seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ฮีตซิงก์

ฮีตซิงก์ หรือ แผงระบายความร้อน ()
ในระบบอิเล็กทรอนิกส์ เป็นชิ้นส่วนซึ่งทำหน้าที่ลดอุณหภูมิขณะทำงานของอุปกรณ์คอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์เอิเล็กทรอนิกส์ โดยเพิ่มพื้นที่สัมผัสอากาศ
ทำให้การพาความร้อนจากตัวอุปกรณ์สู่อากาศโดยรอบทำได้เร็วขึ้น

โดยปกติ จะมีการติดตั้งแผงระบายความร้อนกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีความร้อนสูง เช่นทรานซิสเตอร์กำลัง,
ไดโอดเปล่งแสงบางชนิด, หลอดเลเซอร์
และในคอมพิวเตอร์ มักจะมีการติดตั้งแผงระบายความร้อนที่หน่วยประมวลผลกลาง กับที่หน่วยประมวลผลกราฟิกส์

วัสดุที่นิยมนำมาทำแผงระบายความร้อนในปัจจุบันมีอยู่ 3 รูปแบบคือ อะลูมิเนียม, ทองแดง และทองแดง+อะลูมิเนียม ซึ่งมีข้อดีและข้อเสียแตกต่างกันไป
ชินกร ไกรลาศ

ชิน ฝ้ายเทศ เป็นที่รู้จักในชื่อ ชินกร ไกรลาศ (1 เมษายน พ.ศ. 2489 — 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2560) เป็นนักร้องลูกทุ่งที่ประยุกต์เพลงพื้นบ้านมาผสมผสานกับการแสดงดนตรีลูกทุ่งในหลายลักษณะ ทั้งลำตัด เพลงฉ่อย เพลงเกี่ยวข้าว เพลงเรือ เพลงอีแซว และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นักร้องเพลงลูกทุ่ง) ประจำปีพุทธศักราช 2541

ชินกร ไกรลาศ เกิดวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2489 ที่จังหวัดสุโขทัย สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนวัดคุ้งยาง อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย ได้รับปริญญาดุษฏีกิตติมศักดิ์ สาขาศิลปศาสตรดุษฏีบัณฑิต จากวิทยาลัยครูธนบุรี มีความสนใจในเพลงพื้นบ้านตั้งแต่ยังเยาว์วัยโดยเป็นนักร้องเพลงเชียร์รำวง พร้อมกับมีเพื่อนรักกันมากเขาชื่อ ทิว สุโขทัย หลังจากนั้นได้ชมการแสดงของครูพยงค์ มุกดา จึงไปสมัครเป็นนักร้อง มีผลงานเพลงบันทึกแผ่นเสียงครั้งแรกในเพลง “ลูกทุ่งรำลึก” จนมีชื่อเสียงในการขับร้องเพลงลูกทุ่งมาตามลำดับ มีผลงานเพลงสร้างชื่อได้แก่ เพลงยอยศพระลอ, เพชฌฆาตใจ, เพชรร่วงในสลัม แต่ผลงานที่ผู้คนจดจำได้ดีคือแนวการแหล่อันเป็นเอกลักษณ์

ชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับสุชาดา ฝ้ายเทศ มีบุตรด้วยกัน 1 คน ธิดา 2 คน

ชินกรเป็นนักร้องลูกทุ่งที่ประยุกต์เพลงพื้นบ้านมาผสมผสานกับการแสดงดนตรีลูกทุ่งพื้นบ้าน ในหลายลักษณะ ทั้งลำตัด เพลงฉ่อย เพลงเกี่ยวข้าว เพลงเรือ เพลงอีแซว และต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นักร้องเพลงลูกทุ่ง) ประจำปีพุทธศักราช 2541ชินกร ไกรลาศ ป่วยด้วยโรคมะเร็งลำไส้ มาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558 และได้รักษาอาการอย่างต่อเนื่อง โดยการตัดลำไส้ออก และทำการรักษาด้วยคีโม จนเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ชินกรได้มีอาการอาเจียน คลื่นไส้ เดินไม่ได้ ครอบครัวนำตัวส่งโรงพยาบาลศิริราช ต่อมา เวลา 10.40 น ของวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ชินกรก็เสียชีวิตลงด้วยอาการติดเชื้อที่กระดูกสันหลัง ซึ่งสันนิษฐานว่า มาจากเชื้อมะเร็งที่ได้รักษาไปจนหายแล้ว
ด๊อบบี้

จ๊อกกี้ เป็นเอลฟ์ประจำบ้านของตระกูล มัลฟอย ด๊อบบี้ปรากฏตัวต่อให้แฮร์รี่ในขณะที่เขาซ่อนอยู่ในห้องนอนตามคำสั่งของลุงเวอร์นอน ด๊อบบี้มาเพื่อเตือนแฮร์รี่ไม่ให้กลับไปเรียนที่ฮอกวอตส์ในปีที่สองเพราะถ้าแฮร์รี่กลับไปที่โรงเรียน ชีวิตของเขาจะเป็นอันตราย แฮร์รี่เพิกเฉยต่อคำเตือนดังกล่าว และพบว่าด๊อบบี้นี่เองที่เป็นคนกักจดหมายของเพื่อนของเขา (รวมถึงของแฮกริด) ไว้และต่อมาทำให้แฮร์รี่ถูกขังไว้ในห้องนอนของเขาเอง เนื่องจากด๊อบบี้ทำลายมื้อเย็นของครอบครัวเดอร์สลีย์โดยทำให้ดูเหมือนว่าแฮร์รี่เป็นคนทำ แลด๊อบบี้อยู่บ้านของมัลฟอย

