seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ยางไซไคลซ์

ยางไซไคลซ์ () เป็นยางที่มีโครงสร้างทางเคมีเป็นวง ซึ่งสามารถเตรียมได้จากทั้งน้ำยางสดและยางแห้ง ในกรณีของการใช้น้ำยางทำได้โดยการนำน้ำยางมาปรับสภาพให้มีความเสถียรต่อกรดโดยการใส่สารประเภทพอลิเอทธิลีนออกไซด์ ที่ช่วยเพิ่มความเสถียรต่อประจุบวก แล้วจึงเติมกรดอ่อนลงไป หลังจากนั้นเติมกรดเข้มข้นลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อปรับสภาพโครงสร้างของยางแล้วให้ความร้อนเพื่อทำให้ปฏิกิริยาเกิดสมบูรณ์ สุดท้ายจึงแยกยางออกมาโดยการเทลงในน้ำเดือด จะได้ยางที่มีลักษณะเป็นผงสีน้ำตาลอ่อน

ส่วนในกรณีที่ใช้ยางแห้งมาเตรียมยางไซไคลซ์ สามารถทำได้โดยการนำยางธรรมชาติมาบดด้วยเครื่องบดยางสองลูกกลิ้ง ผสมสารตัวเติมและสารอินทรีย์อื่น ๆ ที่ให้ประจุบวก 10 phr แล้วนำยางที่ผสมเสร็จมาทำให้ร้อนที่อุณหภูมิ 125-145°C เป็นเวลา 1-4 ชั่วโมง ได้ยางไซไคลซ์ที่มีลักษณะแข็ง หรือ อาจใส่สารจำพวกเกลือแฮไลด์แอมโฟเตอริก (SnCl2) เติมลงไปที่อุณหภูมิห้อง จะได้สารประกอบที่ไม่มีสี ทำให้เป็นผงโดยการเติมน้ำหรือแอลกอฮอลล์ ด้วยการเตรียมยางทั้งสองวิธีนี้ทำให้ได้ยางที่มีการปรับโครงสร้างโมเลกุล โดยโมเลกุลของยางธรรมชาติเกิดการเชื่อมโยงกันเอง ซึ่งทำให้สัดส่วนพันธะที่ไม่อิ่มตัวในโครงสร้างของยางลดลง ทำให้สมบัติยางเปลี่ยนไปและยางมีความแข็งแรงขึ้น

ซึ่งการใช้งานโดยทั่วไปของยางไซไคลซ์ส่วนใหญ่จะนำไปผสมกับยางอื่น เนื่องจากมีน้ำหนักโมเลกุลต่ำ มีความแข็งแรงมากกว่ายางธรรมชาติ เมื่อผสมกับยางชนิดอื่นทำให้ยางมีความแข็งแรง การใช้งานด้านอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ใช้ในอุตสาหกรรมยางพื้นรองเท้า
พระบรมบรรพต

บรมบรรพต หรือ ภูเขาทอง เป็นเจดีย์บนภูเขาจำลองตั้งอยู่ในวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร จากพระราชประสงค์เดิมของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงดำริให้สร้างพระปรางค์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของพระนคร คล้ายพระเจดีย์วัดภูเขาทองที่กรุงศรีอยุธยา แต่เนื่องจากโครงสร้างมีน้ำหนักมาก ดินเลนในบริเวณนั้นไม่สามารถรองรับได้ องค์ปรางค์จึงทะลายลงมา ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการเปลี่ยนแบบให้เป็นภูเขาทองขึ้นดั่งเช่นในปัจจุบัน ซึ่งพระองค์ได้ทรงวางศิลาฤกษ์เมื่อปี พ.ศ. 2408

การก่อสร้างบรมบรรพต ใช้เวลาถึง 2 รัชกาล คือแล้วเสร็จในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บนยอดเจดีย์มีการบรรจุพระธาตุซึ่งได้รับการบรรจุถึง 2 ครั้ง คือใน ปี พ.ศ. 2420 และ พ.ศ. 2441 มีทางขึ้นทั้ง 2 ทาง ในทิศเหนือแและใต้

ปัจจุบันบรมบรรพตถือเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นในบริเวณเขตนั้นเนื่องจากความสูงกว่า 59 เมตร หรือเท่าตึกสูง 19 ชั้น เคียงคู่กันกับ โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร ซึ่งอยู่ไม่ห่างกันมาก และในช่วงวันลอยกระทง ของทุกปี จะมีงานสำคัญของบรมบรรพตคืองาน พิธีห่มผ้าแดงบรมบรรพตภูเขาทอง ซึ่งมักจัดต่อเนื่องกันยาว 10 วัน

พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ทรงมีดำริให้จัดสร้างพระเจดีย์ภูเขาทอง ไว้เป็นปูชนียสถานในพระนครเหมือนดั่งที่กรุงเก่า มีวัดภูเขาทอง ซึ่งตั้งอยู่ที่ชายทุ่ง มีองค์พระเจดีย์เป็นที่สำหรับชาวพระนครศรีอยุธยาลงไปประชุมเล่นเพลง และสักวาในเทศกาลประจำปี โดยรัชกาลที่ 3 ได้ทรงเลือกเอาบริเวณวัดสระเกศเป็นที่ก่อสร้าง

เริ่มก่อสร้างโดยใช้โครงไม้ทำเป็นรูปปรางค์ใหญ่ ขุดฐานเอาไม้ซุงปูเป็นตาราง เอาศิลาแลงก่อขึ้นจนเสมอดินแล้วจึงก่อด้วยอิฐ ในองค์พระปรางค์เอาศิลาก้อนที่ราษฏรเก็บมาขายใส่ลงไป
แต่ก่อสร้างได้ไม่เท่าไรก็ทรุด ยุบตัวพังลงมาเนื่องจากพื้นที่ก่อสร้างอยู่ใกล้ชายคลอง พื้นดินไม่แข็งแรงพอจึงต้องปักเสารอบๆองค์พระปรางค์หลายๆชั้นไม่ให้ดินทลายออกไป จึงเริ่มก่อใหม่แต่ก็ยังทรุดอีกจึงยุติการก่อสร้างชั่วคราวจนสิ้นรัชกาลที่ 3

