seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
พีระมิดอียิปต์

พีระมิดในประเทศอียิปต์ เป็นหนึ่งในพีระมิดที่เป็นที่รู้จักโดยมีหลายแห่งในประเทศอียิปต์ เป็นสิ่งก่อสร้างของชาวอียิปต์โบราณสมัยก่อนยุคเหล็ก โดยเฉพาะ พีระมิดคูฟู ใน หมู่พีระมิดแห่งกิซ่า นับเป็นสิ่งก่อสร้าง ขนาดใหญ่ที่สุด ที่มนุษย์เคยสร้างขึ้นมา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความก้าวหน้าทางวิทยาการ ที่น่าอัศจรรย์ของอียิปต์โบราณ

พีระมิดโจเซอร์ (Djoser's Pyramid) หรือ พีระมิดแห่งซักการา (The Pyramid of Saqqara) นับเป็นพีระมิดแห่งแรกของอียิปต์ ที่ฟาโรห์โจเซอร์ (Djoser หรือ Zoser) แห่งราชวงศ์ที่ 3 เป็นผู้สร้างขึ้น โดยมี อิมโฮเทป (Imhotep) ที่ปรึกษาประจำองค์ฟาโรห์เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบ ลักษณะที่สำคัญคือเป็น พีระมิดขั้นบันได (Step Pyramid) ซ้อนกันรวม 6 ชั้น เปรียบเสมือนบันไดไปสู่สวรรค์ ส่วนพีระมิดรุ่นหลังที่เป็นแบบมหาพีระมิดที่แต่ละด้านของพีระมิดลาดเอียงลงประมาณ 51 องศามีความชันน้อยกว่าและไม่เป็นขั้นบันได ก็ถือว่าเป็นการลาดของลำแสงดวงอาทิตย์เช่นกัน ในขณะที่พีระมิดยุคต่อมาจะไม่มีลักษณะของขั้นบันไดให้เห็น ก่อนหน้านี้สุสานของฟาโรห์จะสร้างอยู่ใต้ดินโดยปิดทับด้วยสิ่งก่อสร้างที่ไม่สูงมากนักเรียกว่า มัสตาบา (Mastaba)

พีระมิดไมดุม สร้างโดยฟาโรห์สนอฟรู (Snofru) หรืออีกพระนามหนึ่งคือ สเนฟรู (Sneferu) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่ 4 ของอียิปต์โบราณ เป็นพีระมิดที่พยายามพัฒนารูปแบบต่อจากพีระมิดขั้นบันไดของฟาโรห์โซเซอร์ โดยตั้งใจจะก่อสร้างให้มีรูปร่างเป็นพีระมิดที่สมบูรณ์ แต่เกิดปัญหาพังทลายลงระหว่างการก่อสร้างเนื่องจากพื้นทรายด้านล่างรองรับน้ำหนักพีระมิดไม่ไหว นักประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่งเชื่อว่า ฟาโรห์สนอฟรูสร้างพีระมิดไมดุมนี้ให้กับ ฟาโรห์ฮูนิ (Huni) ฟาโรห์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่ 3 ผู้เป็นพระราชบิดาของพระองค์

พีระมิดหักงอ (Bent Pyramid) หรือบางครั้งเรียกกันสั้นๆ ว่า พีระมิดเบี้ยว สร้างขึ้นโดย ฟาโรห์สนอฟรู (Snofru) หลังจากการก่อสร้างพีระมิดไมดุมประสบความล้มเหลว เดิมมีเป้าหมายจะสร้างให้มีรูปร่างเป็นแบบพีระมิดที่สมบูรณ์ แต่เกิดปัญหาในระหว่างการก่อสร้างเนื่องจากแต่ละด้านของพีระมิดทำมุมชันมากเกินไปคือชันถึง 54 องศาทำให้ต้องเปลี่ยนแบบการก่อสร้างกลางคัน กลายเป็นพีระมิดที่แต่ละด้านหักมุมเปลี่ยนความชันที่ประมาณระหว่างกลางความสูงของพีระมิดเหลือความชัน 43 องศา นับเป็นพีระมิดที่มีชื่อเสียงอีกแห่งหนึ่งเนื่องจากรูปร่างที่แปลกตาอย่างเห็นได้ชัดและแสดงถึงความสามารถของผู้สร้างที่สามารถแก้ไขปัญหาการก่อสร้างที่เกิดขึ้นเมื่อกว่า 4,600 ปีมาแล้ว

ประสบการณ์จากพีระมิดหักมุมนี้เอง ทำให้การก่อสร้างพีระมิดแห่งต่อมาประสบความสำเร็จ และส่งผลให้มีการสร้าง มหาพีระมิดแห่งกิซ่า ที่กลายเป็นหนึ่งเดียวของ เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ที่ยังคงอยู่มาจนถึงปัจจุบัน

พีระมิดแดง (Red Pyramid) สร้างโดยฟาโรห์สนอฟรู หลังจากพีระมิดเมดุม และพีระมิดหักงอ นับเป็นพีระมิดที่มีรูปร่างสมบูรณ์แบบแห่งแรกของโลก ด้านทั้ง 4 ของพีระมิดแดงทำมุมเอียง 43 องศาเท่ากับมุมเอียงในส่วนบนของพีระมิดหักงอ ซึ่งเท่ากับมีการนำบทเรียนจากการสร้างพีระมิดครั้งก่อนมาใช้นั่นเอง

พีระมิดแดงมีความสูงถึง 104 เมตร (341 ฟุต) หรือประมาณอาคารสูง 30 ชั้น (เมื่อคิดความสูงที่ชั้นละ 3.5 เมตร) ฐานพีระมิดแต่ละด้านยาว 220 เมตร (722 ฟุต) หรือมีขนาดฐานเกือบเท่ากับมหาพีระมิดคูฟูแห่งกิซ่า นับเป็นพีระมิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในพีระมิด 3 แห่งที่เมืองดาชูร์ (Dahshur) และในยุคสมัยที่ก่อสร้างแล้วเสร็จยังนับเป็นสิ่งก่อสร้างสูงที่สุดในโลกในขณะนั้นอีกด้วย และเนื่องจากพีระมิดนี้สร้างโดยปิดผิวนอกด้วยหินแกรนิตสีแดงทำให้ได้ชื่อว่าพีระมิดแดงจากสีหินแกรนิตนั่นเอง
มังกร

