seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
อุทุมพร ศิลาพันธ์

อุทุมพร ศิลาพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2500 เป็นนักแสดงชาวไทย เริ่มผลงานแสดงละครโทรทัศน์เรื่องแรกคือ "แก้วนพเก้า" (ของดาราฟิล์ม) ราวปี 2519 หลังจากรับบทนางเอกหลายปี จึงในผันมารับบทนางร้ายและนางรองบางเรื่อง ปัจจุบันยังคงรับงานแสดงละครอย่างต่อเนื่องโดยรับบทแม่เป็นส่วนใหญ่

อุทุมพรเคยสมรสกับเทียรี่ เมฆวัฒนา นักร้องเพื่อชีวิตแห่งวงคาราบาว ที่อยู่กินกันมานานกว่า 17 ปี จนมีลูกด้วยกันทั้งสิ้น 2 คน คือ เจน เมขลา (ลูกสาว) และเมฆ เมฆวัฒนา (ลูกชาย) แต่ต่อมาได้แยกทางกัน จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2553 อุทุมพรได้สมรสใหม่กับสิริอร อร่ามวิทย์ ซึ่งเป็นทอมที่ประเทศนิวซีแลนด์
โฉมหน้าศักดินาไทย

โฉมหน้าศักดินาไทย เป็นผลงานโดย จิตร ภูมิศักดิ์ มีเนื้อหากล่าวถึงการขูดรีดของชนชั้นศักดินาเป็นหลัก ตลอดจนการดำรงอยู่ของพระมหากษัตริย์ไทยที่สร้างปัญหาให้แก่รัฐและสังคม ซึ่งทำให้หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ต้องเขียนหนังสือ "ฝรั่งศักดินา" โต้ ผลงานดังกล่าวเขียนขึ้นในยุคที่ประเทศไทยยังมีสภาพกึ่งเมืองขึ้นกึ่งศักดินา ได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเนื่องจากเสนอประวัติศาสตร์ไทยในมุมมองที่แตกต่างไปจากกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์กระแสหลัก

"โฉมหน้าศักดินาไทย" ตีพิมพ์ครั้งแรกในชื่อ "โฉมหน้าศักดินาไทยในปัจจุบัน" ในวารสาร นิติศาสตร์ฉบับศตวรรษใหม่ พ.ศ. 2500 ก่อนที่ตีพิมพ์ครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2517 โดยกลุ่มนักศึกษาธรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์ เชียงใหม่และรามคำแหง

ในส่วน "กล่าวนำ" จิตรกล่าวว่า จักรวรรดินิยมและศักดินาเป็นตัวการกดขี่ขูดรีดประชาชน กล่าวถึงความหมายของคำว่าจักรวรรดินิยม และชี้ให้เห็นถึงความหมายของศักดินาโดยพิจารณาจากความสัมพันธ์ในการผลิต

ส่วน "ลักษณะระบบการผลิตศักดินาโดยทั่วไป" นิยาม "ศักดินา" ว่าเป็น "อำนาจที่กำหนดรูปแบบของชีวิตที่มีมากตามปริมาณที่ดิน" กล่าวถึงลักษณะทางเศรษฐกิจในสมัยศักดินา ซึ่งได้แก่ การที่ผู้ทำงานในที่ดินจะต้องเสียค่าเช่าแก่เจ้าศักดินา และอยู่ภายใต้ระบบแรงงานเกณฑ์ กล่าวถึงการต่อสู้ระหว่างชนชั้นต่าง ๆ ในสมัยศักดินา และกล่าวถึงลักษณะทางวัฒนธรรมในสมัยนั้น อันประกอบด้วยความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลแบบเหลื่อมล้ำ การเหยียดสตรีและเด็ก การผูกขาดทางวัฒนธรรมของชนชั้นศักดินา
โยโกซูกะ

โยโกซูกะ () เป็นเมืองในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี 2010 มีจำนวนประชากรประมาณ 419,067 คน เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 11 ในเขตพื้นที่ปริมณทลโตเกียว และอันดับที่ 12 ในเขตภูมิภาคคันโต โยโกซูกะเป็นเมืองที่ตั้งของฐานทัพเรือสหรัฐอเมริกาในประเทศญี่ปุ่น

โยโกซูกะตั้งอยู่บนพื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรมิอูระ ติดกับปากอ่าวโตเกียวทางทิศตะวันออก ส่วนทิศตะวันตกติดกับอ่าวซางามิและมหาสมุทรแปซิฟิก
ทางรถไฟอี๋วั่น

ทางรถไฟอี้ชาง-วั่นโจว หรือ ทางรถไฟอี๋วั่น () เป็นทางรถไฟสำหรับรถไฟความเร็วสูงเชื่อมระหว่างเมืองอี้ชางและฉงชิ่ง ในอนาคต ทางรถไฟดังกล่าวจะเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเฉพาะขนส่งผู้โดยสารฮู่ฮั่นหยง ซึ่งเป็นทางเชื่อมจากเซี่ยงไฮ้ไปยังอู่ฮั่นไปยังเฉิงตู เชื่อมกับทางรถไฟฮั่นอี้ (อู่ฮั่น-อี้ชาง) ที่สถานีรถไฟอี้ชางตะวันออก และเชื่อมกับทางรถไฟอีกเส้นหนึ่งทางตะวันตกที่วั่นโจว