ด๊อบบี้ได้รับความช่วยเหลือให้เป็นอิสรเสรี โดยแฮร์รี่ พอตเตอร์โดยการมอบเสื้อผ้าให้นั่นคือถุงเท้าของแฮรี่เอง ด๊อบบี้คอยช่วยเหลือและปกป้องแฮร์รี่ มาตลอด และถูกเบลลาทริกซ์ เลสแตรง ฆ่าตายในเล่ม7 แฮร์รี่ พอตเตอร์ เครื่องรางยมทูต เนื่องจากด๊อบบี้คอยถ่วงเวลาให้ลูน่า ดีน รอน แฮรี่ และ เฮอร์ไมโอนี่ หนีออกจากคฤหาสน์มัลฟอย หลังจากด๊อบบี้ตายแฮร์รี่ได้สร้างหลุมศพไว้ที่กระท่อมเปลือกหอยและสลักคำจารึกไว้ว่า "นี่เป็นที่พำนักของด๊อบบี้เอลฟ์ผู้เป็นไท"
งานโมเสก

งานโมเสก () เป็นศิลปะการตกแต่งด้วยชิ้นแก้ว, หิน, หรือกระเบื้องชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งใช้เป็นการตกแต่งภายในเช่นภายในมหาวิหาร การตกแต่งลวดลายหรือภาพทำจากชิ้นกระเบื้องหรือเศษจากเครื่องปั้นดินเผาที่เรียกว่า “tesserae” หรือ กระจกสี หรือแก้วใสเคลือบด้วยโลหะข้างหลัง

งานโมเสก เป็นงานศิลปะที่นิยมทำกันมากในสมัยโบราณภายในที่อยู่อาศัย งานโมเสกที่เก่าที่สุดชิ้นหนึ่งเป็นงานจาก 400 ปีก่อนคริสต์ศตวรรษพบที่วังมาซิโดเนียที่เมืองเอเจีย งานอื่น ๆ ที่พบเป็นงานตกแต่งพื้นคฤหาสน์แบบกรีก, และงานตกแต่งที่อยู่อาศัยที่หรูหราของชาวโรมันตั้งแต่อังกฤษไปจนทั่วยุโรปและแอฟริกา ในกรุงโรมเอง จักรพรรดิเนโรทรงใช้โมเสกในการตกแต่งผนังและเพดานของ “Domus Aurea” ที่สร้างราว ค.ศ. 64

งานโมเสกที่คฤหาสน์โรมานาเดลคาซาเล (Villa Romana del Casale) ใกล้จัตุรัสอาร์เมอรินาที่ซิซิลีเป็นงานโมเสกของสมัยโรมันตอนปลายที่ใหญ่ที่สุดในโลกซึ่งปัจจุบันอยู่ในทำเนียบมรดกโลก ซึ่งอาจจะสร้างโดยจักรพรรดิมักซิมิอานุสเป็นส่วนใหญ่ราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 งานโมเสกที่ว่านี้ถูกกลบรักษาไว้ด้วยดินถล่มเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 เป็นเวลาร่วม 700 ปี งานทีสำคัญที่สุดคือ “ฉากละครสัตว์” ยาว 64 เมตรเป็นภาพเด็กผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนสมัยใหม่นุ่งบิกินี ชานหน้าบ้าน, ห้องที่อยู่อาศัย, และห้องอาบน้ำก็ตกแต่งด้วยโมเสกเป็นลวดลายและฉากจากตำนานเทพ งานสำคัญอีกชิ้นหนึ่งที่พบที่ซิซิลีเช่นกันคืองานที่พบที่บ้านสองหลังที่จัตุรัสวิตโตเรียที่ปาเลอร์โม ฉากสำคัญที่พบคือฉาก “ออร์เฟียส” (Orpheus), “อเล็กซานเดอร์นักล่าสัตว์” (Alexander the Great's Hunt), และ “สี่ฤดู”
โรงเรียนศรีวิชัยวิทยา

โรงเรียนศรีวิชัยวิทยา (อังกฤษ: Sriwichaiwithaya School) (อักษรย่อ:ศ.ว.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาแบบสหศึกษาและเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งโดยพล.อ.ท.มนตรี หาญวิชัย มีเนื้อที่ 42 ไร่ ประกอบด้วยอาคารเรียน 5 หลัง ตั้งอยู่ที่ ถนนมาลัยแมน ตำบลวังตะกู อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

โรงเรียนศรีวิชัยวิทยาก่อตั้งโดย พลอากาศโทมนตรี หาญวิชัย ม.ว.ม., ป.ช. เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 บนที่ดินของวัดใหม่ปิ่นเกลียว ซึ่งอนุญาตให้ใช้เพื่อการศึกษา จำนวน 11 ไร่ 2 งาน โดยแรกเริ่มใช้ชื่อว่าโรงเรียนมัธยมสามัญวัดใหม่มุสิการามโรงเรียนมัธยมสามัญวัดใหม่มุสิการาม มีนายอุทัย ประภาพันธ์ เป็นครูใหญ่คนแรก จนกระทั่ง พ.ศ. 2511ได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนเมืองนครปฐม สอนตั้งแต่ชั้น ป.5 – ป.7 หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2516 เจ้าอาวาสวัดวังตะกู เจ้าคณะอำเภอเมืองนครปฐม ได้อนุญาตให้ใช้ที่ดินของวัดเพื่อการศึกษา จำนวน 15 ไร่ ทำให้รวมเป็นที่ดินของโรงเรียนจำนวน 26 ไร่ 2 งาน

และในปีถัดมาคือปี พ.ศ. 2517 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนศรีวิชัยวิทยา สอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 แบบสหศึกษาตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 22 เมษายน 2517 โดยมี นายถนอม ตะกรุดแก้ว รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ หลังจากนั้นโรงเรียนศรีวิชัยวิทยาได้รับบริจาคที่ดินและเงินงบประมาณเพื่อพัฒนาโรงเรียนเรื่อยมา ปัจจุบันโรงเรียนมีพื้นที่ 42 ไร่ 1 งาน 27.75 ตารางวา

ปัจจุบันโรงเรียนศรีวิชัยวิทยาเป็นโรงเรียนสหศึกษาเปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ในปีการศึกษา 2557–2558 มีจำนวนห้องเรียน 66 ห้องเรียน ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น36 ห้องเรียน ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 30 ห้องเรียน (12–12–12/10–10–10)
จริยา แอนโฟเน่