มังกร (; จาก) เป็นสัตว์วิเศษที่รู้จักกันในวรรณคดีของจีนและตะวันตก แม้จะใช้คำว่ามังกร (dragon) เหมือนกัน แต่มังกรของจีนและตะวันตกนั้นสื่อถึงสัตว์ต่างชนิดกัน มังกรของจีนมีรูปร่างลักษณะจัดอยู่ในประเภทสัตว์เลื้อยคลานหรืองู ไม่มีปีก แต่สามารถบินไปในอากาศได้ ส่วนมังกรของตะวันตกจะมีขา มีปีกและสามารถพ่นไฟได้

ในตำนานยุโรป มังกรเป็นสัตว์อันตรายและน่าสะพรึงกลัวสำหรับมนุษย์ มังกรจึงเป็นศัตรูตัวฉกาจของเหล่าวีรบุรุษทั้งหลาย การฆ่ามังกรและขึ้นเถลิงราชย์เป็นกษัตริย์. มังกรจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของกษัตริย์ ทั้งที่มีตัวตนจริง ๆ และในตำนานต่าง ๆ เช่น กษัตริย์อาเธอร์ ซึ่งมีนามสกุลว่า "Pendragon" มีความหมายว่า 'ศีรษะของมังกร' หรือ 'หัวหน้ามังกร' และมงกุฎของกษัตริย์อาเธอร์ ก็เป็นรูปมังกร ส่วนในตำนานจีน มังกรเป็นสัตว์มงคลและมีสถานะเป็นเทพเจ้า เสื้อคลุมมังกร 5 เล็บเป็นเครื่องทรงของที่กษัตริย์สามารถใช้ได้เท่านั้น ส่วนเครื่องทรงที่มีรูปมังกร 4 เล็บจะเป็นชุดสำหรับขุนนาง และ 3 เล็บสำหรับประชาชนทั่วไป

เราพบมังกรได้ง่ายและบ่อยมาก ไม่ว่าจะเป็นในตำนานของทางยุโรปหรือเอเชียก็ตาม เรียกว่าที่ใดมีอารยธรรมและตำนาน ที่นั่นก็ต้องมีมังกรเป็นของคู่กัน. มังกรนั้นมีรูปร่างและลักษณะหลายอย่าง แตกต่างไปตามความเชื่อของแต่ละท้องถิ่น แต่โดยทั่ว ๆ ไปแล้วจะมีจุดเด่นคือ เป็นสัตว์ขนาดใหญ่ ร่างกายใหญ่โต มีพละกำลังมาก บางครั้งอาจพ่นไฟได้ หรือมีอำนาจเวทมนตร์มหาศาล และที่สำคัญคือ บินได้ (อาจจะมีปีกหรือไม่มีก็ได้) โดยขนาดรูปร่างและสีนั้น ก็แตกต่างกันไป

อย่างไรก็ตาม มังกรที่พบในตำนานของทางยุโรปและของทางเอเชียนั้น ค่อนข้างจะแตกต่างกันในแง่สัญลักษณ์ โดยเฉพาะคติของจีนที่มักจะถือว่า มังกรนั้นคือเทพเจ้า และเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นมงคล รวมถึงเป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิ (ซึ่งเป็นสมมติเทพ) แต่ทางยุโรปนั้นมักจะถือมังกรเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้าย (อันเป็นคติที่สืบทอดมาจากความหวาดกลัวงูของชาวยุโรป)

ในปัจจุบัน มังกรได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ
มูลนิธิวิกิมีเดีย

บริษัทมูลนิธิวิกิมีเดีย () หรือ วิกิมีเดีย เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรและองค์กรการกุศลสัญชาติอเมริกัน มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักจากการเข้าร่วมในขบวนการวิกิมีเดีย และเป็นเจ้าของชื่อโดเมนอินเทอร์เน็ตของโครงการส่วนใหญ่ของขบวนการ เช่น วิกิพีเดีย มูลนิธินี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2546 โดยจิมมี เวลส์ เพื่อให้เป็นหนทางหนึ่งในการหาเงินทุนให้แก่วิกิพีเดียและโครงการพี่น้องด้วยวิธีการที่ไม่แสวงหาผลกำไร

ณ พ.ศ. 2558 มูลนิธิมีพนักงานกว่า 280 คน และมีรายได้ประจำปีเกินกว่า 75 ล้านดอลลาร์สหรัฐ คริสโตเฟอร์ เฮนเนอร์ (Christophe Henner) ได้เป็นประธานคณะกรรมการบริษัท ส่วนแคทเทอรีน มาเฮอร์ (Katherine Maher) ได้เป็นกรรมการบริหารตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2559

มูลนิธิวิกิมีเดียมีเป้าหมายในการพัฒนาและคงสภาพโครงการเนื้อหาเปิดบนฐานของวิกิ และในการเปิดให้เข้าถึงเนื้อหาของโครงการเหล่านี้อย่างเต็มรูปแบบโดยไม่มีค่าใช้จ่าย อีกเป้าหมายหลักของมูลนิธิวิกิมีเดียคือการสนับสนุนทางการเมือง (political advocacy)
ใน พ.ศ. 2548 มูลนิธิวิกิมีเดียได้รับสถานะหมวด 501(c)(3) โดย Internal Revenue Code สหรัฐอเมริกา ว่าเป็นสาธารณกุศล โดยมีโค้ด National Taxonomy of Exempt Entities (NTEE) ที่ B60 (การศึกษาแบบต่อเนื่องในผู้ใหญ่) ตามกฎหมาย มูลนิธิแจ้งว่ามีจุดประสงค์ในการรวบรวมและพัฒนาเนื้อหาทางการศึกษาและในการเผยแพร่เนื้อหาเหล่านั้นอย่างมีประสิทธิภาพไปยังทั่วโลก
มันติคอร์

