seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
จักรพรรดิเซวะ

จักรพรรดิเซวะ ( , ) ซึ่งมีอีกพระนามหนึ่งว่า จักรพรรดิมิซุโน ( , ) จักรพรรดิองค์ที่ 56 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นตามที่ได้จัดเรียงไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 850 — ค.ศ. 876

โดยพระนามของพระองค์ได้อนุโลมนำไปใช้เป็นพระนามของ จักรพรรดิโกะ-มิซุโน จักรพรรดิองค์ที่ 108 ที่ปกครองญี่ปุ่นในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 17

ในวันที่ 25 เดือน 11 ปี คาโช ที่ 3 ตรงกับวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 850 จักรพรรดิมนโตะกุจักรพรรดิองค์ที่ 55 ผู้เป็นพระราชบิดาได้สถาปนาเจ้าชายโคะเระฮิโตะพระราชโอรสองค์ที่ 4 พระชนมายุเพียง 8 เดือนขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์แทน เจ้าชายโคะเระตะกะ พระราชโอรสองค์ใหญ่

ต่อมาในวันที่ 27 เดือน 8 ปี เท็นอัง ที่ 2 ตรงกับวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 858 จักรพรรดิมนโตะกุประชวรและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันขณะมีพระชนมายุเพียง 32 พรรษาทำให้เจ้าชายโคะเระฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเซวะ และได้มีพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง เมื่อวันที่ 7 เดือน 11 ปี เท็นอัง ที่ 2 ตรงกับวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 858 โดยได้มีการแต่งตั้ง ฟุจิวะระ โนะ โยะชิฟุซะ ขุนนางผู้ใหญ่และเป็นพระอัยกา (ตา) ของจักรพรรดิเซวะให้ดำรงตำแหน่ง เซ็สโซ หรือผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ

จากนั้นในวันที่ 16 เดือน 12 ปี โจกัง ที่ 10 ตรงกับวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 869 พระชายาองค์หนึ่งของจักรพรรดิเซวะคือ ฟุจิวะระ โนะ ทะกะอิโกะ ได้มีพระประสูติกาลพระราชโอรสองค์ใหญ่คือ เจ้าชายซะดะอะกิระ ( , ) หลังจากนั้นในวันที่ 1 เดือน 2 ปี โจกัง ที่ 11 ตรงกับวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 869 จักรพรรดิเซวะได้สถาปนาเจ้าชายซะดะอะกิระขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์นอกจากนี้จักรพรรดิเซวะยังมีพระราชโอรสที่สำคัญอีกพระองค์หนึ่งคือ ( , ) ซึ่งเป็นต้นสายเซวะเก็นจิที่เป็นบรรพบุรุษของ ตระกูลมินะโมะโตะ ตระกูลอะชิกะงะ และ ตระกูลโทะกุงะวะ ที่ได้เป็นโชกุนปกครองญี่ปุ่น

จักรพรรดิเซวะได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายซะดะอะกิระขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิโยเซ เมื่อวันที่ 29 เดือน 11 ปี โจกัง ที่ 11 ตรงกับวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 876 หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 18 ปี จากนั้นไม่นานได้มีการประกอบพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิโยเซที่พระราชวังหลวงเฮอังโดยอดีตจักรพรรดิเซวะได้เป็น ไดโจเท็นโน (มหาจักรพรรดิ) กุมพระราชอำนาจไว้ในพระนามของพระราชโอรส

หลังจากกุมพระราชอำนาจไว้นาน 2 ปีอดีตจักรพรรดิเซวะก็ประชวรหนักและพระองค์คิดว่าคงไม่รอดแน่จึงตัดสินพระทัยออกผนวชโดยได้รับฉายาทางธรรมว่า โซชิน เมื่อปี กันเกียว ที่ 2 ตรงกับ ค.ศ. 878 หลังจากนั้นไม่นานอดีตจักรพรรดิเซวะหรือท่านโซชินก็เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 4 เดือน 12 ปี กันเกียว ที่ 2 ตรงกับวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 878 ขณะมีพระชนมายุเพียง 27 พรรษา
การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน

การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน (Collaboration Horizontale) เป็นคำที่ใช้เรียกพฤติกรรมของผู้หญิงที่ถูกตราหน้าว่าทรยศขายชาติ เพราะได้ไปมีความสัมพันธ์ร่วมหลับนอนกับทหารชาวเยอรมันผู้เข้ามารุกรานและยึดครองประเทศต่างๆยุโรป เช่น ฝรั่งเศส เนเธอร์แลนด์ เป็นต้น ผู้หญิงส่วนมากมักมีความยินยอมพร้อมใจหรือถูกบังคับขู่เข็ญ บางส่วนก็เป็นผู้หญิงขายบริการทางเพศให้กับทหารเยอรมัน

หลังจากกองทัพสัมพันธมิตรได้เข้ามาปลดปล่อยประเทศต่างๆในด้านตะวันตกให้พ้นจากการปกครองของนาซีเยอรมัน เหล่าบรรดาผู้หญิงเหล่านั้นจะถูกฝูงชนจับมาโกนผมจนหัวล้าน ฉีกเสื้อผ้าจนเปลือยกาย และกรีดใบหน้าเป็นตราสัญลักษณ์สวัสติกะเพื่อประจานในฐานทรยศชาติ

การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน เชื่อว่ามีการผลิตเด็กทารกเชื้อสายฝรั่งเศลและเยอรมัน 20,000 คนซึ่งเด็กเหล่านั้นถูกแม่ของเด็กที่ถูกบังคับจากสังคมฝรั่งเศลให้ทอดทิ้งที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าและเด็กเหล่านั้นก็ถูกสังคมรังเกียจเข้าไปอีก ในหลายปีต่อมา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศฝรั่งเศส เบอร์นาด เคาน์เนอร์ ได้เกลี่ยมกล่อมชาวฝรั่งเศลให้ยอมรับคนกลุ่มเหล่านั้น
อัลแบร์ท เค็สเซิลริง

อัลแบร์ท เค็สเซิลริง (; 30 พฤศจิกายน 1885 – 16 กรกฏาคม 1960) เป็นจอมพลชาวเยอรมันแห่งกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ในอาชีพทหารที่มีมาในสงครามโลกทั้งสองครั้ง เค็สเซิลริงได้กลายเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการที่มีพรสวรรค์มากที่สุดของนาซีเยอรมนี และเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุด เป็นหนึ่งในนายทหารที่ได้รับรางวัลเหรียญกางเขนเหล็กกางเขนอัศวินประดับด้วยใบโอ๊กและดาบประดับเพชร มีชื่อเล่นว่า "อัลแบร์ทอมยิ้ม" (Smiling Albert) โดยฝ่ายสัมพันธมิตร และ "ลุงอัลแบร์ท" โดยทหารของเขา เขาเป็นหนึ่งในนายพลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองด้วยทหารระดับชั้นต่ำกว่าสัญญาบัตร (rank and file)

เค็สเซิลริงได้เข้าร่วมกองทัพบาวาเรียในฐานะเจ้าหน้าที่นักเรียนทหาร และได้ปฏิบัติหน้าที่ในแผนกปืนใหญ่ เขาได้จบการฝึกเป็นผู้คอยสังเกตการณ์บอลลูนใน ค.ศ. 1942 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้ปฏิบัติหน้าที่ในการรบทั้งแนวรบด้านตะวันตกและแนวรบด้านตะวันออกและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายพลเสนาธิการ แม้ว่าจะไม่ได้เข้าไปศึกษาที่วิทยาลัยการสงคราม (War Academy) เค็สเซิลริงยังคงอยู่ในกองทัพหลังสงครามแต่ได้ถูกปลดประจำการใน ค.ศ. 1933 เพื่อไปเป็นหัวหน้าแผนกการบริหารที่ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทเพื่อการบิน (Reich Commissariat for Aviation) ที่เขาได้มีส่วนร่วมในการจัดตั้งโรงงานอุตสาหกรรมการบินและการวางรากฐานสำหรับกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอ ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าของพนักงาน ตั้งแต่ ค.ศ. 1936 ถึง 1938

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้บัญชาการกองทัพอากาศในการรุกรานโปแลนด์และฝรั่งเศส ยุทธการที่บริเตน และปฏิบัติการบาร์บารอสซา ด้วยฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดทางตอนใต้ เขาได้เป็นผู้บัญชาการเยอรมันในภูมิภาคทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งได้รวมถึงปฏิบัติการในแอฟริกาเหนือ เค็สเซิลริงได้ดำเนินการป้องกันอย่างเด็ดเดียวต่อการมาของกองทัพสัมพันธมิตรในอิตาลีจนกระทั่งเขาได้รับบาดเจ็บในอุบัติเหตุในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1944 ในการทัพสุดท้ายของสงคราม เขาได้บัญชาการกองกำลังเยอรมันในแนวรบด้านตะวันตก เขาได้รับความเคารพจากฝ่ายสัมพันธมิตรศัตรูของเขาสำหรับความสำเร็จทางการทหารของเขา แต่ความเชื่อถือของเขาได้ถูกทำลายลงโดยการสังหารหมู่โดยทหารภายใต้คำสั่งของเขาในอิตาลี

ภายหลังสงคราม เค็สเซิลริงได้ถูกนำตัวขึ้นศาลในข้อหาอาชญากรสงครามและตัดสินโทษด้วยการประหารชีวิต คำตัดสินนั้นเวลาต่อมาได้ถูกเปลี่ยนเป็นจำคุกตลอดชีวิต ด้วยเหตุการณ์ทางการเมืองและสื่อมวลชนได้ทำให้เขาได้รับการปล่อยตัวใน ค.ศ. 1952 ด้วยเหตุผลทางสุขภาพ เขาได้เป็นหนึ่งในจอมพลเพียงสามคนที่ได้เผยแพร่บันทึกความทรงจำของเขา ส่วนแรกมีชื่อว่า ("เป็นทหารจนถึงวันสุดท้าย") และส่วนที่สอง ("ความคิดเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สอง")
จักรพรรดิโกะ-ไซ

จักรพรรดิโกะ-ไซ ( , ) จักรพรรดิองค์ที่ 111 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นตามที่ได้จัดเรียงไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1654 — ค.ศ. 1663 โดยจักรพรรดิโกะ-ไซเป็นพระอนุชาต่างพระมารดาของ จักรพรรดินีเมโช จักรพรรดิองค์ที่ 109 และ จักรพรรดิโกะ-โคเมียว จักรพรรดิองค์ที่ 110 และเป็นพระเชษฐาต่างพระมารดาของ จักรพรรดิเรเง็ง จักรพรรดิองค์ที่ 112

