seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
องค์กรกะฉิ่นอิสระ

องค์กรกะฉิ่นอิสระ (Kachin Independence Organization) จัดตั้งขึ้นเมื่อ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เพื่อปฏิเสธอำนาจของรัฐบาลพม่าที่เข้ามาแทรกแซงกิจการภายในรัฐกะฉิ่น ผู้ก่อตั้งชุดแรกได้แก่ ซอตู และซอดินซึ่งเคยเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยย่างกุ้ง ส่วนที่เป็นกองกำลังติดอาวุธขององค์กรนี้คือกองทัพกะฉิ่นอิสระ

เขตอิทธิพลขององค์กรนี้อยู่บริเวณชายแดนจีน-พม่า กองกำลังของกะฉิ่นเข้มแข็งใน พ.ศ. 2505 จนสามารถควบคุมรัฐกะฉิ่นได้เกือบหมดเมื่อ พ.ศ. 2507 ความผันแปรในองค์กรเริ่มขึ้นเมื่อซอดินถูกฆ่าตายในการสู้รบกับพรรคคอมมิวนิสต์พม่าเมื่อ พ.ศ. 2514 ซอเส็งและซอตูถูกทหารกะฉิ่นรุ่นใหม่ที่ไม่พอใจนโยบายของเขาฆ่าตาย ผู้นำองค์กรรุ่นต่อมาคือปราง เส็ง และซอมาย

องค์กรกะฉิ่นอิสระให้การสนับสนุนพรรคคอมมิวนิสต์พม่าและรับความช่วยเหลือจากจีนในช่วง พ.ศ. 2520 – 2522 รัฐบาลพม่าพยายามเปิดการเจรจากับองค์กรตั้งแต่ พ.ศ. 2536 และมีการลงนามในข้อตกลงหยุดยิงเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
พรรคมอญใหม่

พรรคมอญใหม่ () เป็นกลุ่มการเมืองที่แยกตัวออกมาจากพรรคสหแนวร่วมมอญนำโดยนายสเว จิน เนื่องจากไม่พอใจที่ทางพรรคยอมวางอาวุธเมื่อ พ.ศ. 2501 พรรคมอญใหม่เคลื่อนไหวต่อต้านรัฐบาลพม่าในเขตรัฐมอญมายาวนาน ฝ่ายรัฐบาลพม่าพยายามจัดให้มีการเจรจาเพื่อยุติการสู้รบ การเจรจามีขึ้น 4 ครั้ง ตั้งแต่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2536 จนถึงการเจรจาครั้งสุดท้ายเมื่อ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2538 จึงสามารถตกลงกันได้และได้ลงนามในข้อตกลงหยุดยิงกับรัฐบาลพม่าเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2538 รวมเวลาต่อสู้ทางหารถึง 38 ปี
ภาษาราชสถาน

ภาษาราชสถาน เป็นภาษาหลักของภาษากลุ่มอินโด-อารยัน มีผู้พูดราว 80 ล้านคน (มี 36 ล้านคนตามข้อมูล พ.ศ. 2544) ในรัฐราชสถานและรัฐอื่นๆของอินเดีย มีสำเนียงหลัก 8 สำเนียงคือ พาคริ เสขวาตี ธุนธารี ฮารัวตี มาร์วารี เมวารี และวาคริ สำเนียงเหล่านี้ส่วนใหญ่ใช้พูดในราชสถาน แต่ก็มีพบใน คุชราต หรยณะ และรัฐปัญจาบ ภาษามัลวีที่อยู่ในกลุ่มราชสถาน มีผู้พูดในเขตมัลวาทางตะวันตกของรัฐมัธยประเทศ และจังหวัดปัญจาบและจังหวัดสินธ์ในปากีสถาน

ภาษาที่เป็นบรรพบุรุษของภาษาราชสถานและภาษาคุชราตคือภาษาคุชราตโบราณ หรือภาษามรุ-คุรชาร์หรือภาษามรุวนี หรือภาษาคุชชาร์ ภขา เป็นภาษาที่ใช้พูดโดยชาวคุรชาร์ในรัฐคุชราตและราชสถาน เอกสารในยุคนี้แสดงลักษณะของภาษาคุชราต การปรับมาตรฐานของภาษาเกิดขึ้นเมื่อ 757 ปีก่อนพุทธศักราช นอกจากจะใช้คำว่าภาษาคุชราตโบราณแล้ว ยังมีผู้ใช้ว่าภาษาราชสถานตะวันตกโบราณ เนื่องจากในเวลานั้น ยังไม่มีการแบ่งแยกระหว่างภาษาราชสถานกับภาษาคุชราต ไวยากรณ์ของภาษาโบราณนี้ เขียนโดยนักบวชในศาสนาเชน
สำเนียงส่วนใหญ่ของภาษาคุชราต ใช้พูดในรัฐราชสถาน และมีบางส่วนใช้พูดในรัฐคุชราต ปัญจาบและหรยณะ นอกจากนั้น ภาษาราชสถานยังใช้พูดในพหวัลปุรและมุลตาน ในจังหวัดปัญจาบของปากีสถาน และบางส่วนในจังหวัดสินธ์
ในอดีต จัดให้ภาษาที่ใช้พูดในรัฐราชสถานเป็นสำเนียงของภาษาฮินดีตะวันตก George Abraham Grierson เป็นนักวิชาการคนแรกที่ใช้คำว่าภาษาราชสถานใน พ.ศ. 2451 ในปัจจุบัน ภาษาราชสถานถือเป็นภาษาเอกเทศ ที่มีหลายสำเนียงและมีการเรียนการสอนในมหาวิทยาลัย โดยมีการสอนภาษาราชสถานในฐานะภาษาต่างหากตั้งแต่ พ.ศ. 2516 รัฐบาลของรัฐราชสถาน กำหนดให้เป็นภาษาประจำรัฐ แต่ยังมีเส้นทางอีกยาวไกลในการยกระดับให้เป็นภาษาระดับชาติ มีพจนานุกรมและตำราไวยากรณ์สำหรับภาษาราชสถาน
ในอินเดีย ภาษาราชสถานเขียนด้วยอักษรเทวนาครี การใช้อักษรมุริยาใช้เฉพาะในทางธุรกิจเท่านั้น ในปากีสถาน ภาษาราชสถานถือเป็นภาษาของชนส่วนน้อย และใช้ระบบการเขียนของภาษาสินธีในการเขียนภาษาราชสถาน
พรรคสหแนวร่วมมอญ

พรรคสหแนวร่วมมอญ () เป็นกลุ่มการเมืองของชาวมอญที่รวมตัวกันเนื่องจากไม่พอใจรัฐบาลพม่าหลังได้รับเอกราช จึงหันไปร่วมมือกับชาวกะเหรี่ยงที่กำลังต่อสู้เพื่อแยกตัวออกจากพม่า ผู้ก่อตั้งกลุ่มคือนายสเว จิน กลุ่มนี้ก่อตั้งเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2490 ที่เมืองมะละแหม่ง และออกหนังสือพิมพ์ชื่อตะนาวศรี ทางรัฐบาลประกาศให้การเคลื่อนไหวของชาวมอญผิดกฎหมาย นายสเว จิน ถูกจับกุม

เมื่อนายสเว จิน พ้นโทษจากการถูกจับกุมเมื่อ พ.ศ. 2497 เขาได้กลับเข้าร่วมกับพรรคสหแนวร่วมมอญทำการสู้รบในป่า และพยายามหาความร่วมมือกับกลุ่มชาวมอญต่าง ๆ ต่อมาใน พ.ศ. 2500 พรรคสหแนวร่วมมอญ รวมตัวกับสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงและพรรคคอมมิวนิสต์พม่าเป็นคณะกรรมการร่วมแห่งไตรพรรค

รัฐบาลพม่าพยายามติดต่อกับฝ่ายมอญเพื่อหาทางประนีประนอม ในที่สุดได้บรรลุข้อตกลงโดยรัฐบาลยอมใหจัดตั้งรัฐมอญแลกกับการวางอาวุธ พรรคสหแนวร่วมมอญยอมวางอาวุธเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 กลุ่มที่ไม่เห็นด้วยกับการวางอาวุธ นำโดยนายสเว จิน แยกตัวออกไปตั้งพรรคมอญใหม่สู้กับรัฐบาลพม่าต่อไป
องค์การรัฐชาน

องค์การรัฐชาน () เป็นองค์การของชาวไทใหญ่โพ้นทะเล มีสำนักงานที่ประเทศแคนาดา ประธานคือเจ้าสิงหะหรือขุนปู้ องค์การนี้ทำหน้าที่ประสานงานกับสมาคมชาวไทโพ้นทะเลในสหรัฐอเมริกา และชาวไทใหญ่ที่ลี้ภัยอยู่ในตะวันตก แนวนโยบายหลักขององค์กรเพื่อสร้างความเป็นเอกภาพในหมู่ชาวไทใหญ่ ฟื้นฟูวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของรัฐชาน รวมทั้งเรียกร้องเอกราชจากพม่า มีกิจกรรมประสานกับองค์กรเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยอื่น ๆ ในพม่าด้วย
เมริคุริ

เมริคุริ () เป็นซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลำดับที่ 14 ของโบอา เป็นซิงเกิลที่ 3 ของโบอาที่เป็นภาษาเกาหลีโดยใช้ชื่อว่า "메리-크리" วางขายเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2547 เปิดตัวสัปดาห์แรกที่อันดับ 5 ของออริกอนชาร์ต และมียอดขายรวม 136,725 แผ่น โดยเพลง メリクリ ถูกบรรจุอยู่ในอัลบั้ม BEST OF SOUL และดิจิตอลอัลบั้ม Merry Christmas from BoA

เพลง メリクリ(เมริคุริ) เป็นซิงเกิลที่เป็นเพลงในแนวบัลลาร์ดซิงเกิลที่สองต่อจากซิงเกิล JEWEL SONG โดยเป็นเพลงประกอบโฆษณาโทรศัพท์มือถือของ au CDMA 1X WIN W21T ส่วนเพลงหน้าบีอย่าง MEGA STEP เป็นเพลงประกอบโฆษณารองเท้ายี่ห้อสเก็ตเชอรส์ และมีเพลงพิเศษอย่าง THE CHRISTMAS SONG รวมอยู่ด้วย

ล่าสุดในปี ค.ศ. 2008 วงร็อคชื่อดัง Weezer ได้นำเพลงเมริคุริไปคัฟเวอร์ใหม่ในอัลบั้มล่าสุด Weezer(Red Album)
อ็อบบลิเวียส

อ็อบบลิเวียส () คือสมาชิก 5 คนที่รวมตัวกันขึ้นเมื่อประมาณเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2548 ที่เล่นแนวเพลง อัลเทอร์เนทีฟเมทัล โดย อาท (ร้องนำ) อุ้ย (กีต้าร์) ร็อก (กีต้าร์) บอย (เบส) 
ซึ่งเคยเป็นเพื่อนสมัยเรียนไทยวิจิตรศิลปกันมาก่อน แต่ตอนนั้นต่างคนต่างมีวงของตัวเอง จังหวะนั้น อุ้ย ซึ่งเปิดห้องซ้อมดนตรี Home Music ต่างคนก็ต่างพาวงของตัวเองมาซ้อมที่ห้องซ้อมของอุ้ย และทุกครั้งที่เลิกซ้อม ก็มักจะลงมานั่งคุยกันเสมอ และก็ขึ้นไปซ้อมแจมกันอยู่บ่อยครั้ง จนมาวันหนึ่ง 
มานั่งคุยกันเล่นๆว่ารวมวงเล่นเพลง cover แต่ตอนนั้นขาดมือกลอง ร็อกได้ชวนเมย์ (มือกลอง) ซึ่งเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยรังสิต (คณะวิทยาลัยดนตรี) ด้วยกัน ซึ่งเมย์ก็ตอบตกลง แล้วหลังจากนั้นก็เริ่มซ้อมกันอย่างจริงจัง 
ทั้ง Cover และแต่งเพลงไปด้วยพร้อมๆกัน ซึ่งระหว่างนั้น พวกเขาก็ตระเวนเล่นตามงาน Underground ต่างๆไปด้วย 
ในเร็ววันนี้ อัลบั้มแรกของพวกเขาที่ใช้ชื่อว่า "More Sugar Extra Tatto" ภายใต้สังกัดมิวสิก บักส์ กำลังจะคลอดออกมาให้เราได้ฟังและได้มันส์ แต่กว่าจะมาเป็นความดุดันอันสวยงามของพวกเขาอย่างทุกวันนี้ คงต้องบอกว่า ที่มาที่ไปกว่าจะมาเป็น อ็อบบลิเวียส ก็ถือว่าโชกโชนและโลดโผนไม่น้อย นั่นหมายความว่า อัลบั้มชุดนี้จะต้องมีอะไรน่าสนใจที่เราเองก็คงไม่อาจมองข้ามได้
จนมาวันหนึ่ง มีทีมงานของทาง Music Bugs ได้มาเจอพวกเราที่งาน Underground งานหนึ่ง จึงได้ชักชวนให้ลองส่ง Demo เข้าไปที่ Music Bugs ซึ่งทาง Music Bugs ก็ให้โอกาสพวกเราได้เข้ามาทำงานกัน หลังจากที่อัลบั้มที่ 2 ออกมาได้ไม่นาน วงก็ประกาศแยกทางกัน โดยที่ เมย์ มือกลองได้ไปเป็นมือกลองให้กับวงลาบานูน และ อาร์ต ได้ย้ายไปตั้งวงใหม่ชื่อ Last Fight for Finish
วันฮาร์ต (เพลง)

"อัลบั้มในชื่อเดียวกันนี้ ดูบทความที่ วันฮาร์ต"

"วันฮาร์ต " () คือซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้ม "วันฮาร์ต" ของเซลีน ดิออน วางจำหน่ายวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2546 จำหน่ายนอกสหรัฐอเมริกา
"วันฮาร์ต" เป็นผลงานการประพันธ์และอำนวยการสร้าง John Shanks และ Kara DioGuardi.
มิวสิกวิดีโอเพลง "วันฮาร์ต" อำนวยการสร้างโดย Antti Jokinen ซึ่งแพร่ภาพครั้งแรก 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งรวมอยู่ในแผ่นซิงเกิลเอไซด์ของสหราชอาณาจักร ในซิงเกิล "วันฮาร์ต/ไอโดรฟออลไนต์" เบื้องหลังการสร้างสื่อวิดิทัศน์นี้อยู่ใน "อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส" ส่วนดีวีดีพิเศษ

DioGuardi และ Shanks ยังเป็นผู้ประพันธ์และอำนวยการซิงเกิลใหม่ปี พ.ศ. 2550 นี้ "เทกกิงแชนเซส"

ซิงเกิลซีดี 2 เพลง - (ยุโรป)

ซิงเกิลซีดี 4 เพลง - (ยุโรป)

ซิงเกิลซีดี 4 เพลง (สหราชอาณาจักร)

ซิงเกิลซีดี 4 เพลง (สหราชอาณาจักร)
วินัย สมพงษ์

พันเอกวินัย สมพงษ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย และเป็นนักการเมืองที่มีความซื่อสัตย์ จนได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า นายไม้บรรทัด และเป็นผู้ยกเลิกโครงการโฮบเวลล์ และริเริ่มโครงการรถไฟความเร็วสูงในประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2537

พันเอกวินัย สมพงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2486 จบการศึกษาจากโรงเรียนสูงเนิน อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า (จ.ป.ร.) รุ่นที่ 14 จบการศึกษารัฐศาสตร์มหาบัณฑิต ด้านการเมือง จากมหาวิทยาลัยแคนซัส สหรัฐอเมริกา โรงเรียนเสนาธิการทหารบกไทย รุ่นที่ 54 และโรงเรียนเสนาธิการทหารบกประเทศสหรัฐอเมริกา

พันเอกวินัย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ของกรุงเทพมหานคร มาโดยตลอดโดยสังกัดพรรคพลังธรรม ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2535 ทั้ง 2 ครั้ง และเป็น รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (ฝ่ายบริหารและการคลัง) ในสมัย พล.ต.จำลอง ศรีเมือง เป็น ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร

พันเอกวินัย เคยดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในยุครัฐบาล ชวน หลีกภัย สมัยแรก มีผลงานที่โดดเด่นคือ การยกเลิกโครงการโฮปเวลล์ และการริเริ่มโครงการรถไฟความเร็วสูงในประเทศไทย

ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ในนามผู้สมัครอิสระไม่สังกัดพรรคการเมือง ได้เบอร์ 2 แม้ไม่ชนะการเลือกตั้ง แต่ก็ได้รับคะแนนเสียงเป็นลำดับที่ 4 ซึ่งมากที่สุดในกลุ่มผู้สมัครอิสระทั้งหมด

จากนั้นในปี พ.ศ. 2544 ได้เป็น ส.ส.สังกัด พรรคชาติพัฒนา ต่อมาเมื่อพรรคชาติพัฒนาได้ยุบรวมกับ พรรคไทยรักไทย ได้เป็น ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2548

พ.อ.วินัย สมพงษ์ มีภาพลักษณ์ที่เป็นนักการเมืองที่ สมถะ ซื่อสัตย์สุจริต จนได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า "นายไม้บรรทัด" ในระหว่างที่เกิด วิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2549 พ.อ.วินัย ได้แสดงความเห็นวิพากษ์วิจารณ์การดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี ของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคไทยรักไทยพร้อมกับได้ขึ้นปราศรัยบนเวที พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย

พ.อ.วินัย สมพงษ์ ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิก พรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ลงสมัครรับการเลือกตั้งในระบบสัดส่วน กลุ่ม 5 (ประกอบด้วยจังหวัด นครราชสีมา ปทุมธานี นครนายก ปราจีนบุรี ฉะเชิงเทรา สระแก้ว ระยอง จันทบุรี ชลบุรี และตราด) และได้รับการเลือกตั้ง

ภายหลังการเลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และมีการจัดตั้งรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช พรรคประชาธิปัตย์ที่เป็นฝ่ายค้านพรรคเดียวได้ประกาศจัดตั้ง รัฐบาลเงา หรือ ครม.เงา ขึ้น ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และ พันเอกวินัย สมพงษ์ ได้รับเลือกจากที่ประชุมพรรค ให้ทำหน้าที่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมเงา

ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีกสมัย

ใน พ.ศ. 2561 พันเอกวินัยได้ย้ายเข้ามาร่วมงานกับ พรรคพลังธรรมใหม่

ด้านการทำงานด้านสังคมและการเมือง
ริเอะ ทานากะ

ริเอะ ทานากะ () เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เริ่มเข้าสู่วงการเมื่อปี พ.ศ. 2542 และมีผลงานเรื่องแรกคือ บทของ ซานาดะ มิตสึกิ ในเรื่อง Dual! Parallel Trouble Adventure ส่วนผลงานเด่นที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอคือ บทของ ชี กับ เฟรย่า จากเรื่องดิจิทัล เลดี้ และ ลักซ์ ไคลน์ จากเรื่องกันดั้มซี้ด นอกจากนี้ยังมีผลงานอัลบั้มเพลงของตนเองด้วย
ภาษาพีต

ภาษาพีต (Piet) คือภาษาโปรแกรมเชิงความลับที่ออกแบบโดยเดวิด มอร์แกน-มาร์ (David Morgan-Mar) โดยใช้ภาพบิตแมปซึ่งดูคล้ายศิลปะนามธรรมเป็นสื่อกลางสำหรับการเขียนโปรแกรม ภาษาพีต‌ได้รับการตั้งชื่อตามศิลปินชาวดัตช์ชื่อ พีต มอนดรีออน (Piet Mondrian) ผู้ซึ่งสร้างผลงานศิลปะนามธรรมด้วยเส้นและบล็อกสี่เหลี่ยม

โปรแกรมที่เขียนด้วยภาษาพีตจะใช้ภาพบิตแมปที่อยู่ในรูปแบบ GIF ขนาดกว้างยาวใดๆ ก็ได้เป็นสื่อกลาง (เทียบเท่ากับซอร์สโค้ด) พิกเซลแต่ละช่องใช้แทนคำสั่งหนึ่งคำสั่งและมีชื่อเรียกว่า "โคเดล (โค้ด+พิกเซล)" สีที่สามารถใส่ได้ในแต่ละโคเดลของภาพบิตแมปมีได้เพียง 20 สีต่อไปนี้ สำหรับสีอื่นๆ ที่ปรากฏนอกเหนือจากนี้จะมีความหมายเป็นสีขาว

ความหมายของคำสั่งสามารถแปลได้จากความต่างของค่าสี (hue) และความสว่าง (lightness) ระหว่างโคเดลก่อนหน้ากับโคเดลปัจจุบันในขณะทำงาน โดยการวนรอบ (cycle) เพื่อพิจารณาความต่างของค่าสีจะเรียงลำดับจาก แดง→เหลือง→เขียว→ฟ้า→น้ำเงิน→ม่วง→แดง และความสว่างเรียงตาม อ่อน→กลาง→เข้ม→อ่อน ส่วนสีขาวและสีดำไม่อยู่ในการวนรอบใดๆ ซึ่งคำสั่งทุกอย่างจะแปลผลด้วยอินเทอร์พรีเตอร์และเก็บทุกสิ่งที่คำนวณได้ไว้ในสแต็ก (stack) หากคำสั่งใดไม่สามารถกระทำได้ คำสั่งนั้นจะถูกข้ามไป เช่น คำสั่ง pop ออกจากสแต็กว่างเปล่า เป็นต้น

การทำงานจะเริ่มจากโคเดลที่มุมซ้ายบนสุดของภาพและเดินต่อไปบนโคเดลที่อยู่ติดกัน ทิศทางของการเดินถูกกำหนดด้วย "พอยเตอร์ทิศทาง (DP)" โดยมีทิศทางไปทางขวาเป็นค่าเริ่มต้น ซึ่งพอยเตอร์ทิศทางนี้สามารถเปลี่ยนให้เป็นค่าบน ล่าง ซ้าย ขวา ได้ตามต้องการ และยังมีตัวแปรหนึ่งเรียกว่า "ตัวเลือกโคเดล (CC)" ใช้สำหรับพิจารณาเปลี่ยนการเดินไปทางซ้ายหรือทางขวาเมื่อโคเดลถัดไปนั้นเดินต่อไปไม่ได้หรือไม่มี กล่าวคือ เป็นโคเดลสีดำหรืออยู่ที่สุดขอบภาพ ซึ่งโคเดลสีดำเปรียบเสมือน "กำแพง" ที่ไม่สามารถเดินผ่านไปได้ ส่วนโคเดลสีขาวจะไม่ทำงานใดๆ (เดินผ่านไป) โปรแกรมจะสิ้นสุดการทำงานเมื่อไม่มีทางอื่นให้เดินต่อไป ทั้งพอยเตอร์ทิศทางและตัวเลือกโคเดลอาจมีการเปลี่ยนแปลงบ่อยในโปรแกรมหนึ่งๆ และทุกโคเดลในภาพไม่จำเป็นต้องเดินผ่านทั้งหมด
เลแซงดีสปองซาบล์

เลแซงดีสปองซาบล์ () คืออัลบั้มรวมรวมเพลงฝรั่งเศสยุคแรกๆของเซลีน ดิออน ซึ่งวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ในฝรั่งเศส

อัลบั้มนี้จัดจำหน่ายโดย SMM โดยไม่มีการโปรโมทใดๆทั้งสิ้น ซึ่งเพลงที่รวบรวมไว้ก็เป็นเพลงเช่นเดียวกับอัลบั้มรวมเพลงก่อนหน้า ซึ่ง ซีดีนี้ ได้ออกขายในรูปแบบ ดิจิแพ็ก

อัลบั้มนี้ขายได้ประมาณ 100,000 แผ่นทั่วโลก
ดิเออร์ลีซิงเกิล

ดิเออร์ลีซิงเกิล () คืออัลบั้มรวบรวมเพลงฝรั่งเศสยุคแรก ๆ ของเซลีน ดิออน วางจำหน่ายเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2542 ในเนเธอร์แลนด์

หนังสือแนวกับซีดีได้บรรจุเนื้อร้องของเพลงไว้ ซึ่งเป็นการร่วมรวมเพลงยุค 1980 - 1989 อย่าง "Ce n'était qu'un rêve," "L'amour viendra," และ "Ne partez pas sans moi" (บรรเลงเพลง) อัลบั้มนี้จำหน่ายโดย BR Music โดยไม่มีการส่งเสริมใดๆ

ยอดขายประมาณ 100,000 แผ่นทั่วโลก
ซีลซูฟฟีเซแดมเม

"สำหรับเพลงในชื่อเรียกเดียวกันนี้ ดูบทความที่ ซีลซูฟฟีเซแดมเม (เพลง)"

ซีลซูฟฟีเซแดมเม () คืออัลบั้มโดยเซลีน ดิออน ภาษาฝรั่งเศส วางแผงเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2541ซึ่งเป็นอัลบั้มภาษาฝรั่งเศสที่ 19 และอัลบั้มที่ 24 ในทั้งหมด ในสหรัฐอเมริกาใช้ชื่ออัลบั้มว่า "S'il suffisait d'aimer / If Only Love Could Be Enough"

โครงการของเซลีน ดิออน และชอง-ชาก โกลด์แมน ผู้ทำงานร่วมกันในอัลบั้มที่ประสพความสำเร็จอย่าง "เดอ" () ได้กลับมาร่วมงานกันอีกครั้งในอัลบั้มนี้ อัลบั้มประกอบไปด้วยซิงเกิลเพลงป๊อปเรียบง่ายอย่าง "ซอราซูรี" และ "Je chanterai"

"ซีลซูฟีเซเดเม" ได้รับรางวัลจูโน่ในสาขาอัลบั้มฝรั่งเศสยอดขายดีเด่น

เซลีน ดิออน แสดงเพลง "Terre" สดระหว่าง Gala de l'ADISQ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2541 เธอประเชาสัมพันธ์อัลบั้มนี้ระหว่าง "คอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ" ซึ่งแสดงที่ สนามกีฬาแห่งฝรั่งเศส ในปารีส บันทึกเสียงและวางจำหน่ายในอัลบั้ม "โอเกอร์ดูสตาด" () ประกอบด้วย 5 เพลงจากอัลบั้ม " ซีลซูฟฟีเซแดมเม" ()

บางเพลงในอัลบั้ม "ซีลซูฟฟีเซแดมเม" ได้บรรจุในอัลบั้ม "องเนอชองช์ปา" อัลบั้มรวมเพลงฮิตภาษาฝรั่งเศสของเธอในปี พ.ศ. 2548 นอกจากนี้วิดีโอเบื้องหลังการทำงานของอัลบั้ม "ซีลซูฟฟีเซแดมเม" ได้บรรจุในส่วนพิเศษของ ดีวิดีโอเกอร์ดูสตาด

อัลบั้มนี้วางจำหน่ายอีกครั้งเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2547 แบบซีดี 2 แผ่นคู่กับอัลบั้ม "เดอ" และวางจำหน่ายอีกเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 แบบซีดี 3 แผ่น พร้อมกับ "เดอ" และ "อวีนฟีเยอเอกัตเรอตี" และในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 อัลบั้ม "ซีลซูฟฟีเซแดมเม" วางจำหน่ายอีกครั้งในสวิตเซอร์แลนด์แบบดิจิแพ็ก
รายชื่อสาขาการศึกษาระดับปริญญาเอก (สหรัฐอเมริกา)

รายชื่อสาขาการศึกษาระดับปริญญาเอก (List of fields of doctoral studies) นี้จัดทำขึ้นโดย "ศูนย์วิจัยความเห็นแห่งชาติ" ( หรือ NORC) ที่ตั้งอยู่ที่มหาวิทยาลัยชิคาโก สหรัฐอเมริกาจากการสำรวจปริญญาเอกที่มีผู้จบการศึกษารายปี โดยจัดทำให้กับมูลนิธิวิทยาศาสตร์แห่งชาติ และหน่วยงานของรัฐบาลกลางอีกหลายหน่วยงานในสหรัฐฯ

ทั้งหมดนี้คือสายวิชาการศึกษาระดับปริญญาเอกที่เน้นการวิจัยที่มุ่งสู่ปริญญาดุษฎีบัณฑิตปรัชญา ( หรือ Ph.D.) และการศึกษาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต ( Ed.D 1หรือ D.Ed) ที่เปิดสอนในสหรัฐฯ ซึ่งในปีการศึกษา 2547-2548 พบว่าร้อยละ 90.3 ของปริญญาเอกที่เน้นการวิจัยจำนวน 43,354 ปริญญาในสหรัฐฯ ปริญญาเป็น Ph.D. และร้อยละ 7.0 เป็น Ed.D. การศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาวิชาชีพ () เช่น แพทยศาสตร์ ( - M.D.) และปริญญาเอกด้านกฎหมาย ( - J.D.) ไม่นับรวมในรายชื่อนี้
อาบดูลาย ดียาญ-ฟาย

อาบดูลาย ดียาญ-ฟาย (; เกิดวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1978 ที่กรุงดาการ์ ประเทศเซเนกัล) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวเซเนกัล ตำแหน่งกองหลัง

ดียาญ-ฟาย เป็นที่จดจำจากการเล่นฟุตบอลที่ประเทศอังกฤษ เคยเล่นในระดับพรีเมียร์ลีกให้กับโบลตัน วอนเดอเรอส์, นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด, สโตก ซิตี และ ฮัลล์ ซิตี รวมถึงเคยเล่นในอีเอฟแอลแชมเปียนชิปให้กับเวสต์แฮม ยูไนเต็ดและฮัลล์ ซิตี

โดยเขาเคยเป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของสโตก ซิตี ในฤดูกาล 2008–2009 และช่วยให้สโมสรได้ตำแหน่งรองแชมป์เอฟเอคัพ ในฤดูกาล 2010–2011 นอกจากนี้เขายังเคยได้ตำแหน่งรองแชมป์อีเอฟแอลแชมเปียนชิปกับฮัลล์ ซิตี ในฤดูกาล 2012–2013 และช่วยให้สโมสรเลื่อนชั้นกลับขึ้นมาในพรีเมียร์ลีก
เอาท์ไซเดอร์

เอาท์ไซเดอร์ () เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติไทย-ออสเตรเลีย ในช่วงทศวรรษ 1990s มีผลงานเพลงเป็นที่รู้จักจากเพลง 'ทิ้ง'

ปลายปี พ.ศ. 2534 แทน ปัณฑุรอัมพร หนุ่มไทยจากประเทศออสเตรเลีย พร้อมด้วยเพื่อนชาวออสเตรเลียนอีก 3 คน คือ จอห์นนี่ สจ๊วร์ท (กีตาร์ลีด), กอร์ดอน เบลค (เบส และ โปรดิวเซอร์) และ คาร์ล มานูเอลล์ (กลอง) รวมกันเป็น "เอาท์ไซเดอร์" โดยออกอัลบั้มเดียวกันกับชื่อวงในสังกัด อาร์.เอส.โปรโมชั่น ของไทย งานเพลงชุด เอาท์ไซเดอร์ ไม่ประสบความสำเร็จทางด้านการตลาดมากนัก แต่ก็เป็นที่รู้จักในหมู่นักฟังเพลงกลุ่มหนึ่ง เพลง 'ทิ้ง' กับ 'รู้สึกดี ๆ' ของพวกเขา เป็นสองเพลงฮิตซึ่งยังคงได้ยินได้ฟังกันอยู่เสมอ โดยเฉพาะเพลง ทิ้ง มีการนำไปร้องต่อในสตูดิโออัลบั้มของ พัชริดา วัฒนา, อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง และอีกมากมาย

หลังจากชุดแรก สมาชิกทั้งสี่บินกลับไปออสเตรเลีย และเงียบหายไปเกือบ 3 ปี ก่อนจะบินกลับมาอีกครั้งในปี พ.ศ. 2537 และออกงานอัลบั้มชุดที่สอง ใช่ กับค่ายเอ็มสแควร์ โดยการนำเสนอตัวงานคราวนี้เน้นไปที่การทำงานร่วมกัน ระหว่าง แทน กับ จอห์นนี่ จัสติน (โปรดิวเซอร์) โดยแทนรับหน้าที่แต่งทั้งคำร้องและทำนอง

ปัจจุบัน แทน ประกอบธุรกิจส่วนตัวอยู่ใน เมลเบิร์น ออสเตรเลีย
ลากีมา

ลากีมา () ชื่อพายุที่พัดเข้าเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ช่วงปลายเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 ถึง ตุลาคม พ.ศ. 2550 ผ่านทางประเทศฟิลิปปินส์ เวียดนาม ลาว และไทย ตามลำดับและสร้างคววมเสียหายแก่ประชาชนจำนวนหนึ่ง

มีผู้เสียชีวิต 9 คนและสูญหาย 1 คน และบาดเจ็บจำนวนมาก

ลากีมา เข้าสู่ เวียดนาม ด้วยความเร็ว 117 กม.ต่อชั่วโมง มีผู้เสียชีวิต 3 คนและรับบาดเจ็บอย่างน้อย 58 คน ในจังหวัดฮา ทินห์ และ กว่าง บินห์

เคลื่อนตัวเข้าใกล้ประเทศไทยแนวจังหวัดหนองคายและนครพนมประมาณเวลา 10.00 น. 4 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ภาษาเมเกรเลีย

ภาษาเมเกรเลีย ( หรือ Mingrelian ภาษาเมเกรเลีย: მარგალური ნინა, margaluri nina, ภาษาจอร์เจีย: მეგრული ენა, megruli ena, ) เป็นภาษาที่ใช้พูดทางตะวันตกเฉียงเหนือของจอร์เจีย ภาษานี้เคยเรียกว่าภาษาไอเวอเรียน (ภาษาจอร์เจีย iveriuli ena) ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 25

ภาษาเมเกรเลียอยู่ในภาษากลุ่มคอเคซัสใต้ ใกล้เคียงกับภาษาลาซ ซึ่งเริ่มแตกต่างกันเมื่อราว 500 ปีที่ผ่านมา หลังจากชุมชนของชาวเมเกรเลียทางเหนือและชาวลาซทางใต้ ถูกแยกออกจากกันเนื่องจากการรุกรานของตุรกี ใกล้เคียงกับภาษาจอร์เจียน้อยและห่างไกลจากภาษาสวาน ภาษาเมเกรเลียไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาในกลุ่มเดียวกันเลย แม้จะมีการกล่าวว่าผู้พูดภาษานี้ยังจำคำศัพท์ภาษาลาซได้บ้าง นักภาษาศาสตร์บางคนจัดให้ภาษาเมเกรเลียและภาษาลาซเป็นสำเนียงของภาษาซานซึ่งเป็นภาษาก่อนที่จะแยกออกจากกัน ในทางปฏิบัติ ไม่มีใครพูดภาษาซานแล้ว ผู้พูดภาษาเมเกรเลียยังมีอยู่ราว 100,000 - 400,000 คน

หนังสือภาษาเมเกรเลียเก่าสุดตีพิมพ์ในพุทธศตวรรษที่ 24 หนังสือพิมพ์ภาษาเมเกรเลียเริ่มตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2473 – 2481 ปัจจุบันมีการพยายามฟื้นฟูการใช้ภาษานี้ เช่นมีการสร้างพจนานุกรมเมเกรเลีย-จอร์เจีย และเมเกรเลีย-เยอรมัน
ภาษาไอนุ

ภาษาไอนุ หรือ ไอนู (ไอนุ: アイヌ イタク "ไอนู อีตัก"; "ไอนูโงะ") เป็นภาษาของชาวไอนุ ชนกลุ่มน้อยในเกาะฮกไกโด ครั้งหนึ่งเคยใช้พูดในหมู่เกาะคูริล ทางภาคเหนือของเกาะฮนชูและภาคใต้ของเกาะซาฮาลิน คำหลายคำของภาษาไอนุก็ได้กลายเป็นคำในภาษาญี่ปุ่นเลยด้วย เช่นชื่อเมืองซัปโปโระบนเกาะฮกไกโด และคำว่ารักโกะ ที่แปลว่าแมวน้ำ

ภาษาไอนุเรียงประโยคแบบประธาน - กรรม - กริยา ใช้ปรบท ประธานและกรรมระบุด้วยปรบทคำนามสามารถจับกลุ่มกันเพื่อขยายกันเอง คำหลักอยู่ข้างท้าย ลักษณะทางไวยากรณ์ทั่วไปใกล้เคียงกับภาษาญี่ปุ่นและภาษาเกาหลี

ภาษาไอนุถือเป็นภาษาใกล้ตายหรือใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤต ในปี ค.ศ. 1960 ชาวไอนุในญี่ปุ่นกว่า 15,000 คน ใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่เพียงภาษาเดียว ปี ค.ศ. 1980 ในเมืองนิบูตานิยังเหลือผู้ใช้ภาษาไอนุกว่าร้อยคนแต่มีเพียง 15 คนเท่านั้นที่ใช้พูดกันในชีวิตประจำวัน และในปี พ.ศ. 2550 มีผู้พูดเหลืออยู่เพียง 10 คน ซึ่งผู้พูดมีอายุมากกว่า 80 ปี และผู้ใช้ที่พูดเป็นภาษารองหรือพอพูดได้บ้างก็มีอายุกว่า 60 ปี
ทีโค บรา

ทีโค บรา (, []) เป็นนักดาราศาสตร์ผู้หนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการแสดงว่าดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของระบบสุริยะ เป็นอาจารย์ของโยฮันเนส เคปเลอร์ ผู้ซึ่งสร้าง กฎของเคปเลอร์ และได้จดบันทึกข้อมูลสำคัญๆ ทางดาราศาสตร์เอาไว้มากมายเช่น ซุปเปอร์โนวา ตำแหน่งดาวเคราะห์เป็นต้น ซึ่งข้อมูลส่วนหนึ่งนั้นเองที่เป็นรากฐานสำคัญให้ โยฮันเนส เคปเลอร์ สร้าง กฎของเคปเลอร์ต่อไป

ทีโค บราเดิมชื่อ ทีเออ อ็อตเตอเซิน บรา (Tyge Ottesen Brahe, [) เกิดที่ปราสาท นุทสตรอป ประเทศเดนมาร์ก บิดาชื่อ โอเต บรา มารดา ชื่อ เบอาเต บิลเล มีพี่ชายฝาแฝดอีกคนหนึ่งซึ่งเสียชีวิตลงขณะอายุยังน้อย มีพี่สาวหนึ่งคนชื่อ คีร์สตีเนอ บรา และน้องสาวอีกหนึ่งคนชื่อ โซฟี บรา ราชตระกูล บรา เป็นราชตระกูลสำคัญราชตระกูลหนึ่งในราชวงศ์เดนมาร์ก ตอนเด็กๆทีโค บรา ได้อาศัยอยู่กับลุงและป้าของเขาและศึกษาเล่าเรียนภาษาลาติน
ในปี พ.ศ. 2102 เขาได้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกนทางด้านกฎหมายและได้ศึกษาความรู้ด้านอื่นๆอีกด้วย ณ จุดนี้เองเขาก็เริ่มสนใจทางด้านดาราศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเกิดเหตุการณ์สุริยุปราคาในวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2103 ซึ่งทำให้เขาประทับใจในปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์มาก
เขาเริ่มสนใจในเทหวัตถุต่างๆ อาทิ จักรราศี และพบว่าการเก็บข้อมูลทางดาราศาสตร์ในสมัยนั้นยังไม่ละเอียดพอ ทีโค บรา ได้สนใจการเก็บข้อมูลทางดาราศาสตร์ อาทิ การหาใช้เทคนิคความเหลื่อมล้ำในการหาระยะห่างระหว่างดาว การใช้กล้องโทรทรรศน์แบบหักเหแสงของ กาลิเลโอ เป็นต้น และเก็บข้อมูลดาราศาสตร์อย่างมากมายที่ปราสาท นุทสตรอป โดยมีโยฮันเนส เคปเลอร์เป็นลูกมือนั้นเอง
ในปี พ.ศ. 2115 ทีโค บรา ได้แต่งงานกับ คีร์สเติน เยอร์เอินสแดตเตอร์ (Kirsten Jørgensdatter) มีลูกด้วยกันแปดคน และย้ายไปอยู่ที่โคเปนเฮเกน และเสียชีวิตลงที่นั่นในวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2144 เนื่องจากพิษของสารเคมีซึ่งเขาทดลอง ศพของเขาได้ถูกฝังไว้ที่ เมืองปราก สาธารณรัฐเชค
ปีเตอร์ ชาน

ปีเตอร์ ชาน () ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฮ่องกง-ไทย มีผลงานเด่นคือ "เถียน มี มี่ 3650 วันรักเธอคนเดียว" (Tian Mi Mi, Almost a Love Story) ในปี 1996 ได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพยนตร์ที่สามารถจับใจชาวจีนทั้งในฮ่องกง ไต้หวันและแผ่นดินใหญ่ และได้รางวัลตุ๊กตาทองในเทศกาลภาพยนตร์ฮ่องกง (Hongkong Directors Guild) ครั้งที่ 16 ถึง 9 รางวัล โดยเขาเองได้รางวัลผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม และเคยร่วมงานกับภาพยนตร์ไทยเรื่อง จัน ดารา ด้วย

ปีเตอร์ ชาน เกิดที่ฮ่องกง เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 มีบิดามารดาเป็นชาวไทยชื่อ "ชาน ทงหมั่น" และ "อารี ทงหมั่น" บิดาของ ปีเตอร์ ชาน เป็นอดีตหัวหน้าแผนกโฆษณาของบริษัทหนังยักษ์ใหญ่ของ ชอว์ บราเธอร์ส และเคยสร้างหนังไทยเรื่อง “รสสวาท” เมื่อ 30 ปีก่อน นำโดย ไพโรจน์ ใจสิงห์ กับ ปริม ประภาพร ปัจจุบันคุณพ่อและคุณแม่ของ ปีเตอร์ ชาน อาศัยอยู่ที่กรุงเทพฯ

เมื่อ ปีเตอร์ ชาน อายุ 12 ขวบเขาติดตามครอบครัวมาอยู่ที่ประเทศไทย อายุ 18 ปีก็ไปเรียนวิชาภาพยนตร์ที่สหรัฐอเมริกา แล้วเข้าสู่วงการภาพยนตร์ในฮ่องกง
ภาษาโอกินาวะ

ภาษาโอกินาวะ () เป็นภาษากลุ่มรีวกีว ที่พูดในทางใต้ของเกาะโอกินาวะ และเกาะข้างเคียงเช่น เกาะเกรามะ คูมิจิมะ โทนากิ อากูนิ และเกาะเล็ก ๆ ทางตะวันออกของเกาะโอกินาวะ

ภาษานี้แบ่งเป็นสองสำเนียง คือ สำเนียงกลาง Central (ซูริ-นาฮะ) และสำเนียงใต้ สำเนียงซูริเป็นสำเนียงมาตรฐานในสมัยอาณาจักรรีวกีว สมัยกษัตริย์โซ ซิน (พ.ศ. 2020 – 2069) ซึ่งเป็นภาษาราชการใช้โดยหมู่ราชวงศ์ และใช้เขียนบทกวี สำเนียงทางเหนือของเกาะโอกินาวะ จัดเป็นภาษาใหม่ เรียก ภาษาคูนิกามิ

ภาษาโอกินาวะยังคงมีไวยากรณ์แบบโบราณ เช่นการแบ่งแยกระหว่างรูปท้ายประโยค (終止形) และรูปเชื่อมต่อคำนาม (連体形) การเป็นรูปแสดงวามเป็นเจ้าของของ が ga (ไม่พบในสำเนียงซูริ, การทำงานเป็นประธานของ ぬ nu (ภาษาญี่ปุ่น: の no) เช่นเดียวกับการใช้ ga และ nu ในรูปประธาน
ภาษาสุ่ย

ภาษาสุ่ย(Sui) หรือภาษาสวี หรือภาษาอ้ายสุ่ย (ภาษาจีน: 水語) พูดโดยชาวสุ่ยในมณฑลกุ้ยโจว ประเทศจีน มีผู้พูดทั้งหมด 406,902 คน พบในจีน 200,000 คน (พ.ศ. 2542) ในมณฑลกวางสี และทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลยูนนาน โดยมีถึง 100,000 คนที่พูดได้เพียงภาษาเดียว พบในเวียดนาม 120 คน (พ.ศ. 2545) ทางภาคเหนือ จัดอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได กลุ่มภาษาคำ-ไต สาขาเบ-ไต สาขาย่อยไต-แสก ภาษานี้มีระบบพยัญชนะซับซ้อน สำเนียงซานดองมีเสียงพยัญชนะถึง 70 เสียง มีอักษรเป็นของตนเองเรียก ชุยชู มีการใช้มากในเขตปกครองตนเอง ใช้ภาษาจีนกลางเป็นภาษาที่สอง การเขียนใช้ภาษาจีน