seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ปลาการ์ตูนแดง

ปลาการ์ตูนแดง หรือ ปลาการ์ตูนแก้มหนาม () เป็นปลาน้ำเค็มขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Premnas biaculeatus" จัดอยู่ในวงศ์ปลาสลิดหิน (Pomacentridae) วงศ์ย่อยปลาการ์ตูน (Amphiprioninae) จัดเป็นปลาการ์ตูนเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล "Premnas" ซึ่งแตกต่างไปจากปลาการ์ตูนชนิดอื่น ๆ ที่อยู่ในสกุล "Amphiprion"

สิ่งที่ทำให้ปลาการ์ตูนแดงมีความแตกต่างจากปลาการ์ตูนชนิดอื่น ๆ คือ บริเวณแก้มหรือแผ่นปิดเหงือกมีหนามยื่นออกมาจากตรงกลาง อยู่เหนือริมฝีปากเล็กน้อยขึ้นไปจนถึงบริเวณใต้ดวงตา ซึ่งสามารถสังเกตได้ด้วยตาเปล่า

มีลักษณะลำตัวแบนกว้าง มีโครงสร้างที่ค่อนข้างใหญ่กว่าปลาการ์ตูนชนิดอื่น ๆ โดยเฉพาะปลาเพศเมียที่โดยปกติจะมีขนาดใหญ่กว่าเพศผู้อยู่แล้ว และมีสีที่คล้ำกว่า ครีบอกมีขนาดใหญ่ ลำตัวมีสีแดงก่ำ บริเวณแผ่นปิดเหงือก กึ่งกลางลำตัว และโคนหาง มีแถบสีขาวพาด สีของปลาการ์ตูนแดงค่อนข้างหลากหลาย ในปลาขนาดเล็กจะมีตั้งแต่สีแดงสดจนถึงแดงก่ำ และจะค่อย ๆ เข้มขึ้นจนปลาเจริญเติบโตเต็มที่ ขณะที่บางตัวในขนาดเล็กจะมีแต้มสีดำบริเวณตามครีบต่าง ๆ และจะจางหายไปเมื่อปลาโตขึ้น

จัดเป็นปลาการ์ตูนที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง โดยมีความยาวเต็มที่ประมาณ 17 เซนติเมตร มีอุปนิสัยก้าวร้าวห่วงถิ่นค่อนข้างมาก

พบแพร่กระจายพันธุ์ในทะเลเขตอินโด-แปซิฟิกจนถึงเกาะไต้หวัน เช่น เกาะสุมาตราในอินโดนีเซีย และเกรต แบร์ริเออร์ รีฟ ในออสเตรเลีย เป็นต้น โดยจะอาศัยอยู่กับดอกไม้ทะเลชนิด "Entacmaea quadricolor" เพียงชนิดเดียวเท่านั้น

ซึ่งปลาการ์ตูนแดงในเริ่มแรกที่มีการค้นพบและทำการอนุกรมวิธาน ถูกเข้าใจว่าเป็นปลาในวงศ์เดียวกับปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae) โดยถูกจับได้ในปี ค.ศ. 1790 ที่อินดีสตะวันออก ซึ่งก็คือ ประเทศอินโดนีเซียในปัจจุบัน หลังจากนั้นเมื่อมีการศึกษาเพิ่มเติมขึ้น ก็ถูกเปลี่ยนไปใช้สกุลใหม่และชื่อชนิดใหม่ไปมา จนกระทั่งมาใช้ชื่อสกุลอย่างในปัจจุบัน เมื่อปี ค.ศ. 1817 และชื่อเก่าก็กลายเป็นชื่อพ้องหรือยกเลิกใช้ไป

นอกจากนี้แล้ว ปลาการ์ตูนแดงที่อาศัยอยู่บริเวณเกาะสุมาตรา จะมีอยู่กลุ่มหนึ่ง ที่มีลายสีเหลืองเจือด้วยสีฟ้าอ่อนแทนด้วยแถบสีขาว และแถบสีเหลืองนี้จะไม่จางหายไปเมื่อปลาที่พบในแหล่งอื่น ตรงกันข้าม เมื่อปลามีอายุมากขึ้นแถบดังกล่าวจะมีสีเข้มขึ้นด้วย ซึ่งปลาในลักษณะนี้ถูกเรียกกันในแวดวงปลาสวยงามว่า "ปลาการ์ตูนทอง" ซึ่งในปี ค.ศ. 1904 ปลาการ์ตูนทองเคยถูกแยกออกเป็นชนิดใหม่ในชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Premnas epigrammata" ด้วย

นอกจากนี้แล้วในธรรมชาติ ยังพบปลาการ์ตูนบางตัวที่คาดว่าเป็นลูกผสมระหว่างปลาการ์ตูนแดงกับปลาการ์ตูนมะเขือเทศ ("Amphiprion frenatus") ด้วยในบริเวณทะเลฟิลิปปิน โดยมีสีสันเหมือนปลาการ์ตูนแดงทุกประการ แต่มีครีบต่าง ๆ สั้นกว่ารวมถึงหนามบริเวณแก้มด้วย

อนึ่ง ปลาการ์ตูนแดงในตู้เลี้ยงจะมีพฤติกรรมที่แตกต่างจากธรรมชาติ คือ ยอมรับดอกไม้ทะเลได้มากชนิดขึ้น เช่น "Macrodactyla doreensis", "Heteractis malu", "H. magnifica", "Crytodendrum adhaesivum" แต่กระนั้นก็ขึ้นอยู่กับนิสัยปลาแต่ละตัวด้วย
เทศบาลตำบลทางพูน

เทศบาลตำบลทางพูน ตั้งอยู่ใน อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครศรีธรรมราช ระยะทางจากอำเภอ 10 กม. พื้นที่ทั้งหมด จำนวน 25,625 ไร่ หรือประมาณ 41.004 ตารางกิโลเมตร
ตำบลทางพูน เดิมมาจากคำว่า " ทองพูน " โดยสภาพเดิมเป็นพื้นที่ชายทะเล ทรายได้สาดมากองเนินทราย เมื่อมองจากทะเลไกล ๆ แสงสว่างจะสาดต้องเม็ดทรายมองเห็นเป็นสีทอง ทำให้เห็นเสมือน ทองพูน อยู่จำนวนมาก ผู้สัญจรผ่านไปมาจึงเรียกพื้นที่นี้ว่า " ทองพูน " ต่อมาคนจึงเรียกเพี้ยนเป็น ทางพูน ปัจจุบันตามความเป็นมา เนื่องจากสมัยรัชกาลที่ 5 ได้เสด็จประพาสตามหัวเมือง เพื่อเยี่ยมเยือนราษฎร ได้เสด็จผ่านตำบลทางพูน โดยในการเสด็จแต่ละครั้งจะมี ทหารรวมพลมาเป็นขบวน สมัยก่อนเรียก "ทางพล" ต่อมาแปลงเป็น "ทางพูน" องค์การบริหารส่วนตำบลทางพูน โดยกระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล ตามมาตรา 40 และ มาตรา 41 แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและ เทศบาล พ.ศ. 2537 ครั้งที่ 2 จำนวน 2,143 แห่งโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 113 ตอนที่ 9 ง ลงวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539 โดยให้มีการเลือกตั้งสมาชิก ในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2539 ต่อมาได้มีการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลทางพูน เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยได้กำหนดให้มีการเลือกตั้ง นายกเทศมนตรีและ สมาชิกสภาเทศบาล ในวันที่ 31 สิงหาคม 2551
เป็นที่ลุ่มน้ำท่วมขังพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าพรุ สภาพป่าเสื่อมโทรมดินเปรี้ยวปลูกพืชไม่ค่อยได้ผล มีบางส่วนเป็นเนินทรายยาวตลอดตามถนน สายนคร - สงขลา
เทศบาลตำบลทางพูน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
เทศบาลตำบลทางพูนประกอบด้วยชุมชน 7 ชุมชน
การเชื่อมอาร์ค

การเชื่อมอาร์ค (Arc welding) เป็นการเชื่อมโลหะชนิดหนึ่งที่ใช้ไฟฟ้าเป็นแหล่งกำเนิดเพื่อใช้สร้างอาร์คไฟฟ้าระหว่างลวดเชื่อมและฐานโลหะ แหล่งพลังงานสามารถเป็นได้ทั้งไฟฟ้ากระแสตรง (DC) หรือ ไฟฟ้ากระแสสลับ (AC) และใช้ได้ทั้งแบบขั้วเชื่อมและลวดเชื่อม การเชื่อมชนิดนี้ต้องใส่อุปกรณ์ป้องกันแก๊ส ไอระเหย และขี้เชื่อม
Free Art License

Free Art License เป็นสัญญาอนุญาตแบบกอปปีเลฟต์ ถูกก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2543 สัญญาอนุญาตนี้ที่อนุญาตให้สิทธิที่จะได้อย่างเสรี สามารถคัดลอก แจกจ่าย และดัดแปลงผลงานสร้างสรรค์โดยไม่ต้องอนุญาต
เทศบาลตำบลพรหมโลก

เทศบาลตำบลพรหมโลก มีพื้นที่ 12.92 ตารางกิโลเมตร รวมพื้นที่ หมู่ที่ 1,2 (ทั้งหมด) 3,4,5,8 (บางส่วน) ของตำบลพรหมโลก และหมู่ที่ 1,2 (ทั้งหมด) 3,4 (บางส่วน) ของตำบลบ้านเกาะ อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช

พรหมโลก เป็นชื่อตำบลขึ้นอยู่กับอำเภอเมือง ซึ่งในท้องที่นี้มีเทือกเขานครศรีธรรมราช (เทือกเขาหลวง) ทอดผ่านและมีน้ำตกอยู่หลายแห่ง โดยหนึ่งในจำนวนนี้คือ น้ำตกพรหมโลก โดยไม่ทราบแน่ชัดว่าผู้ใดเป็นผู้ตั้งชื่อ ซึ่งมีความหมายว่า เป็นน้ำตกในโลกแห่งพรหม เมื่อมีการกำหนดเขตการปกครองท้องที่ เมื่อ พ.ศ. 2462 ทางราชการจึงได้เอาชื่อน้ำตกมาเป็นชื่อตำบล เรียกว่า ตำบลพรหมโลก และต่อมาในวันที่ 9 สิงหาคม 2517 ได้จัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้น โดยอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนที่มาติดต่อราชการ จึงได้รวมตำบลพรหมโลก ตำบลบ้านเกาะ และตำบลอินคีรี เข้าเป็น กิ่งอำเภอพรหมคีรี โดยใช้อาคารศาลาการเปรียญวัดพรหมโลก เป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอเป็นการชั่วคราว ซึ่งอยู่ในท้องที่ ตำบลพรหมโลก และได้ยกฐานะเป็น อำเภอพรหมคีรี ขึ้นในวันที่ 13 กรกฎาคม 2524 ต่อมาได้ประกาศจัดตั้งเป็นสุขาภิบาล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2531 ตามประกาศใน ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 105 ตอนที่ 107 ลงวันที่ 7 กรกฎาคม 2531 มีพื้นที่ 12.92 ตารางกิโลเมตร รวมพื้นที่ หมู่ที่ 1,2 (ทั้งหมด) 3,4 (บางส่วน) ของตำบลบ้านเกาะ ก่อนยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ตามประกาศใน ราชกิจจานุเบกษา ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 โดยมีพื้นที่ในความรับผิดชอบทั้งสิ้น 12.92 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากรในปัจจุบัน (ณ เดือนเมษายน 2551) จำนวน 6,599 คน แยกเป็นเพศชาย 3,259 คน เพศหญิง 3340 คน จำนวนครัวเรือน 1,987 ครัวเรือน

