seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
จูกัดกิ๋น

จูกัดกิ๋น (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เป็นพี่ชายแท้ ๆ คนโตของขงเบ้ง รับราชการเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นอยู่กับ ซุนกวน ในตอนต้นของศึกเซ็กเพ็ก ระหว่างที่ขงเบ้งมาที่กังตั๋งเพื่อยุยงให้ซุนกวนและจิวยี่ออกรบ เพราะทัพของโจโฉยกมาตั้งที่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำแยงซีเกียง โดยมีเจตนาเพื่อจะมายึดครองกังตั๋ง

จูกัดกิ๋นได้เกลี่ยกล่อมให้ขงเบ้งมาสวามิภักดิ์กับซุนกวนด้วยเหตุผลที่ว่าเพื่อพี่น้องจะได้อยู่ร่วมกัน แต่ก็ไม่สำเร็จ กลับเป็นฝ่ายโดนขงเบ้งเกลี้ยกล่อมมาให้มาฝ่ายเล่าปี่เสียเอง และหลังจากที่เล่าปี่ยึดเสฉวนได้แล้ว ซุนกวนได้สั่งให้จูกัดกิ๋นไปทวงเกงจิ๋วที่เล่าปี่เคยสัญญาไว้ว่า "ถ้ายึดเสฉวนเมื่อไหร่จะยกเกงจิ๋วให้ทันที" เล่าปี่ได้ยกเมืองคืนไป 3 เมือง คือเมือง เลงเหลง, ฮุยเอี๋ยงและเตียงสา โดยเล่าปี่ได้ให้หนังสือถึงกวนอูเพื่อให้กวนอูคืนเมืองทั้งสาม แต่เมื่อจูกัดกิ๋นไปถึงเกงจิ๋วกวนอูกับไม่ยอมคืนสามเมืองให้ จึงกลับหาซุนกวน ซุนกวนจึงต่อว่าจูกัดกิ๋นว่า "ท่านวิ่งกลับมาครั้งนี้ก็ด้วยอุบายของขงเบ้งทั้งสิ้น"

ในตอนที่ขงเบ้งยกทัพบุกเขากิสานครั้งที่ 5 ได้มีหนังสือไปยังพระเจ้าซุนกวนเพื่อให้ยกทัพง่อก๊กไปตีวุยก๊กด้วยเป็นการประสานการโจมตีพร้อมกัน ก็เป็นจูกัดกิ๋นและลกซุนเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ยกไป ร้อนถึงพระเจ้าโจยอยต้องยกทัพมาเองจากลกเอี๋ยงเพื่อต้านทัพ เพราะสุมาอี้ แม่ทัพใหญ่ก็ติดพันศึกอยู่กับขงเบ้งที่เขากิสาน ท้ายที่สุดทัพของพระเจ้าโจยอยก็ได้รับชัยชนะทำเอาขงเบ้งถึงกับตกใจ จูกัดกิ๋นมีบุตรชายชื่อจูกัดเก๊ก ซึ่งภายหลังได้เป็นราชครูและแม่ทัพใหญ่ของง่อก๊กในรัชสมัยพระเจ้าซุนเหลียง แทนจูกัดกิ๋นผู้เป็นบิดา จูกัดกิ๋นเสียชีวิตในปี พ.ศ. 784 รวมอายุได้ 67 ปี
สตอปโมชัน

การถ่ายสต็อปโมชัน () เป็นแอนิเมชันที่ผู้ทำแอนิเมชันต้องสร้างส่วนประกอบต่าง ๆ ของภาพขึ้นด้วยวิธีอื่น นอกเหนือจากการวาดบนแผ่นกระดาษ หรือแผ่นเซล และยังต้องยอมเมื่อยมือ ขยับรูปร่างท่าทางของส่วนประกอบเหล่านั้นทีละนิด ๆ แล้วใช้กล้องถ่ายไว้ทีละเฟรม ๆ

การถ่ายสต็อปโมชันมีเทคนิคทำได้หลากหลาย เช่น

คือแอนิเมชันที่ใช้หุ่นซึ่งทำจากดินเหนียว ขี้ผึ้ง หรือวัสดุใกล้เคียง โดยใส่โครงลวดไว้ข้างในเพื่อให้ดัดท่าทางได้

สมัยก่อนแอนิเมชันแบบนี้ทำโดยใช้วัสดุ 2 มิติ (เช่น กระดาษ, ผ้า) ตัดเป็นรูปต่างๆ และนำมาขยับเพื่อถ่ายเก็บไว้ทีละเฟรม แต่ปัจจุบันใช้วิธีวาดหรือสแกนภาพเข้าไปขยับในคอมพิวเตอร์ได้เลย

เป็นอีกเทคนิคที่น่าสนใจไม่เบา เกิดจากการนำกล้องมาถ่ายภาพนิ่งต่าง ๆ ที่เราเลือกไว้ (จะเป็นภาพจากนิตยสาร หนังสือพิมพ์ ฯลฯ ก็ได้) ทีละภาพ ทีละเฟรม แล้วนำมาตัดต่อเข้าด้วยกันเหมือนเทคนิคคอลลาจ (collage – ปะติด) โดยอาจใช้เทคนิคแแอนิเมชันแบบอื่นมาประกอบด้วยก็ได้

คือการทำตัวละครโมเดลขึ้นมาขยับ แล้วซ้อนภาพเข้ากับฉากที่มีคนแสดงจริงและฉากหลังเหมือนจริง