ครั้นพอถึงรัชกาลที่ 4 เมื่อ พ.ศ. 2406 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงโปรดเกล้าให้สร้างใหม่

เดือน 6 ปีฉลู พ.ศ. 2408 รัชกาลที่ 4 ได้เสด็จไปวางศิลาฤกษ์และให้เปลี่ยนชื่อใหม่ ตามพระเมรุบรมบรรพตที่ท้องสนามหลวง จากภูเขาทองเป็น "บรมบรรพต"
การก่อสร้างครั้งนี้ได้แปลงพระเจดีย์องค์เดิม ให้เป็นภูเขามีพระเจดีย์อยู่ด้านบน บรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้บนยอด มีบันไดเวียนขึ้นลง 2 สาย เพื่อสะดวกในเวลาเทศกาล

การก่อสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 ก็ยังไม่แล้วเสร็จ จนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 จึงโปรดเกล้า ฯ ให้ทำการก่อสร้างภูเขาทองที่ยังค้างอยู่จนสำเร็จ

การบรรจุพระบรมสารีริกธาตุใว้ภายในองค์พระเจดีย์มีอยู่หลายครั้ง ที่สำคัญคือเมื่อ พ.ศ. 2422 รัฐบาลอินเดียได้ถวายพระบรมสารีริกธาตุ ที่ขุดได้จากเนินพระเจดีย์เก่าที่เมืองกบิลพัศดุ์
บรรจุอยู่ภายในผอบที่มีอักษร พราหมี หรือ เมาริยะ จารึกใว้ว่า "พระบรมสารีริกธาตุนี้ เป็นของพระพุทธเจ้า (สมณโคดม) ตระกูลศากยราช ได้รับแบ่งปันในเวลาถวายพระเพลิงพุทธสรีระ" ให้แด่รัชกาลที่ 5 แล้วจึงได้โปรดเกล้าให้นำมาบรรจุใว้ในองค์พระเจดีย์

ในช่วงวันลอยกระทง ของทุกปี ทางวัดสระเกศราชวรมหาวิหารจะจัดงานประเพณี เรียกว่า "งานภูเขาทอง" ระยะเวลาราว 7-10 วัน เป็นประจำ นับว่าเป็นงานวัดที่สำคัญงานหนึ่ง
พุทธบริษัท

พุทธบริษัท คือหมู่ชนที่นับถือพระพุทธศาสนา มี 4 จำพวกคือ

"'พระอัญญาโกณฑัญญเถระ"
พระมหาปชาบดีโคตมีเถรี
โลนซัมโครว

โลนซัมโครว () เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดแรก ของวงเฮฟวีเมทัลเยอรมัน ที่ชื่อ สกอร์เปียนส์ ออกวางขายในปี ค.ศ. 1972 โดยเป็นอัลบั้มที่Michael Schenker ได้เล่นกีตาร์ทั้งอั้ลบั้ม และหลังจากที่เขาออกจากวงไป Ulrich Roth ก็เข้ามาแทน
ฟลายทูเดอะเรนโบว์

ฟลายทูเดอะเรนโบว์ () เป็นอัลบั้มชุดที่สองของ สกอร์เปียนส์ ที่วางขายในปี 1974 เป็นอัลบั้มที่หลังจาก Michael Schenker ลาออกจากวง และแทนที่ด้วย Uli Jon Roth
ฮูแมนิตี: อาเวอร์ 1

ฮูแมนิตี : อาเวอร์ 1() เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่16ของวงเฮฟวี่เมทัลประเทศเยอรมนี วงสกอร์เปียนส์ ออกขายในยุโรป 14 พฤษภาคม 2007, ในสหรัฐอเมริกา และ แคนาดา 28 สิงหาคม 2007 , เพลงที่สำคัญคือ "Humanity" ได้ดำเนินการบันทึกโดยสกอร์เปียนส์ เมื่อ 24 มีนาคม 2007 ที่ประเทศเบลเยี่ยม โปรดิวเซอร์เพลงโดย James Michael and Desmond Childวง

แขกรับเชิญ
ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์ เดอะมูฟวี่

ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์ เดอะมูฟวี่ () ออกฉายเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1995 เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของซีรีส์ พาวเวอร์เรนเจอร์ สร้างโดย ทเวนตี้ เซนจูรี่ฟ๊อกช์ ความยาวภาพยนตร์ 95 นาที

สำหรับพาวเวอร์เรนเจอร์ในฉบับภาพยนตร์ได้รับรายได้การเข้าชมทุกประเทศไป15,000,000ล้านดอลลาร์สหรัฐและถือว่าได้รับความนิยมอย่างสูงมากพอสมควร
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนราชสีหวิกรม

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชุมสาย กรมขุนราชสีหวิกรม เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 21 ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวและเจ้าจอมมารดาเอมใหญ่ ประสูติเมื่อวันพุธ ขึ้น 10 ค่ำ เดือน 4 ปีชวด ตรงกับวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2359 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ ทรงสถาปนาเป็นกรมหมื่นราชสีหวิกรม แล้วต่อมาทรงเลื่อนเป็นกรมขุนราชสีหวิกรม โปรดเกล้าฯให้ทรงกำกับกรมช่างศิลาในกรมช่างสิบหมู่ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 เมื่อวันศุกร์ ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 11 ปีมะโรง ตรงกับ พ.ศ. 2411 พระชันษา 53 ปี

