seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โดมเกลือ

โดมเกลือ คือลักษณะโครงสร้างทางธรณีวิทยาของชั้นเกลือหิน ที่เกิดจากการที่ชั้นเกลือมีความหนาแน่นต่ำ (1.8 - 2.1 ตันต่อลูกบาศก์เมตร) ในขณะที่ชั้นหินที่ปิดทับมีความหนาแน่นสูงกว่า (2.5 - 2.7 ตันต่อลูกบาศก์เมตร) จึงเกิดความแตกต่างของความหนาแน่นระหว่างมวลทั้งสองขึ้น ดังนั้นมวลเกลือจึงสามารถดันตัวเองให้ลอยขึ้นมา ชั้นเกลือหินมีแรงมากระทำ ทำให้มีการไหลของเกลือและปูดขึ้นตามแนวแตกของชั้นหินที่กดทับเกิดเป็น "“เนินเกลือ”" , "“โดมเกลือ"” หรือ "“แท่งเกลือ”" ขนาดต่างๆ ได้ในหลากหลายพื้นที่ และจากการเจาะสำรวจพบว่าแท่งเกลือบางแห่งทางตอนกลางแอ่งโคราชมีความสูงถึง 1 กิโลเมตรจากระดับชั้นเกลือเดิม
24/7

24/7 หรือ 24/7/365 (ออกเสียงเป็น Twenty-four seven) เป็นตัวเลขย่อที่มาจาก “24 ชั่วโมงต่อวัน, 7 วันต่อหนึ่งสัปดาห์” หรือ “24 ชั่วโมงต่อวัน, 7 วันต่อหนึ่งสัปดาห์, 365 ต่อหนึ่งปี” ที่เป็นวลีที่หมายถึง หมายถึงธุรกิจ หรือ บริการที่ทำหรือให้ตลอดเวลาโดยไม่มีการหยุดพัก การใช้ “24/7” ครั้งแรกคงอาจจะมาจากเพลงยอดนิยมที่มีชื่อเดียวกันของดิโน เอสโพซิโท ในปี ค.ศ. 1989 การใช้ก่อนหน้านั้นเท่าที่ทราบเชื่อกันว่าโดยเรย์มอนด์ ซานโดวาลผู้ใช้ “24/7” ระหว่างการบรรยายเกี่ยวกับธุรกิจ ซานโดวาลกล่าวว่า “เราจำเป็นที่จะต้องให้บริการลูกค้าตลอด “24/7” ที่แปลว่าบริการ 24 ชั่วโมงต่อวัน, 7 วันต่อหนึ่งสัปดาห์”

ในด้านการค้าและการอุตสาหกรรมการบริการโดยไม่มีการหยุดยั้งไม่ว่าจะเป็นเวลาใดของวันหรือวันใดของสัปดาห์ เป็นบริการของกิจการเช่นซูเปอร์มาร์เก็ต, ร้านคอนวีเนียนซ์, เครื่องรับฝากถอนเงินอัตโนมัติ, ปั๊มน้ำมัน, ภัตตาคาร, การบริการข้อมูล (Concierge) หรือ การบริการให้ข้อมูลเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ในปัจจุบันจะเป็นเรื่องปกติที่ศูนย์บริการข้อมูลทางโทรศัพท์ (Call centre) จะให้บริการ 24/7 ที่อาจจะมีสาเหตุมาจากอัตราคาโทรศัพท์ระยะยาวมีราคาต่ำลง และ บริการดังว่าอาจจะตั้งอยู่ในประเทศที่อยู่ในเขตเวลาที่ต่างจากประเทศที่ให้บริการซึ่งทำให้สามารถทำการบริการนอกเวลาได้อย่างสะดวกได้

แต่บางครั้งบริการทีประกาศตัวว่าเป็นบริการ “24/7” ก็ยังปิดบริการในวันหยุดราช/รัฐการด้วย

วลีที่เพิ่มเข้ามาคือ “24/7/365” ที่ให้บริการเดียวกันแต่เพียงเน้นว่าให้บริการตลอดปีโดยเพิ่มจำนวนวันเข้าไปด้วยเท่านั้น
ทัวทารา

ทัวทารา () เป็นสัตว์เลื้อยคลานดึกดำบรรพ์ที่สืบเชื้อสายมาจากสัตว์เลื้อยคลานโบราณยุคเดียวกับไดโนเสาร์ ในยุคก่อนประวัติศาสตร์เมื่อกว่า 220 ล้านปีก่อน จัดเป็นสัตว์หายาก และอายุยืน สามารถปรับสภาพตัวเองจนอยู่รอดมาได้ถึงทุกวันนี้ คาดการณ์ว่าปัจจุบันมีจำนวนประชากรเหลืออยู่ในธรรมชาติราว 50,000 ตัว

ทัวทารา จัดเป็นสัตว์ที่อยู่ในสกุล "Sphenodon" พบเฉพาะบนเกาะเหนือ ของนิวซีแลนด์เพียงแห่งเดียวในโลกเท่านั้น มีทั้งหมด 3 ชนิด (สูญพันธุ์ไปแล้ว 1 ชนิด) เป็นสัตว์ที่สืบเผ่าพันธุ์มาจากไดโนเสาร์ที่อยู่ในอันดับ Sphenodontia ที่มีชีวิตอยู่เมื่อ 200 ล้านปีก่อน ขนาดลำตัวของทัวทาราเล็กกว่าบรรพบุรุษมาก โดยมีความยาวจากหัวถึงหางแค่ 32 นิ้วเท่านั้น ตรงแนวสันหลังจะมีรอยหยักขึ้นมาแบบเดียวกับไดโนเสาร์ เป็นสัตว์ที่มีอายุยืนยาวได้ถึง 200 ปี และเคลื่อนไหวช้าเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งคำว่า "ทัวทารา" เป็นภาษาเมารี หมายถึง "รอยหยักตรงแนวสันหลัง"

เชื่อว่า บรรพบุรุษของทัวทาราเดินทางมาสู่นิวซีแลนด์จากออสเตรเลียด้วยการเกาะกับของขยะลอยน้ำมากลางทะเลพร้อม ๆ กับการกำเนิดขึ้นมาของผืนดินนิวซีแลนด์เมื่อกว่า 60 ล้านปีก่อน

