seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
นกพิราบ

นกพิราบ () เป็นนกในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae) โดยปกติคำว่า "นกพิราบ" จะหมายถึงนกพิราบเลี้ยง (รวมถึงนกพิราบแฟนซีด้วย) ส่วนนกพิราบนอกเหนือจากนี้จะเรียกว่า "นกพิราบป่า"

นกพิราบป่ามีขนสีเทาอ่อน มีแถบสีดำสองแถบบนปีกแต่ละข้าง แต่ทั้งนกป่าและนกเลี้ยงนั้นมีความหลากหลายของสีและรูปแบบของขนเป็นอย่างมาก มีความแตกต่างระหว่างเพศเล็กน้อย นกชนิดนี้มักมีคู่ครองตัวเดียว มีลูกครั้งละ 2 ตัว พ่อและแม่ช่วยกันเลี้ยงดู โดยที่เมื่อจับคู่กันแล้วจะไม่แยกจากกันเลยตลอดชีวิต แม้ว่าคู่จะตายไปแล้ว

ซึ่งนกพิราบป่านั้นเป็นที่รวมของเชื้อโรคชนิดต่าง ๆ ที่ติดต่อมาสู่มนุษย์ได้ อาทิ โรคสมองอักเสบจากเชื้อรา, ปอดอักเสบ, ท้องเสีย, เครียด หรือแม้กระทั่งหมัดจากตัวนก

นกพิราบมีถิ่นอาศัยในสิ่งแวดล้อมเปิดและกึ่งเปิดในพื้นที่เกษตรกรรมและในเมือง หน้าผาและขอบหินถูกใช้เป็นที่ทำรังวางไข่ของนกในป่า นกพิราบมีถิ่นกำเนิดในยุโรป แอฟริกาเหนือ และทางตะวันตกของเอเชีย ก่อนที่จะแพร่กระจายไปตามเมืองต่าง ๆ ทั่วโลก เพราะเป็นนกที่มีการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยเฉพาะในเมืองได้ดีมาก คาดว่ามีประชากรนกในธรรมชาติประมาณ 17 - 28 ล้านตัวในยุโรป ปัจจุบันนกพิราบเป็นนกที่พบได้ในทุกทวีปทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา

นกพิราบ เป็นนกที่มนุษย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี ในสมัยโบราณจะใช้ในการสื่อสาร เนื่องจากเป็นนกที่มีประสาทสัมผัสเป็นอย่างดีในการที่จะหาทางกลับมาสู่ถิ่นฐานที่จากมา แม้ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนก็ตามด้วยการใช้สนามแม่เหล็กโลกแบบเดียวกับเต่าทะเล อีกทั้งยังใช้แสงแดดและจมูกในการดมกลิ่นอีกด้วย

อีกทั้ง ยังนิยมเลี้ยงกันเพื่อการบินแข่งขันกันด้วย และเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจเพื่อบริโภคเนื้อ และมีการพัฒนาสายพันธุ์ต่าง ๆ ให้มีลักษณะสวยจากธรรมชาติเพื่อการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม

นอกจากนี้แล้ว นกพิราบยังถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ในทางสากลหมายถึง "สันติภาพ" โดยมักใช้รูปนกพิราบคาบช่อมะกอก

คำว่า "พิราบ" ในภาษาไทยนั้น มาจากคำว่า "วิราว", "พิราว" หรือ "พิราพ" ซึ่งเป็นภาษาสันสกฤตแปลว่า "เสียงร้อง"
ช้างน้ำ

ช้างน้ำ เป็นชื่อเรียกของสัตว์หลายชนิดในภาษาพูด ได้แก่
เหยี่ยวรุ้ง

เหยี่ยวรุ้ง หรือ อีรุ้ง (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Spilornis cheela") เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางจำพวกเหยี่ยวที่พบได้ในป่าในทวีปเอเชียเขตร้อน มีการกระจายพันธุ์กว้าง ด้วยความที่นกในสกุลนี้กินอาหารหลัก คือ งู จึงได้ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า "Serpent-eagle" (เหยี่ยวงู หรือ อินทรีงู)

เหยี่ยวรุ้งเป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลาง ขนาดลำตัวยาวประมาณ 51-71 เซนติเมตร มีแผ่นหนังสีเหลืองสดใสบริเวณโคนปากไปจนถึงดวงตา ขนบริเวณท้ายทอยค่อนข้างยาวคล้ายมีขนหงอนที่หัว ซึ่งมีลักษณะคล้ายพัดเป็นสีดำลายซีดสีขาว ที่เมื่อเวลาโกรธหรือขู่คู่ต่อสู้ให้กลัวจะแผ่ออก ลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลเข้ม โดยเฉพาะที่ปีกจะมีจุดสีขาวกระจายอยู่ ลำตัวด้านล่างเป็นสีน้ำตาลและมีลายจุดสีขาวกระจายอยู่ทั่วไป ตัวที่โตเต็มวัยขณะบินจะเห็นแถบกว้างสีขาวที่หาง และใต้ปีกชัดเจน

พบในอินเดีย, จีน, ไหหลำ, ไต้หวัน, พม่า, ไทย, อินโดจีน, มาเลเซีย ในประเทศไทยพบได้ทุกภาคในปริมาณปานกลาง จึงมีชนิดย่อยมากถึง 20 ชนิด (ดูในตาราง) อาศัยอยู่ตามป่าที่ราบและตามป่าบนยอดเขาใกล้ ๆ แหล่งน้ำต่าง ๆ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
นกอีก๋อย

