seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เขตอำนาจแห่งชาติของรัฐ

เขตอำนาจแห่งชาติของรัฐ (national jurisdiction) เป็นคำที่ปรากฏอยู่ในตราสารระหว่างประเทศหลายฉบับ อาทิ ปฏิญญากรุงสต๊อกโฮล์มว่าด้วยสิ่งแวดล้อมมนุษย์ ค.ศ. 1972 สนธิสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 อนุสัญญากรุงบาเซิลว่าด้วยการควบคุมการเคลื่อนย้ายของเสียอันตรายข้ามพรมแดนและการกำจัดของเสียอันตรายดังกล่าว ค.ศ. 1989 และอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ ค.ศ. 1992 เป็นต้น กล่าวรวมความแล้ว เขตอำนาจแห่งชาติของรัฐ หมายถึง พื้นที่ทั้งหมดของรัฐชายฝั่งไม่ว่าจะเป็นแผ่นดิน (land) น่านน้ำภายใน (internal water) ทะเลอาณาเขต (territorial sea) เขตเศรษฐกิจจำเพาะ (exclusive economic zone) และไหล่ทวีป (continental shelf) ซึ่งเป็นบริเวณที่รัฐสามารถใช้เขตอำนาจในการออกกฎหมายและใช้บังคับกฎหมายได้
ซันชายน์ 60

ซันชายน์ 60 ( "Sunshine 60") เป็นอาคารสูง 60 ชั้น ตั้งอยู่บริเวณริมสุดของหมู่อาคาร Sunshine City ในย่านอิเคะบุคุโระด้านตะวันออก เขตโทชิม่า โตเกียว เมื่อแรกสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1978 เคยเป็นอาคารที่สูงที่สุดในเอเชียตะวันออก จนถึงปี ค.ศ. 1985 และเคยเป็นอาคารที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น จนกระทั่งถูกทำลายสถิติโดยอาคารสำนักงานบริหารมหานครโตเกียว ซึ่งสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1991

ภายในอาคารมีสำนักงาน ร้านค้า โรงแรม สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบนชั้น 10 มีท้องฟ้าจำลองที่ฉายภาพด้วยระบบ SKYMAX และสวนสนุกในร่ม Namco Namja Town ซึ่งมีจุดเด่นที่บ้านผีสิงที่เต็มไปด้วยภูตผีพื้นบ้านของญี่ปุ่น

บริเวณที่ตั้งอาคารเคยเป็นเรือนจำซุกาโมะ ซึ่งเคยใช้เป็นที่คุมขังและประหารชีวิตอาชญากรสงครามระหว่างรัฐประหารในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1948 ทำให้มีคำเล่าลือเกี่ยวกับวิญญาณในบริเวณนี้
ฟุตบอลโลก 1994

ฟุตบอลโลก 1994 (พ.ศ. 2537) เป็นฟุตบอลโลกครั้งที่ 15 จัดที่ประเทศสหรัฐ มีสมาชิกที่ผ่านรอบคัดเลือกร่วมทั้งหมด 24 ทีม โดยเป็นครั้งแรกที่ฟุตบอลโลกจัดการแข่งขันที่ทวีปอเมริกาเหนือด้วย และเป็นครั้งแรกที่ใช้การนับแต้มระบบ ชนะได้ 3 แต้มซึ่งเป็นการคาดหวังว่าจะทำให้ทุกทีมหันมาเน้นกันทำประตูกันมากขึ้น

โดยในครั้งนี้ไม่มีมหาอำนาจลูกหนังโลกขวัญใจชาวไทย อย่างอังกฤษ และ ฝรั่งเศสลงแข่งขันด้วย เนื่องจากไม่ผ่านรอบคัดเลือก
มารูโนอูจิ

มารูโนอูจิ () เป็นย่านธุรกิจสำคัญ ตั้งอยู่ระหว่างสถานีรถไฟโตเกียว (東京駅 "Tōkyō-eki") และพระราชวังอิมพีเรียล (皇居 "Kōkyo") อยู่ในแขวงชิโยดะ (千代田区 "Chiyoda-ku") หนึ่งในแขวงพิเศษ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

ชื่อ "มารูโนอูจิ" แปลว่าด้านในวงกลม ได้มาจากการที่ย่านนี้อยู่ในวงคูน้ำชั้นนอกของพระราชวัง ปัจจุบัน ย่านนี้เป็นย่านศูนย์กลางเศรษฐกิจและการเงินของโตเกียว เต็มไปด้วยอาคารสูงเสียดฟ้ามากมาย นอกจากนี้ ยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของธนาคารที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น 3 ธนาคารด้วย

ปี พ.ศ. 2133 ก่อนที่โทกูงาวะ อิเอยาซุ จะเข้าพำนักในปราสาทเอโดะ บริเวณที่เป็นย่านมารูโนอูจิในปัจจุบันเป็นเวิ้งเล็ก ๆ ริมอ่าวเอโดะ (หรืออ่าวโตเกียวในปัจจุบัน) มีชื่อเรียกว่า "ฮิบิยะ" ต่อมามีการขยายอาณาเขตของปราสาท จึงเริ่มมีการถมพื้นที่บริเวณนี้ตั้งแต่ปี 1592 มีการขุดคูชั้นนอกขึ้นใหม่ และคูสายเดิมก็กลายเป็นคูชั้นใน บริเวณนี้ถูกเรียกว่า "โอกูรูวาอูจิ" (บริเวณที่ถูกปิดล้อม) เหล่าไดเมียวหรือขุนนางได้สร้างที่พำนักขึ้นในบริเวณนี้ จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ไดเมียวโกจิ" (ย่านของไดเมียว)