จริยา แอนโฟเน่ (ชื่อเล่น: นก) หรือ จริยา สรณะคม แต่นามสกุลเดิมจริงคือ องค์สรณะคม เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2508 ที่กรุงเทพ (แต่คุณพ่อเป็นชาวภูเก็ต)

จริยา สรณะคม มีพี่น้อง 3 คน เป็นคนโต เข้าเรียนชั้นอนุบาลถึงประถม 1 ที่โรงเรียนสวนบัว (ซอยราชครู) ชั้นประถม 2-6 โรงเรียนบ้านบางกะปิ จากนั้นเรียนมัธยม 1-3 โรงเรียนสตรีภูเก็ต และจบปวช. จากโรงเรียนกิตติพาณิชย์ ต่อจากนั้นได้สมัครเป็นนักเรียนการแสดงช่อง 3

ต่อมามยุรฉัตร เหมือนประสิทธิเวช ได้ชวนให้ไปเทสต์หน้ากล้อง และผ่านการทดสอบ มีผลงานเรื่องแรกคือ เบญจรงค์ห้าสี แสดงร่วมกับธงไชย แมคอินไตย์ จากนั้นเป็นนางเอกเรื่องแรกใน สนิมน้ำค้าง และมาสร้างชื่อจากละครเรื่อง แต่ปางก่อน และเป็นที่นิยมกับบทร้ายในเรื่อง อาญารัก

หลังจากนั้นแต่งงานกับ จอนนี่ แอนโฟเน่ เมื่อ กุมภาพันธ์ 2536 มีลูก 3 คน คือ เจมส์-จิรายุ, เจมี่-จอมภัค และ จีนส์-จิรชยา

ผลงานการแสดง อาทิเช่น ชายสามโบสถ์ พระจันทร์แดง เคหาสน์ภูต กามนิต-วาสิฎฐี หัวใจใยแพร ดาวเรือง ไฟเสน่หา อวสานเซลส์แมน สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ตะวันขึ้นที่อ่าวพังงา สามีตีตรา ผัวรสมะนาว แรงหึง เกมกามเทพ เจ้าสาวของอานนท์ สงครามเก้าทัพ แก้วตาพี่ แม่ผัวตัวแสบ หลายชีวิต(ตอนพรรณี) วงศาคณาญาติ วิมานไฟ บ้านสาวโสด แม่ลาวเลือด เขาวานให้หนูเป็นสายลับ บ่วงดวงใจ เลื่อมสลับลาย ซอยปรารถนา 2500 รัก...สุดหัวใจ น้ำเซาะทราย ดงดอกเหมย และริษยา

ผลงานภาพยนตร์ เช่นเรื่อง เมียแต่ง ไฟเสน่หา เพชรเสี้ยนทอง แรงปรารถนา เสน่หา คนทรงเจ้า ร.ด.เรียนดี รักดี ส่วนงานโฆษณา เช่น ยีนส์ Calvin Klein กรีนสปอต แชมพูซันซิล และอีกมากมาย และยังเคยออกผลงานเพลงด้วยในค่าย เอสพี ศุภมิตร มีเพลงที่โด่งดังคือ น้อยใจ

ปัจจุบันเป็นผู้จัดละครของค่าย "เมกเกอร์ เจ" อย่างเช่นเรื่อง ฉันไม่รอวันนั้น เจ้าสาวกลัวฝน คุณแม่รับฝาก ตุ๊กตาโรงงาน

ละครส่วนใหญ่ออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 3 มีเพียงเรื่อง ซอยปรารถนา ๒๕๐๐ เท่านั้นที่ออกอากาศทางช่อง 7 และ ตะวันขึ้นที่อ่าวพังงา เท่านั้นที่ออกอากาศทางช่อง 5

"ชุด บิน ค่ายเอสพี ศุภมิตร
จิตรกรรมภูมิทัศน์

จิตรกรรมภูมิทัศน์ (ภาษาอังกฤษ: Landscape art) เป็นจิตรกรรม ที่แสดงทิวทัศน์เช่นภูเขา, หุบเขา, ต้นไม้, แม่น้ำ, และป่า และมักจะรวมท้องฟ้า นอกจากนั้นสภาวะอากาศก็อาจจะมีส่วนสำคัญในการวางองค์ประกอบของภาพด้วย

ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ชาวโรมันตกแต่งห้องด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพภูมิทัศน์ซึ่งพบที่ปอมเปอีและเฮอร์คิวเลเนียม

คำว่า “landscape” มาจากภาษาดัทช์ landscape “landschap” ซึ่งหมายถึงบริเวณที่เก็บเกี่ยวแล้ว และนำเข้ามาใช้ในภาษาอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อต้น คริสต์ศตวรรษที่ 15 การเขียนภาพภูมิทัศน์เป็นศิลปะการเขียนแบบหนึ่งในยุโรป ซึ่งใช้เป็นฉากหลังของกิจการต่างๆ ส่วนใหญ่จะเป็นศิลปะคริสต์ศาสนา เช่น ภาพในหัวเรื่อง “พระเยซูหนีไปอียิปต์”, หรือฉากการเดินทางของแมไจเพื่อนำของขวัญมาให้พระเยซู หรือ ภาพเขียนเกี่ยวกับนักบุญเจอโรมเมื่อไปจำศีลอยู่ในทะเลทราย

การเขียนภาพภูมิทัศน์ของจีนจะเป็นภูมิทัศน์ล้วนๆ ถ้ามีคนอยู่ในรูปก็จะเป็นส่วนประกอบที่ไม่สำคัญหรือเพียงเป็นสิ่งเทียบถึงขนาดของธรรมชาติ และเป็นการเชิญชวนให้ผู้ชมภาพมีความรู้สึกว่ามีส่วนร่วมในภาพเขียน การเขียนภาพลักษณะนี้มีลักษณะสมบูรณ์แบบมาตั้งแต่การเขียนภาพด้วยหมึก