พระนามของจักรพรรดิโกะ-ไซนำมาจากพระนามของ จักรพรรดิจุนนะ ( , ) จักรพรรดิองค์ที่ 53 ที่ปกครองญี่ปุ่นในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่อใส่คำว่าโกะเข้าไปทำให้พระนามของจักรพรรดิโกะ-ไซมีความหมายว่า จักรพรรดิไซที่สอง หรือ จักรพรรดิไซยุคหลัง

เมื่อจักรพรรดิโกะ-โคเมียวผู้เป็นพระเชษฐาเสด็จสวรรคตอย่างกระทันหันด้วย โรคฝีดาษ เมื่อวันที่ 20 เดือน 9 ปี โจโอ ที่ 3 ตรงกับวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1654 เจ้าชายนะงะฮิโตะพระชนมายุ 16 พรรษาได้เสด็จขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิโกะ-ไซ โดยที่พระองค์มิได้เป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์เนื่องจากจักรพรรดิโกะ-โคเมียวได้สถาปนา เจ้าชายซะโตะฮิโตะ ( , ) พระราชอนุชาต่างพระราชมารดาอีกพระองค์เป็นผู้สืบราชบัลลังก์ไว้แล้วแต่ด้วยเจ้าชายซะโตะฮิโตะยังทรงพระเยาว์อยู่เจ้าชายนะงะฮิโตะจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์แทนจนกว่าเจ้าชายซะโตะฮิโตะจะเจริญพระชนมายุ

หลังจากนั้นจึงได้มีพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิโกะ-ไซอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 เดือน 11 ปี โจโอ ที่ 3 ตรงกับวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1655

เมื่อเจ้าชายซะโตะฮิโตะเริ่มเจริญพระชนมายุจักรพรรดิโกะ-ไซจึงได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายซะโตะฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเรเง็ง เมื่อวันที่ 26 เดือน 1 ปี คันบุง ที่ 3 ตรงกับวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1663

หลังจากสละราชบัลลังก์แล้วอดีตจักรพรรดิโกะ-ไซได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเขียนหนังสือและร่ายกลอนจนกระทั่งเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 22 เดือน 2 ปี โจเกียว ที่ 2 ตรงกับวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1685 ขณะพระชนมายุเพียง 47 พรรษาโดยในวันนั้นได้มีดาวตกจำนวนมากตกจากท้องฟ้า
สถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล มหาวิทยาลัยมหิดล

สถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล มหาวิทยาลัยมหิดล มีฐานะเทียบเท่าคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยมหิดล เป็นสถาบันวิจัยที่มีความเป็นเลิศด้านการวิจัย ทางด้านชีววิทยาศาสตร์ระดับโมเลกุล และสนับสนุนภารกิจหลักด้านการวิจัย การจัดการเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษา การบริการวิชาการสู่สังคม ปัจจุบันจัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาดุษฎีบัณฑิตและมหาบัณฑิต

สถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นการควบรวมของหน่วยงานทั้ง 2 หน่วยงาน คือ "สถาบันวิจัยและพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี" และ "สถาบันอณูชีววิทยาและพันธุศาสตร์"

ปี พ.ศ. 2524 จัดตั้ง "สถาบันวิจัยและพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี " เพื่อสนับสนุนให้คณาจารย์และนักวิชาการของมหาวิทยาลัยได้ทำงานค้นคว้าวิจัยทางด้านชีววิทยาศาสตร์ระดับโมเลกุล

ปี พ.ศ. 2535 ได้รับการสนับสนุนให้เกิดการสร้างอาคารวิจัยอย่างเต็มรูปแบบขึ้นในพื้นที่ของศาลายา ด้วยงบประมาณก่อสร้างประมาณ 392 ล้านบาท พร้อมครุภัณฑ์อีก 24 ล้านบาท โดยถือเป็นอาคารหลังแรกและเป็นศูนย์รวมของการมีห้องปฏิบัติการวิจัยในสาขาต่างๆอย่างครบถ้วน

"สถาบันอณูชีววิทยาและพันธุศาสตร์" จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2540 ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ลงวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2540 เพื่อเป็นแหล่งผลิต วิจัย พัฒนาและเป็นหน่วยงานกลางทางวิชาการด้านอณูวิทยาพันธุศาสตร์ และพันธุศาสตร์

ต่อมา "สถาบันวิจัยและพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี" และ "สถาบันอณูชีววิทยาและพันธุศาสตร์" ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อ วันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ตามประกาศมหาวิทยาลัยมหิดล เรื่องการจัดตั้งส่วนงานของ มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2552 ซึ่งเป็นผลจากการปรับโครงสร้างของหน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย เป็น "สถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล มหาวิทยาลัยมหิดล"

สถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นจุดเริ่มต้นของการบ่มเพาะงานวิจัยในระดับแนวหน้าของมหาวิทยาลัยและของประเทศจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นงานวิจัยทางด้านการแพทย์และวิทยาศาสตร์การแพทย์เกี่ยวกับโรคที่พบบ่อยในประเทศไทย เช่น ธาลัสซีเมีย และไข้เลือดออก ไปจนถึงด้านเทคโนโลยีชีวภาพเพื่อคนไทย อาทิ ความหลากหลายทางชีวภาพ ยางพารา มันสำปะหลัง กุ้ง และเทคโนโลยีในการควบคุมประชากรยุง เป็นต้น งานวิจัยและพัฒนาจำนวนหนึ่งมีมูลค่าสูงในเชิงพาณิชย์ โดยเฉพาะวัคซีน ยาขับเหล็ก และเทคโนโลยีชีวภาพกุ้ง นอกจากนี้ งานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับอาหาร ยารักษาโรค การวินิจฉัยโรค และวัคซีนของสถาบันฯ ยังเป็นผลงานที่มีผลกระทบสูง สร้างรายได้ให้แก่สถาบันฯ และมหาวิทยาลัยมหิดล และยังสามารถตอบเป้าหมายการพัฒนาสากลที่เรียกว่า เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน หรือ Sustainable Development Goals (SDG) ได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการสร้างความมั่นคงทางอาหาร และการส่งเสริมความเป็นอยู่ที่ดีของประชาชน

