seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ผักกาดหอม

ผักกาดหอม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lactuca sativa") เป็นพืชในวงศ์ Asteraceae ลำต้นเตี้ย แต่ส่วนที่เจริญมากที่สุดคือใบ แต่ละสายพันธุ์ก็มีช่วงฤดูกาลที่เหมาะสมไม่เหมือนกัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียและยุโรป ประเทศจีนปลูกผักกาดหอมมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ผักกาดหอมมีชื่อเรียกอื่นๆ อีกเช่น "ผักสลัด ผักกาดยี พังฉ้าย" เป็นต้น

มนุษย์นำใบของผักกาดหอมมาบริโภค มักใช้เป็นส่วนประกอบของสลัด แซนด์วิช แฮมเบอร์เกอร์ ทาโก้ หรือรับประทานเป็นผักสด แกล้มกับอาหารรสจัดจำพวกยำหรือลาบ สาคูไส้หมู หรือข้าวเกรียบปากหม้อ หรือแม้แต่ใช้เป็นผักตกแต่งเพื่อความสวยงาม ผักกาดหอมมีคุณค่าทางโภชนาการสูง ความต้องการใช้ผักกาดหอมของผู้บริโภคมีอยู่ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะช่วงที่มีเทศกาลงานต่าง ๆ เช่น งานปีใหม่ จะขายดีเป็นพิเศษ

สายพันธุ์ของผักกาดหอมแบ่งเป็น 3 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ

ในประเทศไทยนิยมปลูก 2 ประเภท ได้แก่ผักกาดหอมเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วน แต่ก็สามารถปลูกได้ในดินแทบทุกชนิด ดินที่ใช้ปลูกต้องระบายน้ำได้ดี มีค่า pH ในดิน 6.5-7 ขุดดินเป็นร่องตื้นแล้วหว่านเมล็ดลงไป รดน้ำวันละ 2 เวลา เช้า-เย็น อย่างสม่ำเสมอ เมื่อผักกาดหอมงอกแล้วอาจต้องมีการย้ายกล้าออกเพื่อไม่ให้อยู่ติดกันแน่นเกินไป ผักกาดหอมเป็นผักที่ไม่ค่อยมีแมลงรบกวน จึงไม่จำเป็นต้องฉีดยาฆ่าแมลง แมลงศัตรูพืชที่พบบ้างก็มีเพลี้ย กับหนอนกระทู้หอม ซึ่งพบมากในฤดูหนาวแถวภาคกลางและภาคเหนือ อายุการเก็บเกี่ยวผักกาดหอมประมาณ 40-50 วัน (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ วิกิตำรา)
บัณเฑาะว์

บัณเฑาะว์ เป็นเครื่องดนตรีประเภทกลองจากอินเดีย มีลักษณะหัวและท้ายใหญ่ ตรงกลางคอด ขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร ใช้เชือกผูกกับลูกตุ้ม กลองชนิดนี้ไม่ใด้ตีด้วยไม้หรือมือ แต่ใช้มือถือพลิกข้อมือกลับไปกลับมา ให้ลูกตุ้มที่ปลายเชือกกระทบหนังหน้ากลองทั้งสองด้าน

ชื่อบัณเฑาะว์ มาจากคำบาลีว่า "ปณวะ" ในอินเดียเรียกว่า "ฑมรุ" (อักษรเทวนาครี डमरू; ḍamaru) เป็นเครื่องดนตรีที่พบเห็นในหัตถ์ขวาของพระศิวะ

ในประเทศไทย บัณเฑาะว์ใช้เป็นเครื่องให้จังหวะในการบรรเลงประกอบ "ขับไม้" ในงานพระราชพิธี เช่น ขับกล่อมสมโภชพระมหาเศวตฉัตร สมโภชพระยาช้างเผือกและช้างสำคัญ เรียกว่า "ขับไม้บัณเฑาะว์" โดยอาจใช้บัณเฑาะว์ลูกเดียว หรือใช้บัณเฑาะว์ 2 ลูก ไกวพร้อมกันทั้งสองมือ
รัก (ไม้พุ่ม)

รัก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Calotropis gigantea" (Linn.) R.Br.ex Ait.) เป็นไม้พุ่มขนาดเล็กในวงศ์ Apocynaceae วงศ์ย่อย Asclepiadoideae ลำต้นสูง 1.5–3 เมตร ดอกมีสีขาวหรือม่วง มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ

รักเป็นพืชพื้นเมืองของอินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ ไทย ศรีลังกา อินเดีย และจีน ดอกของพืชชนิดนี้เรียกว่า ดอกรัก

รัก เชื่อว่ามาจากภาษาที่ใช้กันในอินเดียที่ใช้เรียกพืชชนิดนี้ว่า "อรัก" และกร่อนมาเป็นคำว่า "รัก" ในภาษาไทย

ต้นสูง 1.5–3 เมตร ทุกส่วนมียางขาวเหมือนน้ำนม ตามกิ่งมีขน ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงกันข้าม รูปรีแกมขอบขนาน ปลายแหลมโคนเว้า กว้าง 6–8 เซนติเมตร ยาว 10–14 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ใต้ใบมีขนนุ่ม ก้านสั้น ดอกสีขาวหรือสีม่วง ออกเป็นช่อตามซอกใบหรือปลายกิ่ง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ โคนเชื่อมติดกัน เมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลาง 2–3 เซนติเมตร มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ 5 สัน มีเกสรตัวผู้ 5 อัน ส่วนนี้เองที่นำมาใช้ร้อยมาลัย ผลเป็นฝักคู่ รูปรีปลายแหลมกว้าง 3–4 เซนติเมตร ยาว 6–8 เซนติเมตร เมื่อแก่แตกและปล่อยเมล็ดแบนสีน้ำตาลจำนวนมาก ที่มีขนสีขาวเป็นพู่กระจุกอยู่ที่ตรงกลางปลายด้านหนึ่ง ให้ปลิวไปตามลม

