seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
Tj (ทวิอักษร)

Tj เป็นทวิอักษรที่พบในหลายภาษา เช่น ภาษานอร์เวย์ ภาษาสวีเดน รวมทั้งภาษาที่มีระบบการเขียนที่มีรากฐานมาจการะบบการเขียนของภาษาดัตช์

ในภาษานอร์เวย์ อักษร tj จะใช้แทนเสียง /tʃ/ เช่น ในคำว่า tjære แต่ในภาษาสวีเดน คำที่คล้ายคลึงกัน (tjära) กลับกลายเป็นเสียงเสียดแทรก เพดานแข็ง ปุ่มเหงือก ไม่ก้อง (/ɕ/) แทน

ในภาษาอินโดนีเซีย ได้เคยใช้อักษร tj แทนเสียง /tʃ/ แต่ตั้งแต่มีการปฏิรูปการสะกดในปีพ.ศ. 2515 ก็ได้ใช้อักษร c แทน tj เดิมมาโดยตลอด เช่น คำว่า cinta แต่เดิมสะกดว่า tjinta เป็นต้น
Ch (ทวิอักษร)

Ch เป็นทวิอักษรที่พบได้ในหลาย ๆ ภาษา ในบางภาษาจะจัดใช้ ch เป็นอักษรเดี่ยว โดยในพจนานุกรมก็จะไม่ได้รวมอยู่ในหมวดเดียวกับอักษร c แต่จะแยกออกไปต่างหาก อักษร ch ใช้แทนเสียงที่แตกต่างกันไปในแต่ละภาษา

ชาวโรมันใช้อักษร ch ในการถอดอักษร χ ของกรีกเมื่อเขียนคำยืมจากภาษากรีก ซึ่งในภาษากรีกโบราณ อักษรดังกล่าวใช้แทนเสียงกัก เพดานอ่อน ไม่ก้อง ธนิต (/kʰ/)

ใน อักษร ch ก็ใช้แทนเสียงนี้เช่นเดียวกัน

ในภาษาเบรตัน ฝรั่งเศส และโปรตุเกส รวมทั้งคำยืมจากภาษาฝรั่งเศสในหลาย ๆ ภาษา อักษร ch จะใช้แทนเสียงเสียดแทรก หลังปุ่มเหงือก ไม่ก้อง (/ʃ/)

ในภาษาเบรตันยังมีอักษรที่คล้ายกัน คือ c'h ซึ่งใช้แทนเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ไม่ก้อง (/x/)

ในภาษาอิตาลี อักษร ch ใช้แสดงเสียงกัก เพดานอ่อน ไม่ก้อง (/k/) เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะ e และ i ในภาษาอังกฤษ อักษร ch ก็ใช้แทนเสียงดังกล่าวเช่นกัน โดยเฉพาะคำยืมจากภาษากรีกที่ในภาษากรีกเขียนด้วยอักษรไค ในภาษาอินเทอร์ลิงกวา อักษร ch ใช้แทนเสียงเดียวกันในทุกกรณี ส่วนในภาษาเยอรมันจะใช้แทนเสียงนี้ก็ต่อเมื่ออยู่นำหน้าอักษร s และในคำยืมภาษาต่างประเทศเมื่ออยู่ในตำแหน่งหน้าสุดและออกเสียงตามสำเนียงท้องถิ่นของทางใต้

ในภาษาเยอรมัน อักษร ch ใช้แสดงรูปย่อยหน่วยเสียง 2 รูป คือเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ไม่ก้อง (/x/) เมื่ออยู่ตามหลังสระหลัง (เหมือนในคำว่า Ach) และเสียงเสียดแทรก เพดานแข็ง ไม่ก้อง (/ç/) เมื่ออยู่ในตำแหน่งอื่น ๆ (เหมือนในคำว่า Ich)

ในภาษาซูลูและภาษาโคซา อักษร ch ใช้แทนเสียงเดาะ ฟัน เพดานอ่อน ธนิต ไม่ก้อง (/kǀʰ/)

ในภาษาปาเลา อักษร ch ใช้แทนเสียงกัก เส้นเสียง (/ʔ/) เหมือนเสียง อ ในภาษาไทย

ในหลาย ๆ ภาษาที่ไม่ใช้อักษรโรมันในระบบการเขียน ได้ใช้อักษร ch ในการถอดอักษรเป็นอักษรโรมัน ซึ่งใช้แทนหน่วยเสียงที่แตกต่างกัน

ตามระบบการถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียงของราชบัณฑิตยสถาน ได้กำหนดให้ถอดอักษร จ ฉ ช และ ฌ ที่อยู่ในตำแหน่งพยัญชนะต้นเป็นอักษร ch แม้ว่าอักษรแต่ละตัวจะใช้แทนเสียงที่ต่างกัน คืออักษร จ ใช้แทนเสียงกักเสียดแทรก ปุ่มเหงือก-เพดานแข็ง ไม่ก้อง สิถิล (/t͡ɕ/) ส่วนอักษร ฉ ช และ ฌ ใช้แทนเสียงกักเสียดแทรก ปุ่มเหงือก-เพดานแข็ง ไม่ก้อง ธนิต (/t͡ɕʰ/) ก็ตาม อักษรทั้ง 4 ตัวเมื่ออยู่ในตำแหน่งพยัญชนะสะกดให้ถอดเป็น t เหมือนกันหมดตามเสียงอ่านจริง

ตามระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000ของสาธารณรัฐเกาหลี ได้ใช้อักษร ch แทนอักษร ㅊ ซึ่งอักษรดังกล่าวใช้แทนเสียงกักเสียดแทรก ปุ่มเหงือก-เพดานแข็ง ไม่ก้อง ธนิต (/t͡ɕʰ/) ส่วนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี ซึ่งใช้ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์นั้น อักษร ch ใช้แทนอักษร ㅈ ส่วนอักษร ㅊ จะใช้อักษร ch' ในการถอด

ตามระบบพินอินของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้ใช้อักษร ch แทนเสียงกักเสียดแทรก ปลายลิ้นม้วน ไม่ก้อง ธนิต (/ʈ͡ʂʰ/) ซึ่งตรงกับอักษร ㄔ ในระบบจู้อิน เช่น 茶 (/ʈ͡ʂʰɑ˧˥/) ถอดเป็น chá

ち チ ในภาษาญี่ปุ่น อยู่ในวรรค ท- นิยมถอดรูปเป็น chi รวมทั้งพยางค์ผสมก็จะใช้ ch- ซึ่งออกเสียงอย่าง ช หรือ จ (เหมือนภาษาไทย)

ในหลาย ๆ ภาษาที่รับอักษรอาหรับไปใช้เขียนภาษาของตน ได้สร้างอักษรเพิ่มขึ้นเพื่อให้เพียงพอกับเสียงในภาษา โดยหลาย ๆ ภาษา เช่น ภาษาเปอร์เซีย ภาษาอูรดู ฯลฯ ได้เพิ่มอักษร ﭺ ซึ่งเป็นอักษรที่ไม่มีในภาษาอาหรับแต่เดิม อักษรดังกล่าวนิยมถอดเป็นอักษรโรมันด้วยอักษร ch

ในภาษามลายู แม้ว่าจะใช้อักษร ﭺ ก็ตาม แต่เมื่อถอดเป็นอักษรโรมันแล้วกลับใช้อักษร c
ดาเมียตตา

ดาเมียตตา () หรือ ดุมยาฏ () เป็นเมืองท่าและเมืองหลักของเขตผู้ว่าการดาเมียตตาในประเทศอียิปต์ ดาเมียตตาตั้งอยู่ที่จุดที่แม่น้ำไนล์ไหลออกสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนราว 200 กิโลเมตรทางตอนเหนือของกรุงไคโร

ในสมัยอียิปต์โบราณดาเมียตตามีชื่อว่า “ทามิยัด” (Tamiat) และลดความสำคัญลงในสมัยการปกครองของกรีกหลังจากการสร้างเมืองอเล็กซานเดรีย

อับบาซียะฮ์ใช้อเล็กซานเดรีย, ดาเมียตตา, อาเดน และ ซิราฟเป็นเมืองท่าสำหรับการเดินทางไปอินเดียและจีน

ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 13 ดาเมียตตากลายมามีความสำคัญระหว่างสงครามครูเสดในปี ค.ศ. 1169 กองเรือจากราชอาณาจักรเยรูซาเลมพร้อมด้วยกองหนุนจากจักรวรรดิไบแซนไทน์พยายามโจมตีแต่พ่ายแพ้ต่อเศาะลาฮุดดีน

ระหว่างการเตรียมตัวทำสงครามครูเสดครั้งที่ 5 ในปี ค.ศ. 1217 ก็เป็นที่ตกลงกันว่าควรจะยึดเมืองดาเมียตตา การควบคุมดาเมียตตาได้หมายถึงการควบคุมแม่น้ำไนล์และจากที่นั่นนักรบครูเสดก็มีความเชื่อว่าจะสามารถพิชิตอียิปต์ได้ และจากอียิปต์ก็สามารถดำเนินการรบต่อไปยังปาเลสไตน์และยึดเยรูซาเลมคืน เมื่อดาเมียตตาถูกล้อมและยึดโดยนักรบครูเสดฟริเซียในปี ค.ศ. 1219 นักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิก็เดินทางมาเจรจาต่อรองสงบศึกกับประมุขของมุสลิม ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1218 กองหนุนจากอังกฤษก็มาถึง ในปี ค.ศ. 1221 นักรบครูเสดพยายามเดินทัพไปยังไคโรแต่ไม่สำเร็จเพราะแพ้ธรรมชาติและกองกำลังป้องกันของมุสลิม

ต่อมาดาเมียตตาก็เป็นเป้าของสงครามครูเสดครั้งที่ 7 ที่นำโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส กองเรือของพระองค์มาถึงในปี ค.ศ. 1249 และสามารถยึดเมืองได้อย่างรวดเร็จ แต่พระองค์ไม่ทรงยอมยกให้กษัตริย์แต่ในนามของเยรูซาเลมที่ได้สัญญากันไว้ตั้งแต่สงครามครูเสดครั้งที่ 5 แต่พระเจ้าหลุยส์เองต่อมาก็ทรงถูกจับและพ่ายแพ้และทรงถูกบังคับให้ยกเลิกการยึดดาเมียตตา

ความสำคัญของดาเมียตตาต่อนักรบครูเสดทำให้สุลต่านมามลุคไบบาร์ทำลายเมืองและสร้างใหม่สองสามกิโลเมตรจากแม่น้ำให้มีป้อมปราการที่แข็งแรงขึ้นกว่าเดิม
โรงแรมโฮชิ

โรงแรมโฮชิ () คือ ในอะวะสุ จังหวัดอิชิคะวะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งในปี พ.ศ. 1261 เป็นโรงแรมที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงดำเนินกิจการมาจนปัจจุบัน และกลายเป็นบริษัทที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังดำเนินกิจการอย่างเป็นอิสระนับแต่การถูกกลืนกิจการของคอนโก กุมิ ใน พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา โรงแรมโฮชิถูกบริหารโดยตระกูลเดียวนับตั้งแต่เริ่มกิจการมาตลอดสี่สิบหกชั่วอายุคน
โลกใหม่

"ระวังสับสนกับ โลกยุคใหม่"

โลกใหม่ () เป็นคำที่ใช้สำหรับดินแดนที่นอกไปจากทวีปแอฟริกา ทวีปยุโรป และ ทวีปเอเชีย ที่ก็คือทวีปอเมริกา และอาจจะรวมไปถึงออสตราเลเชียด้วย เป็นคำที่เริ่มใช้กันในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เมื่อทวีปอเมริกายังใหม่ต่อชาวยุโรปผู้ที่เดิมเชื่อว่าโลกประกอบด้วยทวีปเพียงสามทวีปที่เรียกรวมกันว่าโลกเก่า คำว่า “โลกใหม่” ไม่ควรจะสับสนกับคำว่า “โลกยุคใหม่” (Modern era) คำหลังหมายถึงช่วงเวลาในประวัติศาสตร์มิใช่แผ่นดิน

ในปี ค.ศ. 1493 คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสเดินทางกลับสเปนหลังจากการเดินทางไปสำรวจอเมริกาเป็นครั้งแรก และเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายนของปีนั้นปีเตอร์ มาร์เตอร์ ดังกิเอรา (Peter Martyr d'Anghiera) กล่าวถึงโคลัมบัสในจดหมายว่าเป็นผู้พบ “โลกใหม่” (novi orbis) ในจดหมายอีกฉบับหนึ่งมาร์เตอร์ก็ยังใช้คำว่า “โลกใหม่” (orbo novo) ในปี ค.ศ. 1516 มาร์เตอร์ก็พิมพ์งานชื่อ “เกี่ยวกับโลกใหม่” (De orbe novo)

ในปี ค.ศ. 1524 คำนี้ก็นำไปใช้โดยจิโอวานนิ ดา แวร์รัซซาโน (Giovanni da Verrazzano) ในบันทึกการเดินทางในปีนั้นเลียบฝั่งทะเลที่ต่อมาคือสหรัฐอเมริกาและแคนาดา.

ในปัจจุบันการใช้คำว่า “โลกใหม่” ในบริบทของประวัติศาสตร์จะใช้เมื่อกล่าวถึงการเดินทางของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส, การพิชิตยูคาทานโดยสเปน และเหตุการณ์อื่นๆ ที่เกิดขึ้นในสมัยเดียวกัน นอกจากนั้นแล้วคำว่า “โลกใหม่” บางครั้งก็ยังใช้ในบริบทของชีววิทยาเมื่อกล่าวถึงโลกเก่า (Palearctic, Afrotropic) และ สปีชีส์ของโลกใหม่ (Nearctic, Neotropic)

ขณะที่คำว่า “โลกใหม่” มักจะหมายถึงทวีปอเมริกา ออสเตรเลียก็อาจจะได้รับการบรรยายว่า “ใหม่” ในบางบริบท ในบริบทของชีววิทยาออสเตรเลียไม่เก่าและไม่ใหม่เพราะพืชพันธุ์ที่พบในออสเตรเลียแตกต่างเป็นอย่างมากจากที่พบในทวีปแอฟริกา ทวีปยุโรป ทวีปเอเชีย และ ทวีปอเมริกา
เหล่าซูเปอร์ฮีโร่แห่งอนาคต

เหล่าซูปเปอร์ฮีโร่แห่งอนาคต () เป็นภาพยนตร์การ์ตูนชุดทางทีวี ผลิตโดย Warner Bros. Animation เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2549 ทางช่องการ์ตูนเน็ทเวิร์ค โดยใช้พื้นฐานตัวละครมากจาก "ดีซี คอมมิค" เรื่องราวเน้นไปที่ซูปปอร์แมน (ตอนวัยรุ่น) ที่ได้เดินทางไปยังศตวรรษที่ 31 และได้เข้าร่วมการผจญภัยไปกับกลุ่มฮีโร่วัยรุ่นในยุคนั้นที่ชื่อว่า "ลีเจี้ยน ออฟ ซูปเปอร์ฮีโร่" ในประเทศไทย มีการฉายทางช่องการ์ตูนเน็ทเวิร์ค
หลัว จิง

หลัว จิง () (29 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 – 5 มิถุนายน พ.ศ. 2552) เป็นผู้ประกาศข่าวทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (CCTV) และต่อมาได้เป็นโฆษกรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาเป็นที่รู้จักทั่วจีนในฐานะที่เป็นผู้ประกาศข่าวซินเหวินเหลียนโป ซึ่งจะออกอากาศเวลา 19.00 น. (ตามเวลาในประเทศจีน)

หลัว จิง ทำงานด้านข่าวและการรายงานข่าวมา 25 ปี เขาได้ทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวซินเหวินเหลียนโปเป็นครั้งสุดท้าย ในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2551 หลัว จิง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ขณะอายุได้ 48 ปี ด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง ทางสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีได้นำเสนอรายการพิเศษเพื่อไว้อาลัยให้แก่เขาเป็นกรณีพิเศษ ผู้ประกาศบางรายถึงกับร้องไห้กลางรายการ
อาร์ตร็อก

อาร์ตร็อก () เป็นดนตรีร็อกประเภทหนึ่ง เกิดขึ้นในทศวรรษที่ 60 ได้รับอิทธิพลมาจากดนตรีแนว ดนตรีอาวองการ์ด และ ดนตรีเอ็กซ์เปอรีเม็นทัล
อารยธรรมอีทรัสคัน

อารยธรรมอีทรัสคัน () เป็นคำใหม่ที่ใช้เรียกอารยธรรมและวิธีการใช้ชีวิตของชนในอิตาลีโบราณและคอร์ซิกาที่ชาวโรมันเรียกว่า “อีทรัสคิ” (Etrusci) หรือ “ทัสคิ” (Tusci) ภาษากรีกแอตติคสำหรับชนกลุ่มนี้คือ “Τυρρήνιοι” (Tyrrhēnioi) ที่แผลงมาเป็นภาษาลาติน “Tyrrhēni” (อีทรัสคัน), “Tyrrhēnia” (อีทรูเรีย (Etruria)) และ “Mare Tyrrhēnum” (ทะเลไทเรเนียน (Tyrrhenian Sea)) ชาวอีทรัสคันเองเรียกตนเองว่า “Rasenna” (ราเซนา) ที่แผลงมาเป็น “Rasna” หรือ “Raśna” (ราซนา)

ชาวอีทรัสคันมีภาษาและวัฒนธรรมที่เป็นของตนเองแต่ไม่ทราบที่มาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ก่อนการก่อตั้งกรุงโรมมาจนกระทั่งกลืนไปกับชาวโรมันโบราณในสาธารณรัฐโรมัน ในจุดที่รุ่งเรืองสูงสุดระหว่าสมัยการก่อตั้งกรุงโรมและราชอาณาจักรโรมันอีทรัสคันประกอบด้วยสามรัฐในสมาพันธรัฐ: ในอีทรูเรีย, ในบริเวณลุ่มแม่น้ำโป (Po Valley) กับทางตะวันออกของเทือกเขาแอลป์ และในบริเวณละติอุมและคัมปาเนีย กรุงโรมเองก็อยู่ในดินแดนที่เป็นของอีทรัสคัน และมีหลักฐานว่าในสมัยแรกของโรมเป็นสมัยที่ครอบคลุมโดยอีทรัสคันจนกระทั่งเวอิอิ (Veii) โจมตีกรุงโรมในปี 396 ก่อนคริสต์ศักราช

อารยธรรมที่กล่าวว่าเป็นอารยธรรมอีทรัสคันอย่างแน่นอนวิวัฒนาการขึ้นในอิตาลีหลังจากราวปี 800 ก่อนคริสต์ศักราชในบริเวณที่เป็นอารยธรรมวิลลาโนวัน (Villanovan culture) ของยุคเหล็กก่อนหน้านั้น อารยธรรมอีทรัสคันมาเสื่อมโทรมลงราวศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์ศักราชเมื่อมาได้รับอิทธิพลจากนักการค้าชาวกรีกและเพื่อนบ้านของกรีซกรีซใหญ่ (Magna Graecia), อารยธรรมกรีกทางตอนใต้ของอิตาลี หลังจากปี 500 ก่อนคริสต์ศักราชอำนาจทางการเมืองของอีทรัสคันก็สิ้นสุดลง
เอนรีเกราชนาวิก

เจ้าฟ้าชายเองริกึ ราชนาวิก () (4 มีนาคม ค.ศ. 1394 - 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1460) เป็น “อินฟันเต” (เจ้าชาย) แห่งราชวงศ์อาวิซ (House of Aviz) ผู้มีบทบาทสำคัญในจักรวรรดิโปรตุเกสยุคแรก โดยเฉพาะในการเดินทางทำสำรวจไปทั่วโลก

เจ้าฟ้าชายเองริกึเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามในพระเจ้าโจเอาที่ 1 แห่งโปรตุเกสผู้ก่อตั้งราชวงศ์อาวิซและฟิลิปปาแห่งแลงแคสเตอร์ธิดาของจอห์นแห่งกอนท์ ดยุกที่ 1 แห่งแลงแคสเตอร์ แห่งอังกฤษ เจ้าฟ้าชายเองริกึทรงยุให้พระราชบิดาพิชิตเซวตา (ค.ศ. 1415) ซึ่งเป็นเมืองท่าในแอฟริกาเหนือของมุสลิมตรงข้ามกับช่องแคบยิบรอลตาร์จากคาบสมุทรไอบีเรียซึ่งเป็นผลทำให้ทรงมีความเข้าใจถึงผลประโยชน์ที่จะได้จากการใช้เส้นทางการค้าที่ยุติลงในทะเลทรายซาฮาราและทรงมีความสนพระทัยอย่างมุ่งมั่นกับทวีปแอฟริกาโดยทั่วไป และทรงมีความตื่นพระทัยเป็นอันมากกับตำนานคริสเตียนเกี่ยวกับเพรสเตอร์ จอห์นและการขยายตัวทางการค้าของโปรตุเกส

เชื่อกันว่าเจ้าฟ้าชายเองริกึทรงรวบรวมกลุ่มนักเดินเรือและนักเขียนแผนที่ที่คฤหาสน์ของพระองค์ที่แหลมซาเกรส พระองค์ทรงจ้างนักเขียนแผนที่เพื่อช่วยในการเขียนแผนที่ของฝั่งทะเลของมอริเตเนียหลังจากการสำรวจที่ทรงส่งไป แต่ก็มิได้เป็นศูนย์กลางของวิทยาการการเดินเรือหรือสถานที่สำหรับดูดาวอย่างที่เข้าใจกันในสมัยใหม่ หรือเป็นศูนย์การเดินเรือที่มีโครงสร้างที่มีระบบ พระองค์ทรงได้รับการบรรยายว่าทรงเป็นผู้มีความสมถะ พระสุรเสียงเบาและเป็นผู้เคร่งขรึม ทรงเป็นผู้มีคุณธรรมดีหลายประการและไม่เคยทรงปล่อยให้คนยากจนที่มาเข้าเฝ้ากลับไปมือเปล่า
รายชื่อรางวัลที่บียอนเซ่ โนวส์ได้รับ

รายชื่อรางวัลที่บียอนเซ่ โนวส์ได้รับมีดังนี้

บียอนเซ่เข้าชิง 44 รายการ ชนะ 9 รายการ

!

19 nominations and wins.

ชนะ 7 รายการจากการเข้าชิง 14 รายการ

The Grammis Awards are the Swedish equivalent of the Grammy Awards. Beyoncé has been nominated once.

The Ivor Novello Awards are awards for songwriting, presented annually in London by the British Academy of Songwriters, Composers and Authors (BASCA). Beyoncé has won one award.
The Latin Grammy Awards are awarded annually in the United States since 2000 for outstanding contributions to Spanish language music. Beyoncé has received one nomination.
The MOBO Awards (an acronym for Music of Black Origin) were established in 1996 by Kanya King. They are held annually in the United Kingdom to recognize artists of any race or nationality performing music of black origin. Beyoncé has won six awards from 15 nominations.

The MTV Video Music Awards were established in 1984 by MTV to celebrate the top music videos of the year. Beyoncé has won 16 awards from 53 nominations. At the 2014 ceremony, she received the Michael Jackson Video Vanguard Award.

The Urban Music Awards is an annual awards show that recognizes the achievements of hip-hop, R&B and soul artists. Beyoncé has been nominated once.
วงศกร ปรมัตถากร

วงศกร ปรมัตถากร (นิว) เป็นนักแสดงชาวไทย เริ่มอาชีพการแสดงจากงานถ่ายแบบ เดินแบบ จึงทำให้นิวได้เล่นละครเรื่องแรก "สายน้ำสามชีวิต" (2549) จากนั้นนิวก็ได้มีโอกาสก้าวขึ้นมาเป็นพระเอกเต็มตัวครั้งแรกในละครเรื่อง "กาษา นาคา" (2550) แสดงคู่กับนางเอก วรนุช วงษ์สวรรค์ ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นิวจบการศึกษาระดับอนุบาลจากโรงเรียนอนุบาลกำแพงเพชร จบการศึกษาระดับมัธยมตอนต้นจากโรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคม (ม.1-2) จบการศึกษาระดับมัธยมตอนปลายจากโรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย (ม.3-6) จบการศึกษาปริญญาตรี คณะวิทยาศาสตร์ สาขาจุลชีววิทยา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภูมิลำเนาเดิมจังหวัดนครราชสีมา

นิว ก้าวเข้าสู่เส้นทางสายบันเทิงเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป ด้วยรูปร่างและหน้าตาอินเทรนด์ที่ทำให้ต้องตาต้องใจแมวมอง ซึ่งทำให้นิว มีงานถ่ายแบบ เดินแบบอย่างสม่ำเสมอ จากการถ่ายแบบนี่เอง ที่ทำให้ นพพล โกมารชุน แห่งค่าย เป่า จิน จง ได้ชักชวนให้มาเล่นละครเรื่องแรก "สายน้ำสามชีวิต" (2549) ซึ่งละครเรื่องนี้ทำให้ นิว ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์มาปรับใช้กับการแสดง จากนั้น นิวก็ได้มีโอกาสก้าวขึ้นมาเป็นพระเอกเต็มตัวครั้งแรกในละครเรื่อง "กาษา นาคา" (2550) แสดงคู่กับนางเอกสาวสวย วรนุช วงษ์สวรรค์ สังกัดเดียวกันความลับของพระเอก นิว วงศกร
ไม ชิรานุอิ

ไม ชิรานุอิ (; ) เป็นตัวละครจากเกม "ตำนานหมาป่ากระหายเลือด (Fatal Fury)" และ "เดอะ คิง ออฟ ไฟท์เตอร์" ไม ชิรานุอิ มีพัด และกระดิ่ง บรรจุดินปืนอยู่ตรงปลายผ้าเป็นอาวุธประจำกาย เธอเป็นนินจาจากสำนักชิรานุอิและมีแฟนหนุ่มชื่อ "แอนดี้ โบการ์ด" ซึ่งเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน นอกจากนี้ ไม ยังเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงของเกมต่อสู้ ที่มีเกมเมอร์แนวไฟท์ติ้งรู้จักกันมากที่สุดด้วยเช่นกัน

ไม ชิรานุอิ เป็นหลานสาวของ ฮันโซ ชิรานุอิ ผู้ซึ่งเป็นอาจารย์สอนวิชานินจาประจำตระกูลชิรานุอิ ต่อมาเธอได้เริ่มคบหากับ แอนดี้ โบการ์ด ซึ่งเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน
แม้ว่า ไม ชิรานุอิ กับ แอนดี้ โบการ์ด ต่างเข้าร่วมการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สแทบทุกครั้ง แต่เขาและเธอกลับอยู่คนละทีมกัน โดยไมมักอยู่ร่วมทีมเดียวกันกับ ยูริ ซากาซากิ และ คิง ส่วนแอนดี้ โบการ์ด มักเข้าร่วมทีมเดียวกันกับ เทอร์รี่ โบการ์ด และ โจ ฮิกาชิ ทั้งคู่จึงไม่ค่อยสมหวังแทบทุกครั้งในการอยู่ร่วมทีมเดียวกัน ยกเว้นภาค EX2 แต่ถึงอย่างไรก็ตามไมก็มักต่อสู้เพื่อพิสูจน์ชี้ให้เห็นถึงความผิดพลาดด้านการต่อสู้ของแอนดี้อยู่เสมอ เพื่อสอนให้แอนดี้รู้จักทบทวนวิชาการต่อสู้ของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง
อ็อปปิดูง

อ็อปปิดูง () หมายถึงที่ตั้งถิ่นฐานหลักในบริเวณเขตบริหารของโรมันโบราณ เป็นคำที่แผลงมาจากภาษาละตินก่อนหน้านั้น "ob-pedum" หมายถึง "สถานที่ที่มีสิ่งล้อมรอบ" ที่อาจจะมาจากตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม "*pedóm-" ที่แปลว่า "ที่ที่มีผู้อยู่" หรือ "รอยเท้า"
สกุลหวาย (กล้วยไม้)

สกุลหวาย ("Dendrobium"; /เดน-โด-เบียม/) เป็นสกุลหนึ่งของพืชวงศ์กล้วยไม้ ตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1779 โดย Peter Olof Swartz ชาวสวีเดน มาจากรากศัพท์ภาษากรีก คือ "dendron" (ต้นไม้) และ "bios" (ชีวิต) หมายถึงสิ่งมีชีวิตที่อาศัยบนต้นไม้อื่น ทั่วโลกพบกล้วยไม้ที่อยู่ในสกุลนี้ถึง 900 ชนิด ในไทยพบ 184 ชนิด
พระเทพเมธาภรณ์ (ประสงค์ วราสโย)

พระเทพเมธาภรณ์ (ประสงค์ วราสโย ป.ธ. 8) เจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี-สุพรรณบุรี-นครปฐม (ธรรมยุต) อดีตเจ้าคณะอำเภอ จังหวัดกาญจนบุรี (ธรรมยุต)และเจ้าอาวาสวัดสิริกาญจนาราม (เขาพุรางบน) ตำบลท่ามะขาม อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี รูปปัจจุบัน

พระเทพเมธาภรณ์ มีนามเดิมว่า ประสงค์ บุญทศ เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2487 ณ บ้านหนองบก ตำบลหนองหิน อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี (ในอดีต) บรรพชาเมื่อ วันที่ 17 มิถุนาย 2500 อายุ 14 ปีที่วัดหนองไคร้ ตำบลหนองหิน อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลฯ (ในอดีต) พระครูปลัดบุญสิงห์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูสังฆรักษ์เพ็ง เป็นอาจารย์ อุปสมบทเมื่อ วันที่ 19 มิถุนายน 2509 อายุ 22 ปี ที่วัดเครือวัลย์วรวิหาร ตำบลวัดอรุณ อำเภอบางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี (ในอดีต) พระราชธรรมโสภณ (เผื่อน สุมโน) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูพัทธญานประสาธน์ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระมหาสุบิน เขมิโย (ป.ธ. 9) เป็นพระอนุสาวนาจารย์
ภูเขาแปดพันเมตร

ยอดเขาแปดพันเมตร () คือยอดเขาสิบสี่ยอด ที่มีความสูงเกินกว่า 8000 เมตรจากระดับน้ำทะเล ยอดเขาทั้งสิบสี่ยอดอยู่ในเทือกเขาหิมาลัยและเทือกเขาการาโกรัมในทวีปเอเชีย

ความพยายามครั้งแรกที่ได้รับการบันทึกในการปีนยอดเขาแปดพันเมตรกระทำโดยคณะนักสำรวจที่นำโดยอัลเบิร์ต เอฟ. มัมเมอรี และเจ. นอร์แมน คอลลีในการพยายามพิชิตยอดยอดเขานังกาปาร์บัตในปากีสถานในปี ค.ศ. 1895 แต่ไม่สำเร็จ เมื่อมัมเมอรีย์และชาวกุรข่าสองคนเสียชีวิตเมื่อหิมะถล่ม

หลักฐานแรกของผู้พิชิตยอดเขาแปดพันเมตรเป็นของมอรีซ แอร์ซอก (Maurice Herzog) และหลุยส์ ลาเชอนาล (Louis Lachenal) ผู้ปีนขึ้นไปถึงยอดเขาอันนะปุรณะเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1950

บุคคลแรกที่พิชิตยอดเขาแปดพันเมตรทั้งสิบสี่ยอดคือไรน์โฮลด์ เมสเนอร์ ผู้ทำสำเร็จเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1986 ปีต่อมาในปี ค.ศ. 1987 เยชี คูคุชคา (Jerzy Kukuczka) กลายเป็นคนที่สอง ในปี ค.ศ. 2009 มีผู้พิชิตทั้งสิบสี่ยอดทั้งหมดด้วยกัน 16 คน การพิชิตยอดเขาเหล่านี้เป็นการเสี่ยงอันตรายสูงที่มีผู้เสียชีวิตไปสี่คนในการพยายาม ผู้ที่ปีนยอดเขาเหล่านี้บ่อยที่สุดคือ คัวนีโต โอยาร์ซาบัล (Juanito Oiarzabal) ที่ปีนด้วยกันทั้งสิ้น 23 ครั้งระหว่าง ค.ศ. 1985 ถึง ค.ศ. 2009
วัดมะม่วงทอง

วัดมะม่วงทอง ตั้งอยู่ใน ตั้งอยู่เลขที่ 20 บ้านบ่อโพธิ์ หมู่ที่ 7 ตำบลปากพูน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 87 ตารางวา โฉนดที่ดิน เลขที่ 84555

ทิศเหนือจดที่ดินโรงเรียนวัดมะม่วงทอง
ทิศใต้และทิศตะวันออกจดที่ดินของเอกชน
ทิศตะวันตกจดถนนสายบ่อโพธิ์ - ปากพูน

มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา โฉนดที่ดิน เลขที่ 55120 อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว ศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว นอกจากนี้ มีฌาปนสถาน โรงครัวและกุฏิเจ้าอาวาส ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537

วัดมะม่วงทอง ไม่ปรากฏปีที่สร้าง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2470 พระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ) เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราช ได้มาบูรณะปฏิสงขรณ์และจัดส่งพระมาจำพรรษาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 25 เมตร ยาว 50 เมตร การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่สืบค้นนามได้ คือ
หลังจากที่พระใบฎีกาพา ได้อาพาธจนขอลาสิกขาออกไป ก็ว่างเว้นเจ้าอาวาสนาน 2 ปี ต่อมาคุณครูวุฒิ ถาวรพราหมณ์ ครูใหญ่โรงเรียนวัดโบสถ์ ตำบลปากพูน จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้ปรึกษาคณะกรรมการวัดมะม่วงทอง เพื่อกราบเรียนพระธรรมรัตนดิลก (อาคม อุตฺตโร) เจ้าอาวาสวัดบุปผาราม กรุงเทพมหานคร และพระธรรมดิลก (สมภพ ภูริปญฺโญ) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชผาติการามวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ขอนิมนต์พระจักรี ขนฺติพโล มาจำพรรษาเพื่อดูแลเสนาสนะในตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาส ในปี พ.ศ. 2535 ในการดำเนินการนี้เหตุเพราะว่าคณะกรรมการเห็นว่าพระเดชพระคุณท่านทั้งสองเป็นพระอุปัชฌาย์และญาติของพระจักรี ขนฺติพโล และทั้งสามท่านก็เป็นลูกหลานของพระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ) ผู้ซึ่งเป็นองค์ปฐมบูรณปฏิสังขรณ์วัดมะม่วงทองให้เจริญสืบมา
ยอดเขานังกาปาร์บัต

ยอดเขานังกาปาร์บัต (; ) เป็นยอดเขาสูงสุดในโลกอันดับที่ 9 นังกาปาร์บัตแปลว่า “ยอดเขาเปลือย” “Parbat” มาจากภาษาสันสกฤตว่า “บรรพต” หรือ “ปรฺวต” (पर्वत) ที่แปลว่าภูเขาหรือหิน และคำว่า “Nanga” ที่มาจากภาษาสันสกฤตว่า “นคฺน” (नग्न) ที่แปลว่าเปลือยหรือว่าง แต่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “ภูเขานักฆ่า” (Killer Mountain) เพราะเป็นภูเขาที่มีอันตรายที่สุดในบรรดายอดเขาแปดพันเมตรสิบสี่ยอด โดยเฉพาะในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 แม้หลังจากนั้นอันตรายจะลดลงแต่ยังปีนได้ยากอยู่

ผู้ที่พิชิตยอดเขานี้สำเร็จเป็นคนแรก คือ แฮร์มันน์ บูล (Hermann Buhl) นักปีนเขาชาวออสเตรีย เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 โดยปีนเดี่ยว
จรินทร์พร จุนเกียรติ

จรินทร์พร จุนเกียรติ (เกิด 29 มกราคม พ.ศ. 2533) ชื่อเล่น เต้ย เป็นนักแสดงชาวไทยมีน้องชายหนึ่งคนเคยป่วยเป็นโรคลูคิเมีย เธอเคยรับการผ่าตัดที่หน้าอกข้างซ้ายเนื่องจากเป็นซีสต์ 2.5 เซนติเมตรเธอเริ่มทำธุรกิจ Environmental Education Camp เป็นองค์กรพาเด็ก ๆ เยาวชนไปทัศนศึกษา

น้องชายเธอชื่อ อชิระ จุนเกียรติ (อิก)
ปัจจุบันกำลังคบหาดูใจกับ อาเล็ก ธีรเดช เมธาวรายุทธ

จรินทร์พร จุนเกียรติเป็นนักแสดงและพิธีกรหญิงชาวไทย เริ่มเป็นที่รู้จักจากการประกวด "Utip Freshy Idol 2007" นอกจากนี้เต้ยยังเป็น 1 ในพิธีกรหญิง รายการ "Sister Day" ทางช่อง 5 อีกด้วย ทำให้เธอมีชื่อเสียงในนามของ Teen Idol วัยรุ่นต้นแบบ
แยกรามคำแหง-ร่มเกล้า

แยกรามคำแหง-ร่มเกล้า เป็นสี่แยกที่อยู่ในแขวงมีนบุรีและแขวงแสนแสบ เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนรามคำแหงและถนนร่มเกล้า (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3119) จากแยกนี้สามารถเข้าถนนร่มเกล้า เพื่อไปยัง ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ ได้

มีสะพานลอยข้ามแยกร่มเกล้าตามแนวของถนนรามคำแหง และด้านล่างเป็นถนนระดับดินที่มีสัญญาณไฟควบคุม เป็นแยกแรกของเขตมีนบุรีที่มีกล้องตรวจจับการฝ่าสัญญาณไฟ
Nepenthes mira

Nepenthes mira (มาจากภาษาละติน: "mirus" "มหัศจรรย์") เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่สูงถิ่นเดียวของปาลาวัน ในประเทศฟิลิปปินส์ เติบโตที่ระดับความสูง 1500 ถึง 2000 ม.จากระดับน้ำทะเล

"N. mira" ถูกจัดจำแนกโดยแมตทิว จิบบ์ () และมาร์ติน ชีก (Martin Cheek) ในปี ค.ศ. 1998 "N. mira" มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหม้อข้าวหม้อแกงลิงในเกาะบอร์เนียว อย่าง "N. edwardsiana", "N. macrophylla", และ "N. villosa"
Nepenthes petiolata

Nepenthes petiolata (มาจากภาษาละติน: "petiolatus" "มีก้านใบ") เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของเกาะมินดาเนา ในประเทศฟิลิปปินส์
Nepenthes platychila

Nepenthes platychila (มาจากภาษากรีก: "platus" "แบนราบ", "cheilos" "กลีบปาก") เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของภูเขาฮอส (Hose) รัฐซาราวะก์ตอนกลาง ในประเทศมาเลเซีย มีเพอริสโตมเรียบลื่น หม้อบนทรงกรวย
ไม้ล้มลุก

ไม้ล้มลุก () เป็นพืชที่ใบและก้านตายราบลงไปถึงดินเมื่อสิ้นฤดูการปลูก พืชโตชั่วฤดูอาจจะเป็นพืชปีเดียว, พืชสองปี หรือไม้ล้มลุกหลายปีก็ได้

พืชโตชั่วฤดูที่เป็นพืชปีเดียวจะตายโดยไม่ฟื้นเมื่อสิ้นฤดูการปลูก หรือเมื่อออกดอกและผลแล้วก็จะปลูกจากเมล็ดได้อีกในฤดูการปลูกของปีต่อมา

ไม้ล้มลุกหลายปีและพืชสองปีจะมีก้านที่ตายราบลงเมื่อสิ้นฤดูการปลูกแต่บางส่วนที่ติดดินของยังคงมีเซลล์ที่มีชีวิตอยู่ต่อไปในฤดูที่จะมาถึง (ในกรณีพืชสองปีก็จะมีชีวิตอยู่จนถึงฤดูการปลูกในปีต่อมาก่อนที่จะออกดอกและตาย) ส่วนที่จะโตขึ้นใหม่ในฤดูการปลูกในปีถัดมาจะก่อตัวขึ้นบนดินหรือใต้ดินที่รวมทั้วราก หัว ไรโซม หรือ หน่อ หรือกิ่งใต้ดินแบบต่างๆ ตัวอย่างของพืชโตชั่วฤดูที่เป็นพืชสองปีก็ได้แก่แครอท และ พาร์สนิพ ไม้ล้มลุกหลายปีก็ได้แก่โบตั๋น, ฮอสตา, สะระแหน่ และ เฟิร์นเกือบทุกชนิด ในทางตรงกันข้ามพืชที่ไม่ใช่ไม้ล้มลุกหลายปีจะเป็นไม้แข็ง (woody plant) ที่มีกิ่งเหนือดินที่ยังมีชีวิตอยู่ระหว่างช่วงที่หยุดเจริญเติบโต และแตกหน่อในฤดูการปลูกในปีต่อมาจากกิ่งที่อยู่เหนือดินซึ่งรวมทั้งต้นไม้ ไม้พุ่ม และ ไม้เถา

ลักษณะการเติบโตเช่นที่กล่าวนี้เกิดขึ้นในบริเวณภูมิภาคที่อากาศเย็นและมีสี่ฤดูที่ฤดูการปลูกจะอยู่ในช่วงระหว่างฤดูใบไม้ผลิจนถึงฤดูร้อน
อโศก

อโศก อาจหมายถึง
เดลฟินเนียม

เดลฟินเนียม () เป็นสกุลพืชที่มีด้วยกันราว 300 สปีชีส์ ที่เป็นพืชโตชั่วฤดูยืนต้นประเภทพืชดอกในวงศ์พวงแก้วกุดั่น เป็นพืชที่มีถิ่นฐานทางซีกโลกตอนเหนือ (Northern Hemisphere) และบนที่สูงในบริเวณเขตร้อนในแอฟริกา ชื่อสามัญ “ลาร์คเสปอร์” ใช้ร่วมกับสกุล Consolida ที่ใกล้เคียงกัน

ทรงใบเป็นรูปใบปาล์มเป็นอุ้งเป็นสามถึงเจ็ดแฉก กิ่งดอกชลูดขึ้นไป ขนาดของแต่ละสปีชีส์ก็ต่างกันออกไปที่สูงตั้งแต่ 10 เซนติเมตรไปจนถึงสองเมตร แต่ละก้านก็จะมีดอกรอบกระจายออกไปรอบก้าน สีก็มีตั้งแต่สี่ม่วง, น้ำเงิน, ฟ้า ไปจนถึงแดง เหลือง และขาว แต่ละดอกมีคล้ายกลีบนอกห้ากลีบแต่ติดกันตลอดเหมือนถุงที่มีจะงอยตรงปลาย ภายในกลีบนอกก็จะมีกลีบในสี่กลีบ เมล็ดมีขนาดเล็กและมักจะเป็นสีดำเป็นมัน ดอกบานตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ผลิไปจนถึงปลายฤดูร้อน ผสมพันธุ์โดยผีเสื้อและผึ้ง สปีชีส์ส่วนใหญ่เป็นพิษ
แผนที่เดินเรือพอร์โทลาน

แผนที่เดินเรือพอร์โทลาน () คือแผนที่การเดินเรือที่ใช้การบรรยายอย่างละเอียดของอ่าวและฝั่งทะเลที่เขียนขึ้นเป็นครั้งแรกในคริสต์ทศวรรษ 1300 ในอิตาลีและสเปน คำว่า “portolan” มาจากคำคุณศัพท์ภาษาอิตาลี “portolano” ที่แปลว่า “เกี่ยวกับเมืองท่าหรืออ่าว” แผนที่เหล่านี้เป็นแผนที่อย่างหยาบๆ ที่เขียนจากคำบรรยายของชาวยุโรปในยุคกลางที่เดินเรือเลียบฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและทะเลดำ แผนที่มักจะวาดบนหนังแกะเป็นภาพสิ่งที่เตะตาที่จำได้ง่ายของเมืองท่าหรือชายฝั่งทะเลที่เห็น

เส้นตรงที่ไขว้ไปมาบนแผนที่เป็นเส้นของเข็มทิศ 32 ทิศที่นักเดินเรือใช้ ซึ่งคล้ายกับเข็มทิศกุหลาบ (compass rose) ที่ปรากฏบนแผนภูมิและแผนที่ของสมัยต่อมา แผนที่เดินเรือพอร์โทลานรวมบันทึกของการสังเกตของนักเดินเรือพร้อมด้วยการตกแต่ง และภาพของฝั่งทะเลเพื่อการใช้ของนักเดินเรือในยุคนั้น

แผนที่เดินเรือพอร์โทลานมิได้คำนึงถึงส่วนโค้งของโลก ฉะนั้นจึงเป็นแผนที่ไม่มีประโยชน์ต่อการเดินเรือในมหาสมุทร จะมีประโยชน์ก็เพียงในบริเวณที่ไม่กว้างขวางนักเช่นในบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทะเลดำ หรือ ทะเลแดง ค.ศ.

แผนที่เดินเรือพอร์โทลานที่เก่าที่สุดคือ “แผนที่พิซาเน” ที่เขียนมาตั้งแต่ราว ค.ศ. 1296 และในปี ค.ศ. 1339 นักเขียนแผนที่อันเจลิโน ดุลแซร์ตก็สร้างแผนที่เดินเรือพอร์โทลานขึ้นฉบับหนึ่ง