seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สุจินต์ จินายน

ศาสตราจารย์ สุจินต์ จินายน (12 เมษายน พ.ศ. 2478 - ) ศาสตราจารย์สาขาพันธุศาสตร์ และการปรับปรุงพันธุ์พืช ได้รับการคัดเลือกให้เป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขาเกษตรศาสตร์ และชีววิทยา เมื่อปี พ.ศ. 2533 เคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อปี พ.ศ. 2536 - 2544 (2 วาระ) และในปี พ.ศ. 2552 - 2560 (2 วาระ)

ศาสตราจารย์ สุจินต์ จินายน หรือ ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2478 ณ แขวงเสาชิงช้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรในครอบครัวทหารอากาศ ได้รับการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนวัฒนสินวิทยาลัย จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ต่อมาได้เกิดสงครามโลกครั้งที่สองขึ้น จึงต้องอพยพหนีภัยไปอยู่ที่จังหวัดเพชรบูรณ์ จึงเข้าเรียนที่โรงเรียนประจำอำเภอหล่มสัก จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากนั้นได้ย้ายกลับมายังกรุงเทพมหานคร และเข้าเรียนต่อในระดับมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก

ในปี พ.ศ. 2496 เมื่อเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8 แล้ว ได้สอบเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่เรียนได้เพียง 2 ปี ก็สอบชิงทุนไปเรียนต่อทางด้านพันธุศาสตร์พืช (Plant genetics) ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ (University of California at Berkeley) สหรัฐอเมริกา จนสำเร็จการศึกษาปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต (Bachelor of Science, B.S.) เมื่อปี พ.ศ. 2501 จากนั้นจึงไปศึกษาต่อในระดับปริญญาโททางด้านพันธุศาสตร์ (Genetics) ที่มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต (Iowa State University) จนสำเร็จการศึกษาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (Master of Science, M.S.) เมื่อปี พ.ศ. 2503 และกลับมารับราชการที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในปี พ.ศ. 2504

ต่อมาในปี พ.ศ. 2506 ได้รับทุนมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ (Rockefeller Foundation) ไปศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตตอีกครั้งหนึ่ง ในสาขาการปรับปรุงพันธุ์พืช (Plant Breeding) และสำเร็จการศึกษาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (Doctor of Philosophy, Ph.D.) ในปี พ.ศ. 2509

ปัจจุบันสมรสกับสิริวรรณ จินายน มีบุตรชาย 1 คน

หลังสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโท ได้บรรจุเข้ารับราชการในตำแหน่งอาจารย์ ภาควิชาพืชศาสตร์ คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2504 และต่อมาได้ดำรงตำแหน่งต่างๆ ดังต่อไปนี้

ปัจจุบัน ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน ดำรงตำแหน่งหน้าที่พิเศษต่างๆ อาทิ นายกสภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน และมหาวิทยาลัยทักษิณ ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รวมทั้งได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากต่างประเทศดังต่อไปนี้
รายพระนามจักรพรรดินีญี่ปุ่น

จักรพรรดินีญี่ปุ่น คือพระอิสริยยศของอิสตรีผู้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่น () และอาจหมายถึงจักรพรรดินีอัครมเหสีในจักรพรรดิญี่ปุ่น () โดยจักรพรรดินีอัครมเหสีในรัชกาลปัจจุบันคือจักรพรรดินีมิชิโกะในจักรพรรดิอะกิฮิโตะ

ตามประวัติศาสตร์ ญี่ปุ่นเคยมีจักรพรรดินีขึ้นเสวยราชสมบัติแปดพระองค์ (หากนับจักรพรรดินีจิงงุ จะมีทั้งหมดเก้าพระองค์ ในจำนวนนี้มีสองพระองค์ครองราชย์สองครั้ง) ซึ่งทั้งหมดจะถูกคัดเลือกมาจากผู้ที่สืบสันดานจากพระราชวงศ์เมื่อนับจากฝ่ายบิดา ทั้งนี้นักวิชาการบางส่วนมองว่าการครองราชย์ของจักรพรรดินีของญี่ปุ่นนั้นเป็นการครองราชย์อย่างชั่วคราวเท่านั้น และสงวนพระราชบัลลังก์เอาไว้เฉพาะแก่เจ้านายบุรุษเพศเท่านั้น ครั้นหลายศตวรรษต่อมาได้มีกฎมนเทียรบาล พ.ศ. 2432 ซึ่งออกมาพร้อมกับรัฐธรรมนูญเมจิระบุว่ามิให้เจ้านายเพศหญิงขึ้นครองราชสมบัติ แม้จะเคยมีความพยายามที่แก้ไขกฎมนเทียรบาลเพื่อปูทางให้เจ้านายที่เป็นหญิงขึ้นเสวยราชย์ แต่ไม่เคยประสบความสำเร็จ

