seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เลิฟเลส (อัลบั้ม)

Loveless เป็นอัลบั้มสตูดิโออัลบั้มที่ 2 ของวง My Bloody Valentine ซึ่งเป็นวงแนวเพลงอัลเทอร์เนทีฟ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 อัลบั้มชุดนี้ใช้เวลาการบันทึกเสียงกว่า 2 ปีระหว่าง พ.ศ. 2532–2534 ในสตูดิโอไนน์ทีน เควิน ชิลด์ส นักร้องนำและนักกีตาร์ประจำวงเป็นผู้ควบคุมการอำนวยการผลิตอัลบั้มชุดนี้ เขาค้นหาเสียงดนตรีใหม่ๆที่เป็นเอกลักษณ์มาใส่ไว้ในอัลบั้มชุดนี้ และใช้เทคนิคพิเศษต่างๆเข้ามาผสมผสานในบทเพลง อาทิ การดีดกีตาร์เบาๆโดยใช้บาร์เทรเมโล, การใช้เสียงกลองไม่ชัดเจนด้วยการตีเบาๆ วิศวกรเข้ามาร่วมงานกับอัลบั้มชุดนี้ และถูกไล่ออกไปเป็นจำนวนมาก แม้ว่าท้ายที่สุดแล้ว วงนี้ก็ให้เกียรติกับวิศวกร และผู้ร่วมงานทุกคนที่ได้เข้ามามีส่วนร่วมกับอัลบั้มนี้ การบันทึกเสียงอัลบั้ม "เลิฟเลสส์" มีข่าวลือว่าใช้เงินลงทุนถึง 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นเหตุให้ค่ายครีเอชั่นเรคอรด์สล้มละลาย

ความสัมพันธ์ระหว่างวงมายบลัดดีวาเลนไทน์กับค่ายครีเอชั่นเรคอร์ดสแย่ลงระหว่างการบันทึกเสียงอัลบั้มนี้ ทางวงได้ลาออกจากค่ายเนื่องมาจากรายจ่ายที่สูงของการทำงานร่วมกับเควิน ขณะที่อัลบั้มนี้ไม่ได้ประสบความสำเร็จทางการค้ามากนัก อย่างไรก็ดีอัลบั้ม "เลิฟเลส" ก็เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์โดยทั่วไป อัลบั้มนี้เป็นที่กล่าวถึงของศิลปินทั่วไปว่ามีอิทธิพลต่อแนวเพลงของพวกเขา และนักวิจารณ์ก็กล่าวกันว่า อัลบั้มนี้เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ดีที่สุดในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1990

มายบลัดดีวาเลนไทน์มีกำหนดการบันทึกเสียงที่สตูดิโอแบล็กวิง ที่เซาท์วาร์ค กรุงลอนดอน ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 และตั้งใจที่จะสร้างแนวคิดใหม่ๆที่จะใช้เสียงสตูดิโอ-เบส ในผลงานอัลบั้มชุดนี้ เควินกล่าวว่าในตอนแรกทางค่ายครีเอชันคิดว่าอัลบั้มชุดนี้จะใช้เวลาบันทึกเสียงเพียง 5 วัน ต่อมาเมื่อเขา [ค่ายครีเอชัน] รู้แล้วว่าไม่สามารถเป็นไปได้ เขาก็เริ่มมีความคิดเปลี่ยนไป" หลังจากเดือนกุมภาพันธ์ ซึ่งงานบันทึกเสียงคืบหน้าไปไม่มาก ทางวงจึงเริ่มบันทึกเสียงใหม่ในเดือนกันยายนที่สตูดิโอใจ้ดินดิอีเลแฟนท์แอนด์แวปปิง พวกเขาใช้เวลากว่า 8 สัปดาห์ในสตูดิโอนี้ แต่ทว่าการบันทึกเสียงก็ไม่มีสิ่งใดคืบหน้า

ทุกเพลงเป็นผลงานการประพันธ์ของเควิน ชิลด์ส เว้นแต่เพลงที่มีหมายเหตุอยู่ด้านหลัง
โรคนิ้วล็อก

โรคนิ้วล็อก () เป็นโรคพบทั่วไปอันมีลักษณะที่เอ็นกล้ามเนื้องอนิ้วที่ผิดปกติล็อกหรือมีเสียงดัง ร่วมกับใช้งานผิดปกติและอาการปวด จัดเป็นชนิดย่อยของปลอกเอ็นกล้ามเนื้ออักเสบตีบ (stenosing tenosynovitis)

โรคนี้เกิดจากขนาดที่ไม่พอเหมาะของเอ็นกล้ามเนื้องอและระบบรอกเรตินาคูลัม (retinacular pulley) ที่อยู่โดยรอบ ซึ่งพบมากที่สุดที่ระดับรอกวงแหวนแรก (เอ1) ทำให้งอหรือเหยียดนิ้วลำบาก และเกิดปรากฏการณ์ "ติด"
นิราศอิเหนา

นิราศอิเหนา เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบกลอนประพันธ์โดยสุนทรภู่ สันนิษฐานจากสำนวนกลอนคาดว่าน่าจะประพันธ์ขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 เมื่อครั้งที่สุนทรภู่อยู่ในอุปการะของพระองค์เจ้าลักขณานุคุณ จึงน่าจะแต่งถวาย เนื้อหาของกลอนนิราศนำมาจากส่วนหนึ่งของวรรณคดีเรื่อง อิเหนา โดยจับใจความตอนที่อิเหนากลับจากไปแก้สงสัยที่เมืองดาหา แล้วพบว่านางบุษบาที่ตนลักตัวมาซ่อนไว้ที่ถ้ำทอง ถูกลมพายุพัดหายไปเสียแล้ว เนื้อหาของกลอนนิราศเป็นการเดินทางติดตามค้นหานางบุษบาของอิเหนา ระหว่างทางก็พร่ำรำพันถึงนางผู้เป็นที่รัก อิเหนาตามหานางบุษบาอยู่เจ็ดเดือนก็หาไม่พบ เนื้อเรื่องจบลงที่อิเหนาและไพร่พลออกบวชอุทิศกุศลให้นางบุษบา ซึ่งอิเหนาคิดว่าคงจะตายไปแล้ว
นิราศสุพรรณ

