seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ยูเอชเอฟ

ยูเอชเอฟ (UHF) เป็นคลื่นความถี่สูงยิ่ง (Ultra-High Frequency) เริ่มมีขึ้นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2491

ยูเอชเอฟ เป็นคลื่นความถี่ที่ใช้คู่ขนานกับระบบ วีเอชเอฟ ของเครื่องส่งโทรทัศน์และเสาส่งระบบอนาล็อก และอาจจะเป็นคลื่นความถี่ที่ถูกบังคับให้ส่งสัญญาณของโทรทัศน์ระบบดิจิตอล คาดว่าทั่วโลกจะต้องเปลี่ยนแปลงมาเป็นโทรทัศน์ระบบดิจิทัลให้แล้วเสร็จภายในปี พ.ศ. 2558

หรือเรียกอีกอย่างว่า วิทยุสื่อสาร มีใช้ในประเทศไทยเกือบร้อยปีแล้ว ส่วนใหญ่ใช้ในราชการทหาร นับแต่สงครามโลกครั้งที่ 1-2 และ 
สงครามมหาเอเชียบูรพา หลังภาวะสงคราม กิจการวิทยุสื่อสารมีใช้ภายในกิจการราโดยเฉพาะฝ่ายปราบปรามและปกครอง 
และแพร่หลายมากข้นในหน่วยราชการ รัฐวิสาหกิจ พลเรือน ในช่วง 40 ปีย้อนหลังจากนี้

ในการออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟ มีช่วงเลขประจำช่อง ระหว่าง 14-83 (470-890 เมกะเฮิร์ทซ์)

ส่วนในประเทศไทย มีช่องสัญญาณอยู่ที่ช่อง 21 ถึง 69 แต่ในกรณีช่อง 21 ถึง 25 และ 61 ถึง 69 กรมไปรษณีย์โทรเลข (ปัจจุบันถูกเปลี่ยนมาเป็น สำนักงาน กสทช.) ได้สงวนช่องสัญญาณไว้ดังกล่าว เพื่อใช้ในระบบการสื่อสารทางโทรศัพท์มือถือ ระบบ Cellular Mobile System จึงทำให้ประเทศไทย สามารถใช้ช่องสัญญาณไว้ตั้งแต่ที่ 26 ถึง 60 เพื่อออกอากาศส่งทางวิทยุโทรทัศน์ เท่านั้น

สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (สปน.) เริ่มดำเนินโครงการ สถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟ เมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยมีการเปิดประมูลรับสัมปทาน เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2538 โดย กลุ่มสยามทีวีแอนด์คอมมิวนิเคชั่น (แปรรูปเป็น บริษัท สยามอินโฟเทนเมนท์ จำกัด เมื่อได้รับอนุมัติสัมปทานแล้ว และเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน) เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541) เป็นผู้ได้รับอนุมัติสัมปทานดังกล่าว โดยใช้ชื่อสถานีว่า สถานีโทรทัศน์ไอทีวี (ITV-Independent Television) นับเป็น สถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟแห่งแรกของประเทศไทย แพร่ภาพออกอากาศทางช่อง 26 และเปลี่ยนมาเป็นช่อง 29 ในภายหลัง โดยมีอายุสัมปทาน 30 ปี เริ่มต้นออกอากาศอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และได้เปลี่ยนแปลงเป็น สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวีในปี 2550 และ สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส ตามลำดับ ในปี 2551
สถานีโทรทัศน์

สถานีโทรทัศน์ เป็นหน่วยงาน ที่เป็นเจ้าของคลื่นความถี่วิทยุโทรทัศน์ หรือเป็นผู้รับสัมปทานคลื่นความถี่วิทยุโทรทัศน์ รวมถึงเป็นผู้จัดสรรเวลาในการออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ ผ่านคลื่นความถี่ดังกล่าว และยังเป็นบริการส่งสัญญาณออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ ไปสู่เครื่องรับโทรทัศน์ โดยผ่านคลื่นความถี่ทางอากาศ โดยมากจะอยู่ในรูปของนิติบุคคล บริษัทจำกัด

บริการโทรทัศน์ภาคพื้นดิน (Terrestrial Television Services) เป็นการดำเนินงานออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ ด้วยการส่งสัญญาณคลื่นไปตามอากาศ (มิใช่ส่งขึ้นสู่ชั้นอวกาศ) ซึ่งสามารถใช้เสาอากาศรับสัญญาณคลื่นดังกล่าว เพื่อใช้เครื่องรับโทรทัศน์แปลงเป็นสัญญาณโทรทัศน์เพื่อรับชมได้ทันที โดยไม่มีค่าใช้จ่ายเพื่อเข้าถึงการรับชมแต่อย่างใด

สำหรับในประเทศไทย คลื่นความถี่โทรทัศน์ภาคพื้นดิน เป็นทรัพยากรสื่อสารของชาติ ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย โดยมีหน่วยราชการ, รัฐวิสาหกิจในรูปบริษัทมหาชน หรือหน่วยงานของรัฐ เป็นเจ้าของคลื่นความถี่ หรืออาจทำสัญญาสัมปทาน ร่วมกับนิติบุคคลภาคเอกชน เพื่อมอบสิทธิให้เป็นผู้ดำเนินกิจการก็ได้

วุฒิสภาไทย ลงมติให้ผ่านร่างพระราชบัญญัติ การประกอบกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เป็นผลให้เปลี่ยนแปลงระบบคลื่นความถี่ จากเดิมที่ใช้สัญญาณแอนะล็อกไปสู่การเป็นโทรทัศน์ระบบดิจิทัล ภายใน พ.ศ. 2558 โดยจะใช้ระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูงจำนวนหนึ่ง ตามขีดความสามารถเท่าที่มีในระยะแรก

ต่อมา คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) วางแผนแม่บทโทรทัศน์ระบบดิจิตอล โดยแต่เดิมกำหนดให้มีบริการโทรทัศน์ภาคพื้นดิน เพิ่มขึ้นเป็นจำนวน 48 ช่อง โดยแบ่งเป็นกลุ่มช่องรายการเชิงธุรกิจ 24 ช่อง โดยมี 7 ช่องโทรทัศน์ความละเอียดสูง เป็นรายการทั่วไปทั้งหมด นอกนั้นเป็นช่องโทรทัศน์ความละเอียดมาตรฐาน ประกอบด้วย 7 ช่องรายการทั่วไป, 7 ช่องรายการประเภทข่าว และ 3 ช่องรายการเด็ก/เยาวชน ส่วนกลุ่มช่องรายการเพื่อบริการสาธารณะ 12 ช่อง จะจัดสรรให้สถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินเดิม 3 ช่องรายการ อีกส่วนหนึ่งจำแนกตามหมวดต่างๆ ดังต่อไปนี้คือ การส่งเสริมความเข้าใจระหว่างรัฐบาลและรัฐสภากับประชาชน, การส่งเสริมการปกครองระบอบประชาธิปไตย, ความมั่นคงของรัฐ, ความปลอดภัยสาธารณะ, เด็ก และครอบครัว (ซึ่ง กสทช.หารือเบื้องต้นว่าจะให้ไทยพีบีเอสดำเนินการเพิ่มอีกช่องหนึ่ง), การศึกษา และความรู้, ศาสนา ศิลปะ และวัฒนธรรม, สุขภาพ กีฬา และคุณภาพชีวิต, บุคคลด้อยโอกาส และเยาวชน โดยกลุ่มช่องรายการเพื่อบริการชุมชนและภูมิภาคอีก 12 ช่อง ยังไม่มีการกำหนดสัดส่วนของหมวดหมู่ โดยได้มีการประมูลไปแล้วเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556

สำหรับสถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินเดิม ซึ่งมีสถานะเป็นช่องรายการเชิงธุรกิจ (คือไทยทีวีสีช่อง 3, ช่อง 7 สี และโมเดิร์นไนน์ทีวี) จะต้องเข้าประมูลช่องรายการเชิงธุรกิจ ทั้งนี้ กสทช.อนุญาตให้ทดลองออกอากาศ โดยเข้าใช้สัญญาณ ในส่วนรายการชุมชนและภูมิภาค ไปพลางก่อนได้ เมื่อคลื่นความถี่พร้อมสำหรับการออกอากาศแล้ว ส่วนสถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินเดิม ซึ่งมีสถานะเป็นช่องรายการเพื่อสาธารณะ (คือ ททบ.5, สทท. และไทยพีบีเอส) กสทช.จะอนุญาตให้เข้าใช้สัญญาณ ในส่วนช่องรายการเพื่อสาธารณะได้ เมื่อคลื่นความถี่พร้อมสำหรับการออกอากาศแล้ว

ทั้งนี้ สถานีโทรทัศน์ระบบดิจิทัลในประเทศไทย ได้เริ่มการออกอากาศตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2557 โดยโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกจะยุติการออกอากาศเป็นรายช่องและรายพื้นที่ โดยเริ่มจากช่องไทยพีบีเอสเป็นช่องแรก เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2558
วันนักข่าว

วันนักข่าว หรือวันสื่อสารมวลชนแห่งชาติ ในประเทศไทย ตรงกับวันที่ 5 มีนาคม ของทุกปี ซึ่งตรงกับ วันสถาปนา สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย (สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ในปัจจุบัน)

สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2498 โดยนักข่าวรุ่นบุกเบิก จำนวน 15 ท่าน คือโชติ มณีน้อย, เท่ห์ จงคดีกิจ, ประจวบ อัมพะเสวต, วิเชียร โรจนวงศานนท์, ถาวร มุ่งการดี, สนิท เอกชัย, เชาว์ รูปเทวินทร์, จรัญ โยบรรยงค์, กุศล ประสาร, ชลอ อาภาสัตย์, อนงค์ เมษประสาท, วิสัย สุวรรณผาติ, นพพร ตุงคะรักษ์, วิภา สุขกิจ และเลิศ อัศเวศน์ นัดหมายกันที่ศาลานเรศวร ในสวนลุมพินี โดยมีชาญ สินศุข จากสยามนิกร เป็นประธานการประชุม

โดยหนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับ ต่างก็ให้ความสำคัญกับวันสำคัญของพวกตนเป็นอย่างยิ่ง โดยเป็นประเพณีที่ทราบกัน ระหว่างหนังสือพิมพ์กับผู้อ่านว่า วันที่ 6 มีนาคม ของทุกปี จะไม่มีหนังสือพิมพ์วางจำหน่าย เนื่องจากเป็นวันหยุดงานประจำปีของบรรดานักหนังสือพิมพ์ทั้งหลาย แต่แล้วหนังสือพิมพ์ก็แอบออกวางจำหน่ายในวันที่ 6 มีนาคม เนื่องจากประชาชนในฐานะผู้อ่านเกิดความตื่นตัว และมีความต้องการที่จะบริโภคข่าวสารที่มากขึ้น จึงทำให้หนังสือพิมพ์ฉบับอื่นต้องเลิกประเพณีดังกล่าวไป

สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย ได้กำหนดให้ วันที่ 4 มีนาคม ของทุกปี เป็นวันที่จัดให้มีการประชุมใหญ่สามัญประจำปี เพื่อให้วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดเฉลิมฉลองกันอย่างเต็มที่ ในงานเลี้ยงสังสรรค์ประจำปี แต่เดิมมา งานทั้งสองจัดขึ้น ณ ที่ทำการสมาคมฯ อาคาร 8 ถนนราชดำเนิน ซึ่งบริเวณริมฟุตบาทใกล้เคียง ก็เป็นสถานที่ซึ่งบรรดาเหยี่ยวข่าว นัดพบปะสังสรรค์กันเป็นปกติอยู่แล้ว แต่ในช่วงหลัง จำนวนสมาชิกเพิ่มขึ้นอย่างมาก และถนนราชดำเนินยังเป็นถนนสายหลัก มีผู้ใช้รถใช้ถนนเป็นจำนวนมาก รวมถึงสถานที่ยังคับแคบ ส่งผลให้สร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้สัญจรไปมา จึงได้ย้ายสถานที่จัดการประชุมไปยังโรงแรมต่าง ๆ ตามความเหมาะสม

ต่อมา สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย เข้ารวมกับ สมาคมนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย กลายเป็น “สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย” เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2542 แต่ยังคงกำหนดให้วันที่ 5 มีนาคม เป็นวันคล้ายวันสถาปนาสมาคมฯ และวันนักข่าว จนถึงปัจจุบัน
บาเลนเซีย

บาเลนเซีย (, ) มีชื่อทางการและชื่อท้องถิ่นว่า วาเล็นซิอา (บาเลนเซีย: , ) เป็นเมืองหลักของแคว้นบาเลนเซียและจังหวัดบาเลนเซีย เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศสเปนและเป็นย่านอุตสาหกรรมใหญ่ริมชายฝั่งโกสตาเดลอาซาอาร์ (Costa del Azahar) ในปี พ.ศ. 2549 เฉพาะเมืองนี้มีจำนวนประชากรคือ 807,396 คน ส่วนประชากรในเขตมหานคร (เขตเมืองรวมกับเมืองบริวาร) มีจำนวน 1,807,396 คน

เมืองบาเลนเซียมีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน มีฤดูร้อนที่แห้งอบอุ่นและอากาศหนาวที่ไม่รุนแรง มีสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงคือ สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย

ชื่อดั้งเดิมของเมืองในภาษาละตินคือ "วาแล็นติอา" () หมายถึง "ความแข็งแกร่ง" (Vigour) ต่อมาในสมัยการปกครองของพวกมัวร์ เมืองนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "บะลันซียะฮ์" (Balansiya) ในภาษาอาหรับ
เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางเสียง ชื่อเมืองนี้จึงกลายเป็น "บาเลนเซีย" ไปในภาษาสเปนแบบคาสตีล และเป็น "วาเล็นซิอา" หรือ "วาแล็นซิอา" ในภาษาบาเลนเซีย
วาเลนเซีย (แก้ความกำกวม)

วาเลนเซีย (Valencia) ซึ่งดั้งเดิมคือเมืองและภูมิภาคในประเทศสเปน อาจหมายถึง:
ผู้ประกาศข่าว

ผู้ประกาศข่าว เป็นบุคคลที่ทำหน้าที่ประกาศข่าวสารต่าง ๆ สู่ประชาชนผู้รับสาร ผ่านสื่อมวลชนประเภทต่างๆ คือ วิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และอินเทอร์เน็ต ในปัจจุบันอาจหมายถึงผู้ดำเนินรายการประเภทข่าวและสถานการณ์ปัจจุบัน ด้วย
อุลตร้าแมน VS มาสค์ไรเดอร์

อุลตร้าแมน VS มาสค์ไรเดอร์ () เป็นภาพยนตร์วีดีโอโทคุซัทสึ ซึ่งนำฮีโร่ญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงอย่างมาสค์ไรเดอร์ และ อุลตร้าแมนปรากฏตัว ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 โดยผู้สร้างคือซึบูราญะโปรดักชั่นและโตเอะ

เนื้อหานั้นเป็นเกี่ยวกับประวัติของอุลตร้าแมนและคาเมนไรเดอร์ต่างๆโดยบางฉากจะตัดต่อภาพแปลงร่างของอุลตร้าแมนไรคาเมนไรเดอร์ ในฉากสุดท้ายอุลตร้าแมนที่กำลังลำบากคาเมนไรเดอร์ได้ขยายร่างมาช่วยการต่อสู้
ตูโปเลฟ ตู-28

ตูโปเลฟ ตู-28/ตู-128 () (นาโต้เรียกมันว่าฟิดเดลอร์) เป็นเครื่องบินสกัดกั้นพิสัยไกลที่ออกแบบโดยสหภาพโซเวียตเมื่อทศวรรษที่ 1960 มันยังคงเป็นเครื่องบินขับไล่ที่ใหญ่ที่สุดของโลก

ในปีพ.ศ. 2498 การป้องกันทางอากาศของโซเวียตหรือพีวีโอ ("Soviet Anti-Air Defense") ได้ประกาศข้อจำกัดของเครื่องบินสกัดกั้นพิสัยไกลเพื่อป้องกันอาณาเขตอันกว้างใหญ่ของสหภาพโซเวียต ซึ่งกว้างมากจนสภาพทางเศรษฐกิจก็ไม่เพียงพอที่จะสร้างฐานป้องกันทางอากาศได้ทั้งหมด เพื่อสร้างพิสัยและความสามารถในการติดตั้งเรดาร์และขีปนาวุธอากาศสู่อากาศที่จำเป็น ตูโปเลฟจึงได้สร้างเครื่องบินที่คล้ายคลึงกับเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบตู-105 (ตู-22) ขึ้นมา

หัวหน้าการสร้างตูโปเลฟ ตู-28 คือไอ เนซวัล
ตู-102ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2502 พร้อมกับรุ่นที่เริ่มปฏิบัติการ ตู-28พีที่เข้าสู่การผลิตในปีพ.ศ. 2506 ต่อมามันถูกแทนที่ในการผลิตโดยตู-128 แบบสุดท้าย

ด้วยการใช้พื้นฐานจากเครื่องบินทิ้งระเบิดเหนือเสียงตู-98 ที่ไม่ประสบความสำเร็จ มันมีปีกลู่ขนาดใหญ่ที่ด้านใต้มีล้ออยู่ภายในปีกและปีกหางแนวนอน มีเครื่องยนต์ไอพ่นเทอร์โบ ไลยูก้า เอแอล-7เอฟ-2 สองเครื่องยนต์ติดอยู่ที่ลำตัว ไม่เหมือนกับตู-22 ที่มันนั้นไม่มีห้องเก็บอาวุธภายในลำตัว อาวุธจะติดตั้งอยู่ที่ใต้ปีกพร้อมกับมีลำตัวไว้เพื่อถังเชื้อเพลิงขนาดใหญ่ ตู-28พีมีสองที่นั่งเรียงกันพร้อมฝาเปิดที่แยกจากกัน

ผู้เชี่ยวชาญฝั่งตะวันตกคิดว่าตู-102 มีเรดาร์ที่ท้องขนาดใหญ่ แต่ส่วนที่นูนนั้นจริงๆ แล้วเป็นเพียงอุปกรณ์ทดสอบเท่านั้น การผลิตตู-28พีให้มีส่วนคล้ายโดมที่เรียกว่าเรโดม ("radome") สำหรับเรดาร์ที่เรียกว่า"สเมิร์ช" ("Smerch") ซึ่งมีระยะตรวจจับได้ประมาณ 50 กิโลเมตรและล็อกเป้าหมายได้ประมาณ 40 กิโลเมตร ถึงแม้ว่าพลังเรดาร์ของมันจะดี เครื่องบินก็ยังต้องพึ่งพาการสกัดกั้นที่ควบคุมจากพื้นดินเพื่อชี้เป้าให้กับนักบิน หลายปีต่อมามันมักทำงานคู่กับตู-126 ในฐานะเครื่องบินสกัดกั้นตู-28พีจึงไม่มีระบบต่อต้านอิเลคทรอนิกหรือระบบป้องกันอื่นๆ ไม่มีแม้กระทั่งเรดาร์เตือนภัยอย่างของซุคฮอย

ตู-128 เป็นเครื่องบินสกัดกั้นสมบูรณ์และด้วยน้ำหนักบรรทุกที่ปีกที่สูง ระบบอิเลคทรอนิกที่ไม่ทันสมัย และทัศนวิสัยที่แย่ ทำให้มันเป็นเครื่องบินที่ไม่คล่องแคล่วอย่างไม่ต้องสงสัย มันถูกมอบหมายให้โจมตีเครื่องบินทิ้งระเบิดของนาโต้เป็นหลัก อย่าง บี-52 ไม่ใช่การต่อสู้กับเครื่องเครื่องินขนาดเล็กลำอื่น

อาวุธของตู-128 คือขีปนาวุธอากาศสู่อากาศบิสโนวัท อาร์-4 โดยมักมีอาร์-4อาร์สองลูกและอาร์-4ทีสองลูก ถึงแม้ว่าขีปนาวุธเหล่านี้จะโบราณ แต่มันก็ไม่เคยถูกแทนที่ด้วยอาวุธที่ใหม่กว่าเลย

การผลิตตู-128 สิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2513 พร้อมเครื่องบินทั้งสิ้น 188 ลำที่ถูกสร้างออกมา นอกจากนั้นยังทีแบบสำหรับฝึกอีก 10 ลำที่ถูกผลิตขึ้นในปีพ.ศ. 2514 และอีก 4 ลำดัดแปลงมาจากเครื่องบินขับไล่ ใช้ชื่อว่าตู-128ยูทีพร้อมห้องนักบินเพิ่มที่ด้านหน้าสำหรับนักบินแทนที่เรดาร์ โครงการพัฒนาที่ใช้ชื่อตู-138 และตู-148 ถูกละทิ้งก่อนที่จะมีการดำเนินการเพิ่ม

ตู-28 ได้รับการรายงานต่อสาธารณะในการต่อสู้เพียงครั้งเดียวโดยได้ทำลายบอลลูนสอดแนมของนาโต้ไปเท่านั้น แต่ในภารกิจสกัดกั้นการสอดแนมมักจะไม่รายงาน เป็นไปได้ว่าอาจมีหลายเหตุการณ์ที่ไม่เคยเปิดเผยต่อสาธารณะ

เครื่องบินทั้งหมดยังคงอยู่ในประจำการจนถึงทศวรรษที่ 1980 ตู-128 ได้ถูกปลดประจำการเพื่อเครื่องบินที่ใหม่กว่าอย่างมิก-31 แม้ว่ามีจำนวนเล็กน้อยที่ยังคงอยู่ในปลายปีพ.ศ. 2535
จอมคนแผ่นดินเดือด

จอมคนแผ่นดินเดือด (; พินอิน: Biān huāng chuánshuō; คำแปล - "ตำนานแผ่นดินร้าง") เป็นนิยายกำลังภายใน แต่งโดยหวงอี้ ฉบับภาษาไทยแปลและเรียบเรียงโดย น.นพรัตน์ จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ เริ่มตีพิมพ์ในประเทศไทย พ.ศ. 2549 มีความยาวทั้งสิ้น 23 เล่ม

เนื้อเรื่องจับความช่วงปลายของราชวงศ์จิ้นตะวันตก และก่อนช่วงราชวงศ์เหนือ-ใต้ของประเทศจีน ตัวเอกเอี้ยนเฟยซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองเปียนฮวน ซึ่งเป็นเขตแดนร้างกันชนระหว่างแผ่นดินเหนือของเผ่านอกด่าน และแผ่นดินใต้ของชาวฮั่น

เนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ดำเนินไปในประวัติศาสตร์ที่เริ่มจับความช่วงสงครามแม่น้ำเฝยสุ่ย โดยการรุกรานลงใต้ของราชวงศ์เฉียนฉินของฝูเจียนต่อราชวงศ์จิ้น โดยผู้ที่รับมือศึกครั้งนี้คือผู้นำกองกำลังเป่ยฝู่ เซี่ยเสียน ซึ่งผู้ที่วิเคราะห์กลยุทธสงครามครั้งนี้จนได้ชัยคือเซี่ยอานแห่งราชวงศ์จิ้น การศึกครั้งนี้ส่งผลให้การรวมประเทศจีนให้เป็นปึกแผ่นต้องใช้เวลายาวนานถึง 270 ปี โดยสุยเหวินตี้ได้เป็นผู้รวบรวมแผ่นดินจีนให้เป็นปึกแผ่นในปีค.ศ.583 (พ.ศ. 1126) ความพ่ายแพ้ของฝูเจียนเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อร่างสร้างตัวของผู้ก่อตั้งราชวงศ์เหนือและใต้ในอนาคตทั้งสองคนคือทัวปากุยและหลิวอวี้

โดยมีเขตแดนร้างเมืองเปียนฮวนเป็นจุดศูนย์กลางในการดำเนินเรื่อง และมีเอี้ยนเฟยผู้เป็นสหายของทั้งสองเป็นคนดำเนินเรื่อง
สมมาส ราชสีมา

สมมาส ราชสีมา นักร้องเพลงลูกทุ่งชายซุปเปอร์สตาร์ชาวไทย สังกัดค่าย อาร์ สยาม ในเครือ อาร์เอส เจ้าของฉายาหนุ่มโคราชเสียงหวาน เป็นนักร้องลูกทุ่งที่มีชื่อเสียงโด่งดังในปัจจุบันจากผลงานเพลง จำใจชั่ว,จดหมายจากลูก,ทหารห่วงแฟน,เมาอ้อนเมีย,ลืมไม่ลง,เหมือนเดิมได้ไหม,ไม่รู้จักพอ,รักพี่หรือยัง,ขอสิทธิ์แค่คิดฮอด ฯลฯ

สมมาส ราชสีมา มีชื่อจริงว่า บำรุง บุญสูงเนิน มีชื่อเล่นว่า เป้ เป็นชาวอำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ครอบครัวมีอาชีพทำนาทำไร่ และมีฐานะยากจน สมมาสชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก และเริ่มเข้าสู่การประกวดร้องเพลงลูกทุ่งตามงานต่างๆตั้งแต่อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยเขาชอบเสียงของ สายัณห์ สัญญา , ยอดรัก สลักใจ และ เสรี รุ่งสว่าง และก็เป็นเพลงของเสรี รุ่งสว่าง ที่เขาหยิบมาร้องในการประกวดมากที่สุด แต่สมมาสก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จในการประกวดสักเท่าใดนัก เพราะเขาไม่ได้ขึ้นแท่นเป็นผู้ชนะเลยแม้แต่ครั้งเดียว
หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียน ด้วยความยากจน สมมาสก็หันไปทำงานหลาก ทั้งทำนาทำไร่ กรรมกรแบกหาม เด็กเสิร์ฟ บ๋อย ต่อมาโชคเริ่มเข้าข้างเขาบ้าง เมื่อเขาสมัครประกวดร้องเพลงในรายการใหญ่ ที่จัดโดยวงดนตรียิ่งยง ยอดบัวงาม และสามารถคว้าชัยชนะได้เป็นครั้งแรก และได้รับรางวัลใหญ่ที่สุดในชีวิตมาครอง นั่นคือทองคำหนัก 2 สลึง

ระหว่างที่ทำงานร้องเพลงอยู่ที่ห้องอาหารแห่งหนึ่ง ปรากฏว่ามีแมวมองมาพบเขา จึงชักชวนมาเป็นนักร้องอัดแผ่นเสียง โดยหนึ่งในแมวมองที่ว่านั้นก็คือไพฑูรย์ ขันทอง หรือ ดาร์กี้ ขี้เมา ตลก และครูเพลงที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการเจ้าของผลงานประพันธ์เพลง " รักน้องเมีย " , "ชวนน้องแต่งงาน"ของ ยอดรัก สลักใจ และ" มีเมียเด็ก" ของพรศักดิ์ ส่องแสง ผลงานชุดแรกในชีวิตการเป็นนักร้องอาชีพของสมมาส ราชสีมา คือ " จดหมายจากลูก " และ ผลงานสร้างชื่อ ที่จุดประกายความดังของเขาก็คือเพลง "จดหมายจากลูก" และ " จำใจชั่ว" ซึ่งเป็นเพลงแรกที่เขาบันทึกเสียง
สมมาส ราชสีมา เป็นนักร้องลูกทุ่งชายที่มีหน้าตาดี น้ำเสียงไพเราะ เขาอยู่ในวงการเพลงมาหลายปี และผลิตผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาโด่งดังมาจากเพลง " จำใจชั่ว " สมมาส ราชสีมา ไม่ได้เกี่ยวดองอะไรกับ สุนารี ราชสีมานักร้องลูกทุ่งหญิงชื่อดังแห่งวงการลูกทุ่งไทยแต่อย่างใด

เป็นการนำบทเพลงที่โด่งดังและฮิตที่สุดของ สมมาส ราชสีมา มารวมไว้ในอัลบั้มนี้เป็นการนำบทเพลงที่โด่งดังและฮิตที่สุดของ สมมาส ราชสีมา และ ลาวัณย์ จันทร์เพ็ญ มารวมไว้ในอัลบั้มนี้อัลบั้มพิเศษ หย่าวคักคัก เป็นการนำบทเพลงลูกทุ่งหมอลำที่เคยโด่งดังและได้รับความนิยมในอดีตกลับมาถ่ายทอดใหม่ผ่านน้ำเสียงศิลปินเลือดอีสานทั้งหมด 7 ศิลปิน นำโดย สาธิต ทองจันทร์,เดือนเพ็ญ อำนวยพร,ปฤษณา วงศ์ศิริ,แมน มณีวรรณ,สมมาส ราชสีมา,ลาวัณย์ จันทร์เพ็ญ และ ฟ้า สุภาวี
อัลบั้มพิเศษ ซุปตาร์อีสาน เป็นอัลบั้มพิเศษที่รวม 10 ศิลปินดังคุณภาพ นำโดย แมน มณีวรรณ อาร์สยาม,เดือนเพ็ญ อำนวยพร อาร์สยาม,สนุ๊ก สิงห์มาตร อาร์สยาม,เอ๋ พจนา อาร์สยาม,โอ๋ พจนา อาร์สยาม,พิมพา พรศิริ อาร์สยาม,ติ๊ก ดอกรัก ดวงมาลา อาร์สยาม,พรชัย วรรณศรี อาร์สยาม,สมมาส ราชสีมา อาร์สยาม และ นุช วิลาวัลย์ อาร์สยาม
ยาโกเลฟ ยัค-28

