seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ไซเอินซ์

ไซเอินซ์ () เป็นวารสารวิชาการของสมาคมอเมริกันเพื่อความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ (AAAS) จัดว่าเป็นวารสารวิชาการระดับชั้นนำระดับโลกทางด้านวิทยาศาสตร์ มีการทบทวนงานวิจัย (peer review) ก่อนที่จะได้รับการตีพิมพ์ วารสารไซเอินซ์นี้เริ่มเผยแพร่บทความครั้งแรกในปี ค.ศ. 1880 และปัจจุบันเผยแพร่บทความออกมาเป็นประจำทุกสัปดาห์โดยมีผู้ติดตามกว่า 130,000 สำนัก หรือประมาณได้ว่ามีผู้ติดตามเป็นประจำราว 570,400 คน

จุดประสงค์หลักของวารสารวิชาการนี้คือการเผยแพร่งานวิจัยที่มีความคิดริเริ่ม รวมถึงบททบทวนงานวิจัย แต่วารสารนี้ยังได้เผยแพร่เนื้อข่าวที่เกี่ยวข้องกับวงการวิทยาศาสตร์ รวมถึงนโยบายทางด้านวิทยาศาสตร์ และเรื่องราวที่มีผลกระทบกับวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอีกด้วย วารสารวิชาการไซเอินซ์นี้เผยแพร่บทความในหลากหลายสาขาเช่นเดียวกับวารสารเนเจอร์ ไม่ได้เจาะจงเฉพาะสาขาใดสาขาหนึ่งเท่านั้น โดยในปี ค.ศ. 2014 นั้น มีปัจจัยผลกระทบอยู่ที่ 33.611

การแข่งขันเพื่อตีพิมพ์ในวารสารไซเอินซ์นี้ถือว่าเข้มข้นมาก บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องเป็นบทความที่ได้รับความสนใจสูงและสามารถนำไปต่อยอดเพื่อความก้าวหน้าของงานวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์ได้จริง ทำให้มีบทความที่บรรณาธิการยอมรับให้ตีพิมพ์ในวารสารเพียงแค่ร้อยละ 10 เท่านั้นของบทความที่ส่งเข้ามาทั้งหมด

สำนักงานใหญ่ของวารสารไซเอินซ์อยู่ที่นครวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา โดยมีสำนักงานสาขาอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ
เหตุเพลิงไหม้โรงงานผลิตหนังในโกลกาตา พ.ศ. 2549

เหตุเพลิงไหม้โรงงานผลิตหนังในโกลกาตา พ.ศ. 2549 เป็นเหตุเพลิงไหม้อุตสาหกรรมร้ายแรง เกิดขึ้นในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 เพลิงลุกไหม้ในโรงงานผลิตกระเป๋าหนังของบริษัทแทนนิกซ์อินเตอร์เนชันแนล ย่านท็อปเซีย ในตำบลเซาท์ 24 พอร์กอนอส เมืองโกลกาตา และเกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ถึงมาตรฐานความปลอดภัยที่แย่ของโรงงานนรกในประเทศ

เพลิงอุตสาหกรรมคร่าชีวิตคนอย่างน้อย 10 คนที่ไม่สามารถหนีออกมาเพราะประตูปิดตายอย่างผิดกฎหมาย ในการตอบสนองต่อการวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านในท้องถิ่น เจ้าหน้าที่ยอมรับว่าการรับมือกับอุบัติเหตุครั้งนี้ไม่เป็นไปตามมาตรฐาน มีการสอบสวนเกิดขึ้นแยกกันสองครั้ง การสอบสวนครั้งหนึ่งให้ความสำคัญที่เหตุเพลิงไหม้ ขณะที่อีกครั้งหนึ่งเป็นการสืบสวนหาความเป็นไปได้ที่จะมีอาชญากรมีส่วนเกี่ยวข้องกับภัยพิบัติ รวมถึงการเปิดทำการโรงงานโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ผลลัพธ์ของการสืบสวนทั้งสองครั้งมีทั้งรอผลหรือยังไม่เผยแพร่ต่อสาธารณชน

นักสืบสวนยืนยันว่าบริเวณที่เกิดเหตุไฟไหม้ถูกใช้เป็นโรงงานผิดกฎหมายเพื่อผลิตกระเป๋าหนัง โรงงานตั้งอยู่บนชั้นที่สามของอาคารสูงสี่ชั้น ซึ่งเปิดเป็นที่อยู่อาศัยด้วย นักสืบสวนพบว่าชั้นที่หนึ่งและชั้นที่สองเป็นที่พักของคนงานผิดกฎหมายด้วย โรงงานที่ถูกทำลายในเหตุเพลิงไหม้พบว่ามีเจ้าของและดำเนินการโดยเทเน็กซ์เอกซ์พอตส์และผู้เสียชีวิตหรือได้รับบาดเจ็บทุกคนกำลังนอนหลับอยู่ ทางหนีไฟมีเพียงหนึ่งทาง และคนงาน 40 คนพักอยู่ในอาคารขณะไฟไหม้ และเจ้าของได้ปิดล็อกประตูตอนกลางคืนเพื่อไม่ให้คนงานหอบสินค้าหนีไป อาคารตั้งอยู่ในบริษัทแทนนิกซ์อินเตอร์เนชันแนล ย่านท็อปเซีย ในตำบลเซาท์ 24 พอร์กอนอส เมืองโกลกาตา
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์

เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ (ประสูติ: 14 มีนาคม พ.ศ. 2476) เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 กับเจ้าหญิงลัลลา อับลา พระชายาองค์ที่สอง และเป็นพระปิตุจฉาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 6 แห่งโมร็อกโก ทั้งนี้พระองค์ดำรงตำแหน่งเป็นองค์นายิกาของสภาเสี้ยววงเดือนแดงแห่งโมร็อกโก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510

เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ เสกสมรสกับพลโทมุฮัมมัด เชร์เคาวีย์ (Muhammad Cherkaoui; พ.ศ. 2464—2545) อดีตเอกอัครราชทูตประจำประเทศฝรั่งเศส โดยงานเสกสมรสครั้งนั้นเป็นพิธีเสกสมรสหมู่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2504 โดยมีเจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ และเจ้าหญิงลัลลา ฟาฏิมะฮ์ เสกสมรสกับพระภัสดาในงานเดียวกันนั้น

เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์และพระสวามีพระบุตรด้วยกัน 4 คน ได้แก่
ยำยำ

ยำยำ เป็นเครื่องหมายการค้าของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซึ่งมียอดจำหน่ายรวมกันเป็นอันดับสองในประเทศไทย ผลิตโดย วันไทยอุตสาหกรรมการอาหาร จัดจำหน่ายโดย "บริษัท อายิโนะโมะโต๊ะ จำกัด" () ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันมี Mr.Tetsuo Suzuki เป็นประธานกรรมการ และนายกิติพจน์ ชาญถาวรกิจ เป็นกรรมการผู้จัดการ มีโรงงานสามแห่ง ตั้งอยู่เลขที่ 2/4 ซอยเสรีไทย 58 แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี ทั้งสามแห่งตั้งอยู่ใน นิคมอุตสาหกรรมบางชัน จังหวัดกรุงเทพมหานคร โทร. +662 517 0944-6

รายชื่อสินค้าของบริษัท อายิโนะโมะโต๊ะ จำกัด
หอนางอุสา

หอนางอุสา () ตั้งอยู่ในอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท เขตอำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี มีลักษณะเป็นโขดหินคล้ายรูปดอกเห็ดหรือหอคอยขนาดเล็กตัวหอนางอุสาตั้งอยู่บนลานหินกว้าง ลักษณะประกอบด้วยหินขนาดใหญ่สองก้อนเรียงซ้อนทับกันในแนวดิ่งหินก้อนบนกว้าง 5 เมตร ยาว 7 เมตร และมีความสูง 10 เมตรจากพื้นลานหินคาดว่าสภาพเห็นตั้งนี้เกิดจากธรรมชาติ แต่ภายหลังถูกดัดแปลงเพื่อเป็นที่พักของมนุษย์ในสมัยก่อน โดยแบ่งออกเป็นห้องมีลักษณะก่อหินเป็นรูปหน้าต่าง จากการสำรวจพบว่ามีใบเสมาหินเรียงอยู่โดยรอบจึงสันนิษฐานว่าบริเวณนี้เคยเป็นเขตพิธีกรรมทางศาสนามาก่อน นอกจากนี้บริเวณยังพบกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่บริเวณนี้ประมาณ 2,000-3,000 ปีก่อนประวัติศาตร์ บริเวณใกล้เคียงยังมีโขดหินที่มีลักษณะเรียงซ้อนกันหลากหลายแบบ และยังพบลักษณะของหลุมคล้ายลักษณะครกหินอยู่ รวมทั้งภาพเขียนสีผนังถ้ำหรือแง่งหินอีกด้วย

