seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
หลุยส์ คาห์น

หลุยส์ อิซาดอร์ คาห์น () (20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1901 หรือ 1902 - 17 มีนาคม ค.ศ. 1974) เป็นสถาปนิกผู้มีชื่อเสียงระดับโลก มีพื้นเพเป็นคนยิวเอสโตเนีย อาศัยอยู่ในฟิลาเดลเฟีย สหรัฐอเมริกา หลังจากทำงานจำนวนมากหลายชิ้นให้กับหลายบริษัทในฟิลาเดลเฟีย เขาก็ก่อตั้งห้องศิลปะของตัวเองในปี 1935 ขณะที่ทำงานส่วนตัว เขาก็ยังเป็นนักวิจารณ์ด้านการออกแบบและอาจารย์โรงเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์เยล ตั้งแต่ปี 1947 ถึง 1957 และจากปี 1957 จนกระทั่งเสียชีวิตเขาเป็นอาจารย์สอนที่โรงเรียนออกแบบที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย งานของเขาได้รับอิทธิพลจากซากโบราณ มีลักษณะไปทางอนุสรณ์และสิ่งใหญ่โต ตึกอันหนัก วัสดุ ของเขารวมกันดูไม่ได้ซ่อนรูปน้ำหนัก
รัฐการาโบโบ

การาโบโบ () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ ราว 2 ชั่วโมงโดยรถจากกรุงการากัส มีเมืองหลวงของรัฐคือเมืองบาเลนเซีย ที่เป็นเมืองหลักในด้านศูนย์กลางอุตสาหกรรม รัฐมีพื้นที่ครอบคลุม 4,650 ตร.กม. มีประชากรราว 2,227,000 คน (ข้อมูลปี 2007)

รัฐการาโบโบเป็นที่เกิดเหตุของยุทธการที่การาโบโบ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1821 เป็นชัยชนะในสงครามให้ได้ซึ่งอิสรภาพจากสเปน นำโดยซีมอง โบลีวาร์
ณัฐภัสสร สิมะเสถียร

ณัฐภัสสร สิมะเสถียร (หรือชื่อเดิม หทัยภัทร สิมะเสถียร) หรือ "ดาว" ในอดีตเป็นนักร้องเด็กที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง โดยใช้ชื่อว่า ดาวโอเกะ(Dao•ke) ณัฐภัสสรเกิดเมื่อ วันจันทร์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2531 ที่ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน ณัฐภัสสรสำเร็จการศึกษาจาก คณะอักษรศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยในระหว่างที่มีการแข่งขัน เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 4 ณัฐภัสสรได้ไปร่วมให้กำลังใจเพื่อนสนิทที่ผ่านเข้ารอบ 8 คนสุดท้าย ซึ่งก็คือ ปวีณ์สุดา จันทร์เกษ หรือรู้จักกันดีในนาม "เม เดอะ สตาร์"ณัฐภัสสร เป็นหนึ่งใน 5 คนที่ได้เป็นดรัมเมเยอร์ งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 64 ที่จัดขึ้นเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งชุดดรัมเมเยอร์นี้เป็นชุดที่ 2 ตอนแรกวางตัวไว้อีกชุดหนึ่ง โดยตอนแรกกำหนดจัด งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ขึ้นในเดือนมกราคม แต่ต้องเลื่อนไปเดือนพฤษภาคม เนื่องจากไว้อาลัยให้ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทำให้ดรัมเมเยอร์ชุดเก่าต้องถอนตัว เพราะติดภารกิจ
โดยดรัมเมเยอร์ชุดใหม่ มีดังนี้
เอลแพโซ (รัฐเทกซัส)

เอลแพโซ () เป็นเมืองและเคาน์ทีซีตของ เอลแพโซเคาน์ตี รัฐเทกซัส สหรัฐอเมริกา เป็นเมืองตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรในปี 2006 เมืองมีประชากรอยู่ที่ 606,913 คน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 6 ของรัฐเทกซัสและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาในอันดับที่ 21 ในเขตเมืองครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของเอลแพโซเคาน์ตี เขตเมืองมีประชากรราว 736,310 คน เอลแพโซ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำริโอแกรนด์
วัลเลตตา

วัลเลตตา () เป็นเมืองหลวงของประเทศมอลตา หรือเรียกอย่างไม่เป็นทางการในภาษามอลตาว่า Il-Belt (แปลว่า เมือง) ตั้งอยู่ตอนตะวันตก-กลาง ของเกาะมอลตาและมีประชากรราว 6,315 คน

วัลเลตตามีอาคารสถาปัตยกรรมของศตวรรษที่ 16 ลงมา สร้างในช่วงที่ปกครองโดยอัศวินเซนต์จอห์นแห่งเยรูซาเลม เมืองมีเอกลักษณ์พื้นฐานแบบสถาปัตยกรรมบาโรก กับองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก และสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ในบางพื้นที่ และถึงแม้ว่าจะเกิดความเสียหายครั้งใหญ่กับเมืองหลังสงครามโลกครั้งที่สอง แต่เมืองวัลเลตตาก็ได้รับประกาศอย่างเป็นทางการจากยูเนสโก เป็นมรดกโลกในปี 1980.
นาตาลี วูด

นาตาลี วูด (; 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1938 — 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1981) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน

หลังจากที่เธอปรากฏตัวครั้งแรกในปี 1943 ทำให้เธอเป็นนักแสดงเด็กที่ประสบความสำเร็จ อย่างภาพยนตร์เรื่อง "Miracle on 34th Street" (1947) ได้รับเสียงตอบรับด้านการแสดงที่ประกบคู่กับเจมส์ ดีน ใน "Rebel Without a Cause" (1955) ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม และเปลี่ยนภาพให้หลุดจากนักแสดงเด็กได้ เธอแสดงในภาพยนตร์เพลงเรื่อง "West Side Story" (1961) และ "Gypsy" (1962) เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์จากการแสดงในเรื่อง "Splendor in the Grass" (1961) และ "Love With the Proper Stranger" (1963)

เธอยังประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่องในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 กับบทนำในภาพยนตร์อย่าง "Bob & Carol & Ted & Alice" (1969) หลังจากเรื่องนี้เธอมีผลงานน้อยลง เริ่มใช้ชีวิตกับครอบครัว เธอแต่งงานกับนักแสดง โรเบิร์ต แวกเนอร์ 2 ครั้งและมีลูกสาว 2 คนคือ นาตาชา เกรกสันและคอร์ตนีย์ แวกเนอร์ วูดได้แสดงในละครโทรทัศน์ รวมถึงเรื่องที่สร้างใหม่จากภาพยนตร์เรื่อง "From Here to Eternity" (1979) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ

วูดเสียชีวิตจากการจมน้ำ ใกล้กับเกาะแซนตาแคทาลินา รัฐแคลิฟอร์เนีย ผลงานภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย คือหนังดราม่าแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง "Brainstorm" (1983) แสดงร่วมกับคริสโตเฟอร์ วอลเคน ออกฉายหลังจากเธอเสียชีวิต
บูคาเรสต์

บูคาเรสต์ (; , ) เป็นเมืองหลวง เมืองอุตสาหกรรมและเศรษฐกิจของประเทศโรมาเนีย เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของโรมาเนีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศที่ และตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแดมโบวิตา

เมืองบูคาเรสต์มีระบุไว้ในเอกสารมาตั้งแต่ปี 1459 จากนั้นก็หายไปอันเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงบ่อยครั้ง จนกลางเป็นเมืองหลวงของโรมาเนียในปี 1862 เป็นเมืองมีจุดแข็งในเรื่องเป็นศูนย์กลางของสื่อมวลชนโรมาเนีย วัฒนธรรมและศิลปะ มีสถาปัตยกรรมหลายรูปแบบ ที่รวม สถาปัตยกรรมประวัติศาสตร์ (นีโอคลาสสิก), สถาปัตยกรรมหลังสงคราม (เบาเฮาส์และอาร์ตเดโค), ยุคคอมมิวนิสต์และยุคใหม่ ในช่วงระหว่าง 2 สงครามโลก ความงามด้านสถาปัตยกรรมของเมืองทำให้เมืองมีชื่อเล่นว่า "ปารีสน้อยแห่งตะวันออก" (Micul Paris) และถึงแม้อาคารหลายหลังและเขตในศูนย์กลางประวัติศาสตร์จะถูกทำลายในช่วงสงครามหรือแผ่นดินไหว รวมถึงโครงการปรับปรุงโครงสร้างเมืองของนิโคไล เชาเชสกู แต่ก็มีอาคารสวยงามหลงเหลืออยู่ ในปีหลัง ๆ เมืองมีความรุ่งเรืองด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรม

จากข้อมูลเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2009 บูคาเรสต์มีประชากรอยู่ราว 1,944,367 คน เขตเมืองขยายเกินไปกว่าเมืองบูคาเรสต์และมีประชากรอยู่ 2 ล้านคน บูคาเรสต์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 6 ของสหภาพยุโรป นับจากจำนวนประชากรในเขตจำกัดเมือง

ด้านเศรษฐกิจ ถือเป็นเมืองที่เจริญมั่งคั่งที่สุดในโรมาเนีย และเป็นหนึ่งในศูนย์กลางด้านอุตสาหกรรมและการขนส่งของยุโรปตะวันออก เป็นเมืองหนึ่งที่ร่ำรวยที่สุดในโรมาเนีย เป็นเมืองที่ครอบคลุมสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการประชุม การศึกษา งานทางด้านวัฒนธรรม ช็อปปิ้งอาเขต และบริเวณสันทนาการ
รัฐตรูฮีโย

ตรูฮีโย () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือตรูฮีโย มีพื้นที่ครอบคลุม 7,400 ตร.กม. จากข้อมูลในปี 2007 มีประชากรราว 711,400 คน
เช็ค

เช็ค () เป็นหนังสือตราสาร ซึ่งบุคคลคนหนึ่ง เรียกว่า "ผู้สั่งจ่าย" () สั่งธนาคารให้ใช้เงินจำนวนหนึ่งเมื่อทวงถาม ให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่งหรือให้ใช้ตามคำสั่งของบุคคลอีกคนหนึ่ง เรียกว่า "ผู้รับเงิน" ()
เบาเฮาส์

เบาเฮาส์ () คือโรงเรียนในประเทศเยอรมนี ที่สอนเรื่องศิลปะและวิจิตรศิลป์ และถือเป็นแนวทางที่โด่งดังในเรื่องการออกแบบที่เผยแพร่ออกไปและแนวคิดการสอน เปิดระหว่างปี 1919 ถึง 1933

โรงเรียนเบาเฮาส์ก่อตั้งโดยวอลเตอร์ โกรเปียสในเมืองไวมาร์ แม้ว่าชื่อของโรงเรียน รวมถึงความจริงที่ผู้ก่อตั้งเป็นสถาปนิก แต่โรงเรียนไม่มีแผนกการสอนด้านสถาปัตยกรรมในช่วงแรกที่ก่อตั้ง ถึงกระนั้นก็ได้ก่อตั้งในแนวความคิดที่จะสร้างสรรผลงานศิลปะที่เป็นศิลปะทุกแขนง รวมถึงสถาปัตยกรรมด้วย สไตล์ของเบาเฮาส์เป็นอิทธิพลให้กับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ และการออกแบบสมัยใหม่ เบาเฮาส์ได้มีอิทธิพลอย่างมากในการพัฒนาในด้านศิลปะ สถาปัตยกรรม กราฟิกดีไซน์ การออกแบบภายใน การออกแบบอุตสาหกรรมและการออกแบบตัวอักษร