ทัวทารา มีความแตกต่างจากกิ้งก่า ซึ่งเป็นสัตว์เลื้อยคลานส่วนใหญ่ในปัจจุบัน พอสมควร โดยลักษณะที่สำคัญ คือ ไม่มีช่องเปิดของหูชั้นนอก และไม่มีอวัยวะสืบพันธุ์ของเพศผู้  ใช้การผสมพันธุ์โดยให้ช่องเปิดใต้ท้องติดกัน และปล่อยน้ำเชื้อผ่านเข้าไป บนกลางหัวของทัวทารามีแผ่นหนังที่คล้ายกับดวงตา ที่ทำหน้าที่เหมือนกับดวงที่สาม เรียกว่า "ตาผนังหุ้ม" สามารถตรวจจับแสงและแรงสั่นสะเทือน รวมทั้งทำหน้าที่เหมือนกับตาของสัตว์ประเภทอื่น ๆ ได้

ทัวทารา ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ที่ซุ่มโจมตีได้อย่างดีเยี่ยม ด้วยเป็นสัตว์ที่เคลื่อนไหวช้า จึงกินแมลงต่าง ๆ ที่อยู่บนพื้นดิน ด้วยการซุ่มนิ่ง ๆ รวมทั้งลูกไม้บางชนิดที่อยู่บนต้น และยังกินแม้แต่ลูกทัวทาราที่เพิ่งฟักจากไข่ใหม่ ๆ ด้วย

ทัวทารา เติบโตเต็มที่เมื่ออายุได้ 70 ปี และเริ่มผสมพันธุ์ได้ตั้งแต่อายุ 20 ปี ซึ่งในปี ค.ศ. 2009 ที่สวนสัตว์ในประเทศอังกฤษ ทัวทาราเพศผู้ตัวหนึ่งอายุ 111 ปี ที่ถูกเลี้ยงในนั้นได้ผสมพันธุ์กับทัวทาราเพศเมีย และได้ไข่และฟักออกเป็นตัวทั้งหมด 11 ตัวด้วยกัน ทัวทาราเมื่อวางไข่เสร็จแล้ว จะไม่กลับมาดูแลหรือฟักไข่ แต่จะปล่อยให้ฟักเองโดยธรรมชาติ ไข่ของทัวทารามีลักษณะเปลือกหยุ่นคล้ายแผ่นหนัง และเมื่อฟักออกมาเป็นตัวแล้ว ทัวทาราขนาดเล็กซึ่งมีความยาวเพียง 3 นิ้ว จะรีบออกมาจากโพรงทันที มิเช่นนั้นจะตกเป็นเหยื่อของทัวทาราตัวโตกว่าได้
รอยริ้วคลื่น

รอยริ้วคลื่น () เป็นสิ่งที่เกิดเนื่องจากการกระทำของคลื่นลมหรือกระแสน้ำ พบได้ทั้งบนบกและที่พื้นท้องน้ำ รอยริ้วคลื่นนี้อาจพบได้ในหินชั้น เช่น ในหินทราย ฯลฯ เกิดเนื่องจากริ้วคลื่นได้ถูกตะกอนชนิดอื่นตกจมทับถมปิดไว้ เมื่อตะกอนทั้งหมดแข็งตัวกลายเป็นหิน ริ้วคลื่นก็ยังคงรูปเดิมปรากฏในหินนั้น เมื่อหินปิดทับแตกหลุดออกไปก็จะเห็นรอยริ้วคลื่นนั้นได้ ริ้วคลื่นอาจก่อตัวมีขนาดโตขึ้นเป็นคลื่นทราย สันทราย เนินทราย และดอนทรายใต้น้ำหรือโขดใต้น้ำเปลี่ยนที่ได้

รอยริ้วคลื่นลมและรอยริ้วคลื่นน้ำ (wind ripple mark or wave ripple mark) อาจมีลักษณะที่แสดงการเปลี่ยนทิศทางลมหรือคลื่นน้ำ ทำให้รอยริ้วมีรูปแบบไม่สมมาตร การแยกระหว่างรอยริ้วที่เกิดจากคลื่นลม คลื่นน้ำ และกระแส ในกรณีรอยริ้วไม่สมมาตรจะใช้การวัดค่าของแอมพลิจูด (amplitude,A) และความยาวคลื่น (wave length,L) เพื่อหาค่าอัตราส่วนระหว่าง L/A ถ้าค่าของ L/A อยู่ระหว่าง 10-70 จะเป็นรอยริ้วคลื่นลม ถ้าค่าอยู่ระหว่าง 4-13 (ส่วนใหญ่จะอยู่ระหว่าง 6-7) จะเป็นรอยริ้วคลื่นน้ำ และถ้าค่าของ L/A มากกว่า 5 ส่วนใหญ่ประมาณ 8-15 จะเป็นรอยริ้วกระแส ค่าของ L/A ค่อนข้างคาบเกี่ยวกันมาก โดยเฉพาะระหว่างรอยริ้วคลื่นน้ำและรอยริ้วกระแส ดังนั้นจะต้องหาหลักฐานอื่นๆประกอบในการที่จะแยกตัวที่ทำให้เกิดรอยริ้ว

รอยริ้วคลื่นลมและรอยริ้วคลื่นน้ำต่างจากรอยริ้วกระแส (current ripple mark) โดยที่รอยริ้วกระแสจะแสดงทิศทางของกระแสทิศทางเดียว พบมีด้านหนึ่งมีความชันสูง (steep lee side or downstream) และอีกด้านลาดชันเล็กน้อย (gentle stoss side or up-stream) รอยริ้วกระแสที่พบทั่วไปมีอยู่ 3 ลักษณะ ได้แก่ รอยริ้วสันตรง (straight crested ripple mark) รอยริ้วรูปตัวเอส (sinuous or undulatory ripple mark) และรอยริ้วรูปลิ้น (linguoid ripple mark)

รอยริ้วสันตรงเกิดเมื่อกระแสมีความเร็วต่ำ เมื่อกระแสมีความเร็วเพิ่มขึ้น รอยริ้วจะเปลี่ยนเป็นรอยริ้วรูปตัวเอส และรอยริ้วรูปลิ้นตามลำดับ รอยริ้วกระแสจะไม่เกิดในตะกอนที่มีขนาดมากกว่า 0.6 มิลลิเมตร และรอยริ้วกระแสเกิดได้ในสภาพการตกตะกอนของระบบทางน้ำ สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ (delta) ชายฝั่ง (shoreline) ไหล่ทวีป (offshore shelf) และทะเลน้ำลึก (deep sea)

เนินทรายที่เกิดกระแสน้ำ (current dune) พบเป็นรอยริ้วขนาดใหญ่ ดังนั้นบางทีเรียกว่า “รอยริ้วขนาดใหญ่ (megaripple mark)” เนินทรายที่เกิดกระแสน้ำ และสันทราย (sand wave or sand bar) จัดเป็นโครงสร้างขนาดใหญ่ ที่มีลักษณะคล้ายกับรอยริ้วไม่พบในหินแข็ง พบเฉพาะตะกอนปัจจุบันและพบลักษณะการวางชั้นเฉียงระดับ (cross bedding) ที่แสดงลักษณะการเคลื่อนที่ของเนินทรายหรือสันทราย ส่วนใหญ่เนินทรายจะมีขนาดความยาวตั้งแต่เมตรถึงหลายสิบเมตร รูปร่างของเนินทรายจะเป็นแบบรอยริ้วสันตรง รอยริ้วรูปตัวเอส หรือรอยริ้ววงพระจันทร์ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความเร็วลม หากความเร็วน้อยจะได้แบบรอยริ้วสันตรง ส่วนสันทรายมีขนาดใหญ่กว่าเนินทราย อาจจะมีขนาดความยาวและความกว้างหลายร้อยเมตร รูปร่างส่วนใหญ่พบแบบรอยริ้วรูปลิ้น โครงสร้างสันทรายพบในระบบการตกสะสมของทางน้ำและไหล่ทะเลน้ำตื้น

รอยริ้วที่เกิดจากลม และเนินทรายที่เกิดจากลม(wind ripple mark and dune) จะเหมือนกับรอยริ้วที่เกิดจากน้ำ คือมีลักษณะไม่สมมาตร วางตัวเป็นแนวยาว แนวของสันคลื่นจะขนานกัน ค่าอัตราส่วนของความยาวคลื่นต่อค่าแอมพลิจูดมีค่าสูง อย่างไรก็ตามส่วนใหญ่โครงสร้างรอยริ้วและเนินทรายที่เกิดจากลมจะไม่คงสภาพเหลือให้เห็นเมื่อเม็ดตะกอนกลายเป็นหินไปแล้ว จะเห็นได้เฉพาะจากตะกอนปัจจุบัน
พลีสพลีสมี

พลีสพลีสมี () เป็นอัลบั้มเปิดตัวของวงร็อกอังกฤษ เดอะบีตเทิลส์ ค่ายพาร์โลโฟนเร่งที่จะออกอัลบั้ในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1963 ในสหราชอาณาจักรเพื่อประโยชน์เต็มที่ หลังจากประสบความสำเร็จในซิงเกิล "Please Please Me" (อันดับ 1 แถมทุกรายการ แต่อันดับ 2 ในเรเคิดรีเทลเลอร์) และซิงเกิล "Love Me Do" (#17) อัลบั้มมีเพลง 14 เพลง โดย 8 เพลงเขียนโดยเลนนอน/แม็กคาร์ตนีย์
ช่องเขาขาด

ด้านหลังพิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ ช่องเขาขาด (มีทางเดินลงไปยังด้านหลัง) บริเวณกองส่งเสริมการเกษตรและสหกรณ์ หน่วยบัญชาการทหารพัฒนา อ.ไทรโยค

"ช่องเขาขาด" หรือ "ช่องไฟนรก" เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางรถไฟสายไทย-พม่า (เส้นทางรถไฟสายมรณะ)ตลอดเส้นทางรถไฟสายไทย-พม่า (เส้นทางรถไฟสายมรณะ)มีหลายจุดที่มีเนินหิน ภูเขา หน้าผา หรือหุบเหว ขวางอยู่จึงต้องขุดให้เป็นช่องเพื่อที่รถไฟสามารถวิ่งผ่านไปได้ซึ่งที่ช่องเขาขาด หรือ ช่องไฟนรก เป็นจุดที่ใหญ่ที่สุดบนเส้นทางนี้ การขุดเจาะช่องเขาขาดเริ่มในเดือนเมษายนปีพ.ศ. 2486 ปรากฏว่างานล่าช้ากว่ากำหนดจึงมีช่วงที่เร่งงานซึ่งแรงงานแต่ละกะต้องทำงานถึง 18 ชั่วโมงโดยงานส่วนใหญ่ล้วนใช้แรงคนทั้งสิ้น เช่นการสกัดภูเขาด้วยมือ ซึ่งเป็นการทำงานที่ทารุณยิ่ง เนื่องจากต้องปีนลงไปสกัดในช่องเขาซึ่งบางช่วงสูงถึง 11 เมตร จนแทบไม่มีอากาศหายใจทั้งยังต้องทำงานท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวในช่วงเดือนมีนาคม ในภาวะขาดแคลนน้ำและอาหาร เมื่อเจ็บป่วยแพทย์และอุปกรณ์ทางการแพทย์ก็ไม่เพียงพอต่อการพยาบาลต้องดูแลกันตามมีตามเกิด เชลยศึกและกรรมกรที่ช่องเขาขาดต้องทำงานตอนกลางคืนด้วยแสงไฟจากคบเพลิงและกองเพลิงทำให้สะท้อนเห็นเงาของเชลยศึกและผู้คุมวูบวาบบนผนังทำให้ที่นี่ได้รับการขนานนามว่า "ช่องไฟนรก" หรือ Hellfire Pass ในภาษาอังกฤษ

หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 สงบลง การรถไฟแห่งประเทศไทยก็ได้รื้อทางรถไฟบางส่วนออก ทางรถไฟสายมรณะในปัจจุบันจึงเหลือเพียงแค่ตั้งแต่สถานีหนองปลาดุกถึงสถานีน้ำตกเท่านั้น(ถ้าเป็นขบวนรถนำเที่ยวจะสุดทางที่สถานีน้ำตกไทรโยคน้อย)

1.กงม้า (คอนม้า)

2.บ้านโป่งใหม่

3.เขาดิน

4.ท้องช้าง

5.ถ้ำผี

6.หินตก

7.แคนนิว

8.ไทรโยค

9.กิ่งไทรโยค

10.ริ่นถิ่น

11.กุยแซง

12.หินดาด

13.ปรางกาสี

14.ท่าขนุน

15.น้ำโจนใหญ่

16.ท่ามะยอ

17.ตำรองผาโท้

18.บ้านเกริงไกร

19.กองกุยตะ

20.ทิมองตะ

21.นิเกะ

22.ซองกาเลีย

23.ด่านพระเจดีย์สามองค์ (สถานีจันการายา - ด่านพระเจดีย์สามองค์ฝั่งพม่า)

ได้รับการออกแบบและสร้างสรรค์อย่างสวยงามโดยความร่วมมือระหว่างรัฐบาลไทยกับรัฐบาลออสเตรเลีย เพื่อเป็นที่รวบรวมข้อมูล ภาพถ่าย สิ่งของเครื่องใช้ต่างๆในระหว่างการสร้างทางรถไฟสายมรณะ ที่น่าสนใจเป็นพิเศษคือ มินิเธียร์เตอร์ที่มีการฉายภาพยนตร์เงียบ ขาวดำ ซึ่งถ่ายทำจากเหตุการณ์จริงในระหว่างการสร้างทางรถไฟสายมรณะ
จากด้านหลังของพิพิธภัณฑ์มีบันไดเดินลงไปเส้นทางรถไฟสายมรณะ ซึ่งมีการปรับแต่งพื้นที่เพื่อให้สามารถเดินชมได้สะดวกขึ้นตั้งแต่บริเวณช่องเขาขาดไปจนถึงสถานีหินตก เป็นทางรถไฟเดิมซึ่งบางช่วงยังเหลือร่องรอยของทางรถไฟ ไม้หมอน และเหล็กสกัดให้เห็น ส่วนบริเวณสะพานหินตกซึ่งสร้างหุบเหวลึกชันไม่เหลือร่องรอยให้เห็นแล้ว ในการก่อสร้างตัวสะพานพังลงมา 3 ครั้ง กว่าจะสร้างสำเร็จ มีป้ายอธิบายเป็นระยะๆ การเดินไปกลับตลอดระยะใช้เวลาไม่เกิน 4 ชม.30 นาที แต่สามารถเลือกเดินระยะสั้น จากพิพิธภัณฑ์ช่องเขาขาด ใช้เวลาราว 1 ชม.30 นาที ทางเดินโรยกรวดก้อนใหญ่แบบทางรถไฟทั่วไป สองข้างทางเป็นป่าไผ่และไม้ใหญ่ บรรยากาศร่มรื่น ควรใส่รองเท้าผ้าใบหรือรองเท้าพื้นแข็ง และเตรียมน้ำดื่มไปเองเพราะตลอดทางไม่มีร้านค้าระหว่างทาง
จิสการ์ด เรเวนต์ลอฟ

จิสการ์ด เรเวนต์ลอฟ () เป็นตัวละครที่ปรากฏตัวครั้งแรกใน นครอรุณรุ่ง ในชุด นักสืบหุ่นยนต์ของ ไอแซค อาซิมอฟ
ห.จิสการ์ด เดิมทีเป็นเพียงหุ่นยนต์ธรรมดา เป็นหุ่นยนต์รับใช้ใกล้ชิด ดร.ฮาน ฟานโตล์ฟ แต่ต่อมาได้ถูก ดร.วาสิเลีย 
ปรับแต่ง สมองโปสิตอน ซึ่งในตอนนั้นเองได้เกิดความผิดปกติขึ้นทำให้ ห.จิสการ์ด กลายเป็นหุ่นยน์ที่มีพลังจิต สามารถหยั่งรู้ถึงความความรู้สึก ความคิดของ บุคคลอื่นได้

ใน เรื่องนครอรุณรุ่ง ห.จิสการ์ด ราเวนตอล์ฟ ได้เปิดเผยความลับต่อ อีไลจาห์ แบลี่ย์ ว่าตนเองมีพลังจิต 
และเป็นผู้ที่อยู่เบื้องความพยายามผลักดันในมนุษย์โลก ออกไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในอวกาศอีกด้วยในภายหลัง ห.จิสการ์ด และ ห.ดานีล โอลิวาว์ 
ก็ได้ร่วมมือกันในแผนการลับของ จิสการ์ด อีกด้วย หลังจากแผนการผลักดันมนุษย์โลกออกไปตั้งถิ่นฐานได้เริ่มส่งผลขึ้น(ในเรื่อง นครหุ่นยนต์)
เกิดปัญหาและอุปสรรคมากมาย ซึ่ง กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ ก็กลายเป็น อุปสรรคในการดำเนินงานแผนการของ ห.จิสการ์ด 
เมื่อเป็นเช่นนี้ ห.จิสการ์ด ราเวนตอล์ฟ จึงสถาปนา กฎข้อ 0 ร่วมกับ ห.ดานีล โอลิวาล์ว ขึ้น ซึงมีใจความว่า

ซึ่งกฎนี้ก็มีผลอย่างมากใน นิยายชุด อื่นๆของ อาซิมอฟ

ในภายหลัง ก่อนที่ ห.จิสการ์ด จะหยุดการทำงานลง ได้ถ่ายทอด พลังจิต แบบตน ให้ ห.ดานีล โอลิวาว์ แล้วยังได้ฝากฝังอนาคตของมนุษย์ชาติ
ไว้ให้ดานีลดูแลอีกด้วย
ซุปเปอร์แมนกับแบทแมน vs เอเลี่ยนกับพรีเดเตอร์

ซุปเปอร์แมนกับแบทแมน vs เอเลี่ยนกับพรีเดเตอร์ (ภาษาอังกฤษ : Superman and Batman versus Aliens and Predator) เป็นหนังสือการ์ตูน จากความร่วมมือของสองสำนักพิมพ์ดัง ได้แก่ "ดีซีคอมิกส์" ร่วมกับ "ดาร์คฮอร์สคอมิกส์" ที่นำตัวละครดัง อย่าง "ซุปเปอร์แมน", "แบทแมน", "เอเลี่ยน" และ "พรีเดเตอร์" มาสู้กัน โดยแบ่งออกเป็น 2 ภาค (จัดจำหน่ายวันที่ 8 มกราคม และ วันวาเลนไทน์ ค.ศ. 2007 ที่สหรัฐอเมริกา)

"ซุปเปอร์แมนกับแบทแมน vs เอเลี่ยนกับพรีเดเตอร์" (โดย Mark Schultz และ Ariel Olivetti, 2-issue mini-series, มกราคม 2007, tpb, 112 หน้า, ดีซีคอมิกส์, พฤษภาคม 2007, ISBN 1401213286)
ยุทธการที่เวียนนา

ยุทธการเวียนนา (, , ) เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 11 ถึง 12 กันยายน ค.ศ. 1683 หลังจากเวียนนาถูกล้อมโดยจักรวรรดิออตโตมันอยู่เป็นเวลาสองเดือน ยุทธการเวียนนาเป็นการต่อสู้ระหว่างสันนิบาตศักดิ์สิทธิ์กับฝ่ายจักรวรรดิออตโตมันและรัฐบริวารไม่ไกลจากเนินเขาคาห์เลนแบร์กในเวียนนา ยุทธการเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างอำนาจของราชวงศ์ฮับส์บวร์กในยุโรปกลาง

กองทัพเวียนนานำโดยเอิร์นสท์ รืดิเกอร์ กราฟ ฟอน สตาร์เฮมแบร์กภายใต้การบังคับบัญชาของสมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ชัยชนะของยุทธการใหญ่เป็นของฝ่ายกองทัพโปแลนด์, ออสเตรีย และ เยอรมัน ภายใต้การนำของพระมหากษัตริย์โปแลนด์พระเจ้าจอห์นที่ 3 โซบีสกี ในการต่อสู้กับกองทัพของจักรวรรดิออตโตมันและกองทัพของรัฐบริวารที่นำโดยมหาเสนาบดีปาชาคารา มุสตาฟา

ตามความเห็นบางความเห็นกล่าวว่ายุทธการครั้งนี้เป็นจุดเปลี่ยนแปลงของสงครามออตโตมัน-ฮับส์บวร์กซึ่งเป็นความขัดแย้งระหว่างรัฐอำนาจต่างๆ ในยุโรปกลางกับจักรวรรดิออตโตมันที่ดำเนินมาร่วมสามร้อยปี อีกความเห็นหนึ่งก็ว่าเป็นลมหายใจเฮือกสุดท้ายของจักรวรรดิออตโตมันที่เมื่อถึงจุดนั้นก็เป็นช่วงที่ขยายตัวจนเกินตัวอยู่แล้ว สิบหกปีหลังจากการที่ยุทธการสิ้นสุดลงราชวงศ์ฮับส์บวร์กแห่งออสเตรียก็เริ่มเข้ามามีอำนาจทางตอนใต้ของฮังการี และ ทรานซิลเวเนียที่เดิมอยู่ภายใต้อำนาจของออตโตมัน
การจูบ

การจูบ คือการนำเอาริมฝีปากสัมผัสกับร่างกายของอีกคนหนึ่ง การแสดงการจูบในแต่ละวัฒนธรรมมีความหมายที่แตกต่างกันไป การจูบอาจเพื่อแสดงความรักหรือความใคร่ ความนับถือ การทักทายและแสดงความโชคดี การจูบในหลายวัฒนธรรมทั่วโลกโดยมากจะเป็นการแสดงความรัก ในบางวัฒนธรรมการจูบเป็นการทักทาย โดยเฉพาะประเทศในยุโรป แต่ในบางครั้งการจูบก็ไม่ใช่สิ่งที่เกิดประจำวัน อย่างเช่นชนพื้นเมืองในออสเตรเลีย ชาวตาฮิติ หรือหลายเผ่าในแอฟริกา

การศึกษาเรื่องการจูบเริ่มในต้นศตวรรษที่ 20 โดยนักประวัติศาสตร์ธรรมชาติที่ชื่อ เออร์เนสต์ ครอว์ลีย์ เขียนไว้ว่า "การจูบเป็น การแสดงอเนกประสงค์ในชีวิตสังคมของความศิวิไลซ์ชั้นสูงกว่าของความรู้สึก ความใคร่ ความรัก (เพศ ความเป็นพ่อเป็นแม่ และความเป็นลูก) และความเคารพ" ครอว์เลย์ยังกล่าวว่า การสัมผัส "เป็นความรู้สึกของความเป็นแม่ และการจูบเป็นการสัมผัสและรูปแบบพิเศษของการติดต่อกันที่ใกล้ชิด" อย่างไรก็ตามเขากล่าวว่า การจูบเป็นเรื่องแปลกใน "กลุ่มผู้ไม่เจริญกว่า" แต่กระนั้นในบรรดาผู้มีความศิวิไลซ์สูงกว่า ครวว์ลีย์เห็นความแตกต่างว่า การจูบในอียิปต์โบราณไม่เป็นที่รู้จัก แต่ก็แสดงให้เห็นดีในกรีกยุคต้น, อัสซีเรียและอินเดีย

การจูบกันของความรักนั้น นักมานุษยวิทยาในศตวรรษที่ 19 ที่ชื่อเซแซร์ ลอมโบรโซ ระบุมีต้นกำเนิดและพัฒนามาจากการจูบของมารดา ครอว์เลย์สนับสนุนมุมมองนี้โดยกล่าวว่า ในสังคมญี่ปุ่น ก่อนศตวรรษที่ 20 "เป็นสิ่งที่ไม่ตระหนักถึง ยกเว้นเพียงมารดาจูบทารกของเธอ" ขณะที่ในแอฟริกาและคนป่าเถื่อนไร้ศาสนาภรรยาหรือคนรักกันต่างก็ไม่จูบกัน อย่างไรก็ตามในวัฒนธรรมกรีกและละติน การจูบกันถือเป็นเรื่องปกติ เมื่อพ่อแม่จูบลูกของเขาหรือคนรัก หรือคนแต่งงานกันแล้วต่างก็จูบกัน การจูบในสังคมตะวันตกยังมีใช้ในพิธีกรรมทางศาสนาหลายอย่าง เพื่อแสดงความศักดิ์ิสิทธิ์
แผ่นดินไหวในมณฑลส่านซี พ.ศ. 2099

แผ่นดินไหวที่มณฑลส่านซี พ.ศ. 2099 หรือ แผ่นดินไหวหัวเซี่ยน () หรือ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่เจี่ยจิ้ง () เกิดขึ้นเมื่อเช้าวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2099 (ค.ศ. 1556) เป็นปีที่ 35 ในรัชสมัยจักรพรรดิเจียจิ้งแห่งราชวงศ์หมิง มีจุดศูนย์กลางอยู่ที่หุบเขาแม่น้ำเว่ย ใกล้กับเมืองหัวเซี่ยนในมณฑลส่านซี และสร้างความเสียหายให้กับมากกว่า 97 เมืองโดยรอบในเขตมณฑลส่านซี มณฑลซานซี มณฑลเหอหนาน มณฑลกานซู มณฑลเหอเป่ย์ มณฑลซานตง มณฑลหูเป่ย์ มณฑลหูหนาน มณฑลเจียงซู และมณฑลอานฮุย พื้นที่ในระยะ 840 กิโลเมตร (520 ไมล์) โดยรอบถูกทำลาย และมีผู้เสียชีวิตประมาณ 830,000 คน นับได้ว่าเป็นเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่สร้างความสูญเสียมากที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์

แผ่นดินไหวครั้งนี้ประมาณการว่ามีขนาดประมาณแมกนิจูด 8.0 และเกิดอาฟเตอร์ช็อกติดตามมาหลายครั้งเป็นเวลาหกเดือน
ตะเคียนชันตาแมว

ตะเคียนชันตาแมว () จัดอยู่ในวงศ์ยางนา (Dipterocarpaceae) เป็นพันธุ์ไม้พระราชทานปลูกเป็นมงคลประจำจังหวัดนราธิวาส ลักษณะของตะเคียนชันตาแมว เป็นไม้ต้นสูงถึง 40 เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มกลมหรือบางครั้งแผ่กว้าง ลำต้นตรง เปลือกสีน้ำตาลเข้มแตกตามยาวและล่อนเป็นสะเก็ด ตกชันสีขาวใส เปลือกในสีเหลืองแกมเขียว เนื้อไม้สีเหลืองน้ำตาลแกมเหลืองถึงสีน้ำตาลเข้ม ใบ เป็นใบเดี่ยวเรียงสลับ แผ่นใบรูปขอบขนานแกมรูปใบหอก กว้าง 2-4 ซม. ยาว 8-15 ซม. ปลายใบสอบเรียวแหลม โคนใบมนหรือเบี้ยว ผิวใบเกลี้ยงหรือมีขนเล็กน้อย เส้นแขนงใบ 9-10 คู่ โค้งจรดขอบใบ ก้านใบยาวประมาณ 1.5 ซ.ม.ดอก ดอกสีขาวนวลถึงสีขาวอมเหลือง ออกเป็นช่อตามง่ามใบและปลายกิ่ง ผล รูปทรงกระบอกโค้ง ปลายแหลม กว้างประมาณ 1.5 ซม. ยาว 5-7 ซม. มีกลีบเลี้ยงรองผล 5 กลีบ ยาวไม่เกินครึ่งหนึ่งของความยาวของตัวผล ประโยชน์ ใช้ในการก่อสร้างได้แข็งแรงทนทาน เช่น ทำเสา รอด ตง ไม้หมอนรถไฟ และใช้ต่อเรือ ชันมีราคาสูง ใช้ผสมน้ำมันทาไม้ และน้ำมันชักเงาอย่างดี
อเล็กซานเดอร์ แม็กควีน

ลี อเล็กซานเดอร์ แม็กควีน, ซีบีอี () (16 มีนาคม ค.ศ. 1969 - 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010) เป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักในการออกแบบที่แหวกแนวและชั้นเชิงสุดขีด แม็กควีนทำงานเป็นหัวหน้าดีไซเนอร์ที่จีวองชี่เป็นเวลา 5 ปี ก่อนที่จะก่อตั้งแบรนด์ อเล็กซานเดอร์แม็กควีนและแม็กคิว ผลงานการออกแบบของเขายังมีผู้มีชื่อเสียงที่สวมใส่อย่างเช่น ริฮานน่า, บียอร์ก, เลดี้ กาก้า เขายังได้รับเสียงวิจารณ์ตอบรับมากมายและยังได้รับรางวัลแฟชั่นดีไซเนอร์อังกฤษแห่งปี ถึง 4 ครั้ง

11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 เจ้าหน้าที่พบศพของเขาในสภาพฆ่าตัวตายด้วยการแขวนคอที่บ้านพักในกรีนสตรีต ซึ่งก่อนหน้านี้แม่ของเขาเสียชีวิตไปเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 และงานวันศพของแม่เขาจะจัดขึ้นวันที่ 12 กุมภาพันธ์
ลิม ซูจอง

ลิม ซูจอง (; ) เป็นนักมวยไทยหญิงชาวเกาหลีใต้ และจากบุคลิกที่มีสเน่ห์ของ ลิม ซูจอง ทำให้เธอได้ออกรายการโทรทัศน์ และได้รับเลือกให้เป็นนักแสดงภาพยนตร์โทรทัศน์ของเกาหลี และ ปี ค.ศ. 2008 เธอได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในตัวละครผู้ใช้วิชามวยไทย ในภาพยนตร์เรื่อง ช็อคโกแลต ด้วยเช่นกัน และเธอยังเป็นบุคคลผู้ใช้ศิลปะป้องกันตัว ที่มีคนเสิร์ชค้นหาในอินเทอร์เน็ตมากที่สุด ตั้งแต่ปี ค.ศ. 200? จนถึง ค.ศ. 2009 ด้วยเช่นกัน ส่วนสูง 166 ซม. น้ำหนัก 53 กก.

ลิม ซูจอง เกิดวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1985 เธอได้ฝึกวิชามวยไทยตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ชั้นไฮสคูล และมาฝึกวิชามวยไทยที่ประเทศไทย เมื่ออายุ 22 ปี เป็นเวลา 3 เดือน ภายหลังจากนั้น เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันมวยไทย และเค-วันมาแล้วหลายรายการที่เกาหลีใต้

เธอได้เปิดตัวในรายการเค-วันครั้งแรก โดยได้พบกับ เรนะ คุโบตะ ซึ่งเป็นแห่งแชมป์ชู้ตบ็อกซิ่งในอนาคต จากการแข่งขันในครั้งนี้ ลิมเป็นฝ่ายชนะคะแนนอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ ในช่วงยกพิเศษของรายการ เคขวัน อะวอร์ด & แมกซ์โคเรีย 2009

นอกเหนือจากการแข่งขันคิกบ็อกซิ่งและมวยไทย ลิมยังได้ปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์หลายรายการ และรับงานเสริมเป็นนักแสดงหญิง ที่จัดฉายเป็นซีรีส์ในเกาหลีใต้ นอกจากนี้ใน ค.ศ. 2008 ลิมยังได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวเรื่องช็อคโกแลต
ศูนย์การทหารปืนใหญ่

ศูนย์การทหารปืนใหญ่ โดยมีศูนย์บัญชาการอยู่ ณ ค่ายพหลโยธิน สังกัดกองทัพบกไทยตั้งอยู่ที่ ตำบลเขาพระงาม อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี

ศูนย์การทหารปืนใหญ่ ซึ่งเป็นหัวหน้าเหล่าและสายวิทยาการปืนใหญ่สนามและการต่อสู้ป้องกันภัย ทางอากาศของ ทบ. ในปัจจุบันนี้นั้น ถือกำเนิดมาจาก จเรทัพบก ซึ่ง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯให้พลเอกพระบรมโอรสาธิราชฯสยามกุฏราชกุมาร ทรง ดำรงดำแหน่ง เป็นจเรทัพบกและมีนายพันเอกพระประสิทธิ์ ราชศักดิ์ เป็นผู้ช่วย จเรทัพบก เมื่อวันที่ 6 พฤษพาคม 2446โดยให้ขึ้นตรงต่อกรมยุทธนาธิการ (ทบ.)
สาเหตุที่โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งจเรทัพบกขึ้นก็เพราะเริ่มมีหน่วยทหารประจำหัวเมืองต่าง ๆ หลายหัวเมือง จำเป็น ต้องมีผู้ตรวจการ ทหารบกทำการตรวจตราต่างพระเนตรพระกรรณ.
ครั้นถึงวันที่ 6 เมษายน 2451 กรมยุทธนาธิการ ได้ปรับปรุงกิจการจเร ใหม่โดยจัด ตั้งจเรเหล่า และ กำหนด หน้าที่จเรไว้เป็นข้อบังคับจเรทหารบก แบ่งเป็นจเรทัพบก, จเรทหารราบ, จเรทหารม้า, จเรทหารปืนใหญ่, จเรทหารช่าง และจเรพัสดุ สำนักงานจเรต่าง ๆ เป็นส่วนรวมว่าจเรทหารบกแผนกจเรทหารปืนใหญ่ ซึ่งกลายเป็นศูนย์การทหารปืนใหญ่ ในปัจจุบัน โดยสมบูรณ์ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2451
ในตอนปลายรัชกาล (2453) มีการขยายกำลังกองทัพครั้งใหญ่ คือมีกำลัง 10 กองพล หน่วยส่วนกลาง มีถึง 12 หน่วย สำหรับแผนกจเรทหารปืนใหญ่ของกรมยุทธนาธิการนั้น มี พล.ต. กรมหมื่นกำแพงเพชร อรรคโยธิน ผู้บัญชาการกองพลที่ 1 รักษาพระองค์ ทรงรั้งตำแหน่งจเรทหาร ปืนใหญ่และจเรทหารช่างด้วย.เมื่อปืนใหญ่มีระยะยิงไกลขึ้นและกระสุนมีอำนาจมากขึ้น จะเป็นทีจะต้องหา สนามยิงปืน ที่เหมาะสม และมีความปลอดภัยเพียงพอ กองทัพบกจึงตกลงใจให้สร้างสนามยิงปืนใหญ่ขึ้นที่ตำบล โคกกระเทียม อำเภอเมือง ลพบุรี ในปี 2457 คือที่ตั้งศูนย์การทหารปืนใหญ่ปัจจุบันนี้ โดยมี พล.ท. พระวงศ์เธอ พระองค์เจ้า บวรเดช กฤดากร ครั้งดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยเสนาบดีกระทรวงกลาโหม จเรการปืนใหญ่ ทหารบกและรักษาการ ผู้บังคับการ โรงเรียน ทหารปืนใหญ่เป็นแม่กองงานท่านแรก
วันที่ 7 เมษายน 2481 แผนกที่ 3 กรมจเรทหารบก (บก.ศป.) ได้ย้ายมารวมกับ กองโรงเรียนทหาร ปืนใหญ่ที่โคกกระเทียม และแปรสภาพ เป็นแผนกปืนใหญ่กรมเสนาธิการทหารบก เมื่อ 22 พ.ค. 2484
 *พลตรี สายชล ทับพุ่ม 2550-2552

ในปัจจุบันมีการเปิดค่ายทหารให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว ในค่ายทหารต่างๆของจังหวัดลพบุรี เช่นเดียวกับศูนย์การทหารปืนใหญ่ฯ แห่งนี้ การเที่ยวชมแหล่งท่องเที่ยวในเขตทหาร ที่เดี๋ยวนี้มีค่ายทหารหลายแห่ง เปิดประตูให้คนทั่วไปเข้ามาท่องเที่ยว อย่างที่ "ศูนย์การทหารปืนใหญ่" ค่ายพหลโยธิน อ.เมืองลพบุรี จ.ลพบุรี ซึ่งมีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ ดังนี้
เป็นพระพุทธรูปที่มีความเก่าแก่และงดงามอย่างยิ่ง
อัฐิสถาน

อัฐิสถาน () คือห้องหรือสิ่งก่อสร้างที่ใช้บรรจุหรือเก็บกระดูกที่มักจะสร้างใกล้ศาสนสถาน เพื่อที่จะได้ใช้ในการเก็บโครงกระดูกที่ขุดจากสุสาน คำนี้ในภาษาอังกฤษอาจจะใช้อย่างกว้างๆ ได้ว่าเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความตายและความหายนะ
มหาวิหารเซนต์สตีเฟน

มหาวิหารเซนต์สตีเฟน หรือ อาสนวิหารนักบุญสเทเฟน คือ อาสนวิหารที่สร้างขึ้นอุทิสแก่นักบุญสเทเฟน อาจหมายถึง

มหาวิหารแซ็ง-เอเตียน ()
เครื่องบินพาณิชย์

เครื่องบินพาณิชย์ () เป็นเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่สำหรับบรรทุกผู้โดยสารได้ครั้งละหลายคนในเชิงพาณิชย์ เครื่องบินพาณิชย์มีความเร็วน้อย แต่สามารถบินได้เป็นระยะทางไกล เพราะตัวลำมีขนาดใหญ่ ถังเชื้อเพลิงใหญ่ จึงสามารถบินระยะไกลได้โดยไม่ต้องหยุดเติมน้ำมันเชื้อเพลิง

เครื่องบินลำแรกที่จัดเป็นเครื่องบินพาณิชย์ คือ ซิคอร์สกี อิลยา มูโรเมตส์ ขนาด 4 เครื่องยนต์ ออกแบบโดยอิกอร์ ซิคอร์สกี ออกบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1913 และในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1914 ได้ออกบินทดสอบพร้อมด้วยผู้โดยสาร 16 คน และบินไป-กลับ เส้นทางระหว่างเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก-เคียฟ ระหว่างวันที่ 21 ถึง 23 มิถุนายน ในปีเดียวกัน
85 สกายทาวเวอร์

85 สกายทาวเวอร์ (, ; ชื่อเดิม "T & C Tower" และ "ทุนเท็กซ์ (Tuntex) สกายทาวเวอร์") เป็นตึกระฟ้าที่ตั้งอยู่ในเขตหลิงหย่า เมืองเกาซุง ทางตอนใต้ของเกาะไต้หวัน มีความสูงตัวตึก 347.5 เมตร (1,140 ฟุต) ความสูงจนถึงยอดเสาอากาศ 378.0 เมตร (1,240 ฟุต) ตึกนี้เริ่มก่อสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1994 สิ้นสุดเมื่อปี 1997 กลายเป็นตึกที่สูงที่สุดในเมืองเกาซุง และสูงที่สุดในไต้หวันก่อนที่ตึกไทเป 101 จะสร้างเสร็จ แทนที่ตึกชินคงไลฟ์ทาวเวอร์ (สูง 244.2 เมตร (801 ฟุต)) ซึ่งเคยเป็นตึกที่สูงที่สุดในไต้หวันหลังจากที่ตึกสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1993 ปัจจุบันมีความสูงเป็นอันดับที่ 2 ของเกาะไต้หวันรองจากไทเป 101

ลักษณะของตึกถูกออกแบบให้มีลักษณะคล้ายกับอักษรภาษาจีนคำว่า 高 (พินอิน: gāo, เกา) มีความหมายว่า "สูง" และยังเป็นตัวอักษรแรกของชื่อเมืองเกาซุงอีกด้วย

85 สกายทาวเวอร์ แบ่งการใช้งานออกเป็น 7 ส่วนหลัก
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2553

ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2553 แบ่งการแข่งขันเป็น 5 ลีกตามภูมิภาคของประเทศไทย เพื่อความสะดวกในการเดินทางแข่งขันของแต่ละสโมสร และเป็นการกระจายการแข่งขันฟุตบอลไปทั่วประเทศ โดยจะคัดเลือกทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศของแต่ละภูมิภาค เพื่อให้ได้ 12 สโมสร มาแข่งในระบบลีกอีกครั้ง โดยอันดับ 1-4 จะได้เลื่อนชั้นไปสู่ดิวิชัน 1 2554

ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 รอบแชมเปี้ยนส์ ลีก โดยจะคัดเลือกทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศของแต่ละภูมิภาคเป็น 10 ทีม รวมกับทีมอันดับ 3 ของทุกภูมิภาคที่มีคะแนนสูงสุดอีก 2 ทีม เพื่อให้ได้ 12 สโมสร และ แบ่งการแข่งขันเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 6 ทีม และคัดเอาที่1และ2ของแต่ละกลุ่มรวม 4 ทีม เพื่อได้เลื่อนชั้นไปสู่ดิวิชัน 1 2554

"อัปเดต วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2553
ทีม กลุ่ม A ที่ได้เลื่อนชั้นขึ้นไปเล่นไทยแลนด์ดิวิชั่น 1ในฤดูกาลหน้า
ส่วนทีมที่เพลย์ออฟกับไทยแลนด์ดิวิชั่น 1 ได้แก่

"อัปเดต วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2553
ทีม กลุ่ม B ที่ได้เลื่อนขึ้นชั้นไปเล่น ไทยแลนด์ดิวิชั่น 1 ในฤดูกาลหน้า
ส่วนทีมที่เพลย์ออฟกับไทยแลนด์ดิวิชั่น 1 ได้แก่