ปกติแล้วรักมักขึ้นอยู่ตามที่รกร้าง ไม่ค่อยมีการเพาะปลูกกัน แต่สำหรับอุตสาหกรรมในครัวเรือนอาจจะต้องปลูกไว้ใช้ รักขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด หรือการปักชำ ระยะเวลาเติบโตจนออกดอกประมาณ 8 เดือน ใส่ปุ๋ย 16-16-16 เดือนละครั้งตามประเพณีในประเทศไทยนิยมนำดอกรักมาร้อยเป็นมาลัยร่วมกับดอกมะลิ ดาวเรือง จำปา หรือกุหลาบ ใช้ในงานมงคลที่เกี่ยวเนื่องกับความรัก เพราะดอกรักสื่อความหมายถึงความรัก เช่น งานหมั้น และงานแต่งงาน โดยใช้ในขันหมากหมั้น ขันหมากแต่ง จัดพานรองรับน้ำสังข์ ร้อยเป็นมาลัยบ่าวสาว และโปรยบนที่นอนในพิธีปูที่นอน เป็นต้น ส่วนชาวฮาวายถือว่ามาลัยดอกรักที่ทำเป็นสร้อยคอ (lei) คือสัญลักษณ์ของความเป็นกษัตริย์ แต่ในอินเดีย ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดดั้งเดิมถือว่าเป็นวัชพืชไม่มีประโยชน์
อันฮัลท์

อันฮัลท์ () เดิมเป็นอาณาจักรเคานท์ที่ได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นดัชชีในปี ค.ศ. 1806 ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฮาร์ซและแม่น้ำเอลเบทางตอนกลางของเยอรมนี ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐแซกโซนี-อันฮัลต์

ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 อันฮัลท์เป็นส่วนหนึ่งของดัชชีซัคเซินโดยมีผู้ปกครองเป็นเคานท์ แต่แยกมาเป็นอิสระในคริสต์ศตวรรษที่ 13 และมีฐานะเป็นราชรัฐจากนั้นก็ถูกเปลี่ยนฐานะและแบ่งแยกอีกหลายครั้ง จนกระทั่งมาได้รับฐานะเป็นดัชชีในปี ค.ศ. 1806 โดยนโปเลียน โบนาปาร์ต
ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์

ท่านหญิงศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ พระนามเดิม หม่อมเจ้าหญิงศรีสว่างวงศ์ ยุคล เป็นพระธิดาใน พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร หรือ พระองค์ชายกลาง กับหม่อมทองแถม ยุคล ณ อยุธยา (ประยูรโต) เป็นพระนัดดาใน พลเอก สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลฑิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศร์ และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ประสูติเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489 เมื่อแรกประสูติมีฐานันดรศักดิ์ที่ "หม่อมเจ้า" ต่อมาทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521 เพื่อเสกสมรสกับนายศักดา บุญจิตราดุลย์ มีบุตร-ธิดา 2 คน

ท่านหญิงศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ เป็นผู้แทนพระองค์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดีไปปฏิบัติพระกรณีกิจแทนพระองค์อยู่บ่อยครั้ง
ชิบาอูระ

ชิบาอูระ () เป็นย่านหนึ่งในแขวงมินาโตะ กรุงโตเกียว ตั้งอยู่ระหว่างทางรถไฟสายยามาโนเตะฝั่งตะวันออกกับอ่าวโตเกียว

ชิบาอูระเป็นที่ตั้งของบริษัทใหญ่ในญี่ปุ่นจำนวนหนึ่ง ได้แก่ โตชิบา (เดิมเคยเป็น Tokyo Shibaura Electric) และโอกิ เป็นต้น

ย่านชิบาอูระมีสถานีรถไฟทามาจิและฮามามัตสึโจ ซึ่งมีรถไฟสายยามาโนเตะวิ่งผ่าน และสถานีชิบาอูราฟูโตบนสายยูริกาโมเมะ และยังมีสายโยโกซูกะวิ่งผ่านอุโมงค์ลอดใต้ย่านนี้ แต่ไม่ได้จอดที่สถานีใดในย่าน

ระบบ Tokyo Expressway system ได้ตัดผ่านย่านชิบาอูระ และย่านนี้ยังเป็นจุดปลายสุดของสะพานสายรุ้งฝั่งโตเกียวส่วนกลาง
เรียวโงกุ

เรียวโงกุ () เป็นย่านหนึ่งในเขตซูมิดะในกรุงโตเกียว

เมื่อ พ.ศ. 2202 สะพานเรียวโงกุถูกสร้างขึ้นข้ามแม่น้ำซูมิดะก่อนถึงจุดบรรจบกับแม่น้ำคันดะ ชื่อของสะพานหมายถึง "สองจังหวัด" มีที่มาจากการเชื่อมต่อระหว่างเอโดะ (บริเวณของจังหวัดมูซาชิที่โตเกียวในปัจจุบันตั้งอยู่) กับจังหวัดชิโมซะด้วยสะพานนี้ และย่านละแวกนั้นได้ชื่อมาจากสะพานนี้

เมื่อ พ.ศ. 2246 โรนินสี่สิบเจ็ดคนได้บุกเข้าคฤหาสน์ของโยชินากะ คิระ เพื่อแก้แค้นให้การตายของนางาโนริ อาซาโนะ ผู้เป็นนาย บางส่วนของคฤหาสน์ยังคงอนุรักษ์ไว้ในสวนสาธารณะในย่านเรียวโงกุ

สถานีรถไฟเรียวโงกุเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2447 ทำให้ย่านนี้เริ่มมีการคมนาคมขนส่งทางรถไฟ โดยย่านเรียวโงกุจัดได้ว่าเป็นหัวใจของกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพ สถานฝึกซ้อมของซูโม่หรือเฮยะ ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่นี่ สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุซึ่งเป็นสนามสำหรับกีฬาซูโม่แห่งแรกสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2452 สนามกีฬาที่เห็นในปัจจุบันสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพประจำปีอย่างเป็นทางการสามรายการ

ตัวอย่างบุคคลที่มีชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับย่านเรียวโงกุ เช่น ไคชู คัตสึ เกิดที่ย่านนี้เมื่อ พ.ศ. 2366 นักเขียนนวนิยาย รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ เติบโตขึ้นที่ย่านนี้ และเคียวเซ็ง โอฮาชิ ผู้โด่งดังในวงการโทรทัศน์ และอดีตสมาชิกวุฒิสภา ก็เกิดที่ย่านนี้เช่นกัน
ช้วนกิมฮวด

ช้วนกิมฮวด เป็นตัวละครในเรื่องมังกรหยก 1 ใน 7 ประหลาดกังหนำ อันดับที่ 6 มีฉายาว่า ผู้กล้าซ่อนกายกลางตลาด (บางฉบับใช้ ผู้ซ่อนกายกลางตลาด หรือ จอมโจรตลาด) มีรูปร่างสันทัด สวมหมวกกำมะหยี่ ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลา ลักษณะคล้ายเป็นพ่อค้าหาบเร่ มีอาวุธเป็นคันชั่ง ซึ่งมีแนวทางคล้ายกระบองไม้พลอง ขอเกี่ยวของตาชั่งยามแหวกพุ่งคล้ายกรงเล็บบิน ส่วนลูกตุ้มตาชั่งคล้ายค้อนสายโซ่ ดังนั้นอาวุธชนิดนี้จึงใช้ประโยชน์ได้ 3 ทางในการต่อสู้

เมื่อตอนปะทะกับคูชู่กีแห่งสำนักช้วนจินก่า ที่หอเซียนเมามาย ขณะที่น่ำฮียิ้นกำลังจะส่งโอ่งทองเหลืองคืนแก่คูชู่กี ช้วนกิมฮวดก็รีบวิ่งเข้ามา รอจนโอ่งทองเหลืองร่วงหล่นใหม่ ก็ใช้มือกวักเหล้าในโอ่งขึ้นมาดื่ม แล้วลอยตัวขึ้น ถีบสองเท้าไปยังโอ่ง ร่างพุ่งไปข้างหลัง ส่วนโอ่งก็พุ่งไปข้างหน้าหาคูชู่กี พอช้วนกิมฮวดพุ่งถึงพนังห้อง ก็ลื่นไหลลงอย่างแผ่วเบา จนจูชงยังร้องชมว่าวิเศษ

และในขณะที่ประลองดื่มสุราระหว่าง 7 ตัวประหลาดกังหนำกับคูชู่กีที่หอเซียนเมามาย ในขณะที่ช้วนกิมฮวดกับพี่น้องทั้ง6กำลังแข่งกับคูชู่กี ก็บังเอิญกวาดตาไปเห็นที่ข้างเท้าของคูชู่กี ซึ่งเปียกแฉะไปด้วยสุรา เพราะคูชู่กีใช้กำลังภายในรีดเร้นสุราที่ดื่มออกมาจากเท้าทำให้ดื่มสุราได้ไม่มีหยุด ช้วนกิมฮวดเห็นดังนั้นจึงแอบกระซิบข้างหูของจูชงให้ดำเนินอุบายต่อไป

ในตอนที่7ตัวประหลาดปะทะกับคูชู่กีที่วัดฮวบฮั้วยี่ ช้วนกิมฮวดยามได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ ยังได้คอยบ่งบอกชี้แนะให้กัวเต็งอักซัดอาวุธลับใส่จุดสำคัญต่างๆของคูชู่กี ซึ่งในหลายปีมานี้ช้วนกิมฮวดคอยร้องบอกตำแหน่งต่อกัวเต็งอักตลอดมาถือเอาดวงตาตนเหมือนดวงของพี่ร่วมสาบาน ซึ่งในน้อง6คนมีแต่ช้วนกิมฮวดที่มีความสามารถนี้

ครั้นตอนที่ 6 ตัวประหลาดกังหนำทราบข่าวเกี่ยวกับความขัดแย้งของพวกนักพรตช้วนจินก่ากับมารบูรพา อึ้งเอี๊ยะซือ ทั้ง 6 จึงได้นั่งเรือไปยังเกาะดอกท้อหมายคลี่คลายข้อบาดหมาง แต่ทั้งหมดกลับถูกพิษประจิม อาวเอี้ยงฮง กับเอี้ยคังฆ่าตายเหลือรอดเพียงกัวเต็งอัก ซึ่งทำให้เกิดความเข้าใจผิดคิดว่าอึ้งเอี๊ยะซือเป็นคนฆ่า ช้วนกิมฮวดถูกพิษประจิมอาวเอี้ยงฮงฆ่าตายเป็นรายแรก คันชั่งถูกหักเป็น 2 ท่อน ท่อนแรกร่วงหล่นบนพื้น ท่อนที่สองปักกลางอกของช้วนกิมฮวด ซึ่งคันชั่งนี้มีความแข็งเป็นพิเศษ ทั่วทั้งแผ่นดินมีใครหักได้ไม่กี่คน รวมถึงอึ้งเอี๊ยะซือ และ อาวเอี้ยงฮงด้วย ภายหลังอึ้งย้งพิจารณาดู ตอนแรกคิดว่าเป็นอึ้งเอี๊ยะซือผู้เป็นบิดาตนเองเป็นคนทำ แต่ด้วยหลักฐานหลายๆอย่างทำให้อึ้งย้งคิดออกว่าอาวเอี้ยงฮงเป็นคนทำ
พระเจ้าพย็องว็อน

