seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เปรื่อง ชื่นประโยชน์

เปรื่อง ชื่นประโยชน์ หรือชื่อในวงการนักแต่งเพลง ป. ชื่นประโยชน์ (1 มีนาคม พ.ศ. 2465 - 6 สิงหาคม พ.ศ. 2544) เป็นนักดนตรี และนักแต่งเพลง ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ประพันธ์เพลง) ประจำปี พ.ศ. 2538

เปรื่อง ชื่นประโยชน์ เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนายแปลก และนางพิณ ชื่นประโยชน์ ศึกษาที่โรงเรียนช่างก่อสร้างอุเทนถวาย แต่ไม่ชอบ จึงลาออกมาเป็นนักเรียนดุริยางค์ที่กองดุริยางค์ทหารบก มีผลงานแต่งเพลง เพลงแรกตั้งแต่อายุเพียง 18 ปี ชื่อเพลง "เพื่อนรักเก่า" ขับร้องโดย เฉลา ประสบศาสตร์ เรียบเรียงเสียงประสานโดย ครูนารถ ถาวรบุตร

ครูเปรื่องเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกับมงคล อมาตยกุล และเชาว์ แคล่วคล่อง เป็นนักดนตรีบรรเลงตามโรงละคร และโรงภาพยนตร์ และตระเวนออกแสดงไปกับคณะจันทโรภาส ของพรานบูรพ์ และย้ายมาเป็นนักแต่งเพลงประจำวงดนตรีดุริยะโยธิน ในปี พ.ศ. 2494

ผลงานแต่งเพลงของครูเปรื่องเริ่มเป็นที่ยอมรับ โดยมีผลงานแต่งเพลงละครร่วมกับครูเพลงท่านอื่น เช่น มงคล อมาตยกุล, ชาลี อินทรวิจิตร, ส. อาสนจินดา, เสน่ห์ โกมารชุน, สุวัฒน์ วรดิลก เป็นต้น

ในปี พ.ศ. 2501 ครูเปรื่องก่อตั้งวงดนตรี "ป. ชื่นประโยชน์" ขึ้นรับงานทั่วไป เปิดโรงเรียนสอนดนตรีที่สี่แยกบางขุนพรหม และแต่งตำราวิชาดนตรีออกเผยแพร่ และยังได้เป็นหัวหน้าวงดนตรีพินทุสร ของ องค์การ ร.ส.พ.

เพลงที่มีชื่อเสียงของครูเปรื่อง ได้แก่เพลง "มารหัวใจ" ขับร้องโดย วริษา เศวตรักษ์ "พ่อพระในดวงใจ" ขับร้องโดย เพ็ญศรี พุ่มชูศรี "มนต์รักเรียกหา" ขับร้องโดย สุเทพ วงศ์กำแหง "คอย" และ "สักวันหนึ่ง" ขับร้องโดย นริศ อารีย์ "จ้าวหัวใจ" ขับร้องโดย นิรมล อิศรางกูร ณ อยุธยา

ครูเปรื่องได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2507 จากเพลง "มารหัวใจ" และ พ.ศ. 2509 จากเพลง "ไม่มีวัน" ทั้งสองเพลงขับร้องโดยสวลี ผกาพันธุ์ โดยเฉพาะเพลงไม่มีวัน ได้รับรางวัลทั้งในสาขาทำนอง คำร้อง และเรียบเรียงเสียงประสานยอดเยี่ยม

ครูเปรื่องได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2538 ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2544 อายุ 79 ปี
ดั๊บเบิ้ล เอ (1991)

บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ประกอบการอุตสาหกรรมเยื่อกระดาษและกระดาษพิมพ์เขียนของประเทศไทย ซึ่งจดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชนตั้งแต่ปี 2537 และเริ่มดำเนินการผลิตเยื่อและกระดาษได้ในปี 2539 กำลังการผลิตที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิตแห่งนี้ ทำให้ประเทศไทยมีปริมาณการผลิตเพียงพอต่อปริมาณความต้องการของผู้บริโภคในประเทศ และทำให้มีกำลังการผลิตส่วนเกิน ทำให้อุตสาหกรรมกระดาษของประเทศไทยสามารถส่งออกสร้างรายได้ให้กับประเทศ และช่วยลดปริมาณการนำเข้ากระดาษจากต่างประเทศได้มากขึ้น โดยแอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นผู้ผลิตเยื่อและกระดาษ ที่มีการจำหน่ายทั้งตลาดในประเทศไทยและส่งออกไปจำหน่ายยังต่างประเทศแทบทุกภูมิภาคทั่วโลก