แต่เดิมตำแหน่งพระชายาในองค์จักรพรรดิญี่ปุ่นจะถูกเรียกว่าเจ้าหญิง เช่น เจ้าหญิงอิวะพระชายาในจักรพรรดินิมเมียว จนกระทั่งในรัชกาลจักรพรรดิโชมุได้สถาปนาพระอัครมเหสีคือโคเมียวผู้มาจากตระกูลฟุจิวะระเป็น โคโง () พระองค์แรก แต่เดิมจะแบ่งพระอิสริยยศไว้ได้แก่ ชูงู () สำหรับพระชายา, โคโง () หรือ โคไตโง () สำหรับพระราชชนนีหรือจักรพรรดินีวิธวา และ ไทโคไตโง () สำหรับพระอัยยิกาเจ้า กระทั่งกลางยุคเฮอัง มีพระราชธรรมเนียมมีพระชายาเพียงพระองค์เดียว เรียกว่าชูงู ครั้นในรัชสมัยจักรพรรดิอิชิโจมีพระราชธรรมเนียมมีพระชายาสองพระองค์ องค์แรกเรียกโคโงอีกองค์เรียกชูงู มีกรณีหนึ่งในรัชกาลจักรพรรดิโฮะริกะวะ ได้สถาปนาเจ้าหญิงยะซุโกะหรือเทชิพระวิมาดา (; พระมารดาเลี้ยง) ขึ้นเป็นโคโง
ชีวิตของพระเยซู

ชีวิตของพระคริสต์ () เป็นฉากชุดจากชีวิตบนโลกของพระเยซูที่เป็นหัวเรื่องที่ใช้ในการเขียนภาพชุดในศิลปะศาสนาคริสต์ มักจะเป็นชุดเอกลักษณ์หรือเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระนางพรหมจารี จำนวนฉากก็ต่างกันไปตามแต่เนื้อที่ใช้วาดภาพ ลักษณะการสร้างงานก็อาจจะเป็นจิตรกรรมฝาผนัง จิตรกรรมแผง หน้าต่างประดับกระจกสี เอกสารตัวเขียนสีวิจิตร พรมทอแขวนผนัง งานสลักหิน งานแกะงาช้างและอื่นๆ บางฉากก็เป็นภาพเขียนเดี่ยว ๆ เช่น “การตรึงพระเยซูที่กางเขน” ที่นิยมเขียนกันมาก

ชุดที่นิยมเขียนกันก็ได้แก่ชุดที่เกี่ยวกับการประสูติและพระทรมานของพระเยซู ที่นำไปสู่การตรึงพระเยซูที่กางเขนและการคืนพระชนม์ แต่ภาพเขียนที่เกี่ยวกับการเทศนาก่อนที่จะถึงเหตุการณ์ในวาระสุดท้ายของพระองค์แทบจะไม่เขียนกันในยุคกลางด้วยเหตุผลหลายอย่าง

ฉากหลักๆ ก็ได้แก่:

ฉากในรายการนี้อาจจะใช้เป็นฉากในภาพชุด “ชีวิตของพระนางพรหมจารี”:
พระทรมานของพระเยซู

พระทรมานของพระเยซู () เป็นศัพท์ทางเทววิทยาคริสเตียนที่บรรยายเหตุการณ์ความทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและทางจิตใจของพระเยซูในช่วงเวลาก่อนที่จะทรงถูกพิจารณาคดี และถูกตัดสินให้ถูกประหารชีวิตโดยการตรึงกางเขน การตรึงพระเยซูที่กางเขนถือเป็นเหตุการณ์สำคัญที่เป็นหัวใจของความเชื่อในคริสต์ศาสนา

รากศัพท์ของคำว่า “Passion” มาจากภาษาละติน “passus” (ซึ่งมีรากมาจาก “pati, patior” ที่แปลว่า “ความทรมาน” ที่เกิดจากภายนอก) , เป็นคำที่เริ่มใช้ครั้งแรกในข้อเขียนทางคริสต์ศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่บรรยายความทุกข์ทรมานของพระเยซู แต่คำว่า “Passion” มามีความหมายกว้างขึ้นในสมัยต่อมา

ส่วนวลี “ความระทมของพระเยซู” (“Agony of Jesus”) มีความหมายเฉพาะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสวนเกทเสมนี -- “พระเยซูในสวนเกทเสมนี” ที่ทรงอธิษฐานสวดภาวนาในสวนก่อนที่จะทรงถูกจับ “ความระทม” จึงหมายถึงสภาวะทางจิตใจ

ข้อเขียนในพระวรสารในสารบบที่บรรยายถึงพระมหาทรมานเรียกว่า “Passion” หรือ “พระทรมานของพระเยซู” พระวรสารอื่นที่บรรยายเหตุการณ์นี้ก็ได้แก่พระวรสารนักบุญเปโตร
พระเยซูถูกเฆี่ยน

พระเยซูถูกเฆี่ยน (ภาษาอังกฤษ: Flagellation of Christ หรือ Christ at the Column) เป็นฉากหนึ่งจากทุกขกิริยาของพระเยซูซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซู “พระเยซูถูกเฆี่ยน” เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียนที่แปลงมาจากทางสู่กางเขนแต่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดดั้งเดิม คอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด, แส้, หรือไม้เบิร์ชเป็นองค์ประกอบในอุปกรณ์การทรมานพระเยซู (Arma Christi)—สถาบันหลายแห่งอ้างว่าเป็นเจ้าของอุปกรณ์เหล่านี้รวมทั้งบาซิลิกา ดิ ซานตา พราสเซเด (Basilica di Santa Prassede) ในกรุงโรมที่อ้างว่าเป็นเจ้าของคอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด

เหตุการณ์นี้ปรากฏในสามในสี่ของพระวรสารกฎบัตรและเป็นเหตุการณ์ที่มักจะเกิดก่อนการตรึงกางเขนตามกฎหมายโรมัน ในทุกขกิริยาของพระเยซูเหตุการณ์นี้ตามด้วย “การเยาะหยันพระเยซู” และ “พระเยซูทรงมงกุฏหนาม”

