seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
การขนส่งในประเทศเวียดนาม

การขนส่งในประเทศเวียดนาม มีการปรับปรุงอย่างรวดเร็วทั้งในแง่ของปริมาณและคุณภาพ

โครงข่ายระบบรางของประเทศเวียดนามมีระยะทางรวม ส่วนใหญ่เป็นทางรถไฟสายเหนือ–ใต้ ซึ่งเป็นทางรถไฟรางเดี่ยวระยะทาง มีเส้นทางระหว่างฮานอยและนครโฮจิมินห์ โดยส่วนใหญ่ในโครงข่ายระบบรางแห่งชาติใช้รางขนาด และมีรางขนาด และรถไฟรางผสมจำนวนมากในตอนเหนือของประเทศ ในปี พ.ศ. 2548 โครงข่ายระบบรางของเวียดนามมีสถานีรถไฟจำนวน 278 แห่ง ซึ่งมีมากตามทางรถไฟสายเหนือ–ใต้ โครงข่ายระบบรางของเวียดนามดำเนินการและเป็นเจ้าของโดยองค์กรของรัฐชื่อว่าเวียดนามเรลเวย์ (VNR)

ทางด่วนค่อนข้างเป็นแนวคิดใหม่ของประเทศเวียดนาม เพราะการจราจรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ถนนสายหลักยังมีความอันตรายอันเนื่องมาจากการออกแบบที่ไม่เหมาะสม ทางด่วนจึงเป็นการแก้ปัญหาตามเส้นทางที่สำคัญ โดยการแยกการจราจรทางไกลและใช้ความเร็วสูงออกจากการจราจรในท้องถิ่นและใช้ความเร็วต่ำ

ประเทศเวียดนามมีทางด่วนด้วยกัน 2 ประเภท ทั้งคู่มีจำนวนช่องจราจรอย่างน้อย 2 ช่องในแต่ละทิศทาง แต่ประเภทเอจะมีทางแยกต่างระดับ ขณะที่ของประเภทบีเป็นทางแยกระดับเดียวกัน สามารถใช้ความเร็วได้ตั้งแต่ 60, 80, 100 จนถึง 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โดยทั่วไปแล้ว รถยนต์ รถโดยสารประจำทาง และรถบรรทุกทุกคัน อนุญาตให้ใช้ทางด่วนได้ ยกเว้นรถจักรยานยนต์ และรถอื่น ๆ ที่มีกำลังเครื่องยนต์น้อยกว่า 70 ซีซีท่าอากาศยานที่เปิดให้บริการทั้งหมดจำนวน 37 แห่ง แบ่งเป็น

ท่าเฮลิคอปเตอร์จำนวน 1 แห่ง
อโศกเหลือง

อโศกเหลือง, โสกเหลือง หรือ ศรียะลา () เป็นไม้ต้นไม่ผลัดใบชนิดหนึ่งในวงศ์ถั่ว (Fabaceae) ดอกสีเหลืองอมน้ำตาล มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อัศวิน สีทอง

อัศวิน สีทอง นักร้องลูกทุ่งชายจากค่ายนพพร ซิลเวอร์โกลด์ มีชื่อจริงว่า สุวรรณ เทียบปัดและมีชื่อเล่นว่า วรรณ เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2511 เป็นกรรมการในชุมทางเสียงทอง และมีเป็นผู้จัดการ ของ นพพร ซิลเวอร์โกลด์
การติดเชื้อในกระแสเลือดในทารกแรกเกิด

การติดเชื้อในทารกแรกเกิด () คือภาวะที่ทารกแรกเกิดมีการติดเชื้อแบคทีเรีย (เช่น เยื่อหุ้มสมองอักเสบ ปอดอักเสบ ไตและกรวยไตอักเสบ หรือกระเพาะและลำไส้อักเสบ) แหล่งข้อมูลเก่าบางแหล่งอาจเรียกภาวะนี้ว่า sepsis neonatorum การนำภาวะผิดปกติของระบบไหลเวียนเลือดหรือการหายใจล้มเหลวมาร่วมเป็นเกณฑ์การวินิจฉัยมักไม่มีประโยชน์ทางคลินิกเนื่องจากทารกแรกเกิดมักแสดงอาการเหล่านี้ก็ต่อเมื่อการติดเชื้อนั้นดำเนินไปจนรุนแรงถึงขั้นใกล้เสียชีวิตและยากต่อการรักษา

การติดเชื้อในทารกแรกเกิดแบ่งออกเป็นระยะต้น (early) และระยะหลัง (late) โดยการติดเชื้อในกระแสเลือดในทารกแรกเกิดระยะต้นหมายถึงการติดเชื้อในกระแสเลือดที่เกิดในทารกแรกเกิดอายุไม่เกิน 7 วัน (แหล่งข้อมูลบางแหล่งกำหนดว่าไม่เกิน 72 ชั่วโมงหลังเกิด) ส่วนการติดเชื้อในกระแสเลือดในทารกแรกเกิดระยะหลังหมายถึงการที่ทารกมีการติดเชื้อในกระแสเลือดที่อายุมากกว่า 7 วัน (หรือ 72 ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับแหล่งข้อมูล) การติดเชื้อในกระแสเลือดในทารกแรกเกิดเป็นสาเหตุการเสียชีวิตของทารกแรกเกิดในโรงพยาบาลที่พบบ่อยที่สุด รวมทั้งเป็นสาเหตุการเสียชีวิตในชุมชนที่พบ่อยในประเทศที่กำลังพัฒนาอีกด้วย