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชุมสาย กรมขุนราชสีหวิกรม ทรงเป็นต้นราชสกุล ชุมสาย ทรงมีหม่อม 1 ท่านคือหม่อมน้อย อดีตหม่อมในกรมหมื่นมาตยาพิทักษ์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสกุลแก่ หลวงสฤษดิ์สุทธิวิจารณ (หม่อมราชวงศ์ผัด) ผู้ขอเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 เป็นสกุลอันดับที่ 365 ตามประกาศวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2456

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชุมสาย กรมขุนราชสีหวิกรม มีหม่อมและพระโอรส-ธิดา ดังนี้
บรูซ ลี

บรูซ ลี () หรือ หลี่ เสี่ยวหลง (; พินอิน: Lǐ Xiǎolóng; 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 — 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1973) เกิดที่ซานฟรานซิสโก เป็นดาราจีนที่โด่งดังในระดับฮอลลีวูด ด้วยความสามารถด้านศิลปะการต่อสู้แบบจีทคุนโด้ เขาสามารถพูดอังกฤษ จีน ญี่ปุ่น และยังเป็นแชมเปี้ยนเต้นชะชะช่า ในปี /- นิตยสารเอ็มไพร์ (อังกฤษ) จัดเขาเป็นหนึ่งใน 100 ดารานำตลอดกาล

เขาเริ่มแสดงภาพยนตร์ตั้งแต่ยังเป็นทารกหนึ่งขวบ จากนั้นได้เป็นดาราในหนังฮ่องกงมาตั้งแต่เด็กๆเรื่อยๆมา และเดินทางออกจากฮ่องกงไปอเมริกาเมื่อปี 1958 โดยไม่มีเงินแต่ใช้การสอนเต้นรำแลกทุนการเดินทาง เขาไปเรียนรู้กังฟูกับอาจารย์จีนหลายคนเพิ่มเติม จนกลายเป็นหนุ่มยอดกังฟู และยังเรียนคาราเต้เพิ่มเติม ในสาขา Kenpo Karate จากอาจารย์ญี่ปุ่นในกลางทศวรรษที่ 60

ภาพยนตร์เรื่องแรกของบรูซ ลี ที่ได้ฉายโรงในอเมริกาคือ Xi lu xiang หรือ My Son, Ah Chung (1950) ตอนที่เขายังอายุสิบขวบ จากนั้นลีแสดงภาพยนตร์มาตลอด เขาได้เข้าร่วมเป็นดารารับเชิญในทีวีมาตั้งแต่ปี 1966 รวมถึงเรื่อง The Green Hornet หรือ เพชฌฆาตหน้ากากแตน ที่เคยฉายในเมืองไทยสมัยก่อน แต่ภาพยนตร์ที่โด่งดังในอเมริกาคือ Tang shan da xiong หรือ The big boss ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง (หนังปี 1971 ฉายในอเมริกาปี 1972)

ลียังมีอาชีพสอนกังฟูค่าตัวแพงถึง 275 ดอลลาร์ต่อชั่วโมง และเขียนหนังสือเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้จีนหลายเล่ม ในปี 1964 เขากับคู่หูเปิดรับนักเรียนกังฟูที่ไม่ใช่เอเชียอย่างเป็นทางการในเมืองโอ๊กแลนด์ หลังจากสองปีก่อนเขาเคยเทรนคนผิวขาวคนแรกเล่นกังฟู และก่อนหน้านั้นเล็กน้อยในปี 1964 มีสตูดิโอสอนกังฟูไม่จำกัดสีผิวเป็นแห่งแรกในโลกที่ไชน่าทาวน์ ในลอสแอนเจลิส

ในปี 1973 บรูซ ลี เสียชีวิตด้วยโรคลมชัก

ณ โรงพยาบาลกู๊ดโฮพ (Good Hope) ประเทศฮ่องกง ซึ่งเป็นสาเหตุให้ชักกะทันหันและมีอาการสมองบวมน้ำแทรกซ้อนตามมาจนทำให้เขาถึงแก่ความตาย ขณะอายุเพียง 32 ปี มีบุตร 2 คน คือ แบรนดอน ลี และ แชนนอน ลี

ถึงบรูซ ลีจะเสียชีวิตแล้วก็ตาม แต่ก็ถือกันว่าลีคิดค้นศิลปะการป้องกันตัวที่มีชื่อว่า "จีทคุนโด้" ซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปะการป้องกันตัวที่ได้รับการยอมรับไปทั่วโลก
หมีน้ำ

หมีน้ำ (Water bear) หรือชื่อสามัญว่า ทาร์ดิกราดา () หรือ ทาร์ดิเกรด (Tardigrade) เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tardigrada

หมีน้ำถูกค้นพบครั้งแรกโดย โยฮานน์ ออกุสต์ อิปพาเรียม เกิทเซอ นักวิทยาศาสตรชาวเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1773 โดยคำว่า "Tardigrades" มีความหมายว่า "ตัวเดินช้า" (Slow walker)

"หมีน้ำ" นั้นมาจากท่าทางการเดินของพวกมัน หมีน้ำมีรูปร่างเหมือนหนอนตัวอ้วน ๆ มีรูปร่างเป็นปล้อง มีขนาดเล็กจนแทบมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น เมื่อโตเต็มที่มีขนาดเพียง 1.5 มิลลิเมตร ส่วนตัวที่เล็กที่สุดมีขนาดเพียง 0.1 มิลลิเมตร ส่วนในช่วงตัวอ่อนมีขนาดเพียง 0.05 มิลลิเมตร มีขา 8 ขา มีเล็บที่แหลมคม มีสีสันแตกต่างหลากหลายออกไป ทั้งสีแดง, ขาว, ส้ม, เหลือง, เขียว, ม่วง และดำ เชื่อว่ามีมากกว่า 1,000 สปีชีส์ โดยมากเป็นพวกกินพืช ส่วนน้อยกินแบคทีเรีย และกินสัตว์ และสามารถพบได้ทั่วโลก