ฉากนี้เริ่มสร้างทางคริสต์ศาสนจักรตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่แทบจะไม่ปรากฏในศิลปะไบแซนไทน์และหายากในศิลปะของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ไม่ว่าจะในสมัยใด งานแรกๆ พบในหนังสือวิจิตรและงานแกะงาช้าง ในอิตาลีพบในงานจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่ 11 องค์ประกอบของภาพมักจะมีด้วยกันสามคนในภาพ—พระเยซู และผู้รับใช้สองคนของไพเลทที่ทำหน้าที่เฆี่ยน ในรูปวาดสมัยแรกพระเยซูมักจะเปลือย หรือสวมเสื้อยาวมองมาทางด้านผู้ชมรูปหรือเป็นฉากที่มองจากด้านหลัง แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 พระเยซูมักจะนุ่งผ้าเตี่ยว (loincloth) และหันพระพักต์มาทางผู้ชมภาพ

บางภาพก็จะมีไพเลทนั่งดูการเฆี่ยนและอาจจะมีผู้รับใช้ของภรรยาของไพเลทเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมาย ในปลายยุคกลางจำนวนผู้เฆี่ยนก็เพิ่มเป็นสามหรือสี่คน และลักษณะของผู้ที่เฆี่ยนทางเหนือก็เริ่มอัปลักษณ์ขึ้นและแต่งตัวอย่างทหารรับจ้างในสมัยนั้น บางครั้งก็จะมีแฮรอด อันทิปาส (Herod Antipas) ปรากฏในรูปด้วย การเฆี่ยนทำโดยผู้ที่ทำงานให้กับไพเลท และบางครั้งผู้เฆี่ยนก็จะใส่หมวกอย่างชาวยิว หลังจากภาพมาเอสตา (Maestà) โดยดุชโช การเฆี่ยนก็มักจะทำกันในที่สาธารณะต่อหน้าผู้มามุงดู

นักบวชลัทธิฟรานซิสกันผู้เผยแพร่การเฆี่ยนตัวเองเพื่อให้เข้าใจถึงความทรมานของพระเยซูอาจจะเป็นผู้รับผิดชอบการสร้างกางเขนขนาดใหญ่หลายชิ้นที่ใช้ในการแห่ที่ด้านหลังเป็นภาพการเฆี่ยนและด้านหน้าเป็นพระเยซูถูกตรึงกางเขน และอาจจะมีกลุ่มผู้เดินตามขบวนแห่ที่เฆี่ยนตัวเองไปพลางที่มองเห็นพระเยซูทรมานนำอยู่ข้างหน้าบนกางเขน

ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ฉากนี้ก็อาจจะนำมาสร้างเป็นงานโดดๆ มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพในชุดทุกขกิริยาของพระเยซู ในขณะเดียวกันในภาพ “พระเยซูที่คอลัมน์” ก็อาจจะเป็นภาพพระเยซูยืนอยู่คนเดียว ลักษณะนี้เป็นที่นิยมทำเป็นประติมากรรมในสมัยศิลปะบาโรก อีกฉากหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับฉากนี้แต่ไม่ปรากฏในพระวรสารกฎบัตรคือฉาก “พระเยซูในคุกใต้ดิน” (Christ in the Dungeon) ซึ่งมักจะแยกจากฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ค่อนข้างยาก หรือ ระหว่างฉาก “พระเยซูที่คอลัมน์” กับฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ก็แยกกันยากเช่นกัน

ในสมัยใหม่ฉากนี้ก็ปรากฏในภาพยนตร์เช่นในงานที่สร้างโดย เมล กิบสัน ในปี ค.ศ. 2004 เรื่อง “The Passion of the Christ” และในงานที่สร้างโดย สแตนลีย์ คูบริค (Stanley Kubrick) ในปี ค.ศ. 1972 เรื่อง “A Clockwork Orange” เมื่อตัวละครที่ถูกจำขังที่แสดงโดยมัลคอล์ม แมคโดเวลล์ (Malcolm McDowell) จินตนาการว่าตนเองเป็นทหารโรมันที่เฆี่ยนพระเยซู
ติ่งเนื้อเมือก

ติ่งเนื้อเมือก () เป็นเนื้อเยื่อที่เจริญยื่นออกมาจากเยื่อเมือก (mucous membrane) อย่างผิดปกติ หากติ่งเนื้อนี้มีก้านที่ยึดติดกับพื้นผิวเดิมจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกมีก้าน (pedunculated polyp) แต่หากไม่มีก้านจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกติดฐาน หรือติ่งเนื้อเมือกไร้ก้าน (sessile polyp)

ติ่งเนื้อเมือกมักพบบ่อยที่ลำไส้ใหญ่ กระเพาะอาหาร จมูก โพรงอากาศข้างจมูก กระเพาะปัสสาวะ และมดลูก และยังอาจพบตามส่วนใดๆ ของร่างกายที่มีเยื่อเมือกเช่นปากมดลูก หรือลำไส้เล็ก
บ็อบ ดิลลัน

