seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
แม่น้ำโล

แม่น้ำโล () เป็นแม่น้ำที่สำคัญของประเทศเวียดนาม ไหลผ่านจังหวัดห่าซาง, จังหวัดเตวียนกวาง และจังหวัดฟู้เถาะ มีความยาวทั้งสิ้น 470 กิโลเมตร และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 39,000 กิโลเมตร โดยมีต้นกำเนิดจากมณฑลยูนนาน, ประเทศจีน
แม่น้ำกูเด

แม่น้ำกูเด () หรือชื่ออื่น "แม่น้ำเจื่องดิ่ญ" เป็นแม่น้ำในเมืองดานัง, ประเทศเวียดนาม
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศปาเลสไตน์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของปาเลสไตน์ทั้งสิ้น 3 แหล่ง

ปาเลสไตน์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 14 แห่ง
แม่น้ำเฌลัม

แม่น้ำเฌลัม (; ) เป็นแม่น้ำสายหลักในประเทศอินเดียและปากีสถาน เป็นหนึ่งในแม่น้ำใหญ่ทั้งห้าสาย (ปัญจนที) ของภูมิภาคปัญจาบและเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำสินธุ มีความยาวรวม 725 กิโลเมตร (450 ไมล์) แม่น้ำเฌลัมเป็นแม่น้ำที่อยู่ทางตะวันตกสุดของภูมิภาคปัญจาบ มีต้นน้ำอยู่ที่บ่อน้ำพุเวรีนาค ตีนเขาปีร์ปัญชัล (Pir Panjal) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐชัมมูและกัศมีร์ ไหลผ่านเมืองศรีนครและทะเลสาบวูลาร์ ก่อนจะไหลรวมกับแม่น้ำคุนฮาร์ในหุบเขาคากาน แม่น้ำสายนี้ไหลเข้าแคว้นปัญจาบในปากีสถานที่เขตเฌลัมและไหลผ่านที่ราบปัญจาบไปรวมกับแม่น้ำจนาพที่เขตฌังค์ (Jhang)

ชื่อสันสกฤตของแม่น้ำเฌลัมคือ "วิตัสตา" (Vitasta) ซึ่งตามตำนานเป็นพระนามที่พระศิวะประทานให้พระปารวตีหลังลงมาจุติเป็นแม่น้ำเพื่อปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายตามคำร้องขอของฤๅษีกัศยป ชื่อนี้ยังปรากฏในคัมภีร์ฤคเวทหลายครั้ง ในภาษากรีกโบราณเรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "ฮือดัสเปส" หรือ "ไฮแดสพีส" (Hydaspes) โดยในเทพปกรณัมกรีกกล่าวว่า ไฮแดสพีสเป็นบุตรของธอมัส เทพเจ้าแห่งท้องทะเลกับอิเล็กตรา หนึ่งในกลุ่มไพลยาดีส มีพี่น้องคือไอริสและฮาร์พี

แม่น้ำเฌลัมเป็นหนึ่งในจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญในประวัติศาสตร์ ในปีที่ 326 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชและกองทัพข้ามแม่น้ำแห่งนี้เพื่อทำศึกกับพระเจ้าโปรสในยุทธการที่ไฮดาสเปส (Battle of the Hydaspes) ในปี ค.ศ. 1960 ได้มีการตกลงทำสนธิสัญญาแม่น้ำสินธุ ซึ่งเป็นความร่วมมือทางทรัพยากรน้ำของอินเดียกับปากีสถาน ต่อมาในปี ค.ศ. 1967 ปากีสถานได้สร้างเขื่อนมังคลา (Mangla Dam) ซึ่งเป็นเขื่อนที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 7 ของโลกเพื่อใช้ประโยชน์จากแม่น้ำแห่งนี้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแอลจีเรีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแอลจีเรียทั้งสิ้น 7 แหล่ง

ประเทศแอลจีเรียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมาลี

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมาลีทั้งสิ้น 4 แหล่ง

ประเทศแอลจีเรียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 9 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไนเจอร์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไนเจอร์ทั้งสิ้น 3 แหล่ง

ประเทศแอลจีเรียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 18 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไนจีเรีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไนจีเรียทั้งสิ้น 2 แหล่ง

ประเทศแอลจีเรียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 12 แห่ง
สนามกีฬาจังหวัดปัตตานี

สนามกีฬาจังหวัดปัตตานี หรือ สนามเดอะ เรนโบว์ สเตเดี้ยม เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ที่ จังหวัดปัตตานี ประเทศไทย ส่วนใหญ่จะใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอล และเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลจังหวัดปัตตานี
สนามมหาวิทยาลัยรังสิต

สนามมหาวิทยาลัยรังสิต  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ที่จังหวัดปทุมธานี , ประเทศไทย ส่วนใหญ่จะใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอล และเป็นสนามเหย้าของของสโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยรังสิต สนามนี้สามารถบรรจุคนได้ถึง 3,000 คน
ฮิโตชิ อิชิงากิ

ฮิโตชิ อิชิงากิ (Hitoshi Ishigaki; ภาษาญี่ปุ่น: 石垣 仁) เกิดเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2496 ที่เมืองยามางาตะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวญี่ปุ่นที่ได้เหรียญทองในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2517 ในรุ่นแบนตัมเวท และติดทีมชาติเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2519 ที่มอนทรีออล แต่แพ้วิกตอร์ เรียบากอฟตกรอบ
วัดพงษ์สุนันท์

วัดพงษ์สุนันท์ เป็นวัดในเขตกำแพงเมือง จังหวัดแพร่ อยู่ที่บ้านพงษ์สุนันท์ ตำบลในเวียง ชื่อเดิมว่าวัดปงสนุก เดิมเป็นวัดร้าง ทางทิศใต้ของวัดมีสระน้ำและมีรูปปั้นเต่า โดยมีตำนานเล่าว่า นางคำพวนชาวพม่าได้ลงไปในสระเพราะอยากได้เต่าและจมน้ำตาย เพื่อนของนางชื่อส่างตาดจึงสร้างเจดีย์และรูปเต่าสี่ตัวรอบเจดีย์เพื่อระลึกถึงเพื่อน ในพ.ศ. 2472 พ่อเจ้าบุรีศรีปัญญาได้บูรณะวิหาร แต่ต่อมาถูกไฟไหม้และน้ำท่วมจนเสียหาย พญาบุรีรัตน์จึงได้บูรณะใหม่โดยมีหลวงพงษ์พิบูลย์และเจ้าสุนันตาเป็นศรัทธาหลักใน พ.ศ. 2477 วัดนี้จึงได้ชื่อว่าวัดพงษ์สุนันท์ ได้วิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 ภายในวัดมีพระนอนกลางแจ้งริมกำแพงเป็นเอกลักษณ์ของวัด
แม่น้ำหมีทอ

แม่น้ำหมีทอ () เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 45.3 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดเบ๊นแจและจังหวัดเตี่ยนซาง
หู ชิง

หู ชิง (Hu Qing) เกิดเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2529 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวจีน ได้เหรียญทองในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2549 ในรุ่นไลท์เวท โดยชนะอูรานชิเมกีน โมนค์เอร์เดเน จากมองโกเลีย ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก เขาแพ้ โอเลซานดร์ คลุกโก 13:26 และได้เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2551 แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล ส่วนในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2553 ได้เหรียญเงิน โดยในรอบชิงชนะเลิศแพ้ วิกัส กรีซาน ยาดาฟ จากอินเดีย หู ชิง ยังติดทีมชาติจีนเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2551 ที่ปักกิ่งในรุ่นไลท์เวท โดยไปแพ้ ดาอูดา ซอว์ จากฝรั่งเศสในรอบก่อนรองชนะเลิศ ไม่ได้เหรียญรางวัล
แม่น้ำซัย

แม่น้ำซัย () เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น ไหลผ่านจังหวัดด่งนายและจังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า
กแชกอช สแคตือนา

กแชกอช ยูลียุช สแคตือนา (; 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 —) เป็นนักการเมืองชาวโปแลนด์ ซึ่งปัจจุบันทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของประเทศโปแลนด์ เขาเป็นอดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรและอดีตรักษาการประธานาธิบดีโปแลนด์

เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม เขาได้รับเลือกเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรและรักษาการประธานาธิบดีโปแลนด์ สแคตือนาทำหน้าที่เป็นประมุขแห่งรัฐจนกระทั่งบรอญิสวัฟ กอมอรอฟสกี เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2553

กระทั่งพ้นจากตำแหน่งประธานสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบนิน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเบนินทั้งสิ้น 1 แหล่ง

ประเทศเบนินมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลิเบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลิเบียทั้งสิ้น 5 แหล่ง

ประเทศลิเบียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบอตสวานา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบอตสวานาทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง

ประเทศบอตสวานามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
ไรลีย์ คีโอ

แดเนียล ไรลีย์ คีโอ ( เกิด 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกัน เธอเป็นลูกสาวของนักร้องนักแต่งเพลง ลิซา มารี เพรสลีย์ และนักดนตรี แดนนี คีโอ และเป็นหลานสาวคนโตของเอลวิส และพริสซิลา เพรสลีย์ คีโอเกิดที่ซานตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย

ใน ค.ศ. 2010 ขณะอายุ 20 ปี เธอแสดงภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง "เดอะรันอะเวส์" อ้างอิงชีวิตของวงดนตรียุค 1970 ในชื่อเดียวกัน เธอรับบทเป็นมารี เคอรี น้องสาวของเชอรี เคอรี นักร้องนำของวง ซึ่งรับบทโดยดาโกตา แฟนนิง

ในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2014 คีโอได้รับบทนำในละครโทรทัศน์เรื่อง "เดอะเกิร์ลเฟรนด์เอกซ์พีเรียนซ์" อ้างอิงเนื้อเรื่องภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่กำกับโดยสตีเวน โซเดอร์เบิร์ก ละครมีความยาว 13 ตอน และกำหนดฉายทางช่อง สตาซ์ ใน ค.ศ. 2015

ด้านชีวิตส่วนตัว เธอมีความสัมพันธ์และได้หมั้นกับอเล็กซ์ เพตตีเฟอร์ ในเวลาสั้น ๆ ในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2014 คีโอประกาศหมั้นกับนักแสดงแทน เบน สมิธ พีเทอร์เซน ซึ่งเธอพบเขาในขณะถ่ายทำภาพยนตร์ "แมดแม็กซ์ ถนนโลกันตร์" และสมรสกันในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 ที่แนปา รัฐแคลิฟอร์เนีย
ลีซา เอเดลสตีน

ลีซา เอเดลสตีน ( เกิด 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงและนักเขียนบทละครชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักดีจากบทบาท ดร.ลีซา คัดดี ในละครโทรทัศน์เรื่อง "เฮาส์ เอ็ม.ดี." ออกอากาศทางช่องฟ็อกซ์ ปัจจุบันเธอรับบทเป็นแอบบี มักคาร์ธี ในละครเรื่อง "เกิร์ลเฟรนส์ไกด์ทูดิวอร์ซ" ออกอากาศทางช่องบราโว

เอเดลสตีนเกิดที่บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นลูกสาวของบอนนี และแอลวิน เอเดลสตีน พ่อของเธอเป็นกุมารแพทย์ที่โรงพยาบาลชิลตันเมมโมเรียล แม่ของเธอเป็นนักสังคมสงเคราะห์ปลดเกษียณแล้ว ครอบครัวของเธอเป็นชาวยิว เธอเติบโตที่เวย์น รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นลูกสาวคนเล็กในบรรดาพี่น้องสามคน เธอเข้าเรียนโรงเรียนเวย์นแวลลีย์ไฮสกูล จบการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 1984

ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสกับศิลปิน รอเบิร์ต รัสเซลล์ ที่ลอสแอนเจลิส
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปากีสถานทั้งสิ้น 6 แหล่ง

ประเทศปากีสถานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 26 แห่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศศรีลังกา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศศรีลังกาทั้งสิ้น 8 แหล่ง

ประเทศศรีลังกามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
ประเพณีไหว้แม่ย่านางเรือ

ประเพณีไหว้แม่ย่านางเรือ เป็นความเชื่อของชาวประมงทั่วไป โดยส่วนใหญ่แล้วชาวประมงเชื่อว่า เรือประมงทุกลำมีแม่ย่านางเรือประทับอยู่ เมื่อชาวประมงจะออกเรือเพื่อจับปลาทุกครั้งจะทำการเซ่นไหว้แม่ย่านางเรือ เพื่อให้มีสวัสดิมงคลต่อการประกอบอาชีพ และเพื่อให้แม่ย่านางเรือปกป้องคุ้มครองมิให้เกิดอันตราย (การนับน้ำจะเริ่มนับตั้งแต่ แรม ๓ ค่ำ-ขึ้น ๑๑ ค่ำ เรียกว่า ๑ น้ำ)

ที่สมุทรสาคร อุปกรณ์ที่ใช้ประกอบพิธีไหว้แม่ย่านางเรือ ได้แก่ ขนมจันอับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ ๓ อย่าง ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ธูป ๑ กำ ดอกไม้ ๑ กำ น้ำ ๑ ขัน กิ่งทับทิม ๑ กำ

ในการประกอบพิธีเจ้าของเรือจะนำขนมอันจับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ดอกไม้ น้ำ กิ่งทับทิม ใส่ในถาด นำถาดไปวางที่โขนเรือ แล้วจุดธูป เพื่อกล่าวคำอัญเชิญแม่ย่านางเรือมารับเครื่องเซ่นไหว้ รวมไปถึงขอพรให้คุ้มครองปกปักรักษาจากอันตรายและให้ประสบความเป็นสวัสดิมงคงในการประกอบอาชีพ จากนั้นจึงนำผ้าสามสี ดอกไม้ ธูป ไปผูกที่โขนเรือ เผากระดาษเงิน กระดาษทอง จุดประทัด ประพรมน้ำจากขันด้วยกิ่งทับทิมจนทั่วลำเรือ ต่อจากนั้นจึงเริ่มออกเรือ

ชาวประมงเชื่อว่าโขนเรือเป็นที่ประทับของแม่ย่านางเรือ ดังนั้น โขนเรือจึงนับว่าเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของเรือ และเป็นเสาเอกของเรือ จึงให้ความเคารพกราบไหว้และห้ามมิให้ผู้ใดเตะ เหยียบ นั่ง ยืน ข้าม หรือกระทำการใดๆ อันเป็นที่ลบหลู่ต่อโขนเรือ ด้วยความเชื่อที่ว่าหากมีผุ้ลบหลู่โขนเรือแล้วจะนำความเดือดร้อนและความอับโชคมาสู่เจ้าของเรือและลูกเรือ
นิราศไทรโยค

นิราศไทรโยค เป็นพระนิพนธ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ซึ่งแต่งด้วยโครงสี่สุภาพ จำนวน ๑๔๔๑ บท เป็นวรรณคดีนิราศ บันทึกเหตุการณ์รายวันระหว่างเสด็จประพาสน้ำตกไทรโยคเป็นเวลา ๓๖ วัน ระหว่างวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ จนถึงวันที่ ๒๔ มีนาคม ร.ศ. ๑๑๒ (พ.ศ. ๒๔๓๗) โดยเสด็จเป็นการส่วนพระองค์

การเดินทางเริ่มจากท่าน้ำวังหลังที่ประทับ ไปตามคลองหลอด ผ่านโรงทหาร ตึกยุทธนาธิการ หรือ กระทรวงกลาโหม ตรางหลวง ถนนตัดใหม่ หรือ ถนนราชดำเนิน วัดบูรณศิริ วังหน้า พิพิธพัณฑสถาน แล้วออกแม่น้ำเจ้าพระยา ผ่านโรงพยาบาลวังหลัง วังพระเจ้าเชียงใหม่ โรงเรียนฝรั่ง หรือ โรงเรียนวังหลัง วัดระฆัง พระบรมหาราชวัง วัดพระเชตุพน บ้านเจ้าพระยามหินทร์ วัดอรุณราชวราราม วังกรมพระจักรพรรดิพงศ์ พระราชวังเดิม ป้อมวิชาเยนทร์ วัดกัลยา เข้าคลองบางหลวง ผ่านสถานที่ต่าง ๆ ไปจนถึงท่าจีน เข้าคลองบางยาง คลองดำเนินสะดวก ออกแม่น้ำแม่กลอง ถึงราชบุรี

จากนั้นเดินทางตามลำน้ำแม่กลองผ่านวัดต่าง ๆ ไปถึงวัดเจ็ดเสมียน จอดเรือค้างแรมที่แพหน้าวัด เช้าออกเดินทางผ่านสถานที่ต่างๆในเขตเจ็ดเสมียน และโพธาราม เสด็จขึ้นเที่ยวตลาดโพธาราม วันรุ่งขึ้นเรือออกจาบ้านม่วง ถึงศาลเทพารักษ์เบิกไพร ซึ่งมีผู้คนนับถือว่าศักดิ์สิทธิ์ จึงได้เสด็จขึ้น "จำแวะจำไหว้ต้อง เชื่อต้องตามใจ" แต่กวีทรงสังเกตว่า

ครั้งเมื่อเสด็จถึงบ้านโป่ง ทรงสังเกตว่ามีวัดตามช่อบ้านทุกบาง ตามทางมีโรงหีบอ้อย จอดเรือที่ท่าเรือพระแท่นดงรังแล้วเดินทางต่อด้วยเกวียนเพื่อไปนมัสการพระแท่นดงตรัง ต่อจากนั้นเดินทางถึงเมืองกาญจนบุรี จากปากแพรกเดินทางไปตามแควน้อย เสด็จทางบกเที่ยวป่าล่าสัตว์บ้าง มีพรานเพชร์สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นประสาทรุ่นเดียวกับนครวัด เพราะมีรูปแบบเหมือนกัน

พระนราธิปประพันธ์พงศ์ เสด็จท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ทั้งน้ำตก ถ้ำ ป่า และภูเขา แล้วเสด็จกลับกรุงเทพฯตามเส้นทางเดิม

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงนิพนธ์นิราศเรื่อนี้ โดยพรรณนาสิ่งที่ได้เห็นทั้งภูมิประเทศ ความเป็นอยู่ของราษฎร เหตุการณ์บ้านเมือง ความประพฤติของเจ้านายขุนนาง ข้าราชการ ทรงวิจารณ์และแสดงความรู้สึกส่วนพระองค์ต่อราชการและสังคม ตลอดจนการต่างประเทศ ทรงทราบดีว่า "บางคำเป็นข้อเรี่ยว แรงกระมัง แม่เอย" จึงทรงกล่าวไว้ในโคลงบทท้ายๆ มืให้เผยแพร่นิราศเรื่อนี้จนกว่าจะสิ้นพระชมม์ไปแล้ว กรมศิลปากรได้ขอประทานอนุญาตจัดพิมพ์นิราศไทยโยคจากพระทายาท คือพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ จัดพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๘
วิกตอเรียพีก

วิกตอเรียพีก (, หรือเดิม ) หรือ ภูเขาออสติน (Mount Austin) หรือชื่อท้องถิ่นคือ เดอะพีก (The Peak) เป็นภูเขาที่อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะฮ่องกง เป็นภูเขาที่สูงที่สุดบนเกาะ มีความสูง 552 เมตร (1,811 ฟุต) และอยู่ในอันดับที่ 31 ของภูเขาที่สูงสุดในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง (จุดที่สูงที่สุดของเขตบริหารพิเศษฮ่องกงคือ ไทโมชาน สูง 957 เมตร (3,140 ฟุต))

ชาวยุโรปรู้จัก "เดอะพีก" มาตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษที่ 19 เนื่องจากเป็นจุดที่มองเห็นเกาะได้ดีที่สุดและมีอากาศที่อบอุ่น ต่างจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะฮ่องกงที่มีอากาศกึ่งเขตร้อน ข้าหลวงคนที่หกแห่งฮ่องกงคือ เซอร์ริชาร์ด แมกดอนเนลล์ สร้างบ้านพักตากอากาศที่นี่ราวปี ค.ศ. 1868 แต่เดิมผู้ที่จะเดินทางขึ้นมาที่ยอดเขาจะต้องใช้เกี้ยวที่มีคนหาม แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1888 มีการเปิดให้บริการกระเช้าไฟฟ้า ทำให้การขึ้นสู่ยอดเขาสะดวกสบายมากขึ้น ระหว่างปี ค.ศ. 1904–1930 มีการประกาศให้พื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่อาศัยเฉพาะของชาวต่างชาติ

ในปัจจุบัน วิกตอเรียพีกรองรับนักท่องเที่ยวกว่า 7 ล้านคนต่อปี เป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของฮ่องกง นักท่องเที่ยวมักจะมาถ่ายมุมกว้างของเกาะ และเยี่ยมชมแหล่งท่องเที่ยวอื่น ๆ เช่น พีกทาวเวอร์, พีกแกลเลอเรีย, สวนวิกตอเรียพีก, วิกตอเรียแกป และถนนลูการ์ด การเดินทางสามารถมาได้ทั้งทางกระเช้าไฟฟ้า บริการขนส่งสาธารณะ รถแท็กซี่ และรถยนต์ส่วนตัว

นอกจากจะเป็นพื้นที่พักอาศัยและแหล่งท่องเที่ยวแล้ว วิกตอเรียพีกยังเป็นที่พำนักของบุคคลที่ดำรงตำแหน่งบริหารของฮ่องกง เช่น เลขานุการกระทรวงยุติธรรมฮ่องกง หัวหน้าเลขานุการฝ่ายบริหารฮ่องกง หัวหน้าผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สูงสุดฮ่องกง เป็นต้น รวมถึงนักธุรกิจที่มีชื่ออย่างเหลก๊าเส่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศอิหร่าน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอิหร่านทั้งสิ้น 23 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 22 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง

ประเทศอิหร่านมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 55 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไอร์แลนด์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไอร์แลนด์ทั้งสิ้น 2 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง

ประเทศไอร์แลนด์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเช็กเกีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเช็กเกียทั้งสิ้น 12 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมทั้งหมด 12 แหล่ง

ประเทศเช็กเกียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 19 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอันดอร์รา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอันดอร์ราทั้งสิ้น 1 แหล่ง

ประเทศอันดอร์รามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซานมารีโน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซานมารีโนทั้งสิ้น 1 แหล่ง

ประเทศซานมารีโนไม่มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลก
สนามกีฬาโรงเรียนกีฬาเทศบาลนครนครปฐม

สนามกีฬาโรงเรียนกีฬาเทศบาลนครนครปฐม  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ในจังหวัดนครปฐม , ประเทศไทย วนใหญ่จะใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลและ เป็นสนามเหย้าของ นครปฐม เอฟซี สนามกีฬานี้มีความจุ 6,000 ที่นั่ง
อมร ยุกตะนันท์

อมร ยุกตะนันท์ (16 มิถุนายน 2471 –) เป็นอดีตนักยิงปืนชาวไทย เขาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1960, 1964, 1968 และ 1958 และเอเชียนเกมส์ 1966
ไพฑูรย์ สมุทรานนท์

ไพฑูรย์ สมุทรานนท์ (1 กรกฎาคม 2474 —) เป็นอดีตนักยิงปืนชาวไทย เขาเข้าร่วมการแข่งขันยิงปืนระยะ 50 เมตร ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
เอกศักดิ์ บัวเบา

เอกศักดิ์ บัวเบา เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เขาอยู่ในสโมสรไทยพรีเมียร์ลีก สโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม บีทียู เอฟซี
วัชรากร ไกลถิ่น

วัชรากร ไกลถิ่น  เป็นนักฟุตบอลชาวไทย  เขาเล่นที่ไทยลีกดิวิชั่น 1 คลับไซต์ สโมสรฟุตบอลเชียงราย ยูไนเต็ด
พนา กาญจนสมศักดิ์

พนา กาญจนสมศักดิ์ เป็นนักฟุตบอลชาวไทย อยู่ไทยพรีเมียร์ลีก ทีมสโมสรฟุตบอลการท่าเรือ เอฟซี
สกุลบัวผุด

สกุลบัวผุด หรือ Rafflesia เป็นสกุลของพืชเบียนที่เป็นพืชมีดอก มีสมาชิกประมาณ 28 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในอินโดนีเซีย มาเลเซีย ไทย และฟิลิปปินส์ งานวิจัยที่ตีพิมพ์ในวารสาร "Molecular Biology and Evolution" รายงานว่าพืชในสกุลบัวผุดชนิดหนึ่งในเกาะลูซอน ฟิลิปปินส์ "Rafflesia lagascae" (ชื่อเดิมคือ "R. manillana") ได้สูญเสียจีโนมใน คลอโรพลาสต์ ซึ่งเกิดจากวงชีวิตแบบปรสิตของพืชชนิดนี้ การค้นพบนี้ทำให้ Rafflesia เป็นพืชบกชนิดแรกที่พบว่าไม่มีจีโนมในตลอโรพลาสต์ ซึ่งเดิมคิดว่าเป็นไปไม่ได้
ครามภู

ครามภู subsp. "subulata" เป็นพืชในสกุลคราม กิ่งอ่อนมีขนแขนยาวเท่ากัน ใบประกอบแบบขนนก ปลายใบแหลมและมีติ่งแหลม ดอกช่อ กลีบดอกสีชมพู ฝักมี 4 สัน เมล็ดรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เกลี้ยงเป็นมัน พบในศรีลังกา อินเดีย ลาว อินโดนีเซีย ในไทยพบทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง ตามบริเวณเขาหินปูน
ไคร้เครือ

ไคร้เครือ อยู่ในวงศ์ Aristolochia เป็นไม้เถาลำต้นเกลี้ยง ใบเดี่ยว หลังใบมีขนนุ่ม ท้องใบมีขนห่างมีต่อมเป็นจุดกระจายอยู่ทั่วไป ก้านใบด้านบนเป็นร่อง มีขนตามแนวด้านข้าง ดอกสีน้ำตาลอมม่วง ผลเป็นผลแห้งแตก เมล็ดรูปหัวใจ มีปีก รากมีอนุพันธ์ของกรดอะริสโทโลคิก (Aristolochic acid) ซึ่งเป็นพิษต่อไต
แม่น้ำบีอาส

แม่น้ำบีอาส (; ; ) เป็นแม่น้ำทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในแม่น้ำใหญ่ทั้งห้าสาย (ปัญจนที) ของภูมิภาคปัญจาบและเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำสินธุ มีความยาวรวม 470 กิโลเมตร (290 ไมล์) มีพื้นที่ลุ่มน้ำกว้างถึง 20,303 ตารางกิโลเมตร (7,839 ตารางไมล์) แม่น้ำบีอาสมีต้นน้ำอยู่ทางทิศใต้ของช่องเขาโรห์ตัง (Rohtang Pass) ในเทือกเขาหิมาลัย รัฐหิมาจัลประเทศ ตัดผ่านเขตมัณฑี (Mandi) และเข้าเขตกางครา (Kangra) ก่อนจะอ้อมเนินเขาศิวาลิกในเมืองโหศยารปุระ (Hoshiarpur) และไหลผ่านเป็นพรมแดนระหว่างเมืองอมฤตสาร์กับเมืองกปูรถลา (Kapurthala) ไปบรรจบกับแม่น้ำสตลุชที่พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองกปูรถลา แม่น้ำบีอาสเป็นแม่น้ำสายหนึ่งในสนธิสัญญาแม่น้ำสินธุ ซึ่งเป็นข้อตกลงด้านทรัพยากรน้ำระหว่างอินเดียกับปากีสถาน

ในพระเวทเรียกแม่น้ำบีอาสว่า "อรชิกิยา" (Arjikiya) อินเดียโบราณเรียก "วิปาศา" (Vipasha) และกรีกโบราณเรียก "ฮิฟาซิส" (Hyphasis) ในปีที่ 326 ก่อนคริสต์ศักราช หลังการต่อต้านของกองทหาร พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชทรงกำหนดให้แม่น้ำสายนี้เป็นพรมแดนด้านตะวันออกสุดของจักรวรรดิของพระองค์ และทรงสั่งให้สร้างแท่นบูชาสิบสองแห่งเพื่อระลึกถึงการขยายพระราชอำนาจ ช่วงศตวรรษที่ 20 แม่น้ำบีอาสมีบทบาทในด้านการชลประทานและการผลิตไฟฟ้าจากกระแสน้ำ มีการสร้างเขื่อนสองแห่งคือเขื่อนพอง (Pong Dam) และเขื่อนแพนโดห์ (Pandoh Dam) เพื่อใช้ประโยชน์จากแม่น้ำสายนี้

เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2014 เกิดเหตุกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์จากสถาบันแห่งหนึ่งในไฮเดอราบาดและผู้นำเที่ยวถูกกระแสน้ำในแม่น้ำบีอาสพัดพา จนมีผู้เสียชีวิต 25 ราย คาดว่าสาเหตุมาจากการปล่อยน้ำจากเขื่อนลาร์จิ (Larji Dam) โดยไม่ได้มีการประกาศเตือน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลิทัวเนีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลิทัวเนียทั้งสิ้น 4 แหล่ง

ประเทศลิทัวเนียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
ร็อบ เชฟฟีลด์

ร็อบ เชฟฟีลด์ (; เกิด 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักข่าวดนตรีและนักประพันธ์ชาวอเมริกัน

เขาเป็นบรรณาธิการให้กับนิตยสาร "โรลลิงสโตน" เขียนเกี่ยวกับดนตรี โทรทัศน์ และวัฒนธรรมสมัยนิยม ก่อนหน้านี้เขาเป็นบรรณาธิการให้กับนิตยสาร "เบลนเดอร์" "สปิน" และดีเทลส์ เขาเป็นชาวเมืองบอสตัน เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเยลและมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย

หนังสือเล่มแรกของเขา "เลิฟอิสอะมิกซ์เทป" (กล่าวถึงในนิตยสารจีคิวฉบับประจำเดือนมกราคม ค.ศ. 2007) ออกจำหน่ายโดยแรนดอมเฮาส์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 ได้รับการตอบรับที่ดีและเป็นหนังสือขายดีในระดับประเทศ

เชฟฟีลด์เคยสมรสกับเรเน คริสต์ ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว เขาสมรสอีกครั้งใน ค.ศ. 2006 อาศัยอยู่ในบรุกลิน รัฐนิวยอร์ก
ปราสาทญี่ปุ่น

ปราสาทญี่ปุ่น () เป็นป้อมสนามมักสร้างขึ้นจากไม้และหิน ปราสาทมีวิวัฒนาการจากคุกทหารสร้างด้วยไม้เมื่อศตวรรษต้น ๆ และกลายมาเป็นปราสาทที่เป็นที่รู้จักกันในศตวรรษที่ 16 ปราสาทในประเทศญี่ปุ่นสร้างขึ้นเพื่อคุ้มกันบริเวณพื้นที่สำคัญหรือพื้นที่ยุทธศาสตร์ เช่น ท่าเรือ สะพานข้ามแม่น้ำ สะพานลอย และเกือบจะคุ้มกันทั้งภูมิประเทศ

แม้ว่าปราสาทจะถูกสร้างให้คงอยู่และใช้หินในการก่อสร้างมากกว่าอาคารทั่ว ๆ ไป ปราสาทส่วนใหญ่ยังสร้างด้วยไม้ และปราสาทหลายแห่งพังทลายอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะในยุคเซ็งโงะกุ (1467–1603) เนื่องจากปราสาทเพิ่งถูกสร้างใหม่ ๆ ในยุคนั้น แต่ในเวลาต่อมา ปราสาทได้รับการบูรณะใหม่ ทั้งในยุคเซ็งโงะกุ ยุคเอะโดะ (1603–1867) หรือในยุคปัจจุบัน โดยกลายเป็นโบราณสถานหรือพิพิธภัณฑ์ ปัจจุบัน ในประเทศญี่ปุ่นมีปราสาทมากกว่า 100 แห่งที่ยังคงสภาพเดิมหรือเหลือเพียงบางส่วน มีการประมาณไว้ที่ 5,000 แห่ง ปราสาทบางแห่งเช่นที่มะสึเอะ และโคชิ ทั้งสองแห่งสร้างใน ค.ศ. 1611 ยังคงสภาพเดิม ไม่ได้รับภัยคุกคามใด ๆ ปราสาทฮิโระชิมะถูกระเบิดนิวเคลียร์ทำลาย และบูรณะขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1958 และตั้งให้เป็นพิพิธภัณฑ์

ตัวอักขระที่แปลว่าปราสาท '城' ที่อ่านว่า "ชิโระ" (คันจิในภาษาญี่ปุ่น) เมื่อเขียนติดกับคำคำหนึ่งจะอ่านเป็น "โจ" (คันจิที่แผลงจากภาษาจีน) เช่นในชื่อปราสาท ตัวอย่างเช่น ปราสาทโอซะกะ เรียกว่า "โอซะกะโจ" (大阪城) ในภาษาญี่ปุ่น

ปราสาทญี่ปุ่นสร้างขึ้นในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน แต่ทุกแห่งจะสร้างตามแผนผังสถาปัตยกรรมที่นิยามไว้ดีพอสมควร "ยะมะจิโระ" (山城) หรือ "ปราสาทภูเขา" เป็นประเภทของปราสาทที่พบมากที่สุด และป้องกันภัยธรรมชาติได้ดีที่สุด อย่างไรก็ตาม ปราสาทหลายแห่งที่สร้างบนที่ราบแบน (平城, "ฮิระจิโระ") และบนเนินต่ำ (平山城, "ฮิระยะมะจิโระ") จะพบได้น้อย และปราสาทห่างไกลบางแห่งสร้างบนเกาะหรือทะเล ทั้งธรรมชาติและจำลอง หรือตามชายฝั่ง ความรู้เกี่ยวกับการสร้างและเสริมความแข็งแกร่งให้ปราสาทมีชื่อเรียกว่า ชิกุโจ-จุสึ ()
ปราสาทมัตสึเอะ

ปราสาทมัตสึเอะ () เป็นปราสาทในมัตสึเอะ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น มีชื่อเล่นว่า "ปราสาทดำ" (black castle) หรือ "ปราสาทโพลเวอร์" (plover castle) เป็นหนึ่งในปราสาทยุคกลางเพียงไม่กี่แห่งที่สร้างจากไม้แบบดั้งเดิมที่หลงเหลืออยู่ในญี่ปุ่น

การก่อสร้างปราสาทมัตสึเอะเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1607 และเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1611 ภายใต้คำบัญชาของไดเมียว โฮริโอะ โยชิฮารุ ใน ค.ศ. 1638 ที่ดินศักดินาและปราสาทถูกส่งมอบให้ตระกูลมัตสึไดระ

ปราสาทญี่ปุ่นส่วนใหญ่ได้รับความเสียหายหรือถูกทำลายจากสงคราม แผ่นดินไหว หรือสาเหตุอื่น ๆ เนื่องจากโครงสร้างส่วนใหญ่ทำด้วยไม้ ไฟจึงเป็นภัยหลัก ปราสาทมัตสึเอะสร้างหลังสงครามครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายในญี่ปุ่น ดังนั้นจึงไม่เคยประสบกับภัยสงครามใด ๆ ปัจจุบันกำแพงบางส่วนและหอกลางยังคงอยู่

ในบรรดาปราสาท 12 แห่งที่หลงเหลืออยู่ในประเทศญี่ปุ่น ปราสาทมัตสึเอะเป็นปราสาทแห่งเดียวในภูมิภาคซะนิง ปราสาทมีขนาดใหญ่อันดับที่สอง สูงอันดับที่สาม และมีอายุยาวนานอันดับที่ 6 ปราสาทสร้างขึ้นโดยโฮริโอะ โยชิฮารุ ไดเมียวของภูมิภาคอิซูโมะ และก่อสร้างสำเร็จใน ค.ศ. 1611

หลังจากสมัยของทาดาฮารุ โฮริโอะ และทาดาตากะ เคียวโงกุ แล้ว มัตสึไดระ นาโอมาซะ หลานชายของโชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ ก็กลายเป็นผู้ปกครองปราสาทหลังจากถูกส่งตัวจากมัตสึโมโตะ จังหวัดชินชู และเริ่มปกครองยาวนาน 10 รุ่นของตระกูลมัตสึไดระ เป็นเวลามากกว่า 234 ปี

ใน ค.ศ. 1875 สิ่งก่อสร้างทั้งหมดภายในปราสาทถูกทำลาย ยกเว้นตัวหอคอยของปราสาทเอง ตัวปราสาทได้รับบูรณะจนเสร็จสมบูรณ์ระหว่าง ค.ศ. 1950 ถึง 1955