seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
มากิ อิชิโนเสะ

มากิ อิชิโนเสะ () เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเทพมรณะ และเป็นอดีตยมทูตหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ ปัจจุบันเป็พรรคพวกของเบาท์

อิชิโนเสะเป็นชายร่างสูงใหญ่ ไว้ผมยาวประบ่า สวมชุดยมทูตแขนสั้น มีดาบด้ามสีดำเล่มยาวเหน็บไว้ที่ข้างเอว มีฝีมือและทักษะการใช้ดาบฟันวิญญาณสูง เขาจะสุภาพและเป็นคนที่ซื่อสัตย์กับคาริยะมาก
เพราะคาริยะเป็นผู้ช่วยเหลือเขาจากฮอลโลว์ที่กำลังจะฆ่าเขาซึ่งในตอนนั้นอิชิโนเสะอ่อนแออย่างมาก อีกทั้งยังเป็นผู้ชักชวนให้เขาเดินทางไปด้วย สำหรับอิชิโนเสะแล้ว คาริยะเป็นเหมือนเทพเจ้าที่หยิบยื่น
ชีวิตใหม่ให้แก่เขา เขาจึงสาบานจะรับใช้คาริยะตลอดไป

มากิ อิชิโนเสะเคยเป็นยมทูตในหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ เนื่องจากหัวหน้าหน่วยที่ 11 คนก่อนถูกซาราคิ เคมปาจิฆ่าเพื่อชิงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยที่ 11 ซึ่งสร้างความโกรธแค้นแก่อิชิโนเสะเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นซาราคิ เคมปาจิก็ได้เป็นหัวหน้าหน่วยที 11 แทน ในสมัยก่อนอิชิโนเสะ มากิ เคยช่วยชีวิตฮิสึกายะ โทชิโร่ ด้วย และอิชิโนเสะได้เดินทางออกจากโซลโซไซตี้เพราะไม่สามารถทำใจให้อยู่ใต้บังคับบัญชาของเคมปาจิที่เขาชิงชังได้

อิชิโนเสะได้เดินทางออกจากโซลโซไซตี้มายังโลกมนุษย์ แต่ถูกฮอลโลว์ทำร้าย จิน คาริยะจึงปรากฏตัวออกมาและฆ่าฮอลโลว์ตาย จึงได้รู้จักกับคาริยะที่เป็นเบาท์ และร่วมมือกับพวกเบาท์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาได้สู้กับอิจิโกะที่คฤหาสน์ของคาริยะ และเกือบจะชนะ ทว่าก็ถูกขัดขวางเสียก่อน ภายหลังถูกซาราคิ เคมปาจิฆ่าตายเพื่อหยุดยั้งแผนการทำลายโซลโซไซตี้ของพวกเบาท์
ภาษาเสาราษฏร์

ภาษาเสาราษฏร์ เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ใช้พูดทางใต้ของรัฐทมิฬ นาดู มีผู้พูดภาษานี้ราว 310,000 คน (2540)
ชาวเสาราษฏร์ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองมุนดาไร ทางใต้ของรัฐทมิฬนาดูและมีแพร่กระจายอยู่ในเมืองอื่นๆด้วย มีผู้พูดในรัฐอันธรประเทศซึ่งคาดว่าย้ายไปจากรัฐทมิฬนาดู ภาษาของชาวเสาราษฏร์ในอันธรประเทศใกล้เคียงกับในทมิฬนาดูเพียงแต่เพิ่มอิทธิพลของภาษาเตลุกุเข้ามา
หลักฐานทางประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ชี้ให้เห็นว่าชาวเสาราษฏร์เดิมอยู่ในเขตเสาราษฏร์ รัฐคุชราต ทางตะวันตกของอินเดีย หลักฐานจากเพลงพื้นบ้านและงานวิจัยทางพันธุกรรมสนับสนุนข้อเสนอนี้ แต่ภาษาเสาราษฏร์มีความใกล้เคียงกับภาษามราฐีและภาษากอนกานีที่เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยันทางตะวันตกของอินเดียมากกว่าภาษาคุชราตที่เป็นภาษาหลักของรัฐคุชราตในปัจจุบัน นักภาษาศาสตร์อธิบายว่าทั้งภาษาเสาราษฏร์และภาษาคุชราตแตกกิ่งมาจากภาษาเดียวกันแต่มีพัฒนาการต่างกัน ภาษาคุชราตได้รับอิทธิพลจากภาษาฮินดี ภาษาเปอร์เซีย และภาษาอาหรับ ในขณะที่ผู้พูดภาษาเสาราษฏร์อพยพออกไปก่อนที่อิทธิพลของมุสลิมจะเข้ามาในคุชราต ได้รับอิทธิพลจากภาษากอนกานี ภาษามราฐี ภาษากันนาดา ภาษาทมิฬและภาษาเตลุกุ เป็นที่ทราบกันดีแล้วว่าภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับมีอิทธิพลต่อภาษากอนกานีและภาษามราฐีน้อย ทำให้ทั้งสองภาษายังคงคำศัพท์และลักษณะทางไวยากรณ์จากภาษาสันสกฤตไว้ได้มาก

