seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
Specular reflection

Specular reflection เป็นลักษณะการสะท้อนแสงที่สมบูรณ์เช่นการสะท้อนของกระจกเงา หรืออาจหมายถึงการสะท้อนบางช่วงของสเปกตรัมที่มีลักษณะดังกล่าวก็ได้ โดยการสะท้อนแบบนี้จะแตกต่างจากการสะท้อนแบบ Diffuse reflection ที่ความสว่างจะไม่ขึ้นกับมุมมอง เช่นถ้าเราเดินผ่านตัวถังรถยนต์ซึ่งมักใช้สีสะท้อนแสงเป็นเงาวาวแบบ specular เราจะเห็นแสงสะท้อนเปลี่ยนไปในแต่ละมุมมอง ต่างจากถนนคอนกรีตที่เป็นการสะท้อนแบบ diffuse มากกว่า specular โดยเราจะเห็นพื้นผิวคอนกรีตเป็นสีเดิมไม่ว่าจะมองมาจากทิศทางใด
อลังการศิลป์

อลังการศิลป์ หรือ ศิลปะตกแต่ง หรือ อาร์ตเดโค () เป็นขบวนการการออกแบบนานาชาติระหว่าง ค.ศ. 1925 ถึง ค.ศ. 1939 ที่มีผลต่อศิลปะการตกแต่งเช่น สถาปัตยกรรม การออกแบบภายใน และการออกแบบอุตสาหกรรม รวมทั้งทัศนศิลป์เช่นแฟชั่น, จิตรกรรม, เลขนศิลป์ (graphic arts) และภาพยนตร์ ขบวนการนี้เป็นการผสมผสานระหว่างลักษณะศิลปะกับขบวนการหลายแบบในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งได้แก่ลัทธิคลาสสิกใหม่, ลัทธิเค้าโครง (Constructivism), ลัทธิบาศกนิยม, ลัทธิสมัยใหม่, นวศิลป์ และลัทธิอนาคตนิยม อลังการศิลป์นิยมกันอย่างสูงสุดในยุโรปและสหรัฐอเมริกาในสมัยรู้จักกันว่า "Roaring Twenties" และนิยมกันอย่างกว้างขวางในสหรัฐอเมริกาตลอดคริสต์ทศวรรษ 1930 แม้ว่าขบวนการออกแบบหลายขบวนการเริ่มจากความคิดทางการเมืองหรือทางปรัชญา แต่อลังการศิลป์มีรากมาจากการตกแต่งเท่านั้น ในขณะนั้นทัศนคติต่ออลังการศิลป์ถือกันว่าเป็นศิลปะของความหรู ความมีประโยชน์ทางการใช้สอย และความเป็นสมัยใหม่

ความนิยมในอลังการศิลป์เริ่มลดถอยลงในปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1940 และในที่สุดก็หมดความนิยมไปจนมาในคริสต์ทศวรรษ 1980 ก็เริ่มมีความนิยมกันขึ้นอีกครั้งหนึ่ง อลังการศิลป์มีอิทธิพลลึกซึ้งต่อขบวนการศิลปะหลายขบวนการต่อมาเช่นกลุ่มเมมฟิส (Memphis Group) และศิลปะประชานิยม (pop art) ตัวอย่างของงานยังเห็นได้ทั่วไปในเกือบทุกประเทศตั้งแต่สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, สเปน, คิวบา, ฟิลิปปินส์, โรมาเนีย และบราซิล ตัวอย่างที่เด่นยังเห็นได้จากสถาปัตยกรรมตามเมืองใหญ่ ๆ เช่นตามนครนิวยอร์ก อาทิ ตึกไครสเลอร์ที่ออกแบบโดยวิลเลียม แวน แอเลน (William Van Alen) และตึกเอ็มไพร์สเตต
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ ฤดูกาล 2552

ลีกภูมิภาค ภาคเหนือ ฤดูกาล 2552 เป็นการแข่งขันฤดูกาลแรกของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตภาคเหนือ ประจำปี 2552 หลังจากมีการปรับการแข่งขันจากฤดูกาล 2551 ที่ไม่ได้แบ่งออกเป็นลีกย่อยในแต่ละภูมิภาค ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 12 สโมสร จาก 12 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค รวมถึงทีมรองชนะเลิศจากกรุงเทพและปริมณฑล เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป

โปรแกรมลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ ฤดูกาล 2552 เป็นกำหนดการและผลการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2ประจำปี พ.ศ. 2552 ในส่วนของภาคเหนือ ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพประเทศไทย ทำการแข่งขันในระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคม ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ ใช้ระบบลีกเหย้า-เยือนสโมสรละ 20 นัด มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขัน 11 สโมสร มีสนามที่ใช้ในการแข่งขัน 11 สนาม จาก 11 จังหวัด
ลัทธิเค้าโครง

ลัทธิเค้าโครง อาจจะหมายถึง
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2552

ลีกภูมิภาค ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2552 เป็นการแข่งขันฤดูกาลแรกของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประจำปี 2552 หลังจากมีการปรับการแข่งขันจากฤดูกาล 2551 ที่ไม่ได้แบ่งออกเป็นลีกย่อยในแต่ละภูมิภาค ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 12 สโมสร จาก 11 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป

ลีกภูมิภาค ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นการแข่งขันฟุตบอลลีกระดับที่สามของประเทศไทย ในปี 2552 ประกอบด้วย 12 ทีมจาก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิไปเตะ ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 รอบ 5 ทีมสุดท้าย กับอีกสี่ทีมที่เป็นทีมชนะเลิศจากภาคอื่นๆ เพื่อแย่งสิทธิการแข่งขันในไทยลีก ดิวิชัน 1ต่อไป

สโมสรฟุตบอลอุบล ยูไนเต็ด ได้ถอนตัวออกจากลีกหลังผ่านไป 16 นัด ทำให้สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้ออกมาให้ผลการแข่งขันทั้งหมดเป็นโมฆะ และ อุบล ยูไนเต็ด ถูกตัดสินห้ามเข้าร่วมรายการต่างๆ จากทางสมาคมฯ เป็นเวลา 2 ปีโปรแกรมลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2552 เป็นกำหนดการและผลการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2ประจำปี พ.ศ. 2552 ในส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพประเทศไทย ทำการแข่งขันในระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคม ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ ใช้ระบบลีกเหย้า-เยือนสโมสรละ 22 นัด มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขัน 12 สโมสร มีสนามที่ใช้ในการแข่งขัน 12 สนาม จาก 12 จังหวัด
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคใต้ ฤดูกาล 2552

ลีกภูมิภาค ภาคใต้ ฤดูกาล 2552 เป็นการแข่งขันฤดูกาลแรกของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตภาคใต้ ประจำปี 2552 หลังจากมีการปรับการแข่งขันจากฤดูกาล 2551 ที่ไม่ได้แบ่งออกเป็นลีกย่อยในแต่ละภูมิภาค ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 8 สโมสร จาก 8 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค รวมถึงทีมรองชนะเลิศจากกรุงเทพและปริมณฑล เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป

โปรแกรมลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคใต้ ฤดูกาล 2552 เป็นกำหนดการและผลการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2ประจำปี พ.ศ. 2552 ในส่วนของภาคใต้ ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพประเทศไทย ทำการแข่งขันในระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคม ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ ใช้ระบบลีกเหย้า-เยือนสโมสรละ 14 นัด มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขัน 8 สโมสร มีสนามที่ใช้ในการแข่งขัน 8 สนาม จาก 8 จังหวัด

"สิ้นสุดการแข่งขัน วันศุกร์ที่ 21 สิงหาคม 2552
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคกลางและภาคตะวันออก ฤดูกาล 2552

ลีกภูมิภาค ภาคกลางและตะวันออก ฤดูกาล 2552 เป็นการแข่งขันฤดูกาลแรกของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตภาคกลางและภาคตะวันออก ประจำปี 2552 หลังจากมีการปรับการแข่งขันจากฤดูกาล 2551 ที่ไม่ได้แบ่งออกเป็นลีกย่อยในแต่ละภูมิภาค ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 12 สโมสร จาก 11 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค รวมถึงทีมรองชนะเลิศจากกรุงเทพและปริมณฑล เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป

โปรแกรมลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคกลางและภาคตะวันออก ฤดูกาล 2552 เป็นกำหนดการและผลการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2ประจำปี พ.ศ. 2552 ในส่วนของภาคกลางและภาคตะวันออก ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพประเทศไทย ทำการแข่งขันในระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคม ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ ใช้ระบบลีกเหย้า-เยือนสโมสรละ 22 นัด มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขัน 12 สโมสร มีสนามที่ใช้ในการแข่งขัน 12 สนาม จาก 11 จังหวัด
ประวัติของไม้กางเขนแท้

"ดูบทความหลักที่ สัตยกางเขน"

ประวัติของสัตยกางเขน หรือ ตำนานของสัตยกางเขน หรือ () เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี

“ตำนานของสัตยกางเขน” เป็นงานที่สันนิษฐานกันว่าเขียนก่อนปี ค.ศ. 1447 และเสร็จราวปี ค.ศ. 1466 สำหรับวัดซานฟรานเชสโก, อเรซโซในประเทศอิตาลี เป็นงานเขียนชิ้นที่ใหญ่ที่สุดและถือกันว่าดีที่สุดของเปียโร และเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของงานเขียนในสมัยเรอเนซองส์ตอนต้น

เนื้อหาของภาพมาจากตำนานที่เป็นที่นิยมกันมากที่ปรากฏในหนังสือ “ตำนานทอง” เกี่ยวกับประวัติของนักบุญที่เขียนโดยจาโคบัส เด โวราจิเน (Jacobus da Varagine) ในคริสต์ศตวรรที่ 13th เป็นเรื่องประวัติความเป็นมาของสัตยกางเขน (True Cross)-ที่เชื่อกันว่าเป็นไม้จากสวนอีเด็นที่นำมาใช้ทำกางเขนที่ใช้ในการตรึงกางเขนของพระเยซู งานชิ้นนี้แสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญในการเขียนแบบทัศนียภาพและการใช้สี และในใช้เรขาคณิตในการวางภาพ และการสร้างภาพซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของงานของเปียโตร

ฉากสำคัญในงานชิ้นนี้ก็ได้แก่
เปียโรมิได้วาดตามตำนานทั้งหมดแต่สอดแทรกบางภาพที่นอกไปจากตำนานรวมทั้งภาพ “การพบปะระหว่าง พระเจ้าโซโลมอนกับพระราชินีแห่งชีบา” ซึ่งตามปฏิทินแล้วเป็นเรื่องคนละสมัยแต่หัวใจของภาพก็เพื่อเป็นการเน้นชัยชนะของสงครามสองสงครามที่คริสต์ศาสนจักรได้รับชัยชนะต่อผู้นอกรีต (paganism) ภาพชุดจบลงด้วยภาพการประกาศของเทพซึ่งมิใช่เป็นส่วนหนึ่งของตำนานแต่เปียโตรคงตั้งใจจะแฝงความหมายของภาพที่มีความหมายที่ครอบคลุมความคิดทั้งหมด

ปีที่วาดภาพไม่ทราบเป็นที่แน่นอนแต่เชื่อกันว่าวาดหลังปี ค.ศ. 1447 เมื่อมีหลักฐานว่าตระกูลบัชชิจ่ายค่าจ้างสำหรับจิตรกรรมฝาผนังแต่มิได้ระบุนามของจิตรกรที่จ้าง ภาพเขียนคงจะเขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1466 บริเวณพิธีเขียนราวต้นและกลางคริสต์ทศวรรษ 1450 แม้ว่าเปียโรจะเป็นผู้ออกแบบงานแต่งานเขียนบางส่วนก็ทำโดยผู้ช่วยซึ่งเป็นเรื่องปกติในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังหรือภาพใหญ่ๆ ในสมัยนั้น โดยเฉพาะที่เห็นได้ชัดก็คืองานของจิโอวานนิ ดา ปิอามอนเต (Giovanni da Piamonte)
แม่พระซอลลี

"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"

พระแม่มารีซอลลิ (ภาษาอังกฤษ: Solly Madonna) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ หอศิลป์ในกรุงเบอร์ลินในประเทศเยอรมนี ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีซอลลิ” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึงปี ค.ศ. 1504

“พระแม่มารีซอลลิ” เป็นงานเขียนหนึ่งในชิ้นแรกๆ ที่ราฟาเอลเขียนที่ยังเห็นอิทธิพลของเปียโตร เปรูจิโนผู้เป็นครูอย่างเห็นได้ชัด สิ่งสองสิ่งจากภาพนี้ที่จะพบในงานต่อๆ มาของราฟาเอลคือพระแม่มารีอ่านหนังสือเช่นในภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร” ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะนอร์ตันไซมอน, “พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล”, “พระแม่มารีโคลอนนา” และ “พระแม่มารีคาร์เดลลิโน” และเช่นเดียวกับภาพสุดท้ายคือนก

“พระแม่มารีซอลลิ” ตั้งชื่อตามเจ้าของเดิมนายธนาคารอังกฤษเอ็ดเวิร์ด ซอลลิ
นีกอลา ปูแซ็ง

นีกอลา ปูแซ็ง (; 15 มิถุนายน ค.ศ. 1594 - 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1665) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน

ปูแซ็งเกิดเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1594 ที่เมืองเลซ็องเดอลีในนอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1665 ลักษณะการเขียนเป็นแบบคลาสสิกซิสม์ งานของปูแซ็งเจะชัดเจน มีเหตุผลและมีระเบียบและนิยมเส้นมากกว่าสี ปูแซ็งมีอิทธิพลต่อจิตรกรที่มีลักษณะเขียนไปทางคลาสสิกมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เช่น ฌัก-หลุยส์ ดาวีด, ปอล เซซาน

ปูแซ็งใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงทำงานเขียนในกรุงโรม นอกจากช่วงที่คาร์ดินัลรีเชอลีเยอ (Cardinal Richelieu) เรียกตัวกลับมาฝรั่งเศสเพื่อมาเป็นเป็นจิตรกรเอกประจำราชสำนักพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศส

ผู้เขียนชีวประวัติสมัยแรกของปูแซ็งคือเพื่อนชื่อโจวันนี ปีเอโตร เบลโลรี ผู้เขียนว่าปูแซ็งเกิดที่เลซ็องเดอลีในนอร์ม็องดีและได้รับการศึกษาเบื้องต้นที่รวมทั้งภาษาละติน งานร่างสมัยแรกเป็นที่สังเกตของก็องแต็ง วาแร็ง จิตรกรท้องถิ่นที่ปูแซ็งได้เป็นลูกศิษย์จนกระทั่งหนีไปปารีสเมื่ออายุ 18 ที่ปารีสปูแซ็งเข้าศึกษากับห้องผลิตงานของแฟร์ดีน็อง แอล จิตรกรเฟลมิช และต่อมากับฌอร์ฌ ลาลม็อง ปูแซ็งพบว่าศิลปะฝรั่งเศสขณะนั้นกำลังอยู่ในระหว่างการเปลี่ยนแปลง ระบบการฝึกงานกับครูบาแบบเก่าเริ่มจะกระทบกระเทือน แต่ระบบการศึกษาจากสถาบันยังไม่ได้รับการก่อตั้งโดยซีมง วูแอ (Simon Vouet) แต่เมื่อพบกับกูร์ตัว (Courtois) นักคณิตศาสตร์ ปูแซ็งก็ตื่นเต้นกับการศึกษางานสะสมภาพพิมพ์ลายแกะของกูร์ตัวที่ทำโดยมาร์คันโตนีโอ ไรมอนดี (Marcantonio Raimondi) ตามแบบมาสเตอร์อิตาลี
สะโลเม

