seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
บายิงจี

ชาวบายิงจี กลุ่มชาติพันธุ์ลูกผสมในพม่า ที่มีเชื้อสายมาจากโปรตุเกสและอินเดีย อีกทั้งยังมีลักษณะที่ใกล้เคียงกับชาวคริสตังในมะละกา ประเทศมาเลเซีย ภายหลังเมื่อชาวโปรตุเกสอพยพเข้ามาในดินแดนพม่า ก็ได้มีการสมรสข้ามเชื้อสายกัน ถึงกระนั้นมรดกทางด้านเชื้อสายของโปรตุเกสยังคงตกทอดอยู่ในวิถีชีวิต พฤติกรรม ศาสนา และอาหารการกิน รวมไปถึงรูปร่างลักษณะที่ยังมีให้เห็นอยู่จนถึงปัจจุบัน

ในภาษาพม่าจะเรียกคนนอกศาสนาที่เดิมเป็นชาวพม่าและเปลี่ยนศาสนาว่า กะลา (Kala) ซึ่งใช้เรียกกลุ่มศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและมีใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน ส่วนคำว่า "บายิงจี บาตา" (Bayingyi Bata) หมายถึง "ศาสนาของพวกบายิงจี" โดยคำว่า บายิงจี มาจากคำว่า "Feringhi" ในภาษาเปอร์เซียที่มีความหมายว่า "ชาวยุโรป" แต่ต่อมาได้หมายถึง "ชาวโปรตุเกสที่เกิดในอินเดีย" แต่ภายหลังในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อชาวพม่าไม่นิยมหันไปนับถือศาสนาคริสต์ ชาวโปรตุเกสที่เป็นชาวคริสต์เองก็ได้แต่งงานข้ามเชื้อสายกับสตรีชาวพม่าที่เป็นชาวพุทธ
โคจิ เซโอะ

โคจิ เซโอะ (; เกิด 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผลงานเรื่องแรกเป็นการ์ตูนตอนเดียวจบชื่อเรื่องว่า "Half&Half" เขียนในปี พ.ศ. 2539 และเป็นที่โด่งดังจากการ์ตูนเรื่อง "เกมคนจริง" และ "ลุ้นรักตามสายลม"

ปัจจุบันกำลังเขียนผลงานอยู่ทั้งหมดสามเรื่องได้แก่ "บ้านของเสียงหัวใจ" ลงใน "โชเน็นแมกกาซีน", "Princess Lucia" ลงใน นิตยสาร "Blade", และ "Loveplus Rinko Days" ที่สร้างจากเกม Love Plus ของค่าย โคนามิ ลงใน "Bessatsu Shônen Magazine"

เซโอะ เคยเป็นผู้ช่วยให้แก่ สึกาสะ โอชิมะ และเป็นลูกศิษย์ของ ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ และ มาซาฮิโตะ โซดะ
เพลงชาติสาธารณรัฐโคลอมเบีย

เพลงชาติสาธารณรัฐโคลอมเบีย () หรือที่รู้จักกันจากวรรคแรกขอเพลงว่า "โอ, กลอเรีย อินมาร์เซสิเบฺล" (¡Oh, gloria inmarcesible!) ประพันธ์ขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1887 คำร้องโดย ราฟาเอล นูเญส ทำนองโดย โอเรสเต ซินดิซี (Oreste Sindici) เพลงดังกล่าวนี้ได้รับการรับรองให้เป็นเพลงชาติโคลอมเบียอย่างเป็นทางการตามกฎหมายเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1920

ในปี ค.ศ. 1819 ได้ถูกตีความดนตรีประกอบการเต้นรำ ซึ่งสื่อถึง 'ชัยชนะ' และ "อิสรภาพ" เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของกองกำลังผู้รักชาติที่สมรภูมิโบยากา หลังจากการล่มสลายตัวของสหภาพมหาโคลัมเบีย โดย สาธารณรัฐนิวกรานาดา สืบสิทธิ์ในฐานะรัฐเอกราช โดยหลายเพลงที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ ซีมอง โบลีวาร์ "บิดาแห่งการปลดปล่อยลาตินอเมริกา" และ เป็นส่วนหนึ่งของเพลงชาติที่มีประวัติความเป็นมาเก่าแก่ที่สุด เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1836 เมื่อนักดนตรีชาวสเปน ฟรานซิส วิลลาลบลา ได้เข้ามาในโคลัมเบีย พร้อมกับคณะละครกลุ่มดังกล่าว ต่อมาได้มีการเรียบเรียงทำนองเพลงปลุกใจสำหรับนิวกรานาดา โดยได้รับอิทธิพลจากเพลง "มาร์ชาเรอัล" เพลงสรรเสริญพระบารมีของสเปน. ต่อมาทำนองเพลงดังกล่าวได้รับความนิยม และ ถือเป็นเพลงปลุกใจเพลงแรกของประเทศ บทร้องดังกล่าวมีเนื้อร้องดังต่อไปนี้ :

เหตการณ์กรณีพิพาทชายแดนโคลอมเบีย-เปรู (1932-1934), ทหารในสมรภูมิที่ทำการสู้รบ ช่วงระหว่างนั้นได้เพิ่มเนื้อร้องบรรเลงบทนำ หลังจากที่ได้ทดลองบรรเลงกับแตรฟันแฟร์. ซึ่งเนื้อร้องบรรเลงบทนำ, ดังกล่าวปัจจุบันไม่มีการร้อง. มีบทนำเนื้อร้องดังนี้:

José Antonio Amaya, ในช่วงปีค.ศ. 1930 โรงเรียนในระดับประถมศึกษา ได้มีการนำเนื้อร้องบรรเลงบทนำไปใช้ในการสอน.