การอพยพลงใต้ของชาวเสาราษฏร์น่าจะได้รับอิทธิพลจากการรุกรานของมุสลิมแต่ไม่มีรายละเอียดว่าอพยพเมื่อใดและเป็นจำนวนเท่าใด พวกเขาเข้ามาในอาณาจักรวิชยนคร ซึ่งมีเมืองหลวงอยู่ในรัฐการณตกะในปัจจุบัน ที่นีมีภาษาเตลุกุและภาษากันนาดาเป็นภาษาหลัก และมีการใช้ภาษาสันสกฤตกับภาษาทมิฬด้วย ยุคนี้จึงเป็นยุคที่ภาษาเสาราษฏร์รับอิทธิพลจากภาษาเตลุกุและกันนาดา
เมื่อวิชยนครแผ่อำนาจลงใต้ยึดเมืองมุนดาไรและ ฐันชวุระเข้ารวมกับอาณาจักรได้จึงจัดให้ชาวเสาราษฏร์บางส่วนลงไปในบริเวณดังกล่าว อีก 200 ปีต่อมา อาณาจักรวิชยนครเสื่อมสลายไปเมื่อ พ.ศ. 2103 หลังจากสุลต่านแห่งเดคคันชนะสงครามตาลิโกตา เปิดอินเดียใต้เข้ารับการติดต่อกับมุสลิม
เมื่อเปลี่ยนศูนย์อำนาจการปกครองใหม่ทำให้ชาวเสาราษฏร์อพยพลงใต้อีกครั้ง ทำให้ภาษาของพวกเขาได้รับอิทธิพลจากภาษาทมิฬจนกลายเป็นภาษาในปัจจุบัน มีผู้พูดภาษามราฐีกลุ่มหนึ่งในฐันชวุระ ซึ่งไม่ใช่ชาวเสาราษฏร์
ภาษาเสาราษฏร์มีอักษรเป็นของตนเองมานานกว่า 100 เรียกว่าอักษรเสาราษฏร์ ภาษานี้มีการใช้เป็นภาษาพูดมากกว่า ผู้พูดภาษานี้ใช้ภาษาเตลุกุหรือภาษาทมิฬเป็นภาษาที่สองและมักใช้ภาษาที่สองเป็นภาษาเขียน ปัจจุบันมีการเขียนภาษาเสาราษฏร์สี่ระบบคือ
ภาษาโคกูรยอ

ภาษาโคกูรยอ เป็นภาษาที่เคยใช้พูดในราชอาณาจักรโคกูรยอ (พ.ศ. 506 – 1211) ซึ่งเป็นอาณาจักรหนึ่งในสมัยสามก๊กของเกาหลี หลักฐานเท่าที่มีอยู่เป็นข้อความสั้นๆแสดงความคล้ายคลึงกับภาษาชิลลาและแพ็กเจซึ่งเป็นภาษาของราชอาณาจักรอีกสองแห่งในสมัยนั้นและได้รับอิทธิพลจากภาษากลุ่มตุงกูส นักภาษาศาสตร์ชาวเกาหลีเชื่อว่าภาษานี้ใกล้เคียงกับภาษากลุ่มอัลไตที่ใช้นอกเขตราชอาณาจักรทั้งสาม นักภาษาศาสตร์บางกลุ่มจัดให้อยู่ในภาษากลุ่มพูยอเพราะมีคำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาญี่ปุ่นโบราณ คำบางคำในภาษาโคกูรยอยังพบได้ในภาษาเกาหลีโบราณช่วงพ.ศ. 1500 – 1900 แต่ส่วนใหญ่มักถูกแทนที่ด้วยคำจากภาษาชิลลา
จูชง

จูชง เป็นตัวละครในเรื่องมังกรหยก 1 ใน 7 ประหลาดกังหนำ มีฉายาว่า มือเทวดา มีความรวดเร็วในการหยิบฉวย ครั้งหนึ่งเคยแกล้งอ้วนง้วนเลียก พ่อเลี้ยงของเอี้ยคัง โดยการขโมยทองแท่งในตัวจนหมด ซึ่งอ้วนง้วนเลียกไม่ทันทราบความแม้แต่น้อย .. เมื่อครั้งได้ประมือกับนางศพเหล็กในถ้ำมืดได้ฉวยเอามีดสั้นที่คิวชู่กี่มอบให้แก่ก๊วยเซาเทียน สลักคำว่า เอี้ยคัง ไว้ที่มีด ที่มีดนั้นห่อไว้ด้วยหนังของสามีของนางศพเหล็ก(ศพทองแดง) สักเนื้อหาของคัมภีร์เก้าอิมส่วนหนึ่งไว้ โดยที่จูชงเองก็ไม่ทราบ นางศพเหล็กจึงตามล่าตัวบรรดา 6 ประหลาดแห่งกังหนำเพื่อชิงหนังที่ห่อกระบี่สั้น

เมื่อคราวที่ได้พบกับคิ้วเชยยิ่มที่หมู่บ้านงูเกชุน เป็นผู้เฉลยกลหลอกลวงของคิ้วเชยยิ่ม โดยแอบแย่งกระบี่ของคิ่วเชยยิ่ม ตัวกระบี่ของคิ้วเชยยิ่มนั้นเป็นกระบี่ที่ทำขึ้นมาเองที่ตัวกระบี่เล่มดังกล่าวไม่มีคม และสามารถงอได้3ส่วน ทำให้คนที่ไม่ทันเล่ห์กลของคิ้วเชยยิ่ม คิดว่าคิ้วเชยยิ่มเป็นผู้มีวิชาฟันแทงไม่เข้า และหลงเชื่อ

ก่อนตายได้หยิบฉวยสิ่งสำคัญในการชี้ตัวผู้ที่ฆ่าตนที่เกาะดอกท้อไว้ คือ รองเท้าแก้ว ที่เขียนคำว่า เปียง ยี่ แปลว่า เลือกคู่ ซึ่งในกาลแรก ก๊วยเจ๋งไม่เข้าใจ ต่อมาเมื่ออึ้งย้ง ได้หลอกถามโกวซา จึงได้ ปะติดปะต่อเรื่องราวจนทราบความจริง
เฮ้งชู่อิด