ทั้งนี้ มีนิทานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับหอนางอุสาคือเรื่อง "อุสา-บารส" เล่าถึงเมื่อตอนนางอุสาเกิดมาจากดอกบัวฤษีจันทาได้นำนางอุสามาเลี้ยงเอาไว้ ต่อมาท้าวกงพานกษัตริย์เมืองพานซึ่งเป็นลูกศิษย์ของฤษีจันทาได้ขอรับนางอุสาไปเลี้ยงโดยให้มีฐานะเป็นธิดา ครั้นย่างเข้าวัยสาวธิดาของท้าวองค์นี้ก็มีศิริโฉมงดงามเป็นที่ต้องตาต้องใจของเจ้าชายจากหลายเมือง แต่ทางท้าวกงพานก็มิได้ทรงยกนางให้ใครและเพราะหวงธิดาองค์นี้มากจึงได้สร้างหอสูง (เป็นที่มาของหอนางอุสา)ให้อยู่แต่เพียงองค์เดียว อยู่มาวันหนึ่งนางไปอาบน้ำและได้ร้อยมาลัยรูปหงส์อธิษฐานเสี่ยงทายคู่ครองแล้วปล่อยลงน้ำ มาลัยนี้ได้ลอยไปถึงเมืองปะโคเวียงงัวและท้าวบารสซึ่งเป็นเจ้าชายเมืองปะโคเวียงงัวนี้ได้เก็บมาลัยของนางอุสาเอาไว้ จากนั้นจึงออกตามหาผู้เป็นเจ้าของมาลัยจนทราบว่าเป็นของนางอุสา ทั้งสองได้เกิดความรักกันจนลึงขั้นลักลอบได้เสีย เมื่อข่าวทราบถึงท้าวกงพานท้าวเธอก็พิโรธมากแต่ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเกรงกลัวเจ้าเมืองปะโคเวียงงัวบิดาของท้าวบารส จึงได้ออกอุบายแข่งกันสร้างวัดหากผู้ใดแพ้ต้องถูกตัดเศียร กำลังคนของท้าวบารสน้อยกว่าท้าวกงพานแต่ได้พี่เลี้ยงของนางอุสาช่วยออกอุบายให้เอาโคมไฟไปหลอกคนของท้าวกงพานว่าดาวประกายพรึกขึ้นแล้ว คนของท้างกงพานจึงหยุดสร้างวัดแต่ฝั่งของท้าวบารสก็ฉวยโอกาสนี้สร้างวัดจนเสร็จ เมื่อถึงเวลาตัดสินท้าวกงพานพ่ายแพ้จึงถูกตัดเศียร นางอุสาจึงต้องติดตามท้าวบารสไปยังเมืองปะโคเวียงงัวและพบว่าท้าวบารสมีชายาอยู่แล้ว ต่อมาโหรได้ทำนายว่าท้าวบารสต้องแก้กรรมด้วยการเดินป่าองค์เดียวหนึ่งปีจึงจะพ้นเคราะห์กรรม ระหว่างนั้นนางอุสาโดนกลั่นแกล้งจากชายาของท้าวบารสจนทนไม่ไหวต้องหนีออกจากเมืองปะโคเวียงงัวแล้วกลับเพืองพานที่ตนเคยอาศัยอยู่แล้วจึงตรอมใจตาย และเมื่อครบหนึ่งปีท้าวบารสจึงกลับเข้าเมืองแต่ไม่พบชายาจึงออกตามจนถึงเมืองพานและพบว่านางอุสาตรอมใจตายไปแล้วท้าวบารสจึงตรอมใจตายตาม

นอกจากนี้ในบริเวณท้องถิ่นตามที่เชื่อกันว่าเป็นเมืองพานในนิทานท้องถิ่นเรื่อง"อุสา-บารส" ยังมีการตั้งชื่อถ้ำและสถานที่ตามนิทานนี้เช่น ตำบลเมืองพาน, วัดพ่อตา-วัดลูกเขยที่ตั้งอยู่ภายในอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท เป็นต้น และยังมีประเพณีแห่นางอุสาในพื้นที่จังหวัดอุดรธานีเป็นประเพณีประจำปีด้วย
อาณาจักรข่านชากี

อาณาจักรข่านชากี (; ) เป็นหนึ่งในอาณาจักรข่านแห่งคอเคซัส อยู่ในดินแดนของประเทศอาเซอร์ไบจานในปัจจุบัน อาณาจักรข่านแห่งนี้สถาปนาในช่วงที่ราชวงศ์อัฟชาริด (Afsharid dynasty) ปกครองอิหร่าน มีเมืองหลวงคือเมืองชากี

อาณาจักรข่านชากีสถาปนาขึ้นในปี ค.ศ. 1743 เมื่อฮะจิ ชาลาบี ข่าน (Haji Chalabi Khan) ก่อกบฏต่อต้านราชวงศ์ซาฟาวิด ในปี ค.ศ. 1772 เมืองชากีซึ่งเป็นเมืองที่มีผู้อยู่อาศัยมากที่สุดถูกน้ำท่วม จึงมีการพัฒนาเมืองขึ้นใหม่และเพิ่มประชากร ช่วงปลายคริสตศตวรรษที่ 18 โมฮัมหมัด ข่าน กอญัร (Mohammad Khan Qajar) แห่งราชวงศ์กอญัรได้ขยายอิทธิพลเข้ามาในดินแดนจักรวรรดิซาฟาวิดและอัฟชาริดเดิม อาณาจักรข่านชากีจึงขอกำลังทหารจากจักรวรรดิรัสเซีย ต่อมาในปี ค.ศ. 1805 มุสตาฟา ซาลิม ข่านและสมเด็จพระจักรวรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียร่วมลงนามในสนธิสัญญาความร่วมมือทางทหาร แต่สนธิสัญญานี้ทำให้อาณาจักรตกเป็นประเทศราชของรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1819 อาณาจักรข่านชากีถูกยุบกลายเป็นจังหวัดหนึ่งของรัสเซีย ก่อนจะรวมเข้ากับสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจานและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจานในปี ค.ศ. 1920