ทางรถไฟดังกล่าวมีความยาว 377 กิโลเมตร ตัดผ่านภูมิประเทศสลับซับซ้อนทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย (เมืองอี้ชางและเขตปกครองตนเองเอินชีถู่เจียและเหมียว) และส่วนตะวันออกของมหานครฉงชิ่ง (เขตหวั่นโจว) ภูมิภาคดังกล่าวมีภูเขาอยู่มากและบางครั้งได้รับชื่อว่า "ขอบด้านตะวันออก" ของที่ราบสูงยูนนาน-กุยโจว ก่อนหน้านี้ พื้นที่ดังกล่าวไม่มีทางรถไฟ และพบถนนลาดยางคุณภาพดีน้อย (นอกเหนือจากทางหลวงแห่งชาติจีน 318 ซึ่งทางรถไฟอี๋วั่นสร้างขึ้นขนานกับถนนเส้นดังกล่าวเป็นส่วนใหญ่) ทางด่วนพิเศษใหม่กำลังถูกสร้างขึ้นในเส้นทางเดียวกันนี้

ที่สถานีรถไฟลีชวน ทางรถไฟสายอูรี (ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างใน พ.ศ. 2553) จะเชื่อมกับทางรถไฟอี๋วั่น ซึ่งเป็นการเชื่อมทางให้รถไฟสามารถเดินทางไปยังฉงชิ่งได้โดยตรง

จากความยาวทั้งหมดของทางรถไฟ 324 กิโลเมตรอยู่ในมณฑลหูเป่ย และอีก 53 กิโลเมตรอยู่ในมหานครฉงชิ่ง เนื่องจากสภาพภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยอุปสรรค ทำให้โครงการก่อสร้างต้องสร้างสะพานและอุโมงค์ขึ้นมาเป็นจำนวนมาก โดยมีสะพานถูกสร้างขึ้น 253 แห่ง และอุโมงค์ 159 แห่ง (รวมไปถึงสะพานข้ามแม่น้ำแยงซีสองแห่ง: ใกล้กับอี้ชางที่หนึ่งและใกล้กับวั่นโจวอีกที่หนึ่ง) ทางรถไฟกว่า 288 กิโลเมตรเป็นเส้นทางที่อยู่บนสะพานหรือลอดอุโมงค์ นับว่าเส้นทางรถไฟดังกล่าวเป็นเส้นทางรถไฟในประเทศจีนที่ยากที่สุด และแพงที่สุดเมื่อคิดเป็นราคาต่อกิโลเมตรตราบจนถึงปัจจุบัน โดยมีราคาก่อสร้างกว่า 9.01 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อกิโลเมตร (22,570 ล้านหยวน นับเป็นราคาต่อกิโลเมตรที่สูงกว่าทางรถไฟเซี่ยงไฮ้-ทิเบต (4.35 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อกิโลเมตร) ถึงสองเท่า

ทางรถไฟสายดังกล่าวได้รับการเตรียมการมาตั้งแต่สมัยซุน ยัตเซ็น ใน พ.ศ. 2446 แต่การก่อสร้างยังไม่เริ่มขึ้นจนกระทั่งอีกหนึ่งร้อยปีให้หลัง เนื่องจากความยากลำบากของโครงการก่อสร้างดังกล่าว ตามข้อมูลของวิศวกรใหญ่ จาง เหมย เส้นทางรถไฟดังกล่าวเป็นทางรถไฟที่ยากที่สุดเท่าที่เคยสร้างมาในประเทศจีน

เมื่อกลางปี พ.ศ. 2552 เขื่อน สะพานและอุโมงค์ตามทางรถไฟอี๋วั่นเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้วทั้งหมด และได้วางรางรถไฟเสร็จเรียบร้อยแล้วราวครึ่งหนึ่ง เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2553 การก่อสร้างทางรถไฟเสร็จสิ้น สื่อท้องถิ่นได้รายงานว่าทางรถไฟดังกล่าวจะสามารถใช้การได้ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553

ขั้นตอนการทดลองใช้เริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 และการเปิดให้บริการปกติเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2553 โดยรถไฟขนส่งผู้โดยสารจากอู่ฮั่นเดินทางไปยังลีชวน ในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2554 บริการรับส่งผู้โดยสารจากอู่ฮั่นไปยังฉงชิ่งตามเส้นทางรถไฟอี๋วั่นทั้งสายจะเปิดให้บริการ
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก

มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก () เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนนานาชาติในประเทศไทย ภายใต้การดูแลของมูลนิธิคริสเตียนเมดิคอลของเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2529 โดยใช้ชื่อว่า "วิทยาลัยมิชชั่น" ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 จึงได้เปลี่ยนสถานะเป็นมหาวิทยาลัย มีชื่อว่า "มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก" ปัจจุบันมีสถานที่ตั้งอยู่ที่อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี

มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก พัฒนาการมาจากโรงเรียนพยาบาลของโรงพยาบาลมิชชั่น ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2484 เพื่อผลิตพยาบาลให้แก่โรงพยาบาลมิชชั่น แต่ต้องมายุติการเรียนการสอนลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กระทั่งปี พ.ศ. 2490 ได้เปิดทำการสอนอีกครั้ง และได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัย ให้จัดตั้งเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2529 โดยใช้ชื่อว่า "วิทยาลัยมิชชั่น" จัดการเรียนการสอนคณะพยาบาลศาสตร์ มีสถานที่ตั้งอยู่ที่ถนนพิษณุโลก เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร จนในปี พ.ศ. 2533 จึงได้ขยายพื้นที่ออกไปยังอำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี และเปิดทำการสอนคณะบริหารธุรกิจ เพิ่มเติมอีกคณะหนึ่ง

ในปี พ.ศ. 2540 วิทยาลัยเซาท์อีสเอเชียยูเนียน (Southeast Asia Union College) ประเทศสิงคโปร์ ได้ย้ายเข้ามารวมกับวิทยาลัยมิชชั่น วิทยาเขตมวกเหล็ก เพื่อให้เป็นสถาบันอุดมศึกษานานาชาติในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