เฮ้งชู่อิด "(Wang ChuYi)" เป็นศิษย์รองต่อจากคิวชู่กี มีกำลังภายใน และฝีมือสูงส่งผู้หนึ่ง มีสติปัญญา และช่างเจรจา ในบรรดาศิษย์ทั้ง7แห่งช้วนจินก่ามีฝีมือเป็นอันดับ3 เป็นรองก็เพียงคิวชู่กีและเบ๊เง็ก ครั้งหนึ่งตั้งใจจะช่วยชีวิตของก๊วยเจ๋ง จาก4มาร แต่พลั้งพลาดถูกพิษโดยกลโกงของหนึ่งใน4มาร จึงได้รับอาการบาดเจ็บเป็นตายเท่ากัน ก๊วยเจ๋งและอึ้งย้ง จึงรับอาสาบุกเข้าในจวนของอ้วนง้วนเลียก ซึ่งในการณ์นั้นก๊วยเจ๋งผลัดหลงเข้าไปในห้องที่มีงูวิเศษและได้กินเลือดงูวิเศษโดยไม่ตั้งใจ ทำให้พละกำลังเพิ่มพูนอย่างมหาศาล
ก่อนเข้านิกายช้วนจินก่า เฮ้งชู่อิด กับ ซุนปุดยี่ ได้อยู่ร่วมกันฉันท์สามี-ภรรยาอยู่ก่อนแล้ว ภายหลังเมื่อได้เข้าสู่นิกายช้วนจินก่าจึงได้แยกย้ายฝึกวิชา
ชัคกี้ ธัญญรัตน์

ชัคกี้ ธัญญรัตน์ (ชื่อเล่น: บุ๋ม) อดีตนักกีตาร์ฝีมือดี ที่ได้รับการยอมรับ จนได้รับฉายาว่า กีตาร์เทพ

ชัคกี้ ธัญญรัตน์ มีชื่อจริงว่า ชูศักดิ์ ธัญญรัตนางกูร จบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล เริ่มเล่นกีตาร์เมื่ออายุได้ 13-14 ปี ได้ชื่อเล่นจากเพื่อน ๆ ว่า "บุ๋ม" มาจากชื่อสุนัขตัวรักที่เจ้าตัวเลี้ยงไว้ จากนั้นเมื่อจบ ม.ศ. 3 จึงได้ไปเดินทางไปศึกษาต่อทางด้านดนตรีและสวนศาสตร์ ที่สหรัฐอเมริกา และเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ หรือ M.I.T.

เมื่อจบการศึกษาแล้ว ได้เดินทางกลับประเทศไทย ได้มีผลงานร่วมวงร็อคเคสตร้า ร่วมกับชัชชัย สุขขาวดี หรือ หรั่ง ร็อคเคสตร้า ในอัลบั้มที่ 2 "เทคโนโลยี" (2527) และอัลบั้มที่ 3 "Special One" (2528) นอกจากนั้นยังเคยร่วมงานกับวงคาไลโดสโคป วงบลูแพลนเนต (มี ปู แบล็กเฮด เป็นนักร้องนำ)

นอกจากนี้แล้วยังเคยร่วมงานกับคาราวาน ในชุด "อานนท์" และ "1985" มีผลงานเดี่ยวชื่อชุด "ศรัทธา" (2528) ร่วมงานกับนุภาพ สวันตรัจน์, ปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล, อู๊ด ยานนาวา, มงคล อุทก และสุรชัย จันทิมาธร จากวงคาราวาน

ชัคกี้ ธัญญรัตน์ เสียชีวิตด้วยอาการไตวาย ในปี พ.ศ. 2540

"ร็อคเคสตร้า - เทคโนโลยี (2527)
"ร็อคเคสตร้า - Special One (2528)
"ชัคกี้ ธัญรัตน์ - ศรัทธา (2528)
"คาราวาน - อานนท์ (2532)
"คาราวาน - 1985
"ชัคกี้ ธัญญรัตน์ และ บลูแพลนเนต - พาฝัน (2533)
"ไวท์ แมจิค
"โดม มาร์ติน - กุหลาบไฟ (2537)
เหยี่ยว

เหยี่ยว หรือ อีเหยี่ยว (; อีสาน: แหลว) คือ นกในอยู่ในสกุล "Falco" จัดอยู่ในกลุ่มนกล่าเหยื่อที่อยู่ในอันดับ Falconiformes และวงศ์ Falconidae

เหยี่ยวมีลักษณะคล้ายกับอินทรี ซึ่งเป็นนกล่าเหยื่อเช่นเดียวกัน แต่เหยี่ยวมีขนาดเล็กกว่า คือมีจะงอยปากที่งองุ้ม มีกรงเล็บที่แหลมคมและแข็งแรง บินได้อย่างรวดเร็ว กางปีกได้กว้างและยาว สามารถบินหรือเหินได้สูง และมีสายตาที่ดีมาก อาหารโดยทั่วไปของเหยี่ยว คือ สัตว์ขนาดเล็กกว่าต่าง ๆ เช่น สัตว์ฟันแทะ, สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต่าง ๆ, สัตว์เลื้อยคลาน, สัตว์น้ำ เช่น ปลา หรือกุ้ง หรือแม้แต่สัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าได้ เช่น กวาง เป็นต้น

นอกจากสกุล "Falcon" แล้ว ยังมีนกในสกุลอื่น แต่อยู่ในวงศ์เดียวกันที่เรียกว่าเหยี่ยวได้ เช่น "Haliastur", "Elanus", "Haliaeetus" และ"Microhierax" (ซึ่งบางครั้งอาจเรียกเป็นอินทรี) เป็นต้น