อาณาจักรข่านชากีแบ่งการปกครองเป็น 8 เขตโดยมีผู้ปกครองแต่ละเขตคือ อุปราช (naib) ส่วนข่านแห่งชากีจะประทับอยู่ที่พระราชวังแห่งชากีข่าน พระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นราว ค.ศ. 1761 โดยฮูเซน ข่าน (Huseyn Khan) พระนัดดา (หลาน) ของฮะจิ ชาลาบี ข่าน ปัจจุบันเป็นหนึ่งในโบราณสถานที่สำคัญและสถานที่ท่องเที่ยวของอาเซอร์ไบจาน รายได้หลักของอาณาจักรมาจากเกษตรกรรมและการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม
ปิ่นเกล้า

ปิ่นเกล้า โดยทั่วไปเป็นชื่อเรียกพื้นที่บริเวณหนึ่งของฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร บริเวณถนนบรมราชชนนี, แยกบรมราชชนนี จนถึงสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า นิยมเรียกชื่อสถานที่ ที่ตั้งอยู่บริเวณนั่นและตามด้วยคำว่า ปิ่นเกล้า เช่น พาต้า ปิ่นเกล้า, เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า
ดัชนีการศึกษา

ดัชนีการศึกษา () คือดัชนีการจัดอันดับประเทศในด้านการศึกษา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของดัชนีการพัฒนามนุษย์ (เอชดีไอ) ที่สหประชาชาติเผยแพร่เป็นประจำทุกปี ประกอบไปด้วยดัชนีคาดการณ์อายุขัย (Life Expectancy Index) ดัชนีการศึกษา และดัชนีรายได้ โดยดัชนีการศึกษาคำนวณมาจากข้อมูลใน "ดัชนีค่าเฉลียจำนวนปีในโรงเรียน" (Mean years of schooling index) และ "ดัชนีคาดการณ์จำนวนปีในโรงเรียน" (Expected years of schooling index)

การศึกษาคือองค์ประกอบหลักในการมีชีวิตที่ดี ซึงนำไปวัดพัฒนาการด้านเศรษฐกิจและคุณภาพชีวิต อันเป็นปัจจัยหลักในการตัดสินว่าประเทศใดเป็นประเทศพัฒนาแล้ว ประเทศกำลังพัฒนา หรือประเทศด้อยพัฒนา

จากข้อมูลในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 มีการเผยแพร่ข้อมูลล่าสุดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรายงานการพัฒนามนุษย์ ค.ศ. 2014 โดยสามารถสืบค้นได้โดยตรงจากเว็บไซต์ของโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (ยูเอ็นดีพี)

ตารางด้านล่างนี้จัดเรียงข้อมูลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 โดยตัวเลข 1 คือคะแนนสูงสุด บ่งชีว่าประเทศนั้น ๆ ประสบความสำเร็จและมีการศึกษาที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งประเทศที่ถูกจัดว่าเป็นประเทศพัฒนาแล้ว (ตามดัชนีการพัฒนามนุษย์; รายชื่อประเทศตามดัชนีการพัฒนามนุษย์) ล้วนแล้วแต่มีคะแนนการจัดอันดับที่สูงในดัชนีการศึกษานี้
มาริโอคาร์ต: ดับเบิลแดช

มาริโอคาร์ต: ดับเบิลแดช () เป็นเกมแข่งรถพัฒนาโดยทีมนินเท็นโดอีเอดี และจำหน่ายโดยนินเท็นโด สำหรับเครื่องเล่นเกมคิวบ์ใน ค.ศ. 2003 เป็นเกมลำดับที่สี่ในเกมชุด"มาริโอคาร์ต" และเป็นเกมที่สามสำหรับเครื่องเล่นคอนโซลในบ้าน ต่อจาก"มาริโอคาร์ต 64" ภาคก่อนหน้าคือ"" ใน ค.ศ. 2001 และภาคต่อคือเกมมือถือ "มาริโอคาร์ตดีเอส" ออกจำหน่ายสำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด ดีเอส ใน ค.ศ. 2005

"ดับเบิลแดช" คล้ายกับเกมภาคเก่า ใช้ตัวละครจากเกมชุดมาริโอและนำมาแข่งรถกันในสนามแข่งรถลวดลายมาริโอ เกมนำเสนอรูปแบบการเล่นแบบใหม่ ที่โดดเด่นคือตัวละครสองคนในรถแข่งคันเดียวกัน ดับเบิลแดชรองรับการเล่นผ่านแลนโดยใช้นินเท็นโดเกมคิวบ์บรอดแบนด์อะแดปเตอร์ ให้ผู้เล่นแข่งขันพร้อมกันได้ 16 คน ตัวละครมี 20 ตัวให้เลือกเล่น ในจำนวนนี้มีตัวละครใหม่ 11 ตัว นอกจากนี้นังมีสิ่งของใหม่ให้ใช้ในเกมด้วย

"ดับเบิลแดช"ได้รับคำวิจารณ์ด้านบวกจากนักวิจารณ์ ได้รับคะแนนรวม 87 คะแนนในเว็บไซต์เมทาคริทิก นักวิจารณ์ยกย่องกราฟิกและคุณสมบัติใหม่ในเกม แต่ตำหนิเรื่องการพากย์เสียง เกมประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ ขายได้มากกว่า 3.8 ล้านหน่วยในสหรัฐอเมริกา และมากกว่า 802,000 ในประเทศญี่ปุ่น

