การโฆษณาชวนเชื่อ

การโฆษณาชวนเชื่อ () เป็นการสื่อสารรูปแบบหนึ่งที่มุ่งชักจูงทัศนคติของประชาคมต่ออุดมการณ์หรือมุมมองบางอย่างโดยการนำเสนอการให้เหตุผลเพียงข้างเดียว การโฆษณาชวนเชื่อมักทำซ้ำและกระจายในสื่อหลายชนิดเพื่อสร้างผลที่เลือกสรรแล้วในทัศนคติของผู้ชม

ตรงข้ามกับการให้สารสนเทศอย่างยุติธรรม การโฆษณาชวนเชื่อ ในความหมายพื้นฐานที่สุด นำเสนอสารสนเทศเพื่อชักจูงผู้ชมเป็นหลัก การโฆษณาชวนเชื่อมักนำเสนอข้อเท็จจริงที่เลือกเฟ้นแล้วเพื่อกระตุ้นการสังเคราะห์อย่างเฉพาะเจาะจง หรือใช้ข้อความจำนวนมากเพื่อสร้างการตอบสนองทางอารมณ์ มิใช่เหตุผล ต่อสารสนเทศที่นำเสนอ ผลที่คาดหวัง คือ การเปลี่ยนแปลงทัศนคติต่อหัวข้อในผู้ชมเป้าหมายเพื่อส่งเสริมวาระทางการเมืองหรือศาสนาต่อไป การโฆษณาชวนเชื่อยังสามารถใช้เป็นการสงครามการเมืองรูปแบบหนึ่งได้

แม้คำว่า การโฆษณาชวนเชื่อ จะดูมีความหมายเป็นลบ (เช่น การโฆษณาชวนเชื่อของนาซีที่ใช้สร้างความชอบธรรมแก่ฮอโลคอสต์) แต่ยังใช้กับ การแนะนำด้านสาธารณสุข ป้ายกระตุ้นให้พลเมืองเข้าร่วมในการลงประชามติหรือการเลือกตั้ง หรือข้อความกระตุ้นให้บุคคลรายงานอาชญากรรมต่อตำรวจ ก็ได้

การโฆษณาชวนเชื่อเป็นคำภาษาลาตินแบบสมัยใหม่รูปแบบการกระจายเสียงแบบกระจายตัวหมายถึงการแพร่กระจายหรือเผยแพร่ดังนั้นการโฆษณาชวนเชื่อจึงหมายถึงสิ่งที่ควรเผยแพร่กัน เดิมทีคำนี้ได้มาจากการบริหารร่างกายของคริสตจักรคาทอลิก (ชุมนุม) สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1622 ซึ่งเรียกว่า Congregatio de Propaganda Fide (การชุมนุมเพื่อเผยแพร่ความศรัทธา) หรือการโฆษณาชวนเชื่อแบบไม่เป็นทางการ "propagating" คาทอลิกศรัทธาในประเทศไม่ใช่คาทอลิก

รูปแบบดั้งเดิมของการโฆษณาชวนเชื่อเป็นกิจกรรมของมนุษย์นับ แต่หลักฐานที่เชื่อถือได้ การจารึก Behistun (ค.ศ. 515) รายละเอียดของดาไรอัสฉันกับบัลลังก์ของเปอร์เซียถูกมองโดยนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เป็นตัวอย่างของการโฆษณาชวนเชื่อ อีกตัวอย่างหนึ่งที่โดดเด่นคือการโฆษณาชวนเชื่อในประวัติศาสตร์ยุคโบราณคือสงครามกลางเมืองสุดท้ายของโรมัน (44-30 ก่อนคริสตกาล) ในระหว่างที่ Octavian และ Mark Antony ตำหนิกันและกันในเรื่องต้นกำเนิดที่ปิดบังและเสื่อมทรามความโหดร้ายความขี้เกียจวรรณคดีและความสามารถในการหยาบคายมึนเมามึนเมา อื่นใส่ร้าย การหมิ่นประมาทนี้เกิดขึ้นในรูปของ uituperatio (วรรณกรรมเชิงวรรณคดีโรมันของคำปฏิญาณ) ซึ่งเป็นการตัดสินใจในการกำหนดความคิดเห็นของโรมันในเวลานี้