เทศบาลตำบลพรหมโลก มีลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่มและที่ราบเชิงเขา มีคลองไหลผ่านในพื้นที่ของเทศบาลจำนวน 2 สาย ได้แก่ คลองปลายอวน และคลองนอกท่า ซึ่งมีต้นแหล่งน้ำจากเทือกเขาหลวง เทศบาลตำบลพรหมโลกตั้งอยู่ห่างจากฝั่งทะเลทางด้านอ่าวไทย ทางทิศตะวันออก ประมาณ 40 กิโลเมตร เนื่องจากจังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ใกล้เคียงกับเส้นศูนย์สูตรและคาบสมุทร ซึ่งมีเทือกเขานครศรีธรรมราช อยู่ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมเมืองร้อน ภูมิอากาศในเขตเทศบาลจึงมี 2 ฤดู คือ ฤดูร้อน และฤดูฝน กล่าวคือ ฤดูร้อน อยู่ในระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน อากาศค่อนข้างร้อนตลอดฤดูกาล ส่วนฤดูฝน แบ่งออกเป็น 2 ช่วง คือ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึงเดือนตุลาคม ซึ่งได้รับอิทธิพลจากมรสุมตะวันตกเฉียงใต้และตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ถึงเดือนมกราคม ได้รับอิทธิพลจากมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ อันเป็นช่วงที่ฝนตกหนาแน่น

เทศบาลตำบลพรหมโลก ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช

เทศบาลตำบลพรหมโลกประกอบด้วยชุมชน 13 ชุมชน
จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลพรหมโลก มีทั้งหมด 3 วัด คือ
เทศบาลตำบลนาบอน

เทศบาลตำบลนาบอน ตั้งอยู่ในอำเภอนาบอน จังหวัดนครศรีธรรมราช ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 75 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 4 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนหมู่บ้านทั้งหมดในเขตพื้นที่รับผิดชอบ 3 หมู่บ้าน 956 หลังคาเรือน

เทศบาลตำบลนาบอนเปลี่ยนแปลงมาจากองค์การบริหารส่วนตำบลนาบอน จัดตั้งขึ้นจากประกาศองค์การบริหารส่วนตำบล จำนวน 2,143 แห่ง ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับทั่วไปเล่มที่ 113 ตอนที่ 9 ง วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539 โดยเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบล ในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2539 ความเป็นมาของท้องที่ตำบลนาบอน มีปรากฏตามทำเนียบข้าราชการเมืองนครศรีธรรมราช ครั้งรัชกาลที่ 2 ว่า ในแผ่นดินพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เคยเป็นแขวง หรือที่เรียกว่า "ที่นาบอน" มีนายที่ชื่อขุนโจมธานี รองนายที่ชื่อขุนศักดิ์ ซึ่งอยู่ในความปกครองของเมืองนครศรีธรรมราช ครั้นต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้มีการจัดการปกครองแบบใหม่ แขวงนาบอนได้ตั้งขึ้นมาเป็นตำบลนาบอน ซึ่งอยู่ในเขตการปกครองอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราชปัจจุบันตำบลนาบอนได้อยู่ในเขตการปกครองอำเภอนาบอน จังหวัดนครศรีธรรมราช

เทศบาลตำบลนาบอน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช

สภาพภูมิประเทศ สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่สูงสลับกับที่ราบบางแห่งสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 40-50 เมตร สภาพดินส่วนใหญ่เป็นดินร่วนปนทราย เหมาะแก่การทำสวน

สภาพภูมิอากาศ มีลักษณะเป็นร้อนชื้น ฝนตกชุกตลอดปี แบ่งออกเป็น 2 ฤดู คือ ฤดูร้อน เริ่มตั้งแต่เดือนธันวาคม ถึงเดือนพฤษภาคม และ ฤดูฝน เริ่มตั้งแต่กลางเดือนพฤษภาคม ถึงกลางเดือนธันวาคม

เทศบาลตำบลนาบอนแบ่งเขตการปกครองประกอบด้วย 3 ชุมชน ได้แก่จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลนาบอน มีทั้งหมด 2 วัด คือ
การเรียงลำดับภายนอก

การเรียงลำดับภายนอก () หรือขั้นตอนวิธีผสานหลายเส้นทาง (k-way Merge Algorithm) เป็นการแก้ปัญหาโดยใช้หลักการแก้ที่เรียกว่า การแบ่งแยกและเอาชนะ (Divide & Conquer) โดยขั้นตอนนี้ใช้เพื่อเรียงลำดับข้อมูลที่รับมาจากน้อยไปมาก โดยสมมติว่าข้อมูลที่รับเข้ามาเป็นรายการที่มีสมาชิก n ตัว หากเราเรียงลำดับแบบปกติคือไล่จับคู่ทีละคู่ เพื่อเปรียบเทียบว่าตัวใดน้อยกว่า แล้วเรียงลำดับจนครบทุกคู่ จะมีประสิทธิภาพเชิงเวลาคือ O(n) ซึ่งถือว่าค่อนข้างมากเลยทีเดียว เราสามารถลดเวลาที่ใช้ได้โดยเราจะแบ่งข้อมูลออกเป็น k รายการ โดยแต่ละรายการจะมีจำนวนข้อมูลเท่า ๆ กัน คือ ⌊n / k⌋ ซึ่งหากแบ่งเท่า ๆ กันไม่ได้ อาจจะมีบางรายการมีจำนวนข้อมูลเป็น ⌊n / k⌋ + 1 จากนั้นทำการเรียงลำดับข้อมูลทั้ง k รายการ แล้วนำกลับมาผสานกันกลายเป็นรายการเดียวที่มีการเรียงลำดับเรียบร้อย

หลังจากทำการเรียงลำดับข้อมูลทั้ง k รายการแล้ว เรามีอัลกอริธึมสำหรับผสานข้อมูลทั้ง k รายการเป็นรายการเดียวอยู่ 3 แบบ

ต้องใช้เวลาในการวนจนครบข้อมูลทุกตัวจึงเสียเวลา n รอบ โดยแต่ละรอบต้องวนเปรียบเทียบค่าน้อยที่สุดของแต่ละรายการเพื่อหาค่าน้อยที่สุดมาใส่รายการคำตอบ เนื่องจากมีทั้งหมด k รายการ เวลาที่มากที่สุดในการวนตรวจสอบจึงเป็น k รอบ

→ ประสิทธิภาพเชิงเวลาของวิธีนี้จึงเป็น O(nk)

ข้อมูลทุกตัวต้องถูกนำมาใส่ในฮีปจึงเสียเวลาทั้งหมด n รอบ โดยแต่ละรอบเมื่อมีการดึงค่ารากออกไปใส่ในรายการคำตอบ แล้วแทนที่ค่าของรากนั้นด้วยค่าที่น้อยกว่าเป็นอันดับรองลงมาจากรายการเดียวกับที่ค่ารากนั้นอยู่ ทำให้ต้องเสียเวลาในการปรับฮีปเป็นเวลาอย่างมาก log k

→ ประสิทธิภาพเชิงเวลาของวิธีนี้จึงเป็น O(n log k)

จากรหัสเทียมจะเห็นได้ว่าข้อมูลจะถูกแบ่งเป็นครึ่ง ๆ ไปเรื่อย ๆ จนกว่าข้อมูลที่พิจารณาจะเป็นกรณีเล็กที่สุดเท่าที่กำหนดนั่นก็คือรายการเดียว แล้วค่อยผสานกลับขึ้นมาจนกลายเป็นรายการที่มีขนาดเท่าจำนวนข้อมูล ประสิทธิภาพเชิงเวลาสามารถหาได้จากการใช้ต้นไม้แสดงภาระจริง

→ ประสิทธิภาพเชิงเวลาของวิธีนี้จึงเป็น O(n log k)

หากค่าที่น้อยที่สุดของข้อมูลแต่ละรายการเป็น min , min , min , … , min ค่าที่น้อยที่สุดของค่าเหล่านี้ย่อมเป็นค่าที่น้อยที่สุดของข้อมูลด้วย

จากหลักการนี้ ทั้งวิธี ผสานโดยการค้นหาแบบเชิงเส้น และ ผสานโดยการใช้ฮีป ใช้หลักการแบบเดียวกัน คือหาค่าที่น้อยที่สุดจากค่าที่น้อยสุดของทั้ง k รายการมาเติมลงในรายการคำตอบเรื่อย ๆ ดังนั้นรายการคำตอบจะถูกเติมเรื่อย ๆ จากน้อยไปมากจนครบข้อมูลทุกตัว

ส่วนวิธี ผสานโดยใช้หลักการแบ่งแยกและเอาชนะ ใช้หลักการผสานและเรียงลำดับไปด้วย จากข้อมูลย่อย ๆ ไปจนเท่าขนาดข้อมูลจริง ทำให้ได้ผลเหมือนการเรียงลำดับทีเดียวทั้งหมดเลย แต่จะใช้เวลาน้อยกว่า

จากตัวอย่างจะเห็นได้ว่าขั้นตอนวิธีผสานหลายเส้นทางสามารถใช้ในการผสานข้อมูลให้เรียงลำดับข้อมูลได้ ซึ่งเราสามารถกำหนดได้ว่าจะเรียงจากน้อยไปมาก หรือมากไปน้อย โดยเราสามารถนำสิ่งนี้ไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้โดยที่หลักการยังคงเป็นแบบเดิม

เช่น ในการเรียงลำดับของข้อมูลของสินค้าต่าง ๆ ในคลังเก็บสินค้า เราสามารถเรียงได้หลายแบบ
จะเห็นได้ว่าวิธีการผสานหลายเส้นทางจะมีส่วนช่วยลดเวลาในส่วนของการเรียงลำดับได้มากทีเดียว
เทพิน เลี่ยมอยู่

นัท มีเรีย, นิโคล, ซาซ่า, ฝน นภัส, ตอง ภัครมัย, บัวชมพู, น้องพลอย และ ซีแนม

Youtube ของ แซน เทพิน
นกเงือกหัวแรด

นกเงือกหัวแรด (; ) เป็นนกเงือกชนิดหนึ่งที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่

เป็นนกเงือกที่มีขนาดใหญ่ มีความยาวลำตัวประมาณ 120 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะแตกต่างกันเล็กน้อย โดยตัวเมียมีขนาดลำตัวเล็กกว่าตัวผู้เล็กน้อย มีโหนกบริเวณหูและตาซีดกว่าตัวผู้ นอกนั้นมีความคล้ายคลึงกันมาก ขนบนปีกและตัวสีดำ ท้องและหางมีสีขาวและมีแถบสีดำพาดตามขวางตรงใกล้ปลายหาง คล้ายกับนกกาฮัง โหนกบริเวณเหนือปากเป็นรูปโค้งขึ้นทางด้านบน ตรงโคนโหนกมีสีแดงบริเวณตอนหน้าของส่วนที่โค้งขึ้นทางด้านบนคล้ายนอก อันเป็นที่มาของชื่อสามัญทั้งในภาษาไทยและภาษาอังกฤษ

พบในมาเลเซีย ส่วนในประเทศไทยพบเฉพาะทางภาคใต้ตอนล่าง ตั้งแต่จังหวัดสงขลาลงไป อาหารได้แก่ งู จิ้งเหลน กิ้งก่า ผลไม้ ลูกไม้ สัตว์เล็กๆ