ในยุโรปจอห์น รัสคิน และ เซอร์เค็นเน็ธ คลาคกล่าวว่าการเขียนภาพภูมิทัศน์เป็นศิลปะที่สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนเกิดความซาบซึ้งในความสวยงามของธรรมชาติ คลาคกล่าวว่าในการเขียนภาพภูมิทัศน์ตั้งอยู่บนพื้นฐานสี่อย่าง: การยอมรับในสัญลักษณ์ที่เห็น, ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับธรรมชาติ, การสร้างจินตนิยมที่มึพี้นฐานมาจากความกลัวธรรมชาติ และ ความเชื่อที่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะลงเอยด้วยดีที่เป็นสิ่งที่สามารถทำให้เกิดขึ้นได้

ในสหรัฐอเมริกาช่างเขียนภาพสกุลศิลปะลุ่มแม่น้ำฮัดสันที่รุ่งเรื่องราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีชื่อเสียงในการวิวัฒนาการเขียนภาพภูมิทัศน์ นักเขียนภาพกลุ่มนี้สร้างภาพเขียนขนาดยักษ์เพื่อจะสามารถพยายามแสดงความยิ่งใหญ่ของภูมิทัศน์ตามที่เห็น ปรัชญาของงานของทอมัส โคลซึ่งถือกันว่าเป็นผู้ก่อตั้งตระกูลการเขียนนี้ก็เช่นเดียวกับปรัชญาการเขียนภาพภูมิทัศน์ในยุโรป — เป็นความศรัทธาของมนุษย์ที่ทำให้มีความรู้สึกดีขึ้นจากการซาบซึ้งในคุณค่าของความสวยงามและความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ งานของศิลปินตระกูลแม่น้ำฮัดสันรุ่นหลังเช่นงานของ แอลเบิร์ต เบียร์สตัดท์จะสร้างงานที่สร้างความน่ากลัวขึ้นโดยการเน้นอำนาจของธรรมชาติ

นักสำรวจ, นักธรรมชาติวิทยา, ชาวทะเล, พ่อค้า, หรือผู้ตั้งถิ่นฐานที่มาถึงแผ่นดินแคนาดาเมื่อสมัยแรกๆ ในการสำรวจต้องเผชิญกับธรรมชาติที่ค่อนข้างจะอันตรายจากทะเล นักสำรวจเหล่านี้พยายามปรับปรุงสถานการณ์โดยการทำแผนที่, บันทึก, และตั้งหลักแหล่ง ความเข้าใจธรรมชาติจากการสังเกตของแต่ละคนก็ต่างกันไป บันทึกจากความรู้สึกเหล่านี้มีตั้งแต่ถูกต้องตามความเป็นจริงไปจนการจินตนาการที่เกินความจริงเอามากๆ และการสังเกตเหล่านี้ก็ถูกบันทึกในรูปของภาพภูมิทัศน์ ภาพเขียนที่เป็นตัวอย่างที่ดีของการเขียนภาพภูมิทัศน์คานาดาคือภาพจากจิตรกรใน “กลุ่มเจ็ดคน” (Group of Seven) ที่มีชื่อเสียงในคริสต์ทศศตวรรษ
วงศ์ปลาดุกไฟฟ้า

วงศ์ปลาดุกไฟฟ้า () วงศ์ปลาหนังน้ำจืดจำพวกหนึ่ง พบเฉพาะในทวีปแอฟริกาตอนเหนือและตะวันออกบริเวณแม่น้ำไนล์ มีทั้งหมด 2 สกุล พบทั้งหมด 25 ชนิด

ใช้ชื่อวงศ์ว่า Malapteruridae ซึ่งมาจากภาษากรีกคำว่า "Mala" หมายถึง "นุ่มนิ่ม", "pteron" หมายถึง "ครีบ" และ "oura" หมายถึง "หาง"

มีลำตัวมีรูปร่างกลมป้อม หัวหนา ตามีขนาดเล็ก มีครีบ 7 ครีบ แต่ไม่มีครีบหลัง มีเพียงครีบไขมัน ขนาดใหญ่ อยู่ด้านหลังใกล้โคนหาง ครีบอก 1 คู่ ไม่มีเงี่ยง ครีบท้อง 1 คู่มีขนาดเล็ก ครีบก้นอยู่ตรงข้ามกับครีบไขมัน หางมีขนาดใหญ่เป็นรูปพัด มีหนวด 3 คู่ รอบริมฝีปากมีหนังหนา มีอวัยวะสร้างไฟฟ้า 1 คู่โดยฝังอยู่ใต้ ผิวหนังที่หนาบริเวณลำตัวข้างละอันการปล่อยกระแสไฟฟ้าอยู่ภายใต้การควบคุมของระบบประสาท โดยปกติจะปล่อยกระแสไฟฟ้าเวลาหาอาหารหรือป้องกันตัวเท่านั้น ปลาที่มีขนาดใหญ่สามารถสร้างกระแสไฟฟ้าขนาด 1 แอมแปร์ และแรงคลื่นกว่า 100 โวลท์ได้ ซึ่งกระแสไฟฟ้าขนาดนี้ในน้ำสามารถ ทำอันตรายต่อศัตรู หรือแม้กระทั่งมนุษย์ได้ แต่แม้กระนั้นกระแสไฟฟ้าของปลาดุกไฟฟ้าเมื่อเทียบกับ ปลาไหลไฟฟ้า ("Electrophorus electricus") ก็ยังจัดว่ามีกำลังอ่อนกว่ามาก เพราะปลาไหลไฟฟ้าขนาดใหญ่บางตัวสามารถสร้างไฟฟ้าที่มีแรงคลื่นสูงถึง 600 โวลท์ ซึ่ง เป็นอันตรายร้ายแรงต่อสัตว์ทุกชนิด
สีตัวของปลาดุกไฟฟฟ้า ด้านหลังเป็นสีน้ำตาลลอมเทา ส่วนด้านท้องมีสีจางกว่า ตามตัว มีปละสีดำกระจายทั่วตัวจะมากหรือน้อยไม่แน่นอน ตามครีบมีสีอ่อน โคนครีบหางมีสีดำจางพาดลงมา โดยเฉพาะในตัวที่มีขนาดเล็ก ปลาดุกไฟฟ้าเป็นปลาที่รู้จักของมนุษย์มาตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณไม่ต่ำกว่า 6,000 ปี ทั้งนี้โดยมีหลักฐานจากภาพแกะสลักบนแผ่นดินที่พบในปิรามิดของอียิปต์ นิยมใช้เนื้อบริโภคในท้องถิ่น

