seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล

จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล () หรือในอดีต จัตุรัสแห่งดวงดาว () เป็นจัตุรัสในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยมีถนน 12 สายมาบรรจบกันทำให้มีลักษณะเหมือนดวงดาว ตรงกลางของจัตุรัสเป็นที่ตั้งของประตูชัยฝรั่งเศสอีกด้วย จัตุรัสชาร์ล เดอ โกลเป็นส่วนหนึ่งของแกนกลางอันเก่าแก่ ("Axe historique") อันเลื่องชื่อ

ชื่อเดิมของสถานที่แห่งนี้คือ เนินชาโย ("Butte de Chaillot") ซึ่งต่อมามาริญีก็มีโครงการปรับแนวดินให้เสมอกัน (บริเวณชาโย) และกำลังปรับปรุงชองป์-เซลิเซ่อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งโครงการนี้ได้เร็จลุล่วงในปี พ.ศ. 2320

ชื่อ "ดวงดาว" ("l'Étoile") เป็นชื่อเดิมของสถานที่แห่งนี้ สืบเนื่องมาจากถนนหลายสายที่มาบรรจบกันทำให้มีลักษณะเหมือนดวงดาว จึงเป็นที่มาของชื่อ "จัตุรัสแห่งดวงดาว" ("Place de l'Étoile") ซึ่งในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 นั้น สถานที่แห่งนี้เป็นเพียงทางแยกล่าสัตว์เท่านั้น

การก่อสร้างประตูชัยฝรั่งเศสกลางจัตุรัสได้เสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2379 ในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปป์ที่ 1

จัตุรัสแห่งดวงดาว ("Place de l'Étoile") ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล ("Place Charles de Gaulle") หลังจากการอสัญกรรมของประธานาธิบดีชาร์ล เดอ โกล ในปี พ.ศ. 2513 เพื่อเป็นการรำลึก แต่ถึงกระนั้นชื่อจัตุรัสแห่งดวงดาว ("Place de l'Étoile") ก็ยังเป็นที่นิยมเรียกในปัจจุบัน

ถนน 12 สายมาบรรจบกัน ณ จัตุรัสแห่งนี้ทำให้มีรูปร่างเป็นดวงดาว ถนนทั้ง 12 สาย (ตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ) มีดังนี้ :จัตุรัสมีสัดส่วนรับกันทำให้เกิดแกนขึ้นมา 6 แกนดังนี้ :จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล (และประตูชัยฝรั่งเศส) เป็นส่วนหนึ่งของเขตที่ 8 เขตที่ 16 และเขตที่ 17 :จัตุรัสชาร์ล เดอ โกลถูกล้อมรอบด้วยถนน 2 สายทำให้เกิดรูปร่างวงกลมขึ้นมา: ถนนแพร็สบูร์ ("Rue de Presbourg") และถนนตีลซิต ("Rue de Tilsitt") ซึ่งถูกตั้งชื่อในปี พ.ศ. 2407 เมื่อการทูตในรัชสมัยนโปเลียนลุล่วง

"La Place de l'Étoile" เป็นชื่อหนังสือนวนิยาย ประพันธ์โดยปาทริค โมดียาโนในปี พ.ศ. 2511 ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนชื่อสถานที่แห่งนี้
โจฮวน

พระเจ้าโจฮวน (; ) เป็นฮ่องเต้พระองค์สุดท้ายของวุย ก๊ก ซึ่งถูกสุมาเอี๋ยน (Sima Yan) ขับออกจากราชบังลังก์และสถาปนาราชวงศ์จิ้นขึ้นแทนที่ราชวงศ์วุยและเปลี่ยนชื่อก๊กจากวุยก๊กเป็นไต้จิ้น

โจฮวน ตอนเกิดชื่อ โจฮวง (Cao Huang 曹璜 ) เป็นบุตรของโจฮู (Cao Yu) ซึ่งเป็นบุตรคนที่ 3 ของโจโฉกับนางฮวนฮูหยิน (บุตรคนโตของโจโฉกับนางฮวนฮูหยินคือโจฉอง ซึ่งได้ชื่อว่ามีสติปัญญาคิดวิธีชั่งน้ำหนักช้างได้ แต่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก) ในปี ค.ศ. 258 ขณะโจฮวนทรงมีพระชนมายุได้ 12 พรรษา ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็น ดยุคแห่ง Changdao ( "Duke of Changdao District" (常道鄉公) ) ซึ่งอยู่ในเขตซานตง ().

หลังจากพระเจ้าโจมอถูกปลงพระชนม์ พระองค์ได้รับเชิญให้ขึ้นครองราชย์และเปลี่ยนชื่อเป็นโจฮวน เนื่องจากชื่อเดิมของพระองค์เขียนคล้ายกับคำหลายคำที่ใช้กันทั่วไป (เช่นคำว่าเหลือง "yellow" (黃) หรือฮ่องเต้ "emperor" (皇)) โดยทั้งนี้เพื่อป้องกันการใช้ชื่อซ้ำกับพระองค์ (ตามธรรมเนียมจีน ดูที่ ) ในรัชสมัยของพระองค์อำนาจต่าง ๆ ได้ตกอยู่กับตระกูลสุมาทั้งหมดแล้ว ในปี ค.ศ. 263 เมื่อทรงพระชนมายุได้ 17 พรรษาได้ทรงอภิเษกกับ และตั้งเป็นจักรพรรดินี