โดยทั่วไปแพทย์ไม่สามารถวินิจฉัยจากการซักประวัติและการตรวจร่างกายเพียงอย่างเดียวได้อย่างแม่นยำว่าทารกอายุไม่เกิน 90 วัน ที่มีไข้ (อุณหภูมิกายมากกว่า 38 องศาเซลเซียส) นั้นมีการติดเชื้อในกระแสเลือดหรือไม่ เว้นแต่กรณีตรวจพบหลอดลมฝอยอักเสบเฉียบพลันอย่างชัดเจนเท่านั้น จึงมีคำแนะนำให้ดำเนินการตรวจทางห้องปฏิบัติการอย่างละเอียดกับทารกอายุไม่เกิน 30 วัน ที่มีไข้ การตรวจเหล่านี้ได้แก่ การตรวจนับและแยกชนิดเม็ดเลือด การเพาะเชื้อจากเลือด การตรวจปัสสาวะ การเพาะเชื้อจากปัสสาวะ การตรวจน้ำไขสันหลัง และการเพาะเชื้อจากน้ำไขสันหลัง รวมถึงการรับไว้สังเกตอาการในโรงพยาบาล ร่วมกับให้ยาปฏิชีวนะครอบคลุมเชื้อที่อาจเป็นสาเหตุของการติดเชื้อในกระแสเลือดอย่างน้อย 48 ชั่วโมง จนกว่าผลการเพาะเชื้อจะรายงานว่าไม่มีเชื้อขึ้น มีความพยายามที่จะสร้างเกณฑ์ช่วยในการวินิจฉัยว่าทารกที่มีไข้ที่มีอาการแบบใดจะสามารถให้สังเกตอาการที่บ้านได้อย่างปลอดภัยโดยไม่ต้องรับไว้รักษา เกณฑ์เหล่านี้เช่นเกณฑ์โรเชสเตอร์เป็นต้น
ท่าอากาศยานนานาชาติบรูไน

ท่าอากาศยานนานาชาติบรูไน () เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศบรูไน เป็นฐานที่ตั้งของสายการบินรอยัลบรูไนแอร์ไลน์ กองทัพอากาศบรูไนยังใช้เป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศริมบาซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ของท่าอากาศยาน ท่าอากาศยานให้บริการปลายทางทั่วภูมิภาคเอเชียและโอเชียเนีย
สาธารณรัฐหลานฟาง

สาธารณรัฐหลานฟาง (Lanfang Republic; ภาษาจีน: 蘭芳共和國; พินยิน: Lánfāng Gònghéguó; Pe̍h-ōe-jī: Lân-phang Kiōng-hô-kok) เป็นรัฐของชาวจีนที่ใช้ระบบกงสีในกาลีมันตันตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย ก่อตั้งโดยชาวจีนฮากกาชื่อหลัว ฟางปั๋ว (羅芳伯) เมื่อ พ.ศ. 2320 ก่อนจะสิ้นสุดลงโดยการยึดครองของดัตช์เมื่อ พ.ศ. 2427 
สุลต่านแห่งบอร์เนียวตะวันตกได้นำเข้าแรงงานชาวจีนในพุทธศตวรรษที่ 23 เพื่อทำงานในเหมืองทองคำและตะกั่ว กลุ่มกงสีของแรงงานเหมืองได้จัดตั้งกลุ่มเพื่อปกครองตนเอง แต่หลานฟางเป็นที่รู้จักเพราะบันทึกไว้โดยยับ เซียงโยน บุตรเขยของกัปตันคนสุดท้ายของกงสีแห่งหลานฟาง ซึ่งแปลเป็นภาษาดัตช์ใน พ.ศ. 2428 ไม่มีหลักฐานที่เป็นเอกสารเกี่ยวกับกลุ่มกรรมกรเหมืองกลุ่มอื่น
ผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐหลานฟางคือหลัว ฟางปั๋ว ผู้มาจากเหมย์โจวในมณฑลกวางตุ้ง และมาอาศัยในเกาะบอร์เนียวเป็นเวลานาน ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการค้าและทำเหมือง เขาก่อตั้งบริษัทของเขาเอง หลัวได้จัดตั้งสาธารณรัฐหลานฟางขึ้นใน พ.ศ. 2320 เมืองหลวงอยู่ที่วันยินตะวันออกเพื่อปกป้องผู้ตั้งถิ่นฐานชาวจีนจาการกดดันของชาวดัตช์ หลัวได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี เขาได้นำหลักการปกครองแบบประชาธิปไตยมาใช้เช่น การมีส่วนร่วมของพลเมือง ตำแหน่งผู้บริหารต่างๆมาจากการเลือกตั้ง หลานฟางเป็นพันธมิตรกับสุลต่านอับดูร์เราะห์มานแห่งรัฐสุลต่านปอนเตียนัก

การบริหารของหลัวปฏิเสธการจัดตั้งราชวงศ์ แต่ดำเนินตามประเพณีของชาวจีน เช่น ประกาศใช้ปีที่ก่อตั้งสาธารณรัฐเป็นปีแรกของปฏิทิน แต่เขาก็ส่งรายงานไปยังราชวงศ์ชิงว่าเขาเป็นผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐและส่งบรรณาการให้ราชวงศ์ชิง