เป็นสถาบันวิจัยชั้นนำระดับโลก ด้านชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล ( To be a world-class research institute in the field of molecular biosciences )WE MB

W         Wisdom       สั่งสมความรู้ ถ่ายทอดภูมิปัญญา

E          Excellence   มุ่งพัฒนาความเป็นเลิศในทุกด้า

M          Mastery       เชี่ยวชาญ รู้จริง สมเหตุ สมผล

B          Belonging     เป็นบุคคลของส่วนรวม สร้างสามัคคี

เปิดสอนจำนวน 2 หลักสูตร ได้แก่

เปิดสอนจำนวน 3 หลักสูตร คือ

สถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุลประกอบด้วย 4 ศูนย์วิจัย และ 2 กลุ่มสาขาวิชา ได้แก่
โนโรไวรัส

โนโรไวรัสเป็นเชื้อไวรัสชนิดหนึ่งซึ่งเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของโรคกระเพาะและลำไส้อักเสบจากไวรัสในมนุษย์ซึ่งเกิดขึ้นได้กับมนุษย์ทุกวัย ผู้ป่วยจะมีอาการอุจจาระร่วง อาเจียน และปวดท้อง ส่วนใหญ่จะไม่มีเลือดปนมากับอุจจาระ บางรายอาจมีอาการไข้และปวดศีรษะร่วมด้วย ผู้ป่วยมักเริ่มแสดงอาการหลังได้รับเชื้อประมาณ 12-48 ชั่วโมง และจะเป็นอยู่ประมาณ 1-3 วัน ภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญที่อาจพบได้คือการขาดน้ำ

เชื้อนี้ติดต่อผ่านทางการกินอาหารหรือน้ำที่ปนเปื้อนอุจจาระของผู้ป่วย จากการสัมผัสคนสู่คน และจากการสัมผัสพื้นผิวที่ปนเปื้อนละอองอาเจียนของผู้ป่วย การใช้น้ำยาล้างมือแบบแห้งมักกำจัดเชื้อนี้ไม่ได้ เชื้อนี้ยังไม่มีวัคซีน ไม่มีการรักษาจำเพาะ ดังนั้นการรักษาจึงเป็นการรักษาแบบประคับประคองด้วยการชดเชยน้ำ ซึ่งอาจทำได้โดยการกินหรือการให้ทางหลอดเลือดดำ

ในแต่ละปีจะมีผู้ป่วยจากเชื้อโนโรไวรัสประมาณ 685 ล้านคนทั่วโลก เสียชีวิตประมาณ 200,000 คน พบได้บ่อยทั้งในกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้วและประเทศที่กำลังพัฒนา ผู้ป่วยเด็กอายุน้อยกว่า 5 ปีจะได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุด ประมาณกันว่ามีผู้ป่วยกลุ่มนี้ในประเทศกำลังพัฒนาเสียชีวิตประมาณปีละ 50,000 คน โรคนี้จะพบบ่อยในช่วงฤดูหนาว ดังนั้นบางครั้งจึงถูกเรียกว่าเชื้ออาเจียนฤดูหนาว () อาจทำให้เกิดการระบาดเฉพาะที่ได้โดยเฉพาะในที่ที่มีคนอยู่หนาแน่น (เช่น ค่ายทหาร สถานเลี้ยงเด็ก ชุมชนแออัด) ในสหรัฐอเมริกาพบว่าเชื้อนี้เป็นสาเหตุของการระบาดของโรคติดเชื้อทางเดินอาหารถึงประมาณครึ่งหนึ่ง ส่วนในไทยยังไม่มีข้อมูลความชุก แต่พบการระบาดเป็นครั้งๆ เชื่อโนโรไวรัสนี้มีที่มาจากชื่อเมืองนอร์วอล์ค รัฐโอไฮโอ ซึ่งเป็นเมืองที่มีการระบาดของไวรัสนี้เมื่อ ค.ศ. 1972
ฟงไสหยก สู้บนหัวคน

ฟงไสหยก สู้บนหัวคน ( )เป็นภาพยนตร์กำลังภายในในปี ค.ศ. 1993 กำกับโดย หยวน ขุย นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย รับบทเป็น ฟ่ง ไสหยก. ภาพยนตร์เรื่องนี้ชนะรางวัลรางวัลฮ่องกงฟิล์มอวอร์ด และ รางวัลภาพยนตร์ม้าทองคำอีกด้วย ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้

คุณชายฟง ได้เดินทางเข้าร่วมการประลองยุทธเลือกคู่ เพื่อช่วงชิงหัวใจของถิงถิงธิดาขุนนางใหญ่ ชะตาในแรกพบของทั้งสองช่างหมางเมินยิ่งนัก แต่เมื่อตระกูลของเขาถูกราชวงศ์แมนจูสั่งประหารล้างโคตรข้อหาเป็นกบฏแผ่นดิน คุณชายฟงและถิงถิงจึงกลับมาประสานรอยรักอีกครั้ง ซึ่งความรักส่วนตัวของทั้งสองคงไม่มีทางเกิดขึ้นได้ หากความแค้นอันใหญ่หลวงยังมิได้รับการสะสาง
โยฮันเรส เบลสโกวิตซ์