มันติคอร์ () เป็นสัตว์ที่เกิดจากจากการผสมพันธุ์ระหว่าง คนกับสัตว์ มีฟันอันแหลมคม นิสัยเจ้าเล่ห์ มีหน้าเป็นคน ตัวเป็นสิงโต ชื่อของมัน มาจากภาษาเปอร์เซีย คือ martikhora แปลว่า ผู้กินคน คนเอเชียยุคโบราณต่างก็รู้จัก มันติคอร์ ในศตวรรษที่สอง มีนักประวัติศาสตร์โรมันบรรยายถึง ความน่ากลัวของมันติคอร์จากเรื่องบอกเล่าที่มีมาราว 700 ปี ก่อนหน้านั้นว่าในอินเดียมีสัตว์ป่าชนิดหนึ่งที่มีอำนาจ น่าเกรงขาม รูปร่างใหญ่ราวกับสิงโตตัวที่ใหญ่ที่สุด มีผิวสีแดง ขนหยาบคล้ายสุนัข ในภาษาอินเดียเรียกมันว่า มาร์ติคอรัส

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของมันไม่ใช่สัตว์ แต่กลับเป็นใบหน้าของมนุษย์ มีฟันบนสามแถว และฟันล่างอีกสามแถว เป็นฟันที่แหลมคมและใหญ่กว่าเขี้ยวของสุนัขล่าเนื้อ ใบหูของมันก็คล้ายกับของมนุษย์ เว้นแต่ว่ามีขนาดใหญ่กว่าและมีขนหยาบ ตาของมันมีสีน้ำเงินเทาคล้ายนัยน์ตามนุษย์ แต่เท้าและกรงเล็บของมันเหมือนของสิงโต ที่ปลายหางของมันคือหางของแมงป่อง ที่อาจจะมีความยาวเกินกว่า 18 นิ้ว ที่ปลายสุดของหาง มีเหล็กในที่สามารถต่อยคนถึงตายได้ทันที มันสามารถปล่อยเหล็กในที่มีลักษณะเหมือนกับลูกศร และสามารถยิงไปได้ไกล เมื่อปล่อยเหล็กในไปแล้วมันก็จะม้วนหางกลับ หากมันจะยิงเหล็กในไปทิศตรงข้าม มันจะยืดหางออไปจนสุดแทน สัตว์ที่ถูกเหล็กในของมันติคอร์จะตายทันที ช้างเป็นสัตว์ชนิดเดียว ที่มันติคอร์จะไม่ทำร้าย

The Medieval Bestiary: Manticore
สฟิงซ์

สฟิงซ์ () เป็นสัตว์ที่มีส่วนผสมของสัตว์หลายชนิดรวมอยู่ในตัวเดียวกันตามความเชื่อของคนแต่ละท้องถิ่น ทั้งนี้ สฟิงซ์เป็นความเชื่อที่มีอยู่ในหลายวัฒนธรรม

สฟิงซ์ของกรีกเป็นหนึ่งในลูก ๆ ของอีคิดนาและไทฟอน สฟิงซ์มีใบหน้าและทรวงอกของหญิงสาว ท่อนล่างเป็นสิงโตและมีปีกแบบนกอินทรี มีลักษณะนิสัยชอบทรยศหักหลัง ก้าวร้าวรุนแรง และกระหายเลือด และพวกนี้ยังชอบกินคนเป็นอาหารด้วย
ลักษณะที่เด่นชัดของสฟิงซ์ กรีกอีกอย่างหนึ่งก็คือ ความคล้ายแมว หรือจะว่าอีกทีก็คล้ายผู้หญิงด้วย นั่นคือ มันจะพูด คุยหยอกเหยื่อของมันก่อนที่จะกินเข้าไป แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าหากเกิดเหยื่อหนีรอดไปได้ สฟิงซ์จะบินดิ่งทิ้งตัวกระแทกพื้นหรืออะไรสักอย่าง ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนตายไปเอง

เรื่องราวเกี่ยวกับสฟิงซ์ของกรีก ที่โด่งดังเรื่องหนึ่งคือ เรื่องของ เจ้าแม่เฮรา (Hera) ซึ่งมอบหมายหน้าที่ลงโทษชาวเมืองธีบีส (Thebes) เพราะความเมามายไร้สติของพวกเขา หลังจากที่ ไดโอนิซุส เทพแห่งเมรัยได้มาสอนการทำไวน์ ให้แก่ชาวเมืองนี้ ตามปกติสฟิงซ์จะไม่เข้าขย้ำเหยื่อ ที่ผ่านมาในทันทีทันใด แต่จะให้โอกาสเหยื่อด้วยการถามปัญหา ที่เรียกกันว่าปัญหาของตัวสฟิงซ์ (The Riddle of the Sphinx) ซึ่งสัญญาจะปล่อยเหยื่อเป็นอิสระ หากตอบปัญหาของนางได้ 
ตามท้องเรื่องที่จะกล่าวถึง เอดิปุส (Oedipus) แห่งโครินท์ผ่านมาในเมืองธีบีสพอดิบพอดี สฟิงซ์กระโดดออกมา จากหลังพุ่มไม้ แลบลิ้นเลียปากด้วยความอยากกินเนื้อ ก่อนจะส่งเสียงคำรามให้ขวัญหาย เข้าใส่เอดิปุสและถามปัญหา "อะไรเอ่ยเดินสี่ตีนในยามเช้า เดินสอง ตีน ในยามสาย และเดินสามตีนในยามเย็น….? "อ๋อ มันก็คือมนุษย์นั่นแล ย่อมเดินด้วยการคลานทั้งมือและเข่า เมื่อยังเป็นเด็ก ยืนด้วยขาสอง ข้าง เมื่อโตเต็มที่ และต้องใช้ไม้เท้าพยุงตัวเอง เป็นขาที่สามในยามสายัณห์ของชีวิต" เอดิปุสตอบอย่างไม่ลังเล สฟิงซ์เมื่อได้ฟังคำตอบ ที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากมนุษย์หน้าไหนเลย ถึงกับกรีดร้องด้วยความเจ็บใจ นางโผบินขึ้น บนฟ้า แล้วทิ้งตัวดิ่งลงฆ่าตัวตายในทะเล