ในปีแรก ๆ ในรัชสมัยของพระองค์มีการโจมตีจากจ๊กก๊ก ()อย่างต่อเนื่องภายใต้การนำของเกียงอุย () แม้โดยส่วนมากทัพเกียงอุยจะถูกตีกลับโดยง่าย แต่ในที่สุดสุมาเจียว () ก็ตัดสินใจโจมตีจ๊กก๊กกลับด้วยกำลังทหาร 180000 นายภายใต้การนำของจงโฮย() และเต็งงาย() ในช่วงท้ายของ ค.ศ. 263 พระเจ้าเล่าเสี้ยน (Liu Shan)แห่งจ๊กก๊กได้ยอมจำนนต่อเต็งงายทำให้จ๊กก๊กล่มสลาย ต่อมาจงโฮยได้กล่าวหาเต็งงายว่าเป็นกบฏ และเข้ายึดอำนาจจากเต็งงาย ในต้นปี 264 จงโฮยได้วางแผนกับเกียงอุยเพื่อฟื้นฟูจ๊กก๊กและได้คิดกำจัดแม่ทัพวุยก๊กที่ไม่เห็นด้วยทั้งหมด แต่แม่ทัพวุยก๊กได้รวมตัวกันต่อต้านและสังหารจงโฮยและเกียงอุยเสีย ทำให้จ๊กก๊ก (ปัจจุบันคือ เสฉวน () ฉงชิง ( ) ยูนนาน () ทางใต้ของส่านซี () และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของ กานซู่ () ) ถูกผนวกเข้ากับแคว้นวุยโดยสมบูรณ์

ในปี 263 สุมาเจียวได้บังคับพระเจ้าโจฮวนให้มอบบรรดาศักดิ์เก้าขั้น ( (Chinese: 九錫; pinyin: "jǐu xī") แก่เขา ซึ่งเป็นการแสดงว่าขุนนางผู้ได้รับนั้นมีอำนาจบารมีมากและมีความตั้งใจที่จะยึดบัลลังก์ในไม่ช้า ในปี 264 สุมาเจียวได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งจิ้น (Prince of Jin) ซึ่งเป็นขั้นสุดท้ายของการยึดบัลลังก์ สุมาเจียวได้ตายลงเสียก่อนในปี 265 สุมาเอี๋ยน () ได้สืบทอดเจตนารมณ์ของบิดา บังคับพระเจ้าโจฮวนให้สละราชสมบัติ และก่อตั้งราชวงศ์จิ้น () ส่วนโจฮวนได้รับการแต่งตั้งเป็นตันลิวอ๋อง (Prince of Chenliu) ซึ่งพระองค์อยู่ในตำแหน่งนั้นจนสิ้นพระชนม์ในปี 303 เมื่อพระชนม์มายุ 57 พรรษาในรัชกาลของพระเจ้า ( โอรสของพระเจ้าสุมาเอี๋ยน)

ไม่ได้มีบันทึกมากนักเกี่ยวกับพระเจ้าโจฮวนหลังสละราชสมบัติ โดยพระเจ้าสุมาเอี๋ยนได้ทรงอนุญาตให้โจฮวนใช้ธงจักรพรรดิ (imperial banner) และรถพระที่นั่งของจักรพรรดิ์ตามเดิม และอนุญาตให้โจฮวนไม่จำเป็นต้องเรียกตัวเองว่าอยู่ใต้การปกครองของพระเจ้าสุมาเอี๋ยน
กฎหมายแซลิก

กฎหมายแซลิก (; ) หรือ ประชุมกฎหมายอนารยชน () เป็นกลุ่มกฎหมายเกี่ยวกับชนชาติแฟรงค์แซเลียน (Salian Franks) เมื่อต้นยุคกลางระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าโคลวิสที่ 1 แห่งฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 6 โดยสันนิษฐานกันว่ากฎหมายแซลิกรวบรวมขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 507 ถึงปี ค.ศ. 511 บทที่สำคัญที่สุดของกฎหมายแซลิกคือบทที่ว่าด้วยการสืบมรดก โดยห้ามสตรีสืบมรดก โดยเฉพาะ ห้ามครองประเทศหรือแว่นแคว้น จึงมีผู้ใช้ "กฎหมายแซลิก" เป็นคำพ้องความหมายกับ "กฎหมายมรดก" แต่ตามความเป็นจริงแล้วกฎหมายแซลิกยังครอบคลุมไปถึงกฎหมายอื่น ๆ นอกจากกฎหมายมรดก และเป็นรากฐานของกฎหมายต่าง ๆ ในทวีปยุโรปปัจจุบัน

บัญญัติพระเจ้าชาร์เลอมาญมีพื้นฐานมาจากกฎหมายแซลิกและมีอิทธิพลพอ ๆ กับกฎหมายของกรีซ และ โรม กฎหมายแซลิกจึงเป็นรากฐานของกฎหมายที่มีอิทธิพลมาจนถึงสมัยปัจจุบันในยุโรปตอนกลาง โดยเฉพาะในกฎหมายของประเทศเยอรมนี ประเทศฝรั่งเศส ประเทศเนเธอร์แลนด์ บางส่วนของประเทศอิตาลีและออสเตรีย และบางส่วนของยุโรปตะวันออก

กฎหมายแซลิกครอบคลุมกฎเกี่ยวกับมรดก, กฎหมายอาญา และการฆาตกรรม กฎหมายระบุว่าค่าเสียหายและค่าปรับต้องจ่ายให้กับผู้เสียหายส่วนหนึ่งและอีกส่วนหนึ่งให้แก่ค่าใช้จ่ายของศาล การตีความหมายในการตัดสินทำโดยลูกขุน กฎหมายแซลิกทำให้มองเห็นถึงภาพลักษณ์ของสังคมของชนแฟรงค์ เช่น กฎหมายแซลิกว่า ผู้ใดที่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ผู้นั้นจะได้รับการปกป้องโดยกฎหมาย
สุกัญญา วงศ์สถาปัตย์

สุกัญญา วงศ์สถาปัตย์ (ชื่อเล่น ปุ๊กกี้) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้ควบคุมงานสร้าง ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ เริ่มทำงานที่ Casting Unity Production House หลังจากนั้นเป็นโปรดิวเซอร์ บริษัท อาร์.เอส.โปรโมชั่น จำกัด และยังมีงานรับเป็นโปรดักชันเมเนเจอร์ให้กับภาพยนตร์ โลกทั้งใบให้นายคนเดียว, ล่องจุ๊น, ปาฏิหาริย์ … โอมสมหวัง

ระหว่างปี 2543-2548 เป็นไลน์โปรดิวเซอร์ บริษัท บาแรมยู จำกัด ภาพยนตร์เรื่อง ปอบ หวีด สยอง, 7 ประจัญบาน, 999-9999 ต่อติดตาย ฯลฯ และเป็นโปรดิวเซอร์ให้ภาพยนตร์ องค์บาก, สยิว, FAKE โกหกทั้งเพ, เฮี้ยน, ตะเคียน, บอดี้การ์ดหน้าเหลี่ยม, ฟอร์มาลีน แมน รักเธอเท่าฟ้า, คนผีปีศาจ, เกิดมาลุย, เอ็กซ์แมน แฟนพันธุ์เอ็กซ์, 7 ประจัญบาน 2, เฉิ่ม, ต้มยำกุ้ง1-2 ฯลฯ

นอกจากนั้นยังเคยกำกับภาพยนตร์ เรื่อง อาข่าผู้น่ารัก (หมี่จู) (พ.ศ. 2546) หรือ บ้านนอกทีวี แต่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551
พระเจ้าสตีเฟนแห่งอังกฤษ

พระเจ้าสตีเฟนแห่งอังกฤษ หรือ สตีเฟนแห่งบลัว () (ราว ค.ศ. 1096 – 25 ตุลาคม ค.ศ. 1154) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชอาณาจักรอังกฤษสมัยราชวงศ์นอร์มัน

พระเจ้าสตีเฟนเสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 1096 ที่บลัวในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสในสตีเฟนที่ 2 เคานต์แห่งบลัวและพระนางอเดลาแห่งนอร์มังดีพระธิดาของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ได้อภิเษกสมรสกับพระนางมาทิลดาแห่งบูลอญ และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1135 ถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1141 และระหว่างเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1141 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1154 ที่โดเวอร์ ประเทศอังกฤษ นับเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์นอร์มัน

สตีเฟนถูกส่งไปเติบโตในราชสำนักอังกฤษของพระปิตุลาพระเจ้าเฮนรีที่ 1 ในปี ค.ศ. 1106 ในปี ค.ศ. 1115 ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเคานต์แห่งมอร์เทนและอภิเษกสมรสกับมาทิลดาธิดาของเคานต์แห่งบูลอญ เมื่อปี ค.ศ. 1125 ไม่นานหลังจากนั้นมาทิลดาก็ได้เป็นเคานเทสแห่งบูลอญต่อจากพระบิดา ชีวิตการแต่งงานเป็นชีวิตที่มีความสุข มาทิลดาเป็นผู้สนับสนุนอย่างขันแข็งต่อการอ้างสิทธิในการสืบราชบัลลังก์อังกฤษของสามี สตีเฟนเป็นผู้ครองบูลอญร่วมกับมาทิลดาเมื่อปี ค.ศ. 1128

มีผู้อ้างตัวว่ามีสิทธิในราชบัลลังก์ด้วยกันสามฝ่าย คือ ผู้ที่ได้รับความนิยมน้อยที่สุดคือจักรพรรดินีมาทิลดาพระราชธิดาในพระเจ้าเฮนรีที่ 1 มิใช่เพียงแต่ทรงเป็นสตรีแต่เพราะเจฟฟรีย์ที่ 5 เคานต์แห่งอ็องฌู พระราชสวามีของพระนางเป็นศัตรูของชาวนอร์มัน ผู้อ้างสิทธิอีกสองคนคือ โรเบิร์ต เอิร์ลแห่งกลอสเตอร์ และ สตีเฟน อึกผู้หนึ่งคือน้องชายของสตีเฟน ทีโอบอลด์ เคานต์แห่งบลัว แต่ทีโอบอลด์ไม่ต้องการราชอาณาจักรเพียงพอที่จะเข้าร่วมในการแข่งขัน ก่อนที่พระเจ้าเฮนรีที่ 1 จะเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1135 ขุนนางส่วนใหญ่สาบานว่าจะสนับสนุนจักรพรรดินีมาทิลดา แต่เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 1 เสด็จสวรรคต สตีเฟนผู้ก็เป็นพระนัดดาของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ก็อ้างสิทธิในราชบัลลังก์โดยอ้างว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 1 ทรงเปลี่ยนพระทัยก่อนเสด็จสวรรคตโดยทรงแต่งตั้งสตีเฟนให้เป็นรัชทายาท หลังจากพระราชพิธีราชาภิเษกพระเจ้าสตีเฟนก็ได้รับการสนับสนุนจากขุนนางข้างมากรวมทั้งสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 2
ประเทศเชโกสโลวาเกีย

เชโกสโลวาเกีย เป็นอดีตประเทศในยุโรปกลาง ปัจจุบันแยกออกเป็นสาธารณรัฐเช็กและประเทศสโลวาเกียคริสต์
ซาร์

ซาร์ () เป็นชื่อเรียกตำแหน่งผู้ปกครองสูงสุดของชาติพันธุ์สลาฟ ซึ่งรวมถึงพระเจ้าแผ่นดินแห่งอาณาจักรซาร์รัสเซียและจักรวรรดิรัสเซีย คำว่าซาร์มาจากภาษาละตินว่า "คาเอซาร์" ("Caesar") ซึ่งเป็นผู้ปกครองแผ่นดินโรมัน ซาร์อาจมีอิสริยยศเป็นกษัตริย์หรือจักรพรรดิก็ได้
เตียวล่อ

เตียวล่อรู้ดีว่ากองทัพของตนไม่มีทางสู้กับโจโฉได้ แต่เหมือนสวรรค์บันดาลเมื่อ บังเต๊ก ทหารเอกของม้าเฉียวยังอยู่ เพราะตอนที่ม้าเฉียวไปช่วยเล่าเจี้ยงตอนนั้นบังเต๊กป่วยจึงไม่ได้ไปด้วย เตียวล่อจึงให้บังเต๊กเป็นแม่ทัพไปรบกับโจโฉ แต่ก็ถูกกลลวงของโจโฉจึงต้องเป็นพวกกับโจโฉ เตียวโอย น้องชายจึงอาสาไปรบแทนแต่ก็ถูกเคาทูฆ่าตายในสนามรบ เตียวล่อหมดทางสู้จึงยอมจำนนต่อโจโฉ นครฮันต๋งจึงตกอยู่ภายใต้อำนาจของโจโฉแต่สุดท้ายเมืองฮันต๋งก็ถูกเล่าปี่ยึดไปได้ด้วยกลยุทธ์อันล้ำลึกของขงเบ้ง
ขบวนการอาเจะฮ์เสรี

ขบวนการอาเจะฮ์เสรี () หรือ แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติอาเจะฮ์สุมาตรา () เป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดนที่เรียกร้องเอกราชในบริเวณอาเจะฮ์ที่อยู่ในเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย การต่อสู้ด้วยความรุนแรงขององค์กรยุติลงหลังจากการเจรจาสันติภาพกับรัฐบาลอินโดนีเซีย เมื่อ พ.ศ. 2548 ปัจจุบันรัฐบาลอินโดยนีเซียเรียกกลุ่มนี้ว่า ขบวนการก่อกวนความปลอดภัยในอาเจะฮ์ (Aceh Security Disturbance Movement)

ต้นกำเนิดของการต่อสู้ของขบวนการไม่ได้มาจากแรงบันดาลใจทางศาสนาเพียงอย่างเดียวแต่มีภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ร่วมด้วย อาเจะฮ์ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของเนเธอร์แลนด์.เช่นเดียวกับอาณานิคมอื่นๆในอินโดนีเซียที่ประกาศเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2492 อาเจะฮ์เลือกรวมเข้ากับสาธารณรัฐอินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2502 โดยทางรัฐบาลกลางยอมให้อาเจะฮ์คงเอกลักษณ์ของตนเองที่เกี่ยวกับศาสนาอิสลาม รวมทั้งการใช้กฎหมายอิสลาม การรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางของซูฮาร์โต ทำให้ ฮะซัน ดี ติโร ซึ่งสืบเชื้อสายาจากสุลต่านองค์สุดท้ายของอาเจะฮ์ก่อตั้งขบวนการอาเจะฮ์เสรี เมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2519. และประกาศเอกราชของอาเจะฮ์ โดยประกาศว่าอาเจะฮ์ถูกปกครองในฐานะอาณานิคมของชวา

ในช่วงแรก สงครามกองโจรของขบวนการอาเจะฮ์เสรีไม่ประสบความสำเร็จและถูกรัฐบาลควบคุมได้ใน พ.ศ. 2520 ต่อมา กลุ่มได้มีการปรับองค์กรใหม่เมื่อราว พ.ศ. 2523 โดยได้รับความช่วยเหลือทางการเงินจากลิเบียและอิหร่าน แต่เนื่องจากกิจกรรมของกลุ่มไม่ได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวาง การดำเนินงานของกลุ่มเป็นเหตุให้รัฐบาลซูฮาร์โตส่งทหารเข้ามาปราบปรามอย่างรุนแรงจนเกิดการละเมิดสิทธิมนุษยชนในอาเจะฮ์

ใน พ.ศ. 2539 รัฐบาลอินโดนีเซียประกาศว่ากิจกรรมของขบวนการอาเจะฮ์เสรีในอาเจะฮ์สิ้นสุดลงแล้วแต่การปราบปรามอย่างรุนแรงยังคงดำเนินต่อไป พ.ศ. 2542 มีการประกาศถอนกำลังทหารออกจากอาเจะฮ์แต่ปรากฏว่ายังมีกองทหารราว 35,000 คนในอาเจะฮ์ในสมัยรัฐบาลของนางเมกาวตี ซูการ์โนบุตรีเมื่อ พ.ศ. 2545 คาดการณ์ว่ามีผู้เสียชีวิตจากความขัดแย้งนี้ถึง 15,000 คน

ผู้นำของขบวนการอาเจะฮ์เสรีที่สำคัญรวมทั้ง ฮะซัน ดี ติโร ได้ลี้ภัยทางการเมืองไปอยู่สวีเดน กลุ่มนี้เริ่มเจรจาสันติภาพกับรัฐบาลเมื่อราว พ.ศ. 2533 โดยการประสานงานของรัฐบาลสวีเดน ใน พ.ศ. 2542 ขบวนการอาเจะฮ์เสรี แตกแยกออกเป็นสองกลุ่ม คือกลุ่มดั้งเดิม (มีอีกชื่อหนึ่งว่าแนวร่วมปลดปล่อยชาติอาเจะฮ์แห่งสุมาตรา) และกลุ่มสภาแห่งรัฐขบวนการอาเจะฮ์เสรี ในช่วง พ.ศ. 2545 – 2547 ขบวนการถูกรัฐบาลปราบปรามอย่างหนัก ผู้นำคนสำคัญ เช่น อับดุลลอหฺ ไซเฟอีย์ ถูกสังหาร เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2545

ความเสียหายที่เกิดขึ้นเนืองจากเหตุการณ์คลื่นสึนามิเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ทำให้ขบวนการอาเจะฮ์เสรีประกาศสงบศึกเมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2547 และยอมรับความช่วยเหลือจากรัฐบาลอินโดนีเซีย หลังจากนั้นได้มีการประชุมเจรจาสันติภาพระหว่างกันเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ที่ประเทศฟินแลนด์และมีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพเมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2548 โดยรัฐบาลอินโดนีเซียยอมถอนกำลังทหารและตำรวจที่ไม่ใช่ของท้องถิ่นออกไปภายในสิ้นปี พ.ศ. 2548 และนิรโทษกรรมให้สมาชิกขบวนการอาเจะฮ์เสรีราว 500 คนที่ลี้ภัยไปอยู่ต่างประเทศ และปล่อยสมาชิกอีกราว 1,400 คนที่ถูกฝ่ายรัฐบาลคุมขัง ยอมให้มีการตั้งพรรคการเมืองท้องถิ่นขึ้นในอาเจะฮ์ ต่อมา 27 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ผู้นำของขบวนการอาเจะฮ์เสรีประกาศยกเลิกกองกำลังติดอาวุธ โดยประกาศจะเข้าร่วมกิจกรรมในสังคมเพื่อสร้างสันติภาพ

ในการเลือกตั้งเมื่อ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ขบวนการอาเจะฮ์เสรีแตกออกเป็นสองส่วน และต่างส่งผู้สมัครของตนเองลงรับเลือกตั้ง ทั้งนี้ อิรวันดี ยูซุฟที่เคยเป็นผู้เจรจาของขบวนการอาเจะฮ์เสรีได้รับการเลือกตั้ง
แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร

แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร () เป็นกบฏแบ่งแยกดินแดนของชาวมุสลิม มีที่ตั้งอยู่ทางภาคใต้ของฟิลิปปินส์ ทางกลุ่มเรียกบริเวณที่ตนเองมีอิทธิพลว่าบังซา โมโร ซึ่งครอบคลุมทางใต้ของเกาะมินดาเนา หมู่เกาะซูลู ปาลาวัน บาซิลัน และเกาะข้างเคียง มีชาวมุสลิมประมาณ 4.5 ล้านคนในฟิลิปปินส์และส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณนี้

แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรเดิมมีศูนย์กลางอยู่ในแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโรที่ก่อตั้งเมื่อราว พ.ศ. 2503 กลุ่มนี้มีความต้องการจัดตั้งรัฐอิสลามโมโรและดำเนินการก่อการร้ายเพื่อสนับสนุนแนวคิดนี้ รัฐบาลฟิลิปปินส์ไม่ยอมรับแนวคิดการจัดตั้งรัฐอิสลามและส่งกองทหารเข้ามาปราบปราม แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรแยกตัวออกมาเมื่อ พ.ศ. 2524 หลังจากที่แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโรยอมเจรจาสันติภาพกับรัฐบาล.

แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรกลายเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนที่ใหญ่ที่สุดในฟิลิปปินส์ มีการทำความตกลงหยุดยิงกับรัฐบาลเมื่อ พ.ศ. 2540 แต่ข้อตกลงนี้ถูกละเมิดเมื่อ พ.ศ. 2543 โดยรัฐบาลของโจเซฟ เอสตราด้า แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรได้ประกาศญิฮาด และมีการกล่าวอ้างว่ากลุ่มนี้มีความสัมพันธ์กับอาบูไซยาฟและอัลกออิดะฮ์

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรเข้าโจมตีกองทหารของรัฐบาลในมากวินดาเนา ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 23 คน อาบู โซเฟียและอาบูไซยาฟเข้ามาเกี่ยวข้องในวันที่มีการต่อสู้ด้วย แต่แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรออกมาปฏิเสธภายหลังว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับการโจมตีนี้และปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับอัลกออิดะฮ์ในทุกกรณี

วันที่ 7 ตุลาคม 2555 ประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนประกาศข้อตกลงแลกประโยชน์สันติภาพกับแนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร
รายพระนามพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช

มหาราช () เป็นชื่อต่อท้ายพระนามของกษัตริย์หรือผู้ปกครองที่ได้ทำภารกิจอย่างมากมายช่วยเหลือผู้คนทั้งด้านการรบ การแก้ไขปัญหาภายในประเทศ การรักษาเอกราชของประเทศ คงไว้ด้วยความยุติธรรมอันเป็นแบบอย่างที่ดี ในกลุ่มคนที่พูดภาษานั้น ๆ จึงได้รับการยกย่องว่าเป็น "มหาราช" เขียนไว้ที่ท้ายพระนาม

สมัญญานาม "มหาราช" สันนิษฐานว่ามาจาก "มหาราชา" ของเปอร์เซีย โดยสมัญญานาม "มหาราช" นี้ถูกใช้ครั้งแรกโดยกษัตริย์ผู้พิชิต พระเจ้าไซรัสที่ 2 แห่งเปอร์เซีย

หลังจากนั้น สมัญญานามดังกล่าวถูกนำไปใช้โดย พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งมาซิดอน เมื่อกองทัพของพระองค์ยึดครองจักรวรรดิเปอร์เซีย และฉายานี้ก็ได้กลายเป็นตำแหน่งคู่กายของพระองค์ การอ้างอิงถึงในครั้งแรกในละครของพลอตัสได้สันนิษฐานว่าทุกคนรู้จัก "พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช" อย่างไรก็ตาม ไม่เคยปรากฏหลักฐานก่อนหน้านั้นว่าพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งมาซิดอนเคยได้รับฉายาว่า "มหาราช"

ต่อมา กษัตริย์ของจักรวรรดิเซลลูซิดในช่วงต้น ซึ่งเป็นจักรวรรดิที่เกิดขึ้นภายหลังจักรวรรดิเปอร์เซีย ได้ใช้สมัญญานาม "มหาราช" ในพงศาวดารท้องถิ่น แต่กษัตริย์ที่มักจะเป็นที่รู้จักกัน คือ พระเจ้าแอนไทโอคัสมหาราช

ผู้นำและผู้บัญชาการทหารในเวลาต่อมาได้เริ่มใช้สมัญญานาม "มหาราช" ด้วยเช่นกัน อย่างเช่น แม่ทัพปอมปีย์มหาราชชาวโรมัน ซึ่งใช้เป็นชื่อส่วนตัว ส่วนอีกหลายคนหรือพระองค์ได้รับสมัญญานามนี้ในภายหลัง เมื่อสมัญญานามนั้นได้นำไปใช้ในปัจจุบัน และยังมีผู้ที่ได้รับฉายาที่ให้เกียรตินี้ ซึ่งเป็นผู้ที่ไม่มีอำนาจทางการเมือง อย่างเช่น นักปราชญ์ อัลเบอร์ตัส แม็กนัส เป็นต้น
ซุนเหลียง

พระเจ้าซุนเหลียง () เป็นพระราชโอรสองค์เล็กในพระเจ้าซุนกวนและครองราชย์ต่อจากซุนกวน ตอนแรกอำนาจตกอยู่กับจูกัดเก๊กจึงให้ซุนจุ้นจัดการสังหารจูกัดเก๊กเสีย เมื่อซุนจุ้นเสียชีวิตอำนาจก็ตกอยู่กับซุนหลิมจึงตั้งใจจะสังหารซุนหลิมเสียแต่ซุนหลิมจับได้เสียก่อนจึงบังคับให้สละราชสมบัติและให้ซุนฮิวโอรสองค์ที่หกของพระเจ้าซุนกวนขึ้นครองราชย์แทนและให้พระเจ้าซุนเหลียงเป็นอ๋อง ต่อมาถูกลดตำแหน่งเป็นจ้าวและเนรเทศไปที่ชายแดนจึงตรอมใจและฆ่าตัวตาย
หรีด

หรีด () เป็นดอกไม้ที่จัดแต่งขึ้นตามโครงรูปต่าง ๆ เช่น วงกลม วงรี มักมีใบไม้เป็นส่วนประกอบด้วย ใช้เพื่อวัตถุประสงค์หลายประการ เช่น เคารพศพ ประดับตกแต่ง หรือทำเป็นมงคล (เครื่องสวมศีรษะ)

พวงหรีดมีต้นกำเนิดตั้งแต่สมัยอารยธรรมอีทรัสคันในแถบทวีปยุโรปตอนใต้ จากการพบมงกุฎทองสำหรับนักรบเมื่อเวลาออกรบเพื่อเป็นเกียรติยศโดยแกะเป็นลายใบไม้และดอกไม้ อายุราว 400 ปีก่อนคริสตกาล ในยุคโรมันโบราณมีการใช้หรีดมาประดับศีรษะ โดยเรียกว่า ลอเรลหรีธ (laurel wreath) โดยใช้ใบไม้สานกัน

อารยธรรมตะวันตกเริ่มแพร่หลายอย่างมากในยุคล่าอาณานิคม หรือในสมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งมีการรับเอาอารยธรรมตะวันตกหลายอย่างเข้ามาในประเทศไทย โดยปรากฏหลักฐานภาพถ่ายการนำดอกไม้หลากหลายชนิดมาตกแต่งเป็นพวงกลมคล้ายพวงหรีดครั้งแรก ในพระเมรุของสมเด็จพระปิยมาวดีศรีพัชรินทรมาตา หรือ เจ้าจอมมารดาเปี่ยม พระสนมเอกในรัชกาลที่ 4 ในพ.ศ. 2447 ด้วยเหตุนี้เองทำให้คาดการณ์ได้ว่าพวงหรีดได้ถูกนำเข้ามาในประเทศไทยและใช้เป็นสื่อแทนความโศกเศร้าตั้งแต่สมัยนั้น

ในปัจจุบันพวงหรีดนอกจากพวงหรีดที่ทำมาจากดอกไม้สดแล้ว ยังมีพวงหรีดแบบใหม่ ๆ เกิดขึ้นมาอีกหลายชนิด เช่น พวงหรีดดอกไม้สด พวงหรีดดอกไม้แห้งหรือดอกไม้ประดิษฐ์ พวงหรีดผ้าชนิดต่าง ๆ พวงหรีดพัดลม พวงหรีดต้นไม้ (ส่วนมากนิยมเป็นต้นโมกเพราะเป็นต้นไม้มงคล) พวงหรีดนาฬิกา และพวงหรีดหนังสือ เป็นต้น โดยจุดประสงค์ของพวงหรีดชนิดใหม่ ๆ เกิดขึ้นมาเพราะ สมัยก่อนคนนิยมสั่งพวงหรีดดอกไม้สด โดยเฉพาะงานศพของผู้มีชื่อเสียง เป็นที่รู้จัก ก็มักจะได้พวงหรีดมาก บางครั้งก็เต็มจนล้นศาลาวัด ทำให้บางครั้งเป็นภาระของทางวัดที่ต้องเป็นผู้จัดการพวงหรีดที่ใช้แล้ว จึงมีคนเสนอให้มีการใช้พวงหรีดชนิดใหม่ ๆ เช่น พวงหรีดผ้า พวงหรีดพัดลม ซึ่งเมื่อใช้แล้วก็เหมือนเราบริจาคผ้าหรือพัดลมให้วัด ทางวัดก็จะสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ต่อไป ไม่ต้องนำไปทิ้งเหมือนพวงหรีดดอกไม้สด หรือพวงหรีดที่เป็นต้นไม้ซึ่งโดยส่วนมากนิยมเป็นต้นโมก เพราะเป็นต้นไม้มงคล ทางวัดก็จะสามารถนำไปปลูกต่อไป ช่วยลดปัญหาโลกร้อนได้

ในสมัยก่อนหากคนต้องการจะไปงานศพ ก็มักจะไปสั่งพวงหรีดเอาที่ร้านพวงหรีดซึ่งโดยมากตั้งอยู่ตามข้างวัด โดยเฉพาะวัดดัง ๆ ซึ่งมีจัดงานศพบ่อย เป็นประจำ แต่เนื่องจากในปัจจุบันสภาพสังคมเปลี่ยนไป บางคนต้องทำงานจนดึกกว่าจะเลิกงานก็ไปสั่งพวงหรีดไม่ทันเพราะต้องเจอปัญหารถติดหลังเลิกงาน หรือบางบริษัทก็ต้องส่งพวงหรีดไปงานศพของญาติลูกน้องแต่ไม่มีเวลาไปร้านพวงหรีดเนื่องจากไม่ได้ไปงานศพเองหรืองานศพจัดที่ต่างจังหวัด เป็นต้น ทำให้ปัจจุบันมีการสั่งพวงหรีดออนไลน์เกิดขึ้น ตามยุคสมัยที่เทคโนโลยีมีความก้าวหน้าและเจริญขึ้น ซึ่งก็ได้รับความนิยมและสามารถอำนวยความสะดวกได้อย่างมาก
ทรีซัม (ภาพยนตร์)

ทรีซัม () เป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2537 กำกับและเขียนบทโดย แอนดรูว์ เฟลมมิง เป็นภาพยนตร์อัตชีวประวัติที่ผสมความตลก โดยเขียนมาจากชีวิตในช่วงศึกษาในวิทยาลัยของเฟลมมิง นำแสดงโดย ลาร่า ฟลินน์ บอยล์ จอช ชาร์ลส์ และ สตีเฟ่น บอลด์วิน

เอ็ดดี้ (จอช ชาร์ลส) กับสจ๊วต (สตีเฟ่น บอลด์วิน) เป็นเพื่อนร่วมหอพักนักศึกษา แล้ววันหนึ่งก็ได้ต้อนรับเพื่อนร่วมห้องคนใหม่คือ อเล็กซ์ (ลาร่า ฟลินน์ บอยล์) ซึ่งหอพักเป็นหอพักชาย แต่ด้วยความผิดพลาดที่อเล็กซ์ชื่อเหมือนผู้ชายจึงเกิดความเข้าใจผิด เธอจึงถูกส่งไปอยู่ในห้องพักของสองชายหนุ่ม แต่ทั้งสามคนก็ใช้ชีวิตอยู่ในห้องพักเดียวกัน จนอเล็กซ์หลงรักเอ็ดดี้และพยายามจะยั่วเอ็ดดี้ ขณะที่สจ๊วตนั้นปิ๊งอเล็กซ์ แต่เอ็ดดี้รู้สึกสับสนว่าตัวเองเป็นเกย์ แถมยังแอบชอบสจ๊วตอีกต่างหาก ทั้งสามคนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและตกลงกันว่าจะไม่มีความสัมพันธ์เกินเลยต่อกัน แต่แล้วมีความสัมพันธ์เกินเลยและจากคืนนั้นอเล็กซ์ก็สงสัยว่าตนเองท้อง

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็แยกตัวกันไป สามอาทิตย์ต่อมาเมื่อปิดภาคเรียน อเล็กซ์ย้ายไปอยู่หอหญิง เอ็ดดี้แยกไปอยู่ห้องเดี่ยวโดยไม่มีเพื่อนร่วมห้อง และทั้งสามคนตกลงแยกกันไป ภายหลังเรียนจบ เอ็ดดี้ก็กำลังหาเพื่อนชาย สจ๊วตมีชีวิตครอบครัวแบบผัวเดียวเมียเดียว อเล็กซ์เป็นโสด และมีโอกาสมากินข้าวกลางวันบางครั้ง และความเป็นเพื่อนยังคงอยู่
สัทธรรมปฏิรูป

สัทธรรมปฏิรูป หมายถึง พระสัทธรรมเทียม พระสัทธรรมปลอม เมื่อพระสัทธรรม คือคำสอนของพระพุทธเจ้า เลือนหายไป

ความเลือนหายแห่งพระสัทธรรม หรือ สัทธรรมปฏิรูป เกิดขึ้นจากเหตุผล 5 ประการ คือ พุทธบริษัท 4 (ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา)
กีฬาพื้นบ้าน

กีฬาพื้นบ้าน เป็นการละเล่นที่มีในกลุ่มสังคมท้องถิ่น

ในอดีตมีกีฬาพื้นบ้านต่างๆให้เล่นมากมายตั้งแต่รุ่นก่อนๆจนกระทั่งถึงรุ่นปัจจุบันก็ยังมีให้เห็นอยู่ซึ่งแต่ก็น้อยกว่าในสมัยก่อนมากเพราะสมัยปัจจุบันมีเทคโนโลยีเข้ามามากจึงทำให้คนรุ่นใหม่ไม่ค่อยได้เล่นกันนัก
แอร์แม็ส

เริ่มแรก Hermès เป็นที่รู้จักในฐานะชนชั้นสูงและเป็นบ้านที่รักอานม้า ซึ่งได้รับมอบหมายให้เป็นผู้จัดหาอานม้าให้กับจักรพรรดิ นโปเลียนที่ 3 เมื่องานเอ็กซ์โปปี 1867 Hermès นำรองเท้าแตะมาโชว์ ได้รับรางวัลเหรียญเงินทำให้มูลค่าของ Hermès สูงขึ้นทันที

ปี 1879 ชาร์ลส์ เอมิล แอร์เมส (Charles Émile Hermès) ทายาทรุ่น 2 ได้ย้ายสตูดิโอมาอยู่ที่ ถนน Rue du Faubourg Saint-Honore (ที่ตั้งในปัจจุบัน) สร้างเป็นร้านรองเท้าแตะ ทั้งผลิต ขายส่ง ขายปลีก ในอดีตถนนสายนี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของขุนนางชั้นสูง  แอร์เมสให้กลยุทธ์การขายปลีกโดยตั้งร้านในแหล่งที่อยู่อาศัยของขุนนางชั้นสูง เพื่อเข้าถึงลูกค้าและสร้างความสัมพันธ์กันง่ายขึ้น อานม้าของ Hermès ได้รับรางวัลเหรียญเงินในงานเอ็กซ์โป 2 ครั้ง ทำให้มีชื่อเสียงมากขึ้น

ปี 1892 Hermès เปิดตัวกระเป๋ารุ่น Haut à Courroies ซึ่งภายหลังคือรุ่น Birkinกระเป๋าที่ผู้หญิงทั่วโลกปรารถนา เอมิล โมริซ แอร์เมส (Émile Maurice Hermès)ทายาทรุ่นที่ 3 หลังจากได้ราชวงศ์ยุโรปมาเป็นลูกค้า ก็ออกไปแนะนำตัวถึงเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และสามารถขายอานม้าให้กับ กษัตริย์รัสเซีย จนอยู่ในฐานะผู้ค้าอานม้าที่สามารถติดต่อได้กับคนทั่วโลกแต่ ในปี 1923 ช่วงยุคของรถม้าจบลง Hermèsหันมาผลิตและขายกระเป๋าสตรี กระเป๋าสตางค์ของที่ทำด้วยหนังชิ้นเล็กๆ

ปี1935 Hermès เปิดตัวกระเป๋าถือของ Haut à Courroies ที่ชื่อ Sac Haut a Courroie ซึ่งเป็นกระเป๋าที่พระราชินี เกรซ (อดีตนักแสดง เกรซ เคลลี่ (Grace Kelly)) แห่งโมนาโค นำมาบังท้อง ขณะถูกถ่ายภาพ ตั้งแต่นั้นกระเป๋ารุ่นนี้จึงมีชื่อเรียกว่า Kelly Bag

ปี 1937 Hermès เปิดตัวผ้าพันคอสินค้าที่มีชื่อเสียงที่สุดของแอร์เมส คือ ผ้าพันคอไหม ซึ่งผลิตครั้งแรกในปีค.ศ. 1928โดยได้รับแรงบันดาลมาจากผ้าพันคอของทหารในกองทัพนโปเลียน ในการทำผ้าพันคอของแอร์เมสในปัจจุบัน ที่มีขนาด 90ตร.เซนติเมตร หนัก 65 กรัมนั้น เริ่มต้นจากคัดเลือกเส้นไหมที่มีคุณภาพ โดยต้องใช้รังไหมแท้ถึง 250 รัง และเทคนิคการทอแบบ16 รังไหม ขณะที่ของคนอื่นใช้แค่ 8 รังไหม ทอโดยช่างฝีมือของโรงงานแอร์เมสในลียง ประเทศฝรั่งเศส ด้วยกรรมวิธีการผลิตที่พิถีพิถัน โดยช่างฝีมือชาวฝรั่งเศส พิมพ์ลายด้วยการซิลสกรีนด้วยมือล้วนๆ ซึ่งในผืนหนึ่งๆอาจมีถึง30 กว่าสี การพิมพ์ลายให้เนียนสวยและงดงามได้ขนาดนี้ จึงต้องใช้ช่างฝีมือระดับเซียนจริงๆ และมีขั้นตอนการทำกว่า 40 ขั้นตอนกว่าจะมาเป็นผ้าพันคอแต่ละผืน เรียกได้ว่าการผลิตผ้าพันคอของแอร์เมสเทียบชั้นได้กับงานศิลปะภาพพิมพ์ต่างๆนั่นเลย จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมผ้าพันคอของแอร์เมสบางผืนจึงมีราคาเหยียบแสน

ตั้งแต่ปีค.ศ. 1937 เป็นต้นมา แอร์เมสออกผ้าพันคอมาแล้วกว่า25,000 ลาย โดยในแต่ละปีแอร์เมสจะออกผ้าพันคอมา 2 คอลเลคชั่น และอาจมีรุ่น limited edition มาเสริมในโอกาสพิเศษต่างๆ นอกจากนี้ผ้าพันคอของแอร์เมสยังเป็นที่นิยมมากในหมู่สะสม โดยเฉพาะรุ่นหายากต่างๆนั้น เป็นที่ต้องการและไล่ล่ากันไม่แพ้งานศิลปะของศิลปินดังๆนั่นเลยเทียว

ปี 1945 Hermèsกำหนด รถม้าสี่ล้อกับผู้ติดตามให้เป็นเครื่องหมายการค้า

ปัจจุบัน แอร์เมสมีสินค้าหลากหลายชนิด ตั้งแต่เครื่องม้า กระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า ผ้าพันคอ เนกไท จิวเวลรี่ นาฬิกา จานชาม เครื่องเขียน เสื้อผ้าของใช้เด็ก ยันไปถึงของใช้จุกจิก เช่น ที่เปิดขวดไวน์ ตลับเมตร สายคล้องมือถือ ฯลฯ แอร์เมสมีของเกือบทุกอย่างแต่ที่ไม่มีก็คือแว่นตา
โพสต์กรันจ์

โพสต์กรันจ์ () เป็นแนวเพลงร็อกประเภทหนึ่ง โดยทั่วไปวงส่วนใหญ่จะได้รับอิทธิพลจากกรันจ์ โดยอาจใช้การบิดเสียงของกีตาร์ เนื้อเพลงที่เต็มไปด้วยความทุกข์ และความเคลื่อนไหวแบบ "ดัง-ค่อย" ของกรันจ์ แต่ทำให้ง่ายลงให้สามารถเปิดออกอากาศประชาสัมพันธ์ทางวิทยุได้
ลิเกป่า

ลิเกป่า หรือ ลิเกรำมะนา หรือ ลิเกบก เป็นการละเล่นพื้นเมืองของชาวปักษ์ใต้ของไทย ลิเกป่านิยมแถบจังหวัดพัทลุง กระบี่ ตรัง นครศรีธรรมราช สงขลา สตูล ใช้เครื่องดนตรีประกอบด้วย กลองรำมะนา หรือ โทน 2 - 3 ใบ ฉิ่ง ปี่ ฉิ่ง 1 คู่ กรับ 1 คู่ บางคณะอาจจะมีโหม่ง และทับด้วย ลิเกป่ามีนายโรงเช่นเดีวกับหนังตะลุง และมโนราห์ และโร สำหรับการแสดงก็คล้ายกับโรงมโนราห์ ผู้แสดงลิเกป่า คณะหนี่งมีประมาณ 6-8 คน ถ้ารวมลูกคู่ด้วยก็จะมีจำนวนคนพอ ๆ กับมโนราห์หนึ่งคณะ การแสดงจะเริ่มด้วยการโหมโรง "เกริ่นวง" ต่อจากเกริ่นวงแขกขาวกับแขกแดงจะออกมาเต้นและร้องประกอบ โดยลูกคู่จะรับไปด้วย หลังจากนั้นจะมีผู้ออกมาบอกเรื่อง แล้วก็จะเริ่มแสดงเลย
สยิว

สยิว เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546 ผลงานกำกับและเขียนบทชิ้นแรกของ คงเดช จาตุรันต์รัศมี และเกียรติ ศงสนันทน์ อำนวยการสร้างโดย ปรัชญา ปิ่นแก้ว และทำดนตรีประกอบโดย สี่เต่าเธอ เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กหญิงทอมบอย นักศึกษามหาวิทยาลัย ที่ทำงานเสริมเป็นนักเขียนเรื่องประโลมโลก ลงในนิตยสารปลุกใจเสือป่า เป็นหนังสะท้อนสังคมในยุคปี พ.ศ. 2535 ซึ่งเป็นยุคทองของหนังสือโป๊ใต้ดิน

บทภาพยนตร์เรื่องสยิว ฉบับดั้งเดิมเขียนโดยคงเดช และ เกียรติ เพื่อเข้าประกวดโครงการประกวดบทภาพยนตร์ขนาดสั้น "โครงการส่งฝันสู่ฟิล์ม" เมื่อ พ.ศ. 2541 จัดโดยนิตยสารซีเนแมกซ์ ซึ่งได้ซื้อลิขสิทธิ์บทภาพยนตร์ไว้ เพื่อนำไปสร้างภาพยนตร์ขนาดยาว และต่อมาได้ตัดสินใจให้ คงเดช และ เกียรติ ซึ่งเป็นผู้เขียนบทดั้งเดิม เป็นผู้กำกับภาพยนตร์นั้นเสียเอง

ภาพยนตร์ได้ร่วมฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติหลายแห่งในปี พ.ศ. 2546 เช่นที่ แวนคูเวอร์ สตอกโฮล์ม ซีแอทเทิล