สะโลเม (; ) เป็นลูกสาวของเฮโรเดียส (Herodias) จากพันธสัญญาใหม่ (มาระโก 6:21-29 และมัทธิว 14:6-11 แต่ไม่ได้กล่าวชื่อ) ที่มีความเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของนักบุญยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา (หรือยอห์นแบปติสต์) แหล่งข้อมูลอีกแหล่งหนึ่งเกี่ยวกับสะโลเมมาจากหนังสือ “ประวัติศาสตร์ชนยิว” (Antiquities of the Jews) โดยนักประวัติศาสตร์ชาวยิวเฟลเวียส โจซีฟัส (Flavius Josephus) ที่กล่าวถึงชื่อและรายละเอียดของครอบครัว

ตามตำนานในคริสต์ศาสนาสะโลเมเป็นสัญลักษณ์ของสตรีที่มีเสน่ห์แรงเช่นในการเต้นรำที่ยั่วยวนอารมณ์ที่กล่าวถึงในพันธสัญญาใหม่ หรือเน้นความใจแข็งไม่แคร์ต่อความรู้สึกซึ่งตามพระวรสารเป็นสิ่งที่นำไปสู่ความตายของนักบุญยอห์นแบปติสต์ ในบทละคร “สะโลเม” ออสคาร์ ไวลด์ (Oscar Wilde) เพิ่มลักษณะว่าเป็นผู้หลงเสน่ห์ศพ (necrophiliac) และถูกฆ่าวันเดียวกับที่ผู้ที่เธอขอให้ฆ่าตาย อีกความหมายหนึ่งมาจากอุปรากรของริชาร์ด เสตราส์ (Richard Strauss) ที่เขียนจากบทละครของออสคาร์ ไวลด์ แต่ไม่ตรงกับข้อเขียนของโจซีฟัส ผู้กล่าวว่าสะโลเมมีชีวิตยืนต่อมาจนแต่งงานอีกสองครั้งและมีลูกอีกหลายคน
หวัง ปัว

หวัง ปัว (, , ค.ศ. 649 - 676) เขาเป็นหนึ่งในสี่กวีผู้มีชื่อเสียงที่สุดในช่วงต้น ราชวงศ์ถัง ซึ่งอีก 3 คนประกอบด้วย หลัว ปินหวัง หยาง เจียง และ หลู จ้าวหลิน โดยหวังปัวนั้นเป็นเพื่อนสนิทกับหลัวปินหวัง
สมเด็จพระเจ้าไทกราเนสมหาราช

พระเจ้าไทกราเนสมหาราช (; ; ภาษากรีก: Τιγράνης ο Μέγας, 140 - 55 ปีก่อนคริสตกาล) กษัตริย์อาร์มีเนียแห่งราชวงศ์อาร์ตาเซียด โดยเป็นพระราชโอรสหรือพระราชนัดดา ในพระเจ้าไทกราเนสที่ 1 ประสูติเมื่อ 140 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 403) มีพระมเหสีคือพระนางคลีโอพัตราแห่งปอนตัส

ในรัชสมัยของพระองค์ทรงต้องรบกับหลายอาณาจักรเช่น ปาร์เธียนส์ เซลูซิด และสาธารณรัฐโรมัน
จักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1

จักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1 (ค.ศ. 482 - 565) จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่ง ราชวงศ์ยุสตินิอานุส ทรงเป็นจักรพรรดิแห่ง จักรวรรดิโรมันตะวันออก

ทรงครองราชย์สืบต่อจาก จักรพรรดิจัสตินที่ 1 พระปิตุลา ตั้งแต่ ค.ศ. 527 - 565 (พ.ศ. 1070 - 1108) โปรดให้ชำระกฎหมายที่เรียกว่า "ประชุมกฎหมายแพ่ง" () และพระนามของพระองค์กลายเป็น รากศัพท์ ของคำว่า Justice ที่แปลว่า ความยุติธรรม พระมเหสีของพระองค์คือ จักรพรรดินีธีโอโดรา เพิ่งได้การสถาปนาให้นักบุญของ อีสเติร์นออร์โธด็อกซ์เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008
จักรพรรดินีธีโอโดราแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์

พระนางธีโอโดรา () (ค.ศ. 500 - 548) ทรงเป็นจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออก ประสูติเมื่อ ค.ศ. 500 (พ.ศ. 1043) ทรงเป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 1 สิ้นพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 548 (พ.ศ. 1091) ทรงได้รับการยกย่องเป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายออโธดอกซ์ เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008
พระเจ้าแอนทิโอคัสมหาราช

พระเจ้าแอนทิโอคัสมหาราช (ภาษากรีก: Ἀντίoχoς Μέγας; , 241 - 187 ปีก่อนคริสตกาล) กษัตริย์แห่งเซลูซิด เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเซลูคัสที่ 2 คัลลินิคัส เมื่อพระเจ้าเซลูคัสที่ 3 เซเรานัส พระเชษฐา ถูกปลงพระชนม์โดยทหารในกองทัพของพระองค์ พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าแอนทิโอคัสมหาราช (223 - 187 ปีก่อนคริสตกาล) ขณะพระชนม์เพียง 18 พรรษาพระองค์ทรงสร้างทั้งความแข็งแกร่งและความมั่นคงให้กับอาณาจักรของพระองค์ตลอด 46 ปี ก่อนที่จะสวรรคตเมื่อ 187 ปีก่อน ค.ศ.
พรพิมล ธรรมสาร

พรพิมล ธรรมสาร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 4 จ.ปทุมธานี พรรคเพื่อไทย มีชื่อเล่นว่า "ก้อย" อดีตนักร้องนำของวงโอเวชั่นช่วง พ.ศ. 2530-2532 เป็นชาวลำปาง ศึกษาที่โรงเรียนเซนต์จอห์น และยังเรียนร้องเพลงที่ ที่โรงเรียนดนตรีวาธินี ควบคู่ไปด้วยและสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์

พรพิมลได้มาเป็นนักร้องนำของวงสตริงชื่อดังในยุคนั้นอย่าง โอเวชั่น แทน พัชรา แวงวรรณ นักร้องนำคนเก่าที่ นิธิทัศน์ โปรโมชั่น เห็นว่าเหมาะกับร้องเพลงช้ามากกว่าเพลงเร็วจึงได้แยกให้ไปทำอัลบั้มเดี่ยวและทางบริษัทจึงให้วงไปหานักร้องนำคนใหม่ ขาว-ไวยวุฒิ สกุลทรัพย์ไพศาล มือคีย์บอร์ดและนักร้องนำ พี่ชายของ วิรุฬ สกุลทรัพย์ไพศาล (ดำ ฟอร์เอฟเวอร์) จึงได้ชักชวนก้อย พรพิมล ซึ่งเป็นเพื่อนมาเทสต์เสียงที่บริษัท ซึ่งพรพิมลผ่านการเทสต์เสียงและได้เป็นนักร้องนำคนใหม่ในอัลบั้ม "เริ่มวัยรัก" ใน พ.ศ. 2530 และเมื่ออัลบั้มนี้ขายดีจึงเร่งทำอัลบั้มชุดต่อมาโดยในปี พ.ศ. 2532 พรพิมลได้ออกอัลบั้มชุดใหม่กับวงโอเวชั่น ในชื่อว่า "ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว" หลังจากอัลบั้มนี้ทางบริษัทได้ให้พรพิมลออกมาทำอัลบั้มเดี่ยว ทำให้โอเวชั่นที่กำลังจะหมดสัญญากับนิธิทัศน์ต้องไปสังกัดค่ายอื่น ส่วนพรพิมลออกอัลบั้มเดี่ยวโดยใช้ชื่อเล่นและชื่อจริงของตนเองเป็นชื่ออัลบั้ม โดยในอัลบั้ม "ก้อย ซูเปอร์ฮิต" มีเพลงดังคือเพลง "เอาความรักฉันคืนกลับมา" ซึ่งเป็นเพลงแก้กับเพลง เอาความรักเธอนั้นคืนกลับไป ของดอน สอนระเบียบ หลังจากนั้นได้ออกอีกหลายอัลบั้มและลาออกไปแต่งงาน ปัจจุบันเป็นคุณแม่ลูกสอง

พรพิมลลงเล่นการเมืองตามสามี เริ่มที่ตำแหน่งสมาชิกสภาจังหวัดปทุมธานี ส่วนสามีเป็นนายกเทศมนตรีเมืองสนั่นรักษ์ และหลังจากเลือกตั้งเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 พรพิมลได้รับเลือกให้เป็นส.ส.ปทุมธานี เขต 2 พรรคพลังประชาชน แต่เมื่อพรรคพลังประชาชนถูกยุบ จึงย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อไทย ในการเลือกตั้งปี 2554 พรพิมลได้ลงสมัครเลือกตั้ง ส.ส. ในจังหวัดปทุมธานี เขตเลือกตั้งที่ 4 พรรคเดิม และได้รับการเลือกตั้งอีกสมัย
หลี่ ฉงเคอ

สมเด็จพระจักรพรรดิถังโม่ตี้ (ค.ศ. 885 - 936) จักรพรรดิองค์ที่ 4 และองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โฮ่วถัง ทรงพระนามเดิมว่าหลี่คงเค่อ เป็นพระราชอนุชาบุญธรรมในจักรพรรดิถังหมิงจงและจักรพรรดิถังหมิน

ทรงขึ้นครองราชย์สืบต่อจากจักรพรรดิถังหมินในปี ค.ศ. 934 ขณะพระชนม์ 49 พรรษาทรงครองราชย์เพียง 2 ปี ก็ถูกน้องเขย
ของพระองค์ คือสือจิ้งถัง ถอดออกจากราชสมบัติ และสวรรคตในปีนั้น ขณะพระชนม์ 51 พรรษา ราชวงศ์โฮ่วถังสิ้นสุดลง ฝ่ายสือจิ้งถังได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิจิ้นเกาจู่ แห่งราชวงศ์โฮ่วจิ้น
เฉิน สื่ออ๋าง

เฉินจื่ออ๋าง (ค.ศ.661-702)เป็นอาลักษณ์,ราชบัณฑิตและกวีที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในสมัยช่วงต้น ราชวงศ์ถัง ซึ่งตรงกับรัชสมัย จักรพรรดิถังเกาจง (ค.ศ.643-683)
เขาเป็นสหายสนิทกับ หลัวปินหวัง และ หวังปัว ในการวางแผนสงครามและการไปเป็นทูตเฉินจื่ออ๋างได้ถูกถังเกาจงและพระนาง บูเช็กเทียน เรียกใช้ในการ
วางแผนทุกครั้งเขาตายในคุกเมื่อ ค.ศ. 702(พ.ศ. 1245)ขณะอายุได้ 41 ปี
โซโลมอน (แก้ความกำกวม)

โซโลมอน () เป็นชื่ออีกรูปแบบของซาโลมอน อาจหมายถึง
อู่ ซานซือ

อู่ ซานซือ (; ตาย 7 สิงหาคม ค.ศ. 707) ฐานันดรศักดิ์เมื่อตายแล้วว่า เหลียงเซฺวียนหวัง () เป็นขุนนางจีนสมัยราชวงศ์ถัง สมัยราชวงศ์โจวที่อู่ เจ๋อเทียน (武則天) ผู้เป็นป้าของเขา สถาปนาขึ้น และสมัยราชวงศ์ถังที่รื้อฟื้นหลังยุบราชวงศ์โจว เมื่ออู่ เจ๋อเทียน ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิราชวงศ์โจว ได้ตั้งเขาเป็นเจ้า ทั้งให้ดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี เขาดำรงตำแหน่งนี้ต่อมาจนราชวงศ์ถังที่รื้อฟื้นใหม่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิถังจงจง (唐中宗) ผู้เป็นโอรสของอู่ เจ๋อเทียน และเป็นหลานของเขา เขาจึงมีอิทธิพลมากในสมัยอู่ เจ๋อเทียน และถังจงจง ถึงขนาดที่เขากล้าเป็นชู้กับจักรพรรดินีเหฺวย์ (韋皇后) มเหสีของถังจงจง ภายหลัง เขาถูกรัชทายาทหลี่ ฉงจฺวื้น (李重俊) โอรสของถังจงจง สังหารเมื่อ ค.ศ. 707
ฟอร์เอฟเวอร์

ฟอร์เอฟเวอร์ (Forever) เป็นวงดนตรีของไทยช่วงยุค 80 สังกัดค่าย นิธิทัศน์ โปรโมชั่น ออกอัลบั้มทั้งหมด 8 อัลบั้ม ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานอย่างอื่น โดยเหลือสมาชิกในยุคต่อมาเพียง 5 คนคือ สุทธิชัย/มนตรี/สมบุญ/นิโรจน์/วิรุฬ ซึ่งเป็นยุคที่ทางวง Forever มักออกงานประเภทนำเพลงเก่ามาร้องใหม่มากกว่า
เรนโบว์ (วงดนตรี)

เรนโบว์ เป็นวงดนตรีฮาร์ดร็อกสัญชาติอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1975 โดยริทชี แบล็กมอร์ อดีตมือกีตาร์วงดีพเพอร์เพิล ร่วมกับอดีตสมาชิกจากวงเอลฟ์ คือ รอนนี เจมส์ ดิโอ (นักร้องนำ) มิคกี ลี โซล (คีย์บอร์ด) เครก กรูเบอร์ (เบส) และ แกรี ดริสคอล (กลอง) ในเวลาต่อมา ทางวงได้เปลี่ยนนักดนตรีอีกหลายรุ่น โดนมีนักดนตรีหลักคือตัวริทชี แบล็กมอร์ เอง

วงเรนโบว์ได้รับการจัดอันดับจาก VH1 เป็นวงดนตรีอันดับที่ 90 ใน 100 อันดับศิลปินฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยม
สภาวะสมดุลอุทกสถิต

สภาวะสมดุลอุทกสถิต () เป็นสภาวะที่เกิดขึ้นเมื่อแรงกดจากความโน้มถ่วงมีค่าเท่ากับแรงดันต้านที่เกิดจากความดันในทิศทางตรงกันข้าม

ตามกฎของนิวตัน แรงที่กระทำต่อปริมาตรของไหลที่ไม่มีการเคลื่อนที่ หรือมีการเคลื่อนที่ในอัตราคงที่ จะต้องมีผลรวมแรงเท่ากับศูนย์ กล่าวคือ แรงกระทำทางด้านขึ้นต้องเท่ากับแรงกระทำทางด้านลง สมดุลของแรงในลักษณะนี้เรียกว่า "สมดุลอุทกสถิต" (hydrostatic balance)
เทวดาเดินดิน (สตูดิโออัลบั้ม)

