seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ตราพระปรมาภิไธยทูกรา

ตราพระปรมาภิไธยทูกรา (; ; ) เป็นตราอักษรวิจิตร (calligraphy) ของพระปรมาภิไธยประจำพระองค์ของสุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมันหรือลายเซ็นของสุลต่านที่ใช้ประทับกำกับเอกสารทางราชการและเอกสารการติดต่อ นอกจากนั้นพระบรมนามาภิไธยนี้ก็ยังใช้แกะสำหรับตราและประทับบนเหรียญกษาปณ์ที่ออกในรัชสมัยของพระองค์ด้วย

ทูกราออกแบบและวาดในต้นรัชสมัยของสุลต่านโดยช่างคัดอักษรวิจิตร หรือ “nişancı” ประจำราชสำนัก ทูกราแรกสุดเป็นของ สุลต่านออร์ฮานที่ 1 (ค.ศ. 1284-1359) ผู้เป็นสุลต่านองค์ที่สองของจักรวรรดิออตโตมันและวิวัฒนาการมาจนถึงลักษณะทูกราอันงดงามของสุลต่านสุลัยมานมหาราช (ค.ศ. 1494-1596).

จุดประสงค์ของทูกราก็คล้ายคลึงกับการใช้คาร์ทูช (cartouche) ของอียิปต์โบราณหรือพระปรมาภิไธยของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร สุลต่านแต่ละพระองค์ก็จะมีทูกราเป็นของพระองค์เอง
ซิตี้แบงก์ประเทศไทย

ธนาคารซิตี้แบงค์ เป็นธนาคารต่างประเทศที่มีสาขาในประเทศไทย เริ่มก่อตั้งกิจการในประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2510 ด้วยการจดทะเบียนในวงเงินร้อยละ 50 ตามกฎหมาย ในรูปบริษัท กรุงเทพ เฟิร์สท ความมั่นคงในการลงทุน และในปี พ.ศ. 2522 ได้เริ่มดำเนินในรูปแบบของบริษัทการเงินสินเชื่อแห่งชาติครั้งแรก ต่อมาภายหลัง ปี พ.ศ. 2527 ซิตี้แบงก์ประเทศไทย ได้รับใบอนุญาตประกอบการพาณิชย์ในระบบสาขาการธนาคาร กระทั่ง วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 ซิตี้แบงก์ได้จดทะเบียนอย่างเป็นทางการในประเทศไทย โดยซิตี้แบงก์ (ประเทศไทย) ได้รับการจัดอันดับให้เป็นธนาคารต่างชาติที่ใหญ่ที่สุดและมากที่สุดของไทย โดยวัดจากบัญชีทางการเงินบริษัทที่มั่นคงและจำนวนลูกค้า
บูเช็คเทียน (ภาพยนตร์จีนชุด)

ประวัติชีวิตของบูเช็กเทียน ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์หลายครั้ง โดยครั้งแรกสุด สร้างในปี ค.ศ. 1984 โดยบริษัทเอทีวี ของฮ่องกง นำแสดงโดย ฝง เป๋าเป่า

ฉบับที่สร้างโดย ซีซีทีวี ของจีนแผ่นดินใหญ่ นำแสดงโดย หลิว เสี่ยวชิง ฉายในประเทศไทยในปี ค.ศ. 2007 ใช้ชื่อว่า "บูเช็คเทียน จอมนางเหนือแผ่นดิน"

ในปลายปี ค.ศ. 2014 สร้างโดยหูหนันทีวี ของจีนแผ่นดินใหญ่ นำแสดงโดย ฟ่าน ปิงปิง ร่วมด้วย จาง เฟิงอี้, จาง ถิง, จาง จินหนิง, โจว ไห่เม่ย และหลี่ จื้อถิง เป็นละครโทรทัศน์ทุนสร้างสูงถึง 300 ล้านหยวน นับเป็นละครโทรทัศน์หรือซีรีส์ที่ใช้ทุนสร้างสูงสุดในประวัติศาสตร์จีน และได้รับความนิยมอย่างยิ่ง ฉายในประเทศไทยในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 เวลา 18.20 น. ทุกวันจันทร์ถึงพฤหัสบดี และ 18.00 น. ทุกวันศุกร์ ทางช่อง 3 ใช้ชื่อว่า "บูเช็คเทียน"
กฎการดูดกลืน

ในพีชคณิต กฎการดูดกลืน () คือเอกลักษณ์อย่างหนึ่งที่เชื่อมโยงการดำเนินการทวิภาคสองอย่าง

สำหรับการดำเนินการทวิภาคใดๆ สองอย่าง สมมติให้เป็น $ กับ % จะนำไปสู่กฎการดูดกลืนถ้าหาก
จะเห็นว่าผลสุดท้าย "b" หายไป เหลือแต่ "a" การดำเนินการ $ กับ % จะเรียกว่าเป็น dual pair

กำหนดให้เซตบางเซตมีสมบัติการปิดภายใต้การดำเนินการทั้งสองนี้ ถ้าการดำเนินการดังกล่าวมีสมบัติการสลับที่ สมบัติการเปลี่ยนหมู่ และเป็นไปตามกฎการดูดกลืน พีชคณิตนามธรรมที่เกิดขึ้นจะเป็นแลตทิซ (lattice) ตัวอย่างการดำเนินการที่เข้ากับกรณีนี้เช่น meet/join และ and/or เป็นต้น และเนื่องจากสมบัติการสลับที่กับการเปลี่ยนหมู่ มักจะมีในโครงสร้างเชิงพีชคณิตอื่นๆ (อาทิการบวกและการคูณจำนวนจริง) กฎการดูดกลืนจะเป็นสมบัติที่นิยามขึ้นของแลตทิซ ดังเช่นพีชคณิตแบบบูลหรือพีชคณิตเฮย์ทิง (Heyting algebra) ต่างก็เป็นแลตทิซ ดังนั้นจึงเป็นไปตามกฎการดูดกลืนด้วย จากตัวอย่างนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 214