พระเจ้าพย็องว็อน (; ค.ศ. 559 — ค.ศ. 590) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 25 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ

พระเจ้าพย็องว็อน เป็นพระราชโอรสในพระเจ้ายังว็อน พระองค์ยังทรงให้ความสนใจด้านประวัติศาสตร์มากพระองค์ไม่สามารถสร้างฐานอำนาจความเชื่อมั่นให้กับเหล่าราษฎรได้พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้ายังว็อน พระเจ้าพยองวอนทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทในปี ค.ศ. 557 พระเจ้าพยองวอนตรัสไว้ว่าไม่ทรงเกรงกลัวเหล่าขุนนางทั้งหลายและพระองค์ยังมีพระปรีชาสามารถทางด้านการยิงธนูด้วย

ในช่วงรัชสมัยอำนาจต่างๆของเหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างถูกลิดรอนไปอย่างมากโดยเหล่าขุนนางชนชั้นสูงพระเจ้าพยองวอนทรงให้ความสำคัญกับเหล่าเกษตรกรที่ทำการเพาะปลูกทรงใส่พระทัยและให้กำลังใจกับเหล่าเกษตรกรกลุ่มนี้เพื่อสร้างเศรษฐกิจและรากฐานของอาณาจักร

พระเจ้าพย็องว็อนยังทรงรักษาความสัมพันธ์กับต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นประเทศตุรกีและพระราชวงศ์ของจีนยกตัวอย่างเช่น สงครามในคาบสมุทรเหลียวตงระหว่างราชวงศ์โจวทางตอนเหนือของจีนและราชวงศ์สุย ของจีนพระองค์ทรงเตรียมกองทัพไพร่พลไว้อย่างพร้อมเพรียงเพื่อการสงครามและส่งกองทัพไปช่วยเหลือแก่ราชวงศ์สุย

และในรัชสมัยของพระองค์ พันธมิตรระหว่างอาณาจักรแพ็กเจ และ อาณาจักรชิลลา ก็เป็นอันยุติลงด้วย

ในปี ค.ศ. 590 สันนิษฐานว่าเป็นปีที่พระเจ้าพย็องว็อนเสด็จสวรรคต ซึ่งยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดมาอธิบายและตรวจสอบ
แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552

แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552 วัดขนาดได้ที่แมกนิจูด 8.0 ซึ่งเกิดขึ้นในหมู่เกาะซามัวเมื่อเวลา 06:48:11 น. ตามเวลาท้องถิ่นในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 (17:48:11 น. UTC, 29 กันยายน)

แผ่นดินไหวในครั้งนี้ทำให้เกิดคลื่นสึนามิ 5 ลูก โดยคลื่นลูกใหญ่ที่สุดมีความสูงถึง 9.2 เมตร (13.7 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ศูนย์เตือนภัยสึนามิมหาสมุทรแปซิฟิกตรวจจับว่าน้ำทะเลยกตัวสูงขึ้น 3 นิ้ว (76 มม.) ใกล้กับจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวเกิดขึ้นใกล้กับเขตเคอร์มาเดก-ตองงา ซึ่งมีแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกที่มุดตัวลงใต้แผ่นอินโด-ออสเตรเลียนในวงแหวนแห่งไฟ ซึ่งเป็นสถานที่หนึ่งบนโลกที่มีแผ่นดินไหวและภูเขาไฟระเบิดอยู่เป็นประจำ
บัสเตอร์ คีตัน

โจเซฟ แฟรงก์ "บัสเตอร์" คีตัน ที่ 6 () (4 ตุลาคม ค.ศ. 1895 - 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงตลกชาวอเมริกันและผู้สร้างภาพยนตร์ เป็นที่รู้จักในภาพยนตร์เงียบ กับเอกลักษณ์ตลกท่าทาง โดยมีฉายาว่า "ตลกหน้าตายผู้ยิ่งใหญ่"

คีตันยังติดอันดับ 7 ของผู้กำกับยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลของนิตยสาร "เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี" ในปี 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดอันดับให้คีตันอยู่อันดับ 21 ในหัวข้อนักแสดงชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และในปี 2002 จากแบบสำรวจของนิตยสารไซต์แอนด์ซาวด์ จัดอันดับภาพยนตร์ของคีตันเรื่อง "The General" ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาลที่อันดับ 15
ดัชชีพอเมอเรเนีย

ดัชชีพอเมอเรเนีย หรือ ดัชชีพอมเมิร์น (; ) เป็นรัฐดัชชีที่ตั้งอยู่ในพอเมอเรเนียทางฝั่งทะเลตอนใต้ของทะเลบอลติก ที่ปกครองโดยดยุกแห่งตระกูลพอเมอเรเนีย (กริฟฟินส์) ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนของวาร์ทิสลอว์ที่ 1 ดยุกแห่งชาวสลาฟพอเมอเรเนีย และได้รับการขยายดินแดนเพิ่มเติมต่อมาในปี ค.ศ. 1317 ต่อมาในปี ค.ศ. 1325 พอเมอเรเนียก็รวมราชรัฐรือเกิน (Principality of Rügen) และในปี ค.ศ. 1455 ก็ได้ดินแดนเลาเอนแบร์กและบือโทว์ ระหว่างยุคกลางดัชชีพอเมอเรเนียก็รวมดินแดนทางตอนเหนือของนอยมาร์คและอุคเคอร์มาร์ค รวมทั้งเซอร์ซิพาเนียและเมคเคลนบูร์ก-ชเตรลิทซ์