ไม่ว่าจะเป็นของเล่น หุ่น ตุ๊กตา ตัวต่อเลโก้ ฯลฯ อะไรก็ตามที่ไม่ใช่วัสดุซึ่งดัดแปลงรูปร่างหน้าตาได้แบบดินเหนียว

เป็นสต็อปโมชันที่ใช้คนจริง ๆ มาขยับท่าทางทีละนิดแล้วถ่ายไว้ทีละเฟรม เทคนิคนี้เหมาะมากถ้าเราทำแอนิเมชันที่มีหุ่นแสดงร่วมกับคน และอยากให้ทั้ง หุ่นทั้งคนดูเคลื่อนไหวคล้ายคลึงกัน หรือที่อยากได้อารมณ์กระตุกๆ
การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์

การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ () คือขบวนการการปฏิรูปศาสนาที่เริ่มโดย มาร์ติน ลูเทอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1517 เพื่อแก้ไขความเสื่อมโทรมของคริสตจักรโรมันคาทอลิก และสถาบันสันตะปาปา มาเสร็จสิ้นลงด้วยสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย ค.ศ. 1648 ผลจากการปฏิรูปคือการแยกตัวจากนิกายคาทอลิกมาเป็นนิกายโปรเตสแตนต์

มีเหตุการณ์หลายประการที่เป็นต้นเหตุเกิดการเปลี่ยนแปลง และปฏิรูปศาสนาคริสต์ครั้งใหญ่ในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 16การปฏิรูปศาสนาของนิกายโปรเตสแตนต์ เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และเสร็จสิ้นลงด้วยสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย ค.ศ. 1648 ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 กระแสใหญ่ๆคือ
โดยการปฏิรูปนั้นเริ่มต้นจากหลายๆทางดังนั้นพบว่าขบวนการปฏิรูปศาสนานั้นได้มีการเริ่มมาจากความไม่พอใจของสงฆ์ที่มีธรรมะ และสามัญชนที่ผิดหวังในสถาบันศาสนา ประกอบกับมีการผันแปรทางการเมือง ทัศนคติทำให้ผู้ที่ปรารถนาจะแก้ไขความเสื่อมในศาสนากล้าที่จะประกาศตนออกจากสถาบันศาสนา โดยไม่ต้องหวาดกลัวต่อชะตากรรมแบบ “ลอยแพ” ของสังคมในยุคกลางอีกต่อไปเกิดการปฏิรูปศาสนาไปทั่วยุโรปโดยแบ่งออกเป็น
ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์อดีตออสเตรีย-ฮังการี

นี่คือลำดับการสืบสันตติวงศ์แห่งราชบัลลังก์อิมพีเรียลออสเตรีย-ฮังการี ประมุขแห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์กองค์ปัจจุบันคืออาร์คดยุคคาร์ล มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการี พระราชโอรสองค์แรกในสมเด็จพระจักรพรรดิอ๊อตโต้ที่ 1 แห่งออสเตรีย (สมเด็จพระราชาธิบดีอ๊อตโต้ที่ 2 แห่งฮังการี)กับ เจ้าหญิงเรจิน่าแห่งแซ็กซ์-ไมนินเจน
การทำให้เป็นฆราวาส

การทำให้เป็นฆราวาส () เป็นการเปลี่ยนผ่านของสังคม จากการแสดงตัวและผูกพันใกล้ชิดกับคตินิยมและสถาบันทางศาสนา ไปยังสถาบันที่เป็นฆราวาสและปราศจากคตินิยมทางศาสนา ทฤษฎีการทำให้เป็นฆราวาสเป็นความเชื่อที่ว่า ยิ่งสังคมก้าวหน้าไป โดยเฉพาะด้วยการทำให้ทันสมัย (modernization) และการใช้เหตุผลตัดสิน (rationalization) ศาสนาก็ยิ่งสูญสิ้นอำนาจบารมีในทุกแง่มุมของการดำเนินชีวิตและการปกครองสังคม คำนี้ยังใช้ในบริบทของการถอดสมาชิกคณะสงฆ์ให้พ้นจากข้อห้ามทางสงฆ์ก็ได้

การทำให้เป็นฆราวาสนั้นว่าด้วยกระบวนการทางประวัติศาสตร์ที่ทำศาสนาหมดสิ้นความสำคัญในสังคมและวัฒนธรรมลง เป็นผลให้ในสังคมสมัยใหม่ศาสนามีบทบาทจำกัดขึ้น ในสังคมที่เป็นฆราวาสแล้วนั้น ความศรัทธาไม่ขึ้นอยู่กับอำนาจครอบงำทางวัฒนธรรม ทั้งองค์การศาสนาก็มีอำนาจไม่มากในทางสังคม