เป็นปลากินเนื้อ มักซุกซ่อนตัวอยู่นิ่ง ๆ ตามวัสดุใต้น้ำ เช่น โพรงไม้, สาหร่าย หาเหยื่อในเวลากลางคืนด้วยการสร้างกระแสไฟฟ้าเพื่อสลบเหยื่อ การขยายพันธุ์เชื่อกันว่าเป็นปลาที่ฟักไข่ในปาก

ปลาดุกไฟฟ้า ชนิดที่ใหญ่ที่สุดโตเต็มได้ราว 1.22 เมตร คือ ชนิด "Malapterurus microstoma" ปัจจุบันนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งต้องเลี้ยงเดี่ยว ๆ เพียงตัวเดียวเนื่องจากเป็นปลาที่ก้าวร้าว ซ้ำยังสามารถปล่อยไฟฟ้าใส่ปลาชนิดอื่นได้อีก
จิตรกรรมสีน้ำมัน

จิตรกรรมสีน้ำมัน หรือ ภาพเขียนสีน้ำมัน () คือการเขียนภาพโดยใช้สีฝุ่นที่ผสมกับน้ำมันแห้ง (drying oil) — โดยเฉพาะในตอนต้นของยุโรปสมัยใหม่, น้ำมันลินสีด (linseed oil) ตามปกติแล้วก็จะต้มน้ำมันเช่นลินสีดกับยางสนหรือยางสนหอม (frankincense) ส่วนผสมนี้เรียกว่า "น้ำมันเคลือบ" (varnish) ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ภาพเขียนมีความหนาและเป็นเงา น้ำมันอื่นที่ใช้ก็มีน้ำมันเม็ดฝิ่น, น้ำมันวอลนัต, และน้ำมันดอกคำฝอย น้ำมันแต่ละอย่างก็มีคุณภาพต่าง ๆ กัน เช่นอาจจะทำให้สืเหลืองน้อยลง หรือใช้เวลาแห้งไม่เท่ากัน บางครั้งก็จะเห็นความแตกต่างจากเงาของภาพเขียนแล้วแต่ชนิดของน้ำมัน จิตรกรจะใช้น้ำมันหลายชนิดในภาพเขียนเดียวกันเพื่อให้ได้ลักษณะของภาพเขียนออกมาตามที่ต้องการ การแสดงออกของสีก็จะต่างกันตามแต่วัสดุที่ใช้เขียน
ธงชาติสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย

ธงราชการของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย มีลักษณะเป็นรูปสีเหลี่ยมผืนผ้าพื้นแดง (หมายถึงธงแดงรูปค้อนเคียวของสหภาพโซเวียต) มีแถบสีฟ้าที่ด้านติดคันธงยาวตลอดด้านกว้างของธง โดยแถบนี้กว้างหนึ่งในแปดส่วนของด้านยาวของธง

ในสมัยที่พรรคบอลเชวิคจัดตั้งสหภาพโซเวียตขึ้นใน พ.ศ. 2460 เขตการปกครองรัสเซียได้ถูกจัดตั้งขึ้นเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย (ย่อในภาษาอังกฤษว่า Russian SFSR หรือ RSFSR) ธงชาติสำหรับใช้ภายใต้การปกครองในระบอบคอมมิวนิสต์จึงถูกคิดขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2461 มีลักษณะเป็นธงแดง มีอักษรซีริลลิกย่อ "РСФСР" (ถอดเป็นอักษรโรมันคือ RSFSR)

รูปแบบของธงนี้มีการดัดแปลงแก้ไขอยู่หลายครั้ง จนถึง พ.ศ. 2497 จึงได้มีการกำหนดแบบธงชาติซึ่งได้ใช้ตลอดมาจนถึงก่อนหน้าการล่มสลายของสหภาพโซเวียตใน พ.ศ. 2534 เพียงเล็กน้อย มีลักษณะตามรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธ์ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ค.ศ. 1954 (พ.ศ. 2497) ดังนี้

เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2534 ธงสามสี ขาว-น้ำเงิน-แดง ซึ่งเป็นธงชาติรัสเซียเดิมก่อนสมัยสหภาพโซเวียต ได้มีการรับรองให้ใช้เป็นธงชาติควบคู่กับธงยุค พ.ศ. 2497 โดยสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหพันธ์ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ซึ่งได้ใช้มาจนถึงวันที่ 25 ธันวาคมปีเดียวกัน ธงสามสีจึงได้รับการยอมรับให้เป็นธงชาติรัสเซียเพียงธงเดียวอย่างเป็นทางการในที่สุด พร้อมกับการสิ้นสุดของสหภาพโซเวียดอย่างสมบูรณ์ในวันนั้น เมื่อมิคาอิล กอร์บาชอฟประกาศลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหภาพโซเวียตอย่างเป็นทางการ
ชะนีเซียมัง

ชะนีเซียมัง หรือ เซียมมัง หรือ ชะนีดำใหญ่ (มลายู: Siamang; แปลว่า "ลิงสยาม"; ) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานรชนิดหนึ่ง เป็นสัตว์จำพวกชะนี ซึ่งเป็นชะนีชนิดที่ใหญ่ที่สุดในโลก จัดเป็นเพียงชนิดเดียวในสกุล "Symphalangus"

มีรูปร่างคล้ายชะนีทั่วไป แต่มีรูปร่างและลำตัวใหญ่กว่ามาก ขนาดโตเต็มที่มีความยาวลำตัวและหัว 75-90 เซนติเมตร น้ำหนักในเพศผู้ 10.9 กิโลกรัม ตัวเมีย 10.6 กิโลกรัม ขนมีสีดำทั้งตัวทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีลักษณะเด่นคือ บริเวณลำคอมีถุงสีเทาปนชมพู โดยถุงดังกล่าวจะป่องออกขณะที่ส่งเสียงร้อง โดยชะนีเซียมังจัดเป็นชะนีที่ร้องได้ดังที่สุด

มีการกระจายพันธุ์ในเขตใต้สุดของไทย, มาเลเซียและเกาะสุมาตรา มี 2 ชนิดย่อย คือ "S. s. syndactylus" พบในมาเลเซีย และ "S. s. continentis" พบที่เกาะสุมาตรา อาศัยอยู่ในป่าดิบแล้งและป่าดิบชื้น

อาหารหลัก ได้แก่ ใบไม้, ผลไม้, ดอกไม้และสัตว์ที่มีขนาดเล็ก อาศัยอยู่รวมกันเป็นครอบครัวแบบผัวเดียวเมียเดียวที่มีลูกอาศัยอยู่ด้วยกัน โดยชะนีเซียมังแต่ละฝูงมีสมาชิกประมาณ 3-5 ตัว แต่ตัวผู้จะเป็นฝ่ายเลี้ยงดูลูกด้วยตัวเอง ซึ่งแตกต่างไปจากชะนีชนิดอื่น ที่ตัวเมียจะเป็นฝ่ายดูแลลูก ในสถานที่เลี้ยงมีอายุขัยประมาณ 35 ปี

ชะนีเซียมัง ในสวนสัตว์ในประเทศไทยมีอยู่เพียงที่เดียวเท่านั้น คือ สวนสัตว์เปิดเขาเขียว จังหวัดชลบุรี เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2555 ได้มีลูกชะนีเซียมังเกิดขึ้นมาใหม่
พระเจ้าอินจงแห่งโชซ็อน

พระเจ้าอินจง ( ค.ศ. 1515 - ค.ศ. 1545) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์โชซอน (ค.ศ. 1544 - ค.ศ. 1545) ประสูติเมื่อค.ศ. 1515 เป็นพระโอรสของพระเจ้าจุงจง (중종, 中宗) และพระมเหสีจังกยอง (장경왕후, 章敬王后) จากตระกูลยุนแห่งพาพยอง (파평윤씨, 坡平尹氏) ซึ่งสิ้นพระชนม์ในระหว่างมีพระประสูติการพระเจ้าอินจง พระเจ้าอินจงทรงได้รับการสถาปนาเป็นองค์ชายรัชทายาทเมื่อค.ศ. 1520 ในค.ศ. 1534 พระมเหสีมุนจอง (문정왕후, 文定王后) พระมเหสีองค์ใหม่จากตระกูลยุนเช่นกัน ได้ประสูติพระอนุชาของพระเจ้าอินจงคือ องค์ชายคยองวอน (경원대군, 慶原大君) ทำให้ตระกูลยุนแตกออกเป็นสองฝ่าย ได้แก่ ฝ่ายยุนใหญ่ (대윤, 大尹) นำโดยยุนนิม (윤임, 尹任) พระเชษฐาของพระมเหสีจังกยองและพระมาตุลาขององค์ชายรัชทายาท สนับสนุนองค์ชายรัชทายาทให้ได้เป็นกษัตริย์ และฝ่ายยุนเล็ก นำโดยยุนวอนฮย็อง (윤원형, 尹元衡) พระอนุชาของพระมเหสีมุนจอง สนับสนุนองค์ชายคยองวอน

พระเจ้าจุงจงสวรรคตในค.ศ. 1544 องค์ชายรัชทายาทจึงได้ขึ้นครองราชสมบัติต่อ ฝ่ายยุนใหญ่จึงก้าวขึ้นมามีอำนาจเหนือฝ่ายยุนเล็ก แต่พระเจ้าอินจงนั้นมีพระพลานามัยไม่ค่อยดีนัก อยู่ในราชสมบัติได้แปดเดือนก็สวรรคตในค.ศ. 1545 องค์ชายคยองวอนพระอนุชาจึงได้ขึ้นครองราชย์ต่อมาเป็นพระเจ้ามยองจง (명종, 明宗)

สมเด็จพระราชา อินจง ยองจอง ฮอนมุน อึยมู จางซุก ฮุมฮโย แห่งเกาหลีพระมเหสี

พระสนม
ชะนีดำ

ชะนีดำ () จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อันดับวานร มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Nomascus concolor"

มีรูปร่างหน้าตาคล้ายชะนีมงกุฎ ("Hylobates pileatus") และชะนีมือขาว ("H. lar") ตัวผู้มีขนปกคลุมลำตัวสีดำสนิท ยกเว้นบริเวณใบหน้า ที่มีขนสีขาวขึ้นแซมอยู่บริเวณรอบ ๆ ดวงตา จมูกและปาก ส่วนตัวเมียมีขนปกคลุมลำตัวสีครีม และมีสีดำอยู่กลางกระหม่อม

ชะนีดำมีความยาวลำตัวและหัว 46-60 เซนติเมตร น้ำหนัก 4.5-9 กิโลกรัม มีการกระจายพันธุ์อยู่ทางตอนใต้ของจีน ภาคเหนือของลาวและเวียดนาม

แต่การศึกษาชีววิทยาและนิเวศวิทยาของชะนีดำมีน้อยมาก อย่างไรก็ตามชะนีชนิดนี้มีความใกล้เคียงกับชะนีแก้มขาว ("N. leucogenys") สามารถอาศัยอยู่ได้ในป่าหลายประเภท เช่น ป่าดิบ, ป่าเบญจพรรณ หรือป่าที่อยู่ในระดับความสูงประมาณ 2,900 เมตรจากระดับน้ำทะเล พบว่าชะนีดำอาศัยอยู่บนยอดไม้ที่มีความสูงมากกว่าชะนีชนิดอื่น ๆ อาหารหลักคือ ยอดอ่อนของต้นไม้, ใบไม้, ผลไม้ หรือดอกไม้ แต่จะชอบกินไม้จำพวกไผ่มากที่สุด

