seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
รวี ศังกร

รวี ศังกร ( ;, 7 เมษายน ค.ศ. 1920 - 11 ธันวาคม ค.ศ. 2012) เป็นนักเล่นซีตาร์และนักประพันธ์ชาวอินเดีย หนังสือ "Musik in Geschichte und Gegenwart" กล่าวว่าเขาเป็นนักดนตรีร่วมสมัยชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักที่สุด

รวีเกิดในเมืองพาราณสีและใช้ชีวิตวัยรุ่นในการออกทัวร์ในยุโรปและอินเดียกับกลุ่มเต้นรำของพี่ชาย อุทัย ศังกร เขาหันหลังให้กับการเต้นรำในปี ค.ศ. 1938 เพื่อศึกษาการเล่นซีตาร์ ภายใต้การสอนของนักดนตรี อลูดิน คาห์น หลังจากศึกษาจบในปี ค.ศ. 1944 รวีทำงานในฐานะนักประพันธ์ สร้างสรรค์ดนตรีในภาพยนตร์เรื่อง "The Apu Trilogy" ของสัตยาจิต เรย์ และเป็นผู้กำกับดนตรีให้กับสถานีวิทยุออลอินเดียเรดิโอ ในนิวเดลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง 1956

ในปี ค.ศ. 1956 เขาเริ่มออกทัวร์ในยุโรปและอเมริกา เล่นดนตรีคลาสสิกอินเดียและได้รับความนิยมมากขึ้นที่นี่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เนื่องจากการสอน การแสดงและการร่วมกับนักไวโอลินที่ชื่อ เยฮูดิ เมนูฮิน รวมถึงจอร์จ แฮร์ริสันแห่งวงเดอะบีตเทิลส์ รวีมีส่วนร่วมกับดนตรีตะวันตกโดยการเขียนเพลงคอนเสิร์ตในส่วนซีตาร์และออร์เครสตรา และออกทัวร์ทั่วโลกในคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 ตั้งแต่ปี 1956 ถึง 1992 เขาได้รับการเสนอชื่อในสภาสูงของรัฐสภาอินเดีย เขาได้รับรางวัล Bharat Ratna ในปี 1999 และได้รับ 3 รางวัลแกรมมี่ เขายังคงแสดงต่อในคริสต์ทศวรรษ 2000 โดยร่วมกับลูกสาว อนุชกา เป็นส่วนมาก
เยฮูดิ เมนูฮิน

เยฮูดิ เมนูฮิน () (22 เมษายน ค.ศ. 1916-12 มีนาคม ค.ศ. 1999) เป็นนักไวโอลิน คอนดักเตอร์ ที่มีอาชีพการแสดงส่วนใหญ่ในสหราชอาณาจักร เขาเกิดในครอบครัวยิวในสหรัฐอเมริกา แต่ต่อมาได้ถือสัญชาติสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1970 และสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1985 เขาได้รับการยอมรับว่าเป็น 1 ในผู้เชี่ยวชาญไวโอลินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 20
สัตยชิต ราย

สัตยชิต ราย (; ) (2 พฤษภาคม ค.ศ. 1921 - 23 เมษายน ค.ศ. 1992) เป็นผู้สร้างภาพยนตร์เบงกอลชาวอินเดีย เขาได้รับการยกย่องเป็น 1 ในผู้สร้างภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการภาพยนตร์ในศตวรรษที่ 20 สัตยชิตเกิดในเมืองกัลกัตตา (ปัจจุบันคือ โกลกาตา) ในครอบครัวชาวเบงกอลในโลกแห่งศิลปะและอักษร เขาเริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นศิลปินโฆษณา หลังจากนั้นได้เข้าสู่วงการสร้างภาพยนตร์อิสระ หลังจากรู้จักกับผู้สร้างภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส ฌอง เรอนัวร์และได้ดูภาพยนตร์อิตาลีที่ชื่อ "Bicycle Thieves" ในระหว่างเยี่ยมเมืองลอนดอน

สัตยชิตกำกับภาพยนตร์ 37 เรื่อง รวมถึงภาพยนตร์ สารคดีและภาพยนตร์สั้น เขายังเป็นนักเขียนนวนิยาย ผู้โฆษณา ผู้วาดภาพประกอบ นักออกแบบกราฟิกและนักวิจารณ์ภาพยนตร์ ผลงานภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาเรื่อง "Pather Panchali" (1955) ได้รับ 11 รางวัลระดับนานาชาติ รวมถึงในสาขาสารคดีมนุษย์ยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ร่วมไปกับภาพยนตร์ "Aparajito" (1956) และ "Apur Sansar" (1959) ที่เป็น 3 เรื่องใน "The Apu Trilogy" สัตยชิตยังเขียนสคริปต์ คัดเลือกนักแสดง ทำเพลงประกอบ ถ่ายภาพ กำกับศิลป์ ตัดต่อและออกแบบไตเติลเครดิตและอื่น ๆ เขาได้รับรางวัลใหญ่หลายครั้งในอาชีพการงาน รวมถึง 32 รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติอินเดีย หลายรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์และงานแจกรางวัล และยังได้รับรางวัลเกียรติยศ รางวัลออสการ์ในปี 1992
เดอะซูปแดรกันส์