การทำให้เป็นฆราวาสมีความหมายหลายระดับ ทั้งในทางทฤษฎีและกระบวนการทางประวัติศาสตร์ นักทฤษฎีสังคมอย่าง คาร์ล มากซ์, ซิกมุนด์ ฟรอยด์, มักซ์ เวเบอร์, และ เอมิล ดูร์ไกม์ ตั้งสมมุติฐานว่า การทำให้สังคมทันสมัยอาจรวมถึงการลดลงของขีดความเลื่อมใสในศาสนา การศึกษาวิจัยเกี่ยวกับกระบวนการดังกล่าวเป็นไปเพื่อนิยามลักษณะหรือขอบเขตที่ถือว่า ลัทธิ จารีต หรือสถาบันทาง ศาสนา สิ้นความสำคัญทางสังคมลง นักทฤษฎีบางคนก็แย้งว่า การทำให้อารยธรรมสมัยใหม่มีความเป็นฆราวาสนั้นส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการไม่สามารถปรับความต้องการในทางจริยธรรมและจิตวิญญาณของหมู่มนุษย์ให้เข้ากับความก้าวหน้าอันเร็วรวดของวิทยศาสตร์กายภาพ

นอกจากนี้ ในทางประวัติศาสตร์และศาสนา การทำให้เป็นฆราวาสยังมีความหมายอื่นอีก ถ้าใช้กับศาสนสมบัติ (church property) แล้ว ในทางประวัติศาสตร์ จะหมายถึง การนำทรัพย์สินของศาสนจักรมาเป็นของฆราวาส เช่น กรณีที่เฮนรีที่ 8 ทรงยุบเลิกอารามในอังกฤษ ตลอดจนกรณีที่เกิดขึ้นสมัยหลังในช่วงปฏิวัติฝรั่งเศส และการต่อต้านสงฆ์ของรัฐบาลยุโรปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 อันนำมาซึ่งการขับไล่และปราบปรามประชาคมทางศาสนาที่ถือครองทรัพย์สิน เหตุการณ์ทำนองเดียวกันในเยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ และที่อื่น ๆ ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็ถือเป็นตัวอย่างของความหมายนี้ได้

การทำให้เป็นฆราวาสยังสามารถหมายถึงการที่ผู้ควบตำแหน่งทางปกครองและทางศาสนา เช่น เจ้าชายมุขนายก ประกาศตนเป็นฆราวาสและไม่ขึ้นกับศาสนาอีก ดังกรณีของ Gotthard von Kettler ผู้นำคนสุดท้ายของคณะลิโวเนีย (Livonian Order)

ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 ยุโรปตะวันตก อเมริกาเหนือ ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ มีการเปลี่ยนแปลงเข้าสู่ความเป็นฆราวาส การเปลี่ยนผ่านนี้เกี่ยวพันกับปัจจัยทางสังคมหลัก ๆ หลายปัจจัย เช่น ความเฟื่องฟูทางเศรษฐกิจ การต่อต้านกฎระเบียบสังคมของคนรุ่นใหม่ การให้เสรีภาพแก่สตรี รวมถึงเทววิทยาและการเมืองแบบเปลี่ยนรากถอนโคน
อารามออทโทบอยเริน

อารามออทโทบอยเริน () เดิมเป็นแอบบีย์คณะเบเนดิกติน ที่ปัจจุบันเป็นตั้งอยู่ที่เมืองออทโทบอยเริน ในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี

อารามออทโทบอยเรินก่อตั้งเมื่อขึ้นใน ค. ศ. 764 โดยบุญราศีโทโท (Toto) อุทิศให้เซนต์อเล็กซานเดอร์มรณสักขี (St. Alexander, the Martyr) หลักฐานทางประวัติศาสตร์มีเหลืออยู่เพียงว่าบุญราศีโทโทเป็นอธิการอารามองค์แรกและเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 815 และนักบุญอุลริช (St. Ulrich) เป็นอธิการอารามเมื่อ ค. ศ. 972 เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 11 วินัยอารามก็เสื่อมลงจนกระทั่งอธิการอาดัลฮาล์ม (Abbot Adalhalm) มาเป็นอธิการอารามระหว่างปี ค.ศ. 1082 ถึงปี ค.ศ. 1094 ท่านก็เริ่ม “การปฏิรูปเฮียร์เซา” (Hirsau Reformation) นอกจากนั้นท่านก็ยังบูรณะปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างที่เสื่อมโทรมไปจนเสร็จ

เมื่ออธิการรูเพิร์ท (Abbot Rupert I) มาเป็นอธิการอารามต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1102 ถึงปี ค.ศ. 1145 ท่านก็ได้เพิ่มอารามนักพรตหญิงที่มาจากครอบครัวมีสกุล และสร้างอารามมารีนแบิร์ก (Marienberg Abbey) โดยเลือกนักพรตไปจากอารามออทโทบอยเรินไปประจำ

อธิการอิเซนกริม (Abbot Isengrim) อธิการองค์ต่อมา ระหว่างปี ค.ศ. 1145 ถึงปี ค.ศ. 1180 เขียน “Annales minores” และ “Annales majores”

บุญราศีคอนราดแห่งออทโทบอยเรินมาเป็นอธิการระหว่างปี ค.ศ. 1193 จนเมื่อสิ้นชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1227 ซึ่งนักพรตเบเนดิกตินกล่าวถึงท่านว่าเป็น "ที่รักของภราดาและคนยากจน"

เมื่อปี ค.ศ. 1153 และปี ค.ศ. 1217 อารามถูกไฟไหม้ เมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 14 และคริสต์ศตวรรษที่ 15 อารามก็อยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาก จนเมื่อมาถึงสมัยอธิการโยฮันน์ เชดเลอร์ (Abbot Johann Schedler) ระหว่างปี ค.ศ. 1416 ถึงปี ค.ศ. 1443 อารามก็มีนักพรตเหลืออยู่เพียง 6 หรือ 8 องค์และรายได้ประจำปีก็ตกลงไปไม่เกิน 46 มาร์คเงิน (silver marks)

