seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โรงเรียนสตรีวิทยา 2

โรงเรียนสตรีวิทยา ๒ ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี (อักษรย่อ: ส.ว.๒) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประเภทสหศึกษา และเป็นส่วนราชการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ

โรงเรียนสตรีวิทยา ๒ ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2516 โดยการริเริ่มของคุณหญิงบุญเจือ ไชยภัฏ ผู้อำนวยการโรงเรียนสตรีวิทยาในขณะนั้น บนที่ดิน 3 ส่วน คือ 1. ที่ดินจำนวน 24 ไร่ 77 ตารางวา ซึ่งหลง ไว้สาลี น้อมเกล้าฯ บริจาคแด่สมเด็จพระศรีนคริทราบรมราชชนนี 2. ที่ดินจำนวน 19 ไร่ 3 งาน 19 ตารางวา ซึ่งสุ่น พานิชเฮง โอนให้แก่กรมสามัญศึกษา และ 3. ที่ดินจำนวน 36 ไร่ ของมูลนิธิโรงพยาบาลสงฆ์ซึ่งท่านผู้หญิงบุญเจือขอเช่า

สภาพของโรงเรียนเมื่อแรกก่อตั้ง เป็นทุ่งนา ไม่มีถนนหรือทางเข้า ทำให้การก่อสร้างอาคารเรียนประสบความลำบาก แต่ก็สำเร็จลงในเวลา 1 ปีด้วยความร่วมมือร่วมแรงร่วมใจของบุคคลหลายฝ่ายทั้งคณะผู้บุกเบิก คณาจารย์ของโรงเรียนเอง และผู้นำชุมชนใกล้เคียง โดยสมหมาย เอมสมบัติ ผู้อำนวยการโรงเรียนคนแรกเป็นผู้ติดต่อนำไฟฟ้าเข้าสู่ชุมชนนี้

โรงเรียนสตรีวิทยา ๒ เปิดสอนอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2517 โดยอาศัยศาลาการเปรียญวัดสาครสุ่นประชาสรรค์เป็นที่เรียนชั่วคราว มีครู 13 คน และนักเรียน 277 คน เป็นระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 5 ห้องเรียน และปีที่ 4 จำนวน 2 ห้องเรียน เมื่อสร้างอาคารเรียนกลุ่มแรกเสร็จในปีถัดมา จึงรับนักเรียนเพิ่มเป็น 27 ห้องเรียน และได้เจริญเติบโตเรื่อยมาจนขยายการเรียนเต็มรูปแบบ เป็น 72 ห้องเรียนในปี พ.ศ. 2524

พ.ศ. 2535 กรมสามัญศึกษาเห็นว่าโรงเรียนสตรีวิทยา ๒ มีชื่อเสียงเป็นที่นิยมของผู้ปกครองมากขึ้น เห็นได้จากการที่ผู้ปกครองพากันส่งบุตรหลานมาเข้าเรียนเพิ่มขึ้น จนเกินกว่าที่โรงเรียนจะรับไว้ได้หมดทุกปี ประกอบกับโรงเรียนมีพื้นที่กว้างขวางถึง 80 ไร่ 45 ตารางวา สมควรใช้ที่ดินของโรงเรียนให้คุ้มค่าที่สุด กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จึงประกาศจัดตั้งเป็น "โรงเรียนสตรีวิทยา ๒ มัธยมศึกษาตอนต้น" เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2537 ตั้งอยู่บนพื้นที่เดิมทางทิศเหนือของโรงเรียนสตรีวิทยา ๒ โดยให้รับเฉพาะระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ส่วนโรงเรียนสตรีวิทยา ๒ นั้นจะรับเฉพาะนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จนกระทั่งได้กลับมารวมกันอีกครั้งใน พ.ศ. 2544

ปัจจุบัน โรงเรียนสตรีวิทยา ๒ จัดการเรียนการสอนระดับช่วงชั้นที่ 3-4 (ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย) โดยเปิดทำการและมีพัฒนาการเรื่อยมา
การสังหารหมู่ราชวงศ์เนปาล

เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2544 ได้เกิดเหตุการณ์สังหารหมู่พระราชวงศ์แห่งเนปาลขึ้นภายในพระราชวังในกรุงกาฐมาณฑุ เป็นผลให้กษัตริย์พิเรนทรพีรพิกรมศาหเทวะ (Birendra Bir Bikram Shah Dev) และสมเด็จพระราชินีไอศวรรยาราชยลักษมีเทวีศาหะ (Aiswarya) เสด็จสวรรคต พร้อมด้วยสมาชิกพระราชวงศ์อีก 7 พระองค์ ซึ่งล้วนแต่เป็นสมาชิกองค์สำคัญในราชวงศ์เนปาลทั้งสิ้น เหตุการณ์นี้ทำให้ชาวโลกตื่นตะลึง และยังความเศร้าโศกโกลาหลให้แก่ชาวเนปาลอย่างมหันต์

สำนักพระราชวังได้ประกาศสาเหตุของโศกนาฏกรรมว่า เกิดจากอุบัติเหตุพระแสงปืนลั่นโดยมกุฎราชกุมารดิเพนทรา (Dipentra) เป็นผู้ทำพระแสงปืนลั่นในขณะที่สมาชิกพระราชวงศ์กำลังร่วมเสวยพระกระยาหารค่ำ ก่อนที่องค์มกุฎราชกุมารจะทำพระแสงปืนลั่นถูกพระองค์เอง ในขณะที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงของสำนักพระราชวังและแหล่งข่าวหลายกระแสวิพากษ์วิจารณ์ว่าโศกนาฏกรรมครั้งนี้เกิดจากการที่องค์มกุฏราชกุมาณทรงบันดาลโทสะในขณะทรงวิวาทกับพระราชมารดาเรื่องการที่องค์มกุฎราชกุมาร ทรงต้องการจะอภิเษกกับสตรีจากตระกูลรานา (Rana) และแหล่งข่าวอีกหลายกระแส ตั้งข้อสงสัยว่าองค์มกุฎราชกุมารทรงตกอยู่ในพระอาการมึนเมาจากน้ำจัณฑ์ (สุรา) และยาเสพติด

หลังจากจัดงานพระบรมศพเรียบร้อย ในวันที่ 3 มิถุนายน ทางการเนปาลก็ได้อัญเชิญให้มกุฎราชกุมาร ดิเพนทรา ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา แต่ในวันเดียวกัน พระองค์ก็สวรรคตลงอีกพระองค์หนึ่ง ทำให้ทางการเนปาลต้องถวายการแต่งตั้งให้เจ้าชายชญาเนนทร (Gyanendra) พระอนุชาของกษัตริย์พิเรนทรา ซึ่งมิได้ประทับในกาฐมาณฑุขณะเกิดโศกนาฏกรรม

การสวรรคตของกษัตริย์พิเรนทรา ส่งผลให้การเมืองภายในประเทศของเนปาลเกิดความปั่นป่วนขึ้นเกือบจะในทันที ประชาชนจำนวนมากได้รวมตัวกันเป็นขบวนประท้วงไปตามถนนในกรุงกาฐมาณฑุ เพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลสืบหาความจริงของโศกนาฏกรรมโดยด่วน ประชาชนที่กำลังโกรธแค้นได้ทำลายสาธารณสมบัติ และต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจจนมีผู้เสียชีวิตหลายราย ทำให้ทางการต้องประกาศกฎอัยการศึกทั่วประเทศจนถึงวันที่ 8 มิถุนายน ในขณะเดียวกันหนังสือพิมพ์ 3 ฉบับถูกสั่งปิดข้อหาลงข่าวที่ไม่เหมาะสม ขณะที่ผู้นำกลุ่มลัทธิเหมา (Maoist) นายประจันดา (Prachanda เป็นชื่อย่อจาก Pushpa Kamal Dahal) ได้ออกมาเคลื่อนไหวเรียกร้องให้ฝ่ายซ้าย (leftist) ฝ่ายชาตินิยม (nationalist) และฝ่ายนิยมสาธารณรัฐ (republican) ร่วมกันตั้งรัฐบาลเฉพาะการณ์ขึ้นในระหว่างที่ประเทศกำลังระส่ำระสาย นอกจากนี้ นายมาดาว์ กุมาร เนปาล (Madhav Kumar Nepal) หัวหน้าพรรคแนวร่วมคอมมิวนิสต์แห่งเนปาล (Nepal Communist Party-United Marxist and Leninist : NCP-UML) ซึ่งเป็นฝ่ายค้านของเนปาลได้ลาออกจากตำแหน่งในวันที่ 14 มิถุนายน เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจต่อการสวรรคตของกษัตริย์พิเรนทรา
ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44

ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44 เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2533 กำกับโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล นำแสดงโดย จินตหรา สุขพัฒน์, ศศิมาภรณ์ ไชยโกมล, สันติสุข พรหมศิริ, ทิพย์ ธัมมศิริ, สมรัชนี เกษร และ ปวีณา ชารีฟสกุล

ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44 เป็นเรื่องราวของกลุ่มหญิงสาวที่จบการศึกษาจากโรงเรียนระดับมัธยม "สตรีอรุณรัชต์วิทยา" โดยมีอนาคตที่ต้องแยกย้ายกันไปคนละทาง แต่มีจุดร่วมกันโดยบังเอิญ

ลำยง ได้เข้าประกวดนางงามขณะศึกษาในมหาวิทยาลัย จนมาเป็นนักข่าว ซึ่งได้รับรู้ถึงการกดขี่ผู้หญิง เพื่อต้องการตีแผ่มุมมืดของสังคม

สุนทรี เพื่อนที่เข้าประกวดนางงามด้วยกัน จนมาเป็นดาราที่มีชื่อเสียง และเป็นที่ต้องตาของหนุ่มใหญ่นักการเมือง

ขันทอง ผู้เรียบร้อยและแสนดี ถูกพ่อแม่จับแต่งงานกับ พงศธร หนุ่มหล่อร่ำรวย แต่ต้องทนจากการถูกซ้อมของสามีอย่างทารุณ

ลินดา สาวคล่องแคล่ว เข้าทำงานเป็นนักการตลาด ต่อมาเป็นเลขาเจ้าของสถานบันเทิง อาบ อบ นวด ด้วยความทะเยอทะยาน

ลัดดา อดีตหัวหน้าห้อง แต่ใช้ชีวิตสมถะ จนได้แต่งงานกับเสี่ยร้านก๋วยเตี๋ยว

เพลินวรรณ สาวอารมณ์ดี กลายเป็นเซลล์ที่ขายทุกอย่างอย่างแคล่วคล่องว่องไว มีสิ่งเดียวที่ไม่เคยขายคือ ตัวและหัวใจ (ปรากฏเฉพาะภาพยนตร์) ภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2533 ได้รับรางวัลต่อไปนี้

ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44 ได้มีการสร้างเป็นละครโทรทัศน์ โดยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย ทุกวันจันทร์ อังคาร และ พุธ เวลา 20.20 น. เริ่มวันพุธที่ 17 พฤศจิกายน ถึงวันจันทร์ที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ความยาว 16 ตอน กำกับการแสดงโดย ชัยวัฒน์ สีตลาศัย
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 1

รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2533 ผู้ที่ได้รับรางวัลได้แก่

สำหรับผู้ได้รับรางวัลแสดงเป็น ตัวหนา

สรุปจำนวนการได้รับรางวัล

4 - "ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44"

2 - "ฉลุย โครงการ 2", "ปุกปุย"

1 - "คือฉัน", "ต้องปล้น", "พันธุ์หมาบ้า"

สรุปจำนวนการเข้าชิง

12 - "ต้องปล้น"

9 - "คือฉัน"

8 - "ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44"

7 - "ปุกปุย"

6 - "คนเลี้ยงช้าง"

4 - "ฉลุย โครงการ 2"

3 - "ทวิภพ", "หลงไฟ"

1 - "ก้อนหินในดินทราย", "ความรักไม่มีชื่อ", "พันธุ์หมาบ้า"
แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์

แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (Popular Front for the Liberation of Palestine; ภาษาอาหรับ الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين, al-Jabhah al-Sha`biyyah li-Tahrīr Filastīn) เป็นกลุ่มติดอาวุธและพรรคการเมืองนิยมลัทธิมากซ์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2510 โดยจอร์จ ฮาบาส เป็นกลุ่มที่ใหญ่เป็นอันดับสองที่เข้าร่วมก่อตั้งองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ เป็นกลุ่มที่นิยมความรุนแรง ตรงกันข้ามกับทางสายกลางของกลุ่มฟาตะห์ ต่อต้านข้อตกลงออสโลและแนวคิดในการจัดตั้งรัฐ 2 รัฐเพื่อยุติความขัดแย้ง เคยได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต กลุ่มนิยมคอมมิวนิสต์ไม่ได้รับการสนับสนุนจากชาวปาเลสไตน์มากนัก โดยกลุมที่นิยมอิสลามเข้ามามีบทบาทแทน

กลุ่มนี้ประกาศตนเป็นพันธมิตรกับกองกำลังพันธมิตรปาเลสไตน์เพื่อคัดค้านการประกาศหลักการสันติภาพเมื่อ พ.ศ. 2536 ต่อมาใน พ.ศ. 2542 กลุ่มนี้ได้แยกตัวออกจากกองกำลังพันธมิตรปาเลสไตน์และเข้าหารือเรื่องความเป็นเอกภาพของชาติกับองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ แต่ยังคัดค้านการเจรจากับอิสราเอลต่อไป ผู้นำกลุ่มคนปัจจุบันคือ อะห์มัด ซาดาบา กลุ่มนี้จัดเป็นกลุ่มก่อการร้ายโดยรัฐบาลของสหรัฐ แคนาดา อิสราเอลและสหภาพยุโรป

แนวร่วมนี้เติบโตมาจากขบวนการชาตินิยมอาหรับที่ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2496 โดย ดร.จอร์จ ฮาบาส ชาวคริสต์ปาเลสไตน์จากเลียดดา ฮาบาสในวัย 22 ปี เดินทางไปเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัยอัมเบอร์กันในกรุงเบรุต ประเทศเลบานอน เมื่อจบการศึกษาใน พ.ศ. 2494. เขาได้ริเริ่มจัดตั้งขบวนการชาตินิยมอาหรับโดยใช้แนวคิดชาตินิยมเป็นหลัก

ขบวนการชาตินิยมอาหรับมีสาขาใต้ดินอยู่หลายประเทศทั้งในลิเบีย ซาอุดิอาระเบียและคูเวต ตั้งแต่ยังอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ ต่อมาได้เพิ่มแนวคิดแบบสังคมนิยมและจัดตั้งเป็นกองกำลังติดอาวุธ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับกองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ ขบวนการชาตินิยมตั้งให้ อับตัล อัล-เอาดะห์เป็นกลุ่มทางทหารเมื่อ พ.ศ. 2509 หลังจากสงครามหกวันเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2510 กลุ่มนี้ได้รวมตัวเข้ากับอีก 2 กลุ่มคือกลุ่มเยาวชนแก้แค้น และกลุ่มแนวร่วมปลดปล่อยปาเลสไตน์ของ อะห์เหม็ด ญิบริลที่มีซีเรียหนุนหลังในเดือนสิงหาคม เกิดเป็นกลุ่มใหม่ชื่อว่า แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่มีฮาบาสเป็นผู้นำ

มีปฏิบัติการอย่างต่อเนื่องในช่วง พ.ศ. 2503 – 2523 โดยเป็นกลุ่มแรกๆที่ก่อการร้ายด้วยการปล้นเครื่องบินและเชื่อว่าอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์กันยายนทมิฬในจอร์แดนเมื่อ พ.ศ. 2512 กลุ่มนี้ได้ใช้การก่อการร้ายหลายครั้ง เช่น พ.ศ. 2521 โจมตีอิสราเอลและประเทศอาหรับสายกลาง พ.ศ. 2539 โจมตีผู้ตั้งถิ่นฐานชาวยิว และ พ.ศ. 2543 ลอบสังหารรัฐมนตรีกระทรวงท่องเที่ยวของอิสราเอล

ประมาณ 800 คน ฐานที่มั่นอยู่ในซีเรีย เลบานอน ฉนวนกาซา เขตเวสต์แบงก์ ได้รับการสนับสนุนจากซีเรีย
กลุ่มกัช

กลุ่มกัช (Kach หมายถึงความภักดีเท่านั้นในภาษาฮีบรู) เป็นกลุ่มที่พัฒนามาจากสันนิบาตพิทักษ์ชาวยิวของนายร็อบบี้ แมร์ กาบาเนา ชาวสหรัฐหัวรุนแรง ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2511 เพื่อต่อสู้กับลัทธิต่อต้านชาวเซมิติกและสนับสนุนการจัดตั้งรัฐอิสราเอล รวมทั้งการขับไล่ชาวอาหรับออกจากอิสราเอล

พ.ศ. 2515 กลุ่มกัชลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาของอิสราเอลแต่ไม่ได้รับเลือกจึงกลับไปต่อสู้ด้วยความรุนแรงต่อไป นายกาบาเนถูกลอบสังหารในนิวยอร์กเมื่อ พ.ศ. 2533 บุตรชายของเขาได้จัดตั้งกลุ่มกาบาเน ซาย เพื่อสืบทอดเจตนารมณ์ของพ่อ ปัจจุบันกลุ่มกัชเป็นกลุ่มของชาวยิวหัวรุนแรงที่ออกมาลอบโจมตีชาวปาเลสไตน์และสังหารเจ้าหน้าที่และนักการเมืองชาวอิสราเอลที่ต้องการประนีประนอมกับชาวอาหรับ
กองทัพแดงญี่ปุ่น

กองทัพแดงญี่ปุ่น (; , โรมะจิ: Nihon Sekigun) เป็นกลุ่มปฏิบัติการข้ามชาติที่ก่อตั้งตั้งแต่พ.ศ. 2513 โดยแยกตัวออกมาจากสันนิบาตคอมมิวนิสต์มีจุดมุ่งหมายเพื่อโค่นล้มราชวงศ์ญี่ปุ่น เครือข่ายของกลุ่มได้แพร่หลายอยู่ในหลายประเทศในเอเชีย เชื่อกันว่าฐานที่มั่นอยู่ในประเทศเลบานอนตั้งแต่พ.ศ. 2520 และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกลุ่มติดอาวุธในปาเลสไตน์

ปฏิบัติการโจมตีที่สำคัญของกลุ่มได้แก่ การสังหารหมู่ที่ท่าอากาศยานลอด ประเทศอิสราเอลเมื่อพ.ศ. 2515 การจี้เครื่องบินของสายการบินญี่ปุ่น ความพยายามยึดสถานทูตสหรัฐในประเทศมาเลเซีย สมาชิกของกองทัพแดงญี่ปุ่นถูกจับในสหรัฐเมื่อพ.ศ. 2521 ระหว่างการวางแผนโจมตีนิวเจอร์ซีย์เทิร์นไพค์ และยังถูกจับเป็นจำนวนมากในประเทศเลบานอนเมื่อพ.ศ. 2540 ปัจจุบันความเคลื่อนไหวของกลุ่มนี้ลดลง
กองกำลังติดอาวุธอิสลาม

กองกำลังติดอาวุธอิสลาม (Armed Islamic Group) เป็นกลุ่มนิยมอิสลามหัวรุนแรงในประเทศแอลจีเรีย มีเป้าหมายเพื่อต่อต้านสหรัฐอเมริกา หลังจากที่สหรัฐและฝรั่งเศสให้การสนับสนุนให้กองทัพแอลจีเรียปฏิวัติล้มล้างรัฐบาลแอลจีเรียที่มาจากพรรคนิยมอิสลาม ในช่วงพ.ศ. 2534 – 2535 กลุ่มนี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2535 เน้นการต่อสู้ด้วยความรุนแรงโดยการฆ่าชาวต่างชาติชาวแอลจีเรีย โจมตีพลเรือนและสังหารนักข่าว

โจมตีพลเรือนและคนงานของรัฐบ่อยในช่วง พ.ศ. 2535 – 2541 ในบางพื้นที่มีการสังหารหมู่ประชาชนหรือฆ่าล้างหมู่บ้าน ใน พ.ศ. 2536 ทางกลุ่มได้สังหารชาวต่างชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวยุโรปกว่า 100 คน ใน พ.ศ. 2537 ได้จี้เครื่องบินสายการบิน Air France ที่บินไปยังแอลจีเรีย มีสมาชิกกลุ่มบางส่วนถูกจับได้ในฝรั่งเศสในข้อหาวางระเบิดเมื่อ พ.ศ. 2538

ไม่ทราบจำนวนแน่นอน ประมาณว่ามีราว 100 คน ฐานที่มั่นอยู่ในแอลจีเรีย ได้รับการสนับสนุนจากชาวแอลจีเรียที่อพยพไปอยู่ในยุโรป รัฐบาลแอลจีเรียกล่าวหาว่าอิหร่านและซูดานให้การสนับสนุนกลุ่มนี้
ญิฮาดอิสลามอียิปต์

ญิฮาดอิสลามอียิปต์ (; ) หรือ อัลญิฮาด เป็นกลุ่มที่ออกปฏิบัติการร่วมกับกลุ่มอัลกออิดะฮ์ของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน มีเป้าหมายเพื่อโค่นล้มรัฐบาลอียิปต์และตั้งรัฐอิสลามรวมทั้งโจมตีผลประโยชน์ของสหรัฐอเมริกาและอิสราเอล

ทางกลุ่มออกมาอ้างความรับผิดชอบในการลอบสังหารประธานาธิบดีอันวาร์ ซาดัตเมื่อ พ.ศ. 2534 และการลอบสังหารนายฮัสซัน อัล อัสฟิ รัฐมนตรีมหาดไทยของอียิปต์เมื่อ พ.ศ. 2536 การลอบวางระเบิดสถานทูตอียิปต์ในปากีสถานเมื่อ พ.ศ. 2538 รวมทั้งการพยายามโจมตีสถานทูตสหรัฐในแอลเบเนียเมื่อ พ.ศ. 2541 แต่ไม่สำเร็จ

ไม่ทราบจำนวนสมาชิกที่แน่นอน ฐานที่มั่นอยู่ในไคโร แต่มีเครือข่ายอยู่นอกอียิปต์ทั้งในเยเมน อัฟกานิสถาน ปากีสถาน เลบานอน และสหราชอาณาจักร รัฐบาลอียิปต์กล่าวหาว่าอิหร่านอยู่เบื้องหลังกลุ่มนี้ และเชื่อว่าได้รับการสนับสนุนจากอัลกออิดะฮ์ องค์กรเอกชนมุสลิม และอื่น ๆ
อัลญะมะอะหฺ อัลอิสลามียะหฺ (อียิปต์)

อัลญะมะอะหฺ อัลอิสลามียะหฺ (Al Gama a al Islamiyyah; ภาษาอาหรับ الجماعه الإسلاميه) เป็นกลุ่มนิยมอิสลามและกลุ่มติดอาวุธที่ใหญ่ที่สุดในอียิปต์ มีจุดมุ่งหมายเพื่อเปลี่ยนการปกครองในประเทศอียิปต์ให้เป็นรัฐอิสลาม กิจกรรมของกลุ่มเริ่มปรากฏตั้งแต่ พ.ศ. 2522 – 2523 และประกาศยุติบทบาทใน พ.ศ. 2542 และกลับมาปฏิบัติการอีกครั้งใน พ.ศ. 2543 โดยได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดของบินลาเดน ทำให้กลุ่มนี้แตกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งนำโดย มุสตาฟา ฮัมซา ต้องการหยุดยิง กับส่วนของ ริฟา อิทาซา มูซา ต้องการต่อสู้ต่อไป

ปฏิบัติของกลุ่มนี้ เช่นการลอบสังหาร อันวาร์ อัล-ซาดากา ประธานาธิบดีอียิปต์เมื่อ พ.ศ. 2522 การโจมตีเจ้าหน้าที่รัฐ ชาวคริสต์ในอียิปต์ และชาวตะวันตก กลุ่มนี้มีส่วนร่วมในการวางระเบิดตึกเวิลด์เทรด เซนเตอร์เมื่อ พ.ศ. 2536 เน้นการโจมตีหน่วยงานของรัฐและนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ โดยเฉพาะใน พ.ศ. 2540 การโจมตีที่เมืองลูซอร์ทำให้มีผู้เสียชีวิต 58 คน นอกจากนั้น ยังประกาศรับผิดชอบต่อความพยายามลอบสังหารประธานาธิบดีฮอสนี มูบารักของอียิปต์ขณะอยู่ในเอธิโอเปีย

ก่อนการประกาศหยุดยิง คาดว่ามีสมาชิก 1,000 – 2,000 คน แต่จำนวนน่าจะลดลงในปัจจุบันเพราะความแตกแยกภายในองค์กร เขตปฏิบัติการอยู่ทางใต้ของอียิปต์ และปรากฏในประเทศอื่น เช่น อังกฤษ อัฟกานิสถาน เยเมนและออสเตรีย
กลุ่มซาลาฟิสต์เพื่อการเรียกร้องและการสู้รบ

กลุ่มซาลาฟิสต์เพื่อการเรียกร้องและการสู้รบ () เป็นกลุ่มที่แยกตัวออกมาจากกองกำลังติดอาวุธอิสลามเมื่อ พ.ศ. 2539 ปัจจุบันเป็นกลุ่มติดอาวุธที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในแอลจีเรีย กลุ่มนี้ไม่เน้นเป้าหมายที่เป็นพลเรือนจึงได้รับการสนับสนุนมาก เป้าหมายหลักเป็นทหารและเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลแอลจีเรีย เน้นการโจมตีในชนบท เชื่อว่ามีความเกี่ยวข้องกับอัลกออิดะฮ์ คาดว่ามีสมาชิกประมาณ 1,000 – 2,000 คน ฐานที่มั่นอยู่ในแอลจีเรีย รัฐบาลแอลจีเรียกล่าวหาว่าอิหร่านและซูดานให้การสนับสนุนกลุ่มนี้
กองทัพสหภาพป้องกันตนเอง

กองทัพสหภาพป้องกันตนเอง (United Self Defence Force) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2540 เพื่อรวบรวมกองกำลังทางทหารต่อสู้กับกองกำลังปฏิวัติติดอาวุธโคลัมเบียเพื่อป้องกันผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจของท้องถิ่น ได้รับการสนับสนุนจากพ่อค้ายาเสพติดด้วย ผู้นำคือคาร์ลอส คาสตาโน ปฏิบัติการมีตั้งแต่การลอบสังหารจนถึงสงครามกองโจร มีสมาชิกประมาณ 6,000 – 8,150 คน เข้มแข็งทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของโคลัมเบียและเริ่มขยายตัวไปทางเหนือและตะวันตกเฉียงใต้ตั้งแต่ พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2543 กลุ่มนี้ได้ปะทะกับกองกำลังปฏิวัติติดอาวุธโคลัมเบียในเขตปาตูมาโย
เทศบาลตำบลพนม

เทศบาลตำบลพนม อยู่ในอำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
บัวผุดสวย รวยเขาเสียบหมอก

เทศบาลตำบลพนมมาจากสุขาภิบาลพนมเดิมสุขาภิบาลพนมตั้งอยู่บริเวณคลองบางท่อนบรรจบกับคลองสก ห่างจากทางหลวงสาย 401 (สุราษฏร์ - ตะกั่วป่า) ลงไปทางใต้ประมาณ 4.5 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ต่อมาในปี 2513 -2514 ได้มีการย้ายที่ว่าการอำเภอพนมมาอยู่ริมทางหลวงสาย 401 หลังจากนั้นสถานที่ราชการ ร้านค้า และกิจกรรมต่าง ๆ ได้ย้ายและก่อตั้งขึ้นในบริเวณรอบ ๆ ที่ว่าการอำเภอจนก่อให้เกิดศูนย์กลางใหม่ขึ้นบริเวณนั้น ดังนั้นคณะกรรมการสุขาภิบาลจึงได้ขอขยายเขตสุขาภิบาลออกมาครอบคลุมที่ว่าการอำเภอ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2528 ได้มีกฤษฎีกาขยายเขตสุขาภิบาลให้มีเนื้อที่ 20.29 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่ในเขตปกครองได้แก่ หมู่ที่ 1 หมู่ที่ 2 หมู่ที่ 3 และหมู่ที่ 13 ตำบลพนม มีสำนักงานที่ทำการอยู่บนที่ว่าการอำเภอพนม ต่อมาสุขาภิบาลพนมได้ยกฐานะเป็นเทศบาลตำบล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 มีสำนักงานอยู่บนที่ว่าการอำเภอ ทางผู้บริหารท้องถิ่นเห็นว่าเทศบาลน่าจะมีสำนักงานเพื่อความสะดวกและคล่องตัวในการบริหารงานบวกกับมีพนักงานเพิ่มมากขึ้น จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2546 จึงได้ก่อสร้างสำนักงานขึ้น บนถนนสาย 401 (สุราษฎร์-ตะกั่วป่า หมู่ที่ 1 บริเวณหลักกิโลเมตรที่ 71 และได้ย้ายมามาอยู่สำนักงานใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2547 ซึ่งมีระยะทางห่างจากตัวจังหวัดสุราษฎร์ธานี ประมาณ 82 กิโลเมตร ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยได้ยุบรวมองค์การบริหารส่วนตำบลพังกาญจน์กับเทศบาลตำบลพนมตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 24 กันยายน 2547 เรื่องยุบรวมองค์การบริหารส่วนตำบลพังกาญจน์กับเทศบาล ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา ทำให้เทศบาลตำบลพนมในปัจจุบันมีพื้นที่เพิ่มขึ้นอีกประมาณ 56 ตารางกิโลเมตร รวมแล้วเป็นพื้นที่ในเขตปกครองทั้งหมดของเทศบาลตำบลพนม ประมาณ 75 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 46,800 ไร่

สถานศึกษาในเขตเทศบาล อ.พนม ประกอบด้วยโรงเรียนมัธยมศึกษา 1 แห่ง โรงเรียนระดับประถมศึกษา 3 แห่ง ประกอบด้วย

เนื่องจากอำเภอพนม เป็นเมืองโบราณที่มีความเจริญมานาน จึงมีศาสนสถานเป็นจำนวนมาก ในเขตอำเภอพนมนั้น มีศาสนสถานหลายแห่งด้วยกัน ประกอบด้วยเช่น
ศาสนสถาน
กองกำลังปฏิวัติติดอาวุธโคลอมเบีย

กองกำลังปฏิวัติติดอาวุธโคลอมเบีย หรือ ฟาร์ก () เป็นกลุ่มกองโจรในประเทศโคลอมเบีย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2509 มีจุดมุ่งหมายเพื่อสถาปนาการปกครองระบอบคอมมิวนิสต์และต่อต้านสหรัฐอเมริกา

ปฏิบัติการทางทหารอยู่ในประเทศโคลอมเบียเป็นหลัก แต่ก็มีการเข้าไปโจมตีประเทศเพื่อนบ้านบ้าง ปฏิบัติการของกลุ่มมีทั้งการลักพาตัว ปล้นธนาคารและค้ายาเสพติด เน้นที่การลอบวางระเบิด ข่มขู่ จี้เครื่องบิน และสงครามกองโจร ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2542 กลุ่มนี้ได้ลอบสังหารชาวอเมริกันอินเดียน 3 คน ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการโจมตีเป้าหมายที่เป็นชาวต่างชาติของกลุ่ม

มีราว 9,000-12,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในชนบท มีพื้นที่ปฏิบัติการในโคลอมเบีย เวเนซุเอลา ปานามา และเอกวาดอร์ ได้รับการสนับสนุนจากคิวบา
เซนเดโรลูมีโนโซ

เซนโดโรลูมีโนโซ ( "ทางสว่าง") หรือชื่อเป็นทางการว่า พรรคคอมมิวนิสต์แห่งเปรู () เป็นขบวนการลัทธิเหมาติดอาวุธในประเทศเปรูที่มีปฏิบัติการทางทหารที่โหดเหี้ยม ก่อตั้งโดยอาบีมาเอล กุซมันเมื่อราว พ.ศ. 2503 จุดมุ่งหมายเพื่อล้มล้างรัฐบาลเปรูและก่อตั้งรัฐบาลปฏิวัติชาวนาขึ้น การต่อสู้ของขบวนการนี้ใช้การเข่นฆ่าพลเรือน เจ้าหน้าที่รัฐบาล และโจมตีสถานทูต โดยอาจได้รับการสนับสนุนจากขบวนการค้ายาเสพติด กลุ่มนี้เริ่มอ่อนแอลงในช่วง พ.ศ. 2535–2538 เมื่อกุซมันและสมาชิกระดับแกนนำถูกจับตัว รวมทั้งการใช้กฎหมายนิรโทษกรรมของเปรู

เน้นการโจมตีด้วยการวางระเบิดทั่วไป เช่นใน พ.ศ. 2533 ได้ลอบวางระเบิดสถานทูตหลายแห่งในประเทศเปรู รวมทั้งสถานทูตสหรัฐอเมริกา รัฐบาลเปรูพยายามกวาดล้างอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ พ.ศ. 2544

ไม่ทราบจำนวนที่แน่นอน แต่คาดว่ามาราว 200 คน ปัจจุบันสมาชิกถูกจับกุมหรืออยู่ระหว่างการหลบหนี ทำให้ประสิทธิภาพของกลุ่มอ่อนแอลง
ขบวนการปฏิวัติตูปัก อามารู

ขบวนการปฏิวัติตูปัก อามารู () เป็นขบวนการนิยมลัทธิคอมมิวนิสต์ในประเทศเปรู ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2527 เพื่อจัดการปกครองระบอบคอมมิวนิสต์ในเปรู พื้นที่เคลื่อนไหวสำคัญอยู่ในเขตป่าของหุบเขาฮวลลากา ปฏิบัติการของกลุ่มเน้นการต่อสู้กับรัฐบาลด้วยความรุนแรงและต่อต้านอิทธิพลของสหรัฐอเมริกาด้วย

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2539 กลุ่มนี้ได้เข้ายึดสถานทูตญี่ปุ่นในกรุงลิมา มีการจับตัวประกันหลายร้อยคน ทางรัฐบาลเปรูตัดสินใจส่งทหารเข้าปราบเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2540 ฝ่ายขบวนการปฏิวัติเสียชีวิตไป 14 คนรวมทั้งนายเนสตอร์ เซร์ปา ผู้นำกลุ่ม จากนั้นมากลุ่มนี้ก็อ่อนแอลง
ศึกโค่นบัลลังก์วังทอง

ศึกโค่นบัลลังก์วังทอง (; ) เป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2549 บทภาพยนตร์และกำกับโดยจาง อี้โหมว

ใน ค.ศ. 989 ในยุคราชวงศ์โฮ่วถัง คืนก่อนหน้าเทศกาลฉงหยาง (วันที่ 9 เดือน 9) ฮ่องเต้เสด็จกลับมาพร้อมกับองค์ชายรองเหยียนเจี๋ย พระองค์มีพระประสงค์จะร่วมเฉลิมฉลองกับพระญาติ แต่ความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานระหว่างฮ่องเต้และฮองเฮาก็ทำให้ฮองเฮากับองค์รัชทายาทเหยียนเสียง พระโอรสเลี้ยงของพระนาง แอบลักลอบมีความสัมพันธ์กันมานานหลายปี ด้วยความรู้สึกอึดอัด องค์รัชทายาทเหยียนเสียง จึงได้คิดที่จะออกจากพระราชวังไปอยู่ชายแดนพร้อมกับ เสี่ยวฉาน คนรักลับลับของพระองค์ ซึ่งเป็นลูกสาวของหมอหลวงประจำราชสำนัก

ในขณะเดียวกัน องค์ชายรองเหยียนเจี๋ย พระโอรสผู้ซื่อสัตย์ที่ห่างจากพระราชวังไปนานถึง 3 ปี รู้สึกกังวลในสุขภาพของฮองเฮา ที่มักจะเกิดอาการกระตุกอย่างไม่ทราบสาเหตุอยู่บ่อย ๆ จนฮ่องเต้ต้องบังคับให้พระนางต้องเสวยยาทุก ๆ ชั่วยาม และความหมกมุ่นในการปักดอกเบญจมาศสีทองของพระนาง ที่พระนางให้ความสำคัญเป็นพิเศษ ฮ่องเต้เองก็ทรงมีแผนการลับในพระทัยอยู่ด้วยเช่นกัน หมอหลวง เป็นบุคคลเพียงผู้เดียวที่ได้รับรู้ถึงแผนร้ายของพระองค์ เมื่อฮ่องเต้ตระหนักถึงภัยคุกคามที่ใกล้เข้ามา พระองค์จึงรับสั่งให้หมอหลวงไปรับราชการยังสถานที่ห่างไกล ขณะที่พวกเขาเดินทางอยู่นั้นเอง มือสังหารลึกลับได้ลอบโจมตีพวกเขา เสี่ยวฉานและเจียงฉี ผู้เป็นมารดาถูกบีบบังคับให้กลับไปในพระราชวัง การกลับมาของพวกเธอเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์น่าประหลาดใจมากมาย ท่ามกลางความงดงามและเลิศหรูของเทศกาล ความลับที่ถูกปกปิดถูกเปิดเผยในขณะที่เหล่าเชื้อพระวงศ์กำลังเฉลิมฉลองงานเทศกาลนี้ นักรบเกราะทองคำนับพัน คนกำลังบุกเข้ามายังพระราชวังใครกันที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการกบฏครั้งนี้ หรือดอกเบญจมาศที่เบ่งบานจะถูกย่ำยีเมื่อเลือดหลั่งนองทั่วพระราชวัง"Curse of the Golden Flower" เป็นภาพยนตร์กำลังภายในอีกเรื่องหนึ่งจากการกำกับโดย จาง อี้โหมว ผู้กำกับฯชาวจีนที่มีชื่อเสียงระดับโลก ที่ต้องการจะกำกับภาพยนตร์ในแนวกำลังภายในผสมผสานกับภาพยนตร์แนวหักเหลี่ยมชิงอำนาจกันในพระราชวัง เช่นเดียวกับบทละครของวิลเลี่ยม เช็คสเปียร์

โดยโครงเรื่องของภาพยนตร์ได้รับอิทธิพลมาจากบทละครเรื่อง "Thunderstorm" ของเกา หยู ได้รับคำวิจารณ์ว่า แม้จะเป็นส่วนผสมที่ยังไม่ค่อยลงตัว แต่ก็ยังเป็นภาพยนตร์ความยาว 2 ชั่วโมงที่ให้ความบันเทิงเป็นอย่างดี มันมีทั้งงานด้านภาพอันเหลือเชื่อและการแสดงทรงพลังโดยนักแสดงชั้นนำของเอเชียอย่าง กง ลี่ และ โจ เหวินฟะ ตัวละครที่ทั้ง 2 เล่นนั้น ถ่วงน้ำหนักของเรื่องเอาไว้มาก กง ลี่นั้นแสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวด เดียวดาย และความบ้าคลั่งที่เริ่มก่อตัวขึ้นในฐานะของฮ่องเฮา ส่วนโจว เหวินฟะ แสดงถึงความเป็นคนสารเลว แม้ว่าสถานะฮ่องเต้จะทำให้เขามีพลังอำนาจและเฉลียวฉลาด ทว่าคงไม่มีใครชอบเขาได้ นอกจากนี้แล้วยังถือว่าได้ค้นพบนักแสดงที่ดีอีกคนคือ หลี่ เหมิ่น ที่รับบทเสี่ยวฉาน อีกทั้งการใช้สีเหลืองและแดงเป็นสัญลักษณ์บางอย่าง พลอยทำให้การห้ำหั่นหรือต่อสู้ที่ควรจะโหดเหี้ยมและหม่นมืดนั้นเปี่ยมไปด้วยสีสันอันสดใสและสว่างไสวของฉากที่อลังการอย่างมาก

ภาพยนตร์มีชื่อเข้าชิงในหลายรางวัล ทั้งรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมฮ่องกง และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 79 ใน สาขา ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม อีกด้วย
อาซาน

อาซาน ( "adhān" IPA: /ʔæðæːn/) คือการเรียกเพื่อละหมาดของอิสลาม

* ใน มัซฮับมาลิกี บรรทัดนี้กล่าว 2 ครั้งแทน 4 ครั้ง

** ในละหมาดแรกของกลางวัน (ซุบฮฺ) มีประโยคที่ความหมายว่า "การละหมาดดีกว่าการนอน" แทรกอยู่
องค์กรปฏิวัติ 17 พฤศจิกายน

องค์กรปฏิวัติ 17 พฤศจิกายน (Revolutionary Organization 17 November) เป็นกลุ่มฝ่ายซ้ายในกรีซที่นิยมความรุนแรง ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2518 แต่ตั้งชื่อกลุ่มจากเหตุการณ์การลุกฮือของนักศึกษากรีกเพื่อต่อต้านระบบทหารเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 แนวคิดของกลุ่มต่อต้านสหรัฐ นาโต และระบบการปกครองของกรีซ รวมทั้งต้องการให้ตุรกีถอนตัวออกจากไซปรัส

กลุ่มนี้เริ่มออกปฏิบัติการตั้งแต่ พ.ศ. 2523 โดยการวางระเบิดสังหารเจ้าหน้าที่ชาวสหรัฐ และตั้งแต่ พ.ศ. 2533 กลุ่มนี้ได้ขยายเป้าการโจมตีไปยังสหภาพยุโรป และชาวต่างชาติที่เข้ามาลงทุนในกรีซ ไม่ทราบจำนวนสมาชิกที่แน่นอน ฐานที่มั่นอยู่ในกรุงเอเธนส์
จอห์น คูแซก

จอห์น พอล คูแซก () เกิดเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1966 เป็นนักแสดง นักเขียนชาวอเมริกัน

จอห์น คูแซก เกิดในเมืองอีแวนสตัน ในรัฐอิลลินอยส์ ในครอบครับอเมริกัน-ไอริช ที่นับถือคาทอลิก เขาได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก เป็นเวลาหนึ่งปีก่อนที่จะได้หยุดการเรียนและหันมาให้กับงานภาพยนตร์อย่างเต็มที่ เขามีผลงาน ภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาคือเรื่อง "Class" (1983) ซึ่งเป็นหนังเซ็กส์เบาสมองเกี่ยวกับวัยรุ่น หลังจากนั้นก็ได้รับบทนำครั้งแรกกับเรื่อง "The Sure Thing" (1985) กำกับโดยร็อบ ไรเนอร์ ซึ่งเขาได้ถ่ายทอดบุคลิก ตลกแบบไร้เดียงสาเป็นครั้งแรก และในปีต่อมาก็ได้ร่วมงานกับร็อบ ไรเนอร์อีกครั้งกับภาพยนตร์เรื่อง "สแตนด์บายมี" โดยเขาแสดงเป็นพี่ชายผู้ล่วงลับของ วิล วีตัน เป็นบทเล็กๆ แต่มีความสำคัญต่อเนื้อเรื่องไม่น้อย จากนั้นมีผลงานเรื่อง "Say Anything" (1989) ซึ่งนับว่าเป็นหนังวัยรุ่นที่ยอดเยี่ยมที่สุดเรื่องหนึ่ง แสดงร่วมกับน้องสาวของเขาเอง โจแอน หลังจากนั้นก็ได้แสดงภาพยนตร์อีกหลายเรื่องอย่าง เช่น "The Grifters" (1990), "Bob Roberts" (1992), "Money For Nothing" (1993) และ "City Hall" (1996) แต่เขาก็ได้กลับไปแสดงละครเวที โดยเขาเป็นสมาชิกของคณะนักแสดงละครเวทีของ ทิม ร็อบบิน ในลอสแอนเจลิส

จนเขากลับมาสู่วงการภาพยนตร์อีกครั้ง โดยเริ่มจาก "The Thin Red Line" (1998) ที่ได้รับเสียงชื่นชมเป็นอย่างมาก และก็รับบทนำใน "Being John Malkovich" (1999), "High Fidelity" (2000) และใน "America’s Sweethearts" (2001) ที่เขาแสดงคู่กับ จูเลีย โรเบิร์ตส์