โยฮันเรส อัลแบร์ เบลสโกวิตซ์(10 กรกฎาคม 1883 - 5 กุมภาพันธ์ 1948) เป็นนายพลเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และได้รับเหรียญกางเขนเหล็กอัศวินกางเขนเหล็กใบโอ๊คและดาบ

เขาได้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดในการครอบครองโปลแลนด์ในปี 1939-1940 เขาได้เขียนบันทึกหลายข้อความต่อไปยังกองบัญชาการทหารสูงสุดเยอรมันให้ประท้วงความโหดร้ายของเอสเอส. เขาถูกปลดออกแต่ถูกเรียกกลับมารับตำแหน่งอีกครั้ง, ไม่มีการตั้งคำถามใดๆต่อนโยบายของนาซี ข้อหาก่ออาชญากรรมสงครามในการพิจารณาคดีที่นูเรมเบิร์ก เขาได้ฆ่าตัวตายในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 1948 ทั้งคำฟ้องและการฆ่าตัวตายได้รับการพิจารณาเป็นปริศนาโดยนักวิชาการ นับตั้งแต่เพราะเขาพ้นผิดในภายหลังทั้งหมด นับและได้รับการบอกว่าจะคาดหวังว่าจะพ้นผิดโดยการป้องกันของเขา
ยศทหารกองทัพเรือสาธารณรัฐจีน

"ระบบยศทหาร"'ของกองทัพเรือสาธารณรัฐจีน โดยอ้างอิงลำดับชั้นยศเหมือนกับกองทัพบก ซึ่งรวมถึงนาวิกโยธินใช้เครื่องหมายยศลักษณะเดียวกับกองทัพบกทุกประการ
จักรพรรดิเรเง็ง

จักรพรรดิเรเง็ง ( , ) จักรพรรดิองค์ที่ 112 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นตามที่ได้จัดเรียงไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1663 — ค.ศ. 1687

หลังจากเจ้าชายซะโตะฮิโตะประสูติได้ไม่นาน จักรพรรดิโกะ-โคเมียว จักรพรรดิองค์ที่ 110 ผู้เป็นพระเชษฐาต่างพระราชมารดาได้สถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นผู้สืบราชบัลลังก์เมื่อเจ้าชายซะโตะฮิโตะมีพระชนมายุเพียง 4 เดือนจักรพรรดิโกะ-โคเมียวก็ประชวรด้วยไข้ฝีดาษและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 20 เดือน 9 ปี โจโอ ที่ 3 ตรงกับวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1654 ขณะมีพระชนมายุเพียง 21 พรรษาราชบัลลังก์จึงตกมาอยู่ที่เจ้าชายนะงะฮิโตะพระเชษฐาต่างพระราชมารดาอีกพระองค์หนึ่งพระชนมายุเพียง 16 พรรษาที่ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิโกะ-ไซ

เจ้าชายซะโตะฮิโตะเสด็จขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศเมื่อวันที่ 26 เดือน 1 ปี คันบุง ที่ 3 ตรงกับวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1663 ภายหลังจากการสละราชบัลลังก์ของจักรพรรดิโกะ-ไซหลังจากนั้นไม่นานได้มีพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิเรเง็งที่ พระราชวังหลวงเคียวโตะ

ในปี เท็นนะ ที่ 2 ตรงกับ ค.ศ. 1682 จักรพรรดิเรเง็งได้สถาปนา เจ้าชายอะซะฮิโตะ ( , ) พระราชโอรสองค์ที่ 5 พระชนมายุเพียง 7 พรรษาขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์และได้มีการจัดพิธีเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่หลังจากมิได้จัดมานานกว่า 300 ปี

จักรพรรดิเรเง็งได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายอะซะฮิโตะขึ้นเป็น จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 3 ปี โจเกียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 24 ปีหลังจากนั้นอีก 4 วันคือวันที่ 25 เดือน 3 ปี โจเกียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 ได้มีการจัดพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิฮิงะชิยะมะขึ้นที่ พระราชวังหลวงเคียวโตะ

หลังจากอดีตจักรพรรดิเรเง็งสละราชบัลลังก์แล้วได้ย้ายไปประทับที่ พระราชวังหลวงเซนโต ในพระราชสถานะ ไดโจเท็นโน (มหาจักรพรรดิ) และที่พระราชวังแห่งนี้พระองค์ได้กุมพระราชอำนาจอยู่เหนือพระราชโอรสและพระราชนัดดานานถึง 26 ปีจนกระทั่งอดีตจักรพรรดิเรเง็งเสด็จออกผนวชเมื่อ ค.ศ. 1713 โดยได้รับฉายาทางธรรมว่า โซโจ (Sojō)

จนกระทั่งวันที่ 6 เดือน 8 ปี เคียวโฮ ที่ 17 ตรงกับวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1732 ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิฮิงะชิยะมะจักรพรรดิองค์ที่ 114 ผู้เป็นพระราชนัดดาอดีตจักรพรรดิเรเง็งหรือพระภิกษุโซโจเสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมายุ 79 พรรษา
เมาส์ (รถถัง)