เดอะซูปแดรกันส์ () เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากสกอตแลนด์ ก่อตั้งในปี 1985 โดยชื่อวงมาจากรายการเกมโชว์ที่มีชื่อ Clangers มีซิงเกิลที่เป็นที่นิยมคือ "I'm Free" เป็นเพลงที่แต่งโดยเดอะโรลลิงสโตนส์ วงเดอะซูปแดรกันส์ยังถูกนำมาทำใหม่จนได้ติดชาร์ตอันดับ 5 ในปี ค.ศ. 1990
ทีนเอจแฟนคลับ

ทีนเอจแฟนคลับ () เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากประเทศสกอตแลนด์ ก่อตั้งวงที่เมืองเบลล์ชิลล์ ตั้งแต่ปี 1989 ประกอบด้วยสมาชิกด้วยนอร์แมน เบลก (ร้องนำ กีตาร์) เรมงด์ แม็กกินลีย์ (ร้อง กีตาร์ลีด) เจอราร์ด เลิฟ (เบส) และฟรานซิส แมกดอนัลด์ (กลอง)
ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา

ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา เป็นนักกรีฑาทีมชาติไทย (กระโดดไกล) เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2535 ที่ จ.เชียงใหม่ ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันกระโดดไกล ในซีเกมส์ 2009 ที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2558 ได้เหรียญทองจากการแข่งขันกรีฑาประเภทกระโดดไกล (ชาย) ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 ณ ประเทศสิงคโปร์

ตีโต้ (ชื่อจริง ศุภนร อ่านว่า สุ-พะ-นะ-ระ แปลว่า ชายผู้มีความเจริญ) มีส่วนสูง 185 ซม. เป็นคนจังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของ ม.ล.จักรีพันธ์ และ นางอรวัลย์ ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา โดยพ่อมีอาชีพเป็นทนายความ และมีน้องชาย 1 คน ชื่อ น้องตีต้า อายุ 15 ปี ปัจจุบันตีโต้กำลังศึกษาอยู่ที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

สำหรับชื่อเล่น ตีโต้ นั้นมีที่มาจากการที่ บรรพบุรุษของเขาต้องการให้บุตรชายของตระกูล มีอักษร ต.เต่า นำหน้าชื่อ จะเป็นชื่อจริงหรือเล่นก็ได้ เขาเริ่มเล่นกีฬามาตั้งแต่ 9 ขวบ โดยเล่นทั้งลีลาศ บาสเกตบอล และกรีฑา ทั้งวิ่งและกระโดดไกล แต่ที่ถนัดที่สุดก็คือกระโดดไกล และได้ติดเป็นนักกีฬาของโรงเรียนด้วย โดยมีนาวาอากาศตรีสังวร ทวีเฉลิมดิษฐ์ อดีตนักเขย่งก้าวกระโดดทีมชาติไทย เจ้าของเหรียญเงิน กีฬาซีเกมส์ เป็นผู้ฝึกสอนคนแรก โดยก่อนเข้ามาฝึกซ้อมกับสมาคมฯ เขาทำได้เพียง 5.50 ม.เท่านั้น จากนั้นก็เริ่มพัฒนาตัวเองมาต่อเนื่อง จนเข้าตาแมวมองของสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยฯ จึงถูกดึงเข้าสู่แคมป์ทีมชาติในเวลาต่อมา แต่เมื่อผ่านไป 2 ปี ในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์ประเทศไทยปี 2552 เขาทำสถิติได้ถึง 7.40 ม. ผ่านเกณฑ์สหพันธ์กรีฑานานาชาติ ทำให้ได้ไปแข่งขันกรีฑาเยาวชนชิงแชมป์โลก 2009 และได้เหรียญทองมาครองได้เป็นคนแรกของไทย ด้วยสถิติ 7.65 ม.

จากผลงานอันยอดเยี่ยมครั้งนั้นเขาจึงถูกจับตามองอย่างมาก ถึงขั้นมีแมวมองจากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา เข้ามาทาบทามเพื่อดึงตัวไปร่วมทีมด้วย โดยมอบทุนการศึกษาเรียนฟรีเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ซึ่งเขาเองก็อยากศึกษาต่อในต่างประเทศด้วยนอกจากทุนเรียนฟรีดังกล่าวแล้ว ยังได้รับทุนจากกองทุนโอลิมปิกโซลิดาริตี้ ที่จะต้องทำเรื่องผ่านคณะกรรมการโอลิมปิคแห่งประเทศไทยฯ ซึ่งสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยฯจะต้องพิจารณาอีกครั้งว่าอันไหนเหมาะสมและดีที่สุดสำหรับนักกีฬา และขณะนี้ตีโต้กำลังรอสัมภาษณ์ เพื่อเข้าศึกษาคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งถ้าได้คงจะอยู่ที่เมืองไทย

ตีโต้ เป็นนักกีฬาในโครงการ “ดาวรุ่งมุ่ง ยูธ โอลิมปิกและนานาชาติ” ของสมาคมกรีฑาฯ รวมทั้งยังเป็นนักกีฬาในโครงการ “สปอร์ต ฮีโร่” ของการกีฬาแห่งประเทศไทยด้วย เขาตั้งใจว่าจะพยายามเป็นตัวแทนทีมชาติไทย เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกเกมส์ ปี 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ฮอเรซ แอนดี้

ฮอเรซ แอนดี้ (Horace Andy) เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 เป็นนักร้องเร้กเก้และนักแต่งเพลงจากจาเมกามีเพลงที่รู้จักกันคือเพลง "Government Land", "You Are My Angel", "Skylarking" แล ฉบับคัฟเวอร์ "Ain't No Sunshine". ซึ่งเขามักจะได้ร้องเพลงให้กับวงแมสซีฟแอตแทกอย่างเพลง "One Love" "Hymn of the Big Wheel" "Spying Glass" "Angel" "Man Next Door" "Everywhen" และ "Name Taken"
ไพรัช เพิ่มฉลาด

ไพรัช เพิ่มฉลาด อดีตสมาชิกวงคาราบาว เคยมีผลงานร่วมกับวง 2 ชุด คือ ชุด "ท.ทหารอดทน" ในปี พ.ศ. 2526 และ "เมด อิน ไทยแลนด์" ในปี พ.ศ. 2527

ไพรัช มีชื่อเล่นว่า "หนุ่ม" (แต่นิยมเรียกกันในวงว่า "รัช") เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 ที่จังหวัดเชียงราย เป็นนักดนตรีแบ๊คอัพในห้องอัดของอโซน่า เข้าร่วมวงคาราบาวจากการชักชวนของ อาจารย์ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี โดยเข้าร่วมวงในตำแหน่งมือเบส และกีตาร์ พร้อมกับตัวอ.ธนิสร์เอง, เทียรี่ เมฆวัฒนา และ อำนาจ ลูกจันทร์ (เป้า) ทั้งนี้เนื่องจาก อนุพงษ์ ประถมปัทมะ (อ๊อด) มือเบสอีกคนจากวงเพรสซิเดนท์ที่ได้มีการชักชวนมาก่อนหน้านั้นติดการเล่นอยู่กับวงเพรสซิเดนท์ที่สหรัฐอเมริกา ไพรัชจึงเข้ามาในวงเสมือนตัวแทนของอ๊อด จึงมีผลงานเพียง 2 ชุดเท่านั้นกับวงแต่กลับเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศจากอัลบั้มเมด อิน ไทยแลนด์ ที่สามารถทำยอดขายได้ถึง 5,000,000 ตลับ นอกจากนั้นไพรัชยังได้มีส่วนร่วมกับอัลบั้มชุด "กัมพูชา" ซึ่งเป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของ ยืนยง โอภากุล หรือ แอ๊ด คาราบาว ซึ่งเป็นหัวหน้าวงอีกด้วย

ไพรัช เพิ่มฉลาด เสียชีวิตลงในกลางปี พ.ศ. 2549 ด้วยโรคมะเร็งที่ลิ้น รวมอายุได้ 58 ปี
แคสต์ (วงดนตรี)

แคส () เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งวงโดย จอห์น เพาเวอร์ อดีตมือเบสวง เดอะลาส์
แอช (วงดนตรี)

แอช () เป็นวงดนตรีออลเทอร์นาทิฟร็อกจากไอร์แลนด์เหนือ ก่อตั้งวงในดาวน์แพทริก วงมียอดขาย 8 ล้านชุดทั่วโลก
เร็กเกฟิวชัน

เร็กเกฟิวชัน () เป็นดนตรีเร็กเกหรือแดนซ์ฮอลล์ที่ผสมกับแนวดนตรีอื่นๆอย่าง ฮิปฮอป, อาร์แอนด์บี, ป็อป, เทคโน หรือ ดนตรีเฮาส์, ร็อก, แจ๊ส และ ดรัมแอนด์เบส
กระเทียม (แก้ความกำกวม)

กระเทียม อาจหมายถึง
ใคร...ในห้อง

ใคร...ในห้อง(อังกฤษ : Who are you ?) เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญจิตวิทยา กำกับโดย ภาคภูมิ วงศ์จินดา เข้าฉายวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่แสดงเนื้อหาที่เกี่ยวกับโรคฮิคิโคโมริ ซึ่งเป็นโรคที่เกิดขึ้นกับวัยรุ่นที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนานเป็นเดือนเป็นปี โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ สร้างขึ้นมาจากเรื่องจริงเรื่องหนึ่งของผู้ที่มีอาการของโรคฮิคิโคโมริ

นิดา (สินจัย เปล่งพานิช) แม่ค้าขายแผ่นซีดีตามตลาดนัดวัยกลางคน มีลูกชายวัยรุ่นคนหนึ่งชื่อ ต้น มีอาการประหลาดไม่ยอมออกจากห้องนอนตัวเองมาเป็นเวลานานถึง 5 ปี โดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ได้รู้ว่ามันเป็นความผิดปกติอะไร จนกระทั่งรุ่นน้องที่เธอรู้จักคนหนึ่งที่ทำงานเบื้องหลังรายการโทรทัศน์ (พงศ์พิชญ์ ปรีชาบริสุทธิ์กุล) ได้รู้เข้า จึงอยากติดต่อไปออกรายการ แต่ต้นไม่ยอมไป แถมยังมีเศษกระดาษสอดออกมาจากใต้ประตูความว่า ห้ามยุ่ง ไม่เช่นนั้นเตรียมมาเก็บศพเขาได้เลย และที่บ้านตรงข้าม ป่าน (กัญญา รัตนเพชร์) เด็กสาววัยรุ่นรุ่นเดียวกับต้น ก็ถูกผู้เป็นแม่เก็บตัวไว้เฉพาะแต่ในห้องนอนเหมือนกัน เนื่องจากเธอเป็นโรคภูมิแพ้อย่างรุนแรง จากการที่จ้องมองไปยังห้องของต้นทุกวัน ป่านสงสัยว่าในบ้านตรงข้ามนั้นมีใครอยู่ในห้องหรือไม่
เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง (เฟอร์เมร์)

เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์จิตรกรสมัยบาโรกชาวเนเธอร์แลนด์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนในประเทศเยอรมนี

เวร์เมร์เขียนภาพ “เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง” เสร็จในปี ค.ศ. 1657 ออกุสต์ที่ 3 อีเล็คเตอร์แห่งแซกโซนี (August III of Saxony) ซื้อภาพเขียนนี้ในปี ค.ศ. 1724 พร้อมกับภาพเขียนอื่นๆ ในปารีส แต่ขณะนั้นภาพเขียนได้รับการบ่งว่าเป็นงานเขียนของแรมบรังด์ ที่ต่อมาลดลงเหลือเพียง “ภาพที่เขียนแบบตระกูลการเขียนของแรมบรังด์” ในปี ค.ศ. 1783 ภาพก็ได้รับการบ่งว่าเป็นงานของ โกเวิร์ต ฟลิงก์ (Govaert Flinck) นาม “ฟาน เดอ เวร์เมร์จากเดลฟต์” เริ่มปรากฏเป็นครั้งแรกในแคตาลอกในปี ค.ศ. 1806 แต่ถูกเปลี่ยนกลับไปเป็นฟลิงก์อีกในปี ค.ศ. 1817 ระหว่างปี ค.ศ. 1826 ถึงปี ค.ศ. 1860 ก็เปลี่ยนไปเป็นงานของเปียเตอร์ เดอ ฮูช (Pieter de Hooch) มาเมื่อปี ค.ศ. 1862 เท่านั้นจึงได้มาบ่งว่าเป็นงานของเวร์เมร์ในที่สุด หลักฐานที่กล่าวถึงบันทึกในเอกสารการเป็นเจ้าของภาษาดัทช์ที่อาจจะกล่าวถึงการขายของเปียเตอร์ ฟาน เดอร์ ลิพที่อัมสเตอร์ดัมในปี ค.ศ. 1712, หมายเลข 22, “เด็กสาวอ่านหนังสือในห้อง” โดย ฟาน เดอ เวร์เมร์จากเดลฟต์ แต่บันทึกไม่ละเอียดพอที่จะแยกจากภาพ “สตรีใส่เสื้อสีน้ำเงินยืนอ่านจดหมาย” ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอัมสเตอร์ดัมได้

การระบุภาพเขียนว่าเป็นงานเขียนของเวเมร์จึงเป็นสิ่งที่ทำได้ยากดังกล่าวข้างต้น เพราะไม่มีภาพใดที่สามารถสืบกลับไปถึงห้องเขียนภาพของเวเมร์โดยตรง หรือจดหมายหรือเอกสารสัญญาจ้างใดๆ เช่นกัน การบ่งว่าเป็นงานของเวเมร์จึงเป็นหน้าที่ของนักวิจารณ์งานศิลปะเท่านั้น ซึ่งทำให้เห็นถึงสาเหตุของความความเห็นอันแตกต่างอันกันไปอย่างมากมาย

ในภาพเขียนนี้สตรีสาวเป็นศูนย์กลางขององค์ประกอบของภาพหันข้างไปทางหน้าต่างที่เปิดทางซ้ายของภาพ ด้านหน้าของภาพเป็นโต๊ะที่คลุมด้วยพรมเปอร์เชียผืนเดียวกับที่พบในภาพ “สตรีหลับ” และบนจานใบเดียวกันกลางโต๊ะเป็นผลไม้ บนบานกระจกสะท้อนร่างของสตรีสาวขณะที่ทางขวาเป็นม่านใหญ่สีเขียวที่เหมือนเป็นกรอบภาพ ร่างของสตรีอยู่บนผนังที่ว่างเปล่าที่สะท้อนแสงกลับมาสว่างเรืองบนตัวแบบ

ภาพนี้แสดงถึงคุณสมบัติด้านหนึ่งของงานเขียนของเวร์เมร์ในการแสดงความรู้สึกอันละเอียดอ่อนและความเป็นเอกลักษณ์ ความเด่นของภาพอยู่ที่ความนิ่งและความเด่นของเนื้อหาของภาพ, ความหมกมุ่นและความห่างไกลจากโลกภายนอกของตัวแบบ สตรีสาวในภาพสนใจเพียงสิ่งเดียวคือจดหมายที่จับไว้ในมือและตั้งอกตั้งใจอ่านเนื้อหาในจดหมายอย่างแน่วแน่

วิธีการเขียนมาจากส่วนหนึ่งของแรมบรังด์ เวเมร์ใช้ปลายแปรงที่หนาเล็กๆ แต้มเพื่อสร้างโครงร่างของภาพ และเน้นด้วย Impasto แทนโทนสีที่หนักกว่าเช่นเดียวกับช่างเขียนจากเลย์เด็น ภาพเขียนนี้เป็นภาพเขียนขนาดใหญ่ที่ทำให้เน้นความบอบบางของแบบในภาพจากสิ่งแวดล้อมต่างๆ รอบตัว

มีบทความที่เขียนเกี่ยวกับเอ็ฟเฟ็คของความเป็นจริงของม่านซึ่งใช้กันมากในการเขียนของจิตรกรเนเธอร์แลนด์ตามแบบการเขียนของประเทศในยุโรปอื่นๆ แรมบรังด์, เกอร์ริต ดู และนิโคลาส แมร์ส (Nicolaes Maes) และจิตรกรภาพนิ่งและแม้แต่จิตรกรภูมิทัศน์ต่างก็ใช้ม่านเพื่อกระตุ้นให้ภาพเป็นนาฏกรรมมากขึ้น ฉากหลังสีอ่อนพบในภาพเขียนหลายภาพของคาเรล ฟาบริเชียส (Carel Fabritius) เช่นในภาพ “โกลด์ฟินช์” จากปี ค.ศ. 1654 ที่ Mauritshuis เป็นตัวอย่างหนึ่งที่มีชื่อเสียง
พระเจ้ามูแห่งบัลแฮ

จักรพรรดิมูแห่งบัลแฮ ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่ง อาณาจักรบัลแฮ เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าโก หรือ แด โจยอง

แท มูเย ประสูติเมื่อใดที่ไหนไม่ปรากฏแน่ชัดเป็นพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้าโก หรือ แท โจยอง ปฐมจักรพรรดิแห่ง อาณาจักรพัลแฮ เมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 719 (พ.ศ. 1262) องค์ชายแท มูเยในที่รัชทายาทจึงเสด็จ
ขึ้นครองราชย์แทนสืบต่อมาเมื่อแรกครองราชย์ได้พระราชทานตำแหน่งและรัชศกแก่พระเจ้าโกผู้เป็นพระราชบิดาว่า อิน-อัน

ตลอด 18 ปีแห่งรัชสมัยของพระเจ้ามูทรงต้องทำสงครามกับหลายฝ่ายเช่น ราชวงศ์ถัง,คิตันและ โมเฮ เป็นต้นเสด็จสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 737 (พ.ศ. 1280) องค์ชายแด ฮึนมูพระราชโอรสจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็น พระเจ้ามุน
เหิง เจิ้น

เหิง เจิ้น () เกิด ณ กรุงปักกิ่ง เมื่อปี ค.ศ. 1944 เป็นพระประมุขราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัว ต่อจากยวี่เหยียน โดยสืบเชื้อสายจากจักรพรรดิเต้ากวง รัชกาลที่ 6 แห่งราชวงศ์ชิง และเป็นญาติกับจักรพรรดิผู่อี๋ จักรพรรดิต้าชิงพระองค์สุดท้าย ปัจจุบันนี้ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยออกสื่อมากนัก เพราะมีกฏเหล็กข้อห้ามให้อดีตพระราชวงศ์ทุกคนห้ามแสดงปฏิกิริยาออกหน้าออกตาหรือออกสื่อ เพราะจะกระทบต่อความมั่นคงของรัฐบาล แต่ถึงแม้อย่างไรก็ตามพระองค์และราชวงศ์ก็ได้รับความนิยมต่อประชาชนไม่น้อย ปัจจุบันนี้มีมูลนิธิในพระอุปถัมภ์ของราชวงศ์ชิงอยู่มากมายที่ช่วยเหลือประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนและยังได้รับการอุปถัมภ์จากรัฐบาลจีนด้วย

ทั้งนี้ทั้งนั้นราชวงศ์ชิงยังได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ถึงขนาดมีการตั้งองค์กรขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือสมาชิกราชวงศ์ที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน อย่างไรก็ตามถึงแม้เขาและญาติจะไม่มีอำนาจเหมือนดังแต่ก่อน แต่ก็ยังได้รับพระเกียรติและความเคารพจากรัฐบาลให้พระองค์และพระญาติอาศัยในพระราชวังกู้กงได้ในพื้นที่ที่รัฐบาลจัดให้เท่านั้น และทุก ๆ วันชาติจีนรัฐบาลและประชาชนองค์กรต่าง ๆ จะมีการจัดพิธีเคารพบรรพบุรุษที่เสียสละเพื่อชาติบ้านเมือง เขาและญาติก็จะเสด็จมาร่วมในการนี้ด้วยทุกๆปี

ปัจจุบันหากเขาและญาติจะออกงานต่าง ๆ ที่ได้ทรงรับเชิญนั้น จะต้องได้รับการอนุญาตจากรัฐบาลจีนเท่านั้นถึงจะไปได้ ยกเว้นในศาสนพิธีตามโบราณราชประเพณีเท่านั้นซึ่งจะมีการจัดขึ้นทุก ๆ ปี
โทกูงาวะ อิเอซาโตะ

เจ้า โทกูงาวะ อิเอซาโตะ (; ) เป็นผู้นำตระกูลโทกูงาวะ คนที่ 16 และเป็นคนแรก หลังจากการล่มสลายของ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1863 และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ขณะอายุได้ 76 ปี

อิเอะซะโตะ เข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลโทกูงาวะ ต่อจาก โทกูงาวะ โยชิโนบุ ในปีค.ศ. 1868 ขณะอายุได้เพียง 5 ปี หลังจากนั้น จึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เจ้าสืบตระกูล จาก จักรพรรดิเมจิ และดำรงตำแหน่งประธาน สภาขุนนางญี่ปุ่น คนที่ 4 ซึ่งดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด เป็นเวลาถึง 30 ปี คือระหว่าง พ.ศ. 2446-2476 (ค.ศ. 1903-1933)
ฟองสบู่ (มิเล)

ฟองสบู่ () เดิมชื่อ โลกของเด็ก () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษคนสำคัญ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เลดีลีเวอร์ที่พอร์ตซันไลต์ในอังกฤษ มิเลเขียนภาพ "ฟองสบู่" เสร็จในปี ค.ศ. 1886

ภาพ "ฟองสบู่" กลายเป็นภาพที่มีชื่อเสียงเมื่อถูกนำมาใช้แล้วใช้อีกในการโฆษณาสบู่ตราแพร์ส ซึ่งนำมาซึ่งข้อโต้แย้งของความสัมพันธ์ระหว่างศิลปะและการโฆษณา

ภาพ "ฟองสบู่" เป็นหนึ่งในบรรดาภาพเด็กที่มิเลเขียนที่กลายมามีชื่อเสียงในบั้นปลายของชีวิต ผู้เป็นแบบคือหลานอายุห้าขวบชื่อวิลเลียม มิลบอร์น เจมส์ (William Milbourne James) เป็นภาพที่มีอิทธิพลมาจากภาพเขียนดัตช์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ของลักษณะที่เรียกว่าจิตรกรรมวานิตา (Vanitas) ซึ่งเป็นจิตกรรมภาพนิ่งที่เขียนขึ้นเพื่อสื่อความหมายของความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ที่บางครั้งอาจจะเป็นภาพของเด็กเป่าฟองสบู่อยู่ข้างหัวกะโหลกหรือสัญลักษณ์อื่นที่เป็นนัยยะถึงความตาย

ภาพนี้เป็นภาพของเด็กชายผมทองที่กำลังชายตาตามฟองสบู่ที่ลอยขึ้นไป ที่เป็นสัญลักษณ์ของความงามและความเปราะบางของชีวิต ข้างที่นั่งด้านซ้ายมีกระถางที่มีไม้ที่กำลังโตและทางขวาเป็นกระถางที่ตกลงมาแตกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่หมายถึงความตายแทนที่จะใช้กะโหลก ตัวแบบส่องสว่างเด่นจากบรรยากาศรอบที่เป็นสีที่เศร้าหมอง

เมื่อตั้งแสดงครั้งแรกที่หอศิลป์โกรฟเนอร์ ในลอนดอนในปี ค.ศ. 1886 ภายใต้ชื่อ "โลกของเด็ก" และได้รับการซื้อโดยวิลเลียม อิงแกรมแห่ง Illustrated London News ต่อมาก็ได้รับการก็อปปีและทำเป็นแม่แบบที่พิมพ์ในนิตยสารที่วิลเลียม บาร์เร็ตต์ผู้จัดการของบริษัทสบู่ตราแพร์สมาเห็นเข้า บาร์เร็ตต์ซื้อภาพต้นฉบับต่อจากอิงแกรมในราคา £2,200 ซึ่งทำให้ได้รับเอกสิทธิ์ในการใช้ภาพอย่างใดก็ได้ และได้ทำการขออนุญาตจากมิเลให้เพิ่มก้อนสบู่แพร์สเพื่อใช้ในการโฆษณา มิเลผู้ขณะนั้นเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในบริเตนแรกก็มีความรู้ลักลั่นในการที่ผลงานของตนอาจจะถูกนำไปใช้ในการโฆษณาซึ่งในขณะนั้นยังเป็นสิ่งที่ถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร แต่เมื่อเห็นภาพร่างที่ได้รับการเสนอมิเลก็มองเห็นว่าเป็นการเพิ่มรายละเอียดที่กลืนไปกับภาพและเป็นนัยยะว่าเด็กในภาพใช้สบู่ในการทำน้ำสบู่สำหรับเป่าฟองสบู่ หลังจากได้รับความสำเร็จในการใช้ภาพในการโฆษณาแล้ว มิเลก็ถูกโจมตีโดยนักเขียนมารี คอเรลลิ (Marie Corelli) ผู้กล่าวหาในนวนิยาย "The Sorrows of Satan" ว่าขายพรสวรรค์เพื่อขายสบู่ มิเลเขียนจดหมายตอบชี้ให้เห็นว่าได้ขายลิขสิทธิ์ให้แก่ผู้ซื้อไปแล้ว ฉะนั้นจึงไม่สามารถมีอำนาจที่จะหยุดยั้งการนำภาพไปเปลี่ยนแปลงโดยผู้ซื้อได้ ลูกของมิเลอ้างต่อมาว่ามิเลพยายามหยุดยั้งการโฆษณาแต่ได้รับการแนะนำว่าไม่มีสิทธิทางกฎหมายที่จะทำเช่นนั้น แต่คอเรลลิก็ถอนความเห็นออกจากนวนิยายฉบับที่พิมพ์ต่อมา

โฆษณาเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายจนวิลเลียม มิลบอร์น เจมส์ผู้เมื่อเติบโตขึ้นเข้ารับราชการเป็นนายพลเรือในราชนาวีอังกฤษเป็นที่รู้จักในชื่อ "Bubbles" จนตลอดชีวิต

เมื่อสบู่แพร์สถูกซื้อโดยลีเวอร์บราเธอร์ส (Lever Brothers) ภาพเขียนก็ตกไปเป็นของเจ้าของใหม่ ผู้ให้ราชสถาบันศิลปะขอยืมไปแสดงอยู่ชั่วระยะหนึ่งก่อนที่นำมาตั้งแสดงที่หอศิลป์เลดีลีเวอร์ที่พอร์ตซันไลต์ในปี ค.ศ. 2006
บุญชู ตรีทอง