บ็อบ ดิลลัน () หรือชื่อจริง โรเบิร์ต อัลเลน ซิมเมอร์แมน (; เกิด 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ศิลปิน จิตรกร นักประพันธ์ และกวีชาวอเมริกัน ที่มีผลงานในวงการดนตรีมาตลอดกว่า 5 ทศวรรษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงทศวรรษ 1960 จนได้รับฉายาให้เป็น "ราชาแห่งโฟล์ก" ด้วยภาพลักษณ์ของดิลลันในการแต่งเพลงที่เน้นเนื้อหาทางสังคมและการต่อต้านสงคราม มีเพลงตัวอย่างเช่น "Blowin' in the Wind" และ "The Times They Are a-Changin'" ที่ได้กลายมาเป็นหนึ่งในเพลงสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวทางสิทธิมนุษยชนและการต่อต้านสงครามในสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้เขายังได้ออกซิงเกิล "Like a Rolling Stone" ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในปี ค.ศ. 1965 และได้รับการจัดอันดับจากโรลลิงสโตนให้เป็นเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และได้รับความนิยมอย่างยิ่งในช่วงกลางยุค 1960 ที่มีโอกาสได้ขึ้นชาร์ตสูงๆ แต่ถึงอย่างก็ดีดิลลัน ก็ถูกวิจารณ์จากศิลปินโฟล์กด้วยกัน ที่เขาได้หันกลับร่วมบรรเลงกับวงกีตาร์ไฟฟ้า ซึ่งนับเป็นการทิ้งแนวเพลงโฟล์ก ที่เขาได้รับการยกย่องให้เป็นผู้นำ "ยุคบุกเบิกดนตรีโฟล์กอเมริกัน" (American folk music revival)

เนื้อเพลงของดิลลันยุคแรก จะเกี่ยวกับการเมือง สังคม ปรัชญา และอิทธิพลจากวรรณคดี ดนตรีของเขาได้ต่อต้านกระแสนิยมทางดนตรีป็อปและนำโฟล์กเข้ามามีบทบาทในกระแสสังคม เขาได้รับแรงบันดาลใจด้านการแสดงมาจาก ลิตเทิล ริชาร์ด และการประพันธ์เพลงแบบ วูดดี กัทรี, โรเบิร์ต จอห์นสัน และแฮงก์ วิลเลียมส์ ตลอดชีวิตด้านงานดนตรีของเขา ดิลลันได้ขยายสาแหรกแนวย่อยดนตรีเป็นจำนวนมาก ได้เป็นผู้บุกเบิกวงการเพลงโฟล์กในอเมริกันสู่โฟล์กในอังกฤษ สกอตแลนด์และไอร์แลนด์ และผลักดันดนตรีโฟล์กให้กลับมาได้รับความนิยม รวมไปถึงบลูส์, คันทรี, กอสเปล, ร็อกอะบิลลี และแจ๊ส ดิลลัน เป็นที่รู้จักจากศิลปินที่ทั้งแต่งและร้องเอง จนได้รับการยกย่องให้เป็นนักแต่งเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง และภาพลักษณ์การแสดงสดที่เล่นกีตาร์ พร้อมกับเปล่าฮาร์โมนิกา รวมไปถึงคีย์บอร์ด เขาได้จัดทัวร์คอนเสิร์ตอย่างต่อเนื่องในช่วงปลายยุค 1980 จนได้รับการยกย่องให้เป็นทัวร์ "Never Ending Tour"

นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ดิลลันได้ออกผลงานวาดรูปและลงสีมาแล้วกว่า 6 เล่ม และได้รับการจัดแสดงในเวทีใหญ่หลายครั้ง ในด้านงานดนตรี ดิลลันได้จำหน่ายอัลบั้มไปแล้วกว่า 100 ล้านชุด ทำให้เขาเป็นหนึ่งในศิลปินที่มียอดจำหน่ายอัลบั้มโดยรวมสูงที่สุดตลอดกาล เขายังได้รับรางวัลมากมาย ไม่ว่าจะเป็น 11 รางวัลแกรมมี รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลออสการ์ ดิลลันได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล, หอเกียรติยศมินนิโซตามิวสิก, หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลงแนชวิลล์ และ หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลง ในปี ค.ศ. 2008 เขาก็ได้รับรางวัลจากพูลิตเซอร์ ในโอกาศพิเศษสำหรับ "ที่เขาสร้างไว้ต่อวงการดนตรีนิยมและวัฒนธรรมอเมริกัน ด้วยเนื้อเพลงและบทประพันธ์ที่เรียบเรียงอย่างทรงพลัง" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 ดิลลันได้รับเกียรติรับเหรียญอิสรภาพประธานาธิบดี ซึ่งถือเป็นเหรียญสูงสุดของพลเรือน จากประธานาธิบดีสหรัฐ บารัค โอบามา

ในปี ค.ศ. 2016 ดิลลันได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
การประชุมทางไกล

การประชุมทางไกล หมายถึง การปรึกษาหารือร่วมกัน แสดงความคิดเห็นเพื่อการกำหนดเป็นกฎ กติกา ระเบียบ ข้อบังคับ หรือบรรทัดฐานการปฏิบัติ การดำเนินงาน การตัดสินใจแก้ปัญหา นอกจากนี้การประชุมก็เป็นเครื่องมือในการติดต่อสื่อสาร ประสานสัมพันธ์ระหว่างกันทั้งในระดับบุคคล กลุ่ม องค์การ และระหว่างองค์การ
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล

หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล (8 สิงหาคม พ.ศ. 2440 — 11 ธันวาคม พ.ศ. 2528) เป็นพระธิดาของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กับหม่อมเฉื่อย ดิศกุล ณ อยุธยา เรียกอย่างลำลองว่า หญิงพิไลย