ภายใต้เอธิการเลโฮนาร์ด วีเดอมันน์ (Abbot Leonard Wiedemann) ระหว่างปี ค.ศ. 1508 ถึงปี ค.ศ. 1546 อารามก็เริ่มรุ่งเรืองขึ้นมาอีก ท่านก่อตั้งโรงพิมพ์และสถานศึกษาสำหรับนักพรตเบเนดิกตินในชวาเบีย (Swabia) แต่ก็มาถูกปิดไม่นานหลังจากที่เปิดเพราะผลจาก “สงครามสามสิบปี ”

อารามออทโทบอยเรินได้รับการแต่งตั้งเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ ในปี ค. ศ. 1299 แต่ไปเสียตำแหน่งไปเมื่อบิชอปแห่งเอาก์สบูร์กได้รับแต่งตั้งให้มาปกครองอารามในฐานะที่เรียกว่า “” แต่สิทธิเหล่านี้ก็มาถูกยกเลิกเมื่อตามคำสั่งศาลหลวง “” ในปี ค. ศ. 1624

อารามออทโทบอยเรินได้รับแต่งตั้งกลับไปเป็นอารามหลวงตามเดิมเมื่อ ค. ศ. 1710 แต่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มชวาเบีย (Swabian Circle) 
อารามออทโทบอยเรินมารุ่งเรืองที่สุดในสมัยที่รูเพิร์ท เนสส์ (Abbot Rupert Ness) มาเป็นอธิการระหว่างปี ค.ศ. 1710 ถึง ค. ศ. 1740 และรุ่งเรืองต่อมาจนมาถึงสมัย “ปฏิรูป” เมื่อ ค. ศ. 1802 ระหว่างปี ค.ศ. 1711 ถึง ค. ศ. 1725 อธิการรูเพิร์ทสร้างอารามที่เห็นกันในปัจจุบันซึ่งเป็นอารามที่ใหญ่โตหรูหราจนเปรียบได้ว่าเป็น “มหาวิหารเอสโคเรียลแห่งชวาเบีย” (the Swabian Escorial) เมื่อ ค. ศ. 1737 ท่านก็ได้สร้างตัวโบสถ์ซึ่งมาเสร็จโดยอธิการอัลเซล์ม แอร์บ (Abbot Anselm Erb) ซึ่งเป็นเจ้าองค์ต่อมาในปี ค.ศ. 1766 เมื่อปี ค.ศ. 1803 ออทโทบอยเรินย้ายไปขึ้นอยู่กับบาวาเรีย ขณะนั้นออทโทบอยเรินมีประชากร 12,000 คนและเนื้อที่ 165 ตารางกิโลเมตร

เมื่อปีค. ศ. 1834 พระเจ้าหลุยส์แห่งบาวาเรียทรงตั้งอารามออทโทบอยเรินให้เป็นอารามเบเนดิกตินขึ้นกับอารามนักบุญสเทเฟนที่เอาก์สบูร์ก (St. Stephen's Abbey) และได้รับเลื่อนให้เป็นอิมพีเรียลแอบบีย์เมื่อปีค. ศ. 1918

เมื่อปีค. ศ. 1910 อารามออทโทบอยเรินมีโรงเรียน และโรงเรียนอาชีพสำหรับเด็กยากจน มีบาทหลวงด้วยกัน 5 องค์และภราดาฆราวาสอีก 16 คนและ โนวิซฆราวาสอีก 1 คน
เลดีเจน เกรย์

เลดีเจน เกรย์ (; 1536/1537 -12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1554) หรือ เลดีเจน ดัดลีย์ หรือที่รู้จักในนาม ราชินีเก้าวัน เป็นพระราชนัดดาของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เป็นพระธิดาของเลดีฟรานเซส แบรนดอน และเฮนรี เกรย์ (ดำรงตำแหน่งดยุกแห่งซัฟโฟล์ก) ประสูติที่แบรดเกรทท์พาร์ก ในเลสเตอร์เชอร์ เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1537 แต่งานวิจัยยุคหลังระบุว่าพระนางน่าจะประสูติในลอนดอน ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1536 หรือต้นฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1537

เลดี้เจน เกรย์ได้ทรงเข้าไปเรียนรู้ และอบรมมารยาทในวัง ภายใต้พระบรมราชินูปถัมภ์ของราชินีแคเธอรีน พารร์ มเหสีองค์สุดท้ายในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ

เลดี้เจน มีความสนิทสนมกับพระญาติเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดที่ 6 พระโอรสองค์เดียวในพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ซึ่งต่อมาเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดก็ได้ขึ้นครองราชย์ และได้เสด็จสวรรคตตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ และทรงทำพินัยกรรมให้เลดีเจนเป็นพระราชินีองค์ต่อไป โดยข้ามรัชทายาทอันดับหนึ่ง เจ้าหญิงแมรีและรัชทายาทอันดับสอง เจ้าหญิงเอลิซาเบธ ก่อให้เกิดความขัดแย้งขึ้น โดยเจ้าหญิงแมรีเป็นฝ่ายชนะ