นายบุญชู ตรีทอง (21 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 - ) อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย ในรัฐบาลของนายบรรหาร ศิลปอาชา รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลำปาง

นายบุญชู ตรีทอง เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ที่ตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นบุตรของนายส่วยจิ่ง และนางยุ้น ตรีทอง สมรสกับนางปริศนา ตรีทอง มีบุตรธิดา 2 คน

นายบุญชู ตรีทอง สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย จังหวัดลำปาง ประกาศนียบัตรการศึกษา (ป.กศ.) สาขาการสื่อสารโทรคมนาคม จากวิทยาลัยครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา และระดับปริญญาตรีสาขาฟิสิกส์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร เมื่อปี พ.ศ. 2511

นายบุญชู ตรีทอง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลำปาง ในการเลือกตั้งเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคความหวังใหม่ ต่อมาในการเลือกตั้ง ปี พ.ศ. 2538 จึงย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย และปี พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย

ในรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย (สมัยแรก) บุญชู ตรีทอง ได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ซึ่งเป็นการดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีครั้งแรกของนายบุญชู ต่อมาในรัฐบาลของพรรคชาติไทย นำโดยนายบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรี จึงได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีอีกครั้ง ในตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย ซึ่งในระหว่างดำรงตำแหน่งดังกล่าว เขามีส่วนในการผลักดันให้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง

ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549

นายบุญชู ตรีทอง เป็นผู้หนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการผลักดันการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาและอุดมศึกษาในจังหวัดลำปาง โดยการบริจาคที่ดิน จำนวน 365 ไร่ บริเวณอำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง เพื่อก่อสร้างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ซึ่งในปัจจุบันมหาวิทยาลัยดังกล่าวเป็นสถานที่จัดการเรียนการสอนที่รองรับนักเรียน นักศึกษาในจังหวัดลำปางจำนวนมาก รวมทั้งการบริจาคเงินสร้างอาคารหอประชุมใหญ่โรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย โดยใช้ชื่อ อาคารบุญชู ตรีทอง โดยในปัจจุบันเป็นที่ทำการของสมาคมนักเรียนเก่าบุญวาทย์วิทยาลัย และเป็นสถานที่สำหรับจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย ทั้งยังเป็นสถานสำหรับจัดงานสำคัญต่างๆของภาครัฐและเอกชนในจังหวัดลำปาง
สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี (ฟัน โคค)

สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนนี้เป็นงานสะสมส่วนบุคคล

ภาพ "สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1890 เป็นภาพที่ฟัน โคคเขียนหลายครั้ง

ภาพ "สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี" เปลี่ยนมือหลายครั้ง ก่อนหน้าครั้งล่าสุดซื้อโดยสตีเวน วินน์ ในปี ค.ศ. 1997 ในราคา 47.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อมาวินน์ขายภาพนี้พร้อมกับภาพ "คนอาบน้ำ" (โดยโกแก็ง) ให้กับสตีเวน เอ. โคอิน ในราคากว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เดชา สุขารมณ์

นาวาโท นายแพทย์ เดชา สุขารมณ์ ร.น. (21 กันยายน พ.ศ. 2478 - ) อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี

นายแพทย์เดชา สุขารมณ์ สมรสกับ ทิพย์สุดา สุขารมณ์ มีบุตรชายเป็นนักร้องในสังกัดเครือแกรมมี่ คือ นายแพทย์พรเดชา สุขารมณ์

นาวาโทเดชา สุขารมณ์ เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2478 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนายพร และนางอัมโพช สุขารมณ์ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่น 14 จบแพทย์ศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (แพทยศาสตร์ศิริราช) พ.ศ. 2502 และหลักสูตรต่างๆ เช่น เวชศาสตร์ใต้น้ำ จากคีบช์ไดฟ์วิงค์คูล สหรัฐอเมริกา เวชศาสตร์การบิน จากโรงเรียนเสนาธิการทหารเรือ

นาวาโทเดชา สุขารมณ์ เข้าสู่วงการเมืองโดยการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดกาญจนบุรี ในปี พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาได้ย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย ในปี พ.ศ. 2544 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยด้วย

ในทางการเมือง เคยดำรงตำแหน่งสำคัญทางการเมือง ประธานคณะกรรมาธิการการท่องเที่ยว และประธานคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ สภาผู้แทนราษฎร ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 ในรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย กระทั่งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2541 ได้มีการปรับคณะรัฐมนตรี ซึ่งนาวาโทเดชา ถูกปรับให้ไปดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ไอริส (ฟัน โคค)

ไอริส (; ; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพนี้ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เจ. พอล เกตตี ที่เมืองลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา

ภาพ "ไอริส" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1889 เป็นภาพที่ฟัน โคคเขียนขณะที่อยู่ในสถานบำบัดที่แซ็ง-ปอล-เดอ-โมซอล เมืองแซ็งต์-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ ในปีสุดท้ายของชีวิตก่อนที่จะเสียชึวิตในปี ค.ศ. 1890

ฟัน โคคเริ่มเขียนก่อนที่จะล้มป่วยก่อนเข้าสถานบำบัด งานชิ้นนี้เป็นงานที่ขาดความตึงเครียดอย่างงานชิ้นอื่นที่เขียนในบั้นปลายของชีวิต ฟัน โคคเรียกงานชิ้นนี้ว่าเป็น "สายล่อฟ้าของความเจ็บป่วย" (the lightning conductor for my illness) เพราะเชื่อว่าการเขียนงานไปเรื่อย ๆ อาจจะเป็นวิธีป้องกันความบ้าคลั่งได้

"ไอริส" เป็นภาพที่มีอิทธิพลมาจากภาพพิมพ์แกะไม้อุกิโยะของญี่ปุ่น เช่นเดียวกับงานอื่น ๆ และงานของศิลปินอื่น ๆ ในช่วงนั้น ความคล้ายคลึงจะเห็นได้จากการตัดเส้นด้วยสีเข้ม มุมที่แปลกออกไป และภาพที่แสดงมุมมองที่ใกล้ชิด และการใช้โทนสีที่ราบ แทนที่จะปรับระดับตามแสงที่ส่องลงมาบนกอไอริส

ฟัน โคคถือว่าภาพนี้เป็นภาพศึกษา ซึ่งอาจจะเป็นสาเหตุที่ภาพนี้ไม่มีภาพวาดลายเส้นเหมือนภาพอื่น เตโอน้องชายเห็นว่าเป็นภาพที่ดี และยื่นเรื่องเพื่อนำเข้าแสดงในนิทรรศการของสมาคมศิลปินอิสระในเดือนกันยายน ค.ศ. 1889 พร้อมกับภาพราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน เตโอเขียนถึงฟัน โคคเกี่ยวกับนิทรรศการว่าเป็น "ภาพที่สะดุดตามาแต่ไกล ภาพไอริสเป็นภาพศึกษาที่เต็มไปด้วยบรรยากาศและชีวิต"

เจ้าของภาพคนแรกคืออ็อกตาฟว์ มีร์โบ (Octave Mirbeau) นักวิพากษ์ศิลป์และนักอนาธิปไตย หนึ่งในบรรดาผู้ชื่นชมผลงานของฟัน โคคคนแรก มีร์โบซึ้อภาพในราคา 300 ฟรังก์

เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1987 "ไอริส" ก็กลายเป็นงานจิตรกรรมที่มีราคาสูงสุดเท่าที่เคยขายกันมา และดำรงตำแหน่งนั้นอยู่สองปีครึ่ง ราคาที่ขายเป็นจำนวน 53.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ขายให้แก่แอลัน บอนด์ แต่บอนด์ไม่มีเงินพอ ต่อมาภาพนี้จึงขายอีกครั้งให้แก่พิพิธภัณฑ์เจ. พอล เกตตีในปี ค.ศ. 1990 ในปี ค.ศ. 2008 "ไอริส" เป็นภาพเขียนที่มีมูลค่าเป็นลำดับเจ็ดเท่าที่ขายกันมาเมื่อปรับตามค่าเงินเฟ้อแล้ว และถ้าไม่ปรับก็จะเป็นลำดับที่ 18
โรงเรียนแม่จันวิทยาคม

โรงเรียนแม่จันวิทยาคม อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย จัดตั้งขึ้น ในปีการศึกษา 2502 โดยการอนุมัติของกระทรวงศึกษาธิการ ตามหนังสือของกระทรวงศึกษาธิการที่ 450/2502 ลงวันที่ 19 มีนาคม 2502 ได้จัดสอนหลักสูตรมัธยมศึกษาวิสามัญศึกษาตอนปลาย ในปีแรกได้เปิดสอนชั้นมัธยมปีที่ 4(ม.4:เทียบเท่าชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ของหลักสูตรปัจจุบัน)จำนวน 1 ห้องเรียน โดยรับนักเรียนสหศึกษาจำนวน 40 คน

เมื่อเริ่มเปิดทำการสอน ได้ใช้สถานที่บริเวณโรงอาหารของโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์แม่จัน ซึ่งตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลแม่จัน จังหวัดเชียงราย ได้ใช้สถานที่ดังกล่าวเปิดทำการสอนตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม 2502 ถึงวันที่ 18 พฤษภาคม 2503 จึงได้ย้ายมาสร้างอาคารเรียนชั่วคราวที่บริเวณโรงเรียนบ้านแม่จัน (เชียงแสนประชานุสาสน์) และได้เปิดทำการสอนอยู่ที่นี่ 2 ปีการศึกษา จากนั้นจึงย้ายมาทำการสอน ณ ที่ทำการปัจจุบัน ตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม2505 เป็นต้นมา ในปีการศึกษา 2520 ได้รับอนุมัติให้เปิดสอนหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 2 ห้องเรียน คือ แผนการเรียนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ และแผนการเรียนศิลป์-คณิต

โรงเรียนแม่จันวิทยาคม ตั้งอยู่เลขที่ 65 หมู่ที่ 3 ตำบลป่าซาง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย โดยในระยะแรกมีพื้นที่ ประมาณ 20 ไร่ ซึ่งเป็นพื้นที่สาธารณประโยชน์ของตำบลป่าซาง ต่อมาได้รับความอนุเคราะห์จากชุมชนในการบริจาคที่ดิน สมาคมผู้ปกครอง-ครู และกรรมการของโรงเรียนร่วมบริจาคเงิน รวมทั้งการใช้งบประมาณปรับปรุง บริเวณโรงเรียน จัดซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่ของโรงเรียน ปัจจุบันโรงเรียนมีพื้นที่ทั้งหมด 75 ไร่ 120 ตารางวา