seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ตำบลอัมพวา

ตำบลอัมพวา อยู่ใน อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

เดิมเรียกว่า แขวงบางช้าง ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าจัดตั้งขึ้นเมื่อใด บริเวณแขวงบางช้างนี้ถูกเรียกว่า “สวนนอก” มีลักษณะเป็นชุมชนเล็ก ๆ แต่มีความเจริญทั้งในการเกษตรกรรมและการพาณิชยกรรม เพราะในสมัยพระเจ้าปราสาททอง แห่งกรุงศรีอยุธยา แขวงบางช้างมีตลาดแห่งหนึ่งเรียกว่า “ตลาดบางช้าง” มีนายตลาดบางช้าง เป็นผู้เก็บภาษีอากรขนาดตลาด นายตลาดผู้นี้เป็นผู้หญิงชื่อน้อย มีบรรดาศักดิ์เป็นท้าวแก้วผลึก เป็นคนในตระกูลเศรษฐีในแขวงบางช้าง ซึ่งต่อมาเป็นต้นวงศ์ราชนิกูลบางช้าง

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ในปี พ.ศ. 2481 ได้รวมท้องที่ตำบลอัมพวาและตำบลบางกะพ้อมเข้าด้วยกันเป็นตำบลอัมพวา
พื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม แม่แม่น้ำแม่กลองไหลผ่าน มีลำคลองผ่านหลายสาย ได้แก่ คลองอัมพวา คลองวัดนางวัง คลองวัดบางกะพ้อม คลองบางจาก คลองดาวดึงษ์ คลองลัตตาโชติ ได้รับอิทธิพลจากน้ำทะเลหนุน น้ำไหลขึ้นลงตลอดปี พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นสวนผลไม้ ได้แก่ สวนลิ้นจี่ สวนส้มโอ สวนมะพร้าว สวนมะม่วง ฯลฯ

ลักษณะภูมิอากาศโดยทั่วไป จะมีฝนตกชุกประมาณเดือน พฤษภาคม – ตุลาคม เนื่องจากได้รับอิทธิพลของลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ เนื่องจากอยู่ไม่ไกลทะเลมากนัก จึงทำให้อากาศไม่หนาวจัดมากนัก
จำนวนประชากรทั้งสิ้น 6,369 คน เป็นชาย 3,012 คน เป็นหญิง 3,357 คน

เฉลี่ยอยู่ที่ระดับประถมศึกษาตอนปลาย
บ้านหัวเขา

บ้านหัวเขาตั้งอยู่ในตำบลหัวเขา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำไหลผ่าน มีภูเขาล้อมรอบ อาชีพหลักของชาวบ้านหัวเขาส่วนใหญ่คือเกษตรกร มีการดำรงชีวิตแบบพึ่งพาอาศัย กันแบบญาติพี่น้อง มีการปกครองแบบองค์การบริหารส่วนตำบล(อบต.) หมู่บ้านหัวเขาประกอบไปด้วยหมู่ที่1,2,6และ10 ชาวบ้านหัวเขานับถือศาสนาพุทธ มีวัดหัวเขาเป็นศูนย์รวมจิตใจ

ใน อดีตมีบุคคลกลุ่มหนึ่งอพยพมาจากทางด้านทิศตะวันของหมู่ห่างจากบ้านบ่อกรุเพียง เล็กน้อย เดิมเรียกหมู่บ้านนั้นว่า หมู่บ้านดอนกระเบื้อง เมืองสามชั้น บุคคลดังกล่าวได้ร่อนเร่มาพบพื้นที่ที่อุดมสมบรูณ์ มีแม่น้ำไหลผ่าน มีภูเขาล้อมรอบ จึงชวนกันตั้งถิ่นฐาน แล้วขนานนามว่า บ้านหุบเขา ต่อมาคำว่า บ้านหุบเขานั้นมีการเพี้ยนไป เป็นหัวเขา จึงเรียกว่าบ้านหัวเขา จนถึงปัจจุบัน

หมู่บ้านหัวเขาจะมีประเพณีตักบาตรเทโวเป็นประเพณีที่จัดขึ้นทุกปี ในช่วงวันออกพรรษา ประเพณีตักบาตรเทโววัดหัวเขาถือเป็นอีกประเพณีหนึ่งที่มีชื่อเสียงใน อำเภอเดิมบางนางบวชก็ว่าได้

วัดหัวเขามีมณฑปตั้งอยู่บนเขา โดยมณฑปนี้สร้างขึ้นในสมัยที่หลวงปู่อิ่มเป็นเจ้าอาวาส ซึ่งว่าจ้างช่างฝีมือมาจากเมืองหลวง(สมัยรัชกาลที่5) โดยมณฑปนี้เป็นสถาปัตยกรรมแบบเดียวกันกับอารามหลวงของกรุงเทพฯ ที่สร้างขึ้นในรัชสมัยรัชกาลที่5 ภายในมณฑปประดิษสถานพระพุทธรูปไว้สักการบูชา 
เมื่อถึงวันวันออกพรรษาของทุกปี จะมีงานตักบาตรเทโว โดยมีการจำลองเหตุการณ์ที่พระพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ พร้อมทั้งเหล่าเทวดาและนางฟ้า เดินลงจากมณฑปบนเขา เป็นประจำทุกปี

ลักษณะภูมิประเทศในเขตตำบลหัวเขา เป็นพื้นที่ราบเชิงเขา มีภูเขาขนาดเล็กหลายแห่ง ลักษณะ ภูมิอากาศโดยทั่วไป มี 3 ฤดู คือ ฤดูร้อน เริ่มจากเดือน กุมภาพันธ์ ถึงเดือน พฤษภาคม ฤดูฝน เริ่มจากเดือน พฤษภาคม ถึงเดือน ตุลาคม และ ฤดูหนาว เริ่มจากเดือน ตุลาคม ถึงเดือน กุมภาพันธ์

อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 16 – 39 องศาเซลเซียส

เป็นที่ราบลุ่ม มีภูเขาล้อมรอบ มีแม่น้ำไหลผ่าน หมู่บ้านหัวเขา ตั้งอยู่ในตำบลหัวเขา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี

มีถนนทางหลวง หมายเลข3350(สายท่าช้าง-ด่านช้าง)ตัดผ่านด้านหน้าและด้านข้างหมู่บ้านบริเวณหมู่ที่1และหมู่ที่6 รถเมล์โดยสารที่ผ่านได้แก่ สายท่าช้าง-ด่านช้าง ภายในหมู่บ้านเป็นถนนซีเมนต์ ระยะจากอำเภอเดิมบางนางบวช มายังตำบลหัวเขา 6.0 กิโลเมตร
ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลบ้านเชี่ยน อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท 
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลกระเสียว อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี 
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลเขาพระ และตำบลเดิมบาง อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี 
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี

ไม้ ที่ชาวบ้านนำมาสร้างบ้าน มักจะเป็นไม้ที่เป็นไม้ของบ้านเก่า บ้านในหมู่บ้านหัวเขาจะใช้ต้นไม้ที่ได้จากการไปขุดจากบนเขา ที่อยู่บริเวณหมู่บ้านมาใช้แทนการสร้างรั้วประเภทต่างๆ ด้านอาหารเช่น กุ้ง หอย ปู ปลาเป็นต้น มักจะเป็นการหาเองตามท้องทุ่ง เนื้องจากท้องนาบริเวณนั้น ยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่ จึงมีแหล่งอาหารให้ชาวบ้านได้ใช้ดำรงชีวิต

หมู่บ้านหัวเขามีจำนวนประชาการ 1,778 คน 664 ครัวเรือน

เป็นภาษาถิ่นใช้ในการสื่อสาร (ภาษาสุพรรณ)

ศาสนาพุทธเป็นศาสนาหลักของชุมชน

หลวงปู่อิ่ม
พระครูไพโรจน์-ธรรมคุณ(หลวงพ่อสุบิน)

ประชากรส่วนใหญ่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหัวเขา ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ร้อยละ 80 
ซึ่งเป็นอาชีพลัก รองลงมา คือ อาชีพรับจ้าง ข้าราชการ อาชีพเสริม การทำอุตสาหกรรมครัวเรือน

การเกษตร ได้แก่ การทำนา ทำไร่ มีการจัดตั้งสหกรณ์เพื่อการเกษตร ประเภทอุตสาหกรรมครัวเรือน เช่น กลุ่มอาชีพจักสาน ผลิตภัณฑ์ผักตบชวา กลุ่มสตรีผลิตมุ้งหมอน กลุ่มผลิตปุ๋ยชีวภาพ กลุ่มผลิตน้ำพริกเผา
ตำบลซับตะเคียน

ตำบลซับตะเคียน อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี เป็นชุมชนที่มีวิถีชีวิตเรียบง่าย ทำการเกษตรพืชไร่เป็นส่วนใหญ่ นอกจากการทำไร่ยังปลูกผักสวนครัวไว้ในบริเวณบ้าน ความสัมพันธ์ของคนในชุมชนเป็นลักษณะ ญาติมิตร พึ่งพาอาศํยซึ่งกันและกัน เป็นกันเอง มีการพบปะสังสรรค์กันอยู่เสมอ

ในอดีตบ้านหนองโด หมู่ 2 ตำบลซับตะเคียน อพยพมาจาก จังหวัดนครสวรรค์ ,ชัยภูมิ,นครราชสีมา ได้เข้ามาจับจองพื้นที่ ถางป่าเพื่อทำการเกษตรพืชไร่ใน ปี 2509

ประเพณีที่สำคัญ ประเพณีบวชป่าสืบชะตาเขาอ้ายโป้ดและเขาอีด่างทุกปี มีการทำบุญในวันพระและประเพณีต่างๆของชาวพุทธ วัฒนธรรมของคนในพื้นที่เป็นแบบชาวไทยดั้งเดิม การดำเนินชีวิตแบบเรียบง่าย ใกล้ชิดวัด 
ประเภทอุตสาหกรรมครัวเรือน,การเกษตร ส่วนใหญ่ทำการเกษตรพืชไร่และพืชสวนครัว อาทิเช่น ไร่อ้อย,ไร่มัน,ไร่ข้าวโพด,สวนพริก,ผักสวนครัวต่างๆเป็นการทำการเกษตรเพื่อการค้าและยังชีพ
โทกูงาวะ อิเอซาดะ

โทะกุงะวะ อิเอะซะดะ () เป็น โชกุน คนที่ 13 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ (ช่วงสมัย: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1837 ถึง 14 สิงหาคม ค.ศ. 1853) เป็นบุตรชายคนที่สี่ของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะโยะชิ เกิดกับนางฮงจูอิน (Honju-in, 本寿院)

ในสมัยของท่านต้องเผชิญกับภัยอันตรายทั้งจากภายในและนอกประเทศ เช่น ในปีแรกของการดำรงตำแหน่งคือในปี ค.ศ. 1854 (พ.ศ. 2397) ญี่ปุ่นถูกกองทัพเรือสหรัฐเข้าปิดล้อมอ่าวโตเกียวเพื่อบังคับให้เปิดประเทศ และภัยจากในประเทศคือกลุ่มคนบางกลุ่ม ซึ่งนำโดยเหล่า ซามูไร และ ไดเมียว ที่ต้องการโค่นล้ม ตระกูลโทะกุงะวะ

โชกุน โทะกุงะวะ อิเอะซะดะ ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1858 ขณะอายุได้เพียง 34 ปีโดยไร้ทายาท แต่ก่อนจะเสียชีวิตโชกุนอิเอะซะดะได้แต่งตั้งให้ โทะกุงะวะ อิเอะโมจิ ผู้เป็นญาติขึ้นเป็นโชกุนคนใหม่สืบต่อไป
เยื่อหุ้มนิวเคลียส