นิราศสุพรรณ เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบโคลงประพันธ์โดยสุนทรภู่ เป็นนิราศเรื่องแรกและเรื่องเดียวของสุนทรภู่ที่ประพันธ์ด้วยฉันทลักษณ์โคลงสี่สุภาพ เข้าใจว่าต้องการลบคำสบประมาทว่าตนแต่งได้แต่เพียงกลอน เชื่อว่าสุนทรภู่แต่งนิราศสุพรรณในปี พ.ศ. 2374 ระหว่างที่จำพรรษาอยู่ที่วัดสระเกศ แล้วออกเดินทางไปยังเมืองสุพรรณเพื่อค้นหายาอายุวัฒนะ การเดินทางของสุนทรภู่ครั้งนี้หนักหนาแทบเอาชีวิตไม่รอด สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรกลับมา สุนทรภู่เขียนบทสรุปของการเดินทางครั้งนี้ไว้ในโคลงบทก่อนบทสุดท้าย คือบทที่ 461 ความว่า
นิราศเมืองเพชร

นิราศเมืองเพชร เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบกลอนประพันธ์โดยสุนทรภู่ ไม่ปรากฏว่าแต่งเรื่องนี้ขึ้นเมื่อใด แต่สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่า น่าจะแต่งเมื่อครั้งกลับเข้ารับราชการอยู่ในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จเจ้าฟ้าจุฑามณี กรมขุนอิศเรศรังสรรค์ และน่าจะเดินทางไปในราชการอย่างใดอย่างหนึ่ง ประมาณปี พ.ศ. 2388 ดังปรากฏตอนหนึ่งในนิราศว่า

นิราศเรื่องนี้มีการค้นพบฉบับลายมือเขียนเพิ่มเติมในปี พ.ศ. 2529 โดย อ.ล้อม เพ็งแก้ว ซึ่งจากเนื้อหาส่วนที่เพิ่มเติมขึ้นมาทำให้ทราบว่า บรรพชนฝ่ายมารดาของสุนทรภู่น่าจะเป็นชาวเมืองเพชรบุรีนี้เอง
นิราศพระประธม

นิราศพระประธม เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบกลอนประพันธ์โดยสุนทรภู่ สันนิษฐานว่าประพันธ์ในสมัยรัชกาลที่ 3 หลังจากลาสิกขาบทแล้วและอยู่ในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จเจ้าฟ้าจุฑามณี กรมขุนอิศเรศรังสรรค์ สุนทรภู่น่าจะเดินทางในช่วงฤดูหนาว ปี พ.ศ. 2385 ด้วยปรากฏในบทนิราศว่าเดินทางไปโดยการพายเรือ ซึ่งควรต้องไปในฤดูน้ำขึ้น

นิราสของสุนทรภู่ผิดกับนิราสของผู้อื่น ทั้งกลอนที่แต่งดีกว่าผู้อื่นโดยมากแลกระบวรความ นิราสของผู้อื่นมักจะกล่าวถึงแต่ชื่อตำบลในระยะทางที่ไป ประกอบกับพรรณาว่าด้วยเรื่องสังวาส แต่นิราสของสุนทรภู่มักเล่าเรื่องราวต่างๆ แลกล่าวถึงประวัติของตนเองไว้ด้วยทุกเรื่อง อาจจะรู้ได้ว่าเรื่องไหนแต่งก่อนแลแต่งทีหลัง แลในเวลาที่แต่งนั้นฐานะของสุนทรภู่เปนอยู่อย่างไร

สุนทรภู่นั้น เดิมเปนมหาดเล็กกรมพระราชวังหลัง เป็นเจ้าบทเจ้ากลอนแลเป็นคนมองมาแต่หนุ่ม เมื่อในรัชกาลที่ ๑ ลงไปเยี่ยมบิดาที่เมืองแกลง ได้แต่งนิราสเรื่องเมืองแกลงเปนนิราสเรื่องแรก ซึ่งพิมพ์ในสมุดเล่มนี้ ต่อมาเมื่อกรมพระราชวังหลังทิวงคต สุนทรภู่ไปเปนมหาดเล็กอยู่กับพระองค์เจ้าปฐมวงศ พระโอรสในกรมพระราชวังหลัง ซึ่งทรงผนวชอยู่วัดระฆังฯ ตามเสด็จพระองค์เจ้าปฐมวงศไปพระพุทธบาท ได้แต่งนิราสพระบาทอิกเรื่อง ๑ ต่อมาถึงรัชกาลที่ ๒ สุนทรภู่เข้าทำราชการ ได้เปนที่ขุนสุนทรโวหารอยู่ในกรมพระอาลักษณ พระบาทสมเด็จฯ พระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงพระเมตตาชุบเลี้ยงมาตลอดรัชกาล สุนทรภู่ติดรับราชการ จึงหาได้แต่งนิราสเรื่องใดในรัชกาลที่ ๒ ไม่ ถึงรัชกาลที่ ๓ สุนทรภู่มีความผิดถูกถอด ไม่มีที่พึ่งจึงออกบวช เมื่อบวชอยู่นั้นขึ้นไปกรุงศรีอยุธยาครั้งแรก แต่งนิราสภูเขาทองเรื่อง ๑ ต่อมาขึ้นไปกรุงศรีอยุธยาอิกครั้ง ๑ แต่งนิราสวัดเจ้าฟ้า (แต่งเปนสำนวนเณรพัฒน์บุตรที่ไปด้วย) เรื่อง ๑ ได้ยินว่าเมื่อสุนทรภู่บวชอยู่ พระองค์เจ้าลักขณานุคุณ พระเจ้าลูกเธอในพระบาทฯ สมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดทรงสักรวา หาสุนทรภู่ไปบอกสักรวาแต่ยังเปนพระ แล้วทรงพระเมตตาอุดหนุนต่อมา สุนทรภู่ได้แต่งนิราสอิเหนาถวายพระองค์เจ้าลักขณานุคุณเรื่อง ๑ แล้วสึกออกมาเปนข้าอยู่ในกรม แต่อยู่ได้ไม่ช้า พระองค์เจ้าลักขณานุคุณสิ้นพระชนม์ สุนทรภู่สิ้นที่พึ่งตกยากอิกครั้ง ๑ เวลาตกยากครั้งนี้ อาศรัยเพื่อนไปเที่ยวพระแท่นดงรัง จึงแต่งนิราสพระแท่นดงรังเรื่อง ๑ ต่อมากรมหมื่นอับสรสุดาเทพ พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จฯ พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงหนังสือพระอภัยมณีที่สุนทรภู่แต่งไว้โปรด สั่งให้สุนทรภู่แต่งต่อถวายอิก แลทรงเกื้อหนุนสุนทรภู่ต่อมา ในตอนนี้พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อยังดำรงพระยศเปนสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศเรศรังสรรค์ ก็ทรงเกื้อหนุนสุนทรภู่มาด้วยอิกพระองค์ ๑ ในสมัยเมื่อสุนทรภู่ได้พึ่งพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว แลกรมหมื่นอับสรสุดาเทพอยู่นั้นไปนมัสการพระปฐมเจดีย์ จึงแต่งนิราสพระประธม (ที่ถูกควรจะเรียกว่า นิราสพระปฐมเจดีย์) ซึ่งพิมพ์ในสมุดเล่มนี้เรื่อง ๑ ครั้นกรมหมื่นอับสรสุดาเทพสิ้นพระชนม์ สุนทรภู่ได้พึ่งแต่พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวพระองค์เดียว ได้ยินว่าทรงรับไปเลี้ยงไว้ที่พระราชวังเดิม อยู่มามีรับสั่งให้สุนทรภู่ไปหาสิ่งของที่เมืองเพ็ชรบุรี สุนทรภู่จึงแต่งนิราสเมืองเพ็ชรบุรีเรื่อง ๑ เปนนิราสเรื่องที่สุดของสุนทรภู่ เพราะต่อมาอิกไม่ช้า ถึงรัชกาลที่ ๔ พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตั้งสุนทรภู่เปนที่พระสุนทรโวหาร เจ้ากรมพระอาลักษณฝ่ายพระบวรราชวัง ได้ความสุขมาจนสิ้นชีพ เมื่อปีเถาะ พ.ศ. ๒๓๙๘ มีนิราสของสุนทรภู่อิกเรื่อง ๑ คือ นิราสเมืองสุพรรณบุรี สุนทรภู่แต่งเมื่อยังบวชอยู่ แต่งเปนโคลง ๔ เรื่องตำนานนิราสของสุนทรภู่ มีดังกล่าวมา
รำพันพิลาป

รำพันพิลาป เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบกลอนประพันธ์โดยสุนทรภู่ เป็นนิราศเชิงกำสรวลที่พรรณนาถึงชีวิตของตัวเอง สุนทรภู่ระบุไว้ในงานประพันธ์ว่าได้เขียนงานชิ้นนี้ขึ้นในปี พ.ศ. 2385 ขณะจำพรรษาอยู่ที่วัดเทพธิดาราม เนื่องจากเกิดนิมิตเป็นฝันร้ายว่าจะต้องสิ้นชีวิต สุนทรภู่ตกใจตื่นจึงแต่งนิราศบรรยายความฝัน และเล่าเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตของตนไว้ หลังจากนั้นก็ลาสิกขาบท

เนื้อหาในนิราศทำให้ผู้อ่านได้ทราบเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตของสุนทรภู่ซึ่งไม่เคยปรากฏที่ไหนมาก่อน ทำให้ทราบด้วยว่าสุนทรภู่เคยธุดงค์ไปยังหัวเมืองต่างๆ มากมาย เช่น พิษณุโลก และได้แต่งนิราศเอาไว้ด้วย แต่งานเขียนของท่านถูกปลวกขึ้นกุฏิ จึงสูญสลายไปหมด สุนทรภู่รำพันความเสียดายหนังสือของตนไว้ในเนื้อเรื่องด้วยว่า "เสียดายสุดแสนรักเรื่องอักษร"
โรงเรียนพญาไท

โรงเรียนพญาไท (Phyathai School) เป็นโรงเรียนในเขตกรุงเทพมหานคร เปิดสอนชั้นอนุบาล 1-2 ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 - 6 ตั้งอยู่ 306 ถนนศรีอยุธยา แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร

โรงเรียนพญาไทเป็นโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานการประถมศึกษากรุงเทพมหานคร ในสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ในที่ดินทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ มีเนื้อที่ประมาณ 10 ไร่ ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2484 เดิมเป็นอาคารไม้สองชั้น มีฐานะเป็นโรงเรียนเทศบาลเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 4
จันทรายาน-1

จันทรายาน (, Telugu:చంద్రయాన్-1) เป็นยานอวกาศสำรวจพื้นผิวดวงจันทร์ของอินเดีย ออกแบบและสร้างโดยองค์การวิจัยด้านอวกาศแห่งอินเดีย (Indian Space Research Organisation - ISRO) ส่งขึ้นสู่อวกาศในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2551 เวลา 06.22 น. ตามเวลาในท้องถิ่น หรือ 00:52 น. ตามเวลาสากลเชิงพิกัด จากศูนย์อวกาศสาทิศธาวัน รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย

จันทรายาน-1 เข้าสู่วงโคจรของดวงจันทร์ในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ส่วนตัวยานลูก Moon Impact Probe ที่จันทรายาน-1 นำขึ้นไปด้วย ได้ลงจอดบริเวณขั้วใต้ของดวงจันทร์ได้สำเร็จเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ของปีเดียวกัน