นกอีก๋อย หรือ นกปากซ่อม () จัดเป็นนกลุยน้ำขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ Scolopacidae มีพฤติกรรมรวมกลุ่มเป็นฝูง หากินเป็นตามชายหาด โดยใช้ปากแทงหาอาหารจำพวกหนอนและไส้เดือนในดิน
อันดับลิ่น

ลิ่น หรือ นิ่ม หรือที่นิยมเรียกกันว่า ตัวลิ่น หรือ ตัวนิ่ม จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วย ชั้ ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนนม ที่อยู่ในอันดับ Pholidota จัดเป็นสัตว์ที่มีเพียงวงศ์เดียว คือ Manidae และสกุลเดียว คือ "Manis"

ลิ่นเป็นสัตว์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับอาร์มาดิลโล หรือ สัตว์ที่อยู่ในอันดับ Cingulata ที่พบได้ในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ ขณะที่ลิ่นจะพบได้ที่ทวีปเอเชียและแอฟริกา

ลิ่นทุกชนิดจะมีส่วนหน้าที่ยาว มีปากขนาดเล็ก มีลักษณะเป็นรูเล็ก ๆ ไม่มีฟัน กินอาหารโดยการใช้ลิ้นที่ยื่นยาวและน้ำลายที่เหนียวตวัดกินแมลงตามพื้นดิน จำพวก มดและปลวกหรือหนอนขนาดเล็ก และมีลำตัวที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเป็นชิ้น ๆ เหมือนกับสัตว์เลื้อยคลาน ทำหน้าที่เหมือนชุดเกราะเพื่อใช้ในการป้องกันตัว เมื่อถูกรุกรานลิ่นจะลดลำตัวเป็นวงกลม ขณะที่ส่วนท้องจะไม่มีเกล็ด ซึ่งจะถูกโจมตีได้ง่าย

ลิ่นมีเล็บที่แหลมคมและยื่นยาว ใช้สำหรับขุดพื้นดินหาอาหารและขุดโพรงเป็นที่อยู่อาศัยและพักผ่อน และปีนต้นไม้ เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน

ลิ่นออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 1-2 ตัว ตั้งท้องนานราว 130 วัน เมื่อแรกเกิด ลูกลิ่นจะมีเกล็ดติดตัวมาตั้งแต่เกิด และจะเกาะกับแม่ตรงบริเวณโคนหาง ซึ่งลูกลิ่นวัยอ่อนจะยังไม่มีเกล็ดแข็งเหมือนกับลิ่นวัยโต แต่จะค่อย ๆ แข็งขึ้นเรื่อย ๆ ตามการเจริญเติบโต

ลิ่นมีทั้งหมด 8 ชนิด (ดูในตาราง) กระจายพันธุ์ไปในทวีปแอฟริกาและเอเชีย สำหรับในประเทศไทยพบ 2 ชนิด คือ ลิ่นซุนดา หรือ ลิ่นชวา ("M. javanica") ที่พบได้ทั่วไปทุกภาค กับลิ่นจีน ("M. pentadactyla") ที่มีรายงานการพบเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น บริเวณอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เมื่อปี พ.ศ. 2483 ซึ่งมีขนาดลำตัวที่เล็กกว่า หางสั้นกว่า และมีสีที่คล้ำกว่า

ลิ่นซุนดา ในปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าที่นิยมอย่างมากในการรับประทานในหมู่ของผู้ที่นิยมรับประทานสัตว์ป่าหรือของแปลก ๆ โดยมีราคาขายสูงถึงกิโลกรัมละ 2,000-3,000 บาท หากตัวไหนที่มีน้ำหนักมากอาจมีราคาสูงถึง 3,500 บาท ทำให้มีการลักลอบค้าตัวลิ่นอยู่บ่อย ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคใต้ เช่น เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด และอุทยานแห่งชาติเขาปู่-เขาย่า เป็นต้น และในความเชื่อของชาวจีน เชื่อว่า เกล็ดของลิ่นช่วยในการรักษาโรคกระเพาะ

โดยผู้ที่เข้าป่าหาตัวลิ่นจะใช้สุนัขดมกลิ่นตามล่า หากลิ่นปีนขึ้นต้นไม้ ก็จะใช้การตัดต้นไม้ต้นนั้นทิ้งเสีย โดยการค้าตัวลิ่นถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย เพราะลิ่นไม่ว่าชนิดไหน ในประเทศไทย ถือว่าเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 และมีกฎหมายคุ้มครองระหว่างประเทศอีกด้วย ผู้กระทำผิดจะได้รับโทษปรับไม่เกิน 40,000 บาท จำคุก 4 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ

ซึ่งคำว่า "Pangolin" ซึ่งเป็นคำศัพท์ในภาษาอังกฤษที่เรียกลิ่นนั้น มาจากภาษามลายูคำว่า "Peng-goling" แปลว่า ""ไอ้ตัวขด""
วงศ์ปลาบู่

วงศ์ปลาบู่ () เป็นวงศ์ปลาที่มีจำนวนชนิดมากที่สุดในโลก พบอาศัยอยู่ทั้งในทะเลลึกกว่า 60 เมตร จนถึงลำธารบนภูเขาสูงกว่า 1,000 เมตร พบทั่วโลกในเขตร้อนและเขตอบอุ่นมากกว่า 1,950 ชนิด และพบในประเทศไทยมากกว่า 30 ชนิด ใช้ชื่อวงศ์ว่า Gobiidae (/โก-บิ-ดี้/)

มีลักษณะแตกต่างจากปลาอื่น คือ มีลำตัวยาวทรงกระบอก มีส่วนหัวและจะงอยปากมน มีเส้นข้างลำตัวและแถวของเส้นประสาทอยู่บนหัวหลายแถว ครีบหลังแยกเป็น 2 ตอนชัดเจน ครีบหางกลมมน ครีบก้นยาว ครีบอกใหญ่ ครีบท้องส่วนมากจะแยกออกจากกัน แต่ก็มีในบางชนิดที่เชื่อมติดกันเป็นรูปถ้วย เกล็ดมีทั้งขนาดเล็กและใหญ่

เป็นปลากินเนื้อ กินแมลง, สัตว์น้ำขนาดเล็ก และปลาอื่นเป็นอาหาร วางไข่โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันดูแล ไข่มีรูปร่างคล้ายผลองุ่นติดกับวัสุดเป็นแพ เมื่อฟักเป็นตัวจะปล่อยให้หากินเอง ส่วนมากมีขนาดเล็กยาวไม่เกิน 20 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่ในทะเลและน้ำกร่อย พบในน้ำจืดเพียงไม่กี่ชนิด

เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด โดยเฉพาะเมนูอาหารจีน เป็นปลาที่มีรสชาติอร่อย ราคาแพง รวมทั้งมีสรรพคุณในการปรุงยา ในปลาชนิดที่มีขนาดเล็กและสีสันสวยงาม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ชูเอา ชิลเบร์ตู

ชูเอา ชิลเบร์ตู ปราดู เปเรย์รา จี โอลีเวย์รา (; เกิด 10 มิถุนายน ค.ศ. 1931) หรือ ชูเอา ชิลเบร์ตู นักร้องและนักกีตาร์ชาวบราซิล เป็นหนึ่งในผู้ให้กำเนิดดนตรีแนวบอสซาโนวาร่วมกับอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง และวีนีซีอุช จี โมไรช์ เมื่อปี ค.ศ. 1957
เทศบาลนครระยอง

นครระยอง หรือ เทศบาลนครระยอง เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 ประมาณ 64,000 คน

เทศบาลนครระยองจัดตั้งขึ้นเป็น สุขาภิบาลเมืองระยอง ในปี พ.ศ. 2460 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองระยอง ในปี พ.ศ. 2478 โดยมีพื้นที่ 4.356 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2522 ได้มีการขยายเขตเทศบาล รวมพื้นที่ทั้งหมด 16.95 ตารางกิโลเมตร จนกระทั่ง ปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลนครระยอง โดยเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลเมืองระยอง เป็นเทศบาลนครระยอง เนื่องจากเทศบาลเมืองระยอง มีสภาพความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคมเพิ่มขึ้น โดยมีพื้นที่เขตเทศบาลเมืองระยองเดิม คือ 16.95 ตารางกิโลเมตร

เทศบาลนครระยอง ตั้งอยู่ในพื้นที่ของ อ.เมืองระยอง จ.ระยอง อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานคร ประมาณ 179 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งสิ้น 16.95 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตดังนี้

ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลนครระยองเป็นที่ราบชายฝั่งทะเลพื้นที่มีลักษณะเป็นที่ราบสลับที่เป็นลูกคลื่นลาดเอียงจากด้านทิศเหนือลงสู่ทิศใต้มีแม่น้ำระยองไหลผ่านกลางเมืองความยาวประมาณ 15 กิโลเมตร ลงสู่ทะเลอ่าวไทยบริเวณชุมชนปากน้ำ 2 ด้านทิศเหนือมีคลองทับมา และด้านทิศตะวันออกมีคลองคงคาและคลองชลประทาน

ตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมเมืองร้อนได้รับอิทธิพลของทะเลทำให้อากาศไม่ร้อนจัดมีอุณหภูมิโดยเฉลี่ย 28 องศาเซลเซียสปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยตลอดปี 1,501 มิลลิลิตร ความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ย 76.7

เทศบาลนครระยองครอบคลุมพื้นที่ของ 4 ตำบล คือ
และทั้งหมด 4 เขตการปกครองนั้น แบ่งออกเป็น 29 ชุมชนการคมนาคมขนส่งทางบกระหว่างตัวเมืองระยองกับกรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีถนนสายหลักที่สามารถใช้ในการเดินทางติดต่อ ดังนี้
นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นเส้นทางเข้าสู่จังหวัดชลบุรีและกรุงเทพมหานคร และเข้าสู่ทางหลวงสายอำเภอสัตหีบ-อำเภอกบินทร์บุรี ไปจังหวัดนครราชสีมาสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้เช่นเดียวกัน
เทศบาลนครสมุทรสาคร

เทศบาลนครสมุทรสาคร เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งในอำเภอสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัด เคยเป็นสุขาภิบาลแห่งแรกของประเทศไทย ที่มีชื่อว่า สุขาภิบาลท่าฉลอม และเป็นที่ตั้งของตลาดมหาชัย มีพื้นที่ 10.33 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมหาชัย ตำบลท่าฉลอม และตำบลโกรกกรากทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 68,208 คน
โอ๊ก

โอ๊ก (oak) หรือ ก่อ เป็นไม้ยืนต้นหรือไม้พุ่มในสกุล Quercus (; ภาษาละติน "oak tree") มี 600 สปีชีส์ โอ๊กอาจจะหมายถึงพืชบางชนิดในสกุล "Lithocarpus"ด้วย พืชสกุลนี้เป็นพืชพื้นเมืองในซีกโลกเหนือ แพร่กระจายตั้งแต่เขตที่อากาศหนาวเย็นไปจนถึงเขตร้อนในเอเชียและอเมริกา

ต้นโอ๊กเป็นพืชมีดอก สกุลของโอ๊กแบ่งออกเป็น 2 สกุลย่อย และมีการแบ่งเป็นส่วน:

สกุลย่อย"Quercus" แบ่งได้เป็น:

มีสปีชีส์ของต้นโอ๊กที่หายากและจัดจำแนกไม่ได้ เช่น : "Quercus coccinea" "Quercus muehlenbergii" และ "Quercus stellata"โอ๊กเป็นไม้ประจำชาติของหลายประเทศ เป็นสัญลักษณ์ของเยอรมันโบราณ (Donar Oak) ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 ต่อมาเป็นต้นไม้ประจำชาติของเยอรมนี กิ่งโอ๊กยังพบในเหรียญของเงิน สกุล มาร์กเยอรมัน และ ยูโร ใน พ.ศ. 2547 Arbor Day Foundation ได้เสนอให้โอ๊กเป็นต้นไม้ประจำชาติของสหรัฐ และในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2547 สภาได้อนุมัติให้ต้นโอ๊กเป็นไม้ประจำชาติ

ประเทศอื่น ๆ ที่ได้กำหนดให้โอ๊กเป็นไม้ประจำชาติได้แก่ อังกฤษ, เอสโทเนีย, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, มอลโดวา, โรมาเนีย, แลตเวีย, ลิทัวเนีย, โปแลนด์ สหรัฐอเมริกา, เวลส์, กาลิเซีย, บัลแกเรียและ เซอร์เบีย.

ไม้โอ๊กมีความถ่วงจำเพาะประมาณ 0.75 g/cm, ตรงและแข็ง ทนต่อแมลงและเชื้อราเนื่องจากมีแทนนินมาก จึงนิยมนำมาทำเครื่องเรือนและเฟอร์นิเจอร์ตั้งแต่ยุคกลาง ใช้ทำถังไม้โอ๊กสำหรับหมักไวน์
เทศบาลนครตรัง

ตรัง เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดตรัง มีพื้นที่ 14.77 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมเขตตำบลทับเที่ยง ซึ่งอาจเรียกตัวเมืองตรังได้อีกชื่อหนึ่งว่า "เมืองทับเที่ยง" มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 59,894 คน

เทศบาลนครตรัง เดิมเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในรูปแบบสุขาภิบาล ซึ่งสุขาภิบาลเมืองตรังได้ถูกจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2474 สมัยรัชกาลที่ 7 ต่อมาเมื่อมีพระราชบัญญัติระเบียบเทศบาล พ.ศ. 2476 สุขาภิบาลเมืองตรังได้รับการยกฐานะมาเป็นเทศบาลเมืองตรัง เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2476 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองตรัง ซึ่งประกาศใช้ในราชกิจจานุเบกษา ลงวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ซึ่งได้เปิดดำเนินการครั้งแรกโดยใช้ที่ทำการสุขาภิบาลเมืองตรังเดิมเป็นสำนักงานเทศบาลเมืองตรัง ตั้งอยู่ถนนวิเศษกุล ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง มีพื้นที่รับผิดชอบ ทั้งสิ้น 6.86 ตารางกิโลเมตร และในปี พ.ศ. 2484 เทศบาลได้ทำการก่อสร้างอาคารสำนักงานเทศบาลเมืองตรังขึ้นมาใหม่ในที่เดิม โดยสร้างเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวแล้วดำเนินการเรื่อยมา

จากนั้นในปี พ.ศ. 2511 เทศบาลได้มีการขยายอาณาเขตเทศบาลออกไปอีก 7.91 ตารางกิโลเมตร เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2511 รวมเป็นพื้นที่รับผิดชอบทั้งสิ้น 14.77 ตารางกิโลเมตร หลังจากนั้นมาเทศบาลนครตรังเจริญขึ้นตลอดเวลา ประกอบกับอาคารสำนักงานเทศบาลเดิมสภาพคับแคบและทรุดโทรม จึงได้ทำการก่อสร้างสำนักงานเทศบาลขึ้นใหม่ ก่อสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2521 และได้ทำพิธีเปิดดำเนินการมาตั้งแต่วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 และได้รับการประกาศให้เป็นเทศบาลนครตรัง ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษาฉบับกฤษฎีกา เล่ม 116 ตอนที่ 110 ก เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 และมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542

ถนนสายหลักที่ผ่านตัวเมืองตรัง คือ ถนนเพชรเกษม (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4) ซึ่งเป็นเส้นทางเชื่อมจากจังหวัดกระบี่ผ่านจังหวัดตรังต่อไปยังจังหวัดพัทลุง

เมืองตรังมีสถานีรถไฟตรังในเส้นทางรถไฟสายอันดามัน ซึ่งเป็นทางแยกจากสถานีรถไฟชุมทางทุ่งสง และมีปลายทางที่สถานีรถไฟกันตัง

นอกจากนี้ ยังมีท่าอากาศยานตรัง ตั้งอยู่ในตำบลโคกหล่อ อำเภอเมืองตรัง ซึ่งห่างจากตัวเมืองไปทางใต้ประมาณ 7 กิโลเมตร มี 3 สายการบินให้บริการคือ ไทยแอร์เอเชีย ไทยไลอ้อนแอร์ และนกแอร์
วีนีซีอุช จี โมไรช์

มาร์กุช วีนีซีอุช จี โมไรช์ (, 19 ตุลาคม ค.ศ. 1913 - 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1980) เกิดที่รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล เป็นทั้งนักเขียนบทละคร, กวี และที่คนจดจำเขาได้มากที่สุดในฐานะนักแต่งเพลงและนักร้องเพลงแนวบอสซาโนวา ซึ่งเนื้อเพลงที่เขาแต่งนั้น ยังเป็นที่นิยมและมีคนนำมาขับร้องใหม่จนถึงทุกวันนี้
เทศบาลนครยะลา

เทศบาลนครยะลา เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งในประเทศไทย และ เป็นเทศบาลในจังหวัดยะลา

เทศบาลนครยะลา เดิมมีฐานะเป็นเทศบาลเมืองยะลา ได้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองยะลา จังหวัดยะลา พ.ศ. 2479 สำนักงานเทศบาลเดิมตั้งอยู่ที่ หมู่บ้านสะเตง อันเป็นบริเวณที่ตั้งของตัวจังหวัดยะลาเดิม ต่อมาได้ย้ายที่ทำการมาอยู่ ณ โรงเรียนที่เทศบาลได้ปลูกสร้างขึ้นใหม่ใกล้ถนนสุขยางค์ (สโมสรข้าราชการจังหวัดยะลาเดิมและถูกรื้อสร้างเป็นอาคารศูนย์เยาวชนเทศบาลเมืองยะลาใน ปัจจุบัน) เพื่อสะดวกต่อการเป็นศูนย์กลางการติดต่อกับประชาชนทั่วไป เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้ที่ทำการศาลากลางจังหวัดยะลาและใกล้ที่ว่าการอำเภอเมืองยะลา ซึ่งเป็นบริเวณที่เรียกกันว่า "ตลาดนิบง "

ปี พ.ศ. 2501 คณะผู้บริหารได้กู้เงินจากกองทุนส่งเสริมกิจการเทศบาล เป็นเงิน 1,200,000 บาท เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2501 จัดสร้างอาคารสำนักงานเทศบาลถาวรขึ้นเป็นอาคารตึก 2 ชั้น ขนาดใหญ่แบบพิเศษของกรมโยธาเทศบาล เป็นเงิน 1,174,921 บาท สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2502 ได้ประกอบพิธีเปิดอาคารเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2502 ทั้งได้ย้ายสำนักงานจากอาคารเรียนมาสู่อาคารหลังใหม่ ซึ่งเป็นอาคารหลังหน้าสุดที่ใช้อยู่ในสำนักงานเทศบาลปัจจุบัน และได้มีการขยายปรับปรุงอาคารให้เหมาะสมกับสภาวะที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

เทศบาลเมืองยะลา ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครยะลา ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เล่มที่ 112 ตอนที่ 40 ก ลงวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2538 ยกฐานะเทศบาลเมืองยะลาเป็น เทศบาลนครยะลา โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2538 เป็นต้นไป

เดิมตามราชกิจจานุเบกษาจัดตั้งเทศบาลเมืองยะลา ประกาศเล่มที่ 52 หน้า 1223 ตรา ณ วันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479 มีเนื้อที่แรกเริ่มประมาณ 16 ตารางกิโลเมตร ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 ได้ขยายพื้นที่เป็น 19.4 ตารางกิโลเมตรซึ่งครอบคลุมตำบลสะเตงทั้งหมด มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ใกล้เคียงดังนี้ประชากรในเทศบาลนครยะลามีหลายเชื้อชาติ ในปี พ.ศ. 2557 มีประชากรทั้งหมด 61,250 คน แบ่งเป็นเพศชาย 28,979 คน และเพศหญิง 32,271 คน ความหนาแน่นของประชากรเท่ากับ 3,223.68 คนต่อตารางกิโลเมตร ส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายู, ชาวไทยเชื้อสายจีน และชาวไทยพุทธ หลังจากเกิดเหตุความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ชุมชนในตัวเมืองยะลาได้มีการแบ่งชุมชนออกเป็นสองข้างคือพุทธและมุสลิม โดยแยกออกจากกันอย่างชัดเจน ต่างจากในอดีตที่ชาวพุทธเคยอยู่ร่วมกับชุมชนมุสลิมมาอย่างยาวนาน