ยาโกเลฟ ยัค-28 () ยาโกเลฟ ยัค-28 เป็นเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงเอนกประสงค์ องค์การนาโตกำหนดรหัสว่า ไฟร์บาร์ บริวเวอร์ และ เมสโตร บินครั้งแรกในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1958 ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในงานสดงการบินตูชิโน ในปี ค.ศ. 1961
บิลบาโอ

บิลบาโอ () บางครั้งเรียกว่า บิลโบ () ตั้งอยู่ทางภาคเหนือของประเทศสเปน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นประเทศบาสก์และเป็นเมืองหลักของจังหวัดบิซกายา ตั้งขึ้นในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1300 (พ.ศ. 1843) โดยดอนดิเอโก โลเปซ เด อาโรที่ 5 (Don Diego Lopez de Haro V) ลอร์ดแห่งบิซกายา

เมืองบิลบาโอเป็นบริเวณที่มีความคล่องตัวทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมมากที่สุดของมหานครบิลบาโอซึ่งเป็นบริเวณที่มีประชากรจำนวนเกือบครึ่งของแคว้นประเทศบาสก์อาศัยอยู่ เฉพาะตัวเมืองมีประชากร 351,629 คน (ค.ศ. 2012) ส่วนในเขตมหานครบิลบาโอและปริมณฑลมีจำนวนประชากรประมาณ 950,000 คน โดยอาศัยอยู่หนาแน่นตลอดความยาวของแม่น้ำเนร์บิออน (Nervión) สองฝั่งของแม่น้ำสายนี้ยังเป็นที่ตั้งของโรงงานและธุรกิจจำนวนมาก ซึ่งได้นำความเจริญมั่งคั่งมาสู่พื้นที่ในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม
ฆิฆอน

ฆิฆอน () หรือ ชิชอง (อัสตูเรียส: Xixón) เป็นเมืองอุตสาหกรรมชายฝั่งในแคว้นปกครองตนเองอัสตูเรียสในประเทศสเปน เอกสารในยุคกลางตอนต้นอ้างถึงเมืองนี้ในชื่อ "กีเกีย" (Gigia) ฆิฆอนเป็นหนึ่งในเมืองระดับภูมิภาคที่มีความสำคัญของจักรวรรดิโรมัน แม้ว่าจะมีการตั้งถิ่นฐานในเมืองนี้ในสมัยประวัติศาสตร์ยุคแรก ๆ ก็ตาม ท่าเรือหลักของเมืองซึ่งเป็นหนึ่งในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดทางภาคเหนือของประเทศมีชื่อว่า "เอล มูเซล" (El Musel) ฆิฆอนมีจำนวนประชากรประมาณ 275,000 คนในปี พ.ศ. 2548

เมืองฆิฆอนตั้งอยู่ตอนกลางของชายฝั่งอัสตูเรียส ทิศตะวันตกติดกับเมืองการ์เรญโญ (Carreño) ทิศตะวันออกติดกับเมืองบิยาบิซิโอซา (Villaviciosa) และทางทิศใต้ติดกับเมืองซิเอโร (Siero) และเมืองยาเนรา (Llanera)

ตัวเมืองซึ่งตั้งอยู่ตามชายฝั่งอัสตูเรียสถูกแบ่งแยกโดยคาบสมุทรซีมาเดบียา (ถิ่นฐานดั้งเดิม) ซึ่งแยกหาดซาน โลเรนโซ (San Lorenzo) และบริเวณข้างเคียงทางทิศตะวันออกออกจากหาดโปนิเอนเต (Poniente) หาดอาร์เบยัล (Arbeyal) อู่ต่อเรือ และท่าเรือเอลมูเซลทางทิศตะวันตก ฆิฆอนยังอยู่ใกล้กับเมืองหลักเมืองอื่น ๆ ของแคว้นอัสตูเรียส คือ โอบิเอโด (Oviedo) และอาบิเลส (Avilés)
ทิวทิศน์ 180º ของบริเวณที่จอดเรือใบของเมืองฆิฆอนและเขตซิมาเดบิยา ("Cimadevilla")
ท่าอากาศยานไทย

บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) เดิมใช้ชื่อว่า การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย หรือ ทอท. เป็นรัฐวิสาหกิจสังกัดกระทรวงคมนาคม เป็นองค์กรบริหารงานท่าอากาศยานระดับแห่งชาติของไทย โดยเริ่มดำเนินการตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 เพื่อดำเนินกิจการท่าอากาศยานต่างๆ ให้มีมาตรฐานและประสิทธิภาพ และรับโอนกิจการท่าอากาศยานดอนเมือง ซึ่งเคยสังกัดกรมการบินพลเรือน (กองทัพอากาศ) โดยอาศัยตามความบทเฉพาะกาล มาตรา 50 ของพระราชบัญญัติการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย พุทธศักราช 2522 ต่อมา ทอท. ได้แปลงสภาพเป็นบริษัทภายใต้นโยบายการแปรรูปรัฐวิสาหกิจไทย โดยได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลชื่อ "บริษัทท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน)" และปรับตราสัญลักษณ์ใหม่ โดยชื่อย่อของบริษัทยังคงใช้ "ทอท." เช่นเดิม ส่วนชื่อภาษาอังกฤษคือ Airports of Thailand Public Company Limited และใช้ชื่อย่อว่า AOT ตั้งแต่วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2545 เป็นต้นมา โดยกระทรวงการคลัง ถือหุ้นร้อยละ 70

บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) ยังถือหุ้นใน บริษัท โรงแรมสุวรรณภูมิ จำกัด 60% บริษัท ไทยเชื้อเพลิงการบิน 10% บริษัท ครัวการบินภูเก็ตจำกัด 10% บริษัท ดอนเมือง อินเตอร์เนชั่นแนล แอร์พอร์ต โฮเต็ล จำกัด 9% บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ อีก 4.94 % บริษัท ไทยแอร์พอร์ต กราวด์ เซอร์วิสเซส จำกัด 28.50%

ในปี พ.ศ. 2561 ที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ตลอดทั้งปี มีสายการบินทำการบินทั้งหมด 111 สายการบิน แบ่งเป็นขนส่งผู้โดยสาร 99 สายการบิน ขนส่งสินค้าอย่างเดียว 12 สายการบิน นับเป็นสถิติสุงสุดนับตั้งแต่เปิดกิจการอีกทั้งยังมี เที่ยวบิน เช่าเหมาลำระหว่างประเทศ 4 สายการบิน เช่าหมายลำภายในประเทศ 1 สายการบิน รวม 116 สายการบิน จำนวนประเทศที่ให้บริการสายการบินประจำรวม 55 ประเทศ ไม่รวม ฮ่องกง และ มาเก๊า ตลอดปี พ.ศ. 2561

ท่าอากาศยานภูเก็ตมีจำนวนประเทศที่ให้บริการรวม 23 ประเทศ ไม่รวม ฮ่องกง และ มาเก๊า

ท่าอากาศยานดอนเมืองให้บริการจำนวนประเทศรวม 15 ประเทศ ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ให้บริการรวม 9 ประเทศ ไม่รวม ฮ่องกง และ มาเก๊า

ท่าอากาศยานหาดใหญ่ให้บริการ 3 ประเทศ ได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศจีน และ ประเทศมาเลเซีย

ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงรายให้บริการ 1 ประเทศ ได้แก่ประเทศจีน ไม่นับรวม ฮ่องกง ซึ่งเป็นเขตบริหารพิเศษของจีนซึ่งให้บริการในปีดังกล่าวด้วย

ในปีเดียวกันคณะรัฐมนตรีมีมติให้โอน ท่าอากาศยานชุมพร ท่าอากาศยานอุดรธานี ท่าอากาศยานสกลนคร และ ท่าอากาศยานตาก 
ทอท. บริหารงานท่าอากาศยาน 6 แห่ง: ดังต่อไปนี้
อาโกรุญญา

อาโกรุญญา (), ลาโกรุญญา () หรือ โครันนา () เป็นเมืองที่สำคัญที่สุดของแคว้นปกครองตนเองกาลิเซียทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน เมืองนี้ยังเป็นเมืองหลักของจังหวัดอาโกรุญญาอีกด้วย ปัจจุบันชื่อทางการของเมืองนี้ใช้รูปสะกดในภาษากาลิเซียเพียงรูปเดียวคือ "อาโกรุญญา" แต่ "ลาโกรุญญา" ซึ่งเป็นรูปสะกดในภาษาสเปนยังคงใช้กันแพร่หลาย

อาโกรุญญาเป็นเมืองท่าที่พลุกพล่านบนฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและเป็นจุดขนส่งสินค้าเกษตรกรรมจากภูมิภาครอบ ๆ แม้ว่าอุตสาหกรรมหนักส่วนใหญ่จะอยู่บนพื้นฐานของการต่อเรือและโลหการในเมืองเฟร์รอลซึ่งเป็นเมืองข้างเคียง แต่ในเมืองอาโกรุญญาเองก็มีโรงกลั่นน้ำมันอยู่หนึ่งแห่ง

ชาวโรมันมาถึงบริเวณเมืองนี้ในศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ผู้อาศัยในนิคมนี้ได้สร้างตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ไว้ และในไม่ช้าเมืองนี้ก็มีความสำคัญขึ้นในการค้าทะเล และในปีที่ 62 ก่อนคริสตกาล จูเลียส ซีซาร์ได้มาที่เมืองนี้ (ขณะนั้นมีชื่อว่า บรีกันติอุม - Brigantium) เพื่อหาลู่ทางการค้าโลหะ และได้สถาปนาการค้ากับดินแดนที่ในปัจจุบันคือประเทศฝรั่งเศส อังกฤษ และโปรตุเกส อาโกรุญญายังเป็นที่ตั้งของประภาคารเฮอร์คิวลีส (Tower of Hercules) ซึ่งเป็นประภาคารที่เปิดทำการต่อเนื่องมาเป็นเวลาเกือบ 1,900 ปี

ในช่วงยุคกลาง เมืองนี้เป็นท่าเรือสำคัญแห่งหนึ่งและเป็นศูนย์กลางการผลิตสิ่งทอ ในปี ค.ศ. 1598 เมืองนี้ถูกกองทัพอังกฤษที่นำโดยฟรานซิส เดรก (Francis Drake) เข้ายึดครองในช่วงสงครามอังกฤษ-สเปน (Anglo-Spanish War) และยังเป็นสนามรบในช่วงสงครามคาบสมุทร (Peninsular War) ในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1809 และในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางของพวกต่อต้านระบบกษัตริย์
ปลาฉลามครีบดำ