= ความทรหด =
หมีน้ำได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ที่มีความทรหดที่สุดในโลก พบได้ตั้งแต่ที่ยอดเขาหิมาลัยที่ความสูงกว่า 6,000 เมตร จนถึงในทะเลลึกถึง 4,000 เมตร ไม่ว่าจะเป็นที่ขั้วโลก หรือในบริเวณเส้นศูนย์สูตร ชอบอาศัยอยู่ที่ต้นมอส และพวกเห็ดราต่าง ๆ และยังสามารถพบได้ตามทราย, ชายหาด, พื้นดิน, แร่ธาตุ และในตะกอนน้ำ อยู่ได้ในที่ ๆ มีแรงดันสูงถึง 6,000 บรรยากาศ ซึ่งแรงดันปกติที่มนุษย์อยู่ทุกวันนี้คือแรงดันบรรยากาศ มีค่าเท่ากับ 1 บรรยากาศเท่านั้น ซึ่งแรงดันที่หมีน้ำทนได้นั้นมากกว่าแรงดันของส่วนของทะเลที่ลึกที่สุดถึง 6 เท่าตัว

นอกจากนี้แล้ว ยังเป็นสัตว์ที่ทนต่อรังสีต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี ทั้งรังสียูวีและสารเคมีต่าง ๆ และสามารถมีชีวิตอยู่ได้ในที่มีอุณหภูมิ 151 (304 องศาฟาเรนไฮต์) ถึง -272 องศาเซลเซียส (-458 องศาฟาเรนไฮต์) (ได้ประมาณ 1 นาที) -20 องศาเซลเซียส (30 ปี) และที่ -200 องศาเซลเซียส (-328 องศาฟาเรนไฮต์) (อยู่ได้ประมาณ 1 วัน) สามารถมีชีวิตอยู่ได้ในที่มีอุณหภูมิสูงกว่า 151 องศาเซลเซียส (304 องศาฟาเรนไฮต์) และสามารถอดน้ำได้นานถึง 200 ปี และถึงแม้ว่าจะถูกปล่อยให้แห้งตายนานกว่า 100 ปี ก็สามารถฟื้นกลับมามีชีวิตได้หากได้น้ำ

ปัจจุบันยังไม่เป็นที่แน่ชัดกว่า หมีน้ำเกิดขึ้นครั้งแรกบนโลกตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทว่าซากดึกดำบรรพ์ที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุในอยู่ช่วงกลางของยุคแคมเบรียน นับว่ามีความเก่าแก่กว่าไดโนเสาร์เสียอีก โดยจากงานวิจัยพบว่า ซากฟอสซิลของหมีนํ้าที่ค้นพบนั้น มีอายุนานถึง500 ล้านปีเลยทีเดียว
ลอริซิเฟอรา

ลอริซิเฟอรา () เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง
ไคโนรินชา

ไคโนรินชา () เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง
ยิ่งศักดิ์ โควสุรัตน์

ยิ่งศักดิ์ โควสุรัตน์ คือนักเขียนเจ้าของนามปากกา "อีแร้ง" นักวิจารณ์ภาพยนตร์เจ้าของนามปากกา "น้ำผึ้ง" อดีตพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินของการบินไทย และอาจารย์สอนงานบริการ เจ้าของผลงานชุดบินแหลก และคำสารภาพของนักเขียน ปัจจุบันยังคงเขียนคอลัมน์ บินแหลก ลงในนิตยสารดิฉัน

เป็นชาวจังหวัดอุบลราชธานี จบการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ตามที่จัดพิมพ์ในครั้งแรกที่ถูกแบ่งเป็นห้าเล่มปกติ และสี่เล่มพิเศษ ต่อมามีการจัดพิมพ์อีกครั้งหนึ่งโดยแพรวสำนักพิมพ์มีการจัดเล่มและตั้งชื่อเล่มใหม่

บินแหลกตอนพิเศษชุดกลิ่นรัก

อื่นๆ

ราคะและรักร้อน,
รักล้วนล้วน
SL

SL หรือ sl อาจหมายถึง
กล้องถ่ายภาพยนตร์

กล้องถ่ายภาพยนตร์ เป็นกล้องที่ใช้สำหรับบันทึกภาพเคลื่อนไหวลงสื่อบันทึกต่อเนื่องเช่นม้วนฟิล์ม วิดีโอเทป แผ่นซีดี หรือสื่อดิจิทัลอื่น

ผู้ที่บุกเบิกการถ่ายภาพคือ วิลเลียม ฟรีสกรีน เป็นชาวอังกฤษ เขาได้ค้นพบว่าเซลลูลอยด์มีคุณสมบัติดีกว่ากระดาษซึ่งเปื่อยขาดง่าย และเมื่อนำไปอาบน้ำยา และนำไปถ่ายทำด้วยกล้องที่เขาพัฒนาขึ้น หลังจากนำไปล้างด้วยกรรมวิธี และฉายดู ก็ปรากฏเป็นภาพเคลื่อนไหวอย่างน่ายินดียิ่ง
ฟังก์ชันไดแกมมา

ในทางคณิตศาสตร์ ฟังก์ชันไดแกมมา () คือฟังก์ชันที่นิยามว่าเป็นอนุพันธ์ลอการิทึม (logarithmic derivative) ของฟังก์ชันแกมมา กล่าวคือ
ซึ่งฟังก์ชันไดแกมมา เป็นฟังก์ชันโพลีแกมมา (polygamma function) อันดับที่ 1
อะแคนโธเซฟาลา

อะแคนโธเซฟาลา () เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง จำพวกหนอนปรสิตมักรู้จักกันอีกชื่อนึงว่า อะแคนโธเซฟาลัน,หรือ หนอนหัวหนาม ลักษณะเด่นของสัตว์ชนิดนี้คือ "งวงที่มีหนาม" ซึ่งมีไว้สำหรับเจาะผนังลำไส้ของเหยื่อจำพวกปลา"(พบมากใน ปลาบลูฟิช())",สัตว์เลี้อยคลาน,สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
เวา

เวา, ไดแกมมา () หรือ วัฟ, ดีกามา (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกที่เคยใช้ในเลขกรีกโดยมีค่าเท่ากับ 6 ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว
อำเภอลำปลายมาศ

ลำปลายมาศ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

อำเภอตั้งอยู่อยู่ห่างจากตัวจังหวัดไปทางทิศตะวันออกระยะทางประมาณ 31 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

ความหมายของชื่อ "ลำปลายมาศ" แยกได้เป็นสามคำ ดังนี้ 
เมื่อรวมความแล้ว ลำปลายมาศจึงแปลว่า "เส้นทางหรือสายน้ำเงินทอง"

เดิมบริเวณอำเภอลำปลายมาศเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ชุมชนกลุ่มน้อย ไม่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์มากนัก จวบจนกระทั่งทางราชการได้สร้างทางรถไฟจากนครราชสีมา (สร้างถึงนครราชสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2443 และถึงบุรีรัมย์เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2468) ผ่านเข้ามาทางหมู่บ้านแห่งนี้ จึงมีราษฎรหลั่งไหลเข้าจับจองที่ดิน บุกป่าถางพงปลูกบ้านแปงเมือง มีบ้านเรือนจำนวนมากขึ้นโดยลำดับ

เมื่อเส้นทางรถไฟผ่านจนไปสิ้นสุดลงที่อุบลราชธานีแล้ว จึงมีคนตั้งชื่อหมู่บ้านบริเวณนี้ขึ้น เรียกกันมาตลอดว่า "บ้านหนองยาง" ช่วงเวลานั้นเมื่อสถานีรถไฟแล้วชาวบ้านก็ยังเรียกชื่อสถานีว่า "สถานีหนองยาง" ตลอดมา สำหรับคำชาวบ้านทั่วไปมักจะเรียกชื่อกันติดปากว่า "สะเตหนองยาง" โดยยังขึ้นกับอำเภอนางรอง

ในปี พ.ศ. 2479 กระทรวงมหาดไทยได้มีประกาศให้โอนหมู่บ้านและตำบลบางแห่งบางจากอำเภอพิมาย (เขตอำเภอชุมพวงในปัจจุบัน) ของจังหวัดนครราชสีมา ตั้งขึ้นเป็นตำบลโคกสะอาด โอนตำบลหนองกะทิงและตำบลหนองยางจากเขตอำเภอนางรอง ตั้งชื่อตำบลในนามเดิม รวมทั้งโอนตำบลทะเมนชัย ตำบลตลาดโพธิ์ และตำบลโคกกลางจากอำเภอเมืองบุรีรัมย์ รวมกันได้ 6 ตำบล ต่อมาได้ประกาศจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอลำปลายมาศ เมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2479 ขึ้นตรงกับอำเภอเมืองบุรีรัมย์

ที่ว่าการกิ่งอำเภอลำปลายมาศหลังแรกตั้งอยู่ที่บริเวณหน้าตลาดสดสุขาภิบาลลำปลายมาศ ปัจจุบันนี้ได้มีชาวจีนมาสร้างอาคารพาณิชย์ค้าขายเป็นจำนวนมากเป็นย่านชุมชนขนาดใหญ่ ชาวไร่ชาวนานำผลิตผลทางการเกษตรมาขายเกือบทุกฤดูกาล มีโรงแรมเกิดขึ้นหลายแห่ง สถานะเศรษฐกิจทางการเงินแพร่สะพัด ตำบลและอำเภอใกล้เคียงก็นำสินค้าผลผลิตมาจำหน่ายแลกเปลี่ยนกัน โดยมีสถานีรถไฟเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้า

เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2490 กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอลำปลายมาศขึ้นเป็น อำเภอลำปลายมาศ

อำเภอลำปลายมาศแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 16 ตำบล 216 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอลำปลายมาศประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 แห่ง ได้แก่

ผ้าไหมมัดหมี่ จักสานไม้ ไข่เค็มพอกดิน แคนตาลูป ฯลฯ
แซน

แซน () หรือ ซัน (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกที่เคยปรากฏอยู่ระหว่างพายกับคอปปาตามลำดับอักษร ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว
ไค

ไค () หรือ ชี (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 22 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 600
สัตว์พวกหนอนปล้อง

สัตว์พวกหนอนปล้อง หรือ แอนเนลิดา () เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังได้แก่ ไส้เดือนดิน ไส้เดือนทะเลและปลิงน้ำจืด ลำตัวกลมยาว คล้ายวงแหวนต่อกันเป็นปล้องอย่างแท้จริง อวัยวะภายนอกและภายในจัดเป็นชุดซ้ำๆกันในแต่ละปล้องไปตลอดตัว ส่วนใหญ่ดำรงชีวิตเป็นอิสระ มีส่วนน้อยที่เป็นปรสิต ผิวหนังปกคลุมด้วยคิวติเคิลบาง มีต่อมสร้างเมือก มีระยางค์เป็นแท่งแข็งหรือเดือยในแต่ละปล้อง ช่วยในการเคลื่อนที่ ลำตัวมีกล้ามเนื้อวงกลมและกล้ามเนื้อตามยาว ซีลอมแบ่งเป็นห้องๆตามลำตัวตามปล้องลำตัว การหายใจผ่านทางผิวหนัง ระบบขับถ่ายมีเนฟฟริเดียมปล้องละ 1 คู่ นำของเสียมาตามท่อ เปิดสู่ภายนอก ระบบประสาทมีปมสมอง 1 คู่เชื่อมไปยังเส้นประสาทกลางตัวด้านล่างซึ่งมีปมประสาทและเส้นประสาทย่อย มีเซลล์รับสัมผัสกลิ่นและแสง ระบบสืบพันธุ์มีทั้งแบบแยกและไม่แยกเพศ แต่ไม่สามารถผสมพันธุ์ภายในตัวเองได้
โร

โร (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก หรือ ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 17 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 100 สำหรับอักษรรูปนี้ ϱ จะถูกใช้เมื่อต้องการแยกแยะความแตกต่างออกจากอักษรละติน p
โอไมครอน

โอไมครอน, ออมิครอน () หรือ โอมีกรอน (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 15 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 70 ความหมายตามตัวอักษรแปลว่า โอเล็ก (มิครอน แปลว่า เล็ก ซึ่งตรงข้ามกับโอเมกาหรือโอใหญ่) เสียงของโอไมครอนในภาษากรีก คล้ายกับเสียงสระออในภาษาไทย

อักษรโอไมครอนตัวใหญ่ถูกนำไปใช้เป็นสัญลักษณ์ของสัญกรณ์โอใหญ่ (Big O notation)
ไซ (อักษรกรีก)

ไซ, คไซ () หรือ กซี (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 14 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 60
พไซ

พไซ () หรือ ปซี (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 23 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 700
กระเพาะปลา

กระเพาะปลา คือชื่อที่นิยมใช้เรียกถุงลมของปลาซึ่งสามารถนำมาประกอบอาหารต่าง ๆ ได้หลากหลายรูปแบบ ระดับราคาขึ้นอยู่กับชนิดของกระเพาะปลาที่มีหลากหลายชนิดโดยเฉพาะกระเพาะปลาที่ได้มาจากปลาน้ำลึกที่อยู่ในตระกูลของปลากุเลาจะมีราคาแพงมาก กระเพาะปลานอกจากจะอยู่ในรูปแบบกระเพาะปลาแห้งแล้วยังอยู่ในรูปแบบของกระเพาะปลาสดอีกด้วยรูปแบบของอาหารที่นิยมปรุงกันเช่น กระเพาะปลาน้ำแดง กระเพาะปลาผัดแห้ง ฯลฯ

ถุงลมของปลาเป็นอวัยวะส่วนที่นุ่มและอร่อย เมื่อนำมาปรุงรส การนำถุงลมมาแปลงโฉมเป็นกระเพาะปลา จะต้องลอกเอาเส้นเลือดและกล้ามเนื้อออกให้หมดแล้ว จึงนำไปทอดให้พองสวยน่ารับประทาน กระเพาะปลามีหลายระดับราคาแล้วแต่ความอร่อย และขนาดของกระเพาะปลา ปกติจะได้จากถุงลมของปลามังกร ปลาจวด ปลากระพง ปลาริวกิว กระเพาะปลาที่มีราคาแพงคือ กระเพาะปลามังกร (เหมี่ยนฮื่อ) ซึ่งช่วยบำรุงและเพิ่มกำลังวังชาได้เป็นอย่างดี ส่วนที่เราได้รับประทานกันบ่อย ๆ นั้นก็คือ กระเพาะปลากระพง

เวลาที่ไปซื้อกระเพาะปลาที่ราคาถูกมาทานนั้น มักจะสงสัยกันว่า ใช่กระเพาะปลาจริง ๆ หรือเปล่านั้น หลายร้านใช้หนังหมูแห้งมาเป็นกระเพาะปลาแทน ไม่ใช่กระเพาะปลาที่ทำมาจากถุงลมของปลา แต่เป็นกระเพาะปลาเทียม
ก็อมเพลเยอร์

ก็อมเพลเยอร์ () เป็นฟรีแวร์ตัวหนึ่งซึ่งใช้งานในลักษณะ media player รองรับไฟล์ XviD, DivX, FLV1, AC3, OGG, MP4, H263 และอื่น ๆ ได้ และเล่นไฟล์ AVI ที่เสียหายได้ สร้างโดย บริษัทGretech แห่งเกาหลีใต้

คำว่า 곰 (gom) ในภาษาเกาหลีแปลว่า หมี ตราสัญลักษณ์ของโปรแกรมจึงใช้รูปอุ้งเท้าหมี
สึชิโนะโกะ

สึชิโนะโกะ (; หมายถึง "ค้อนของไข่ปลา") เป็นสัตว์ประหลาดตามความเชื่อญี่ปุ่น มีสัณฐานอย่างงู

สึชิโนะโกะ มีรูปร่างตามคำบอกเล่าของผู้ที่อ้างว่าเคยพบเห็น มีรูปร่างยาวคล้ายงู แต่ลำตัวอ้วนป้อม สั้น ไม่มีขา ความยาวประมาณ 30 เซนติเมตร ถึง 80 เซนติเมตร มีลวดลายคล้ายงู แต่มีปลายหางแหลมยาวออกมา เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว บ้างก็กล่าวว่าสามารถกระโดดได้ไกลเป็นเมตรด้วย บ้างก็บอกว่ามันร้องเสียงว่า "จี่" บ้างก็กล่าวว่าเคยเห็นมันงับหางตัวเองแล้วเคลื่อนที่โดยกลิ้งไปเป็นวงกลม จากลักษณะตามที่กล่าวมาทั้งหมดทำให้คิดได้ว่า สึชิโนะโกะมีรูปร่างคล้ายกิ้งก่าจำพวกหนึ่งที่เรียกว่า กิ้งก่าลิ้นสีน้ำเงิน ("Tiliqua" spp.) หรือ กิล่ามอนสเตอร์ ("Heloderma suspectum") ที่พบในทะเลทรายทวีปอเมริกาเหนือ เป็นต้น ซึ่งถ้าสึชิโนะโกะมีจริง อาจเป็นไปได้ว่าเป็นสัตว์จำพวกนี้ก็ได้ ในขณะที่บางคนเชื่อว่า แท้ที่จริงแล้วสึชิโนะโกะก็คืองูที่กินอาหารชิ้นใหญ่กว่าลำตัวเข้าไป ทำให้ลำตัวป่องออก แต่เป็นที่น่าสังเกตว่า การอ้างว่าพบเห็น สึชิโนะโกะมีอยู่ทั่วประเทศญี่ปุ่น โดยในคันไซและเกาะชิโกะกุเรียก "บะชิเฮะบิ" (バチヘビ)