จันทรายาน-1 เป็นยานสำรวจรูปสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ น้ำหนัก 1.3 ตัน มีภารกิจโคจรรอบดวงจันทร์ เพื่อทำแผนที่พื้นผิวดวงจันทร์แบบ 3 มิติ และแผนที่ส่วนประกอบและแร่ธาตุ โดยเฉพาะการสำรวจเพื่อค้นหาฮีเลียม 3 และน้ำแข็ง โดยจะส่งยานลูก (Moon Impact probe - MIP) น้ำหนัก 30 กิโลกรัม กระทบพื้นผิวดวงจันทร์ เพื่อวิเคราะห์อนุภาคฝุ่น
รัดยาร์ด คิปลิง

โจเซฟ รัดยาร์ด คิปลิง (; 30 ธันวาคม ค.ศ. 1865 - 18 มกราคม ค.ศ. 1936) เป็นกวีและนักเขียนชาวอังกฤษ เกิดที่เมืองมุมไบ (หรือเมืองบอมเบย์ ในบริติชอินเดีย) เป็นที่รู้จักจากผลงานอันมีชื่อเสียงคือ เมาคลีลูกหมาป่า (; 1894) และนวนิยายเรื่อง "Kim" (1901) เขาเขียนบทกวีมากมาย รวมถึงเรื่อง "Mandalay" (1890) และ "Gunga Din" (1890) รวมทั้งเขียนเรื่องสั้นอีกหลายเรื่อง งานเขียนเกี่ยวกับเด็กของเขาถือได้ว่าเป็นวรรณกรรมคลาสสิกสำหรับเด็ก

คิปลิงถือเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของประเทศอังกฤษในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทั้งงานเขียนร้อยแก้วและร้อยกรอง ในปี ค.ศ. 1907 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ซึ่งทำให้เขาเป็นชาวอังกฤษคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ และเขาเป็นผู้ได้รับรางวัลที่อายุน้อยที่สุดตลอดกาล
รายชื่อธงในประเทศมาเลเซีย

ตารางต่อไปนี้แสดงภาพธงชนิดต่างๆ ที่ใช้ในประเทศมาเลเซีย

เฉพาะธงสำหรับดินแดนสหพันธ์โดยรวมได้กำหนดให้มีขึ้นเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2549 โดยกระทรวงดินแดนสหพันธ์แห่งมาเลเซีย
ศูนย์โรคหัวใจภาคเหนือตอนล่าง โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร

ศูนย์โรคหัวใจภาคเหนือตอนล่าง โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นศูนย์กลางในการศึกษาวิจัยและให้บริการรักษาด้านโรคหัวใจในระดับภูมิภาคภาคเหนือตอนล่าง โดยเป็นหน่วยงานในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีสถานที่ดำเนินงาน ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

ศูนย์โรคหัวใจภาคเหนือตอนล่างได้จัดตั้งขึ้นสืบเนื่องมาจากมหาวิทยาลัยนเรศวรได้มีการจัดการศึกษาสาขาวิชาแพทยศาสตร์และสาขาวิชาด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพอื่นๆ โดยมีการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ คณะทันตแพทยศาสตร์ คณะเภสัชศาสตร์ คณะสหเวชศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ และคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ จึงมีความพร้อมในด้านอาคารสถานที่และบุคลากรที่จะให้การสนับสนุนการจัดตั้งศูนย์โรคหัวใจได้ ทางสภามหาวิทยาลัยนเรศวรจึงมีมติให้จัดตั้งศูนย์โรคหัวใจภาคเหนือตอนล่าง เมื่อปี พ.ศ. 2543 ณ สถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยนเรศวร (ในขณะนั้น) ซึ่งเป็นสถานที่หลักในการปฏิบัติงานในด้านการเรียนการสอน และการวิจัยทางด้านคลินิกของคณะต่างๆ ทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ โดยแบ่งเนื้อที่บางส่วนของอาคารสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพให้เป็นสถานที่ตั้งของศูนย์โรคหัวใจ โดยให้เกิดการพัฒนาด้านความรู้ตลอดจนเทคโนโลยีทางการแพทย์ด้านการตรวจวินิจฉัย รักษา การเรียนการสอน และศึกษาวิจัยให้มีคุณภาพตามมาตรฐานสากลเป็นที่ยอมรับในระดับภูมิภาคและนานาชาติ ทั้งนี้ในเรื่องของบุคลากรทางการแพทย์จะดำเนินการโดยใช้บุคลากรที่เป็นอาจารย์จากคณะแพทยศาสตร์และคณะอื่นๆ เช่น อายุรแพทย์โรคหัวใจ กุมารแพทย์โรคหัวใจ ศัลยแพทย์หัวใจและทรวงอก จากคณะแพทยศาสตร์ นักเทคนิคการแพทย์ นักกายภาพบำบัด นักเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก และ นักรังสีเทคนิค จากทั้งคณะแพทยศาสตร์และคณะสหเวชศาสตร์ รวมทั้งเภสัชกร จากคณะเภสัชศาสตร์ด้วย

ต่อมาเมื่อสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เปลี่ยนมาเป็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร สังกัดคณะแพทยศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2548 ศูนย์โรคหัวใจภาคเหนือตอนล่างจีงเป็นหน่วยงานในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และมีการพัฒนาต่อมาอย่างต่อเนื่อง จนปัจจุบันเป็นศูนย์รับส่งต่อผู้ป่วยทางโรคหัวใจในเขตภูมิภาคภาคเหนือตอนล่างทั้งหมด

ศูนย์โรคหัวใจภาคเหนือตอนล่าง โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร มีห้องปฏิบัติการด้านโรคหัวใจได้แก่ ห้องปฏิบัติการสวนหัวใจและหลอดเลือด (Cadiac Catheterization Laboratory) ห้องผ่าตัด (Operation Room) และห้องพักผู้ป่วยวิกฤตโรคหัวใจ (CCU) เป็นต้น
ยูเอชที (วงดนตรี)

ยูเอชที (UHT) เป็นบอยแบนด์ในประเทศไทย มีสมาชิกจำนวน 6 คน เริ่มมีผลงานเพลงครั้งแรกในปี พ.ศ. 2537 สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และถือเป็นบอยแบนด์วงแรกด้วยของแกรมมี่

UHT โดยการชักชวนจาก เรวัติ พุทธินันทน์ ในปี พ.ศ. 2537 โดยเป็นการรวมตัววัยรุ่นทั้ง 6 คน ที่อาจฝากผลงาน
ละครโทรทัศน์หรือภาพยนตร์มาก่อนหน้านี้

โดยออกอัลบั้มแรก ที่ชื่อว่า ดูดีดีนะเพื่อน และชุดต่อมา ในปี พ.ศ. 2539 UHT Summer Time และกลับมาอีกครั้งหลังจาก
ที่แยกกันไปนาน 10 ปีเต็ม ในอัลบั้ม 2 U (พ.ศ. 2546) และ อัลบั้ม Red Message ในปีถัดมา

ยูเอชที กลับมารวมตัวอีกครั้งในปี 2555 โดยถ่ายแบบให้นิตยสาร สุดสัปดาห์ ฉบับครบรอบ 30 ปี และ กัปตัน เต็ม 2 สมาชิกวง ยังได้เป็นเกสท์รับเชิญในคอนเสิร์ต Green Concert # 15 Club Friday Based On True Story อีกด้วย

เร็วๆนี้ ในปี 2556 ยูเอชที กำลังจะมีคอนเสิร์ต 6.2.13 ซึ่งเป็นการรวมตัวของศิลปินใน 6.2.12 ที่เคยดังในอดีต มาให้แฟนเพลงได้ย้อนเวลาแห่งความสุขด้วยกันนั้นเอง
มิสทีนไทยแลนด์

มิสทีนไทยแลนด์ () เป็นเวทีการประกวดระดับประเทศ จัดการประกวดเพื่อค้นหาเด็กวัยรุ่น อายุตั้งแต่ 15 - 18 ปี เพื่อเข้าสู่วงการบันเทิง จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2532 โดยสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 แต่เดิมการประกวดมิสทีนไทยแลนด์นั้นถูกจัดการประกวดขึ้นโดย บริษัท ยอดพธูไทย จำกัด แต่ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 บริษัท ยอดพธูไทย ได้ขายลิขสิทธิ์การประกวดเวทีมิสทีนไทยแลนด์ ให้กับ บริษัท อินสไพร์ เอนเตอร์เทนเมนต์ จำกัด ดังนั้นการประกวดและกิจกรรมต่างๆจึงถูกจัดขึ้นโดย บริษัท อินสไพร์ เอนเตอร์เทนเมนต์ จำกัด ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

มิสทีนไทยแลนด์นั้น ถือกำเนิดครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2532 โดยคุณอำนาจ อุทัยเสรี ได้ร่วมมือกับเพื่อนที่เป็นเจ้าหน้าที่ในการจัดประกวดนางสาวไทยของสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 รวมทั้ง อ้วน อรชร โดยจัดตั้งบริษัท ยอดพธูไทย จำกัดขึ้น เพื่อเป้าหมายที่จะจัดประกวดความงานในเทศกาลต่างๆ รวมไปถึงการจัดการประกวดวัยรุ่น โดยใช้ชื่อว่า "มิสทีนไทยแลนด์ ()"

สำหรับการประกวดมิสทีนไทยแลนด์นั้น ผู้เข้าประกวดจะเป็นคนละกลุ่มกับนางงามรุ่นใหญ่ คือต้องมีอายุไม่ต่ำกว่า 15 ปี เพราะถ้าน้อยกว่า 15 ปีจะถือว่าเป็น เด็กหญิง และจะไม่เกิน 17 ปี ซึ่งต่อมาได้ขยายช่วงอายุเป็น 18 ปี ในปี พ.ศ. 2541

มิสทีนไทยแลนด์จะเป็นตัวแทนของสาวงามวัยรุ่นยุคใหม่ ที่มีทั้งความงามและความสามารถและเป็นแบบอย่างที่ดีแก่เยาวชน สาวงามผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสทีนไทยแลนด์ จะไดรับการสนับสนุนเข้าสู่วงการบันเทิง หรือเป็นศิลปิน นักแสดงที่มีชื่อเสียง

ดังนั้นการประกวดมิสทีนไทยแลนด์จึงถือเป็น ซึ่งถือเป็น 1 ใน 4 การประกวดสาวงามหลักของประเทศไทย นอกจากเวที มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส มิสไทยแลนด์เวิลด์ และ นางสาวไทย โดยเป็นที่ 1 ของการประกวดสาววัยทีนมาตลอด 20 ปี

การประกวดมิสทีนไทยแลนด์ ได้เปลี่ยนมือจาก บริษัท ยอดพธูไทย ไปเป็น บริษัท อินสไพร์ เอนเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด ในปี พ.ศ. 2545 เนื่องจากคุณอำนาจเห็นว่าตนเองมีอายุมากแล้วจึงขายลิขสิทธิ์การประกวดให้กับ บริษัท อินสไพร์ เอนเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด ดังนั้นการประกวดและกิจกรรมต่างๆจึงถูกจัดขึ้นโดย บริษัท อินสไพร์ เอนเตอร์เทนเมนต์ จำกัด ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เพลงยาวถวายโอวาท

เพลงยาวถวายโอวาท เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบกลอนประพันธ์โดยสุนทรภู่ ขณะเมื่อเป็นพระอาจารย์ถวายอักษรแด่เจ้าฟ้ากลางและเจ้าฟ้าปิ๋ว พระโอรสในเจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี เชื่อว่าประพันธ์ขึ้นราวปี พ.ศ. 2371-72 เนื้อหาแสดงคำสอนที่น่าสนใจ รวมถึงประเพณีเก่าแก่ของไทยหลายอย่าง เช่น การแต่งกาย การล้างหน้า การตัดผม เป็นต้น มีวรรคทองมากมายปรากฏอยู่ในวรรณกรรมเรื่องนี้ เช่น

