seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
มงกุฎอิมพีเรียลสเตต

มงกุฎอิมพีเรียลสเตต () เป็นหนึ่งในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสถาบันพระมหากษัตริย์ในสหราชอาณาจักร มงกุฎอิมพิเรียลสเตตนี้มีการสร้างทดแทนขึ้นหลายยุคสมัยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ซึ่งรุ่นล่าสุดนี้มีลักษณะคล้ายมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดอยู่ไม่น้อย

ตัวมงกุฎนั้นมีฐานประกอบด้วยกางเขนแพตตี (cross pattée) จำนวนสี่กางเขน สลับกับเฟลอ-เดอ-ลีส์ (fleur-de-lis) หรือดอกลิลลี่จำนวนสี่ดอก ส่วนเหนือจากฐานขึ้นไปเป็นโค้งจำนวนสี่โค้งตัดกันที่มียอดเป็นด้านบนจุดตัดเป็นกางเขนอีกหนึ่ง ภายในตรงกลางมงกุฎเป็นหมวกกำมะหยี่ที่มีขอบเป็นขนเออร์มิน มงกุฎฝังด้วยอัญมณีหลายชนิดที่รวมทั้ง: เพชร 2,868 เม็ด, ไข่มุก 273 เม็ด, แซฟไฟร์ 17 เม็ด, มรกต 11 เม็ด, และทับทิม 5 เม็ด

มงกุฎอิมพิเรียลสเตตประกอบด้วยอัญมณีที่มีชื่อเสียงหลายชิ้น กางเขนบนมงกุฎฝังอัญมณีที่เรียกว่าแซฟไฟร์เซนต์เอ็ดเวิร์ดที่นำมาจากแหวน (หรือ จุลมงกุฎ) ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ, ทับทิมเจ้าชายดำ (Black Prince's Ruby) (ความจริงแล้วคือสปิเนล ที่ฝังอยู่บริเวณกางเขนด้านหน้าของมงกุฎ และเพชรคัลลินันที่ฝังด้านหน้ามงกุฎบริเวณฐาน ด้านหลังฝังด้วยแซฟไฟร์สจวตหนัก 104 กะรัต (20.8 กรัม) บนขอบ นอกจากนี้ยังมีไข่มุกของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบ็ธประดับอีกด้วย

มงกุฎนี้ทรงใช้สวมในตอนเสร็จสิ้นพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่เสด็จออกจากแอบบีเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งตามปกติแล้วอิมพีเรียลสเตตจะไม่ใช่มงกุฎที่ทรงสวมในระหว่างพระราชพิธี ยกเว้นในระหว่างพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 เพราะทรงเห็นว่ามงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดหนักเกินไป (กว่าสองกิโลกรัม)

พระราชินีนาถเอลิซาเบ็ธที่ 2ทรงมงกุฎอิมพีเรียลสเตตเป็นประจำทุกปีในการรัฐพิธีการเปิดประชุมรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งตามธรรมเนียมแล้วมงกุฎและเครื่องเพชรพลอยจะถูกนำมายังพระราชวังเวสต์มินสเตอร์โดยรถม้าต่างหากก่อนที่พระราชินีจะเสด็จพระราชดำเนินมาถึง และนำไปไว้ที่ห้องฉลองพระองค์ที่พระองค์ทรงฉลองพระองค์คลุมและทรงสวมมงกุฎ

มงกุฎอิมพีเรียลสเตตองค์ปัจจุบันนั้นสร้างขึ้นเพื่อพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 ในปี ค.ศ. 1937 โดยบริษัทการ์ราร์ด แอนด์ โค (Garrard & Co.) ที่สร้างลอกแบบมาจากมงกุฎอิมพีเรียลสเตตองค์เดิม (รูปประกอบด้านขวามือ) ที่สร้างสำหรับสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย แต่มีน้ำหนักเบากว่าและสวมสบายกว่า มงกุฎองค์ใหม่นี้มีน้ำหนักเพียง 910 กรัม ซึ่งเคยได้ถูกปรับปรุงสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระราชินีนาถเอลิซาเบ็ธที่ 2 เพื่อให้มีความเหมาะสมมากขึ้นต่อการสวมใส่โดยอิสตรี โดยลดความสูงลงประมาณ 1 นิ้ว

ในปกตินั้นพระมหากษัตริย์มักจะซ้อมสวมมงกุฎก่อนที่จะถึงเวลาเปิดรัฐพิธีเปิดประชุมสภา (ข้าราชสำนักรายงานว่าได้เห็นพระราชินีเอลิซาเบธทรงมงกุฎขณะที่เสวยพระกระยาหารเช้าและทรงอ่านหนังสือพิมพ์ในวันเปิดรัฐสภา)

โครงเดิมของมงกุฎอิมพีเรียลสเตตองค์เดิมของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1, สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 และสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียได้เก็บรักษาไว้ที่หอคอยแห่งลอนดอน เพราะความที่ใช้บ่อยมงกุฎอิมพีเรียลสเตตจึงได้รับการสร้างแทนหรือซ่อมแซมเสมอตามอายุของมงกุฎ, น้ำหนัก, รสนิยมของผู้สวม หรือจากความเสียหายที่เกิดจากการใช้งาน

มงกุฎอิมพีเรียลสเตตปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอคอยแห่งลอนดอน
สมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์

สมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์ หรือ พรีม่า () องค์กรเอกชนที่ไม่แสวงหาผลกำไร มีสมาชิกสมาคมเป็นบริษัทที่มีหรือเกี่ยวข้องกับการวิจัยและพัฒนายาใหม่หรือยานวัตกรรม และเป็นหนึ่งในสมาชิกของสมาพันธ์ผู้ผลิตเภสัชภัณฑ์นานาชาติ ( IFPMA) ซึ่งมีสมาคมด้านเภสัชภัณฑ์ต่างๆ ทั่วโลกร่วมเป็นสมาชิก

ในสมัยรัชกาลที่ 5 ในขณะนั้นโรงพยาบาลศิริราชได้ริเริ่มใช้ยาแผนปัจจุบันในประเทศไทยเป็นครั้งแรก บริษัทสมาชิกของ PReMA จึงได้เริ่มมีส่วนร่วมในงานด้านสาธารณสุขของประเทศนับแต่นั้นเป็นต้นมา ทำให้การแพทย์สมัยใหม่ การใช้ยาสมัยใหม่ เครื่องมือทางการแพทย์และวิทยาการอันทันสมัยมีเพิ่มมากขึ้น บริษัทต่างๆ ในธุรกิจอุตสาหกรรมยาจึงได้ปรึกษากันถึงความเป็นไปได้ในการที่จะก่อตั้งสมาคมขึ้นเพื่อเป็นตัวกลางในการประสานงานกับภาครัฐในหลากหลายประเด็นที่เกิดขึ้นภายในวงการเภสัชอุตสาหกรรม

ในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 มร.เฮนรี่ อาร์ โคเซ็ค ( Mr. Henry R.Koczyk ) จากบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนล ฟาร์มาซูติคอล และ มร.เลียวนาร์ด ชาน (Mr. Leonard Chan) จากบริษัท ไฟเซอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล จึงได้ขอยื่นก่อตั้ง สมาคมผลิตเภสัชภัณฑ์ หรือ PPA (Pharmaceutical Products Association) ขึ้น และก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อจาก สมาคมผลิตเภสัชภัณฑ์ มาเป็น สมาคมผู้ผลิตเภสัชภัณฑ์ PPA - (Pharmaceutical Producers Association) ในอีก 15 ปีต่อมา

สมาคมผู้ผลิตเภสัชภัณฑ์ หรือ PPA ก็ได้ถูกเปลี่ยนชื่อและตราสัญลักษณ์ใหม่เป็น PReMA (Pharmaceutical Research and Manufacturers Association) หรือ สมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์ เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2547 และใช้ชื่อนี้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

ปัจจุบันพรีม่ามีสมาชิกทั้งหมด 40 บริษัท แบ่งเป็นสมาชิกสามัญ 38 บริษัท และสมาชิกสมทบ 2 บริษัท
ซึ่งบริษัทที่จะมาเป็นสมาชิกได้ต้องเป็นบริษัทที่มุ่งเน้นด้านการวิจัยและพัฒนายาเท่านั้น

please update
พายุดาบดวลสะท้านฟ้า

พายุดาบดวลสะท้านฟ้า ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์จีนกำลังภายในเรื่อง The Duel หรือ 决战紫禁城之巅 (เจวี๋ยจั้นจื่อจินจือเตียน) นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, เจิ้ง อี้เจี้ยน, หยาง กง หยู, เจ้าเหว่ย, จาง เจียฮุย, ถัน เหย้าเหวิน ร่วมด้วย ฉี เส้าเฉียน (นักแสดงรับเชิญ) กำกับการแสดงโดย แอนดริว เลา