"ดับเบิลแดช" เป็นวิดีโอเกมแข่งรถคาร์ตซึ่งผู้เล่นแข่งกันในรถโกคาร์ตกับทีมอื่น ๆ ในด่านต่าง ๆ หน้าจอเกมระบุตำแหน่งปัจจุบันในการแข่งขัน ความเร็วปัจจุบันของรถโกคาร์ต และอาวุธที่พร้อมใช้ ผู้เล่นสามารถเก็บกล่องสิ่งของและจะได้รับสิ่งของแบบสุ่ม และใช้ขัดขวางคู่แข่งและได้เปรียบ สิ่งของบางอย่าง เช่น กระดองและกล้วย ให้ผู้เล่นตีคู่ต่อสู้เพื่อให้พวกเขาวิ่งช้าลง ขณะที่บางสิ่งของ เช่น เพาเวอร์อัปดาว จะทำให้ตัวผู้เล่นล่องหนชั่วคราว เกมนี้เป็นเกมเดียวในชุดที่มีสองตัวละครในรถคันเดียว กล่าวคือ คนหนึ่งขับรถ อีกคนหนึ่งใช้สิ่งของ และเป็นเกมแรกในเกมชุดที่เมื่อผู้เล่นถูกโจมตี สิ่งของของผู้เล่นจะตกพื้น เทคนิคเพาเวอร์สไลด์ที่ให้ผู้เล่นดริฟต์เมื่อเข้าทางโค้งได้ถูกปรับปรุงใหม่ ผู้เล่นสามารถบิดก้านควบคุมขณะเลี้ยวเพื่อให้เกิดประกายรอบ ๆ รถ ถ้าบิดมากพอ ประกายจะเป็นสีฟ้า และผู้เล่นจะได้รับความเร็วเรียกว่า "มินิเทอร์โบ" (mini-turbo) การออกตัวเร็วอย่างจรวด (rocket start) ที่ให้ผู้เล่นสามารถออกตัวด้วยความเร็วสูงที่เรียกว่า ดับเบิลแดช ก็ได้รับความปรับปรุง โดยสามารถทำได้เป็นทีมเท่านั้น
เด็กหลังห้อง

เด็กหลังห้อง เป็นละครซิตคอม ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 23:00 - 00:00 น. ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2553 จนถึง 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นเทปสุดท้ายที่ได้ออกอากาศ ในขณะที่เทปตอนจบจริงๆ นั้นไม่มีกำหนดการออกอากาศ (เนื่องจากเหตุการณ์การยกเลิกสัญญาออกอากาศของทางททบ. 5)
ยุทธการมู่เหย่

ยุทธการมู่เหย่ (; ) เป็นการสู้รบระหว่างราชวงศ์ซางกับราชวงศ์โจว เกิดขึ้นประมาณปีที่ 1046 ก่อนคริสต์ศักราช

ประมาณศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ซางได้ขยายอิทธิพลมาทางตะวันตกแถบหุบเขาแม่น้ำเว่ย์ ซึ่งตระกูลโจวปกครองอยู่ พระเจ้าโจวเหวินเป็นผู้ปกครองดินแดนพระองค์หนึ่งของราชวงศ์ซางและเคยช่วยเหลือพระเจ้าซางโจ้วในตอนที่พระองค์นำทัพบุกภาคตะวันออกเฉียงใต้ แต่พระเจ้าซางโจ้วรู้สึกระแวงจึงสั่งคุมขังพระเจ้าโจวเหวิน ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างซางและโจวตึงเครียดขึ้น ภายหลังที่ถูกปล่อยตัวออกมา พระเจ้าโจวเหวินได้นำกองทัพพิชิตดินแดนต่าง ๆ ที่ภักดีต่อราชวงศ์ซาง แต่ในปีที่ 1050 ก่อนคริสต์ศักราช พระองค์เสด็จสวรรคต พระเจ้าโจวอู่ พระโอรสก่อกบฏต่อพระเจ้าซางโจ้วโดยมีประชาชนเข้าร่วมจำนวนมาก

พระเจ้าโจวอู่ได้รับคำแนะนำจากที่ปรึกษา เจียง จื่อหยา ให้นำกำลัง 50,000 นายเข้าตีกองทัพพระเจ้าซางโจ้วที่กำลังติดพันกับการศึกทางทิศตะวันออก แต่พระเจ้าซางโจ้ววางกำลังทหารไว้ป้องกันเมืองอินซฺวี เมืองหลวงราว 530,000 นายและทาสกว่า 170,000 คน อย่างไรก็ตาม กลุ่มทาสได้แปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายพระเจ้าโจวอู่ ทำให้ขวัญกำลังใจทหารซางลดน้อยลง ทั้งสองฝ่ายปะทะกันที่ตำบลมู่เหย่ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองอินซฺวี ทหารฝ่ายราชวงศ์ซางส่วนใหญ่ลดอาวุธลงและแปรพักตร์เพราะไม่อยากรบเพื่อพระเจ้าซางโจ้ว แต่บางส่วนยังไม่ยอมจำนนจึงเกิดการสู้รบกันอย่างรุนแรง พระเจ้าซางโจ้วหลบหนีไปที่เมืองหลวงหลังเห็นว่าทัพของพระองค์พ่ายแพ้