ในอดีต แอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นที่รู้จักเฉพาะในกลุ่มอุตสาหกรรมเยื่อและกระดาษ และผู้บริโภคในกลุ่มของโรงพิมพ์และสำนักพิมพ์ เท่านั้น แต่ในปี 2543 แอ๊ดวานซ์ อะโกร ได้ใช้สื่อโฆษณาทางโทรทัศน์ และการตลาด เป็นเครื่องมือในการสร้างแบรนด์ให้กับผลิตภัณฑ์กระดาษถ่ายเอกสารหรือกระดาษสำนักงานแบรนด์ “ดั๊บเบิ้ล เอ” เป็นครั้งแรกในประเทศไทย ทำให้ผู้บริโภคหรือ End User ทั่วไปเริ่มรู้จักผลิตภัณฑ์กระดาษของแอ๊ดวานซ์ อะโกรในนามของ “ดั๊บเบิ้ล เอ” 
และได้มีการขยายธุรกิจกระดาษ แตกแขนงออกเป็นธุรกิจและบริการในหลากหลายรูปแบบ คือ ในปี 2544 ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ร่วมมือกับเจ้าของร้านถ่ายเอกสารหลายแห่ง เพื่อปรับหน้าร้าน และบริการใหม่ให้มีมาตรฐานในรูปแบบแฟรนไชส์ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ ก๊อปปี้ เซ็นเตอร์” ต่อมาได้มีการแตกผลิตภัณฑ์เครื่องเขียน เช่น สมุด กระดาษโน้ต ปี 2546 เปิดธุรกิจ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ เดลิเวอรี่ ปี 2548 ร่วมมือกับร้านเครื่องเขียนเดิมปรับรูปแบบเป็นแฟรนไชส์ร้านเครื่องเขียน ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ สเตชันเนอรี่” และเปิดบริการใหม่ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ พริ้นเอกซ์เพรส ในปีเดียวกัน ต่อมาในปี 2549 ดั๊บเบิ้ล เอ ให้การสนับสนุนการก่อตั้งเมืองหนังสือขนาดใหญ่ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ บุ๊คทาวเวอร์” และในปี 2550 ได้จัดทำนิตยสารท่องเที่ยว “โวยาจ”
หลังจากการสร้างแบรนด์ดั๊บเบิ้ล เอ ในประเทศไทย ตั้งแต่ปี 2544 จนถึงปัจจุบัน ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ใช้สื่อโฆษณาและการตลาด ไปสร้างแบรนด์ในต่างประเทศหลายแห่ง อาทิ ตลาดในฮ่องกง มาเลเซีย สิงคโปร์ ไต้หวัน เกาหลี ออสเตรเลีย เนเธอร์แลนด์ จีน เวียดนาม สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นต้น รวมทั้งมีการจำหน่ายกระดาษภายใต้แบรนด์ของดั๊บเบิ้ล เอ ไปยังทุกภูมิภาคของทั่วโลก ทั้งเอเชีย ออสเตรเลีย อเมริกา ยุโรป แอฟริกา และตะวันออกกลาง

ในปี 2553 ได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อบริษัทจาก บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด(มหาชน) เป็น บริษัท ดั๊บเบิ้ล เอ(1991) จำกัด(มหาชน) แต่คนทั่วไปยังเรียกชื่อบริษัทว่า "แอ๊ดวานซ์ อะโกร" อยู่
กล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส

กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิส () เป็นกล้ามเนื้อของปลายแขน (forearm) ทำหน้าที่งอปลายแขนที่ข้อศอก สามารถทำหน้าที่ได้ทั้งคว่ำและหงายมือขึ้นกับตำแหน่งของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้ยึดเกาะกับสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส (distal styloid process of the radius) และแนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง (lateral supracondylar ridge) ของกระดูกต้นแขน (humerus)

กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสทำหน้าที่งอปลายแขนที่ข้อศอก เมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งคว่ำ (pronate) กล้ามเนื้อจะพยายามหงายมือเมื่อกำลังงอปลายแขน และเมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งหงาย (supinate) กล้ามเนื้อจะพยายามคว่ำมือเมื่อกำลังงอปลายแขนเช่นกัน

กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสเป็นกล้ามเนื้องอปลายแขนที่แข็งแรงเมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางระหว่างหงายมือและคว่ำมือที่ข้อต่อเรดิโออัลนา (radioulnar joint) เมื่ออยู่ในท่าคว่ำมือ กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสจะเป็นกล้ามเนื้อหลักในการงอข้อศอกในขณะที่กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไออยู่ในการเสียเปรียบเชิงกล

แม้ว่ากล้ามเนื้อนี้มีขนาดใหญ่ซึ่งมองเห็นได้จากด้านหน้าของปลายแขน กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสกลับเป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในพื้นที่ด้านหนังของปลายแขน (posterior compartment) ซึ่งดังนั้นจึงถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve) ในบรรดากล้ามเนื้อทั้งหมดที่เลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล กล้ามเนื้อนี้เป็นหนึ่งในสี่กล้ามเนื้อที่เส้นประสาทเรเดียลเลี้ยงโดยตรง (ที่เหลืออีก 3 อันคือกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ, กล้ามเนื้อแอนโคเนียส, กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส) ซึ่งกล้ามเนื้อนอกจากสี่มัดนี้แล้วในพื้นที่ด้านหลังปลายแขนจะถูกเลี้ยงโดยแขนงลึกของเส้นประสาทเรเดียล (deep branch of the radial nerve)

เมื่ออยู่ในตำแหน่งกึ่งคว่ำแขน กำข้อมือเหมือนกำลังหิ้วถังน้ำ แล้วพยายามงอข้อศอกจะเห็นกล้ามเนื้อนี้โป่งออกมาที่ปลายแขน มองเห็นอยู่ใต้ผิวหนัง