ดยุกแห่งพอเมอเรเนียเป็นบริวารของโปแลนด์ระหว่าง ค.ศ. 1122 จนถึง ค.ศ. 1138, ของดัชชีแซกโซนีระหว่าง ค.ศ. 1164 จนถึง ค.ศ. 1181, ของเดนมาร์กระหว่าง ค.ศ. 1185 จนถึง ค.ศ. 1227 และของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่าง ค.ศ. 1181 จนถึง ค.ศ. 1185 และตั้งแต่ ค.ศ. 1227 จนถึง ค.ศ. 1637 เป็นบริวารของมาร์เกรฟแห่งบรันเดนบูร์ก ส่วนใหญ่แล้วดัชชีก็ปกครองโดยดยุกในตระกูลพอเมอเรเนียที่ทำให้เกิดการแบ่งแยกรัฐหลายครั้ง หลังจากโบกิสลอว์ที่ 14 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียคนสุดท้ายเสียชีวิตระหว่างสงครามสามสิบปีในปี ค.ศ. 1637 รัฐก็ถูกแบ่งระหว่างบรันเดนบูร์ก-ปรัสเซียกับสวีเดน
ตระกูลพอเมอเรเนีย

ตระกูลพอเมอเรเนีย หรือ ตระกูลไกรเฟิน หรือ ตระกูลกริฟฟิน (, , ) เป็นตระกูลของดยุกผู้ครองดัชชีแห่งพอเมอเรเนียตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1637 ชื่อของตระกูลใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นชื่อที่มาจากตราอาร์มที่เป็นรูปกริฟฟินที่ใช้มาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 การใช้กริฟฟินในตราอาร์มที่ทราบอย่างแน่นอนเกิดขึ้นในสมัยของคาซีมีร์ที่ 2 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียที่เป็นรูปกริฟฟินภายในโล่ที่ปรากฏในเอกสารในปี ค.ศ. 1194
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา

=โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา=
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา เปิดทำการเรียนการสอน ครั้งแรกในวันที่ 16 พฤษภาคม 2533 ผู้ก่อตั้งโรงเรียน คือ นายอำนวย พลมณี ผู้อำนวยการโรงเรียนเจียงทองพิทยาคม ในช่วงแรกได้จัดตั้งเป็นโรงเรียนเจียงทองพิทยาคมสาขา ตามนโยบายขยายโอกาสทางการศึกษาและได้ทำการเรียนการสอนในสถานที่ของโรงเรียนบ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง กิ่งอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ได้เปิดรับนักเรียน ม.1 จำนวน 2 ห้อง มีนักเรียน 75 คน กระทั่งสร้างอาคารเรียนชั่วคราวเสร็จจึงได้ย้ายสถานที่มาจัดทำการเรียนการสอนที่อาคารชั่วคราวที่สร้าขึ้นบริเวณที่ตั้งโรงเรียนในปัจจุบัน มีเนื่อที่ 49 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา และได้รับอนุมัติประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 และกรมสามัญศึกษาได้มีการแต่งตั้งให้ นางสาวศิริวรรณ สนั่นเมือง ศึกษานิเทศก์ จังหวัดชัยภูมิ มาดำรงตำแหน่ง ครูใหญ่และอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา ปัจจุบันตั้งอยู่เลขที่ 154 หมู่ 3 บ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 30
ปัจจุบันโรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา อยู่ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต30 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
คณะบุคลากรทางการศึกษา 41คน นักเรียนจำนวน 718คน(ปีการศึกษา2555)้
พอเมอเรเนีย

พอเมอเรเนีย () หรือ พ็อมเมิร์น () หรือ โพมอร์ซ () เป็นอาณาบริเวณในประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยูทางฝั่งใต้ของทะเลบอลติก เป็นบริเวณที่แบ่งระหว่างโปแลนด์กับเยอรมนีปัจจุบัน ภูมิภาคพอเมอเรเนียครอบคลุมตั้งแต่แม่น้ำเรคนิทซ์ (Recknitz) ใกล้เมืองชตรัลซุนด์ทางตะวันตก ไปทางปากแม่น้ำโอเดอร์ไกล้เมืองชเชตชีน ไปยังปากแม่น้ำวิสตูลาไกล้เมืองกดัญสก์ (Gdańsk) ทางตะวันออก ภูมิภาคพอเมอเรเนียเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวโปแลนด์ ชาวเยอรมัน และชาวคาชูเบีย (Kashubians) เป็นบริเวณที่ได้รับผลกระทบกระเทือนอย่างหนักในคริสต์ศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อมีการเคลื่อนย้ายประชากร

พอเมอเรเนียเป็นที่ราบต่ำของที่ราบยุโรปเหนือ (North European Plain) นอกไปจากศูนย์กลางชุมชนของเมืองใหญ่สองสามเมืองแล้ว ดินที่มีคุณภาพต่ำก็ใช้ในการทำไร่ สลับกับดินแดนที่เป็นทะเลสาบเล็ก ๆ อยู่ประปราย ป่า และเมืองเล็ก ๆ การเกษตรกรรมที่สำคัญก็ได้แก่การเลี้ยงปศุสัตว์ การทำป่า การประมง และการปลูกธัญพืช, หัวบีตที่ใช้ทำน้ำตาลและมันฝรั่ง ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็เป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของบริเวณนี้จากการมีบริเวณพักตากอากาศริมฝั่งทะเล ส่วนบริเวณอุตสาหกรรมอันจำกัดที่สำคัญก็มีการต่อเรือ การผลิตโลหะ น้ำตาล และกระดาษ
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น

เมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น () เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศเยอรมนี มีเมืองหลวงคือชเวริน รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์นเกิดขึ้นจากการรวมตัวของภูมิภาคในประวัติศาสตร์เมคเลินบวร์คและฟอร์พ็อมเมิร์นหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่ยุบตัวลงในปี ค.ศ. 1952 และ ก่อตั้งขึ้นใหม่ก่อนการรวมตัวของเยอรมนี (German reunification) ในปี ค.ศ. 1990

เมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์นเป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่เป็นที่หกของรัฐในเยอรมนี และเป็นรัฐที่มีความหนาแน่นของประชากรน้อยที่สุด ฝั่งทะเลของทะเลบอลติก รวมเกาะ เช่น รือเกินและอูเซดอม และบริเวณทะเลสาบเมคเคลนบูร์ก (Mecklenburg Lake District) ซึ่งเป็นบริเวณที่มีบริเวณพักร้อนและธรรมชาติ ทำให้เป็นบริเวณที่เป็นที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวสำคัญบริเวณหนึ่งของเยอรมนี
ตำบลเจาทอง

ตำบลเจาทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ เป็นตำบลที่แยกออกมาจากตำบลบ้านเจียง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ

องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง ตั้งอยู่ที่ บ้านราษฎร์ภักดี หมู่ที่ 13 ตำบลเจาทอง ห่างจากที่ว่าการอำเภอภักดีชุมพล ประมาณ 1 กิโลเมตร

ตำบลเจาทอง เป็นตำบลที่สำคัญของอำเภอภักดีชุมพลเนื่องจาก เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการต่างๆ ของอำเภอ เช่น ที่ว่าการอำเภอภักดีชุมพล สถานีตำรวจภูธรภักดีชุมพล โรงพยาบาลภักดีชุมพล องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง และศูนย์ราชการที่สำคัญอื่นๆ ตำบลเจาทองมีการแบ่งเขตปกครองทั้งหมด 14 หมู่บ้าน ได้แก่

เดินทางจากตัวเมืองชัยภูมิ โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 225 ชัยภูมิ-นครสวรรค์ พอถึงจุดบริการนักท่องเที่ยวเขาพังเหย ก็จะเข้าเข้าสู่เขตตำบลเจาทอง
เดินทางจากเพชบูรณ์ โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 225 ชัยภูมิ-นครสวรรค์ พอถึงป้อมยามตำรวจ ตำบลวังทองเลี้ยวซ้ายไปตามทางหลวงหมายเลข 2359 พอถึงบ้านนาอุดมก็เข้าเขตตำบลเจาทอง
สารตราทองแห่งรีมีนี

สารตราทองแห่งรีมีนี () เป็นสารตราทองที่ออกโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่รีมีนีในอิตาลีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1226 เพื่อเป็นการรับรองสิทธิของอัศวินทิวทันในการเป็นเจ้าของแคว้นปรัสเซียที่ยึดมาได้ สารตรานี้เป็นฉบับแรกของเอกสารที่คล้ายคลึงกันสามฉบับ ที่ตามมาด้วย "สนธิสัญญาครูสซวิคา" (Treaty of Kruszwica) ของปี ค.ศ. 1230 และ "สารตราองแห่งริเอ็ตติ" ของพระสันตะปาปาของปี ค.ศ. 1234

คอนราดที่ 1 แห่งมาโซเวียพยายามหลายครั้งโดยเฉพาะในปี ค.ศ. 1220 ในการพยายามที่จะยึดคุลเมอร์แลนด์ (Kulmerland หรือ Chełmno Land) จากชนปรัสเซียเก่า คอนราดได้รับความสำเร็จอยู่บ้าง แต่ก็มาได้รับความพ่ายแพ้ และต้องมาพะวงกับความปลอดภัยต่อดินแดนมาโซเวียของตนเองที่คาบอยู่ในแคว้นปรัสเซีย คอนราดจึงขอให้อัศวินทิวทันเข้ามาช่วยสร้างความมั่นคงให้แก่สถานการณ์ ที่เกิดจากการพยายามของโปแลนด์ในการยึดปรัสเซียและดินแดนต่างๆ

ระหว่างปี ค.ศ. 1211 ถึงปี ค.ศ. 1225 อัศวินทิวทันนำโดยประมุขเฮอร์มันน์ ฟอน ซาลซา (Hermann von Salza) อยู่ในเบอร์เซ็นแลนด์ของทรานซิลเวเนีย อัศวินทิวทันถูกเรียกตัวโดยกษัตริย์แห่งฮังการีคล้ายกับที่ถูกเรียกโดยคอนราด ให้ไปช่วยพิทักษ์ชายแดนของฮังการี แต่ก็ถูกขับหลังจากที่ถูกกล่าวหาว่าไปก่อตั้งอาณาจักรของตนเองภายใต้อำนาจของพระสันตะปาปาขึ้น ฉะนั้นเมื่อเข้าไปยึดดินแดนในปรัสเซียอัศวินจึงรอจนกระทั่งได้รับการรับรองจากจักรวรรดิ
จังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี

แซน-แซ็ง-เดอนี (, ฟังเสียง) เป็นจังหวัดในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงปารีส แซน-แซ็ง-เดอนีมีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "neuf-trois" หมายถึง "93" ซึ่งเป็นรหัสจังหวัด ชาวจังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนีเรียกว่า "Sequano-Dyonisians"
สนานจิตต์ บางสพาน

สนานจิตต์ บางสพาน เป็นนามปากกาของ สมศักดิ์ วงศ์รัฐปัญญา นักวิจารณ์ภาพยนตร์ และนักเขียน มีงานเขียนบทความวิจารณ์ภาพยนตร์ และสังคม ตีพิมพ์ในนิตยสาร สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 จนถึงปัจจุบัน

สนานจิตต์ผันตัวมาเป็นผู้เขียนบทและกำกับ จากภาพยนตร์เรื่อง "ขังแปด" โดยการชักชวนของสมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ ในปี พ.ศ. 2545 และกำกับภาพยนตร์เรื่องที่สอง "ซุ้มมือปืน" ในปี พ.ศ. 2548

ปัจจุบัน สนานจิตต์เป็นหนึ่งในคณะกรรมการการประกวดรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง
จังหวัดอาแวรง

อาแวรง () หรือ อาไบรู () เป็นจังหวัดในแคว้นอ็อกซีตานีในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดตั้งตามชื่อแม่น้ำอาแวรง ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ โดยมีรอแดซเป็นเมืองหลัก อาแวรงเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอาแวรงก็ได้แก่อารามแม่พระแห่งบอนวาลและอาสนวิหารแม่พระแห่งรอแดซที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 14
จังหวัดมอแซล

มอแซล หรือ โมแซล () เป็นจังหวัดในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดมอแซลตั้งตามชื่อแม่น้ำมอแซล ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีแม็ส เป็นเมืองหลัก

มอแซลเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดลอแรน

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดมอแซลได้แก่ อาสนวิหารแม็ส หรืออารามนักบุญนาบอร์แห่งแซ็งตาโวล และอื่น ๆ
จังหวัดอีแซร์

อีแซร์ () เป็นจังหวัดในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอีแซร์ตั้งตามชื่อแม่น้ำอีแซร์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ โดยมีเกรอนอบล์เป็นเมืองหลัก

อีแซร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดโดฟีเน (Dauphiné) เนื้อที่ของอีแซร์ถูกลดลงไปสองครั้ง ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1852 และครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1967

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอีแซร์ก็ได้แก่ อารามบอนโว (โดฟีเน), สำนักสงฆ์กร็องด์ชาร์เทริซ (Grande Chartreuse) และอื่น ๆ
น่ำฮียิ้น

น่ำฮียิ้นเป็นตัวละครในเรื่องมังกรหยก 1 ใน 7 ประหลาดกังหนำ อันดับที่ 4 มีฉายาว่า คนตัดฟืนภูเขาน่ำซัว (บางฉบับใช้ คนตัดฟืน หรือ คนตัดฟืนเขาทักษิณ) มีรูปร่างใหญ่ สวมเสื้อกางเกงสีเขียว หว่างเอวผูกเชือกหญ้าเส้นหนึ่งและยังเสียบขวานสั้นสำหรับตัดฟืนเล่มหนึ่ง บนคมขวานมีรอยบิ่นหลายรอย เท้าสวมรองเท้าหญ้า มือหยาบเท้าใหญ่ ท่าทางเซื่องซึมโง่งม ใช้อาวุธเป็นไม้คานเหล็ก หล่อหลอมมาจากเหล็กกล้า มีน้ำหนักมากถึงขนาดวางพาดพิงกับขอบโต๊ะ ยังผลักดันโต๊ะเคลื่อนจากตำแหน่งเดิมหลายนิ้ว เป็นคนเงียบงันไม่ชอบพูดชอบจา เวลาพูดมักพูดเป็นคำหรือประโยคสั้นๆ ซึ่งล้วนแล้วแต่กลั่นกรองมาอย่างดี ทำให้สิ่งที่พูดแม้จะสั้นแต่แฝงไปด้วยความหมายดีๆทั้งนั้น
ในตอนที่ 6 ตัวประหลาดถูกอาวเอี้ยงฮงและเอี้ยคังลอบสังหารบนเกาะดอกท้อ น่ำฮียิ้นถูกทำร้ายเป็นรายสุดท้าย โดยน่ำฮียิ้นถูกงูพิษบนไม้เท้าอสรพิษของอาวเอี้ยงฮงฉกกัดเข้าที่ลิ้น ดิ้นทุรนทุรายจากการติดพิษ จนก๊วยเจ๋งเข้ามาพบเจอเข้า จากฤทธิ์ของพิษทำให้น่ำฮียิ้นคลุ้มคลั่งทำร้ายก๊วยเจ๋งและอึ้งย้ง จนภายหลังในขณะที่ใกล้ตาย ได้ใช้นิ้วมือขีดเขียนบนพื้นดินว่าฆาตกรเป็นใคร แต่สิ้นใจตายไปก่อนที่จะเขียนเสร็จ ตัวอักษรสุดท้ายเป็นตัวนำหน้าชื่อของฆาตกร ซึ่งสามารถเติมเป็น อึ้งเอี๊ยะซือ หรือ เอี้ยคังก็ย่อมได้ แต่ก๊วยเจ๋งกลับเข้าใจผิดคิดว่าน่ำฮียิ้มพยายามเขียนชื่อของอึ้งเอี๊ยะซือ จนเรื่องบานปลาย แต่สุดท้ายก็คลีคลายลงได้
เดอะฮาเซียนดา

เดอะฮาเซียนดา หรืออาจจะเขียนว่า The Haçienda เป็นไนต์คลับ จัดตั้งขึ้นที่เมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ เปิดให้บริการตั้งแต่ปี 1982 โดยวงนิวออร์เดอร์ ใน ระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980s และ 1990s ไนต์คลับแห่งนี้จะมีดีเจมาเปิดเพลงและทำการแสดงของคณะดนตรี และยังเป็นที่กำเนิดดนตรีแนวแมดเชสเตอร์ที่ไนต์คลับแห่งนี้ ในระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980s และ 1990s ไนต์คลับแห่งนี้มีชื่อเสียงที่สุดในโลก ได้ลงใน นิตยสารนิวส์วีก โดยมีมีวงดนตรีจากเมืองแมนเชสเตอร์อย่างวง แฮปปี้มันเดส์ และ เดอะสโตนโรส ปัจจุบันไนต์คลับเดอะฮาเซียนดาได้ปิดไปเมื่อปี 1997
ยูรากูโจ

ยูรากูโจ () เป็นย่านหนึ่งในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ญี่ปุ่น ตั้งอยู่ระหว่างย่านกินซะและสวนฮิบิยะ ใกล้กับย่านชิมบาชิ เป็นย่านที่มีบรรยากาศแบบช่วงต้นของช่วงหลังสงครามโลก เต็มไปด้วยอิซากายะ (บาร์แบบญี่ปุ่นที่มีโคมไฟสีแดง) และร้านอาหารยากิโตริกลางแจ้ง ร้านเหล่านี้มักจะตั้งอยู่ใต้ทางรถไฟสายยามาโนเตะ เนื่องจากมีร้านอาหารแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมหลายร้าน และมีรถไฟสายยามาโนเตะผ่านซึ่งทำให้เดินทางไปยังสถานีรถไฟโตเกียวได้สะดวก จึงเป็นย่านที่นักธุรกิจนิยมมาดื่มสังสรรค์ระหว่างทางกลับบ้านหลังจากทำงาน

ย่านยูรากูโจมีสถานีรถไฟและรถไฟใต้ดินหลายแห่ง อย่างเช่นสถานียูรากูโจบนสาย JR ยามาโนเตะและสายเคฮิน-โทโฮกุ และสถานีรถไฟใต้ดินยูรากูโจบนสายยูรากูโจ

ย่านนี้ได้ชื่อมาจากโอดะ นางามาซุ (2090-2165) น้องชายของโอดะ โนบูนางะ นามามาซุได้สร้างคฤหาสน์ขึ้นบนพื้นที่บริเวณนี้ที่โทกูงาวะ อิเอยาซุ อนุญาตให้สร้าง ใกล้กับประตูสะพานซูกิยะของปราสาทเอโดะ

เมื่อ พ.ศ. 2250 ตระกูลโทกูงาวะได้สร้าง Minami-machi Bugyo-sho ซึ่งเป็นสำนักงานของเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองของเอโดะขึ้นที่บริเวณนี้

ชื่อของย่านยูรากูโจมีมาตั้งแต่ยุคเมจิ โดยได้ชื่อจากการเปลี่ยนการออกเสียงคำว่า "อูรากูไซ"

หนึ่งในจุดสังเกตของย่านยูรากูโจคือ DN Tower 21 ตั้งอยู่ตรงข้ามกับพระราชวังอิมพีเรียลที่อีกฝั่งหนึ่งของคูพระราชวัง เป็นที่ตั้งของบริษัท Dai-ichi Mutual Life Insurance และธนาคาร Norinchukin และส่วนหนึ่งเคยเป็นอาคารที่ใช้เป็นกองบัญชาการของ Supreme Commander of the Allied Powers นำโดยพลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ ในช่วง Occupation of Japan

Yūrakuchō Center Building (Yūrakuchō Mullion) complex ประกอบด้วยร้านค้าปลีก สถานแสดงดนตรี และที่จอดรถ ในย่านนี้ยังมีโรงละครและโรงภาพยนตร์หลายแห่ง อย่างเช่น ศูนย์การประชุมนานาชาติโตเกียว, Yuraku-za, Nissei Hall, Subaru, Shante, Tokyo Takarazuka, Hibiya Scala, Miyuki-za

สำนักงานออกตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินในประเทศและระหว่างประเทศของสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ตั้งอยู่บนชั้นสองของอาคาร Imon Sapporo ในย่านยูรากูโจ
โยอาฟ

โยอาฟ (Yoav) เกิดในเมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงแนวโพรเกรสซีฟ เชื้อสายแอฟริกาใต้-อิสราเอล เขาสนใจการแต่งเพลงตั้งแต่ยังวัยรุ่น โยอาฟออกจากวิทยาลัยและใช้เวลาร่วมปีในลอนดอน จากนั้นได้รับสายโทรทัศน์จากลูกพี่ลูกน้องของเขา ที่เขาได้ฝากเดโม่ของเขาไปให้โปรดิวเซอร์ในสหรัฐอเมริกา โยอาฟจึงเดินทางมานิวยอร์กซิตี โดยเขาแสดงในงานเล็ก ๆ แนวเพลงของเขาได้รับอิทธิพลจากดนตรีอีเลกโทรนิก และเพลงคลับ/แดนซ์ ที่นั่น เขาได้นำแนวเพลง/การแต่งเพลงพื้นเมืองของเขาเองมาประยุกต์รวมเข้ากับเพลงอีเลกโทนิก

โยอาฟย้ายมาอยู่สหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 2006 มีเพลงใหม่ภายใต้สังกัดที่แตกต่างกันไป และภายใต้สังกัดฟิลด์ เขาออกผลงานอัลบั้มชุดแรกชุด "Charmed & Strange" ในปี 2008 มีซิงเกิ้ลอย่าง "Club Thing" และ "Beautiful Lie" อัลบั้มติดชาร์ตหลายประเทศในยุโรป