ส่วนด้านศาสนาประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 55, ศาสนาอิสลาม ร้อยละ 43 และที่เหลือนับถือศาสนาอื่น ๆ อาทิ ศาสนาคริสต์, ซิกข์ และฮินดู มีศาสนสถานทั้งหมด 34 แห่ง แบ่งเป็นมัสยิด 24 แห่ง, วัดพุทธ 5 แห่ง, โบสถ์คริสต์ 4 แห่ง และคุรุดวารา 1 แห่ง

เทศบาลนครยะลา มีการปกครองครอบคลุมชุมชนทั้งหมด 38 ชุมชน ดังมีรายชื่อต่อไปนี้
นกกระเรียนคอดำ

นกกระเรียนคอดำ () เป็นนกกระเรียนขนาดกลาง พบในประเทศจีนบริเวณทะเลสาบปานกงในที่ราบสูงทิเบต ลำตัวยาว 139 ซม.ช่วงปีกกว้าง 235 ซม.และหนัก 5.5 กก. ขนมีสีเทาออกขาว หัวดำ กระหม่อมแดง คอและขาดำ และมีแต้มสีขาวที่หางตา ทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายกัน มีกันย้ายถิ่นฐานตามฤดูกาล

นกกระเรียนคอดำเป็นนกกระเรียนขนาดกลาง ขนสีเทา มีหัวและคอสีดำ หัวตาและกระหม่อมเปลือยสีแดงทึม มีแต้มสีขาวเล็กๆที่ใต้ตาและหางตา หางมีสีดำซึ่งต่างจากนกกระเรียนยุโรปที่มีลักษณะคล้ายกันเพราะนกกระเรียนยุโรปมีหางสีเทา

นกกระเรียนคอดำส่วนมากพบในที่ราบสูงทิเบต พื้นที่ผสมพันธุ์วางไข่เป็นทุ่งหญ้าบนภูเขาสูง บริเวณทะเลสาบ หนองน้ำ และหุบเขาที่มีแม่น้ำไหลผ่าน นอกจากนี้ยังใช้ทุ่งข้าวบาร์เลย์และข้าวสาลีในเขตพื้นที่เหล่านี้อีกด้วย ในฤดูหนาวจะย้ายไปใช้พื้นที่ในหุบเขาที่มีที่กำบังหรือที่ราบลุ่ม ประชากรส่วนใหญ่อยู่ในประเทศจีนและทิเบต และมีประชากรบางส่วนอยู่ในประเทศเวียดนาม ภูฏาน และอินเดีย มีการพบกลุ่มประชากรขนาดเล็กในภาคเหนือของสิกขิม มีกลุ่มนกประมาณ 20 - 40 ตัวที่อพยพไปสุบันสิริ (Subansiri) เป็นประจำ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1975 และพบนกพลัดหลงในประเทศเนปาล
เทศบาลนครเกาะสมุย

เทศบาลนครเกาะสมุย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลนคร ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้รับการยกฐานะจากเทศบาลตำบลเกาะสมุยเป็นเทศบาลเมืองตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2551 และได้รับการยกฐานะจากเทศบาลเมืองเกาะสมุยเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2555 เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งเดียวในอำเภอเกาะสมุย มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 ประมาณ 67,000 คน มีพื้นที่ 228.7 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมอำเภอเกาะสมุยเกือบทั้งหมด ยกเว้นเพียงหมู่เกาะบางส่วนของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง
ไดอาน่า รอสส์

ไดอาน่า รอสส์ () เป็นนักร้องชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน เจ้าของรางวัลแกรมมี่ เธอร้องเพลงในสไตล์ อาร์แอนด์บี โซล ดิสโก้ และป็อป
ไดอาน่า รอสส์ เป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องนำวง เดอะซูพรีมส์ (The Supremes) กลุ่มศิลปินหญิงที่มีชื่อเสียงในยุค 60 จนกระทั่งเธอออกมาเป็นศิลปินเดี่ยว ประสบความสำเร็จในยุค 70 มีเพลงดังอย่าง Touch Me In The Morning,You Are Everything และ Theme From Mahogany (Do You Know Where You're Going To) เป็นต้น
นอกจากนั้นเธอได้แสดงภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ และ ละครบรอดเวย์ ในส่วนของรางวัลเธอเคยได้รับรางวัลโทนี่ และเคยถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ และ รางวัลออสการ์มาแล้ว

ใน ค.ศ. 1972 เธอได้รับเสนอชื่อชิงรางวัลออสการ์ในฐานะนักแสดงนำหญิง จากภาพยนตร์เรื่อง "Lady Sings The Blues" สร้างจากหนังสืออัตชีวประวัติของ บิลลี ฮอลิเดย์

ในปี 1976 นิตยสารบิลบอร์ดได้มอบรางวัล female entertainer of the century ให้
และ กินเนสส์บุ๊คประกาศว่า ไดอาน่า รอสส์ คือศิลปินหญิงที่ประสบความสำเร็จที่สุดในศตวรรษที่ 20 ด้วยเพลงอันดับ 1 ในอเมริกา 18 เพลง (6 ในฐานะศิลปินเดี่ยว 12 กับวง เดอะ ซูปพรีมส์)
เทศบาลตำบลหนองแค

เทศบาลตำบลหนองแคเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประเภทเทศบาลตำบล ตั้งอยู่ในเขตอำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี
เดิมชื่อเทศบาลตำบลหนองตาเดี้ยง จัดตั้งตามพระราชกฤษฎีกา พุทธศักราช 2483
วิลล์ ไรต์