ซึ่งเนื้อร้องในวรรคสุดท้ายมีความคล้ายคลึงกับเพลงชาติคิวบา, ในท่อนที่ว่า "¡Qué morir por la patría es vivir!"

โดยกฎหมาย, สถานีวิทยุและโทรทัศน์ทุกช่องของโคลอมเบีย ต้องบรรเลงเพลงชาติ 2 เวลา ช่วงเช้า 6 นาฬิกา (6:00 AM) และ ช่วงเย็น 18 นาฬิกา (6:00 PM) โดยบรรเลงดังนี้: ดนตรีนำ-บทประสานเสียง,เนื้อร้องบทที่1* และ ดนตรีนำ-บทประสานเสียง. ซึ่งการบรรเลงดังกล่าว ใช้กันในพิธีที่เป็นทางการของรัฐบาล, และ ทางสาธารณะ.

ทั้งนี้ เนื้อร้องในแต่ละบท จะร้องคั่นระหว่างบทประสานเสียง, ซึ่งเนื้อร้องทั้งหมดนั้นมี 11 บท. ในบางโอกาส อาจนำเนื้อร้องของบทอื่นๆมาใช้ขับร้องแทนบทที่1ก็ได้.

สำหรับการแข่งขันกีฬาในระดับนานาชาติ มีการบรรเลงเพลงชาติหลายรูปแบบทั้งฉบับสังเขป และ ฉบับปกติ จะบรรเลงดังนี้: 
ในงานพิธีการของทหารปืนใหญ่โคลอมเบีย ได้มีการใช้เนื้อร้อง บทที่11 ร้องแทนบทที่1.
เพ็ญพรรณ สิทธิไตรย์

เพ็ญพรรณ สิทธิไตรย์ (28 มกราคม  พ.ศ. 2469 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2558) เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ประณีตศิลป์ - แกะสลักเครื่องสด) ประจำปี พ.ศ. 2552 เป็นผู้ประดิษฐ์คิดค้นการทำอาหารแบบวิจิตร และการแกะสลักเครื่องสดเป็นรูปต่างๆ จนมีชื่อเสียงมายาวนานกว่า 50 ปี

นางเพ็ญพรรณ สิทธิไตรย์ เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2469 ที่ ตำบลธาตุเชิงชุม จังหวัดสกลนคร เป็นบุตรคนสุดท้องของนายบุญมา และนางน้ำ วชิโรดม สำหรับชีวิตครอบครัว เพ็ญพรรณ สมรสกับนายแถมชัย สิทธิไตรย์ อดีตผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา มีบุตร - ธิดา 6 คน ได้แก่

เพ็ญพรรณสำเร็จการศึกษาระดับวิชาชีพชั้นสูง จากโรงเรียนการช่างสตรี พระนครใต้ กรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2489 และได้รับปริญญาครุศาสตร์บัณฑิตกิตติมศักดิ์ โปรแกรมวิชาคหกรรมศาสตร์ทั่วไป สายมัธยมศึกษา สาขาวิชาการศึกษา วิทยาลัยครูจันทรเกษม สหวิทยาลัยรัตนโกสินทร์ (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม)กรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2533

เพ็ญพรรณ รับราชการเป็นครู นับตั้งแต่ พ.ศ. 2493 เป็นต้นมา โดยเริ่มต้นบรรจุที่โรงเรียนการช่างสตรี จังหวัดสกลนคร ต่อมาใน พ.ศ. 2498 ได้ย้ายมาสอนที่โรงเรียนการช่างสตรี จังหวัดตรัง และ โรงเรียนการช่างสตรี จังหวัดสมุทรสงคราม ต่อมาใน พ.ศ. 2502 ได้ย้ายไปสอนที่โรงเรียนการช่างสตรี จังหวัดกาญจนบุรี พ.ศ. 2505 ได้ย้ายไปสอนที่โรงเรียนการช่างสตรี จังหวัดนครปฐม พ.ศ. 2510 ย้ายไปสอนที่โรงเรียนการช่างสตรี จังหวัดสุโขทัย และใน พ.ศ. 2529 ได้ย้ายมาสอนที่โรงเรียนการช่างสตรี โชติเวช หรือในปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร วิทยาเขตโชติเวช เป็นที่สุดท้ายก่อนเกษียณอายุราชการ ใน พ.ศ. 2530

สำหรับวิชาที่นางเพ็ญพรรณสอนนั้น เป็นวิชาศิลปะประดิษฐ์ ควบคู่ไปกับจริยศึกษา หน้าที่พลเมือง ศีลธรรม และสังคมศึกษา

นางเพ็ญพรรณ สิทธิไตรย์ ถือว่าเป็นผู้มีผลงานแกะสลักเครื่องสด ผลงานที่สำคัญอันได้แก่
มะโยะอิเนะโกะโอเวอร์รัน!

มะโยะอิเนะโกะโอเวอร์รัน! () เป็นไลท์โนเวลญี่ปุ่น แต่งโดย โทโมฮิโระ มัทสึ และวาดภาพประกอบโดย เปโกะ จำนวน 12 เล่มจบ โดยเล่มสุดท้ายวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2012 โดยสำนักพิมพ์ ซุปเปอร์ แดช บุงโกะ ในเครือ ชูเอชะ สำหรับมังงะ วาดโดย เคนทาโร ยาบุกิ เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสาร "จัมพ์ สแควร์" เมื่อวันที่ 4 มกราคม 2010 และอนิเมะเริ่มฉายเมื่อวันที่ 6 เมษายน 2010 และเป็นเรื่องที่เปลี่ยนผู้กำกับทุกตอน

