seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2549 ตามกฎกระทรวงจัดตั้งส่วนราชการฯ เปิดสอนหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต เริ่มรับนักศึกษาตั้งแต่ปีการศึกษา 2549 เป็นต้นมา โดยในช่วงแรกนั้นการจัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี พยาบาลศาสตรบัณฑิต
วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2548 มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ได้จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ พ.ศ. 2548 โดยการหลอมรวมสถาบันการศึกษาที่มีศักยภาพในการพัฒนาในจังหวัดนราธิวาสจำนวน 4 สถาบัน คือ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนราธิวาส สังกัดกระทรวงสาธารณสุข วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาสและวิทยาลัยการอาชีพตากใบ ซึ่งสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ วันที่ 14 พฤศจิกายน 2549 เปลี่ยนชื่อจากวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นราธิวาส เป็น คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา (เล่มที่ 123 ตอนที่ 118 ก ลงวันที่ 27 พฤศจิกายน 2549) โดยสภามหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ในคราวการประชุมครั้งที่ 1/2550 วันที่ 23 มกราคม 2550 มีมติแต่งตั้ง นางมาลี ล้วนแก้ว ผู้อำนวยการวิทยาลัยพยาบาล บรมราชชนนี นราธิวาส ทำหน้าที่รักษาการในตำแหน่งคณบดีคณะพยาบาลศาสตร์โดยทำหน้าที่จนถึงวันที่ 30 กันยายน 2550 และโดยคำสั่ง สภามหาวิทยาลัยในคราวการประชุมครั้งที่ 6/2550 วันที่ 28 มิถุนายน 2550 ได้แต่งตั้งนางทิพยวรรณ นิลทยา เป็นคณบดีคนแรกของคณะพยาบาลศาสตร์ และในปี พ.ศ. 2554 สภามหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ได้แต่งตั้ง ผู้ช่วยศาสตราจารย์ทิพยวรรณ นิลทยา ดำรงตำแหน่งคณบดี คณะพยาบาลศาสตร์ อีกวาระหนึ่ง

คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ เดิมมีสถานภาพเป็นวิทยาลัยพยาบาลในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข เปิดดำเนินการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2505 โดยเริ่มเปิดสอนในหลักสูตรประกาศนียบัตรผู้ช่วยพยาบาล หลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาลศาสตร์ระดับต้น (2 ปี) และหลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาลและผดุงครรภ์ (เฉพาะกาล 2 ปี) สำหรับผู้ช่วยพยาบาล และในปี พ.ศ. 2535 ได้เริ่มเปิดสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาลศาสตร์ (เทียบเท่าปริญญาตรี) โดยที่หลักสูตรได้พัฒนาขึ้นโดยกระทรวงสาธารณสุข ให้กับวิทยาลัยพยาบาลทั่วประเทศนำไปใช้ หลักสูตรได้พัฒนามาเป็นลำดับอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพสังคมและความก้าวหน้าทางวิทยาการ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายปฏิรูประบบสุขภาพของประเทศ
คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ เป็นคณะเกษตรศาตร์แห่งแรกของสถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดนราธิวาส มีวัตถุประสงค์ในจัดการเรียนการสอนในด้านการเกษตร โดยแบ่งออกเป็น 2 แห่ง ได้แก่ คณะเกษตรศาสตร์ ชั้นปริญญาตรี และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2548 ตามมติว่าด้วยหลักการจัดตั้งคณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ เปิดสอนหลักสูตรหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเกษตรศาสตร์ เริ่มรับนักศึกษาตั้งแต่ปีการศึกษา 2549 เป็นต้นมา โดยในช่วงแรกนั้นการจัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเกษตรศาสตร์

วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2548 มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ได้จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ พ.ศ. 2548 โดยการหลอมรวมสถาบันการศึกษาที่มีศักยภาพในการพัฒนาในจังหวัดนราธิวาสจำนวน 4 สถาบัน คือ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนราธิวาส สังกัดกระทรวงสาธารณสุข วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาสและวิทยาลัยการอาชีพตากใบ ซึ่งสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ

หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเกษตรศาสตร์ เปิดการสอนจำนวน 2 หลักสูตร คือ
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนในนามของมหาวิทยาลัยฯ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 เป็นคณะหนึ่งที่กำหนดให้จัดตั้งตามกฎกระทรวงจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยฯ เพื่อสนับสนุนการสอนในหมวดวิชาศึกษาทั่วไปให้แก่คณะต่าง ๆ และเปิดรับนักศึกษาของคณะในระดับปริญญาตรี และสูงกว่าปริญญาตรี

ในระยะเริ่มต้น มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ได้จัดตั้งคณะโดยใช้อาคารก่อสร้าง ชั้น 1 ของวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส ตำบลลำภู อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส เป็นที่ตั้งโครงการ โดยทำหน้าที่สนับสนุนการสอนวิชาศึกษาทั่วไป ให้แก่คณะต่าง ๆ และเตรียมการเปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี และสูงกว่าระดับปริญญาตรีของคณะศิลปศาสตร์ต่อไปคณะศิลปศาสตร์อยู่ใน เขตโคกเขือ จังหวัดนราธิวาส โดยมีสำนักงานชั่วคราวอยู่ที่ สำนักงาน ชั้น1 วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาสชั้น1 เขตโคกเขือ ต.ลำภู อ.เมือง จ.นราธิวาส ซึ่งเป็นศูนย์กลางในการจัดการเรียนการสอนทางด้านมนุษย์ศาสตร์ สังคมศาสตร์และภาษา
ปัจจุบัน คณะศิลปศาสตร์มีที่ทำการอยู่ในอาคาร อุตสาหกรรม และ เทคโนโลยี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มอาคารเรียนของคณะวิศวกรรมศาสตร์ โดยมีหน่วยงานสำคัญ ดังนี้
•สำนักงานคณบดีคณะศิลปศาสตร์
•หลักสูตรปริญญาตรีสาขาภาษาไทยและภาษาอังกฤษ
•งานบริการการศึกษาและกิจกรรมนักศึกษา
•ศูนย์ทรัพยากรและพัฒนาภาษา
•ศูนย์การแปลและศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น
เบอร์จิต นิลส์สัน

เบอร์จิต นิลส์สัน () นักร้องโอเปร่าเสียงโซปราโนชาวสวีเดน

นิลส์สันเกิดที่เมือง Bjärlöv แคว้นสเกน ทางตอนใต้ของสวีเดน มีชื่อตอนเกิดว่า Birgit Märta Svensson เป็นบุตรคนเดียวของครอบครัวที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม มีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก และได้รับการฝึกสอนเพิ่มเติม เริ่มแสดงอุปรากรครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1946 ที่โรงอุปรากรรอยัลโอเปร่า กรุงสตอกโฮล์ม เริ่มมีชื่อเสียงจากการรับบทเลดี้แม็กเบธ จากผลงานประพันธ์ของจูเซปเป แวร์ดีในปี 1947

นิลส์สันเป็นที่จดจำจากการรับบทนำในอุปรากรของริชาร์ด ชเตราส์, จูเซปเป แวร์ดี, ไชคอฟสกี และเรื่องตูรันโดของปุชชีนี แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เธอได้รับการยกย่องเป็นนักร้องที่ตีความอุปรากรของริชาร์ด วากเนอร์ได้ดีที่สุด
คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ

คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ (เดิมคือ วิทยาเขตสุพรรณบุรี) เป็นคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ตั้งอยู่ที่ตำบลย่านยาว อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี

วิทยาเขตสุพรรณบุรี จัดตั้งขึ้นเป็นวิทยาเขตในสังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยแนวความคิดของนายบรรหาร ศิลปอาชา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี (ในขณะนั้น) ได้เสนอต่อกระทรวงศึกษาธิการจัดตั้งวิทยาเขต สังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ที่จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่อเป็นการรองรับการขยายตัวทางด้านอุตสาหกรรมในภูมิภาคตะวันตกของประเทศไทย ซึ่งจังหวัดสุพรรณบุรี มีเส้นทางในการคมนาคมที่สะดวกและติดต่อกับจังหวัดที่มีความเจริญด้านอุตสาหกรรม เช่น กาญจนบุรี นครปฐม ราชบุรี อ่างทอง สิงห์บุรี พระนครศรีอยุธยา ชัยนาท และเพื่อเป็นการกระจายโอกาสทางการศึกษาออกสู่ชนบท

วิทยาเขตสุพรรณบุรี ได้ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 โดยนายบรรหาร ศิลปอาชา ให้เกียรติเป็นประธานในพิธี

ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล 9 แห่งทั่วประเทศ วิทยาเขตสุพรรณบุรี จึงได้โอนกิจการมาสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ

ปัจจุบันมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ได้จัดตั้งคณะครุศาสตร์อุตสาหกรรมขึ้น โดยใช้สถานที่ตั้งของวิทยาเขตสุพรรณบุรีเป็นสถานที่จัดการเรียนการสอน และเป็นสำนักงานของคณะ จึงเป็นการยุบเลิกวิทยาเขตสุพรรณบุรีไปโดยปริยาย

วิทยาเขตสุพรรณบุรี มีพื้นที่แบ่งเป็น 2 เขต คือ เขตที่ 1 มีพื้นที่ 103 ไร่ ตั้งอยู่เลขที่ 450 หมู่ 6 ถนนสุพรรณบุรี-ชัยนาท ตำบลย่านยาว อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นพื้นที่จัดการเรียนการสอนในคณะวิชาบริหารธุรกิจ คณะวิชาไฟฟ้า คณะวิชาโยธา และเขตที่ 2 มีพื้นที่ 401 ไร่ อยู่ห่างจากพื้นที่ เขตที่ 1 ประมาณ 2 กิโลเมตร เป็นพื้นที่จัดการเรียนการสอนในคณะวิชาไฟฟ้าและคณะวิชาเครื่องกล เริ่มเปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี ตั้งแต่ปีการศึกษา 2542 เป็นต้นมา
ภาษาจเรา

ภาษาจเรา (Chrau) มีผู้พูดทั้งสิ้น 22,567 คน (พ.ศ. 2542) ในเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก ส่วนใหญ่พูดภาษาเวียดนามเป็นภาษาที่สอง มีส่วนน้อยที่พูดได้ภาษาเดียว ใช้ในการเขียนที่เกี่ยวกับศาสนา และวรรณกรรมมุขปาฐะ มีผู้พูดภาษานี้ราว 5,000 คนที่อ่านภาษาจเราได้ และมีราว 500 คนที่เขียนภาษาจเราได้ ส่วนใหญ่จะสามารถอ่านออกเขียนได้ในภาษาเวียดนามที่เป็นภาษาที่สองมากกว่า
เอฟิดรีน

เอฟิดรีน () เป็นสารออกฤทธิ์กระตุ้นระบบประสาทซิมพาเทติก โครงสร้างทางเคมีคล้ายคลึงกับแอมเฟตามีนและเมทแอมเฟตามีน ซึ่งในธรรมชาติจัดเป็นสารแอลคาลอยด์ที่สกัดจากพืชหลายชนิดในสกุล "Ephedra" โดยสารที่จัดว่าเป็นแอลคาลอยด์จะต้องเป็นสารเอมีนธรรมชาติ (naturally-occurring amine) ที่ได้จากพืช สัตว์ เชื้อรา หรือสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ในธรรมชาติเท่านั้น
สุคนธวา เกิดนิมิตร

สุคนธวา เกิดนิมิตร เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เป็น นักแสดง นางแบบ และพิธีกร ชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิง จากการประกวด ดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ปี 2002 พ.ศ. 2545 ได้ตำแหน่งเป็นดัชชี่เกิร์ล ร่วมกับ บิ๊ก - ภุชิสสะ ธนพัฒน์ ในฐานะดัชชี่บอย เป็นนักแสดงชาวไทย มีผลงานละครเรื่องแรกทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เรื่อง นารีลุยไฟ แสดงร่วมกับพระเอกและนางเอก บี๋ - สวิช เพชรวิเศษศิริ และ ทราย เจริญปุระ ด้านการศึกษา เริ่มเรียนระดับอนุบาลถึงประถมศึกษาจากโรงเรียนการัญศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนสตรีนนทบุรี ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยศรีปทุม ได้รับเกียรตินิยมอันดับ 2 ปริญญาโท สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ หรือ นิด้า

สุคนธวา เคยคบหาดูใจกับหนุ่มนักแข่งรถนอกวงการ ตรัยธนิษฐ์ ฉิมตะวัน หรือ ตรัย เป็นระยะเวลาทั้งหมด 6 ปี ปัจจุบัน เลิกรากันแล้ว เนื่องจาก ทัศนคติไม่ตรงกัน ,

ปัจจุบัน สุคนธวา กำลังคบหาดูใจกับ 
ดีเจต้น สรพงษ์ จิตต์สุนทร
มอโนโลโฟซอรัส

มอโนโลโฟซอรัส (อังกฤษ:Monolophosaurus) เป็นเทอโรพอดจากยุคจูแรสซิกเมื่อประมาณ 170 ล้านปีก่อน มีขนาดยาว 5 เมตร (16ฟุต) พื้นที่ที่ขุดพบมอโนโลโฟซอรัส มีการพบสัญญาณของน้ำจึงเป็นไปได้ว่าไดโนเสาร์ชนิดนี้อาศัยอยู่บนชายฝั่งของทะเลสาบหรือมหาสมุทร มอโนโลโฟซอรัส น่าจะพัฒนามาจากเมกะโลซอรัส มอโนโลโฟซอรัสถูกจัดให้อยู่ในตระกูลอัลโลซอร์ แต่ในปี2009 ชาล์ เอ็ทอัล กล่าวคุณสมบัติพื้นฐานต่าง ๆ ของโครงกระดูกโดยบอกว่า มอโนโลโฟซอรัส เป็นหนึ่งในไดโนเสาร์ในตระกูล เทตันนูรี
มหาวิทยาลัยโซกะ

มหาวิทยาลัยโซกะ () เป็น มหาวิทยาลัยเอกชน มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นเมื่อพ.ศ. 2512 เปิดให้นักศึกษาระดับปริญญาตรีเมื่อพ.ศ. 2514 และเปิดปริญญาโทเมื่อพ.ศ. 2518 และยังมีอีกแห่งหนึ่ง คือ มหาวิทยาลัยโซกะ อเมริกา ปัจจุบันมีศูนย์ประสานงานอยู่ที่คณะศิลปศาตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์

ปรัชญาการศึกษาของมหาวิทยาลัยโซกะ เริ่มขึ้นโดย สึเนะซะบุโระ มะกิงุชิ นายกสมาคมสร้างคุณค่า คนแรก ผู้ก่อตั้งสมาคมสร้างคุณค่า ผู้ปฏิบัติพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน แรกทีทำงานเป็นครูสอนระดับประถมศึกษา ได้ทำการเผยแพร่ระบบสร้างคุณค่า เพื่อความสุขของนักเรียน และเน้นสอนเรื่องมนุษยนิยม ปรัชญานี้ได้สืบต่อโดย โจะเซ โทะดะ นายกสมาคมโซกะ คนที่สอง โดยเป้าหมายคือสืบสานเจตนารมณ์ของอาจารย์มาคิงุจิ และมาถึงสมัยของนายกสมาคมคนที่สาม ดร.ไดซะกุ อิเกะดะ ได้ทำการก่อตั้งมหาวิทยาลัยโซกะขึ้น โดยมีหลักการการก่อตั้งดังนี้

ดร.ไดซะกุ อิเกะดะ ได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยโซกะแห่งที่สองที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

เพื่อเพื่อนผู้ศรัทธา,สร้างคุณค่า,2550
ทาลามัส

ทาลามัส () เป็นศูนย์รวมกระแสที่ผ่านเข้าออก และแยกกระแสประสาทไปยังสมองที่เกี่ยวกับประสาทนั้น หรืออาจเรียกว่าเป็นสถานีถ่ายถอดกระแสประสาทเพื่อส่งไปยังจุดต่างๆ ในสมอง และยังทำหน้าที่ในการรับรู้ความเจ็บปวด ทำให้มีการสั่งการ และแสดงออกด้านพฤติกรรมด้านความเจ็บปวด

ทาลามัสอยู่เป็นคู่ตั้งอยู่ใจกลางสมองของสัตว์มีกระดูกสันหลังรวมทั้งมนุษย์ด้วย ทาลามัสอยู่ระหว่างเปลือกสมองใหญ่ (Cerebral Cortex) กับสมองส่วนกลาง (Mid brain) ที่ตั้งอยู่ใจกลาง และเป็นศูนย์ศูนย์รวมประสาทสั่งการ มีหน้าที่ส่งผ่านกระแสประสาท ประสาทสัมผัสจำเพาะ(Special Sense)และส่งผ่านไปยัง(Cerebral Cortex)หรือเปลือกสมองใหญ่ เป็นไปตามภาวะปกติของความมีสติ (Conciousness) ในยามหลับและยามตื่น ทาลามัสจะห้อมล้อมรอบๆ เซอด เวนตริเคิล (Third Ventricle)

มันเป็นผลผลิตหลักของเอ็มบริโอนิค ไดเอนซีฟาโลน (Cmbryonic Diencephalon) หรือตัวอ่อนของสมองส่วนกลางทาลามัสเป็นโครงสร้างใหญ่สุดของสมองส่วนกลาง ซึ่งเป็นส่วนของสมองที่ตั้งอยู่ระหว่างสมองส่วนกลาง (Mid brain) มีเซนซีฟาโลน และสมองส่วนหน้า เทเลซีฟาโลน (Telecephalon)

ในมนุษย์ ครึ่งหนึ่งของทาลามัสแต่ละอันมีรูปร่างเหมือนจุกยางกลมๆคล้ายปลายเทอร์โมมิเตอร์ สามารถบีบและคลายตัวได้

ทาลามัสอยู่บนสุดของก้านสมอง ใกล้กลับใจกลางของสมองอยู่ในตำแหน่งที่สามารถส่งกระแสประสาทออกไปสู้ส่วนต่างของสมองได้ในทุกทิศทางสมองส่วนกลาง (Diencephalon) ยังประกอบด้วย อิพทาลามัส (Epithalamus) และเรติลูเลทนิวเคลียส (Reticulate Nucleus)

ทาลามัสมีหลายหน้าที่หน้าที่โดยทั่วไปคือ ส่งผ่านระหว่าง ซับตอร์ทีคอล และเปลือกสมองใหญ่ หน้าที่สำคัญ คือ ช่วยในการทำงานของระบบสัมผัส ทาลามิคนิวเคลียสจะรับและส่งต่อข้อมูลไปยังส่วนแรกของคอร์ทีคอล เช่นรับภาพจากจอภาพตาหรือเรตินาแล้วส่งไป เลเทอรัล เจนิคูเลท นิวเคลียส ในทาลามัสซึ่งจะฉ่ายไปสู่ส่วนแรกของสมองที่รับรู้ความรู้สึกในการมองเห็น ไพรมารี วิซอน คอร์เทกซ์ ในกรีบท้ายทอยหรือออคซิพิตัลลู๊บ

ทาลามัสจะดำเนินการทั้งรับรู้ข้อมูลและส่งผ่านข้อมูลทาลามัสจะคอยควบคุมความมีสติ การตื่นเต้นการระมัดระวังการแสดงออก ถ้าทาลามัสถูกทำลาย จะทำให้ร่างกายเกิดอาการเจ็บปวดรุนแรงที่เรียกว่าโคม่า
โอลิโกแซ็กคาไรด์

โอลิโกแซ็กคาไรด์ () เป็นพอลิเมอร์ที่ประกอบด้วยมอโนแซ็กคาไรด์ตั้งแต่ 2-10 โมเลกุล จับกันด้วยพันธะไกลโคซิดิก (glycosidic bond)

โอลิโกแซ็กคาไรด์ที่ประกอบด้วยมอโนแซ็กไรด์ 2 โมเลกุล เรียกว่า ไดแซ็กคาไรด์ (disaccharide) การรวมกันของมอโนแซ็กคาไรด์ 2 โมเลกุล ทำให้เกิดไดแซ็กคาไรด์ และน้ำ 1 โมเลกุล
อัลมาส์

อัลมาส์ หรือ อัลมาตี (อังกฤษ: Almas; Almasty, Almasti; บัลแกเรีย: "Алмас"; เชเชน; "Алмазы", ตุรกี: "Albıs"; มองโกล: Алмас; ภาษามองโกลแปลว่า "คนป่า") สิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ที่เชื่อว่ามีรูปร่างคล้ายมนุษย์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ พบตามเทือกเขาและป่าในภูมิภาคเอเชียกลาง รวมถึงไซบีเรีย มีลักษณะคล้าย เยติ ในเทือกเขาหิมาลัย และ บิ๊กฟุต ในทวีปอเมริกาเหนือ

อัลมาส์ ถูกระบุว่ามีท่าทีการเดินคล้ายมนุษย์ในยุคปัจจุบันมากกว่าสัตว์ชนิดอื่นที่คล้ายคลึงกัน เช่น ซาสควาทช์ หรือ บิ๊กฟุต ร่างกายถูกคลุมด้วยหนังหนาสีน้ำตาล ขนสีน้ำตาลแดง ใบหน้าไม่มีขนปกคลุม ผิวมีสีเข้ม สันหน้าผากโหนก, เฉียงหน้าผากจมูกแบนและใหญ่โหนกกราม

เท้ามีขนาดใหญ่และมือยาว มีขนปกคลุมทั่วร่างยกเว้นมือและเท้า มีกลิ่นตัวเหม็น รวมถึงมีผู้พบเห็นว่าเหมือนกับสวมใส่สิ่งดูเหมือนหนังสัตว์เหมือนเสื้อคลุมเพื่อป้องกันความหนาวเย็นด้วย

อัลมาส์ นั้นปรากฏอยู่ในภูมิปัญญาของชาวมองโกลมานานแล้ว โดยปรากฏเป็นชื่อและภาพในหนังสือของธิเบตที่รวบรวมพรรณพืชและพรรณสัตว์ท้องถิ่นตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 แต่ทว่าอัลมาส์เป็นรู้จักของชาวโลกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1427 โดยคำว่า "อัลมาส์" เป็นภาษามองโกลซึ่งแปลว่า "คนป่า" ในขณะที่ชื่อ อัลมาสตี เป็นภาษารัสเซีย เป็นชื่อของเทพเจ้าแห่งป่าที่ใช้ในภูมิภาคเอเชียตะวันตก เช่น จอร์เจีย, อาร์มีเนีย รายงานล่าสุดของการพบเห็นอัลมาส์อยู่ที่ตอนใต้ของมองโกเลียและรัสเซียแถบเทือกเขาอัลไต รวมถึงไซบีเรีย และเทือกเขาเทียนซานในชายแดนตอนเหนือของจีน ซึ่งในแถบเทือกเขาเทียนซานในแถบคาซักสถาน ชาวพื้นเมืองที่นี่เรียกสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่เหมือนกับอัลมาส์ว่า คียิกอดัม (Kiyik Adam) เชื่อว่ามีความสูงถึง 9 ฟุต มีขนดกปกคลุมลำตัวสีดำหรือสีเทาเข้ม มีรอยเท้าที่ยาวถึง 15 นิ้ว และมีเขี้ยวแหลมคมไว้สำหรับฉีกทึ้งเหยื่อสำหรับเป็นอาหาร

อัลมาส์เมื่อแรกถูกบันทึกถึง ไม่ใช่บันทึกในลักษณะของสัตว์ประหลาดคล้ายมนุษย์ หากแต่บันทึกถึงความที่คล้ายคลึงกับสัตว์ในอันดับไพรเมทชั้นเดียวกับมนุษย์ เช่น อุรังอุตัง, กอริลลา หรือชิมแปนซี ซึ่งอัลมาสมีลักษณะคล้ายมนุษย์นีแอนเดอร์ทัลที่เคยอาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้เมื่อกว่า 350,000 ปีก่อน

อัลมาส์ยืนตรงด้วยสองขาหลัง มีความสูงประมาณ 5 ฟุต และตัวเต็มวัยอาจสูงถึง 6–6.5 ฟุต หรือ 9 ฟุต และมีขนาดเท้าที่ใหญ่ถึง 5 ฟุต จากรอยเท้าบนหิมะ

อัลมาส์ ถูกรายงานอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1964 โดย ศาสตราจารย์ด้านมนุษยวิทยาชาวรัสเซีย ศาสตราจารย์ บอริส พอร์ชเนฟ โดย ศ.พอร์ชเนฟ บันทึกว่า กะโหลกศีรษะของอัลมาสเป็นทรงกรวยและมีโครงสร้างของฟันคล้ายมนุษย์ และ ศ.พอร์ชเนฟยังได้รายงานต่อว่า อัลมาส์อาศัยอยู่เป็นครอบครัว มีกลิ่นตัวเหม็น กินอาหารจำพวก ผลไม้, ผัก และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก

อัลมาส์ เป็นสัตว์ที่เร่ร่อนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง โดยเดินทางกว่าครึ่งของมองโกเลีย พวกมันถูกพบเห็นโดยชาวบ้านและชนพื้นเมือง รายงานการพบเห็นเมื่อ 50 ปีก่อน ถูกพบที่เทือกเขาคอเคซัสใกล้รัสเซียและทะเลดำ โดยพบหลักฐานการมีอยู่ของครอบครัวอัลมาส์ และยังมีอีกหนึ่งรายงานในเทือกเขาพาเมียร์ของเอเชียกลาง

ได้มีนักวิชาการผู้ทำการค้นหาอัลมาส์อย่างจริงจัง คือ นักสัตว์ประหลาดวิทยาชาวรัสเซีย ดร.มารีน-เจน ค็อฟแมน และ ซิลเวียน พัลลิกซ์ ชาวฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1992 ซึ่งข้อมูลที่ได้จากการสำรวจก็คล้ายคลึงกับของ ศ.พอร์ชเนฟ คือ อัลมาส์เป็นสัตว์ขนาดใหญ่ น้ำหนักกว่า 500 ปอนด์ มีขนดก หากินในเวลากลางคืน และสามารถเดินทางได้เร็ว 40 ไมล์ต่อชั่วโมง โดย ดร.ค็อฟแมนสามารถเก็บตัวอย่างขน, รอยเท้า และมูลของอัลมาส์ได้ด้วย
เหย่เหริน

เหย่เหริน หรือ ซูเหริน (อังกฤษ: Yeren, Yiren, Yeh Ren; จีน: 野人; พินอิน: "Yěrén" แปลว่า "คนป่า"; อังกฤษ: Xueren; จีน: 神农架野人; พินอิน: "Shénnóngjiàyěrén" แปลว่า "คนป่าแห่งเสินหนงเจี้ย") หรือ มนุษย์หมี (อังกฤษ: Man Bear; จีน: 人熊; พินอิน: "Ren Xiong") เป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่เชื่อว่า มีลักษณะคล้ายมนุษย์แต่มีขนดกปกคลุมอยู่ทั่วร่าง อาศัยอยู่ ณ เขตอนุรักษ์ป่าดึกดำบรรพ์เขาเสินหนงเจี้ย ในมณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน

โดยเหย่เหริน มีลักษณะคล้ายอุรังอุตังที่พบบนเกาะบอร์เนียวและเกาะสุมาตรา ในอินโดนีเซีย มีขนสีน้ำตาลแดงเข้มยาว 3–4 เซนติเมตร มีท้องขนาดใหญ่ ยืนด้วยขาหลังทั้งสองข้าง มีความสูง 5–7 ฟุต หรือ 8 ฟุต แต่มีรายงานว่าสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว ใบหน้ามีลักษณะผสมกับระหว่างมนุษย์และเอป มีส่วนของขาหน้าหรือมือมีนิ้ว 5 นิ้ว โดยที่นิ้วโป้งแยกออกมาเหมือนมนุษย์ เคยมีการพบรอยเท้าของเหย่เหรินมีความยาว 16 นิ้ว มีโครงสร้างที่ใกล้เคียงกับเอป ในตัวผู้มีองคชาตเหมือนผู้ชาย ในขณะที่ตัวเมียมีเต้านมเหมือนผู้หญิง ส่งเสียงร้องได้ดังและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เชื่อกันว่า เหย่เหริน มีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์นีแอนเดอร์ธาลที่เคยอาศัยอยู่ในเอเชียเหนือ และเอเชียกลาง เมื่อ 350,000 กว่าปีก่อน

ซึ่งเมื่อเทียบกับสัตว์ชนิดอื่นที่คล้ายคลึงกัน เช่น บิ๊กฟุตในอเมริกาเหนือ ในคติของจีนมีศัพท์ที่ใช้เรียกสัตว์ที่มีลักษณะเช่นนี้โดยเฉพาะ โดยมีผู้เชื่อว่าอาจจะมีจำนวนเหย่เหรินมากถึง 1,000–2,000 ตัวอาศัยอยู่ในประเทศจีนตอนกลาง

นักวิทยาศาสตร์ชาวจีนที่ได้ศึกษาเกี่ยวกับการมีอยู่ของเหย่เหริน โดยการกล่าวอ้างถึงจากนักท่องเที่ยวที่ได้มาเที่ยวยังเขตอนุรักษ์ป่าดึกดำบรรพ์เขาเสินหนงเจี้ย โดยค้นพบรอยเท้าและทำการหล่อเป็นปูนปลาสเตอร์เพื่อศึกษา ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่มีทฤษฎีว่า เหย่เหรินอาจจะเป็นเอปขนาดใหญ่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ชนิดที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Gigantopithecus blacki" ที่เคยอาศัยอยู่ในเอเชียกลาง แต่ได้สูญพันธุ์ไปแล้วกว่า 500,000 ปี มีนักวิชาการที่ได้รับทุนจากรัฐบาลให้ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของเหย่เหริน สามารถเก็บตัวอย่างขนที่เชื่อว่าเป็นของเหย่เหรินได้เมื่อนำไปเทียบกับขนของลิงหรือเอปที่เป็นที่รู้จัก ปรากฏว่าไม่ตรงกับชนิดใดเลย

ในตำนานพื้นบ้านแถบนี้ เหย่เหรินถูกเล่าขานว่าเป็นสัตว์กินเนื้อ และจับมนุษย์ฉีกแขนขากินเป็นอาหารด้วย ปัจจุบันแม้จะมีการสำรวจศึกษาเกี่ยวกับเหย่เหรินมากขึ้น แต่เรื่องของเหย่เหรินก็ยังคงอยู่ในความเชื่อของชาวจีนพื้นถิ่น ซึ่งป่าที่เหย่เหรินอาศัยอยู่นั้นก็ถือได้ว่าเป็นป่าดึกดำบรรพ์ที่เป็นพื้นที่อนุรักษ์ มีพรรณพืชและพรรณสัตว์โบราณและหายากหลายชนิดอาศัยอยู่ด้วย โดยบางคนที่อ้างว่าเคยพบเห็นเหย่เหริน เป็นเจ้าหน้าที่ของเขตอนุรักษ์ อ้างว่าตนเคยคิดที่จะจับเหย่เหรินด้วยซ้ำ โดยเชื่อว่าเหย่เหรินอาศัยอยู่ในป่าหินซึ่งเป็นจุดสูงสุดของเขตป่าอนุรักษ์เสินหนงเจี้ย รวมถึงมีมัคคุเทศก์ท้องถิ่นขณะนำพานักท่องเที่ยวบนรถทัวร์ ได้เห็นเหย่เหรินตัวหนึ่งที่มีขนสีดำวิ่งตัดหน้ารถด้วยสองขาหลัง คนขับรถได้ตะโกนบอกว่า ""เหย่เหริน ๆ""

ซึ่งข้อมูลที่ได้จากการศึกษาเพิ่มเติม พบว่า เหย่เหรินไม่อยู่เป็นกลุ่ม แต่จะอยู่กันเป็นคู่ ๆ ระหว่างตัวผู้และตัวเมีย โดยปกติจะเดินด้วยสองขาหลัง แต่สามารถใช้ขาทั้งสี่ข้างปีนป่ายได้รวดเร็ว โดยกินอาหารจำพวก ผลไม้, ถั่ว, ข้าวโพด และแมลงบางชนิด ในสถานที่ ๆ ไม่มีใครมาพบเห็น
เทราคาโตะ ซือ

เทราคาโตะ ซือ () เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เป็นนักร้องเพลงป๊อบไอดอลชื่อดังในระดับแนวหน้าของเอโดะทีมีแฟนคลับเป็นจำนวนมาก รวมถึงชิมูระ ชินปาจิที่เป็นหัวหน้าของหน่วยพิทักษ์เทราคาโตะ ซือด้วย

เทราคาโตะ ซือมีความชื่นชอบในเรี่องการร้องเพลงมากตั้งแต่เด็กๆ และมักจะร้องให้พ่อฟังอยู่บ่อย ต่อมาจึงเริ่มการแสดงการร้องเพลงที่ข้างถนน ในระยะแรกการแสดงของเธอมักจะถูกมองข้าม แต่เธอก็ได้รับการให้กำลังใจจากชิมูระ ชินปาจิและหน่วยพิทักษ์เทราคาโตะ ซือ ซึ่งเป็นกลุ่มแฟนคลับที่คอยสนับสนุนโอซือ จนกระทั่งโอซือได้เป็นนักร้องยอดนิยมในที่สุด

พ่อของโอซือปัจจุบันจำคุกอยู่เนื่องจากกระทำความผิดบางอย่าง แต่ก็แหกคุกออกมาแล้วบังคับให้กินโทกิพาไปงานคอนเสิร์ตครั้งแรกของโอซือ แล้วได้ไปมอบดอกกุหลาบให้ตามที่เคยสัญญาไว้ในตอนเด็กว่าจะนำกุหลาบไปให้ในคอนเสิร์ตครั้งแรก และกลับไปมอบตัวตามเดิม แต่ก็ยังคงให้ความเป็นห่วงโอซืออยู่ตลอดมา

เทราคาโตะ ซือเคยมีข่าวอื้อฉาวว่ามีการคบหากับโกเอมอน ซึ่งเป็นนักร้องป๊อบอีกคน แต่หลังจากชินปาจิได้รู้ความจริงว่าที่โกเอมอนกับโอซือมีเหตุผลแฝง ทำให้โอซือเลิกกับโกเอมอน แตก็ทำให้ชื่อเสียงในฐานะไอดอลของโอซือตกต่ำลง แต่ด้วยกำลังใจของหน่วยพิทักษ์เทราคาโตะ ซือ ทำให้โอซือกลับมาเป็นนักร้องไอดอลยอดนิยมได้อีกครั้ง

โอซือปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 21 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 22
ทีวีซีน

ทีวีซีน หรือ บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด เป็นบริษัทผลิตละครโทรทัศน์ไทยให้กับสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ก่อตั้งและบริหารงานโดยคุณ ณัฏฐนันท์ ฉวีวงษ์ เมื่อปี พ.ศ. 2534 แต่ในปี พ.ศ. 2540 ได้จดทะเบียนเป็นบริษัทจำกัดโดยใช้ชื่อบริษัทที่ใช้ในปัจจุบัน

ในระยะเริ่มแรก ทีวีซีน เป็นบริษัทที่ผลิตงานด้านสปอตโฆษณา สปอตวิทยุ และรายการโทรทัศน์ประเภทต่างๆ ให้กับสถานีโทรทัศน์ทุกช่อง โดยเริ่มจากละครซิทคอมหลังเที่ยงคืนเรื่อง "25 ขวาสุด" ทางช่อง 7 สี ต่อมาจึงได้ผลิตละครหลังข่าวเรื่อง "แชะ แชะ แชะ" ทางช่อง 3 และนับแต่นั้น ทีวีซีนผลิตละครให้กับทางช่อง 3 เรื่อยมาจนกลายเป็นผู้จัดละครแถวหน้าของสถานีในปัจจุบัน โดยผลงานที่ผ่านมาได้รับความนิยมจากผู้ชมรายการเป็นอย่างมาก และได้รับรางวัลจากสถาบันต่างๆ มากมาย 
พ.ศ. 2534
พ.ศ. 2535
พ.ศ. 2536
พ.ศ. 2537
พ.ศ. 2538
พ.ศ. 2539
พ.ศ. 2540
พ.ศ. 2541
พ.ศ. 2542
พ.ศ. 2543
พ.ศ. 2544
พ.ศ. 2545
พ.ศ. 2546
พ.ศ. 2547
พ.ศ. 2548
พ.ศ. 2549
พ.ศ. 2550 
พ.ศ. 2551 
พ.ศ. 2552
พ.ศ. 2553
พ.ศ. 2554
พ.ศ. 2555
พ.ศ. 2556
พ.ศ. 2557
พ.ศ. 2558
พ.ศ. 2559
พ.ศ. 2560
พ.ศ. 2561
พ.ศ. 2562
ออกแบบ-ก่อสร้าง

ออกแบบ-ก่อสร้าง หรือ ดีไซน์-บิลด์ () เป็นระบบการส่งมอบงานโครงการก่อสร้างชนิดหนึ่ง ซึ่งแตกต่างจากระบบดั้งเดิมที่เป็น "ออกแบบ-ประมูล-ก่อสร้าง" ในระบบนี้จะทำการลดระยะเวลาของโครงการในส่วนของระยะเวลาในการออกแบบ และระยะเวลาในการก่อสร้างลง

ในสหรัฐอเมริกาได้มีการก่อตั้งสถาบันออกแบบ-ก่อสร้างแห่งสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2536
คลิก เอเชีย (สถานีโทรทัศน์)

คลิก เอเชีย () เป็นสถานีโทรทัศน์บันเทิงเอเชียของ ไลฟ์ ทีวี ออกอากาศทางเคเบิลท้องถิ่นทั่วประเทศ นำเสนอรายการบันเทิงเอเชียทุกรูปแบบ เช่น ซีรีส์เอเชีย ที่นำเสนอโดย เอสทีจี มัลติมิเดีย รวมทั้งรายการความเคลื่อนไหวในวงการบันเทิงเอเชีย คอนเสิร์ต และมิวสิกวิดีโอ ทั้งเคป๊อป, เจป๊อป และซีป๊อป ปัจจุบันได้ยุติการออกอากาศแล้ว

คลิกเอเชีย ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 นำเสนอรายการบันเทิงเอเชียทุกรูปแบบ มีทั้งซีรีส์เรื่องใหม่ และซีรีส์ที่เคยออกอากาศไปแล้ว รวมทั้งมิวสิกวิดีโอเอเชีย โดยในระยะแรก มีซีรีส์เอเชีย เพียง 12 เรื่อง และรายการมิวสิกวิดีโอเอเชีย เพียงรายการเดียว ออกอากาศครั้งแรกในเวลา 17.00-22.00 น. และออกอากาศซ้ำในเวลา 22.00 น.-17.00 น. ต่อมา มีรายการใหม่เพิ่มเติม ทั้งรายการที่ไลฟ์ทีวีผลิตขึ้นเอง และรายการที่ผู้ร่วมผลิตเช่าเวลาออกอากาศ และในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2553 มีรายการใหม่เพิ่มเติม ที่คลิกเอเชียผลิตเอง จำนวน 3 รายการ พร้อมกับเปิดตัว วีเจหนุ่ม-สาวหน้าใหม่ 4 คนด้วย (ปัจจุบัน ยุติการออกอากาศไปแล้ว)
ชินจิไต

ชินจิไต (ชินจิไต: 新字体; คีวจิไต: 新字體; แปลว่า อักษรแบบใหม่) เป็นรูปแบบของตัวอักษรคันจิที่ใช้ในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่การประกาศใช้ชุดอักษรโทโยคันจิ (当用漢字 "Tōyō kanji") หรือ "คันจิที่ใช้ทั่วไป" ที่ใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ตัวอักษรชินจิไตบางตัวเป็นตัวอักษรเดียวกับอักษรจีนตัวย่อ แต่อักษรชินจิไตจะมีหลักการย่อตัวอักษรที่แคบกว่าอักษรจีนตัวย่อ อย่างไรก็ตาม อักษรคันจิของญี่ปุ่นในปัจจุบันส่วนใหญ่มีความคล้ายคลึงกับอักษรจีนตัวเต็มมากกว่า แต่มีจำนวนน้อยกว่าตัวอักษรจีนที่ใช้กันในภาษาจีนในปัจจุบันหลายเท่า เนื่องจากมีคำในภาษาญี่ปุ่นจำนวนมากต้องเขียนด้วยอักษรฮิระงะนะเท่านั้น เช่น คำง่ายๆ และคำช่วย เป็นต้น และยังมีคำที่ต้องเขียนด้วยอักษรคะตะคะนะ เช่น คำเลียนเสียงธรรมชาติ คำทับศัพท์ และชื่อสัตว์บางชนิด เป็นต้น

อักษรแบบชินจิไต สร้างมาจากการย่อจำนวนขีดของอักษรแบบคีวจิไต (旧字体/舊字體 "Kyūjitai") หรืออักษรแบบเก่า ซึ่งเทียบได้กับอักษรจีนตัวเต็ม (ในภาษาญี่ปุ่นจะเรียกว่า “เซจิ” (正字 "seiji") แปลว่าอักษรที่ถูกต้อง) หลักการย่อ คือ จะย่อส่วนขวาของอักษรคันจิที่เรียกว่า “ทสึคุริ” (旁 "tsukuri") ซึ่งเป็นส่วนบอกเสียงองของคันจิตัวนั้น โดยนำตัวอักษรที่มีเสียงองเดียวกัน แต่มีจำนวนขีดน้อยกว่ามาใส่แทน อีกวิธีหนึ่ง คือ ย่ออักษรส่วนที่เขียนซับซ้อน ด้วยตัวที่เขียนง่ายกว่า (จำนวนขีดน้อยกว่า)

การย่อตัวอักษร เริ่มมีมาตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1950 จนกระทั่งพ.ศ. 2524 ได้มีการประกาศชุดอักษรคันจิที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เรียกว่า โจโยคันจิ (常用漢字 "Jōyō kanji") เป็นมาตรฐานของอักษรคันจิในปัจจุบัน

การย่อตัวอักษรคันจิของญี่ปุ่น ได้เริ่มขึ้นมาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1950 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง การย่อตัวอักษรในครั้งนั้น ได้ใช้หลักการย่อตามตัวอักษรเมื่อเขียนด้วยพู่กัน เรียกว่า เรียะคุจิ (略字 "ryakuji") ที่ใช้กันในสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง กล่าวคือ เนื่องจากอักษรคันจิมีลักษณะที่ซับซ้อน เมื่อเขียนด้วยพู่กันจึงต้องลดจำนวนขีดลง อักษรเรียะคุจินี่เอง ที่เป็นต้นแบบของอักษรชินจิไต โดยได้คำนึงของความสวยงามของอักษรเมื่อย่อแล้วด้วย