เทวดาเดินดิน เป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 3 ของแจ้ ดนุพล แก้วกาญจน์ ที่ออกกับนิธิทัศน์ โปรโมชั่น โดยวางแผงเดือนเมษายน พ.ศ. 2531 มี วงพลอย เป็นวงแบคอัพ โดยเฉพาะ วสุ แสงสิงแก้ว ได้ร่วมงานกับแจ้ ดนุพล และวงพลอย เป็นชุดสุดท้ายก่อนไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านการต่างประเทศที่สหรัฐอเมริกาอัลบั้มชุดนี้ได้ทำการบันทึกเสียงที่ประเทศสิงคโปร์ มีเพลงเด่นที่มีการนำมาร้องใหม่โดยศิลปินคนอื่นๆ ในภายหลัง เช่น เทวดาเดินดิน, นิดหนึ่งพอ และ "โอ๊ย..โอ๊ย"

ในอัลบั้ม เทวดาเดินดิน มีผลงานมิวสิกวิดีโอที่โดดเด่นหลายเพลง ได้แก่
50000 ควาอัวร์

50000 ควาอัวร์ () เป็นวัตถุพ้นดาวเนปจูนดวงหนึ่ง และมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นดาวเคราะห์แคระ โคจรรอบดวงอาทิตย์อยู่ในบริเวณแถบไคเปอร์ ค้นพบเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2002 โดยกลุ่มนักดาราศาสตร์ คาด ทรูจิลโล และ ไมเคิล อี. บราวน์ แห่งสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย โดยสังเกตพบจากภาพถ่ายจากกล้องโทรทรรศน์ Samuel Oschin ที่หอดูดาวพาโลมาร์

ควาอัวร์ มีดาวบริวารชื่อ เวย์ว็อท (ภาษาอังกฤษ: Weywot) มันเป็นดาวบริวารที่ไม่เป็นทรงกลม เพราะมันเล็กเกินไปที่จะเป็นรูปทรงกลมได้
โรงเรียนเบญจมราชาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์

โรงเรียนเบญจมราชาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์เดิมเป็นวังเก่าของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนมรุพงศ์ศิริพัฒน์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต้นราชสกุล "วัฒนวงศ์" ได้ทรงอุทิศ ให้รัฐบาลตั้งเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูสตรีแห่งแรก เพื่อเป็นพระบรมราชานุสรณ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทำบุญเปิดโรงเรียนฝึกหัดครูหญิงแห่งนี้ เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2456 และเปิดสอนในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2456 มีนักเรียน 24 คน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อโรงเรียนว่า "เบญจมราชาลัย" และกรมศึกษาธิการได้เชิญเสด็จสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถทรงเปิดนามโรงเรียน เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2456

เมื่อกระทรวงธรรมการได้รับสถานที่นี้แล้ว ได้จัดซ่อมแซมแก้ไขให้เข้ารูปเหมาะที่จะเป็นโรงเรียน โดยใช้อาคารซึ่งเป็นพระตำหนัก 2 หลัง และอาคารเรือนไม้ 5 หลัง เป็นอาคารเรียน เริ่มเปิดสอนเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูประถม ทั้งประจำและไปกลับ รับนักเรียนในกรุงเทพฯ และมณฑลต่าง ๆ ได้ขยายการสอนถึงวิชาครูมัธยม ต่อมาในภายหลังได้เปิดสอนภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ชั้นสูง เทียบเท่าประโยคมัธยมบริบูรณ์ชาย เรียกว่า ประโยคมัธยมวิสามัญ