ในยุคราชวงศ์หมิง เมื่อข่าวการประลองยุทธระหว่าง 2 สุดยอดฝีมือ ไซมึ้งซวยเสาะ (เจิ้ง อี้เจี้ยน) กับ เฮี๊ยบโกวเซี๊ยะ (หลิว เต๋อหัว) แพร่กระจายไปทั่วยุทธภพ ส่งผลให้มีการพูดถึงการเดิมพันผลแพ้ชนะกันอย่างกว้างขวาง เมื่อข่าวดังกล่าวล่วงรู้ถึงหูของทางการ ทางการจึงได้ส่งองครักษ์เสื้อทอง เล็กเซียวหงส์ หรือ หลงหลิงจิ่ว (แปลว่า 009) (จาง เจียฮุย) และองครักษ์หญิง จินเยี่ยนจื่อ (เจ้าเหว่ย) ไปยับยั้งการประลองยุทธ แต่ในระหว่างที่กำลังเดินทางกลับมายังปักกิ่ง หลงหลงจิ่ว ได้พบเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะถูกทำร้ายบาดเจ็บ หลงหลงจิ่ว ได้พาเขามารักษาในที่ซ่อนลับ และทำให้ จินเยี่ยนจื่อ มีใจให้กับเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะ
ในช่วงเวลาเดียวกัน หลงหลงจิ่ว สืบพบว่าในวันที่ 15 กันยายน ซึ่งเป็นวันประลองยุทธซึ่งตรงกับวันไหว้พระจันทร์ จะมีมือที่สามฉวยโอกาสดังกล่าวก่อแผนการร้าย เมื่อเป็นดังนี้เขาจึงพยายามทุกวิธีที่จะล้มการประลองยุทธ แต่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว ทางออกเดียวที่พวกเขาสามารถทำได้ คือ กำหนดเงื่อนไขสำหรับผู้ที่จะเข้าชมการประลองยุทธ ด้วยการออกเหรียญของทางการให้สำหรับผู้มีสิทธิ์เข้าชมเพียง 4 คน แต่ก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะควบคุม เนื่องจากมีผู้นำเหรียญปลอมเข้ามาสวมรอยเป็นจำนวนมาก 
และแล้ววันประลองยุทธก็มาถึง ในขณะที่ ไซมึ้งซวยเสาะและเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะ กำลังปะทะฝีมืออยู่นั้น ในอีกด้านหนึ่งของพระราชวังต้องห้าม แผนการชั่วร้ายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างที่ใครคาดไม่ถึง เมื่อเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะที่ใครต่อใครคิดว่ากำลังต่อสู้กับไซมึ้งซวยเสาะอยู่ นั้น แท้จริงแล้วคือตัวปลอม ส่วนตัวจริงกำลังลอบเข้าไปในพระราชวังต้องห้าม จัดการปลิดชีพฮ่องเต้ (ถัน เหย้าเหวิน) เพื่อตนเองจะได้ขึ้นครองราชย์แทน แต่แผนการของเขาถูกสกัดกั้นจาก หลงหลงจิ่ว อย่างหวุดหวิด ท่ามกลางวงล้อมของทหารนับพัน เฮี๊ยบโกวเซี๊ยะได้รับการช่วยเหลือจากไซมึ้งซวยเสาะ ด้วยเหตุผลที่ว่าต้องการหาผู้ชนะจากการประลองยุทธอย่างเด็ดขาด การปะทะฝีมืออย่างเป็นทางการจึงเริ่มขึ้น

"The Duel" นั้น สร้างมาจาก ตอน สองนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ (決戰前後, Before and After the Duel) ในนิยายกำลังภายใน เรื่อง "เล็กเซียวหงส์" ของ โกวเล้ง นักเขียนนามอุโฆษ โดยดัดแปลงให้ตัวละครเล็กเซียวหงส์ซึ่งเป็นสายลับของวังหลวง กลายเป็น หลงหลงจิ่ว หรือแปลได้ว่า 009 ซึ่งเป็นการล้อเลียนจารชนระดับโลกคือ เจมส์ บอนด์ 007 อีกทั้งยังมีมุขตลกบางส่วนในเรื่องที่มีดนตรีประกอบสั้น ๆ เป็น เพลง "james bonds theme" อีกด้วย

แม้จะเป็นภาพยนตร์แนวกำลังภายใน แต่ก็สอดแทรกมุขตลกแบบล้อเลียนบทประพันธ์หรือภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ดังที่ได้กล่าวมา

กำกับการแสดงโดย แอนดริว เลา หรือ หลิว เหว่ยเฉียง ที่ประสบความสำเร็จมาก่อนหน้านั้นจากภาพยนตร์แนวเดียวกัน "The Storm Riders" ในปี ค.ศ. 1998 ก่อนจะมาล้มเหลวกับรายได้และคำวิจารณ์จาก "A Man Called Hero" ในปี ค.ศ. 1999 แต่ว่าในเรื่องนี้ได้เปลี่ยนบริษัทผู้สร้างมาเป็น Win's Entertainment ซึ่ง 2 เรื่องก่อนหน้านั้นเป็นบริษัท Golden Harvest
วิลเลียม คาเว็นดิช-เบ็นทิงค์ ดยุกที่ 3 แห่งพอร์ตแลนด์

วิลเลียม เฮนรี คาเว็นดิช-เบ็นทิงค์ ดยุกที่ 3 แห่งพอร์ตแลนด์ () เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรและบริเตนใหญ่ สังกัดพรรค British Wrig Party และ Tory ก่อนเป็นนายกรัฐมนตรีเคยดำรงตำแหน่งรัฐบุรุษ อาจารย์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด เมื่อพ.ศ. 2305 เมื่ออายุได้ 24 ปี ดำรงตำแหน่งเป็น มาควิสแห่งทิตช์ฟิลด์
ลอร์ดทิตช์ฟิลด์ เป็นลูกคนโตของวิลเลียม เบ็นทิงค์ ดยุคแห่งพอร์ตแลนด์ที่ 2 และดัชเชสแห่งพอร์ตแลนด์ (มาร์กาเร็ต คาเว็นดิช-ฮาร์ลีย์) และเขามีมรดกที่ได้รับจากมารดาและย่าของเขา เขาศึกษาอยู่ที่เมืองเวสต์มินสเตอร์และโบสถ์คริสต์ เมืองออกซฟอร์ด เขาถูกเลือกเพื่อเลือกที่นั่งฝ่ายค้านในสภาในปีพ.ศ. 2304 ก่อนจะเริ่มประชุม ผู้เป็นบิดา ดยุคแห่งพอร์ตแลนด์ ก็เกี่ยวข้องกับพรรค Whig โดยลอร์ดรอคกิงแฮม เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2305 ดยุคแห่งพอร์ตแลนด์ที่ 2 ผู้เป็นบิดา เสียชีวิตลง รวมอายุได้ 53 ปี ต่อมาผู้เป็นมารดาก็เสียชีวิตในวันที่ 17 กรกฎาคมพ.ศ. 2328 รวมอายุได้ 70 ปี
วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2309 ดยุคแห่งพอร์ตแลนด์ที่ 3 ได้สมรสกับโดโรเธีย คาเว็นดิช ธิดาของวิลเลียม คาเว็นดิช ดยุคแห่งเดวอนไชร์ที่ 4 และดัชเชสแห่งเดวอนไชร์ (ชาร์ลอต บอยส์) มีบุตรและธิดารวม 6 คน ดังนี้
เจ็ดศาสตรา

