seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
มัวริส วิลค์ส

เซอร์ มัวริส วิลค์ส (Sir Maurice Wilkes) เป็นนักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ชาวอังกฤษ เกิดวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2456 - died 29th november 2553 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี-เอก ด้านฟิสิกส์ จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ทำงานในมหาวิทยาลัยในสถาบันวิจัยทางด้านการคำนวณ ต่อมาถูกเรียกตัวเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสองในงานเกี่ยวกับเรดาร์ พอสงครามสงบก็กลับมาทำงานในมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ดังเดิม

พ.ศ. 2488 มัวริสได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยทางด้านคำนวณ (Mathemetical Laboratory) ซึ่งต่อมาภายหลังสถาบันนี้ได้เปลี่ยนมาเป็น คณะคอมพิวเตอร์ (Computer Laboratory) ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ซึ่งเป็นที่แรกในโลกที่เริ่มทำการเรียนการสอนด้านคอมพิวเตอร์ สาเหตุที่คณะคอมพิวเตอร์เป็นอิสระออกมาได้ เพราะสมัยที่เป็นสถาบันวิจัยทางด้านการคำนวณนั้น เป็นแหล่งกำเนิดพื้นฐานของคอมพิวเตอร์พอสมควร (เช่น ทฤษฎีทัวริ่ง, เครื่อง Differential Analyser ของแบบเบจ หรือ ภาษาเครื่องของเอดา) อีกทั้งในยุคของมัวริส สามารถนำทฤษฎีเหล่านี้มาประยุกต์สร้างเครื่องคอมพิวเตอร์แบบเก็บโปรแกรมได้ (stored program computer) คือมีหน่วยความจำ (memory) สำเร็จเป็นเครื่องแรกของโลกชื่อ EDSAC ในปี พ.ศ. 2492

พ.ศ. 2494 มัวริสนำเสนอชุดข้อมูลขนาดเล็ก (microprogram) ให้หน่วยประมวลผลกลาง สามารถนำชุดข้อมูลในหน่วยความจำแบบรอมออกมาให้เรียกใช้ทำงานได้รวดเร็วขึ้นใน EDSAC II และถัดมาก็นำเสนอเครื่อง Titan ซึ่งมีระบบปฏิบัติการแบบแบ่งเวลา (time-sharing) ซึ่งสามารถจำรหัสของผู้ใช้แต่ละคนได้ซึ่งกลายมาเป็นพื้นฐานของการเข้ารหัสในระบบ UNIX (Multi-users Operating System) นอกจากนี้ มัวริสยังมีส่วนในโครงสร้างพื้นฐานของภาษาโปรแกรมระดับสูง เช่นนำเสนอหลักการใช้สัญลักษณ์, Macro, Subroutines และ Libraries ในหนังสือ "Preparation of Programs for Electronic Digital Computers"

พ.ศ. 2499 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น Fellow ของราชบัณฑิตยสถาน (Royal Society)

พ.ศ. 2510 ได้รับรางวัลทัวริ่ง (Turing Award)

พ.ศ. 2522 นำเสนอ "A Swiss data network" ซึ่งเป็นการวางระบบเครือข่ายแบบวงแหวน (ring topology network) เพื่อการแชร์อุปกรณ์คอมพิวเตอร์ในเครือข่าย และเริ่มนำออกเผยแพร่ทั่วประเทศอังกฤษ

พ.ศ. 2523 เกษียณอายุการทำงานในขณะที่ดำรงตำแหน่งเป็น อธิการบดีคณะคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์

พ.ศ. 2543 ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวิน (Knight)

พ.ศ. 2545 ได้รับเชิญให้กลับมาเป็นศาสตราจารย์พิเศษ (Emeritus Professor) ให้คณะคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
ภรณ์ทิพย์ นาคหิรัญกนก

คุณภรณ์ทิพย์ นาคหิรัญกนก เกิดที่ ฉะเชิงเทรา เป็นนางสาวไทย พ.ศ. 2531 ได้เป็นตัวแทนสาวไทยเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาล 1988 ที่ สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) และได้เป็นนางงามจักรวาล คนที่ 2 ของราชอาณาจักรไทย นอกจากนั้น เธอยังดำรงตำแหน่ง ผู้แทนองค์การสหประชาชาติสำหรับโครงการช่วยเหลือเด็กและสตรีในระดับนานาชาติ และเป็นประธานตั้งมูลนิธิช่วยเหลือเด็กอีกหลายแห่ง นอกเหนือจากนั้นเธอยังเป็น นางงามจักรวาล 
นางแบบ นักร้อง นักแสดงกิตติมศักดิ์ และนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จและยังเป็นคณะกรรมการนางงามจักรวาล 2018 ด้วย

การศึกษา : ปริญญาโท หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเปปเปอร์ไดน์ (Pepperdine University) สหรัฐอเมริกา
การประกวดนางงามจักรวาล ค.ศ. 1988 จัดขึ้น ณ เมืองไทเป เกาะไต้หวัน มีผู้เข้าประกวด 66 คน ตัวเก็งการประกวดในสายสื่อมวลชน คือ นางงามสหรัฐอเมริกา นางงามเม็กซิโก นางงามสาธารณรัฐโดมินิกัน นางงามนิวซีแลนด์ และนางงามของไทย และสาวงามจากไอซ์แลนด์ ในปีนั้นเธอได้รับตำแหน่งรองอันดับ 2 Miss World ในปี1987 มาแล้ว ซึ่งก็พ่ายให้กับสาวในแถบเอเซีย ในการประกวดรอบแรก ภรณ์ทิพทำคะแนนในชุดว่ายน้ำได้ลำดับที่ 11 แต่เมื่อรวมคะแนนจากชุดราตรีและการสัมภาษณ์แล้ว สามารถเข้ารอบสิบคนสุดท้ายมาในลำดับที่ 4 โดยมีคะแนนตามหลัง นางงามสหรัฐอเมริกา นางงามสาธารณรัฐโดมินิกัน และนางงามเกาหลีใต้ ในการประกวดรอบ 10 คน เธอสร้างความประทับใจให้กับกรรมการอย่างมากระหว่างช่วงการประกวดรอบสัมภาษณ์ซึ่งทำให้เธอกวาดชัยชนะทั้งสามรอบ และกลายเป็นผู้ชนะอย่างขาดลอยของการประกวดนางงามจักรวาลในปีนั้น

นอกจากได้รับมงกุฏนางงามจักรวาลแล้วยังได้รับรางวัลชุดประจำชาติยอดเยี่ยมอีกตำแหน่งอีกด้วย

การประกวดปี ค.ศ. 1988 เป็นที่น่าสังเกตว่าจำนวนของผู้เข้ารอบสุดท้าย 4 คน จาก 5 สาวงามเป็นผู้เข้าประกวดจากเอเชีย ประกอบด้วย

สำหรับผู้เข้ารอบสิบคนสุดท้ายที่เหลือ คือ 
ภรณ์ทิพย์ สมรสกับนักธุรกิจชาวอเมริกัน เฮิร์บ ไซมอน เจ้าของบริษัทพัฒนาไซมอน หนึ่งในหุ้นใหญ่ของธุรกิจขนาดใหญ่ของสหรัฐอเมริกา เช่น ห้างนอร์ดสตอร์ม มีบุตรชาย 1 คนชื่อ ฌอน ไซมอน และบุตรสาว 1 คน ชื่อ โซฟี ไซมอน ขณะนี้อาศัยอยู่ที่ลอสแองเจิลลิส สหรัฐอเมริกา แต่ยังคงเดินทางไปกลับประเทศไทย เพื่อช่วยเหลือการกุศลอยู่เป็นประจำ อีกทั้งยังดำรงตำแหน่งทูตสันถวไมตรีให้กับ โครงการเกี่ยวกับผู้หญิงและเด็กภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยความร่วมมือกับสหประชาชาติ และเป็นกรรมการตัดสิน Miss Universe 2018
ทะเลแคสเปียน

ทะเลแคสเปียน () เป็นทะเลปิดที่อยู่ระหว่างทวีปเอเชียกับทวีปยุโรป มีเนื้อที่ผิวน้ำประมาณ 371,000 ตร.กม. และจุดลึกที่สุดลึกประมาณ 980 เมตร

ทะเลแคสเปียนมีลักษณะร่วมของทั้งทะเลและทะเลสาบ บางครั้งจึงได้ชื่อว่าเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในโลก อย่างไรก็ตามน้ำในทะเลแคสเปียนกลับไม่ได้เป็นน้ำจืด มีปริมาณเกลือประมาณ 1.2% ซึ่งคิดเป็น 1 ใน 3 ของปริมาณเกลือในน้ำทะเลทั่วไป

ทะเลแคสเปียนเป็นพรมแดนของประเทศรัสเซีย ประเทศอาเซอร์ไบจาน ประเทศอิหร่าน ประเทศเติร์กเมนิสถาน และประเทศคาซัคสถาน

ทะเลแคสเปียนกำเนิดเมื่อประมาณ 30 ล้านปีมาแล้ว และได้กลายเป็นทะเลปิดในภายหลัง (ประมาณ 5.5 ล้านปี) จากหลักฐานที่พบ คาดว่ามนุษย์เริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้เมื่อ 75,000 ปีก่อน
ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม

ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม () คือ กระบวนการที่เน้นการมีส่วนร่วมอย่างกว้างขวางของพลเมืองในเขตเลือกตั้ง (constituent) ในทิศทางและปฏิบัติการของระบบการเมือง รากศัพท์ ประชาธิปไตย สื่อความว่า ประชาชนเป็นเจ้าของอำนาจ ฉะนั้นประชาธิปไตยทุกชนิดจึงเป็นแบบมีส่วนร่วม ทว่า ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมมีแนวโน้มส่งเสริมรูปแบบการมีส่วนร่วมของพลเมืองที่เกี่ยวข้องมากกว่าและการเป็นผู้แทนทางการเมืองมากกว่าประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนเดิม

ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมพยายามสร้างโอกาสให้สมาชิกทั้งหมดของประชากรเข้ามีส่วนร่วมอย่างมีความหมายกับการวินิจฉัยสั่งการ และมุ่งขยายวิสัยของประชาชนที่เข้าถึงโอกาสดังกล่าว เนื่องจากต้องรวบรวมสารสนเทศสำหรับกระบวนการวินิจฉัยสั่งการโดยรวมเพื่อให้สัมฤทธิ์ผล เทคโนโลยีอาจให้แรงสำคัญนำสู่ประเภทการมอบอำนาจ (empowerment) ที่แบบจำลองการมีส่วนร่วมต้องการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเครื่องมือเทคโนโลยีที่ทำให้ชุมชนบรรยายและเข้ากันได้กับการสะสมความรู้ ปัจจุบันกำลังมีการศึกษาการเพิ่มส่วนการมีส่วนร่วมอย่างมีประสิทธิภาพ และการแปลกลุ่มมีส่วนร่วมขนาดเล็กแต่มีประสิทธิภาพเข้าเครือข่ายโลกเล็ก (small-world network) ผู้กล่าวสนับสนุนอื่นเน้นความสำคัญของการประชุมต่อหน้า โดยเตือนว่าการพึ่งพาเทคโนโลยีมากเกินไปเป็นผลเสียได้
เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก (; , เป็นเมืองท่าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของสหพันธรัฐรัสเซีย ตั้งอยู่ปากแม่น้ำเนวา ริมอ่าวฟินแลนด์ในทะเลบอลติก

เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กสร้างโดยพระเจ้าซาร์ปีเตอร์มหาราช เมื่อ พ.ศ. 2246 โดยตัวเมืองเริ่มสร้างด้วยการถมทรายและหินเป็นจำนวนมากเพราะว่าพื้นที่เดิมของเมืองนั้นเป็นดินเลนของทะเล พระองค์ทรงเลือกที่จะสร้างเมืองที่บริเวณนี้เพราะว่าตัวเมืองมีทางออกทะเลบอลติกและสามารถติดต่อไปทางยุโรปและประเทศอื่นๆได้ง่าย เพื่อการปฏิรูปรัสเซียให้ทัดเทียมกับประเทศอื่น ๆ ในยุโรปได้โดยง่าย ต่อมาเมืองเซนต์ปีเตอร์เบิร์กจึงได้รับสมญานามว่าหน้าต่างแห่งยุโรป และได้เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิรัสเซียเป็นเวลา 206 ปี (หลังจากนั้นได้ย้ายเมืองหลวงไปที่มอสโก เมื่อ พ.ศ. 2461) ชื่อเดิมของเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กคือ เปโตรกราด (Petrograd, Петрогра́д, ใช้ในช่วง พ.ศ. 2457-2467) และ เลนินกราด (Leningrad, Ленингра́д, ใช้ในช่วง พ.ศ. 2467-2534)
ปัจจุบันเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กมีประชากรมากกว่า 4.7 ล้านคน เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของรัสเซีย และเป็นมรดกโลกขององค์กรยูเนสโก
รายนามนายกรัฐมนตรีตองงา

ประเทศตองงามีนายกรัฐมนตรีมาแล้วทั้งสิ้น 14 คน โดยเจ้าชายเตวิตา อังกาเป็นผู้ประเดิมตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยส่วนใหญ่แล้วเชื้อพระวงศ์และชนชั้นสูงมีโอกาสในการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีบ่อยครั้งกว่าสามัญชน อย่างไรก็ตามในปี ค.ศ. 2006 ได้มีนายกรัฐมนตรีที่เป็นพลเรือนครั้งแรกในประวัติศาสตร์ตองงา สำหรับชื่อเรียกตำแหน่งในภาษาอังกฤษนั้น แต่เดิมเรียกว่า Premier ซึ่งใช้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1876 - 1970 หลังจากนั้นเป็นต้นมาได้ใช้คำว่า Prime minister เป็นชื่อเรียกตำแหน่งในปัจจุบัน สำหรับรายนามของนายกรัฐมนตรีประเทศตองงามีดังนี้
คนแคระ

คนแคระ () เป็นสิ่งมีชีวิตที่ปรากฏในตำนานปรัมปราในกลุ่มประเทศเจอร์แมนิก (สแกนดิเนเวียและเยอรมัน) ปรากฏในเทพนิยาย นิยายแฟนตาซี และเกมอาร์พีจีจำนวนมาก มักมีพรสวรรค์อันวิเศษโดยเฉพาะด้านเกี่ยวกับการเหมืองและการโลหะ

แนวคิดเริ่มแรกเกี่ยวกับกำเนิดตำนานของคนแคระไม่สามารถระบุได้แน่ชัด แหล่งกำเนิดที่ใกล้เคียงที่สุดเท่าที่สามารถค้นพบคือในตำนานปรัมปราของเจอร์แมนิกที่สืบทอดมาจากตำนานนอร์ส แต่กระนั้นก็หาหลักฐานได้ยากและมีรูปแบบหลากหลายมาก เรื่องราวที่ผิดเพี้ยนไปทำให้คนแคระดูน่าขบขันมากขึ้นและช่างเชื่อถือโชคลาง คนแคระมีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่เรื่องเล่าระบุถึงความสูงและชีวิตความเป็นอยู่แตกต่างกันไป บางเรื่องถึงกับบรรยายพวกเขาไปคล้ายกับพวกเอลฟ์ เมื่อพิจารณาจากแหล่งข้อมูลที่เก่าแก่ที่สุดและจากลักษณะตามธรรมชาติของคนแคระ เชื่อได้ว่าในยุคแรกๆ คนแคระมีความสูงพอกันกับมนุษย์นี้เอง บทบาทของพวกเขาในตำนานมักมีความผูกพันใกล้ชิดกับความตาย มีผิวกายซีด ผมสีเข้ม ชอบอยู่กับพื้นโลก มีประเพณีที่นิยมนับถือลัทธิภูตผี ซึ่งสอดคล้องกับความผูกพันกับความตาย บางครั้งมีลักษณะคล้ายคลึงกับพวก 'Vættir' หรือจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติ เช่นพวกเอลฟ์

ตำนานปรัมปราเกี่ยวกับคนแคระที่พัฒนาการต่อมา มีข้อเปลี่ยนแปลงที่สำคัญคือ พวกเขาดูน่าขบขันมากขึ้น มีความลึกลับมากขึ้น คนแคระเริ่มมีรูปร่างเตี้ยลงและน่าเกลียดมากขึ้นตามภาพลักษณ์ในยุคใหม่ รวมถึงภาพการใช้ชีวิตใต้พื้นดินของพวกเขาก็โดดเด่นยิ่งขึ้น คนแคระเป็นสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ที่มีทักษะด้านการโลหะอย่างวิเศษ มีชื่อเสียงในการสร้างของวิเศษในตำนานมากมาย แนวคิดเกี่ยวกับคนแคระในตำนานนอร์สยุคหลังมีความแตกต่างจากตำนานดั้งเดิมมาก คนแคระในแนวคิดใหม่นี้ไปปรากฏในเทพนิยายและนิทานพื้นบ้านในยุคหลังมากขึ้น (ดูเพิ่มเติมใน นิทานพื้นบ้านเยอรมัน และนิทานพื้นบ้านดัตช์) พวกเขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตซึ่งมีเวทมนตร์ ไม่สามารถมองเห็นได้ เป็นเจ้าแห่งมนตร์มายา คำสาป และคำล่อลวง

แฟนตาซีและวรรณกรรมยุคใหม่ช่วยกันถักทอความเจ้าเล่ห์แสนกลให้กับเหล่าคนแคระเพิ่มเติมไปยิ่งกว่าคนแคระดั้งเดิม คนแคระในยุคใหม่จึงมีลักษณะเฉพาะตัวคือ มีร่างกายเตี้ยแคระ ผมและขนดกหนา มีความสามารถในการทำเหมืองและการช่างโลหะอย่างพิเศษ อย่างไรก็ดีวรรณกรรมยุคใหม่ยังบรรยายภาพของคนแคระที่แตกต่างกันออกไปอีกตามแต่ตำนานและประวัติศาสตร์ของแต่ละท้องถิ่น วรรณกรรมแฟนตาซีหลายเรื่องประดิษฐ์คิดค้นอำนาจหรือภาพลักษณ์ของคนแคระขึ้นใหม่ ทำให้ "คนแคระ" ในตำนานยุคใหม่ไม่อาจมีคำจำกัดความที่ชัดเจนได้

แต่แนวคิดเรื่องคนแคระมีร่างเตี้ยดูจะเป็นประเด็นที่มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลงมากที่สุด และคำว่า "คนแคระ" (dwarf) ก็ถูกนำมาใช้บรรยายถึงมนุษย์ร่างเตี้ยโดยทั่วไปไม่ว่าจะมีอำนาจเวทมนตร์หรือไม่ ดังนั้นคำจำกัดความสากลในยุคใหม่สำหรับคำว่า คนแคระ จึงหมายถึงสิ่งมีชีวิตร่างเตี้ย มีความเกี่ยวข้องกับเวทมนตร์ อยู่ในวรรณกรรมแฟนตาซีและเทพนิยาย
พระราชวังหลวงโตเกียว

พระราชวังหลวง ( ปล. ห้ามแปลว่า "พระราชวังอิมพีเรียล") ในกรุงโตเกียวนั้น ปัจจุบันเป็นพระราชวังหลวงที่ประทับของจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในแขวงชิโยะดะ กรุงโตเกียว ใกล้กับสถานีรถไฟโตเกียว

ภายในพระราชวังประกอบด้วยพระราชมนเทียร, พระตำหนัก (宮殿 "คีวเด็ง") ของพระราชวงศ์ พิพิธภัณฑ์ของสะสมในพระองค์, สำนักพระราชวัง, และพระราชอุทยานขนาดใหญ่

พระราชวังนี้แต่เดิมเป็นที่ตั้งของปราสาทเอะโดะ ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของโชกุนตระกูลโทะกุงะวะ แต่พระราชวังเดิมถูกระเบิดทำลายลงไปมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และต่อมาในปี ค.ศ. 1964 ก็ได้รับการบูรณะ ซึ่งตัวพระราชวังมีขนาดที่ดินทั้งหมด 3.41 ตารางกิโลเมตร ซึ่งในภาวะฟองสบู่อสังหสริมทรัพย์ของญี่ปุ่นในทศวรรษที่ 1980 มูลค่าของพระราชวังโตเกียวนั้นมีมูลค่าสูงมากกว่ามูลค่าอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในรัฐแคลิฟอร์เนียของสหรัฐอเมริกาเสียอีก

ภายหลังการล่มสลายรัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ จากการปฏิรูปเมจิ ส่งผลให้อดีตโชกุน โทะกุงะวะ โยะชิโนะบุ ต้องย้ายออกจากปราสาทเอะโดะ ซึ่งสมเด็จพระจักรพรรดิเมจิและราชสำนัก ก็ได้ย้ายจากพระราชวังเคียวโตะมายังปราสาทเอะโดะ ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1868 และจักรพรรดิเมจิก็โปรดฯให้เปลี่ยนนามปราสาท เป็น "ปราสาทโทเก" (東京城 "Tōkei-jō") ซึ่งในตอนนั้น โตเกียวก็ถูกเรียกว่ากรุงโทเกด้วยเช่นกัน และในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1869 ปราสาทก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ปราสาทโค" (皇城 "Kōjō")

ในยุคเมจิ โครงสร้างแบบแปลนส่วนใหญ่ของปราสาทเอะโดะนั้นหายไป ซึ่งบางอาคารก็ถูกรื้อถอนเพื่อเปิดทางให้สามารถก่อสร้างตำหนักหรือราชมนเทียรอื่นๆ ในขณะที่บางตำหนักก็เสียหายจากแผ่นดินไหวและไฟไหม้ ซึ่งเหล่าพระราชมนเทียรที่สร้างขึ้นในสมัยเมจินั้น แทบจะทั้งหมดถูกสร้างขึ้นมาจากไม้ ซึ่งภายนอกเป็นสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ในขณะที่ภายในมีการประยุกต์สถาปัตยกรรมญี่ปุ่นเข้ากับยุโรป ซึ่งเป็นที่นิยมในศตวรรษที่ 19
ในปลายรัชสมัยจักรพรรดิไทโชช่วงต้นรัชสมัยจักรพรรดิโชวะ เริ่มมีอาคารบางส่วนที่สร้างด้วยคอนกรีต เช่น สำนักงานของกระทรวงพระราชวังและคณะองคมนตรี ซึ่งโครงสร้างประกอบกับองค์ประกอบแบบญี่ปุ่นเหล่านี้ช่วยให้พระราชวังดูทันสมัยมากขึ้น โดยที่ยังสามารถรักษาให้ทุกส่วนของพระราชวังสื่อถึงความเป็นญี่ปุ่นได้
วงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ

วงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ หรือ Bangkok Symphony Orchestra (ชื่อย่อ BSO) เป็นวงซิมโฟนี ออร์เคสตรา ก่อตั้งเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 โดยวิทยา ตุมรสุนทร ประกอบด้วยนักดนตรีอาชีพ 60 คน มีฐานะเป็นชมรมในชื่อว่า "ชมรมวงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ" และได้รับพระกรุณาให้อยู่ในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร โดยมีอุเทน เตชะไพบูลย์ เป็นประธานชมรม อัจฉรา เตชะไพบูลย์ เป็นกรรมการ และเลขานุการ
เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 ได้จดทะเบียนเป็นมูลนิธิ ใช้ชื่อว่า "มูลนิธิวงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ" ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร (Bangkok Symphony Orchestra Foundation under the Royal Patronage of His Royal Highness Crown Prince Maha Vajiralongkorn) ปัจจุบันมีสมาชิก รวม 70 คน ประกอบด้วย นักดนตรีอาชีพจากหน่วยงาน สถาบัน องค์กรต่างๆ ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน 
ตั้งแต่ก่อตั้งวงจนถึงปัจจุบัน มีผู้อำนวยการด้านดนตรี ดังนี้

ปัจจุบัน วานิช โปตะวนิช และ นรอรรถ จันทร์กล่ำ ทำหน้าที่เป็นวาทยากรประจำวง (Resident Conductor) และมีผู้อำนวยเพลงที่มีชื่อเสียงระดับโลก รับเชิญเป็นผู้อำนวยเพลงเป็นครั้งคราว เช่น ซูบิน เมห์ธา ชาร์ดาด โรฮานี ฮิโคทาโร ยาซากิ

วงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ มีการจัดการแสดงคอนเสิร์ตอย่างสม่ำเสมอ เน้นการแสดงประเภท ซิมโฟนีออเคสตร้า เป็นหลัก, มีกิจกรรม "คอนเสิร์ตในสวน" จัดแสดงดนตรีในวันสุดสัปดาห์ที่สวนลุมพินีและสวนจตุจักร และบันทึกเสียงลงแผ่นซีดีวางจำหน่ายทั่วไป

ปัจจุบันมูลนิธิวงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ ได้จัดตั้งโรงเรียนดนตรีบางกอกซิมโฟนี (Bangkok Symphony Music School : BSS) ขึ้นเพื่อสนับสนุนการศึกษาด้านดนตรี และเป็นการสร้างและพัฒนาบุคลากรด้านดนตรีคลาสสิกในอนาคต
รหัสไปรษณีย์

รหัสไปรษณีย์ เป็นรหัสที่ทางไปรษณีย์ใช้ในการคัดแยกจดหมายเพื่อความสะดวกรวดเร็ว ซึ่งปลายทางแต่ละพื้นที่จะมีการกำหนดรหัสแตกต่างกัน รหัสที่ใช้จะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ สหรัฐอเมริกาจะใช้ตัวอักษรย่อของรัฐสองตัวตามด้วยตัวเลขห้าหลัก เช่น CA 90210 ที่เรียกว่า ZIP code ส่วนประเทศไทยใช้ตัวเลข 5 หลัก ชาติแรกที่ใช้รหัสไปรษณีย์คือประเทศเยอรมนี เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1960

รหัสไปรษณีย์ของไทย เริ่มใช้งานในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 ประกอบไปด้วยตัวเลขห้าหลัก โดย
ตัวอย่างเช่น 10100 รหัสไปรษณีย์ของเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและสัมพันธวงศ์ ตัวแรกเป็น 1 หมายถึงภาคกลางตอนล่าง ถัดมา 0 คือกรุงเทพและสมุทรปราการ ถัดมา 10 แทนเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและสัมพันธวงศ์ ส่วน 0 ตัวสุดท้ายแทนที่ทำการไปรษณีย์พลับพลาไชย ซึ่งมีบุรุษไปรษณีย์นำจดหมายไปส่งถึงบ้านในเขตป้อมปราบและสัมพันธวงศ์ เรียกไปรษณีย์ดังกล่าวว่าที่ทำการไปรษณีย์รับจ่าย ส่วน 10101 เป็นรหัสไปรษณีย์ของที่ทำการไปรษณีย์ป้อมปราบ ซึ่งอยู่ในท้องที่เดียวกัน ไปรษณีย์ป้อมปราบเป็นที่ทำการไปรษณีย์รับฝาก กล่าวคือเปิดให้บริการรับจดหมายอย่างเดียว ไม่มีการนำจดหมายไปส่งตามบ้าน ดังนั้นในการจ่าหน้าจดหมายถึงผู้รับในเขตทั้งสองตามปกติจะใช้รหัส 10100 แต่จะใช้รหัส 10101 แทนก็ต่อเมื่อต้องการส่งไปยัง ตู้ไปรษณีย์ หรือเจ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่ที่ ที่ทำการไปรษณีย์ป้อมปราบ

รหัสไปรษณีย์ไทย ซึ่งครอบคลุมทั่วประเทศ ใช้แทนระบบ แขวงไปรษณีย์ ซึ่งริเริ่มในช่วง พ.ศ. 2499-2509 ซึ่งใช้เฉพาะภายในกรุงเทพโดยแบ่งพื้นที่ออกเป็น 29 แขวงไปรษณีย์ ได้แก่ แขวงไปรษณีย์กรุงเทพ 1 ไปจนถึง กรุงเทพ 29 ซึ่งสามารถย่นระยะเวลาในการส่งจดหมายภายในกรุงเทพ จาก 3-4 วันเหลือเพียง 1-2 วัน
บอร์นเชลล์

บอร์นเชลล์ (; อักษรย่อ: sh) เป็นโปรแกรมเชลล์มาตรฐานการในการติดต่อกับผู้ใช้ผ่านทางบรรทัดคำสั่ง บนยูนิกซ์ เวอร์ชัน 7 โปรแกรมนี้แทนที่ Thomson shell ในยูนิกซ์รุ่นก่อนหน้านั้นซึ่งใช้ชื่อโปรแกรม sh เหมือนกัน ผู้ที่พัฒนาคือ สตีเฟน บอร์น (Stephen Bourne) ที่ AT&T Bell Laboratories และออกเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1977 ในยูนิกซ์เวอร์ชัน 7 ซึ่งส่งให้มหาวิทยาลัยต่าง ๆ ปัจจุบันยังนิยมกำหนดให้บอร์นเชลล์เป็นเชลล์ของบัญชีผู้ใช้ยูนิกซ์ตอนสร้าง ตัวโปรแกรมมักติดตั้งอยู่ที่ /bin/sh ในระบบยูนิกซ์ส่วนใหญ่ และยังมักเป็นเชลล์มาตรฐานสำหรับผู้ใช้ root

นอกจากนี้ ภาษาสคริปต์สำหรับบอร์นเชลล์ เป็นภาษาโปรแกรมที่นิยมใช้มากภาษาหนึ่ง ในโครงการกนูมีการพัฒนาเชลล์ขึ้นซึ่งรวมเอาความสามารถของบอร์นเชลล์, คอร์นเชลล์ และบางส่วนของ C เชลล์ เรียกว่า Bourne Again shell หรือ bash ซึ่งเป็นเชลล์มาตรฐานบนระบบปฏิบัติการลินุกซ์
บางกอกโอเปร่า

บางกอกโอเปร่า หรือ อุปรากรกรุงเทพฯ () เดิมคือมูลนิธิอุปรากรกรุงเทพฯ ก่อตั้งโดยสมเถา สุจริตกุล ภายใต้การอุปถัมภ์ของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ โดยสมเถามักจะเป็นผู้ประพันธ์ดนตรี-เนื้อร้อง ทำหน้าที่วาทยากรอำนวยเพลง อุปรากรกรุงเทพฯ ยังเป็นผู้สนับสนุนนักประพันธ์ดนตรีและวาทยากรรุ่นเยาว์ ชื่อทฤษฎี ณ พัทลุง มีกลุ่มดนตรีคลาสสิกประจำ คือ วงดุริยางค์สยามฟิลฮาร์โมนิก (Siam Philharmonic Orchestra) และนักร้องประสานเสียงกลุ่มออเฟียสชอยร์คอรัส กรุงเทพฯ (Orpheus Choir of Bangkok)

ผลงานที่เป็นที่สนใจ ได้แก่ อุปรากรไอดา, อุปรากรแม่นาก, อุปรากรอโยธยา ดนตรีคลาสสิกจากวงดุริยางค์สยามฟิลฮาโมนิคออเคสตร้า
โมนาลิซา

โมนาลิซา () หรือ ลาโจกอนดา () หรือ ลาโชกงด์ () คือภาพวาดสีน้ำมัน สูง 77 เซนติเมตร กว้าง 53 เซนติเมตร เลโอนาร์โด ดา วินชีวาดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ระหว่าง ค.ศ. 1503–1507 เป็นภาพที่มีชื่อเสียงทั่วโลกภาพหนึ่ง เป็นที่รู้จักในฐานะภาพของสุภาพสตรีที่มีรอยยิ้มอันเป็นปริศนา ที่ไม่รู้ว่าเธอจะยิ้ม หัวเราะ หรือร้องไห้กันแน่ ปัจจุบันอยู่ในความครอบครองของรัฐบาลฝรั่งเศส และเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ (Musée du Louvre) กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

จอร์โจ วาซารี (Giorgio Vasari) ศิลปินและนักชีวประวัติชาวอิตาลี ตั้งชื่อ "โมนาลิซา" ขึ้นหลังจากดา วินชีได้เสียชีวิตไป 31 ปี ในหนังสือที่เขาตีพิมพ์นั้นได้บอกไว้ว่าผู้ที่นั่งอยู่ในรูปนั้นคือ ลีซา เกอราร์ดีนี ภรรยาของขุนนางนักธุรกิจไหมผู้มั่งคั่ง ชาวเมืองฟลอเรนซ์นามว่า ฟรานเชสโก เดล โจกอนโด (Francesco del Giocondo)

คำว่า โมนา" (Mona) ในภาษาอิตาลีนั้นก็คือคำว่า มาดอนนา (madonna) คุณผู้หญิง (my lady) หรือ มาดาม (Madam) ในภาษาอังกฤษ ดังนั้นความหมายของชื่อก็คือ "มาดามลิซา" แต่ในปัจจุบัน บางครั้งก็จะใช้คำว่า มอนนา ลิซา (Monna Lisa)

ดา วินชี ใช้เวลาวาดภาพนี้ 4 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1503–1507

ในปี ค.ศ. 1516 ดา วินชีได้นำภาพจากอิตาลีไปที่ฝรั่งเศส ด้วยพระราชประสงค์ของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ที่ทรงปรารถนาที่จะให้ศิลปินทั้งหลายมารวมตัวทำงานกันที่ Clos Lucé ใกล้กับปราสาทในเมืองอัมบัวส์ และยังทรงให้ ดา วินชี วาดพระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์อีกด้วย หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงซื้อภาพโมนาลิซา ในราคา 4,000 เอกือ

ในปี ค.ศ. 1519 ดา วินชี ได้เสียชีวิตที่เมืองอัมบัวส์ ประเทศฝรั่งเศส รวมอายุได้ 67 ปี

ตอนที่ ดา วินชี เสียชีวิตแล้วได้ยกสมบัติและภาพวาดทั้งหมดให้เป็นมรดกของผู้ติดตามของเขา ฟรานเซสโก เมลซิ (Francesco melci) และเมื่อฟรานเซสโก เมลซิ เสียชีวิตลงก็ไม่ได้ยกมรดกให้ใคร มรดกก็เริ่มกระจัดกระจาย

และต่อมามีการนำภาพโมนาลิซาไปเก็บไว้ที่ พระราชวังฟงเตนโบล และที่พระราชวังแวร์ซาย หลังจากสิ้นสุดการปฏิวัติฝรั่งเศส ก็นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ ในห้องสรงของพระเจ้านโปเลียนที่ 1 ในพระราชวังตุยเลอรี แล้วในที่สุดก็ได้กลับมาที่พิพิธภัณฑ์ เหมือนเดิม

ในช่วงสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ระหว่างปี ค.ศ. 1870–1871 มีการนำภาพออกจากพิพิธภัณฑ์ ไปซ่อนไว้ในที่ลับในประเทศฝรั่งเศส

เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1911 ภาพโมนาลิซาถูกโจรกรรมออกจากพิพิธภัณฑ์ ซึ่งกว่าจะค้นพบเธอก็ได้ใช้เวลาไปถึง 2 ปี พบในเมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี ปัจจุบัน ได้รับการดูแลรักษาอย่างดี ในตู้กระจกปรับอากาศกันกระสุน พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ อันเป็นเครื่องหมายสากลว่า โมนาลิซา จะไม่มีวันที่จะได้เคลื่อนย้ายไปแสดงที่ไหนอีกเป็นเด็ดขาด

กล่าวกันว่าภาพวาดนี้ ดา วินชี ตั้งใจจะวาดภาพของตนเองเมื่อเป็นหญิง และภาพวาดชิ้นนี้เมื่อส่องกับกระจกเงา จะพบว่ามุมการมองภาพรู้สึกเป็นธรรมชาติไม่แตกต่างจากการมองแบบปกติ เหมือนที่ ดา วินชี กล่าวไว้ว่า "ภาพเขียนที่จิตรกรจะคิดว่าสวยงามในทุก ๆ ด้านและทุก ๆ มุมมอง ต้องพิจารณาภาพภาพในกระจกเงา" และจากการฉายรังสีที่ภาพวาด ทำให้พบว่าภาพเขียนนี้ซ่อนเจตนาที่แท้จริงหลายอย่าง และยังเคยถูกเขียนทับอีกด้วย
วงดุริยางค์สยามฟิลฮาร์โมนิก

วงดุริยางค์สยามฟิลฮาโมนิคออเคสตร้า (The Siam Philharmonic Orchestra) ก่อตั้งขึ้นในปี 2545 ภายใต้การนำของ สมเถา สุจริตกุล โดยเดิมเป็นส่วนหนึ่งของวง The MIFA Sinfonietta the orchestra สยามฟิลฮาโมนิคออเคสตร้าเดิมเล่นดนตรีในกลุ่มของ Haydn, Beethoven และ Mozart ต่อมาขยายเป็น Mahler, Strauss, และ Sibelius ในปี 2546 ได้เชิญวาทยากรอำนวยเพลงรับเชิญ โดย Leo Phillips จาก the Hallé Orchestra และ London Philharmonic และในปี 2548 มีผู้ช่วยวาทยากรเป็น ทฤษฎี ณ พัทลุง

วงดุริยางค์สยามฟิลฮาโมนิคออเคสตร้า เป็นดุริยางค์ประจำ บางกอกโอเปร่า และมีกลุ่มนักร้องประสานเสียงโดย Orpheus Choir of Bangkok บรรเลงเพลงโอเปร่ายุค Baroque จนถึงรูปแบบร่วมสมัย
สมเถา สุจริตกุล

สมเถา สุจริตกุล เป็นวาทยากร คีตกร นักประพันธ์เพลงคลาสสิก ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนที่มีชื่อเสียงเป็นสากลคนหนึ่งของเมืองไทย สมเถาเป็นบุตร ศาสตราจารย์ ดร.สมปอง สุจริตกุล คณบดีกิตติคุณคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต อดีตเอกอัครราชทูตไทย และนางถ่ายเถา สุจริตกุล มีน้องสาวสองคนคือ ดร.นฎาประไพ เอื้อชูเกียรติ และเปรมิกา สุจริตกุล สมเถาโตในหลายประเทศในยุโรป ศึกษามัธยมศึกษาจากวิทยาลัยอีตัน สหราชอาณาจักร แล้วสอบชิงทุนมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เข้าศึกษาวิชาดนตรีควบคู่กับ วรรณคดีอังกฤษ จนสำเร็จปริญญาตรีและโท (เกียรตินิยม) เป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิอุปรากรกรุงเทพฯผลงานเขียนของสมเถา สุจริตกุล ส่วนใหญ่ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย ถ่ายเถา สุจริตกุล ผู้เป็นมารดา
Extreme programming

Extreme programming (XP) เป็นระเบียบวิธีการพัฒนาซอฟต์แวร์ที่เป็นหนึ่งในระเบียบวิธีที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในกลุ่มวิธีการพัฒนาซอฟต์แวร์แบบเอจายล์ (Agile software development) XP เป็นระเบียบวิธีที่มีจุดเด่นในแนวทางปฏิบัติที่นำไปสู่ความสำเร็จทางด้านคุณภาพของซอฟต์แวร์ในโครงพัฒนาขนาดเล็ก โดยความสำเร็จนี้มาจากรูปแบบของ XP เองซึ่งมุ่งเน้นการมีส่วนร่วมอย่างเข้มข้นของลูกค้าที่ประจำอยู่ในโครงการ (On-site customers) มากกว่าการวิเคราะห์ความต้องการเพื่อทำเอกสารกำหนดความต้องการไว้ล่วงหน้า อีกทั้งการพุ่งเป้าไปที่การทดสอบโปรแกรม และการลดขั้นตอนการออกแบบให้น้อยลง

Extreme programming เป็นระเบียบวิธีการชนิดเบา (lightweight methodology) ในการพัฒนาซอฟต์แวร์ ของกลุ่มระเบียบวิธีเอจายล์ ที่กระชับและคล่องแคล่ว มุ่งเน้นการปฏิบัติการไปที่การเขียนโปรแกรม (Coding), การสื่อสาร (communication), การตอบกลับ (feedback), ความเรียบง่าย (simplicity) และ การแก้ปัญหา (problem solving) นอกจากนี้ XP ยังสนับสนุนการปฏิบัติการที่ดีที่สุดทางวิศวกรรม (best engineering practices) และยังรองรับการเปลี่ยนแปลงความต้องการ (requirements) อย่างรวดเร็วและกระชั้นชิดจากการโต้ตอบกับลูกค้าที่ประจำในโครงการได้อย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน เมื่อเทียบกับระเบียบวิธีการแบบสกรัม (Scrum) ซึ่งเป็นที่นิยมที่สุดของกลุ่มระเบียบวิธีการแบบเอจายล์แล้ว XP จะพุ่งเป้าไปที่การปฏิบัติการ (practices) ในขณะที่สกรัมจะเน้นที่การบริหารโครงการมากกว่า
บดินทรเดชา

บดินทรเดชา อาจหมายถึง

บุคคล

สถานที่
วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล

วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นมีฐานะเทียบเท่าคณะหนึ่ง ในกำกับของมหาวิทยาลัยมหิดล เปิดสอนวิชาเกี่ยวกับดนตรีโดยเฉพาะ ตั้งแต่ระดับเตรียมอุดมดนตรี (ม. 4 - ม. 6) จนถึงระดับปริญญาเอก โดยเป็นสถาบันเดียวในประเทศที่เปิดสอนวิชาดนตรีในระดับปริญญาเอก มีอาจารย์ที่ชำนาญในเครื่องดนตรีแต่ละชนิดโดยเฉพาะ เป็นสถาบันเดียวในประเทศที่เปิดสอนทั้งด้านแนวเพลงไทยและแนวเพลงสากล

การขยายการศึกษาสาขาวิชาดนตรี ก่อนที่จะมาเป็นวิทยาลัยดุริยางคศิลป์นั้น ได้มีบุคลากรที่มีชื่อเสียงด้านดนตรีหลายท่าน อาทิ ศ.นพ.สุเอ็ด คชเสนี, ศ.นพ.สุพจน์ อ่างแก้ว, ศ.นพ.วราวุธ สุมาวงศ์, ศ.นพ.อดุลย์ วิริยเวชกุล และ ศ.นพ.พูนพิศ อมาตยกุล ช่วยกันสนับสนุนผลักดัน ให้ผู้บริหารมหาวิทยาลัยมหิดลได้เห็นความสำคัญของวิชาการดนตรี และมีการจัดสัมมนาวิชาการดนตรีขึ้น

เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2530 ศ.นพ.ณัฐ ภมรประวัติ อธิการบดีในขณะนั้น ได้จัดตั้งโครงการพัฒนาวิชาการดนตรีขึ้น และได้โอนย้ายนายสุกรี เจริญสุข ซึ่งจบปริญญาเอกสาขาดนตรี ข้าราชการสังกัดวิทยาลัยครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา กระทรวงศึกษาธิการ มาเป็นหัวหน้าโครงการ โดยเปิดสอนวิชาดนตรีให้เป็นวิชาเลือกในระดับปริญญาตรีขึ้น ประกอบด้วยวิชาดนตรีวิจักษ์ การขับร้องประสานเสียง วิชารวมวง มโหรี วงปี่พาทย์ มีวิชาดนตรีเป็นวิชาเลือกในมหาวิทยาลัยมหิดลเป็นครั้งแรก จัดสัมมนาวิชาการดนตรี ในขณะเดียวกันก็ได้สร้างหลักสูตรมหาบัณฑิต แขนงดนตรี ขึ้นในแขนงวัฒนธรรมศึกษาด้วย

ในปีการศึกษา 2532 มหาวิทยาลัยได้เปิดรับนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา แขนงวัฒนธรรมดนตรี โดยสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท ซึ่งเป็นหลักสูตรบัณฑิตศึกษาดนตรีแรกของไทย ในปีการศึกษา 2536 มหาวิทยาลัยได้จัดตั้ง "สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาวิชาการดนตรี” ขึ้นภายใต้บัณฑิตวิทยาลัย โดยความช่วยเหลือจากคณบดีบัณฑิตวิทยาลัยในขณะนั้น คือ รศ.นพ.มันตรี จุลสมัย เพื่อเปิดสอนแขนงวิชาดนตรีศึกษาและแขนงวิชาดนตรีวิทยา

ต่อมามหาวิทยาลัยมหิดลได้มีโครงการจัดตั้งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ขึ้น โดยอธิการบดีในขณะนั้นคือ ศ.นพ.ประดิษฐ์ เจริญไทยทวี วันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ชื่อ "วิทยาลัยดุริยางคศิลป์” เป็นชื่อที่ ศ.นพ. อดุลย์ วิริยเวชกุล เป็นผู้เสนอและเป็นที่ยอมรับ หมายถึงวิทยาลัยดนตรีที่มุ่งสร้างนักดนตรีที่มีความสามารถในการเล่นดนตรี เป็นวิทยาลัยของผู้ที่มีศิลปะทางดนตรี