seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
พรรคพลังประชาธิปไตย

พรรคพลังประชาธิปไตย เป็นพรรคการเมืองในประเทศไทย ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปลายปี พ.ศ. 2556 นำโดย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ประแสง มงคลศิริ อดีตสมาชิกพรรคเพื่อไทย และอดีตรักษาการเลขาธิการ นปช. ร่วมกับนายสุรชาติ เวชกามา แกนนำ นปช.ยโสธร

พรรคพลังประชาธิปไตย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 โดยมีแนวนโยบาย 4 นโยบายหลัก คือ สร้างรัฐสวัสดิการ ต่อต้านคอรัปชั่นอย่างเข้มข้น จัดสรรทรัพยากรของประเทศใหม่และการกระจายอำนาจการปกครอง

พรรคพลังประชาธิปไตย ส่งสมาชิกลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ทั้งในระบบบัญชีรายชื่อ และระบบแบ่งเขต
วิลาศ น้อมเจริญ

พันจ่าอากาศตรี วิลาศ น้อมเจริญ (ชื่อเล่น: ลาศ; 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 — 7 มกราคม พ.ศ. 2557) เป็นอดีตผู้รักษาประตูฟุตบอลทีมชาติไทย และเคยเป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่สโมสรราชประชา, สโมสรฟุตบอลจังหวัดตราด และฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย รวมถึงเคยทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูให้แก่สโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทยอยู่หลายทศวรรษ

วิลาศ น้อมเจริญ เป็นชาวจังหวัดฉะเชิงเทรา เกิดวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 ซึ่งก่อนจะมาเล่นฟุตบอลนั้น วิลาศเคยเป็นนักวอลเลย์บอลมาก่อน เริ่มมีชื่อเสียงเมื่อครั้งที่แข่งกีฬาแห่งชาติให้แก่จังหวัดตราด กระทั่งได้ติดทีมชาติชุดใหญ่ และในช่วงประมาณ พ.ศ. 2531 ได้ร่วมทำหน้าที่ให้แก่สโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย

วิลาศ เคยร่วมกับฟุตซอลทีมชาติไทยเข้าแข่งฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2000 ที่ประเทศกัวเตมาลา ตลอดจนเคยร่วมสร้างผลงานให้แก่ฟุตบอลชายหาดทีมชาติไทยในการคว้าอันดับ 4 ของการแข่งขันฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก 2002 ที่ริโอเดอจาเนโร ประเทศบราซิล

วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2557 วิลาศเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ที่โรงพยาบาลศิริราช

ด้านชีวิตส่วนตัว วิลาศมีภรรยาชื่อ สุภาวดี วิเชียรสรรค์ และมีลูกชาย 1 คน
ศิริจันทร์ ทองประเสริฐ

ศาสตราจารย์กิตติคุณ ศิริจันทร์ ทองประเสริฐ หรือ ดร.ศิริจันทร์ ทองประเสริฐ เกิด 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 ถึงแก่อนิจกรรม 27 ธันวาคม พ.ศ. 2556 เป็นผู้ทรงคุณวุฒิด้านวิศวกรรมอุตสาหการ สำเร็จการศึกษาดุษฐีบัณฑิต สาขาวิศวกรรมอุตสาหการ จาก Texus Tech University ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นมหาปรมาภรณ์ช้างเผือก เป็นอาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีผลงานการแต่งและเรียบเรียงตำราที่เป็นประโยชน์อย่างมากต่อวงการ วิศวกรรมอุตสาหการ
มูลปริยายสูตร

มูลปริยายสูตร คือ พระสูตรว่าด้วยเรื่องราวอันเป็นมูลแห่งธรรมทั้งปวง เป็นพระสูตรแรกในหมวดย่อย หรือวรรคที่ชื่อมูลปริยายวรรค หมวดใหญ่มูลปัณณาสก์ ของมัชฌิมนิกาย ในสุตตันตปิฎก ทั้งนี้ อรรถกถา หรือคัมภีร์ที่อธิบายเนื้อความของมูลปริยายสูตร คือคัมภีร์ปปัญจสูทนี ของพระพุทธโฆสะ

พระโคตมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ ณ โคนไม้พญารัง หรือไม้สาละ ในป่าสุภควัน เขตเมืองอุกกัฏฐา เพื่อที่จะแสดงธรรมแก่บรรดาภิกษุทั้งหลาย ถึงเรื่องราวอันเป็นมูลแห่งธรรมทั้งปวง หรือ สัพพธัมมมูลปริยาย ซึ่งเมืองอุกกัฏฐา เป็นเมืองขนาดเล็กตั้งอยู่ในแคว้นโกสล ในปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย ให้อรรถาธิบายว่า อุกกัฏฐา ได้นามเช่นนั้น เพราะชาวเมืองพากันชูคบเพลิงด้วยหวังว่า จะไม่พลาดซึ่งวันมงคล และฤกษ์งามยามดี ส่วนป่าสุภควัน หรือป่าอันสง่างาม เป็นป่าที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ที่ได้ชื่อเช่นนั้น เพราะป่าแห่งนี้มีสิ่งที่พึงประสงค์อันสวยงาม ผู้คนทั้งหลายจึงพากันนำอาหารเครื่องดื่มไปดื่มกินเที่ยวเล่นสนุกสนานอยู่ในป่านั้นนั่นแลตลอดทั้งวัน อีกทั้งยังพากันตั้งความปรารถนาถึงสิ่งที่ดี ในป่าแห่งนั้น

พระผู้มีพระภาคทรงแสดงเรื่องราวอันเป็นมูลแห่งธรรมทั้งปวง (สัพพธัมมมูลปริยาย) มีใจความสำคัญแบ่งออกเป็น 8 ส่วน หรือ 8 นัย เนื่องด้วยปุถุชน หรือ คนที่ยังหนาไปด้วยกิเลส มีจำนวน 1 นัย เนื่องด้วยเสขะ หรือพระอริยบุคคลผู้ยังศึกษา หมายถึง พระโสดาบัน พระสกทาคามี และพระอนาคามี มีจำนวน 1 นัย เนื่องด้วยพระขีณาสพ หรือ พระอรหันต์ ผู้สิ้นอาสวะคือกิเลสที่ดองสันดานมีจำนวน 4 นัย เนื่องด้วยพระศาสดา 2 นัย. ทั้งนี้ เพื่อกล่าวโดยรวบรัดถึงบุคคลผู้เกี่ยวข้องแท้ ๆ แล้วมี เพียง 4 ประเภท