รัชกาลของสมเด็จพระราชินีนาถเจนสิ้นสุดใน 9 วัน (บางแหล่งข้อมูลกล่าวว่า 13 หรือ 11 วัน) เจ้าหญิงแมรีทรงขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ และทรงสำเร็จโทษเลดีเจน เกรย์ ในหอคอยลอนดอนด้วยการตัดพระเศียร
มัลคอล์ม ทูนาเกา

มัลคอล์ม ทูนาเกา (Malcolm Tunacao) หรือ มัลคอล์ม อาลินดาเยา ทูนาเกา นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่ เมือง Mandaue ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 20) เสมอ 3 แพ้ 3
ทูนาเกาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2541 ชนะน็อค มานูเอล เฟเรโก ยก 2 จากนั้น ขึ้นชกชนะรวดมาตลอดที่ฟิลิปปินส์ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน ริโอ ซูมัมปอง จากนั้นป้องกันแชมป์ไว้ได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเดินทางมาชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 ปรากฏว่าทูนาเกาเป็นฝ่ายชนะน็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิมในยกที่ 7 อย่างพลิกความคาดหมาย ทูนาเกาไปชกป้องกันแชมป์ที่ญี่ปุ่นได้ 1 ครั้ง ก่อนจะมาเสียแชมป์ แพ้น็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คะนองศักดิ์ ยก 1 เมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2544

หลังจากเสียแชมป์โลก ทูนาเกาขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC เสมอโดยเทคนิคกับแรนดี้ แมนกูบัท เนื่องจากทูนาเกาแตกจนชกต่อไม่ได้ จากนั้นชกชนะน็อค พรชัย ศิษย์พระพรหม ยก 6 ที่ ฟิลิปปินส์ ต่อมา ทูนาเกาได้ครองแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC ที่ว่าง ชนะน็อค ริโน จากัวร์ ยก 5 เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2546 หลังจากนั้น ทูนาเกาไปชกที่ญี่ปุ่น ขึ้นชกนอกรอบชนะสองครั้งรวด แล้วจึงชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ชนะคะแนน กุมารทอง ป.ปลื้มกมลที่ญี่ปุ่น ได้แชมป์ไปครอง ชกป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 13 มกราคม พ.ศ. 2550 แพ้คะแนนโดยเทคนิค รอลลี ลูนาสที่ ญี่ปุ่น หลังจากนั้น ทูนาเกาขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 20 กันยายน พ.ศ. 2551 ชนะคะแนน โมนิโก ลอเรนเต้ ที่ฟิลิปปินส์ และได้ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างที่เกาหลีใต้เมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ชนะคะแนน แช เซืองซุก ที่เกาหลีใต้ และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้งและขึ้นชกนอกรอบที่ ญี่ปุ่น ชนะน็อค ฉัตรเพชร ศิษย์หมอเส็ง ยก 4

ทูนาเกาได้ขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC เมื่อ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ซึ่งทูนาเกาเป็นฝ่ายชนะน็อค คริสเตียน เอสกิวเวล ยก 7 จากนั้น ทูนาเกาได้ชิงแชมป์โลกรุ่นนี้เมื่อ 8 เมษายน พ.ศ. 2556 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อค ชินสุเกะ ยามานากะ ยก 12 ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น ยังขึ้นชกมวยต่อมา โดยขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ชนะคะแนน จุง จูฮยุน ที่ ญี่ปุ่น
มะซะกิ ทราซ นะกะมุนะ

ทราซ นะงะมุระ (Trash Nakanuma) หรือ มาซากิ ทราซ นะงะมุระ เกิดเมื่อ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 27 (น็อค 12) แพ้ 6
อันดรียัน กัซปารี

อันดรียัน กัซปารี () นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 24 (น็อก 20) เสมอ 1 แพ้ 5 
กัซปารีขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ชนะน็อก เอ็ม ระห์ตัน ยก 2 จากนั้นชกชนะน็อกรวดมาตลอด จนได้ครองแชมป์เงารุ่นแบนตัมเวต ไอบีเอฟ เมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2539 ชนะน็อก อเล็กซานเดอร์ ทีรานอฟ ยก 3 ที่อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้งรวมทั้งชนะน็อกสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ อดีตแชมป์โลก ดับเบิลบีเอฟ ชาวไทยด้วยเมื่อ พ.ศ. 2539 และยังชกนอกรอบชนะน็อกตลอด มีที่ชนะคะแนน พรชัย ศิษย์พระพรหมเพียงครั้งเดียว จากนั้นจึงขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวต ไอบีเอฟ เมื่อ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 แต่ไม่สำเร็จ แพ้น็อก ทิม ออสตินไปแค่ยก 3

หลังจากชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ กัซปารีหยุดชกไป 1 ปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2542 ชนะน็อก อเล็กซานเดอร์ ยูรีกอฟ ยก 4 จากนั้นจึงเดินทางมาชิงแชมป์เงารุ่นซุเปอร์แบนตัมเวต ไอบีเอฟ กับฟ้าประกอบ รักเกียรติยิมที่ประเทศไทยเมื่อ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ซึ่งทั้งฟ้าประกอบกับกัซปารีดวลหมัดกันอย่างสนุกตื่นเต้นก่อนที่กัซปารีจะเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป หลังจากนั้น กัซปารีขึ้นชกที่อินโดนีเซียอีก 2 ครั้ง ชนะ 1 เสมอ 1 จากนั้นหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2545 แต่ฟอร์มการชกไม่ร้อนแรงเหมือนเดิม ชกชนะคะแนนวีร์โก วาเราว์ แล้วมาแพ้คะแนน ชวาลย์ ส.วรพิน หลังจากนั้น ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวตก็แพ้คะแนนวิกกี้ เซปาร์ไปอีก หลังจากที่ชกแพ้น็อก โนเอล ซุงกาอิด ยก 5 เมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 กัซปารีก็แขวนนวมไป
ภาษาฮูร์เรีย

