seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เลียว ศรีเสวก

เลียว ศรีเสวก (30 กันยายน พ.ศ. 2455 - 15 ธันวาคม พ.ศ. 2521) นักเขียนชาวไทย ที่เขียนนวนิยายได้หลากหลายแนว ทั้งนิยายรัก โศก วัยรุ่น วาบหวาม โดยเฉพาะนิยายแนวต่อสู้ ที่ใช้นามปากกา "อรวรรณ" เช่นเรื่อง "ชาติอาชาไนย" "ไพรกว้าง" "มังกรแดง" "ชาติเสือ" "อกสามศอก" "กระทิงโทน" "จิ้งเหลนไฟ" "รอยเสือ"

เลียว ศรีเสวก เป็นบุตรชายคนโตของพระนรินทราภิรมย์ (เบียบ ศรีเสวก) กับนางละม้าย ศรีเสวก ชื่อ "เลียว" เป็นชื่อที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราชัย ประทานให้

เลียว ศรีเสวก ศึกษาที่โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา โรงเรียนอัสสัมชัญ และโรงเรียนเทพศิรินทร์ ริเริ่มการเขียนหนังสือตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เนื่องจากบ้านอยู่ใกล้ และสนิทสนมกับ ส่ง เทภาสิต นักเขียนเรื่องสั้นแนวใหม่

ช่วงชีวิตในวัยหนุ่ม เลียว ศรีเสวก ผจญภัยอย่างโชกโชนทั่วประเทศ คบหาสนิทสนมทั้งกับนักเลง เจ้าพ่อ และพระโอรสของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลฑิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศร์ทั้งสามพระองค์ โดยเฉพาะกับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร และพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ซึ่งสนิทสนมกันเป็นพิเศษ

เลียว ศรีเสวก เริ่มเขียนหนังสือตั้งแต่เป็นวัยรุ่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2477 เป็นนักเขียนประจำของสำนักพิมพ์ "วัฒนานุกูล" และ "เพลินจิตต์" ร่วมสมัยกับ มนัส จรรยงค์ และป. อินทรปาลิต เขียนนิยายได้หลากหลายแนว ทั้งแนวรักวาบหวาม ใช้นามปากกา "เทพ วีรวรรณ" แนวตื่นเต้น ใช้นามปากกา "ช่อลิลลี่-พริ้มเพรา" แนวรักหวาน ใช้นามปากกา "สุกัญญา" แนวรักเศร้า ใช้นามปากกา "กุลปราณี" และมีชื่อเสียงที่สุดกับแนวต่อสู้ ใช้นามปากกา "อรวรรณ"

เลียว ศรีเสวก สมรสกับ เอื้อน มิลินทวัต บุตรสาวของรองอำมาตย์โท ขุนวิพัฒน์พสุธา มีบุตรชายชื่อ เรือง ศรีเสวก ช่วงบั้นปลายชีวิตมีสุขภาพไม่ดี เพราะเที่ยว ดื่มสุรา และสูบบุหรี่จัดมาตั้งแต่วัยรุ่น ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2521 อายุ 66 ปี
ยูเมเนส จอมคนพลิกโลก

ยูเมเนส จอมคนพลิกโลก () เป็นการ์ตูนนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ โดย ฮิโตชิ อิวาอางิ เล่าประวัติเกี่ยวกับ ยูเมเนส เสนาธิการและจอมทัพของอเล็กซานเดอร์มหาราช ตีพิมพ์ในญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ในหนังสือการ์ตูนรายเดือนอาฟเตอร์นูน ในประเทศไทยนั้น ยูเมเนส จอมคนพลิกโลก ตีพิมพ์ลงหนังสือการ์ตูนรายปักษ์คอมมิกส์โซน
พิมพ์พรรณ บูรณะพิมพ์

พิมพ์พรรณ ยุวะพุกกะ หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ พิมพ์พรรณ บูรณะพิมพ์ หรือ ดาวเรือง แสงทอง (31 ตุลาคม พ.ศ. 2488 − 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2560) ชื่อเล่น ติ่ง เป็นนักแสดงหญิงและนักแสดงตลกชาวไทย

พิมพ์พรรณเป็นบุตรสาวคนโตของประสิทธิ์ ยุวะพุกกะ กับสุพรรณ บูรณะพิมพ์ นักแสดงชาวไทย

เริ่มแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก โดยใช้ชื่อว่า ดาวเรือง แสงทอง ผลงานกำกับของ เปี๊ยก โปสเตอร์ ใน "ประสาท" พ.ศ. 2518 และรับรางวัลตุ๊กตาทอง สาขาตลกหญิงยอดเยี่ยม (ในนาม ดาวเรือง แสงทอง) จาก "วิวาห์ไฟ" ของพงษ์สุรีย์ภาพยนตร์ พ.ศ. 2530

มีผลงานละครหลายเรื่อง เช่น "ภาพอาถรรพ์, ตม" และบทตลกในภาพยนตร์ " ประสาท (2518), เพลงรักบ้านนา (2520), หวานมันส์..ฉันคือเธอ (2530), นางกลางไฟ (2531), เพียงเรามีเรา (2535), โรงแรมผี (2545) , สนิมสร้อย (2546), อมนุษย์ (2547), รักแห่งสยาม (2550) ฯลฯ"

พิมพ์พรรณถึงแก่กรรมอย่างสงบเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ในสภาพนั่งฟุบไปกับเตียงพร้อมกับพนมมืออยู่ ศพตั้งบำเพ็ญกุศล ณ วัดป่าธรรมอุทยาน จังหวัดขอนแก่น
อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์

อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์ () หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า ประตูใหญ่แห่งภราดรภาพ (, "ช่องโค้งใหญ่แห่งภราดรภาพ") เป็นอนุสรณ์สถานตั้งอยู่บนย่านลาเดฟ็องส์ ทางทิศตะวันตกของกรุงปารีส ส่วนมากมักจะเรียกสถานที่แห่งนี้ว่า "อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์" หรือ "ลากร็องดาร์ช" (, "ช่องโค้งใหญ่")

ประธานาธิบดีแต่ละคน: ฌอร์ฌ ปงปีดู (โครงการของไอ. เอ็ม. เป่ย), วาเลรี ฌิสการ์ แด็สแต็ง (โครงการของฌ็อง วีแลร์วาล) ต่างต้องการที่จะสร้างอนุสาวรีย์สถาปัตยกรรมต่าง ๆ บนแกนกลางอันเก่าแก่

ในความเป็นจริงแล้ว โครงการได้ริเริ่มในปี พ.ศ. 2526 หลังจากการแข่งขัน "แต็ตเดฟ็องส์" ("Tête Défense") จัดโดยประธานาธิบดีฟร็องซัว มีแตร็องเพื่อที่จะหาสิ่งก่อสร้างเพื่อที่จะขยายแกนกลางอันเก่าแก่ให้ยาวขึ้น จากเดิมเริ่มต้นที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ผ่านเสาโอเบลิสก์ที่จัตุรัสลากงกอร์ดและประตูชัยฝรั่งเศสที่จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล โดยการแข่งขันครั้งนี้มีแบบโครงการกว่า 484 ชิ้นจากทั่วโลกเข้าร่วมแข่งขัน ผลปรากฏว่าโครงการของโยฮันน์ ออตโต ฟอน สเปร็กเคลเซน สถาปนิกชาวเดนมาร์กได้ถูกรับเลือกจากโครงการทั้งหมด

บริษัทบูอีก ("Bouygues") ได้ทำการก่อสร้างโครงการดังกล่าว เมื่อเสร็จสมบูรณ์แล้วก็ได้มีพิธีเปิดในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 ซึ่งเป็นการครบรอบการปฏิวัติฝรั่งเศส 200 ปีและยังเป็นปีที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพการประชุมจี 7 อีกด้วย

ประตูแห่งนี้สร้างบนแกนตะวันออก - ตะวันตกของกรุงปารีส ซึ่งสามารถมองเห็นจากอาร์กเดอทรียงฟ์และสวนตุยเลอรี

โยฮันน์ ออตโต ฟอน สเปร็กเคลเซนได้ออกแบบอาร์ชเดอลาเดฟ็องส์ โดยีจุดประสงค์ให้เป็นประตูชัยฝรั่งเศสในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 20: อนุสาวรีย์ที่ออกแบบเพื่อมวลมนุษยชนและความคิดสร้างสรรค์ของมนุษยชาติ ไม่ใช่อนุสาวรีย์แห่งชัยชนะอีกต่อไป แต่ทว่าโยฮันน์ ออตโต ฟอน สเปร็กเคลเซนได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2530 ซึ่งปอล อ็องเดรอได้รับงานต่อจากเขา

อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์มีลักษณะเหมือนลูกบาศก์มาก (กว้าง 108 เมตร / สูง 110 เมตร / ลึก 112 เมตร)

พื้นผิวภายนอกของประตูนั้นเป็นกระจกหนา 5 เซนติเมตร โดยมีการป้องกันการเสียหายของกระจกโดยเฉพาะและสามารถต้านทานลมแรงได้
การแต่งงานต่างฐานันดร

การแต่งงานต่างฐานันดร (ภาษาอังกฤษ: Morganatic marriage) เป็นการแต่งงานลักษณะหนึ่งที่ใช้เป็นสัญญาการแต่งงานได้ในบางประเทศ มักจะเป็นการแต่งงานระหว่างบุคคลสองคนที่มีฐานะทางสังคมไม่เท่าเทียมกัน ซึ่งจำกัดมิให้ตำแหน่งของสามีหรือสิ่งต่างๆ ที่เป็นของสามีผ่านไปสู่ภรรยาหรือบุตรธิดาที่เกิดจากการสมรสลักษณะนี้ บางครั้งก็เรียกว่า “การแต่งงานมือซ้าย” (left-handed marriage) เพราะเจ้าบ่าวจะกุมมือขวาเจ้าสาวไว้ด้วยมือซ้ายแทนที่จะกุมด้วยมือขวา

การแต่งงานลักษณะนี้มักจะเป็นการแต่งงานของชายที่มียศศักดิ์โดยเฉพาะในรัฐต่างๆ ของเยอรมนีกับสตรีที่มิได้เป็นเจ้านายหรือมีแคว้นหรือดินแดนปกครองที่เป็นของตนเอง หรือสตรีที่ถือกันว่ามีฐานะต่ำต้อยกว่าในสังคม ทั้งภรรยาและบุตรธิดาที่เกิดจากการแต่งงานไม่มีสิทธิในตำแหน่ง สิทธิ หรืออสังหาริมทรัพย์ของสามี แต่บุตรธิดาถือว่าเป็นบุตรธิดาในสมรส และการแต่งงานเช่นนี้อยู่ภายใต้กฎห้ามการแต่งงานซ้ำซ้อน (Polygamy)