หลักฐานแรกที่มีการกล่าวถึงสึชิโนะโกะ สามารถย้อนกลับไปไกลถึงได้ 10,000 ปีก่อน ในยุคโจมง (10,000–300 ปีก่อนคริสต์ศักราช) มีวัตถุที่คล้ายสึชิโนะโกะ ในยุคเอโดะ ในสารานุกรมเล่มแรกของญี่ปุ่นก็ได้มีการกล่าวถึงสึชิโนะโกะด้วย โดยเรียกว่า "เยตสุเฮบิ" (やついヘビ) ซึ่งหมายความว่า "งูน้ำ"

สึชิโนะโกะอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยของญี่ปุ่นหลายอย่าง เช่น มีการประกาศให้รางวัลตั้งแต่ 3 ล้าน ถึง 20 ล้านเยนแก่ผู้ที่สามารถจับสึชิโนะโกะเป็น ๆ มาได้ หรือใน การ์ตูน เป็นต้น เช่น โดราเอมอน มีอยู่ตอนหนึ่งใช้ชื่อว่า "ค้นพบ สึชิโนะโกะ" (หรือตอน "เจองูดิน!" ในเล่มที่ 9 ของเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์) ในเนื้อเรื่องกล่าวถึง โนบิตะที่ต้องการจะเป็นผู้ที่มีชื่อจารึกไว้ในสารานุกรมบุคคลสำคัญของโลก จึงขึ้นเครื่องไทม์ แมชชีน ไปพร้อมกับโดราเอมอนเพื่อหาซื้อ สึชิโนะโกะ ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงยอดนิยมในโลกอนาคต มาอวดคนในยุคปัจจุบันว่า ตนเป็นผู้ค้นพบสึชิโนะโกะ แต่ปรากฏว่าเมื่อนำกลับมาแล้ว สึชิโนะโกะได้หนีหายไป ท้ายที่สุดปรากฏว่า ไจแอนท์เป็นผู้ค้นพบสึชิโนะโกะไป
เอไคยูรา

เอไคยูรา "(Echiura)" เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง
มีลักษณะร่วมกับไฟลัมไซปันคูลา
โดยจะมีลักษณะต่างกันคือ มีระบบหมุนเวียนเลือดที่แท้จริง กินเศษซากสัตว์ในท้องทะเล ส่วนหัวไม่สามารถหดเข้าได้ และลำตัวมีลักษณะคล้ายช้อน จึงได้ชื่อว่า "หนอนช้อน"
โพโกโนฟอรา

โพโกโนฟอรา "(Pogonophora)" เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง
กระทรวงเวทมนตร์

กระทรวงเวทมนตร์ () เป็นคณะผู้บริหารประชาคมเวทมนตร์แห่งบริเตนใน "โลกเวทมนตร์ของเจ. เค. โรว์ลิง" คณะผู้บริหารโลกเวทมนตร์ได้รับการเอ่ยถึงครั้งแรกใน "แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์" แต่ปรากฏโฉมเต็มรูปแบบครั้งแรกใน "แฮร์รี่ พอตเตอร์กับภาคีนกฟีนิกซ์" หนังสือพรรณนาว่า กระทรวงเต็มไปด้วยการฉ้อราษฎร์บังหลวงและความด้อยศักยภาพ ข้าราชการผู้ใหญ่ไม่ใส่ใจต่อเหตุบ้านการณ์เมือง การทุจริตในกระทรวงนั้นมาถึงจุดสูงสุดอยู่แล้วก่อนที่ลอร์ดโวลเดอมอร์จะเข้ายึดอำนาจ นวนิยายเล่มสุดท้ายระบุไว้ในตอนท้ายสุดว่า เมื่อโวลเดอมอร์สิ้นชีพแล้ว คิงส์ลีย์ แช็กเคิลโบลต์ (Kingsley Shacklebolt) เข้าบริหารกระทรวงและปฏิรูปให้ดีขึ้น ต่อมาในสมัยของ "แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเด็กต้องคำสาป" เฮอร์ไมโอนี เกรนเจอร์ ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเวทมนตร์

พอตเตอร์มอร์ระบุว่า กระทรวงเวทมนตร์จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1707 เพื่อแทนที่สภาพ่อมด (Wizards' Council) อันเป็นคณะผู้บริหารโลกเวทมนตร์คณะแรกสุดเท่าที่ปรากฏมาในนวนิยายชุดนี้

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเวทมนตร์จะเข้าเยี่ยมคารวะนายกรัฐมนตรีมักเกิลคนใหม่ทุกคนเพื่อแจ้งถึงการมีอยู่ของโลกเวทมนตร์ และจะติดต่อกับนายกรัฐมนตรีมักเกิลเฉพาะในคราวที่เหตุการณ์ซึ่งเกิดในโลกเวทมนตร์จะกระทบต่อชาวมักเกิล เช่น เพื่อแจ้งนายกรัฐมนตรีมักเกิลว่า มีการนำวัตถุหรือสัตว์อันตรายเข้าสู่บริเตน

รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์จะติดต่อกับนายกรัฐมนตรีมักเกิลแห่งบริเตนผ่านรูปภาพกายสิทธิ์ในสำนักนายกรัฐมนตรี ณ บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิง รูปดังกล่าวไม่อาจถอนออกจากผนังได้ เพราะใช้มนตราเสกติดไว้ถาวร รูปจะแจ้งเตือนนายกรัฐมนตรีมักเกิลให้ทราบถึงการมาของรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ เมื่อนายกรัฐมนตรีได้ทราบการแจ้งแล้ว รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์จะเข้ามาในสำนักนายกรัฐมนตรีผ่านทางเตาผิงซึ่งเชื่อมต่อกับเครือข่ายผงฟลู

ในนวนิยายชุด "แฮร์รี่ พอตเตอร์" ข้าราชการส่วนใหญ่ในกระทรวงเวทมนตร์ดูเหมือนจะมาจากการแต่งตั้งมากกว่าการเลือกตั้ง ผู้สำเร็จการศึกษาเวทมนตร์สามารถเข้าทำงานที่กระทรวงได้ทันที แต่ตำแหน่งต่าง ๆ มีกำหนดระดับการศึกษาและผลสอบไว้ต่างกัน อย่างไรก็ดี มีระบุว่า ตัวรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเวทมนตร์เองมาจากการเลือกตั้ง แต่ไม่เคยมีการอธิบายว่า ใครเป็นผู้เลือกตั้งและถอดถอนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเวทมนตร์ ตลอดเรื่อง "แฮร์รี่ พอตเตอร์" ทั้งกระทรวงเวทมนตร์และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเวทมนตร์ดูจะอ่อนไหวง่ายกับความเห็นของสาธารณชนชาวพ่อมด จึงพยายามควบคุมความคิดเห็นของผู้คนด้วยข่าวหนังสือพิมพ์

อนึ่ง ยังมักปรากฏว่า กระทรวงไร้ความสามารถอย่างยิ่ง ถึงขนาดที่ไม่อาจป้องกันการโจมตีหน่วยงานในสังกัด โดยเฉพาะกรมปริศนาซึ่งเป็นหน่วยงานที่วางการรักษาความปลอดภัยไว้สูง และเนื่องเพราะระบบป้องกันด้อยประสิทธิภาพเช่นนี้ นักเรียนฮอกวอตส์ ตลอดจนโวลเดอมอร์ ผู้เสพความตาย และภาคีนกฟีนิกซ์ จึงเข้านอกออกในได้อย่างง่ายดาย

ปรากฏหลายครั้งทั้งในหนังสือและภาพยนตร์ว่า คณะตุลาการของกระทรวงเวทมนตร์พิจารณาคดีโดยไม่สนใจพยานหลักฐาน บางครั้งยังอาศัยอคติส่วนตัวในการลงความเห็นแบบรวบรัด ไม่ใช่ผู้ถูกกล่าวหาทุกคนที่ได้ขึ้นศาล กรณีนี้รวมถึงซีเรียส แบล็ก นอกจากนี้ ใน "แฮร์รี่ พอตเตอร์กับภาคีนกฟีนิกซ์" ปรากฏว่า ศาลพร้อมวินิจฉัยและบังคับใช้กฎหมายอย่างป่าเถื่อนโดยไม่แจ้งล่วงหน้า บางคราวก็ไม่ใส่ใจจะแก้ไขปัญหา แต่พอใจจะนิ่งเฉยหรือเลือกปิดข่าวแทน
ฟาย

ฟาย () หรือ ฟี (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก หรือ ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 21 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 500
อีตา

อีตา (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 7 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 8
เทา (อักษรกรีก)

เทา () หรือ ตัฟ (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 19 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 300
ทะไลลามะที่ 14

ทะไลลามะที่ 14 (ภาษาทิเบต: བསྟན་འཛིན་རྒྱ་མཚོ་; Bstan-'dzin Rgya-mtsho; ภาษาจีน: 第十四世达赖喇嘛; 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 - ปัจจุบัน) พระฉายา เทนซิน เกียตโซ เป็นทะไลลามะพระองค์ปัจจุบัน ประสูติเมืองตักเซอร์ ทิเบต ได้รับเลือกเป็นตุลกูของทะไลลามะที่ 13 ในปี ค.ศ. 1937 แล้วดำรงตำแหน่งทะไลลามะที่ 14 อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1939 พิธีอภิเษกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940

พระองค์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพเมื่อปี พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) และเป็นผู้นำจิตวิญญาณและผู้นำสูงสุดของชาวทิเบต ถึงแม้ว่ารัฐบาลจีนจะไม่ยินยอมก็ตาม พระองค์ทรงเป็นประมุขแห่งพุทธศาสนาแบบทิเบตนิกายเกลุก
ภูเขาทอง

ภูเขาทอง สามารถหมายถึง:
ไอโอตา

ไอโอตา () หรือ โยตา (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 9 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 10
ซีตา

ซีตา (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 6 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 7
ซีตา (แก้ความกำกวม)

ซีตา (ออกเสียง ซี-ต้า) สามารถหมายถึง
เดลตา

เดลตา (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 4 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 4 ใช้แทนตัวอักษร d เมื่อมีการใช้งานแทนแล้ว
โอเมกา

โอเมกา (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 24 ซึ่งเป็นตัวสุดท้าย และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 800 ปัจจุบันใช้เขียนแทนหน่วยของความต้านทานไฟฟ้า (โอห์ม)
นิว

นิว () หรือ นี (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 13 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 50

ν ในสมการ

-ฟิสิกส์ แทนความถี่คลื่น
โช

โช (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรที่เพิ่มเข้ามาในอักษรกรีกเพื่อใช้เขียนภาษาแบกเตรีย (Bactrian language) อักษรนี้ออกเสียงเหมือน "sh" ในภาษาอังกฤษ