โรงเรียนมีอยู่ใน 3 เมืองของเยอรมนี (ไวมาร์ จากปี 1919 ถึง 1925, เดสโซ จากปี 1925 ถึง 1932 และเบอร์ลิน จากปี 1932 ถึง 1933) ภายใต้ผู้บริหารสถาปนิกที่แตกต่างกัน 3 คน คือ วอลเตอร์ โกรเปียส จากปี 1919 ถึง 1927, ฮานส์ เมเยอร์ จากปี 1927 ถึง 1930 และลุดวิก มีส ฟาน เดอร์ โรห์ จากปี 1930 จนปี 1933 จนโรงเรียนปิดตัวไปเพราะระบอบนาซี

การเปลี่ยนสถานที่สอนและผู้บริหาร ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงบ้างทั้งด้าน เทคนิก ครูสอน และด้านการเมือง เช่นร้านขายศิลปะการปั้นเครื่องปั้นดินเผาปิดไปเมืองย้ายโรงเรียนจากไวมาร์ไปเดสโซ หรือแม้กระทั่งเมื่อมีส ฟาน เดอร์ โรห์เปลี่ยนโรงเรียนไปเป็นโรงเรียนเอกชน เมื่อเขาบริหารในปี 1930 และยังไม่อนุญาตให้ผู้สนับสนุนในฮานส์ เมเยอร์เข้าร่วมด้วย
แววมยุรา

แววมยุรา เป็นพืชไม้ดอกล้มลุก สูงประมาณ 15-50 เซนติเมตร จะมีสีดอกหลายสี ทั้งสีแดง สีชมพู สีม่วงเข้ม สีม่วงอ่อน โคนกลีบจะมีสีขาว กลีบล่างอาจมีแต้มสีเหลือง จะออกเป็นช่อ กระจายตามซอกใบที่ปลายกิ่ง ปลายแยกเป็น 5 แฉก จะมีขนาดไม่เท่ากัน ดอกจะบานทุกฤดูกาล
ชื่อศิลปิน

ชื่อศิลปิน หรือ โก (, ) เป็นนามแฝง หรือ นามปากกาที่ศิลปินชาวญี่ปุ่นเลือกใช้ ซึ่งบางครั้งก็จะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

ในบางกรณีศิลปินก็จะใช้ “โก” หลายชื่อในช่วงต่างๆ ของชีวิต ที่มักจะเป็นสัญญาณของความเปลี่ยนแปลงอันสำคัญในชีวิต ตัวอย่างของการเปลี่ยนแปลงที่บ่อยครั้งที่สุดคือการเปลี่ยน “โก” ของคะสึชิกะ โฮะกุไซผู้ที่เปลี่ยนชื่ออย่างน้อยก็หกครั้งระหว่าง ค.ศ. 1798 ถึง ค.ศ. 1806

“โก” ของจิตรกรภาพพิมพ์แกะไม้อุกิโยะมักจะเป็นชื่อที่ได้รับการตั้งให้โดยโรงเรียนศิลปะที่ประกอบด้วยครูและกลุ่มลูกศิษย์ผู้ฝึกงาน ที่เป็นโรงเรียนแรกที่เริ่มการศึกษา “โก” นี้มักจะมีส่วนหนึ่งของชื่อของ “โก” ของอาจารย์รวมอยู่ด้วย เช่น “โก” แรกที่โฮะกุไซคือ “ชุนโร” (Shunrō) ที่มาจากชื่อปรมาจารย์ “คัตซุคาวะ ชุนโช” (Katsukawa Shunshō) ที่โฮะกุไซได้เข้ารับการฝึกเป็นครั้งแรก

ชื่อศิลปินที่ว่านี้ทำให้สามารถสืบประวัติความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินได้ โดยเฉพาะในปีหลังๆ เมื่อการตั้ง “โก” ดูเหมือนจะมีระบบอยู่บ้าง โดยเฉพาะการตั้งของสำนักศิลปินอุตะกะวะ ที่พยางค์แรกของ “โก” ของลูกศิษย์จะเป็นพยางค์สุดท้ายของ “โก” ของอาจารย์

ตัวอย่างเช่นศิลปินชื่อโทะโยะฮะรุ (Utagawa Toyoharu) มีลูกศิษย์ชื่อโทะโยะฮิโระ (Utagawa Toyohiro) ผู้ไปมีลูกศิษย์ผู้มีชื่อเสียงชื่อฮิโระชิเงะ

ลูกศิษย์อีกคนหนึ่งที่ศึกษากับโทะโยะฮะรุ โทะโยะฮิโระ (Utagawa Toyohiro) กลายมาเป็นผู้นำคนสำคัญของสำนักศิลปินอุตะกะวะ โทะโยะคุนิมีลูกศิษย์ชื่อคุนิซะดะ and คุนิโยชิ คุนิโยชิไปมามีลูกศิษย์ชื่อโยชิโทะชิผู้มีลูกศิษย์คนหนึ่งชื่อโทะชิคะตะ

ในโรงเรียนศิลปะบางโรงเรียนโดยเฉพาะสำนักศิลปินอุตะกะวะ “โก” ของลูกศิษย์ผู้มีอาวุโสที่สุดของปรมาจารย์จะเป็นผู้รับหน้าที่ของอาจารย์ต่อเมื่ออาจารย์มาเสียชีวิตไป เพื่อที่จะเป็นการแสดงความเคารพอาจารย์ลูกศิษย์ผู้รับหน้าที่ก็อาจจะใช้ “โก” ของอาจารย์ ซึ่งบางครั้งก็ทำให้เป็นปัญหาต่อการระบุจิตรกร แต่ตราประทับช่วยให้สามารถระบุวันที่พิมพ์ได้ ลักษณะการเขียนก็เป็นสิ่งสำคัญ เช่นงานเขียนของคุนิซะดะเมื่อเปลี่ยน “โก” เป็นโทะโยะคุนิก็เริ่มลงชื่อเป็นตรารูปไข่ที่ยาวออกไปเป็น “โทะชิดะมะ” ของสำนักศิลปินอุตะกะวะ ซึ่งเป็นตราชื่อที่แปลกกว่าปกติและมีหยักทางตอนขวาบนของตรา ลูกศิษย์ต่อมาก็เลียนแบบตราของโทะโยะคุนิ

ในการเขียนสมัยใหม่ใช้การลำดับ “โก” ด้วยเลขโรมัน ฉะนั้น “คุนิซะดะ I” ก็รู้จักกันในชื่อ “โทะโยะคุนิ III” ด้วยเพราะเป็นศิลปินคนที่สามที่ใช้ “โก” โทะโยะคุนิ
เจ้าหญิงซาชิโกะ เจ้าหญิงฮิซะ

เจ้าหญิงซะชิโกะ เจ้าหญิงฮิซะ (; 10 กันยายน พ.ศ. 2470 – 8 มีนาคม พ.ศ. 2471) เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะ กับจักรพรรดินีโคจุง และเป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ

เจ้าหญิงชิซะโกะเป็นพระราชธิดาองค์ที่สองในจักรพรรดิโชวะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีนะงะโกะ ประสูติเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2470 สร้างความโสมนัสแก่จักรพรรดินีโคจุงเป็นอย่างมาก แม้จะมีเสียงซุบซิบนินทาเกี่ยวกับการสืบทอดราชบัลลังก์เนื่องจากองค์จักรพรรดินียังมิได้ให้พระประสูติกาลพระราชโอรสเลยในขณะนั้น

โดยต่อมาอีก 4 เดือนหลังจากพระประสูติกาล พระธิดาองค์น้อยนี้ก็มีพระอาการพระโลหิตเป็นพิษ ทำให้พระวรกายบวมผิดปกติ แม้จะอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดจากแพทย์และพยาบาลในโรงพยาบาล ต่อมา 2 เดือน เจ้าหญิงซะชิโกะจึงสิ้นพระชนม์อย่างสงบเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2471 สร้างความโศกเศร้าระทมพระทัยแก่สมเด็จพระจักรพรรดินีนะงะโกะเป็นอย่างมาก
วันเมืองเพื่อชีวิต

วันเมืองเพื่อชีวิต () ตรงกับวันที่ 30 พฤศจิกายน ของทุกปี ซึ่งเมืองทั่วโลกจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการยกเลิกโทษประหารชีวิต โดยรัฐในทวีปยุโรปเป็นครั้งแรก ตามพระบรมราชโองการของสมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์ก เมื่อปี พ.ศ. 2329 ในโอกาสดังกล่าว เมืองที่เข้าร่วมจะแสดงการไม่เห็นด้วยกับโทษประหารชีวิต ซึ่งในปี พ.ศ. 2552 มีเมืองกว่า 1,000 แห่ง และเมืองหลวงอีกกว่า 60 แห่งทั่วโลกเข้าร่วม
Gamasutra

Gamasutra เป็นเว็บไซต์สำหรับผู้ผลิตวิดีโอเกม ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2540 มีบริษัท Think Services เป็นเจ้าของและผู้ทำการ ทำหน้าที่เสมือนสื่อออนไลน์สำหรับนิตยสารตีพิมพ์ "Game Developer" ซึ่งมักจะมีข้อมูลอัปเดตสำหรับข่าวและฟีเจอร์เกม ทรัพยากรออนไลน์อย่างอื่นสำหรับผู้พัฒนาเกม และประกาศหางานในอุตสาหกรรมวิดีโอเกม Gamasutra และทีมผู้สร้างได้รับรางวัล Webby Awards ในปี พ.ศ. 2549 และ พ.ศ. 2550
สถานพักตากอากาศ

สถานพักตากอากาศ หรือ รีสอร์ต () เป็นสถานที่ที่ใช้พักผ่อนหรือนันทนาการ ผู้พักใช้ในวันหยุดหรือวันพักผ่อน รีสอร์ตเป็นสถานที่หรืออาจเป็นเมืองหรือในบางครั้งอาจะเป็นสิ่งก่อสร้างการค้าที่บริหารโดยบริษัทเดียว เป็นสถานที่ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันสำหรับผู้มาพัก ทั้งอาหาร ที่พัก กีฬา สิ่งบันเทิงและศูนย์การค้า

เมืองที่มีรีสอร์ตอยู่หรือสถานที่ท่องเที่ยวหรือพักผ่อนเป็นส่วนสำคัญของกิจกรรมในเมือง มักจะเรียกว่าเมืองพักตากอากาศ (สถานที่พักตากอากาศ) หรือรีสอร์ตทาวน์ เมืองอย่างเช่น โซชีในรัสเซีย, ชาร์ม เอล-ชีคในอียิปต์, บาริโซในสเปน, กอร์ตีนาดัมเปซโซในอิตาลี, Druskininkai ในลิทัวเนีย, นิสหรือเฟรนช์ริวีเอราของฝรั่งเศส หรือนิวพอร์ต, โรดไอแลนด์ หรือเซนต์มอริตซ์, สวิตเซอร์แลนด์ หรือในเขตที่ใหญ่กว่าอย่าง ภูเขาอดีรอนเดค หรืออิตาเลียนริวีเอรา ที่เป็นที่รู้จักดี ส่วนวอลต์ดิสตีย์เวิลด์รีสอร์ตเป็นตัวอย่างที่โด่งดังของรีสอร์ตสมัยใหม่

รีสอร์ตถือเป็นจุดหมายปลายทางที่เพิ่มมากขึ้นกับนักท่องเที่ยวทั่วโลก ตัวอย่างเช่นประเทศไทยก็เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางที่มีชื่อเสียง และรีสอร์ตในแถบอเมริกากลางและทะเลแคริบเบียนก็มีอยู่มากมาย
รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 1

รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2521-2522 เป็นรางวัลภาพยนตร์ไทยครั้งแรกซึ่งจัดโดยสมาคมผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ไทย โดยมี นางจิรวรรณ กัมปนาทแสนยากร เป็นนายกสมาคม มีพิธีประกาศผลและมอบรางวัลเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2522 ณ อาคารใหม่ สวนอัมพร ถ่ายทอดสดทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. โดย ศ.ประกอบ หุตะสิงห์ องคมนตรีผู้แทนพระองค์เป็นประธานมอบรางวัล

จุดเริ่มต้นของรางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ มาจากงานมหกรรมภาพยนตร์อาเซียน ของสมาพันธ์ผู้สร้างภาพยนตร์เอเชียภาคตะวันออกไกล (The Federation of Motion Picture Producers in South-East Asia) ครั้งที่ 23 ปี พ.ศ. 2520 ซึ่งจัดขึ้นในประเทศไทย โดยทางสมาคมผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ไทยได้มีมติให้จัดทำรางวัลเป็นรูปหัวเรือสุพรรณหงส์ เพราะเป็นสัญลักษณ์ตัวแทนซึ่งชาวต่างชาติคุ้นตากันดี ถือเป็นศิลปะชั้นสูงที่มีความหมายที่ให้เกียรติและศักดิ์ศรี หลังจากนั้นงานดังกล่าวได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหกรรมภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิก ของสมาพันธ์ผู้สร้างภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิก โดยจะจัดเป็นครั้งที่ 24 ที่นครซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ส่วนรางวัล "สุพรรณหงส์ทองคำ" ครั้งนี้จะมอบให้แก่บุคคลในวงการภาพยนตร์ไทยที่มีผลงานดีเด่นที่สุดในช่วงปี พ.ศ. 2521 และ 2522
รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 2

รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2523 เป็นรางวัลภาพยนตร์ไทยซึ่งจัดโดยสมาคมผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ไทย โดยมี นายพร้อมสิน สีบุญเรือง (พันคำ) เป็นนายกสมาคม มีพิธีประกาศผลและมอบรางวัลเมื่อวันเสาร์ที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2524 ณ โรงละครแห่งชาติ ถ่ายทอดสดทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. โดยมี พล.อ.ประจวบ สุนทรางกูร รองนายกรัฐมนตรี(ในขณะนั้น) เป็นประธานในพิธี
เพิ่มพล เชยอรุณ

เพิ่มพล เชยอรุณ เกิดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2487 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ไทย มีภูมิลำเนาอยู่จังหวัดฉะเชิงเทรา มีพี่น้อง 7 คน เป็นคนที่ 2 มีบุตรชายเป็นนักแสดง พิธีกรคือ เบญจพล เชยอรุณ

อดีตเคยสมรสกับ สีตลา เรืองศิริ อดีตนางเอกละครโทรทัศน์ ภายหลังได้หย่าร้างกัน

ในร้อยเรื่องหนังไทยที่คนไทยควรดู โดยหอภาพยนตร์แห่งชาติ มีหนังของเพิ่มพล ถึง 3 เรื่อง คือเรื่อง ชีวิตบัดซบ, เมืองในหมอก และ ระย้า
ศึกวังค้างคาว

ถล่มวังค้างคาว หรือ ศึกวังค้างคาว () เป็นหนึ่งในตอนย่อยของชุด ชอลิ้วเฮียง ผลงานการประพันธ์ของยอดนักประพันธ์นวนิยายแนวกำลังภายใน โกวเล้ง ซึ่ง น.นพรัตน์ ได้นำมาแปลเป็นภาษาไทยใช้ชื่อว่า ศึกวังค้างคาว โดยชอลิ้วเฮียงตอนนี้ได้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์จีนชุดหลายครั้งแต่เวอร์ชันที่ผู้ชมรู้จักมากที่สุดคือเวอร์ชันที่สร้างโดย ทีวีบี และออกฉายเมื่อปี ค.ศ. 1984

ศึกวังค้างคาว เล่าถึง ชอลิ้วเฮียง โจรหนุ่มรูปหล่อผู้ผดุงคุณธรรมซึ่งได้เข้าไปช่วย 2 ตระกูลในการสืบหาสาเหตุการป่วยอย่างน่าพิศวงของลูกสาวทั้ง 2 ตระกูลจนได้รู้ความจริงว่าแท้ที่จริงแล้วลูกสาวของทั้ง 2 ตระกูลแกล้งป่วยและแกล้งตายเพื่อหนีไปกับชายคนรักหลังจากนั้นเขาได้ช่วยท่านซิในการออกตามหา ดาบอสรพิษ ของท่านซิซึ่งหายไปจากห้องศิลาผลจากสืบหาทำให้ชอลิ้วเฮียงถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกรแต่โชคยังเข้าข้างชอลิ้วเฮียงเมื่อคนรักทั้ง 3 ของเขาได้ไปพา โอ๊วทิฮวย เพื่อนสนิทของชอลิ้วเฮียงมาช่วยแก้ต่างหลังจากนั้นเขาและพรรคพวกจึงได้เริ่มออกเดินทางสืบหาดาบอสรพิษจนได้เข้าไปพัวพันกับ วังค้างคาว ซึ่งมีคุณชายค้างคาวเป็นผู้นำ
ครอบฟันสี

ครอบฟันสี หรือ หมากก้นจ้ำ (อังกฤษ:Country mallow; ชื่อวิทยาศาสตร์:Abutilon indicum)เป็นพืชสมุนไพรไทย มีดอกสีแสดเหลือง ที่มีสรรพคุณหลากหลาย โดยเฉพาะ คนป่วยเป็นโรคเบาหวานต้มกินเพื่อใช้คุมระดับน้ำตาลในเลือด
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิตัส

จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิตัส () เป็นหนังสือฉบับที่ 17 ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งใน "จดหมายฝากศิษยาภิบาล" อันได้แก่ 1 ทิโมธี, 2 ทิโมธี และ ทิตัส

หนังสือเล่มนี้เดิมเป็นจดหมายของนักบุญเปาโลอัครทูต เขียนถึงทิตัส ซึ่งในขณะนั้นทิตัสอยู่ที่เกาะครีต จากข้อความในตัวจดหมายและลักษณะการเขียน บ่งบอกชัดเจนว่าผู้เขียนคือเปาโล ในตอนท้ายของจดหมาย นักบุญเปาโลนัดให้ทิตัสไปพบกันที่เมืองนิโคบุรี แสดงว่าขณะที่กำลังเขียนจดหมายฉบับนี้เปาโลไม่ได้ถูกจองจำอยู่ในคุก เมื่อประกอบกับข้อมูลทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ แล้ว คาดว่าเปาโลเขียนจดหมายนี้ขึ้นขณะกำลังอยู่ในเมืองโครินธ์ ราวปีค.ศ. 64

ทิตัสเป็นชาวกรีก แต่กลับใจเป็นคริสเตียนและเป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและร่วมเดินทางกับเปาโลหลายครั้ง ตอนที่เปาโลออกเดินทางจากเมืองแอนติออกไปยังกรุงเยรูซาเลม ทิตัสก็ได้ร่วมเดินทางไปด้วย บางทีอาจจะเป็นทิตัสนี่เอง ที่ไม่ได้ถูกกล่าวถึงในหนังสือกิจการของอัครทูต เป็นผู้ร่วมงานกับนักบุญเปาโลที่เมืองเอเฟซัสและโครินธ์ หลังจากที่นักบุญเปาโลได้รับการปล่อยตัวจากการถูกจำคุกครั้งแรก เปาโลกับทิตัสได้ไปยังเกาะครีต หลังจากประกาศข่าวประเสริฐที่นั่นอยู่ระยะเวลาหนึ่ง นักบุญเปาโลได้เดินทางไปยังเมืองอื่น ส่วนทิตัสยังคงอยู่ที่เกาะครีต เพื่อทำงานต่อไป หลังจากที่จากเกาะครีตมาแล้ว เปาโลจึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น เพื่อเป็นแนวทางในการทำงานให้กับทิตัส

จุดประสงค์ในการเขียนจดหมายฉบับนี้มีอยู่ 3 ประการ ประการแรกเกี่ยวกับคุณสมบัติของผู้ปกครองคริสตจักร เนื่องจากงานที่เปาโลมอบหมายให้ทิตัสทำคือการแต่งตั้งผู้ปกครองคริสตจักร ดังนั้น ทิตัสจะต้องทราบว่าลักษณะของผู้ปกครองคริสตจักรที่ดีเป็นอย่างไร เปาโลกล่าวไว้หลายประการ เช่น ไม่เป็นคนเย่อหยิ่ง ไม่เป็นคนเลือดร้อน ไม่เป็นนักเลงสุรา เป็นต้น

ประการที่สองคือ ต้องการให้ทิตัสสั่งสอนคนในเกาะครีตให้ดำเนินชีวิตอย่างถูกต้อง เนื่องจากเปาโลทราบมาว่าชาวครีตเป็นคนไม่ดี จึงสั่งทิตัสเกี่ยวกับชาวครีตว่า "คำที่เขาอ้างนี้เป็นความจริง เหตุฉะนั้นท่านจงต่อว่าเขาให้แรงๆ เพื่อเขาจะได้มีความเชื่ออันมีหลัก" เปาโลยังได้แนะนำถึง แนวทางการประพฤติตัวที่ดี เช่น ให้เอาจริงเอาจัง มีสติสัมปชัญญะ เป็นคนไม่ส่อเสียด เป็นต้น

ประการที่สามคือ ต้องการบอกให้ทิตัสมาพบกันที่เมืองนิโคบุรี หลังจากงานที่เกาะครีตเสร็จสิ้นแล้ว
วัดญาณสังวรารามวรมหาวิหาร

วัดญาณสังวราราม เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร สังกัดธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี มีสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (เจริญ สุวฑฺฒโน) เป็นองค์ประธานจัดสร้างวัด ปัจจุบันพระธรรมบัณฑิต (อภิพล อภิพโล) เป็นรักษาการเจ้าอาวาส

ในปี พ.ศ. 2519 นายแพทย์ขจรและคุณหญิงนิธิวดี อ้นตระการ และครอบครัว ได้ถวายที่ดินเพื่อขอให้สร้างวัดเนื้อที่ประมาณ 300 ไร่เศษ ต่อมา คณะผู้สร้างวัดได้ซื้อที่ดินเพิ่มรวมได้เนื้อที่ 366 ไร่ 2 งาน 11 ตารางวา เพื่อขอสร้างวัด วัดได้รับการอนุญาตให้สร้างเป็นสำนักสงฆ์ญาณสังวรารามเมื่อ พ.ศ. 2520 และเปลี่ยนเป็นวัดญาณสังวรารามเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาตามพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2525 ต่อมาเมื่อวันที่ ๒๒ มีนาคม ๒๕๓๑ มีประกาศกระทรวงศึกษาธิการในราชกิจจานุเบกษา เรื่อง ยกวัดราษฎร์เป็นพระอารามหลวง ความว่า ด้วยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกวัดญาณสังวราราม ตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี เป็นพระอารามหลวง ชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร ตั้งแต่วันที่ ๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๑ มีผลตั้งแต่ ๔ มีนาคม ๒๕๓๑
ดาวไถ

ดาวไถ หรือ ดาวเต่า ชาวตะวันตก เรียกว่า Orion ซึ่งแปลว่า นายพราน แต่คนไทยเห็นเป็นไถจึงเรียกว่าดาวไถ โดยมีดาวเต่าล้อมรอบ ซึ่งดาวไถเป็นเข็มขัดของนายพรานและดาวเต่าเป็นตัวนายพราน จะมองเห็นชัดในฤดูหนาวเป็นดวงดาวสามดวงเรียงกัน ถือว่าเป็นกลุ่มดาวที่ดูได้ง่ายในฤดูหนาวจะเห็นได้ชัดกลุ่มดาวไถมีประโยชน์ในการค้นหาดาวอื่น ๆ ซึ่งดาวไถจะอยู่ห่างจากโลกประมาณ 800 - 1400 ปีแสง และเป็นแหล่งที่มีดาวดวงใหม่เกิดขึ้นมากที่สุดที่ตรงใจกลางดาวไถมีดวงดาวอยู่ถึง 110 ดวง

เวลาสามทุ่มของทุกวันในเดือนธันวาคมของทุกปีดาวไถจะอยู่ตรงศีรษะแต่ถ้าอยากดูตอนหัวค่ำต้องดูในเดือนธันวาคมถึงเดือนพฤษภาคม

ดาวธง ดาวลูกไก่  ดาวม้า
โบ๊ทแฟนเฟีย
คลองคอรินท์

คลองคอรินท์ (; ) เป็นคลองที่เชื่อมอ่าวคอรินท์เข้ากับอ่าวซาโรนิกในทะเลอีเจียน โดยตัดคอคอดคอรินท์และแบ่งคาบสมุทรเพโลพอนนีส ออกจากแผ่นดินกรีซ คลองมีความยาว 6.3 กิโลเมตรและสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1881 และ 1893
เจน ฟอนดา

เจน ฟอนดา () เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1937 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน นักเขียน นักเคลื่อนไหวด้านการเมือง อดีตนางแบบแฟชันและผู้รู้เรื่องฟิตเนส เธอมีชื่อเสียงในคริสต์ทศวรรษ 1960 กับผลงานภาพยนตร์เช่น "Barbarella" และ "Cat Ballou" และไม่นับที่เธอห่างหายจากวงการภาพยนตร์ไป 15 ปี ช่วงปี 1991 ถึง 2005 ในช่วงที่แต่งงานกับเท็ด เทอร์เนอร์ ผู้ก่อตั้งซีเอ็นเอ็น

เธอได้รับรางวัลออสการ์ 2 ครั้ง รวมถึงยังได้รับรางวัลอื่น ๆ และได้รับการเสนอชื่ออีกมากมาย เธอประกาศว่าจะเลิกการแสดงในปี 1991 แต่ก็กลับมาในภาพยนตร์อีกครั้งในปี 2005 กับเรื่อง "Monster in Law", และต่อมา "Georgia Rule" ออกในปี 2007 เธอยังร่วมสร้างและนำแสดงในวิดีโอออกกำลังกายหลายครั้ง ออกในระหว่างปี 1982 และ 1995

นอกจากนั้นแล้วเธอยังเป็นนักเคลื่อนไหวด้านการเมือง เช่นเรื่องขัดแย้งที่เธอต่อต้านในสงครามเวียดนาม ร่วมประท้วงต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์ในปี 1979 หลังเกิดอุบัติเหตุนิวเคลียร์ทรีไมล์ไอส์แลนด์ที่รัฐเพนซิลเวเนีย ซึ่งเกิดขึ้นเพียง 12 วันหลังภาพยนตร์เรื่อง "The China Syndrome" ภาพยนตร์เกี่ยวกับอุบัติเหตุนิวเคลียร์ที่เธอแสดงนำเข้าฉาย เธอยังร่วมประท้วงสงครามอิรักและการทารุณต่อสตรี เธออธิบายตัวเองว่าเป็นเสรีนิยมและสนับสนุนสิทธิสตรี และตั้งแต่ปี 2001 เธอเป็นคริสเตียน เธอตีพิมพ์อัตชีวประวัติในปี 2005 และย้ายมาอยู่ในแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย
เจ็ต (วงดนตรี)

เจ็ต ( หรือเขียนว่า JET) เป็นวงร็อกจากเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ประกอบด้วยสมาชิกคือ แคเมรอน มันเซย์, มาร์ก วิลสัน และพี่น้อง นิกและคริส เซสเตอร์ วงมียอดขาย 4 ล้านชุดทั่วโลก
สำนักศิลปินอุตะกะวะ

สำนักศิลปินอุตะกะวะ () คือกลุ่มศิลปินภาพพิมพ์แกะไม้อุกิโยะชาวญี่ปุ่นที่ก่อตั้งขึ้นโดยโทะโยะฮะรุ โดยมีลูกศิษย์ชื่อโทะโยะคุนิที่ 1 เป็นผู้ดำเนินกิจการต่อมาหลังจากโทะโยะฮะรุเสียชีวิตไปแล้ว และยกระดับงานของกลุ่มจนกระทั่งกลายเป็นกลุ่มศิลปินที่มีอำนาจและมีชื่อเสียงมากที่สุดในการสร้างงานภาพพิมพ์แกะไม้มาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 19

ลูกศิษย์ของอุตะกะวะก็ได้แก่ฮิโระชิเงะ, คุนิซะดะ, คุนิโยะชิ และ โยะชิโทะชิ

สำนักศิลปินอุตะกะวะได้รับความสำเร็จและเป็นที่รู้จักจนกระทั่งว่ากว่าครึ่งหนึ่งของภาพอุกิโยะที่ยังมีเหลืออยู่ในปัจจุบันมาจากตระกูลการพิมพ์ที่ว่านี้

โทะโยะฮะรุผู้ก่อตั้งตระกูลการพิมพ์นำเอาวิธีการเขียนแบบทัศนมิติของตะวันตกมาใช้ในงานเขียนซึ่งเป็นแนวใหม่ในการสร้างงานศิลปะของญี่ปุ่น ผู้ดำเนินตามรอยของโทะโยะฮะรุคนต่อมาที่รวมทั้งอุตะกะวะ โทะโยะฮิโระ และ อุตะกะวะ โทะโยะคุนิเขียนในลักษณะที่เป็นการแสดงออกมากขึ้น และยวนอารมณ์ (sensuous style) มากขึ้นกว่างานของโทะโยะฮะรุ และมีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพประเภทต่างๆ— โทะโยะฮิโระในการออกแบบภูมิทัศน์ และโทะโยะคุนิในการออกแบบภาพพิมพ์ของดาราคะบุกิ ต่อมาจิตรกรของสำนักศิลปินอุตะกะวะก็มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพประเภทอื่นๆ เช่นภาพพิมพ์ของนักรบ และ งานล้อเรื่องปริศนา (mythic parodies)

ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นผู้ฝึกงานผู้ประสบความสำเร็จจะได้รับชื่อศิลปิน (“gō” (“โก”)) บางส่วนจากปรมาจารย์ “โก” ของสำนักศิลปินอุตะกะวะมีตั้งแต่อันดับอาวุโสที่สุดไปจนถึงอันดับที่ต่ำที่สุด เมื่อผู้ที่มีอาวุโสที่สุดเสียชีวิตไป ศิลปินที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาตามลำดับ

ผู้เป็นหัวหน้าสำนักศิลปินอุตะกะวะโดยทั่วไปแล้วก็จะใช้ “โก” (และลงชื่อในภาพเขียน) ว่า “โทะโยะคุนิ” เมื่อคุนิซะดะที่ 1 ประกาศตนเป็นหัวหน้าของตระกูลอุตะกะวะราวปี ค.ศ. 1842) ก็เริ่มลงชื่อว่า “โทะโยะคุนิ” และผู้อาวุโสรองลงมา โคะโชะโระ ซึ่งเป็นชื่อเดิมที่คุนิซะดะที่ 1 ใช้ก็ลงชื่อตนเองว่า “คุนิซะดะ” หรือในกรณีก็เป็นคุนิซะดะที่ 2

ผู้อาวุโสรองลงมาก็เริ่มลงชื่อว่า “คุนิมะซะ” หรือในกรณีก็เป็นคุนิมะซะที่ 4 ซึ่งเป็น “โก” เดิมของโคะโชะโระก่อนที่จะมาใช้ชื่อ “คุนิซะดะที่ 2” (คุนิมะซะเดิมเป็นลูกศิษย์ของโทะโยะคุนิที่ 1)

รายชื่อสมาชิกบางท่านของสำนักศิลปินอุตะกะวะ: ปัญหาที่ออกจะซับซ้อนเกิดขึ้นเมื่อมีศิลปินสองคนที่ต่างก็ใช้ชื่อ “โทะโยะคุนิที่ 2” ด้วยกันทั้งสองคน

“โทะโยะคุนิที่ 2” คนแรกคือโทะโยะชิเงะ ลูกศิษย์ผู้มีฝีมือปานกลางและลูกเขยของโทะโยะคุนิที่ 1 ผู้กลายมาเป็นหัวหน้าของสำนักอุตะกะวะหลังจากการเสียชีวิตของโทะโยะคุนิที่ 1

คุนิซะดะที่ 1 (โทะโยะคุนิที่ 3) ผู้ไม่ลงรอยกับโทะโยะชิเงะ จึงไม่ยอมรับโทะโยะชิเงะว่าเป็นหัวหน้าของสำนัก เพราะคุนิซะดะมีความรู้สึกว่าตนเองเป็นลูกศิษย์เอก และเป็นผู้ที่สมควรจะได้รับชื่อของอาจารย์หลังจากที่ท่านเสียชีวิตไปแล้ว และมีความรู้สึกว่าโทะโยะชิเงะได้ตำแหน่งเป็นหัวหน้าสำนักเพราะความเกี่ยวพันทางครอบครัวมิใช่ด้วยความสามารถ

เมื่อคุนิซะดะที่ 1 ใช้ชื่อ “โทะโยะคุนิ” (ราวปี ค.ศ. 1842) ก็กำจัดชื่อ “โทะโยะคุนิที่ 2” จากประวัติของสำนัก และลงชื่อตนเองว่า “โทะโยะคุนิที่ 2” อยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ในปัจจุบันคุนิซะดะที่ 1 ถือว่าเป็น “โทะโยะคุนิที่ 3”

การที่คุนิซะดะที่ 1 ลงชื่อว่า “โทะโยะคุนิที่ 2” เป็นผลทำให้โคะโชะโระผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักต่อมาใช้ชื่อ “โทะโยะคุนิที่ 3” ที่ควรจะเป็น “โทะโยะคุนิที่ 4” และ โคะโชะโระที่ 2 ต่อมาก็ลงชื่อว่า “โทะโยะคุนิที่ 4” แต่ในปัจจุบันโคะโชะโระที่ 2 ลำดับใหม่เป็น “โทะโยะคุนิที่ 5”