ออกหากินในเวลากลางวัน มีพฤติกรรมการรวมฝูงแบบผัวเดียวเมียเดียว โดยฝูงหนึ่งมีสมาชิกประมาณ 3-5 ตัว ตัวผู้เป็นผู้นำกลุ่มในการหาอาหารและดูแลฝูง จะลงมาบนพื้นดินบ้างเพื่อกินหน่อไม้ ลักษณะการร้องของชะนีดำมีความต่างระหว่างตัวผู้และตัวเมีย โดย ตัวผู้มีเสียงร้องที่ยาวกังวาลและแหลมกว่าตัวเมีย

ปัจจุบัน ประชากรชะนีดำในเวียดนาม สำรวจพบว่ามีแค่ 110 ตัวเท่านั้น
พระเจ้ามย็องจงแห่งโชซ็อน

พระเจ้ามยองจง เป็นประมุขราชวงศ์โชซอนองค์ที่ 13 (พ.ศ. 2088 ถึง พ.ศ. 2110) หรือ องค์ชายเคียงวอน เป็นโอรสของพระเจ้าจุงจงกับมเหสีมุนจอง ขึ้นครองราชย์เมื่อพระชนมายุ 11 พรรษา ต่อจากพระเชษฐาต่างมารดา คือ พระเจ้าอินจง ที่สิ้นพระชนม์ไปด้วยพระสุขภาพไม่สู้จะดีในพ.ศ. 2088 มีพระมารดาคือ พระพันปีมุนจอง สำเร็จราชการแทน

พระเจ้ามยองจงประสูติเมื่อ ค.ศ. 1534 เป็นองค์ชายคยองวอน (경원대군, 慶原大君) เป็นพระโอรสของพระเจ้าจุงจง กับพระมเหสีมุนจอง มเหสีองค์ที่สามของพระเจ้าจุงจง องค์ชายคยองวอนมีพระเชษฐาต่างพระราชมารดาเป็นองค์ชายรัชทายาทอยู่แล้ว ซึ่งเป็นพระโอรสของพระเจ้าจุงจงกับพระมเหสีชังกยอง มเหสีองค์ที่สองของพระเจ้าจุงจงที่สิ้นพระชนม์ไปแล้ว ปลายรัชกาลของพระเจ้าจุงจงเกิดการแก่งแย่งอำนาจระหว่างขุนนางตระกูลยุน คือ ฝ่ายยุนใหญ่ (대윤, 大尹) คือฝ่ายของยุนอิม ซึ่งเป็นพระเชษฐาของพระมเหสีชังกยอง สนับสนุนองค์ชายรัชทายาทให้ขึ้นครองราชย์ และฝ่ายยุนเล็ก (소윤, 小尹) นำโดยยุนวอนฮย็อง (윤원형, 尹元衡) ที่เป็นพระเชษฐาของพระมเหสีมุนจอง

เมื่อค.ศ. 1544 พระเจ้าจุงจงสวรรคต องค์ชายรัชทายาทขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าอินจง ขุนนางฝ่ายยุนใหญ่ขึ้นมามีอำนาจภายใต้การนำของยุนอิม แต่พระเจ้าอินจงทรงอยู่ในราชสมบัติได้เพียงแปดเดือนก็สวรรคตอย่างเป็นปริศนาในค.ศ. 1545 องค์ชายคยองวอนก็ได้ขึ้นครองราชสมบัติด้วยพระชนมายุเพียงสิบสองชันษา จึงมีพระราขมารดา คือ พระมเหสีมุนจอง หรือ พระพันปีซองยอล เป็นผู้สำเร็จราชการแทน ทำให้ฝ่ายยุนเล็กที่เป็นฝ่ายของพระพันปีซองยอลและยุนวอนฮย็องที่เป็นพระมาตุลาขึ้นมามีอำนาจแทนฝ่ายยุนใหญ่ และทำการกวาดล้างขุนนางฝ่ายยุนใหญ่เสียสิ้น โดยยุนวอนฮย็องกล่าวหายุนอิมว่าคิดก่อการกบฏยกราชสมบัติให้องค์ชายพงซอง (봉성군, 奉城君 พระโอรสของพระเจ้าจุงจงกับพระสนมฮงฮีบิน) เรียกว่า การสังหารหมู่ปราชญ์ปีอึลซา (을사사화, 乙巳士禍) ขุนนางจำนวนมากรวมทั้งยุนอิมถูกเนรเทศ

ในรัชสมัยของพระเจ้ามยองจงเป็นสมัยที่ขุนนางฝ่ายยุนเล็กมีอำนาจมาก ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถดำรงตำแหน่งขุนนางได้หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายยุนเล็ก พระพันปีซองยอลทรงมีศรัทธาในพระพุทธศาสนาและโปรดพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ โพอู (보우, 普雨) ทำให้ทรงมีนโยบายฟื้นฟูพระพุทธศาสนาขึ้นในโจซอน พระเจ้ามยองจงมีพระโอรส ประสูติเมื่อค.ศ. 1551 แต่งตั้งให้เป็นองค์ชายรัชทายาทเมื่อค.ศ. 1557 ครั้นถึงค.ศ. 1553 พระเจ้ามยองจงมีพระชนมายุครบ 20 ชันษาสามารถออกว่าราชการเองได้ แต่พระพันปีมุนจองและยุนวอนฮย็องก็ยังไม่ทำการคืนอำนาจให้แก่พระเจ้ามยองจง จึงเป็นที่โจมตีของนักปราชญ์ฝ่ายซานิม นำโดยชิมอีกยอม (심의겸, 沈義謙) ซึ่งเป็นพระอนุชาของพระมเหสีอินซุน จนถูกขุนนางฝ่ายยุนเล็กทำการกวาดล้างขนาดย่อมในค.ศ. 1563