เยื่อหุ้มนิวเคลียส () เป็นชั้นของลิพิด ไบเลเยอร์ ที่ห่อหุ้มสารพันธุกรรมในเซลล์ยูคาริโอต ทำหน้าที่เป็นฉนวนทางชีวภาพ แยกส่วนของนิวเคลียสออกจากไซโตซอล ที่เยื่อหุ้มจะมีรูพรุน ที่ควบคุมการแลกเปลี่ยนสารพันธุกรรม และสารอื่นๆระหว่างนิวเคลียสกับไซโทพลาสซึม ระหว่างเยื่อหุ้มทั้งสองด้านเป็นช่องว่าง (Perinuclear space) บนเยื่อหุ้มมีช่อง (Nuclear pore) เชื่อมต่อกับ RER ซึ่งมีบทบาทในการส่งต่อรหัสพันธุกรรมออกนอกนิวเคลียสเพื่อสร้างโปรตีน จำนวนช่องนี้ขึ้นกับกิจกรรมของนิวเคลียส เซลล์โอโอไซต์ของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำมีมากถึง 70 ช่องต่อตารางไมครอน ในขณะที่เซลล์เม็ดเลือดขาวมีเพียง 3-4 ช่องต่อตารางไมครอน เยื่อหุ้มทั้งสองชั้นเป็นชั้นลิพิด ไบเลเยอร์ เยื่อชั้นนอกต่อเนื่องกับ RER ส่วนเยื่อหุ้มชั้นในมีโปรตีนชนิดต่างๆฝังตัวอยู่

เยื่อหุ้มชั้นในติดต่อกับ nuclear lamina ซึ่งเป็นเครือข่ายของอินเตอร์มิเดียตฟิลาเมนต์ที่ประกอบด้วยลามินหลายชนิด (A, B1, B2, และ C) ลามินทำหน้าที่เป็นตำแหน่งที่โครโมโซมมาเกาะ และทำให้โครงสร้างของนิวเคลียสอยู่ตัว ช่องว่างระหว่างเยื่อหุ้มสองชั้น เรียกว่า perinuclear space (หรือ perinuclear cisterna, NE Lumen) กว้างประมาณ 20 - 40 nm
ตำบลเกาะโพธิ์

ตำบลเกาะโพธิ์ เป็นตำบลในอำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก

ที่มาของชื่อ ตำบลเกาะโพธิ์ สภาพเดิมของหมู่บ้านเป็นป่าทึบมีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่มากมาย แต่ที่ตั้งของตำบลมีต้นโพธิ์ล้อมรอบเหมือนเกาะโดยเฉพาะมีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่โดยรอบหนาแน่น เมื่อน้ำท่วมจะเห็นแต่ยอดของต้อน จึงได้ตั้งชื่อว่า "ตำบลเกาะโพธิ์" ซึ่งตำบลเกาะโพธิ์แต่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลเกาะหวายซึ่งเดิมมีจำนวน 6 หมู่บ้าน ในปีพ.ศ. 2509 แต่ปัจจุบันตำบลเกาะโพธิ์ เป็นตำบล ในเขตการปกครองของ อำเภอปากพลี ซึ่งประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ได้แก่
มารี-เดอนีซ วีแลร์

มารี-เดอนีซ วีแลร์ (, ฟังเสียง; ราว ค.ศ. 1774 - 19 สิงหาคม ค.ศ. 1821) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือน มารี-เดอนีซ วีแลร์เกิดในตระกูลศิลปินมารี-วิกตัวร์ เลอมวน และมารี-เอลีซาแบ็ต กาบียู พี่และน้องสาวสองคนต่างก็เป็นศิลปินผู้มีความสามารถ ในปี ค.ศ. 1794 มารี-เดอนีซสมรสกับมีแชล-ฌ็อง-มักซีมีเลียง วีแลร์ นักเรียนสถาปัตยกรรม

มารี-เดอนีซเป็นลูกศิษย์ของจิตรกรอาน-หลุยส์ ฌีรอแด เดอ รูซี-ทรียอซง และเริ่มแสดงงานเขียนเป็นครั้งแรกในงานแสดงศิลปะแห่งปารีส (Paris Salon) เมื่อปี ค.ศ. 1799 งานชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุด “สตรีสาววาดภาพ” ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1801 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก ภาพนี้เดิมระบุว่าเขียนโดยฌัก-หลุยส์ ดาวิด และอาจจะเป็นภาพเหมือนตนเองก็เป็นได้
โมโตริ โนรินางะ

โมโตริ โนรินางะ () (21 มิถุนายน ค.ศ. 1730 - 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1801) เป็นนักปราชญ์ชาวญี่ปุ่นที่มีส่วนในการเคลื่อนไหว"" () ในยุคเอโดะช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18
วัดเขาจีนแล

วัดเขาจีนแล เป็นวัดในจังหวัดลพบุรี ตั้งอยู่ที่ ตำบลนิคมสร้างตนเอง อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี

ตั้งอยู่หุบเขาจีนแลในท้องที่ ต.นิคมสร้างตนเอง อ.เมือง จ.ลพบุรี อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดลพบุรีประมาณ 18 กิโลเมตร การคมนาคมสะดวกทั้งปี อยู่ใกล้กับอ่างเก็บน้ำซับเหล็ก แต่เดิมบริเวณวัดนี้เป็นป่าทึบเต็มไปด้วยป่าไผ่ หลวงพ่อลี (พระครูอุบาลี ธรรมาจารย์) ได้เดินธุดงค์มาถึงที่นี่ เห็นภูมิประเทศเหมาะสมดี จึงหยุดยั้งอยู่และตั้งสำนักสงฆ์ขึ้น วัดเขาจียแลนี้เป็น สถานที่สงบร่มรื่นธรรมชาติสวยงามเพราะตั้งอยู่กลางหุบเขา 
ภูเขาล้อมรอบทั้งสี่ด้าน พระพุทธรูปสำคัญ 2 องค์ คือ พระพุทธรูปใหญ่ ที่หลวงพ่อลีสร้าง และพระพุทธรูปที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงสร้างถวายซึ่งประดิษฐานอยู่บนยอดเขา ที่วัด แห่งนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการไปเที่ยวพักผ่อนชมธรรมชาติหรือไปแสวงบุญ มีโบสถ์รูปร่างแปลกสวยงามสำหรับให้บำเพ็ญธรรม มีสำนักชีคอยบริการให้ความสะดวกแก่ผู้ไปเที่ยวและไปทำบุญและยังมีหอสมุดของวัดซึ่งมีหนังสือธรรมะต่าง ๆ มากมายไว้บริการ