หลังจากการปฏิวัติยุคเมจิ มารูโนอูจิตกอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลแห่งชาติ มีการสร้างค่ายทหารและลานสวนสนามสำหรับกองทัพขึ้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2433 อิวาซากิ ยาโนซูเกะ น้องชายของผู้ก่อตั้งบริษัทมิตซูบิชิ ได้ซื้อที่ดินบริเวณนี้ในราคา 1.5 ล้านเยน แล้วสร้างบริษัทขึ้น จนปัจจุบันนี้ พื้นที่หลายส่วนในมารูโนอูจิยังเป็นของบริษัทมิตซูบิชิ และมีสำนักงานใหญ่ของบริษัทในเครือมิตซูบิชิตั้งอยู่มากมาย

ปี พ.ศ. 2437 ฝ่ายบริหารกรุงโตเกียวได้สร้างสำนักงานขึ้นในพื้นที่ของโคจิฮัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 ได้ย้ายสำนักงานไปยังที่ตั้งปัจจุบันในเขตชินจูกุ ในย่านมารูโนอูจินี้ ยังมีสถานีรถไฟโตเกียว ซึ่งเปิดในปี พ.ศ. 2457 และตึกมารูโนอูจิ เปิดในปี พ.ศ. 2466
เมลียา

เมลียา (), มริตช์ (เบอร์เบอร์: ) หรือ มะลีลียะฮ์ () เป็นเมืองหนึ่งของประเทศสเปน ตั้งอยู่ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของแอฟริกาเหนือ ทางทิศตะวันตกและทิศใต้ติดต่อกับประเทศโมร็อกโก ชาวสเปนมาตั้งถิ่นฐานที่เมืองนี้ในปี พ.ศ. 2040 แต่เดิมเมืองนี้จัดอยู่ในแคว้นอันดาลูซีอาเนื่องจากเหตุผลทางประวัติศาสตร์ ต่อมาจึงถูกปกครองในฐานะส่วนหนึ่งของจังหวัดมาลากา ก่อนจะได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2538 และเมืองนี้ยังเคยเป็นเมืองท่าปลอดภาษีก่อนที่สเปนจะเข้าร่วมสหภาพยุโรป พลเมืองประกอบด้วยคริสต์ศาสนิกชน ชาวมุสลิม ชาวยิว และชนกลุ่มน้อยชาวฮินดู ใช้ภาษาสเปนและ/หรือภาษาเบอร์เบอร์ในการสื่อสาร

เมลียาและเซวตาเป็นดินแดนยุโรปที่เหลืออยู่เพียงสองแห่งบนแผ่นดินใหญ่ทวีปแอฟริกา ประเทศโมร็อกโกได้อ้างกรรมสิทธิ์เหนือเมืองทั้งสองรวมทั้งหมู่เกาะเล็ก ๆ หลายแห่งนอกชายฝั่ง (ปลาซัสเดโซเบรานีอา) โดยนำไปเปรียบเทียบกับการที่สเปนอ้างสิทธิ์เหนือยิบรอลตาร์ รัฐบาลสเปนปฏิเสธข้อเปรียบเทียบนี้ (เช่นเดียวกันกับชาวเมือง) และกล่าวว่าทั้งเซวตาและเมลียาเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกับรัฐสเปน ไม่สามารถแบ่งแยกได้ ในขณะที่ยิบรอลตาร์ ซึ่งปัจจุบันเป็นดินแดนโพ้นทะเลอังกฤษนั้น ไม่ได้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรแต่อย่างใด ประวัติศาสตร์ของเมลียานั้นยังคล้ายคลึงกับประวัติศาสตร์ของหลาย ๆ เมืองทางภาคใต้ของแผ่นดินใหญ่สเปนที่เคยอยู่ใต้การปกครองของฟีนีเชีย พิวนิก ไบแซนไทน์ วันดัล วิซิกอท มุสลิม และคริสต์

อุตสาหกรรมหลักได้แก่การประมง ส่วนการค้าข้ามพรมแดน (ถูกกฎหมายหรือลักลอบ) เงินอุดหนุนจากสเปนและยุโรปรวมทั้งค่าจ้างแรงงานเป็นแหล่งรายได้อื่น ๆ

เศรษฐกิจของเมลียาต้องพึ่งพิงโมร็อกโกสูง ทั้งผัก ผลไม้ และปลาจะถูกนำเข้าผ่านพรมแดนเข้ามา ชาวโมร็อกโกประมาณ 36,000 คนเข้ามาในเมืองนี้ทุก ๆ วันเพื่อทำงานหรือขายของ
เซวตา

เซวตา () หรือ ซับตะฮ์ () เป็นนครปกครองตนเองแห่งหนึ่งของประเทศสเปนในแอฟริกาเหนือ ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งด้านใต้ของช่องแคบยิบรอลตาร์ มีเนื้อที่ประมาณ 28 ตารางกิโลเมตร ประเทศโมร็อกโกได้อ้างกรรมสิทธิ์เหนือเมืองนี้รวมทั้งเมลียาและหมู่เกาะเล็ก ๆ ของสเปนในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

นครปกครองตนเองเซวตามีสถานะอยู่ระหว่างเมืองทั่วไปกับแคว้นปกครองตนเองในประเทศสเปน ก่อนหน้าที่จะได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองนั้น เมืองนี้เคยขึ้นอยู่กับจังหวัดกาดิซในแคว้นปกครองตนเองอันดาลูซีอามาก่อน

เซวตาเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนในสหภาพยุโรป และเคยเป็นเมืองท่าปลอดภาษีก่อนที่จะสเปนจะเข้าร่วมสหภาพยุโรปในปี พ.ศ. 2529 ปัจจุบันเมืองนี้มีระบบอัตราภาษีต่ำภายในระบบการเงินยุโรป (European Monetary System)
อันล่วงละเมิดมิได้

อันล่วงละเมิดมิได้ (; ) เป็นนวนิยายอมตะเรื่องหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประพันธ์โดยโฮเซ รีซัล นักเขียนและนักปฏิวัติในยุคเรียกร้องเอกราชจากประเทศสเปน เขาเขียนนวนิยายเรื่องนี้ด้วยภาษาสเปนขณะที่อาศัยอยู่ในยุโรป และเป็นหนังสือต้องห้ามเล่มหนึ่งในอาณานิคมฟิลิปปินส์สมัยนั้น นิยายเรื่องนี้แปลเป็นภาษาไทยโดยจิตราภรณ์ ตันรัตนกุล

"Noli Me Tangere" (ออกเสียงว่า "โนลีเมตังเกเร" แปลตรงตัวว่า "อย่าแตะต้องเรา") เป็นวลีสำคัญในศาสนาคริสต์ เป็นคำพูดของพระเยซูหลังจากฟื้นคืนพระชนม์ มีอยู่ในพระวรสาร (Gospel) ของนักบุญมัทธิว, นักบุญมาระโก, นักบุญลูกา และนักบุญยอห์น โดยวลีนี้พระเยซูตรัสกับแมรี แมกเดเลน เพื่อไม่ให้แตะต้องพระองค์ คาดกันว่ารีซัลใช้วลีนี้ในเชิงเสียดสีรัฐบาลเจ้าอาณานิคมและบาทหลวงทั้งหลายที่ขัดขวางไม่ให้เขาแตะต้องประเทศของเขาที่มีปัญหาจากการเป็นอาณานิคม

เนื้อหาโดยรวมกล่าวถึงสภาพสังคมของฟิลิปปินส์ในสมัยที่เป็นอาณานิคมของสเปนซึ่งคนพื้นเมืองถูกกดขี่จากชาวสเปน อิบาร์ร่า (ตัวเอกของเรื่อง) กลับจากศึกษาต่อในยุโรปและพบว่าบิดาของเขาที่เสียชีวิตไปก่อนหน้านี้ เสียชีวิตในคุกเพราะถูกบาทหลวงดามาโซใส่ร้ายและศพถูกนำไปทิ้งในทะเลสาบ ไม่ได้ถูกฝังตามประเพณีของชาวคริสต์ แม้แต่ต้นตระกูลของอิบาร์ร่าเองก็มีความชั่วร้ายอยู่เบื้องหลัง ปู่ของเขาเป็นชาวสเปนที่เข้ามาขูดรีดชาวพื้นเมือง และจบชีวิตด้วยการแขวนคอตาย มาเรีย คลารา คนรักของอิบาร์ร่า ก็เป็นบุตรีลับ ๆ ของบาทหลวงดามาโซ และยังเป็นที่หมายปองของบาทหลวงซัลวี ความขัดแย้งระหว่างอิบาร์ร่ากับบาทหลวงทำให้ความฝันที่จะเปิดโรงเรียนเพื่อเด็ก ๆ ของเขาไม่สำเร็จ ตัวเขาเองถูกจับและต้องหลบหนีไปเป็น “คนนอกกฎหมาย” ส่วนคลาราไปบวชชีในอาราม

รีซัลเขียนนิยายเรื่องนี้เมื่อ พ.ศ. 2430 ด้วยภาษาสเปน ต่อมาได้แปลเป็นภาษาอื่นหลายภาษารวมทั้งภาษาไทย เป็นนิยายที่มีอิทธิพลต่อแนวคิดทางการเมืองของชาวฟิลิปปินส์ในสมัยนั้น และมีส่วนทำให้รีซัลถูกตัดสินประหารชีวิต เพราะเขาเปิดโปงความเลวร้ายของระบอบอาณานิคมและความเหลวแหลกของศาสนจักรไว้ในนิยายเรื่องนี้ ซึ่งทำให้ฝ่ายศาสนจักรในสมัยนั้นมองเขาเป็นศัตรูคนสำคัญ
โครนัส

โครนัส หรือ โครนอส (; ภาษากรีกโบราณ: Κρόνος, "Krónos") เป็นผู้นำเหล่ายักษ์ไททัน (Titan) รุ่นแรกที่มีอายุน้อยที่สุด ซึ่งเป็นทายาทของเทพีไกอา (Gaia) พระแม่ธรณี และเทพบิดายูเรนัส (Uranus) เทพแห่งท้องฟ้า เทพโครนัสได้โค่นบัลลังก์ของพระบิดา (เทพยูเรนัส) และขึ้นครองบัลลังก์ในช่วงยุคทอง จนกระทั่งถูกโค่นบัลลังก์โดยพระโอรสของตน คือ เทพซูส (Zeus) เทพโครนัสมิได้ถูกจองจำในยมโลกทาร์ทารัส (Tartarus) เหมือนเช่นไททันตนอื่น ๆ แต่เขากลับหลบหนีไปได้

ด้วยเหตุที่ว่าเทพโครนัสมีความเกี่ยวเนื่องกับยุคทองของเขาจึงได้รับการสักการะในฐานะเทพแห่งฤดูเก็บเกี่ยว ซึ่งรวมไปถึงการเก็บเกี่ยวพืชผลเช่น ข้าว ธรรมชาติ ผลผลิตทางการเกษตร และการเดินไปข้างหน้าของกาลเวลาที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ ภาพของเทพโครนัสมักถือเคียวไว้ในมือ ซึ่งพระองค์ใช้ในการเก็บเกี่ยวพืชผล และเป็นอาวุธที่พระองค์ใช้โค่นบัลลังก์เทพยูเรนัส ในกรุงเอเธนส์ (Athens) วันที่ 12 ของทุกๆ เดือน ถูกเรียกว่าวันฮีคาทอมบาเอียน (Hekatombaion) ซึ่งจะมีงานเทศกาลชื่อว่า เทศกาลโครเนีย (Kronia) จะจัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เทพโครนัสสำหรับฤดูเก็บเกี่ยว พระนามของเทพโครนัสในตำนานเทพปกรณัมโรมันคือ เทพแซเทิร์น (Saturn)
ปวดร้าวแห่งสงคราม

ปวดร้าวแห่งสงคราม () เป็นนวนิยายเวียดนามที่ได้รับรางวัล The Award Winning Novel from North Vietnam ประพันธ์โดย เบ๋านินห์ นวนิยายเรื่องนี้แปลเป็นภาษาอื่นหลายภาษาทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาเยอรมัน และภาษาในยุโรปอื่นๆ แปลเป็นภาษาไทยโดย วรวดี วงศ์สง่า
กล่าวถึงเรื่องของเกี๋ยน ทหารผ่านศึกสงครามเวียดนามที่พยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังสงคราม แต่ความหลังที่ฝังใจจากความเจ็บปวดในสงครามทั้งของเขาและคนรอบข้าง ผลักดันให้เขาต้องพบกับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า การดำเนินเรื่องเป็นภาพคู่ขนานระหว่างชีวิตของเกี๋ยนหลังสงคราม กับภาพนึกย้อนของเกี๋ยนไปสู่ช่วงสงครามและก่อนหน้านั้น ตอนจบของเรื่องจะเฉลยว่า เหตุใด เฟือง คนรักของเกี๋ยนจึงทิ้งเขาไป

นวนิยายเรื่องนี้ถูกวิจารณ์จากทางรัฐบาลเวียดนามว่าเป็นการก้าวล่วงผู้เสียชีวิตในสงคราม และข้อมูลไม่ตรงกับเอกสารของทางราชการ
วัดเซ็นโซ

วัดเซ็นโซ () หรือรู้จักในชื่อ วัดอาซากูซะ เป็นวัดพุทธในย่านอาซากูซะ แขวงไทโต โตเกียว เป็นวัดที่เก่าแก่และมีความสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในโตเกียว สถานที่ดั้งเดิมถูกระเบิดเผาทำลายไปเกือบหมดในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ตัววัดปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด แรกเริ่มเคยเป็นวัดในสายเท็นได ต่อมาได้แยกเป็นอิสระหลังสงครามโลกครั้งที่สอง บริเวณติดกับวัดเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าอาซากูซะ ซึ่งเป็นศาลเจ้าในศาสนาชินโต

วัดเซ็นโซเป็นสถานที่จัดเทศกาลที่ใหญ่ที่สุดและได้รับความนิยมมากที่สุดในโตเกียว เทศกาลมีระยะเวลา 3-4 วัน ในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ระหว่างนี้ถนนใกล้เคียงจะปิดการจราจรตั้งแต่เช้าจนถึงหัวค่ำ

ที่ทางเข้าวัดมีประตูขนาดใหญ่ เรียกว่า "ประตูคามินาริ (Kaminari-mon)" หรือ "ประตูอสุนี" บนคานประตูแขวนโคมกระดาษขนาดใหญ่มีความสูงกว่า 5.5 เมตร ที่มีรูปสายฟ้าและเมฆเขียนด้วยสีดำและแดง ในบริเวณวัดเป็นที่ตั้งของเจดีย์ 5 ชั้น และอาคารหลักที่เป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์คันนง (Kannon Bosatsu)

ทุกปีจะมีนักท่องเที่ยว ทั้งชาวญี่ปุ่นและชาวต่างชาติจำนวนมาก เดินทางมาเยี่ยมชมวัดเซ็นโซ บริเวณรอบๆวัดจึงมีร้านค้าขายสินค้าและอาหารพื้นเมืองญี่ปุ่นมาวางขายจำนวนมาก โดยเฉพาะที่ถนนนากามิเสะ ซึ่งทอดยาวตั้งแต่ประตูสายฟ้าไปจนถึงบริเวณวัด สองข้างถนนเต็มไปด้วยร้านค้าเล็ก ๆ ขายของที่ระลึกต่าง ๆ เช่น พัด ภาพวาดแผ่นไม้ ชุดกิโมโน เสื้อคลุมแบบต่าง ๆ ม้วนภาพเขียน ขนมหวานพื้นเมือง ไปจนถึงหุ่นยนต์ของเล่น เสื้อยืด หรือของประดับโทรศัพท์มือถือ

ตู้บริจาคใบโต ไกด์แนะนำว่าให้โยนเหรียญบริจาคลงไป และควรจะบริจาคเป็นเหรียญที่มีเลข 5 ทั้ง 5 เยน 50 เยน หรือ 500 เยน ซึ่งให้ความหมายที่ว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง

ในบริเวณวัดยังมีสวนที่เงียบสงบ ซึ่งได้รับการดูแลรักษาให้เป็นสวนแบบญี่ปุ่นไว้ได้อย่างดี

วัดเซ็นโซ นี้สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระโพธิสัตว์คันนง ตามตำนานกล่าวไว้ว่า ประมาณปี ค.ศ. 628 มีชาวประมง 2 พี่น้อง ชื่อว่า ฮิโนกูมะ ฮามานาริ และฮิโนกูมะ ทาเกนาริ ทุกวันจะออกหาปลาที่แม่น้ำซูมิดะ มีอยู่วันหนึ่ง วันนั้นทั้งวันจับปลาไม่ได้สักตัว จึงอธิษฐานขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้จับปลาได้สักตัว เพื่อกลับไปทานเป็นอาหารเย็น พอเหวี่ยงแหออกไป สิ่งที่ติดแหขึ้นมา กลับเป็นพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมทองคำ สูง 5 นิ้ว จึงนำไปให้หัวหน้าหมู่บ้านของทั้งสองชื่อว่า ฮาจิโนะ นากาโมโตะ หัวหน้าหมู่บ้านได้ตระหนักถึงความศักดิ์สิทธิ์ขององค์เจ้าแม่กวนอิม จึงได้เปลี่ยนแปลงบ้านของตนในอาซากูซะให้กลายเป็นวัดขนาดเล็ก เป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์ เพื่อให้คนในหมู่บ้านมากราบไหว้บูชา ทั้งชาวบ้านและเหล่าซามูไรมักจะเดินทางมาขอพรจากเจ้าแม่กวนอิมเป็นประจำ และสิ่งที่ขอพรไปนั้นก็มักจะสมปรารถนาอยู่เสมอ ๆ ทำให้ชาวบ้านและเหล่าซามูไรมีความเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างมาก ชื่อเสียงในความศักดิ์สิทธิ์ขององค์เจ้าแม่กวนอิมนี้ ได้แพร่กระจายไปทั่วญี่ปุ่น มีคนจากทั่วสารทิศเดินทางมาวัดอาซากูซะเพื่อสักการะองค์เจ้าแม่กวนอิม จนล่ำลือไปถึงท่านโชกุน ท่านโชกุนจึงได้ให้มีการสร้างอาคารหลังใหญ่ขึ้นในปี ค.ศ. 645 และต่อเติมส่วนต่าง ๆ เรื่อยมาอย่างที่เห็นในปัจจุบันนั้น

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปี ค.ศ. 1945 อาคารส่วนใหญ่ของวัดอาซากูซะ ได้รับความเสียหายจากการถูกทิ้งระเบิด และถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในภายหลัง ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่และความสงบสุขให้กับคนญี่ปุ่น
บ๋าว นิญ

บ๋าว นิญ () นักเขียนชาวเวียดนาม เกิดที่ ฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2495 ช่วงสงครามเวียดนาม เขาเป็นทหารสังกัดกองพลน้อยยุวชนที่ 27 ที่เข้ารบในสมรภูมิเวียดนามใต้ และเป็นหนึ่งในทหารสังกัดกองพลนี้ไม่กี่คนที่รอดชีวิตกลับมา
เขาเริ่มเขียนนวนิยายเมื่อ พ.ศ. 2512 ขณะอายุ 17 ปี นวนิยายเรื่องแรกของเขาคือ "ปวดร้าวแห่งสงคราม" ตีพิมพ์ในเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2533-2534 นอกจากนี้เขายังมีผลงานตีพิมพ์รวมในหนังสือ The Other Side of Heaven: Post War Fiction by Vietnamese & American Writer ของสหรัฐอเมริกา และ Terres des Ephmeres ของฝรั่งเศส
อักษรขอม

อักษรขอมพัฒนามาจากอักษรขอมโบราณ ซึ่งพัฒนามาจากอักษรหลังปัลลวะ และอักษรปัลลวะอีกทีหนึ่ง เป็นตัวอักษรของราชวงศ์ปัลลวะในอินเดียใต้ ภายหลังได้มาติดต่อกับภูมิภาคอุษาคเนย์จึงได้ถ่ายทอดวัฒนธรรมซึ่งรวมถึงตัวอักษรปัลลวะไว้ให้กับกลุ่มคนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้อีกด้วย อักษรปัลลวะเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในภูมิภาคนี้ และมีวิวัฒนาการจากอักษรปัลลวะเป็นอักษรหลังปัลลวะ และแตกแขนงเป็นสองสาขาใหญ่ ๆ คืออักษรมอญโบราณ และอักษรขอมโบราณ

อักษรขอมโบราณใช้ในอาณาจักรต่างๆ สองฝั่งแม่น้ำโขงตั้งแต่สมัยก่อนเมืองพระนคร ต่อมาจึงกลายเป็นอักษรท้องถิ่นในสมัยพระนคร และเป็นต้นแบบของอักษรไทยและอักษรเขมรในปัจจุบัน

เอกลักษณ์ของอักษรขอม คือ เปลี่ยนบ่าอักษรของอักษรปัลลวะเป็นศกหรือหนามเตย อักษรนี้พัฒนาไป 2 ทิศทาง คือ เป็นอักษรขอมในประเทศไทย (ใช้เขียนภาษาไทย ภาษาบาลี ภาษาเขมร) และอักษรขอมในประเทศกัมพูชา (ใช้เขียนภาษาเขมร ภาษาบาลี)

พบหลักฐานการใช้อักษรขอมโบราณเขียน ภาษาสันสกฤต และภาษาเขมร ในบริเวณภาคอีสาน ภาคกลาง และภาคใต้ ของประเทศไทยปัจจุบัน ระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๔-๑๖ แต่จะไม่พบเอกสารโบราณประเภทจารึกที่ใช้อักษรขอมโบราณ ในแถบภาคเหนือตั้งแต่จังหวัดตากขึ้นไป หลักฐานทำนองนี้รวมไปถึงโบราณสถาน ที่เรียกว่า ปราสาทหิน ปราสาทอิฐ และพระปรางค์แบบขอม หรือลพบุรีที่มีอยู่ทั่วไปในภาคอีสาน ภาคกลาง ภาคใต้ แต่ไม่เคยปรากฏอยู่ทางภาคเหนือ

ในประเทศไทย อักษรขอมถือเป็นอักษรศักดิ์สิทธิ์ ใช้ในงานด้านศาสนาเป็นส่วนใหญ่ อักษรขอมที่ใช้เขียนภาษาบาลีเรียก อักษรขอมบาลี ส่วนที่ใช้เขียนภาษาไทยเรียก อักษรขอมไทย ซึ่งมีอักขรวิธีต่างจากอักษรขอมกลุ่มอื่นๆ ต่อมา อักษรขอมไทยถูกแทนที่ด้วยอักษรไทย ส่วนอักษรขอมบาลียังคงใช้เขียนภาษาบาลีเรื่อยมา แม้จะมีการพัฒนาอักษรไทยและอักษรอริยกะมาเขียนภาษาบาลีก็ตาม อักษรขอมบาลีถูกยกเลิกไปในสมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม

รูปแบบของอักษรขอมในประเทศไทยทั้งขอมไทยและขอมบาลี แบ่งได้เป็น 3 แบบ คือ
สะพานสายรุ้ง

สะพานสายรุ้ง () () เป็นสะพานแขวนที่ทอดข้ามทางตอนเหนือของอ่าวโตเกียว เชื่อมระหว่างย่านชิบาอูระกับย่านโอไดบะในแขวงมินาโตะ กรุงโตเกียว สร้างเสร็จสมบูรณ์และเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993)

สะพานมีความกว้าง 570 เมตร มีถนนสองชั้นเพื่อรองรับเส้นทางการจราจร 3 สาย ชั้นบนเป็นทางด่วนมหานครหมายเลข 11 สายโอไดบะ ส่วนชั้นล่างเป็นเส้นทางหมายเลข 357 และสายยูริกาโมเมะ

บนสะพานมีทางเดินเท้าทั้งสองฝั่ง คือ ฝั่งเหนือและฝั่งใต้ ฝั่งเหนือจะเห็นทิวทัศน์ของชายฝั่งโตเกียวตอนในและโตเกียวทาวเวอร์ ส่วนฝั่งใต้จะมองเห็นอ่าวโตเกียว และบางครั้งอาจมองเห็นภูเขาไฟฟูจิด้วย สะพานนี้ไม่อนุญาตให้รถจักรยานและรถจักรยานยนต์ใช้เส้นทาง

เสาสูงที่รองรับสะพานทาด้วยสีขาว เพื่อให้กลมกลืนกับท้องฟ้าเหนือโตเกียวตอนกลางที่มองเห็นจากโอไดบะ บนเส้นลวดขึงสะพานจะติดหลอดไฟไว้ ซึ่งจะเปลี่ยนสีระหว่างสีแดง ขาว และเขียวในทุกคืน โดยอาศัยพลังงานแสงอาทิตย์ที่เก็บไว้ในเวลากลางวัน
เมืองแครง

เมืองแครงเป็นชื่อเมืองที่ปรากฏอยู่เฉพาะในพงศาวดารไทยว่า เป็นเมืองของชาวมอญที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชประกาศเอกราชจากอาณาจักรตองอูเมื่อ พ.ศ. 2127 จากการค้นคว้าข้อมูลเพื่อสร้างภาพยนตร์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล และ ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ ได้สันนิษฐานว่า เมืองแครงน่าจะตั้งอยู่ที่เมืองวอในประเทศพม่า มีที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสะโตง และระยะทางเดินเท้าห่างจากเมืองหงสาวดีเป็นเวลา 1 วัน
บัตรยืนยันการติดต่อ

บัตรยืนยันการติดต่อ () มีไว้สำหรับเขียนบันทึกเพื่อเป็นการยืนยันการติดต่อระหว่างสถานีวิทยุ รายงานการรับสัญญาณของสถานีวิทยุ AM FM หรือสถานีโทรทัศน์ แม้กระทั่งเป็นการยืนยันการรับฟังจากสถานีอื่น ที่ได้ยินการติดต่อสื่อสารระหว่างสถานีวิทยุสมัครเล่น 2 สถานีติดต่อกัน โดยมากบัตรยืนยันการติดต่อจะมีขนาดใกล้เคียงกับขนาดของไปรษณียบัตร ทำด้วยกระดาษ และส่งหากันด้วยระบบไปรษณีย์ทั่วไป

คำว่า QSL Card นำมาจากรหัสคิว ซึ่ง "QSL" ซึ่งหมายถึง "ข้าพเจ้าตอบรับ (ยืนยัน) ว่าได้รับข่าวสารไว้แล้ว" และนักวิทยุสมัครเล่นส่วนมากมักจะสะสมบัตรยืนยันการติดต่อนี้ด้วย ซึ่งบางครั้งการได้ติดต่อกับสถานีวิทยุสมัครเล่นในประเทศหรือดินแดนที่ติดต่อได้ยาก การได้รับบัตรยืนยันการติดต่อจากประเทศเหล่านี้จะเป็นสิ่งที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับนักวิทยุสมัครเล่นที่ติดต่อได้
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร

สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร หรือ สนข. เป็นส่วนราชการระดับกรม สังกัดกระทรวงคมนาคม จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545

สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร จัดตั้งขึ้นในคราวปฏิรูประบบราชการเมื่อปี พ.ศ. 2545 เป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงคมนาคม โดยทำการโอนอำนาจหน้าที่ของ สำนักงานคณะกรรมการจัดระบบการจราจรทางบก (สจร.) อำนาจหน้าที่ของสำนักงานปลัดกระทรวงคมนาคม ในส่วนของสำนักนโยบายและแผนการขนส่งและสื่อสาร (บางส่วน) และอำนาจหน้าที่ของสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการพาณิชยนาวี (บางส่วน) มาขึ้นกับ สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร และให้มีภารกิจเกี่ยวกับ การเสนอแนะนโยบายและจัดทำแผนการขนส่งการจราจร และความปลอดภัยจากการขนส่ง ประสานแผนด้านการขนส่งทางบก ทางน้ำ ทางอากาศ การจราจร และความปลอดภัย จากการขนส่งให้สอดคล้องกับแผนหลักด้านการขนส่งและจราจร เพื่อให้ นโยบายด้านการขนส่งและจราจร มีความเป็นเอกภาพ

สำนักงานฯ มีผู้อำนวยการสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร เป็นหัวหน้าส่วนราชการ และทำหน้าที่เป็นกรรมการและเลขานุการของ คณะกรรมการจัดระบบการจราจรทางบก (คจร.) และ สนข.ยังเป็นหน่วยงานซึ่งอำนวยการปฏิบัติงานของ ศูนย์ปลอดภัยคมนาคม กระทรวงคมนาคม อีกด้วย
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย

การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย หรือ รฟม. ( ย่อว่า MRTA) เป็นรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงคมนาคม มีภาระหน้าที่ในการจัดให้มี และให้บริการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล และตามหัวเมืองหลัก ในจังหวัดอื่นๆ

รฟม. เป็นรัฐวิสาหกิจของไทยที่มีผลการดำเนินงานขาดทุนเป็นลำดับที่ 3 ของไทย คือขาดทุนสุทธิ 866 ล้านบาท ในปี พ.ศ. 2553

การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2535 ในชื่อ องค์การรถไฟฟ้ามหานคร มีชื่อภาษาอังกฤษคือ "Metropolitan Rapid Transit Authority" จัดตั้งขึ้นภายใต้พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การรถไฟฟ้ามหานคร พ.ศ 2535 โดยมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2535 มีวัตถุประสงค์ในการจัดระบบขนส่งมวลชน ในกรุงเทพมหานคร และปริมณฑล โดยใช้รถไฟฟ้า

ในภายหลังได้มีการออก พระราชบัญญัติการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2543 ซึ่งได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2543 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 2 ธันวาคม 2543 องค์การรถไฟฟ้ามหานครจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย มีชื่อภาษาอังกฤษคือ "Mass Rapid Transit Authority of Thailand"

พระราชบัญญัติฉบับใหม่ดังกล่าวยังให้อำนาจหน้าที่ รฟม. เพิ่มขึ้นหลายอย่าง เช่น มีอำนาจกำหนด "เขตปลอดภัยระบบรถไฟฟ้า" เพื่อคุ้มครองอุโมงค์และสิ่งก่อสร้างใต้ดิน และกำหนดเขต "ระบบรถไฟฟ้า" เพื่อคุ้มครองดูแลคนโดยสารรถไฟฟ้า และระบบรถไฟฟ้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนั้นยังให้ รฟม. สามารถหารายได้ทางอื่นนอกจากค่าโดยสาร และพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ได้ตามความจำเป็น เพื่อประโยชน์แก่การให้บริการรถไฟฟ้า และมีอำนาจหน้าที่ดำเนินกิจการรถไฟฟ้า ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล รวมทั้งอาจดำเนินกิจการรถไฟฟ้าในจังหวัดอื่นตามที่จะได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดให้อำนาจด้วย การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยได้ดำเนินการระบบขนส่งมวลชนในรูปแบบรถไฟฟ้าในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล โดยใช้ชื่อว่า รถไฟฟ้ามหานคร แบ่งเป็นหลายสาย ดังนี้

นอกจากนี้การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย ยังได้รับหน้าที่ในการก่อสร้างส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท หรือ รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเขียวอ่อน (ช่วงลำลูกกา - สมุทรปราการ) ต่อจากกรุงเทพมหานคร เพื่อทำการขยายเส้นทางจากตัวเมืองออกสู่จังหวัดใกล้เคียง อย่างไรก็ตามเมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จ เส้นทางดังกล่าวจะตกเป็นทรัพย์สินของกรุงเทพมหานครตามมติของคณะรัฐมนตรี และคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) โดยเมื่อโครงการเสร็จสมบูรณ์เส้นทางรถไฟฟ้าสายนี้จะมีความยาวถึง 66.5 กิโลเมตร (รวมเส้นทางสัมปทานและส่วนต่อขยายของกรุงเทพมหานคร) และได้แบ่งโครงการในการก่อสร้างดังนี้

การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยได้รับมอบหมายจากกระทรวงคมนาคมให้เข้าไปพัฒนาระบบขนส่งมวลชนในจังหวัดเชียงใหม่จำนวนสามสายทาง ดังนี้

การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยได้รับมอบหมายจากกระทรวงคมนาคมให้เข้าไปพัฒนาระบบขนส่งมวลชนรูปแบบรถไฟฟ้ารางเบาในจังหวัดภูเก็ต โดยมีเส้นทางทั้งหมดสองช่วง ดังนี้
เจ้าหลวงเสือข้ามฟ้า

สุกรังฟ้า หรือ เจ้าหลวงเสือข้ามฟ้า เป็นราชโอรสองค์ใหญ่ของสุขางฟ้า ซึ่งได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา แต่ไม่เป็นที่รักใคร่ของประชาชนนัก และสิ้นพระชนม์ เมื่อ พ.ศ. ๑๙๐๗ ทรงครองราชย์ได้ ๓๒ ปี

เจ้าพูลายอนุชาต่างชนนีซึ่งสุกรังฟ้าให้ยกเป็นเจ้าเมืองสะหริ่งได้วางแผนกบฏ แต่ข่าวกลับรั่วไหลออกมาเสียก่อน เจ้าพูลายจึงหนีไปอยู่กับราชาแห่งกามะตาซึ่งเป็นพระญาติ ซึ่งราชาแห่งกามะตาก็เต็มพระทัยช่วยเหลือ และยกทัพมายังอัทกาออน และต่อมายังสะหริ่ง คราวนี้สุกรังฟ้าไม่ไว้พระทัยของพระองค์ จึงยอมประนีประนอมกับเจ้าพูลาย

นักประวัติศาสตร์บางท่านกล่าวว่า บาร์ โกฮาอิน เป็นผู้ยุยงเจ้าพูลายให้กบฏ แต่บางท่านแย้งว่า บาร์ โกฮาอิน เองที่ยุยงให้สุกรังฟ้าไม่ให้ไว้พระทัยเจ้าพูลาย แต่อย่างไร เรื่องก็ลงรอยเดียวกันว่า บาร์ โกฮาอิน ตกที่นั่งลำบาก จนต้องหลบหนีไปซ่อนตัว จนกระทั่งเรื่องสงบลง และได้รับอภัยโทษ และเป็นที่โปรดปรานของสุกรังฟ้าเหมือนเดิม
ปลาจิ้งจอก

ปลาจิ้งจอก (; ) เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Garrinae มีรูปร่างลำตัวเพรียวทรงกระบอก หัวเรียว ตาเล็ก ปากเล็ก มีหนวดสั้น 1 คู่ มีแผ่นหนังคลุมด้านริมฝีปากบน ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนเหลือบทอง และมีแถบสีคล้ำพาดยาวจากหัวถึงกลางครีบหาง ครีบสีจาง ครีบหางเว้าลึก มีขนาดความยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร ใหญ่สุด 16 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่ในแม่น้ำสายใหญ่และลำธาร โดยเฉพาะที่เป็นแก่งและมีพรรณไม้หนาแน่น ในประเทศไทยพบเฉพาะที่ภาคใต้ที่เดียวเท่านั้น กินอาหารได้แก่ อินทรียสารและสัตว์หน้าดินขนาดเล็ก

เป็นปลาที่พบชุกชุมบางฤดูกาล มีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและนำไปทำเป็นฟิชสปาเช่นเดียวกับปลาในสกุล "Garra"
ช่องแคบยิบรอลตาร์

ช่องแคบยิบรอลตาร์ (; ; ) เป็นช่องแคบที่เชื่อมต่อมหาสมุทรแอตแลนติกกับทะเลอัลโบรัน (ส่วนหนึ่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน) และแยกประเทศสเปนออกจากประเทศโมร็อกโก

ชื่อช่องแคบนี้มาจากชื่อดินแดนยิบรอลตาร์ (Gibraltar) ซึ่งมีต้นกำเนิดอีกทีมาจากคำอาหรับว่า "ญะบัลฏอริก" () หมายถึง "ภูเขาของฏอริก" ฏอริกในที่นี้คือนายพลเบอร์เบอร์ชื่อ ฏอริก อิบน์ ซิยาด () ผู้นำการพิชิตฮิสปาเนียของอิสลามในปี ค.ศ. 711 ช่องแคบนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "สตร็อก" (Strog: Strait of Gibraltar) ซึ่งมักใช้กันในวงทหารเรือ

ทางด้านเหนือของช่องแคบคือประเทศสเปนและยิบรอลตาร์ ส่วนทางด้านใต้ของช่องแคบคือประเทศโมร็อกโกและเซวตา (ดินแดนส่วนแยกของสเปนในแอฟริกาเหนือ) และยังมีเกาะเล็ก ๆ หลายเกาะในบริเวณนั้น เช่น เกาะเปเรคิล (Isla Perejil) เป็นต้น ซึ่งยังคงเป็นข้อพิพาทเรื่องการอ้างสิทธิ์ครอบครองระหว่างสเปนกับโมร็อกโก
เทือกเขาพิรินี

เทือกเขาพิรินี (; ; ; ; ) เป็นทิวเขาในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ที่เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับประเทศสเปน เทือกเขานี้ยังแบ่งคาบสมุทรไอบีเรียออกจากฝรั่งเศสและมีความยาวประมาณ 430 กิโลเมตร (267 ไมล์) จากมหาสมุทรแอตแลนติก (อ่าวบิสเคย์) จนถึงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (แหลมแกร็วส์)

ส่วนใหญ่แล้ว ยอดเขาหลัก ๆ จะเป็นแนวพรมแดนฝรั่งเศส-สเปน ซึ่งมีอันดอร์ราแทรกอยู่ตรงกลาง ข้อยกเว้นหลักของกฎนี้คือ บัลดารันที่เป็นของสเปน แต่ตั้งอยู่ทางลาดเขาด้านเหนือของทิวเขา ส่วนข้อผิดปกติอื่น ๆ ได้แก่ ซาร์ดัญญา และดินแดนส่วนแยกของสเปนที่ชื่อยิบิอา

ในทางการปกครอง เทือกเขาพิรินีเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด () ของฝรั่งเศส จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกดังต่อไปนี้ จังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล จังหวัดโอด จังหวัดอาเรียฌ จังหวัดโอต-การอน จังหวัดโอต-ปีเรเน และจังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก (สองจังหวัดหลังยังเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติพิรินีอีกด้วย)

เทือกเขาพิรินียังเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด () ของสเปน จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกดังต่อไปนี้ จังหวัดฌิโรนา จังหวัดบาร์เซโลนา จังหวัดแยย์ดา จังหวัดอูเอสกา จังหวัดซาราโกซา จังหวัดนาวาร์ และจังหวัดกิปุซโกอา

พื้นที่ทั้งหมดของราชรัฐอิสระอันดอร์ราตั้งอยู่ในเทือกเขาพิรินี

ส่วนในทางกายภาพ เทือกเขานี้แบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ ส่วนกลาง ส่วนตะวันตกหรือแอตแลนติก และส่วนตะวันออก

พิรินีตอนกลางขยายไปทางทิศตะวันออก จากช่องเขาซอมพอร์ต (Somport) ผ่านบัลดารัน และครอบคลุมยอดเขาที่สูงที่สุดของทิวเขานี้ไว้ คือ

ในส่วนพิรินีตะวันตกนั้น ความสูงเฉลี่ยของทิวเขาจะค่อย ๆ ลดลงจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก จนกระทั่งรวมเข้ากับภูเขาบาสก์ (Basque mountains) ใกล้อ่าวบิสเคย์ และในพิรินีตะวันออก นอกจากจุดที่แตกออกไปเพียงแห่งเดียวทางด้านตะวันออกสุดของปีเรเนอารีเยฌวซ (Pyrénées Ariégeoises) แล้ว ระดับความสูงเฉลี่ยจะยังคงที่เสมอกันอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่ลาดเอียงลงไปกะทันหันในส่วนของแนวเขาที่เรียกว่าอาลแบร์ (Albères)