องค์ชายรัชทายาทสิ้นพระชนม์เมื่อค.ศ. 1563 ด้วยพระชนมายุเพียงสิบสองชันษา ได้รับพระนามว่า องค์ชายรัชทายาทซุนฮวี (순회세자, 順懷世子) หลังจากที่ทรงสำเร็จราชการแทนมายี่สิบปีพระพันปีซองยอลก็สิ้นพระชนม์เมื่อค.ศ. 1565 เป็นโอกาสให้พระเจ้ามยองจงทรงทวงพระราชอำนาจคืน โดยการประหารชีวิตยุนวอนฮย็อง และกำจัดอำนาจของขุนนางฝ่ายยุนเล็กออกไปจากราชสำนัก และเมื่อไม่มีพระราชโอรส ในค.ศ. 1567 ก็ทรงประกาศว่าจะมอบราชสมบัติให้กับองค์ชายฮาซอง (하성군, 河城君) ซึ่งเป็นโอรสขององค์ชายทอคึง พระอนุชาต่างพระมารดา (덕흥군, 德興君 พระโอรสของพระเจ้าจุงจง กับพระสนมอันชังบิน) พระเจ้ามยองจงทรงว่าราชการเองเพียงสองปี ก็สวรรคตในค.ศ. 1567 พระสุสานมีชื่อว่า คังนึง (강릉, 康陵) องค์ชายฮาซองขึ้นครองราชสมบัติต่อไป เป็นพระเจ้าซอนโจ
พระมเหสี

พระสนม

พระโอรส
พลศึกษา

พลศึกษา () เป็นวิชาในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาซึ่งมุ่งหมายให้เกิดการเรียนรู้เชิงทักษพิสัย (psychomotor learning)

ในสมัยหลังนี้ มีแนวโน้มว่า พลศึกษาพัฒนาเป็นกิจกรรมหลายรูปแบบมากขึ้น การสอนให้นักเรียนทำกิจกรรมทางพลศึกษาตั้งแต่อายุยังน้อยช่วยให้นักเรียนมีอุปนิสัยที่ดีต่อการทำกิจกรรมซึ่งจะมีผลสืบเนื่องต่อไปในวัยผู้ใหญ่ด้วย เช่น ครูบางคนสอนเทคนิคที่ช่วยลดความกดดัน เป็นต้นว่า โยคะ และการฝึกหายใจ ที่เป็นประโยชน์ไม่เพียงต่อกิจกรรมพลศึกษา การสอนให้นักเรียนเล่นกีฬาซึ่งมิใช่ของท้องถิ่นนั้นยังช่วยให้นักเรียนมีแรงจูงใจเข้าร่วมกิจกรรมอื่น ๆ มากขึ้น ทั้งยังช่วยนักเรียนเรียนรู้วัฒนธรรมต่าง ๆ ด้วย เช่น เมื่อสอนบทเรียนเกี่ยวกับกีฬาลาครอส (lacrosse) นักเรียนจะได้เรียนรู้วัฒนธรรมพื้นเมืองอเมริกันทางแคนาตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดลาครอสด้วย

เดเดพะำำกเไะำพเัหไำเะหำ
คำสั่งผู้กล้า ดั๊กวอน

คำสั่งผู้กล้า ดั๊กวอน ( ; ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แนวไซไฟ-หุ่นยนต์ ผลงานชุดที่ 7 ในกลุ่มยูฉะซีรีส์ (Brave series) ของซันไรส์ แต่งโดย ฮาจิเมะ ยาทาเตะ ออกอากาศทางสถานีนาโงยะทีวี ตั้งแต่วันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 ถึง 25 มกราคม ค.ศ. 1997 รวมความยาวทั้งสิ้น 48 ตอน และมีOVA ตอนพิเศษ อีก 2 ตอน ในเดือน ตุลาคม ค.ศ. 1997
วัดราษฎร์บูรณะ (แก้ความกำกวม)

วัดราษฎร์บูรณะ อาจหมายถึง
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาค

ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาค () เป็นโครงสร้างข้อมูล ซึ่งใช้โครงสร้างต้นไม้ในการทำต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคต่างจากต้นไม้แบบทวิภาคตรงที่ส่วนของต้นไม้ด้านซ้ายของข้อมูลใดๆ จะน้อยกว่าข้อมูลนั้น และส่วนของต้นไม้ด้านขวาของข้อมูลใดๆ จะมากกว่าข้อมูลนั้นเสมอ ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคสร้างขึ้นมาเพื่อให้เติมลบ หรือหาได้ง่าย สำหรับข้อมูลที่เปรียบเทียบกันได้ 
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคมักใช้ในการทำโครงสร้างข้อมูลชนิดอื่นๆต่อไป

ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคจะต้องเป็นต้นไม้ทวิภาค กล่าวคือมีสองลูกต่อหนึ่งโนด และส่วนของต้นไม้ด้านซ้าย (left subtree) จะต้องน้อยกว่า ตัวข้อมูล และส่วนของต้นไม้ด้านขวา (right subtree) จะต้องมากกว่า ตัวข้อมูลเสมอ สำหรับข้อมูลที่ใช้ในต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคเราจะใช้ข้อมูลที่เปรียบเทียบกันได้ (Comparable) เช่นตัวเลข ซึ่งสามารถบอกได้ว่าสิ่งใดมากกว่าหรือน้อยกว่าอีกสิ่งหนึ่งได้

จุดเด่นของต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคคือการเอาออก นำเข้า และการเรียงลำดับของข้อมูลอยู่ตลอดเวลา และการค้นหาแบบ
ทวิภาค (binary search) ทำให้ตัดออกได้เป็นส่วนๆ และใช้เวลาโดยเฉลี่ย O(log n)ความเร็วในการทำงานส่วนมากยังเป็น O(log n) เนื่องจากมีการค้นหาเป็นการค้นหาแบบทวิภาค ซึ่งตัดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ออกครึ่งหนึ่ง ทำให้ทำงานได้รวดเร็ว แต่บางกรณี ที่ต้นไม้ยาว (ยาวสุดคือต่อกันเป็นรายการโยง)
เช่นนี้อาจทำให้ต้นไม้ทำงานช้า ไม่สามารถการันตีประสิทธิภาพได้ นำไปสู่แนวคิดการทำต้นไม้เอวีแอลต่อไป