พ.ศ. 2472 ได้เปิดสอนประโยคมัธยมบริบูรณ์ชาย มีทั้งแผนกภาษา แผนกวิทยาศาสตร์และแผนกกลาง นับเป็นโรงเรียนสตรีแห่งแรกที่สอนวิชาในหลักสูตรมัธยมบริบูรณ์ชาย และมีจำนวนนักเรียนเพิ่มมากขึ้น 
ปี พ.ศ. 2475 กระทรวงศึกษาธิการได้รับพระราชทานที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่ตำบลถนนราชบุรี จากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้ากรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินทรพระปิตุจฉาเจ้าให้จัดสร้างเป็นโรงเรียน กระทรวงศึกษาธิการจึงสั่งย้ายครูและชั้นมัธยมบริบูรณ์ชาย (ม.7-8) ทั้งหมดไปอยู่โรงเรียนเพชรบุรี - วิทยาลงกรณ์ นับเป็นการย้ายครั้งใหญ่ที่ทำให้โรงเรียนเบญจมราชาลัย ต้องลดฐานะมาเป็นโรงเรียนสามัญ คงมีแต่นักเรียนเช้าไปเย็นกลับ ตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ 1 ถึง มัธยมปีที่ 6 ต่อมาในปีพ.ศ. 2476 โรงเรียนเบจมราชาลัยได้ปรับปรุงการสอนเพิ่มถึงชั้นประโยคบริบูรณ์อีกดังเช่นเดิม
แต่ใน พ.ศ. 2480 กระทรวงศึกษาธิการ ได้สั่งย้ายนักเรียนชั้นสูงไปเรียนรวมที่โรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัยและยุบเลิกชั้นประถม ตั้งแต่บัดนั้นมาคงเปิดทำการสอนเฉพาะชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึง มัธยมศึกษาปีที่ 6 ตามคำสั่งของกรมสามัญศึกษา 
ในปีพ.ศ. 2496 ได้เปิดชั้นเตรียมอุดมศึกษาทั้งแผนกอักษรศาสตร์และ วิทยาศาสตร์ ในปีพ.ศ. 2499 ได้เริ่มเปิดสอน 2 รอบ คือรอบเช้า และรอบบ่าย ในปีพ.ศ. 2503ได้มีการเปลี่ยนแปลงนโยบายการศึกษาแห่งชาติอีกครั้งหนึ่ง คือ ทำการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 และในปี พ.ศ. 2521 ได้เปลี่ยนแปลงตามแผนการศึกษาของชาติ เป็นชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 1-2-3 และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 4-5-6
เนื่องจากอาคารเรียนเดิมเป็นเรือนไม้ เมื่อเวลาผ่านไปอาคารเรียนอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม ประกอบกับมีจำนวนนักเรียนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทางโรงเรียนจึงได้จัดสร้างอาคารเรียนใหม่แทนเรือนไม้หลังเดิม กล่าวคือ
คัง โฮ-ดง

คัง โฮ-ดง (; ) เป็นอดีตนักมวยปล้ำปัจจุบันเป็นพิธีกรและตลกชาวเกาหลีเกิดเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 1970 (พ.ศ. 2513) ที่จินจูเกาหลีใต้ปัจจุบันอายุ 48 ปี
เขาเคยเป็นนักมวยปล้ำและนักกีฬาเซรัมหลังจากอำลาวงการกีฬาก็ได้ผันตัวมาเป็นพิธีกรและตลกภายหลังได้เจอกับภรรยาคือ ลี ฮโย จินในรายการเลิฟเลตเตอร์ (Love Letter) สตาร์คิง(Star King)และคบกันมาจนแต่งงานในที่สุดล่าสุดคัง โฮดงได้ประกาศพักงานในวงการชั่วคราวในกรณีหนีภาษี
เลิฟเลตเตอร์

เลิฟเลตเตอร์ เป็นรายการวาไรตี้โชว์และเกมโชว์ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ SBS เป็นรายการที่นำดารานักร้องของเกาหลีมาออกรายการเพื่อหาคู่โดยเล่นเกมแข่งกัน

ปัจจุบันได้ยุติการออกอากาศทางช่อง True X-Zyte 62 ไปแล้ว
รุ่นหนึ่ง: บันทึกแต่ละครั้งจะถูกแบ่งออกและออกอากาศเป็นสองตอนในสัปดาห์ติดต่อกัน ในระหว่างการแสดงเกมต่างๆที่เล่น ในตอนท้ายของส่วนที่ 1 ผู้เข้าพักของหญิงเลือกสองในการแข่งขันที่จะไปวันที่กับและส่วนที่เหลือจะเข้าสู่ค่ายฝึกอบรม ในตอนท้ายของส่วนที่ 2 จากผู้เข้าพักหญิงเลือก "คนที่สมบูรณ์แบบ" ของเธอและประกาศให้เป็นผู้ชนะที่ได้รับ "ชายที่สมบูรณ์แบบ" ขาและจูบที่แก้มจากแขก
ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านมารวมถึง:

วันที่ออกอากาศดั้งเดิม ฤดูกาล # ตอนที่ # ผู้เข้าแข่งขัน แขก วันที่ / ผู้ชายที่สมบูรณ์
16 ตุลาคม 2004 # 1 # 1 
23 ตุลาคม 2004 # 1 # 2 ชายที่สมบูรณ์แบบ: ชินฮเยซอง
ความคิดเห็นที่:
6 พฤศจิกายน 2004 # 1 # 3 
ฮันกาอิน วันที่: Jun Jin และ เอริค
พฤศจิกายน 13, 2004 # 1 # 4 ชายที่สมบูรณ์แบบ: จุนจิน
ความคิดเห็นที่: ชินฮเยซอง ไม่ได้อยู่ในทั้งสองตอน
ความคิดเห็นที่:
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Ha Ji Won วันที่: แอนดี้ และ เอริค
ความคิดเห็นที่:
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
เฮซองชิน
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Min Kim Jong
จุงฮันอึน วันที่: คิมดองวาน และ แอนดี้
ความเห็น: Kim Jong Min ร่วมเป็นผู้เข้าแข่งขันอีก
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
เฮซองชิน
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Min Kim Jong
ยาง Jang Shin วันที่: แอนดี้ และ Shin Jung-hwan
ความเห็น: Jun Jin ก็สายการบันทึกจึงไม่ได้อยู่ในจุดเริ่มต้นของการแสดง
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
เฮซองชิน
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Min Kim Jong
Han Ji Hye วันที่: ลีมินวู และ เอริค
ความคิดเห็นที่: