seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ทรานซอลล์ ซี-160

ทรานซอลล์ ซี-160 () เป็นเครื่องบินที่ร่วมกันสร้างระหว่างบริษัทเมสเซอร์ชมิทท์-เบอลโกล์ว-โบลห์ม และ บริษัท จีเอฟ ดับลิว-พอคเกอร์ ของเยอรมัน กับ บริษัทแอโรสเปเชียลของฝรั่งเศส เครื่องต้นแบบซี-160 บินเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1960 ปัจจุบันใช้งานในเยอรมัน ฝรั่งเศส ตุรกี และ แอฟริกาใต้

ข้อมูลจำเพาะ
ตูโปเลฟ ตู-22

ตูโปเลฟ ตู-22 () (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าไบลน์เดอร์) เป็นเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดความเร็วเหนือเสียงแบบแรกของสหภาพโซเวียต ประกฎตัวครั้งแรกเมื่อวันแสดงการบินที่มอสโคว์ในปี 1961 องค์การนาโตกำหนดรหัสเป็นไบลน์เดอร์
เรฟวิต

ออโตเดสก์ เรฟวิต (Autodesk Revit - ในไทยยังมีการเรียกว่า เรวิท หรือ รีวิท) เป็นซอฟต์แวร์ของบริษัทออโตเดสก์ เป็นซอฟต์แวร์ช่วยออกแบบงานด้านอาคารโดยเฉพาะ ในลักษณะของ CAD โดยใช้หลักการสร้างระบบจำลองสารสนเทศอาคารหรือการสร้างรูปแบบจำลองข้อมูลของอาคาร (Building Information Modeling) แทนการเขียนแบบ โดยใช้เครื่องมือตัวแปรผันเปลี่ยนสัมพันธ์ (Parametric Change Engine) โดยสิ่งที่จะได้ติดตามมาคือ แบบก่อสร้าง รายการประกอบแบบต่างๆ ภาพทัศนียภาพ และถอดแบบวัสดุก่อสร้างอย่างคร่าวๆได้ รูปแบบของการใช้งานจะเป็นสามมิติ

ออโตเดสก์ซื้อซอฟต์แวร์เรฟวิตจาก บริษัทเรฟวิตเทคโนโลยี ในราคา 133 ล้านเหรียญสหรัฐในปี 2545

เรฟวิตสามารถแยกย่อยออกมาได้เป็นสามแขนงตามรูปแบบการทำงานของผู้ใช้งานดังนี้

อนึ่ง โปรแกรมทั้งสามข้างต้น สามารถนำมาทำงานร่วมกันได้และสามารถใช้คำสั่งตรวจสอบความขัดแย้งในแบบ (Interference Check)ได้ เพื่อป้องกันความผิดพลาดจากการต่างคนต่างหน้าที่ออกแบบ และสนับสนุนการทำงานหลายคนในขณะเดียวกันในไฟล์เดียว (Worksharing)

นอกจากนี้ Revit ในแต่ละด้าน ยังมี Extension เพิ่มความสามารถในการทำงานอีกด้วย โดยจุดเด่นของ Extension 2009 จะอยู่ที่ Revit Structure ซึ่งทางออโตเดสก์ ได้นำเอาโปรแกรมโครงสร้าง RCAD ที่ทางออโตเดสก์เพิ่งซื้อกิจการ มารวมด้วย

Extension เป็นบริการสำหรับลูกค้าที่ลง Subscription กับทางออโตเดสก์เท่านั้น
ไฉ่สิ่งเอี้ย

ไฉ่สิ่งเอี้ย หรือ จ่ายสินเอี้ย (; พินอิน: Cái-shén; ) เป็นเทพเจ้าของจีนที่ให้คุณทางด้านเงินทอง และโชคลาภ (เทพเจ้าแห่งโชคลาภ) ซึ่งสำหรับชาวจีนแล้วถือเป็นเทพเจ้าที่มีความสำคัญมากที่สุดในการเริ่มเข้าสู่ปีนักษัตรใหม่ (ตรุษจีน) เนื่องจากเป็นเทพเจ้าที่ได้รับการกราบไหว้เป็นองค์แรกทีเดียว

โดยคำว่า "ไฉ่สิ่ง" หรือ "ไฉซิ้ง" มีความหมายว่า "ทรัพย์สิน" หรือ "สิริมงคล" "เอี้ย" หมายถึง "เทพเจ้า" โดยเทพที่ได้รับการนับถือว่าเป็นไฉ่ซิ้งเอี้ย มีด้วยกันหลายองค์ แต่องค์ที่ได้รับการบูชามากที่สุด คือ ฟ่านหลี และปี่ กั้น ซึ่งเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ โดยถือว่าเป็นไฉ่สิ่งเอี้ยฝ่ายบุ๋น ขณะที่จ้าวกงหมิง และกวนอู ถือเป็นไฉ่สิ่งเอี้ยฝ่ายบู๊

การบูชาไฉ่สิ่งเอี้ย สามารถพบได้ในหลายประเทศในทวีปเอเชีย เช่น ทิเบต, จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลี, อินเดีย, ไทย, มาเลเซีย, สิงคโปร์, อินโดนีเซีย, มาเก๊า, ฮ่องกง เป็นต้น

ไฉ่สิ่งเอี้ยที่มีความเก่าแก่ที่สุดพบที่บนหน้าผาในทิเบต เรียกว่าปางชัมภล

เชื่อว่าไฉ่สิ่งเอี้ย จะเสด็จมายังโลกมนุษย์เพียงปีละครั้ง คือ ในวันตรุษจีน ดังนั้น ชาวจีนตั้งแต่โบราณเมื่อเข้าสู่วันตรุษจีน (นับตั้งแต่ 0.00 น.) จะทำการตั้งโต๊ะบูชาไฉ่สิ่งเอี้ย โดยการหันหน้าไปทิศต่าง ๆ ที่เชื่อว่าไฉ่สิ่งเอี้ยจะเสด็จลงมา ซึ่งจะแตกต่างกันไปในแต่ละปี โดยเวลาที่จะทำการบูชา คือ 23.00–01.00 น. ของวันตรุษจีน โดยทำการบูชาที่ดาดฟ้าบ้านหรือหลังคาบ้าน หรือระเบียงบ้านชั้นสองหรือสาม หรือหน้าบ้านก็ได้ ซึ่งของที่ทำการบูชาใช้ของหวาน เช่น ผลไม้, อาหารเจ, บัวลอย, สาคู หรือของรับประทานต่าง ๆ ที่มีสีสันสดใส แต่ไม่ใ้ช้ของคาวหรือเนื้อสัตว์ พร้อมกับนำสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเงินทอง เช่น สมุดบัญชีธนาคาร, เช็ค หรือกระเป๋าเงิน มาตั้งวางไว้ด้วย เป็นต้น และเมื่อธูปที่ใช้บูชาใกล้มอดให้รีบนำเข้าบ้าน และปิดประตูหน้าต่างให้สนิท เพื่อให้ควันธูปที่เหลือนั้นตลบอบอวลอยู่ภายในบ้าน เชื่อว่าเป็นการอัญเชิญไฉ่สิ่งเอี้ยเข้ามาประทับในบ้าน
คาวาซากิ ซี-1

คาวาซากิ ซี-1 () ซี-1 เป็นเครื่องบินเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของญี่ปุ่น ได้รับการสร้างขึ้นมาเพื่อใช้แทนเครื่องบินลำเลียง ซี-46 เริ่มส่งมอบเข้าประจำการในกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม 1974
1,300 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด 7,900 กิโลกรัม
ที-2 บัคอาย

ที-2 บัคอาย () เป็นเครื่องบินฝึกฝนของกองทัพเรือสหรัฐ มันได้เข้าประจำการในปีพ.ศ. 2502 และปลดประจำการในปีพ.ศ. 2551 โดยถูกแทนที่โดยที-45 กอสฮอว์ค

ข้อมูลจำเพาะ
สุดา ศรีลำดวน

สุดา ศรีลำดวน เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงเสียงดี ที่อยู่ในวงการมานานกว่า 10 ปีแล้ว และยังคงผลิตผลงานเพลงออกมาอย่างต่อเนื่อง สุดา ศรีลำดวน โด่งดังมาจากเพลง " น้าเขย " ก่อนที่จะมีเพลงฮิตติดตามมาอีกมากมายหลายเพลง

สุดา ศรีลำดวน มีชื่อจริงว่า บุญมี ขันคำ หรือชื่อปัจจุบัน "พิชญ์สิณี ภักดีศิริลำดวน" มีชื่อเล่นว่า "ส้ม" (เพิ่งจะใช้ชื่อเล่นนี้ หลังจากเข้ามาอยู่ในวงการมานานหลายปี) เป็นชาวจ.ศรีสะเกษโดยกำเนิด จากครอบครัวเกษตรกรทำไร่ทำนาที่เจ้าตัวบอกว่า " จนที่สุดในหมู่บ้าน" สุดา ศรีลำดวน ชื่นชอบการฟังและร้องเพลงลูกทุ่งอย่างมาก และชอบที่จะแสดงความสามารถด้านการร้องเพลงของเธอต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นเรียนเป็นประจำ จนในที่สุดครูก็ส่งเป็นตัวแทนโรงเรียนไปประกวดร้องเพลงระหว่างโรงเรียนเป็นประจำจนจบการศึกษา

หลังจบการศึกษา สุดา ศรีลำดวน เดินทางเข้ากรุงเทพ และในที่สุดก็หันจับงานด้านการเดินเร่ขายเครื่องสำอาง ซึ่งชีวิตในช่วงนี้เธอลำบากมาก ถึงกับเคยคิดที่จะฆ่าตัวตาย แต่ในที่สุดก็ผ่านพ้นวิกฤติต่างๆมาได้ ชะตาชีวิตของสุดาเริ่มดีขึ้นหลังจากที่นำเครื่องสำอางมาขายให้กับบรรดานักร้องที่คาเฟ่แห่งหนึ่งชื่อ กาแลกซี่ คาเฟ่ และหลังจากที่แวะเวียนมาที่นี่หลายครั้ง ต่อมาก็ได้รู้จักกับแฟนเจ้าของคาเฟ่ ซึ่งเห็นว่าการเดินเร่ขายเครื่องสำอางเป็นงานที่ลำบาก จึงชวนมาเป็นเด็กเสิร์ฟที่คาเฟ แต่สุดาซึ่งไม่ชอบงานเสิร์ฟ ได้ขอสมัครเป็นนักร้องแทน ซึ่งก็ได้รับโอกาสให้ขึ้นไปร้องทดสอบต่อหน้าแขกที่มาเที่ยวในตอนนั้นเลย และก็ได้รับการชื่นชมจากแขกที่มาเที่ยวอย่างมาก จนได้รับเงินรางวัลมาถึง 3 พันบาท ทำให้เธอได้เข้าเป็นนักร้องประจำของที่นี่นับตั้งแต่บัดนั้น และได้รับคำชมจากแฟนเจ้าของคาเฟ่ว่าเธอเสียงดีกว่านักร้องทุกคนของคาเฟ่แห่งนี้

สุดา ศรีลำดวนเป็นนักร้องคาเฟ่ที่นี่อยู่ปีกว่า ก็มีคนชักชวนให้ขยับขยายไปร้องตามคาเฟ่ที่ใหญ่กว่า จึงย้ายมาร้องเพลงที่ เพลย์บอยคาเฟ่ แถวปิ่นเกล้า โดยหลังจากที่ทำงานได้ประมาณสิบกว่าวัน เธอก็ได้พบกับ ภมร อโนทัย นักจัดรายการวิทยุ นักประพันธ์เพลง และผู้จัดการของยิ่งยง ยอดบัวงาม ที่มาทำธุระที่คาเฟ่ หลังจากที่ได้ฟังเสียงของสุดา ศรีลำดวน ที่โดดเด่นแม้จะยืนร้องหมู่ร่วมกับนักร้องอีกหลายคน ก็เกิดความสนใจ จึงทาบทามให้เธอมาเป็นนักร้องบันทึกเสียงในสังกัดของเขา โดยบอกว่าแก้วเสียงของเธอเหมือนกับ จันทรา ศิริวรรณ ที่ลาออกไป จึงอยากได้สุดา ศรีลำดวนเข้ามาแทน แต่เธอยังไม่ตอบตกลง เพราะกล้วว่าโดนหลอก

ต่อมา สุดา ศรีลำดวน ได้พบกับภมร อโนทัยอีกครั้งที่คาเฟ่แห่งเดิม คราวนี้มียิ่งยง ยอดบัวงาม ติดตามมาด้วย การที่สุดา ศรีลำดวน มีความชื่นชอบยิ่งยงอยู่แล้ว ประกอบกับการเป็นคนบ้านเดียวกัน สุดา ศรีลำดวน จึงตัดสินใจมาอยู่ในสังกัดของ ภมร อโนทัย และเดินสายไปทำการแสดงกับวงของยิ่งยง สุดา ศรีลำดวน มีผลงานเพลงในแนวหวานออกมา 3 ชุด โดยเป็นชุดที่ร้องคู่กับยิ่งยง 2 ชุด แต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จมากนัก ชื่อเสียงของเธอยังไม่เป็นที่รู้จักของแฟนเพลงทั่ว

หลังจากหมดสัญญากับทาง อโนทัย โปรโมชั่น ทางด้านสมบัติ เมืองอุบล อดีตผู้จัดการของสายัณห์ สัญญา ได้พาเธอมาเข้าสังกัด ลีลา เร็คคอร์ด ของอิทธิ พลางกูร ที่ตั้งขึ้นใหม่เพื่อทำเพลงลูกทุ่ง โดยเธอเป็นนักร้องคนแรกของค่าย ซึ่งที่นี่ เธอได้หันมาจับแนวเพลงสนุกสนาน กุ๊กกิ๊ก โดยมีผลงานอัลบั้ม ชุด " น้าเขย" ออกมา โดยมีเพลง " น้าเขย " เป็นเพลงโปรโมต และนับตั้งแต่นั้น ชื่อของสุดา ศรีลำดวน ก็ได้รับการแจ้งเกินในวงการลูกทุ่งไทย
นพพร ซิลเวอร์โกลด์)
ซิลเวอร์โกลด์)

ผลงานเพลงดัง
ดาโซ/ดอร์เนียร์แอลฟาเจ็ต

ดาโซ/ดอร์เนียร์แอลฟาเจ็ต () เป็นเครื่องบินรบที่ฝรั่งเศสและเยอรมนีร่วมมือสร้างขึ้น เครื่องต้นแบบแอลฟาเจ็ตบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1971 เครื่องแรกจากการผลิตเริ่มบิน เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1977

ข้อมูลจำเพาะ
BAe Avro-748

BAe Avro-748 เป็นเครื่องบินใบพัดพิสัยบินใกล้/ปานกลาง ใช้ในการบินพาณิชย์และการลำเลียงทางทหาร สำหรับไทยใช้เฉพาะทางทหาร เรียก เครื่องบินลำเลียงแบบที่ 5 (บ.ล.5)
อลิเนีย จี.222

อลิเนีย จี.222 (Alenia G.222) เป็นเครื่องบินลำเลียงแบบแรกเครื่องยนต์ 2 ใบพัดที่สร้างขึ้นในอิตาลี เครื่องต้นแบบ จี.222 บินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1970 และเริ่มสายการผลิตในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1975

เครื่องบินลำเลียงแบบที่ ๑๔ (บ.ล.๑๔)
โบอิง บี 737-3 แซด 6

โบอิง บี 737-3 แซด 6 เป็นเครื่องบินโดยสาร ประเภทเครื่องบินลำเลียงแบบที่ ๑๑ ข (บ.ล.๑๑ข) ผลิตโดยบริษัทโบอิงประเทศสหรัฐอเมริกา ใช้เครื่องยนต์ CFM-56-3C1 ชนิด Turbofan จำนวน 2 เครื่อง กางปีกได้ 94 ฟุต 9 นิ้ว ความยาว 119 ฟุต 7 นิ้ว สูง 36 ฟุต 6 นิ้ว น้ำหนักตัวเปล่า 79,200 ปอนด์ น้ำหนักสูงสุดวิ่งขึ้น 142,120 ปอนด์ ความเร็วสูงสุด 0.84 มัค 
เพดานบิน 37,000 ฟุต ระยะบินไกลสุด 2,200 ไมล์ ประจำการเมื่อ พ.ศ. 2538 ใช้นามเรียกขานว่า Vihok
แอร์บัส เอ 310-324

แอร์บัส เอ310-324 เป็นเครื่องบินลำเลียงแบบที่ 13 (บ.ล.13)
อิลยูชิน อิล-38

อิลยูชิน อิล-38 (Ilyushin Il-38) อิล-38 (เมย์) เป็นเครื่องบินที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องบินโดยสารเทอร์โบใบพัด 4 เครื่องยนต์แบบ อิล-18

อิล-38 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในช่วงระหว่างปี 1967-1968 เริ่มประจำในกองทัพเรือโซเวียตในต้นปี 1970
อิลยูชิน อิล-62

อิลยูชิน ไอแอล-62 (Ilyushin Il-62) อิลยูชิน ไอแอล-62 บินครั้งแรกในเดือน มกราคม ค.ศ. 1963 เริ่มรับผู้โดยสารในการสายการบินแอโรฟลอต เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1967 อิล-62 เป็นเครื่องบินเจ๊ตพิสัยบินไกลแบบแรกของสหภาพโซเวียต

อิล-62 เอ็ม ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ซึ่งไอแอล-62 เอ็มเป็นรุ่นที่ให้เครื่องยนต์แรงขับสูงขึ้นและจุผู้โดยสารได้มากขึ้น
อิลยูชิน อิล-86

อิลยูชิน อิล-86 (Ilyushin Il-86) อิล-86 เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างแบบแรกของสหภาพโซเวียต เป็นผลงานของเกนริค วาซิลเลวิช นาวาชือลอฟ (ภาษารัสเซีย Ге́нрих Васи́льевич Новожи́лов) หัวหน้าสำนักงานอิลยูชิน ซึ่งได้รับการคัดเลือกและชนะเครื่องบินคู่แข่งจาก ตูโปเลฟ และ อันโตนอฟ เครื่องต้นแบบ อิล-86 บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1976 และใช้รับผู้โดยสารโดยสารการบินแอโรฟลอต ใน ค.ศ. 1979
วัดโทได

วัดโทได () หรือวัดไทโดจิเป็นวัดพุทธในเมืองนาระ ประเทศญี่ปุ่น ศาลาหลวงพ่อโต (ไดบุตสึเด็ง) ของวัดนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นอาคารไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปไดบุตสึขนาดใหญ่หล่อจากบรอนซ์ ซึ่งเป็นพระปฏิมาแทนองค์พระไวโรจนพุทธเจ้า นอกจากนี้ วัดนี้ยังเป็นศูนย์กลางของโรงเรียนศาสนาในสายเคงงอีกด้วย วัดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในทะเบียนเดียวกับวัด ศาลเจ้า และสถานที่สำคัญอื่น ๆ อีก 7 แห่งในเมืองนาระ

ในสมัยเทมเปียว มีผู้ประสบภัยจากภัยธรรมชาติและโรคระบาดอยู่เป็นจำนวนมาก จนกระทั่งปี พ.ศ. 1286 จักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศว่า ประชาชนควรจะร่วมกันสร้างพระพุทธรูปขึ้นเพื่อปกป้องตนเองจากภัยพิบัติ เนื่องจากทรงมีความเชื่อว่าพระพุทธรูปจะช่วยคุ้มครองประชาชนได้ ตามบันทึกที่เก็บรักษาอยู่ในวัดโทไดได้กล่าวว่า มีคนมาช่วยสร้างพระพุทธรูปและหอที่ประดิษฐานมากกว่า 2,600,000 คน การสร้างพระพุทธรูปเริ่มต้นครั้งแรกที่เมืองชิงารากิ แต่หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้และแผ่นดินไหวจนมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ก็ได้ย้ายสถานที่สร้างมายังเมืองนาระใน พ.ศ. 1288 และสร้างเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 1294 ต่อมาใน พ.ศ. 1295 ได้มีการจัดพิธีเบิกพระเนตรเพื่อฉลองพระพุทธรูปองค์ใหม่ โดยมีพระภิกษุชาวอินเดียชื่อว่าพระโพธิเสนะ เป็นผู้ประกอบพิธี ตามบันทึกมีผู้มาร่วมพิธีราว 10,000 คน หลังจากนั้นจักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศให้วัดโทไดเป็นวัดประจำจังหวัดยามาโตะ และเป็นศูนย์กลางของวัดทั่วอาณาจักร

หลวงพ่อโตวัดโทไดถูกสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งโดยเหตุผลต่างๆกัน รวมทั้งความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหว และมีการสร้างขึ้นใหม่ 2 ครั้งที่มีสาเหตุจากเหตุเพลิงไหม้ โดยพระหัตถ์ทั้งสองข้างที่เห็นในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นในสมัยโมโมยามะ (พ.ศ. 2111-2158) พระเศียรในปัจจุบันนี้ถูกสร้างขึ้นในสมัยเอโดะ (พ.ศ. 2158-2410) และหอที่ประดิษฐานในปัจจุบันนี้สร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2252 โดยมีขนาดเล็กกว่าอาคารหลังเดิมราว 30% เดิมทีในบริเวณวัดจะมีเจดีย์สูง 100 เมตรอยู่คู่หนึ่ง ซึ่งจัดว่าเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลกในยุคหลังจากการสร้างพีระมิด แต่ได้พังทลายลงเนื่องจากแผ่นดินไหว
มอร์นิงมุซุเมะซะกุระงุมิ

มอร์นิงมุซุเมะซะกุระงุมิ (モーニング娘｡ さくら組) (พ.ศ. 2546 – 2547) คือ กลุ่มนักร้องพิเศษที่แบ่งตัวมาจากกลุ่มนักร้องเจ-ป็อปหญิงญี่ปุ่นที่ชื่อ "มอร์นิงมุซุเมะ" โดยมีจุดประสงค์เพื่อที่จะสามารถเข้าไปแสดงคอนเสิร์ตในเมืองบางเมืองของประเทศญี่ปุ่นที่ไม่สามารถรองรับการแสดงคอนเสิร์ตของศิลปินกลุ่มที่มีขนาดใหญ่ได้ ซึ่งสมาชิกที่อยู่ในกลุ่มนี้ก็คือสมาชิกของมอร์นิงมุซุเมะในขณะนั้นจำนวน 8 คนจากทั้งหมด 16 คนนั่นเอง

กลุ่มนี้ได้สร้างงานเพลงซิงเกิลออกมาจำนวน 2 เพลงด้วยกัน ก่อนที่จะกลับไปรวมเข้ากับกลุ่ม "มอร์นิงมุซุเมะ โอโตเมะกูมิ" (ซึ่งเป็นกลุ่มอีกกลุ่มหนึ่งที่แบ่งตัวออกมาพร้อมกัน) ในปี พ.ศ. 2547 เพื่อที่จะกลับมาเป็นกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะกลุ่มใหญ่เหมือนเดิม

ในชื่อของกลุ่มนี้ คำว่า “ซากูระ” หมายถึงดอกซากูระ ส่วนคำว่า “กูมิ” หรือ “กุมิ” นั้น เป็นคำในภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่า กลุ่ม ซึ่งเมื่อนำชื่อทั้งหมดมาแปลเป็นภาษาไทยแล้วจะมีความหมายว่า "มอร์นิงมุซุเมะ กลุ่มดอกซากูระ"
ฮัมซะฮ์

ฮัมซะฮ์ (, "", ء) เป็นอักษรอาหรับใช้แทนเสียง /อ/ แต่ไม่ถือว่าเป็นตัวอักษรเท่ากับอักษรอื่นอีก 28 ตัว ใช้แสดงการออกเสียงในยุคต้นๆของศาสนาอิสลาม ใช้เติมบนอะลิฟเพื่อบอกว่าอะลิฟตัวนี้ใช้แทนเสียง /อ/ อาจเขียนได้ในรูป:

ฮัมซะฮ์ถือเป็นอักษรที่เขียนได้หลายวิธีและไม่มีผลต่ออักษรที่อยู่รอบข้างแม้แต่อักษรที่แทนสระเสียงยาว เขียนได้ 4 ลักษณะคือ เขียนบนเส้นโดยตรง เขียนบนอะลิฟ วาว หรือยาอุที่ตัดจุดข้างล่างออกไป อะลิฟที่มีฮัมซะฮ์อาจเขียนก่อนหน้าอะลิฟอีกตัวโดยไม่ต้องใช้อะลิฟ มัดดะ กฎของฮัมซะฮ์ขึ้นกับว่าฮัมซะฮ์อยู่ตำแหน่งต้น กลาง หรือท้ายคำ (ไม่ออกเสียง) สระเสียงสั้นที่เกิดจากการผันคำจะไม่นับ และเขียนในรูปอะลิฟ-ตันวิน จะใช้ฮัมซะฮ์เมื่ออยู่กลางคำเท่านั้น 
ในบางกรณี มีกฎที่ต่างไปคือ
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับการจัดตั้ง เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และจัดการเรียนการสอนในด้านสหเวชศาสตร์ในหลายสาขาวิชาได้แก่ สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก สาขาวิชารังสีเทคนิค และสาขาวิชากายภาพบำบัด ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก​คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วย​ 5 ภาควิชา ดังนี้​

ปัจจุบัน คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร อันได้แก่
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ

อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ () เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ที่เมืองเกียวโตะ

สิ่งก่อสร้างโบราณในเมืองนาระได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 22 เมื่อปี พ.ศ. 2541 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์แห่งแรกในเขตภาคเหนือตอนล่าง จัดตั้งขึ้นเพื่อพัฒนาบุคลากรด้านสาธารณสุขในภาคเหนือตอนล่างโดยมุ่งเน้นเพื่อรองรับการปฏิรูประบบบริการสุขภาพไปสู่การให้บริการสุขภาพระดับปฐมภูมิที่มีคุณภาพ ได้รับการจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีประวัติในการก่อตั้ง ดังนี้

โดยคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มุ่งหวังเพื่อเป็นสถาบันการศึกษาการสาธารณสุขผู้นำด้านการสร้างเสริมสุขภาพ การสาธารณสุขและการแพทย์แผนไทยประยุกต์ของภูมิภาคเขตภาคเหนือตอนล่าง โดยผลิตบัณฑิตและพัฒนาบุคลากรด้านสาธารณสุขให้มีความรู้ มีคุณธรรม จริยธรรม พัฒนางานวิจัย บริการวิชาการสมัยใหม่อย่างบูรณาการที่เป็นที่ยอมรับในระดับชาติและนานาชาติ

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนงานออกเป็นกลุ่มวิชา ดังนี้ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
โมโนพอด

โมโนพอด (monopod) คือขาตั้งกล้อง ที่มีขาเดียวสามารถใช้ตั้งกล้องได้ เป็นขาตั้งกล้องขนาดเล็ก สำหรับ กล้องถ่ายภาพ และ กล้องวิดีโอ (หรือบางทีก็ใช้ใน กล้องส่องทางไกล) ซึ่งจะสามารถช่วยให้ภาพที่ถ่ายจากกล้องนั้นอยู่นิ่งได้ เป็นผลทำให้ภาพคมชัดมากกว่าใช้มือเปล่าถือกล้องด้วยความเร็วชัตเตอร์ต่ำ ซึ่งส่งผลให้ภาพสั่นไหวได้ง่าย สามารถลดการสั่นไหวได้ในแนวนอน หรือสามารถหมุนในแนวนอนได้อย่างดี และมักใช้ไปพร้อมกับการพิงผนังถ่าย 
โมโนพอดนิยมใช้เป็นตัวช่วยในการแพนกล้อง ทำให้ภาพเห็นการเคลื่อนไหวที่สวยงาม อีกทั้งสามารถใช้ชะโงกกล้อง เพื่อถ่ายในสถานที่ ที่เราไม่สามารถเข้าไปได้ถึงได้

โมโนพอดประกอบด้วย
คิม ด็อก-กู

คิม ด็อก-กู (; 8 มกราคม พ.ศ. 2498 – 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525) เป็นนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ที่เสียชีวิตหลังจากการแข่งขันชิงแชมป์โลกกับเรย์ มันซีนี

คิมเกิดในเมืองโกจิน ประเทศเกาหลีใต้ เมื่ออายุได้ 5 ขวบ พ่อก็เสียชีวิต เมื่ออายุ 14 ได้เดินทางเข้ามายังโซล เมืองหลวงของประเทศ เพื่อศึกษาต่อด้านวิชาชีพและชกมวยอาชีพ ซึ่งประสบความสำเร็จภายในระยะเวลา 4 ปี เมื่อได้ครองแชมป์ของสหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (OPBF) ในรุ่นไลท์เวท และได้มีโอกาสได้เดินทางไปชกชิงแชมป์โลกในรุ่นเดียวกันนี้ ของสมาคมมวยโลก (WBA) กับเรย์ มันซีนี แชมป์โลกชาวอเมริกันถึงลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 โดย คิมมีอันดับโลกเป็นรองแชมป์อันดับ 1 และเป็นการป้องกันตำแหน่งครั้งแรกของมันซีนีด้วย การชกครั้งนี้จัดบนเวทีกลางแจ้งในเวลาเย็น การชกเป็นไปอย่างดุเดือด เพราะคิมถูกมันซีนีไล่ชกแต่เพียงข้างเดียว แต่ก็กัดฟันยืนสู้ได้มาจนยกที่ 14 จึงล้มลงกองกับเวที ไม่ฟื้น แพทย์สนาม คือ น.พ.ลอนนี่ แฮมมาร์เกร็น ได้ทำการตรวจสมองของคิมก็พบว่าสมองไม่ทำงานเสียแล้ว ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงรีบนำส่งโรงพยาบาลเดเสิร์ตสปริงทันที

ในวันต่อมา ข่าวนี้ได้แพร่ไปถึงประเทศเกาหลีใต้ ซุน เยียว-ยัง มารดาของคิมได้ทราบข่าวได้แต่ร้องไห้ ทางรัฐบาลเกาหลีใต้ได้ออกเงินค่าตั๋วเครื่องบินให้นางและลูกชายอีกคน คือ ยคิม คุน-ย็อง เดินทางไปดูอาการของคิม ด็อก-กูถึงสหรัฐอเมริกา

หลังจากคณะแพทย์ทำการผ่าตัดสมองหลายรอบแล้ว อาการก็ยังไม่ดีขึ้น รวมทั้งได้รับการรักษาแบบฝังเข็มด้วยคณะแพทย์เกาหลี 4 คนที่เดินทางไปด้วย มารดาของเขาจึงได้ตัดสินใจให้แพทย์ถอดเครื่องปั๊มหัวใจออก และให้คิม ด็อก-กูจากไปอย่างสงบ ในตอนเย็นของวันที่ 18 พฤศจิกายน จากนั้นได้มีการทำพิธีส่งมอบร่างของเขา เพื่อส่งกลับประเทศ โดยมีเทศบาลเมืองลาสเวกัสเป็นผู้ทำพิธีให้ และหลังจากกลับมาเกาหลีใต้แล้ว เพียง 4 วันต่อมา มารดาของเขาก็ได้ผูกคอตายตามลูกชายไป

การเสียชีวิตของคิม ด็อก-กูปรากฏเป็นข่าวโด่งดังไปทั่วโลก และทำให้ต่อมาการชกมวยสากลอาชีพได้ทำการปรับเปลี่ยนกติกาจากเดิม 15 ยก มาเป็น 12 ยก เช่นในปัจจุบัน
การเติมอากาศ

การเติมออกซิเจน () หรือการเติมอากาศ (Aeration) เป็นหัวใจของการทำงานของระบบบำบัดน้ำเสียแบบใช้ออกซิเจนจากอากาศ เพราะหากระบบบำบัดน้ำเสียขาดออกซิเจน จุลินทรีย์ทั้งหลายก็ไม่สามารถทำงานได้ ถ้ามีปริมาณออกซิเจนละลายน้ำอยู่สูง ระบบก็สามารถบำบัดน้ำได้ดีหรือสามารถรับน้ำเสียได้มากขึ้น แต่เนื่องจากค่าการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศมีค่าต่ำย่อมจะทำให้มีแรงขับ (Driving Force) ต่ำตามไปด้วย

ดังนั้น การเพิ่มอัตราการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศ จึงได้แก่การเพิ่มผิวสัมผัส (Interfacia Area) ระหว่างอากาศกับน้ำให้มีค่ามากที่สุด

สภาพการทำงานโดยทั่วไปของระบบบำบัดน้ำเสีย จะมีค่าความต้องการออกซิเจนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาตามปริมาณความต้องการออกซิเจนของจุลินทรีย์ ซึ่งขึ้นอยู่กับอัตราการไหลของน้ำเสียและความเข้มข้นของมวลสารอินทรีย์ ซึ่งในการออกแบบจะต้องเติมออกซิเจนให้แก่ระบบที่ความต้องการสูงสุดได้อย่างเพียงพอ 
การเติมอากาศให้กับระบบำบัดน้ำเสียสามารถเติมได้โดย
1) เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ระบบบำบัดน้ำเสียที่ใช้การเติมอากาศแบบนี้ เช่น ระบบบ่อผึ่ง (Oxidation Ponds)ออกซิเจนจากอากาศจึงแพร่ลงบนเฉพาะที่ผิวหน้าของบ่อผึ่งเท่านั้น ถ้าหากอัตราการใช้ออกซิเจนในระบบ มีมากกว่าอัตราการแพร่ของออกซิเจนก็จะทำให้เกิดสภาวะที่เรียกว่าไร้อากาศ (Anaerobic)หรือค่าออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำมีค่าเท่ากับ 0 ในสภาวะเช่นนี้ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นจากก๊าซไข่เน่าในระบบบำบัดน้ำเสียได้ และน้ำจะมีสีดำ การเติมอากาศวิธีนี้จึงไม่ต้องการพลังงานในการเติมอากาศ
2) โดยใช้เครื่องกลเติมอากาศ เช่น กังหันชัยพัฒนา เครื่องกลในระบบบำบัดแบบสระเติมอากาศ (Aerated Lagoon)เครื่องกลในระบบตะกอนเร่ง (Activated Sludge)เป็นต้น ซึ่งการเติมอากาศวิธีนี้จำเป็นต้องมีพลังงานมาเกี่ยวข้อง แต่ถ้าไม่มีการควบคุมที่ดี ก็จะเกิดการสูญเสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศมีหน้าที่อยู่ 2 ประการ คือ หน้าที่ในการให้ออกซิเจนแก่น้ำในระบบบำบัดน้ำเสียได้อย่างพอเพียง และหน้าที่ในการกวนน้ำเพื่อให้ออกซิเจนที่ละลายน้ำอยู่กระจายออกเสมอทั่วทั้งบริเวณที่ต้องการ พลังงานที่ใช้ในการกวนนี้จะต้องมีค่าพอเหมาะสำหรับการกระจายออกซิเจนในน้ำต่อการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ เพราะถ้ากวนน้อยเกินไปจุลินทรีย์จะไม่ได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอ เป็นผลให้ระบบไม่สามารถทำงานได้ดีเท่าที่ควร แต่ถ้ากวนแรงเกินไปก็จะสิ้นเปลืองพลังงานโดยไม่เกิดประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศแต่ละชนิดมีทั้งข้อดีและข้อเสียในด้านต่างๆ ดังนั้นการออกแบบและประดิษฐ์เครื่องกลเติมอากาศ จะต้องเข้าใจหลักการทำงาน วิธีคำนวณ ตลอดจนเข้าใจถึงวิธีการทดสอบสมรรถนะในการถ่ายเทออกซิเจนลงไปในน้ำต่อพลังงาน (Performance of Oxygen Transfer in Water) หน่วยเป็นกิโลกรัมของออกซิเจน/แรงม้า-ชั่วโมง ปัจจุบันมีการใช้หัวกระจายอากาศ ช่วยในการเพิ่มประสิทธิภาพในระบบบำบัดน้ำเสียแบบต่างๆ
เครื่องกล

เครื่องกล สามารถหมายถึง
มะหมา 4 ขาครับ

มะหมา 4 ขาครับ เป็นภาพยนตร์ไทย ที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับหมาข้างถนน ใช้หมาเป็นตัวดำเนินเรื่องตลอดทั้งเรื่อง โดยใช้หมาข้างถนนที่ผ่านการฝึกสอน แสดงจริง ไม่ได้ใช้เทคนิคพิเศษ

ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้รวม 58 ล้านบาท

การผจญภัยของ "มะขาม" หมาพันธุ์ไทยหลังอานที่ถูกนำมาทิ้งที่วัดเพราะทำข้าวของของเจ้านายเสียหาย กับหมาข้างถนนฝูงหนึ่ง ประกอบด้วย "ลุงกาแฟ" หมาแก่หัวโจก "เก่ง" หมาขนยุ่งจอมกวน "เปี๊ยก ปลากระป๋อง" หมาตัวเล็กจอมซ่า "เซ็กซี่" หมาพุดเดิลสุดเปรี้ยว และ "พิกุล" หมาสาวสุดเรียบร้อย สมเป็นกุลสตรี

หมาข้างถนนฝูงนี้ แต่เดิมเป็นหมามีเจ้าของ แต่จับพลัดจับผลูต้องกลายเป็นหมาจรจัด เพราะชุมชนที่มันอาศัยอยู่ ถูกเจ้าของที่ดินเผาไล่ที่ เมื่อเจ้าของย้ายไปอยู่ที่อื่น พวกหมาๆ จึงต้องอยู่อย่างยากลำบาก ต้องเร่ร่อนไปตามหมู่บ้านจัดสรร ถูกหมาวัดเจ้าถิ่นรังแก พวกเขาจึงคิดจะเดินทางไป สุนัขวดี สวรรค์ในตำนานของหมาๆ ที่เล่าสืบต่อกันมา

การเดินทางไป สุนัขวดี พวกเขาต้องประสบภยันตรายมากมาย ต้องเสี่ยงชีวิตวิ่งข้ามถนน 10 เลน ที่มีรถวิ่งด้วยความเร็วสูงตลอดเวลา สุนัขวดี จะเป็นสวรรค์ดังคำร่ำลือหรือไม่ ไม่มีใครทราบ เพราะไม่เคยมีหมาที่ข้ามไปได้ ข้ามกลับมาเล่าให้ฟัง

นอกจากนี้ มะขาม ยังมีเรื่องวุ่นๆ เกี่ยวกับรักสามเส้าแบบหมาๆ กับ "น้ำค้าง" หมาอเมริกันพันธุ์คอลลี่แสนสวย ที่ต้องชิงรักหักสวาท ชิงไหวชิงพริบกับ "ทอมมี่" หมาหนุ่มพันธุ์คอลลี่ พันธุ์แท้

อีกทั้งยังมี เรื่องรักสามเส้าคู่ขนานแบบคนๆ ของ "แจ็ค" ยามเฝ้าหมู่บ้านจัดสรร คนเลี้ยงมะขาม กับ "หนูแหวน" ไฮโซสาวสวย เจ้านายของน้ำค้าง ซึ่งก็เป็นที่หมายปองของ "คุณองอาจ" เจ้าของหมู่บ้านจัดสรร เจ้าของทอมมี่
อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล

อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล (, ; 15 ธันวาคม พ.ศ. 2395 – 25 สิงหาคม พ.ศ. 2451) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส เกิดในตระกูลที่มีนักวิทยาศาสตร์ถึง 4 รุ่น ตั้งแต่รุ่นปู่จนกระทั่งรุ่นลูก เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี พ.ศ. 2446 ร่วมกับปีแยร์ กูรี และมารี กูรี หลังจากที่เขาถึงแก่กรรม ชื่อสกุลของเขาได้กลายเป็นหน่วยวัดกัมมันตภาพ ในระบบหน่วยเอสไอ คือ แบ็กแรล เขียนด้วยสัญลักษณ์ Bq

อ็องรี แบ็กแรล เกิดที่กรุงปารีส โดยเป็นบุตรของอาแล็กซ็องดร์-แอดมง แบ็กแรล (Alexandre-Edmond Becquerel) ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ที่ศึกษาเกี่ยวกับทัศนศาสตร์ ไฟฟ้า และแม่เหล็ก อ็องรีได้เข้าเรียนในโรงเรียน "เอกอลปอลีแต็กนิก" (École Polytechnique) ซึ่งเป็นโรงเรียนช่างฝีมือทหารของฝรั่งเศส และต่อมาก็เข้าเรียนใน " เอกอลเดปงเซโชเซ" (École des Ponts et Chaussées) ซึ่งเป็นโรงเรียนที่สอนวิชาวิศวกรรมศาสตร์ที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ในด้านชีวิตครอบครัว อ็องรีสมรสกับหลุยส์ เดซีเร ลอรีเยอ (Louise Désirée Lorieux) มีบุตร 1 คน คือ ฌ็อง แบ็กแรล (Jean Becquerel) ซึ่งก็ได้เป็นนักฟิสิกส์เช่นเดียวกับอ็องรี ต่อมา ในปี พ.ศ. 2451 อ็องรีได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส (Académie des Sciences) และถึงแก่กรรมที่เลอครัวซี (Le Croisic) ในแคว้นเบรอตาญ ในปีเดียวกันกับที่ได้รับเลือก

ในปี พ.ศ. 2435 อ็องรีได้เป็นคนที่สามในตระกูลแบ็กแรล ที่ได้เป็นภัณฑารักษ์ส่วนฟิสิกส์ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติฝรั่งเศส (Muséum National d'Histoire Naturelle) อีกสองปีให้หลัง เขาได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่างประจำกรมการสะพานและทางหลวง

นับจากที่ได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่าง 2 ปี อ็องรีได้ศึกษาการเรืองแสงอย่างช้า (phosphorescence) ในเกลือยูเรเนียม จนเขาได้พบกัมมันตรังสีเข้าโดยบังเอิญ โดยเขาได้วางโพแทสเซียมยูเรนิลซัลเฟต ซึ่งตกทอดมาจากพ่อของเขา ไว้บนฟิล์มถ่ายรูปและวัสดุดำ จากนั้นนำไปตั้งไว้กลางแดด โดยเขาได้อธิบาย ณ ที่ประชุมวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส มีใจความดังนี้

จากการค้นพบนี้เอง ทำให้อ็องรีได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับสองสามีภรรยาตระกูลกูรี ในปี พ.ศ. 2446
อำเภอไพศาลี

ไพศาลี เป็นอำเภอในจังหวัดนครสวรรค์

อำเภอไพศาลีตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอไพศาลีเป็นเมืองเก่าโบราณสมัยขอมเรืองอำนาจ ในดินแดนสุวรรณภูมิ มีซากโบราณปรากฏให้เห็นเช่น อุโบสถ วิหาร หอสมุด กุฎีฤๅษี พระพุทธรูป ระฆัง จอมปราสาท มีอายุราวปีพ.ศ. 1204 "เมืองเวสาลี" หรือ "เมืองไผ่สาลี" และเพี้ยนมาเป็น "ไพศาลี" อำเภอไพศาลีเดิมขึ้นอยู่กับอำเภอท่าตะโก จัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอไพศาลี เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2505 และได้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอไพศาลี เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2508

อำเภอไพศาลีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 101 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอไพศาลีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
ตระกูลภาษายูรัล

ตระกูลภาษายูรัล เป็นตระกูลภาษาที่ประกอบด้วยภาษาประมาณ 30 ภาษา มีผู้พูดราว 20 ล้านคน ชื่อของตระกูลภาษานี้มีที่มาจากแหล่งกำเนิดของภาษา ซึ่งเชื่อกันว่ามาจากบริเวณเทือกเขายูรัล ภาษาในกลุ่มนี้ที่มีผู้พูดจำนวนมากได้แก่ ภาษาฟินแลนด์ ภาษาเอสโตเนีย และภาษาฮังการี ไช้ใน ฟินแลนด์ เอสโตเนีย ฮังการี และยังมีภาษาอื่นอีกเช่น ภาษามอร์โดวิน ภาษาโคมิ ภาษาอุตมูร์ ภาษามอคชาฮ์ ภาษามาริ ภาษาอริสยา ภาษาคาเรเลีย ไช้ใน สาธารณรัฐโคมิ สาธารณรัฐคาเรเลีย สาธารณรัฐอุตมูร์ สาธารณรัฐมอร์โดเวีย ฯลฯ ซึ่งเป็น สาธารณรัฐปกครองตนเองของรัสเซีย
ลูกศร

ลูกศร อาจหมายถึง
ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง

ศาลเจ้าฟูตาราซัง () เป็นศาลเจ้าชินโตในเมืองนิกโก จังหวัดโทจิงิ มักเรียกกันว่า ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง เป็นสถานที่สักการะเทพเจ้า 3 องค์ คือ โอกูนินูชิ ทาโงริฮิเมะ และอาจิซูกิตากาฮิโกเนะ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1310

ศาลเจ้าฟูตาราซังตั้งอยู่ระหว่างศาลเจ้าโทโชกับสุสานไทยูอิง มีนักท่องเที่ยวมากมายมาเยี่ยมชมสถานที่ทั้งสาม และที่วัดรินโนที่อยู่ใกล้เคียง

ศาลเจ้าแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในรายชื่อเดียวกับศาลเจ้านิกโกโทโชและวัดรินโนภายใต้ชื่อว่า "ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก" ภายในศาลเจ้าเป็นสถานที่เก็บรักษาดาบสองเล่มซึ่งจัดว่าเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น