อีกบทหนึ่งคือ
สุภาษิตสอนหญิง

สุภาษิตสอนหญิง เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบกลอน ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าประพันธ์เรื่องนี้ขึ้นเมื่อใด เนื้อหาเป็นการสอนสตรีในด้านต่างๆ เช่น การวางตัว การเจรจา การเลือกคู่ เป็นต้น นักวิชาการบางส่วนเห็นว่า วรรณกรรมเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นผลงานของสุนทรภู่ แต่น่าจะเป็นของนายภู่ จุลละภมร ผู้เป็นศิษย์ อย่างไรก็ดีนักวิชาการส่วนใหญ่ยังถือว่าวรรณกรรมเรื่องนี้เป็นผลงานของสุนทรภู่อยู่ ทั้งนี้แนวคิดหลายประการที่ปรากฏอยู่ในวรรณกรรม แสดงให้เห็นว่าผู้ประพันธ์ค่อนข้างมีความคิดทันสมัย และเห็นความสำคัญของเศรษฐกิจการเรือนที่อยู่ในมือของผู้หญิง

วรรคทองจากวรรณกรรมเรื่องนี้มีอยู่มากมาย ตัวอย่างเช่น
ยูเอชที

ยูเอชที () ย่อมาจาก ultra-high-temperature processing หรือ ultra-heat treatment เป็นวิธีการฆ่าเชื้อสำหรับอาหาร โดยผ่านกระบวนการให้ความร้อนสูงเป็นเวลาสั้นๆ ประมาณ 1 - 2 วินาทีที่อุณหภูมิ 135 องศาเซลเซียส (275 องศาฟาเรนไฮต์) ซึ่งเป็นอุณหภูมิที่สปอร์ในน้ำนมถูกทำลายจนหมด กระบวนการฆ่าเชื้อด้วยอุณหภูมิสูงนี้ คิดค้นเป็นครั้งแรกในทศวรรษ 1960 โดยใช้กับน้ำนมเป็นที่รู้จักกันในชื่อนมยูเอชที ในปัจจุบันยังใช้ถนอมอาหารอื่นๆ เช่น น้ำผลไม้ ครีม โยเกิร์ต ไวน์

นมยูเอชทีสามารถเก็บรักษาไว้ที่อุณหภูมิห้องได้นาน 6 - 9 เดือน เปรียบเทียบกับนมพาสเจอร์ไรส์ ที่ผ่านกระบวนการพาสเจอร์ไรเซชัน ที่อุณหภูมิ 72 องศาเซลเซียส (161.6 องศาฟาเรนไฮต์) เป็นเวลาอย่างน้อย 15 วินาที ซึ่งเก็บรักษาที่อุณหภูมิต่ำในตู้เย็นได้นาน 2 - 3 สัปดาห์
ฟุชิงิบานะ

ฟุชิงิบานะ () หรือชื่อภาษาอังกฤษคือ เวนูซอร์ () เป็นสายพันธุ์โปเกมอนในแฟรนไชส์"โปเกมอน"ของนินเทนโดและเกมฟรีก สร้างโดยเคน ซูกิโมริ ปรากฏครั้งแรกในเกมโปเกมอนภาคเรด และ บลู เป็นโปเกมอนเริ่มต้น และปรากฏในภาคถัดมา เกมภาคพิเศษ สินค้าต่าง ๆ และการปรับประยุกต์ให้เป็นการ์ตูนและสิ่งพิมพ์ของแฟรนไชส์
เห่เรื่องกากี

เห่เรื่องกากี เป็นบทเห่กล่อมพระบรรทมที่ประพันธ์โดย สุนทรภู่ โดยนำเนื้อหามาจากวรรณคดีไทยเรื่อง กากี เชื่อว่าสุนทรภู่ประพันธ์บทเห่กล่อมสำหรับใช้ขับกล่อมหม่อมเจ้าในพระองค์เจ้าลักขณานุคุณ กับพระเจ้าลูกยาเธอในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว เห่เรื่องกากี จับใจความตอนที่พญาครุฑพาตัวนางกากีไปยังวิมานฉิมพลี ชมความงามของทะเลสีทันดรและขุนเขาน้อยใหญ่
เห่เรื่องโคบุตร

เห่เรื่องโคบุตร เป็นบทเห่กล่อมพระบรรทมที่ประพันธ์โดย สุนทรภู่ โดยนำเนื้อหามาจากกลอนนิทานของสุนทรภู่เรื่อง โคบุตร เชื่อว่าสุนทรภู่ประพันธ์บทเห่กล่อมสำหรับใช้ขับกล่อมหม่อมเจ้าในพระองค์เจ้าลักขณานุคุณ กับพระเจ้าลูกยาเธอในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว เห่เรื่องโคบุตร จับใจความตอนที่โคบุตรส่งสารรักไปถึงนางอำพันมาลา
พระไชยสุริยา

พระไชยสุริยา เป็นวรรณคดีที่ประพันธ์โดย สุนทรภู่ เป็นนิทานสำหรับสอนการเขียนอ่าน โดยมีบทอ่านเรียงลำดับการสะกดคำตั้งแต่ แม่ ก กา ตามด้วย แม่กน,แม่กง,แม่กก, แม่กด,แม่กบ,แม่กม และแม่เกย ตามลำดับ ลักษณะการประพันธ์แบบกาพย์ประเภทต่างๆ คือ [กาพย์ยานี 11] [กาพย์ฉบัง 16] และ[กาพย์สุรางคนางค์ 28] เชื่อว่าสุนทรภู่ประพันธ์ขึ้นในราวปี พ.ศ. 2383-2385 สำหรับใช้เป็นบทเรียนเขียนอ่านของหม่อมเจ้าพระองค์น้อยๆ

"กาพย์พระไชยสุริยา" ได้บรรจุอยู่ในหนังสือ มูลบทบรรพกิจ ซึ่งเป็นแบบเรียนของไทยที่จัดทำโดยพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) เมื่อสมัยรัชกาลที่ 5
เกียส์

Gears หรือชื่อเดิม Google Gears เป็นซอฟต์แวร์ที่กูเกิลเผยแพร่ ช่วยให้เว็บแอปพลิเคชันทำงานได้มากขึ้นได้ด้วยการเพิ่มความสามารถใหม่ให้แก่เว็บเบราว์เซอร์ เผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตบีเอสดี เกียส์เป็นซอฟต์แวร์เสรี

เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 กูเกิลประกาศว่า ในวันที่ 1 ธันวาคม ปีเดียวกัน จะย้ายเกียส์ออกจากจีเมลและกูเกิลปฏิทิน มีการย้ายเกียส์ออกจากกูเกิลโครมเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2011

เกียส์มี API หลักดังนี้:

มีเว็บแอปพลิเคชันจำนวนหนึ่งที่ใช้เกียส์
แอปพลิเคชันเหล่านี้มาจากหลากหลายบริษัท รวมถึงกูเกิล (YouTube, Docs, Reader, Picasa), MySpace (Mail Search), Zoho (Writer), Remember The Milk, และ Buxfer WordPress 2.6 เพิ่มการสนับสนุนเกียส์ เพื่อเร่งความเร็วในหน้าจอผู้ดูแลระบบและลดการร้องชอไปที่เซิร์ฟเวอร์
มวลสารระหว่างดาว

มวลสารระหว่างดาว (; ISM) ในทางดาราศาสตร์หมายถึงกลุ่มแก๊สและฝุ่นที่กระจายตัวอยู่ในพื้นที่ว่างระหว่างดวงดาว เป็นสสารที่ดำรงอยู่ระหว่างดาวฤกษ์ต่างๆ ในดาราจักร เติมเติมช่องว่างระหว่างดวงดาวและผสานต่อเนื่องกับช่องว่างระหว่างดาราจักรที่อยู่โดยรอบ การแผ่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นพลังงานของสสารมีปริมาณเท่ากันกับสนามการแผ่รังสีระหว่างดวงดาว

มวลสารระหว่างดาวประกอบด้วยองค์ประกอบอันเจือจางอย่างมากของไอออน อะตอม โมเลกุล ฝุ่นขนาดใหญ่ รังสีคอสมิก และสนามแม่เหล็กของดาราจักร โดยที่ 99% ของมวลของสสารเป็นแก๊ส และอีก 1% เป็นฝุ่น มีความหนาแน่นเฉลี่ยในดาราจักรทางช้างเผือก ระหว่างไม่กี่พันจนถึงหลักร้อยล้านหน่วยอนุภาคต่อลูกบาศก์เมตร ประมาณ 90% ของแก๊สเป็นไฮโดรเจน ส่วนอีกประมาณ 10% เป็นฮีเลียม เมื่อพิจารณาตามจำนวนของนิวเคลียส โดยมีสสารมวลหนักผสมอยู่บ้างเล็กน้อย

มวลสารระหว่างดาวมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งสำหรับการศึกษาฟิสิกส์ดาราศาสตร์ เนื่องจากมันอยู่ในระหว่างกลางของเหล่าดวงดาวในดาราจักร ดาวฤกษ์ใหม่จะเกิดขึ้นจากย่านที่หนาแน่นที่สุดของสสารนี้กับเมฆโมเลกุล โดยได้รับสสารและพลังงานมาจากเนบิวลาดาวเคราะห์ ลมระหว่างดาว และซูเปอร์โนวา ความสัมพันธ์ระหว่างดาวฤกษ์กับมวลสารระหว่างดาวช่วยให้นักดาราศาสตร์สามารถคำนวณอัตราการสูญเสียแก๊สของดาราจักร และสามารถคาดการณ์ช่วงเวลาการก่อตัวของดาวฤกษ์กัมมันต์ได้
ระบบดาว

ระบบดาว () คือดาวฤกษ์กลุ่มเล็ก ๆ จำนวนหนึ่งที่โคจรอยู่รอบกันและกัน โดยมีแรงดึงดูดระหว่างกันทำให้จับกลุ่มกันไว้ สำหรับดาวฤกษ์จำนวนมากที่มีแรงดึงดูดระหว่างกันมักเรียกว่าเป็น กระจุกดาวหรือดาราจักร แม้ในหลักการแล้ว ทั้งกระจุกดาวและดาราจักรก็ถือเป็นระบบดาวเช่นเดียวกัน นอกจากนี้ยังมีปรากฏเรียกใช้คำว่า ระบบดาว กับระบบที่มีดาวฤกษ์หนึ่งดวง กับดาวเคราะห์บริวารที่โคจรรอบ ๆ ด้วย

ระบบดาวหลายดวง เป็นระบบที่มีดาวฤกษ์อยู่มากกว่า 2 ดวง ในกรณีที่มีดาวฤกษ์สมาชิก 3 ดวง จะเรียกว่า "triple", "trinary" หรือ "ternary" ถ้ามี 4 ดวงจะเรียกว่า "quadruple" หรือ "quaternary" ถ้ามี 5 ดวงจะเรียกว่า "quintuple" ถ้ามี 6 ดวงจะเรียกว่า "sextuple" ถ้ามี 7 ดวงจะเรียกว่า "septuple" เป็นเช่นนี้เรียงขึ้นไปเรื่อย ๆ ระบบดาวแบบนี้มีขนาดเล็กกว่ากระจุกดาวเปิด ซึ่งจะมีความสัมพันธ์แบบพลศาสตร์มากกว่าและมักมีดาวฤกษ์ระหว่าง 100 ถึง 1,000 ดวง

ในทางทฤษฎีแล้ว การสร้างแบบจำลองของระบบดาวหลายดวงทำได้ยากกว่าการสร้างแบบจำลองของดาวคู่มาก เนื่องจากมีปัจจัยด้านพลศาสตร์มาเกี่ยวข้อง ปัญหาของวัตถุจำนวน n อาจทำให้เกิดลักษณะอันยุ่งเหยิงขึ้นได้ คุณสมบัติหลายประการในกลุ่มดาวขนาดเล็ก ๆ มีแนวโน้มจะไม่คงที่ ดาวดวงหนึ่งอาจเคลื่อนเข้าใกล้ดาวอีกดวงหนึ่งมากเกินไป และเร่งเร้าให้เกิดการเคลื่อนที่ที่ทำให้ดาวนั้นหลุดออกไปจากระบบได้ ความไม่แน่นอนเช่นนี้อาจหลีกเลี่ยงได้หากระบบนั้นเป็นระบบอย่างที่ เดวิด อีวาน เรียกว่า "hierarchical" ในระบบแบบนี้ดาวฤกษ์สมาชิกจะแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม แต่ละกลุ่มมีวงโคจรใหญ่รอบจุดศูนย์กลางมวลของระบบ ขณะที่สมาชิกในแต่ละกลุ่มย่อยก็มีลักษณะแบบ hierarchical คือสามารถแบ่งเป็นกลุ่มย่อยได้อีกสองกลุ่มที่มีลักษณะเป็น hierarchical แบบนี้ไปเรื่อย ๆ ในกรณีนี้ การเคลื่อนที่ของดาวฤกษ์จะค่อนข้างคงที่ใกล้เคียงกับวงโคจรของเคปเลอร์โดยโคจรไปรอบศูนย์กลางมวลของระบบนั้น แต่จะไม่เหมือนกับลักษณะทางพลศาสตร์ของดาวฤกษ์ที่มีจำนวนมาก ๆ ในกระจุกดาวหรือในดาราจักร

ระบบดาวหลายดวงที่รู้จักโดยมากจะเป็นระบบดาว 3 ดวง ระบบที่มีดาวมากกว่านั้นจะมีจำนวนน้อยลงอย่างมากตามจำนวนดาวสมาชิกในลักษณะของเอกซ์โพเนนเชียล ตัวอย่างเช่น ในรายการดาวของโทโควินินฉบับปรับปรุงปี ค.ศ. 1999 ในระบบดาวทั้งสิ้น 728 ระบบเป็นระบบดาว 3 ดวงถึง 551 ระบบ อย่างไรก็ดี เนื่องจากการเลือกศึกษาปรากฏการณ์ต่าง ๆ ความรู้ของเราเกี่ยวกับค่าทางสถิติเหล่านี้อาจจะไม่สมบูรณ์ก็ได้

ผลจากความไม่คงที่ทางพลศาสตร์ดังได้กล่าวถึงแล้วข้างต้น ระบบดาวสามดวงโดยมากจะเป็นแบบ "hierarchical" โดยจะมีดาวอยู่คู่หนึ่งที่อยู่ห่างจากดาวอีกดวงหนึ่งในระบบออกไปไกล ยิ่งระบบที่มีจำนวนดาวสมาชิกมากขึ้นก็จะยิ่งมีความเป็น "hierarchical" มากขึ้นด้วย ระบบดาว 6 ดวงที่เรารู้จักคือ ดาวแคสเตอร์ (แอลฟาคนคู่) มีดาวคู่หนึ่งโคจรอยู่ห่างจากดาวอีกสองคู่ ระบบดาว 6 ดวงอีกระบบหนึ่งคือ ADS 9731 มีกลุ่มของดาวสามดวงอยู่จำนวน 2 กลุ่ม แต่ละกลุ่มมีดาวคู่หนึ่งโคจรรอบกันกับดาวเดี่ยว
ใยเอกภพ

สำหรับการศึกษาจักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ ใยเอกภพ () คือโครงสร้างขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่รู้จักและปรากฏอยู่ในเอกภพ เป็นโครงสร้างแบบเส้นด้ายมีความยาวประมาณ 50 ถึง 80 "h" เมกะพาร์เซก ซึ่งเป็นขอบเขตครอบคลุมพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ในเอกภพ ใยเอกภพประกอบด้วยดาราจักรหลายแห่งที่ดึงดูดกันอยู่ด้วยแรงโน้มถ่วง โดยมีดาราจักรจำนวนมากที่อยู่ใกล้กันเรียกว่า กระจุกดาราจักร

ในปี ค.ศ. 2006 นักวิทยาศาสตร์ประกาศการค้นพบใยเอกภพสามแห่งเรียงตัวเป็นแนวโครงสร้างที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยปรากฏต่อมนุษยชาติ เรียกชื่อว่า "Lyman alpha blobs"
ผลคูณว่าง

ผลคูณว่าง () ในทางคณิตศาสตร์ หมายถึงผลของการคูณจำนวนหรือสมาชิกที่ไม่มีอยู่ ไม่ว่าจะเป็นการคูณสเกลาร์ เวกเตอร์ หรือเมทริกซ์เป็นต้น ผลคูณว่างจะให้ผลลัพธ์เป็นเอกลักษณ์การคูณ ซึ่งโดยทั่วไปก็คือหนึ่ง

ผลคูณว่างมีการใช้ในการศึกษาอนุกรมกำลัง พีชคณิต และในทางโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เพื่อใช้ในการเติมเต็มนิยามที่เกี่ยวข้องกับการคูณ เช่น (การยกกำลัง) หรือ (แฟกทอเรียล) เป็นต้น
โทมัส ไรท์

โทมัส ไรท์ (; ค.ศ. 1711 - ค.ศ. 1786) เป็นนักดาราศาสตร์ นักคณิตศาสตร์ นักประดิษฐ์ สถาปนิก และนักออกแบบสวนชาวอังกฤษ เป็นผู้แรกที่วาดภาพสัณฐานของดาราจักรทางช้างเผือก และเป็นผู้ตั้งสมมุติฐานว่า เนบิวลาจางๆ ที่ปรากฏบนท้องฟ้านั้นคือดาราจักรที่อยู่ห่างไกล

ไรท์มีชื่อเสียงโด่งดังจากผลงานเผยแพร่เรื่อง "An original theory or new hypothesis of the universe" ในปี ค.ศ. 1750 เขาได้อธิบายภาพปรากฏของดาราจักรทางช้างเผือกว่าเป็น "ผลการมองเห็นแสงของดาราจักรในมุมมองของเรา ซึ่งประมาณได้ว่าเป็นแผ่นจานของดาวฤกษ์" แนวคิดนี้ได้นำไปต่อยอดโดยอิมมานูเอล คานท์ ในผลงานเรื่อง "Universal Natural History and Theory of Heaven" เขาได้วาดภาพดาราจักรในจินตนาการออกมาได้ใกล้เคียงความเป็นจริงอย่างมาก