หลังการสู้รบ พระเจ้าซางโจ้วได้ปลงพระชนม์พระองค์เอง พระเจ้าโจวอู่สังหารพระนางต๋าจี่ พระมเหสีของพระเจ้าซางโจ้วหลังพบว่าพระนางวางแผนลอบปลงพระชนม์พระองค์ ข้าวในท้องพระคลังถูกนำไปแจกจ่ายให้ประชาชนทั่วไป ยุทธการมู่เหย่เป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ซาง และการขึ้นสู่อำนาจของราชวงศ์โจว
สถานีโทรทัศน์หูหนาน

สถานีโทรทัศน์หูหนาน หรือ หูหนานทีวี () เป็นสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมประจำจังหวัด เริ่มออกอากาศเมื่อเดือน มกราคม พ.ศ. 2540 และเป็นสถานีที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับ 2 ของประเทศรองจาก ซีซีทีวี 1  และออกอากาศในระบบภาพคมชัดสูงเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2552
โยชิส์ไอส์แลนด์

ซูเปอร์มาริโอเวิลด์ 2: โยชิส์ไอส์แลนด์ () หรือเรียกง่าย ๆ ว่าโยชิส์ไอส์แลนด์ () มีชื่อในญี่ปุ่นว่า ซูเปอร์มาริโอ: โยชิไอส์แลนด์ () เป็นวิดีโอเกมแพลตฟอร์ม ค.ศ. 1995 พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยนินเท็นโดสำหรับเครื่องเล่นซูเปอร์แฟมิคอม เกมมีเนื้อเรื่องก่อนหน้าเกม"ซูเปอร์มาริโอเวิลด์" ผู้เล่นได้เล่นเป็นโยชิ ในภารกิจพาเบบีมาริโอฝ่าด่าน 48 ด่านเพื่อรวมตัวกับลุยจิที่ถูกสมุนของบาวเซอร์ลักพาตัวไป เช่นเดียวกับเกมชุด"ซูเปอร์มาริโอ" โยชิวิ่งและกระโดดเพื่อให้ถึงท้ายด่าน ขณะแก้ปริศนาและเก็บสิ่งของ สิ่งที่ใหม่ในเกมนี้คือ เกมเป็นภาพวาดด้วยมือ และเป็นเกมแรกที่มีโยชิตัวละครหลัก เกมนำเสนอความสามารถที่เป็นอกลักษณ์ การกระโดดโฉบ การผลิตไข่หลังจากกลืนศัตรู และการแปลงร่างเป็นยานพาหนะ

รูปแบบเกมที่เป็นเหมือนภาพวาดด้วยมือมีที่มาจากผู้ผลิตและสร้างมาริโอ ชิเงะรุ มิยะโมะโตะ ที่เกลียดกราฟิกพรีเรนเดอร์ของคอมพิวเตอร์ของเกม"ดองกีคองคันทรี" หลังจากพัฒนาเกมสี่ปี "โยชิส์ไอส์แลนด์"ออกจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1995 และจำหน่ายทั่วโลกหลังจากนั้นสองเดือน เทคนิคพิเศษบางอย่างได้รับการปรับปรุงด้วยไมโครชิปซูเปอร์เอฟเอกซ์ 2 เกมออกจำหน่ายสำหรับเครื่องเล่นเกมบอยแอ็ดวานซ์ โดยมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยภายใต้ชื่อโยชิส์ไอส์แลนด์: ซูเปอร์มาริโอแอ็ดวานซ์ 3 เกมรุ่นนี้ถูกนำมาจำลองผ่านคอนโซลเสมือนวียูใน ค.ศ. 2014 และเป็น "โปรแกรมตัวแทน" ส่งเสริมสำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด 3ดีเอส ใน ค.ศ. 2011 โดยเฉพาะ

โยชิส์ไอส์แลนด์ได้รับการยกย่อง "ทันที" และ "เป็นสากล" จากข้อมูลของเว็บไซต์ไอจีเอ็น และเว็บไซต์รวมคะแนน เมทาคริทิก และขายได้มากกว่า 4 ล้านหน่วย นักวิจารณ์ทั้งร่วมสมัยและสมัยเก่าให้คำยกย่องในเรื่องภาพของเกม เสียง การออกแบบด่าน และการเล่น และกำหนดโยชิส์ไอส์แลนด์ให้เป็นชิ้นเอกและเกมแพลตฟอร์มที่ดีที่สุดตลอดกาล เกมสร้างชื่อเสียงให้โยชิในฐานะตัวละคร และอาชีพการงานของมิยะโมะโตะ รูปแบบศิลปะที่โดดเด่นและลักษณะพิเศษของโยชิในเกมโยชิส์ไอส์แลนด์จะปรากฏในเกมชุดโยชิ ทั้งการปรากฏตัวเป็นเวลาสั้น ภาคแยก และภาคต่อ ได้แก่ "โยชิส์สตอรี" (1998) "โยชิส์ไอส์แลนด์ดีเอส" (2006) และ"โยชิส์นิวไอส์แลนด์" (2013) เกมแพลตฟอร์ม มาริโอ 2D สำหรับคอนโซลในบ้านเกมต่อมาคือ "นิวซูเปอร์มาริโอบราเธอส์วี" จำหน่ายใน 14 ปีต่อมา
เนียง