การโฆษณาชวนเชื่อระหว่างการปฏิรูปโดยการแพร่กระจายของสำนักพิมพ์ทั่วยุโรปและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศเยอรมนีทำให้เกิดแนวคิดใหม่ความคิดและหลักคำสอนที่จะเผยแพร่ต่อสาธารณชนในรูปแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนศตวรรษที่ 16 ในยุคของการปฏิวัติอเมริกาอาณานิคมของอเมริกามีเครือข่ายของหนังสือพิมพ์และเครื่องพิมพ์ที่เชี่ยวชาญในหัวข้อในนามของผู้รักชาติ (และในขอบเขตของความจงรักภักดี)

หนังสือพิมพ์โฆษณาชวนเชื่อตัดที่อ้างถึง Bataan Death March ในปี พ.ศ. 2485

การโฆษณาชวนเชื่อครั้งใหญ่ครั้งแรกของรัฐบาลและการโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาลเกิดจากการระบาดของสงครามในปีพ. ศ. 2457 หลังจากความพ่ายแพ้ของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเจ้าหน้าที่ทางการทหารเช่น Erich Ludendorff กล่าวว่าการโฆษณาชวนเชื่อของอังกฤษเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อความพ่ายแพ้ของพวกเขา อดอล์ฟฮิตเลอร์มาสะท้อนมุมมองนี้เชื่อว่ามันเป็นสาเหตุหลักของการล่มสลายของกำลังใจในการทำงานและการปฏิวัติในบ้านเยอรมันและกองทัพเรือในปี พ.ศ. 2461 ใน Mein Kampf (1925) Hitler อธิบายทฤษฎีการโฆษณาชวนเชื่อของเขาซึ่งเป็นฐานที่ทรงพลังสำหรับการขึ้นสู่อำนาจในปี พ.ศ. 2476 นักประวัติศาสตร์โรเบิร์ต Ensor อธิบายว่า "ฮิตเลอร์ ... ไม่ จำกัด ว่าจะสามารถทำได้โดยการโฆษณาชวนเชื่อ อะไรที่พวกเขาบอกว่ามันมักจะเพียงพอและชัดเจนพอและขัดแย้งกับคนเหล่านั้นก็เงียบหรือกลั่นแกล้งใน calumny" โฆษณาชวนเชื่อมากที่สุดในนาซีเยอรมนีถูกผลิตโดยกระทรวงการตรัสรู้และโฆษณาชวนเชื่อของประชาชนภายใต้โจเซฟเกิ๊บเบลส์ เห็นสงครามโลกครั้งที่สองยังคงใช้โฆษณาชวนเชื่อเป็นอาวุธสงครามการสร้างประสบการณ์ของ WWI โดยเกิ๊บเบลส์และผู้บริหารสงครามการเมืองของอังกฤษเช่นเดียวกับสหรัฐอเมริกาสำนักงานสงครามข้อมูลได้

โปสเตอร์การโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านศาสนาโซเวียตรัสเซียเขียนข้อความว่า "บ้านธรรมเนียมการท่องเที่ยว!"

