seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เบนจามิน บัตตัน อัศจรรย์ฅนโลกไม่เคยรู้

เบนจามิน บัตตัน อัศจรรย์ฅนโลกไม่เคยรู้ เป็นภาพยนตร์ดรามา กำกับโดยเดวิด ฟินเชอร์ สร้างจากเรื่องสั้น ชื่อ "The Curious Case of Benjamin Button" ของ เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์ ที่ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1921 ภาพยนตร์ออกฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อปลายปี พ.ศ. 2551 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 นำแสดงโดย แบรด พิตต์ ซึ่งรับบท เบนจามิน บัตตัน ชายที่เกิดมามีรูปร่างหน้าตาเหมือนผู้สูงอายุ แต่เมื่อเติบโตกลับดูหนุ่มขึ้นเรื่อยๆ ร่วมด้วย เคต แบลนเชตต์ และ ทิลดา สวินตัน

ใน ค.ศ. 2008 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 13 สาขา รวมทั้งสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม และชนะรางวัลออสการ์ 3 รางวัล คือ รางวัลออสการ์ สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม, สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยม และ สาขาเทคนิคสมจริงยอดเยี่ยม
ดาวแก๊สยักษ์

ดาวแก๊สยักษ์ () หรือบางครั้งเรียกกันว่า ดาวเคราะห์โจเวียน (; เรียกตามชื่อดาวพฤหัสบดี หรือดาวจูปิเตอร์ ซึ่งเป็นดาวแก๊สยักษ์ที่ใหญ่ที่สุด) คือดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ที่มิได้มีองค์ประกอบของหินหรือสสารแข็ง ในระบบสุริยะมีดาวแก๊สยักษ์ 4 ดวงคือ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน ยังมีดาวแก๊สยักษ์อื่น ๆ ที่ค้นพบว่าโคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่น ๆ อีก

ดาวแก๊สยักษ์ยังสามารถแบ่งออกได้เป็นหลายประเภท ดาวแก๊สยักษ์ "ดั้งเดิม" คือดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ มีส่วนประกอบโดยพื้นฐานเป็นไฮโดรเจนและฮีเลียม ส่วนดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนอาจจัดเป็นประเภทย่อยอีกพวกหนึ่ง เรียกว่า "ดาวน้ำแข็งยักษ์" เพราะมีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็น น้ำ แอมโมเนีย และมีเทน ส่วนไฮโดรเจนกับฮีเลียมจะอยู่ในส่วนรอบนอกสุดของดาว สำหรับกลุ่มดาวเคราะห์นอกระบบ "ดาวพฤหัสบดีร้อน" (Hot Jupiter) คือดาวแก๊สยักษ์ที่โคจรใกล้กับดาวฤกษ์ของมันมากและมีอุณหภูมิพื้นผิวที่สูงมาก ซึ่งน่าจะเป็นเหตุให้เราสามารถตรวจจับมันพบได้ง่าย ลักษณะของดาวเคราะห์นอกระบบส่วนมากที่ค้นพบ จะเป็นแบบ ดาวพฤหัสบดีร้อน นี้เกือบทั้งหมด
เจ้าจอมมารดาทิม

เจ้าจอมมารดาทับทิม อาจหมายถึง
จักรพรรดิหยวนอู่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิหยวนอู่จง (4 สิงหาคม ค.ศ. 1281-27 มกราคม ค.ศ. 1311) ทรงพระนามว่า คูลุก ข่าน หรือ จักรพรรดิอู่จง (Emperor Yuan Wuzong) ประสูติเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 1824 (ค.ศ. 1281) เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิหยวนเฉินจง (เตมูร์ ข่าน) เมื่อจักรพรรดิเสด็จสวรรคตลงในปี ค.ศ. 1307 (พ.ศ. 1850) พระราชนัดดาคูลุกชันษา 26 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์หยวน

ตลอดรัชกาลนั้นเกิดการแย่งชิงอำนาจกันระหว่างเชื้อพระวงศ์ จึงทำให้ราชวงศ์เริ่มอ่อนแอลง จักรพรรดิหยวนอู่จงสวรรคตลงเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 1311 (ค.ศ. 1854) ขณะพระชนม์เพียง 29 พรรษา อายูบาร์ดา บูยานตู ข่าน จึงขึ้นครองราชย์ต่อเป็น จักรพรรดิหยวนเหรินจง
จักรพรรดิหยวนเหรินจง

สมเด็จพระจักรพรรดิหยวนเหรินจง หรือ อายูบาร์ดา ข่าน (ค.ศ. 1286-1320) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์หยวน ประสูติเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1286 (พ.ศ. 1829)

ช่วงก่อนครองราชย์ทรงได้รับการสนับสนุนจากอดีตมเหสีของจักรพรรดิหยวนเฉินจง และพระเชษฐา เมื่อจักรพรรดิหยวนหวู่จง เสด็จสวรรคตลงในปี ค.ศ. 1311 (พ.ศ. 1854) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นอายูบาร์ดา ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหรินจง เมื่อพระชนม์ได้ 25 พรรษา

สวรรคตเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1320 (พ.ศ. 1863) ขณะพระชนม์เพียง 34 พรรษา จีจีน ข่าน พระราชโอรสจึงขึ้นครองราชย์แทน เป็นจักรพรรดิหยวนอิงจง
ต้นข้าว ปาณินท์

รองศาสตราจารย์ ดร. ต้นข้าว ปาณินท์ สถาปนิกหญิงชาวไทย และรองศาสตราจารย์ที่ภาควิชาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

ต้นข้าวเป็นลูกสาวของสองศิลปิน คือ อาจารย์อนันต์ ปาณินท์ ศิลปินอาวุโสของไทย กับ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ อรศิริ ปาณินท์ สถาปนิก นักวิชาการ อดีตคณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร 
รศ.ดร.ต้นข้าว ปาณินท์ เป็นอาจารย์และสถาปนิก จบการศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร หลังจากนั้นเดินทางไปศึกษาต่อปริญญาโทการออกแบบสถาปัตยกรรม จากมหาวิทยาลัย Houston สหรัฐอเมริกา รวมทั้งปริญญาโทและเอกทางด้านทฤษฎีสถาปัตยกรรม จากมหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย โดยในช่วงที่กำลังศึกษาปริญญาเอก มีโอกาสทำงานเป็นสถาปนิกและอาจารย์มหาวิทยาลัยควบคู่กันด้วย หลังจากเรียนจบปริญญาเอก อาจารย์ต้นข้าว ได้เดินทางกลับมายังประเทศไทย และได้เริ่มทำงานเป็นอาจารย์ประจำที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร พร้อมกับการทำงานออกแบบ ได้มีผลงานทางวิชาการ บทความ หนังสือ ตีพิมพ์ ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ รวมทั้งผลงานออกแบบอาคารในประเทศไทยอีกมากมาย

พ.ศ. 2560
พ.ศ. 2559
พ.ศ. 2558
พ.ศ. 2554
พ.ศ. 2553
พ.ศ. 2552
พ.ศ. 2550
พ.ศ. 2549
พ.ศ. 2548

พ.ศ. 2547
Development and Relationship between Thai and Tai Vernacular House : Sustainable Qualities in Vernacular
พ.ศ. 2546
พ.ศ. 2545
จักรพรรดิหยวนอิงจง

สมเด็จพระจักรพรรดิหยวนอิงจง (พ.ศ. 1846-1866) จักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์หยวน ประสูติเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1846 (พ.ศ. 1303) ทรงพระนามเดิมว่า ชิดิบาลา (Shidibala) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิหยวนเหรินจง (อายูบาร์ดา ข่าน)

เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 1864 (พ.ศ. 1321) แทนพระราชบิดา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิหยวนอิงจง ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปี ก็สวรรคตลงเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1323 (พ.ศ. 1866) ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษา เยซุน เตมูร์ ข่าน หรือจักรพรรดิไท่ติงตี้จึงขึ้นเสวยราชย์แทน
นานะ 2

นานะ () เป็น ภาพยนตร์ญี่ปุ่น ผลงานการกำกับโดย Kentaro Otani ออกฉายในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ใน ประเทศญี่ปุ่น

NANA เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนยอดนิยมในชื่อเดียวกัน แต่งโดย ไอ ยาซาวะ (Ai Yazawa)

"เรื่องราวความรักของสองนานะยิ่งซับซ้อนขึ้น โอซากิ นานะ ได้ออกเทปในกับวง Black Stone ของตนเองสมความตั้งใจ แต่ต้องทำตัวห่างเหินกับ “เรน” แฟนหนุ่มมือกีต้าร์วง Trapnest เพื่อหลีกเลี่ยงพวกปาปาราซซี่ ส่วน โคมัทสึ นานะ (ฮาจิ) ก็ไปมีสัมพันธ์กับ ทาคุมิ มือเบสคาสโนว่าแห่งวง Trapnest จนตั้งท้อง ขณะที่ โนบุ มือกีต้าร์วง Black Stones หลงรักเธออย่างสุดหัวใจ ฮาจิตัดสินใจย้ายออกจากห้อง 707 ไปอยู่กับทาคุมิ ทิ้งให้นานะเศร้าสร้อยเพียงลำพัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้มิตรภาพของนานะทั้งสองเริ่มสั่นคลอน พวกเธอจะผ่านมันไปได้อย่างไร ความรักที่มีให้กันจะทำให้พวกเธอกลับมาเข้าใจกันได้หรือไม่ ค้นหาคำตอบได้ใน Nana 2"

"ภาคนี้มีการเปลี่ยนตัวนักแสดง 3 ตัวด้วยกัน ได้แก่ บท โคมัทสึ นานะ, ฮอนโจ เรน และ โอกาซากิ ชินอิจิ และเหล่านี้คือเหล่านักแสดงหน้าใหม่ที่จะมาร่วมสร้างเรื่องราวอันงดงามของความรักและมิตรภาพ
บท โคมัทสึ นานะ หรือนานาะหวาน จากเดิมที่ อาโออิ มิยาซาว่า เป็นผู้รับบท ภาคนี้จะเปลี่ยนตัวเป็น ยูอิ อิจิกาว่า แทน สาเหตุเพราะอาโออิไม่สะดวกที่จะแสดงฉากเลิฟซีนในภาคนี้ 
บท โอกาซากิ ชินอิจิ หรือ ชิน มือเบสวัยกระเตาะแห่งวง Black Stone ของนานะ ได้เปลี่ยนตัวนักแสดงจาก เคนอิจิ มัทสึยาม่า เป็น คานาตะ ฮอนโง เพราะเคนอิจิงานชุกขึ้นหลังจากรับบท แอล ใน Death Note และบททหารหนุ่มใน Yamato
บท ฮอนโจ เรน แฟนหนุ่มมือเบสวง Trapnest ของนานะพังค์ ภาคนี้ตกเป็นของ โนบุโอะ เคียว หลังจากที่ เรียวเฮอิ มัทสึดะ เรนคนเดิมปฏิเสธเพราะติดงานอื่น"
จักรพรรดิหยวนไท่ติ้ง

สมเด็จพระจักรพรรดิไท่ติ้ง หรือ เยซุน เตมูร์ ข่าน (28 พฤศจิากยน ค.ศ. 1293 - 15 สิงหาคม 1328) จักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์หยวน ประสูติเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1293 (พ.ศ. 1836) เมื่อจักรพรรดิหยวนอิงจงสวรรคตลงได้ 1 เดือน พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิไท่ติ้ง ขณะพระชนม์ได้ 30 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 5 ปี ก็สวรรคตลงเมื่อพระชนม์ได้เพียง 35 พรรษา ราจิบากข่านหรือจักรพรรดิเทียนซุนตี้จึงทรงครองราชย์แทน
เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต

เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต (พระนามเต็ม: "อะเมเดโอ มารี โฌแชฟ คาร์ล ปีแยร์ ฟีลิป เปาลา มาร์คุส ดาวีอาโน") ประสูติเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529) เป็นพระโอรสในอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต และอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต เป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 และพระราชภาคิไนยในสมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปแห่งเบลเยียม

พระองค์เป็นองค์รัชทายาทสืบราชวงศ์ออสเตรีย-เอสเต ซึ่งเป็นสายหนึ่งของราชวงศ์ฮับส์บูร์-ลอแรน ปัจจุบัน พระองค์อยู่ในลำดับที่ 6 แห่งการสืบราชบัลลังก์แห่งเบลเยียมต่อจากพระมารดา

วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 สำนักพระราชวังแห่งเบลเยียมได้ประกาศการหมั้นระหว่างเจ้าชายอะเมเดโอ กับมาดมัวแซล เอลิซาเบตตา มาเรีย รอสบอค ฟอน โวลเคินชไตน์ (Elisabetta Maria Rosboch von Wolkenstein) ชาวอิตาเลียน พิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ณ บาซิลิกาซานตามารีอา ในกรุงโรม
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ แอดวานซ์ เจเนอเรชัน

โปเกมอน แอดวานซ์ เจเนอเรชัน () เป็นภาพยนตร์อนิเมะซีรีส์โปเกมอนลำดับที่ 2 เป็นภาคต่อจาก พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ (อนิเมะภาคแรก) ออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 และจบชุดลงไปเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2006 รวมจำนวนตอนที่ออกอากาศเป็น 192 ตอน

เมื่อมีการนำโปเกมอนซีรีส์แอดวานซ์ เจเนอเรชันมาพากย์เสียงเป็นภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ ได้มีการแบ่งออกเป็น 4 ซีซั่นย่อย ๆ คือโปเกมอน แอดวานซ์ เจเนอเรชัน เป็นซีรีส์ใหม่ที่นำมาจากเกม โปเกมอน รูบีและแซฟไฟร์ และเป็นจุดเริ่มต้นของซีรีส์ที่น่าประหลาดใจแก่ผู้คนมากมาย เพราะว่าเขตภูมิภาคทั้งสามเขตที่พวกซาโตชิเดินทางมานั้นนับรวมกันเป็นซีรีส์เดียว ซึ่งในระหว่างการเดินทางนั้นพวกซาโตชิจะต้องต่อสู้กับแก๊งที่มีอิทธิพลประจำเขตโฮเอน คือ แก๊งแม็กม่า และ แก๊งอควา

ในซีรีส์นี้ คาสึมิไม่ได้ร่วมเดินทางกับซาโตชิแล้ว หลังจากที่ร่วมทีมกับซาโตชิต่อเนื่องเป็นเวลานานในซีรีส์แรก และมีตัวละครหลักตัวใหม่คือ ฮารุกะ ผู้ฝึกโปเกมอนมือใหม่ที่ในตอนแรกนั้นเพียงแค่ต้องการออกเดินทาง เธอมาจากเมืองโทกะ ในที่สุดเธอได้รู้จักกับการประกวดโปเกมอนและประกาศตนว่าเป็น โปเกมอน โคออดิเนเตอร์ หรือผู้ที่นำโปเกมอนลงประกวดโปเกมอน ตัวละครใหม่อีกตัวคือ มาซาโตะ น้องชายของฮารุกะ ที่ร่วมเดินกับไปกับซาโตชิด้วย เขาคอยช่วยพวกซาโตชิค้นหาเส้นทางการเดินโดยใช้เครื่องโปเกนาวี มาซาโตะไม่มีโปเกมอนเป็นของตัวเองเพราะเขายังเด็กเกินไป และตัวละครอีกคนคือ ทาเคชิ เพื่อนของซาโตชิที่เคยคอยให้คำแนะนำอย่างใกล้ชิดมาตั้งแต่ตอนแรก ๆ ของเรื่อง ได้กลับมาร่วมทีมอีกครั้งในช่วงเริ่มต้นซีรีส์ ส่วนคาสึมิเองนั้นได้ปรากฏตัวในซีรีส์นี้แค่ 2 ครั้ง เท่านั้นโดยคาสึมิปรากฏด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่

อีกหนึ่งสิ่งที่เปลี่ยนไปคือชุดเสื้อผ้าใหม่ของซาโตชิและทาเคชิ โดยซาโตชิจะไม่ได้สวมหมวกใบเก่าที่เขาอุตส่าห์ส่งโปสการ์ดกว่า 1 ล้านฉบับเพื่อชิงโชคจนได้มาแล้ว แต่กลับเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ทั้งตัว

ซีรีส์แอดวานซ์ เจเนอเรชันยังมีความเปลี่ยนแปลงอีกอย่างหนึ่งจากซีรีส์แรก กล่าวคือ ระหว่างที่ซาโตชิและเพื่อน ๆ เดินทางอยู่ในเขตคันโตและโจโตอยู่นั้น ซาโตชิได้พบและเป็นเจ้าของโปเกมอนเริ่มต้นครบทั้ง 3 รูปแบบ คือ พืช น้ำ และไฟ แต่ในซีรีส์นี้ ซาโตชิได้เป็นเจ้าของโปเกมอนเริ่มต้นเพียงตัวเดียวคือ คิโมริ ซึ่งเป็นโปเกมอนรูปแบบพืชเพียงตัวเดียวเท่านั้น นอกจากนี้ เมื่อเริ่มต้นเดินทางในเขตโฮเอ็น ซาโตชิฝากโปเกมอนทุกตัวไว้กับศาสตราจารย์ออคิดส์ ยกเว้นพิกะจูเพียงตัวเดียว ซึ่งแตกต่างจากตอนเริ่มต้นเดินทางไปตามหมู่เกาะออเร้นจ์และเขตโจโต และซีรีส์นี้ยังเป็นซีรีส์เดียวที่ซาโตชิจะไม่ได้พบตัวละครที่เป็นคู่แข่งเลย
เอ็ดการ์ มิตเชล

เอ็ดการ์ ดีน มิตเชล (17 กันยายน ค.ศ. 1930 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ) นักบินอวกาศชาวอเมริกัน ซึ่งโดยสารยานอพอลโล 14 ขึ้นไปบนดวงจันทร์เมื่อปี ค.ศ. 1971 และเป็นเจ้าของสถิติมนุษย์อวกาศที่เดินบนดวงจันทร์เป็นเวลานานมากที่สุดถึง 9 ชั่วโมง 17 นาที

เอ็ดการ์ มิตเชล มีความเชื่อส่วนตัวว่ามนุษย์ต่างดาวมีอยู่จริง เขากล่าวว่า มนุษย์ต่างดาวจะมีรูปร่างเล็ก ศีรษะใหญ่ ตาโต และเป็นมิตรกับมนุษย์
“พวกคุณเคยเห็นภาพถ่ายของมนุษย์ร่างเล็กเหล่านี้ซึ่งดูแปลกตามาบ้างแล้ว คนที่เคยเห็นมนุษย์ต่างดาวบอกกับผมว่าพวกเขามีหน้าตาเหมือนในภาพถ่าย พวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูกับมนุษย์ เพราะหากพวกเขาไม่เป็นมิตร ป่านนี้มนุษย์ก็คงไม่เหลือแล้ว” 
นอกจากนี้มิตเชลยังกล่าวด้วยว่า ปรากฏการณ์วัตถุลึกลับบนท้องฟ้า (ยูเอฟโอ) ที่มีผู้พบเห็นล้วนเป็นเรื่องจริงเช่นกัน เขาอ้างว่ารู้เรื่องนี้มาจากองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติของสหรัฐฯ (นาซา) ที่เขาทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์อยู่ในปัจจุบัน
“ปรากฏการณ์ดังกล่าวถูกรัฐบาลประเทศต่างๆ ปิดเป็นความลับมานานกว่า 60 ปี ก่อนที่จะค่อยๆ ถูกเปิดเผยทีละนิดหลังจากมีคนเห็นยูเอฟโอบนท้องฟ้า” 
องค์การนาซาได้ออกมาระบุว่า มิตเชลเป็นชาวอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ แต่นาซาไม่ได้มีส่วนร่วมในการแสดงความเห็นดังกล่าว
วงแหวนดาวเคราะห์

วงแหวนดาวเคราะห์ () คือวงแหวนของฝุ่นคอสมิกและวัตถุขนาดเล็กอื่น ๆ ที่โคจรไปรอบดาวเคราะห์ในรูปร่างของแผ่นจานแบน ๆ ดาวเคราะห์ที่มีวงแหวนขนาดใหญ่เป็นที่รู้จักและโดดเด่นที่สุด คือ ดาวเสาร์ แต่ดาวแก๊สยักษ์อีก 3 ดวงในระบบสุริยะ (ดาวพฤหัสบดี ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน) ต่างก็มีระบบวงแหวนรอบตัวเองทั้งนั้น

ความหนาของวงแหวนดาวเคราะห์ (วงแหวนรอบ ๆ ดาวเคราะห์) ถูกได้รับการเสนอว่ามีการก่อตัวขึ้นในสามวิธี คือ จากวัสดุของจานดาวเคราะห์ก่อนเกิดที่อยู่ภายในเขตจำกัดของโรช ของดาวเคราะห์และจึงไม่สามารถรวมตัวกันเพื่อก่อตัวเป็นดวงจันทร์ขึ้นมาได้

จากรายงานล่าสุด ดวงจันทร์ดวงหนึ่งของดาวเสาร์คือ รีอา อาจจะมีระบบวงแหวนของตัวเองด้วย ซึ่งจะเป็นดวงจันทร์เพียงดวงเดียวเท่าที่รู้จักซึ่งมีระบบวงแหวนของตัวเอง
ปอบผีฟ้า

ปอบผีฝ้า เป็นละครโทรทัศน์ไทย บทประพันธ์ของ ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก ซึ่งนำมาสร้างเป็นละครครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2518 นำแสดงโดย วีรวรรณ โทณะวณิก ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 นำกลับมาทำใหม่ นำแสดงโดย วรนุช วงษ์สวรรค์ และในปี พ.ศ. 2552 ได้นำกลับมาสร้างใหม่ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 เริ่มออกฉายตอนแรกเมื่อ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. เขียนบทโทรทัศน์โดยขวัญเทวา กำกับการแสดงโดยนิรัติศัย กัลย์จาฤก
มาร์เกอริตแห่งวาลัว

มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (ภาษาอังกฤษ: Marguerite de Valois) (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1553 - 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1615) มาร์เกอรีตประสูติเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1553 ที่พระราชวังแซงต์-แชร์แมง-ออง-เลย์ ในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระธิดาของพระเจ้าอองรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและพระราชินีแคทเธอรีน เดอ เมดิชิ เป็นพระราชินีในพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1589 ถึงปี ค.ศ. 1599 มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์สิ้นพระชนม์เมื่อ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1615 ที่ปารีส พระศพตั้งอยู่ที่ชาเปลของราชวงศ์วาลัวส์

มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์มีพระนามเล่นว่า “มาร์โกต์” ที่ตั้งโดยพระเชษฐา สามพระองค์ต่อมาเป็นพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศส: พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 2, พระเจ้าชาร์ลที่ 9 และพระเจ้าอองรีที่ 3 ส่วนเอลิซาเบธแห่งวาลัวส์พระเชษฐภคินีเป็นพระชายาของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน

แม้ว่ามาร์เกอรีตจะมีความสัมพันธ์อย่างลับๆ กับอองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีส แต่เป็นไปไม่ได้ที่พระราชินีแคทเธอรีนจะทรงยอมให้ตระกูลกีส มามีโอกาสที่จะอำนาจปกครองฝรั่งเศส พระองค์จึงทรงพยายามจัดการจัดให้มาร์เกอรีตเสกสมรสกับพระราชโอรสของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 เจ้าชายคาร์ลอสแห่งแอลตูเรียส์ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจากความพยายามครั้งนั้น ต่อมาทรงพยายามจับคู่กับ พระเจ้าเซบาสเตียนที่ 1 แห่งโปรตุเกส (Sebastian I, King of Portugal) แต่ก็ไม่สำเร็จ

ในที่สุดมาร์เกอรีตก็ทรงถูกบังคับให้เสกสมรสกับอองรีแห่งบูร์บองพระโอรสของพระราชินีฌานน์แห่งนาวาร์ (Jeanne III of Navarre) ผู้เป็นโปรเตสแตนต์ จุดประสงค์ของการจัดการเสกสมรสก็ระหว่างมาร์เกอรีตกับอองรีแห่งนาวาร์ก็เพื่อเพิ่มความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์วาลัวส์และราชวงศ์บูร์บง เพื่อที่จะเป็นการประสานความแตกร้าวระหว่างผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกและอูเกอโนท์ผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ แม้ว่าเมื่อเริ่มแรกพระราชินีฌานน์จะไม่ทรงเห็นด้วยแต่บรรดาขุนนางสนับสนุน พระราชินีฌานน์สิ้นพระชนม์เพียงไม่กี่วันก่อนวันเสกสมรสในสถานะการณ์ที่เป็นที่น่าต้องสงสัย บ้างก็กล่าวว่าทรงถูกวางยาพิษจากถุงมือที่พระราชินีแคทเธอรีนทรงส่งมาพระราชทานเป็นของขวัญ

ในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1572 มาร์เกอรีตผู้มีพระชนมายุ 19 พรรษาก็เข้าพิธีเสกสมรสกับอองรีแห่งบูร์บองผู้เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งนาวาร์หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระราชมารดาที่มหาวิหารโนตเรอดามแห่งปารีส เจ้าบ่าวผู้เป็นอูเกอโนท์ต้องยืนนอกมหาวิหารเกือบตลอดพิธี กล่าวกันว่าระหว่างพิธีทั้งมาร์เกอรีตและอองรีต่างก็ทรงจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่ทรงยอมสบพระเนตรของกันและกัน และบ้างก็อ้างว่าเมื่อมาร์เกอรีตทรงถูกถามให้ยืนยันคำแต่งงานมาร์เกอรีตก็ไม่ยอมตรัสจนพระเจ้าชาร์ลส์พระเชษฐาต้องทรงดำเนินมากดพระเศียรให้ผงกยอมรับ

หกวันหลังจากการเสกสมรสก็เกิดเหตุการณ์การสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิว โดยหมู่ชนชาวปารีสเพื่อสังหารอูเกอโนท์
ฮะนะจิรุซะโตะ

ฮะนะ จิรุ ซะโตะ - "ท่านหญิงดอกส้ม " (花散里, Hana Chiru Sato) "Orange Blossoms" "Falling Flowers" เป็นบทที่ 11 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท บทที่ 11 นี้เป็นบทสั้นๆ บอกเล่าเหตุการณ์ช่วงเวลา ที่หนึ่งทับซ้อนอยู่ในบท ซะคะกิ

ฮะนะจิรุซะโตะ( 花散里 ) แปลตามตัวอักษรว่า เรือนที่กลีบดอกไม้ร่วงโปรยปราย ดอกไม้ที่กล่าวถึงในบท ฮะนะจิรุซะโตะ คือ ดอกส้มทะจิบะนะ

"ทะจิบะนะ" （橘) เป็นพืชตระกูลส้มชนิดหนึ่ง มีชื่อทางวิชาการ ว่า Citrus tachibana มีชื่ออื่นๆว่า ยะมะโตะทะจิบะนะ หรือ นิปปงทะจิบะนะ มีดอกสีขาวเกสรเหลือง ผลมีขนาดเล็ก รสเปรี้ยวจัด ไม่เหมาะจะนำมารับประทานต้นฤดูร้อนเช่นนี้ วันที่ฟ้าใสไร้ฝนพรำเช่นวันนี้ ช่างหาได้ยากยิ่ง เก็นจิผู้หม่นหมองจากการถูกอดีตจักรพรรดินีฟุจิตสึโบะหบเลี่ยงไม่พบเจอ จึงถือโอกาสถือโอกาสแวะเยี่ยมเยียนพระชายาตำหนักเรเค ( เรเคเด็ง ) ในอดีตจักรพรรดิคิริสึโบะอิน แท้จริงแล้วจุดประสงค์ในการเยี่ยมเยืยนครั้งนี้ คือการไปพบคู่รักของเขา ซึ่งนางเป็นน้องสาวของพระชายาตำหนักเรเคที่เขาเคยคบหากับนางมีครั้นนางยังอยู่ในวังหลวง แม้จะไม่พบกันบ่อยนักก็ตาม ระหว่างทางก่อนที่จะไปถึงคฤหาสน์ของพระชายาตำหนักเรเคนั้น นก"โฮะโตะโตะงิสุ" (นกคัดคูเล็ก)ร้องเซ็งแซ่ที่หน้าคฤหาสน์เล็กๆแถบนะคะงะวะ เก็นจิพลันจำได้ว่า นี่คือบ้านของอดีตชู้รักคนหนึ่งของเขาที่ร้างราความสัมพันธ์ ไม่ได้พบกันเป็นเวลานานแล้ว จึงส่งโคะเระมิตสึไปถามไถ่ ว่านางว่างที่จะพบเขาไหม คนของนางบอกปัดเขา ทำเป็นจำไม่ได้ ที่แท้ ด้วยการร้างราไม่มาพบหน้าเป็นเวลานาน นางอาจจะจะกำลังต้อนรับคู่รักคนใหม่อยู่ภายในคฤหาสน์ก็เป็นได้ เก็นจิจึงมุ่งไปยังจุดหมาย ณ คฤหาสน์ของพระชายาตำหนักเรเค คฤหาสน์ของนางโดดเดี่ยวและเงียบสงบอย่างที่เขาคาดไว้ ปกติยามที่พระราชบิดาของเขายังมีพระชนม์ชีพ ก็มิได้รับใคร่โปรดปรานนางเท่าไหร่นั้น พระองค์เพียงชมว่า นางนั้นอ่อนโยนมากเท่านั้นเอง บัดนี้ยามสิ้นพระราชบิดา ชีวิตของนางย่อมหงอยเหงาไร้ผู้เยี่ยมเยือนไปมาหาสู่มากขึ้นกว่าเดิม เฉกเช่นเก็นจิ ในยามสิ้นบารมีพระราชบิดาเช่นกัน เขาสนทนากับนางเรื่องความหลังจนดึกดื่น ต้นไม้สูงๆในสวนยิ่งดูมืดมนลงอีกภายใต้แสงจันทรเดือน 8 ค่ำ กลิ่นดอกส้มหอมฟุ้งกรุ่นมาจากสวน ชวนให้ระลึกถึงอดีตที่ผ่านพ้น เสียงนก"โฮะโตะโตะงิสุ" (นกคัดคูเล็ก )ร้อง นี่คงจะเป็นนกตัวเดียวกับเมื่อครู่ หลังจากสนทนากับพระชายาตำหนักเรเคจนเป็นที่พอใจแล้ว เขาก็เข้าพบกับน้องสาวของพระชายาตำหนักเรเค แรกนางอาจจะแสนงอน เพราะเก็นจิไม่มาพบเป็นเวลานานแล้ว แต่เก็นชิเป็นชายที่มีวาจาอ่อนโยนเสมอตรงเสมอปลาย อีกทั้งรูปโฉมยังงามสง่ายิ่ง ทั้งสองสนทนากันจนนางคลายความขุ่นเคือง นางเป็นสตรีผู้อ่อนโยนที่ยินดีต้อนรับเขาเสมอไม่ว่ายามรุ่งเรืองหรือตกอับ เพราะดอกส้มทะจิบะนะที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นกำจายไปทั่วในยามนั้น เขาจึงเรียกนางว่า "ฮะนะจิรุซะโตะ " ท่านหญิงดอกส้ม

ในกวีแบบญี่ปุ่นนั้น นก"โฮะโตะโตะงิสุ" ( ほととぎす Hototogisu ) หรือ นกคัดคูเล็ก มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Lesser Cuckoo (Cuculus poliocephalus) กับ ดอกส้มทะจิบะนะ นั้นมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน หากนกดุเหว่าและดอกส้มทะจิบะนะปรากฏในกวี จะมีความหมายแฝงสื่อถึง ความทรงจำครั้งเก่าก่อน
โรงเรียนบ้านโคกยาง

โรงเรียนบ้านโคกยาง เป็นโรงเรียนใน อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง เปิดสอนตั้งแต่ระดับ ประถมศึกษา ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น มีเขตพื้นที่บริการ 4 หมู่บ้าน ได้แก่หมู่ที่ 1 บ้านทุ่งซ่าน หมู่ที่ 2 บ้านโคกยาง หมู่ที่ 3 บ้านยะหรมและหมู่ที่ 4 บ้านหนองยาว

เดิมชื่อ “ โรงเรียนวัดโคกยาง” เปิดทำการสอนเมื่อ 1 กรกฎาคม 2473 ปัจจุบัน โรงเรียนบ้านโคกยาง มีนายพิเชฐ อมรกุล เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน

ตั้งอยู่เลขที่ 100 ตำบล โคกยาง อำเภอ กันตัง จังหวัด ตรัง รหัสไปรษณีย์ 92110 โทรศัพท์ 0-75571051

โรงเรียนบ้านโคกยาง ตั้งอยู่ระหว่างวัดโคกยางกับสถานีตำรวจตำบลโคกยาง หมู่ที่ 2 ตำบลโคกยาง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง ถนนสายตรัง-หาดยาว 
ห่างจากตัวเมืองตรังประมาณ 12 กิโลเมตร ห่างจากอำเภอกันตังประมาณ 18 กิโลเมตร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตรัง เขต2
ฉากประดับแท่นบูชาออดดี (ราฟาเอล)

"ดูบทความหลักที่ การสวมมงกุฏของพระแม่มารี"

ฉากแท่นบูชาโอดดิ (ภาษาอังกฤษ: Oddi altar) เป็นฉากแท่นบูชาที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกันที่วังวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี

ราฟาเอลเขียนภาพ “ฉากแท่นบูชาโอดดิ” ระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1504 สำหรับเป็นแท่นบูชาของตระกูลโอดดิในวัดซานฟรานเชสโค อัล ปราโตในเปรูเจีย

“การสวมมงกุฏของพระแม่มารี” ภายในภาพนี้แบ่งเป็นสองส่วน:

ฐานแท่นบูชา (39 × 190 ซม) แบ่งเป็นสามภาพ:
อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ (ทิเชียน)

อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ (ภาษาอังกฤษ: Allegory of Prudence) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติใน กรุงลอนดอนในอังกฤษ

ทิเชียนเขียนภาพ “อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ” ระหว่างปี ค.ศ. 1565 ถึงปี ค.ศ. 1570 เป็นภาพศีรษะชายสามศีรษะหันหน้ากันไปสามทางเหนือสัตว์สามชนิด จากซ้ายเป็นหมาป่า, สิงห์โต และหมา ศีรษะชายสามคนเป็นอุปมานิทัศน์หรือสัญลักษณ์ของ “ชีวิตสามช่วงของมนุษย์” (ความเป็นหนุ่ม, ความเป็นผู้ใหญ่ และ ความมีอายุ) ซึ่งคล้ายกับการวางท่าของสฟิงซ์และต่อมาบรรยายโดยอริสโตเติล

ใบหน้าของแบบเชื่อกันว่าเป็นภาพของทิเชียนเอง, โอราซิโอลูกชาย และหลานมาร์โค เวเชลลิโอซึ่งเช่นเดียวกับโอซาริโอ ทั้งสองคนพำนักและทำงานอยู่กับทิเชียน ทิเชียนเขียนภาพเหมือนตนเองอีกภาพหนึ่งในปี ค.ศ. 1567 ซึ่งใช้เป็นภาพที่ใช้เปรียบเทียบความคล้ายคลึงของทิเชียนกับภาพนี้ นอกจากนั้นใบหน้านี้ยังปรากฏในภาพเขียนของทิเชียนในสมัยเดียวกันอีกหลายภาพ

ภาพนี้เป็นภาพเดียวที่ทิเชียนเขียนคำขวัญ: “EX PRAETERITO/PRAESENS PRUDENTER AGIT/NE FUTURA ACTIONẼ DETURPET”

เออร์วิน พานอฟสกีตีความหมายในความสัมพันธ์ของใบหน้าทั้งสามในภาพเขียนว่าเมื่อทิเชียนได้รับความสำเร็จในปี ค.ศ. 1569 ในการที่สามารถโอนใบ “Senseria” ซึ่งเป็นใบลิขสิทธิ์ที่ได้รับจากซินยอเรีย (Signoria) ให้แก่ลูกชายได้ ฉะนั้นทิเชียนจึงกลายเป็นอดีต, โอราซิโอเป็นสัญลักษณ์ของปัจจุบัน และ ความไม่มีหลาน, มาร์โคจึงเป็นสัญลักษณ์ของอนาคต
พระราชินีแอนน์

พระราชินีแอนน์ อาจจะหมายถึง
ทองใบ เรืองนนท์

นายทองใบ เรืองนนท์ (พ.ศ. 2469 - พ.ศ. 2550) ผู้ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ( ละครชาตรี ) เมื่อ พ.ศ. 2540

นายทองใบ เรืองนนท์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2469 ที่บ้านถนนหลานหลวง ( ปัจจุบัน คือ บ้านเลขที่ 193 ถนนหลานหลวง ตำบลวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพฯ ) เป็นบุตรของ ครูพูน เรืองนนท์ ที่เกิดกับ นางเชื้อ เรืองนนท์ มีพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน คือในวัยเยาว์ ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนวัดโสมนัสวิหาร สำเร็จการศึกษาชั้นประถม 4 เมื่อ พ.ศ. 2481 จากนั้นอีก 8 ปี จึงอุปสมบท ณ วัดสุนทรธรรมทาน ( แคนางเลิ้ง ) และสอบได้นักธรรมตรี จากนั้นได้มาช่วยบิดา ในการแสดงละครชาตรี และคงยึดอาชีพการแสดงละครชาตรีมาตลอดจนถึงแก่กรรม

ครูพูน เรืองนนท์ บิดาของนายทองใบ ได้พานายทองใบ ไปเลี้ยงที่โรงละครตั้งแต่เล็ก ทำให้นายทองใบ มีความสามารถในด้านละครชาตรีมาแต่อายุ 4 ขวบ เริ่มแต่ตีกลองตุ๊ก ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง อันเป็นเครื่องดนตรีประกอบละครได้ และต่อมา ก็ยังสามารถแสดงเป็นตัวเสนา สัตว์ เทวดา ได้ ความสามารถมีมากเป็นลำดับ

จนอายุ 17 ปี บิดาจึงไว้วางใจให้คุมคณะ แยกไปแสดงตามงานต่างๆ ซึ่งนายทองใบ ก็ปฏิบัติตามแบบแผนที่บิดากำหนดไว้ทุกอย่าง พิธีการซึ่งจำเป็นมากในการแสดงละครชาตรี คือ การจุดธูปเทียนบูชาครู , การบรรเลงโหมโรงชาตรี , ประกาศหน้าบท , รำซํด และ บอกบทดำเนินเรื่อง เหล่านี้ นายทองใบ ทำได้ถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน

นอกจากจะมีความสามารถในทางละครแล้ว นายทองใบ ยังตีระนาดเอกได้ดี ครูพูน จึงอนุญาตให้นายทองใบ นำระนาดเอกมาเสริมเข้าในการแสดงได้ ซึ่งผลก็คือ ทำให้การแสดงมีความสนุกเพิ่มขึ้น จนอายุ 27 ปี บิดาจึงมอบหน้าที่ให้เป็นผู้นำการอ่านโองการไหว้ครู เพื่อจะได้เป็นผู้สืบทอดคณะละครต่อไป

นายทองใบ ยังมีความสามารถในการแสดงลิเก ซึ่งได้รับการฝึกหัดจาก ครูเต็ก เสือสง่า และการแสดงหนังตะลุง ซึ่งรับการถ่ายทอดจากบิดา โดยได้เชิดหนังตะลุงคู่กับบิดามาตลอด จนกระทั่งครูพูน ถึงแก่กรรมลง จึงเลิกเชิด เพราะไม่สามารถหาคู่เชิดได้

เกียรติยศสูงสุด ที่นายทองใบ เรืองนนท์ ได้รับ คือการที่ได้รับพระราชทานโล่ และเข็มเชิดชูเกียรติ ยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ( ละครชาตรี ) จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เมื่อ ปี พ.ศ. 2540

ด้านชีวิตครอบครัว นายทองใบ เรืองนนท์ ได้สมรสกับ นางสมศรี เรืองนนท์ มีบุตร-ธิดา คือและยังมีบุตร ที่เกิดจากภรรยา คือ นางจำเรียง เที่ยงบรรจง อีก 1 คน คือบั้นปลายชีวิต นายทองใบ เรืองนนท์ ยังคงใช้ชีวิตไปกับละครชาตรี โดยได้รับเชิญเป็นวิทยากรให้กับสถาบันต่างๆหลายแห่ง เช่น สำนักการสังคีต กรมศิลปากร , มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ธัญบุรี , โรงเรียนราชวินิต มัธยม ตราบจนถึงแก่กรรม ด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 สิริอายุ 81 ปี
ก้อย

ก้อย เป็นอาหารท้องถิ่นทางภาคอีสาน คล้ายกับลาบและส้มตำ นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ดิบรวมถึงไข่และตัวอ่อนของแมลงทีกินได้ เช่น เนื้อวัว เนื้อกวาง เนื้อเก้ง เนื้อหมูป่า เนื้อปลา (ตะเพียน หรือ ปลาขาว) กุ้งฝอย หอยเชอรี่ กิ้งก่า ไข่มดแดง ไข่แมงมัน ตัวอ่อนตัวต่อเป็นต้น ไม่นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ปีก เช่น นก เป็ด ไก่ เพราะจะมีกลิ่นคาวและเหม็นสาบรุนแรง
แคทเธอริน (ชื่อ)

แคทเธอริน หรือ แคทเธอนีน (ภาษาอังกฤษ: Katharine หรือ Kathernyn) เป็นชื่อที่ใช้สำหรับสตรีที่นิยมใช้กันในประเทศที่นับถือคริสต์ศาสนา เพราะเป็นชื่อที่มาจากนักบุญหญิงคนแรกๆ ของคริสต์ศาสนา -- นักบุญแคทเธอรินแห่งอเล็กซานเดรีย สามารถสะกดได้หลากหลายรูปแบบ โดยที่ความหมายมีเพียงหนึ่งเดียว คือ ความสะอาด บริสุทธิ์ (ในทางคริสต์ศาสนา แปลว่าหญิงสาวผู้บริสุทธิ์)

ชื่อแคทเธอริน (แคทเธอนีน) มาจากชื่อกรีก “Αικατερίνη” (“Aikaterínē”) แต่ที่มาและความหมายมีหลายทฤษฎี:

โรมันกล่าวว่าคำนี้เกี่ยวข้องกับคำว่า “καθαρός” (katharós) ที่แปลว่า บริสุทธิ์ ซึ่งสะกดได้หลายอย่างเช่น “Katharine” “Katharina” การสะกด “Katharine” นิยมกันในสหรัฐอเมริกามากกว่าอังกฤษและนิยมกันในอดีต ส่วนการสะกด “Catherine” มักจะเกี่ยวข้องกับภาษาฝรั่งเศสและนิยมกันมากกว่าในอังกฤษ

หมายเหตุ: คำเพิ่มเติมในภาษาอื่นๆ