การออกกำลังกายกล้ามเนื้อนี้โดยการงอข้อศอกโดยใช้แรงต้าน เช่น hammer curl จะได้ผลดี
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส () เป็นหนึ่งในห้ากล้ามเนื้อที่ควบคุมการเคลื่อนไหวที่ข้อมือ กล้ามเนื้อนี้ค่อนข้างยาวเริ่มจากด้านข้างของกระดูกต้นแขน (humerus) และไปยึดเกาะกับฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (2nd metacarpal)

ในตอนแรกกล้ามเนื้อนี้จะวิ่งมาด้วยกันกับกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (brachioradialis) แต่จะกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อก่อน แล้ววิ่งอยู่ระหว่างกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิสและกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (extensor carpi radialis brevis)

ตามชื่อของกล้ามเนื้อ กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อเหยียด (extensor) ที่ข้อมือ และทอดตัวตามด้านเรเดียลของแขน จึงทำหน้าที่กาง (abduct) มือที่ข้อมือ กล้ามเนื้อจึงควบคุมข้อมือเพื่อเคลื่อนมือไปด้านนิ้วหัวแม่มือและออกจากด้านฝ่ามือ

กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นอยู่ที่ด้านล่าง 1/3 ของแนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง (lateral supracondylar ridge) ของกระดูกต้นแขน และผนังกั้นแลเทอรัล อินเตอร์มัสคิวลาร์ (lateral intermuscular septum) โดยใยกล้ามเนื้อบางส่วนจากเอ็นกล้ามเนื้อร่วมของกลุ่มกล้ามเนื่อเหยียดของปลายแขน

ใยกล้ามเนื้อสุดลงที่ด้านบน 1/3 ของปลายแขนโดยกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อแบนๆ ซึ่งวิ่งตลอดขอบกระดูกด้านข้าง (lateral border) ของกระดูกเรเดียส ใต้ต่อกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) แล้วจึงลอดใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ด้านหลังต่อสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส (styloid process) ซึ่งเป็นที่เอ็นทอดตัวในร่องบนด้านหลังของกระดูกเรเดียส ร่วมไปกับเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis) เข้าไปเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 บนด้านกระดูกเรเดียส

เนื่องจากเป็นกล้ามเนื้อกลุ่มกล้ามเนื้อเหยียดของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้จึงถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve)

เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดอื่นๆ ในปลายแขน กล้ามเนื้อนี้สามารถฝึกความแข็งแรงได้จากการออกกำลังการต้านการเหยียด โดยใช้ wrist roller และ wrist curls ร่วมกับดัมบ์เบลล์ (dumbbell)
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส () เป็นกล้ามเนื้อที่หนากว่ากล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (extensor carpi radialis longus) ที่อยู่เหนือกว่า

กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle of the humerus) โดยเอ็นร่วมกับกล้ามเนื้ออีกสามมัด, ที่เอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัลของข้อศอก, ที่เอ็นแผ่ (aponeurosis) แข็งแรงที่คลุมอยู่ด้านบน และที่ผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ซึ่งอยู่ระหว่างกล้ามเนื้อนี้และกล้ามเนื้อที่ติดกัน

ใยกล้ามเนื้อสุดกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อลงที่ประมาณกึ่งกลางของปลายแขน ผ่านเข้าใต้กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) แล้วจึงลอดใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) เข้าไปเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 บนด้านกระดูกเรเดียส

ใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) เอ็นกล้ามเนื้อนี้ทอดตัวบนด้านหลังของกระดูกเรเดียสในร่องตื้นๆ เรียกว่า "Lister's tubercle" ซึ่งด้านข้างของมันเป็นทางผ่านของเอ็นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส, ลองกัส ซึ่งแยกจากโครงสร้างนี้โดยสันตื้นๆ

เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อในพื้นที่ด้านหลังของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้ถูกเลี้ยงโดยแขนงของเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve)

กล้ามเนื้อนี้ทำหน้าที่เหยียด (extensor) และกาง (abductor) มือที่ข้อมือ กล้ามเนื้อจึงควบคุมข้อมือเพื่อเคลื่อนมือไปด้านนิ้วหัวแม่มือและออกจากด้านฝ่ามือ

เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดอื่นๆ ในปลายแขน กล้ามเนื้อนี้สามารถฝึกความแข็งแรงได้จากการออกกำลังการต้านการเหยียด โดยใช้ wrist roller และ wrist curls ร่วมกับดัมบ์เบลล์ (dumbbell)
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต มินิไม

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต มินิไม () หรือ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต ควินไต โพรเพรียส () เป็นกล้ามเนื้อมัดผอมๆ อยู่ในปลายแขน (forearm) อยู่บนด้านใกล้กลางของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม (Extensor digitorum)

กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นของเอ็นคอมมอนเอกซ์เทนเซอร์ (common Extensor tendon) โดยแผ่นเอ็นบางๆ จากผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ที่กั้นระหว่างกล้ามเนื้อนี้และกล้ามเนื้อใกล้เคียง

เอ็นกล้ามเนื้อนี้วิ่งผ่านช่องของเอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ด้านหลังต่อข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนปลาย (distal radio-ulnar joint) แล้วจึงแบ่งออกเป็น 2 เอ็นเมื่อข้ามาถึงมือ และสุดท้ายไปร่วมกับเอ็นแผ่ของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมที่ด้านหลังของกระดูกนิ้วมือ (phalanx) ของนิ้วก้อย

อาจพบแผ่นเส้นใยเกินมาจากปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ (lateral epicondyle) หรือเอ็นกล้ามเนื้อที่จุดเกาะปลายไม่แยกออก หรืออาจไปเกาะที่นิ้วนาง

กรณีที่ไม่มีกล้ามเนื้อมัดนี้พบได้น้อย และกรณีที่กล้ามเนื้อนี้รวมไปกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมก็พบได้ไม่บ่อย
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส () เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในปลายแขนของมนุษย์ ทำหน้าที่เหยียด (extend) และหุบ (adduct) ข้อมือ อยู่บริเวณพื้นที่ด้านหลังของปลายแขน (posterior side of the forearm)

จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อนี้อยู่ที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (Lateral epicondyle of the humerus) และขอบด้านหลังของกระดูกอัลนา (ulna) และทอดตัวข้ามปลายแขนมายังด้านใกล้กลาง (หรือด้านอัลนา) มาเกาะปลายที่ฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริสทำหน้าที่เหยียดข้อมือ เมื่อทำงานเดี่ยวๆ จะดึงมือไปยังด้านอัลนา แต่หน้าที่ต่อเนื่องคือมันจะเหยียดที่ข้อมือ

กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อเหยียดมัดเล็กในกระดูกข้อมือ (carpus) ของสัตว์กินเนื้อ (carnivore) แต่จะเป็นกล้ามเนื้องอในสัตว์มีกีบเท้า (ungulate) ในกรณีนี้จะเรียกว่า "ulnaris lateralis"
กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์

กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ () เป็นกล้ามเนื้อกว้าง โค้งรอบด้านบน 1/3 ของกระดูกเรเดียส

กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ประกอบด้วยระนาบเส้นใย 2 ระนาบ ซึ่งระหว่างนี้มีแขนงลึกของเส้นประสาทเรเดียลผ่าน (deep branch of the radial nerve) ระนาบทั้งสองมาจากจุดเกาะร่วม ระนาบที่อยู่ชั้นตื้นมีจุดเกาะเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ ส่วนชั้นลึกเป็นใยกล้ามเนื้อ เกาะจากปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle of the humerus) , จากเอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัล (radial collateral ligament) ของข้อศอก และเอ็นแอนนูลาร์ (annular ligament) , จากสันบนกระดูกอัลนา ซึ่งวิ่งลงมาเป็นแนวเฉียงจากปลายด้านหลังของรอยเว้าเรเดียส (radial notch) , จากรอยกดรูปสามเหลี่ยมด้านล่างรอยเว้าเรเดียส, และจากเอ็นแผ่ (tendinous expansion) ซึ่งคลุมด้านบนของกล้ามเนื้อ

"ใยกล้ามเนื้อชั้นผิว" (superficial fibers) ล้อมรอบส่วนบนของกระดูกเรเดียส และเกาะปลายที่ขอบด้านข้างของปุ่มนูนเรเดียส (radial tuberosity) และแนวเฉียงของกระดูกเรเดียส (oblique line of the radius) ซึ่งด้านล่างเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส (Pronator teres)

"ใยกล้ามเนื้อด้านบน" (upper fibers) ของระนาบลึกเป็นมัดกล้ามเนื้อคล้ายห่วงเชือก (sling-like fasciculus) ซึ่งโอบรอบคอกระดูกเรเดียสเหนือต่อปุ่มนูนเรเดียส และเกาะกับส่วนหลังของพื้นผิวแนวใกล้กลาง (medial surface) ส่วนใหญ่ของใยนี้เกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังและด้านข้างของตัวกระดูกเรเดียส กึ่งกลางระหว่างแนวเฉียงของกระดูกเรเดียสและหัวกระดูก

หน้าที่ของกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์คือช่วยกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอในการหงายมือ

คำว่า "สุพิเนเตอร์" (Supinator) อาจหมายถึงกล้ามเนื้อที่ทำหน้าที่หงาย (Supine) ส่วนของร่างกาย ในตำราเก่าๆ อาจมีคำว่า "สุพิเนเตอร์ ลองกัส" (supinator longus) หมายถึงกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (Brachioradialis) และ "สุพิเนเตอร์ เบรวิส" (supinator brevis) ที่หมายถึงกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ในปัจจุบัน
ระบบสภาเดี่ยว

ระบบสภาเดี่ยว () เป็นระบบการปกครองที่มีองค์นิติบัญญัติหรือรัฐสภาแห่งเดียว ประเทศที่ใช้ระบบสภาเดียวส่วนใหญ่เป็นประเทศเล็กและเป็นรัฐที่มีความเป็นหนึ่งเดียวกัน จึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องมีสภาสูง

มุมมองที่นิยมองค์นิติบัญญัติในระบบสภาเดียวเห็นว่า ถ้าสภาสูงเป็นประชาธิปไตยแแล้วย่อมเป็นเสมือนภาพสะท้อนของกระจกเงา คือการเป็นประชาธิปไตยเหมือนๆ กัน จึงเป็นการซ้ำซ้อน ทฤษฎีที่เอนมาทางฝ่ายนี้เห็นว่าหน้าที่ของสภาที่สอง เช่นการพิจารณาหรือแปรญัตติสามารถทำได้โดยกรรมาธิการของสภาได้อยู่แล้ว เพราะการพิทักษ์รัฐธรรมนูญทำได้เพราะมีการเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอยู่แล้ว

ในหลายกรณี ก็มีรัฐบาลซึ่งขณะนี้เป็นระบบสภาเดียวเคยใช้ระบบสองสภามาแล้วโดยการ ยกเลิกสภาสูงปรากฏให้เห็นอยู่ เหตุผลในการเปลี่ยนเช่นนั้นเนื่องมาจากสภาสูงที่มาจากการเลือกตั้งซ้ำซ้อนกับสภาล่างซึ่งเป็นการกีดขวางการผ่านกฎหมาย กรณีตัวอย่างได้แก่ "แลนด์สติง" () หรือสภาสูงในเดนมาร์ก (ยกเลิกเมื่อ พ.ศ. 2497) อีกเหตุผลหนึ่งเนื่องมาจากสภาที่มาจากการแต่งตั้งได้รับการพิสูจน์ว่าอ่อนแอไม่ปรากฏผลงาน กรณีตัวอย่างได้แก่ "คณะกรรมการที่ปรึกษาฝ่ายนิติบัญญัติ" () ของนิวซีแลนด์ (ยกเลิก พ.ศ. 2494)

ประเทศอื่นๆ เช่น สหราชอาณาจักร และ แคนาดา ในเชิงเทคนิคเป็นระบบสองสภาที่ทำหน้าที่เหมือนระบบสภาเดียว เนื่องจากสภาหนึ่งทำหน้าที่หนักไปในด้านพิธีการมากกว่าและมีอำนาจน้อย ดังนั้น ในสหราชอาณาจักร การควบคุมสภาสามัญได้ก็คือการควบคุมรัฐบาลได้ สภาขุนนาง () มีอำนาจเพียงการชะลอและให้คำแนะนำในการแก้ไขกฎหมายเท่านั้น เคยมีการตกลงกันกว้างขวางพอควรว่าจะปฏิรูปสภาขุนนาง แต่เหตุผลในการสนับสนุนให้ยกเลิกไปเลยนั้นกลับมีน้อยมาก (ดูการปฏิรูปสภาขุนนาง-ภาษาอังกฤษ [Reform of the House of Lords])

ฝ่ายสนับสนุนระบอบสภาเดียวมีเป็นประเทศเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ (เช่น สาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์ สาธารณรัฐประชาชนจีน
และคิวบา) หรือที่เคยเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ (เช่น ยูเครน มอลโดวา เซอร์เบีย) ทั้งนี้เนื่องจากในมุมมองของสังคมนิยม สถาบันของสภาสูงมักถูกมองว่าเป็นฝ่ายอนุรักษนิยม หรือ "ผู้สนับสนุนการปกครองโดยชนชั้นหัวกระทิ" () และพวกสนับสนุนชนชั้นกลางโดยธรรมชาติ

รัฐต่ำกว่าประเทศ () บางรัฐที่ใช้ระบบองค์นิติบัญญัติแบบสภาเดียวได้แก่ เนแบรสกา กวม และ เวอร์จินไอส์แลนด์ ในประเทศสหรัฐฯ รัฐและอาณาเขตของออสเตรเลีย คือควีนส์แลนด์ นอร์เทิร์นเทอริทอรี และอาณาเขตเมืองหลวงออสเตรเลีย ทุกจังหวัดและอาณาเขตของแคนาดา ทุกรัฐ () ของประเทศเยอรมัน และทุกภาค (Regioni) ของอิตาลี
โรแลนโด ทูยูกอน

โรแลนโด ทูยูกอน (Rolando Toyogon) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ที่เมือง Gingoog City สถิติการชก 53 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 5) เสมอ 3 แพ้ 28 
ทูยูกอนขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2536 ชนะคะแนน จูนจูน ดี ในช่วงแรก ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยชกชนะคะแนน ออร์ลันโด มาโลเนที่ แคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2537 ทูยูกอนเดินทางมาชกในไทยในช่วง พ.ศ. 2537 – 2538 หลายครั้ง โดยมาชกแพ้ วันวิน จ.เจริญ อัศวิน ศิษย์หลักเมือง เอกภพ ผลเจริญ มงคล จ.เจริญ และเคยชกชนะน็อค เอกภพ ผลเจริญ ยก 5 ต่อมา ได้ชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท IBF เมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน วันดี จ.เจริญ ทูยูกอนมาประสบความสำเร็จได้ครองแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBU เมื่อ18 เมษายน พ.ศ. 2540 โดยชนะคะแนน สุรชัย แสงมรกต โดยก่อนการชกสุรชัยถูกปลดเพราะทำน้ำหนักไม่ได้ไปก่อนแล้ว ต่อมาทูยูกอนสละแชมป์โลกของ WBU และขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF ที่ว่าง ชนะคะแนน อัศวิน ศิษย์หลักเมืองเมื่อ 24 มกราคม พ.ศ. 2541 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็แพ้คะแนน ลิงลม พ.ธวัชชัย เสียแชมป์ไป

หลังจากเสียแชมป์ ทูยูกอนยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง แม้จะชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ เคยมาชิงแชมป์ ABCO รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ จากนั้นหยุดชกไปถึง 4 ปี กลับมาชกอีกเมื่อ พ.ศ. 2548 ซึ่งมีชกชนะและเสมออย่างละครั้งเท่านั้น นอกนั้นชกแพ้ตลอด ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฟิลิป พาร์คอน จากนั้น ทูยูกอนขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียว แพ้น็อค เอ็ดมุนด์ วีลาโย ยก 4 เมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2549 แล้วแขวนนวมไป
ระบบสองสภา

ระบบสองสภา (อังกฤษ: "bicameralism" -bi + Latin "camera" หรือ chamber) เป็นระบบการปกครองที่มีองค์นิติบัญญัติสององค์หรือมีรัฐสภาสองสภา ดังนั้น ระบบสองสภา หรือ สององค์นิติบัญญัติจึงประกอบด้วย 2 องค์ประชุมคือสภาสูงและสภาล่าง ระบบสองสภานับเป็นหัวใจสำคัญของรูปแบบคลาสสิกของรัฐบาลผสม องค์นิติบัญญัติแบบสองสภาจึงจำเป็นต้องมีเสียงข้างมากในการผ่านกฎหมาย

ถึงแม้ว่าแนวคิดพื้นฐานของระบบสองสภาสามารถสืบย้อนไปได้ถึงทฤษฎีที่มีมาตั้งแต่สมัยซูเมอร์โบราณ และต่อมาถึงกรีกโบราณ อินเดียโบราณและโรม แต่สถาบันที่เป็นรูปเป็นร่างของระบบสองสภาปรากฏเห็นได้ชัดเจนในยุโรปยุคกลางซึ่งได้โยงให้เห็นความสัมพันธ์ที่ที่มีองค์อาณาจักรแตกต่างกัน เช่น สภาหนึ่งเป็นผู้แทนของอภิชนาธิปไตย (aristocracy) และอีกสภาหนึ่งเป็นผู้แทนสามัญชน

สหพันธรัฐ (อังกฤษ: Federation) คือการรวมกันของรัฐมากกว่า 2 รัฐขึ้นไป มีรัฐบาล 2 ระดับ คือรัฐบาลของแต่ละรัฐ เรียกว่า รัฐบาลท้องถิ่น และรัฐบาลกลาง คือ รัฐบาลที่รัฐตกลงมอบอำนาจไปส่วนหนึ่งตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ

รูปแบบของรัฐบาลหรือโครงสร้างรัฐธรรมนูญของสหพันธรัฐนั้นมีรากฐานมาจากแนวคิดระบอบสหพันธรัฐ (Federalism) ซึ่งจัดว่าเป็นแนวคิดต่างขั้วโดยสิ้นเชิงกับอีกระบอบหนึ่ง คือการปกครองแบบรัฐเดียว

สหพันธรัฐนั้นอาจประกอบไปด้วยประชาชนที่มีหลากหลายเชื้อชาติ หรืออาจมีพื้นที่ขนาดใหญ่ (แปดในสิบของประเทศที่ใหญ่ที่สุดในโลก ล้วนเป็นสาธารณรัฐ) แต่องค์ประกอบเหล่านั้นไม่ใช่ส่วนสำคัญ อย่างไรก็ดี ส่วนใหญ่แล้ว สหพันธรัฐนั้นเกิดขึ้นจากข้อตกลงระหว่างรัฐอธิปไตยที่มีมาก่อนแล้ว องค์กรระหว่างประเทศสำหรับกลุ่มประเทศสหพันธรัฐคือ องค์ประชุมกลุ่มประเทศสหพันธรัฐ (Forum of Federations) ถูกจัดตั้งขึ้นและมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงออตตาวา รัฐออนตาริโอ ประเทศแคนาดา ซึ่งมีจุดประสงค์ในการแบ่งปันแนวคิดและแนวปฏิบัติในการจัดการระบบรัฐบาลกลางและรัฐบาลท้องถิ่น ปัจจุบันมีประเทศสมาชิกทั้งหมด 9 ประเทศ

อภิชนาธิปไตย มาจากศัพท์ภาษากรีกโบราณว่า aristocracy ซึ่งหมายถึง รัฐบาลที่ "ปกครองโดยคนที่ดีที่สุด" คำจำกัดความนี้เป็นคำจำกัดความอันดับแรกในพจนานุกรมส่วนมาก ศัพท์ว่า aristocracy มาจากคำสองคำ ได้แก่ "aristos" หมายถึง "ดีที่สุด" และ "kratein" หมายถึง "การปกครอง" อภิชนาธิปไตยมักจะมีลักษณะใกล้เคียงเศรษฐยาธิปไตย หรือคือการปกครองโดยคนส่วนน้อยที่มีฐานะสูงกว่าคนทั่วไป ถือเป็นกลุ่มขุนนาง ผู้ดี กลุ่มเศรษฐี เป็นต้น ตัวอย่างของการปกครองเช่นนี้คือ ยุคโชกุนของญี่ปุ่น
ระบบสามสภา

ระบบสามสภา () เป็นระบบการปกครองที่มีองค์นิติบัญญัติ หรือรัฐสภาสามสภา ซึ่งตรงกันข้ามกับระบบสภาเดียวและสองสภาที่เป็นระบบที่แพร่หลายทั่วไปมากกว่า

คำว่าสามสภาใช้ในประเทศแอฟริกาใต้ที่มีรัฐสภาที่จัดตั้งขึ้นภายใต้รัฐธรรมนูญใหม่ในระบอบการเหยียดผิว () เมื่อ พ.ศ. 2528 ที่มี 3 สภา สำหรับคนผิวขาว คนผิวสี และชาวเอเชีย
อีกตัวอย่างหนึ่งของสภานิติบัญญัติระบบสามสภาได้แก่รัฐตัวอย่างของ ซีโมน โบลิวาร์ () หรือรัฐทั่วไปแห่งฝรั่งเศส () ก็เรียก ซึ่งมีสามเอสเตด (estates)
สภาล่าง

สภาล่าง (อังกฤษ: "lower house") เป็นหนึ่งในสองสภาของระบบสองสภา อีกสภาหนึ่งได้แก่ สภาสูง ในแต่ละประเทศ สภาล่างจะมีชื่อเรียกแตกต่างกันออกไป ตัวอย่างสภาล่าง เช่น สภาผู้แทนราษฎร

ถึงแม้ว่าตำแหน่งทางทฤษฎีจะอยู่ "ข้างล่าง" ของสภาสูง แต่ในความเป็นจริง "สภาล่าง" เกือบทุกประเทศในโลกกลับมีอำนาจมากกว่า "สภาสูง" ความเหนือชั้นกว่าของสภาล่างเกิดจากข้อจำกัดพิเศษที่บังคับใช้กับสภาสูง (ไม่ว่าจะเป็นไปตามกฎหมายหรือเห็นได้โดยชัดแจ้งในระเบียบวิธีการประชุม) ที่สามารถทำได้เพียงการชะลอการออกกฎหมายให้ช้าลง แต่ไม่อาจใช้อำนาจยับยั้งการออกกฎหมาย ()ได้ หรืออาจไม่มีอำนาจควบคุมกฎหมายเกี่ยวกับการเงิน ภายใต้ระบบรัฐสภาถือเป็นเรื่องปกติที่สภาล่างเท่านั้นที่มีอำนาจหน้าที่ในการกำหนดตัวหัวหน้ารัฐบาล หรือนายกรัฐมนตรี และยังสามารถถอดถอนผ่านการออกเสียงไม่ไว้วางใจได้อีกด้วย แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่บ้าง เช่น นายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ซึ่งเลือกจากการสนับสนุนของทั้งสองสภาไดเอต การร่างกฎหมายที่ทำได้โดยสภาเดียวเรียกว่า "ระบบสภาเดียว"

จากการเปรียบเทียบกับสภาสูง สภาล่างส่วนใหญ่จะมีลักษณะที่แสดงให้เห็นถึงความเฉพาะดังนี้: สภาล่างส่วนใหญ่มีชื่อเรียกคล้ายกันหลายชื่อ เช่น รัฐสภา สภาผู้แทนราษฎร สภาประชาชน สภาสามัญ ฯลฯ (House/Chamber of Representatives/the People/Commons/Deputies)
ฮิเดยูกิ โอฮาชิ

ฮิเดยูกิ โอฮาชิ () นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2508 ที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 12) แพ้ 5เป็นนักมวยสากลที่ครองแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวทสองสมัย
โอฮาชิเริ่มชกมวยตั้งแต่เรียนจบวิทยาลัย เริ่มชกมวยเมื่อ พ.ศ. 2528 ได้ครองแชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท และขึ้นชิงแชมป์โลกของสภามวยโลกเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค ชาง จุงกู ในยกที่ 5 โอฮาชิกลับมาครองแชมป์ญี่ปุ่นรุ่นเดิมเมื่อ พ.ศ. 2531 และขึ้นชิงแชมป์โลกกับชาง จุงกูอีกในปีนั้น ผลปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 8 ต่อมา ใน พ.ศ. 2533 โอฮาชิขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวทของสภามวยโลกจากชเว จอม-ฮวันที่เพิ่งคว้าแชมป์ไปจากนภา เกียรติวันชัย ปรากฏว่าคราวนี้ โอฮาชิเป็นฝ่ายชนะน็อค ได้ครองแชมป์โลก แต่ป้องกันตำแหน่งได้ครั้งเดียวก็เสียแชมป์ แพ้น็อค ริการ์โด โลเปซ ยก 5

อีก 2 ปีต่อมา โอฮาชิได้ครองแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวทของสมาคมมวยโลก ชนะคะแนนชเว ฮี-ย็อง เมื่อ พ.ศ. 2535 แต่พอขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้ชนะ ป. เปาอินทร์ หลังจากนั้น โอฮาชิมีปัญหาเกี่ยวกับดวงตาจนต้องแขวนนวมไปด้วยอายุ 27 ปี
โอฮาชิได้เปิดค่ายมวยที่โยโกฮามา และทำงานเป็นเทรนเนอร์ โอฮาชิประสบความสำเร็จโดยเป็นเทรนเนอร์ให้กับคัตสึชิเงะ คาวาชิมะ จนได้ครองแชมป์โลกของสภามวยโลก ในเดือนมกราคม 2550 โอฮาชิเป็นหัวหน้าเทรนเนอร์ของทีมญี่ปุ่นในการแข่งขัน BOXING GRAND PRIX 2007 ปัจจุบันป็นประธานสมาคมนักมวยเก่าของญี่ปุ่น
สภาผู้แทนราษฎรไทย