พระผู้มีพระภาคทรงเอ่ยถึงบุคคลระดับชั้นต่าง ๆ แล้วยกมูลแห่งธรรมต่างๆ ไล่ไปตามลำดับดังนี้ คือ ธาตุดิน, ธาตุน้ำ, ธาตุไฟ, ธาตุลม, สัตว์, เทวดา, มาร, พระพรหม, อาภัสสรพรหม, สุภกิณพรหม, เวหัปผลพรหม, อสัญญีสัตว์, อากาสานัญจายตนพรหม, วิญญาณัญจายตนพรหม, เนวสัญญานาสัญญายตนพรหม, รูปที่ตนเห็น, เสียงที่ตนฟัง, อารมณ์ที่ตนทราบ, วิญญาณที่ตนรู้แจ้ง, ความที่สักกายะเป็นอันเดียวกัน, ความที่สักกายะต่างกัน และสักกายะทั้งปวง แล้วทรงชี้แจงว่า บุคคลต่างๆ กำหนดรู้และปล่อยวางมูลธรรมต่างๆ ในลักษณะใดบ้าง มีดังนี้

1. ปุถุชนผู้มิได้สดับ ย่อมรู้ตามความจำ (สญฺชานาติ) ถึงสิ่งต่าง ๆ แล้วยึดถือว่าเป็นของเราเพราะไม่ได้กำหนดรู้ตามเป็นจริงซึ่งสิ่งนั้นๆ นี้เป็นกำหนดภูมิปุถุชนนัยที่ 1

2. ภิกษุผู้เป็นเสขะ รู้ยิ่งด้วยปัญญา (อภิชานาติ) ซึ่งสิ่งต่างๆ เพลาๆ การยึดถือว่าเป็นของเราลง เพราะสิ่งนั้น ๆ พระเสขะควรกำหนดรู้ได้. นี้เป็นกำหนดภูมิพระเสขะนัยที่ 2

3. ภิกษุผู้เป็นพระอรหันต์ขีณาสพ รู้ยิ่งด้วยปัญญาซึ่งสิ่งต่างๆ ย่อมไม่ถือว่าเป็นของเรา เพราะ 1. ได้กำหนดสิ่งนั้นๆ แล้ว และ 2. เพราะสิ้นราคะความกำหนัดยินดี 3. เพราะความสิ้นโทสะความคิดประทุษร้าย และ 4. เพราะสิ้นโมหะความหลง นี้เป็นกำหนดภูมิพระขีณาสพนัยที่ 3, 4, 5 และ 6

4. พระศาสดา รู้ยิ่งด้วยปัญญาซึ่งสิ่งต่าง ๆ ไม่ยึดถือว่าเป็นของเรา เพราะ 1. ได้กำหนดรู้ในสิ่งนั้นๆ แล้ว 2. เพราะสิ้นตัญหาด้วยประการทั้งปวง ตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณแล้ว นี้เป็นกำหนดภูมิพระศาสดานัยที่ 7 และ 8
กาแฟใบใหญ่

กาแฟใบใหญ่ หรือ กาแฟไลเบอริกา อินโดนีเซียเรียกโกปีนังกา ฟิลิปปินส์เรียกโกเปบาราโก เป็นพืชในสกุลกาแฟ วงศ์ Rubiaceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ กิ่งเกลี้ยง ใบออกตรงข้าม มีหูใบระหว่างก้านใบ ออกดอกเป็นกลุ่มตามซอกใบ กลีบเลี้ยงเป็นหลอด กลีบดอกบิดเวียนไปทางซ้าย สีขาว ผลมีเมล็ดเดียว แข็ง สีเหลืองหรือสีแดง

กาแฟใบใหญ่เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกา ปลูกเป็นการค้าที่อเมริกาใต้ และแอฟริกา นำมาปลูกที่อินเดียเมื่อ พ.ศ. 2415 และที่อินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2418 แต่ต่อมาเปลี่ยนไปปลูกกาแฟโรบัสตามากขึ้น ในเอเชีย ยังปลูกอยู่ที่ศรีลังกา อินเดีย ไทย เวียดนาม ไต้หวันและติมอร์เป็นบางพื้นที่ ปลูกมากในมาเลเซียและฟิลิปปินส์ เมล็ดเมื่อนำมาชงเป็นกาแฟจะขมมากกว่ากาแฟอะแรบิกาและกาแฟโรบัสตา ซึ่งเป็นที่นิยมในซาบะฮ์ (มาเลเซีย) และแอฟริกา ผลผลิตของกาแฟชนิดนี้คิดเป็นร้อยละ 1 ของกาแฟทั้งโลก แต่เป็นผลผลิตที่สำคัญของมาเลเซีย โดยปลูกมากที่เซอลาโงร์ ยะโฮร์ มะละกา เประก์ และซาบะฮ์ เมล็ดกาแฟพันธุ์นี้มีกาเฟอีนประมาณร้อยละ 0.5–1.8
กีฬาเปตองในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 42

กีฬาเปตอง ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42 สุพรรณบุรีเกมส์
สกุลกาแฟ

สกุลกาแฟหรือ "Coffea" เป็นสกุลของพืชมีดอกซึ่งเมล็ดนำไปใช้ทำกาแฟ อยู่ในวงศ์ Rubiaceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้น เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกาใต้และเขตร้อนของเอเชีย เป็นพืชที่มีความสำคัญทางการค้า
โกงกางหูช้าง

โกงกางหูช้าง เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Rubiaceae เป็นไม้ผลัดใบ ต้นแก่มีรอยแยกเป็นรอยตื้นๆ ตามความยาวของลำต้น เปลือกของกิ่งอ่อนล่อนออกได้ ใบเดี่ยว รูปใบเกือบกลม ใบเรียบ สีเขียวเข้ม ด้านหลังใบสีจางกว่า และมีขนเล็กน้อย ดอกช่อแบบกระจุก กลีบดอกสีขาวเชื่อมกันเป็นหลอด ผลเดี่ยว ทรงกลม ผลแห้ง เนื้อเป็นเส้นใยมีหลายเมล็ด ผลอ่อนสีเขียวมีจุดเข้มกระจายทั่วไป เป็นพืชทนเค็ม ใช้เป็นไม้ประดับได้
องค์กรเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศแห่งสหรัฐอเมริกา

องค์กรเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศแห่งสหรัฐอเมริกา หรือยูเอสเอด (อังกฤษ:United States Agency for International Development) ก่อตั้งโดยประธานาธิบดี จอห์น เอฟ. เคนเนดี ในปี พ.ศ. 2504 โดยผ่านสภาคองเกรสจากกฎหมายการช่วยเหลือต่างประเทศ เพื่อให้ความช่วยเหลือประเทศต่างๆในการพัฒนาประเทศ ในช่วงเริ่มต้นของการก่อตั้งถูกใช้เป็นเครื่องมือในการดำเนินกิจกรรมการป้องกันลัทธิคอมมิวนิสต์ ต่อมามุ่งเน้นการเปิดตลาดการค้าเสรีและดำเนินการฟื้นฟูประเทศที่ได้รับผลกระทบจากสงครามในปัจจุบัน

ตั้งแต่ พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นต้นมายูเสดได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกกับ สถาบันเพิ่อความโปร่งใสของเงืนช่วยเหลือนานาชาติ (อังกฤษ:International Aid Transparency Initiative หรือ IATI) เพื่อพัฒนาฐานข้อมูลของเงินช่วยเหลือ ให้สามารถตรวจสอบได้ง่ายไม่ว่าจะไปถึงในส่วนต่างๆของโลก
สัพพาสวสังวรสูตร

สัพพาสวสังวรสูตร เป็นพระสูตรใน พระสุตตันตปิฎก หมวดมัชฌิมนิกาย หมวดย่อยมูลปัณณาสก์ และอยู่ในวรรคที่ชื่อ มูลปริยายวรรค สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี โดยทรงแสดงต่อภิกษุทั้งหลายว่าด้วยการสำรวมระวังอาสวะทุกชนิด โดยมี 7 หลักการใหญ่ คืออาสวะที่พึงละได้ด้วย 1. การเห็น 2. การสำรวมระวัง 3. การส้องเสพ 4. การอดทน 5. การงดเว้น 6. การบรรเทา และ 7. การอบรม

โดยสังเขป สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสว่า ทรงแสดงหนทางแห่งการขจัดสิ้นไปแห่งอาสวะ แก่ภิกษุผู้รู้วิธีโยนิโสมนสิการและอโยนิโสมนสิการ หรือการพิจารณาโดยแยบคาย และไม่แยบคาย เพราะทรงตรัสว่า หากภิกษุใดมนสิการ หรือพิจารณาโดยไม่แยบคายแล้ว อาสวะทั้งหลายที่ยังไม่เกิด ย่อมเกิดขึ้น และที่เกิดขึ้นแล้วย่อมเจริญขึ้นๆ ไปอีก

จากนั้น ทรงตรัสว่า เหตุเพราะไม่ได้เห็นพระอริยะ และไม่ได้รับการแนะนำทำให้ไม่รู้สิ่งควร และสิ่งไม่ควรมนสิการ (พิจารณา) ปุถุชนจึงยังมีทิฏฐิในความเป็นเรา เป็นของเรา ย่อมไม่พ้นจากชาติ ชรา มรณะ ย่อมไม่พ้นจากทุกข์ แล้วทรงพรรณนาถึงแนวทางแห่งการละอาสวะนั้น โดย 7 อย่าง โดยสังเขปดังนี้ 
http://www.84000.org/tipitaka/pitaka2/v.php?B=12&A=238&Z=384

http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/mn/mn.002.than.html
โซดากับชาเย็น

โซดากับชาเย็น เป็นละครโทรทัศน์ละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก-คอมเมดี ผลิตโดย บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด และ บริษัท แกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน) สร้างจากเค้าโครงเรื่องของ ณัฐิยา ศิรกรวิไล, นิพนธ์ ผิวเณร เขียนบทโทรทัศน์ ณัฐิยา ศิรกรวิไล กำกับการแสดงโดย นิพนธ์ ผิวเณร ซึ่งละครเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องแรกของนักแสดงที่เคยแจ้งเกิดจากภาพยนตร์เรื่อง 2499 อันธพาลครองเมือง อย่าง เจษฎาภรณ์ ผลดี ประกบคู่กับ เก็จมณี พิชัยรณรงค์สงคราม ออกอากาศทุกศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.25 - 21.25 น. เริ่มออกอากาศวันแรกเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542-9 มกราคม พ.ศ. 2543 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5

โซดากับชาเย็น เป็นเรื่องราวของบุพเพอาละวาดที่เล่นตลก จับคู่ ชายหนุ่มรูปหล่อ เจ้าชู้ เพลย์บอย กับ สาวเปิ่นเฉิ่ม เชย จากเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ได้รับการพิสูจน์ว่าเที่ยงตรงที่สุด ทั้งสองเถียงกันหัวชนฝา แต่แล้วการที่จำเป็นต้องมาทำเป็นคู่รักกันและพบรักกันในที่สุด
บังคาลอร์

บังคาลอร์ หรือ บังกาลอร์ ( "เบงคาลูรุ", ) เป็นเมืองเอกและเมืองใหญ่สุดในรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย บริเวณที่ราบสูงเดกกัน ระดับความสูง เหนือระดับน้ำทะเล เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ บังคาลอร์เป็นเมืองที่สะอาดและใส่ใจสิ่งแวดล้อมเป็นอย่างดี ตามท้องถนนหรือสวนสาธารณะเต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่นานาชนิดที่ให้ความร่มรื่น แม้แต่ในช่วงฤดูร้อน ผู้คนที่เดินตามท้องถนนแทบไม่ต้องกางร่ม เนื่องจากได้ร่มเงาจากต้นไม้ เป็นเมืองที่เจริญก้าวหน้าเมืองหนึ่งของอินเดียหรือในระดับเอเชียใต้ เมืองนี้รู้จักกันในชื่อ "หุบเขาซิลิกอนแห่งอินเดีย" เนื่องจากเป็นเมืองส่งออกเทคโนโลยี ติด 1 ใน 10 อันดับเมืองที่มีผู้ประกอบการมากที่สุดในโลก

บังคาลอร์ ได้สถาปนาความสัมพันธ์กับเมืองพี่น้องทั้ง 4 เมือง ดังต่อไปนี้:
วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร

วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดราชวรวิหาร ตั้งอยู่ที่แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร

วัดบรมนิวาส เป็นวัดที่พระวชิรญาณเถระโปรดให้เริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2377 ประกอบด้วยพระอุโบสถ พระเจดีย์ และกุฏิ 14 หลัง การก่อสร้างดังดำเนินมาจนกระทั่งพระวชิรญาณเถระลาผนวชและขึ้นครองราชย์เป็นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระอารามได้รับการปฏิสังขรณ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่อีกครั้งในสมัยที่พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) เป็นเจ้าอาวาส โดยเจ้าจอมมารดาทับทิม ในรัชกาลที่ 5 และพระราชโอรสธิดา เป็นผู้สนับสนุนทุนทรัพย์

พระอารามยังมีเสนาสนะสร้างเพิ่มเติมและได้รับปฏิสังขรณ์ในสมัยเจ้าอาวาสรุ่นต่อ ๆ มาจวบจนปัจจุบัน

นับตั้งแต่ก่อตั้งมา วัดบรมนิวาสมีเจ้าอาวาสตามลำดับ ดังนี้
กีฬาเบสบอลในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 42

กีฬาเบสบอล ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42 สุพรรณบุรีเกมส์
เอกเขนก

เอกเขนก เป็นอัลบั้มชุดที่ 3 ของวงเฉลียง ออกวางจำหน่ายในต้นปี พ.ศ. 2530 กับค่ายคีตาแผ่นเสียงและเทป (ต่อมาคือคีตา เรคคอร์ดสและคีตา เอนเตอร์เทนเมนท์) ในอัลบั้มนี้สมาชิกวงเฉลียงได้ฝากฝีมือเพลงในอัลบั้มชุดนี้กันทุกคน เช่น แต๋ง - ภูษิต ไล้ทอง ได้ประพันธ์เพลงและบรรเลงเดี่ยวใน "ผึ่งพุง", ศุ บุญเลี้ยงเขียนเพลง "แค่มี", เจี๊ยบ - วัชระ ปานเอี่ยม เขียนเพลง "ไม่เข้าใจ", ดี้ - นิติพงษ์ ห่อนาค ได้แต่งทั้งเนื้อร้องและทำนองถึง 2 เพลงคือ "พระจันทร์" และ "ค่ำคืนฉันยืน" นอกจากนั้นดี้ยังได้ขับร้องเพลงอัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มแรกคือ "นายไข่เจียว" และสมาชิกทุกคนในวงเฉลียงรวมทั้งเกี๊ยง - เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์ ได้ร่วมกันแต่งเพลง "เพลงที่เหลือ" ไว้ในอัลบั้มนี้ร่วมกับ ประภาส ชลศรานนท์ และทรงวุฒิ จรูญเรืองฤทธิ์ด้วย

เพลง "เร่ขายฝัน" ที่ถูกทำเป็นมิวสิกวีดีโอยาว 9 นาที โดยประภาส ชลศรานนท์ ทำหน้าที่เขียนบทและกำกับการแสดงมิวสิกวิดีโอเพลงนี้เอง และได้รับรางวัลมิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยมจากสมาคมผู้กำกับศิลป์กรุงเทพฯ (B.A.D. Awards) ประจำปี 2530 และรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประจำปี 2530 พร้อมทั้งปกอัลบั้มได้รับรางวัลจากสมาคมผู้กำกับศิลป์กรุงเทพฯเช่นเดียวกัน ซึ่งออกแบบปกโดย พิเศษ ไทยานันท์, เติมพันธุ์ มัทวพันธุ์และเต๋า อิลลัสเตรชั่นเฮ้าส์
ปริญญ์ วิกรานต์

ปริญญ์ วิกรานต์ ชื่อเล่น ป้อ เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 เป็นนายแบบ/นักแสดงชาวไทยเชื้อสายจีน ที่มีผลงานการถ่ายแบบและการแสดงมากมาย
มายเฟิสต์สตอรี

มายเฟิร์สสตอรี่ (; ) เป็นวงดนตรีร็อกญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อปี 2554
ธรรมทายาทสูตร

ธรรมทายาทสูตร หรือ ธัมมทายาทสูตร เป็นพระสูตรในพระสุตตันตปิฎก หมวดมัชฌิมนิกาย หมวดมูลปัณณาสก์ อยู่ในวรรคคือ มูลปริยายวรรค สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ แก่พระถิกษุทั้งหลาย ณ วัดเชตวันมหาวิหาร ที่สร้างโดยท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีในนครสาวัตถี โดยสมเด็จพระบรมศาสนาทรงสั่งสอนด้วยความเอ็นดูให้ ภิกษุทั้งหลายเป็นธรรมทายาทของพระองค์ อย่าได้เป็นอามิสทายาทของพระองค์ จากนั้น พระสารีบุตร อัครสาวกได้แสดงธรรมต่อถึงหนทางในการปฏิบัติธรรม เพื่อยังให้เกิดความสงัวดขึ้นแก่ตน และอริยมรรคมีองค์ 8 อันเป็นหนทางแห่งการดับทุกข์

ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย ได้พรรณนาเหตุเกิดขึ้นของพระสูตรนี้ว่า มหาชนได้ถวายสักการะลาภสักการะเป็นอันมากเแก่พระพุทธองค์ อันเป็นอานิสงส์ที่พระศาสดาได้ทรงสั่งสมทานบารมี ให้บริบูรณ์แล้ว ตั้ง 4 อสงไขย บรรดาพระภิกษุทั้งหลายก็พลอยได้รับลาภสักการะนั้นด้วย

อย่างไรก็ตาม เมื่อภิกษุบางประเภทได้รับอานิสงส์จากการที่มหาชนถวายสักการะพระศาสดา จนกลายเป็นผู้ติดในปัจจัย แต่โดยที่พระตถาคตไม่สามารถจะบัญญัติสิกขาบท ห้ามว่าปัจจัยเป็นของไม่สมควร จึงทรงแสดงธรรมทายาทปฏิปทา ซึ่งจักเป็นเหมือนการบัญญัติสิกขาบทแห่งกุลบุตรทั้งหลายผู้ใคร่ต่อการศึกษา

โดยตรัสยกตัวอย่างว่า พระองค์ฉันพระกระยาหารเหลือ ภิกษุ ๒ รูปหิวเป็นกำลังมาเฝ้าพระองค์ก็ทรงอนุญาตว่า ถ้าจะฉันก็ฉันได้ ถ้าไม่ฉันก็จะทรงเททิ้ง พรภิกษุรูปหนึ่งทนหิว ไม่ฉัน ด้วยระลึกถึงพระพุทธพจน์ที่ให้รับมรดกธรรม ไม่รับมรดกอามิส แต่อีกรูปหนึ่งฉันอาหารที่เหลือนั้น พระบรมศาสดาจึงตรัสว่า ทรงสรรเสริญภิกษุที่ยอมหิวมากกว่า

สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงตรัสแก่ภิกษุทั้งหลายว่า "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงเป็นธรรมทายาท อย่าเป็นอามิสทายาท ของเราตถาคตเลย" จากนั้น พระสารีบุตรได้แจกแจงต่อจากพระศาสดาว่า ภิกษุผู้เป็นอามิสทายาท ย่อมถูกตำหนิด้วยเหตุ 3 ประการ คือ 1.ไม่ศึกษาความสงัดตามพระศาสดา 2.ไม่ละธรรมที่พระศาสดาตรัสให้ละ 3. มักมาก ย่อหย่อน ตกอยู่ในอำนาจนิวรณ์ 5 ภิกษุผู้เป็นธรรมทายาทของพระศาสดา ได้รับสรรเสริญ 3 ประการ คือ 1. ศึกษาความสงัด ตามพระศาสดา 2.ละธรรมที่พระศาสดาตรัสให้ละ 3.ไม่มักมากในลาภ ไม่เป็นผู้ย่อหย่อน ไม่ตกอยู่ในอำนาจนิวรณ์ 5 (ธรรมทายาทสูตร) 17/207/14 ธรรมอันลามกได้แก่ โลภะ โทสะ ผูกโกรธ ริษยา ตระหนี่ มายาโอ้อวด หัวดื้อ แข่งดี ถือตัว ดูหมิ่น มัวเมา เลินเล่อ ภิกษุอาศัยข้อปฏิบัติอันเป็นทางสายกลาง คือ อริยมรรคมีองค์ 8 เพื่อละธรรมอันลามกเหล่านั้น ธรรมทายาทสูตร

Dhammadayada Sutta
ซุน ฮุ่ยหมิง

ซุน ฮุ่ยหมิง () เป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม

ซุน ฮุ่ยหมิง มีนามเดิมว่า ซุน ซู่เจิน () เกิดที่อำเภอซั่น เมืองเหอเจ๋อ มณฑลซานตง จักรวรรดิชิง รัชสมัยจักรพรรดิกวังซวี่ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1895 ได้เข้าเป็นสมาชิกลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยที่ลู่ จงอี เป็นจู่ซือรุ่นที่ 17 ได้รับศาสนนามว่าฮุ่ยหมิง เธอได้พบกับจาง ขุยเซิง ทั้งสองได้ช่วยกันเผยแผ่ลัทธิอนุตตรธรรมจนแพร่หลาย ขุยเซิงมีภรรยาคนแรกแซ่จู แต่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1909 เขาจึงสมรสใหม่กับสตรีแซ่หลิว และรับซู่เจินเป็นภรรยาคนที่สอง (ที่ยังมีชีวิตอยู่) โดยอ้างว่าทำตามพระประสงค์ของสวรรค์ และยกย่องซู่เจินว่าเป็นพระภาคของพระจันทรปัญญาโพธิสัตว์ ()

เมื่ออาจารย์ลู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1925 ก็เกิดความแตกแยกขึ้นภายในลัทธิเพราะศิษย์อาวุโสแต่ละคนต่างตั้งตนเป็นใหญ่เป็นอิสระต่อกัน ต่อมาลู่ จงเจี๋ย น้องสาวของอาจารย์ลู่อ้างว่าพระแม่องค์ธรรมได้มาประทับทรงประทานอาณัติสวรรค์แต่งตั้งให้ตนเป็นผู้รักษาการจู่ซือไป 12 ปี แต่มีเพียงขุยเซิงคนเดียวที่ยอมรับ หลังจากรักษาการได้ 6 ปี ถึงปี ค.ศ. 1930 จงเจี๋ยจึงประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมให้ขุยเซิงและซู่เจินรับสืบทอดอาณัติสวรรค์ ร่วมกันปกครองสำนักต่อในฐานะจู่ซือรุ่นที่ 18 โดยขุยเซิงได้นามใหม่ว่ากงฉัง และซู่เจินได้นามใหม่ว่าจื่อซี่ แต่กงฉังยังคงเป็นผู้นำหลักของลัทธิ และสามารถเผยแพร่ลัทธิจนแพร่หลายไปทั่วลุ่มแม่น้ำแยงซี

เมื่อกงฉังถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1947 ได้เกิดความแตกแยกขึ้นอีกในสำนักเพราะจาง อิงอวี้ (บุตรชายคนเดียวของกงฉัง) และฮุ่ยหมิงต่างอ้างตนเป็นผู้นำลัทธิสืบต่อจากกงฉัง ฮุ่ยหมิงได้เปรียบกว่าเพราะได้รับแต่งตั้งเป็นจู่ซือคู่กับกงฉังมาตั้งแต่แรก เธอยังอ้างว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้ประกาศผ่านร่างทรง (ซันไฉ) รับรองความชอบธรรมของเธอให้ปกครองสำนัก นอกจากนี้จื่อซี่ยังอ้างตนเป็นพระภาคหนึ่งของพระแม่องค์ธรรมเองด้วย สาวกลัทธิอนุตตรธรรมส่วนมากจึงสนับสนุนฮุ่ยหมิง ทำให้เธอได้เป็นผู้นำสูงสุดมานับแต่นั้น

ลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยฮุ่ยหมิงถูกทางการปราบปรามอย่างหนัก เธอจึงลี้ภัยไปอยู่ฮ่องกงในปี ค.ศ. 1949 อยู่กัวลาลัมเปอร์ช่วงปี ค.ศ. 1951-2 แล้วย้ายกลับไปฮ่องกง สุดท้ายย้ายไปอยู่ไต้หวันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 ขณะนั้นทางการไต้หวันยังถือว่าลัทธิอนุตตรธรรมเป็นลัทธิเถื่อน เธอจึงต้องเก็บตัวอยู่ตลอดจนกระทั่งล้มป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา

ก่อนเสียชีวิต ฮุ่ยหมิงตั้งใจจะให้ Li Wensi บุตรชายบุญธรรมของตน ได้สืบตำแหน่งต่อเป็นจู่ซื่อรุ่นที่ 19 โดยอ้างว่าเขาจะได้เป็นกษัตริย์ของบรรดาประชาชาติทั้งหลายและเป็นผู้รวมศาสนาทั้งหลายให้เป็นหนึ่งเดียว แต่ Li Wensi ถูกจับติดคุกในปี ค.ศ. 1953 จนตลอดชีวิต ส่วนฮุ่ยหมิงก็ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1975 ทำให้ไม่มีใครได้เป็นจู่ซือต่อ แม้จะมีหลายคนอ้างตนเป็นจู่ซือรุ่นที่ 19 แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับจากสาวกส่วนใหญ่ ซุน ฮุ่ยหมิงจึงเป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม หลังมรณกรรมของเธอได้มีการประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมประทานอริยฐานะให้เธอเป็นจงหัวเซิ่งหมู่ ()
นางสีไว

นางสีไว นางสีไวย หรือ นางแก้วสีไว เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน ผลงานของหนานบัวผัน จิตรกรพื้นถิ่นเชื้อสายไทลื้อ ภาพดังกล่าวเป็นภาพนางสีไวตัวละครจากเรื่อง "คัทธณะกุมารชาดก" โดยภาพแสดงให้เห็นถึงการแต่งกายของสตรีน่านในอดีต

เช่นเดียวกับ "ปู่ม่านย่าม่าน" ภาพนางสีไวก็เป็นหนึ่งในภาพที่มีชื่อเสียงด้วยความงดงามอ่อนช้อยที่ถ่ายทอดอารมณ์และความงามของหญิงสาว จนได้สมญาว่าเป็น "โมนาลิซาเมืองไทย" หรือ "โมนาลิซาเมืองน่าน" ก็ว่า

นางสีไว เป็นหนึ่งในงานจิตรกรรมฝาผนังถูกวาดขึ้นช่วงปี พ.ศ. 2410-2417 ระหว่างการบูรณะซ่อมแซมวัดภูมินทร์ในสมัยเจ้าอนันตฤทธิวรเดชครองเมืองน่าน ซึ่งตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งภาพจิตรกรรมส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องราวในชาดก และแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตของชาวน่านในอดีต โดย "นางสีไว" ถูกเขียนอยู่บนผนังล่างสุดติดกับประตูตะวันออก นับว่าภาพดังกล่าวมีความงดงามมากมีความประณีตทั้งฝีมือและอารมณ์ภาพ อันแสดงให้เห็นถึงการออกนอกกรอบหรือความอยากหลุดพ้นออกจากกรอบการเขียนเล่าเรื่องชาดกของหนานบัวผัน

นางสีไวอยู่ในอิริยาบถที่กำลังเกล้าผมขึ้นเหนือศีรษะและตกแต่งมวยผมด้วยดอกไม้สีสดใส ที่ใบหูใส่ม้วนทอง เปลือยอก มีเพียงผ้าคล้องคอไพล่ชายไปด้านหลัง สมเจตน์ วิมลเกษม ได้นำคำกลอนจาก "วรรณพราหมณ์ชาดก" มาบรรยายความงามของนางสีไวว่า "คิ้วโก่งค้อม แวดอ้อมตาขำ เหมือนจันทร์เดือนแรม สิบสองค่ำใต้ ริมปากออนแดง เหมือนแสงก๊อไต้ หยังมางามวิไล เลิศล้ำ" แปลเป็นไทยว่า "คิ้วโก่งโค้งเหมือนจันทร์แรม 12 ค่ำ ริมปากแดงจิ้มลิ้มนวลเหมือนแสงทับทิม ทำไมถึงงามได้เช่นนี้"
มาเต

มาเต (), มาชี (โปรตุเกสแบบบราซิล: ) หรือ ชาบราซิล () เป็นพืชในวงศ์ Aquifoliaceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้น ไม่ผลัดใบ แตกกิ่งมาก ใบหนาและเหนียว ขอบใบจักฟันเลื่อย ดอกช่อออกตามซอกใบ แยกเพศ ดอกสีขาว ผลสุกสีแดงหรือสีดำ เมล็ดเดียว แข็ง แบ่งเป็น 2 สายพันธุ์คือ var." paraguariensis" ไม่มีขนปกคลุม เป็นพันธุ์ที่นิยมปลูก และ var. "vesita" มีขนหนาแน่น ไม่นิยมปลูก

มาเตเป็นพืชพื้นเมืองในอเมริกาใต้ ตามที่ราบลุ่มแม่น้ำในอาร์เจนตินา บราซิล อุรุกวัย และปารากวัย เป็นพืชที่นิยมนำมาทำเครื่องดื่มมากกว่าชา ใบนำมาทำเครื่องดื่มที่เรียกมาเตโดยนำใบและกิ่งไปอบในน้ำร้อนแบบเดียวกับการชงน้ำชาจากต้นชา มาเตมีสีเขียวอ่อน กลิ่นหอมฉุน มีสรรพคุณขับปัสสาวะ แก้อาการเมื่อยล้า ในยุโรปนิยมดื่มเป็นเครื่องดื่มเพื่อลดน้ำหนัก เพราะทำให้เบื่ออาหาร ในใบมาเต 100 กรัมมีคาเฟอีน 0.6–1.6 กรัม กลิ่นหอมของใบจะต่างไปตามอายุ โดยจะหอมที่สุดเมื่อผลใกล้สุก
วงศ์เน่าใน

วงศ์เน่าในหรือ () เป็นวงศ์ของพืชมีดอกในกลุ่มพืชใบเลี้ยงคู่แท้ มีสมาชิกเหลืออยู่เพียงสกุลเดียวคือสกุล" Ilex"
อินทผลัมไทย

อินทผลัมไทย () เป็นพืชในวงศ์ปาล์ม ลำต้นเดี่ยว ดอกแยกเพศแยกต้น ผิวเกลี้ยง ออกดอกต่อเนื่อง ใบประกอบแบบขนนก มีใบย่อยจำนวนมาก ช่อดอกออกระหว่างใบ ดอกช่อแบบ spadix ผลรูปรียาว สีเหลืองจนถึงสีส้มเปลือกชั้นนอกเรียบ ชั้นกลางเป็นเนื้อ ชั้นในเป็นเยื่อบาง มี 1 เมล็ด

เป็นพืชที่พบตามธรรมชาติในที่ราบลุ่มแม่น้ำสินธุในปากีสถาน มีปลูกทั่วไปในอินเดีย พม่า ไทย ศรีลังกา ส่วนยอดของต้นใช้ผลิตน้ำตาลสด เพื่อทำเครื่องดื่ม หมักเหล้า หรือเคี่ยวเป็นน้ำตาล ใบใช้สานเสื่อและตะกร้า ผลและเมล็ดรับประทานได้ สกัดแป้งจากลำต้นได้ ลำต้นใช้ก่อสร้างและใช้ทำเชื้อเพลิง หรือใช้เป็นไม้ประดับ
ภยเภรวสูตร

ภยเภรวสูตร เป็นพระสูตรในพระสุตตันตปิฎก หมวดมัชฌิมนิกาย หมวดมูลปัณณาสก์ อยู่ในวรรคชื่อมูลปริยายวรรค สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ แก่พระภิกษุทั้งหลาย ณ วัดเชตวันมหาวิหาร ที่สร้างโดยท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีในนครสาวัตถี โดยสมเด็จพระบรมศาสดาทรงแสดงพระสูตรแก่ ชาณุสโสณิพราหมณ์ซึ่งเข้าไปเฝ้า ทั้งนี้ ชาณุสโสณีนั้น ในคัมภีร์ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย ระบุว่า ไม่ใช่ชื่อที่บิดามารดาของพราหมณ์นั้นตั้งให้ แต่ว่าเป็นชื่อที่ได้มาจากการได้ตำแหน่ง ว่ากันว่าตำแหน่งชาณุสโสณีนั้นเป็นตำแหน่งปุโรหิต พระราชาได้พระราชทานตำแหน่งปุโรหิตนั้นให้แก่เขาฉะนั้นคนทั้งหลายจึงเรียกเขาว่า ชาณุสโสณี

ชาณุสโสณิพราหมณ์ กราบทูลสรรเสริญว่าทรงเป็นหัวหน้า เป็นผู้มีอุปการะมาก เป็นผู้แแนะนำกุลบุตรที่ออกบวชอุทิศพระองค์ แล้วกราบทูลต่อไปว่า เสนาสนะอันสงัดอันตั้งอยู่ในป่าและราวป่า อดทนได้ยาก ความสงัดความเป็นผู้อยู่ผู้เดียวทำได้ยาก ยินดีได้ยาก ประหนึ่งว่าป่าจะนำใจของภิกษุผู้ไม่ได้สมาธิไปเสีย พระผู้มีพระภาคตรัสรับว่า เมื่อก่อนตรัสรู้ ยังเป็นพระโพธิสัตว์ พระองค์ก็ทรงเคยคิดถึงเสนาสนะป่าในทำนองเช่นนั้น แล้วได้ทรงแสดงความคิดของพระองค์ก่อนตรัสรู้

จากนั้น ทรงแสดงความที่พระองค์มี กายกรรม วจีกรรม มโนกรรม อาชีวะ บริสุทธิ์ ไม่มีความอยากได้มาก มีจิตตั้งมั่น มีปัญญา ย่อมเป็นผู้มีขนเรียบ (ไม่หวาดกลัว ไม่ขนพอง) เมื่ออยู่ในป่า ทั้งนี้ เมื่อครั้งยังทรงเป็นพระโพธิสัตว์ พระพุทธองค์กำจัดความกลัวโดยเข้าไป ยังสถานที่ที่น่ากลัวยิ่งขึ้น ถ้าความกลัวเกิดขึ้นอิริยาบถใด จะไม่เปลี่ยนอิริยาบถนั้น จนกว่าความกลัวนั้น จะหายไป 
ครั้นแล้วทรงแสดงข้อปฏิบัติของพระองค์ คือการตั้งสติจนมีอารมณ์เป็นอันเดียว ได้ฌานที่ 1 ถึงฌานที่ 4 แล้วทรงได้วิชชาและแสงสว่าง ประเภทระลึกชาติได้ในยามที่ 1 ประเภททิพย์จักษุ เห็นการเกิดการตายของสุตว์ทั้งหลายในยามกลาง , ประเภททำอาสวะให้สิ้นในยามสุดท้าย แล้วตรัสสรูปในที่สุดว่า อาจมีผู้คิดว่าพระองค์ยังไม่หมดราคะ โทสะ โมหะ จึงต้องเสพเสนะสนะอันสงัดอันตั้งอยู่ในป่า ซึ่งไม่ควรคิดเช่นนั้น

ทั้งนี้ พระพุทธองค์ ทรงเห็นอำนาจประโยชน์ 2 อย่าง คือ 1. เห็นความอยู่เป็นสุขในปัจจุบันของตน 2. อนุเคราะห์ประชุมชนผู้เกิด ณ ภายหลังจึงเสพเสนาสนะ อันสงัดที่เป็นป่า และเป็นป่าเปลี่ยว

หลังจากสดับพระธรรมเทศนาแล้ว ชาณุสโสณิพราหมณ์ก็รับรองว่าทรงอนุเคราะห์คนรุ่นหลังอย่างแท้จริง แล้วประกาศความเลื่อมใสในพระธรรมเทศนา แสดงตนเป็นอุบาสกถึงพระรัตนตรัยตลอดชีวิต ภยเภรวสูตร

Bhaya-bherava Sutta: Fear & Terror
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195 สายสุพรรณบุรี–ป่างิ้ว เป็นส่วนหนึ่งของถนนที่รู้จักกันทั่วไปว่า ถนนโพธิ์พระยา–ท่าเรือ เป็นทางหลวงแผ่นดินขนาด 4 ช่องจราจร ระยะทาง 33.357 กิโลเมตร เริ่มกิโลเมตรที่ 0 บริเวณทางแยกโพธิ์พระยา ตำบลโพธิ์พระยา อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี มุ่งหน้าไปทางตะวันออก เข้าสู่จังหวัดอ่างทอง ผ่านอำเภอสามโก้ ผ่านอำเภอวิเศษชัยชาญ โรงพยาบาลวิเศษชัยชาญ (ทางเข้าด้านทิศเหนือ) ผ่านจุดตัดทางแยกวิเศษชัยชาญ กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3454 จากนั้นมุ่งขึ้นไปทางทิศตะวันออก ผ่านวัดนางในธัมมิการาม ข้ามแม่น้ำน้อยที่ตำบลศาลเจ้าโรงทอง ผ่านทางเข้าวัดม่วง ตำบลหัวตะพาน เข้าอำเภอเมืองอ่างทอง และสิ้นสุดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3064 ที่ทางแยกป่างิ้ว ตำบลป่างิ้ว
ยานพลังไอออน

ยานพลังไอออน (ionocraft) หรืออากาศยานขับเคลื่อนด้วยไอออน (ion-propelled aircraft), เป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นเครื่องยก (lifter) หรือ เครื่องยกหกเหลี่ยม (hexalifter), เป็นอุปกรณ์เกี่ยวกับไฟฟ้าอุทกพลศาสตร์ (electrohydrodynamic) (EHD) ที่ใช้ปรากฏการณ์ทางไฟฟ้าที่รู้จักกันว่าเป็นผลของปรากฏการณ์ บีเฟลด์-บราวน์ (Biefeld–Brown effect) ในการผลิตแรงผลักดันในอากาศ, โดยไม่จำเป็นต้องมีการเผาไหม้ หรือมีชิ้นส่วนที่เคลื่อนไหวของเครื่องยนต์กลไกใด ๆ คำว่า "Ionocraft" นั้นย้อนกลับไปเมื่อปี 1960 ในยุคที่การทดลอง EHD อยู่ที่จุดสูงสุด ในรูปแบบพื้นฐานของมัน, มันประกอบไปด้วยสองขั้วตัวนำไฟฟ้าแบบขนานอย่างง่าย ๆ อันเป็นหนึ่งในรูปแบบของเส้นลวดพันคอยล์แบบละเอียด (fine wire) และอื่น ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นจากเส้นลวดแบบตะแกรง (wire grid), ท่อ หรือ กระโปรงฟอยล์ (foil skirt) ที่มีพื้นผิวเรียบโดยรอบ
ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก 2002

ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก 2002 () เป็นการแข่งขันฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลกครั้งที่แปด ซึ่งมีการเปลี่ยนสถานที่จัดการแข่งขันครั้งนี้อย่างต่อเนื่อง โดยมีการแยกออกมาจากรีโอเดจาเนโรสู่วิตอเรีย รัฐเอสปีรีตูซานตู และกูอารูจา รัฐเซาเปาลู ซึ่งใน ค.ศ. 2002 ทีมชาติบราซิลสามารถทวงแชมป์กลับคืน ภายหลังจากเสียตำแหน่งให้แก่ทีมชาติโปรตุเกสในครั้งก่อน

ทีมชาติไทยได้อันดับ 4 ในการแข่งขันครั้งนี้ และวิลาศ น้อมเจริญ ได้รับรางวัลผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมของโลก

การจัดระเบียบได้ย้อนกลับไปสู่วิธีการที่ได้ทำตั้งแต่ ค.ศ. 1995 ถึง 1997 นั่นหมายความว่าจะไม่มีรอบก่อนรองชนะเลิศ โดยมีเพียง 8 ทีมที่เข้าแข่งขันใน 2 กลุ่ม ๆ ละ 4 ทีม ซึ่งจะมี 2 ทีมที่สามารถก้าวสู่รอบรองชนะเลิศ

จาก 8 ทีมที่เข้าแข่งขัน แบ่งออกเป็น 4 ทีมที่มาจากยุโรป 3 ทีมที่มาจากอเมริกาใต้ซึ่งรวมถึงเจ้าภาพบราซิล และ 1 ทีมจากเอเชีย

โซนยุโรป:

โซนอเมริกาใต้:

โซนเอเชีย:

เจ้าภาพ: