seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สเปรย์พริกไทย

สเปรย์พริกไทย รู้จักในชื่อ OC spray ซึ่งมาจาก “Oleoresin Capsicum” (น้ำมันจำพวกพริก) , OC gas, capsicum spray (สเปรย์พริก) หรือ oleoresin capsicum) เป็นสารทำให้น้ำตาไหล (สารเคมีที่ทำให้ตาระคายเคือง น้ำตาไหล เจ็บปวด ตาบอดชั่วคราว) ใช้เพื่อควบคุมการจลาจล ฝูงชน และการป้องกันตัวเอง อันประกอบด้วยการป้องกันตัวจากหมีและหมา โดยสเปรย์พริกไทย ไม่เป็นสารที่ทำให้ตายได้ สารที่ทำหน้าที่ใน สเปรย์พริกไทย คือ capsaicin

การออกฤทธิ์ ของสเปรย์พริกไทย เป็นตัวทำให้เกิดการอักเสบ มันจะมีผลในทันที ตาจะปิดลง น้ำหูน้ำตาไหล หายใจลำบาก และไอ ระยะเวลาของผลที่ได้เกิดขึ้นกับความเข้มข้นของสเปรย์ แต่จะกินเวลาเฉลี่ย 30 นาที ถึง 45 นาที ในรายที่แพ้จะกินเวลานานเป็นชั่วโมง

สเปรย์พริกไทย เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่ได้รับความนิยมเพื่อการป้องกันตัวของผู้หญิงมาเป็นเวลานาน เนื่องจากเป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่หยุดคนร้ายได้จริง แต่ไม่ส่งผลแค่เพียงให้เกิดอาการไอจาม หรือแสบตา ลืมตาไม่ขึ้น โดยอาการทั้งหมดจะหายไปในเวลา ประมาณ 15-30 นาที ซึ่งจะไม่ส่งผลร้ายกับคนร้ายในระยะยาว แต่ก็เป็นระยะเวลาที่เพียงพอในการหนีเอาตัวรอด

โดยธรรมชาติของสเปรย์พริกไทย เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่เหมาะกับการนำมาใช้ป้องกันตัวแบบตั้งรับ สำหรับคนร้ายที่จะนำสเปรย์พริกไทย มาใช้จู่โจมผู้อื่นนั้นยาก เนื่องจากผู้ฉีดจะต้องหนีไปอีกทาง หากจะวิ่งไล่ฉีดผู้อื่น คนร้ายก็จะโดนสเปรย์พริกไทยไอจามไป จึงไม่เหมาะกับการนำสเปรย์พริกไทย ไปทำร้ายผู้อื่นเป็นอย่างยิ่ง

หากเข้าดวงตา ให้รีบล้างหน้า ล้างตา ด้วยน้ำนมสด (เอาแบบธรรมดา แบบพร่องมันเนย ใช้ไม่ได้ เพราะสเปรย์พริกไทยจะละลายได้ดีในไขมัน ซึ่งนมสดธรรมดาจะมีไขมันสูง) หรือถ้าหาไม่ได้ ล้างด้วยน้ำสะอาดหลาย ๆ ครั้งจนหายเคืองตา

หากถูกผิวหนัง ซึ่งจะมีอาการแสบคันที่ผิวหนัง แสบคันเหมือนเวลาโดนพริกแต่แสบมากกว่า สามารถล้างด้วยสบู่หลายครั้ง ถ้าให้ดีควรล้างด้วยน้ำเย็น และอย่าเอานิ้วไปโดนดวงตา เพราะบางทีล้างหลายครั้งแล้ว แต่พอมือไปขยี้ตาก็จะแสบตา ถ้าทางการแพทย์จะใช้ 5% sodium bisulfite เช็ดผิวหนังเพื่อเอาสาร OC (Oleoresin of capsicum) อันเป็นส่วนประกอบในน้ำยาออก

กฎหมายประเทศไทย สเปรย์พริกไทย สามารพกพาได้ โดยไม่เข้าข่ายยุทธภัณฑ์ ไม่ผิดกฎหมายอาญา แต่ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง รายชื่อวัตถุอันตรายในความรับผิดชอบของสำนักงาน คณะกรรมการอาหารและยา (อย.)ในลำดับที่ 258 ได้ระบุไว้ว่า “ผลิตภัณฑ์ที่มีสารสำคัญที่ใช้เพื่อขัดขวางระบบการ ทำงานของร่างกายเป็นการชั่วคราวเพื่อการป้องกัน ตัวหรือทำร้ายผู้อื่น ” เป็นวัตถุอันตรายประเภทที่ 4 โดย ห้ามมิให้ นำเข้า จำหน่าย พกพา สำหรับผู้ที่ฝ่าผืนมีโทษจำคุก 10 ปี หรือปรับ1,000,000 บาท โดยทั้งนี้ คณะกรรมการอาหารและยา ติดความว่าหมายถึง สเปรย์พริกทุกชนิด

สำหรับผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับประกาศนี้ มีอยู่มากในประเทศไทย โดยมีความเห็นว่า สเปรย์พริกไทย ควรจะพกพาได้ แต่ควรมีการควบคุมในรูปบบอื่นๆ แทนการประกาศห้ามทุกกรณี ดังเช่นปัจจุบัน ทำให้มีการรวบรวมรายชื่อเสนอ แก้ไขประกาศดังกล่าวกับ สำนักงาน คณะกรรมการอาหารและยา (อย.)โดย www.ThaiBodyGuard.com แสดงตัวเป็นผู้รวบรวมรายชื่อดังกล่าว
ธนิต ธรรมสุคติ

ธนิต ธรรมสุคติ เป็นนักแปลนวนิยาย และนักเขียนที่มีชื่อเสียง เคยเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2534 - 2538

ธนิต ธรรมสุคติ เติบโตที่จังหวัดมหาสารคาม และจังหวัดชัยภูมิ ศึกษาชั้นมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และศึกษาต่อปริญญาตรี และปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยซานโตโตมาส ฟิลิปปินส์ เริ่มงานครั้งแรกเป็นพนักงานแปลของโครงการเขื่อนผามอง เพื่อการประเทศพัฒนาลุ่มแม่น้ำโขงตอนกลาง โดยได้รับการสนับสนุนจากธนาคารโลก (เป็นตำแหน่งที่ สุทธิชัย หยุ่น เคยทำอยู่ก่อนหน้านั้น) จากนั้นได้ลาออกไปเป็นผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์

ธนิต ธรรมสุคติ เข้าทำงานบริษัทในเครือสุราทิพย์ ของเจริญ สิริวัฒนภักดี เมื่อ พ.ศ. 2528 ทำหน้าที่วางแผนงานประชาสัมพันธ์ ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาบริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน)

ธนิต ธรรมสุคติ เริ่มงานแปลครั้งแรกเมื่ออายุ 16 ปี โดยแปลประวัติของนักกายกรรมชาวฝรั่งเศส ชื่อ Blanbin และแปลเรื่องสั้นของลีโอ สตอลตอย ตีพิมพ์ในวารสารของโรงเรียน เริ่มงานแปลเป็นอาชีพเสริม ขณะทำงานอยู่กับหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ มีผลงานแปลที่มีชื่อเสียงเป็นจำนวนมาก เช่น เรื่อง "โชกุน" (Shogun) ของ เจมส์ คลาเวลล์ "เดอะก็อดฟาเธอร์" (The Godfather) ของ มาริโอ พูโซ "วันลอบสังหาร" (The Day of the Jackal) และ "ตามล่านาซี" (The Odessa File) ของ เฟรเดอริค ฟอร์ไซท์ "ปาปิญอง" (Papillon) ของ อองรี ชาร์เรียร์ "แม่น้ำสีเลือด" (Death On The Nile) ของ อกาธา คริสตี้ และ "ข้าชื่อเจสัน บอร์น" (Bourne Identity) ของ โรเบิร์ต ลัดลัม ฯลฯ
กระดูกทราพีซอยด์

กระดูกทราพีซอยด์ () เป็นกระดูกข้อมือชิ้นหนึ่งในสัตว์สี่เท้า (tetrapod) รวมทั้งมนุษย์ มีขนาดเล็กที่สุดในกระดูกข้อมือแถวปลาย มีลักษณะเด่นคือมีรูปร่างเหมือนลิ่ม โดยมีปลายด้านหลังกว้าง และพื้นผิวด้านฝ่ามือแคบ กระดูกนี้มีหน้าประกบเกิดเป็นข้อต่อ 4 หน้าซึ่งแต่ละหน้าแยกกันด้วยขอบแหลมคม

รากศัพท์ของ ทราพีซอยด์ (trapezoid) มาจากภาษากรีก "trapezion" แปลว่า สี่เหลี่ยมไม่สม่ำเสมอ ซึ่งมาจาก "tra-" แปลว่า สี่ และ "peza" แปลว่า เท้าหรือขอบ หากแปลตามตัวอักษรอาจแปลได้ว่า โต๊ะขนาดเล็ก มาจาก "trapeza" หมายถึง โต๊ะ และ "-oeides" หมายถึง รูปร่าง

พื้นผิวด้านบน (superior surface) เป็นรูปสี่เหลี่ยม มีลักษณะเรียบ และค่อนข้างเว้า เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)

พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นพื้นผิวข้อต่อกับปลายด้านต้นของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (second metacarpal bone) มีลักษณะนูนในทางด้านข้างและเว้าจากด้านหน้าไปด้านหลัง และแบ่งพื้นผิวออกเป็น 2 หน้าประกบขนาดไม่เท่ากันโดยสันที่ยกขึ้น

พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) และด้านฝ่ามือ (palmar surface) มีพื้นผิวขรุขระซึ่งเป็นที่ยึดเกาะของเอ็นต่างๆ พื้นผิวด้านหลังจะมีขนาดใหญ่กว่าด้านฝ่ามือ

พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) มีลักษณะนูนและเรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีเซียม (trapezium)

พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เว้าและเรียบในด้านหน้า ซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate) ส่วนด้านหลังขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament)
กระดูกแคปปิเตต

กระดูกแคปปิเตต () เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือของมนุษย์ กระดูกนี้นับว่าเป็นกระดูกข้อมือที่ใหญ่ที่สุดและตั้งอยู่ตรงกลางของข้อมือ ส่วนบนมีลักษณะเป็นหัวกระดูกกลม ซึ่งรับกับส่วนของกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกลูเนท (lunate) และถัดลงมาเป็นส่วนคอดเรียกว่า คอกระดูก และด้านล่างเป็นตัวกระดูก

รากศัพท์ของชื่อกระดูก มาจากภาษาละติน "capitātus" แปลว่า มีหัว มาจาก "capit-" แปลว่า หัว

พื้นผิวด้านบน (superior surface) กลมและเรียบ เป็นข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate bone)

พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) แบ่งออกเป็น 3 หน้าประกบโดยสัน 2 สัน เกิดเป็นพื้นผิวสำหรับข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2, 3 และ 4 โดยพื้นผิวสำหรับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 ใหญ่ที่สุด

พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) กว้างและขรุขระ

พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีลักษณะแคบ กลม และขรุขระ ซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ และส่วนของกล้ามเนื้อแอดดักเตอร์ พอลิซิส (Adductor pollicis muscle)

พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีซอยด์ (trapezoid) โดยหน้าประกบเล็กๆ ที่มุมด้านหน้าและด้านล่าง ส่วนด้านหลังซึ่งเป็นรอยเว้าขรุขระเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament) เหนือขึ้นไปเป็นร่องลึกและขรุขระ ซึ่งสร้างเป็นส่วนของคอกระดูก ให้เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ ซึ่งขอบบนของร่องเป็นพื้นผิวนูนและเรียบสำหรับเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)

พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) โดยหน้าประกบเว้า เรียบ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กินเนื้อที่ส่วนด้านหลังและด้านบน ส่วนทางด้านหน้าขรุขระเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament)

กระดูกแคปปิเตตเกิดข้อต่อกับกระดูก 7 ชิ้น ได้แก่ ด้านต้นกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกลูเนท (lunate) , ด้านปลายกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2, ชิ้นที่ 3, และชิ้นที่ 4, ด้านเรเดียล (นิ้วหัวแม่มือ) กับกระดูกทราพีซอยด์ (lesser multangular) และด้านอัลนา (นิ้วก้อย) กับกระดูกฮาเมต (hamate)
กระดูกฮาเมต

กระดูกฮาเมต () เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือของมนุษย์ซึ่งมีลักษณะเด่นคือมีรูปร่างคล้ายลิ่ม และทีส่วนยื่นของกระดูกที่มีรูปร่างคล้ายตะขอออกมาจากพื้นผิวด้านฝ่ามือ กระดูกนี้เป็นกระดูกข้อมือ (carpus) ในแถวหลังที่วางตัวอยู่ทางด้านใกล้กลาง (ด้านนิ้วก้อย) ซึ่งมีฐานอยู่ด้านล่างติดกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5 ส่วนยอดชี้ขึ้นด้านบนและไปทางด้านข้างลำตัว

รากศัพท์ของชื่อกระดูกมาจากภาษาละติน "hamus" แปลว่า ตะขอ

พื้นผิวด้านบน (superior surface) ซึ่งเป็นยอดของลิ่ม มีลักษณะแคบ นูน เรียบ และเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate)

พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นหน้าประกบเว้า แบ่งเป็นหน้าประกบ 2 อันโดยสันนูน ซึ่งเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5

พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) เป็นรูปสามเหลี่ยมที่ขรุขระ สำหรับเป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ

พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) ด้านล่างและด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) มีลักษณะโค้งและมีส่วนยื่นคล้ายตะขอ เรียกว่า ฮามิวลัส (hamulus) ซึ่งชี้ไปทางด้านหน้าและด้านข้าง

พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triangular bone) โดยหน้าประกบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า วิ่งเฉียงในจากด้านบนลงมาด้านล่างและด้านใกล้กลาง

พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ส่วนด้านบนและด้านหลังเกิดข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate) ส่วนที่เหลือขรุขระสำหรับเป็นจุดเกาะของเอ็น

เนื่องจากลักษณะการวางตัวที่ค่อนข้างอยู่ทางด้านนอกของข้อมือ กระดูกฮาเมตจึงจัดว่าเป็นกระดูกที่หักได้ง่ายที่สุดในบรรดากระดูกข้อมือ โดยเฉพาะเมื่อนักกอล์ฟหวดไม้กอล์ฟลงบนพื้นแข็งๆ รอยแตกของกระดูกนี้เป็นรอยแตกแบบ hairline fracture ซึ่งมักจะมองไม่เห็นในภาพเอกซ์เรย์ทั่วไป

อาการจะสังเกตได้จากการกดเจ็บเหนือกระดูกชิ้นนี้ และอาจรู้สึกเจ็บเมื่อกำมือ นอกจากนี้เนื่องจากกระดูกฮาเมตวางตัวอยู่ใกล้กับเส้นประสาทอัลนา (Ulnar nerve) จึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเสียหายกับเส้นประสาท ทำให้กล้ามเนื้อของมืออ่อนแรง และเสียความรู้สึกของฝ่ามือในบริเวณนิ้วนางและนิ้วก้อย
ทรายสีเพลิง

ทรายสีเพลิง เป็นนวนิยายที่แต่งโดย ปิยะพร ศักดิ์เกษม ซึ่งเป็นนามปากกาของนันทพร ศานติเกษม ทรายสีเพลิงได้รับการตีพิมพ์ลงในนิตยสารสกุลไทย ในปี พ.ศ. 2535 ก่อนที่จะรวมเล่มในปี พ.ศ. 2536 แล้วยังได้รับรางวัลชมเชยประเภทนวนิยาย จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2537 ทรายสีเพลิงมีเรื่องราวสะท้อนปัญหาครอบครัวที่มีภรรยาหลายคน และการใช้เสน่ห์ของหญิงสาวเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ และเพลิงแค้นของศรุตาก็นำไปสู่โศกนาฏกรรมในที่สุด

นวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ทั้งหมด 2 ครั้ง ได้แก่ พ.ศ. 2539 และ พ.ศ. 2557 โดยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 นำแสดงโดย ลลิตา ปัญโญภาส, วิลลี่ แมคอินทอช, ยุทธพิชัย ชาญเลขา, สินิทรา บุญยศักดิ์ และเพ็ญเพชร เพ็ญกุล และครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2557 นำแสดงโดย อารยา เอ ฮาร์เก็ต, ณัฐวุฒิ สกิดใจ, ชาคริต แย้มนาม, นิษฐา จิรยั่งยืน, มยุรา เศวตศิลา, เพ็ญพักตร์ ศิริกุล, ธีรเดช เมธาวรายุทธ

ศรุตา หรือ ทราย เป็นลูกนอกสมรสของศกและดวงตา ดวงตาแม่ของทรายเป็นเด็กที่คุณหญิงศิริ มารดาของศกนำมาเลี้ยงไว้ในบ้าน คุณหญิงศิริที่จะผูกมัดดวงตาให้อยู่รับใช้ตนตลอดไป จึงรู้เห็นเป็นใจให้ศกและดวงตาได้เสียกัน จนกระทั่งมีทรายขึ้นมา เมื่อศกแต่งงานมีครอบครัวใหม่ กับเสาวนีย์ และมีลูกสาวด้วยกัน ชื่อ ศรวณีย์ หรือ ลูกศร ดวงตาได้แต่ถ่ายทอดความรู้สึกเจ็บแค้นนี้ลงเป็นปมที่ฝังแน่นอยู่ในใจของทราย ทรายก็ไม่ได้รับความรัก ความเอาใจใส่จากพ่อเท่ากับน้อง ทรายเล่าให้ดวงตาฟังว่าตนแอบได้ยินพ่อและย่าคุยกันเรื่องเลี้ยงดวงตาเอาไว้รับใช้ ดวงตาจึงตัดสินใจพาทรายหนีออกจากบ้านไป ดวงตาแต่งงานกับมหาเศรษฐีสูงวัยชาวอเมริกัน ทรายเติบโตเป็นหญิงสาวที่เพียบพร้อมในทุก ๆ ด้าน แต่ปมในวัยเด็กผลักดันให้ทรายเป็นคนที่ต้องการเอาชนะ โดยเฉพาะกับผู้ชาย แต่ทรายก็มี ฌาน หรือ ชาร์ลส์ เป็นคนที่สนิทสนมผูกพันด้วยมากที่สุด เมื่อคุญหญิงศิริถึงแก่กรรม ทรายกลับไปเมืองไทยเพื่อร่วมเปิดพินัยกรรม ศก เมื่อเห็นทรายกลับมาอย่างคนที่ประสบความสำเร็จ เต็มไปด้วยความโอ่อ่า เชื่ออย่างสนิทใจว่า ทรายรักและผูกพัน หนทางในการแก้แค้นมาถึงอย่างไม่คาดคิด เมื่อฌานแนะนำให้ทรายรู้จักกับ พัชระ คู่หมั้นของลูกศร ทรายรู้ว่าพัชระชอบจึงหลอกล่อให้เขาลุ่มหลงเธอมากยิ่งขึ้น เพื่อให้พัชระถอนหมั้นลูกศร ขณะเดียวกัน ทรายก็พยายามผลักดันให้ลูกศรได้ใกล้ชิดกับฌาน บุรี ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของฌานและรุ่นพี่ของพัชระ จำได้ว่า ทรายคือเด็กผู้หญิงที่เขาเคยได้พบเมื่อหลายปีก่อน และถึงแม้จะรู้ว่าทรายมีอดีตที่คับแค้น บุรีพยายามเตือนทรายให้ล้มเลิกแก้แค้น ทรายแอบหลงรักบุรี บุรีเองก็แอบมีใจและหวั่นไหวไปกับเสน่ห์ของทราย ทรายได้รับรู้ว่า ที่แท้บุรีก็คือพี่บีของเธอในวัยเด็กนั่นเอง ทำให้ทรายยิ่งรู้สึกอับอาย พัชระรักใคร่ทรายอย่างไม่ลืมหูลืมตาจนขอยกเลิกการหมั้นกับลูกศรในที่สุด แต่ลูกศรกลับรับสถานการณ์ได้อย่างเยือกเย็น เพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องแปลกที่พัชระจะหันไปหลงรักคนที่มีเสน่ห์อย่างทราย และเพราะลูกศรเองก็ใกล้ชิดผูกพันกับฌานจนกลายเป็นความรัก แต่ทรายก็หวังว่า เมื่อลูกศรถูกฌานปฏิเสธอีกคน ตนก็จะเป็นผู้ชนะในที่สุด แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตรเมื่อฌานเองก็รักลูกศรเหมือนกัน " อย่าลบล้างอดีตที่เลวร้ายด้วยการทำสิ่งที่เลวร้ายกลับไป"
ฮามิวลัส

ฮามิวลัส () เป็นส่วนยื่นโค้งคล้ายตะขอออกมาจากด้านล่างและด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) ของกระดูกฮาเมต (hamate bone) ชี้ไปทางด้านหน้าและด้านข้าง

ส่วนยื่นดังกล่าวให้เป็นจุดเกาะต่างๆ ดังนี้ ยอดเป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament) และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Flexor carpi ulnaris) พื้นผิวด้านใกล้กลางเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิไต มินิไม เบรวิส (Flexor digiti minimi brevis) และกล้ามเนื้อออพโพเนนส์ ดิจิไต มินิไม (Opponens digiti quinti) พื้นผิวด้านข้างเป็นร่องสำหรับให้เอ็นกลุ่มกล้ามเนื้องอ (Flexor tendons) ผ่านเข้าไปในฝ่ามือ

ฮามิวลัสเป็นหนึ่งในสี่ส่วนนูนทางด้านหน้าของกระดูกข้อมือ (carpus) ที่เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัลของข้อมือ ซึ่งที่เหลืออีก 3 บริเวณ ได้แก่ ด้านใกล้กลางเกาะกระดูกพิสิฟอร์ม (pisiform) , ด้านข้างเกาะสันเฉียงของกระดูกทราพีเซียม (Trapezium) และปุ่มกระดูกของกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วหัวแม่มือ () เป็นกระดูกฝ่ามือ (metacarpal bones) ที่รองรับนิ้วหัวแม่มือ โดยลักษณะสำคัญคือจะสั้นและกว้างกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นอื่นเล็กน้อย และขอบด้านฝ่ามือมีความโค้งเข้าหาตัวฝ่ามือ

ตัวกระดูกด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะแบนและกว้าง และไม่มีสันเหมือนในกระดูกฝ่ามือชิ้นอื่นๆ พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) เว้าจากบนลงล่าง

ขอบทางด้านเรเดียส (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อออพโพเนนส์ พอลิซิส (Opponens pollicis muscle) ขณะที่ขอบทางด้านที่ติดกับนิ้วชี้จะให้เป็นจุดเกาะต้นของปลายจุดเกาะด้านข้าง (lateral head) กล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสด้านหลังมือ (Dorsal interosseus muscles) ที่ยึดระหว่างนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้

ทางด้านฐานกระดูกจะเป็นรอยเว้าที่รองรับกับกระดูกทราพีเซียม (greater multangular) ส่วนด้านข้างไม่มีหน้าประกบที่เกิดข้อต่อ แต่ด้านเรเดียล (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) มีปุ่มกระดูกสำหรับจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus)

ขณะที่ทางด้านหัวกระดูกจะมีลักษณะโค้งนูนน้อยกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นอื่น และมีความกว้างในทางด้านข้างมากกว่าทางแนวหน้าหลัง

พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีส่วนนูนซึ่งเป็นข้อต่อ 2 อัน โดยอันที่อยู่ด้านข้างกว่ามีขนาดใหญ่กว่า ข้อต่อทั้งสองเกิดกับกระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone) 2 ชิ้นที่อยู่ในเอ็นกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (flexor pollicis brevis muscle)
3 จี

3 จี () เป็นมาตรฐานโทรศัพท์มือถือในยุคที่ 3 ถูกพัฒนาเพื่อแทนที่ ระบบโทรศัพท์ 2G ซึ่ง 3G นั้นได้รับการพัฒนาบนพื้นฐานของมาตรฐาน IMT-2000 ภายใต้กลุ่มของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ

มาตรฐานโทรศัพท์มือถือยุคที่ 3 หรือที่เรียกว่า ระบบ UMTS หรือ WC ในระบบจีเอสเอ็ม (GSM) ใช้ช่วงความถี่ตั้งแต่ 850 , 900 , 1800 , 1900 และ 2100 ผสานเทคโนโลยีในปัจจุบันเข้าด้วยกัน มีความสามารถในการนำเสนอข้อมูล ใช้งานด้านมัลติมีเดีย ส่งผ่านข้อมูลทั้งภาพและเสียงในระบบไร้สายด้วยความเร็วที่สูงมาตรฐาน ยูเอ็มทีเอส (Universal Mobile Telecommunications Services ออกแบบมาสำหรับผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ได้นำ ไปพัฒนาต่อจากยุค 2G/2.5G/2.75G เพื่อเข้าสู่มาตรฐานยุค3จี (3G) ได้รับการพัฒนามาตรฐานโดยองค์กร 3จีพีพี (3GPP) มีเทคโนโลยีหลักที่มีการยอมรับใช้งานอย่างกว้างขวางทั่วโลกคือมาตรฐาน Wideband Code Division Multiple Access (W-CDMA) ซึ่งจะมีการพัฒนาต่อไปสู่มาตรฐาน HSDPA (High Speed Downlink Packet Access) สามารถสื่อสารด้วยอัตราเร็วสูงถึง 14 เมกะบิต/วินาที เร็วกว่า 2.75G ประมาณ 36 เท่า มาตรฐาน W-CDMA ได้รับการยอมรับจากบริษัท NTT DoCoMo ของประเทศญี่ปุ่นผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ไอ-โหมด (I-mode) เปลี่ยนเป็นมาตรฐาน 3G ภายใต้เครื่องหมายการค้า FOMA โดยเปิดให้บริการในประเทศญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ปัจจุบัน W-CDMA เป็นเครือข่าย 3G ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น

ดับเบิ้ลยู-ซีดีเอ็มเอ (W-CDMA หรือ WCDMA (Wideband Code-Division Multiple Access)) เป็นมาตรฐานหนึ่งในระบบการสื่อสารแบบไร้สาย ภายใต้ IMT-2000 มีความสามารถในการรับส่งข้อมูลแบบไร้สาย เช่น โทรศัพท์เคลื่อนที่ หรือ อุปกรณ์สื่อสารแบบไร้สาย ด้วยความเร็วสูง สามารถรับส่งข้อมูล ภาพ เสียง หรือ รูปแบบวิดีโอ ด้วยความเร็วสูง 2 เมกะบิต/วินาที
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วชี้ () เป็นกระดูกฝ่ามือซึ่งมีความยาวที่สุด รองรับนิ้วชี้ และที่ฐานมีขนาดใหญ่ที่สุดรองจากกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1

ฐานของกระดูกนี้ยืดยาวไปทางด้านบนและด้านใกล้กลาง (medialward) เกิดเป็นสันนูนเด่น

กระดูกนี้มีหน้าประกบซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกชิ้นอื่น 4 หน้า โดย 3 หน้าอยู่ทางด้านบน และอีกด้านหนึ่งอยู่ด้านอัลนา (ด้านใกล้นิ้วกลาง)

หน้าประกบที่อยู่ทางพื้นผิวด้านบน

และยังมีหน้าประกบที่เกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 (third metacarpal) ที่พื้นผิวด้านอัลนาของกระดูกชิ้นนี้

ที่พื้นผิวด้านหลังมือของกระดูกชิ้นนี้ จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (Extensor carpi radialis longus muscle) ส่วนทางด้านตรงข้ามคือด้านฝ่ามือของฐานกระดูก จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส (Flexor carpi radialis muscle)
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วกลาง () เป็นกระดูกฝ่ามือชิ้นที่รองรับนิ้วกลาง และมีขนาดเล็กกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 เล็กน้อย

ที่พื้นผิวด้านหลังมือของฐานของกระดูกนี้จะมีส่วนที่ยื่นลงมาทางด้านเรเดียส (ด้านที่ติดกับนิ้วชี้) เรียกว่า สไตลอยด์ โพรเซส (styloid process) ซึ่งยื่นขึ้นมาประกอบกับทางด้านหลังของกระดูกแคปปิเตต (capitate) และด้านปลายของสไตลอยด์ โพรเซสมีพื้นผิวขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis muscle)

หน้าประกบซึ่งเกิดข้อต่อด้านกระดูกข้อมือ (carpal) ด้านหลังมีลักษณะเว้า ด้านหน้าแบน เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต

นอกจากนี้ที่ด้านเรเดียส (ด้านที่ติดนิ้วชี้) มีลักษณะเป็นหน้าประกบเรียบ เว้า ซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 และ ด้านอัลนา (ด้านที่ติดนิ้วนาง) มีหน้าประกบรูปวงรีขนาดเล็ก 2 อันซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 ด้วย
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วนาง () เป็นกระดูกฝ่ามือที่รองรับนิ้วนาง มีขนาดเล็กและสั้นกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 ที่ฐานของกระดูกมีขนาดเล็กและเป็นรูปสี่เหลี่ยม พื้นผิวด้านบนมีหน้าประกบ 2 หน้า อันที่ใหญ่กว่าอยู่ทางด้านใกล้กลาง (ด้านที่ติดกับนิ้วก้อย) จะเกิดข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) ส่วนหน้าประกบอันเล็กกว่าซึ่งอยู่ทางด้านข้าง (ด้านที่ติดกับนิ้วกลาง) จะเกิดข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate)

และทางด้านเรเดียส (ด้านติดกับนิ้วกลาง) ยังมีหน้าประกบรูปวงรีอีก 2 หน้า ซึ่งเกิดรอยต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 (third metacarpal) และทางด้านอัลนา (ด้านติดกับนิ้วก้อย) ก็มีหน้าประกบเว้า ซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 (fifth metacarpal) ด้วย
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วก้อย () เป็นกระดูกฝ่ามือชิ้นที่อยู่ด้านข้างลำตัวที่สุด รองรับนิ้วก้อย

ที่ฐานของกระดูกจะมีหน้าประกบขนาดใหญ่ 1 อันทางด้านบน (superior surface) มีลักษณะเว้า-นูน เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) และทางด้านเรเดียส (ด้านติดกับนิ้วนาง) มีหน้าประกบอีกอันซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 (fourth metacarpal)

ทางด้านอัลนา (ด้านใกล้กลาง) ของกระดูกจะมีปุ่มที่เป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Extensor carpi ulnaris muscle)

พื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกถูกแบ่งออกโดยสันเฉียง ซึ่งยาวมาจากใกล้ๆ กับด้านอัลนาของฐานกระดูกมายังด้านเรเดียลของหัวกระดูก

ส่วนด้านข้าง (lateral part) ของพื้นผิวนี้ให้เป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสด้านหลังมือ (Interosseus dorsalis) และส่วนด้านใกล้กลาง (medial part) มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม เรียบ ถูกคลุมด้วยเอ็นกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียด (Extensor tendons) ของนิ้วก้อย

กระดูกนี้เป็นกระดูกที่มักจะหักหรือได้รับบาดเจ็บเมื่อเหวี่ยงหมัด เรียกรอยแตกนี้ว่า Boxer's fracture
กระดูกเนื้อแน่น

กระดูกเนื้อแน่น หรือ กระดูกทึบ () เป็นเนื้อเยื่อกระดูก (osseous tissue) ประเภทหนึ่ง กระดูกเนื้อแน่นจะมีความหนาแน่นและเรียงตัวเป็นพื้นผิวของกระดูก คิดเป็นน้ำหนักประมาณ 80% ของน้ำหนักโครงกระดูกมนุษย์ทั้งหมด ส่วนของกระดูกนี้จะหนา เกิดจากชั้นของกระดูกเรียงตัวเป็นชั้นๆ อัดแน่นโดยมีช่องว่างระหว่างชั้นน้อยมาก หน้าที่หลักของกระดูกนี้คือเพื่อค้ำจุนร่างกาย ป้องกันอวัยวะต่างๆ ช่วยเป็นคานในการเคลื่อนไหว และเก็บแร่ธาตุ (ร่วมกับกระดูกเนื้อโปร่ง)

กระดูกอีกประเภทหนึ่งคือ กระดูกเนื้อโปร่ง (cancellous bone) ซึ่งมีรูพรุนเหมือนฟองน้ำ ประกอบกันขึ้นเป็นส่วนโพรงด้านในของกระดูกต่างๆ รวมทั้งกระดูกสันหลัง
กมลชนก เขมะโยธิน

กมลชนก โกมลฐิติ เกิดเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2510 เป็นนักแสดง พิธีกร นางแบบและนักร้องชาวไทย มีผลงานสร้างชื่อจากบทบาทอังศุมาลิน ในละครเรื่อง "คู่กรรม" ที่แสดงนำร่วมกับ ธงไชย แมคอินไตย์

กมลชนก โกมลฐิติ (เดิมมีชื่อจริงว่า กมลา) เกิดเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2510 ศึกษาระดับอุดมศึกษาที่คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เริ่มมีผลงานการแสดง ในปี 2529 จากเรื่อง "เฮงได้เฮงดีรักนี้" คู่กับ อำพล ลำพูน หนังของพรพจน์ กนิษฐเสน และมีผลงานละครอย่างญาติกา, อาญารัก และคู่กรรม เป็นละครที่สร้างชื่อเสียงให้เธอมากที่สุด ในบทบาท อังศุมาลิน แสดงคู่กับ ธงไชย แมคอินไตย์ ซึ่งเธอรับบทนางเอกอย่างต่อเนื่องจนพลิกบทบาทร้ายกับละคร "บ่วงเล่ห์เสน่หา" เพียงเรื่องเดียว เคยมีผลงานเพลงออกอัลบั้มเดี่ยวอีกครั้งกับแกรมมี่ ชื่ออัลบั้ม "หัวใจยิ้มได้" ในปี 2536 นอกจากนี้เธอยังเคยออกอัลบั้มคู่กับสามี นุติ เขมะโยธิน ด้วย ชื่ออัลบั้ม "Dear Knot" นอกจากนี้ยังเป็นพิธีกรอย่างรายการน่ารักน่ารู้

ทางด้านชีวิตส่วนตัว มีน้องชาย 1 คน และน้องสาว 1 คน ซึ่งเป็นนักแสดงด้วยกัน คือ น้ำฝน โกมลฐิติ และด้านครอบครัว สมรสกับ นุติ เขมะโยธิน มีบุตรด้วยกัน 2 คน
กระดูกเนื้อโปร่ง

กระดูกเนื้อโปร่ง, กระดูกฟ่าม, กระดูกฟองน้ำ, หรือกระดูกพรุน () เป็นเนื้อเยื่อกระดูกชนิดหนึ่งซึ่งมีความหนาแน่นและความแข็งแกร่งน้อยกว่า แต่มีพื้นที่ผิวมากกว่า กระดูกชนิดนี้มีลักษณะโปร่งคล้ายเส้นใยสานกันจะอยู่ภายในโพรงของกระดูกยาว ชั้นนอกของกระดูกเนื้อโปร่งจะประกอบด้วยไขกระดูกแดง (red bone marrow) ซึ่งเป็นแหล่งที่ผลิตองค์ประกอบของเลือด (ที่เรียกกันว่า การกำเนิดเซลล์เม็ดเลือด (hematopoiesis)) กระดูกเนื้อโปร่งนี้จะเป็นที่อยู่ของหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำ

เนื้อเยื่อกระดูกอีกชนิดหนึ่งเรียกว่า กระดูกเนื้อแน่น (cortical bone) ซึ่งจัดเรียงตัวเป็นผิวแข็งชั้นนอกของกระดูก
พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1

สมเด็จพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 แห่งอังกฤษ หรือ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดมันด์ผู้อาวุโส หรือ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดมันด์ผู้ยุติธรรม (; ) (ค.ศ. 922 - 26 พฤษภาคม ค.ศ. 946) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซ็กซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ

พระเจ้าเอ็ดมันด์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ ค.ศ. 922 ที่เวสเซ็กซ์ อังกฤษ เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส และ เอ็ดจิวาแห่งเค้นท์ และเป็นพระอนุชาของสมเด็จพระเจ้าเอเธลสตันแห่งอังกฤษ ทรงเสกสมรสกับเอเธลเฟลดแห่งดาเมอแรม และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 939 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 946

เมื่อพระเจ้าเอเธลสตันเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 939 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็เสด็จขึ้นครองราชต่อจากพระเชษฐา หลังจากที่ขึ้นครองราชย์ก็ทรงประสพปัญหาทางทหารหลายด้านที่เป็นอันตรายต่อราชอาณาจักร สมเด็จพระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งดับลินทรงได้รับชัยชนะต่อนอร์ทธัมเบรียและรุกรานมาทางมิดแลนดส์ เมื่อพระเจ้าโอลาฟเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 942 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ยึดมิดแลนดส์คืน ในปี ค.ศ. 943 ทรงเป็นพ่อทูลหัวของพระเจ้าโอลาฟแห่งยอร์ค ในปี ค.ศ. 944 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ทรงได้รับความสำเร็จในการกู้นอร์ทธัมเบรียคืน ในปีเดียวกันหลังจากที่พระเจ้าโอลาฟแห่งยอร์คผู้เป็นพันธมิตรของพระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ทรงสูญเสียราชบัลลังก์ พระองค์ก็เสด็จไปเป็นพระเจ้าแผ่นดินของดับลินในไอร์แลนด์ ในพระนามว่าโอลาฟ คิวอารัน (Olaf Cuaran หรือ Amlaíb Cuarán) ในปี ค.ศ. 945 พระเจ้าเอ็ดมันด์ทรงได้รับชัยชนะต่อดินแดนสตรัธไคลด์ (Strathclyde) แต่ทรงสละสิทธิ์บริเวณที่ทรงยึดครองให้กับพระเจ้ามัลคอล์มที่ 1 แห่งสกอตแลนด์เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับข้อตกลงในสนธิสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายให้การสนับสนุนต่อกันและกันในทางทหาร พระเจ้าเอ็ดมันด์ทรงมีนโยบายที่จะรักษาความมั่นคงและความสงบระหว่างพรมแดนอังกฤษและสกอตแลนด์

พระเจ้าเอ็ดมันด์ถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 946 ระหว่างการต่อสู้โดยโจรเลโอฟา ขณะที่ทรงร่วมงานฉลองที่ปราสาทพัคเคิลเชิร์ชทรงเห็นเลโอฟาในกลุ่มผู้ร่วมงานจึงทรงพยายามไล่แต่เลโอฟาไม่ยอมออกจากงาน พระเจ้าเอ็ดมันด์และที่ปรึกษาจึงทรงต่อสู้กับเลโอฟา ทั้งพระเจ้าเอ็ดมันด์และเลโอฟาเสียชีวิต เมื่อพระเจ้าเอ็ดมันด์เสด็จสวรรคตพระอนุชาก็ขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าเอเดรดแห่งอังกฤษ

พระราชโอรสพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ได้ปกครองอังกฤษได้แก่:
โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์

โซเฟีย โดโรเธียแห่งฮาโนเวอร์ พระราชินีแห่งปรัสเซีย หรือ โซเฟีย โดโรเธียแห่งฮาโนเวอร์ (; 16 มีนาคม ค.ศ. 1687 - 28 มิถุนายน ค.ศ. 1757) เป็นพระราชินีแห่งปรัสเซียประสูติเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1687 ที่ฮาโนเวอร์ เยอรมนี เป็นพระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่และโซเฟีย โดโรเธียแห่งเซลล์ เป็นพระราชินีในพระเจ้าฟรีดริช วิลเลียมที่ 1 แห่งปรัสเซีย ระหว่างวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1713 ถึงวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1740 และสิ้นพระชนม์เมื่อ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1757 ที่พระราชวังมอนบิจู เบอร์ลิน เยอรมนี

โซเฟีย โดโรเธียแห่งฮาโนเวอร์เมื่อทรงพระราชสมภพมีพระนามว่า “ดัชเชสโซเฟีย โดโรเธียแห่งบรันสวิค-ลืนเนอเบิร์ก” เมื่อพระเจ้าฟรีดริช วิลเลียมที่ 1 แห่งปรัสเซียพระสวามีเสด็จสวรรคตพระราชโอรสองค์โตเจ้าชายฟรีดริชก็ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย โซเฟีย โดโรเธียแห่งฮาโนเวอร์ก็มีพระราชอิสริยศเป็นพระชนนี