ทะกุมิ สึซึกิ กำพร้าบิดามารดา ทำงานที่ร้านกาแฟชื่อ "สเตรย์แคตส์" (Stray Cats) กับฟุมิโนะ เซะริซะวะ เพื่อนในวัยเด็ก กับเพื่อนคนอื่น ๆ ร่วมสถาบันอุเมะโนะโมะริ (Umenomori Academy) วันหนึ่ง โอะโตะเมะ สึซึกิ พี่สาวบุญธรรมของเขา นำพาโนะโซะมิ คิริยะ เด็กหญิงคนหนึ่ง กลับมาบ้านเพื่อมาอาศัยร่วมด้วย และเมื่อชิเซะ อุเมะโนะโมะริ เพื่อนของเขา เริ่มชมรมสเตรย์แคตส์เพื่อช่วยเหลือผู้คน ชีวิตของเขาก็ต้องผจญเหตุการณ์แปลกใหม่ต่าง ๆ นับแต่นั้นเรื่อยไป
พลับพลึงธาร

พลับพลึงธาร หรือ หอมน้ำ (อังกฤษ: Onion plant, Thai onion plant, Water onion) พืชน้ำชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Crinum thaianum" อยู่ในวงศ์พลับพลึง (Amaryllidaceae) จัดเป็นพืชอวบน้ำ ดอกมีสีขาว มี 6 กลีบ ในก้านชูดอกหนึ่งๆ จะมีหลายก้านดอก จะทะยอยบานติดต่อกันไป ดอกหนึ่งๆ จะมีก้านเกสร 6 อัน มีเกสรสีเหลืองที่ปลายก้านเกสร ตรงกลางดอกจะมีก้านเกสรตัวเมียโผล่มาจากแกนกลางของดอก หลังจากผสมเกสร กะเปาะเมล็ดจะเจริญเติบโตที่โคนก้านดอก กะเปาะหนึ่งจะมีจำนวนเมล้ดที่ไม่เท่ากัน มีลักษณะบูดเบี้ยวเป็นทรงที่ไม่แน่นอน พอเมล็ดแก่จะหลุดออกจากกะเปาะ พัฒนาสายรกออกด้านใดด้านหนึ่งของเมล็ด ตรงปลายสายรกจะพัฒนาเป็นต้นใหม่และมีรากยึดติดกับพื้นคลอง ในระหว่างที่รากยังไม่สามารถเกาะยึดพื้นคลองได้ เมล็ดจะเป็นแหล่งอาหารให้กับต้นอ่อนได้นาน 3-4 เดือน หัวมีลักษณะคล้ายหัวหอม จึงมีชื่อเรียกว่า "หอมน้ำ" หัวจะโผล่ขึ้นเหนือผิวดินประมาณ 1 ใน 3 เพื่อป้องกันการเน่า ใบจะเป็นสีเขียวเรียวยาวเหมือนริบบิ้น ความยาวขึ้นอยู่กับระดับน้ำ บางพื้นที่ที่น้ำลึกใบอาจจะยาวได้ถึง 4 เมตร

พลับพลึงธาร ถือได้ว่าเป็นพืชน้ำที่สวยงามและหายากมากที่สุดชนิดหนึ่ง โดยพบได้เฉพาะที่จังหวัดระนองตอนล่างและพังงาตอนบน ในจังหวัดระนองพบที่คลองนาคา ตำลนาคา อำเภอสุขสำราญ และที่คลองบางปรุ ตำบลกะเปอร์ อำเภอกะเปอร์ ส่วนที่จังหวัดพังงา พบที่คลองตาผุด บ้านห้วยทรัพย์ คลองสวนลุงเลื่อน ตำบลคุระ อำเภอคุระบุรี คลองนายทุย คลองบ้านทับช้าง คลองบ้านโชคอำนวย ตำบลแม่นางขาว อำเภอคุระบุรี และตามคลองย่อยต่างๆ ในเขตรอยต่ออำเภอคุระบุรีและอำเภอตะกั่วป่า เป็นพืชเฉพาะถิ่น ไม่พบที่ใหนในโลก ปัจจุบันพบเหลือแค่ร้อยละ 1 เท่านั้น และพบขึ้นอยู่อย่างกระจัดกระจาย จึงได้ขึ้นเป็นบัญชีพืชที่ใกล้สูญพันธุ์ของโลก (IUCN Redlist) เมื่อปี ค.ศ. 2011 สาเหตุของการลดลงเนื่องจาก การเก็บหัวจำหน่ายเป็นพืชน้ำประดับ และจากสาเหตุการขุดลอกคลองเพื่อแก้ปัญหาน้ำท่วม

พลับพลึงธาร จะออกดอกบานสะพรั่งในช่วงหน้าแล้งของพื้นที่อันดามันตอนบน ประมาณปลายเดือนกันยายนถึงเดือนธันวาคม ของทุกปี

พลับพลึงธารจะขึ้นได้ดีในอุณหภูมิของน้ำประมาณ 18-28 องศาเซลเซียส ค่าความเป็นกรดเป็นด่างของน้ำระหว่าง 5.5-9 และเป็นพื้นที่ที่มีต้นน้ำอุดมสมบูรณ์ เป็นลำคลองที่มีน้ำใสสะอาด และมีการไหลเวียนของน้ำดีแต่กระแสน้ำไม่แรงมากเกินไป พลับพลึงธาร ถือว่าเป็นดรรชีชี้วัดความอุดมสมบูรณ์ของน้ำและลำคลองได้ ดอกมีความสวยงามประกอบกับความหายาก และแปลกประหลาด จึงทำให้พลับพลึงธารได้รับฉายาว่า "ราชินีแห่งสายน้ำ"

พลับพลึงธารมีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "หัวหญ้าช้อง" ปัจจุบันนิยมเรียกว่าพลับพลึงธาร มากกว่าหอมน้ำ เพราะมีดอกคล้ายดอกพลับพลึง แต่ขึ้นอยู่ในน้ำ ซึ่งสถานะของพลับพลึงธารยังมิได้ถูกบรรจุในบัญชีของอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ หรือ CITES และไม่ได้รับการการคุ้มครองภายใต้กฎหมายใดใดในประเทศไทย และแม่น้ำลำคลองที่เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของพลับพลึงธาร ก็ยังไม่มีกฎหมายใดใด ให้การคุ้มครอง อย่างไรก็แล้วแต่ ในระดับพื้นที่ ชุมชนและกลุ่มอนุรักษ์ต่างๆ ในหมู่บ้านที่พบพลับพลึงธาร ได้มีกิจกรรมการอนุรักษ์และฟื้นฟู และมีกฎระเบียบต่างๆ ที่ห้ามการขุดหาหัวพลับพลึงธารเพื่อการค้า เช่น ชมรมเพลินไพรศรีนาคา กลุ่มอนุรักษ์คลองบางปรุ กลุ่มอนุรักษ์บ้านห้วยทรัพย์ กลุ่มอนุรักษ์บ้านนายทุย และกลุ่มอนุรักษ์บ้านบางซอย พลับพลึงธารบ้านบางวัน เป็นต้น ภายใต้การสนับสนุนขององค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) และเครือข่ายอนุรักษ์ลุ่มน้ำอันดามันตอนบน 
สมศักดิ์ สุนทรนวภัทร, พลับพลึงธารหนึ่งเดียวในโลก 2012,

เพจอนุรักษ์ พลับพลึงธารบ้านบางวัน
โป่ง

โป่ง เป็นแหล่งดินที่มีรสเค็มและละเอียดซึ่งเกิดจากแร่ธาตุบางชนิด เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แร่ธาตุในโป่งประกอบไปด้วยโซเดียม แคลเซียม เหล็ก ฟอสฟอรัส และสังกะสี ซึ่งเป็นที่ต้องการของกระดูกและกล้ามเนื้อ แร่ธาตุเหล่านี้เป็นสิ่งซึ่งสัตว์สัตว์ป่าไม่สามารถหาทดแทนได้จากพืช ดังนั้นโป่งจึงเป็นแหล่งแร่ธาตุสำหรับสัตว์ป่าซึ่งกินพืชเป็นอาหาร ส่วนใหญ่พบโป่งได้มากในป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง และป่าดงดิบ จากมากไปน้อยตามลำดับ
รัฐนายาริต

รัฐนายาริต () เป็นรัฐในประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ช่วงกลางฝั่งตะวันตกของหาด ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก รัฐนายาริตติดกับรัฐซีนาโลอาทางตะวันตกเฉียงเหนือ, ติดกับรัฐดูรังโกทางทิศเหนือ, ติดกับรัฐซากาเตกัสทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และติดกับรัฐฮาลิสโกทางทิศใต้ โดยติดกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางทิศตะวันตก เมืองหลวงของรัฐนายาริตคือเมือง เตปิก ที่ตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำเตปิก
รัฐดูรังโก

รัฐดูรังโก () เป็นรัฐในประเทศเม็กซิโก มีประชากรราว 1,509,118 คน เป็นรัฐที่มีความหนาแน่นประชากรน้อยที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจากรัฐบาฮากาลิฟอร์เนียซูร์ เมืองหลวงของรัฐคือเมือง ดูรังโก
สามเวท

สามเวท (ภาษาสันสกฤต: सामवेद, sāmaveda, จากคำว่า สามานฺ "บทเพลง" + เวท "ความรู้"), เป็นคัมภีร์พระเวทอันดับที่สอง (ตามลำดับที่ถือโดยทั่วไป) ในบรรดาพระเวททั้งสี่ นับเป็นคัมภีร์ฮินดูที่สำคัญและเก่าแก่มาก เนื้อหาส่วนที่เก่าแก่ที่สุด มีอายุราว 1,000 ปีก่อนคริสตกาล โดยมีความสำคัญและความเก่าแก่รองจากคัมภีร์ฤคเวท เนื้อหาประกอบด้วยรวมบทสวด (สังหิตา) และร้อยกรองอื่นๆ โดยนำมาจากฤคเวท (ยกเว้น 75 บท) เพื่อใช้เป็นบทร้องสวดเป็นทำนองตามพิธีกรรม เรียกว่า "สามคาน" สวดโดยนักบวชที่เรียกว่า "อุทคาตา" ขณะทำพิธีคั้น กรอง และผสมน้ำโสม เพื่อถวายเทพเจ้า
รัฐรีโอเดจาเนโร

รัฐรีโอเดจาเนโร หรือ รัฐรีอูดีจาเนรู () เป็น 1 ใน 26 รัฐของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ติดกับรัฐมีนัสเชไรส์ทางทิศเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ, ติดกับรัฐเอสปีรีตูซันตูทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และติดกับรัฐเซาเปาลูทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศตะวันออกและใต้ รัฐรีโอเดจาเนโรมีพื้นที่ 43,653 ตร.กม. เมืองหลวงของรัฐคือเมืองรีโอเดจาเนโร
รัฐอีดัลโก

รัฐอีดัลโก () เป็นรัฐของประเทศเม็กซิโก ช่วงกลางของประเทศ อยู่ติดกับรัฐซันลุยส์โปโตซีทางทิศเหนือ, ติดกับรัฐเวรากรูซและรัฐปวยบลา ทางทิศตะวันออก ติดกับรัฐตลัซกาลาและรัฐเม็กซิโกทางทิศใต้ และติดกับรัฐเกเรตาโรทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เป็นหนึ่งในรัฐของเม็กซิโกที่มีประชากรพูดภาษาเม็กซิโกพื้นเมืองมาก รัฐครอบคลุมพื้นที่ 20,502 ตร.กม. และมีประชากร 2,345,514 คน (ข้อมูลปี 2005) ชื่อรัฐตั้งชื่อตาม มีเกล อีดัลโก ผู้นำการนำอิสรภาพ เมืองหลวงของรัฐคือเมือง ปาชูกา
อันดอร์ราลาเวยา