วิลเลี่ยม ราล์ฟ "วิลล์" ไรต์ (อังกฤษ: Will Wright) เป็นนักออกแบบเกมส์ชาวอเมริกัน (เกิดเมื่อ 20 มกราคม ค.ศ. 1960(พ.ศ. 2503) เขาเป็นนักออกแบบเกมส์เช่น ซิมซิตี้ เดอะซิมส์ และ สปอร์

เขาเกิดที่รัฐแอตแลนต้า หลังจากจบไฮสคูลวิลล์ ไรต์ได้ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยลุยเซียนาสเตต และสองปีต่อมาได้ย้ายไปเรียนต่อลุยเซียนาเทค โดยเขาเริ่มต้นเรียนในด้านสถาปัตยกรรม และย้ายมาเรียนวิศวกรรมเครื่องกล คอมพิวเตอร์เกมแรกที่ไรต์ออกแบบ คือ Raid on Bungeling Bay ในปี ค.ศ. 1984 แต่ก็เป็น ซิมซิตี

จากความสำเร็จของซิมซิตี ไรต์ได้ออกแบบ ซิม เอิร์ธ (ปี 1990) และ ซิมแอ้นท์ (ปี 1991) เขาได้ร่วมออกแบบ ซิมซิตี 2000 (1993) กับ Fred Haslam ในปี 1992 ไรต์ได้ย้่ายครอบครัวของเขาไปที่ โอรินดา รัฐแคลิฟอร์เนีย
วันปัณรสี

ปัณรสี แปลว่า ดิถีเป็นที่เต็ม 15 วัน คือ วัน 15 ค่ำ ใช้เรียกทั้งข้างขึ้นและข้างแรม เรียกเต็มว่า ปัณรสีดิถี

ปัณรสี ปกติใช้ในการประกาศองค์อุโบสถในวันพระ ซึ่งหัวหน้าอุบาสกหรืออุบาสิกาจะประกาศก่อนที่จะรับศีลอุโบสถจากพระว่า

“ขอประกาศเริ่มเรื่องความที่จะสมาทานรักษาอุโบสถ อันพร้อมไปด้วยองค์แปดประการให้สาธุชนที่ได้ตั้งจิตสมาทานทราบทั่วกันก่อนแต่สมาทาน ณ บัดนี้ ด้วยวันนี้เป็นปัณรสี ดิถีที่สิบห้า แห่งกาฬปักษ์มาถึงแล้ว ก็แหละวันเช่นนี้เป็นกาลที่สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติแต่งตั้งไว้ให้ประชุมกัน ฟังธรรม และเป็นกาลที่จะรักษาอุโบสถของอุบาสกอุบาสิกาทั้งหลาย...”
นอกจากนี้คำว่า "คืนวันปัณรสี" ยังสามารถใช้ได้กับวันออกพรรษาได้อีกด้วย

ถ้าเป็นวัน 8 ค่ำใช้ว่า วันอัฐมี วัน 14 ค่ำ ใช้ว่า วันจาตุทสี
วันอัฏฐมี

วันอัฏฐมี "วัน 8 ค่ำ" ใช้เรียกทั้งข้างขึ้นและข้างแรม เรียกเต็มว่า อัฏฐมีดิถี

อัฏฐมี ปกติใช้ในการประกาศองค์อุโบสถในวันพระ ซึ่งหัวหน้าอุบาสกหรืออุบาสิกาจะประกาศก่อนที่จะรับศีลอุโบสถจากพระว่า

ถ้าเป็นวัน 14 ค่ำใช้ว่า วันจาตุทสี วัน 15 ค่ำ ใช้ว่า วันปัณณรสี
คาโรล คิง

คาโรล คิง () เกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน เธอประสบความสำเร็จในฐานะศิลปินเดี่ยวในต้นยุค 70 มีเพลงดังอย่าง "It's Too Late" / "I Feel the Earth Move," และเธอประสบความสำเร็จในการแต่งเพลงต่าง ๆ ให้ศิลปินอาทิ "Go Away Little Girl" (ร้องโดย Steve Lawrence และ Donny Osmond),"The Loco-Motion" (ร้องโดย Little Eva, Grand Funk Railroad, ทีน่า เทอร์เน่อร์, ไคลี มิโนค‎) เป็นต้น

เธอได้รับรางวัลแกรมมี่มาแล้ว 4 ครั้ง และยังได้รับรางวัล Songwriter's Hall of Fame และ the Rock and Roll Hall of Fame สำหรับการแต่งเพลง คู่กับคู่หูอย่าง Gerry Goffin อัลบั้มที่มีชื่อเสียงที่สุดของเธอคืออัลบั้ม Tapestry ขึ้นอันดับ 1 ในอเมริกานาน 15 สัปดาห์ และขายได้มากกว่า 15 ล้านชุดทั่วโลก
เทศบาลเมืองพระประแดง