เป็นพันธุ์ที่เราเรียกว่า แอนโดรสฟิงซ์ (Andro-Sphinx) เป็นการผสมกันระหว่างมนุษย์กับสิงโต ส่วนหัวที่เหมือนมนุษย์นั้น มีสัญลักษณ์ ของฟาโรห์อียิปต์แสดงไว้ชัดเจน คือมีเคราที่คาง ตรงหน้าผากมีงูจงอางแผ่แม่เบี้ย และมีเครื่องประดับ รัดเกล้าแบบกษัตริย์โดยรอบ
ว่ากันว่า สฟิงซ์ คือ รูปเหมือนขนาดใหญ่กว่าร่างจริงสองเท่าของฮาร์มาชิส เทพแห่งรุ่งอรุณ เมื่อตอนที่แปลงร่าง เป็นสิงโต มีเศียร เป็นฟาโรห์อียิปต์หรือ "sphingein" แปลว่า "การบีบรัด"

รูปสลักสฟิงซ์ของอียิปต์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือ มหาสฟิงซ์ (The Great Sphinx of Giza) บริเวณใกล้กับพีระมิดคาเฟร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ หมู่เกาะพีระมิดแห่งกิซ่า (Giza Pyramid Complex) S

เป็นสัตว์ที่ได้ชื่อว่าฉลาด ซึ่งนั่นอาจเป็นเพราะมันจะเปิดเผยสิ่งที่มันรู้ยากมาก มันพอใจที่จะนอนผึ่งแดด อย่างเป็นสุข ท่ามกลางการเคารพบูชาของผู้ที่เทิดทูนมัน

นอกจากนี้ยังมีสฟิงซ์แบบอื่นๆซึ่งแตกมาจากพวกอียิปต์อีกเช่นกัน เช่น ครีโอสฟิงซ์ (Crio-Spninx) ที่มีหัวเป็นแกะบ้าง หรือเป็นนกเหยี่ยว บ้าง ในเปอร์เซีย (Persia) , แอสซีเรีย (Assyria) , และฟีเนียเซีย (Phoenicia) มีสฟิงซ์ทั้งสองเพศ ตัวผู้จะมีหนวด และผมหยักศก ส่วนของโรมโบราณเป็นผู้หญิง และอาจจะเป็นแบบ ที่ส่งผ่านมาให้ กับอียิปต์ก็ได้ เพราะว่าตัวนี้สวมงูแอสพ์ (Asp) คาดอยู่ที่หน้าผากด้วย

สฟิงซ์ได้ถูกนำมาสร้างเป็นชุดเซอร์พลิสของสฟิงซ์ ฟาโรห์ในดินแดนยมโลกขุมที่ 2
ปราณบุรี

ปราณบุรี อาจหมายถึง
เล่าจื๊อ

เล่าจื๊อ (; ) นักปรัชญาชาวจีนที่มีชื่อเสียงที่สุดท่านหนึ่ง เชื่อกันว่ามีชีวิตอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงของสงครามปรัชญา และสงครามการเมืองยุคชุนชิว เล่าจื๊อได้เขียนตำราอันเป็นแบบแผนในทางเต๋า นั่นคือ "เต้าเต๋อจิง" (道德經) ซึ่งเป็นวรรณกรรมทางศาสนสเต๋าที่ยังคงตกทอดมาถึงยุคปัจจุบันนี้ เล่าจื๊อเป็นนักปราชญ์ที่เชี่ยวชาญทางเต๋า ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ดาราศาสตร์

ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ เรารู้จักเล่าจื๊อ (เหลาจื่อ) น้อยมาก แต่มีพงศาวดารจีนหลายชิ้นที่กล่าวถึงเล่าจื๊อ ในฐานะที่เป็นผู้แต่งคัมภีร์ "เต๋าเต็กเก็ง หรือ เต้าเต๋อจิง" ซึ่งเนื้อหาในคัมภีร์นี้ มีความสำคัญกับวัฒนธรรมจีนในรุ่นต่อๆมาอย่างมาก ถือได้ว่าเทียบเท่าได้กับ ขงจื๊อ ตามพงศาวดารระบุไว้ว่า เล่าจื๊อ เกิดในแคว้นขู่ (苦縣 Kǔ Xiàn) ซึ่งในปัจจุบันคือบริเวณ อำเภอลู่อี้ (鹿邑) ของมณฑลเหอหนาน บางตำนานกล่าวไว้ว่าเล่าจื๊อเมื่อเกิดมามีผมสีขาว และอยู่ในครรภ์มารดานานถึง 8 ทศวรรษ หรือ 80 ปี ชื่อของเล่าจื๊อแปลโดยนัยได้ 2 แบบว่า "อาจารย์ผู้อาวุโส" หรือ "เด็กผู้อาวุโส" เกิดที่หมู่บ้านชีเหยินลี อำเภอขู่เสี้ยน แคว้นฉู่ เมื่อวันที่ 15 เดือนยี่ ก่อนค.ศ.ราว 576 ปี (ก่อนพ.ศ. 33 ปี)

จากพงศาวดารของซือหม่า เชียน กล่าวว่า เล่าจื๊อมีอายุมากกว่าขงจื๊อ แต่อยู่ในยุคสมัยเดียวกัน และเคยได้พบปะเสวนากัน เล่าจื๊อได้ทำงานในราชวงศ์โจว ขงจื๊อและเล่าจื๊อได้มาพบเจอโดยบังเอิญกันในแคว้นโจว (ปัจจุบันคือแถบเมืองลั่วหยาง) โดยขงจื๊อได้มาค้นหาตำราในห้องสมุด จากเรื่องเล่านี้ ทั้งสองได้แลกเปลี่ยนทรรศนะคติความเห็นในหลายๆด้าน เป็นเวลาหลายเดือน หลังจากการเสวนาในครั้งนี้ ขงจื๊อกล่าวว่า "การได้เสวนากับท่านเล่าจื๊อ ถือว่าเป็นการศึกษาที่ล้ำลึก และดีเยี่ยมกว่าหนังสือในห้องสมุดเสียอีก"

ผลงานที่สำคัญที่สุดของเล่าจื๊อคือ "คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง หรือ เต้าเต๋อจิง" เป็นคัมภีร์ที่มีอักษรจีน 5,000 อักษร ซึ่งมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมของประเทศจีนอย่างมาก โดยภายในคัมภีร์นั้น มีเนื้อหาในด้านปรัชญาบุคคล ความกลมกลืนต่อการใช้ชีวิตกับธรรมชาติ จนไปถึงปรัชญาการเมือง

จากการตีความ คำว่า "เต๋า" ในคัมภีร์ มักจะหมายถึง "มรรค" หรือ หนทาง (The way) หรือ ธรรม ซึ่งมีความหมายกว้าง ๆ และมักตีความหมายในแนวเป็นไปตามธรรมชาติ การกระทำที่สอดคล้องกับวิถีแห่งเต๋าใดๆ จะสามารถบรรลุมรรคผลได้โดยง่าย เล่าจื๊อเชื่อว่า ควรหลีกเลี่ยงความรุนแรงต่างๆเท่าที่จะเป็นไปได้ ส่วนคำว่า "เต็ก หรือ เต๋อ" นั้นหมายถึง "คุณธรรม" คัมภีร์นี้แบ่งออกเป็น 81 บทด้วยกัน

ถึงแม้ว่าเล่าจื๊อจะไม่ได้ปลูกฝังวัฒนธรรมหยั่งลึกได้เทียบเท่ากับ ขงจื๊อ ในอารยธรรมจีน แต่ท่านก็ยังเป็นที่เคารพนับถือโดยทั่วไป แม้แต่ขงจื๊อยังเรียกท่านว่าอาจารย์ทั้งแนวความคิดและการปฏิบัติตามหนทางแห่งเต๋า

ผู้ติดตามเล่าจื้อที่มีชื่อเสียงที่สุดคือจวงจื๊อ (Zhuang Zi) ได้เขียนตำราที่มีอิทธิพลต่อวงการวรรณกรรมของจีนมาก โดยให้ข้อคิดเกี่ยวกับ ปัจเจกนิยม, วิมุตติ และ ความปราศจากกังวล
28 มิถุนายน

วันที่ 28 มิถุนายน เป็นวันที่ 179 ของปี (วันที่ 180 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 186 วันในปีนั้น
ซาอัด ฮาริรี

ซาอัดไดน์ ราฟิค ฮาริรี หรือ ซาอัด ฮาริรี (เกิดในปี พ.ศ. 2513) เป็นบุตรชายคนเล็กของ ราฟิค ฮาริรี, อดีตนายกรัฐมนตรีแห่งประเทศเลบานอนที่ถูกลอบสังหาร. ซาอัด ฮาริรีจบการศึกษาด้านบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์
นกการเวก (เทพปกรณัม)

"สำหรับ ปักษาวายุ ความหมายอื่นดูที่: ปักษาวายุ"

นกการเวก หรือ ปักษาวายุภักษ์ (แปลว่า ""นกกินลม""; สันสกฤต: कलविङ्क; "kalaviṅka") เป็นนกในเทพปกรณัมของตะวันออก ปรากฏในป่าหิมพานต์ เรียกกันอีกชื่อหนึ่งในวรรณคดีเรื่อง ไตรภูมิพระร่วงว่า นกกรวิค อธิบายว่า บินได้สูงเหนือเมฆ มีเสียงไพเราะยิ่งนัก สัตว์ทุกชนิดเมื่อได้ยินแล้วจะต้องหยุดฟัง นอกจากนี้ยังปรากฏมีมาในพระบาลีว่าเสียงของพระพุทธเจ้านั้นเหมือนเสียงพรหม แจ่มใสชัดเจน อ่อนหวาน สำเนียงเสนาะ ไม่แตก ลึกซึ้ง มีกังวาลไพเราะและเหมือนเสียงนกการเวก ส่วนอาหารของนกการเวกนั้น มีกล่าวไว้ในคัมภีร์ปัญจสุทนีว่า นกการเวก กินน้ำมะม่วงสุกเป็นอาหาร แต่โดยที่นกชนิดนี้หายากหลงเข้าใจกันแต่ว่าอยู่บนท้องฟ้ากินลมเป็นอาหาร ตามวรรณคดีไตรภูมิพระร่วงนั้น กล่าวว่าขนนกการเวกนั้นเป็นที่ต้องการเพราะกลายเป็นทองคำได้

นกการเวก หรือ ปักษาวายุภักษ์ ถูกใช้เป็นตราสัญลักษณ์ของกระทรวงการคลังของไทย โดยใช้มาตั้งแต่รัชสมัยรัชกาลที่ 5 โดยมีที่มาจากขนหางของนกปักษาสวรรค์จากอินโดนีเซีย ที่ประดับบนพระมาลา ที่ได้มาจากชาวอังกฤษที่ทูลเกล้าถวายตั้งแต่ครั้งรัชกาลที่ 4 และถูกใช้มาจนถึงปัจจุบัน

ในแถบเอเชียตะวันออก เช่น จีน หรือ ญี่ปุ่น ก็มีความเชื่อเรื่องนกการเวกเช่นเดียวกัน โดยนกการเวกในความเชื่อของประเทศภูมิภาคแถบนี้ คือ เป็นสัตว์อมตะไม่มีวันตาย ปรากฏในตำนานพุทธศาสนา มีศีรษะเป็นมนุษย์ แต่มีลำตัว ปีก และขนหางเป็นนก คล้ายกับกินรี
เมื่อผมกับเธอ XXX

เมื่อผมกับเธอ XXX () () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยม เขียนโดย ไอ โมรินากะ นักวาดการ์ตูนหญิงผู้วาดเรื่อง เทพบุตรถังแตก มีทั้งหมด 8 เล่มจบ และมีภาคพิเศษ 1 เล่ม

อุเอะฮาร่า อากิระ ชายผู้ตกหลุมรักสาวโหดที่สุดในโรงเรียน โมโมอิ นานาโกะ วันหนึ่ง เมื่อ โมโมอิไม่มาโรงเรียน "อุเอฮาร่า" จึงอาสาเอาการบ้านไปให้ที่บ้านของเธอ แต่แล้ว เมื่อถึงบ้านของเธอ กลับโดนจับเข้าเครื่องทดลองทางวิทยาศาสตร์ ของปู่ของ โมโมอิ จนทำให้ทั้งสองคนต้อง "สลับร่าง" กัน และเครื่องทดลองก็เกิดอาการเจ๊งไม่เป็นท่าทำให้ไม่สามารถคืนร่างเดิมตอนนี้ได้ อากิระกับโมโมอิเลยต้องจำใจอยู่ในร่างของต่างฝ่ายต่อไป ผลที่เกิดทำให้อากิระที่อ่อนแอกลับดูเป็นผู้ชายมากขึ้น โมโมอิที่แข็งกร้าวกลับอ่อนหวานทำให้หลายคนแปลกใจ และโมโมอิในร่างอากิระก็ตกลงคบเป็นแฟนกับชีนะเพื่อนหญิงของตัวเอง โดยไม่ฟังเสียงร้องไห้จากมุมมืดของเจ้าของร่าง และด้วยความซวยอย่างคาดไม่ถึง เซมโบงคิเพื่อนสนิทของอากิระก็มาหลงรักอากิระในร่างของโมโมอิ
เว็บเพจ

เว็บเพจ  หรือแปลเป็นไทยว่า หน้าเว็บ คือเอกสารเว็บชนิดหนึ่งเหมาะสำหรับเวิลด์ไวด์เว็บและเว็บเบราว์เซอร์ เว็บเบราว์เซอร์จะแสดงเว็บเพจบนจอคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์เคลื่อนที่ เว็บเพจก็คือสิ่งที่ปรากฏออกมา แต่ศัพท์นี้ก็ยังหมายถึงแฟ้มคอมพิวเตอร์ที่มักจะเขียนเป็นเอชทีเอ็มแอลหรือภาษามาร์กอัปที่เทียบเคียงได้ ซึ่งมีลักษณะเด่นอันเป็นหลักก็คือ การจัดเตรียมข้อความหลายมิติที่จะนำไปสู่ "เว็บเพจอื่น" ผ่านทางลิงก์ เว็บเบราว์เซอร์จะประสานงานกับทรัพยากรเว็บที่อยู่โดยรอบเว็บเพจที่เขียน อาทิสไตล์ชีต สคริปต์ และรูปภาพ เพื่อนำเสนอเว็บเพจนั้น

เว็บเบราว์เซอร์สามารถค้นคืนเว็บเพจจากเว็บเซิร์ฟเวอร์ระยะไกลบนเครือข่ายหนึ่ง ๆ ได้ ในระดับที่สูงขึ้น เว็บเซิร์ฟเวอร์อาจจำกัดการเข้าถึงให้เฉพาะเครือข่ายส่วนตัว เช่นอินทราเน็ตภายในองค์กร หรือจัดเตรียมการเข้าถึงสู่เวิลด์ไวด์เว็บ ส่วนในระดับที่ต่ำกว่า เว็บเบราว์เซอร์จะใช้เกณฑ์วิธีขนส่งข้อความหลายมิติ (เอชทีทีพี) เพื่อสร้างการร้องขอเช่นนั้น

"เว็บเพจสถิต" (static web page) คือเว็บเพจที่ถูกส่งมาเป็นเนื้อหาเว็บเหมือนกับข้อมูลที่บันทึกอยู่ในระบบแฟ้มของเว็บเซิร์ฟเวอร์ ในขณะที่ "เว็บเพจพลวัต" (dynamic web page) จะถูกสร้างขึ้นโดยเว็บแอปพลิเคชัน ซึ่งขับเคลื่อนด้วยซอฟต์แวร์ด้านเซิร์ฟเวอร์หรือสคริปต์ด้านไคลเอนต์ เว็บเพจพลวัตช่วยให้เบราว์เซอร์ (ด้านไคลเอนต์) เพิ่มสมรรถนะของเว็บเพจผ่านทางอินพุตของผู้ใช้ไปยังเซิร์ฟเวอร์
อัลบั้มแสตมป์

อัลบั้มแสตมป์ () เป็นอุปกรณ์การสะสมแสตมป์อย่างหนึ่ง มีลักษณะเป็นเล่มคล้ายหนังสือ ในแต่ละหน้าภายในมีช่องสำหรับใส่แสตมป์ เพื่อความสะดวกในการเปิดดูแสตมป์ที่สะสมไว้ อีกทั้งเป็นการป้องกันแสตมป์ในตัว อัลบั้มแสตมป์อาจเรียกอีกอย่างว่าสมุดตราไปรษณียากร หรือ สมุดแสตมป์

อัลบั้มแสตมป์มีหลายประเภท เช่น
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 3

โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 3 : นักรบประกายดาว () เป็นตอนหนึ่งของการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ของฮิโรฮิโกะ อารากิ และว่ากันว่าเป็นภาคที่ได้รับความนิยมมากที่สุด

ญี่ปุ่นในปี 1989 "คูโจ โจทาโร่" (โจโจ้) หลานของโจเซฟ โจสตาร์ขังตัวเองไว้ในห้องขังเนื่องจากตนค้นพบว่าตัวเองมี "วิญญาณร้าย" เข้าสิง แต่โจเซฟซึ่งเดินทางมาจากนิวยอร์กได้ชี้แจงให้ฟังว่าแท้จริงแล้ว "วิญญาณร้าย" นั้นคือพลังพิเศษประจำตัวบุคคลซึ่งเรียกว่าสแตนด์ และได้แนะนำให้รู้จักกับมูฮัมหมัด อับดุล ผู้ใช้สแตนด์ชาวอียิปต์ชี้แนะแนวทางในการใช้พลังสแตนด์นี้ให้กับโจทาโร่ อย่างไรก็ตามโจเซฟก็มีพลังสแตนด์เช่นกัน

อย่างไรก็ตามทั้งโจทาโร่และโจเซฟเพิ่งจะค้นพบว่าตนเองมีพลังสแตนด์นั้น เนื่องจากการคืนชีพของดีโอ ศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจากมหาสมุทรแอตแลนติคหลังจากการหลับใหลมานานกว่า 100 ปีโดยได้นำร่างของโจนาธานซึ่งเป็นปู่ของโจเซฟมาเป็นร่างของตนเอง บัดนี้ดีโอได้วางแผนที่จะยึดครองโลกอีกครั้ง ร่างกายของดีโอซึ่งเป็นร่างของโจนาธานนั้นมีคลื่นพลังพิเศษที่สามารถติดต่อกับลูกหลานได้ เมื่อดีโอค้นพบพลังสแตนด์ในร่างของโจนาธานทำให้เหล่าลูกหลานของตระกูลโจสตาร์มีพลังสแตนด์ตามไปด้วย แต่โฮลี่ลูกสาวของโจเซฟและเป็นมารดาของโจทาโร่ล้มป่วยลงเนื่องจากอาการสแตนด์เป็นพิษ เนื่องจากโฮลี่ไม่มีสัญชาตญาณในการต่อสู้ซึ่งเป็นแรงขับเคลื่อนของพลังสแตนด์ ส่งผลให้พลังนั้นย้อนกลับเข้ามาทำร้ายตัวเองในที่สุด ทั้งนี้โฮลี่ยังมีเวลาอีกประมาณ 50 วันก่อนจะสิ้นใจ หนทางที่ทำให้โฮลี่หายเป็นปกติได้คือต้องกำจัดดีโอตัวต้นเหตุ พวกโจทาโร่จึงต้องออกเดินทางไปยังอียิปต์รังของดีโอ

ในการเดินทางของพวกโจโจ้นั้นก็ไม่ได้ราบรื่น เนื่องจากดีโอรู้แล้วว่าพวกโจโจ้ต้องการมาที่อียิปต์เพื่อกำจัดตน จึงได้ส่งลูกสมุนผู้ใช้สแตนด์มาขัดขวางพวกโจโจ้ตลอดการเดินทาง แต่ในการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงแต่โจทาโร่ โจเซฟ และอับดุลเท่านั้นแต่ยังมีคะเคียวอิน โนริอากิ,ฌอง ปิแอร์ โปลนาเรฟ และอิกกี้ ซึ่งเป็นสุนัขที่มีพลังสแตนด์ การต่อสู้ในแต่ละครั้งทำให้พวกโจโจ้แข็งแกร่งขึ้น

หลังจากการเดินทางอันยาวนานประมาณ 50 วัน พวกโจโจ้ได้มาถึงคฤหาสน์ของดีโอที่ไคโร อียิปต์ แต่ว่าก่อนที่จะพบกับดีโอนั้นทั้งอับดุลและอิกกี้ถูกวานิลลา ไอซ์ สมุนของดีโอฆ่าตาย เมื่อดีโอปรากฏตัวและเผชิญหน้ากับพวกโจโจ้ พลังสแตนด์ของดีโอนั้นเต็มไปด้วยปริศนาและความน่าสะพรึงกลัว แต่คะเคียวอินสามารถเปิดโปงความสามารถสแตนด์ของดีโอออกมาได้ซึ่งต้องแลกด้วยชีวิตของตัวเอง โจเซฟกับโปลนาเรฟก็ถูกดีโอเล่นงานจนปางตาย พลังสแตนด์และความเป็นอมตะของดีโอทำให้โจทาโร่ตกอยู่ในภาวะคับขัน แต่โจทาโร่สามารถเอาชนะดีโอได้ด้วยความสามารถที่แท้จริงของตนเอง ดีโอถูกโจทาโร่ฆ่าตายโดยสมบูรณ์เป็นการปิดฉากของการต่อสู้แห่งชะตากรรม
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 4

โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 4 : เพชรแท้ไม่มีวันสลาย () เป็นตอนหนึ่งของการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ของฮิโรฮิโกะ อารากิ

ปี 1999 ที่ญี่ปุ่น โจทาโร่เดินทางมายังเมืองโมริโอเพื่อจุดประสงค์สองประการ ประการแรกตามหา ฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ บุตรนอกสมรสของโจเซฟที่แอบมีก่อนที่จะออกเดินทางไปอียิปต์ไม่กี่ปีและมาแจ้งว่าได้รับสิทธิ์ได้มรดกของตระกูลโจสตาร์ 1/3 ประการที่สองคือเดินทางมาสืบข่าวเรื่อง "ธนูกับคันศร" อุปกรณ์ดึงพลังสแตนด์ที่แม่เฒ่าเอ็นย่าใช้หาผู้ที่มีพลังสแตนด์เพื่อไปเป็นสมุนของดีโอ โดยที่โจทาโร่ได้ข้อมูลมาจากมูลนิธิ SPW ว่า "ธนูกับคันศร" นี้อยู่ที่เมืองโมริโอ โจสุเกะพบว่าธนูและคันศรถูกเก็บไว้กับสองพี่น้องตระกูลนิจิมูระ ซึ่งพยายามใช้มันยิงใส่ผู้คนในเมืองเพื่อเหตุผลหาผู้ใช้สแตนด์ที่สามารถช่วยพ่อของตนจากการถูกคำสาปของดีโอ จนทำให้มีผู้ใช้สแตนด์เกิดขึ้นมากมายทั้งดีและร้าย บางคนได้เข้าร่วมเป็นพรรคพวกกับโจสุเกะ ส่วนผู้ใช้สแตนด์ที่ชั่วร้ายพวกโจสุเกะก็ร่วมมือกันต่อสู้เพื่อรักษาความสงบสุขของเมืองที่พวกตนอยู่

ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของภาคนี้คือผู้ใช้สแตนด์ที่ชื่อว่าคิระ โยชิคาเงะ ชายหนุ่มพนักงานออฟฟิศแต่เป็นฆาตกรโรคจิตที่สังหารหญิงสาวมานานนับสิบปี คิระสังหาร "ชิเงจี้" หนึ่งในพรรคพวกของโจสุเกะ พวกโจสุเกะจึงได้ตามล่าหาตัวคิระแต่คิระได้ใช้ความสามารถสแตนด์ของอายะ เปลี่ยนใบหน้าและลายนิ้วมือของตัวเองเป็นคนอื่นและหลาบซ่อนตัวอยู่ในเมืองโมริโอ พวกโจสุเกะตามหาเบาะแสต่างๆของคิระ จนกระทั่งได้พบกับคิระอย่างบังเอิญและได้ต่อสู้กับคิระจนสามารถเอาชนะคิระไปได้ด้วย "หัวใจทองคำ" คือหัวใจของคนที่มีความยุติธรรมความถูกต้องเพื่อต่อกรกับสิ่งที่ชั่วร้ายและปกป้องคนหรือเมืองอันเป็นที่รัก- ACT 1 สแตนด์ระยะไกล สามารถถ่ายทอดเสียงให้ดังก้องอยู่ในหูของอีกฝ่ายได้ไม่สิ้นสุด
- ACT 2 ระยะจู่โจมลดลง แต่สามารถทำให้เกิดเสียงตามที่ต้องการ แล้วนำไปติดที่วัตถุใดๆเพื่อให้เกิดผลตามนั้น เช่นเสียง"ฟู่" ของน้ำเดือด หรือเสียง "ฉัวะ" ของการตัด เป็นต้น
- ACT 3 ลดระยะจู่โจมเหลือเพียง 5 เมตรเท่านั้น ความสามารถคือทำให้วัตถุในระยะจู่โจมหนักขึ้น และยิ่งหนักจนจมดินเมื่อเข้าใกล้ตัวสแตนด์เอง 
เชียร์ฮาร์ตแอ็ทแทค (Sheer Heart Attack) ระเบิดรถถังขนาดจิ๋วจากมือขวาของคิลเลอร์ควีน จะไล่ตามเป้าหมายที่มีความร้อนสูงที่สุดในบริเวณนั้นโดยอัตโนมัติ

อนาเธอร์วัน ไบต์เดอะดัสต์ (Another One Bite the Dust) ทำการกำหนดตัวเป้าหมายมา 1 คน เมื่อมีผู้ใดล่วงรู้ตัวตนของคิระ โยชิคาเงะ คิลเลอร์ควีนจะสังหารคนผู้นั้น และผู้ที่ทราบตัวตนของคิระจากคนๆนั้นด้วยจนหมด จากนั้นจะย้อนเวลากลับไปในเช้าวันนั้นอีกครั้ง ตราบใดที่ยังไม่ปลดความสามารถนี้ออก คนๆนั้นก็ไม่สามารถเล่าเรื่องราวของคิระให้ใครฟังได้เลย
คำย่อแบบกล่าวซ้ำ

คำย่อแบบกล่าวซ้ำ เป็นตัวอักษรย่อภาษาอังกฤษที่กล่าวซ้ำชื่อตัวเองอีกครั้งหนึ่ง คำย่อเหล่านี้ส่วนมาก จะแสดงถึงความหมายอื่นที่เน้นออกมา นอกจากความหมายเดิมของคำย่อเดิม มักนิยมใช้ในชื่อของคำที่เกี่ยวข้องกับคำศัพท์ในทาง คอมพิวเตอร์ เพื่อล้อเลียนชื่อ หรือข้อความของกลุ่มอื่น ตัวอย่างเช่น
29 มิถุนายน

วันที่ 29 มิถุนายน เป็นวันที่ 180 ของปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันเสาร์ (วันที่ 181 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 185 วันในปีนั้น
30 มิถุนายน

วันที่ 30 มิถุนายน เป็นวันที่ 181 ของปี (วันที่ 182 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 184 วันในปีนั้น
3 ทรราช

3 ทรราช หมายถึง 3 ผู้มีอำนาจในประเทศไทยช่วงก่อนเหตุการณ์วันมหาวิปโยค 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ได้แก่ จอมพลถนอม กิตติขจร จอมพลประภาส จารุเสถียร และ พ.อ. ณรงค์ กิตติขจร โดย พ.อ. ณรงค์ นั้น เป็นลูกของจอมพลถนอม และเป็นลูกเขยของจอมพลประภาส

การปกครองในยุคของ ถนอม–ประภาส นั้นเรียกกันโดยทั่วไปว่า เป็นยุคของ "ประชาธิปไตยครึ่งใบ" กล่าวคือเป็นระบอบเผด็จการนั่นเอง และมีการวางทายาททางการเมืองกันอย่างชัดเจน

รัฐบาลภายใต้การนำของจอมพล ถนอม กิตติขจร ประกาศลาออก เมื่อเย็นวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ในช่วงท้ายของเหตุกาณ์นองเลือด 14 ตุลา โดยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงแต่งตั้งให้ นายสัญญา ธรรมศักดิ์ เป็นนายกรัฐมนตรีคนใหม่ เพื่อจัดตั้งรัฐบาลแทน

ในคืนวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2516 จอมพลถนอม กิตติขจร พร้อมครอบครัว ได้ลี้ภัยการเมืองไปอยู่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา แต่ถูกคนไทยที่อาศัยอยู่ที่นั่นขับไล่ จึงย้ายไปอยู่ที่สิงคโปร์ ก่อนจะกลับมาประเทศไทยอีกครั้ง ในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2519 กลายเป็นชนวนให้เกิดเหตุการณ์ 6 ตุลา พ.ศ. 2519