หลัวเป็นประมุขของรัฐจนเสียชีวิตเมื่อพ.ศ. 2338 ชาวหลานฟางเลือกเจียง อู่ปั๋ว (江戊伯) เป็นประธานาธิบดีคนต่อไป มีชาวพื้นเมืองเข้ามาเป็นพันธมิตรกับหลานฟางมากขึ้น แต่จะมีชาวจีนในสาธารณรัฐเท่านั้นที่เลือกผู้นำได้
เมื่อราชวงศ์ชิงอ่อนแอลงและไม่สามารถสนับสนุนสาธารณรัฐหลานฟางในฐานะรัฐบรรณาการได้อีก ทำให้หลานฟางเผชิญการรุกรานของดัตช์ ประชากรของสาธารณรัฐพยายามต่อต้านแต่ขาดแคลนอาวุธ ลิน อาห์ซินเป็นผู้นำคนสุดท้ายของหลานฟาง ชาวจีนในหลานฟางเดินทางไปยังสุมาตราและสิงคโปร์เพื่อหวังสร้างสาธารณรัฐชองชาวจีนแห่งใหม่ในเอเชียตะวันออก สงครามระหว่างชาวจีนกับกองทัพของดัตช์อีสต์อินดีสที่เรียกสงครามกงสี มีเหตุการณ์ที่สำคัญคือการขยายตัวสู่ชายฝั่งตะวันตกของบอร์เนียว (พ.ศ. 2365 – 2367) การต่อต้านของชาวจีนที่มนตราโด (พ.ศ. 2393 – 2397) และการลุกฮือของชาวจีนที่มันโดร์ บอร์เนียว (พ.ศ. 2427 – 2428) ในที่สุดชาวจีนจึงเสียการปกครองของตนเองไป ดัตช์มิได้ผนวกหลานฟางในทันทีแต่ตั้งระบอบหุ่นเชิดขึ้นมาแทน จนกระทั่งราชวงศ์ชิงล่มสลายใน พ.ศ. 2455 ดัตช์จึงประกาศผนวกดินแดน
สาธารณรัฐซัมโบอังกา

สาธารณรัฐซัมโบอังกา () หรือ สาธารณรัฐเอกราชแห่งซัมโบอังกา (ชาบากาโนและสเปน: ) เป็นสาธารณรัฐปฏิวัติอายุสั้นในฟิลิปปินส์ ก่อตั้งหลังจากการล่มสลายของอาณานิคมสเปนในซัมโบอังกาเมื่อ พ.ศ. 2442

ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 ในบ้านของซานตามาริอา ได้มีการประชุมเพื่อจัดตั้งสาธารณรัฐปฏิวัติ นายพลบิเซนเต อัลบาเรซ ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีและผู้บัญชาการทหาร เขาวางแผนเข้ายึดป้อมปิลาร์ซึ่งเป็นที่มั่นที่แข็งแกร่งแห่งสุดท้ายของสเปนในฟิลิปปินส์ สาธารณรัฐได้จัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2442 เมื่อนายพลอัลบาเรซยึดครองป้อมปิลาร์ได้สำเร็จ ในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2442 ชาวสเปนได้ออกจากซัมโบอังกาหลังจากได้วางเพลิงเมืองเพื่อต่อต้านฝ่ายปฏิวัติ

การปกครองของนายพลอัลบาเรซสิ้นสุดลงเพราะการร่วมมือกันระหว่างอิซิโดร มิเดล ผู้บัญชาการทหารแห่งเตตวนกับสหรัฐอเมริกาโดยแลกกับตำแหน่งประธานาธิบดี เมื่อนายพลอัลบาเรซเดินทางไปบาซิลัน ได้ตั้งให้พันตรีเมลานิโอ กาลิซโตเป็นรักษาการผู้บัญชาการทหาร มิเดลได้สั่งให้สอบสังหารกาลิซโต ต่อมาในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 มิเดลได้ชักธงขาวเหนือป้อมปิลาร์เป็นสัญญาณให้กองทัพสหรัฐเข้ามายึดครองและล้มล้างรัฐบาลของอัลบาเรซ นายพลอัลบาเรซหนีไปซ่อนตัวที่เมร์เซเดสใกล้กับบาซิลัน ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2442 นายทหารสหรัฐเข้ามายึดครองป้อมปิลาร์ ให้สาธารณรัฐนี้อยู่ภายใต้การอารักขาของสาธารณรัฐอเมริกา และมิเดลได้เป็นประธานาธิบดีอีก 16 เดือน

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2443 สหรัฐยอมให้มีการเลือกตั้งภายในสาธารณรัฐ ซึ่งมาเรียโน อาร์กิซาเป็นประธานาธิบดี แต่รัฐบาลของอาร์กิซาไม่ได้มีประสิทธิภาพและสิ้นสุดในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2445 สาธารณรัฐซัมโบอังกาสลายตัวไป ซัมโบอังกากลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดโมโร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตมินดาเนา

สาธารณรัฐซัมโบอังกาของนายพลอัลบาเรซมีขอบเขตในบริเวณเกาะมินดาเนา บาซิลัน และซูลูซึ่งเป็นบริเวณที่เรียกภาคใต้ของฟิลิปปินส์ที่มีสงครามต่อต้านสเปน สหรัฐ และฟิลิปปินส์ แต่ในทางปฏิบัติมีอำนาจปกครองในซัมโบอังกาเท่านั้น
นาซีเกอบูลี

นาซีเกอบูลี () เป็นข้าวนึ่งรสเผ็ดแบบอินโดนีเซีย ปรุงด้วยแกงแพะ นมและเนยฆี เป็นที่นิยมในชุมชนชาวอาหรับในอินโดนีเซียและชาวเบอตาวีในจาการ์ตา อาหารชนิดนี้ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอาหรับ และมีจุดกำเนิดจากอาหารตะวันออกกลางโดยเฉพาะอาหารเยเมนที่เรียกมันดี และอาหารอินเดียที่เรียกข้าวหมก ในขณะที่มีผู้ศึกษาว่าอาหารนี้มีต้นกำเนิดจากกาบุลีปะเลา ซึ่งเป็นอาหารอัฟกันจากคาบูล คล้ายกับบิรยานีในเอเชียใต้
ในวัฒนธรรมเบอตาวี นาซีเกอบูลีนิยมรับประทานในงานเทศกาลทางศาสนาอิสลาม เชน ฮารีรายอ หรืองานเมาลิดนบี เป็นที่นิยมในเมืองที่มีชนเชื้อสายอาหรับอยู่มาก เช่น จาการ์ตา ซูราบายา ซูราการ์ตา และเกรอซิก์

นาซีเกอบูลีปรุงโดยการหุงข้าวในแกงแพะใส่นมหรือกะทิ แกงแพะนี้ปรุงด้วยเครื่องเทศและเนยฆี เครื่องเทศประกอบด้วยกระเทียม หัวหอม ขิง พริกไทยดำ กานพลู ผักชี อบเชย ลูกจันทน์เทศ และฆี แกงแพะจะปรุงกับข้าวที่หุงสุกเป็นตากบในนมจนกระทั่งสุกทั่ว กินกับอาซีนัน หรือตับผัดกับซัมบัล หรือซุปแพะ
เด็นเด็ง

เด็นเด็ง () เป็นอาหารอินโดนีเซียที่ทำจากเนื้อสัตว์หั่นบาง ผสมกับน้ำตาลและเครื่องเทศแล้วนำไปทอด ลักษณะคล้ายเนื้อสวรรค์ ต้นกำเนิดอยู่ที่มีนังกาเบา ทำจากเนื้อวัว เป็นอาหารที่เตรียมไว้รับประทานระหว่างการเดินทาง เด็นเด็งจากมีนังกาเบาเป็นรูปแบบที่เป็นที่นิยมที่สุด เรียก เด็นเด็งบาลาโด หรือเด็นเด็งบาโตกก ซึ่งเมื่อทอดสุกแล้วจะเติมพริกและส่วนผสมอื่นลงไป
เด็นเด็งที่พบทั่วไปในอินโดนีเซียคือเด็นเด็งซาปี มีรสหวานซึ่งปรุงด้วยน้ำตาลมะพร้าว ในอินโดนีเซียตะวันออกมีเด็นเด็งรูซา ทำจากเนื้อกวางในนูซาเติงการาและปาปัว ชาวจีนในอินโดนีเซียใช้เนื้อหมูทำเด็นเด็งเรียกบักกวา
ลิตเทิลมิกซ์

ลิตเทิลมิกซ์ () เป็นวงเกิร์ลกรุปจากอังกฤษ ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2011 ประกอบไปด้วยสมาชิกจำนวน 4 คนคือ เจด เธิร์ดวอลล์ (Jade Thirlwall), เพอร์รี่ เอ็ดเวิร์ด (Perrie Edwards), ลีห์-แอนน์ พินน็อก (Leigh-Anne Pinnock) และ เจซี่ เนลสัน (Jesy Nelson) ผู้ชนะเลิศจากการประกวดแสดงความสามารถ เวทีรายการ ดิเอกซ์แฟกเตอร์ และสร้างหน้าประวัติศาสตร์ใหม่ของรายการเป็นผู้เข้าแข่งขันหญิงกลุ่มแรกที่คว้าแชมป์ ลิตเทิลมิกซ์เซ็นสัญญาให้กับค่ายเพลงของไซมอน โคเวลล์ ที่ชื่อไซโคเรเคิดส์

ลิตเทิลมิกซ์ปล่อยอัลบั้มเปิดตัวในชื่อ ดีเอ็นเอ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012 อัลบั้มนี้กลายเป็นอัลบั้มแรกของกลุ่มศิลปินหญิงล้วนที่สามารถขึ้นถึงอันดับ 5 ของชาร์ตบิลบอร์ดในสหรัฐอเมริกาได้ นับตั้งแต่ "พุสซีแคตดอลส์" ที่ทำสถิติไว้ เช่นเดียวกับรายได้เปิดตัวสูงสุดในสหรัฐอเมริกา โดยลิตเทิลมิกซ์ได้ทำลายสถิติของ"สไปซ์เกิลส์" ในอัลบั้มเปิดตัว สไปซ์ ในปี ค.ศ. 1996 และสิ้นเดือนธันวาคม ค.ศ. 2014 ลิตเทิลมิกซ์มียอดขายกว่า 5 ล้านซิงเกิ้ล และมียอดขาย 2.5 ล้านชุดทั่วโลก
วิศาขาปัตตนัม

วิศาขาปัตตนัม (Visakhapatnam) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดทั้งทางด้านพื้นที่และจำนวนประชากรของรัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย เมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอมราวดีราว 363 กม. (226 ไมล์) และห่าง 587 กม. (365 ไมล์) จากไฮเดอราบาด เมืองหลวงของรัฐอานธรประเทศและรัฐเตลังคานา เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวิศาขาปัตตนัม และเป็นเมืองหลวงทางเศรษฐกิจของรัฐอานธรประเทศ จากข้อมูลประชากรปี ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 1,897,823 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่อันดับ 15 ของอินเดีย