เทศบาลเมืองพระประแดง เป็นเทศบาลเมืองที่มีเนื้อที่น้อยที่สุดในประเทศไทย แต่มีประชากรอาศัยอยู่ปานกลาง เมืองนี้เป็นเมืองปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร แต่พื้นที่ส่วนใหญ่ยังไม่ค่อยเจริญเท่ากับเมืองรอบข้าง เนื่องจากมีแม่น้ำเจ้าพระยาขวางกั้น โดยเมืองพระประแดงเป็นเมืองที่มีชาวมอญอยู่เป็นจำนวนมาก ประเพณีที่ขึ้นชื่อ คืองานสงกรานต์เมืองพระประแดง เมืองพระประแดงในอดีตคือนครเขื่อนขันธ์

เทศบาลเมืองพระประแดงได้จัดตั้งขึ้นโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2480 ด้วยการยกฐานะเขตชุมชนในบางส่วนของตำบลเชียงใหม่ ตำบลทรงคนอง และตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ รวมเป็นตำบลเดียว คือ ตำบลตลาด และยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลเมืองพระประแดง ทั้งนี้ก็เนื่องจากตำบลที่ยกฐานะขึ้นนี้เดิมเป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดมาก่อน นั่นคืออำเภอพระประแดงแห่งนี้เคยเป็นจังหวัดพระประแดง ต่อมาได้ถูกยุบจากจังหวัดเป็นอำเภอไปขึ้นกับจังหวัดสมุทรปราการ
ดาวเทียมไห่หยาง 1 บี

ไห่หยางหมายเลข 1 บี เป็นดาวเทียมของประเทศจีน เพื่อใช้ในการตรวจวัดสีและอุณหภูมิของน้ำทะเลในมหาสมุทร โดยวิจัยและผลิตขึ้นเองในประเทศจีน ถูกส่งจากศูนย์ยิงดาวเทียมเมือง"ไท่หยวน" เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2550
โรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม

โรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม เป็นโรงเรียนสหศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โดยมี นายสุรชัย โสภาพรม
ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน โรงเรียนมีข้าราชการครูทั้งสิ้น 56 คน ชาย 19 คน หญิง 37 คน มีนักเรียนประมาณ 836 คนต่อปีการศึกษา จำนวน 32 ห้องเรียน

โรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม เริ่มเปิดทำการสอนเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2501 เดิมเป็นโรงเรียนประชาบาล เปิดทำการสอนชั้น ม.ศ.1 ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่วัดกุนนทีรุทธาราม เขตดินแดง ตามคำสั่งกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2501 โรงเรียนได้รับโอนที่ดิน จำนวน 1 ไร่ 38 ตารางวา และอาคารไม้ 1 หลัง 2 ชั้น 4 ห้องเรียน โดยมีนายมนูญ เสียงพิบูลย์ เป็นผู้รักษาการแทนครูใหญ่

พ.ศ. 2519 พระครูโอภาสธรรมโสภณ เจ้าอาวาสวัดกุนนทีฯและคณะกรรมการวัด ได้บริจาคที่ดินทางด้านทิศตะวันออกของวัดแก่กรมสามัญศึกษา จำนวน 7 ไร่ 3 งาน 85.25 ตารางวา เพื่อสร้างเป็นโรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม

โรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม มีอาคารเรียนทั้งสิ้น 5 หลัง และภายนอกอาคารทาสีตามวัน ดังนี้น้ำเงิน - แดง

น้ำเงิน หมายถึง ความสงบ เยือกเย็น และความหนักแน่น ซึ่งชาวกุนนทีรุทธารามวิทยาคม ยึดถือเป็นคุณธรรมประจำใจ
แดง คือ เลือดของชาวกุนนทีรุทธารามวิทยาคม ซึ่งหมายถึงความกล้าหาญอดทน และความสามัคคี กลมเกลียวเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

เป็นธงสี น้ำเงิน - แดง น้ำเงินอยู่บน แดงอยู่ล่าง มีตราประจำโรงเรียนอยู่ตรงกลาง

อชฺเชว กิจฺจมาตปฺปํ – จงยังกิจให้สำเร็จในวันนี้โครงสถานศึกษา
ทิวเขาอู่อี๋

ทิวเขาอู่อี๋ เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติ เป็นภูเขาอยู่ในมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีอาณาเขต 70 ตารางกิโลเมตร หรือ (43,750 ไร่)

ทิวเขาอู่อี๋ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราคิช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
ฉางเอ๋อ 1

ฉางเอ๋อ 1 () เป็นดาวเทียมเพื่อการสำรวจดวงจันทร์ ดวงแรกของประเทศจีน

ชื่อ ฉางเอ๋อ มาจากชื่อของนางฟ้าบนดวงจันทร์ตามเทพนิยายของจีน

จีนส่งยานสู่นอกโลกเมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 จากสถานีอวกาศในมณฑลเสฉวน ต่อมา 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ฉางเอ๋อ 1 เข้าสู่วงโคจรรอบดวงจันทร์อย่างราบรื่น และโคจรเป็นรูปวงรี คาบโคจร 3.5 ชั่วโมง
การปรากฏตัวของมอร์นิงมุซุเมะ

การปรากฏตัวของมอร์นิงมุซุเมะ เป็นการแสดงข้อมูลเกี่ยวกับปรากฏตัวทางรายการโทรทัศน์ รายการวิทยุ ภาพยนตร์ ภาพยนตร์โฆษณา ละครเพลง วิดีโอเกม และผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ของกลุ่มนักร้องหญิงญี่ปุ่นแนวเจ-ป็อปที่ชื่อมอร์นิงมุซุเมะ