กระทั่งเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2552 สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ได้อนุมัติให้วิทยาลัยมิชชั่น เป็นประเภทเป็น มหาวิทยาลัยมิชชั่น และอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น "มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก" ในคราวเดียวกัน

มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก จัดการเรียนการสอน 6 คณะวิชา ได้แก่
ครับ

มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก รับสมัครบุคคลเข้าศึกษาตลอดทั้งปีการศึกษา ยกเว้นคณะพยาบาลศาสตร์มิชชั่น รับสมัครในช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนเมษายนของทุกปี
เรือบรรทุกอากาศยานชินาโนะ

ชินะโนะ () ได้ชื่อตามจังหวัดโบราณของญี่ปุ่น ชินะโนะ เป็นเรือบรรทุกอากาศยานของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เดิมได้รับการวางกระดูกงูเรือเป็นลำที่ 3 ในเรือประจัญบานชั้นยามาโตะ ตัวเรือที่เสร็จสมบูรณ์บางส่วนของชินะโนะถูกเปลี่ยนเป็นเรือบรรทุกอากาศยานใน ค.ศ. 1942 ระหว่างสร้างเสร็จไปได้ครึ่งหนึ่ง เป็นเวลากว่าสองปีที่ชินะโนะได้รับการปรับปรุงขนานใหญ่เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่เป็นเรือบรรทุกอากาศยานสนับสนุนขนาดใหญ่ เมื่อสร้างเสร็จแล้ว เรือชินะโนะมีระวางขับน้ำเต็มที่ 73,000 ตัน นับเป็นเรือบรรทุกอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ณ เวลานั้น

วันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ชินะโนะได้ขึ้นระวางประจำการอย่างเป็นทางการที่เมืองโยะโกะซุกะ ซึ่งก่อนหน้านั้นมีเวลาเพียงสองสัปดาห์เพื่อเตรียมเรือประจำการและสำหรับการทดสอบเรือเล็กๆ น้อยๆ โดยในวันที่ 1 ตุลาคม ลูกเรือได้รายงานต่อคณะกรรมการว่าลูกเรือร้อยละ 70 - 75 ไม่มีประสบการณ์เดินเรือในทะเลมาก่อน จากความกังวลที่เพิ่มขึ้นในความปลอดภัยของเรือเนื่องมาจากมีการบินผ่านของเครื่องบินทิ้งระเบิดของสหรัฐ ดังนั้นกองทัพเรือญี่ปุ่นจึงมีคำสั่งให้ชินะโนะเดินทางไปเมืองคุเระเพื่อเตรียมเรือประจำการในส่วนที่เหลือที่นั่น คำสั่งของกองทัพเรือต้องการใช้ชินะโนะออกเดินทางไปยังคุระไม่เกินวันที่ 28 พฤศจิกายน แต่ผู้บังคับการเรือ นาวาเอกโทะชิโอะ อะเบะ (Toshio Abe) ได้ร้องขอให้วันแล่นเรือยืดออกไป ประตูผนึกน้ำส่วนใหญ่ยังไม่ได้ติดตั้ง อุปกรณ์ทดสอบคุณภาพอากาศยังไม่ได้รับการจัดการ ยังมีรูจำนวนมากที่เว้นว่างไว้สำหรับสายไฟ ช่องอากาศและท่ออากาศยังไม่ได้ปิดผนึก ไม่มีทั้งระบบท่อน้ำดับเพลิงและระบบระบายน้ำที่เสร็จสมบูรณ์ เช่น เครื่องสูบน้ำยังไม่ได้ส่งมอบ และเขายังต้องการเวลาเพื่อฝึกลูกเรือใหม่

คำขอของอะเบะถูกปฏิเสธ ชินะโนะออกเดินทางตามกำหนดการเมื่อเวลา 18:00 น. ในวันที่ 28 พฤศจิกายน โดยมีเรือพิฆาต "อิโซะกะเซะ (Isokaze)" "ยุจิกะเซะ (Yukikaze)" และ "ฮะมะกะเซะ (Hamakaze)" เป็นเรือคุ้มกัน
ฟูกูยามะ

ฟูกูยามะ () เป็นเมืองในจังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของจังหวัดริมฝั่งแม่น้ำอาชิดะ ในปี 2010 มีจำนวนประชากรประมาณ 465,238 คน มีพื้นที่ทั้งสิ้น 461.23 ตารางกิโลเมตร หากไม่นับเมืองฮิโรชิมะเมืองหลวงประจำจังหวัดแล้ว เมืองฟูกูยามะถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดฮิโรชิมะ

ฟูกูยามะเป็นเมืองศูนย์กลางพาณิชยกรรมและอุตสาหกรรมสำคัญของจังหวัดฮิโรชิมะ อุตสาหกรรมที่สำคัญ เช่น เครื่องจักรกล, โคโตะ (พิณญี่ปุ่น), ผลิตภัณฑ์จากยางพารา, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิค, สิ่งทอ, และผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูป
แขวงเซตางายะ

เซตางายะ () เป็น 1 ใน 23 แขวงพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นแขวงที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดและมีพื้นที่มากเป็นอันดับสองของกรุงโตเกียว ในปี 2008 คาดว่ามีจำนวนประชากรประมาณ 826,139 คน
เอียน เคอร์ติส

เอียน เควิน เคอร์ติส (; 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1956 - 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักเขียนเนื้อ ชาวอังกฤษ เป็นนักร้องนำวงโพสต์-พังก์ ที่ชื่อ จอยดิวิชัน ซึ่งวงออกผลงานอัลบั้มแรกชุด "Unknown Pleasures" ในปี ค.ศ. 1979 และชุดต่อมาในปี ค.ศ. 1980 ชุด "Closer" เขาทนทุกข์ด้วยโรคลมชักและล้มเหลวในชีวิตสมรส เคอร์ติสได้แขวนคอฆ่าตัวตายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1980 ก่อนการทัวร์แรกในอเมริกาเหนือของวงจอยดิวิชัน

ในปี ค.ศ. 1998 ภรรยาหม้ายของเคอร์ติส ที่ชื่อเดโบราห์ ได้ตีพิมพ์หนังสือชีวประวัติของเขาที่ชื่อ "Touching from a Distance: Ian Curtis and Joy Division" เรื่องราวของเขาและการเสียชีวิตยังได้นำไปสร้างภาพยนตร์เรื่อง "24 Hour Party People" (2002) และ "Control" (2007)
ศาสนจักร

ศาสนจักร คือ อำนาจปกครองทางศาสนา เรียกคู่กับ "อาณาจักร" คืออำนาจปกครองทางบ้านเมือง
หม่อมหลวงยิ่งศักดิ์ อิศรเสนา

หม่อมหลวงยิ่งศักดิ์ อิศรเสนา อดีตนักมวยสากลชาวไทยและอดีตข้าราชการพลเรือนประจำกระทรวงเกษตร (ปัจจุบันคือ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์)

ม.ล.ยิ่งศักดิ์ ในวัยเยาว์เป็นผู้ที่นิยมชมชอบในการเล่นกีฬาชนิดต่าง ๆ อย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกีฬาประเภทศิลปะการป้องกันตัว เมื่อเป็นวัยรุ่นเคยหัดกระบี่กระบองกับครูที่มีชื่อเสียงหลายคน มีฝีมือดีสามารถคว้ารางวัลผ้าขาวม้ามาครองตามงานประเพณีต่าง ๆ มาได้หลายผืน ต่อมาได้ไปศึกษาต่อด้านการเกษตรที่ประเทศอังกฤษ ก็ได้ฝึกชกมวยสากล และได้ขึ้นชกในแบบมวยสากลสมัครเล่นระดับนักเรียนได้แชมป์เป็นถ้วยรางวัลเกียรติยศหลายใบ ต่อมาจึงได้ขึ้นชกมวยสากลอาชีพที่นั่น โดยขึ้นชกในพิกัดน้ำหนักระหว่าง 135-140 ปอนด์ (รุ่นไลท์เวท-รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท) มีสถิติการชกอยู่ทั้งหมด 42 ไฟท์ เป็นการชนะคะแนน 7 ไฟท์ ชนะที.เค.โอ. 8 ไฟท์ ชนะน็อก 17 ไฟท์ ชนะฟาล์ว 2 ไฟท์ แพ้คะแนน 4 ไฟท์ แพ้น็อก 1 ไฟท์ และเสมอทั้งหมด 3 ไฟท์ โดยมีฉายาที่ได้รับจากชาวอังกฤษว่า "Siamese flash" (สายฟ้าสยาม)

เมื่อสำเร็จการศึกษามาแล้ว ม.ล.ยิ่งศักดิ์ นับได้ว่าเป็นชาวไทยที่มีคุณวุฒิเกี่ยวกับวิชามวยสากลอย่างเต็มเปี่ยมชนิดหาตัวจับยาก แต่ต่อมาได้เข้ารับราชการในกระทรวงเกษตร จึงไม่อาจทำให้ได้ใกล้ชิดกับวงการมวยเหมือนเช่นอดีต

จนกระทั่ง เวทีราชดำเนินเปิดดำเนินการขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2488 ม.ล.ยิ่งศักดิ์ได้เข้าไปดูมวยในเวทีบ่อยขึ้น และได้เริ่มเขียนคอลัมน์วิจารณ์มวยในหนังสือพิมพ์และนิตยสารมวยฉบับต่าง ๆ จนเป็นที่ชื่นชอบและรู้จักเป็นอย่างยิ่งของแฟนมวยและแฟนกีฬาในระหว่างปี พ.ศ. 2493-พ.ศ. 2496 โดยแฟนมวยมักนิยมเรียกชื่อของ ม.ล.ยิ่งศักดิ์อย่างคุ้นเคยว่า หม่อมยิ่ง

นอกจากนี้แล้ว ม.ล.ยิ่งศักดิ์ ยังได้เป็นเทรนเนอร์ให้กับนักมวยสากลชาวไทยที่มีชื่อเสียงที่จะทำการขึ้นชิงแชมป์ อาทิ จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ในไฟท์ที่ขึ้นชิงแชมป์สหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิค หรือ OPBF ในรุ่นไลท์เวท เมื่อปี พ.ศ. 2495 และได้เป็นแชมป์มวยสากลในระดับภูมิภาคเป็นคนแรกของไทย และ สมเดช ยนตรกิจ ที่ขึ้นชิงแชมป์ในสถาบันเดียวกันในรุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อปี พ.ศ. 2496 เป็นต้น

ด้านชีวิตครอบครัว ม.ล.ยิ่งศักดิ์สมรสกับนางศรีอุทัย อิศรเสนา และมีบุตรสาวกับนางบุญชู สว่างนวล ซึ่งเป็นภริยาที่มิได้จดทะเบียนสมรสกันตามกฎหมาย หนึ่งคน คือ มยุรี อิศรเสนา ณ อยุธยา ปัจจุบันเป็นนักร้องเพลงลูกกรุงที่มีชื่อเสียงและเป็นนักแสดงสมทบ

ม.ล.ยิ่งศักดิ์ถึงแก่กรรมเมื่อเวลาสี่ทุ่มเศษของวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2496 ด้วยอาการเส้นโลหิตในสมองแตก สิริอายุได้เพียง 50 กว่า ๆ เท่านั้น ที่บ้านพักของตัวเองในซอยวรพงษ์ ถนนวิสุทธิกษัตริย์ เนื่องจากโรคประจำตัวคือ ความดันโลหิตสูงเพราะติดสุรามา ขณะที่ถึงแก่กรรมนั้น ม.ล.ยิ่งศักดิ์เป็นข้าราชการพลเรือนสามัญชั้นเอก ประจำกรมกสิกรรม กระทรวงเกษตร
ตำรวจเหล็ก

ตำรวจเหล็ก เป็นละครบู๊ ของบริษัท โคลีเซียม จำกัด ผลงานของ ทองก้อน ศรีทับทิม สร้างจากบทประพันธ์ นวนิยายของ คมสัน นำแสดงโดย อัครา อมาตยกุล และ กาญจน์เกล้า ด้วยเศียรเกล้า ออกอากาศทุกวันศุกร์-วันเสาร์-อาทิตย์ เริ่มออกฉายวันแรกทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 วันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2553 และฉายตอนสุดท้ายเมื่อวันที่ วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2554 กำกับการแสดงโดย ทองก้อน ศรีทับทิม
Salut d'Amour

Salut d'Amour, Op. 12 (, ) เป็นผลงานดนตรีสำหรับบรรเลงด้วยไวโอลินและเปียโน ผลงานประพันธ์ของเอ็ดเวิร์ด เอลการ์ ในปี ค.ศ. 1888

เอลการ์ประพันธ์ผลงานชิ้นนี้สำหรับประกอบโคลงภาษาอังกฤษชื่อ "The Wind at Dawn" ซึ่งแคโรไลน์ อลิซ โรเบิร์ตส คู่หมั้นของเขาแต่งไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1880 ก่อนที่คนทั้งสองจะได้รู้จักกัน เอลการ์ตั้งชื่อผลงานนี้เป็นภาษาเยอรมันว่า "Liebesgruss" เนื่องจากแคโรไลน์ อลิซ เชี่ยวชาญภาษาเยอรมัน และเขียนคำอุทิศเป็นภาษาฝรั่งเศส ชื่อว่า ""à Carice"" นำมาจากชื่อย่อ Caroline Alice ต่อมาเมื่อทั้งคู่แต่งงานกัน ก็ได้ตั้งชื่อบุตรสาวว่า "Carice"

เอลการ์ตีพิมพ์ชีทมิวสิกจำหน่ายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1889 โดยผู้จัดพิมพ์ได้เปลี่ยนชื่อผลงานเป็นภาษาฝรั่งเศส "Salut d'Amour" และมีข้อความกำกับไว้ว่า "Liebesgruss" ทั้งนี้เพื่อให้แผ่นโน้ตดนตรีสามารถวางขายได้ในหลายประเทศในยุโรป โดยตีพิมพ์ทั้งแบบบรรเลงเดี่ยวเปียโน, บรรเลงคู่ไวโอลินกับเปียโน, บรรเลงคู่เชลโลกับเปียโน และสำหรับวงออร์เคสตรา ผลงานชิ้นนี้ออกบรรเลงครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 ที่วังแก้ว ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
Liebesfreud

Liebesfreud () เป็นงานประพันธ์ดนตรีสำหรับบรรเลงด้วยไวโอลินและเปียโน ผลงานของฟริตซ์ ไครสเลอร์ นักไวโอลินชาวอเมริกันเชื้อสายออสเตรีย (ค.ศ. 1875 - ค.ศ. 1962) ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1910 ผลงานชิ้นนี้เป็นหนึ่งในสองผลงานบรรเลงเดี่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดของไครสเลอร์ คู่กับ "Liebesleid" (Love's Sorrow) ที่ออกเผยแพร่ในเวลาใกล้เคียงกัน โดยชิ้นนี้บรรยายถึงความสุขที่เกิดจากความรัก
Liebesleid

Liebesleid () เป็นงานประพันธ์ดนตรีสำหรับบรรเลงด้วยไวโอลินและเปียโน ผลงานของฟริตซ์ ไครสเลอร์ นักไวโอลินชาวอเมริกันเชื้อสายออสเตรีย (ค.ศ. 1875 - ค.ศ. 1962) ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1910 ผลงานชิ้นนี้เป็นหนึ่งในสองผลงานบรรเลงเดี่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดของไครสเลอร์ คู่กับ "Liebesfreud" (Love's Joy) ที่ออกเผยแพร่ในเวลาใกล้เคียงกัน โดยชิ้นนี้บรรยายถึงความทุกข์ที่เกิดจากความรักที่ไม่สมหวัง

ไครสเลอร์เผยแพร่เพลงนี้พร้อมกับอีกสามเพลง คือ "Schön Rosmarin", "Liebesfreud" และ "Caprice Viennois" โดยอ้างว่าสามชิ้นแรกเป็นผลงานเพลงวอลท์ซที่เพิ่งค้นพบของโจเซฟ แลนเนอร์ (ค.ศ. 1801 - ค.ศ. 1843) คีตกวีชาวออสเตรียผู้ล่วงลับ ส่วน "Caprice Viennois" นั้นเขาเป็นผู้แต่งเอง แต่แล้วความจริงก็เปิดเผยใน 25 ปีต่อมาเมื่อโอลิน ดาวน์ส นักวิจารณ์ดนตรีของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กโพสต์ ส่งโทรเลขอวยพรวันเกิดครบรอบ 60 ปีของไครสเลอร์ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935 โดยแกล้งถามว่าดนตรีที่ไครสเลอร์อ้างว่าเป็นผลงานเก่าที่ถูกค้นพบนั้น จริงๆ แล้วเขาเป็นคนแต่งเองหรือไม่ ปรากฏว่าไครสเลอร์กลับยอมรับเขาเป็นผู้แต่งเพลงเหล่านั้นจริง
จอยดิวิชัน