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 การประดิษฐ์ภาพเคลื่อนไหวทำให้ผู้สร้างการโฆษณาชวนเชื่อเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการสร้างผลประโยชน์ทางการเมืองและการทหารเมื่อมาถึงส่วนที่กว้างขึ้นของประชากรและสร้างความยินยอมหรือให้กำลังใจในการปฏิเสธศัตรูที่แท้จริงหรือจินตนาการ ในปีต่อไปนี้การปฏิวัติเดือนตุลาคมปี 1917 รัฐบาลโซเวียตสนับสนุนอุตสาหกรรมภาพยนตร์ของรัสเซียโดยมีเป้าหมายในการทำภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อ (เช่นภาพยนตร์ปี ค.ศ. 1925 เรื่อง The Battleship Potemkin ได้ให้เกียรติอุดมการณ์คอมมิวนิสต์) ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองผู้สร้างภาพยนตร์นาซีสร้างภาพยนตร์ที่มีอารมณ์สูงเพื่อสร้างความนิยม สนับสนุนการครอบครอง Sudetenland และโจมตีโปแลนด์ ช่วงทศวรรษที่ 1930 และ 1940 ซึ่งเห็นถึงสถานะของเผด็จการและสงครามโลกครั้งที่สองถือเป็น "ยุคทองของการโฆษณาชวนเชื่อ" Leni Riefenstahl ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ที่ทำงานในนาซีเยอรมันได้สร้างภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งชื่อ Triumph of the Will ในสหรัฐอเมริกาภาพเคลื่อนไหวกลายเป็นที่นิยมโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการเอาชนะผู้ชมที่อ่อนเยาว์และช่วยเหลือสงครามในสหรัฐฯเช่นใบหน้าของ Der Fuehrer (1942) ซึ่งเยาะเย้ย Hitler และสนับสนุนคุณค่าของอิสรภาพ ภาพยนตร์สงครามสหรัฐในช่วงต้นปี ค.ศ. 1940 ถูกออกแบบมาเพื่อสร้างความคิดรักชาติและโน้มน้าวผู้ชมว่าการเสียสละที่จำเป็นต้องทำเพื่อเอาชนะแกนฝ่ายอักษะ ผู้สร้างภาพยนตร์ชาวโปแลนด์ในสหราชอาณาจักรได้สร้างภาพยนตร์ต่อต้านนาซีขึ้น สมิธ (1943) เกี่ยวกับอาชญากรรมนาซีปัจจุบันในยุโรปที่ถูกยึดครองและเกี่ยวกับการโกหกของการโฆษณาชวนเชื่อนาซี

ทางฝั่งตะวันตกและสหภาพโซเวียตทั้งสองใช้การโฆษณาชวนเชื่ออย่างกว้างขวางในช่วงสงครามเย็น ทั้งสองฝ่ายใช้การฉายภาพยนตร์โทรทัศน์และวิทยุเพื่อมีอิทธิพลต่อพลเมืองของตนแต่ละประเทศและประเทศในโลกที่สาม นวนิยายฟาร์มสัตว์จอร์จออร์เวลล์และสิบแปด - สี่เป็นตำราเสมือนจริงเกี่ยวกับการใช้โฆษณาชวนเชื่อ ระหว่างการปฏิวัติคิวบาฟิเดลคาสโตรเน้นความสำคัญของการโฆษณาชวนเชื่อ [ต้องการแหล่งข้อมูลที่ดี] การโฆษณาชวนเชื่อใช้อย่างกว้างขวางโดยกองกำลังคอมมิวนิสต์ในสงครามเวียดนามเพื่อควบคุมความคิดเห็นของผู้คน

ระหว่างสงครามยูโกสลาเวียการโฆษณาชวนเชื่อถูกใช้เป็นยุทธศาสตร์ทางทหารโดยรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียและโครเอเชีย การโฆษณาชวนเชื่อถูกใช้เพื่อสร้างความกลัวและความเกลียดชังและโดยเฉพาะอย่างยิ่งการกระตุ้นให้ชาวเซอร์เบียต่อต้านเผ่าพันธุ์อื่น ๆ (บอสนีแอก โครแอต แอลบาเนีย และอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ชาวเซอร์เบีย) สื่อเซอร์เบียพยายามอย่างมากในการให้เหตุผลแก้ต่างหรือปฏิเสธอาชญากรรมสงครามมวลชนโดยกองทัพเซอร์เบียในช่วงสงคราม