เจ็ดศาสตรา อาจหมายถึง
อุลตร้าแมนแม็กซ์

อุลตร้าแมนแม็กซ์ () เป็นทีวีซีรีส์ชุดที่ 21 ของทีวีซีรีส์อุลตร้าซีรีส์ ถัดจากซีรีส์อุลตร้าแมนเน็กซัส เป็นการนำเนื้อหาอุลตร้าแมนภาคแรกมาทำรูปแบบใหม่และการนำสัตว์ประหลาดของเหล่าพี่น้องอุลตร้ามาทำใหม่ในบางส่วนและการเนื้อเรื่องถูกเปลี่ยนไปตามสมัยในปัจจุบันโดยออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2005 และจบลงในวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 2006 ทางช่อง CNB รวมทั้งสิ้น 39 ตอน

ในประเทศไทยได้ซื้อลิขสิทธิ์โดยบริษัท ดรีม เอกซ์เพรส (เดกซ์) จำกัด โดยจำหน่ายในรูปแบบ VCD และ DVD มีการออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ในรายการ ช่อง 5 การ์ตูนฮิต ทุกวันเสาร์เวลา 7.40 น. - 8.00 น. , ทางช่องดีทีวีทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 08.30-09.00 น. และฉายซ้ำในเวลา 14.30-15.00 น. , ช่องการ์ตูนคลับแชนแนล เวลา 17.30-18.00 น. และ ช่อง ซุปเปอร์ บันเทิง (ทรูวิชั่นส์ช่อง 70) วันพฤหัสดี - ศุกร์ เวลา 18.00-18.30น.

ในอนาคตอันใกล้นี้เหล่าสัตว์ประหลาดในอดีตที่เคยสูญหายไปแล้วในอดีตได้กลับมาออกอาละวาดอีกครั้งและสร้างความเสียหายให้กับโลก จึงทำให้มีการจัดตั้งองค์กร UDF (UNITED DEFENSE FEDERATION) ขึ้นมา

องค์กร UDF ได้จัดตั้ง TEAM DASH (DEFENSE ACTION SQUAD HEROES) ขึ้นเพื่อคอยกำจัดสัตว์ประหลาดที่มารุกรานโลกแต่ยามใดที่ทีมแดช ไม่สามารถสู้ได้ เมื่อนั้นจะมีการปรากฏตัวของยอดมนุษย์แห่งแสงสว่างจากาแล็คซี่ นาม"อุลตร้าแมน แม็กซ์"

ร้องโดย TEAM DASH with Project DMM
เครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร

เครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร () หมายถึงกกุธภัณฑ์ต่างๆ ที่ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรและพิธีที่เป็นทางการใหญ่ๆ อื่น เครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักรหมายถึงสิ่งต่อไปนี้: มงกุฎ, คทาที่มีกางเขนหรือนกพิราบ, ลูกโลกประดับกางเขน (Orb หรือ globus cruciger), ดาบ, แหวน, เดือย, ฉลองพระองค์โคโลเบียมซินโดนิสทูนิค (Colobium sindonis), ฉลองพระองค์ดาลเมติคทูนิค (dalmatic), กำไลอาร์มิลล์ (armill) และเสื้อคลุม และกกุธภัณฑ์อื่นๆ ที่ใช้ในพิธี

กกุธภัณฑ์หลายชิ้นมีที่มาจากสมัยก่อนการปฏิรูปศาสนา และมีความหมายทั้งทางศาสนาและทางการราชาภิเษก เช่นฉลองพระองค์ต่างๆ ที่มีลักษณะคล้ายกับเสื้ออาล์บ (alb) ของนักบวชหรือเสื้อดาลเมติค  (dalmatic) ที่สวมโดยบาทหลวง แต่การตีความหมายว่าการทรงฉลองพระองค์เช่นนี้ว่าเป็นการบ่งถึงพระมหากษัตริย์ทรงเป็นบุคคลในศาสนาก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ในบรรดานักวิชาการทางคริสต์ศาสนวิทยา