การแต่งงานลักษณะนี้ก็เช่นเดียวกันกับสตรีที่มียศศักดิ์สูงกว่าชาย แต่จะเกิดน้อยครั้งและโดยเฉพาะเมื่อสตรีส่วนใหญ่มักจะไม่มีตำแหน่งให้สืบทอดและมักจะมิได้เลือกสามีด้วยตนเอง ยกเว้นแต่ในกรณีของมารี หลุยส์ ดัชเชสแห่งพาร์มา (เมื่อแรกเกิดเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งราชวงศ์แฮบสเบิร์ก) และเมื่อแต่งงานครั้งแรกกับจักรพรรดินโปเลียนที่ 1ก็ได้เป็นจักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส หลังจากนโปเลียนเสด็จสวรรคต ก็แต่งงานครั้งที่สองแบบมอร์แกนเนติคกับเคานท์ อีกกรณีหนึ่งคือมาเรีย คริสตีนาแห่งบูร์บง-ทูซิชิลีส์ พระราชินีแห่งสเปน (Maria Christina of Bourbon-Two Sicilies) ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของพระราชธิดาพระราชินีนาถอิสซาเบลลาที่ 2 แห่งสเปนหลังจากที่พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 7 แห่งสเปนเสด็จสวรรคต ก็ทรงแต่งงานกับทหารรักษาพระองค์คนหนึ่งแบบมอร์แกนเนติคอย่างลับๆ

คำว่า “มอร์แกนเนติค” มิได้นำมาใช้จนกระทั่งปี ค.ศ. 1727 (พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด) มาจากภาษาละตินสมัยกลางว่า “morganaticus” ซึ่งมาจากวลีละตินว่า “matrimonium ad morganaticam” ซึ่งหมายถึงของขวัญจากเจ้าบ่าวที่มอบให้เจ้าสาวเช้าวันรุ่งขึ้นจากวันแต่งงาน หรือ “morning gift” หรือ “dower” ในภาษาอังกฤษ และในภาษาเยอรมันใช้คำว่า “morgangeba” (เปรียบได้กับคำว่า “morgengifu” ของภาษาอังกฤษเก่าและ “morgengifu” ของภาษาเยอรมันเก่า) ความหมายตรงตัวตามที่อธิบายไว้เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดย ชาร์ลส์ ดู เฟรสเนกล่าวว่าคือการแต่งงานลักษณะนี้ภรรยาและบุตรที่เกิดมาคือของขวัญ

“ของขวัญยามเช้า” เป็นประเพณีการจัดแบ่งอสังหาริมทรัพย์สำหรับการแต่งานที่เริ่มทำกันครั้งแรกตอนต้นยุคกลางในเยอรมนี และเป็นประเพณีที่สืบเนื่องมาจากประเพณีของชนเผ่าในเยอรมันโบราณ ทางสถาบันศาสนาก็ได้นำประเพณีนี้มาใช้เพื่อทำให้สถานะภาพของสตรีมีความมั่นคงขึ้นบ้าง เจ้าสาวจะได้รับอสังหาริมทรัพย์จากเผ่าของสามีเพื่อเป็นการประกันในโอกาสที่จะเป็นหม้ายและเป็นสมบัติที่ภรรยาเก็บไว้ต่างหากเป็นส่วนตัว แต่เมื่อสัญญาการแต่งงานที่ระบุว่าเจ้าสาวและบุตรธิดาที่จะเกิดมาจะไม่ได้รับสิ่งใดจากเจ้าบ่าวหรือจากครอบครัวของเจ้าบ่าว นอกไปจาก “ของขวัญ” การแต่งงานชนิดนี้จึงเรียกว่าการแต่งงานที่มีแต่ “ของขวัญ” โดยปราศจากสมบัติอื่นใดที่ตามมา ซึ่งก็คือ “matrimonium ad morganaticum”
โซฟี โดโรเทอา แห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค

โซฟี โดโรเทอา แห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค () หรือในอังกฤษรู้จักกันในชื่อ โซเฟีย โดโรเธียแห่งเซลล์ () เป็นเจ้าหญิงเยอรมันซึ่งอภิเษกเข้าสู่พระราชวงศ์อังกฤษ ประสูติ ณ เมืองเซลเลอ ราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ เป็นพระธิดาของเกออร์ก วิลเฮล์ม เบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์คและพระสนมเอเลนอร์ เดสเมียร์ โดลบรูส เคานเทสแห่งวิลเลียมสเบิร์ก (Eleonore d'Esmier d'Olbreuse) ต่อมาโซเฟีย โดโรเธียแห่งเซลล์ทรงเสกสมรสกับจอร์จ หลุยส์พระญาติซึ่งต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่ เมื่อปี ค.ศ. 1682 และทรงหย่าจากพระสวามีเมื่อปี ค.ศ. 1694 โซเฟีย โดโรเธียสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1726 ที่อาห์ลเด็น เยอรมนี

โซเฟีย โดโรเธียเป็นพระมารดาของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่ และโซเฟีย โดโรเธียแห่งฮาโนเวอร์ พระราชินีแห่งปรัสเซียผู้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าฟรีดริช วิลเลียมที่ 1 แห่งปรัสเซียผู้เป็นพระมารดาและบิดาของพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย
ร้านร้อยเยน

ร้านร้อยเยน () เป็นร้านขายของในประเทศญี่ปุ่นที่เสนอขายสินค้าทุกอย่างในราคา 100 เยน แต่จริงๆราคารวมภาษีแล้ว คือ 105 เยน

ร้านร้อยเยน เริ่มต้นดำเนินการโดย บริษัทไดโซ ซังเกียว จำกัด (Daiso Sangyo) แต่ไม่นานก็มีอีกหลายบริษัทเปิดกิจการคล้ายๆกัน
บริษัทไดโซ ซังเกียว ได้มาเปิดให้บริการในเมืองไทย ในชื่อ บริษัทไดโซ ซังเกียว (ประเทศไทย)จำกัด โดยนำเข้าสินค้าจากญี่ปุ่น ตั้งราคาขายทุกชิ้นที่ 60 บาท สาขาแรกเปิดบริการที่สยามสแควร์
มันสำปะหลัง

มันสำปะหลัง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Manihot esculenta" (L.) Crantz) เป็นพืชหัวชนิดหนึ่ง เป็นพืชอาหารที่สำคัญอันดับ 5 รองจากข้าวสาลี ข้าวโพด ข้าว และมันฝรั่ง ชื่อสามัญเรียกหลายชื่อเช่น Cassava, Yuca, Mandioa, Manioc, Tapioca ชาวไทยเดิมเรียกกันว่า มันสำโรง มันไม้ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่า มันต้นเตี้ย ภาคใต้เรียกมันเทศ (แต่เรียกมันเทศว่า "มันหลา") คำว่า "สำปะหลัง" ที่นิยมเรียกอาจมาจากคำว่า "ซำเปอ (Sampou)" ของชวาตะวันตก

มันสำปะหลังมีแหล่งกำเนิดแถบที่ลุ่มเขตร้อน (Lowland tropics) มีหลักฐานแสดงว่าปลูกกันในโคลัมเบีย และเวเนซูเอลา มานานกว่า 3,000-7,000 ปีมาแล้ว นิยมใช้เป็นอาหารเลี้ยงสัตว์ 
สามารถปลูกได้ง่ายในพื้นที่ร้อน และร้อนชื้น จึงได้มีการสนับสนุนแก่ประเทศที่กำลังพัฒนาที่มีสภาพภูมิอากาศดังกล่าวปลูกเป็นพืชเศรษฐกิจ

มันสัมปะหลังที่ปลูกเชิงเกษตรกรรม มีสองชนิด คือ

ไม้พุ่ม สูง 1.3-5 เมตร รากแบบสะสมอาหาร (tuberous root) สายพันธุ์ที่นิยมปลูกสูงประมาณ 2.5 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 10-1.5 เซนติเมตร ใบมีร่องลึก 3-7 ร่อง มีหูใบ ก้านใบยาว ดอกเป็นช่อดอก ผลแบบแคปซูลทรงกลม ประมาณ 1.2 เซนติเมตร มี 3 เมล็ดใน 1 ผล

การจำแนกสายพันธุ์ใช้คุณลักษณะหลายอย่างช่วยในการจำแนกเช่น สีของใบอ่อน สีก้านใบ สีลำต้น ขนที่ยอดอ่อน ลักษณะทรงต้น หูใบ

ใช้กิ่งปักชำ ระยะเวลาเก็บเกี่ยวประมาณ 1 ปี ถึง 1 ปี 4 เดือนขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ปลูก เป็นพืชที่ทนแล้งได้ การแปรรูปรากสะสมอาหารมันสำปะหลังเพื่อให้เก็บรักษาได้เป็นเวลานาน ถูกส่งออกในรูปแบบ
ธงชาติเซาท์ซูดาน

ธงชาติเซาท์ซูดาน เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นธงแบ่งเป็นสามแถบตามแนวนอน โดยแถบกลางธงเป็นแถบสีแดงขนาบด้วยขอบสีขาวที่ตอนบนและตอนล่าง แถบบนสุดมีสีดำ แถบล่างสุดเป็นสีเขียว ลักษณะดังกล่าวนี้คล้ายคลึงกับธงชาติเคนยามาก ทึ่ด้านคันธงนั้นมีรูปสามเหลี่ยมสีน้ำเงิน ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลืองดวงหนึ่ง ธงดังกล่าวนี้เดิมใช้เป็นธงของขบวนการประชาชนปลดปล่อยซูดาน (Sudan People's Liberation Movement) ต่อมาจึงถือเป็นธงของรัฐบาลเซาท์ซูดานอย่างเป็นทางการภายหลังการลงนามในความตกลงสันติภาพเบ็ดเสร็จเพื่อยุติสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่สอง

ในธงนี้ สีดำเป็นสัญลักษณ์แทนตัวชาวซูดาน สีแดงคือสีของเลือดที่หลั่งออกมาเพื่ออิสรภาพ สีเขียวหมายถึงผืนแผ่นดิน ส่วนดาวสีทอง หรือดาวแห่งเบธเลเฮมนั้น เป็นตัวแทนของความสามัคคีระหว่างรัฐของเซาท์ซูดาน
ธงชาติเซเนกัล

ธงชาติเซเนกัล เป็นธงสามสีสามแถบแนวตั้งอย่างธงชาติฝรั่งเศส กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีแดง เรียงตามลำดับจากด้านคันธง กลางแถบสีเหลืองมีรูปดาวห้าแฉกสีเขียว 1 ดวง เหตุที่ธงมีลักษณะอย่างนี้ก็เนื่องจากได้รับอิทธิพลทางความคิดจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นชาติเจ้าอาณานิคมเดิม ส่วนสีในธงนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกา เริ่มใช้เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2503

ธงชาติเซเนกัลมีที่มาจากธงชาติสหพันธรัฐมาลี ซึ่งก่อตั้งจากดินแดนเฟรนซ์ซูดานขึ้นในปี พ.ศ. 2502 และได้รับสิทธิปกครองตนเองในปี พ.ศ. 2503 ก่อนจะล่มสลายลงในปีเดียวกันเนื่องจากความไม่ลงรอยทางการเมือง ระหว่างประเทศเซเนกัลกับประเทศมาลี ซึ่งร่วมในสหพันธรัฐดังกล่าว ธงของประเทศนี้มีลักษณะคล้ายธงชาติเซเนกัลในปัจจุบัน แต่ที่กลางธงเป็นรูปคนสีดำ
ธงชาติกินี

ธงชาติกินี เริ่มใช้หลังประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส เมื่อวันที่ สักษณะเป็นธงสามสีอย่างธงชาติฝรั่งเศส กล่าวคือ เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 3 แถบตามแนวตั้ง เรียงจากด้านคันธงไปยังปลายธงคือ สีแดง สีเหลือง และสีเขียว แต่ละแถบกว้างเท่ากัน ถือได้ว่าธงนี้ได้รับอิทธิพลในการออกแบบจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมเดิมโดยตรง

สีในธงนี้เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา โดยมีที่มาจากสีของขบวนการ Rassemblement Democratique Africaine ซึ่งเป็นขบวนการเรียกร้องเอกราชของกินี ส่วนเหตุที่เรียงแถบสีตามแนวตั้ง ก็เพื่อให้ต่างจากธงชาติกานาซึ่งประกาศใช้ธงสามสีเช่นนี้ก่อนในปี พ.ศ. 2500 โดยแถบสีธงในนั้นเรียงกันตามแนวนอน ส่วนธงที่คล้ายกับธงชาติกินีที่สุดคือธงชาติมาลี ซึ่งใช้สีธงและเรียงแถบสีธงในลักษณะเดียวกัน เว้นแต่ว่าลำดับแถบสีธงนั้นจะเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีแดง

สำหรับความหมายของสีธงนั้น สีแดงหมายถึงการเสียสละของประชาชน สีเหลืองหมายถึงดวงอาทิตย์และความอุดมสมบูรณ์ของโลก และสีเขียวหมายถึงบรรดาพันธุ์พืชต่างๆ ในประเทศกินี
ธงชาติกินี-บิสเซา

ธงชาติกินี-บิสเซา () เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อประเทศได้รับอิสรภาพจากสาธารณรัฐโปรตุเกสในวันที่ มีลักษณะเป็นธงสามสี พื้นธงแบ่งเป็นสามส่วน ส่วนแรกเป็นแถบสีแดงแนวตั้งอยู่ที่ด้านติดคันธง ความกว้างเป็น 1 ใน 3 ของความยาวธงทั้งหมด ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีดำ พื้นธงที่เหลืองแบ่งครึ่งเป็น 2 ส่วนตามแนวนอน ครึ่งบนสีเหลือง ครึ่งล่างสีเขียว สีเหล่านี้เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา โดยดัดแปลงมาจากธงชาติกานา

ความหมายของสีในธงชาตินั้น สีแดงหมายถึงเลือดของผู้สละชีพเพื่อเอกราชชาติ สีเขียวหมายถึงป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์และความหวัง สีเหลืองความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรธรรมชาติ และดาวสีดำหมายถึงเอกภาพของทวีปแอฟริกา
แห่นางดาน

พิธีแห่นางดาน คำว่านางดาน หรือนางกระดาน หมายถึงแผ่นไม้กระดานขนาดกว้างหนึ่งศอกสูงสี่ศอก ที่วาดหรือแกะสลักรูปเทพบริวารในคติพราหมณ์ จำนวน 3 องค์ แผ่นแรก คือ พระอาทิตย์ พระจันทร์ แผ่นที่สองคือแม่พระธรณี แผ่นที่สามคือพระแม่คงคา เพื่อใช้ในขบวนแห่เพื่อรอรับเสด็จพระอิศวรที่เสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลก ณ เสาชิงช้า

เชื่อกันว่าการเสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลกเพื่อประสาทพรให้เกิดความสงบสุข ให้เกิดน้ำท่าอุดมสมบูรณ์ และช่วยคุ้มครองมนุษย์โลกให้ปลอดภัย ซึ่งตามความเชื่อการเสด็จลงมาของพระอิศวรจะต้องเสด็จลงมาในเดือนอ้าย ซึ่งเป็นปีใหม่ของชาวพราหมณ์ฮินดู เพื่อให้ประเพณีแห่นางดานเป็นที่รู้จักและคงไว้ซึ่ง่ประเพณีเก่าแก่ของเมืองนครศรีธรรมราชและกำเนิดขึ้นเป็นแห่งแรกในเมืองไทย

ปัจจุบัน ประเพณีแห่นางดาน จัดขึ้นในวันที่ 14 เมษายน ของทุกปี โดยมีขบวนแห่นางดานจากสนามหน้าเมืองมายังหอพระอิศวร การแสดงแสง สี เสียง ตำนานนางดานและเทพเจ้าที่เกี่ยวข้อง การจำลองพิธีแห่นางดาน และการโล้ชิงช้า ซึ่งเป็นการโล้ชิงช้านอกเขตเมืองหลวงแห่งเดียวของไทยในปัจจุบัน โดยเทศบาลนครนครศรีธรรมราชเป็นผู้รับผิดชอบ และถือเป็นกิจกรรมสำคัญในปฏิทินการท่องเที่ยวเทศกาลสงกรานต์ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยอีกด้วย
ธงชาติมอริเตเนีย

ธงชาติมอริเตเนีย เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นสีเขียว กลางธงมีรูปจันทร์เสี้ยวหงาย ระหว่างปลายจันทร์เสี้ยวมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 1 ดวง เริ่มใช้เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2502 อันเป็นวันที่ประเทศนี้ประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส

พื้นธงสีเขียว รูปจันทร์เสี้ยวและดาว สัญลักษณ์ทั้งสองอย่างนี้หมายถึงศาสนาอิสลามอันเป็นศาสนาประจำชาติ สีเหลืองหมายถึงทรายในทะเลทรายซาฮารา อนึ่ง ทั้งสีเขียวและสีเหลืองนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกาด้วย สีแดงทั้งบนและล่างหมายถึงทวีปแอฟริกา
ธงชาติโตโก

ธงชาติโตโก มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 500 ส่วน ยาว 809 ส่วน (หรือสัดส่วน 1:1.618 ซึ่งมีชื่อเรียกเฉพาะว่า สัดส่วนสี่เหลี่ยมผืนผ้าทองคำ) ภายในแบ่งเป็นริ้วสีเขียวสลับสีเหลือง 5 ริ้ว เป็นสีเขียว 3 ริ้ว สีเหลือง 2 ริ้ว ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดง กว้างยาวเท่ากับ 3 ใน 5 ของความกว้างธงชาติ ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 1 ดวง ธงนี้ใช้สีพันธมิตรแอฟริกาเป็นหลักในการออกแบบ ส่วนรูปแบบธงนั้นคล้ายกับธงชาติไลบีเรีย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากธงชาติสหรัฐอเมริกาอีกทอดหนึ่ง ออกแบบโดยอาห์ยี พอล (Ahyi Paul) ศิลปินชาวโตโก
กระดูกลูเนท

กระดูกลูเนท หรือ กระดูกรูปเสี้ยวพระจันทร์ () เป็นกระดูกในที่อยู่ภายในมือของมนุษย์ มีลักษณะเด่นคือมีความเว้าและรูปร่างเหมือนพระจันทร์เสี้ยว ตั้งอยู่บริเวณตรงกลางของกระดูกข้อมือแถวต้น (proximal row) อยู่ระหว่างกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกไตรกีตรัล (triangular bone)

คำว่า ลูเนท "(lunate)" มาจากรากศัพท์ภาษาละตินคำว่า "luna" ที่แปลว่า ดวงจันทร์

พื้นผิวด้านบน (superior surface) มีลักษณะนูน เรียบ เกิดเป็นพื้นผิวข้อต่อกับกระดูกเรเดียส (radius)

พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นรอยเว้าขนาดลึกในแนวจากหน้าไปหลัง เกิดข้อต่อกับหัวกระดูกแคปปิเตต (capitate) และหน้าประกบที่มีลักษณะแคบและยาว ซึ่งแยกจากพื้นผิวอื่นๆ โดยสันตื้นๆ เป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate)

พื้นผิวด้านหลัง (dorsal) และด้านฝ่ามือ (palmar surfaces) มีลักษณะขรุขระ เป็นที่ยึดเกาะของเอ็น

พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) มีลักษณะแคบ แบน เป็นหน้าประกบรูปเสี้ยวพระจันทร์เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)

พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เป็นหน้าประกบรูปสี่เหลี่ยม มีลักษณะเรียบ เกิดเป็นพื้นผิวข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triangular)
กระดูกไตรกีตรัล

กระดูกไตรกีตรัล (; หรืออาจเรียกว่า triquetrum bone, cuneiform bone, pyramidal bone, cubital bone, three-cornered bone, และ triangular bone) เป็นกระดูกที่อยู่บริเวณข้อมือ อยู่บริเวณด้านใกล้กลาง (medial side) ของกระดูกข้อมือแถวต้น ระหว่างกระดูกลูเนท (lunate) และกระดูกพิสิฟอร์ม (pisiform) กระดูกนี้อยู่ด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) ของมือ แต่ไม่เกิดข้อต่อกับกระดูกอัลนา กระดูกไตรกีตรัลเกิดข้อต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม, กระดูกฮาเมต (hamate) , และกระดูกลูเนท กระดูกนี้มีโอกาสหักมากเป็นอันดับที่ 3 เมื่อเกิดกระดูกข้อมือหัก

กระดูกไตรกีตรัลมีลักษณะเด่นคือ มีรูปร่างคล้ายพีระมิด และที่เด่นชัดที่สุดคือรอยบุ๋มรูปวงรีที่อยู่บนพื้นผิวด้านหน้า ซึ่งเป็นบริเวณเกิดข้อต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม กระดูกนี้อยู่ด้านบนและด้านอัลนาของข้อมือ ในการคลำกระดูกนี้เพื่อตรวจ มือต้องอยู่ในท่าเบนไปทางนิ้วหัวแม่มือเพื่อให้กระดูกไตรกีตรัลเลื่อนออกจากสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกอัลนา (ulnar styloid process) กระดูกไตรกีตรัลอาจหาได้ยากเพราะว่ากระดูกนี้วางตัวอยู่ใต้กระดูกพิสิฟอร์ม

รากศัพท์ของชื่อกระดูกนี้มาจากภาษาละติน "triquetrus" ซึ่งแปลว่า สามเหลี่ยม (three-cornered)