เหยี่ยวที่พบในประเทศไทยมีหลายชนิด อาทิ เหยี่ยวแดง ("Haliastur indus"), นกออก ("Haliaeetus leucogaster"), เหยี่ยวรุ้ง ("Spilornis cheela") เป็นต้น

และยังมีอีกชนิดหนึ่ง คือ เหยี่ยวออสเปร ("Pandion haliaetus") ซึ่งเป็นนกที่มีวิวัฒนาการเป็นของตัวเอง มีวงศ์และสกุลของตัวเองต่างหาก

จากความที่เป็นนกล่าเหยื่อ และมีขนาดลำตัวที่ไม่ใหญ่นัก เหยี่ยวจึงถูกมนุษย์ใช้เลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงมาแล้วนานกว่า 2,000 ปี เพื่อใช้ประโยชน์หลายอย่าง เช่น ล่าสัตว์, เพื่อความเพลิดเพลิน หรือแม้แต่ใช้ในการไล่นกชนิดอื่น ๆ ในสนามบินหรือชุมชนเมืองบางแห่ง

ในความเชื่อของชาวเล ซึ่งเป็นชนชาติปฐมภูมิทางภาคใต้ของไทยตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ เชื่อว่าเหยี่ยวเป็นวิญญาณบรรพบุรุษที่ช่วยนำทางไปสู่ปลา เป็นสัตว์ที่ช่วยในการจับปลา โดยพบเป็นหลักฐานภาพวาดบนผนังถ้ำผีหัวโต ที่อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ นอกจากนี้แล้วยังเชื่อด้วยว่าเหยี่ยวจะเป็นเครื่องนำทางวิญญาณของผู้เสียชีวิตไปสู่โลกหลังความตาย โดยมีเรือเป็นพาหนะ
มองโกเลีย (แก้ความกำกวม)

มองโกเลีย อาจหมายถึง
คุณอาจหาคำว่า
ภาษาแคะ

ภาษาแคะ ภาษาฮักกา หรือ เค่อเจียฮว่า () คือหนึ่งในภาษาของตระกูลกลุ่มภาษาจีน มีผู้พูด 34 ล้านคน เป็นภาษาของชาวฮั่น ที่มีบรรพบุรุษอยู่ในมณฑลเหอหนานและส่านซี ทางเหนือของจีนเมื่อกว่า 2,700 ปีที่แล้วต่อมาชาวแคะอพยพไปทางใต้เข้าสู่มณฑลกวางตุ้งและฝูเจี้ยนและไปเป็นชาวจีนโพ้นทะเลทั่วโลก
อำเภอท่ายาง

ท่ายาง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเพชรบุรี ประชากรประมาณร้อยละ 80 เป็นเกษตรกร มีอาชีพปลูกพืช ผลผลิตหลักได้แก่ ข้าว กล้วยหอมทอง กล้วยไข่ กล้วยน้ำว้า มะนาว ชมพู่ อ้อย มะม่วง ถั่ว และมะพร้าว

อำเภอท่ายางตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด ระยะทางห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 17 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานคร เป็นระยะทาง 134 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

เมื่อปี พ.ศ. 2435 ภูมิประเทศด้านตะวันตกของอำเภอโดยทั่วไปเป็นป่าดงดิบและภูเขาสูง มีไม้ใหญ่ ๆ มากมาย เช่น ไม้ยาง ไม้มะค่า ไม้ตะเคียน ฯลฯ จนได้รับการเรียกขานว่า "ท่ายาง" สภาพท้องที่เป็นป่าใหญ่ มีไข้มาลาเรียชุกชุม ราษฎรที่อาศัยอยู่เป็นชาวกะเหรี่ยงและกะหร่าง ส่วนภูมิประเทศด้านตะวันออกจรดชายฝั่งทะเลอ่าวไทย เป็นที่ราบลุ่มและดินปนทราย เหมาะแก่การเกษตรกรรม

ต่อมามีราษฎรจากจังหวัดอื่นเข้ามาตั้งหลักแหล่งทำมาหากินเป็นจำนวนมาก และมีผู้อพยพมาอยู่เพิ่มมากขึ้นทุกปี ในปี พ.ศ. 2436 ทางราชการได้ตั้งอำเภอขึ้นที่หมู่บ้านวังไคร้ ริมแม่น้ำแม่ประจันต์ ตำบลวังไคร้ เรียกว่า อำเภอแม่ประจันต์ ในพ.ศ. 2453 ได้สร้างที่ว่าการอำเภอขึ้นใหม่ ณ ที่ว่าการอำเภอแม่ประจัน เมืองเพชรบุรี

อำเภอแม่ประจันต์ตั้งอยู่ได้ประมาณ 20 ปี ทางการเห็นว่าอยู่ไกลจากย่านชุมชนจึงได้ย้ายมาตั้งที่ว่าการอำเภอแห่งใหม่ที่หมู่ที่ 2 ตำบลยางหย่อง (ปัจจุบันเป็นหมู่ที่ 2 ตำบลท่าแลง) และเรียกชื่อว่า อำเภอยางหย่อง ตั้งอยู่ได้นานประมาณ 2 ปี จึงได้ย้ายมาตั้งที่หมู่ที่ 1 บ้านท่ายาง ริมฝั่งแม่น้ำเพชรบุรีเมื่อราวปี พ.ศ. 2460 แต่ยังเรียกอำเภอยางหย่องตามเดิม จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2482 จึงได้เปลี่ยนชื่อใหม่เรียกว่า อำเภอท่ายาง เพื่อให้ตรงกับหมู่บ้านอันเป็นที่ตั้งจนกระทั่งทุกวันนี้

มีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) ผ่านเขตอำเภอท่ายางประมาณ 10 กิโลเมตร ยังมีสถานีรถไฟตั้งอยู่ที่ตำบลหนองจอก แม่น้ำสำคัญที่ไหลผ่านอำเภอ คือ แม่น้ำเพชรบุรี อำเภอท่ายางมีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 793.522 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 495,591.25 ไร่

อำเภอท่ายางมีพื้นที่การปกครองตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองพื้นที่ พ.ศ. 2457 ทั้งหมด 12 ตำบล 118 หมู่บ้าน ดังนี้
ท้องที่อำเภอท่ายางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่

. วัดสหธรรมิการาม(หนองแขม)
ปัจฉิม

ปัจฉิม อาจหมายถึง
เกราะเหล็กบีไฟเตอร์

จูโค บีไฟเตอร์ () หรือ เกราะเหล็ก บีไฟเตอร์ เป็นซีรีส์ภาพยนตร์แนวโทคุซัทสึแนวเมทัลฮีโรลำดับที่14 ออกอากาศเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ถึงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ออกอากาศทั้งหมด 53 ตอนและมีตอนพิเศษทางภาพยนตร์อีก 1 ตอน

ในประเทศไทยบริษัท ทีไอจีเอ จำกัด (TIGA) เป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์การจำหน่ายในรูปแบบวีซีดีในชื่อ"นักรบเกราะเหล็ก บี-ไฟท์เตอร์"

ในโลกมนุษย์ได้เกิดเหตุประหลาดของแมลงทั่วโลกได้อพยพอย่างปริศนาและสัตว์ต่างๆได้เกิดความแปลกประหลาดวันหนึ่งนักกวิจัยคนหนึ่งที่มีชื่อว่าไค ทาคุยะ ได้พบกับผู้เฒ่าแมลงที่ชื่อว่ากูรูและได้บอกเหตุการณ์ต่างๆในเวลาต่อมาเอิร์ธ อาคาเดมี่ ได้สร้างหุ่นยนต์ชุดเกราะเพื่อต่อสู้กับศัตรูที่จะมาบุกโลกและผู้เฒ่ากูรูได้กำเนิดนักรบแมลงทั้ง 3 และได้คัดเลือกเหล่านักรบเพื่อต่อกรกับเหล่าจามาล
คาบอมบ้าแดง

คาบอมบ้าแดง () เป็นพืชใต้น้ำจำพวกสาหร่าย ชนิดหนึ่ง พบในทวีปอเมริกาใต้ ทางตอนเหนือของประเทศคิวบาและบางส่วนของรัฐฟลอริดา เมื่อเจริญเติบโตเต็มที่มีความสูงระหว่าง 30 ถึง 80 เซนติเมตร แผ่กิ่งก้านได้ประมาณ 8 เซนติเมตร นิยมนำมาเลี้ยงเป็นไม้ประดับ แต่เจริญเติบโตยาก เนื่องจากคาบอมบ้าแดงมีความต้องการแสงมากเกินกว่าที่แสงจะผ่านน้ำไปได้ตามปกติ ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ และสถานะของน้ำที่ใสสะอาดเป็นสิ่งจำเป็นต่อการเจริญเติบโตของคาบอมบ้าแดง
บั้งไฟ

คำสำคัญ "บั้งไฟ" สามารถหมายถึง
วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร

วัดเทพศิรินทราวาส ราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดราชวรวิหาร อยู่ในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย ใกล้สะพานกษัตริย์ศึกและสถานีรถไฟกรุงเทพฯ (หัวลำโพง) อยู่รวมกับ "โรงเรียนเทพศิรินทร์"

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างวัดเทพศิรินทราวาส เมื่อ พ.ศ. 2419 ขณะมีพระชนมายุครบ 25 พรรษาพอดี เพื่อทรงเฉลิมพระเกียรติและอุทิศพระราชกุศลสนองพระเดชพระคุณกรมสมเด็จพระเทพศิรินทรามาตย์ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ซึ่งได้เสด็จสวรรคตตั้งแต่รัชกาลที่ 5 ยังทรงพระเยาว์

วันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2421 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ อาราธนาพระอริยมุนีมาจากวัดบวรนิเวศ พร้อมด้วยพระฐานานุกรม 3 รูป พระอันดับ 16 รูป สามเณร 3 รูป รวม 23 รูป มาอยู่วัดนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงบำเพ็ญพระราชกุศล แล้วประกาศพระราชทานวิสุงคามสีมาและพระราชทานนามอารามแห่งนี้ว่าวัดเทพศิรินทราวาส ตามพระนามแห่งองค์พระราชชนนี
สถาปัตยกรรมสำคัญได้แก่ พระอุโบสถของวัดเทพศิรินทราวาส มีขนาดใหญ่และตกแต่งอย่างงดงาม ด้วยลายรดน้ำและซุ้มประตูหน้าต่าง เพดานสลักรูปเครื่องราชอิสริยาภรณ์ พระอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญหลายองค์ เช่น พระนิรันตรายซึ่งเป็นพระพุทธรูปประจำรัชกาลที่ 4 ซึ่งอัญเชิญมาเมื่อ พ.ศ. 2421 ตามพระราชประสงค์รัชกาลที่ 4

การวางแผนผังวัดเทพศิรินทราวาสนี้ ถือว่าเป็นแปลนที่เหมาะสม ที่โรงเรียนอยู่ทางด้านตะวันออก หน้าวัดและเขตพุทธาวาสอยู่ส่วนกลาง และสุสานอยู่ด้านตะวันตก ดุจชีวิตคนซึ่งเดินตามดวงตะวัน เริ่มด้วยวัยเด็ก วัยกลางคน และปัจฉิมวัยซึ่งไปสุดสิ้นที่สุสาน สิ่งก่อสร้างที่เป็นที่รู้จักกันดี คือ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิสริยาภรณ์

และใน พ.ศ. 2439 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างสุสานหลวงไว้ในวัด ด้วยมีพระราชประสงค์ให้เป็นฌาปนสถานสำหรับพระราชวงศ์ซึ่งไม่ได้สร้างพระเมรุฯ ที่ท้องสนามหลวงและสำหรับชนทุกชั้น นับเป็นเรื่องพิเศษ เนื่องจากโดยปกติแล้วจะไม่มีฌาปนสถานในพระอารามหลวง

นับแต่ก่อตั้งวัดมาจนปัจจุบัน วัดเทพศิรินทราวาสมีเจ้าอาวาสมาแล้ว 9 รูป ได้แก่
โลบีเลีย

โลบีเลีย คาร์ดินาลิส (syn. "L. fulgens", cardinal flower) เป็นสายพันธุ์ของ โลบีเลีย มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา, แคนาดาบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ผ่านทางทิศใต้ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา เม็กซิโก อเมริกากลาง และทางเหนือของโคลัมเบีย
อำเภอบ้านนา

อำเภอบ้านนา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครนายก ภาคกลางของประเทศไทย

อำเภอบ้านนามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

แต่เดิมมีชื่อเรียกว่า อำเภอท่าช้าง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอบ้านนา เมื่อปี พ.ศ. 2446 ตามประวัติอำเภอนี้เคยเป็นแขวงเมืองนครนายก ซึ่งเป็นเมืองลูกหลวงหรือเมืองหน้าด่านในสมัยที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี โดยเฉพาะท้องที่อำเภอบ้านนาเคยเป็นที่ตั้งกองโพนช้างหรือกองจับช้างป่าไว้เป็นพาหนะสำคัญในการทำศึกสงครามมาแต่สมัยโบราณ ปรากฏว่ายังมีหลักฐานอยู่ที่บ้านมะเฟือง ตำบลป่าขะ อำเภอบ้านนา ซึ่งในอดีตเมื่อ 30 กว่าปี หมู่บ้านนี้มีชื่อเรียกว่า "โรงช้าง" และยังมีเศษเสาโรงช้างของกรมพาหนะคชบาล เหลือซากอยู่เป็นหลักฐาน แต่ในปัจจุบันเสาโรงช้างได้ชำรุดผุพังไปจนหมดสิ้นแล้ว

อำเภอบ้านนาเคยโอนไปขึ้นอยู่กับจังหวัดสระบุรีครั้งหนึ่ง เนื่องจากได้มีพระราชบัญญัติยกเลิกจังหวัดนครนายกโดยให้อำเภอต่าง ๆ ไปขึ้นอยู่กับจังหวัดปราจีนบุรี ยกเว้นอำเภอบ้านนาให้ไปขึ้นกับจังหวัดสระบุรี เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2484 ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดนครนายกขึ้นใหม่ เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 อำเภอบ้านนาจึงได้กลับมาขึ้นกับจังหวัดนครนายกจนกระทั่งปัจจุบัน

อำเภอบ้านนาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 118 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอบ้านนาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่

ตั้งอยู่ที่ตำบลศรีกะอาง จากตัวเมืองไปตามถนนสุวรรณศรถึงอำเภอบ้านนา เยื้องกับสถานีตำรวจภูธรบ้านนา มีถนนแยกไปน้ำตกกะอางระยะทาง 11 กิโลเมตร ลักษณะเป็นลานหินกว้าง มีน้ำตกไหลผ่านตามช่องหิน นอกจากนี้บริเวณใกล้เคียงมีพระพุทธรูปปางสมาธิก่อด้วยอิฐประดิษฐานอยู่บนเนินเขา และมีสถานีเพาะชำกล้าไม้ของกรมป่าไม้ตั้งอยู่ด้วย 
ประดิษฐาน ณ มณฑป วัดทองย้อย เป็นโบราณสถานอันเก่าแก่ มีคุณค่าทางศิลปะซึ่งแสดงถึงความประณีตงดงามในการประดิษฐ์ และการหล่อของฝีมือช่างไทยสมัยโบราณ โดยทางวัดจะจัดให้มีงานนมัสการทุกวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี
ชื่อย่อ รร.ตท.(อังกฤษ: Armed Forces Academies Preparatory School ) เป็นสถาบันการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ กองบัญชาการกองทัพไทย และเป็นสถาบันการศึกษาแห่งเดียวในประเทศไทย ที่เป็นศูนย์รวมเบื้องต้นสำหรับผู้ที่จะเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า โรงเรียนนายเรือ โรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช และโรงเรียนนายร้อยตำรวจ ผู้ที่ศึกษาในโรงเรียนเตรียมทหาร เรียกว่า นักเรียนเตรียมทหาร (นตท.)
สกุลลัดวิเจีย

สกุลลัดวิเจีย หรือ Ludwigia(primrose-willow, water-purslane, หรือ water-primrose) เป็นพืชตระกูลพืชน้ำ มีประมาณ 75 ชนิด สามารถพบได้ทุกพื้นที่ แต่ส่วนมากจะกระจายอยู่ในเขตร้อน
ธนาคารเอเชีย

ธนาคารเอเชีย () เป็นธนาคารในประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2482 มีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจไทย ใช้ชื่อว่า "ธนาคารแห่งเอเชียเพื่ออุตสาหกรรมและพาณิชยกรรม" โดยศาสตราจารย์ ดร.ปรีดี พนมยงค์ อดีตนายกรัฐมนตรี และผู้ประศาสน์การมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง ต่อมาภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น "ธนาคารเอเชีย" (BOA) จดทะเบียนเข้าตลาดหลักทรัพย์ในปี พ.ศ. 2521 และกลายเป็นบริษัทมหาชน จำกัด ในปี พ.ศ. 2535

ธนาคารเอเชียมีผลิตภัณฑ์ทางการเงินที่หลากหลาย อีกทั้งยังมีบริษัทในเครือที่ให้ บริการด้านประกันภัย, การจัดการกองทุน, การจัดจำหน่ายตราสาร หนี้และตราสารทุนและบริการเช่าซื้อ สถานที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของธนาคารอยู่ที่ถนนสาทรใต้ ในกรุงเทพมหานคร ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2546 ธนาคารเอเชียมีสาขา 124 แห่ง

พ.ศ. 2541 ธนาคารเอบีเอ็น แอมโร แห่งประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้เข้ามาเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ของธนาคารเอเชีย ในปี พ.ศ. 2545 ธนาคารเอบีเอ็น แอมโรได้รับการจัดอันดับเป็นที่ 8 ในยุโรป และที่ 17 ในโลก ในด้านความมั่นคงของเงินกองทุนขั้นที่หนึ่ง โดย มีกว่า 3,000 สาขาในกว่า 66 ประเทศ

25 เมษายน พ.ศ. 2547 ธนาคารเอบีเอ็ม แอมโร ได้ลงนามขายหุ้น 80.77% ซึ่งถืออยู่ในธนาคารเอเชีย ให้กับ ธนาคารยูโอบี ผู้ถือหุ้นหลักใน ธนาคารยูโอบีรัตนสิน เพื่อควบรวมกิจการ ธนาคารเอเชีย เข้ากับ ธนาคารยูโอบีรัตนสิน โดยใช้ธนาคารเอเชียเป็นแกนหลัก และเปลี่ยนชื่อเป็นธนาคารยูโอบี
ออดิชัน (แก้ความกำกวม)

ออดิชัน (Audition) อาจหมายถึง
ออดิชัน

ออดิชัน () เป็นการแสดงของนักแสดง นักร้อง นักดนตรี หรือนักเต้น สำหรับทดสอบความสามารถ มีลักษณะเหมือนการสัมภาษณ์งานของนักแสดงนั่นเอง การออดิชันจะมีลักษณะหลักคือแสดงความสามารถเฉพาะตัวของบุคคลนั้นออกมา ที่พร้อมและเหมาะสมต่อการยอมรับของฝ่ายออดิชัน อย่างไรก็ตามการแสดงนั้นจะไม่ได้แสดงเลียนแบบการแสดงที่ออดิชัน เช่นการออดิชันสำหรับละครเวที แฮมเลต ผู้ออดิชันจะแสดงการออดิชันในรูปแบบอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับแฮมเลตเป็นต้น

การออดิชันอาจรวมไปถึงการอ่านบทละคร หรือแสดงในบทบาทที่ไม่คุ้นเคยได้ เช่นนักดนตรีอาจมีการทดสอบให้เล่นเครื่องดนตรีที่ไม่คุ้นเคยเป็นต้น
อีลีทโมเดลลุคไทยแลนด์

อีลีทโมเดลลุคไทยแลนด์ () เป็นการประกวดนางแบบประเทศ จัดการประกวดโดยนายเอ็ดเวิร์ด กิตติ ประธานกรรมการ บริษัท อีลิท โมเดล แมเนจเม้นท์ เซ้าท์อีสท์เอเซีย จำกัด ผู้ได้รับลิขสิทธิ์จาก “ELITE MODEL LOOK” ร่วมกับ กอล์ฟ-กฤษฎา ทิพย์ประสิทธิ์ ออแกไนซ์ชื่อดัง และผู้ให้การสนับสนุนหลายราย จัดประกวดคัดเลือกตัวแทนนางแบบไทยนายแบบไทยด้วย “ELITE MODEL LOOK THAILAND
มนตรี แพร่ศิริพุฒิพงศ์

มนตรี แพร่ศิริพุฒิพงศ์ ชื่อเล่น แจ้ค เคยมีผลงานเพลงเก่าของ อ.สมาน กาญจนผลิน มาทำใหม่ให้ทำนองและการร้องทันสมัยขึ้น จนได้เข้าชิงพระพิฆะเนศทองคำได้ถึง 2 เพลง จาก 3 เพลงสุดท้ายที่เข้ารอบ
คิมชีจีแก

คิมชีจีแก หรือ ซุปกิมจิ () เป็นอาหารเกาหลีมีลักษณะซุปและจัดเสิร์ฟในหม้อร้อน โดยมีส่วนประกอบได้แก่ กิมจิ (คิมชี) หัวหอม เต้าหู้ และเนื้อสัตว์ซึ่งอาจจะเป็นเนื้อหมูหรืออาหารทะเล คิมชีจีแกมีรสชาติเผ็ดกลมกล่อม
กฎหมายรักฉบับฮาร์วาร์ด

กฎหมายรักฉบับฮาร์วาร์ด () เป็นละครเกาหลีแนวรักโรแมนติก 16 ตอน ฉายครั้งแรกในเกาหลีเมื่อปี พ.ศ. 2547 ได้รับความนิยมในเกาหลีใต้ และหลายประเทศในเอเชีย