ภาษาฮูร์เรียเป็นภาษาของชาวฮูร์เรียที่เคยอยู่ทางเหนือของเมโสโปเตเมียเมื่อ 1,757 ปีก่อนพุทธศักราช และหายสูญไปเมื่อราว 457 ปีก่อนพุทธศักราช เป็นภาษาของราชอาณาจักรมิตันนิและอาจจะเคยใช้พูดในเขตไซโร-ปาเลสไตน์ การเขียนของภาษานี้พัฒนามาจากอักษรอัคคาเดียเมื่อราว 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช โดยใช้รูปอักษรของภาษาสุเมเรียเป็นจำนวนมาก โดยยังไม่รู้ว่ามีการออกเสียงในภาษาฮูร์เรียอย่างไร
จูลีโอ เด ลา บาเซซ

จูลีโอ เด ลา บาเซซ หรือ ลา โอเดอ แซนูดิน บาเซส (Julio de la Basez) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 34 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 8) เสมอ 5 แพ้ 14 
เด ลา บาเซซ เริ่มชกมวยสากลเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน มูฮัมมัด ราชมัน เด ลา บาเซซได้ขึ้นชกแก้มือกับราชมันในการชกครั้งต่อมาแต่ก็ทำได้แค่เสมอ เด ลา บาเซซขึ้นชกชนะอีก 1 ครั้ง ก็เดินทางมาชกในประเทศไทย แพ้คะแนนวันดี สิงห์วังชา และแพ้น็อคชัยเดช จ.เจริญ ยก 6 เมื่อกลับไปยังอินโดนีเซีย เด ลา บาเซซขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวท ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนน มูฮัมหมัด ราชมันไปได้เมื่อ 14 กันยายน พ.ศ. 2540 ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2542 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคเออร์เด็น ชุลลันในยกที่ 8 ที่พัทยา เด ลา บาเซซขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มือกับชุลลันอีกครั้งในอีก 4 เดือนต่อมาที่อินโดนีเซีย ก็ทำได้แค่เสมอกัน จากนั้น ไปชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC ที่รัสเซีย เมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2543 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค ดมิทรี คิริลอฟไป

หลังจากนั้นระหว่าง พ.ศ. 2543 – 2545 เด ลา บาเซซขึ้นชกชนะรวด จนได้มาชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์ฟลายเวทที่ ประเทศไทยเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ หลังจากนั้น อีก 6 เดือนต่อมา มาชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิครุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่ นครราชสีมา ซึ่งเด ลา บาเซซเป็นฝ่ายแพ้คะแนนประมวลศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ หลังจากนั้น เด ลา บาเซซขึ้นชกแพ้และเสมอเป็นส่วนใหญ่ และหันมาใช้ชื่อจริงคือลา โอเดอ แซนูดิน บาเซสเป็นชื่อในการชกมวยตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2546 เด ลา บาเซซมีโอกาสได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2550 แต่ก็แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิมในยกที่ 3 เด ลา บาเซซได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2552 เมื่อชนะน็อค อาบี เมเตียมัน ยก 8 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้ ไมเคิล สปีด ซีฆาร์ลากี เมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2552 โดยเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 3 จากนั้นมาชิงแชมป์ในประเทศไทยอีก 2 ครั้งก็ไม่สำเร็จ ทั้งชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวท แพ้น็อค เทอดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 3 เมื่อ 11 เมษายน พ.ศ. 2553 และชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2554 แพ้น็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 8 เด ลา บาเซซขึ้นชกครั้งล่าสุดเมือ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เสมอกับ อัสมารินา ที่อินโดนีเซีย แล้วยังไม่ได้ขึ้นชกอีก
ซี กอเรส

ซี กอร์เรส หรือ ซีซี โอลิเวรอส กอร์เรส () เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 18 เมษายน พ.ศ. 2525 ที่ จังหวัด Agusan Del Norte ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 16) เสมอ 2 แพ้ 2
ดิออสกาโด กาบี

ดิออสกาโด กาบี หรือ ดิออสดาโด กาบี () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2522 ที่ เมืองดาเวา ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 35 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 21) เสมอ 1 แพ้ 4 
กาบีขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ชนะน็อค เกก อากิวลาร์ ยก 1 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกชนะรวดมาตลอด รวมทั้งชนะตะแนน อีริค บาร์เซโลนาด้วย กาบีเดินทางมาชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แยนตัมเวท WBF ในไทย เมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 ปรากฏว่ากาบีเป็นฝ่ายแพ้แซมซั่น ดัทช์บอยยิมด้วยคะแนนเท่านั้น กาบีกลับไปชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีก 2 ครั้ง ก็มาชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนสด เพชรสุภาพรรณไปเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 หลังจากนั้น กาบีขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์และชนะอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งไปชนะน็อค รัชมัน กาลีกาลี ยก 1 ที่อินโดนีเซีย กาบีได้ครองแชมป์เงารุ่ นฟลายเวท WBC เมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนนโดยเทคนิค แรนดี้ แมนกูบัท จากนั้น ชกชนะนักมวยไทยสองคนรวดที่ฟิลิปปินส์ใน พ.ศ. 2547 ชนะคะแนน สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ และชนะน็อค แสนศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 2 ต่อมา กาบีได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 3 มีนาคม พ.ศ. 2549 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อควิค ดาร์ชิเนียนยก 8 ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น กาบีเดินทางไปชกที่สหรัฐ และชกชนะรวด 4 ครั้ง ก่อนจะได้ชิงแชมป์ WBO NABO รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2551 แพ้น็อค แอบเนอร์ มาเรส ยก 2 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
คริส จอห์น

คริส จอห์น () มีชื่อเต็มว่า โยฮันเนส คริสเตียน จอห์น (Yohannes Christian John) เป็นอดีตนักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2522 ที่จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นนักมวยที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักมวยชาวเอเชียที่ดีที่สุดในโลกเป็นอันดับ 3 รองจากแมนนี่ ปาเกียว และโนนิโต โดแนร์ ในช่วงที่ยังชกมวยอยู่

คริส จอห์น เริ่มชกมวยตั้งแต่ยังอายุน้อย โดยมีพ่อคือ โยฮัน ยะห์ยาดี ซึ่งเคยเป็นนักมวยมาก่อนเป็นเทรนเนอร์ ก่อนจะมาชกมวยสากล จอห์นเคยเป็นนักกีฬาวูซูมาก่อน และจากการแข่งขันวูซู จอห์นเคยเป็นแชมป์วูซูของอินโดนีเซีย และเคยได้ได้เหรียญทองกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 19 พ.ศ. 2540 ที่ อินโดนีเซียและเหรียญทองแดงในกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 21 พ.ศ. 2544 ที่ มาเลเซีย

จอห์นเป็นแชมป์โลกคนที่ 3 ของอินโดนีเซีย ต่อจากเอลลี่ ปิกัลและนิกโก้ โธมัส จอห์นเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2540 และถูกตั้งฉายาว่า “ไอ้โย่ง” (Thin Man) ก่อนจะได้รับฉายาใหม่ภายหลังว่า “มังกร” (Dragon)

ใน พ.ศ. 2548 จอห์นเปลี่ยนเทรนเนอร์มาเป็น ซูตัน รัมบิง และเข้าร่วมกับค่ายของแฮรี่ใน เพิร์ธ ออสเตรเลีย ผู้จัดการของจอห์นในตอนนี้คือ เครก คริสเตียน

ใน พ.ศ. 2551 จอห์นได้ให้สัมภาษณ์กับสำนักข่าว ESPN ว่าตนเองจะชกอีก 5-6 ครั้งก็จะแขวนนวมในฐานะนักมวยรุ่นเฟเธอร์เวทที่ดีที่สุดในโลก เมื่อ 24 ตุลาคม จอห์นป้องกันแชมป์ครั้งที่ 10 ไว้ได้โดยชนะ ฮิโรยูกิ เอโนกิ ที่โตเกียว ญี่ปุ่น

เมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 คริส จอห์น ชกป้องกันตำแหน่งในสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรกกับร็อคกี้ ฮัวเรซ ที่เท็กซัส ร่วมรายการเดียวกับฮวน มานูเอล มาร์เกวซชกกับฮวน ดิแอซ จอห์นควบคุมการชกได้ดีในช่วงยกกลาง ๆ แต่ ฮัวเรซตีตื้นขึ้นมาในยกท้าย ๆ ทำให้เสมอกัน

ในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 คริส จอห์น ชกป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 17 กับ ชลธาร อ.พิริยะภิญโญ นักมวยชาวไทยที่มีสถิติไม่เคยแพ้หรือเสมอใครเช่นเดียวกัน ที่บ่อนกาสิโน ในสิงคโปร์ ผลปรากฏว่าจอห์นซึ่งประสบการณ์สูงกว่า เป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนชลธารไปได้อย่างขาดลอย

ต่อมาในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2556 คริส จอห์น ป้องกันตำแหน่งแชมป์เป็นครั้งที่ 19 กับ ซิมพีเว่ เยทเวก้า นักมวยชาวแอฟริกาใต้ ที่เมลเบิร์น ออสเตรเลีย ปรากฏว่าจอห์นเป็นฝ่ายแพ้น็อก (ยอมแพ้) ไปในยกที่ 6 ทำให้สูญเสียตำแหน่งแชมป์โลก และทำให้สถิติการป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกสูงสุดของนักมวยชาวเอเชียยังเป็นของ เขาทราย แกแล็คซี่ นักมวยชาวไทยในรุ่นจูเนียร์แบนตั้มเวท ที่ 19 ครั้งอยู่ และหลังจากการชกครั้งนี้ คริส จอห์น ก็ได้แขวนนวมไป
จิตอมตวาท

นิกายจิตอมตวาท เป็นนิกายที่เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์คุปตะ ได้รับอิทธิพลจากศาสนาฮินดูมาก หาผู้ก่อตั้งที่แน่นอนไม่ได้ แต่พบแนวความคิดในวรรณคดีสันสกฤตจำนวนมาก ซึ่งเขียนในสมัยหลังท่านนาคารชุนทั้งสิ้น