ชอบอาศัยอยู่ตามป่าดงดิบในระดับความสูงไม่เกิน 4,000 ฟุต หรือ 1,200 เมตร จากระดับน้ำทะเล มักเกาะบนกิ่งไม้สูง พฤติกรรมการผสมพันธุ์ของนกเงือกหัวแรดเหมือนกับนกเงือกอื่น ๆ โดยทำรังไข่อยู่ตามโพรงไม้ ตัวผู้จะเป็นฝ่ายหาอาหารมาเลี้ยงแม่นกและลูกนก และเมื่อลูกนกเจริญเติบโตขึ้นจนคับโพรง แม่นกจะเป็นฝ่ายพังโพรงออกมาก่อน เพื่อให้ลูกนกอยู่ได้อย่างสบายขึ้น และช่วยพ่อนกหาอาหารมาป้อนลูก ซึ่งพฤติกรรมการพังโพรงของแม่นกออกมาก่อนลูก จะพบได้เฉพาะนกเงือกขนาดใหญ่ คือ นกเงือกหัวแรด และนกกกเท่านั้น

ปัจจุบันมีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 โดยสถานที่สามารถชมได้ในประเทศไทย คือ สวนสัตว์ดุสิต สวนสัตว์เปิดเขาเขียว สวนสัตว์นครราชสีมา สวนสัตว์สงขลา
นกเงือกหัวหงอก

นกเงือกหัวหงอก (; ) เป็นนกเงือกชนิดหนึ่ง และเป็นชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล "Berenicornis"

นกเงือกหัวหงอกมีขนาดความยาวลำตัวประมาณ 90 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะไม่เหมือนกัน ส่วนหัว คอ หน้าอก และปลายปีกของตัวผู้มีสีขาว นอกนั้นมีสีดำ ส่วนตัวเมียมีคอและตัวสีดำ ปากมีขนาดใหญ่สีเทาดำ ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีหงอนขนเป็นสีขาว

นกเงือกหัวหงอก ถือเป็นนกเงือกชนิดหนึ่งที่มีสายพันธุกรรมเก่าแก่ยาวนาน โดยจากการวิเคราะห์ทางดีเอ็นเอพบว่าเก่าแก่ถึง 47 ล้านปีก่อน

พบในทวีปเอเชียแถบเกาะสุมาตรา บอร์เนียว มาเลเซีย เวียดนาม เทือกเขาตะนาวศรี สำหรับในประเทศไทยพบเฉพาะทางภาคใต้ และบางแห่งของภาคตะวันตก เช่นอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน อาหารได้แก่ สัตว์เลื้อยคลานที่มีขนาดเล็ก เช่น งู จิ้งเหลน กิ้งก่า รวมถึงผลไม้ชนิดต่าง ๆ ด้วย เช่น ผลไม้ ลูกไม้ นกเงือกหัวหงอกเป็นนกเงือกชนิดที่กินอาหารประเภทโปรตีนมากกว่าพืช และเคยล่าปลากินเป็นอาหารมาแล้วด้วย

ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ ชอบส่งเสียงร้องดังอยู่เสมอ อาศัยตามป่าดงดิบชื้น ตั้งแต่ระดับเชิงเขาจนกระทั่งความสูง 600 เมตรจากระดับน้ำทะเลหรือสูงกว่า พฤติกรรมการผสมพันธุ์ของนกเงือกหัวหงอก เป็นลักษณะเดียวกับนกเงือกชนิดอื่น โดยตลอดชีวิตจะไม่มีการเปลี่ยนคู่เลย ตัวเมียจะวางไข่ในโพรงไม้ ตัวผู้เป็นฝ่ายหาอาหารมาป้อนแม่นกและลูกนก
นกชนหิน

นกชนหิน (; ) เป็นนกขนาดใหญ่ในวงศ์นกเงือก พบในประเทศไทย มาเลเซีย สุมาตรา และบอร์เนียว จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Rhinoplax"

นกชนหิน ถือเป็นนกเงือกชนิดหนึ่งที่มีสายพันธุกรรมเก่าแก่ยาวนานถึง 45 ล้านปีมาแล้ว มีลักษณะเด่นกว่านกเงือกชนิดอื่นๆ ตรงที่สันบนจะงอยปากใหญ่หนาเนื้อในสีขาวตันคล้ายงาช้าง และมีขนหางพิเศษคู่หนึ่ง ซึ่งจะงอกยาวเลยขนหางเส้นอื่นๆ ออกไปมากถึง 50 เซนติเมตร แลเห็นเด่นชัด นกตัวผู้มีขนาดลำตัวยาวจากปลายจะงอยปากถึงปลายขนหาง 127 เซนติเมตร ขนลำตัวสีน้ำตาลเข้ม ใต้ท้องสีขาว หางสีขาวมีแถบสีดำพาดขวาง และปลายปีกสีขาวเป็นแถบกว้าง จะงอยปากตอนโคน และบนสันสีแดงคล้ำ ตอนปลายสีเหลืองเรื่อๆ บริเวณลำคอที่ไม่ขนในนกตัวผู้จะมีสีแดงคล้ำ ส่วนนกตัวเมียจะมีสีฟ้าซีดหรือสีฟ้า แต่นกวัยอ่อนเพศผู้ ลำคอจะมีสีแดงเรื่อๆ และนกเพศเมียหนังส่วนนี้จะเป็นสีม่วง นอกจากนี้สันบนจะงอยปากจะมีขนาดเล็กกว่า และขนหางยังเจริญไม่เต็มที่ มีลักษณะสั้นกว่านกโตเต็มวัย

ปกติจะหากินในระดับยอดไม้ กินผลไม้เป็นส่วนใหญ่ เช่น ลูกไทร บางครั้งพบว่ากินสัตว์อื่น ๆ เช่น กิ้งก่า กระรอก และนกอีกด้วย มักจะอยู่โดดเดี่ยวหรืออยู่เป็นคู่ ฤดูผสมพันธุ์เริ่มราวปลายเดือนมกราคมหรือต้นเดือนกุมภาพันธ์ ทำรังในต้นไม้สูง และใช้วัสดุปิดปากรังเช่นเดียวกับนกเงือกชนิดอื่นๆ โดยที่รังของนกชนหินจะไม่เหมือนกับนกเงือกชนิดอื่นๆ เพราะจะหารังเฉพาะที่อยู่บนตอไม้หรือเข้าได้ทางด้านบนเท่านั้น เพราะส่วนหัวที่ตันและหางที่ยาว อีกทั้งนกชนหินจะเลี้ยงลูกนานกว่านกเงือกชนิดอื่นๆ คือ 5 เดือน โดยที่แม่นกจะอยู่กับลูกในโพรงตลอดเวลา ไม่มีการพังโพรงออกมาก่อน

นกชนหินมีเสียงร้องที่ไม่เหมือนนกชนิดอื่นๆ โดยนกตัวผู้จะร้องติดๆกันดัง "ตู๊ก…ตู๊ก" ทอดเป็นจังหวะ ร้องติดต่อกันยาวเสียงร้องจะกระชั้นขั้นตามลำดับ เมื่อจะสุดเสียงเสียงร้องจะคล้ายเสียงหัวเราะประมาณ 4-6 ครั้งเมื่อตกใจจะแผดเสียงสูงคล้ายเสียงแตร และเมื่อต่อสู้กันเพื่อแย่งอาณาเขต จะใช้ส่วนหัวที่หนาชนกัน จึงได้ว่าว่า "นกชนหิน" บางครั้งอาจจะบินชนกันในอากาศ

นกชนหินเป็นนกประจำถิ่นที่พบในป่าดิบชิ้นระดับต่ำ พบตั้งแต่แถบเทือกเขาตะนาวศรีลงมาทางใต้จนถึงประเทศมาเลเซีย สุมาตรา และบอร์เนียว

ปัจจุบันนกชนหินจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 1 และอนุสัญญาไซเตส จัดเอาไว้ในบัญชีที่ 1 นกชนหินถูกล่าอย่างหนักเพื่อเอาสันบนจะงอยปากบนไปแกะสลักทำเป็นเครื่องใช้และเครื่องประดับที่มีคุณค่าสูงมาก และจากการสูญเสียแหล่งอาศัย จำนวนประชากรจึงลดลงอย่างเห็นได้ชัดเจนในทุกบริเวณที่อาศัย
วงศ์ปลาผีเสื้อ

วงศ์ปลาผีเสื้อ (วงศ์: Chaetodontidae, ) เป็นวงศ์ของปลาทะเลจำพวกหนึ่ง ในชั้นปลากระดูกแข็ง อันดับปลากะพง (Perciformes)

ประกอบไปด้วยสมาชิกแบ่งออกเป็นสกุลต่าง ๆ ได้ 10 สกุล พบประมาณ 114 ชนิด มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวสั้น แบนด้านข้าง ปากมีขนาดเล็กอาจยืดหดได้ ภายในปากมีฟันละเอียด ครีบหลังมีอันเดียว ประกอบด้วยก้านครีบแข็งอยู่ส่วนหน้าและก้านครีบอ่อนอยู่ถัดไป ครีบทวารมีก้านครีบแข็ง 3 อัน และแผ่นยื่นรับกับครีบหลัง มีนิสัยเฉื่อยชา ว่ายน้ำหรือเคลื่อนไหวไปอย่างช้า ๆ ไม่ว่องไว มีสีสันและลวดลายที่สดใสสวยงาม มีพฤติกรรมอาศัยเป็นฝูงหรือเป็นคู่ในแนวปะการัง พบแพร่กระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรอินเดีย และมหาสมุทรแปซิฟิค

เป็นปลาที่ออกหากินในเวลากลางวัน โดยอาศัยการแทะกินสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ตามแนวปะการัง ส่วนในเวลากลางคืนจะอาศัยหลับนอนตามโพรงหินหรือปะการัง และจะเปลี่ยนสีตัวเองให้เข้มขึ้นเพื่ออำพรางตัวจากศัตรู ซึ่งในหลายชนิดและบางสกุล จะมีจุดวงกลมสีดำขนาดใหญ่คล้ายดวงตาอยู่บริเวณท้ายลำตัวเพื่อล่อหลอกให้ศัตรูสับสนได้อีกด้วยคล้ายกับผีเสื้อที่เป็นแมลง

มีการสืบพันธุ์วางไข่โดยการปล่อยไข่ให้ล่องลอยไปตามกระแสน้ำ ก่อนจะรอวันให้ลูกปลาฟักออกมาเป็นตัวและกลับไปอาศัยในแนวปะการังต่อไป ลูกปลาผีเสื้อแทบทุกชนิดมีรูปร่างหน้าตาแทบจะเหมือนกับตัวเต็มวัย โดยมักจะมีจุดบริเวณครีบหลัง และเมื่อลูกปลาโตขึ้นจุดที่ว่านี้ก็จะหายไปเช่นเดียวกับปลาในแนวปะการังอื่น ๆ อีกหลายชนิด

ด้วยความสวยงามและรูปร่างที่น่ารัก จึงทำให้นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งในบางชนิดสามารถฝึกให้กินอาหารสำเร็จรูปได้ หลายชนิดเลี้ยงได้ไม่ยากนัก ขณะที่บางชนิดที่เลี้ยงได้ยาก

สำหรับในน่านน้ำไทยพบปลาในวงศ์ปลาผีเสื้อนี้ไม่ต่ำกว่า 40 ชนิด อาทิ ปลาผีเสื้อนกกระจิบ ("Chelmon rostratus"), ปลาผีเสื้อทอง ("Chaetodon semilarvatus"), ปลาผีเสื้อจมูกยาวขอบตาขาว ("Forcipiger flavissimus"), ปลาโนรีเกล็ด ("Heniochus diphreutes") เป็นต้น โดยจะพบในด้านทะเลอันดามันมากกว่าอ่าวไทย

ซึ่งปลาในวงศ์ปลาผีเสื้อนั้น ในอดีตเมื่อเริ่มมีการอนุกรมวิธาน ด้วยลักษณะปากที่ยื่นยาวทำให้มีความเข้าใจผิดว่า สามารถพ่นน้ำจับแมลงได้เหมือนเช่น ปลาเสือพ่นน้ำ (Toxotidae) ซึ่งเป็นปลาน้ำจืด โดยความผิดพลาดเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1764 เมื่อมีการส่งตัวอย่างปลาในยังกรุงลอนดอนเพื่อลงรูปตีพิมพ์ลงในหนังสือ ปรากฏเป็นภาพของปลาผีเสื้อนกกระจิบ และถูกบรรยายว่าสามารถพ่นน้ำจับแมลงกินเป็นอาหารได้ จึงถูกกล่าวอ้างต่อมาอย่างผิด ๆ อีกนาน
ปลาผีเสื้อนกกระจิบ

ปลาผีเสื้อนกกระจิบ () เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Chelmon rostratus" ในวงศ์ปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae)

มีลำตัวแบนข้าง ลบลำตัวมีสีขาวคาดด้วยแถบสีส้มจำนวน 4 แถบ โดย 2 แถบแรกมีขอบสีดำตัดบาง ๆ ทั้งด้านหน้าและหลัง ปลายครีบบนและครีบล่างเจือด้วยปื้นสีส้ม โคนหางมีจุดสีดำเล็ก ๆ และมีจุดสีดำขนาดใหญ่บริเวณโคนครีบบนหนึ่งจุด คล้ายตา เพื่อใช้หลอกล่อศัตรูให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นดวงตาจริง ๆ ในขณะที่ดวงตาแท้ ๆ มีแถบสีส้มคาดเพื่ออำพรางไม่ให้ดูเด่นกว่าจุดวงกลมสีดำนั้น ปากยื่นยาวและมีขนาดเล็กคล้ายหลอด ใช้สำหรับดูดกินหรือแทะกินสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก หรือ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังต่าง ๆ ที่อาศัยตามแนวปะการังที่หลบตามซอกหลีบได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้แล้วยังสามารถกินดอกไม้ทะเลแก้ว ("Aiptasia" spp.) ซึ่งเป็นดอกไม้ทะเลขนาดเล็กที่หนวดพิษสามารถทำร้ายปะการังได้ด้วย นับเป็นปลาที่มีความสำคัญต่อระบบนิเวศในทะเลชนิดหนึ่ง

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแนวปะการังของมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันตก เช่น ทะเลอันดามัน, อ่าวไทย, หมู่เกาะริวกิว จนถึงออสเตรเลีย

เป็นปลาที่ได้รับความนิยมในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม จัดเป็นปลาที่ราคาไม่แพง เลี้ยงง่าย แต่ไม่อาจจะฝึกให้กินอาหารสำเร็จรูปได้เหมือนปลาผีเสื้อชนิดอื่น ๆ ซึ่งผู้เลี้ยงต้องให้กินอาหารสด เช่น ไรทะเลหรือเนื้อหอยชนิดต่าง ๆ อีกทั้งยังเป็นปลาที่ต้องรวบรวมมาจากแหล่งน้ำรรมชาติ ซึ่งในปลาขนาดกลางที่ไม่เล็กไปหรือใหญ่ไป ราว ๆ 2.5-3.5 นิ้ว เป็นขนาดที่กำลังพอดีที่จะนำมาเลี้ยง เพราะปลาจะปรับตัวให้เข้ากับตู้เลี้ยงได้ไม่ยากนัก ไม่ตื่นกลัวเหมือนปลาใหญ่หรืออ่อนแอเกินไปเหมือนปลาขนาดเล็ก

อนึ่ง ปลาผีเสื้อนกกระจิบนั้น ในแวดวงของการดำน้ำยังมีการเรียกปนกับปลาผีเสื้อจมูกยาวในสกุลปลาผีเสื้อจมูกยาว ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิด คือ ปลาผีเสื้อจมูกยาวใหญ่ ("Forcipiger longirostris") และปลาผีเสื้อจมูกยาวเหลือง ("F. flavissimus") ซึ่งปลาทั้ง 2 ชนิดนั้นมีสีสันที่แตกต่างออกจากปลาผีเสื้อนกกระจิบพอสมควร โดยมีสีเหลืองสดเป็นสีพื้นเป็นหลัก
กีร์กุสมักซิมุส

กีร์กุสมักซิมุส (, "วงกลมใหญ่สุด") เป็นสนามกีฬากลางแจ้งที่ยิ่งใหญ่แห่งหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน เช่นเดียวกับโคลอสเซียม ปัจจุบันเป็นสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในใจกลางกรุงโรม

กีร์กุสมักซิมุสเป็นสนามกีฬาที่ใช้สำหรับแข่งรถม้าโดยเฉพาะ แต่ก็มีการแข่งขันอย่างอื่นด้วย เช่น กลาดิอาตอร์ สนามมีสนามหญ้าที่ยาวกว่า 2,000 ฟุต 650 ฟุต บรรจุคนดูได้ 25,000 คน นับเป็นสถานที่อีกแห่งหนึ่งมีคนตายมากเพราะในการแข่ง อันเนื่องจากไม่มีกติกาใด ๆ ในการแข่งขัน ขอเพียงให้รถเข้าสู่เส้นชัยได้เป็นพอ