แพนเซอร์ 8 เมาส์ () ชื่ออย่างเป็นทางการคือ Panzerkampfwagen VIII Maus เป็นสุดยอดรถถังหนักของนาซีเยอรมนีในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งถูกกล่าวขานว่า เป็นรถถังที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและมีเกราะที่หนามากยากนักที่กระสุนใดๆจะเจาะเกราะเข้ามาได้ สร้างขึ้นสำเร็จในช่วงหลังปี 1944 Maus นั้นถือว่าเป็นรถถังประจัญบานขนาดใหญ่ที่มีเกราะหนาที่สุดเท่าที่นาซีเยอรมันได้สร้างขึ้นมา มีการสั่งให้สร้างทั้งหมด 5 คัน แต่ทว่ามีเพียงเกราะตัวถัง 2 อันและเกราะป้อมปืน 1 อันเท่านั้นที่สร้างได้สำเร็จ ซึ่งก่อนที่จะทำการทดลองวิ่งนั้นก็ถูกกองทัพโซเวียตบุกยึดฐานไปเสียก่อน

ซึ่งต้นแบบทั้งสองคันนั้น มีเพียงหนึ่งคันที่มีเกราะตัวถังพร้อมป้อมปืน ส่วนอีกคันนั้นไม่มีป้อมปืน ได้รับการทดลองในช่วงหลังปี 1944 ซึ่งตัวรถถังที่เสร็จสมบูรณ์นั้นมีความยาวถึง 10.2เมตร (33 ฟุต 6 นิ้ว) สูง 3.71 เมตร(12 ฟุต 2 นิ้ว) มีความกว้าง 3.63 เมตร(11.9 ฟุต) มีน้ำหนัก 188 ตัน

อาวุธหลักของ เมาส์ นั้นคือ Krupp-designed 128 mm KwK 44 L/55 ซึ่งมีพื้นฐานมาจากปืนใหญ่ต่อต้านรถถัง 12.8 cm Pak 44 ซึ่งเป็นปืนของยานเกราะพิฆาตรถถัง "Jagdtiger" (ยากท์ไทเกอร์)
ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้

ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้ () เป็นภาพยนตร์กำลังภายในแบบตลกในปี ค.ศ. 1993 กำกับโดย หยวน ขุย ร่วมออกแบบงานสร้างและนำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของภาพยนตร์เรื่อง "ฟงไสหยก สู้บนหัวคน" ซึ่งออกวางจำหน่ายในปีเดียวกัน

ปึงซีเง็ก (หรือ ฟงไสหยก ในภาคที่แล้ว) ต้องเข้ามาพัวพันกับพรรคดอกไม้แดงที่หวังโค่นล้มจักรพรรดิ์แมนจูและสถาปนาราชวงศ์หมิงขึ้นปกครองจีนอีกครั้ง ครั้งนี้เขาต้องปรับตัวให้เข้ากับระบบที่เข้มงวดของพรรคดอกไม้แดง รวมถึงต้องผจญกับสองสาวที่ทึกทักเอาว่าเขาเป็นสามีของพวกนาง เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน "ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้"
สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว มหาวิทยาลัยมหิดล

สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว มหาวิทยาลัยมหิดล มีฐานะเทียบเท่าคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยมหิดล เป็น “สถาบันแห่งชาติ” ด้านการพัฒนาเด็กและครอบครัวหนึ่งเดียวของประเทศ เน้นการมีส่วนร่วมของเด็ก เยาวชน และครอบครัว ทั้งในกระบวนการวิจัย พัฒนา และขับเคลื่อนองค์ความรู้ งานวิจัยบนพื้นฐานของสังคมไทย

ในปี พ.ศ. 2533 สืบเนื่องจากการประชุมสุดยอดเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ(World Summit for Children) และเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2534 รัฐบาลไทยได้ลงนามรับรองปฏิญญาระดับโลกว่าด้วยความอยู่รอดของเด็กและการปกป้องและพัฒนาเด็ก

ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 รัฐบาลไทยได้จัดทำแผนปฏิบัติการหลักของปฏิญญาเพื่อเด็กของประเทศไทยซึ่งกำหนดให้มีการจัดตั้งสถาบันวิชาการระดับชาติ สำหรับพัฒนาเด็กให้มีประสิทธิภาพเพื่อเป็นการสนองนโยบายการพัฒนาเด็กและเยาวชนของประเทศ ในแผนปฏิบัติการพัฒนาการศึกษาอบรมเลี้ยงดูเด็กและวัยรุ่น มหาวิทยาลัยมหิดลจึงเสนอเป็นแกนจัดตั้ง "สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว" สำหรับพัฒนาวิชาการเรื่องเด็กและครอบครัวอย่างเป็นองค์รวมเพื่อเพิ่มพลังแก่ครอบครัว โดยจัดการศึกษาวิจัยพัฒนาและผลิตบุคลากรระดับต่างๆ เพื่อการส่งเสริมการพัฒนาศักยภาพของเด็กและครอบครัวตลอดจนการป้องกันและแก้ไขปัญหาอย่างเป็นรูปธรรมที่เหมาะสมกับบริบทของสังคมวัฒนธรรมและสภาวะโลก

โครงการจัดตั้งสถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว ได้รับอนุมัติในหลักการตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2537 ให้เป็นโครงการใหม่ทำหน้าที่เป็นหน่วยงานกลางทางวิชาการในระดับชาติในมหาวิทยาลัยมหิดล เพื่อให้ดำเนินการศึกษาวิจัยและผลิตบุคลากรด้านการพัฒนาเด็กและครอบครัวอย่างผสมผสาน โดยเป็นโครงการภายใต้แผนปฏิบัติการพัฒนาการศึกษา อบรมเลี้ยงดูเด็กและวัยรุ่น ปีพ.ศ. 2538-2539 และตอบสนองแผนปฏิบัติการหลักของปฏิญญาเพื่อเด็ก ซึ่งได้กำหนดเป้าหมายในการพัฒนาเด็กของประเทศไทยในรอบ 10 ปี(พ.ศ. 2535 - 2544) ซึ่งระบุว่าเมื่อสิ้นสุดแผนฯ 7 จะมีการจัดตั้งสถาบันเพื่อพัฒนาเด็กเป็นเป้าหมายสนับสนุนข้อที่ 16 และดำเนินการอย่างต่อเนื่องในแผนฯ 8 และต่อไป

วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2538 แต่งตั้งคณะกรรมการนโยบายและคณะกรรมการบริหารโครงการจัดตั้งสถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว เพื่อดำเนินงานตามนโยบายและแผนงานที่คณะกรรมการนโยบายระดับชาติ

ต่อมา วันที่ 2 ตุลาคมพ.ศ. 2540 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา จัดตั้งเป็น สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว มหาวิทยาลัยมหิดล ทำหน้าที่วิจัย พัฒนา และขับเคลื่อนองค์ความรู้ งานวิจัยบนพื้นฐานของสังคมไทย 
เปิดสอนจำนวน 2 หลักสูตร ได้แก่
สรารัตน์ แซ่จิ๋ว

สรารัตน์ แซ่จิ๋ว (ชื่อเล่น) แอนนี่ : เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 เป็นคนจากจังหวัด ราชบุรี เริ่มเข้าวงการ จากการเลียนแบบทำท่าลิปซิงค์ตุ๊กกี้ ชิงร้อยชิงล้าน ฉายา แอนนี่ 4 ปี 700
สถาบันบริหารจัดการเทคโนโลยีและนวัตกรรม มหาวิทยาลัยมหิดล

สถาบันบริหารจัดการเทคโนโลยีและนวัตกรรม มหาวิทยาลัยมหิดล (Institute for Technology and Innovation Management ) เป็นส่วนงานของมหาวิทยาลัยมหิดล จัดตั้งขึ้นเพื่อให้บริการจัดการองค์ความรู้ งานวิจัย และนวัตกรรมที่มีอยู่ภายในมหาวิทยาลัยไปสู่การใช้ประโยชน์ในภาคอุตสาหกรรมและสังคม

เมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2556 สภามหาวิทยาลัยมหิดล อนุมัติการจัดตั้ง MITI (Mahidol Institute of Technology Transfer and Innovation - สถาบันวิวัฒน์เทคโนโลยีและนวัตกรรมแห่งมหาวิทยาลัยมหิดล) เป็นหน่วยงานอิสระ มีบอร์ดของตนเอง ทำหน้าที่ “วิเคราะห์และยกระดับกลไกการผลักดันงานวิจัยสู่นโยบายระดับชาติ และการนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ในภาคสังคมและธุรกิจ”

และวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2559 "สถาบันบริหารจัดการเทคโนโลยีและนวัตกรรม มหาวิทยาลัยมหิดล" ได้จัดตั้งเป็นส่วนงานของมหาวิทยาลัย ตามประกาศมหาวิทยาลัยมหิดล เรื่องการจัดตั้งส่วนงานของมหาวิทยาลัย (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2559

โดยสถาบันฯ จัดตั้งขึ้นเพื่อให้บริการจัดการองค์ความรู้ งานวิจัย และนวัตกรรมที่มีอยู่ภายในมหาวิทยาลัยไปสู่การใช้ประโยชน์ในภาคอุตสาหกรรมและสังคม มีทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมโยงระหว่างมหาวิทยาลัยกับหน่วยงานภายนอกทั้งภาครัฐและเอกชน การเชื่อมโยงดังกล่าวดำเนินการผ่านกิจกรรมด้านการบริการวิชาการ การบริหารจัดการและการใช้ประโยชน์ทรัพย์สินทางปัญญา การจัดการทรัพยากรชีวภาพ การบ่มเพาะธุรกิจ และคลินิกเทคโนโลยี
ตำบลเขาพัง

ตำบลเขาพัง อำเภอบ้านตาขุน จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นชุมชนชาวสวน ตั้งอยู่บริเวณลำน้ำคลองแสง เทือกเขา เขื่อนรัชชประภา ภาคใต้ มีสภาพบ้านเรือนที่สงบสุข และมีชื่อเสียงด้านสถานที่ ท่องเที่ยว พักผ่อนแบบสัมผัสธรรมชาติในอ่างเก็บน้ำเขื่อนรัชชประภาบนแพต่างๆ ท่องเที่ยวบริเวณในอ่างเก็บน้ำ กุ้ยหลินเมืองไทย กิจกรรมเดินป่า ชมสัตว์ ท่องเที่ยวถ้ำต่างๆ รวมทั้งสถานที่ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ สะพานแขวนภูเขารูปหัวใจ อีกทั้งในฤดูผลไม้มีเทศกาลของถิ่นทุเรียนคลองแสง ฤดูทุเรียนหลน รวมทั้งมีสถานที่ที่ประชาชนทั่วไปนิยมไปกราบไหว้ "พ่อท่านทวดรอด" วัดเขาพัง อำเภอบ้านตาขุน และยังเป็นศูนย์กลางเชื่อมต่อไปยังแหล่งท่องเที่ยวทางทะเล ภูเขา น้ำตก อื่น ๆ ได้สะดวก เช่น อุทยานแห่งชาติเขาสก อำเภอพนม, จังหวัดกระบี่, จังหวัดพังงา, จังหวัดภูเก็ต

ชุมชนบ้านเขาพัง ตั้งอยู่บริเวณเขื่อนรัชชประภา​ ซึ่งเป็นถิ่นกำเนิดต้นน้ำตาปีสายหนึ่ง คือลำน้ำคลองแสง ห่างจากตัว อำเภอบ้านตาขุน​ ประมาณ 12 กิโลเมตร เป็นชุมชนชาวสวน มีการตั้งถิ่นฐานทั้งในส่วนของบริเวณเขื่อนรัชชประภาพ และบริเวณรอบเขื่อนรัชชประภา สืบสานวิถีชีวิต และวัฒนธรรม มายาวนานกว่าร้อยปี ด้วยลักษณะทางภูมิศาสตร์ มีแม่น้ำคลองแสง เป็นแม่น้ำสายหลัก วิถีชีวิตคนไทยในสมัยก่อน ที่อาศัยผูกพันอยู่กับสายน้ำ การสัญจรทางน้ำจึงเป็นเส้นเลือดหลักในการคมนาคมระหว่างหมู่บ้านต่างๆ บ้านเขาพังเป็นเมืองสำคัญบนเส้นทางค้าขาย และอาชีพประมง มาแต่เก่าก่อนร่องรอยจากอดีต จากประวัติศาสตร์ เมื่อครั้ง
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชพร้อมด้วย สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดเขื่อนรัชชประภา และโรงไฟฟ้าพลังน้ำ เมื่อวันพุธที่ 30 กันยายน 2530 ที่บ้านเขาพัง หลังจากนั้นได้อพยพประชาชนจากแนวสร้างเขื่อนให้มีที่อยู่ที่ทำกิน บริเวณใกล้เขื่อนฯ บางส่วน และบางส่วนที่ไม่มีผลกระทบจากการสร้างเขื่อนฯ ยังคงอยู่ทำมาหากินดั้งเดิมจนถึงปัจจุบัน สภาพทางสังคมของบ้านเขาพังจึงประกอบด้วยประชากรที่ตั้งถิ่นฐานเดิม และประชากรที่อพยพมาทำมาหากิน ทั้งจากถิ่นใกล้เคียง รวมทั้งคนจากต่างถิ่นที่มาทำภารหน้าที่ภายในเขื่อนฯ ผสมผสานพัฒนาต่อเนื่องเป็นชุมชนขนาดใหญ่ และมีสถานะเป็นเทศบาลตำบล​ คือ​ เทศบาลตำบลบ้านเชี่ยวหลาน

ตำบลเขาพัง​ อำเภอบ้านตาขุน จังหวัดสุราษฏร์ธานี อยู่ทางทิศเหนือและตะวันตก ห่างจากอำเภอบ้านตาขุน 12 กม.ห่างจากจังหวัดสุราษฏร์ธานีประมาณ 168 กม.พื้นที่ตำบลเขาพัง เป็นพื้นที่ภูเขาหินปูนทางทิศเหนือและทิศตะวันตก และเป็นพื้นที่ราบสูงทางทิศตะวันออกและทิศใต้ พื้นที่ทั้งตำบลอยู่ในเขตปฏิรูปที่ดินเพื่อการเกษตร มีลำน้ำสำคัญคือ คลองแสง ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของต้นน้ำตาปีที่หล่อเลี้ยงประชากรชาวจังหวัดสุราษฏร์ธานี

ตำบลเขาพัง แบ่งเขตการปกครองย่อย เป็น 5 หมู่บ้านตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2xxx ถึงปัจจุบัน “ตำบลเขาพัง” มีผู้บริหารทั้งหมด x ท่าน
เจ้าจอม (ละครโทรทัศน์)

เจ้าจอม เป็นละครโทรทัศน์ แนวละครดราม่า-โรแมนติก สร้างมาจากบทประพันธ์ของ บุษยมาส ครั้งแรกออกอากาศทาง ช่อง 9 และครั้งที่สองออกอากาศทาง ช่อง 3 เอสดี

ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2535 ผลิตโดยบริษัท ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น จำกัด นำแสดงโดย จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์, แอน ทองประสม ออกอากาศทาง ช่อง 9 ทุกวันอังคาร-พุธ เวลา 22.00 - 23.00 น. เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2535 บทโทรทัศน์โดย สุภาว์ เทว กำกับการแสดงโดย สักกะ จารุจินดา เวอร์ชันแรกนี้เคยออกอากาศรีรันให้ชมอีกครั้งมาแล้วทาง ช่อง 3 แฟมิลี่ ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 22.30 - 23.30 น. เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

และนำกลับมาสร้างใหม่อีกครั้งในปี พ.ศ. 2559 ผลิตโดยบริษัท สเต็ปออนเวิร์ด จำกัด บทโทรทัศน์โดย แดง ระวี (กาญจนา วงศ์พัวพันธ์) กำกับการแสดงโดย ณรงค์ จารุจินดา นำแสดงโดย วิทยา วสุไกรไพศาล, ชนกสุดา รักษนาเวส ออกอากาศทาง ช่อง 3 เอสดี ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 19.15 - 20.15 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2559–20 มกราคม พ.ศ. 2560