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 214 สายกาฬสินธุ์–ช่องจอม เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง-ตอนล่าง โดยเริ่มจากเขตเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ ตำบลกาฬสินธุ์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ โดยผ่านอำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ อำเภอจังหาร อำเภอเมืองร้อยเอ็ด อำเภอจตุรพักตรพิมาน และอำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด และ อำเภอท่าตูม อำเภอจอมพระ อำเถอเขวาสินรินทร์ อำเภอเมืองสุรินทร์ อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ แล้วไปสิ้นสุดที่ด่านพรมแดนช่องจอม อำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์ ชายแดนประเทศกัมพูชา
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 214 เริ่มต้นที่เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตัดผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 ที่ทางแยกสงเปลือย และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 แนวใหม่ที่บ้านหนองโพธิ์ จากนั้นจะตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2367 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2116 ที่อำเภอกมลาไสย จากนั้นจะข้ามแม่น้ำชีและเข้าสู่เขต จังหวัดร้อยเอ็ด ที่ อำเภอจังหาร และเข้าสู่ อำเภอเมืองร้อยเอ็ด โดยก่อนเข้าเมืองจะตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 232ซึ่งเป็นถนนวงแหวนรอบเมืองร้อยเอ็ด เส้นทางช่วงนี้เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจรและ 4 ช่องจราจรในบางช่วง โดยช่วงอำเภอจังหารถึงอำเถอเมืองร้อยเอ็ดจะมีขนาด 4 ช่องจราจรตลอดสาย

เส้นทางจะเริ่มต้นอีกครั้งในเขตเทศบาลเมืองร้อยเอ็ดในชื่อ ถนนปัทมานนท์ โดยแนวเส้นทางจะไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 232 อีกครั้ง ผ่านอำเภอจตุรพักตรพิมาน จากนั้นเส้นทางจะมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ ผ่านอำเภอเกษตรวิสัย จากนั้นตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 202 แล้วข้ามทางหลวงดังกล่าวลงไปทางทิศใต้ สิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2081 ที่ตำบลพรหมเทพ อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์ จากนั้นจะเริ่มเส้นทางอีกครั้งที่บ้านตาฮะ ตำบลทุ่งกุลา โดยมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2081 ไปทางตะวันตกและทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 215 ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ เส้นทางจะมุ่งหน้าไปยังทิศใต้ ข้ามแม่น้ำมูล เข้าสู่อำเภอท่าตูม อำเภอจอมพระ อำเภอเขวาสินรินทร์ (มีถนนสายแยกเข้าไปยังตัวอำเภอ) และตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 293ก่อนเข้าเขตจังหวัดสุรินทร์ เส้นทางในช่วงจังหวัดร้อยเอ็ดถึงจังหวัดสุรินทร์มีขนาด 2 ช่องจราจรเป็นส่วนใหญ่และ 4-6 ช่องจราจรในบางช่วง

ในเขตเทศบางเมืองสุรินทร์ เมื่อข้ามทางรถไฟจะเปลี่ยนชื่อเป็น "ถนนจิตบำรุง" ตัดกับถนนหลักเมือง ซึ่งต่อกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 226 จากนั้นเส้นทางจะเลียบคูเมืองฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนภักดีชุมพล โดยเส้นทางจะไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ โดยตัดกับถนนวงแหวนรอบเมืองอีกครั้ง จากนั้นจะเข้าสู่เขตอำเภอปราสาท และตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 ที่อำเภอปราสาท จากนั้นเส้นทางจะค่อย ๆ โค้งไปยังทิศตะวันออกผ่านอำเภอกาบเชิง สิ้นสุดเส้นทางที่ด่านพรมแดนช่องจอม ชายแดนประเทศกัมพูชา สำหรับเส้นทางในช่วงเทศบาลเมืองสุรินทร์ถึงอำเภอปราสาทเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรตลอดสาย ส่วนช่วงอำเภอปราสาทถึงด่านพรมแดนช่องจอมเป็นถนนขนาด 2-4 ช่องจราจร
แบร์นาร์แห่งแกลร์โว

นักบุญแบร์นาร์แห่งแกลร์โว (; ) เป็นนักบุญในคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่เกิดราว ค.ศ. 1090 ที่เมืองฟงแตน-แล-ดีฌง (Fontaine-lès-Dijon) ในประเทศฝรั่งเศส และถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1153 ที่แกลร์โว ในประเทศฝรั่งเศสเช่นกัน นักบุญแบร์นาร์เป็นอธิการอาราม (Abbot) ชาวฝรั่งเศสผู้มีบทบาทสำคัญในการปฏิรูปชีวิตอารามวาสีของคณะซิสเตอร์เชียน (Cistercian) หลังจากที่มารดาเสียชีวิตนักบุญแบร์นาร์ก็เข้าเป็นนักพรตสังกัดคณะซิสเตอร์เชียน สามปีต่อมาก็ถูกส่งไปก่อตั้งอารามใหม่ที่แบร์นาร์ตั้งชื่อว่า “Claire Vallée” (หุบเขาแกลร์) ที่เพี้ยนมาเป็น “Clairvaux” เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1115 แบร์นาร์เทศนาเรื่องความศรัทธาโดยตรงในฐานะผู้แทนของพระแม่มารีย์ ในปี ค.ศ. 1128 นักบุญแบร์นาร์ให้ความช่วยเหลือในสภาสังคายนาแห่งทรอยส์ (Council of Troyes) ในการสืบโครงสร้างของกฎของอัศวินเทมพลาร์ที่กลายมาเป็นอุดมคติของชนชั้นเจ้านายคริสเตียน

หลังจากที่สมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 2 สิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1130 คริสตจักรก็เกิดความแตกแยกกัน พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศสจึงทรงเรียกประชุมบาทหลวงฝรั่งเศสที่เอต็องป์ (Étampes) แบร์นาร์ได้รับเลือกให้เป็นผู้พิพากษาระหว่างพระสันตะปาปาต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 1139 แบร์นาร์ก็มีส่วนช่วยในสภาสังคายนาลาเตรันครั้งที่ 2 (Second Council of the Lateran) แบร์นาร์ประณามการเทศนาของปีเตอร์ เอบลาร์ด (Peter Abelard) ต่อพระสันตะปาปาผู้เรียกประชุมสภาสังคายนาที่เซนต์ในปี ค.ศ. 1141 เพื่อไกล่เกลี่ยปัญหา ไม่นานหลังจากนั้นแบร์นาร์ก็ได้เห็นสาวกคนหนึ่ง ต่อมาเบอร์นาร์ดแห่งปีซาได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา หลังจากที่ช่วยประนีประนอมความแต่งแยกของคริสตจักร แบร์นาร์ก็ถูกเรียกตัวให้ช่วยต่อต้านความนอกรีต (heresy) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1145 แบร์นาร์ก็เดินทางไปทางใต้ของฝรั่งเศส การเทศนาของท่านก็ช่วยสนับสนุนการต่อต้านความนอกรีตในบริเวณนั้น

หลังจากความพ่ายแพ้ของกองทัพคริสเตียนในการล้อมเมืองเอเดสซา (Siege of Edessa) สมเด็จพระสันตะปาปาก็มีพระบัญชาให้แบร์นาร์ไปเทศนาผู้ที่จะเดินทางไปร่วมสงครามครูเสดครั้งที่สอง ในบั้นปลายชีวิตเบอร์นาร์ก็ต้องได้รับความผิดหวังจากความล้มเหลวของสงครามครูเสดและความรับผิดชอบต่าง ๆ ที่ได้รับมอบหมาย แบร์นาร์ถึงแก่กรรมเมื่อมีอายุได้ 63 ปี หลังจากใช้เวลา 40 ปีในอาราม และเขาก็ยังเป็นนักพรตซิสเตอร์เชียนองค์แรกที่ถูกบันทึกในปฏิทินนักบุญ (calendar of saints) และได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 เมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1090 ต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 8 ก็มอบตำแหน่ง “นักปราชญ์แห่งคริสตจักร” ให้แก่นักบุญแบร์นาร์
พระเจ้าดารู

พระเจ้าดารู (Daru) ("ไม่มีข้อมูล"-ค.ศ. 77)กษัตริย์องค์ที่ 2 แห่ง อาณาจักรแพคเจ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี ทรงครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 28-77

พระเจ้าดารูเป็นพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้าอนจอ เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 28 (พ.ศ. 571) พระองค์จึงขึ้น ครองราชย์สืบต่อมาตลอดรัชสมัยที่ยาวนานถึง 49 ปีทรงต้องทำสงครามกับพวกมัลกัลซึ่งเป็นบรรพบุรุษของพวก แมนจู และอีกพวกที่ต้องทำสงคราม 
ด้วยคือพวกโมเฮที่มักจะคอยรุกรานแพคเจอยู่เนืองๆ
ถนนสถิตนิมานการ

ถนนสถิตนิมานการ หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 217 สายวารินชำราบ–ช่องเม็ก เริ่มจากเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี จากนั้นผ่านอำเภอสว่างวีระวงศ์ อำเภอพิบูลมังสาหาร สุดท้ายผ่านอำเภอสิรินธร แล้วไปสิ้นสุดที่ด่านช่องเม็ก ตำบลช่องเม็ก อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี รวมระยะทางได้ 86.067 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรตลอดสาย

ถนนสถิตนิมานการเดิมมีชื่อเรียกว่า "ทางหลวงแผ่นดินสายวาริน-พิบูล-ช่องเม็ก" ต่อมาได้รับการตั้งชื่อดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเป็นเกียรติแก่หลวงสถิตนิมานการ (ชวน สุปิยพันธ์ สถิตนิมานการ) อดีตนายช่างกำกับการก่อสร้างถนนสายนี้
ยุทธการที่แลนส์ดาวน์

ยุทธการที่แลนส์ดาวน์ () เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 ที่เนินแลนส์ดาวน์ ไม่ไกลจากเมืองบาธในเทศมณฑลซัมเมอร์เซตในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ที่นำโดยเซอร์แรล์ฟ ฮอปตัน บารอนฮอปตันที่ 1 และฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยเซอร์วิลเลียม วอลเลอร์ ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะ ฝ่ายนิยมกษัตริย์มีผู้เสียชีวิต 200-300 คนและบาดเจ็บ 600-700 คน ส่วนฝ่ายรัฐสภามีผู้เสียชีวิต 20 คนและบาดเจ็บ 60 คน แม้ว่าฝ่ายนิยมกษัตริย์จะได้รับชัยชนะแต่ก็เสียผู้คนไปเป็นจำนวนมากและทิ้งให้กองทัพอยู่ในสภาพที่ระส่ำระสายและตัวเซอร์ฮอพตันเองก็ได้รับบาดเจ็บจนตาบอดอยู่ชั่วระยะหนึ่งเมื่อรถขนอาวุธระเบิดขึ้น
รายชื่อการ์ตูนไทย

บทความที่เป็นตัวหนา หมายความถึงบทความการ์ตูนไทยที่สมบูรณ์แล้ว
ยุทธการที่ราวนด์เวย์ดาวน์

ยุทธการราวนด์เวย์ดาวน์ () เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 ที่เมืองดิไวซ์สในมณฑลวิลท์เชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ที่นำโดยราล์ฟ ฮอพตัน บารอนฮอพตันที่ 1 และเฮนรี วิลม็อท เอิร์ลแห่งโรเชสเตอร์ที่ 1และฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยเซอร์วิลเลียม วอลเลอร์ และอาร์เธอร์ เฮเซลริก บารอนเน็ตที่ 2 ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ในด้านความเสียหายฝ่ายนิยมกษัตริย์ไม่เป็นที่ทราบจำนวน ส่วนฝ่ายรัฐสภามีผู้เสียชีวิต 600 คนและถูกจับเป็นเชลยอีก 1,000 คน
ยุทธการที่เกนส์บะระ

ยุทธการที่เกนส์บะระ () เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 - 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 ที่เมืองเกนส์บะระ ลิงคอล์นเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ที่นำโดยเอิร์ลแห่งคิงส์ตันและวิลเลียม คาเว็นดิช ดยุคแห่งนิวคาสเซิล-อัพพอน-ไทน์ที่ 1 และฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยฟรานซิส วิลละบี บารอนวิลละบีที่ 5 แห่งแพรัม, จอห์น เมลดรัมและโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะ ในด้านความเสียหายของทั้งสองฝ่ายไม่เป็นที่ทราบ

เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 ฟรานซิส วิลละบี บารอนวิลละบีที่ 5 แห่งแพรัม เข้ายึดเมืองเกนส์บะระในลิงคอล์นเชอร์ให้แก่ฝ่ายรัฐสภาจากเอิร์ลแห่งคิงสตันในการจู่โจมกลางคืน เอิร์ลแห่งคิงสตันมาเสียชีวิตขณะที่ถูกจับเป็นนักโทษโดยปืนใหญ่จากฝ่ายเดียวกัน

เกนส์บะระเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญสำหรับการติดต่อกับทางใต้ฉะนั้นวิลเลียม คาเว็นดิช ดยุคแห่งนิวคาสเซิล-อัพพอน-ไทน์ที่ 1 จึงส่งเซอร์ชาร์ลส์ คาเว็นดิชไปพยายามยึดคืน ทางฝ่ายรัฐสภาจึงส่งเซอร์จอห์น เมลดรัม (John Meldrum) ขึ้นไปช่วยเสริมกำลังของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์

ฝ่ายนิยมกษัตริย์พยายามยึดเมืองคืนเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1643จากทางตะวันออกเฉียงใต้และยึดฟอกซ์บีฮิลล์เป็นที่มั่น แต่แม้ว่าจะเป็นเนินที่ชันและเป็นทรายกองทัพฝ่ายนิยมกษัตริย์ก็ถูกต้อนลงไปในบริเวณที่ราบและเป็นหนองของแม่น้ำเทรนต์โดยกองทหารม้า "Ironsides" ของครอมเวลล์ คาเว็นดิชถูกสังหารพร้อมกับทหารอีกราว 300 คน

แม้ว่าฝ่ายรัฐสภาจะได้รับชัยชนะในช่วงแรก แต่เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 กองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์จากนิวคาสเซิลก็มาถึงแกรนทัมและได้รับชัยชนะและยึดเมืองคืนจากฝ่ายรัฐสภา ฝ่ายรัฐสภาจึงถูกขับออกจากลิงคอล์นเชอร์
นักดนตรี (คาราวัจโจ)

นักดนตรี () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน, นครนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกา ภาพ “นักดนตรี” เขียนราวเสร็จในปี ค.ศ. 1595

ราว ค.ศ. 1595 คาราวัจโจก็อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต นักเขียนชีวประวัติจิโอวานนิ บากลิโอเนกล่าวว่าคาราวัจโจ “เขียนภาพชายหนุ่มเล่นเครื่องดนตรีให้แก่คาร์ดินัลที่เป็นภาพที่เขียนอย่างดีจากธรรมชาติและอีกภาพหนึ่งชายหนุ่มเล่นลูท” ภาพหลังที่กล่าวถึงน่าจะเป็นภาพ “คนเล่นลูท” ที่ดูเหมือนจะเป็นภาพคู่กับภาพ “นักดนตรี” ในภาพมีชายสี่คนที่แต่งตัวกึ่งเครื่องแต่งกายแบบคลาสสิก ชายสามคนเล่นเครื่องดนตรีต่างกันหรือร้องเพลง ชายคนที่สี่ทางซ้ายของภาพแต่งตัวอย่างคิวปิดและเอื้อมมือไปยังพวงองุ่น ชายคนกลางที่เล่นลูท (lute) ว่ากันว่าคือมาริโอ มินนิติเพื่อนของคาราวัจโจ และคนที่นั่งข้างๆที่มองมาทางผู้ชมภาพเป็นภาพเหมือนตนเอง ผู้ที่เป็นคิวปิดหน้าตาคล้ายกับนายแบบในภาพ “เด็กชายปอกผลไม้” ที่เขียนสองสามปีก่อนหน้านั้นและเทวดาในภาพ “นักบุญฟรานซิสปลื้ม”

ฉากนักดนตรีเป็นหัวเรื่องที่นิยมเขียนกันในสมัยนั้น - ทางคริสต์ศาสนจักรสนับสนุนการฟื้นฟูการดนตรีและการทดลองดนตรีแบบใหม่ๆ โดยเฉพาะในบรรดานักบวชผู้มีการศึกษาและมีหัวก้าวหน้าเช่นเดล มอนเต แต่ฉากที่คาราวัจโจเขียนนี้ที่ไม่มีสิ่งใดในภาพที่เกี่ยวข้องกับการศาสนาแต่อย่างใด หนังสือแสดงว่าชายในภาพกำลังฝึกการร้องประสานเสียงสำหรับการฉลองความรัก และตาของบุคคลหลักในภาพผู้เล่นลูทก็ดูเหมือนคลอด้วยน้ำตา—เพลงที่สันนิษฐานว่าเล่นกันอยู่เป็นเพลงที่บรรยายถึงความเศร้าที่เกิดจากความรักแทนที่จะเป็นความปิติที่ได้รับจากความรัก ไวโอลินด้านหน้าภาพเป็นนัยยะว่ายังมีคนในกลุ่มอีกคนหนึ่ง ที่อาจจะเป็นการชวนเชิญให้ผู้ชมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของภาพ

งานชิ้นนี้ของคาราวัจโจเป็นงานที่ก้าวหน้าขึ้นมาอีกขั้นหนึ่งในการวางรูปที่ซับซ้อนขึ้นกว่าภาพที่เขียนก่อนหน้านั้น ซึ่งจะเห็นได้จากความลำบากในการวาดภาพคนสี่คนในภาพเดียวกัน ที่ดูเหมือนจะไม่มีความสัมพันธ์กันในช่องภาพและโดยทั่วไปแล้วดูไม่ลงตัว (clumsy) ภาพเขียนอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนัก ตัวโน้ตในหนังสือเพลงได้รับความเสียหายจากการพยายามซ่อมก่อนหน้านั้นแต่ก็ยังสามารถบอกได้ว่าเป็นตอนอาลโต แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามงานเขียนชิ้นนี้ก็ยังถือว่าเป็นงานเขียนชิ้นที่เป็นที่นิยมที่สุดของคาราวัจโจชิ้นหนึ่ง
มารีย์ชาวมักดาลาสำนึกผิด (การาวัจโจ)

มารีย์มักดาลาละอายใจ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ Doria Pamphilj ในกรุงโรมในประเทศอิตาลี

ภาพ “มารีย์มักดาลาละอายใจ” เขียนราวปี ค.ศ. 1597 ภาพนี้และภาพ “พักระหว่างหนีไปอียิปต์” น่าจะเขียนในช่วงเวลาเดียวกันเพราะสตรีที่เป็นแบบสำหรับมารีย์มักดาลาและพระแม่มารีเป็นคนคนเดียวกัน นางแบบกล่าวกันว่าคือสตรีในราชสำนักชื่ออันนา บิอันชินิ ในภาพนี้ไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ ที่เป็นเครื่องแสดงว่าเป็นภาพเกี่ยวกับคริสต์ศาสนาเช่นรัศมี เป็นภาพที่เขียนจากมุมเหนือแม่แบบผู้นั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยๆ ในบริเวณคล้ายถ้ำที่คาราวัจโจชอบโดยมีแสงสามเหลี่ยมสูงขึ้นไปบนผนังข้างหลังแมรี แม็กดาเลน บนพื้นมีเครื่องประดับกระจัดกระจายอยู่รอบๆ ที่มีสร้อยไข่มุก กำไล และผอบ (ที่อาจจะเป็นผอบน้ำมันหอมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของนักบุญมารีย์มักดาลา) ผมสยายราวกับเพิ่งสระ เครื่องแต่งตัวเป็นเสื้อแขนยาวสีขาว ทูนิคสีเหลืองและกระโปรงลายดอกไม้ จิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริบรรยายภาพนี้อย่างละเอียดที่เบลโลริพบในงานสะสมของหอศิลป์ Doria Pamphilj

จิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริผู้พบภาพนี้ในงานสะสมของเจ้าชาย Pamphilj บรรยายภาพนี้อย่างละเอียดและให้ความเห็นว่าชื่อของภาพเป็นเพียงข้ออ้างว่าเป็นภาพทางศาสนา ซึ่งตามความเป็นจริงแล้วก็เป็นเพียงภาพเหมือนของสตรีสาวเท่านั้น ความครุ่นคำนึงของนักบุญมารีย์มักดาลาก็เช่นเดียวกับภาพความครุ่นคำนึงของนักบุญปีเตอร์ที่เป็นหัวข้อที่นิยมกันในสมัยการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิกเป็นหัวเรื่องที่นิยมสร้างกันในงานศิลปะและการประพันธ์โคลงกลอนที่เห็นคุณค่าของหัวเรื่องที่เป็นหัวเรื่องที่เต็มไปด้วยการแสดงออกทางอารมณ์ที่เรียกน้ำตา มารีย์มักดาลาของคาราวัจโจสะอื้นเงียบ ๆ กับตนเองและมีหยาดน้ำตาหยดเดียวที่ไหลลงมาบนแก้ม คาราวัจโจแสดงให้เราเห็นถึงมารีย์มักดาลาที่อยู่ระหว่างชีวิตเดิมที่เต็มไปด้วยความหรูหราฟุ่มเฟือยกับชีวิตใหม่ที่เลือกในฐานะผู้ติดตามพระเยซูอย่างใกล้ชิดที่เป็นชีวิตอันสมถะ การที่สามารถสื่อความรู้สึกสะเทือนอารมณ์เช่นที่เห็นในภาพเป็นความสามารถของคาราวัจโจ

แม้ว่าจะไม่มีภาพของมารีย์มักดาลาภาพใดที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่กระตุ้นความสะเทือนอารมณ์เท่ากับงานแกะไม้ที่รุ่งริ่งของมารีย์มักดาลาของโดนาเทลโล (ราว ค.ศ. 1456-1460) จนกระทั่งภาพกึ่งเปลือย “มารีย์มักดาลา” ที่เขียนโดยทิเชียน ในคริสต์ทศวรรษ 1530 ที่สามสิบปีต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1560 กลายมาเป็นมารีย์มักดาลาที่สมถะลงในสมัยของคาราวัจโจ
อินโนเซนต์สตาร์เตอร์

อินโนเซนต์สตาร์เตอร์ (innocent starter) เป็นซิงเกิลที่ 10 ของนานะ มิซึกิ เพลงหลักของซิงเกิลนี้ใช้เป็นเพลงเปิดในอะนิเมะเรื่อง "สาวน้อย จอมเวทย์ นาโนฮะ" และเคยได้รับความนิยมเป็นอันดับ 9 ในชาร์ตของโอริคอน
ETERNAL BLAZE

ETERNAL BLAZE เป็นซิงเกิลที่ 12 ของนานะ มิซึกิ เพลงหลักของซิงเกิลนี้ใช้เป็นเพลงเปิดในอะนิเมะเรื่อง "สาวน้อย จอมเวทย์ นาโนฮะ เอส์" และเคยได้รับความนิยมเป็นอันดับ 2 ในชาร์ตของโอริคอนเพลง ETERNAL BLAZE ได้มีการนำไปร้องต่อหรือคัฟเวอร์เพลงโดยมีศิลปินที่มาร้องเพลงนี้ได้แก่
รายชื่อตอนในมิสเตอร์ บีน

รายชือตอนของต่างๆของ มิสเตอร์ บีน

มิสเตอร์บีน ไปร้านซักรีดเพื่อที่จะซักผ้า มิสเตอร์บีน หอบถุงขนาดใหญ่มา มิสเตอร์บีน หยิบเหรียญกษาปณ์ราคา 1 ปอนด์สเตอร์ลิงออกมา 2 เหรียญ 
แต่พอมิสเตอร์บีนมองอีกที ค่าซักผ้า ปรับขึ้นเป็น 3 ปอนด์สเตอร์ลิง (แต่ก่อนใช้ค่าซักผ้าราคาแค่ 2 ปอนด์สเตอร์ลิง) 
แต่มิสเตอร์บีน ก็ได้พกเงิน 50 เพนนีมา 2 เหรียญพอดี แต่ตอนนั้น มีชายอีกคน มาที่เดียวกับมิสเตอร์บีน แล้วเลื่อนเหรียญของมิสเตอร์บีน ไปอีกตู้หนึ่ง แต่ชายคนนั้น ก็ได้ใช้ผงซักฟอก ซักผ้า แต่มิสเตอร์บีน กลับใช้สบู่ขูดกับที่ขูดผัก เพื่อใช้ซักผ้าแทน หลังจากที่มิสเตอร์บีน ใส่เสื้อผ้าเข้าไปในเครื่องซักผ้าแล้ว จึงนั่งรอ แต่กลับไม่รู้ว่า มีกางเกงในเหลืออยู่อีกตัว และลืมไปว่า ตนเองกำลังนุ่งกระโปรงของผู้หญิงอยู่
เวลาผ่านไป มิสเตอร์บีน วางแผนจะแกล้งผู้ชายคนหนึ่งโดยไปซื้อกาแฟจากเครื่องหยอดเหรียญในร้านแล้วเอาไปสลับกับน้ำยาปรับผ้านุ่มแต่ด้วยเหตุจำเป็นมิสเตอร์บีนจึงดื่มน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ตัวเองสลับมาเข้าไป 
หลังจากซักแห้งเสร็จ จึงไปเอาของในตู้ซักแห้ง แต่มิสเตอร์บีนก็ต้องตกใจ เมื่อ
-ที่ครอบโคมไฟ ตัวผ้า หายไปครึ่งหนึ่ง 
-พรมเช็ดเท้าด้านหนึง ดำไปครึ่งหนึ่ง และด้านหลัง มีรอยจุด
-ตุ๊กตาลูกเต่า ลายจุดหายไป
-ตุ๊กตาของมิสเตอร์บีน ตัวหด
หลังจากนั้น มิสเตอร์บีน ก็เข้าไปหากางขายาวของตัวเองแต่ตัวเองก็ถูกซักแห้ง
สรุปคือ มิสเตอร์บีนถูกซักแห้ง

มิสเตอร์บีนไปเล่นมินิกอล์ฟหลุมแรก สามารถทำโฮลอินวันได้ แต่หลุมที่ 2 กลับออกไปนอกสนาม มิสเตอร์บีนพยายามหาลูกกอล์ฟจนถึงเวลาที่ลานมินิกอล์ฟจะปิด จึงตีลูกลงหลุม 
สรุปคือ หลุมที่ 2 มิสเตอร์บีน จดสถิติการตีได้ 3,427 ครั้ง ของพาร์ 2
เปิดฉากมามีรถพยาบาลคันหนึ่งกำลังแล่นเข้ามาในโรงพยาบาล แต่พอรถพยาบาลคันนี้เลี้ยวซ้ายก็พบกับรถคันสีเขียวคันโปรดของมิสเตอร์บีนซึ่งตามหลังมาติดๆ(ฉลาดมากจะได้ไม่ต้องติดไฟแดง)
แอซิดเฮาส์

แอซิดเฮาส์ () เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีเฮาส์ที่เน้นจังหวะซ้ำแบบถูกสะกดจิต เหมือนกับดนตรีแทรนซ์ที่มักจะมีแซมเพิล หรือมีสายเสียงพูดแทนศิลปิน มีแกนเสียงดังผลัวะแบบอิเล็กทรอนิกส์ของแอซิดเฮาส์ และได้รับการพัฒนาในประมาณกลางยุค 1980 โดยเฉพาะอย่างยิ่งดีเจจากชิคาโก ผู้ทดลองกับ Roland TB-303 (เป็นเครื่องสังเคราะห์เสียง-ซีเควนเซอร์ อิเล็กทรอนิกส์) แอซิดเฮาส์ได้แพร่กระจายไปยังสหราชอาณาจักร และทวีปยุโรป ที่ถูกเล่นโดยดีเจในดนตรีแอซิดเฮาส์และต่อมาเป็นงานสังสรรค์เรฟ โดยในปลายทศวรรษ 1980 มีเพลงที่เลียนแบบ และแอซิดเฮาส์รีมิกซ์ที่นำแนวเพลงไปสู่กระแสหลัก ที่ยังมีบางอย่างที่ได้รับอิทธิพลจาก แนวป็อป และแดนซ์

ชื่อเล่น "เดอะซาวด์ออฟแอซิด" (the sound of acid) มีอิทธิพลต่อเพลงแดนซ์ของแอซิดเฮาส์ที่มีแก่นแท้เมื่อได้ถูกพิจารณาจากจำนวนที่แท้จริงของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ แทร็กที่อ้างอิงถึงแอซิดเฮาส์ที่ได้ผ่านการใช้เสียง รวมทั้ง แทรนซ์ กัวแทรนซ์ ไซเคเดลิกแทรนซ์ เบรกบีต บิ๊กบีต เทคโน ทริปฮอป และดนตรีเฮาส์
พระปรมาภิไธย

พระปรมาภิไธย อาจหมายถึง
วัดอ่างแก้ว

วัดอ่างแก้วเป็นวัดหนึ่งในเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกายมีพระเกจิอาจารย์ที่สำคัญ คือท่านพระครูพรหมโชติวัฒน์ ที่ร่ำลือเรื่องพุทธคุณ บริเวณวัด ตั้งอยู่ริมคลองภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ทิศเหนือติดต่อกับคลองภาษีเจริญ ตลอดแนวยาว 114 เมตร ทิศตะวันออกติดคลองขวาง มีอีกชื่อหนึ่งว่าคลองโคนอนระยะ 142 เมตร ทิศใต้มีความยาว 117ติดต่อกับถนนพัฒนาการ (เดิม) ปัจจุบันคือถนนเทอดไท ทิศตะวันตกติดต่อกับ โรงเรียนวัดอ่างแก้ว (จีบ ปานขำ) ระยะ 117 เมตรและที่ดินเอกชน ลักษณะพื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มติดคลองทั้งด้านหน้าและด้านข้าง มีกำแพงก่ออิฐถือปูนกั้นตรงชิดถนน เป็นเขตประตูเข้าออกของวัด วัดนี้มีลักษณะพิเศษคือ ด้านหน้าวัดนั้นมีลานสนามทราย ซึ่งเป็นวัดนี้เป็นวัดที่มีลานทรายด้านหน้าพระอุโบสถเหลือเพียงแห่งเดียวในกรุงเทพมหานคร ซึ่งมีมาแต่โบราณ ในโอกาสวันขึ้นปีใหม่ไทย (วันสงกรานต์) ทุก ๆ ปี จะมีประเพณีก่อพระเจดีย์ทรายขึ้นที่ลานทรายแห่งนี้ และสรงนำหลวงพ่อโต อีกทั้งยังมีจิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถเรื่องพุทธประวัติที่สวยงามอีกด้วย

วัดอ่างแก้วเป็นวัดโบราณ บางตำรากล่าวว่ามีครั้งกรุงศรีอยุธยา แล้วมาทำการบูรณะขึ้นอีกทีในสมัยรัชกาลที่ 3 บางตำราว่าสร้างขึ้นสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อ พ.ศ. 2419 ตั้งแต่ได้ขุดคลองภาษีเจริญได้ 8 ปี โดยท่านเจ้าคุณพระภาวนาโกศลเถระ (รอด) ซึ่งแต่เดิมท่าได้จำพรรษาอยู่ที่วัดโคนอน ซึ่งอยู่ไม่ห่างไกลจากวัดอ่างแก้วนี้นัก ได้บอกบุญแก่ชาวบ้านให้ซื้อที่ดินและสัมภาระในการสร้างวัดนี้ขึ้น เพื่อเป็นอนุสรณ์ความดีของท่าน เมื่อครั้งหลังการสร้างวัดต่อมาได้มีผู้มีจิตศรัทธาในสมัยนั้นบริจาคเรือนไทยไม้สักให้อีกหลายหลัง (ในปัจจุบันนี้ยังมีอยู่หลายหลัง) เมื่อไดจัดการเรียบร้อยแล้วจึงให้พระภิกษุที่เป็นสัทธิวิหาริกของท่านจำนวน 5 รูป มาอยู่จำพรรษา และแต่งตั้งให้พระอธิการเบี้ยว อิน.ทสุวณ.โณ เป็นเจ้าอาวาส การสร้างอุโบสถได้กระทำการสร้างต่อมา และเสร็จเรียบร้อยเมื่อปีฉลู พ.ศ. 2420 และได้รับ พระราชทานวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน วัดอ่างแก้วนี้จึงมี เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 19.25 เมตร ยาว 30.72 เมตร พร้อมทั้งทำการผูกพัทธสีมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2421
โกศลจึงถือเอาลักษณะที่ดินแห่งนั้น มาตั้งเป็นนามวัดว่า “วัดอ่างแก้ว” และไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาจนตราบเท่าทุกวันนี้
ปากแหว่งเพดานโหว่

ปากแหว่ง (; ) และเพดานโหว่ (; ) หรือมักเรียกรวมกันว่าปากแหว่งเพดานโหว่ เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดของการเจริญของใบหน้าระหว่างการตั้งครรภ์ การรักษาผู้ป่วยที่พิการปากแหว่งเพดานโหว่ทำโดยการผ่าตัดทันทีหลังคลอด อัตราผู้ป่วยปากแหว่งเพดานโหว่เกิดราว 1 ในทารกแรกเกิด 600-800 คน

ถ้ารอยแยกนั้นไม่ถึงส่วนเพดานปาก จะเรียกความผิดปกตินี้ว่า ปากแหว่ง หากเกิดที่ด้านบนของริมฝีปากในลักษณะช่องว่างเล็กๆ หรือเว้าเล็กน้อยเรียกว่า ปากแหว่งไม่สมบูรณ์ หรือปากแหว่งบางส่วน (partial or incomplete cleft) แต่หากรอยแยกนี้ต่อเนื่องไปถึงจมูกเรียกว่า ปากแหว่งสมบูรณ์ (complete cleft) ปากแหว่งอาจเกิดข้างเดียวหรือสองข้างก็ได้ ปากแหว่งมีสาเหตุจากการเชื่อมของขากรรไกรบนและส่วนยื่นจมูกด้านใกล้กลาง (medial nasal processes) เพื่อเป็นเพดานปากปฐมภูมิ (primary palate) ไม่สมบูรณ์

ปากแหว่งรูปแบบหนึ่งเรียกว่า microform cleft ซึ่งมีความรุนแรงน้อยกว่า มีลักษณะเป็นรอยเล็กๆ บนริมฝีปากหรือมีลักษณะคล้ายแผลเป็นจากริมฝีปากไปยังจมูก ในบางรายกล้ามเนื้อหูรูดปากใต้แผลเป็นนั้นอาจผิดปกติซึ่งต้องได้รับการผ่าตัด ทารกที่เกิดมามีความผิดปกติดังกล่าวจำเป็นต้องได้รับการประเมินความรุนแรงจากแพทย์ด้านใบหน้าและปากทันที

เพดานโหว่ เป็นภาวะที่แผ่นกระดูกของกะโหลกศีรษะที่ประกอบเป็นเพดานแข็ง 2 แผ่นไม่เชื่อมกัน อาจมีช่องโหว่ของเพดานอ่อนได้ด้วยเช่นกัน ผู้ป่วยส่วนมากมักมีปากแหว่งร่วมด้วย เพดานโหว่เกิดราว 1 ในทารกแรกเกิดมีชีพ 700 คนทั่วโลก

เพดานโหว่แบ่งออกเป็นชนิดสมบูรณ์ (คือมีรอยแยกทั้งเพดานแข็งและเพดานอ่อน บางครั้งอาจมีที่ขากรรไกรด้วย) หรือชนิดไม่สมบูรณ์ (คือมีช่องอยู่ที่เพดานปาก มักเป็นที่เพดานอ่อน) ผู้ป่วยเพดานโหว่มักมีลิ้นไก่แฉก เพดานโหว่มีสาเหตุมาจากความบกพร่องของการเชื่อมของส่วนยื่นเพดานปากด้านข้าง (lateral palatine processes) , ผนังกลางจมูก (nasal septum) , และ/หรือส่วนยื่นเพดานปากกลาง (median palatine processes) เพื่อเป็นเพดานปากทุติยภูมิ (secondary palate)

ช่องที่เพดานปากที่เกิดจากเพดานโหว่ทำให้ช่องปากเชื่อมโดยตรงกับโพรงจมูก

ภาพต่อจากนี้แสดงเพดานปาก โดยด้านบนของภาพคือจมูก ริมฝีปากแสดงด้วยสีชมพู โดยภาพดังกล่าวจะไม่แสดงฟันเพื่อให้เห็นโครงสร้างเพดานโหว่ชัดเจน

ผลจากการมีช่องเชื่อมระหว่างช่องปากและโพรงจมูกคือ เพดานอ่อนและคอหอยบกพร่อง (velopharyngeal insufficiency, velopharyngeal inadequacy; VPI) ช่องดังกล่าวทำให้อากาศรั่วไปยังโพรงจมูกทำให้เมื่อพูดจะเกิดเสียงก้องขึ้นจมูก และเกิด nasal emission (อากาศจากปากผ่านช่องเพดานปากระหว่างการออกเสียงพยัญชนะที่ต้องอาศัยความดันในปาก) ผลตามมาจากอาการดังกล่าวทำให้ออกเสียงไม่ชัด เช่น เสียงเพี้ยน และต้องออกเสียงแบบอื่นชดเชย เช่น ใช้เสียงกัก เส้นเสียงหรือเสียงเสียดแทรกหลังโพรงจมูก ทางเลือกในการรักษาคือการบำบัดวจีเภท (speech therapy) , การใช้อุปกรณ์เทียม, การเสริมผนังหลังคอหอย, การเพิ่มความยาวเพดานปาก และการผ่าตัด

เพดานโหว่ใต้ชั้นเยื่อเมือก (Submucous cleft palate; SMCP) อาจเกิดขึ้นได้ โดยมีลักษณะเพดานโหว่ซ่อนอยู่ในส่วนเพดานอ่อน ร่วมกับมีอาการสามอย่างได้แก่ลิ้นไก่ 2 แฉก, มีรอยบากที่เพดานแข็งและโซนา เพลลูซิดา (zona pellucida)
ความผิดปกติแต่กำเนิด

ความผิดปกติแต่กำเนิดเป็นภาวะทางการแพทย์ที่เกิดจากความบกพร่องระหว่างการเจริญของทารกในครรภ์ อาจมีสาเหตุจากความผิดปกติทางพันธุกรรม สภาวะไม่เหมาะสมในมดลูก ความผิดปกติของการสร้างอวัยวะ หรือความผิดปกติของโครโมโซม ผลที่เกิดจากความผิดปกติดังกล่าวขึ้นกับความรุนแรงหรือความซับซ้อนของความผิดปกติก่อนเกิดและสภาพแวดล้อมหลังเกิด ความผิดปกติแต่กำเนิดมีหลายรูปแบบขึ้นกับสาเหตุและความผิดปกตินั้นๆ สารเคมีใดก็ตามที่ก่อความผิดปกติแต่กำเนิดเรียกว่า สารก่อวิรูป (teratogen)