เวฬุวันหรือวัดเขาจีนแล เมื่อผ่านทุ่งทานตะวันไปแล้ว ก็จะตรงเข้าสู่เขตวัดเขาจีนแล โดยจะผ่านเข้าปากหนุมาน ที่อ้าปากทำเป็นซุ้มประตูรอรับศรัทธาที่จะมายังวัด สมกับที่ได้ชื่อว่าลพบุรีเป็นเมืองหนุมาน ผ่านเข้าปากหนุมานไปแล้ว ถนนก็ยังคงดิ่งสู่เชิงเขาเรื่อยไป วัดจะตั้งอยู่ในพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่เชิงเขาหรือบนเขา สร้างไว้สวย มีบันไดสำหรับทางขึ้นเขาจำนวน 439 ขั้น
พิพิธภัณฑ์หอโสภณศิลป์

พิพิธภัณฑ์หอโสภณศิลป์ ตั้งอยู่ภายใน วัดเชิงท่า (ลพบุรี) ที่ตั้ง อยู่ที่อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี

ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำลพบุรีทางทิศตะวันออก พื้นที่ด้านหน้าติดพระราชวังพระนารายณ์ราชนิเวศน์

พิพิธภัณฑ์หอโสภณศิลป์ตั้งอยู่ภายในวัดเชิงท่า (ลพบุรี) ตั้งอยู่ในตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 ด้วยความดำริของพระครูโสภณธรรมรัต (หลวงพ่อถม) (อาศรมธมฺมทีโป)เจ้าอาวาสวัดเชิงท่า (ตั้งแต่ พ.ศ. 2504 ปัจจุบัน) เพื่อเป็นสถานที่รวบรวมและจัดแสดงศิลปะโบราณวัตถุที่ทรงคุณค่าทางศาสนา ศิลปกรรมประวัติศาสตร์และโบราณคดี อันเป็นสมบัติเก่าแก่ของวัดเชิงท่าบ้าง และเป็นสมบัติส่วนตัวของท่าน พระครูโสภณธรรมรัตบ้าง ด้วยความมุ่งหวังให้ผู้ที่สนใจศึกษาได้ชื่นชมกับงานศิลปกรรมที่งดงาม รวมทั้งได้รับความรู้ในเวลาเดียวกัน การจัดแสดงศิลปกรรมโบราณวัตถุเริ่มเมื่อพ.ศ. 2542 และสำเร็จเรียบร้อยในพ.ศ. 2544ถือได้ว่าเป็นหนึ่งใน ‘พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น’ ที่ดีที่สุดในประเทศ

พิพิธภัณฑ์หอโสภณศิลป์ จึงเป็นสถานที่ให้ความรู้แก่ผู้เข้าชมเรื่องพระพุทธศาสนาและประวัติวัดเชิงท่า จัดเป็นความรู้ทางวิชาการ และเป็นแหล่งเรียนรู้ในเวลาเดียวกันคณะผู้จัดแสดงได้เลือกโบราณวัตถุที่มีคุณค่าทางศิลปะ ประวัติศาสตร์ที่ทรงคุณค่านำมาจัดแสดง ด้วยมุ่งหวังให้พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ให้คุณค่าแก่ผู้เข้าชมทั้งเนื้อหาวิชาการและศิลปะ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชทานดำเนินเปิดพิพิธภัณฑ์หอโสภณศิลป์เมื่อวันที่ 30 มกราคม 2545 พิพิธภัณฑ์หอโสภณศิลป์ วัดเชิงท่า ถือได้ว่าเป็นหนึ่งใน ‘พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น’ ที่ดีที่สุดในประเทศ บริหารจัดการโดยวัดและชุมชน เปิดทุกวันตั้งแต่ 8.30 – 16.30 น. โดยไม่เก็บค่าเข้าชม ประวัติของพิพิธภัณฑ์ในฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นของศูนย์ฯ ระบุว่า พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ งบประมาณในการก่อสร้างอาคารและการจัดแสดงเป็นเงินรวมทั้งสิ้นประมาณ 7 ล้านบาท ซึ่งได้มาจากการบริจาคทั้งสิ้นพิพิธภัณฑ์หอโสภณศิลป์ วัดเชิงท่า คงจะได้มีบทบาทเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมวิชาการ ส่งเสริมศิลปวัฒนธรรมลพบุรี และส่งเสริมศิลปวัฒนธรรมไทยให้กับชาวไทย ชาวต่างประเทศและผู้สนใจได้เยี่ยมชม

พิพิธภัณฑ์หอโสภณศิลป์มีพื้นที่ภายใน 253 ตารางเมตร และเป็นสมบัติของวัดเชิงท่ามาแต่เดิมเช่นพระพุทธรูป พระคัมภีร์ ตู่พระธรรม ภาพพระบฏ 
เป็นสมบัติส่วนตัวของพระครูโสภรธรรมรัตที่ท่านได้สะสมได้จากการที่มีผู้นำมาถวายบ้าง หรือท่านได้ซื้อหาสะสมไว้บ้าง โดยเฉพาะเครื่องถ้วย 
จากนั้นคณะผู้รับผิดชอบ รวมทั้งให้สอดคล้องกับการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์วัด ในที่สุดจึงได้โครงเรื่องหลักในการจัดแสดงดังนี้คือ
ตำบลนางบวช