พระบิดานำเข้าถวายตัวในสำนักสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ตั้งแต่ 4 ชันษา เข้าศึกษาตามแบบสมัยใหม่ที่โรงเรียนราชินี ได้รับใช้ใกล้ชิดติดพระองค์ โดยมีหน้าที่เชิญหีบพระศรี พระกลด ตลอดจนเครื่องใช้ส่วนพระองค์ จนพระชันษาได้ 14 ปี สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ (รัชกาลที่ 7) ที่พระชนมายุ 16 พรรษา ทรงพอพระทัยในหม่อมเจ้าหญิงพิไลยเลขา จึงทูลขอพระชนนีให้ทรงหมั้นหมายก่อนที่จะเสด็จกลับศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ โดยพระชนนีหมั้นหมายหม่อมเจ้าหญิงพิไลยเลขาด้วยเครื่องเพชร และโปรดพระราชทานอนุญาตให้ทั้งคู่แลกของและติดต่อกันทางจดหมาย

แต่หลังจากนั้น 4 ปี หลังเสด็จกลับศึกษาต่อ หม่อมเจ้าพิไลยเลขาซึ่งมีพระชันษา 18 ปี ก็มิใช่เด็กหญิงที่สามารถคลุกคลีผู้ใดได้แต่เดิม ในขณะที่สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกทรงมีโอกาสพบปะเล่นหัวพูดคุยกับหญิงอื่น และต้องชะตากับหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สวัสดิวัตน์ ทำให้พระทัยหวั่นไหว อันเป็นเหตุจากความเหินห่างพระคู่หมั้น จนอภิเษกสมรสกัน

ทรงเติบโตมาในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนี พระพันปีหลวง ตั้งแต่พระชันษา 4 ปี ทรงพระกรุณาเลี้ยงดูอย่างใกล้ชิด ทรงโปรดให้ศึกษาที่โรงเรียนราชินีจนจบ และได้เป็นครูสอนหนังสือ และออกมารับใช้ใกล้ชิดพระองค์ ตามเสด็จไปในที่ต่างๆ และเป็นผู้อ่านหนังสือถวาย

เมื่อ พ.ศ. 2454 หม่อมเจ้าพิไลยเลขามีพระชันษาได้ 14 ปี ทรงใกล้ชิดสนิทสนมกับ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก (พระชันษา 18 ปี) และเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ (พระชันษา 17 ปี) ซึ่งเสด็จกลับจากทรงศึกษาในยุโรปช่วงฤดูร้อน เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงกราบทูลขอหม่อมเจ้าพิไลยเลขา จากสมเด็จพระบรมราชชนนี และทรงได้รับพระราชานุญาตให้ติดต่อกันทางจดหมาย เมื่อเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงเดินทางกลับไปศึกษาต่อที่ยุโรป

ต่อมาเมื่อเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์เสด็จกลับจากยุโรป ใน พ.ศ. 2458 และทรงรับราชการในกรมเสนาธิการทหารบก กลับได้ทรงสนิทสนมกับหม่อมเจ้าหญิงรำไพพรรณี สวัสดิวัตน์ และได้กราบทูลขอพระบรมราชานุญาตเสกสมรสกับหม่อมเจ้าหญิงรำไพพรรณี สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถจึงทรงอนุญาตให้หม่อมเจ้าพิไลยเลขา เสด็จกลับประทับกับพระบิดาที่วังวรดิศ
มิซึนาชิ เรย์นะ

มิซึนาชิ เรย์นะ () เป็นตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน

มิซึนาชิ เรย์นะ มีชื่อจริงว่า ฮอนโด ฮิเดมิ () รู้จักกันในองค์กรชุดดำว่า คีร์ () (โดยแท้จริงแล้วออกเสียงว่า คีล (Keel)) เธอปรากฏตัวครั้งแรกในอนิเมะตอนที่ 425 (ตรงกับมังงะเล่ม 48 ไฟล์ 9 (ไฟล์ที่ 499)) ในฐานะนักข่าว เธอเป็นเพื่อนกับนักร้อง โอกิโนะ โยโกะ ครั้งนั้นเธอขอให้ โมริ โคโกโร่ ช่วยทำคดีกดกริ่งชิ่ง ซึ่งภายหลังพบว่าเด็กเป็นคนทำ โดยคิดว่าเรย์นะตื่นสาย ไม่ไปทำงานอีกแล้วจึงจะมาช่วยปลุกให้ตื่น เพราะหน้าตาของเธอคล้ายกับแม่ของเด็กมาก แต่จริง ๆ แล้ว เธอเพียงเปลี่ยนเวลาออกอากาศเท่านั้น ในคดีนั้น เครื่องดักฟังของโคนันที่ติดไว้เพื่อตามรอยคนร้ายกลับไปติดบนรองเท้าของเธอ ทำให้โคนันทราบว่าเธอเป็นหนึ่งในสมาชิกขององค์กรชุดดำเช่นกันหลังจากเธอสนทนากับยินแล้ว ในช่วงนั้นองค์กรกำลังวางแผนลอบสังหารนักการเมือง อย่างไรก็ดีโคนันและเจ้าหน้าที่เอฟบีไอสามารถขัดขวางแผนนั้นได้ ระหว่างที่เธอกำลังหลบหนีนั้นเอง มอเตอร์ไซค์ของเธอเกิดอุบัติเหตุ ล้มลงและตัวเธอก็อยู่ในอาการโคม่า ทำให้เธอเป็นสมาชิกขององค์กรคนเดียวที่ถูกเอฟบีไอควบคุมตัวไว้ได้ อย่างไรก็ดีเธอฟื้นตัวจากอาการโคม่าในมังงะไฟล์ที่ 596 (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 495-497)

