรั่งเศส ไปปรากฏอยู่ในภาพยนตร์รักเรื่อง "Every Girl Should Be Married" (1948) นำแสดงโดยแครี แกรนต์และเบ็ตซี เดรก บรรเลงโดยวงดนตรีของเบนนี กูดแมนในปี ค.ศ. 1948 ขับร้องโดยเพ็กกี ลี ขับร้องโดยโรเจอร์ วิลเลียมส์ ในปี ค.ศ. 1956 และกลายเป็นเพลงฮิตขึ้นถึงอันดับ 6 ของบิลบอร์ดฮอต 100 จากการขับร้องโดยบ็อบบี ดาริน ในปี ค.ศ. 1959
มะแข่น

มะแข่น ( Alston) ชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ มะกรูดตาพราหมณ์ (นครราชสีมา); กำจัดต้น, พริกหอม, หมากมาศ (กรุงเทพฯ); มะข่วง, มะแขว่น, บ่าแข่น (ภาคเหนือ); มะแข่น (ไทสิบสองพันนา); มะแขว่น (ลาว); ลูกระมาศ (ภาคกลาง); หมักข่วง (แม่ฮ่องสอน); มะเข่น, มะแข่สะ (กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน) () เป็นพืชสมุนไพรสกุลเดียวกับพริกไทยเสฉวน (Sichuan pepper) ผลและใบใช้เป็นเครื่องเทศชูรสอาหาร โดยผลใช้ผลสดหรือผลแห้งหรือทั้งสองอย่าง แล้วแต่ชนิดอาหาร เช่น ลาบ หลู้ แกง และอาหารพื้นเมืองและอาหารท้องถิ่น เช่น ตำหวาย หลามบอน ตำน้ำพริก ฯลฯ มะแข่นมีรสชาติเผ็ด กลิ่นฉุนแต่หอม มีสรรพคุณทางยาคือสามารถแก้หวัดได้

ต้นและกิ่งเป็นหนาม ใบเป็นใบประกอบมีใบย่อย 6–8 คู่ ก้านใบสีแดง ใบย่อยรูปไข่หรือรูปรี ปลายแหลม ต้นที่เก็บเกี่ยวผลผลิตได้จะมีอายุตั้งแต่ 3–15 ปี ผลค่อนข้างกลมผลเล็ก ๆ ขนาดผลพริกไทย ผิวขรุขระ สีเขียว มีกลิ่นฉุน คล้ายกลิ่นเมล็ดผักชียี่หร่า ผลแก่เปลือกหุ้มเมล็ดสี แดง แก่จัดสีดำ ออกผลเดือนกันยายนถึงธันวาคม เมล็ดกลม ๆ ดำเป็นมัน ใช้เปลือกผลผสมชูรสอาหาร ใช้รากและเนื้อไม้ เป็นยาขับลมในลำไส้ ลดความดัน เป็นยาขับโลหิตระดูของสตรี ผลเป็นยาบำรุงหัวใจ บำรุงโลหิต บำรุงธาตุ พบมากหรือปลูกมากในเขตพื้นที่ หมู่บ้านผาสิงห์ บ้านผาหลัก บ้านปางส้าน บ้านยอด ตำบลยอด อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน

มะแข่นถือได้ว่าเป็นพืชเศรษฐกิจอันดับต้น ๆ ของตำบลยอด ทางเทศบาลตำบลยอดจะมีการจัดงาน "วันมะแข่นหอมรสดี ชมวิถีชนเผ่า" ขึ้นเป็นประจำทุกปี โดยจะจัดในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนของทุกปี ในงานจะมีการออกร้านแสดงสินค้าพื้นเมือง และสินค้าที่แสดงถึงภูมิปัญญาชาวบ้านในตำบล ชมการแห่ขบวนรถบุปผชาติ การแสดงศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้าน การประกวดธิดามะแข่น ร่วมชิมอาหารพื้นเมืองที่มีมะแข่นเป็นส่วนประกอบฟรี การเลี้ยงรับรองแขกผู้มีเกียรติแบบขันโตก และพบกับการแสดงมหรสพอีกมากมาย โดยงาน "วันมะแข่นหอมรสดี ชมวิถีชนเผ่า" ถือว่าเป็นอีกงานประเพณีสำคัญ ที่ได้รับการบรรจุอยู่ในปฏิทินท่องเที่ยวของจังหวัดน่าน
บลูฮาวาย (อัลบั้ม)