ต้นเนียง หรือ ลูกเนียง เป็นไม้ยืนต้น เป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีกลิ่นแรง ในอินโดนีเซียและมาเลเซียเรียก "jering" ในพม่าเรียกda nyin thee ทางภาคใต้ของไทยเรียกลูกเนียง เปลือกต้นสีเทาหรือน้ำตาลอ่อนปนเทา ยอดอ่อนสีแดง ดอกสีขาว ขนาดเล็ก ออกเป็นช่อ ผลมีเปลือกแข็ง ผลเป็นฝักแบนเป็นเกลียวไปทางเดียวกัน คล้ายรูปเกือกม้า ผิวสีน้ำตาลคล้ำ ในลูกเนียงดิบมีกรดเจงโคลิก (djenkolic acid) ซึ่งเป็นกรดอะมิโนที่มีกรดกำมะถันสูงมาก สารนี้ทำลายระบบประสาทของไต ทำให้ปัสสาวะไม่ออก หรือปัสสาวะไม่สะดวก

เนื้อข้างในรับประทานได้ ผลอ่อนเปลือกในที่ติดกับเม็ดเป็นสีนวล ต้มสุกแล้วด้าน ผิวสีดำ เนื้อไม่เหนียว ผลแก่จัดเมื่อต้มจะเป็นสีปูนแดง เนื้อเหนียวมัน ไม่มีกลิ่นเหม็น ทางใต้กินเป็นผักจิ้มน้ำพริก กินกับขนมจีน ถ้ามีมากจะนำไปเพาะ หรือนำไปดองก่อนรับประทาน ทำเป็นขนมได้โดยนำไปต้มเคล้ากับน้ำตาลทรายและมะพร้าวขูด ในอินโดนีเซียนำไปเป็นส่วนผสมของซัมบัล เรินดัง หรือแกง และเซอมูร์ ในพม่านำไปดองหรือต้มกินกับน้ำพริก
อุทยานแห่งชาติซาบาเงา

อุทยานแห่งชาติซาบาเงา () เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ที่จังหวัดกาลีมันตันกลาง บนเกาะบอร์เนียวส่วนของประเทศอินโดนีเซีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2004 มีเนื้อที่รวม 568,700 เฮกตาร์ (5,687 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,554,375 ไร่) ก่อนหน้านี้ระหว่างปี ค.ศ. 1980–1995 พื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่สัมปทานป่าไม้ ภายหลังมีการลักลอบตัดไม้ทำลายป่าจนทำให้พื้นที่ร้อยละ 85 ของอุทยานได้รับความเสียหาย ในปี ค.ศ. 2012 มีรายงานว่าพื้นที่น้อยกว่าร้อยละ 1 ได้รับการฟื้นฟู มีการประมาณการณ์ว่าต้องใช้เวลาหลายศตวรรษในการฟื้นฟูพื้นที่ป่าทั้งหมดให้เหมือนเดิม

อุทยานแห่งชาติซาบาเงาตั้งอยู่กลางแม่น้ำซาบาเงา ซึ่งไหลผ่านป่าพรุซาบาเงา () ที่อยู่ระหว่างแม่น้ำกาตีงันกับแม่น้ำกาฮายัน ภายในป่าพรุมีชั้นพีตหนาถึง 10–12 เมตร ด้านทิศตะวันออกของป่าถูกใช้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม แต่หลังจากโครงการเมกะไรซ์ (Mega Rice Project) ที่เปลี่ยนพื้นที่ป่าเป็นนาข้าวไม่ประสบความสำเร็จ พื้นที่ดังกล่าวก็ไม่ได้รับการปรับปรุงเพิ่มเติม ส่วนป่าด้านทิศตะวันตกถูกประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติและพื้นที่วิจัยและปฏิบัติการแห่งชาติ จากการศึกษาพบว่าพื้นที่ส่วนนี้ยังคงมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก

อุทยานแห่งชาติซาบาเงาเป็นพื้นที่ที่มีอุรังอุตังอาศัยอยู่มากที่สุดในโลก ในปี ค.ศ. 2003 พบว่ามีอุรังอุตังอาศัยอยู่ประมาณ 6,910 ตัวและมีชะนีมือดำอาศัยอยู่กว่า 10,000 ตัว แต่ลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ยังพบนกหายากหลายชนิด เช่น นกเปล้าใหญ่ นกกระสาคอขาวปากแดง นกตะกรุม ปัจจุบันมีการวางแผนในการเฝ้าสังเกตระบบนิเวศในป่าแห่งนี้ในระยะยาว
เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์

เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ (ประสูติ: 17 มิถุนายน พ.ศ. 2473 — สิ้นพระชนม์: 4 กันยายน พ.ศ. 2554) เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 กับเจ้าหญิงลัลลา อับลา พระชายาองค์ที่สอง และเป็นพระปิตุจฉาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 6 แห่งโมร็อกโก ทั้งนี้พระองค์เคยดำรงตำแหน่งเป็นเอกอัครราชทูตโมร็อกโก, องค์นายิกาสภาเสี้ยววงเดือนแดงโมร็อกโก และองค์ประธานกิตติมศักดิ์ของสหภาพสตรีแห่งชาติโมร็อกโก

เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ ประสูติเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2473 ณ กรุงราบัต เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 กับเจ้าหญิงลัลลา อับลา พระชายาองค์ที่สอง พระองค์ได้รับการศึกษาเบื้องต้นในราบัตและสำเร็จการศึกษาระดับบากาโลเรอา () จนเมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 พระราชบิดาทรงลี้ภัยบนเกาะคอร์ซิกาในปี พ.ศ. 2496 ทำให้การศึกษาด้านภาษาของพระองค์ชะงักลง

เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ เสกสมรสกับฮะซัน อัลยะอ์กูบีย์ (Hassan al-Yaqubi) โดยงานเสกสมรสครั้งนั้นเป็นพิธีเสกสมรสหมู่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2504 โดยมีเจ้าหญิงลัลลา ฟาฏิมะฮ์ และเจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ เสกสมรสกับพระภัสดาในงานเดียวกันนั้น โดยพระองค์มีพระธิดาสองคน คือ

เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2554 ณ กรุงราบัต สิริพระชันษา 81 ปี

เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ ทรงดำรงตำแหน่งเป็นเอกอัครราชทูตโมร็อกโกประจำสหราชอาณาจักร (พ.ศ. 2508—2512), ประจำประเทศกรีซ (พ.ศ. 2512—2513) และประจำประเทศอิตาลี (พ.ศ. 2513—2516)

นอกจากนี้ทรงดำรงตำแหน่งเป็นองค์นายิกาสภาเสี้ยววงเดือนแดงโมร็อกโก ช่วงปี พ.ศ. 2493—2510 และเป็นองค์ประธานกิตติมศักดิ์ของสหภาพสตรีแห่งชาติโมร็อกโกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์

มีเครื่องราชอิสริยาภรณ์เรียงตามปี ดังนี้
ชาร์ลอตต์ แรมพลิง

เทสซา ชาร์ลอตต์ แรมพลิง () เกิดวันที่่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศฟินแลนด์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศฟินแลนด์ทั้งสิ้น 7 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 6 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง

! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ (ha) 
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
! scope="row" style="background-color: " | เรามาเก่า

! scope="row" style="background-color: " | ป้อมซูโอเมนลินนา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศสวีเดน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศสวีเดนทั้งสิ้น 15 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 13 แหล่ง มรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง และมรดกโลกแบบผสมอีก 1 แหล่ง

ประเทศสวีเดนมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกินี

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกินีทั้งสิ้น 1 แหล่งประเทศกินีมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแกมเบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแกมเบียทั้งสิ้น 2 แหล่งประเทศแกมเบียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโกตดิวัวร์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโกตดิวัวร์ทั้งสิ้น 4 แหล่งประเทศโกตดิวัวร์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซเชลส์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเซเชลส์ทั้งสิ้น 2 แหล่งประเทศเซเชลส์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศนามิเบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศนามิเบียทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง

ประเทศนามิเบียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 8 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมาดากัสการ์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมาดากัสการ์ทั้งสิ้น 3 แหล่งประเทศมาดากัสการ์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมาลาวี

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมาลาวีทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง

ประเทศมาลาวีมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศยูกันดา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศยูกันดาทั้งสิ้น 3 แหล่งประเทศยูกันดามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 1729–1765)

เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (; 4 กันยายน ค.ศ. 1729 - 20 ธันวาคม ค.ศ. 1765) ทรงเป็นองค์รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1729 - ค.ศ. 1765 โดยพระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และพระราชินีมารี เลชชินสกา โดยพระองค์ทรงเสกสมรสถึงสองครั้ง ครั้งแรกกับเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซา ราเฟลาแห่งสเปน มีพระะธิดาร่วมกัน 1 พระองค์ ต่อมาเสกสมรสครั้งที่สองกับเจ้าหญิงมาเรีย โจเซฟาแห่งแซกโซนี มีพระโอรสและธิดาร่วมกัน 6 พระองค์ ซึ่งพระโอรสของพระองค์ล้วนแล้วได้รับการเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้แก่

เจ้าชายหลุยส์ เสด็จประสูติ ณ พระราชวังแวร์ซาย โดยการประสูติของพระองค์ เจ้าชายหลุยส์ได้ทรงกลายเป็นองค์รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศสทันที ในอิสริยยศ "โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส" พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส และพระราชินีมารี เลชชินสกา