เครื่องราชกกุธภัณฑ์ชุดที่เก่าที่สุดที่มีมาตั้งแต่สมัยแองโกล-แซ็กซอนสูญหายไปในหนองไม่ไกลจากเดอะวอช (The Wash) ในอีสต์แองเกลียในปี ค.ศ. 1216 ในรัชสมัยของ สมเด็จพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ แต่ไม่ทั้งหมดและเหลือแต่เพียงมงกุฎที่กล่าวกันว่าเป็นของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราชและของพระราชินีอิดิธแห่งเวสเซ็กซ์ที่มีอยู่ต่อมาจนปี ค.ศ. 1649 เครื่องราชกกุธภัณฑ์ชุดใหม่ที่แทนสิ่งที่หายไปทำขึ้นไม่นานนักหลังจากนั้น รวมทั้งจุลมงกุฎของลูเอลเล็น (Llywelyn) เจ้าชายแห่งเวลส์ (ไม่ใช่ตำแหน่งเจ้าชายแห่งเวลส์) ในปี ค.ศ. 1284 กกุธภัณฑ์ชุดใหม่ถูกโจรกรรมจากแอบบีเวสต์มินสเตอร์ในปี ค.ศ. 1303 แต่ก็ได้คืนมาเพียงไม่กี่วันหลังจากนั้นเมื่อพบว่าถูกนำมาตั้งแสดงอยู่หน้าร้านขายเครื่องเพชรพลอย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1303 เครื่องราชกกุธภัณฑ์จึงถูกนำไปเก็บไว้ในหอคอยแห่งลอนดอน

หลังจากการก่อตั้งเครือจักรภพในปี ค.ศ. 1649 โอลิเวอร์ ครอมเวลล์หลอมเครื่องราชกกุธภัณฑ์ที่หลอมได้แทบทั้งหมด เมื่อมาถึงสมัยการฟื้นฟูราชวงศ์ของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ และสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1660 เครื่องราชกกุธภัณฑ์เกือบทั้งหมดก็ต้องสร้างใหม่สำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระองค์ แม้ว่าจะมีการพยายามหาคืนนอกไปจากทองบางส่วนที่ถูกหลอมและพลอยบางชิ้นที่พบแล้วสิ่งที่เหลืออยู่ทั้งชิ้นจากก่อนสมัยสงครามกลางเมืองก็มีแต่เพียงดาบสามเล่มและช้อนคันหนึ่ง รายละเอียดของสิ่งที่สูญหายไปได้รับการบันทึกในรายการที่อนุมัติให้ทำโดยรัฐสภาในปี ค.ศ. 1649
บัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ด

บัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ด หรือ บัลลังก์พระเจ้าเอ็ดเวิร์ด หรือ บัลลังก์ราชาภิเษก () บัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ดเป็นพระราชบัลลังก์ที่ใช้ประทับโดยพระมหากษัตริย์อังกฤษในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ที่สร้างตามพระราชโองการของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 โดยให้มีที่ใส่หินแห่งสโคน (Stone of Scone) ซึ่งเป็นหินสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ที่เดิมเก็บไว้แอบบีสโคน (Scone Abbey) ที่พระองค์ทรงยึดมา พระราชบัลลังก์มาได้รับชื่อภายหลังตามพระนามของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพผู้เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษพระองค์เดียวที่ได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ ตัวบัลลังก์เก็บไว้ที่ชาเปลเซนต์เอ็ดเวิร์ดในแอบบีเวสต์มินสเตอร์
พระมหากษัตริย์อังกฤษและพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรทุกพระองค์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1308 ต่างก็ประทับบนบัลลังก์นี้เมื่อได้รับการสวมมงกุฎอย่างเป็นทางการยกเว้นพระราชินีนาถแมรีที่ 1 ผู้ทรงเลือกประทับบนบังลังก์ที่ได้รับการประทานจากพระสันตะปาปา และพระราชินีนาถแมรีที่ 2 ผู้ประทับบนบังลังก์ที่สร้างเลียนแบบบัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ด วาระสุดท้ายที่บัลลังก์นี้ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์คือในพระราชวโรกาสที่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษกในปี ค.ศ. 1953

บัลลังก์เป็นเก้าอี้หลังตรงแบบกอธิคทำจากไม้โอ้คโดยช่างไม้ชื่อมาสเตอร์วอลเตอร์ผู้ได้รับค่าจ้างเป็นจำนวน 100 ชิลลิง ตัวบัลลังก์ตั้งอยู่บนสิงห์ปิดทองสี่ตัวซึ่งเป็นส่วนที่ได้รับการซ่อมแซมในปี ค.ศ. 1727 แทนสิงห์ที่มาเพิ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ภายไต้ที่นั่งเป็นช่องสำหรับวางหินแห่งสโคนจนกระทั่งปี ค.ศ. 1996 เมื่อถูกส่งคืนไปยังสกอตแลนด์โดยมีข้อแม้ว่าต้องถูกส่งกลับในโอกาสที่จะมีพระราชพิธีบรมราชาภิเษกครั้งต่อไป
บัลลังก์ครั้งหนึ่งอาจจะทาสีสดใสและปิดทอง—และเชื่อกันว่ามีพระบรมฉายาลักษณ์ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพอยู่บนด้านหลังของบัลลังก์ แต่ในปัจจุบันเป็นแต่เพียงไม้เปล่าๆ ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ที่ผ่านมาก็มีนักท่องเที่ยว, นักแสวงบุญ และเด็กร้องเพลงสวดในแอบบีช่วยกันสลักกราฟฟิตีบนบัลลังก์ และบางส่วนของลวดลายแกะสลักด้านหลังบัลลังก์ก็ถูกเฉือนออกไป