อันดับเศรษฐกิจของเมืองมากเป็นอันดับ 10 ของประเทศ ด้วยผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ 26 พันล้านเหรียญสหรัฐ (USD) วิศาขาปัตตนัมยังเป็นเมืองศูนย์กลางธุรกิจของรัฐและมีเศรษฐกิจหลากหลายเช่น อุตสาหกรรมหนัก การท่องเที่ยว อุตสาหกรรมแร่ ตกปลา เทคโนโลยีข้อมูล ส่วนท่าเรือ
เมืองวิศาขาปัตตนัมยังเป็นท่าเรือที่คับคั่งที่สุดในอินเดียนับจากสินค้าบรรทุก เมืองยังเป็นที่ตั้งการทัพเรือฝั่งตะวันออกของกองทัพเรืออินเดียและยังเป็นอู่ต่อเรือที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นท่าเรือทางธรรมชาติเพียงแห่งเดียวบนชายฝั่งทิศตะวันออกของประเทศอินเดีย

ประวัติศาสตร์ของเมืองวิศาขาปัตตนัมย้อนไปได้ถึง 6 ศตวรรษก่อนคริสตกาล โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคกลิงคะ (Kalinga)และต่อมาปกครองโดยอาณาจักรเวงคี ราชวงศ์ปัลลวะ และราชวงศ์คงคาตะวันออก (Eastern Ganga) จากข้อมูลทางโบราณคดีเมืองในปัจจุบันสร้างราวศตวรรษที่ 11 และ 12 จากการปกครองระหว่างราชวงศ์โจฬะกับราชวงศ์คชปติ (Gajapati Kingdom) จนกระทั่งจักรวรรดิวิชัยนครขึ้นมามีอำนาจในศตวรรษที่ 15 จากนั้นในศตวรรษที่ 16 ปกครองโดยจักรวรรดิโมกุล จนชาวยุโรปเริ่มมีผลประโยชน์การค้าในเมือง และปลายศตวรรษที่ 18 ตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส จากนั้นภายใต้การปกครองของอังกฤษในปี ค.ศ. 1804 และเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษจนอินเดียประกาศอิสรภาพในปี ค.ศ. 1947 ภายหลังประกาศอิสรภาพเมืองพัฒนาเป็นเมืองท่าที่สำคัญและเป็นสถานที่ตั้งของการทัพเรือฝั่งตะวันออกของกองทัพเรืออินเดีย

เมืองตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฆาฏตะวันออกกับอ่าวเบงกอล เป็นที่รู้จักว่าเป็นอัญมณีแห่งชายฝั่งตะวันออก
ชัมเศทปุระ

ชัมเศทปุระ (Jamshedpur) เขตปริมณฑลที่มีประชากรมากที่สุดในรัฐฌารขัณฑ์ ของประเทศอินเดีย จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 1,337,131 คน เขตปริมณฑลชัมเศทปุระเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 อินเดียตะวันออกรองจากเมืองโกลกาตาและปัฏนา เป็นเมืองที่มีประชากรเป็นอันดับ 35 จาก 53 เมืองที่มีประชากรเกิน 1 ล้าน ของอินเดีย เมืองตั้งอยู่บนที่ราบสูงโชตนาคปุระและรอบล้อมด้วยหุบเขาดัลมา เมืองมีเส้นเขตแดนที่เกิดจากแม่น้ำสุพรรณเรขา (Subarnarekha) และแม่น้ำคาร์ไค (Kharkai) ทางทิศเหนือและตะวันตกของเมือง

ชัมเศทปุระได้รับการประกาศว่าเป็นเมืองสะอาดเป็นอันดับ 7 ของประเทศอินเดียประจำปี ค.ศ. 2010 จากการสำรวจของรัฐบาลอินเดีย และยังเป็นเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดเป็นอันดับ 84 ของโลก ในช่วงเวลาปี ค.ศ. 2006–2020 โดยมีอัตราการเติบโตต่อปี ที่ 2.59%

เมืองมีสมญานามหลายชื่อ เช่น เมืองหลวงอุตสาหกรรมแห่งรัฐฌารขัณฑ์, เมืองเหล็ก, ทาทานครที่ตั้งตามสถานีรถไฟหรือเขียนย่อว่า ทาทา ตามบริษัทผลิตรถทาทา และยังเป็นที่รู้จักในชื่อ กาลีมาตี (ที่หมายถึงดินแดนแห่งเจ้าแม่กาลี)

ชัมเศทปุระมีภูมิอากาศร้อนชื้นและแห้ง (Köppen: Aw) ฤดูร้อนเริ่มกลางเดือนมีนาคมและร้อนสุดในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน อุณหภูมิมีความหลากหลายในฤดูร้อน ตั้งแต่ 35 ถึง 49 °C (95 ถึง 120 °F) อุณหภูมิต่ำสุดในช่วงฤดูหนาวคือ 1 °C (34 °F) มีลมมรสุมทิศใต้-ตะวันตก มีฝนตกหนักตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน และมีปริมาณน้ำฝนราว 1,200 มม. (47 นิ้ว) ต่อปี