กีร์กุสมักซิมุสได้รับการสร้างขึ้นในสมัยจูเลียส ซีซาร์ และปรับปรุงบูรณะเรื่อยมาในสมัยจักรพรรดิเอากุสตุส และบูรณะอย่างสวยงามในสมัยจักรพรรดิแว็สปาซิอานุส จนเสร็จสมบูรณ์มีความยาว 2,037 ฟุต กว้าง 387 ฟุต และจุคนดูได้ 150,000 คน

ด้านทิศเหนือของกีร์กุสมักซิมุส มีวิหารใต้ดินสร้างขึ้นเพื่อบูชาเทพีเวสตา ซึ่งเป็นเทพีแห่งเตาไฟด้วย และรอบ ๆ สนามก็มีสิ่งก่อสร้างที่เป็นตึกอาคารและสถานที่ใต้ดินต่าง ๆ อีกหลายแห่ง

โดยเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งใหญ่นานถึง 6 วัน 6 คืนในโรม ในปี ค.ศ. 64 ในสมัยจักรพรรดิแนโร ไฟก็เริ่มไหม้มาจากด้านหนึ่งของสนามกีฬา

ปัจจุบัน กีร์กุสมักซิมุสเหลือเพียงสภาพที่เป็นสนามหญ้าขนาดใหญ่และเศษซากในกรุงโรม
เทศบาลตำบลทุ่งช้าง

เทศบาลตำบลทุ่งช้าง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ตั้งอยู่ในเขตอำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่าน มีพื้นที่ครอบคลุมบางส่วนของตำบลทุ่งช้าง และบางส่วนของตำบลและ

เทศบาลตำบลทุ่งช้างเดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลและ อำเภอทุ่งช้าง ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลและ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 และเปลี่ยนชื่อเป็นเทศบาลตำบลทุ่งช้าง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย วันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 เทศบาลตำบลทุ่งช้างมีพื้นที่ 4.3 ตารางกิโลเมตร หรือ 2,687.5 ไร่ ประกอบด้วย 2 ตำบล คือ บางส่วนของตำบลทุ่งช้าง และบางส่วนของตำบลและ จำนวน 8 หมู่บ้าน ดังนี้จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลตำบลทุ่งช้าง ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 มีจำนวน 3,502 คน แยกเป็นชาย 1,791 คน หญิง 1,711 คน ความหนาแน่นของประชากร 814 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 1,228 หลังคาเรือน

การคมนาคมทางบกมีถนนสายสำคัญ คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1080

สถานศึกษาในเขตเทศบาลตำบลทุ่งช้างมีดังนี้มีโรงพยาบาลชุมชน 1 แห่ง คือโรงพยาบาลทุ่งช้าง

ในเขตเทศบาลตำบลทุ่งช้างมีสถานประกอบการในด้านต่างๆ ดังนี้
ยูโกะ ทานากะ

ยูโกะ ทานากะ () เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่นที่โด่งดัง เกิดเมื่อ 29 เมษายน ค.ศ. 1955 หลังเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเมจิ เธอได้แสดงภาพยนตร์สำคัญ ๆ หลายเรื่อง ที่สำคัญคือ "สงครามชีวิตโอชิน" เธอได้แสดงเป็นโอชิน (สาว) ทำให้ชื่อเสียงของเธอเป็นที่โด่งดังอย่างยิ่ง และเธอยังได้แสดงภาพยนตร์และละครอีกหลายเรื่องยูโกะได้เข้าชิงดารานำแสดงหญิงยอดเยี่ยม รางวัล Japanese Academy จากเรื่อง Hotaru ในปี 2001 ได้รับรางวัลนักแสดงดีเด่นประจำปี 2006 ในช่วงเทศกาลภาพยนตร์และเธอได้รับรางวัลโฮจิฟิลม์ ครั้งที่ 30 สมรสกับเคนจิ ซะวะดะ ซึ่งเป็นไอดอลนักร้องชายญี่ปุ่นในยุค 70 เมื่อได้รับการสัมภาษณ์แถลงข่าว เธอให้สัมภาษณ์ว่า
วัดหนังราชวรวิหาร

วัดหนังราชวรวิหาร สร้างขึ้นประมาณปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏผู้สร้าง วัดนี้เป็นวัดโบราณ เป็นวัดร้างมากว่า 200 ปีแล้ว ตั้งอยู่ ณ ฝั่งขวาหรือนัยหนึ่ง ฝั่งเหนือคลองด่าน แขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร เลขประจำวัด 200 เดิมเป็นวัดราษฎร์ มีสืบมาแต่โบราณ มีนามว่าวัดหนังมาแต่เดิม และได้รับการสถาปนาเป็นพระอารามหลวงเมื่อปี พ.ศ. 2460 เมื่อพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์สืบต่อจาก พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2367 ในสมัยของพระองค์ท่าน พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ทำการฉลองวัดหนัง ณ วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2380 นั่นเอง การเริ่มสถาปนาคงอยู่ในระหว่าง พ.ศ. 2367 ถึง พ.ศ. 2378 และปรากฏเจ้าอาวาสมาจนถึงปัจจุบันถึง 9 พระองค์ และเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระวิเชียรโมลี (ขวัญชัย นิติสาโร ป.ธ.๙) เริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553 สืบต่อจาก พระธรรมศีลาจารย์ (สุกรี สุตาคโม)

การสถาปนาวัดหนังคงจะอยู่ในพระบรมราชูปถัมภ์ แต่ไม่ทราบว่าทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ใครบ้างเป็นผู้ดูแลการก่อสร้าง แต่มีปรากฏในพงศาวดารภาคที่ 33 บุพภาคพระธรรมเทศนาเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า กรมหมื่นพิทักษ์ทรงเป็นนายด่านทำการจนแล้วสำเร็จ