บลูฮาวาย () เป็นอัลบั้มชุดที่ 14 ของเอลวิส เพรสลีย์ จำหน่ายโดยอาร์ซีเอวิกเตอร์เรเคิดส์ ในระบบเสียงโมโนและสเตอริโอ LPM/LSP 2426 ออกขายเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1961 วันจำหน่ายที่แน่นอนยังเป็นข้อสงสัยว่าเป็นวันที่ 1 ตุลาคม หรือไม่ อัลบั้มบันทึกเสียงที่เรดิโอเรเคิดเดอร์สในฮอลลีวูดเมื่อวันที่ 21 - 23 มีนาคม ค.ศ. 1961 อัลบั้มติดชาร์ตอันดับ 1 ป็อปอัลบั้มส์ชาร์ตนาน 20 สัปดาห์ ถือเป็นอัลบั้มที่มียอดขายมากที่สุดของเขา และได้รับการยืนยันจาก RIAA ในระดับแผ่นเสียงทองคำขาว 3 แผ่น
วีทาลี อบาลาคอฟ

วีทาลี มีไฮโลวิช อบาลาคอฟ (; 13 มกราคม (ปฏิทินเก่า: 31 ธันวาคม) ค.ศ. 1906 ในเยนีเซยสก์ — 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1986 ในมอสโก) เป็นนักปีนเขาและนักประดิษฐ์ชาวโซเวียต/รัสเซีย

เขาเป็นพี่ชายของเยฟเกนี อบาลาคอฟ ผู้เป็นนักปีนเขาที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่ง เขาสามารถนำการปีนเลนินพีคของโซเวียตได้สำเร็จเป็นคนแรกในปี ค.ศ. 1934 และได้ปีนภูเขาลูกนี้อีกสองครั้ง ในปี ค.ศ. 1936 เขายังได้ปีนข่านเทนกรี

ในปี ค.ศ. 1938 เขาและทีมงานของเขาคนอื่น ๆ ถูกจับกุมโดย NKVD และถูกควบคุมตัวเพื่อสืบสวนจนถึง ค.ศ. 1940 เขาถูกกล่าวหาว่า "โฆษณาชวนเชื่อต่อสาธารณชน" เกี่ยวกับเทคนิคการปีนเขาแบบตะวันตก และ "ลิดรอน" ความก้าวหน้าของนักปีนเขาภายในประเทศ และ "สายลับเยอรมัน" นักปีนเขาหลายคนที่ถูกจับกุมพร้อมกับวีทาลีถูกประหารชีวิต

ถือได้ว่าอบาลาคอฟได้ประดิษฐ์อุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น camming devices ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 และ Abalakov thread และนวัตกรรมอุปกรณ์ปีนเขาอีกมากมาย

เขาได้รับเหรียญตรา Order of Lenin (1957) Order of the Badge of Honor (1972) และได้รับแต่งตั้งให้เป็น Honoured Master of Sports of the USSR (1943) และ Honoured Trainer of the USSR (1961)
ลาแมร์ (เดอบูว์ซี)

La mer, trois esquisses symphoniques pour orchestre - L 109 () หรือเรียกสั้นๆ ว่า ลาแมร์ () เป็นงานประพันธ์ดนตรีสำหรับบรรเลงด้วยวงออร์เคสตรา ผลงานของโกลด เดอบูว์ซี เริ่มแต่งในปี ค.ศ. 1903 ขณะเดอบูว์ซีอยู่ในฝรั่งเศส ใช้เวลาแต่งสองปี แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1905 ที่เมืองอีสต์บอร์น ทางใต้ของเกาะอังกฤษแถบชายฝั่งช่องแคบอังกฤษ

การแสดงรอบปฐมทัศน์ของผลงานชิ้นนี้ บรรเลงโดยวง Orchestre Lamoureux ที่กรุงปารีสเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1905 การแสดงรอบแรกได้รับการตอบรับจากผู้ชมไม่ดีนัก เนื่องจากนักดนตรีซักซ้อมการเล่นไม่เพียงพอ ประกอบกับชาวปารีสบางส่วนพากันต่อต้านพฤติกรรมส่วนตัวของเดอบูว์ซี ที่เพิ่งแยกทางจากเอ็มมา บาร์แดค นักร้องและภรรยาคนแรก ในเวลาต่อมา ผลงานชิ้นนี้กลับได้รับความชื่นชอบ และเป็นผลงานสำหรับออร์เคสตราของเดอบูว์ซี ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานชิ้นเอกของเขา

เดอบูว์ซีประพันธ์งานชิ้นนี้จากความประทับใจในทัศนียภาพชายทะเล และยังได้รับอิทธิพลจากศิลปะและดนตรีตะวันออกของญี่ปุ่น ที่ได้ชมจากการแสดงนิทรรศการนานาชาติ Exposition Universelle 1900 ที่ปารีส เขาตั้งใจเรียกชื่อผลงานนี้ว่าเป็น "งานร่างดนตรีซิมโฟนิกสามชิ้น" () แทนที่จะระบุว่าเป็น "ซิมโฟนี" หรือ "ซิมโฟนิกโพเอ็ม"

ผลงานชิ้นนี้ แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ความยาวทั้งสิ้นประมาณ 24 นาที
ลาแมร์

ลาแมร์ ( แปลว่า The Sea, ทะเล) สามารถหมายถึง
น้ำใสใจจริง (นวนิยาย)

น้ำใสใจจริง เป็นนวนิยายไทย โดย ว.วินิจฉัยกุล ถ่ายทอดเรื่องราวเกี่ยวกับความผูกพันของนักเรียน นักศึกษากลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นผู้บุกเบิกรุ่นแรกในรั้วมหาวิทยาลัยเปิดใหม่นอกกรุงเทพมหานคร แต่ละคนมาจากคนละที่ ต่างถิ่น ต่างความคิด และต่างนิสัย แต่ไม่มีวันทอดทิ้งกัน แม้ในยามเกิดปัญหา ความเป็นเพื่อนที่คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ในยามทุกข์ยากก็คอยให้กำลังใจกัน ร่วมสุขร่วมทุกกัน มีความจริงใจมอบให้แก่กัน ก็จะสามารถฝ่าฟันอุปสรรคหรือปัญหามาด้วยกันได้
น้ำใสใจจริง

น้ำใสใจจริง อาจหมายถึง สิ่งต่อไปนี้
กลุ่มอาการเดอ เกอแวง

กลุ่มอาการเดอ เกอแวง () หรือโรคปลอกเอ็นกล้ามเนื้อเรเดียล สไตลอยด์อักเสบ () เป็นการอักเสบของปลอกเอ็นกล้ามเนื้อของเอ็นกล้ามเนื้อสองชิ้นที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของนิ้วหัวแม่มือ
ตำบลร้องกวาง

ตำบลร้องกวาง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ เป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอ และสถานที่ราชการต่างๆ ของอำเภอร้องกวาง

ทิศเหนือติดต่อตำบลแม่ทราย อำเภอร้องกวาง ทิศตะวันออกติดต่อตำบลไผ่โทน อำเภอร้องกวาง ทิศใต้ติดต่อตำบลทุ่งศรี อำเภอร้องกวาง ทิศตะวันตกติดต่อตำบลแม่ยางฮ่อ อำเภอร้องกวาง

ตำบลร้องกวางแบ่งออกเป็น 13 หมู่บ้าน ได้แก่

แบ่งการปกครองเป็น 1 เทศบาลตำบล และ 1 องค์การบริหารส่วนตำบล คือ
ตำบลกลางเวียง

ตำบลกลางเวียง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของพื้นที่อำเภอ เป็นศูนย์กลางความเจริญและที่ตั้งของสถานที่ราชการต่าง ๆ ของอำเภอเวียงสาแบ่งการปกครองออกเป็น 15 หมู่บ้าน ได้แก่

แบ่งการปกครองเป็น 2 เทศบาลตำบล ได้แก่
ตำบลขึ่ง

ตำบลกลางขึ่ง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของตัวอำเภอบนฝั่งซ้ายแม่น้ำน่านแบ่งการปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่

แบ่งการปกครองเป็น 1 เทศบาลตำบล คือ เทศบาลตำบลขึ่ง มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลขึ่งทั้งหมด
วอลซ์

วอลซ์ () เป็นการเต้นรำแบบพื้นเมืองในจังหวะ กำเนิดขึ้นในออสเตรียและเยอรมนี โดยพัฒนามาจากการเต้นลีลาศหมุนตัว เป็นการเต้นรำแบบคู่ชายหญิง คู่เต้นจะต้องเกาะแขนกันและสืบเท้าไปด้านข้างพร้อมกับหมุนตัวอย่างรวดเร็ว การที่คู่เต้นเกาะแขนกันนี้ก็เพื่อช่วยในการทรงตัว ทำให้นักเต้นไม่จำเป็นต้องกระโดดสูงเพื่อหมุนตัว เหมือนการเต้นหมุนตัวในสมัยก่อนหน้านั้น ถือกำเนิดขึ้นแถบแคว้นบาวาเรีย ราวทศวรรษ 1750 เรียกว่าการเต้น วอลต์เซอร์ (Waltzer)

การเต้นรำแบบวอลซ์นี้แตกต่างการเต้นแบบมินูเอตที่นิยมอยู่ก่อน ซึ่งคู่เต้นรำเพียงแค่แตะปลายนิ้วกันเท่านั้น การที่ชายหญิงต้องสัมผัสร่างกายอย่างใกล้ชิด โดยฝ่ายชายต้องโอบแขนไปรอบเอวของฝ่ายหญิง ทำให้เกิดคำวิพากษ์วิจารณ์ในช่วงแรก แต่ต่อมาการเต้นแบบนี้ก็ได้รับความนิยมไปทั่วทั้งกรุงเวียนนา เมื่อราวทศวรรษ 1770

ในศตวรรษที่ 19 ได้มีผู้เรียกจังหวะดนตรีที่ใช้ในการเต้นวอลซ์ ว่า ดนตรีวอลซ์
มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล

มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล () เป็นการจัดประกวดความงามเวที 1 ของโลกดำเนินการโดย D’ Touch International s Sdn Bhd Foundation มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนลจัดประกวดครั้งแรกที่ประเทศมาเลเซีย

ปัจจุบันผู้ที่ดำรงตำแหน่งมิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนลคือ นางสาว แคทยา ยากิโมวา จากประเทศรัสเซีย

การประกวดเวทีมิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนลนั้นได้เริ่มจัดการประกวดตั้งแต่ปี 2536 โดย ดาตุก โออิ แดนนี จัดขึ้นเพื่อเฟ้นหาสาวงามไปเป็นทูตประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวให้กับประเทศมาเลเซียและประเทศของผู้ที่ได้ตำแหน่งในปีนั้น การประกวดเวทีมิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนลนั้นส่วนมากจะจัดขึ้นที่ประเทศมาเลเซีย และที่ประเทศจีน

การประกวดมิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนลไม่ได้มีการจัดประกวดในปี 2542, 2544, 2545, 2546, 2551, 2552, 2556 และปี 2557

การจัดประกวดทีมิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนลนั้น จะมีการจัดประกวดคล้ายกับเวทีการประกวดนางงามทั่วไปคือ จะมีการเก็บคะแนนระหว่างการทำกิจกรรมการจัดประกวด และมีการประกาศตำแหน่งต่างๆในการแข่งรอบสุดท้าย และในปี 2558 ได้กำหนดให้ผู้ชนะและรองอันดับต่าง ๆ โดยบางปีจะมีการแยกจัดการประกวด ซึ่งมีตำแหน่งต่างๆ สัญลักษณ์สี
ฟรันซิสโก บาราโย

ฟรันซิสโก อันโตเนียว "ปันโช" บาราโย (; 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1910 - 30 สิงหาคม ค.ศ. 2010) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินาตำแหน่งกองหน้า เขาร่วมเล่นกับฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 ถึง 1937 เขาเป็นผู้ร่วมเข้าแข่งขันกับทีมอาร์เจนตินาในฟุตบอลโลก 1930 เมื่ออายุได้ 20 ปีในขณะนั้น ถือเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดในการแข่งขันครั้งนั้น ในอาชีพของเขาชนะ 3 การแข่งขันกับสโมสรโบกาจูเนียส์ ทำประตูได้ 194 ประตู ถือเป็นผู้ทำประตูได้สูงสุดของสโมสรเป็นอันดับที่ 2

บาราโยเสยชีวิตในบ้านเกิดที่ลาปลาตา เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2010 มีอายุ 100 ปี ถือเป็นผู้ร่วมเข้าแข่งขันฟุตบอลโลก 1930 คนสุดท้ายที่เสียชีวิต
ซิมโฟนีหมายเลข 8 (ชูเบิร์ท)

ซิมโฟนีหมายเลข 8 ในบันไดเสียง บี ไมเนอร์ () เป็นผลงานประพันธ์ของฟรันทซ์ ชูเบิร์ท เริ่มแต่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1822 แต่แล้วเสร็จเพียงสองมูฟเมนต์ จากทั้งหมดสี่มูฟเมนต์ ส่วนสองมูฟเมนต์ที่เหลือชูเบิร์ทเพียงเขียนร่างไว้ แต่ไม่ได้แต่งต่อจนเสร็จ ทั้งที่เขายังมีชีวิตอยู่ และยังประพันธ์ผลงานชิ้นอื่นๆ ต่อมาอีก 6 ปี ทำให้ซิมโฟนีชิ้นนี้ถูกเรียกว่าเป็น "ซิมโฟนีที่ยังแต่งไม่เสร็จ" (; )

ชูเบิร์ทแต่งซิมโฟนีบทนี้เพื่ออุทิศให้กับชุมชนดนตรีแห่งเมืองกราซ (Graz Music Society) ที่มอบประกาศนียบัตรเพื่อเป็นเกียรติให้กับเขาในปี ค.ศ. 1823 โดยให้มูฟเมนต์แรกอยู่ในจังหวะ 3/4 มูฟเมนต์ที่สองอยู่ในจังหวะ 3/8 ส่วนมูฟเมนต์ที่สาม เขาร่างสกอร์สำหรับเปียโนแล้วเสร็จในจังหวะ 3/4 และร่างสกอร์ฉบับสมบูรณ์สำหรับวงออร์เคสตราค้างไว้เพียง 2 หน้า ปัจจุบันยังไม่พบหลักฐานว่าชูเบิร์ทได้ร่างมูฟเมนต์ที่สี่ไว้หรือไม่

สองมูฟเมนต์ที่ชูเบิร์ทแต่งเสร็จสมบูรณ์ ประกอบด้วย

บางครั้ง อาจเรียกซิมโฟนีฉบับนี้ว่า "ซิมโฟนีหมายเลข 7" เนื่องจากซิมโฟนีหมายเลข 7 ในบันไดเสียง อี เมเจอร์ ที่เขาแต่งค้างไว้ก่อนหน้าตั้งแต่ปี ค.ศ. 1821 ก็ยังไม่เสร็จเช่นกัน ผลงานชิ้นสมบูรณ์ชิ้นสุดท้ายของชูเบิร์ท คือ ซิมโฟนีหมายเลข 6 (ในบันไดเสียง ซี เมเจอร์)
เหมา มาลินี

เหมา มาลินี ("เห-มา"; ; ) เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2491 เป็นนักแสดงบอลลีวูดเชื้อสายทมิฬ สามีของเธอ คือ ธรรมเมนทร ตัวเธอมีบุตร 3 คน เป็น ชาย 2 หญิง 1 คือ ซันนี่ เทโอล บ๊อบบี้ เทโอล และ อีศา เทโอล มีผลงานภาพยนตร์ที่สำคัญของเหมา คือ โชเล่ย์ และ baabul
Online deliberation

การพิเคราะห์ออนไลน์ คือ วาระที่เข้าร่วมเกี่ยวกับการเกิดใหม่ของ การปฏิบัติ,การวิจัย และซอร์แวร์ซึ่งทุ่มเทและ มีเป้าหมายในการสนทนาเจาะจงผ่านทางอินเทอร์เน็ต ซึ่งจะคล้ายกับ e-democracy แต่ไม่ใช่ e-democracy โดยตรง

การพิเคราะห์ออนไลน์ เป็นสหวิทยาการ และมีการปฏิบัติเช่นการให้คำปรึกษาออนไลน์ การมีสวนร่วมออนไลน์, มีการตรวจสอบ deliberative ออนไลน์, การอำนวยความสะดวกออนไลน์ , ชุมชนวิจัยออนไลน์, การโต้ตอบกับ e-learning, บอร์ดสนทนาสาธารณะในอินเทอร์เน็ต,การคุยแบบออนไลน์, การตัดสินใจกลุ่มที่ใช้ซอฟต์แวร์ร่วมกันและการสื่อสารคอมพิวเตอร์ ในรูปแบบอื่นๆ

งานในความพยายามเหล่านี้จะเชื่อมโยงกันโดยความท้าทายของการใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ในทางที่มีความคิดลึกซึ่งเพื่อเพิ่มความเข้าใจ

มีการเปิดวาระการประชุมในเรื่องของการพิจารณาเรื่อง การพิเคราะห์ทางออนไลน์ระหว่างประเทศซึ่งจัดขึ้นที่ Carnegie Mellon University ในปี 2003, Stanford University ในปี2005และ University of California, Berkeley ในปี 2008

การประชุมต่อไปจะจัดขึ้นที่มหาวิทยาลัยลีดส์, มิถุนายน 30 - 2 กรกฎาคม 2010 ผู้เข้าร่วมประชุมของปี 2005 การประชุมโหวตเพื่อสร้างสังคมระหว่างประเทศเพื่อพิจารณาออนไลน์ แต่ไม่มีองค์กรอย่างเป็นทางการ

กิจกรรมอื่น ๆ ที่น่าสนใจได้รับการสนับสนุนจาก Online deliberative Democracy Consortium
คาบสมุทรโบโซ

คาบสมุทรโบโซ () เป็นคาบสมุทรในจังหวัดชิบะ บนเกาะฮนชู ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอ่าวโตเกียว แบ่งอ่าวโตเกียวออกจากมหาสมุทรแปซิฟิก

พื้นที่ส่วนมากของคาบสมุทรเป็นเนินสูง บางพื้นที่มีความสูงกว่า 400 เมตร จากระดับน้ำทะเล ทางทิศตะวันตกของคาบสมุทรเป็นเขตที่อยู่อาศัย มีเมืองสำคัญคือ เมืองคิซาราซุ มีสะพานข้ามอ่าวโตเกียว (Tokyo Bay Aqua-Line) เชื่อมต่อระหว่างเมืองคาวาซากิ จังหวัดคานางาวะ กับเมืองคิซาราซุ จังหวัดชิบะ ทางตะวันออกของคาบสมุทรเป็นพื้นที่ราบชายฝั่งทะเล มีแม่น้ำสายสั้น ๆ เหมาะสำหรับการปลูกข้าว