จากข้อมูลประชากรอินเดียปี ค.ศ. 2011 ชัมเศทปุระมีประชากร 725,623 คน แต่เขตมหานครมีประชากร 1,337,131 คน มีประชากรเพศชาย 52.1% เพศหญิง 47.9% มีชนพื้นเมืองอยู่ราว 28% มีผู้รู้หนังสืออัตราเฉลี่ย 85.94% สูงกว่าอัตราเฉลี่ยของชาติที่อยู่ที่ 74% และเมืองมีประชากรอายุต่ำกว่า 6 ปี 11.5%
ปาปาปา

ปาปาปา (; ) เป็นซิงเกิลในอัลบั้มชุดที่สอง และซิงเกิลที่สี่ของเครยอนป๊อป เกิร์ลกรุปสัญชาติเกาหลีใต้ ในสังกัดโครมเอนเตอร์เทนเมนต์ และ ซีเจอี&เอ็มมิวสิก

ปาปาปา ออกเผยแพร่ทางดิจิตัลในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2013 ซึ่งซิงเกิลนี้ทำให้เครยอนป๊อปได้แจ้งเกิดอย่างเต็มตัว และเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย หลังจากที่วงได้เปิดตัวออกมาในปีก่อนหน้านั้น และได้ออกอัลบั้มชุดแรกแต่ทว่าไม่ประสบความสำเร็จ ทางวงจึงต้องโปรโมตด้วยตนเองด้วยวิธีการตลาดแบบกองโจร ด้วยการเปิดเพลงเต้นเองตามท้องถนนย่านชุมชนหรือศูนย์การค้าต่าง ๆ ได้รับความสนใจบ้าง ไม่ได้รับความสนใจบ้าง พบกับสภาพอากาศที่หนาวเหน็บบ้าง เนื่องจากวงยังไม่เป็นที่รู้จัก จึงได้รับการปฏิเสธจากรายการโปรโมตศิลปินเพลงทางสถานีโทรทัศน์ต่าง ๆ

เนื้อหาของเพลงว่าด้วยการทำตัวเองให้สนุกสนาน อย่าซึมเศร้าเหงาหงอยอยู่กับบ้าน ให้ทุกคนออกข้างนอกมาเต้นด้วยกัน โดยคำว่า "ปาปาปา" ไม่มีความหมาย แต่เป็นเสียงจังหวะในดนตรีประกอบ และจากท่าเต้นในเพลงนี้ที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ดูแล้วตลก สนุกสนาน ด้วยการที่สมาชิกแต่ละคนของวงสวมใส่ชุดวอร์มสีสันสดใส พร้อมหมวกกันน็อก และด้วยการเต้นที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานกระโดดขึ้นลง ๆ สลับกันแบบสลับฟันปลาหรือกระบอกสูบรถยนต์ ทำให้ซิงเกิลนี้ได้รับความนิยมในเวลาไม่นาน และขึ้นสู่อันดับ 1 ในบิลบอร์ดและเค-ป๊อปฮอต100 ได้สำเร็จ อีกทั้งยังทำให้เครยอนป๊อปชนะเอ็กโซในการรายการมิวสิกแบงก์ ในวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ได้ด้วย

ในตอนแรก คิม ยู มิน ผู้แต่งตั้งใจจะให้ปาปาปาเป็นซิงเกิลของเค-มัช บอยแบนด์ซึ่งเป็นศิลปินวงถัดจากเครยอนป๊อป ในสังกัดโครมเอนเตอร์เทนเมนต์ แต่ ฮวาง ฮย็อน ชาง ประธานและผู้ก่อตั้งบริษัทได้ยินเข้ามีความคิดว่านี่ควรจะเป็นซิงเกิลของเครยอนป๊อปมากกว่า โดยหลังจากที่แม้แต่บันทึกเสียงเสร็จแล้ว คิม ยู มินยังได้แก้ไขเนื้ออีกหลายครั้ง

มิวสิกวิดีโอของปาปาปา หลังจากได้เผยแพร่ในยูทิวบ์มีจำนวนยอดเข้าชมถึง 22 ล้านครั้ง ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 และหลังจากการทำมิวสิกวิดีโอโกลบอลเวอร์ชัน ซึ่งเป็นมิวสิกวิดีโอตัวที่สอง ก็ได้รับความนิยมเช่นเดียวกัน หลังจากการเผยแพร่ได้ 5 วัน ก็มียอดชมถึงหลักล้าน โดยมีการล้อเลียนมิวสิกวิดีโอ "Gangnam Style" ของไซ ที่เคยประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายก่อนหน้านั้นด้วย ซึ่งเครยอนป๊อปได้รับการจับตามองว่าอาจสร้างปรากฏการณ์ในแบบเดียวกันเกิดขึ้น

นอกจากนี้แล้ว ปาปาปา ยังได้สร้างปรากฏการณ์อีกมากในวงการบันเทิงด้วยการมีการเต้นเลียนแบบมากมายจากทั้งศิลปินชื่อดัง เช่น เอ็มแบล็ก หรือเกิลส์เจเนอเรชัน รวมถึงบุคคลทั่วไปตามที่สาธารณะในแบบกองโจร หรือแฟลชม็อบ และยังได้รับความนิยมถึงต่างประเทศ เช่น ประเทศไทยด้วย

และจากความสำเร็จของปาปาปา ทำให้เครยอนป๊อปได้เซ็นสัญญากับโซนีมิวสิก ซึ่งเป็นค่ายเพลงระดับยักษ์ใหญ่ของโลก
เส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันออก

เส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปเอเชีย มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้

เส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 80 องศาตะวันตก
เดจิมะ

เกาะเดจิมะ () เป็นเกาะเทียมเล็ก ๆ ถูกสร้างขึ้นในอ่าวนางาซากิ เมื่อปี 1634 ด้วยการขุดคลองผ่านคาบสมุทรเล็ก ๆ เพื่อให้พ่อค้าชาวโปรตุเกสได้เข้ามาค้าขายและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม จนเมื่อถึงปี 1638 ชาวโปรตุเกสก็ถูกขับไล่ออกไป และชาวดัตช์ก็เข้ามาแทนที่ โดยเกาะแห่งนี้เป็นสถานที่เดียวที่ญี่ปุ่นจะสามารถรับวิทยาการและวัฒนธรรมแบบตะวันตก ในช่วงก่อนปี 1854

ความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นและยุโรปเริ่มต้นขึ้นเมื่อกลุ่มพ่อค้าชาวโปรตุเกสเดินทางมาค้าขายที่ทาเนงาชิมะในปี 1543 หกปีต่อมามิชชันนารีนิกายเยสุอิตฟรานซิสซาเวียร์ก็เดินทางได้มาที่เมืองคาเงชิมะ ในตอนแรกชาวโปรตุเกสได้ตั้งหลักอยู่ที่เมืองฮิราโดะ แต่พวกเขาต้องการท่าเรือที่ดีกว่า ทำให้ในปี 1570 ไดเมียวโอมูระ ซูมิตากะ ได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ และได้ทำข้อตกลงให้ชาวโปรตุเกสช่วยพัฒนาเมืองนางาซากิ ทำให้ท่าเรือสามารถเปิดทำการค้าขายได้ ต่อมาในปี 1580 ไดเมียวโอมูระ ซูมิตากะ ได้มอบอำนาจศาลของนางาซากิให้กับนิกายเยสุอิต และชาวโปรตุเกสได้รับเอกสิทธิ์ที่จะทำการค้าไหมกับจีนผ่านมาเก๊า

ในปี 1634 โชกุนโทกูงาวะ อิเอมิตสึมีคำสั่งให้สร้างเกาะเทียมขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับพ่อค้าชาวโปรตุเกสที่อาศัยอยู่ในนางาซากิ และขัดขวางการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ของพวกเขา แต่หลังจากการจลาจลของประชากรส่วนใหญ่ที่นับถือศาสนาคริสต์ในชิมาบาระและอามากูซะ โชกุนตัดสินใจที่จะขับไล่ชาติตะวันตกทุกชาติออกไป ยกเว้นชาวดัตช์ที่ทำงานในบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์

ตั้งแต่ปี 1609 ชาวดัตช์ก็ได้ทำการค้าในฮิราโดะ พวกเขาได้รับอนุญาตให้ทำการค้าขายอย่างอิสระ อย่างเต็มที่ ร้านค้าในฮิราโดะกินพื้นที่ไปอย่างกว้างใหญ่ไพศาล จนเมื่อปี 1637 และ 1639 ก็ได้มีการสร้างคลังสินค้าหินขึ้นมาในร้านค้านี้อีก และการที่พวกเขาใช้หินในการก่อสร้างคลังสินค้านี้ ก็ถูกนำมาใช้เป็นข้ออ้างในการทำลายสิ่งก่อสร้างในฮิราโดะและย้ายร้านค้าไปยังเมืองนางาซากิ

ในปี 1639 ชาวโปรตุเกสกลุ่มสุดท้ายก็ถูกขับไล่ออกจากญี่ปุ่นไป แต่นั้นก็ทำให้เดจิมะเริ่มที่จะล้มเหลวในการลงทุน และเมื่อไม่มีเรือโปรตุเกสที่ทำการค้าจากมาเก๊า เศรษฐกิจของนางาซากิได้รับความเดือดร้อนอย่างมาก ถึงพวกเขาก็ยังสามารถอดทนได้ แต่ด้วยนโยบายอีกมากมายและยังเป็นศัตรูกับสเปนและโปรตุเกส ซึ่งทั้งสองประเทศก็ที่มีทั้งศาสนาและพื้นฐานทางการเมืองที่ต่างจากญี่ปุ่นมาก ชาวดัตช์เป็นคนกลุ่มเดียวที่ได้รับการยกเว้นจากการถูกขับไล่ แต่พวกเขาก็ถูกรัฐบาลญี่ปุ่นย้ายให้ไปอยู่ที่เดจิมะ

ตั้งแต่ปี 1641 มีเพียงเรือจีนและเรือดัตช์เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในญี่ปุ่นและมีทางเข้าเพียงทางเดียวคือท่าเรือนางาซากิ

Opperhoofd เป็นภาษาดัตช์ความหมายว่าผู้ใหญ่บ้านสูงสุด เป็นคำที่ชาวญี่ปุ่นใช้เรียกผู้ที่ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าดูแลร้านค้าในเกาะแห่งนี้ ซึ่งมักจะเป็นชาวโปรตุเกสที่สืบเชื้อสายกันต่อๆมา เป็นตำแหน่งที่มีอำนาจเหมือนกับผู้ว่าการรัฐ
Opperhoofd ที่โดดเด่น
รายการทางหลวงหมายเลข 1

รายการทางหลวงต่อไปนี้เป็นทางหลวงที่ถูกกำหนดด้วยหมายเลข 1
โลนลีคริสต์มาส (เพลงเครยอนป๊อป)

"โลนลีคริสต์มาส" (; ) เป็นซิงเกิลอัลบั้มที่สาม และเพลงที่ห้าของเครยอนป๊อป เกิร์ลกรุปสัญชาติเกาหลีใต้ ในสังกัดโครมเอนเตอร์เทนเมนต์และโซนีมิวสิก ออกเผยแพร่ในปลายปี ค.ศ. 2013 เพื่อต้อนรับเทศกาลคริสต์มาส

โลนลีคริสต์มาส ถือเป็นการต่อยอดความสำเร็จจาก "Bar Bar Bar" ซิงเกิลก่อนหน้านั้นที่ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายในกลางปีเดียวกัน จนขึ้นชาร์ตอันดับหนึ่งของวงการเค-ป๊อปได้สำเร็จ และทำให้เครยอนป๊อปเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง ในปลายปีเดียวกันนี้ทางต้นสังกัด จึงได้ผลิตซิงเกิลใหม่ออกมา คือ โลนลีคริสต์มาส ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ออกเผยแพร่ทางสื่อดิจิตัล และขึ้นแสดงบนเวทีครั้งแรกในวันที่ 5 ธันวาคม ปีเดียวกัน ในรายการเอ็ม! เคาต์ดาวน์ ทางสถานีโทรทัศน์เอ็มเน็ท

โดยเนื้อหาของเพลงยังคงเหมือนกับ "Bar Bar Bar" คือ การทำให้ตัวเองสนุกสนาน อย่าหงอยเหงาเศร้าซึมที่ต้องอยู่คนเดียวในช่วงคริสต์มาส พร้อมกับท่าเต้นสั่นขา ที่ดูตลก ๆ ด้วยท่อนแยกที่ติดหู ร้องตามได้ง่าย และเครื่องแต่งกายที่ดัดแปลงชุดซานตาคลอสจากกระดาษห่อของขวัญในโทนสีเขียว-แดง เพื่อคงคอนเซปต์วันคริสต์มาส รวมถึงหมวกกันน็อกที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งในซิงเกิลนี้ได้มีการตกแต่งหมวกกันน็อกให้ดูสวยงามหรูหราขึ้น ด้วยการประดับวัสดุชิ้นเล็ก ๆ ที่ส่งประกายระยิบระยับเหมือนอัญมณี และดาวบนต้นคริสต์มาสที่ติดสปริง ที่เมื่อสมาชิกในวงเต้นสั่นขาและเอานิ้วชี้ไปที่ดาวนี้จะสั่นตามไปด้วย โดย กู ดงฮย็อน ผู้ออกแบบเครื่องแต่งกายได้แรงบันดาลใจมาจากการที่พบเห็นเครื่องแต่งกายตามนิตยสารและสถานที่ต่าง ๆ รวมถึงศูนย์การค้าสยามเซ็นเตอร์ในกรุงเทพมหานครด้วย และได้ส่งรูปกลับมายังทีมงานถึง 300 รูป เพื่อตัดสินใจและออกหาวัสดุ ซึ่งเครื่องแบบแล้วเสร็จเอาในวันที่บันทึกเทปถ่ายมิวสิกวิดีโอซิงเกิลนี้พอดี และสมาชิกทั้งหมดเห็นเครื่องแบบครั้งแรกก็ตอนที่ถ่ายมิวสิกวิดีโอนั่นเอง โดยมีเวลาออกแบบเพียง 6 วันเท่านั้น (ในตอนแรกเครยอนป๊อปไม่ต้องการที่จะสวมหมวกกันน็อกอีก แต่ ดงฮย็อน เห็นว่าซิงเกิลนี้เป็นการต่อยอดมาจาก "Bar Bar Bar" และมีทำนองที่สนุกสนานมากกว่า จึงน่าจะเก็บเอกลักษณ์ที่เป็นจุดเด่นนี้ไว้ รวมถึงได้ให้แฟนคลับของวงร่วมตัดสินใจในการออกแบบหมวกกันน็อกแบบใหม่นี้ด้วย)

แต่เมื่อภาพของชุดแต่งกายได้ถูกเผยแพร่ออกมา ในวันที่ 18 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ก็มีเสียงวิจารณ์ว่าเหมือนกับชุดแต่งกายจากต้นคริสต์มาสของโมะโมะกะ อะริยะสุ สมาชิกคนหนึ่งของโมะโมะอิโระโคลเวอร์ Z เกิร์ลกรุปของญี่ปุ่น แต่ทางโครมเอนเตอร์เทนเมนต์ได้ชี้แจงว่า เพิ่งได้ยินเรื่องโมะโมะอิโระโคลเวอร์ Z นี้เป็นครั้งแรก โดยไม่ได้ขโมยความคิด แต่ใช้คอนเซปต์ที่เป็นคริสต์มาสเหมือนกัน และเครื่องแต่งกายชุดต้นคริสต์มาสนี้ก็ใช้สำหรับถ่ายรูปเท่านั้น ไม่ได้ใช้แสดงบนเวที

รายการป๊อปอินโซลได้อธิบายว่าซิงเกิลนี้เป็นดนตรีในแบบของฟังก์และดิสโก้

ต่อมา โลนลีคริสต์มาสได้เป็นหนึ่งในเพลงที่ทางเครยอนป๊อปได้แสดงในการเปิดคอนเสิร์ต ของเลดี้กาก้า ศิลปินป๊อประดับโลกชาวอเมริกัน ที่ทวีปอเมริกาเหนือ