ปลาฉลามครีบดำ หรือ ปลาฉลามหูดำ (; ) เป็นปลาฉลามชนิดหนึ่ง มีรูปร่างเพรียวยาว ปากกว้าง มีแถบดำที่ครีบหลัง ครีบไขมัน ครีบก้น และครีบหางตอนล่าง เป็นที่มาของชื่อ กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร มีนิสัยไม่ดุร้ายเมื่อเทียบกับปลาฉลามชนิดอื่น ๆ นิยมอยู่รวมเป็นฝูงบริเวณใกล้ชายฝั่ง และอาจเข้ามาในบริเวณน้ำกร่อย หรือปากแม่น้ำ โดยสามารถเข้ามาหากินใกล้ชายฝั่ง แม้กระทั่งในพื้นที่ ๆ มีน้ำสูงเพียง 1 ฟุต เป็นปลาหากินในเวลากลางคืน ในเวลากลางวันจะหลบซ่อนตัวพักผ่อนตามแนวปะการัง โดยจะหากินอยู่ในระดับน้ำความลึกไม่เกิน 100 เมตร ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 2 เมตร ตัวเมียตั้งท้องนาน 18 เดือน ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 2-4 ตัว เมื่อโตขึ้นมาแล้วสีดำตรงที่ครีบหลังจะหายไป คงเหลือไว้แต่ตรงครีบอกและครีบส่วนอื่น

ปลาฉลามครีบดำ นับเป็นปลาฉลามชนิดที่พบได้บ่อยที่สุดในทะเล และเป็นต้นแบบของปลาฉลามในสกุลปลาฉลามปะการัง มีนิสัยเชื่องคน สามารถว่ายเข้ามาขออาหารได้จากมือ เป็นที่ชื่นชอบของบรรดาผู้ที่นิยมการดำน้ำ พบทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน นิยมใช้บริโภคโดยเฉพาะปรุงเป็นหูฉลาม เมนูอาหารจีนราคาแพง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามอีกด้วย
ชฎิล เทพวัลย์

นายชฎิล เทพวัลย์ เป็นนักหนังสือพิมพ์ อดีตบรรณาธิการข่าวของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เป็นผู้ได้รับการยกย่องจากสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย เป็น นักข่าวเกียรติยศ ประจำปี 2549 เนื่องในวันนักข่าว ครั้งที่ 52 เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2550

ชฎิล เป็นบรรณาธิการข่าวผู้รับผิดชอบ กรณีข่าวที่เขียนโดยเสริมสุข กษิติประดิษฐ์ ซึ่งรายงานว่าผู้เชี่ยวชาญจากสหรัฐอเมริกา ยืนยันว่ารันเวย์ของสนามบินสุวรรณภูมิแตกร้าว ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ฉบับวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2548 และเป็นข่าวไปทั่วโลก ส่งผลให้กระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร ยื่นฟ้องหมื่นประมาทหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เรียกค่าเสียหายหนึ่งพันล้านบาท

ผลจากการฟ้องร้องของกระทรวงคมนาคม ส่งผลให้ทางหนังสือพิมพ์กดดันให้ ชฎิลและเสริมสุข ลาออกจากงานเพื่อเป็นการรับผิดชอบ
ยรรยง โอฬาระชิน

ยรรยง โอฬาระชิน (ศิลปินแห่งชาติ) เกิดปีพุทธศักราช 2481 สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัติวิชาชีพชั้นสูง จากแผนกวิชาการถ่ายภาพและภาพยนตร์ วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ) เมื่อพุทธศักราช 2506 (ช่างภาพรุ่นที่ 6) เป็นศิษย์ที่เรียนจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น อาจารย์ระบิล บุนนาค อาจารย์รัตน์ เปสตันยี ศาสตราจารย์พูน เกษจำรัส ศาสตราจารย์กิตติคุณ ชะอุ่ม ประเสริฐสกุล อาจารย์จำรัส เอี่ยมพินิจ และอาจารย์ชูศักดิ์ ดิษยนันท์ 
หลังจบการศึกษาได้เข้าทำงานที่กองบัตรประชาชน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เป็นที่แรก หลังจากนั้นได้ย้ายไปทำงานในตำแหน่ง Photo Technician ที่องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาติ (FAO) ในปีพุทธศักราช 2512 ได้เข้าทำงานที่ธนาคารทหารไทย เป็นผู้ชำนาญการถ่ายภาพ จนเกษียณอายุงานในปีพุทธศักราช 2542

ยรรยง โอฬาระชิน ได้รับการเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะภาพถ่าย) ในปีพุทธศักราช 2550 และได้เข้ารับพระราชทานเข็มเชิดชูเกียรติศิลปินแห่งชาติ จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2551 (วันศิลปินแห่งชาติ) นับเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะภาพถ่าย) คนที่ 4 ต่อจากศาสตราจารย์ พูน เกษจำรัส จิตต์ จงมั่นคง และไพบูลย์ มุสิกโปดก

ยรรยง โอฬาระชิน เริ่มส่งภาพเข้าประกวดทั้งภายในประเทศและต่างประเทศตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2509 จนถึงปัจจุบันได้รับรางวัลและเลือกนำออกแสดงทั้งประเภทภาพขาวดำ ภาพสี และสไลด์สี มากกว่า 100 ภาพ ผลงานภาพขาวดำได้รางวัลยอดเยี่ยม ถ้วยพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ทรงพระกรุณาฯ คัดเลือกภาพรางวัลยอดเยมด้วยพระองค์เอง จำนวน 2 ภาพ คือภาพที่ชื่อ "บินเดี่ยว" และภาพที่ชื่อ "ธารน้ำใส"

ยรรยง โอฬาระชิน เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมสยามคัลเลอร์สไลด์ขึ้นในปีพุทธศักราช 2517 ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาของสมาคมถ่ายภาพกรุงเทพ

ยรรยง โอฬาระชิน ได้รับเกียรตินิยมทางการถ่ายภาพจากสมาคมถ่ายภาพต่าง ๆ ดังนี้