ตำบลนางบวช เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ประชากรมีเพศชาย 900 คน เพศหญิง 900 คน คน คนส่วนใหญ่อยู่ในวัยผู้ใหญ่และวัยชรา ภาษาที่ชาวบ้านแถวนี้ใช้กัน คือ ภาษาไทยกลาง แต่ สำเนียงการพูด จะแตกต่างกันไปบ้าง

ราวปี พ.ศ. 1826 มีหญิงชื่อว่าชบา เป็นสนมแห่งพระร่วงเจ้า กรุงสุโขทัย เกิดความเบื่อหน่ายในเพศฆราวาส จึงหนีออกบวชและมาอาศัยอยู่ในถ้ำบริเวณเขาในบริเวณนี้ คนทั้งหลายจึงเรียกว่าเขานางบวช ชุมชนนี้เป็นชุมชนเกษตรกรรมมาแต่ดั้งแต่เดิมเนื่องจากมีแม่น้ำท่าจีนไหลผ่านเหมาะแก่การทำการเกษตร

ทุกปีจะมีพิธีตักบาตรเทโว บริเวณวัดเขานางบวช ซึ่งเป็นพิธีทำบุญของชาวไทยในเทศกาลออกพรรษา งานเริ่มหลังจากวันออกพรรษา ๑ วัน คือ แรม ๒ ค่ำ เดือน ๑๑

พื้นที่โดยมากเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำท่าจีน และมีภูเขาบ้างเพียงเล็กน้อย มีแม่น้ำท่าจีนไหลผ่าน
ตำบลบางใบไม้

ตำบลบางใบไม้ เป็นตำบลในอำเภอเมืองจังหวัดสุราษฏร์ธานี มีพื้นที่ 10.14 ตารางกิโลเมตร 6,576 ไร่ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มมีแม่น้ำไหลผ่าน ตั้งอยู่หางจากที่ว่าการอำเภอเมืองระยะทาง 2 กิโลเมตร ประกอบด้วย 5 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากรในเขตอบต. 2,344 คนและจำนวนหลังคาเรือน 984 หลังคาเรือน

ตำบลบางใบไม้อำเภอเมืองจังหวัดสุราษฏร์ธานีเป็นตำบลที่มีลำคลองเป็นจำนวนมากสองข้างเป็นป่าไม้เบญจพรรณ ในลำคลองจะมีใบไม้ลอยทับถมกันเป็นจำนวนมาก ทำให้น้ำขึ้นลงไม่สะดวกซึ่งเกิดขึ้นในทุกหมู่บ้านทั้งตำบลราษฏรจึงได้ให้ชื่อว่าตำบลบางใบไม้และสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบันนี้

ตั้งอยู่ฝั่งทะเลตะวันออกของภาคใต้ มีแม่น้ำตาปีซึ่งเป็นแม่น้ำสายสำคัญ ไหลผ่านจากทิศใต้ไปลงทะเลทางทิศเหนือที่อ่าวบ้านดอน
วัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่น ของจังหวัดสุราษฎร์ธานีได้แก่ประเพณี ชักพระ ทอดพระป่าประเพณี แข่งเรือยาวทอดพระป่า รับ – ส่ง ตายายมีมหรสพพื้นเมือง ได้แก่ หนังตะลุง มโนราห์
อุตสาหกรรมครัวเรือน ย่างมะพร้าว
น้ำมันมะพร้าวสะกัดเย็น
ตำบลป่าตอง

ตำบลป่าตอง เป็นตำบลในอำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต อยู่บนเกาะ จังหวัดภูเก็ต มีลักษณะเป็นโค้งจันทร์เสี้ยว มีภูเขาล้อมรอบ และหันหน้าออกทะเล ชาวป่าตอง มีทั้งหมด 7 ชุมชนใหญ่ๆ คือชุมชน ชายวัด , บ้านมอญ , โคกมะขาม ,ใสน้ำเย็น , นาใน , กะหลิม , บ้านป่าตอง ซึ่งชุมชน กะหลิม จะอาศัยกันอยู่แบบเครือญาติ โดยที่ครอบครัวที่เป็นญาติกัน จะปลูกบ้านใกล้ๆ กันในบริเวณนั้น

เดิมชาวป่าตองส่วนใหญ่สร้างที่พักอาศัยบริเวณวัด และบ้านมอญ อยู่ห่างจากชายทะเล ชาวป่าตองส่วนใหญ่จะมีอาชีพทำนาข้าว ทำเหมืองแร่ตามสถานที่ต่างๆ นอกป่าตอง และปลูกผักผลไม้เพื่อยังชีพ ชุมชนหลักดั้งเดิมของที่นี่มีชื่อว่า บ้านมอญ และ ชายวัด แต่เริ่มมีการขยายตัวของนักลงทุนและโรงแรมอย่างรวดเร็ว เมื่อมีการท่องเที่ยวเข้ามาเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว ปัจจุบันชุมชนต่าง ๆ ได้ตั้งขึ้นมากมายเพื่อตอบสนองการท่องเที่ยวที่เข้ามา ทำให้เกิดการเปลี่ยนไปของวิถีชีวิตมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการสร้างบ้านเรือนให้อยู่ติดริมชายทะเลมากขึ้น การเปลี่ยนไปของอาชีพก็หันมาทำธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยว ทำให้อาชีพดั้งเดิมเริ่มหายไป แต่ก็ยังมีคงอยู่บ้างแถบๆ ชายเขาไกลจากทะเลซึ่งมิได้เป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยวนัก ซึ่งการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ทำให้สถาปัตยกรรมท้องถิ่นเปลี่ยนไปตามวิถีชีวิตด้วย จากบ้านที่เคยเป็นไม้ยกถุนสูงเทียบหน้าแข้งถัดมาเป็นบ้านกึ่งใต้ทุนและแบบปัจจุบัน ส่วนมากก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นตึกอพาร์ตเมนต์ เพื่อตอบสนองการท่องเที่ยวและคนต่างจังหวัดที่เข้ามาอย่างมากมาย แม้กระทั่งการปรับเปลี่ยนหรือซ่อมแซมบ้านพักส่วนบุคคลนั้น ก็ยังได้นำรูปแบบใหม่ๆ เข้ามาซึ่งบางหลังอาจจะเปลี่ยนไปเป็นแบบสมัยใหม่ทั้งหมด แต่บางหลังยังคงไว้บางส่วนแต่ต่อเติมเป็นแบบสมัยใหม่เข้าไป นอกจากการท่องเที่ยวที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงแล้ว ภัยธรรมชาติก็มีส่วนในการทำลายสถาปัตยกรรมเก่าๆ ไป ซึ่งเป็นอีกปัจจัยที่ทำให้ผู้คนในชุมชนหันมาให้ความสนใจในรูปแบบสมัยใหม่มากกว่าที่จะสร้างให้คงเดิม