หลังจากเกิดอุบัติเหตุนั้น องค์กรชุดดำก็พยายามหาตัวเธอโดยการส่งสายสืบไปที่โรงพยาบาลต่าง ๆ สายสืบคนหนึ่งคือ คุสุดะ ริคุมิจิ เข้าไปที่โรงพยาบาลกลางไฮโด้ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่คีร์อยู่ แต่เขาฆ่าตัวตายหลังจากถูกจับได้ ทำให้องค์กรชุดดำผิดสังเกต ในไฟล์ที่ 601 องค์กรชุดดำ จึงส่งระเบิดที่มีเครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กไปที่โรงพยาบาลกลางไฮโด้ พร้อมทำให้เกิดเหตุฉุกเฉินที่โรงพยาบาลเพื่อให้ลำบากต่อการแยกตัวผู้คน โดยมีจุดประสงค์ที่จะช่วยคีร์ออกมา ต่อมาในช่วงท้ายไฟล์ที่ 601 คีร์ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์และออกอากาศทางโทรทัศน์ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นแผนลวงเพื่อค้นหาห้องที่คีร์อยู่ สุดท้ายแล้วในไฟล์ที่ 603 องค์กรชุดดำสามารถช่วยเธอมาจากเอฟบีไอได้ (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 498-500)

ต่อมาในไฟล์ที่ 604 (อนิเมะตอนที่ 500) มีการเปิดเผยว่าจริง ๆ แล้วเธอคือเจ้าหน้าที่ ซีไอเอ ที่ชื่อฮอนโด ฮิเดมิ ที่แทรกซึงเข้าไปหาทางทำลายองค์กรจากภายใน เธอกับฮอนโด เอย์สึเกะ เป็นบุตรของอดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอที่เสียชีวิตแล้วที่ชื่ออีธาน ฮอนโด ซึ่งถูกเธอสังหารเพื่อไม่ให้องค์กรชุดดำสงสัย ในไฟล์ที่ 606 เธอถูกท่านผู้นั้น (บอส) สั่งให้สังหารอากาอิ ชูอิจิเพื่อพิสูจน์ความเชื่อใจต่อองค์กร ซึ่งเธอสังหารเขาในไฟล์ที่ 609 อย่างไรก็ดีชูอิจิเสียชีวิตในการสังหารครั้งนั้นยังคงเป็นปริศนาอยู่ (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 504)
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดเพชรบุรี)

วัดไผ่ล้อม ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองเพชรบุรี ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

วัดไผ่ล้อม สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายในบริเวณที่เป็นเขตเมืองเก่า โบราณสถานสำคัญของวัดนี้ ได้แก่พระอุโบสถ กับซุ้มพระและเจดีย์รายทรงเครื่อง พระอุโบสถเป็นอาคามก่ออิฐถือปูน ที่มีลักษณะพิเศษ คือ แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหน้าประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนหลังเป็นห้องว่าง มีผนังกั้นกลาง และเจาะช่องประตูตรงกลาง 1 ช่อง หน้าบันของผนังกั้นกลาง มีการประดับลวดลายปูนปั้นรูปนารายณ์ทรงครุฑ ถัดลงมาเป็นลายปูนปั้นเต็มผนัง ประกอบด้วยพระพุทธบาทอยู่เหนือสุด สันนิษฐานว่าเป็นภาพรอยพระพุทธบาทเขาสุมนกูฎในลังกาทวีป
ส่วนอื่นๆ เป็นพระพุทธรูปและรูปบุคคล ที่เด่นคือ รูปจำลองอาคารทรงต่างๆ ยังเป็นภาพปั้นเรื่องราว ซึ่งมีองค์ประกอบต่อเนื่องแห่งเดียวในประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีลวดลายปูนปั้นประดับที่งดงามในส่วนอื่นๆ อีก เช่น หน้าบันทิศตะวันตก บัวหัวเสาของเสาอิง รวมทั้งซุ้มประตู และหน้าต่าง
จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม

จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม ( ) (28 สิงหาคม ค.ศ. 1592 - (23 สิงหาคม ค.ศ. 1628) เป็นข้าราชสำนักคนโปรดและบางหลักฐานก็อ้างว่าเป็นคนรักของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ

จอร์จ วิลเลิร์สเกิดที่บรุกสบีย์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ เมื่อวันที่ 28 สิหาคม ค.ศ. 1592 เป็นบุตรของขุนนางชั้นผู้น้อยชื่อเซอร์จอร์จและแมรี วิลเลิร์ส เคาน์เตสแห่งบักกิงแฮม (Mary Villiers, Countess of Buckingham) ผู้เป็นลูกสาวของแอนโทนี โบม็องแห่งเกล็นฟิลด์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ แมรีถูกทิ้งให้เป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาวและเป็นผู้ให้การศึกษาเกี่ยวกับชีวิตในราชสำนักแก่วิลเลิร์ส และในที่สุดวิลเลิร์สก็ถูกส่งไปฝรั่งเศสพร้อมกับเซอร์จอร์จ อีเลียต (John Eliot).