อันดอร์ราลาเวยา () เป็นเมืองหลวงของประเทศอันดอร์ราซึ่งตั้งอยู่บนเทือกเขาพิเรนีสระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับประเทศสเปน อุตสาหกรรมหลักของเมืองคือด้านการท่องเที่ยว ถึงแม้ว่าประเทศจะมีรายได้นำเข้าจากการเป็นแหล่งหลบภาษี นอกจากนั้นยังมีสินค้าพื้นเมืองอย่างเฟอร์นิเจอร์และบรั่นดี
อันดอร์ราลาเบยา มีประชากรตามการสำรวจในปี ค.ศ.2009 จำนวน 23,380คน โดยจำแนกเป็น ชาวสเปน 43% ชาวอันดอร์รา 33% ชาวโปรตุเกส 11%ชาวฝรั่งเศส 7% และกลุ่มอื่นๆ
ตังเก

ตังเก เป็นบทเพลงเพื่อชีวิตยอดนิยม จากการแต่งคำร้อง และ ขับร้องครั้งแรกของ พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ ในอัลบั้ม คนจนรุ่นใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2533

พงษ์เทพ ใช้เวลาคิดและเขียนเพลงนี้นานถึง 2 ปี ซึ่งต้องแก้อยู่หลายรอบ จนเกิดเป็นเพลงที่ฟังง่าย สนุกสนาน แต่เนื้อหาสะท้อนความรู้สึกที่ห่างไกล และกลายเป็นเพลงที่สร้างชื่อให้กับพงษ์เทพอีกเพลงหนึ่ง ถัดจากเพลง คนกับหมา และ ลิงทโมน

แต่ทำนองของเพลงตังเก ได้มีการอ้างใน youtube ว่า เดิมมาจากเพลงปฏิวัติชื่อ "ฉันเกิดเป็นลูกอิสาน" แต่งโดย ส.เยาวภา โดยเนื้อร้องบรรทัดแรก และทำนองในท่อนแรก มีความคล้ายคลึงกับเพลงตังเกมาก ซึ่งพงษ์เทพอาจจะเอาอิทธิพลของเพลงนั้นมาแต่งเพลงของตนเอง

เพลง "ตังเก" ถือเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางในยุครุ่งเรืองของตลาดเพลงเพื่อชีวิตและจังหวะสามช่า และเป็นเพลงที่ดีที่สุดของพงษ์เทพ ด้วยเสียงร้องและเนื้อหาที่กลมกลืนอย่างลงตัว บวกกับจังหวะดนตรีสามช่าที่ถูกใจคอเพลงเพื่อชีวิตมาเนิ่นนาน ซึ่งช่วยเพิ่มความไพเราะน่าฟังยิ่งขึ้น จนมีการนำมาขับร้องใหม่ด้วยตัวเองอยู่หลายครั้ง และโดยศิลปินนักร้องคนอื่นๆ เช่น พี สะเดิด จากอัลบั้ม สะเดิดสุดเดช พ.ศ. 2550 ปี พ.ศ. 2552 ทาง หัวลำโพงริดดิม ได้ดัดแปลงรูปแบบดนตรีให้ต่างไปจากเดิมและเข้ากับความต้องการของวัยรุ่น เพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง หนีตามกาลิเลโอ โดยมอบให้ สิงโต เดอะสตาร์ เป็นผู้ขับร้อง พร้อมด้วย ชุติมา ทีปะนาถ และ จรินทร์พร จุนเกียรติ นักแสดงนำจากภาพยนตร์เรื่องดังกล่าว ซึ่งได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ทั้งแง่บวกและลบ
นครลักเซมเบิร์ก

ลักเซมเบิร์ก (Luxembourg) เป็นเมืองหลวงของราชรัฐลักเซมเบิร์ก ในเมืองยังมีสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์อย่าง ปราสาทลักเซมเบิร์ก ที่สร้างโดยชนแฟรงค์ในช่วงยุคกลางตอนต้นในบริเวณที่เริ่มก่อตั้งเมือง

เมืองลักเซมเบิร์กตั้งอยู่ใจกลางของยุโรปตะวันตกตั้งอยู่ห่างจากกรุงบรัสเซลส์ 188 กม., ห่างจากกรุงปารีส 289 กม., ตั้งอยู่ห่างจากโคโลญ 190 กม.
พอล โรบินสัน (นักฟุตบอลเกิดเดือนธันวาคม พ.ศ. 2521)

พอล ปีเตอร์ โรบินสัน () เกิดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1978 เป็นนักฟุตบอลชาว อังกฤษ โรบินสันเล่นใน ฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ ในชุด 21 ปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 โดยเล่นในตำแหน่ง กองหลัง และเขาถนัดเท้าซ้าย ในปี 2012 โรบินสันเล่นให้กับ ลีดล์ ยูไนเต็ด โดยยืมตัวมาจาก สโมสรฟุตบอลโบลตัน วันเดอเรอส์ โดยเขาถนัดในตำแหน่ง กองหลัง และยังเล่น แบ็กซ้าย ได้เป็นบางครั้ง และต่อมาในปีเดียวกันโรบินสันก็ย้ายมาเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมซิตี
ตรีศูล

ตรีศูล หรือย่อว่า ตรี () เป็นประเภทของสามง่ามในวัฒนธรรมอินเดีย แต่ก็พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยเช่นกัน ตรีศูลมักใช้เป็นสัญลักษณ์ในศาสนาฮินดูและพระพุทธศาสนา คำนี้มีความหมายว่า "หอกสามเล่ม" ในภาษาสันสกฤตและภาษาบาลี

ตรีศูลเป็นสัญลักษณ์ของความร่ำรวย เป็นอาวุธประจำกายของพระศิวะ เทพเจ้าฮินดู และกล่าวกันว่าเป็นอาวุธที่ใช้ตัดพระเศียรของพระพิฆเนศวร ปลายแหลมทั้งสามของตรีศูลมีความหมายและความสำคัญที่แตกต่างกัน และมีเรื่องเล่าในศาสนาฮินดู มักมีการกล่าวกันว่าปลายแหลมทั้งสามของตรีศูลแทนตรีเอกานุภาพ — การสร้าง การรักษา และการทำลาย, อดีต ปัจจุบัน และอนาคต
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิศาลบวรศักดิ์

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรัตน์ กรมหมื่นพิศาลบวรศักดิ์ (พ.ศ. 2384 - พ.ศ. 2449) พระราชโอรสพระองค์ที่ 12 ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเกต ขณะประสูติ พระราชบิดายังไม่ได้ทรงบวรราชาภิเษก ในราชสำนักนิยมออกพระนามว่า พระองค์โตใหญ่

กรมหมื่นพิศาลบวรศักดิ์ มีพระนามว่า พระองค์เจ้าวรรัตน์ ทรงได้รับสถาปนาเป็นกรมหมื่นพิศาลบวรศักดิในรัชกาลที่ 5 เมื่อ พ.ศ 2424 ทรงเป็นต้นสกุล วรรัตน์
พอล โรบินสัน

พอล โรบินสัน () เป็นชื่อบุคคล อาจหมายถึง
รายชื่อตัวละครในบ้านของเสียงหัวใจ

ตัวละครจากเรื่อง บ้านของเสียงหัวใจ

เพื่อนสมัยเด็กของฮารุโตะ เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น-รัสเซีย ตอนแรกที่เธอย้ายมาเรียนที่เดียวกับฮารุโตะ เธอจะไม่ค่อยถูกกับพวกฮารุโตะเท่าไร ทะเลาะกันบ่อยครั้ง และเธอยังเคยเอาชนะฮารุโตะในการแข่งซูโม่อีกด้วย ปัจจุบันเรียนอยู่ชั้นเดียวกันฮารุโตะ และ ทากาชิ อยู่ชมรมเทนนิสเหมือนกันยุสึกิ เธอแอบชอบพี่ชายของนานามิ ขนาดที่มายืนมองทุกวันหลังเลิกชมรม หลังจากที่เธอรู้ว่านารุมิ (พี่ชายของนานามิ) ชอบยุสึกิ จากตัวนานามิเอง เพราะตอนนั้นนานามิไม่รู้ว่าเธอชอบใครอยู่ ทำให้เธอหยุดเรียนไปหนึ่งวัน นานามิที่รู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุจึงได้ไปปรึกษากับฮารุโตะ ฮารุโตะจึงบอกว่า คงแค่กินมั่วซั่วจนท้องเสียแค่นั้นเอง วันต่อมาเธอก็มาโรงเรียนพร้อมบอกกับทุกคนว่าแค่กินมั่วซั่วจนท้องเสีย

ปัจจุบัน เสียชีวิตแล้วในตอนที่ 100 หลังจากที่เข้ารับการผ่าตัด ซึ่งการผ่าตัดสำเร็จไปได้ด้วยดี แต่ร่างกายของเขาไม่สามารถฟื้นฟูได้ จึงทำให้เขาเสียชีวิตลง
ซัลเฟต

ซัลเฟต () คือเกลือของกรดซัลฟิวริก

ซัลเฟตไอออนเป็นแอนไอออนหลายอะตอม ที่มีสูตรเอมพิริคัลSOและมีมวลโมเลกุล 96.06 ดาลตัน ประกอบด้วยอะตอมกำมะถันอยู่ตรงกลางและมีอะตอมออกซิเจน 4 อะตอมล้อมรอบเรียงกันเป็นรูปทรงสี่หน้า อะตอมกำมะถันมีภาวะออกซิเดชัน +6 และอะตอมออกซิเจนทั้งสี่มีภาวะออกซิเดชัน −2 ซัลเฟตไอออนมี 2 ประจุลบ และมีคู่เบสคือ ไบซัลเฟตไอออนหรือไฮโดรเจนซัลเฟตไอออน (HSO) และมีคู่กรดคือกรดซัลฟิวริก () สารซัลเฟตอินทรีย์อาทิไดเมทิลซัลเฟตเป็นสารประกอบโควาเลนต์และเอสเทอร์ของกรดซัลฟิวริก
ไอซ์

ไอซ์ สามารถหมายถึง
เบนจามิน จุง ทัฟเนล

เบนจามิน จุง ทัฟเนล เกิดที่เมือง ประเทศเกาหลีใต้ (เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2518) ได้รับการอุปการะจากเกลนและโจแอน ทัฟฟ์เนล (Glenn and JoAnne Tuffnell) และได้ย้ายไปอาศัยอยู่ที่เมืองเบิร์กเล่ย์ ไฮทส์ (Berkley Heights) ประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เบนจามินเติบโตที่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน โดยมีสตีฟและจอห์นซึ่งเป็นพี่ชายของเบนจามินเป็นคนแนะนำเกี่ยวกับดนตรี

ครอบครัวของเบนจามินได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองบาร์กิ้ง ริจช์ (Basking Ridge) รัฐนิวเจอร์ซีย์ เบนจามินเรียนโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนริจช์ (Ridge) ต่อมาเบนจามินก็ได้ย้ายไปเรียนที่แบลร์ อะคาเดมี (Blair Academy) จนจบการศึกษา เบนจามินได้เข้าศึกษาต่อด้าน Creative Writing และ History (สาขาการเขียนเชิงสร้างสรรค์และประวัติศาสตร์)ที่มหาลัยโลโยลา แมรี่แลนด์ (Loyola University Maryland) เมื่อ พ.ศ. 2538 และได้รับทุนการศึกษาในฐานะนักกีฬา รวมทั้งยังได้รับจดหมายเชิญให้ไปเล่นฟุตบอลดิวิชั่น 1

หลังจากจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย เบนจามินได้ตกลงที่จะรับตำแหน่งเป็นอาจารย์สอนที่โรงเรียนอัสสัมชัญ ระยอง หลังจากได้มาอยู่เมืองไทย เบนจามินมีโอกาสได้รู้จักกับโกมุต อัตตเกษม (ต๊อก) และ นพพร อิ่มทรัพย์ (หรั่ง)

เบนจามินได้เริ่มปรากฏตัวในวง Shadow ซึ่งเล่นอยู่ตามสถานบันเทิงต่างๆ ใน พ.ศ. 2543 เบนจามินได้ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ และได้ร่วมงานกับต๊อกและหรั่งที่ผับ T29 ซึ่งเจ้าของคือ วิยดา โกมารกุล ณ นคร
เทวฤทธิ์ ศรีสุข

เทวฤทธิ์ ศรีสุข เป็นนักร้องชาวไทย และเป็นมือเบสของวง ซิลลี่ ฟูลส์ , โดยเป็นสมาชิกวงร็อคไรเดอร์ ร่วมกับเอกรัตน์ วงศ์ฉลาด (แต้ก) พร้อมโดย นิพนธ์ ไทยเจริญ (เต๋า แอร์บอร์น)

เทวฤทธิ์ ศรีสุข เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 เป็นคนจังหวัดนครพนม อายุ 15 ได้ทุนนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียนเทพศิรินทร์ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเทพศิรินทร์
โดยหรั่งให้สัมภาษณ์ว่าที่มาของการใช้ชื่อเพลง เพราะแม้จะอยู่ในวงการมานานแต่เพิ่งจะมีอัลบั้มเป็นครั้งแรก

หมายเหตุ : เป็นการร้องเพลงในสไตล์ลูกทุ่ง
เทวฤทธิ์ ศรีสุข ได้เปิดสตูดิโอ MAR Music เพื่อใช้ในการซ้อมดนตรี และบันทึกเสียง
จักรินทร์ จูประเสริฐ

จักรินทร์ จูประเสริฐ หรือรู้จักกันในนาม ต้น ซิลลี่ฟูลส์ เกิดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2517 เป็นนักดนตรี มือกีตาร์วง ซิลลี่ ฟูลส์ และโปรดิวเซอร์เพลง

จักรินทร์ (ชื่อเดิม ทรงพล) จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจาก โรงเรียนสตรีวิทยา 2 หลังจากนั้นเรียนต่อทางด้านซาวด์ เอ็นจิเนียร์ ที่โรงเรียนดนตรีบัตเตอร์ฟลาย

จักรินทร์เริ่มชื่นชอบดนตรีในระดับชั้นมัธยมต้น โดยเขาเริ่มเล่นจากอิเล็กโทนและคีย์บอร์ด จากนั้นได้หันมาเล่นกีตาร์ในระดับชั้นมัธยมปลาย โดยเกิดจากความชื่นชอบศิลปินอย่างวงดนตรีอย่าง คาราบาว และอัสนี-วสันต์

หลังศึกษาจบในระดับชั้นมัธยมปลาย จักรินทร์ ได้ไปร่วมกับ กอบภพ ใบแย้ม ฟอร์มวงดนตรีขึ้นมาในชื่อวง "Silly Foolish" โดยเป็นวงเล่นในผับ โดยเล่นเพลงในแนวสปีดเมทัล ของวงแพนเทอรา,สเลเยอร์,เมทัลลิกา และวงเซพูลทูร่าที่ร้าน "Metal Zone" ซึ่งทรงพล จูประเสริฐ รับหน้าที่มือกีตาร์ และ กอบภพ ใบแย้ม เป็นมือกลอง

ต้นเป็นมือกีต้าร์ที่ได้รับการยอมรับจากมือกีต้าร์รุ่นใหญ่ชั้นนำของเมืองไทย ในเรื่องของการดีไซน์ท่อนริบกีต้าร์ที่มีความแปลกใหม่ สะใจ หรือจะหวานหยดก็ทำได้ ลูกเล่นและเสียงกีต้าร์ของต้นเป็นเอกลักษณ์ที่สำคัญของซิลลี่ฟูล ด้วยความมีสำเนียงส่วนตัว ยากที่จะลอกเลียนแบบได้ และต้นก็เป็นกีต้าร์ฮีโร่ของมือกีต้าร์รุ่นใหม่ๆ อาจจะแกะลูกโซโล่ได้ แต่ไม่สามารถเลียนแบบสำเนียงของต้นได้ เป็นผู้นำในการเลือกใช้อุปกรณ์ต่างๆที่เกี่ยวกับกีต้าร์ เพื่อนำมาซึ่งซาวนด์อันเป็นเอกลักษณ์ และทำให้นักดนตรีต้องคอยติดตามอยู่เสมอ
เทพธิดาม้าขาว

เทพธิดาม้าขาว () เป็นเรื่องสั้นกำลังภายในที่แต่งโดย กิมย้ง ว่าด้วยเรื่องราวของ หลีบุ๋นซิ่ว นางผู้เป็นชาวฮั่น แต่อาศัยอยู่ในเผ่าซาฮัค ซึ่งเกลียดชังชาวฮั่น

ในอดีตนานมาแล้ว เกิดความปั่นป่วนขึ้นในยุทธภพ เพราะแผนที่ปราสาทฮาปูมี ซึ่งซ่อนสมบัติมูลค่ามหาศาลได้ปรากฏขึ้น ข่าวคราวของแผนที่ได้แพร่สะพั ภายในยุทธภพจึงเกิดการหลั่งโลหิตขึ้น

ในที่สุดแผนที่นี้ ก็ได้ตกมาอยู่ในมือของ หลีซา ฉายา ม้าขาว และภรรยา นาม ซาเนี้ยจื้อ ฉายา กระบี่เล็กทองเงิน ซึ่งถูกไล่ล่าจนมาถึงทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ที่แห่งนี้เองที่ทั้งคู่ ได้ทอดร่างกลายเป็นศพ เหลือรอดเพียงบุตรสาวของพวกเขา นาม หลีบุ๋นซิ่ว

หลีบุ๋นซิ่วอาศัยพาหนะของมารดา ซึ่งก็คือม้าสีขาว หลบหนีไปถึงที่ตั้งของชนเผ่าชาวซาฮัค อาศัยอยู่กับชายชราแซ่โก้ย พวกชาวยุทธ์ที่ไล่ล่า ก็มาปล้นสะดมเผ่าซาฮัค จึงทำให้เผ่านี้เกลียดชังชาวฮั่น

หลีบุ๋นซิ่วได้หลงรักซูปูบุตรชายของซูรูคนักรบอันดับหนึ่งของซาฮัค แต่ไม่อาจสมหวังด้วยกันได้ ซูปูจึงแต่งงานกับอามาน ส่วนหลีบุ๋นซิ่วก็โดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพัง

แผนที่สมบัติที่ล้ำค่า และ ความรักที่ไม่อาจสมหวัง หลีบุ๋นซิ่วจะสามารถผ่านไปได้หรือไม่
ไกลโคสะมิโนไกลแคน

ไกลโคสะมิโนไกลแคน () หรือ มิวโคโพลีแซ็กคาไรด์ () เป็นโพลีแซ็กคาไรด์สายยาวไม่แตกแขนงซึ่งประกอบด้วยหน่วยไดแซ็กคาไรด์ซ้ำๆ หลายหน่วย ซึ่งหน่วยที่ซ้ำประกอบจากน้ำตาลเฮกโซส (หรือน้ำตาลที่มีคาร์บอน 6 อะตอม) หรือกรดเฮกซูโรนิก เชื่อมกับเฮกโซซามีน (น้ำตาลที่มีคาร์บอน 6 อะตอมที่มีส่วนประกอบของไนโตรเจน)

แกนโปรตีนถูกสร้างขึ้นที่เอนโดพลาสมิกเรติคูลัมแบบขรุขระ และถูกไกลโคซิลทรานสเฟอเรสปรับแต่งในกอลจิ แอพพาราตัสด้วยการเติม GAG ไดแซ็กคาไรด์ไปที่แกนโปรตีนได้ผลิตภัณฑ์เป็นโปรติโอไกลแคน (proteoglycans) ยกเว้นไฮยาลูโรแนนที่สร้างขึ้นโดยไม่มีแกนโปรตีน และถูกปล่อยออกมาที่ที่ว่างภายนอกเซลล์โดยตรงโดยเอนไซม์ที่ผิวเซลล์

ไกลโคสะมิโนไกลแคนเป็นคาร์โบไฮเดรตที่จำเป็นสำหรับร่างกาย กล่าวคือเป็นองค์ประกอบที่สำคัญของเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน สาย GAG อาจเกิดพันธะโควาเลนต์กับโปรตีนเกิดเป็นโปรติโอไกลแคน นอกจากนี้ GAG ยังมีคุณสมบัติดูดน้ำจึงทำให้เนื้อเยื่อสามารถทนทานต่อแรงกดดันได้ และ GAG ยังมีคุณสมบัติเป็นประจุลบเนื่องจากมีความหนาแน่นของโมเลกุลน้ำตาลสูงจึงสามารถดูดแคทไอออนหรือประจุบวกเช่นโซเดียมไอออน หลังจากที่โซเดียมจับกับ GAG จะดึงโมเลกุลน้ำได้โดยน้ำไม่ถูกบีบอัดไม่เหมือนกับแก๊ส

ตัวอย่างของไกลโคสะมิโนไกลแคนที่อยู่ในธรรมชาติเช่นเฮพารินซึ่งถูกใช้เป็นสารกันเลือดเป็นลิ่ม ไฮยาลูโรแนนเป็นองค์ประกอบของน้ำไขข้อซึ่งหล่อเลี้ยงข้อต่อในร่างกาย และคอนดรอยตินซัลเฟตซึ่งเป็นสารที่พบในเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน กระดูกอ่อนและเอ็นกล้ามเนื้อ

GAG ชนิดต่างๆ มีความแตกต่างกันในแง่ของชนิดของเฮกโซซามีน เฮกโซส หรือกรดเฮกซูโรนิกที่เป็นองค์ประกอบ (เช่น กรดกลูคูโรนิก กรดไอดูโรนิก กาแลกโตส กาแลกโตซามีน กลูโคซามีน) นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างกันในเรขาคณิตของพันธะไกลโคซิดิก

ตัวอย่างของไกลโคสะมิโนไกลแคน เช่น
เพาล์ ฟัน ดึค

มัททีอัส เพาล์ () เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อบนเวทีของเขา เพาล์ ฟัน ดึค (Paul van Dyk) เป็นนักดนตรีแนวดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์จากเยอรมัน ที่ได้รับการเสนอชื่อรางวัลแกรมมี หนึ่งในชั้นนำของโลกของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ และ โปรดิวเซอร์เพลง ได้อยู่ใน "ท็อป 10" ตั้งแต่ปี 1998 เขาขายได้มากกว่า 3 ล้านอัลบั้มทั่วโลก