สภาผู้แทนราษฎรไทย ประกอบด้วยสมาชิกซึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยตรงทั้งหมด 500 คน และแบ่งการได้มาออกเป็นการเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งในแต่ละจังหวัด จำนวน 350 คน และแบบบัญชีรายชื่อของพรรคการเมือง โดยให้เขตประเทศเป็นเขตเลือกตั้ง จำนวน 150 คน ซึ่งหลักเกณฑ์และวิธีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตามรูปแบบนี้ เป็นไปตามบทบัญญัติรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 ทั้งนี้อายุของสภาผู้แทนราษฎรมีกำหนดคราวละ 4 ปี นับแต่วันเลือกตั้ง

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรย่อมเป็นผู้แทนปวงชนชาวไทยไม่อยู่ในความผูกมัดแห่งอาณัติมอบหมาย หรือความครอบงำใดๆ และต้องปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต เพื่อประโยชน์ส่วนรวมของประเทศชาติและความผาสุกของประชาชนโดยรวม โดยปราศจากการขัดกันแห่งผลประโยชน์ สภาผู้แทนราษฎรมีหน้าที่โดยตรงในทางนิติบัญญัติ ซึ่งร่างพระราชบัญญัติ หรือร่างพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ จะตราขึ้นเป็นกฎหมายได้ ก็ด้วยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ซึ่งประกอบด้วยสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา และยังมีอำนาจควบคุมการบริหารราชการแผ่นดินด้วย เช่น การให้ความเห็นชอบบุคคลซึ่งสมควรได้รับแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี การตั้งกระทู้ถาม และการเสนอญัตติขอให้เปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรี ทั้งนี้ เป็นไปตามการปกครองระบอบประชาธิปไตยระบบรัฐสภา

ปัจจุบันสภานิติบัญญัติแห่งชาติทำหน้าที่แทนสภาผู้แทนราษฎร จนถึงวันก่อนวันเปิดประชุมสภาผู้แทนราษฎรที่มาจากการเลือกตั้งครั้งแรกตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560

ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 97 บัญญัติให้บุคคลผู้มีคุณสมบัติดังต่อไปนี้ เป็นผู้มีสิทธิสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 98 บัญญัติให้บุคคลผู้มีลักษณะดังต่อไปนี้ เป็นบุคคลต้องห้ามมิให้ใช้สิทธิสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
จุดเกาะปลาย

จุดเกาะปลาย () เป็นจุดที่กล้ามเนื้อเกาะกับผิวหนัง, กระดูก หรือกล้ามเนื้อมัดอื่น ๆ ตำแหน่งจุดเกาะปลายเป็นโครงสร้างที่จะเคลื่อนที่เมื่อเกิดการหดตัวของกล้ามเนื้อมัดนั้น ๆ โดยทั่วไปแล้วจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อจะเป็นจุดที่เอ็นกล้ามเนื้อ (tendon) มาเกาะกับกระดูก ปลายอีกด้านหนึ่งของกล้ามเนื้อเราจะเรียกว่า จุดเกาะต้น (origin)

โดยทั่วไป จุดเกาะปลายมักจะอยู่ส่วนปลาย (distal) มากกว่าจุดเกาะต้น แต่เนื่องจากร่างกายมีความสามารถในการเคลื่อนไหวสลับทิศทางกันได้ จึงไม่จำเป็นที่จุดนั้น ๆ จะเป็นจุดเกาะปลายเสมอไป
จุดเกาะต้น

จุดเกาะต้น () ของกล้ามเนื้อเป็นจุดที่กล้ามเนื้อยึดเกาะกับกระดูกหรือกล้ามเนื้อมัดอื่นๆ โครงสร้างที่จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อจะไม่เคลื่อนที่เมื่อเกิดการหดตัวของกล้ามเนื้อ ปลายอีกด้านหนึ่งของกล้ามเนื้อเราจะเรียกว่า จุดเกาะปลาย (insertion)

โดยทั่วไป จุดเกาะต้นมักจะอยู่ส่วนต้น (proximal) มากกว่าจุดเกาะปลาย แต่เนื่องจากร่างกายมีความสามารถในการเคลื่อนไหวสลับทิศทางกันได้ จึงไม่จำเป็นที่จุดนั้นๆ จะเป็นจุดเกาะต้นเสมอไป
จิง

จิง (; ) เป็นชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน อาศัยอยู่บริเวณเกาะทางภาคใต้ของจีน คือ เกาะว่านเหว่ย เกาะวูโถวและเกาะซานซิน มีประชากรประมาณ 2 หมื่นคน มีภาษาจิง และการแต่งกายมีเสื้อประจำชนชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวประมง และมีการค้าขายระหว่างชายแดนจีนกับเวียดนาม