ชาวป่าตอง ส่วนใหญ่จะเดินทาง 2 ทาง โดยการโดยสารรถประจำทาง และการใช่รถยนต์ส่วนตัว

ป่าตองมีโรงเรียนเพียง 3 แห่ง และศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน 1 แห่งซึ่งใช้ห้องสมุดชุมชนเป็นที่เล่าเรียน
หมู่บ้านซำทอง

หมู่บ้านซำทอง เป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลบ้านกลาง อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก ที่ยังไม่มีการพัฒนา ประชากรราว 488 คน 144 หลังคาเรือน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเพาะปลูกยางพารา และมันสำปะหลัง หรือไม่ก็ประกอบอาชีพหาปลา อุตสาหกรรมครัวเรือน

สภาพภูมิประเทศเป็นบริเวณภูเขา มีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ มีถนนลูกรังสำหรับเดินทางเข้าออก
ตำบลไม้ขาว

ตำบลไม้ขาว เป็นตำบลใน อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต

เมื่อประมาณ 1,000 กว่าปีก่อน ชาวบ้านเรือนที่อยู่ที่ตีนเขาเรียกว่า “บ้านใน” ซึ่งมีบ้านเรือนมากพอสมควร (ใกล้กับบ้านบ่อสอม ในปัจจุบัน) สมัยนั้นยังไม่มีการปลูกยางพาราและการปลูกสับปะรดแดง ต่อมาชาวบ้านเกิดโรคภัยไข้เจ็บขึ้น เชื่อกันว่าสาเหตุที่เจ็บไข้นั้นเพราะเงาของภูเขามาบังทับบ้านเรือน ดังนั้นชาวบ้านจึงย้ายมาอยู่บริเวณชายทะเลฝั่งตะวันตกของทะเลอันดามัน เรียกว่าบ้านหัวนอน และ บ้านใต้ตีน ในสมัยนั้น พื้นที่นี้มีลักษณะเป็นป่าทึบ มีสัตว์ป่าเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามบริเวณนี้มีคนจีนอาศัยอยู่ก่อนแล้ว 5-6 ครัวเรือน หลังจากนั้นมีการขยายบ้านเรือนเพื่อมากขึ้น ซึ่งในป่าทึบดังกล่าวมีต้นไม้ขนาดใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง ต้นไม้ต้นใหญ่นี้มีลักษณะสีขาวทั้งต้น ดังนั้นชาวบ้านจึงได้ตั้งซื้อหมู่บ้านนี้ว่า “หมู่บ้านไม้ขาว” ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ในสมัยก่อนที่ยังไม่มีสะพานสารสิน เมื่อเรือวิ่งข้ามฝั่งเข้ามาจะมองเห็นต้นไม้สีขาวโดดเด่นมาก ตำบลไม้ขาวเดิมมี 5 หมู่บ้าน ปัจจุบันแยกออกเป็น 7 หมู่บ้าน ปัจจุบันยังมีต้นไม้สีขาวต้นนั้นอยู่หรือไหม ใครรู้บ้าง ยังมีคนสงสัยว่ามีต้นไม้อยู่ แต่ชาวบ้านทราบว่าต้นไม้ต้นนั้นไม่มีอยู่แล้ว

ตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ซึ่งอยู่ตอนเหนือและทางตะวันตกของ เกาะภูเก็ต 
พื้นที่ตำบลไม้ขาวตั้งอยู่บริเวณด้านเหนือสุดและตะวันตกของเกาะภูเก็ต พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบ พื้นที่ตอนกลางของตำบลไม้ขาวเป็นที่ราบสูง และลาดลงสู่ทะเล ทั้ง 3 ด้าน ทิศตะวันออกจดทะเลอันดามัน ทิศตะวันตกจดทะเลอันดามัน รวมทั้งทิศเหนือด้วย พื้นที่ตำบลไม้ขาวประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ซึ่งมีลักษณะพื้นที่ที่ต่างกันและเหมือนกันหลายพื้นที่ คือ มีพื้นที่ติดทะเล ได้แก่ พื้นที่หมู่ 4 บ้านไม้ขาว หมู่ 5 บ้านท่าฉัตรไชย หมู่ 2 บ้านคอเอน ,หมู่ 1 บ้านหมากปรก และยังมีพื้นที่สำหรับการเกษตรกรรม เช่น หมู่ 3 บ้านสวนมะพร้าว และ หมู่ 4 บ้านไม้ขาว ตำบลไม้ขาวมีควนเขา 3 ลูก เขาคอเอนสูง 200 เมตร เขาบางดุกสูง 268 เมตรและ เขาบ่อไทรสูง 141 เมตร มีเกาะ 2 เกาะ คือ เกาะนก และเกาะกะลา พื้นที่ชายฝั่งด้านตะวันออกเป็นดินเลนและป่าชายเลน ส่วนชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกเป็นหาดทรายที่สวยงาม

สันนิษฐานว่าเกิดจาก การเปลี่ยนแปลงชายฝั่งทะเล เนื่องจากพรุผืนนี้อยู่ขนานชายฝั่งทะเล กระแสน้ำตามธรรมชาติบริเวณชายฝั่ง อาจพัดพาตะกอนมาทำให้เกิดสันทรายขนานกับชายฝั่งเดิม และปิดกั้นเกิดเป็นแอ่ง ต่อมาเปลี่ยนแปลงทั้งสภาพธรณีวิทยาและนิเวศวิทยา ทำให้น้ำจากน้ำทะเลกลายเป็นน้ำกร่อยและน้ำจืด มีการทับถมและการแทนที่ของสังคมพืชต่าง ๆ

ตำบลไม้ขาวมีเส้นทางคมนาคม 3 ทาง ได้แก่ ทางบก ทางน้ำและทางอากาศ การคมนาคมทางบก มีทางหลวงหมายเลข 402 ( ภูเก็ต - สารสิน ) เป็นเส้นทางหลัก และมีทางหลวงชนบทรวมทั้งเส้นทางอื่นๆ ที่แยกออกจากทางหลวงหมายเลข 402 และทางหลวงชนบท ไปยังชุมชน หมู่บ้านและสถานที่ท่องเที่ยว ชายหาดต่าง ๆ สำหรับทางน้ำตำบลไม้ขาว มีท่าเทียบเรือยอร์ช 1 แห่ง ท่าเทียบเรือท่องเที่ยวของเอกชน 1 แห่ง อยู่บริเวณ หมู่ที่ 2 ( บ้านคอเอน ) และท่าเทียบเรือท่องเที่ยวและเรือประมงบ้านท่าฉัตรไชย 1 แห่ง นอกจากนั้นยังมีท่าเทียบเรือขนาดเล็กอีก 2 แห่ง ส่วนทางอากาศมีสนามบินนานาชาติภูเก็ต ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการขนส่งสินค้าและผู้โดยสาร เชื่อมโยงทั้งภายในประเทศและต่างประเทศโดยตรง

ผ้าบาติก , กะปิ , ตะกล้าพลาสติก
วัดยาง ณ รังสี

วัดยาง ณ รังสี ตั้งอยู่ที่ตำบลตะลุง อำเภอเมือง ริมฝั่งแม่น้ำลพบุรีด้านตะวันออก ด้านหน้าติดทางหลวงสายลพบุรี-บางปะหัน อยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศใต้ประมาณ 9 กิโลเมตร เดิมเรียกว่า วัดพญายาง เนื่องจากภายในบริเวณวัดมีต้น ยางยักษ์ใหญ่ตระหง่านเป็นสัญลักษณ์ท่ามกลางดงต้นยาง สันนิษฐานว่าเดิมเป็นวัดโบราณอยู่กลางป่า น่าจะมี อายุตั้งแต่สมัยละโว้ เพราะมีประติมากรรมหินทรายประดิษฐานอยู่ภายในพระอุโบสถของวัดครับ 
ต่อมาในสมัยกรุงศรีอยุธยาได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่และเปลี่ยนชื่อใหม่ถึง 2 ครั้ง เดิมเป็นวัดยางศรีสุธรรมาราม แล้วเปลี่ยนเป็นวัดยาง ณ รังสี จนถึงปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เรือพื้นบ้าน 
นอกจากนี้ยังมีศาลากลางเปรียญไม้ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2470 ตั้งอยู่ริมแม่น้ำลพบุรี เป็นสถาปัตยกรรมแบบศาลาวัดในชนบทของภาคกลางในประเทศไทย ซึ่งนับวันจะหาดูได้ยาก ต่อมาได้มีการบูรณะซ่อมแซมแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2531 โครงการพิพิธภัณฑ์เรือพื้นบ้านจึงได้เกิดขึ้น และนับเป็นพิพิธภัณฑ์เรือพื้นบ้านแห่งแรกของประเทศไทย
ตำบลอ่างศิลา (จังหวัดชลบุรี)

ตำบลอ่างศิลา ตั้งอยู่ที่ อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี เป็นหมู่บ้านประมงริมทะเล อยู่ห่างจากตัวเมืองชลบุรีประมาณ 5 กิโลเมตร ปัจจุบันเป็นแหล่งเพาะเลี้ยงหอยนางรมและหอยแมลงภู่ และเป็นแหล่งทำครกหิน เป็นตำบลที่อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเมือง ซึ่งประกอบด้วย 5 หมู่บ้านได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านอ่างศิลา, หมู่ที่ 2 บ้านมะเกลือ, หมู่ที่ 3 บ้านโพรง, หมู่ที่ 4 บ้านโรงหาด, หมู่ที่ 5 บ้านโรงหาด อาชีพ ทำครกหิน ทอผ้า ครกหิน เป็นสัญลักษณ์ของชุมชน

จำนวนทั้งสิ้น 4,600 คน ชาย 2,254 คน หญิง 2,346

ภูมิประเทศตำบลอ่างศิลา ประกอบด้วยหินอัด เป็นประเภทหินแกรนิต และหินทราย หินแกรนิตที่พบแทรกตัวขึ้นมาสลับระหว่างหินชั้น ซึ่งพบมากตามแหล่งที่เป็นขาติดกับฝั่งทะเล และจากการที่มีหินแกรนิตซึ่งมีสีขาวนวล สีเหลืองอ่อน และมีความแข็งแกร่งจำนวนมาก
ศรัณยู ประชากริช

ศรัณยู ประชากริช (บีม) เกิดเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2526 เป็นนักแสดง พิธีกร ดีเจชาวไทย ลูกชายคนโตของ รุ่งโรจน์ ประชากริช และ คุณวีณา ประชากริช เจ้าของห้างหุ้นส่วนจำกัด ป.รุ่งโรจน์อะไหล่ยนต์ แห่งวงการอะไหล่รถยนต์ของหลายยี่ห้อดัง

ศรัณยูเล่าว่าในสมัยเรียนมัธยม ตอนชั้น ม.2 เขาขอพ่อซื้อรถ แข่งรถ โดดเรียน ดูดบุหรี่ เที่ยวเธค ทั้งเจาะลิ้น เจาะสะดือ เจาะหัวนม หลังจบ ม.6 เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ แต่เรียนพอเรียนปีหนึ่ง คิดว่าไม่ใช่และสนใจอยากเรียนภาษาญี่ปุ่น จึงไปศึกษาที่เมืองโอซะกะ (โอซาก้า) ประเทศญี่ปุ่น ในสาขา Business แต่พอเรียนแล้วคิดว่าไม่ใช่ที่เขาต้องการอีก ประกอบกับไปมีเรื่องกับยากูซ่าจนต้องหนีกลับมาประเทศไทย หนำซ้ำยังโดนตามมาถึงบ้านจนทางบ้านต้องจ่ายเงินให้ไป จึงย้ายไปเรียนในสาขาออกแบบภายใน ที่สถาบันศิลปะแห่งซานฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา

หลังจากกลับประเทศไทยได้ทำงานเป็นดีเจ คลื่น 95.5 เวอร์จิ้น ฮิตซ์ เป็นพิธีกรรายการสีสันบันเทิงสด และยังแสดงละครเรื่องแรกกับทางช่อง 3 เรื่อง "เสน่หาเงินตรา" รับบท “ภานุทัต” เล่นละครเรื่อง "อนันตาลัย" และ "เพลงดินกลิ่นดาว"

ต่อมาเดือนพฤศจิกายน 2552 มีข่าวทางหน้าหนังสือพิมพ์ว่าขับรถฟอร์จูนเนอร์ชนแล้วหนี ทั้งนี้รถตกแต่งเลียนแบบรถตำรวจที่ใช้ในราชการ ประตูทั้งสี่ทำสีเป็นสีขาวเข้าข่ายเปลี่ยนแปลงสีรถโดยไม่แจ้งให้เจ้าพนักงานทราบเพราะสีเดิมคือสีดำ สีขาวที่ทำเพิ่มถือว่าเกิน 30% ของตัวรถ มีตราสำนักงานตำรวจแห่งชาติข้างประตู ประตูหลังติดหมายเลข2-0แปลว่าร้อยเวรสอบสวน กระจกหลังติดตรากองปราบปราม และเมื่อตรวจสอบภายในรถพบอาวุธปืน ขนาด.22 ซึ่งเป็นของผู้อื่น 1 กระบอก มีดสปาต้า 1 เล่ม กุญแจมือ วิทยุโทรคมนาคมแบบมือถือของตำรวจ เครื่องช็อตไฟฟ้า ทั้งนี้ศรัณยูเปิดเผยว่า เป็นของตนเองเอาไว้ป้องกันตัว ส่วนรถเพื่อไว้ใช้ในการอำนวยความสะดวกให้กับผู้ใหญ่ที่นับถือในการเดินทางไปไหนมาไหนและใช้ในการแสดง ส่วนข้อหาพนักงานสอบสวนแจ้งเพียงข้อหาเดียวคือ พกพาอาวุธปืนผิดมือในที่สาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งทำให้เป็นข้อกังขาแก่สาธารณชนว่าตำรวจสน.สามเสนเป็นสองมาตรฐาน เพราะหากเป็นบุคคลธรรมดามีข้อหาหนักเยอะเช่นนี้คงจะไม่รอดจากการเข้าคุกและค่าปรับเป็นหลายแสนแน่นอน และมีหลายคนเคยเห็นรถคันนี้ใช้ทะเบียนหมายเลขอื่นซึ่งคันนี้อาจจะเข้าข่ายปลอมแปลงทะเบียนด้วย

ชีวิตครอบครัว บีม - ศรัณยู หมั้นในวันที่ 27 กันยายน 2558 และฉลองมงคลพร้อมจดทะเบียนสมรส ในวันที่ 20 ธันวาคม 2558 กับหญิงสาวลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น นอกวงการ ชื่อ "ชาช่า ทามาดะ" หรือ "ชาช่า ภักค์ไพบูลย์" เป็นพี่สาวของ ชัญญ่า ทามาดะ ซึ่งชาช่าและหนุ่มบีม คบหาดูใจกันมาได้ 4 ปี
เสม็ดขาว

เสม็ดขาว เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก-ใหญ่ สูง 5-25 เมตร ผลัดใบ เรือนยอดเป็นพุ่มกลม ใบอ่อนสีแดง เปลือกสีน้ำตาลแดง มีใบเดี่ยวเรียงตรงข้าม ใบรูปใบหอกแกมรูปไข่ ดอกสีขาว ออกเป็นช่อแบบช่อกระจุกแยกแขนงตามซอกใบและปลายกิ่ง ดอก ออก ก.พ - เม.ย ผลสดแบบมีเนื้อเมล็ดเดี่ยว ทรงกลม หรือ ไข่สีขาว ผล ออก มี.ค - มิ.ย

มีประโยชน์ ยอดอ่อน นำมาลวก หรือกินกับผักกับน้ำพริก มีรสเปรี้ยวอมฝาด ใบตำพอกแก้เคล็ดขัดยอก ฟกบวม
เสม็ดแดง

ต้นเสม็ดแดง หรือ ไคร้เม็ด เม็ก เม็ดชุน เสม็ด เสม็ดเขา เป็นต้นไม้ มีความสูง 7 เมตร เป็นไม้ไม่ผลัดใบ ยอดเป็นพุ่มกลม ใบอ่อนสีแดง เปลือกสีน้ำตาลแดง ใบเดี่ยวเรียงตรงข้าม ใบรูปใบหอกแกมรูปไข่ ดอกสีขาว ออกเป็นช่อแบบช่อกระจุกแยกแขนงตามซอกใบและปลายกิ่ง ดอก ออก ก.พ - เม.ย ผลสดแบบมีเนื้อเมล็ดเดี่ยว ทรงกลม หรือ ไข่สีขาว ผล ออก มี.ค - มิ.ย

ปลูกในสวนสมุนไพร หรือ ให้ร่มเงาในบ้านแข็งแรงและ ดูแลง่าย โดยยอดอ่อน ลวก หรือกินกับผักกับน้ำพริก มีรสเปรี้ยวอมฝาด ใบใช้รับประทานเป็นผักสด กินกับน้ำพริก ขนมจีนหรือข้าวยำ ตำพอกแก้เคล้ดขัดยอกฟกบวม