ในระหว่างแปดร้อยปีที่ผ่านมาบัลลังก์ถูกนำออกจากแอบบีเวสต์มินสเตอร์เพียงสองครั้ง ครั้งแรกในการนำไปทำพิธีในท้องพระโรงของพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ในโอกาสที่โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าผู้พิทักษ์แห่งอังกฤษ และครั้งที่สองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อถูกย้ายหนีภัยจากสงครามไปไว้ที่มหาวิหารกลอสเตอร์

ในปัจจุบันพระราชบัลลังก์ตั้งอยู่ในที่ที่ปลอดภัยไม่ไกลจากที่บรรจุพระบรมศพของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 และนำออกมาตั้งในบริเวณแท่นบูชาเอกเมื่อมีพระราชพิธีบรมราชาภิเษก
วิทยา บุรณศิริ

วิทยา บุรณศิริ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในคณะรัฐมนตรีคณะที่ 60 ของไทย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พรรคเพื่อไทย อดีตรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย และอดีตประธานคณะกรรมการประสานงานพรรคร่วมรัฐบาล

วิทยา บุรณศิริ เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2503 ณ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรของนายวิทูรและนางถาวร บุรณศิริ นายวิทยาจบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาศิลปศาสตร์ จากสถาบันราชภัฏพระนครศรีอยุธยา และจบปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง

วิทยาเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพรรคไทยรักไทย ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2544 และ พ.ศ. 2548 ก่อนที่พรรคจะถูกยุบในปี พ.ศ. 2550 จึงย้ายไปพรรคพลังประชาชน และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และดำรงตำแหน่งเป็นประธานวิปรัฐบาลในสมัยที่นายสมัคร สุนทรเวช และนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ เป็นนายกรัฐมนตรี ต่อมาพรรคถูกยุบ วิทยาจึงย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อไทย

ต่อมาได้เกิดการเปลี่ยนขั้วทางการเมืองของพรรคร่วมรัฐบาลเดิม และกลุ่มเพื่อนเนวินซึ่งเดิมสังกัดพรรคพลังประชาชน ทำให้พรรคประชาธิปัตย์ได้เป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล มีนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นนายกรัฐมนตรี และพรรคเพื่อไทยเป็นฝ่ายค้าน ทำให้วิทยาดำรงตำแหน่งเป็นประธานวิปฝ่ายค้าน

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2553 วิทยาได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 ยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่ง กรรมการบริหารพรรคเพื่อไทย

ในปี พ.ศ. 2554 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิกตอเรีย

มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิกตอเรีย () เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร เป็นมงกุฎองค์เล็ก (แต่ไม่ถือว่าเป็นจุลมงกุฎเพราะเป็นมงกุฏของกษัตรีย์)

“มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิกตอเรีย” เป็นมงกุฏที่สร้างขึ้นตามพระบรมราชโองการของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ในปีค.ศ. 1870 และเป็นมงกุฎที่มีความสำคัญต่อพระองค์มากที่สุด เมื่อเสด็จสวรรคตก็มิใช่มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดหรือมงกุฎอิมพีเรียลสเตท ที่เป็นมงกุฏที่ได้วางบนหีบพระบรมศพแต่เป็น “มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรีย” ของพระองค์เอง

หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต เจ้าชายพระราชสวามีในปี ค.ศ. 1861 แล้วสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียก็ทรงมีความโทมนัส จนไม่ทรงสามารถประกอบพระราชภารกิจทางการได้ ในที่สุดก็ทรงหันหลังให้แก่สังคมอยู่เป็นเวลานานตั้งแต่พระสวามีสิ้นพระชนม์พระองค์ก็ทรงเครื่องทรงแม่หม้ายจนตลอดพระชนม์ชีพ การที่ทรงทิ้งพระราชภารกิจทำให้ทรงเริ่มขาดความนิยมจากประชาชนจนในที่สุดทางรัฐบาลต้องพยายามหว่านล้อมให้พระองค์กลับมาปฏิบัติพระราชภารกิจตามที่ทรงเคยทำมาในปีค.ศ. 1870 เมื่อเสด็จกลับมาแล้วก็ไม่มีพระราชประสงค์ที่จะใช้มงกุฎอิมพีเรียลสเตทอีกในพิธีที่เป็นทางการอีก ซึ่งอาจจะเป็นเพราะน้ำหนักของมงกุฎและความไม่สะดวกที่จะทรง และอาจจะเป็นได้ว่าถ้าทรงมงกุฎอิมพีเรียลสเตทแล้วก็จะทำให้ไม่สามารถคลุมพระเกศาด้วยผ้าคลุมแม่หม้ายได้ พระองค์จึงมีพระราชโองการให้สร้างมงกุฎใหม่ขึ้นแทนที่ ซึ่งใช้ประโยชน์ได้ทั้งในการทำพระราชพิธีที่เป็นทางการ และในการทรงเครื่องทรงแม่หม้ายตามพระราชประสงค์ส่วนพระองค์

การออกแบบเป็นไปตามการออกแบบมงกุฎของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ที่ประกอบด้วยโค้งครึ่งวงกลมสี่โค้งที่มียอดเหนือจุดที่โค้งตัดกัน โค้งแต่ละโค้งแล่นขึ้นไปยังลูกโลกซึ่งรองรับกางเขนแพตตี (cross pattée) ที่ตั้งอยู่บนขอบฐานของมงกุฎ ระหว่างกางเขนก็สลับกับสัญลักษณ์ดอกลิลลี (fleur-de-lis) แต่เพราะขนาดของมงกุฎที่เล็กมาก (เส้นผ่าศูนย์กลาง 9 เซนติเมตร สูง 10 เซนติเมตร) ภายในจึงไม่มีกำมะหยี่ที่เป็นหมวกเช่นมงกุฎอื่นๆ ตัวมงกุฎสร้างโดยบริษัทอาร์และเอส การ์ราร์ด

มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรียสร้างด้วยเงินฝังด้วยเพชร 1,187 เม็ด เพชรเป็นสิ่งที่แม่หม้ายสามารถใช้ได้ แต่ห้ามใช้อัญมณีที่เป็นสี เพชรที่ใช้ฝังมาจากสร้อยพระศอของพระองค์เอง

พระราชินีนาถวิคตอเรียใช้มงกุฎนี้ครั้งแรกในการเปิดประชุมรัฐสภาที่ตึกรัฐสภาเวสต์มินสเตอร์เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1871 และหลังจากนั้นก็ทรงสวมในพระราชพิธีต่างๆ ที่ต้องมีการสวมมงกุฎ

มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรีย สำหรับตามทางการแล้วเป็นพระราชสมบัติส่วนพระองค์ของพระราชินีนาถวิคตอเรียมิได้เป็นของสถาบันพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ฉะนั้นจึงมิได้เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร แต่ในพินัยกรรมของพระองค์ทรงทิ้งมงกุฎให้กับสถาบันพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรฉะนั้นจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์โดยปริยาย

ต่อมาสมเด็จพระราชินีอเล็กซานดราในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงใช้ในบางโอกาส และหลังจากนั้นก็ใช้โดยพระราชินีองค์ต่อมาสมเด็จพระราชินีแมรี แต่หลังจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 พระสวามีเสด็จสวรรคตแล้วพระองค์ก็ทรงเลิกใช้ เมื่อพระราชินีองค์ใหม่สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธทรงตัดสินพระทัยที่จะไม่ใช้มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรีย มงกุฎนี้ก็ถูกนำไปเก็บไว้ที่หอคอยแห่งลอนดอนในปี ค.ศ. 1937
แอ็กเซล

แอ็กเซล (; ) เป็นตัวละครในเกมชุดร็อคแมน X เป็นตัวละครความลับอีกคนหนึ่งซึ่งไม่ทราบว่าใครสร้าง แต่ความสามารถเป็นเลิศคือการหลบ, การยิงอย่างแม่นยำ, การกอบปี้ DNA ของศัตรูได้ ความลับสุดยอดที่ยังสรุปไม่ได้ คงต้องรอข้อมูลจากแคปคอมเท่านั้น

เรื่องราวของแอ็กเซลผู้นี้เริ่มจากร็อคแมน X7ชึ่งเมื่อก่อนอยู่ในกลุ่ม Red Alert หัวหน้ากลุ่มชื่อ เรด เป็นคนที่แอ็กเซลนับถือมากที่สุดจนมีการก่อจลาจลทำให้แอ็กเซลถูกทิ้งและหนีออกมาจนเจอกับซีโร่ ซึ่งก็ตามไปที่อีเร็กกูล่าฮันเตอร์เจอกับ X ซึ่งเจอกับแล้วก็ถูกจับกุมแต่ได้ซีโร่อธิบายให้ X ฟังจนช่วยไว้และก็ได้เข้ารวมกับซีโร่เพื่อช่วยโลก แต่ทว่าเรดถูกซิกม่าจับตามองอยู่ จนในที่สุดแอ็กเซลต้องสู้กับเรดจนเรดหายไปจากกองซากฐานซิกม่าที่ทับถมอยู่ และเมื่อสู้กับซิกม่าก็ได้แอบใช้ DNA ของเรดหลอกให้ซิกม่าเข้ามาใกล้จนยิงใส่หน้าผากจนตกลงเหวไป แล้ว X ยังไม่ค่อยไว้ใจแต่บอกว่า"ฝีมือใช้ได้"เท่านั้น

และในภาคร็อคแมน X8เหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อได้ข่าวว่ามีคนสร้างเรพลิบรอยที่สามารถใช้ DNA ได้นั้นคือ ลูมินี่ ทำให้เขาสงสัยว่าใช่เขาที่สร้างเราหรื่อเปล่า และเมื่อรู้ไม่นานในฐานบนดวงจันทร์ได้เขาสู้กับลูมินี่จนได้รู้ว่าเขาคือต้นแบบซึ่งอธิบายได้ว่าเขาลูมินี่เลียนแบบในตัวเขาโดยลอกต้นแบบมาทำหุ่นยนต์สงครามแทน รู้เช่นนี้ แอ็กเซลถึงกับแค้นใจที่ลูมินี่ทำแบบนี้ จนสุดท้ายแอ็กเซลโดยอะไรบางอย่างที่ลูมินี่ทิ้งเอาไว้และอื่นๆ ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าจะมี ร็อคแมน X9 หรือไม่ ในร็อคแมน ZX Adventเซเบอร์เอลฟ์ในไลย์ฟเมตัล A คือแอ็กเซลความสามารถสูงกว่าตัวเก่าเมื่อ 300 ปีก่อนผู้สร้างคือ มาสเตอร์ อัลเบอร์

ชื่อเกราะ:White Axl

AT:A บัสเตอร์

Ultimate AT:-

ความสามารถอื่นๆ:ขณะใช้ DNA ไม่ลด,ยิงเหาะได้นาน

Helmet Part:-

Body Part:-

Arm Part:-

Leg Part:-

อื่นๆ :-
สงครามต่อต้านการก่อการร้าย

สงครามต่อต้านการก่อการร้าย () เป็นคำที่ใช้ทั่วไปกับการทัพทางทหารระหว่างประเทศซึ่งเริ่มต้นอันเป็นผลมาจากวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ต่อสหรัฐอเมริกา การทัพครั้งนี้มีเป้าหมายเพื่อกำจัดอัลกออิดะห์และองค์การก่อการร้ายอื่น ๆ สหราชอาณาจักร ประเทศสมาชิกนาโต้อื่น และประเทศนอกกลุ่มนาโต้เข้าร่วมในความขัดแย้งนี้ด้วยเช่นกัน

คำว่า "สงครามต่อต้านการก่อการร้าย" นี้ ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช แห่งสหรัฐอเมริกา ใช้เป็นคนแรกเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2544 รัฐบาลบุชและสื่อตะวันตกได้ใช้คำดังกล่าวหมายถึงการต่อสู้ทางทหาร การเมือง ชอบด้วยกฎหมาย และเชิงความคิดทั่วโลก โดยมุ่งเป้าทั้งองค์การที่ถูกระบุว่าเป็นผู้ก่อการร้ายและรัฐบาลที่ถูกกล่าวหาว่าสนับสนุนการก่อการร้าย

จุดกำเนิดของอัลกออิดะห์ในฐานะเครือข่ายที่ปลุกปั่นการก่อการร้ายทั่วโลกและฝึกผู้ปฏิบัติการสามารถสืบย้อนไปได้ถึงสงครามในอัฟกานิสถานของโซเวียต (ธันวาคม 2522 – กุมภาพันธ์ 2532) สหรัฐอเมริกาสนับสนุนกองโจรมุญาฮิดีนอิสลามต่อกองทัพสหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐประชาธิปไตยอัฟกานิสถาน ในเดือนพฤษภาคม 2539 กลุ่มแนวร่วมอิสลามโลกเพื่อญิฮาดต่อต้านยิวและครูเสด (WIFJAJC) ที่ได้รับการสนับสนุนโดยอุซามะฮ์ บิน ลาดิน และภายหลังปฏิรูปเป็นอัลกออิดะห์ เริ่มต้นตั้งฐานปฏิบัติการขนาดใหญ่ในอัฟกานิสถาน ซึ่งรัฐบาลฏอลิบานที่เป็นอิสลามสุดโต่งเถลิงอำนาจในปีเดียวกันนั้น ในเดือนกุมภาพันธ์ 2542 อุซามะฮ์ บิน ลาดินลงนามในฟัตวาห์ ในฐานะผู้นำอัลกออิดะห์ ประกาศสงครามต่อชาติตะวันตกและอิสราเอล ต่อมา ในเดือนพฤษภาคม ปีเดียวกัน อัลกออิดะห์เผยแพร่วิดีทัศน์ประกาศสงครามต่อสหรัฐอเมริกาและชาติตะวันตก

หลังเหตุระเบิดสถานทูตสหรัฐอเมริกาในเคนยาและแทนซาเนีย ประธานาธิบดีบิล คลินตันแห่งสหรัฐอเมริกาเปิดฉากปฏิบัติการอินฟินิทรีช (Operation Infinite Reach) การทัพทิ้งระเบิดในซูดานและอัฟกานิสถานต่อเป้าหมายที่สหรัฐยืนยันว่าเกี่ยวข้องกับ WIFJAJC แต่ประเทศอื่นตั้งคำถามว่า โรงงานผลิตยาในซูดานถูกใช้เป็นโรงงานการสงครามเคมีหรือไม่ โรงงานดังกล่าวผลิตยาต้านมาลาเรียในภูมิภาคเป็นจำนวนมาก และราว 50% ของความต้องการยาในซูดาน การโจมตีดังกล่าวไม่สามารถสังหารผู้นำ WIFJAJC หรือฏอลิบานได้แม้แต่คนเดียว

ต่อมาเป็นแผนลับโจมตีสหัสวรรษ พ.ศ. 2543 ซึ่งรวมความพยายามวางระเบิดท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส ในเดือนตุลาคม 2543 เกิดเหตุวางระเบิดยูเอสเอส "โคล" ตามด้วยวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544