พื้นผิวด้านบน (superior surface) ด้านใกล้กลาง (medial) มีลักษณะขรุขระ และไม่เกิดข้อต่อกับกระดูกอื่นๆ และพื้นผิวด้านข้าง (lateral) เป็นพื้นผิวข้อต่อนูน เกิดข้อต่อกับแผ่นรองข้อต่อรูปสามเหลี่ยม (triangular articular disk) ของข้อมือ

พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) ซึ่งชี้ไปทางด้านข้าง มีลักษณะเว้า โค้งวกคล้ายคลื่น เรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate)

พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) ขรุขระ เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ

พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) ส่วนใกล้กลางเป็นหน้าประกบรูปวงรี ซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม ส่วนด้านข้างมีลักษณะขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็น

พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ซึ่งเหมือนเป็นฐานของพีระมิด มีลักษณะเป็นหน้าประกบแบนรูปสี่เหลี่ยม เกิดข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate)

พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) ซึ่งเหมือนเป็นยอดของพีระมิด มีลักษณะเป็นยอดแหลมและขรุขระ ซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นอัลนาคอลแลทเทอรัลของข้อมือ (ulnar collateral ligament of the wrist)
มอเดิร์นร็อก

มอเดิร์นร็อก () เป็นคำที่มักใช้อธิบายถึงดนตรีร็อก ที่มักใช้ในสถานีวิทยุในสหรัฐอเมริกา โดยเริ่มแรกใช้กับเพลงพังก์ร็อกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 แต่จะเริ่มนิยมใช้ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และคำว่า มอเดิร์นร็อกก็ทำให้เห็นคำแตกต่างเมื่อเทียบกับคำว่า คลาสสิกร็อก ที่จะมุ่งประเด็นเพลงในคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 และยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อสถานีวิทยุที่เล่นเพลงประเภทออลเทอร์นาทิฟร็อก เรียกตนเองว่า สถานีวิทยุทางเลือก (ออลเทอร์นาทิฟ) และในปี 1988 นิตยสารบิลบอร์ดได้มีการจัดชาร์ตที่ชื่อว่า มอเดิร์นร็อกแทร็กส์ชาร์ท (Modern Rock Tracks chart)
ยุฟฟี คิซารางิ

ยุฟฟี่ คิซารากิ หรืออีกชื่อ นักล่ามาเทเรีย นิสัยขี้เล่น ซุกซน อาวุธคือชูริเคนขนาดใหญ่ โดยแรกเริ่ม ยุฟฟี่ เป็นเด็กสาวชาว วูไท หลังจากกองกำลังทหารของวูไทถูกปราบปรามโดยทหารของชินระชื่อ แซ็ค และ แองจีล เธอได้ออกติดตามล้างแค้นแซ็ค โดยการขัดขวางการทำภารกิจของแซ็ค แรกๆ เธอใช้ชื่อว่า 'เจ้าหญิงขุมทรัพย์' และขโมยสมบัติที่แซ็คเจอ (ขโมยแบบต่อหน้าต่อตา) เนื่องจากการกลั่นแกล้งของยุฟฟี่ในทุกๆภารกิจ ความสัมพันของทั้งคู่เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จากล้างแค้น เป็น กลั่นแกล้ง เป็น หยอกล้อ ในภารกิจสุดท้ายของแซ็คก่อนที่จะไปทำภารกิจนีเบิลไฮม์ ยุฟฟี่ได้ขโมยมาเทเรีย'บาฮามุท เรซึ' (บาฮามุธที่มีพลังมากพอที่จะทำร้ายโลกได้ง่าย) แซ็คได้รู้และตกใจมาก หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์วิ่งไล่จับระหว่างทหารกับนินจาสาว วันต่อมา แซ็คได้รับของขวัญจากยุฟฟี่ ซึ่งก็คือ มาเทเรียบาฮามุธ เรซึ
กระดูกพิสิฟอร์ม

กระดูกพิสิฟอร์ม () หรือ กระดูกเลนติฟอร์ม () เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือ มีขนาดเล็ก รูปร่างกลมคล้ายเมล็ดถั่วลันเตา กระดูกนี้เป็นกระดูกข้อมือแถวต้น อยู่บริเวณที่กระดูกอัลนา (ulna) เชื่อมกับกระดูกข้อมือ กระดูกนี้เกิดข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triquetral) เท่านั้น

กระดูกพิสิฟอร์มจัดเป็นกระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone)

รากศัพท์ของชื่อ พิสิฟอร์ม (pisiform) มาจากภาษาละตินว่า "pīsum" แปลว่า ถั่วลันเตา (pea)

พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะเป็นหน้าประกบรูปวงรี เรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล หน้าประกบนี้จะมาถึงขอบด้านบน แต่ไม่ถึงขอบด้านล่างของกระดูกนี้

พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีลักษณะกลมและขรุขระ ให้เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament) และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Flexor carpi ulnaris) และกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ ดิจิไต มินิไม (Abductor minimi digiti muscle)

พื้นผิวด้านข้าง (lateral) และด้านใกล้กลาง (medial surfaces) ขรุขระ พื้นผิวด้านข้างจะมีลักษณะเว้า แต่พื้นผิวด้านใกล้กลางมักมีลักษณะนูน
พระยาปรีชานุสาสน์ (เสริญ ปันยารชุน)

มหาอำมาตย์ตรี พระยาปรีชานุสาสน์ (เสริญ ปันยารชุน) (27 มิถุนายน พ.ศ. 2433 - 8 มีนาคม พ.ศ. 2517) อดีตปลัดทูลฉลอง กระทรวงศึกษาธิการ ผู้บังคับการโรงเรียนมหาดเล็กหลวง เชียงใหม่ รักษาการณ์ผู้บังคับการโรงเรียนราชวิทยาลัย เจ้ากรมโรงเรียนในพระบรมราชูปถัมภ์ในสมัยรัชกาลที่๖ อดีตผู้บังคับการวชิราวุธวิทยาลัย อดีตนายกสมาคมหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย เป็นบิดาของนายอานันท์ ปันยารชุน อดีตนายกรัฐมนตรีของไทย

พระยาปรีชานุสาสน์ เดิมชื่อว่า เสริญ ปันยารชุน เกิดที่บ้านริมคลองบางหลวง ธนบุรี ในครอบครัวเชื้อสายมอญ เป็นบุตรของพระยาเทพประชุน (ปั้น ปันยารชุน) กับคุณหญิงจัน จบการศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และโรงเรียนเทพศิรินทร์ ได้รับทุนเล่าเรียนหลวงไปศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2452

หลังจบการศึกษา ได้กลับมาเป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ โรงเรียนสวนกุหลาบ และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นผู้บังคับการวชิราวุธวิทยาลัย ระหว่าง พ.ศ. 2469 - 2476 และได้เป็นปลัดทูลฉลอง กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อ พ.ศ. 2476

พระยาปรีชานุสาสน์ ลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. 2478 ได้ก่อตั้งบริษัท สยามพาณิชยการ จำกัด เพื่อดำเนินธุรกิจการพิมพ์ และออกหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ทั้งภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และภาษาจีน เช่น "สยามนิกร" "บางกอกครอนิเคิล" "สุภาพสตรี" "ไทยฮั้วเซียงป่อ" มีนักหนังสือพิมพ์ในสังกัด เช่น โชติ แพร่พันธุ์ มาลัย ชูพินิจ สุภา ศิริมานนท์ เฉลิม วุฒิโฆษิต ประภาศรี ศิริวรสาร มาลี พันธุมจินดา (สนิทวงศ์) ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น ไทยพาณิชยการ และขายกิจการให้แก่ อารีย์ ลีวีระ

ในปี พ.ศ. 2484 กลุ่มนักหนังสือพิมพ์ของไทย ได้รวมตัวกันจัดตั้ง สมาคมนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย และคัดเลือก
พระยาปรีชานุสาสน์ เป็นนายกสมาคมคนแรก จนถึง พ.ศ. 2485

พระยาปรีชานุสาสน์ สมรสกับคุณหญิงปรีชานุสาสน์ (ปฤกษ์ โชติกเสถียร) มีบุตรธิดา 12 คน คือ

พระยาปรีชานุสาสน์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2517 อายุ 83 ปี
กระดูกทราพีเซียม

กระดูกทราพีเซียม () เป็นกระดูกข้อมือ (carpus) ในแถวปลาย อยู่ภายในข้อมือ

กระดูกทราพีเซียมมีลักษณะเด่นคือจะมีร่องลึกทางด้านฝ่ามือ กระดูกชิ้นนี้จะตั้งอยู่ที่ด้านเรเดียส (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) ของข้อมือ ระหว่างกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1 (first metacarpal bone)

รากศัพท์ของชื่อกระดูกมาจากภาษากรีก "trapezion" ซึ่งหมายความตามตัวอักษรว่า รูปสี่เหลี่ยมไม่สม่ำเสมอ (irregular quadrilateral) หรือมาจาก "trapeza" หมายถึง โต๊ะ หรือมาจาก "tra-" แปลว่า สี่ และ "peza" แปลว่า เท้า หรือ ขอบ

พื้นผิวด้านบน (superior surface) ชี้ขึ้นด้านบนและไปทางด้านใกล้กลาง ด้านใกล้กลางมีลักษณะเรียบและเกิดข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ ด้านข้างมีลักาณะขรุขระและต่อเนื่องกับพื้นผิวด้านข้าง

พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) มีรูปร่างวงรี เว้าทางด้านข้างแต่นูนจากหน้าไปหลัง ทำให้มีรูปร่างพื้นผิวข้อต่อเป็นรูปอานม้า เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1

พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะขรุขระ

พื้นผิวด้านฝ่ามือ (palmar surface) มีลักษณะแคบและขรุขระ ส่วนบนของพื้นผิวนี้เป็นร่องลึก วิ่งจากด้านบนเฉียงลงมาด้านล่างและไปทางด้านใกล้กลาง เป็นทางผ่านของเอ็นจากกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส (Flexor carpi radialis muscle) ขอบด้านข้างของร่องนี้เป็นสันเฉียงซึ่งพื้นผิวนี้เป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อที่ใช้ในการเคลื่อนไหวของนิ้วหัวแม่มือ ซึ่งได้แก่กล้ามเนื้อออพโพเนนส์ พอลิซิส (Opponens pollicis) , กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (Abductor pollicis brevis muscle) , และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Flexor pollicis brevis muscle) และยังให้เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament)

พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) กว้างและขรุขระ เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ

พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เป็นหน้าประกบ 2 หน้า หน้าด้านบนมีลักษณะเว้าและใหญ่ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีซอยด์ (trapezoid) และหน้าประกบด้านล่างมีขนาดเล็ก เป็นรูปวงรี เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (second metacarpal)

ปุ่มกระดูกทราพีเซียม (tubercle of trapezium) บางครั้งอาจเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (abductor pollicis brevis muscle)