คำสอนของนิกายนี้ตรงข้ามกับนิกายมาธยมิก และนิกายโยคาจารคือถือว่าจักภพมีพื้นฐานจากสมบูรณภาพ ภาวะอันเป็นแก่นเดิมของโลกเป็นความจริงแท้ เป็น นิตยัม สุขัม ศานตัม คำสอนเกี่ยวกับไตรลักษณ์ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เป็นเพียงอุบายธรรมเท่านั้น เชื่อว่าสัตว์ทั้งหลายมีพุทธภาวะอยู่ในจิตทั้งหมดเพราะมาจากความจริงแท้อย่างเดียวกัน เพียงแต่ถูกกิเลสตัณหาห่อหุ้มไว้เท่านั้น
พระสหัสประภาราชาศานติสถิตยตตถาคต

พระสหัสประภาราชาศานติสถิตยตตถาคต เป็นพระพุทธเจ้าองค์หนึ่งตามความเชื่อของชาวพุทธมหายาน พระนามของพระองค์หมายถึงพระผู้สถิตอย่างศานติในแสงสว่างที่เลิศกว่าแสงอื่นอีกพันชนิด รูปของพระองค์เป็นพระพุทธรูปในปางแสดงเทศนาหรือพนมมือ เป็นที่นิยมนับถือในหมู่ชาวพุทธมหายานที่นับถือพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์

ในคัมภีร์สหัสภุชสหัสเนตรอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ไวปุลยสมบูรณอกิญจนมหากรุณาจิตรธารณีสูตร พระพุทธเจ้าพระองค์นี้เป็นผู้ประทานธารณีมนต์ต่างๆแก่พระอวโลกิเตศวร ซึ่งพระอวโลกิเตศวรได้นำมาเผยแผ่แก่มนุษยโลกอีกทีหนึ่ง นอกจากนั้น ยังเป็นผู้ช่วยเหลือให้พระโพธิสัตว์ทั้งหลายบำเพ็ญบารมีผ่านภูมิที่ 1 ไปถึงภูมิที่ 8 ได้สำเร็จ
ฟิดาอี

เพลงชาติของชาวปาเลสไตน์มีชื่อว่า "ฟิดาอี" () ซึ่งเป็นเพลงที่สภาแห่งชาติปาเลสไตน์ประกาศรับรองเป็นเพลงชาติเมื่อปี พ.ศ. 2539 เพื่อให้สอดคล้องตามคำประกาศเอกราชของชาวปาเลสไตน์ พ.ศ. 2531 มาตรา 31 ประพันธ์เนื้อร้องโดย ซาอิด อัล มูซายิน (Said Al Muzayin) (หรือที่รู้จักกันในชื่อ ฟาตา อัล ทอว์รา - Fata Al Thawra) ทำนองโดยอาลี อิสมาเอล (Ali Ismael) นักดนตรีชาวอียิปต์ เพลงนี้เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ "เพลงสรรเสริญการปฏิวัติปาเลสไตน์" ("Anthem of the Palestinian revolution")

ก่อนหน้านี้นับตั้งแต่ พ.ศ. 2479 เป็นต้นมา ได้ถือกันว่าเพลงมอว์ตินี (, Mawtini; แปลว่า "ถิ่นเกิดของข้า") เป็นเพลงประจำชนกลุ่มน้อยชาวปาเลสไตน์อย่างไม่เป็นทางการ ซึ่งเพลงนี้ประพันธ์เนื้อร้องโดยอิบราฮิม ทอว์กาน (Ibrahim Towqan) ทำนองโดยมุฮัมมัด ฟลาอีเฟล (Mohammad Flaifel)
บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี

บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี หรือ ดินแดนแอนตาร์กติกาของสหราชอาณาจักร () เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของทวีปแอนตาร์กติกาซึ่งสหราชอาณาจักรประกาศอ้างสิทธิครอบครอง มีขอบเขตตั้งแต่ขั้วโลกใต้จนถึงละติจูดที่ 60 องศาเหนือ และช่วงระหว่างลองติจูด 20 องศาตะวันตก ถึงลองติจูด 80 องศาตะวันตก แม้ว่าสหราชอาณาจักรจะเริ่มอ้างสิทธิในพื้นที่นี้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2451 ก็ตาม แต่การจัดตั้งเขตการปกครองได้มีขึ้นภายหลังเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2505 พื้นที่ของดินแดนแห่งนี้ครอบคลุมดินแดนต่าง ๆ ซึ่งเคยอยู่ในความดูแลของหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ถึง 3 ส่วนคือ เกรอัมแลนด์ (Graham Land) หมู่เกาะเซาท์ออร์กนีย์ (South Orkney Islands) และหมู่เกาะเซาท์เชตแลนด์ (South Shetland Islands) และทับซ้อนกับดินแดนทวีปแอนตาร์กติกาที่ประกาศอ้างสิทธิโดยอาร์เจนตินา (อาร์เจนไทน์แอนตาร์กติกา) และชิลี (จังหวัดอันตาร์ตีกาชีเลนา)

ผู้ที่พำนักอยู่ในดินแดนนี้ได้แก่เจ้าหน้าที่วิจัยและสนับสนุนการสำรวจทวีปแอนตาร์กติกา ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของคณะสำรวจทวีปแอนตาร์ติกาของสหราชอาณาจักร (British Antarctic Survey) รวมทั้งองค์กรและสถานีสำรวจของอาร์เจนตินา ชิลี และประเทศอื่น ๆ