จอยดิวิชัน () เป็นวงร็อกอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1976 ที่ซัลฟอร์ด เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์ เดิมทีใช้ชื่อวงว่า วอร์ซอว์ () สมาชิกดั้งเดิมประกอบด้วย เอียน เคอร์ติส (ร้องและในบางครั้งเล่นกีตาร์), เบอร์นาร์ด ซัมเนอร์ (กีตาร์และคีย์บอร์ด) ปีเตอร์ ฮูก (กีตาร์เบสและร้องประสาน) และสตีเฟน มอร์ริส (กลองและเพอร์คัชชัน)

จอยดิวิชัน ได้มีส่วนร่วมในกระแสเพลงพังก์ร็อกอย่างรวดเร็ว มีอิทธิพลในการพัฒนาเพลงและสไตล์ ที่ถือเป็นผู้นำในกระแสโพสต์-พังก์ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 จากข้อมูลของนักวิจารณ์ จอน ซาเวจ วง "ไม่ใช่พังก์แต่เป็นอิทธิพลโดยตรงจากพลังดนตรี" อีพีเปิดตัววงชุดแรกในปี ค.ศ. 1978 ชุด "An Ideal for Living" เตะตากับผู้มีชื่อเสียงในรายการโทรทัศน์อย่าง โทนี วิลสัน ทำให้อัลบั้มเปิดตัวชุดแรกของวงชุด "Unknown Pleasures" ได้ออกภายใต้ค่ายอิสระของวิลสันที่ชื่อ แฟกทอรีเรเคิดส์ อัลบั้มได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีจากสื่ออังกฤษ และเนื่องจากความสำเร็จของวง นักร้องนำ เอียน เคอร์ติส ถูกรุมเร้ากับความกดดันและอุปสรรคส่วนตัว รวมถึงปัญหาชีวิตสมรสและการป่วยด้วยโรคลมชัก เป็นอุปสรรคมากขึ้นในการแสดงคอนเสิร์ตกับเขา และมักจะลมชักขณะการแสดง

ก่อนการทัวร์แรกในอเมริกาของเขาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1980 เคอร์ติสที่เต็มไปด้วยความกดดัน ได้ฆ่าตัวตาย อัลบั้มหลังการเสียชีวิตของจอยดิวิชัน ชุดที่ 2 ชื่อ "Closer" (1980) มีซิงเกิ้ลอย่าง "Love Will Tear Us Apart" ได้กลายเป็นซิงเกิ้ลที่ประสบความสำเร็จที่สุดในชาร์ตของวง หลังการเสียชีวิตของเคอร์ติส สมาชิกที่เหลือของวงได้ก่อตั้งวงใหม่ที่ชื่อ นิวออร์เดอร์ ประสบความสำเร็จทั้งเสียงวิจารณ์และยอดขาย
เดียมานด้า กาลาส

เดียมานด้า กาลาส () เกิดเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 1955 เป็น นักแต่งเพลง นักร้อง นักเปียโน ศิลปินและ จิตรกร แนวอาวองต์การ์ด ชาวกรีก-อเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะผู้เชี่ยวขาญด้านเปียโน เช่นเดียวกับเสียงร้องแบบโอเปรา ที่มีความกว้างเสียง 3 ออกเตฟครึ่ง
แฟชันโลลิตา

แฟชั่นโลลิตา () เป็นวัฒนธรรมย่อยแฟชั่นที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ที่แต่เดิมนั้นได้รับอิทธิพลจากเสื้อผ้าแบบวิกตอเรียน เช่นเดียวกับเครื่องแต่งกายจากยุคโรโคโค แฟชั่นโลลิตายังมีหลายรูปแบบย่อย โดยมีรูปลักษณ์โดยหลักคือ กระโปรงถึงเข่า หรือชุดเดรส เครื่องประดับศีรษะ เสื้อ ชายผ้า ถุงเท้าสูงถึงหัวเข่า รองเท้าส้นสูง

ถึงแม้ว่าต้นกำเนิดของแฟชั่นโลลิตาจะไม่ชัดเจน แต่ก็มีกระแสเกิดขึ้นมาในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยมีตราสินค้าที่มีชื่อเสียงอย่าง พิงก์เฮาส์, มิวก์ และ แองเจลิกพริตตี ได้เริ่มออกขายเสื้อผ้าที่ถือได้ว่าเป็นแบบโลลิตาในปัจจุบัน ในคริสต์ทศวรรษ 1990 แฟชั่นโลลิตาเป็นที่รู้จักมากขึ้น กับวงอย่างมาลิซไมเซอร์ และวงประเภทวิชวลเคอื่น ๆ ที่ได้รับความนิยม วงเหล่านี้แต่งกายแบบนี้ ซึ่งทำให้แฟน ๆ ได้ดัดแปลงชุดแต่งกายเป็นของตัวเอง โดยแฟชั่นแบบนี้ได้เริ่มแพร่กระจายในเขตคันไซ จนในที่สุดมาถึงโตเกียว และได้รับความนิยมในหมู่วัยรุ่นญี่ปุ่น แฟชั่นโลลิตาได้รับความนิยมมากขึ้นจนสามารถพบเห็นทั่วไปแม้กระทั่งห้างสรรพสินค้าในญี่ปุ่น

เป็นการรวมกันระหว่างแฟชั่นกอธิกกับแฟชั่นโลลิตา มีต้นกำเนิดในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ในฮาราจุกุ และมีชื่อเสียงขึ้นมากับวงแนววิชวลเคที่ชื่อ มาลิซไมเซอร์

กอธิกโลลิตา เป็นแฟชั่นที่มีเอกลักษณ์คือการแต่งหน้าและแต่งกายที่ดูมืดหม่น ทาลิปสติกสีแดงและทางตาดำ ใช้อายไลเนอร์สีดำ การแต่งหน้าทางแป้ง ซึ่งถือว่าเป็นรสนิยมที่แย่สำหรับแฟชั่นโลลิตา กอธิกโลลิตามักใช้สีในโทนมืด อย่าง สีดำ สีน้ำเงินเข้ม สีม่วง

สำหรับแนวทางของกอธิกตะวันตก มีการใส่กางเขนอัญมณีและเครื่องหมายทางศาสนาชนิดอื่น และมีเครื่องประดับในแบบกอธิกโลลิตา อาทิ เช่น กระเป๋า กระเป๋าสตางค์ ที่มักมีรูปร่างเป็น ค้างคาว โลงศพ และไม้กางเขนที่มีหุ่นพระเยซูตรึงอยู่

ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากสไตล์โรโคโค เช่นเดียวกับการแต่งกายแบบสมัยวิกตอเรียและเอ็ดเวิร์ด โดยมุ่งไปในรูปแบบเด็ก ๆ และแฟนตาซี โดยสวีตโลลิตาจะมีรูปแบบแบบโลลิตาทั่วไป โดยใช้สีโทนสว่างกว่าและการออกแบบให้เหมือนดูเด็ก การแต่งหน้า โดยมากจะใช้สีชมพู สีพีช สีมุก

เสื้อผ้า จะใช้สีในโทนพาสเทิล โทนผลไม้ (เชอร์รี สตอร์เบอร์รี หรือผลไม้หวานอื่นๆ) ใช้ลูกไม้แบบดอกไม้ (กุหลาบ แจสมิน ลิลี เชอร์รีบลอสสัม) ใช้โบว์ หรือในธีมสัตว์น่ารักอย่าง แมว กระต่าย ลูกสุนัข และโบว์ที่เน้นให้เกิดความน่ารัก ธีมที่ได้รับความนิยมในสวีตโลลิตา ได้มาจากอลิซท่องแดนมหัศจรรย์ (อลิซอินวันเดอร์แลนด์) นิทานคลาสสิก ส่วนอัญมณีมักมีการสะท้อนในแบบธีมแฟนตาซี กระเป๋าและกระเป๋าสตางค์ทำให้มีรูปแบบคล้ายของเจ้าหญิง และมักมีรูปร่างอย่าง สตอเบอร์รี มงกุฎ หัวใจ เป็นต้น
FAT

FAT อาจหมายถึง
พระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์)

พระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์) (ถึงแก่กรรม 4 เมษายน พ.ศ. 2493) เป็นสถาปนิกชาวไทย อดีตรองอธิบดีกรมศิลปากร พระสาโรชฯ ถือเป็นหนึ่งในนักเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์รุ่นแรกๆ ของไทยที่จบการศึกษาจากประเทศอังกฤษ แล้วกลับเข้ามาออกแบบงานสถาปัตยกรรมในประเทศไทยหลายแห่ง ในช่วงตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 7 ถึงหลังยุคการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 เขายังเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมป์ เมือปี พ.ศ. 2477 โดยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมฯ เป็นคนแรก

เขาถือเป็นหนึ่งในผู้ออกแบบงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่และสไตล์อลังการศิลป์ (Art Deco) หลายแห่งในไทยทั้ง ไปรษณีย์กลาง บางรัก, วังวาริชเวสม์ หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สนามศุภชลาศัย กลุ่มอาคารที่ทำการกระทรวงยุติธรรมหลังเก่า รวมไปถึงอาคารเรียนหลายแห่งในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

พระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์) เป็นบุตรชายคนเล็กของหลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) ผู้ประพันธ์กลอนนิราศเรื่อง นิราศหนองคาย กับนางเสงี่ยม ท่านมีพี่ชาย 1 คน คือ มหาอำมาตย์โท พระยาสารศาสตร์สิริลักษณ์ (สรรเสริญ สุขยางค์) ผู้ปฏิบัติราชการในตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงพาณิชย์คมนาคม

พระสาโรชรัตนนิมมานก์สำเร็จการศึกษาสถาปัตยกรรมมาจากมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ เมื่อปี พ.ศ. 2456 โดยได้รับพระราชทานทุนเล่าเรียนของกระทรวงธรรมการ หลังศึกษาจบ เข้ารับราชการในกรมศิลปากรในตำแหน่งสถาปนิกประจำกรม ได้ออกแบบเช่น ไปรษณีย์กลาง บางรัก, วังวาริชเวสม์ รวมถึงอาคารสมัยใหม่เกือบทุกหลัง ในจังหวัดพระนครและธนบุรีในระยะนั้น (พ.ศ. 2476)
คาชิวะ

คาชิวะ () เป็นเมืองในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2497 จากการควบรวมหมู่บ้านโดยรอบสถานีรถไฟซึ่งปัจจุบันกลายเป็นบริเวณศูนย์กลางของเมือง ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรประมาณ 397,871 คน มีพื้นที่ทั้งสิ้น 114.90 ตารางกิโลเมตร
คาชิวะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดชิบะ
นางาโนะ (เมือง)

นางาโนะ () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด ใกล้กับเมืองชิกูมะและแม่น้ำซาอิ ในปี พ.ศ. 2549 มีจำนวนประชากรประมาณ 378,059 คน มีพื้นที่ทั้งสิ้น 737.86 ตารางกิโลเมตร

นางาโนะเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวในปี 1998
โลเป ซาเรียล

โลเป ซาเรียล () อดีตโปรโมเตอร์และผู้จัดการมวยสากลอาชีพชาวฟิลิปปินส์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในอดีต ซาเรียลเกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1905 ที่อีมัส คาวิท ประเทศฟิลิปปินส์

ได้ชื่อว่าเป็นโปรโมเตอร์ที่ทรงอิทธิพลอย่างมากโดยเฉพาะในแวดวงมวยสากลอาชีพในทวีปเอเชียในยุคทศวรรษที่ 50 จนถึงต้นทศวรรษที่ 70 ทั้งในประเทศฟิลิปปินส์เอง, ประเทศไทย, ประเทศเกาหลีใต้, ประเทศญี่ปุ่น มีนักมวยที่ได้รับการปลุกปั้นสนับสนุนให้เป็นแชมป์โลกมากถึง 22 คน ทั้งนักมวยฟิลิปปินส์และนักมวยต่างชาติ เช่น แฟลช อีลอร์เด้, แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์, ริคาร์โด อาร์เรรอนโด, มาซาโอะ โอบะ เป็นต้น โดยเฉพาะกับ แฟลช อีลอร์เด้ ซาเรียลยังมีศักดิ์เป็นบิดาบุญธรรมและเป็นพ่อตาอีกด้วย

ด้วยความที่เป็นบุคคลทรงอิทธิพลในวงการมวย จึงได้รับการกล่าวขานว่าเป็น "The Grand Old Man of Philippine Boxing" โดยที่ชาวฟิลิปิปินส์เรียกขานในชื่อเล่นว่า "ป๊ะป๋า" (Papa) แต่สำหรับในแวดวงมวยของไทยแล้ว แฟนมวยชาวไทยและสื่อมวลชนให้ฉายาว่า "เฒ่าปีศาจ" หรือ "ปีศาจผมขาว" จากเล่ห์เหลี่ยมและความจัดจ้านในการทำธุรกิจมวย

โลเป ซาเรียล ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1995
สุพล พัวศิริรักษ์

สุพล พัวศิริรักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2524 นักร้อง นักจัดรายการ และพิธีกร ชาวไทย จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนอัสสัมชัญ จบการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ อดีตนักร้องนำวง พาย
อรรถวดี จิรมณีกุล

อรรถวดี จิรมณีกุล เกิดเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2525 เป็นนักร้องชาวไทย มีเพลงโด่งดังคือเพลง "รักเธอที่สุด" ที่ได้รับ รางวัลเพลงยอดเยี่ยม คำร้องยอดเยี่ยมและเรียบเรียงเสียงประสานยอดเยี่ยม จากงานประกาศรางวัลผลงานบันเทิงดีเด่นประจำปี 2002 ของสมาคมนักข่าวบันเทิง

อรรถวดี จิรมณีกุล (ชื่อเล่น: มิ้นท์) เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2525 เป็นบุตรสาวของ นายสุทิน จิรมณีกุล ในจำนวนพี่น้อง 2 คน อรรถวดีเป็นบุตรสาวคนโต และมีน้องชาย1คน เธอเป็นนักร้องหญิงชาวไทย อยู่ในภายใต้สังกัดเมกเกอร์เฮด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่

โดยเริ่มเข้าสู่วงการเพลงในปีพ.ศ. 2544 กับอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก "Mint" ที่มีเพลงฮิตสร้างชื่อเสียงของเธอในเวลานั้นคือเพลง "รักเธอที่สุด (you re the one)" นอกจากนี้ยังมีเพลงฮิตต่างๆตามมาซึ่งบรรจุอยู่ในอัลบั้มชุดแรก ได้แก่เพลง แน่ใจว่ารัก (Is a) sure, ไม่มีครั้งสุดท้าย (no more chance) เป็นต้น

ในปีเดียวกัน อรรถวดีได้ออกอัลบั้มพิเศษในชื่อ "Special One" เพิ่อฉลองความสำเร็จในอัลบั้มชุดแรก โดยรวบรวมเพลงจากอัลบั้มชุดแรก มาบรรจุในอัลบั้มชุดพิเศษ และยังเพิ่มเพลงใหม่จำนวน2เพลงด้วยกันคือเพลง "นอกใจ" และเพลง "คนพิเศษ" นอกจากนี้ยังนำเพลง แน่ใจว่ารัก, ไม่มีครั้งสุดท้าย และเพลง รักเธอที่สุด มาเรียบเรียงทำนอนในแบบอคูสติค เวอร์ชัน อีกด้วย

ในปีถัดมาคือปีพ.ศ. 2545 อรรถวดีได้ออกอัลบั้มเดี่ยวชุดที่สอง มาอย่างต่อเนื่องกับอัลบั้ม "รางวัลที่ยิ่งใหญ่" ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 โดยมีเพลงฮิต ได้แก่เพลงไม่ขึ้นใจ, รางวัลที่ยิ่งใหญ่ และเพลง ฟูมฟาย

ในปีพ.ศ. 2549 อรรถวดีตัดสินใจย้ายสังกัดจากจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มาอยู่ในสังกัดโซนี่ มิวสิก โดยออกอัลบั้มจำนวน 2 ชุด คืออัลบั้ม "Mint Closer" (วางจำหน่ายในปี 2549) และอัลบั้ม "Girl Talk" (วางจำหน่ายในปี 2552)

ปัจจุบันอรรถวดีแขวนไมค์ถาวร และไม่ได้เป็นนักร้องอาชีพแล้ว เธอหันมาดูแลธุรกิจของทางครอบครัว