วิลเลิร์สเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างรวดเร็วรวมทั้งสามารถเต้นรำได้ดีและมีความสามารถในกีฬาฟันดาบแต่พูดภาษาฝรั่งเศสได้เพียงเล็กน้อย ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1614 วิลเลิร์สผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น “ชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดในอังกฤษ” ก็ถูกนำตัวเข้าเฝ้าพระเจ้าเจมส์เพื่อหวังที่ให้เป็นคนโปรดคนใหม่ ซึ่งทำให้เป็นการลดอำนาจของโรเบิร์ต คารร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งซัมเมอร์เซต (Robert Carr, 1st Earl of Somerset) ที่เป็นคนโปรดในราชสำนักในขณะนั้น
จอร์จ วิลเลียร์ส ดยุกที่ 2 แห่งบักกิงแฮม

จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 (ภาษาอังกฤษ: George Villiers, 2nd Duke of Buckingham) (30 มกราคม ค.ศ. 1628 - (16 เมษายน ค.ศ. 1687) จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 เป็นรัฐบุรุษชาวอังกฤษและเป็นบุตรของจอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 ผู้เป็นข้าราชสำนักคนโปรดของพระเจ้าเจมส์ที่ 1และพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 และ แคทเธอริน วิลเลียรส์ (Katherine Villiers, Duchess of Buckingham) เมื่อบิดาเสียชีวิตดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 มีอายุเพียง 4 เดือน ดยุคและฟรานซิสน้องชายจึงได้รับการเลี้ยงดูโดยพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 พร้อมกับพระราชโอรสธิดาของพระองค์เอง และได้รับการศึกษาจาก วิทยาลัยทรินิตี, มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และได้รับปริญญาโททางศิลปะในปี ค.ศ. 1642
ซาคาจาเวีย

ซาคาจาเวีย (Sacagawea หรือ Sakakawea หรือ Sacajawea) (1788 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1812) เป็นหญิงสาวพื้นเมืองชาวอินเดียนแดง ที่ได้ร่วมเดินทางสำรวจรัฐลุยเซียนา ของอเมริกากับเมริวีเธอร์ ลูอิสและวิลเลียม คลาร์ก เธอเดินทางไปร่วมกับพันไมล์ในนอร์ธดาโกต้า ไปสู่มหาสมุทรแปซิฟิกระหว่างปี 1804-1806 เธอมีชื่อเล่นว่า "จานีย์" ตั้งโดยคลาร์ก

ข้อมูลที่น่าเชื่อถือทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับซาคาจาเวียมีอยู่ไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องตำนาน The National American Woman Suffrage Association ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ลงมติให้เธอเป็นสัญลักษณ์คุณค่าของผู้หญิงและเสรีภาพ สร้างอนุสาวรีย์และหินสลักแด่เธอ และทำหลายอย่างเพื่อเผยแพร่เรื่องราวความสำเร็จของเธอ

นอกจากนี้ยังมีการทำเหรียญดอลลาร์เป็นรูปเธอและลูกชายของเธอ Jean Baptiste
เจมส์ สกอตต์ ดยุกที่ 1 แห่งมอนมัธ

เจมส์ สกอตต์ ดยุคแห่งมอนม็อธที่ 1 หรือ เจมส์ ครอฟต์ (ภาษาอังกฤษ: James Scott, 1st Duke of Monmouth หรือ James Crofts) (9 เมษายน ค.ศ. 1649 - (15 กรกฎาคม ค.ศ. 1685) เจมส์ สกอตต์ ดยุคแห่งมอนม็อธที่ 1 เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1649 ที่ร็อตเตอร์ดัมในประเทศเนเธอร์แลนด์และเสียชีวิตโดยการถูกประหารชีวิตที่หอคอยแห่งลอนดอน, อังกฤษ เจมส์ สกอตต์เป็นโอรสนอกกฎหมายของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษและพระสนมลูซิ วอลเตอร์ (Lucy Walter) ผู้ที่ติดตามพระองค์ไปลี้ภัยในยุโรปหลังจากที่พระราชบิดาของพระองค์--พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1--ทรงถูกปลงพระชนม์ ต่อมาตัวดยุคแห่งมอนม็อธเองก็ถูกประหารชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1685 หลังจากการพยายามโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ที่เรียกกันว่ากบฏมอนม็อธ (Monmouth Rebellion) โดยการประกาศตนว่าเป็นพระโอรสนอกสมรสของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 และเป็นโปรเตสแตนต์เพื่อสร้างความนิยมต่อประชาชนในอังกฤษในการเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้าเจมส์ผู้เป็นโรมันคาทอลิก
จอร์จ มองก์ ดยุกที่ 1 แห่งอัลเบมาร์ล

จอร์จ มองก์ ดยุกที่ 1 แห่งอัลเบมาร์ล (; 6 ธันวาคม ค.ศ. 1608 – 3 มกราคม ค.ศ. 1670) เป็นนักการทหารและนักการเมืองชาวอังกฤษที่มีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษกลับคืนให้แก่สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2

จอร์จ มองก์ เกิดเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1608 ที่พอทเธอริดจ์ ใกล้ทอร์ริงตันใน แคว้นเดวอน เป็นบุตรคนที่สองของเซอร์ทอมัส มองก์ มองก์ต้องหลบหนีไปต่างประเทศเมื่อไปทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่ที่มองค์เห็นว่าปฏิบัติต่อพ่อของเขาไม่ถูก ในต่างประเทศมองค์ก็ไปเป็นทหารและอาสารในการร่วมการรณรงค์ที่ กาดิซ ในปี ค.ศ. 1626 และปีต่อมาในการล้อม Isle of Rhé ซึ่งเป็นการพยายามที่จะช่วยชาวโปรเตสแตนต์ฝรั่งเศสที่เมือง ลาโรแชล (La Rochelle)
งานสมรสที่หมู่บ้านคานา

งานสมรสที่หมู่บ้านคานา ( เป็นฉากหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซูที่บันทึกในพระวรสารนักบุญยอห์นแต่ไม่มีบันทึกในพระวรสารสหทรรศน์ “งานสมรสที่หมู่บ้านคานา” เป็นหัวเรื่องหนึ่งในศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียน
Fuck

Fuck เป็นคำหยาบคายภาษาอังกฤษที่หมายถึงการร่วมเพศ และมักใช้แสดงความดูถูกเหยียดหยาม ที่มาของคำนั้นไม่ชัดเจน แต่มักถือว่าบัญญัติขึ้นครั้งแรกประมาณ ค.ศ. 1475 แต่อาจเก่าแก่กว่านั้น สำหรับการใช้ในยุคใหม่ คำว่า "fuck" และการผันคำ (เช่น "fucker" และ "fucking") อาจใช้ในตำแหน่งคำนาม กริยา คำคุณศัพท์ หรือคำวิเศษณ์ก็ได้ มีวลีจำนวนมากที่นำคำนี้มาใช้ รวมถึงนำไปประสมเป็นคำใหม่ เช่นคำว่า "motherfucker"
พระเยซูในหมู่นักปราชญ์

พระเยซูในหมู่นักปราชญ์ หรือ พบพระเยซูในวัด (ภาษาอังกฤษ: Christ among the Doctors หรือ Finding in the Temple เดิมเรียกว่า Disputation) เป็นฉากหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซูเมื่อยังทรงพระเยาว์และเป็นฉากเดียวที่บรรยายชีวิตเมื่อโตขึ้นกว่าตอนที่เป็นทารกที่บันทึกในพระวรสาร “พระเยซูในหมู่นักปราชญ์” เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียน

ฉากชีวิตฉากนี้บรรยายใน เมื่อพระเยซูมีพระชนมายุ 12 พรรษาก็ได้ติดตามพระแม่มารีและนักบุญโจเซฟไปแสวงบุญที่เยรูซาเลมหลังจาก “ประเพณีการสมโภชน์” (พระคัมภีร์ฉบับพระเจ้าเจมส์ (New King James Version) ) หรือ ปัสกา วันที่จะกลับพระเยซูยังคง “อ้อยอิ่ง” อยู่ในวัด แต่พระแม่มารีและนักบุญโจเซฟคิดว่าพระองค์เดินทางกลับไปก่อนแล้ว เมื่อกลับไปถึงบ้านแล้วไม่พบพระเยซูหลังจากที่ทิ้งพระองค์ไว้ที่เยรูซาเลมสามวันพระแม่มารีและโจเซฟก็เดินทางกลับไปเยรูซาเลม ในที่สุดก็พบพระเยซูในวัดนั่งถกเถียงกับอยู่ในกลุ่มผู้อาวุโสในวัด ผู้มีความรู้สึกอัศจรรย์ในความรู้ทางพระคัมภีร์ของพระองค์โดยเฉพาะเมื่อยังมีพระชนมายุน้อย เมื่อถูกดุโดยพระแม่มารีพระเยซูก็ตรัสว่า “ทำไมท่านต้องหาตัวข้าด้วยเล่า? ท่านไม่ทราบหรือว่าข้าจะต้องทำธุระของพระบิดา?” เรื่องราวนี้มาขยายความกันมากขึ้นในวรรณกรรมสมัยต่อมาโดยเฉพาะในพระวรสารฉบับเคลือบแคลงของนักบุญทอมัส--พระวรสารนักบุญทอมัส
วันอาทิตย์ใบลาน

วันอาทิตย์ใบลาน (คาทอลิก) หรือ วันอาทิตย์ทางตาล (โปรเตสแตนต์) หรือ วันอาทิตย์ใบปาล์ม (อีสเทิร์นออร์โธด็อกซ์) () เป็นวันสมโภชสำคัญวันหนึ่งในศาสนาคริสต์ซึ่งตรงกับวันอาทิตย์ก่อนอีสเตอร์ เป็นวันฉลองเหตุการณ์ที่ระบุบันทึกในพระวรสารทั้งสี่ฉบับ
การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน (ฟราอันเจลีโก)

"ดูบทความหลักที่ ชะลอร่างจากกางเขน"

ชะลอร่างจากกางเขน (ภาษาอังกฤษ: Deposition of Christ) เป็นจิตรกรรมที่มาจากฉากชะลอร่างจากกางเขนจากฉากชุดชีวิตของพระเยซูที่เขียนโดยฟราอันเจลิโคผู้เป็นจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญชาวอิตาลี

“ชะลอร่างจากกางเขน” เป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1432 ถึงปี ค.ศ. 1434 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซานมาร์โคที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี

จอร์โจ วาซารีบรรยายว่าเป็นภาพที่ “เขียนโดยนักบุญหรือเทวดา”

ฟราอันเจลิโคเขียนภาพนี้ต่อจากลอเร็นโซ โมนาโค (Lorenzo Monaco) ที่เริ่มไว้ก่อนหน้านั้นสำหรับชาเปลสตรอซซิ (Strozzi Chapel) ในวัดซานตาทรินิตา เป็นภาพของการประคองร่างของพระเยซูลงจากกางเขนโดยมีนักบุญแมรี แม็กดาเลนคุกเข่าโศรกเศร้าอยู่ข้างล่างทางด้านซ้ายของภาพ และทางด้านขวามีชายสวมหมวกแดงใส่เสื้อยาวขาวยืนถือตาปูและมงกุฏหนามอยู่ในมือที่เป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาและความเสียสละ

พระแม่มารีสรวมเสื้อสีเข้มในท่าสำรวมอยู่ข้างหลังนักบุญแมรี แม็กดาเลน