พระยาธาตุพระนม

พระยาธาตุพระนม หรือ พระยาพระมหาธาตุเจ้า (ปกครองราว พ.ศ. ๒๑๑๐-๒๑๔๐) ทรงมีพระนามลำลองว่า พระยาธาตุ (พระยาธาด หรือ พระยาทาด) ปรากฏพระนามในเอกสารประวัติศาสตร์เมืองธาตุพนมว่าทรงเป็นเจ้าผู้ปกครองเมืองธาตุพนมเพียงพระองค์เดียวที่ใช้ราชทินนามว่าพระยาธาตุ ทรงเป็นเจ้าผู้ปกครองเมืองพนม (เมืองธาตุพนม) อันเป็นเมืองกัลปนาหรือเมืองพุทธศาสนานคร ตั้งแต่เมื่อครั้งที่ธาตุพนมยังเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรศรีสัตนาคนหุตล้านช้างเวียงจันทน์ ก่อนตกเป็นประเทศราชของสยาม ทรงเป็นเจ้าโอกาส (เจ้าโอกาด) หรือขุนโอกาส (ขุนโอกลาษ) ผู้รักษากองข้าอุปัฏฐากพระบรมมหาธาตุเจ้าเจดีย์พระนม (พระธาตุพนม วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร) ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมแต่งตั้งให้เป็นผู้รักษานครแผ่นดินพระมหาธาตุพนม จากสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชมหาราช (ครองราชย์ พ.ศ. ๒๐๙๑-๒๑๑๔) พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรล้านช้าง (นครหลวงเวียงจันทน์) และอาณาจักรล้านนา (นครเชียงใหม่) พระนามของพระองค์ปรากฏในประวัติศาสตร์อีกครั้งในอีกราว ๓๐ ปีต่อมา ราวรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าพระวรวงศาธรรมิกราชปกครองราชอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ (พ.ศ. ๒๑๔๑-๒๑๖๕)

พระยาธาตุพนมทรงประสูติในราชวงศ์ศรีโคตรบูร สืบเชื้อสายจากกษัตริย์ผู้ปกครองเมืองศรีโคตรบูรและเมืองมรุกขนคร อีกทั้งทรงเป็นบรรพบุรุษของเจ้านางจันทะมาสเทวี พระชายาในสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ ๓ หรือสมเด็จพระเจ้าสิริบุญสาร (ครองราชย์ พ.ศ. ๒๒๙๔-๒๓๒๒) สมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ ๓ หรือสมเด็จพระเจ้าสิริบุญสารและพระชายาจันทะมาสเทวีทรงมีพระราชโอรสพระนามว่า เจ้าพระยาหลวงบุตร์โคตรวงศาเสดถบัวระพาสุวัณณไชยปุคคละวิเศษ (บุตรโคตร รามางกูร) ซึ่งเป็นพระปัยยา (ทวด) ของเจ้าพระรามราชรามางกูรขุนโอกาส (ราม รามางกูร) เจ้าผู้ปกครองเมืองธาตุพนมพระองค์แรกจากราชวงศ์เวียงจันทน์ ดังนั้น จึงนับว่าพระยาธาตุพระนมทรงเป็นบรรพบุรุษที่สำคัญพระองค์หนึ่งของเจ้านายผู้ปกครองเมืองธาตุพนมในยุคหลังด้วย

ในเอกสารปฐมภูมิคัมภีร์ใบลานเรื่อง หนังสืออุลังคนีทาน หรือ พื้นอุลํกาธา สำนวนที่ ๑ ไม่ปรากฏนามผู้ศรัทธาสร้าง ต้นฉบับรักษาไว้ ณ หอสมุดแห่งชาติ บ้านเชียงยืน กำแพงนครเวียงจันทน์ เมืองจันทะบูลี หน้าลานที่ ๒๒-๒๔ ออกพระนามของพระองค์ว่า พระยาพระมหาธาตุเจ้า พระยาธาด และ เจ้าโอกาด (เจ้าโอกาส) พร้อมกล่าวว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ประดิษฐานจารึกเจ้าพระยาหลวงนครพิชิตราชธานีศรีโคตรบูรหลวงไว้ในวัดพระมหาธาตุเจ้าพระนม ดังปรากฏความว่า

"(หน้าลานที่ ๒๒) ...สรกาดราซาได ๖ ปลีกาบยิเดิน ๕ ขึน ๔ คำวัน ๔ รองไค ๓ ตัวพํเจาพรเปันเจาพรยาหลวงนครพพีซีดพรรซาทานิสิเคาตบองเถาเปันปรทานแลพรยาเสนามุติทัลา มิปรสทธสาทธาไนพรสาแริลาพรทธตุไนสสานาจิงมาริจจณากํแปงกำแพงพึนพรมหาทธาตุเจาแลซึซธายยกํขนทาดทัง ๔ ดานกับทังหํเขาพระแทนทัง ๔ ดานแล (หน้าลานที่ ๒๓) สางวัดกับกรตึบสางกำแพงออมพรมหาธาเจาทังมวรลวงยาว ๕ ๑๔ วาลวง ๕ ๑๒ วา ๑๖ วากับทังกปตุขงเพึอไหมํลมึนทึนแกพรสสสนามหาทาตุเจาแลลไหเปันทีปาทธสทธสกับบุซาแกคนแลเทวดาทัลาหันแล นิพพานปจจเยยาเหาตุพํเจาพรยาหลวงสีโคตตบองไหโอวาดแกพรยาทัลาปรกาน ๑ ขาโอกาดยาดทานไหรกสาเดขัดดินดอรไฮนานํหนองปองปาทิไดอันพรยาสสุมินทราดแลปรสาดไหไวเปันอุปกอรแกมหาทาตุพรนมเจาดังนันกํไหไวดังเกาไผยาถอรผุไดหามีโลพรตันหามักมาถกถอรดินดอรไฮนานํหนองกองปาฝุงนันออัอัปปายคมจจจยคึวาคำจิบหายไหเถิงแกมันมีไนเสาหินพรยาทาดฝังไวกอรแลกับตาเจาดานทัง ๔ ธาตุพรนมบุมมสถานไสหัวพรยาทดพรยา (หน้าลานที่ ๒๔) สิวิไสไปตุมคกหอมพิซซซุมลุหลานแลขาโอกาดธาตุพรนมเจาไวยาไหสวรเสันไปทางไตหนเหนิอออัจาซุมทีไดผีหาสวรสนไปนอัออัจาซุมโอกาดพรทาดไปพรยาพรยาทัง ๔ เอาเขามายาไหจิบหายปรกาน ๑ ผิเขาหาถึกหินสินแหงบุคละผุไดไหพรยาทัง ๔ ถองถามเจามีพีนองไหเขาไถเอามาพีบํมีอุปกอรกดีไนดินพรยาพรมหาธาดเจาไปพรยาทัง ๔ เอาไปไถเอามาไวผิสังเอาไหเอานัดกติกาสญไววายาไหฮุบหัวขายบายหัวซึไปไตเหนึอทางไดไหพรยาทัง ๔ มาพอมเจาโอกาด

แปลเป็นภาษาไทยได้ความว่า

(หน้าลานที่ ๒๒) ...ศักราชราชาได้ ๖ ปี กาบยี่ เดือน ๕ ขึ้น ๔ ค่ำ วัน ๔ ฮวงไค้ ๓ ตัว พ่อเจ้าพระเป็นเจ้าพระยาหลวงนครพระพิชิตพระราชาธานีสีโคตบองเถ้าเป็นประธาน แลพระยาเสนามุนตรีทั้งหลาย มีประสัทธสาทธาในพระสารีระพระธาตุในศาสนา จิงมาริจนาก่อแปลงกำแพงพื้นพระมหาธาตุเจ้า แลซื้อทายกขนธาตุทั้ง ๔ ด้าน กับทั้งหอข้าวพระแท่นทั้ง ๔ ด้านแล (หน้าลานที่ ๒๓) สร้างวัดกับกระตึบ (กุฏิ) สร้างกำแพงอ้อมพระมหาธาตุเจ้าทั้งมวล ลวงยาว ๕๔ วา ลวง ๕๒ วา ๑๖ วา กับทั้งก่อประตูขงเพื่อละให้มลมนทิลแก่พระศาสนามหาธาตุเจ้า แลให้เป็นที่ปาทสัทธาสักกบูชาแก่คนแลเทวดาทั้งหลายหั้นแล นิพพานปัจจโยโหตุ พ่อเจ้าพระยาหลวงสีโคตตบองให้โอวาทแก่พระยาทั้งหลาย ประการ ๑ ข้าโอกาสหยาดทานให้รักสาเขตดินดอนไร่นา น้ำหนองป่องปลาที่ใด อันพระยาสุมินทราชแลประสาทให้ไว้เป็นอุปกรณ์แก่มหาธาตุพระนมเจ้าดังนั้นก็ให้ไว้ดังเก่าไผอย่าถอน ผู้ใดหากมีโลภตัณหามักมาถกถอนดินดอนไร่นาน้ำหนองกองปลาฝูงนั้นออก อัปปายคมัจจจยะคือว่าคำจิบหายให้เถิงแก่มัน มีในเสาหินพระยาทาดฝังไว้ก่อนแลกับตาเจ้าด้านทั้ง ๔ ธาตุพระนมบุรมสถาน ใส่หัวพระยาทด พระยา (หน้าลานที่ ๒๔) สิวิไส ไปตุ้มคกหอมพิชชซุมลุกหลานแลข้าโอกาสธาตุพระนมเจ้าไว้ อย่าให้สวนเส็นไปทางใต้หนเหนือออกจากซุมที่ใด ผิหากสวนสนไปนอกออกจากซุมโอกาสพระทาดไป พระยาพระยาทั้ง ๔ เอาเขามาอย่าให้จิบหาย ประการ ๑ ผิเขาหากถืกหินซี้นแห้งบุคละผู้ใด ให้พระยาทั้ง ๔ ถ่องถามเจ้ามีพี่น้อง ให้เขาไถ่เอามาพี้ บ่มีอุปกรณ์กะดีในดินพระยาพระมหาธาตุเจ้าไป พระยาทัง ๔ เอาไปไถ่เอามาไว้ ผิสั่งเอาให้อานัติกติกาสัญญาไว้ว่า อย่าให้ฮุบหัวขายบายหัวซื้อไปใต้เหนือทางใด ให้พระยาทั้ง ๔ มาพร้อมเจ้าโอกาส

นอกจากนี้พระนามของพระองค์ยังปรากฏในเอกสารปฐมภูมิคัมภีร์ใบลานเรื่อง หนังสืออุลังคนีทาน (อุลังคะนิทาน) สำนวนที่ ๒ ซึ่งศรัทธาสร้างโดยพ่อเจ้าทิดแดง ต้นฉบับรักษาไว้ ณ หอสมุดแห่งชาติ บ้านเชียงยืน กำแพงนครเวียงจันทน์ เมืองจันทะบูลี หน้าลานที่ ๒๒-๒๕ โดยออกพระนามของพระองค์ว่า พระยาธาด และ เจ้าโอกาด (เจ้าโอกาส) พร้อมกล่าวว่า พระองค์ทรงเป็นผู้ประดิษฐานจารึกเจ้าพระยาหลวงนครพิชิตราชธานีศรีโคตรบูรหลวงไว้ในวัดพระมหาธาตุเจ้าพระนม ดังปรากฏความว่า

" (หน้าลานที่ ๒๒) ...สรงกาชราซาได ๓ ปลี (หน้าลานที่ ๒๓) กาบยีเดีน ๕ ขึน ๔ คำวัน ๔ ฮองไค ๓ ตัว พํเจาพรเปันเจาพรยาหลวงนคอรพีพซีดพรราซาทานีสีเคาตบองเซาเปันปรทานแลพรยาเสนามุนตีทลัมีปาสาทธสทธาไนพรสารีลพรธาตุไนสาสสนาจีงมารีจจณากํแปงกำแพงพึนพรมหาธาตุเจาแลซึซธายยกํขนทาดทัง ๔ ดานกับทังหํเขาพรแวนทัง ๔ ดานแลสางวัดกับกรตึบสางกํกำแพงออมพรมหาธาจเจาทังมวรลวงยาว ๕ ๑๔ วาลวงขวง ๕ ๑๒ วารอบ ๑๖ วากับทังปักตุขงเพีอบํไหเปันมลมีนทึนแกพรสาสสนามหาธาตุเจาแลไหเป้นทีปาทสทธาสกลบุซาแกคนแลเทวดาทลัหันแลนีพพานปจจเยาเหาตุ พํเจาพรยาหลวงสีโคตตบองไหโอวาทแกพรยาทลัวาปรกาน ๑ ขาโอกาดยาดทาน (หน้าลานที่ ๒๔) ไหฮกษาเขัดดีนดอรไฮนานำหนองปวงปาทีไดอันพรยาสุมีนทราชแลปรสาทไหไวเปันอุปลกอรแกมหาทาตุพรนมเจาดังนันกํไหไวดังเกาไผยาถอรผุไดหามีโลพภตณหามักมาถกมาถอรดีนดอรไฮนานำหนองกองปาฝุงนันออัอัปปลายคมจจยคึวาคำจีบหายไหเถิงแกมันมีไนเสาหีนพรยาธาดฝังไวกอรแล กับตาเจาดานทัง ๔ ธาตุพรนมบุมมซถานไสหัวพรยาทสพรยาสีวีไสไหตุมกกปกหอมพีซชซุมลุหลานแลขาโอกาดธาตุพรนมเขาไวยาไหสวรสนไปทางไตหนเหนีอออัจาหมุจาซุมทีได ผีหาสวรสนไปนอัออัจาหมุจาซุมซาวโอกาดพรทาดไปพยาทัง ๔ เอาเขามายาไหจีบหาย ปรกาน ๑ ผีเขาหาถึกหีนสีนแหงบุลคละผุไดไหพรยาทัง ๔ ถองถามเจาหากมีพีนองไห (หน้าลานที่ ๒๕) เขาไถเอามาผีบํมีอุปรกอรกดีไนดีนพรมหาธาดเจาไหพรยาทัง ๔ เอาไปไถเอามาไวผีสังเอาไหอานัดกติกาสญาไววายาไหฮุบหัวขายบายหัวซึไปไตเหนีอทางไดไหพรยาทัง ๒ มาพอมเจาโอกาด... "

แปลเป็นภาษาไทยได้ความว่า

(หน้าลานที่ ๒๒) ...สังกราชราชาได้ ๓ ปี (หน้าลานที่ ๒๓) กาบยี่เดือน ๕ ขึ้น ๔ ค่ำวัน ๔ ฮองไค้ ๓ ตัว พ่อเจ้าพระเป็นเจ้าพระยาหลวงนครพิชิตพระราชาธานีสีโคตบองเจ้าเป็นประทาน แลพระยาเสนามนตรีทั้งหลายมีประสาทสัทธาในพระสารีระพระธาตุในศาสนา จึงมาริจนาก่อแปงกำแพงพื้นพระมหาธาตุเจ้าแลถือชะทายก่อขนธาตุทั้ง ๔ ด้าน กับทั้งหอข้าวพระแวนทั้ง ๔ ด้าน แลสร้างวัดกับกระตึบ สร้างก่อกำแพงอ้อมพระมหาธาตุเจ้าทั้งมวล ลวงยาว ๕๔ วา ลวงกว้าง ๕๒ วา รอบ ๑๖ วา กับทั้งปักตูขง เพื่อบ่ให้เป็นมลมินทึน (มลทิน) แก่พระศาสนามหาธาตุเจ้า แลให้เป็นที่ปาทสัทธาสักการะบูชาแก่คนแลเทวดาทั้งหลายหั้นแล นิพพานปจจโยโหตุ พ่อเจ้าพระยาหลวงสีโคตตะบองให้โอวาทแก่พระยาทั้งหลายว่า ประการ ๑ ข้าโอกาสหยาดทาน (หน้าลานที่ ๒๔) ให้รักษาเขตดินดอนไร่นาน้ำหนองปวงปลาที่ใด อันพระยาสุมินทราชแลประสาทให้ไว้ เป็นอุปกรณ์แก่มหาธาตุพระนมเจ้าดังนั้นก็ให้ไว้ดังเก่าไผอย่าถอน ผู้ใดหากมีโลภะตัณหามักมาถกมาถอนดินดอนไฮ่นาน้ำหนองกองปลาฝูงนั้นออก อัปปายคมจจยคือว่าความฉิบหายให้เถิงแก่มัน มีในเสาหินพระยาธาตุฝังไว้ก่อนแลกับตาเจ้าด้านทั้ง ๔ ธาตุพระนมภูมสถาน ใส่หัวพระยาทศพระยาสีวีไส (ศรีวิไชย) ให้ตู้มกกปกหอมพีชซุมลูกหลานแลข้าโอกาสธาตุพระนมเข้าไว้ อย่าให้สวนสนไปทางใต้หนเหนือออกจากหมู่จากซุมที่ใด ผิหากสวนสนไปนอกออกจากหมู่จากซุมซาวโอกาสพระธาตุไป พญาทั้ง ๔ เอาเขามาอย่าให้ฉิบหาย ประการ ๑ ผิเขาหากถืกหินซิ้นแห้งบุคคละผู้ใดให้พระยาทั้ง ๔ ถองถาม เจ้าหากมีพี่น้องให้ (หน้าลานที่ ๒๕) เขาไถ่เอามา ผิบ่มีอุปกรณ์ก็ดีในดินพระมหาธาตุเจ้า ให้พระยาทั้ง ๔ เอาไปไถ่เอามาไว้ ผิสั่งเอาให้อาณัติกติกาสัญญาไว้ว่า อย่าให้ฮุบหัวขายบายหัวซื้อ ไปใต้เหนือทางใดให้พระยาทั้ง ๒ มาพร้อมเจ้าโอกาส

ความในคัมภีร์ใบลานเรื่อง หนังสืออุลังคนีทาน หรือ พื้นอุลํกาธา สำนวนที่ ๑ ฉบับหอสมุดแห่งชาติ บ้านเชียงยืน กำแพงนครเวียงจันทน์ เมืองจันทะบูลี หน้าลานที่ ๒๙-๓๐ ได้กล่าวถึงสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชมหาราชทรงเสด็จมายังเมืองธาตุพนม จากนั้นทรงแต่งตั้งพร้อมพระราชทานพระบรมราโชวาทแก่พระยาธาตุพระนม ดังปรากฏความว่า

" (หน้าลานที่ ๒๙) บัดนีจักลาวพรไซเสฐาราชเจาไวจุมแมพรยาทาดแลวกํลงไปเมึงลามมลักปางนันมาจาวาจุมเฮาโอกาดไซหัวพรยาทาดไหพรยาทาดกัสารกัสานํทอรตอรพรมหาทาตุเจายาไหรคาไหเกับกำเอาพิซซอากอรไนเขัดดินดอรอันปีตาเฮาพรองหาเวันไหแกพรมหธาตุเจานันมากทำไวเปันอุปกอรยุดยาเปันเนอเปันหนังแกพรซีนทาดเจาไหฮุงเฮิงไปเทา ๕๐๐๐ วสสเทินคึวาไมคกกกเฮึอขิซันมันยางผางัวลาหวายควายลาเซีอกเฮิอไหล ๓๓ ทาดตายคนายหลองคำตอรคำเตินตกมาไนดินพรมหาทาตุไหเกับเอามาเปันเหนิอหนังแกซินทาเจาคันผุไดเปันไหยฝุงรกัสาเกับเอาอับปายคมนิยาเคึวาคองวินาดจิบหายเถิงแกมันผุรกัสาคันบาวไพฝุงกทำนาไฮสวรแลกทำกานอันควรแลลไหอัปปายคมนิยาคึวาคองวินาดจิบ (หน้าลานที่ ๓๐) หายเถิงแกมันผุบํไหวทัง ๕ มีพรยาสีคตบุรไดเอาเขาไปไซพรพุทธเจายามนันกํจุติไปเกิดฮอยเอัดมาเกิดเปันพรยาสมินตทำไนเมิงมรกนคอรพรยาปัดเสันจุติเกิดเปันบุรีอวายลวายจุติเกีดเปันคนทพพานิจุติเกิดเปันพรยาจักแผนแผวจุติเกิดเปันพรยาพรไซเสัดฐาทิราดเจาหันแลวกุกรสตพรราซาสสาสมเดัดมหาราชเจาแลซยงทองหัวขวงลานซางไนแหงหองปรสิทธีจุมสลาเหลักหักดีนแลสรขอยปปรสิทธีไวกับดินพรสีนทาดวัดปรโคดไสทาดตุพรนมขันคำเจาขอยพรองปงรซากุณาสทธาหมึรสรดินสรขอยไหเปันทานปางนันแล... "

แปลเป็นภาษาไทยได้ความว่า

(หน้าลานที่ ๒๙) บัดนี้ จักกล่าวพระไซเสฐาราชเจ้าไว้จุ้มแม่พระยาทาด แล้วก็ลงไปเมืองลามลักปางนั้น มาจาว่าจุ้มเฮาโอกาสใส่หัวพระยาทาด ให้พระยาทาดรักสาน้ำทอนตอนพระมหาธาตุเจ้าอย่าให้ราคา ให้เก็บกำเอาพีชชอากรในเขตดินดอนอันปิตาเฮาพระองค์หากเว้นให้แก่พระมหาธาตุเจ้านั้น มากระทำไว้เป็นอุปกรณ์หยุดยาเป็นเนื้อเป็นหนังแก่พระชินธาตุเจ้าให้ฮุ่งเฮืองไปเท่า ๕,๐๐๐ วัสสาเทอญ คือว่าไม้คกกกเฮือ ขี้ซันมันยางผ้า งัวลากหวายควายลากเชือก เฮือไหล ๓๓ ทาดตายคะนายหลอง คำต่อนคำเตินตกมาในดินพระมหาธาตุ ให้เก็บเอามาเป็นเนื้อหนังแก่ชินธาตุเจ้า คันผู้ได้เป็นใหญ่ฝูงรักสาเก็บเอา อับปายคมนิยาคือว่าคองวินาศจิบหายเถิงแก่มันผู้รักสา คันบ่าวไพร่ฝูงกระทำนาไฮ่สวนแลกระทำการอันควรแลให้อัปปายคมนิยาคือว่าคองวินาศจิบ (หน้าลานที่ ๓๐) หายเถิงแก่มันผู้บ่ไหว้ทั้ง ๕ มีพระยาสีโคตบูรได้เอาเขาไปใช้พระพุทธเจ้ายามนั้น ก็จุติไปเกิดฮ้อยเอ็ดมาเกิดเป็นพระยาสมินตะทำในเมืองมรุกนคร พระยาปัดเสนจุติเกิดเป็นบุรีอวายลวาย จุติเกิดเป็นคันทัพพานิ จุติเกิดเป็นพระยาจักแผ่นแผ้ว จุติเกิดเป็นพระยาพระไซเสดฐาทิราชเจ้าหั้นแล้ว กูกระสัตพระราชาสสาสมเด็จมหาราชเจ้าแลเชียงทองหัวข่วงล้านช้างในแห่งห้อง ประสิทธิจุ้มสิลาเลกหักดินแลสละข้อยประสิทธิไว้กับดินพระชินธาตุวัดประโคด ใส่ธาตุพระนมขันคำเจ้าข้อยพระองค์ ปลงราชกูณาสัทธาหมื่นสละดินสละข้อยให้เป็นทานปางนั้นแล...

ความในคัมภีร์ใบลานเรื่อง หนังสืออุลังคนีทาน (อุลังคะนิทาน) สำนวนที่ ๒ ฉบับหอสมุดแห่งชาติ บ้านเชียงยืน กำแพงนครเวียงจันทน์ เมืองจันทะบูลี หน้าลานที่ ๓๐-๓๒ ปรากฏความว่า

" (หน้าลานที่ ๓๐) ...บัดนีจักลาวพรไซเสฏฐาทีลาชเจาไวจุมแมพรยาทาดแลวกํลงไปเมีงลามลักปางนันมาจาวาจุมเฮาโอกาดไซหัวพรยาทาดไหพรยาธาดฮกสานำทอรตอรพรมหาทาตุเจายาไหลาคาไหเกับ (หน้าลานที่ ๓๑) กำเอาพีซซอากอรไนเขัดดีนดอรอันปีตตุปีตตาเฮาพรองหาไดเวันไหแกพรมหาธาตุเจานันมากทำไวเปันอุปปกอรยุดยาเปันเนีอเปันหนังแกพรซีนนธาดเจาไหฮุงเฮีองไปเทา ๕๐๐๐ วสสาเทีนคึวาไมกกตกเฮีอขีซันมันยางตนเผีงยางผางัวลาหวายควายลาเซีอกเฮีกไหล ๓๓ ทาซางตายคนายหลอนคำตอรคำเตีนตกมาไนดีนพรมหาธาตุไหเกับเอามาเปันเหนีอหนังแกซีณณธาจเจาคันผุไดเปันไหยฝุงฮกสาบํเกับเอาอัปปายคมนียคึวาคองวีนาดจีบหายเถีงแกมันผุรกสาคันบาวไพฝุงกทำนาไฮสวรแลกทำกานอันควรแลบํไหอปายคมนียะคึวาคองวีนาดจีบหายเถีงแกมันผุบํไหวทัง ๕ มีพรยาสีโคตตบุรไดเอาเขาไปไสพรพุทธเจายามนันกํจุตติไปเกีดเมีงฮอยเอัดมาเกีดเปัน (หน้าลานที่ ๓๒) พรยาสุมีตตธำไนเมีงมรกคนคอรพรยาปัดเสันจุตตีเกีดเปันบุรีอวายลวายจุตตีเกีดเปันคนทพพานีจุตติเกีดเปันพรยาจกกแผนแผวจุตตีเกีดเปันพรไซเสฐาทีราชเจาหันแลกุกรสตตพรราชอาชยาสมเดัดมหาราชแลซยงทองหัวของลานซางไนแหงหองปรสีทธีจุมสลาเลักหักดีนแลสรขอยปสีทธิไวกับดีนพรซีนนทาดวัดปาโกดไสธาตุพรนมคังคำเจาขอยพรองปงราชกุณาสทธาหมึรสรดีนสรขอยไหเปันทานปางนันแล..."

แปลเป็นภาษาไทยได้ความว่า

(หน้าลานที่ ๓๐) ...บัดนี้ จักกล่าวพระไชเสฏฐาทิลาชเจ้าไว้จุ้มแม่พระยาทาด แล้วก็ลงไปเมืองลามลักปางนั้นมา จาว่าจุ้มเฮาโอกาสไส่หัวพระยาทาด ให้พระยาธาดฮักสาน้ำทอนต่อนพระมหาธาตุเจ้าอย่าให้ลาคาให้เก็บ (หน้าลานที่ ๓๑) กำเอาพีชชอากรในเขตดินดอนอันปิตตุปิตตาเฮาพระองค์หากได้เว้นให้แก่พระมหาธาตุเจ้านั้น มากระทำไว้เป็นอุปกรณ์หยุดยา เป็นเนื้อเป็นหนังแก่พระชินนธาตุเจ้า ให้ฮุ่งเฮืองไปเท่า ๕,๐๐๐ วัสสาเทอญ คือว่าไม้กกตกเฮือ ขี้ซันมันยาง ต้นเผิ้งยางผา งัวลากหวายควายลากเชือก เฮือกไหล ๓๓ ท่า ช้างตายขนายหล่อน คำต่อนคำเติน ตกมาในดินพระมหาธาตุให้เก็บเอามาเป็นเนื้อหนังแก่ชิณณธาตุเจ้า คันผู้ใดเป็นใหญ่ฝูงฮักสาบ่เก็บเอา อัปปายคมนียะคือว่าคองวินาจฉิบหายเถิงแก่มันผู้รักสา คันบ่าวไพร่ฝูงกระทำนาไฮ่สวนแลกระทำการอันควร แลบ่ให้อปายคมนียะคือว่าคองวินาจฉิบหายเถิงแก่มัน ผู้บ่ไหว้ทั้ง ๕ มีพระยาสีโคตตบูรได้เอาเข้าไปใส่พระพุทธเจ้ายามนั้น ก็จุตติไปเกิดเมืองฮ้อยเอ็ด มาเกิดเป็น (หน้าลานที่ ๓๒) พระยาสุมิตตธำในเมืองมรกคนคอร (มรุกขนคร) พระยาปัดเสนจุตติเกิดเป็นบุรีอว่ายลว่าย จุตติเกิดเป็นคันทัพพานี (จันทพานิช) จุตติเกิดเป็นพระยาจักกแผ่นแผ้ว จุตติเกิดเป็นพระไชเสฐาทิราชเจ้าหั้นแล กูกระสัตตะพระราชอาชยาสมเด็จมหาราชแล เชียงทองหัวของ (หัวโขง) ล้านช้างในแห่งห้องประสิทธิจุ้มศิลาเลกหักดิน แลสละข้อยประสิทธิไว้กับดินพระชินนธาตุวัดป่าโกดใส่ธาตุพระนมคัง (ดัง) คำเจ้าข้อยพระองค์ ปลงราชกูณาสัทธาหมื่น สละดินสละข้อยให้เป็นทานปางนั้นแล...

ความในคัมภีร์ใบลานเรื่อง อุลังกทาดผูกเดียว ฉบับวัดอับเปวันนัง บ้านบกท่ง เมืองจำพอน แขวงสะหวันนะเขด หน้าลานที่ ๑๓-๑๖ กล่าวถึงพระนามและเนื้อหาเกี่ยวกับพระยาธาตุพระนมในสำนวนใกล้เคียงกันกับหนังสืออุลังคนีทาน (อุลังคะนิทาน) สำนวนที่ ๑ และ ๒ ฉบับหอสมุดแห่งชาติ บ้านเชียงยืน กำแพงนครเวียงจันทน์ เมืองจันทะบูลี แต่ก็มีข้อแตกต่างอยู่บ้างเล็กน้อย โดยไม่กล่าวถึงการประดิษฐานหลักจารึกของเจ้าพระยาหลวงนคร ดังปรากฏความว่า

"(หน้าลานที่ ๑๓) ...บัดนีจักลาวพรไซเสฐาทีราดเจาไวจุมแกพรยาทาดแลวกํลงไปเมิงลามมลักปนันมาจาวาจุมเฮาพรองไสหัวพรยาทาดไหพรยาทาดไหพรยาทาดฮักสานคอรตอรดีนพรมหาทาดตุเจายาไหคางคาไหเกับ (หน้าลานที่ ๑๔) กำเอาภีซอากอรไนเขัดดินดอรอันปิตุปิตตาเฮาพรองหาไดกันไหแกพรมหาทาตุเจานันมากทำไวเปันเปันอุปรกอรยุดยาเปันเนิอเปันหนังพรซินนทาดเจาไหฮุงเฮิงไปเทา ๕ พันวสสาเทินคึวาไมทกกกเฮิอซีซันมันยางตนคนายหลอรคำตอรคำเตินตกมาไนดีนพรมหาทาตุไหเกับกำเอามาเปันเนิอหนังพรซินนถาตุคันผุไดเปันไหยฝุงฮกัสาเกับเอาอปยาคมนี...(ชำรุด)...ไหล ๓ ทาซางตายพรยาคำแดงพรยาจุรลละณีพรยาพรหมทัดพรยาอินทปถนคอรจุงแขนกันพรยานันทเสนาเขาบายมึพรยาทัง ๔ ซุคนแลวกํ...กันลาพาจาภุกำฟาไปสุบานเมิงแหงตนกมีวันนันแลอันอํรหนตเจา ๕ ฮอยมีมหากสสปรเจาเปันปรทานกับพรยาทัง ๕ กํอุปมุงไวอุลังกทาตุทีภุกำพาแลวกอรแลยามนันพรยาอีนมีหมุเทวดาทัลามานักลงมาสุภุกำพาจาตาวติงสาสวัร (หน้าลานที่ ๑๕) ...จีงอานัดวิสุกมมเทวบุดแตงริดจานาลายดอัลายเคิอฮุปเทวบุดเทวดาดาฮุปพรยาอีนพรจันฮุปพรยาทัง ๕ ไวอุปมุงทัง ๕ ดานอานัดไหแตมฮุปอํรหนต ๕ ฮอยแลฮุปพรยาสีสุ...สีมหามายาวีสขาเทวบุดไวกำไนแลวจีงสกกรบุซาดวยดอัไมคนทรสสของบหมตุลียยนนตีเคิงเสัยทังมวรแลวจีงไหนางเทวดาทัง ๔ ตนมีนางสุซาดาเปันตนแตงเคิงอุปราถา...แกว ๕...เคิงแกวแลวดวยคำทังมวรกับทังดอกลิลวงทิบบํรุหุยหยวจัเทิอปรทิบ ๔ ดวงปดับเทา ๕ พันพรวสสาพุรแซละพรยาอีนแลนางฟาทัง ๔ เอาไปบุซาไวไนอุปมุงเจาไสหัวแลวจีงออกมาจีงอานัดวีสุกมมเทวบุดไหจีงเติมสุมีตตาทำไนเมิงมมรุกขนาคอรพรยาปเสันจุตตีเกีดเปันบุลีนอวายลวายคันจุตตีเกีดเปันจนทพพานีดคันจุตตีเกีดเปันพรยาจกกแผนแผวคันจุตติเกีดเปันพรไซเสฐาทีราดเจาหันแลพร (หน้าลานที่ ๑๖) หมสตตุพรราซาอาดยาสมเดัดมหาราชแลซยงทองหัวลานไนแหงหองปรสีทธีจุมสีลาเลักหลักดีนแลสรขอยปสิทธีไวกับดีนพรซินนาทาดวัดปาโกดไสทาดตุพรนมคันคำเจาขอยพรองพรราซาอาดยากุณาสทธาหมึรพรยาสรดีนสรขอยไหเปันปทานนันแล..."

แปลเป็นภาษาไทยได้ความว่า

(หน้าลานที่ ๑๓) ...บัดนี้ จักกล่าวพระไชเสฐาทิราดเจ้าไว้จุ้มแก่พระยาทาด แล้วก็ลงไปเมืองลามมลักป (าง) นั้น มาจาว่าจุ้มเฮาพระองค์ใส่หัวพรยาทาดให้พระยาทาด ให้พระยาทาดฮักสานครต่อนดินพระมหาธาตุเจ้าอย่าให้ค้างคา ให้เก็บ (หน้าลานที่ ๑๔) กำเอาภีชอากรในเขตดินดอนอันปิตุปิตตาเฮาพระองค์ หากได้กันให้แก่พระมหาธาตุเจ้านั้น มากระทำไว้เป็นเป็นอุปกรณ์หยุดยาเป็นเนื้อเป็นหนังพระชินนธาตุเจ้า ให้ฮุ่งเฮืองไปเท่า ๕ พันวสสาเทอญ คือว่า ไม้ทกกกเฮือ ซีซันมันยาง ตนขนายหล่อน คำต่อนคำเตินตกมาในดินพระมหาธาตุ ให้เก็บกำเอามาเป็นเนื้อหนังพระชินนธาตุ คันผู้ใดเป็นใหญ่ฝูงฮักสาเก็บเอาอปยาคมนี...(ชำรุด)...ไหล ๓ ท่าช้างตาย พระยาคำแดง พระยาจุลลณี พระยาพรหมทัด พระยาอินทปัถนครจูงแขนกัน พระยานันทเสนาเข้าบายมือพระยาทั้ง ๔ ซุคนแล้ว ก็...กันลาพากจากภูก่ำฟ้าไปสู่บ้านเมืองแห่งตนก็มีวันนั้นแล อันอรหันตเจ้า ๕ ฮ้อยมีมหากัสสปเจ้าเป็นประธาน กับพระยาทั้ง ๕ ก่ออูบมุงไว้อุลังกธาตุที่ภูกำพ้าแล้วก่อนแล ยามนั้น พระยาอินทร์มีหมู่เทวดาทั้งหลายมากนัก ลงมาสู่ภูกำพ้าจากตาวติงสาสวรรค์ (หน้าลานที่ ๑๕) ...จิงอานัติวิสุกัมมเทวบุตรแต่งริจจานาลายดอกลายเคือ ฮูปเทวบุตรเทวดา ฮูปพระยาอินทร์ พระจันทร์ ฮูปพระยาทั้ง ๕ ไว้อูบมุงทั้ง ๕ ด้าน อานัติให้แต้มฮูปอรหนต์ ๕ ฮ้อย แลฮูบพระยาสีสุ...สีมหามายาวิสขาเทวบุตรไว้ก้ำใน แล้วจิงสักการบูชาด้วยดอกไม้คันทรัสสะของหอมตุลียนันตีเครื่องเสียทั้งมวลแล้ว จิงให้นางเทวดาทั้ง ๔ ตน มีนางสุชาดาเป็นต้น แต่งเครื่องอุปถาก...แก้ว ๕...เครื่องแก้วแล้วด้วยคำทั้งมวล กับทั้งดอกลิลวงทิพย์บ่รู้หุยเหี่ยวจักเทื่อ ประทีป ๔ ดวง ประดับเท่า ๕ พันพระวัสสาพุ้นชะแล พระยาอินทร์แลนางฟ้าทั้ง ๔ เอาไปบูชาไว้ในอูบมุงเจ้า ใส่หัวแล้วจิงออกมา จิงอานัติวิสุกัมมเทวบุตรให้จิงเติม สุกมิตตาธำในเมืองมมรุกขนาคอร พระยาปเสนจุตติเกิดเป็นบุลีนอวายลวาย คันจุตติเกิดเป็นจันทัพพานีช คันจุตติเกิดเป็นพระยาจักกแผ่นแผ้ว คันจุตติเกิดเป็นพระไซเสฐาทิราดเจ้าหั้นแล พระ (หน้าลานที่ ๑๖) หมสัตตุพระราชาอาจญาสมเด็ดมหาราชแลเชียงทองหัวล้าน ในแห่งห้องประสิทธิจุ้มศิลาเลกหลักดิน แลสละข้อยประสิทธิไว้กับดินพระชินนาธาตุวัดป่าโกดใส่ธาตุพระนม คันคำเจ้าข้อยพระองค์พระราชาอาจญากูณาสัทธาหมื่น พระยาสละดินสละข้อยให้เป็นปทานนั้นแล...

ในคัมภีร์อุรังคธาตุฉบับหอสมุดแห่งชาติ นครหลวงเวียงจันทน์ ทั้ง ๒ สำนวน ยืนยันว่าพระยาธาตุพระนมเป็นผู้ปักศิลาจารึกของเจ้าพระยาหลวงนครพิชิตราชธานีศรีโคตรบูรหลวง เจ้าเมืองนครพนม ไว้ในวัดพระธาตุพนมวรมหาวิหารใกล้กับองค์พระธาตุพนม ศิลาจารึกหลักนี้ยังไม่ถูกทำลายและนับเป็นหลักฐานทางโบราณคดีชิ้นสำคัญของเมืองธาตุพนม บัญชีหรือทะเบียนวัตถุของกองหอสมุดแห่งชาติ กำหนดทะเบียนให้เป็น นพ. ๑ จารึกวัดพระธาตุพนม ในหนังสือศิลาจารึกอีสานสมัยไทย-ลาว กำหนดทะเบียนเป็น จารึกวัดพระธาตุพนม ๒ ส่วนหนังสืออุรังคนิทานกำหนดทะเบียนเป็น ศิลาจารึกของเจ้าพระยานคร จารึกหลักดังกล่าวเรียกโดยทั่วไปว่า จารึกวัดพระธาตุพนม ๒ ด้านที่ ๑ จารึกด้วยอักษรลาวเดิมหรืออักษรลาวเก่า (ไทยน้อย) ภาษาลาว พุทธศักราช ๒๑๕๗ วัตถุที่ใช้จารึกเป็นหินทราย ลักษณะวัตถุรูปใบเสมา มีจารึกจำนวน ๑ ด้าน รวม ๑๘ บรรทัด ขนาดวัตถุจารึกกว้าง ๔๘ เซนติเมตร สูง ๖๓ เซนติเมตร ผู้โปรดให้สร้างจารึกคือเจ้าพระยานครหลวงพิชิตราชธานี ไม่ปรากฏหลักฐานผู้ค้นพบจารึก ไม่ปรากฏหลักฐานปีที่พบจารึก สถานที่พบคือห้องเก็บของภายในวิหารคด วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ปัจจุบันเก็บรักษาที่ห้องเก็บของภายในวิหารคด วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ได้เคยมีการพิมพ์เผยแพร่จารึกนี้อยู่ในเอกสารหลายฉบับ ได้แก่ หนังสือจดหมายเหตุการบูรณะปฏิสังขรณ์องค์พระธาตุพนม หนังสือศิลาจารึกอีสานสมัยไทย-ลาว และหนังสืออุรังคนิทาน เนื้อหาโดยสังเขปกล่าวถึงพระยานครหลวงพิชิตราชธานีพร้อมด้วยท้าวพระยาในท้องถิ่นได้บูรณะพระธาตุพนม และสร้างกำแพงแก้วล้อมรอบพระธาตุ รวมทั้งสร้างถาวรวัตถุอื่นๆ ด้วย ตอนท้ายจารึกได้สาปแช่งผู้ถือสิทธิ์ครอบครอง ทำลายทานวัตถุ อันได้แก่ ทาสโอกาส ที่ดิน ไร่นาของวัด ในครั้งนี้ได้บูรณะเรือนธาตุชั้นที่ ๑ และกล่าวถึงการตกแต่งด้วย ซึ่งน่าจะหมายถึงลวดลายจำหลักอิฐรอบเรือนธาตุ สำหรับการกำหนดอายุจารึกนั้นมีข้อความจารึกบรรทัดที่ ๑ ระบุ จ.ศ. ๙๗๖ ซึ่งตรงกับ พ.ศ. ๒๑๕๗ อันเป็นสมัยที่พระวรวงศาธรรมิกราชปกครองราชอาณาจักรล้านช้าง (พ.ศ. ๒๑๔๑-๒๑๖๕) ภาพสำเนาจารึกได้จากภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. ๒๕๔๕ เลขทะเบียน CD; INS-TH-14, ไฟล์; Nph_0100_c

ประวัติจารึกนี้กล่าวว่า ตามหนังสือกราบทูลของพระยาพนมนครานุรักษ์ ลงวันที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๔๖๓ กราบทูลสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพนั้น ดูเหมือนว่าเพิ่งจะค้นพบและคัดลอกสำเนาส่งมา และในบัญชีสำรวจของกรมศิลปากร พิมพ์ พ.ศ. ๒๔๖๗ กล่าวว่า "หินฝังที่บัลลังก์ของพระวิหารทิศตะวันออก จำนวน ๑๘ บรรทัด ภาษาไทย จ.ศ. ๙๗๖" ตามหนังสือที่ ๒๕๙/๒๔๙๕ ของแผนกศึกษาธิการจังหวัดนครพนม แจ้งว่า "ตามที่กรมศิลปากรให้ค้นหาศิลาจารึกที่พระธาตุพนมที่ประตูตะวันออกวิหารทิศใต้ มีจารึก ๖ แห่งๆ ละ ๑๔ บรรทัดนั้น ทางจังหวัดนครพนมหาไม่พบ แต่พบจารึกรายอื่นจึงคัดลอกส่งมา" (จารึกบนแผ่นดินเผา ธาตุพนม ๓) ซึ่งไม่ได้กล่าวถึงจารึกพระธาตุพนม ๒ แต่อย่างไรก็ตาม น่าเชื่อได้ว่าจารึกหลักนี้ยังคงอยู่มาจนถึงสมัยพระธาตุพนมล่มลงใน พ.ศ. ๒๕๑๘ ดังปรากฏในจดหมายเหตุการบูรณะปฏิสังขรณ์องค์พระธาตุพนม พ.ศ. ๒๕๒๒ หน้า ๒๙ ว่า "พระเจ้าเมืองนครพนมได้มาปฏิสังขรณ์วัดพระธาตุพนมเมื่อศักราช ๙๗๖ ตรงกับ พ.ศ. ๒๑๕๗ และได้ทำจารึกขึ้นแผ่นหนึ่ง กล่าวถึงถาวรวัตถุที่ได้บูรณะ ศิลาจารึกหลักนี้เดิมพบอยู่ที่ใต้ฐานหอพระแก้ว จึงขุดขึ้นมาประดิษฐานไว้ตรงมุมกำแพงแก้วด้านเหนือ ครั้นเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๐ สร้างกำแพงแก้วใหม่ จึงย้ายมาที่เชิงปราสาทหอข้างพระด้านหน้าองค์พระธาตุพนม เมื่อองค์พระธาตุพนมล้มศิลาจารึกก็ถูกพังทับด้วย" จารึกหลักนี้อ่านครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๓ และส่งมากรุงเทพมหานคร พร้อมกับสำเนาลายมือลงชื่อผู้อ่านว่า นายจารย์ ธรรมรังสี และ รองอำมาตย์ตรี วาศ สมิตยนตร์ ผู้จด ต่อมาพระเทพรัตนโมลี ได้ศึกษาและพิมพ์เผยแพร่ ครั้งแรกพิมพ์รวมอยู่ในหนังสืออุรังคนิทาน และพิมพ์อีกครั้งในหนังสือจดหมายเหตุการบูรณะปฏิสังขรณ์องค์พระธาตุพนม

บรรทัดที่ ๑ (สังกฺราช ๙๗๖) ปีกาบยีเดีน ๕ ขึน ๔ คำวนั ๕...

บรรทัดที่ ๒ (พฺระเปนเ) จาพฺยาหฺลวงนครพีชีตฺรราชทานิ (สีเคาตฺรบองเจาเ-)

บรรทัดที่ ๓ (ปนปะ) ทานแกทาวพฺยาเสนามนฺตลีทงัหฺลายมิ (ปะสาทฺธะสดัธาไ-)

บรรทัดที่ ๔ นพฺระสาริกะทาดตุสาดสะห̅นาพฺระนมจึงมาเลิก (ยกยํกํเ-)

บรรทัดที่ ๕ เปงตินพฺระมหาทาดตุเจาแลถึชะทายคลาทฺธาดทงั ๔ ดานกบั

บรรทัดที่ ๖ ทงัหํเขาพฺระแลแทนบูชา ๔ ดานแลสางวัดก

บรรทัดที่ ๗ ปักติบสงักํกำแพงออมพฺระมหาทฺธาดเจาทงัม

บรรทัดที่ ๘ วนลวงยาว ๕๔ วาลวงกวาง ๕๒ วารอม ๑๐๖ วารอม ๑๐๖ วากบั

บรรทัดที่ ๙ ปดัตูขงเพือบํไหเปนมะละมึนทึนแกพฺระสาษห̅นา

บรรทัดที่ ๑๐ มหาทาดเจาแลไหเปนทีปดัสาทฺธะสดัทฺธาสกักะละบู

บรรทัดที่ ๑๑ ชาแกคนแลเทวะดาทงัหฺลายหนัแลนีพานนปะไจโย

บรรทัดที่ ๑๒ โหตูปฺรการนีงขาโอกาดอ̅ยาดทานเขดัแดนดีนดอน

บรรทัดที่ ๑๓ ไรนานำห̅นองกองปาทีไดอันแตพฺยาสามีนตฺระรา

บรรทัดที ๑๔ ชแลปฺระสาทฺธะใหไวเปนัอุปะการแกพฺระมํหาทาด

บรรทัดที่ ๑๕ ตุพฺระนัมเจาดงัเกาไผอฺยาถกอฺยาถอนผีผูไดโลพฺระ

บรรทัดที่ ๑๖ ตนัหามากหากยงัมาถกมาถอนดินดอนไรนา

บรรทัดที่ ๑๗ บานเมิองนำห̅นองกองปาฝูงนนัออกอปัปายะคะ

บรรทัดที่ ๑๘ มนิยะไหเถิงแกมนั

บรรทัดที่ ๑ (สังกราช ๙๗๖) ปีกาบยี่ เดือน ๕ ขึ้น ๔ ค่ำ วัน ๕...

บรรทัดที่ ๒ (พระเป็นเ) จ้าพระยานครหลวงพิชิตราชธานี (ศรีโคตรบองเจ้า เ-)

บรรทัดที่ ๓ (ป็นประ) ธานแก่ท้าวพระยาเสนามนตรีทั้ง หลายมี (ปสาทศรัทธาใ-)

บรรทัดที่ ๔ นพระสารีริกธาตุศาสนาพระ (พ) นม จึงมาเลิก (ยกยอก่อเ-)

บรรทัดที่ ๕ เปงตีนพระมหาธาตุเจ้า แลถือชะทายคาดธาตุทั้ง ๔ ด้าน กับ

บรรทัดที่ ๖ ทั้งหอข้าวพระ แลแท่นบูชา ๔ ด้านแลสร้างวัด กั-

บรรทัดที่ ๗ บก่อตึบสงฆ์ ก่อกำแพงอ้อมพระมหาธาตุเจ้าทั้ง ม-

บรรทัดที่ ๘ วล ล่วงยาว ๕๔ วา ล่วงกว้าง ๕๒ วา รอม ๑๐๖ วา กับ

บรรทัดที่ ๙ ประตูขง เพื่อบ่ให้เป็นมลมึนทึนแก่พระศาสนา

บรรทัดที่ ๑๐ มหาธาตุเจ้า แลให้เป็นที่ปสาทศรัทธาสักการะบู-

บรรทัดที่ ๑๑ ชาแก่ตนแลเทวดาทั้ง หลายหั้นแล นิพพานปัจจโย

บรรทัดที่ ๑๒ โหตุ ประการหนึ่ง ข้าโอกาสหาดทาน เขตแดนดินดอน

บรรทัดที่ ๑๓ ไร่นาน้ำหนองกองปลาที่ใด อันแต่พระยาสามินทรรา-

บรรทัดที่ ๑๔ ช แลประสาทให้ไว้เป็นอุปการแก่พระมหาธา-

บรรทัดที่ ๑๕ ตุพนมเจ้าดังเก่า ไผอย่าถกอย่าถอน ผิผู้ใดโลภะ

บรรทัดที่ ๑๖ ตัณหามาก หากยังมาถกมาถอนดินดอนไร่นา

บรรทัดที่ ๑๗ บ้านเมืองน้ำหนองกองปลาฝูงนั้นออก อปายค-

บรรทัดที่ ๑๘ มนียะให้เถิงแก่มัน