เรื่องราวของละครเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ความรักระหว่างนักศึกษาเกาหลีในโรงเรียนกฎหมาย คิม ฮย็อนวู (คิม แรวอน) และนักศึกษาเกาหลีในคณะแพทย์ ลี ซูอิน (คิม แตฮี) ถึงแม้ว่าสถานที่ในพล็อตเรื่องของเรื่องนี้เป็นมหาวิทยาลัยฮารเวิรด แต่จริงแล้วถ่ายทำที่ มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย และ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส
กระถินณรงค์

กระถินณรงค์ ( Cunn., ) เป็นพืชตระกูลถั่ว มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมตามธรรมชาติในทุ่งหญ้าของประเทศปาปัวนิวกินี ไปจนถึงพื้นที่ทางตอนเหนือของประเทศออสเตรเลีย แต่ปัจจุบันได้มีการนำไปปลูกกันทั่วโลกทั้งทวีปเอเชีย แอฟริกา และอเมริกาใต้ เนื่องจากสามารถฟื้นฟูสภาพป่าเสื่อมโทรมได้

เป็นไม้ที่มีขนาดเล็กถึงขนาดกลางมีความสูง 8 เมตร ไปจนถึง 20 เมตร ดอกกระถินณรงค์ มีสีเหลืองกลิ่นหอม ออกดอกรวมกันเป็นช่อ คล้ายหางกระรอก

ในประเทศไทย ร.ท.ขุนณรงค์ชวนกิจ (ชวน ณรงคะชวนะ) เป็นผู้สั่งเข้ามาปลูกในประเทศไทยเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2478 โดยนำมาปลูกในลักษณะของไม้ประดับ

กระถินณรงค์เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ขนาดกลาง - ใหญ่ สูง 10 - 30 เมตร เรือนยอดทรงกลมทึบ เปลือกสีน้ำตาลถึงสีน้ำตาลเข้ม แตกเป็นร่องตามยาว ใบประกอบแบบขนนกสองชั้น เมื่อยังเล็กและเปลี่ยนรูปเป็นใบขนาดใหญ่หนา สีเขียวเข้ม เรียวยาว โค้งเป็นรูปเคียว กว้างประมาณ 1.2 - 2.5 ซม. ยาวประมาณ 7 - 15 ซม. ดอกสีเหลือง มีกลิ่นหอม ออกรวมกันเป็นช่อคล้ายหางกระรอกตามง่ามใบ ดอกย่อยแต่ละดอกมีขนาดเล็กมาก ช่อหนึ่งๆ มี ประมาณ 70 - 100 ดอก ช่อดอกจะห้อยลงข้างล่าง ผลแห้งแตก เป็นฝักแบน สีเขียว ม้วนบิดเป็นวง 1 - 3 วง เมื่อแก่มีสีน้ำตาล มีเมล็ดสีน้ำตาลดำเป็นมัน 5 - 12 เมล็ด

กระถินณรงค์เป็นไม้โตเร็ว นิยมปลูกเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง นอกจากการใช้เป็นพืชเบิกนำในการปลูกป่าในพื้นดินเสื่อมโทรมได้ดีแล้ว ยังใช้ตัดฟันเป็นไม้ฟืนเชื้อเพลิง ซึ่งมีการวิจัยโรงไฟฟ้าชีวมวล เพื่อใช้ไม้กระถินเป็นเชื้อเพลิง และประโยชน์อื่นๆ เช่นเผาถ่าน ทำเฟอร์นิเจอร์ และเป็นวัตถุดิบสำหรับอุตสาหกรรมเยื่อกระดาษได้ด้วย

สถานีวนวัฒนวิจัยสะแกราช ศึกษาวิจัยเพื่อพัฒนาปรับปรุงพันธุ์ไม้กระถินณรงค์มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 โดยใช้วิธีการผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่าง กระถินณรงค์ 3 สายพันธุ์ ได้แก่

เพื่อมุ่งหวังให้เป็นไม้โตเร็วทาง เลือกใหม่แก่เกษตรกรทดแทนการปลูกยูคาลิปตัส
ปกฉัตร เทียมชัย

ปกฉัตร เทียมชัย มีชื่อเล่นว่า "จิ๊บ" (14 เมษายน พ.ศ. 2529) นักแสดงชาวไทย เธอเคยได้รับ "เซเว่นส์ทีน เมบิลีน แซสซี่ เกิร์ล" และรับรางวัลสาวแฮ็คส์ ปี 2004

ปกฉัตร มีผลงานละครเรื่อง ธรรมะติดปีก เคยเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณา ยาสีฟันเดนทิสเซ่ ในปี 2550 แสดงภาพยนตร์เรื่องแรก คือเรื่อง "ตั๊ดสู้ฟุด"

ปกฉัตร เทียมชัย ชื่อเล่น จิ๊บ เกิดเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2529 ที่โรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า กรุงเทพมหานคร มีน้องสาวหนึ่งคน สำเร็จการศึกษาระดับอนุบาลจากโรงเรียนอนุบาลวรรณสว่างจิต, ระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนราชินี (รุ่นเดียวกับ นาระ เอื้อทวีกุล), ในระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ และระดับอุดมศึกษา ปริญญาตรี ศิลปกรรมศาสตร์ เอกการแสดงและกำกับการแสดง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

ในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรโรฒ ที่ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จเป็นองค์ประธาน มีการเสนอข่าวว่าจิ๊บ ปกฉัตรได้ทำผมรวบเป็นก้อนไว้บนศีรษะคล้ายทรงโมฮอว์กและย้อมสีเป็นสีทอง อีกทั้งมีข่าวว่าเธอแสดงกิริยาไม่เหมาะสมหลายอย่าง จนเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักในเว็บบอร์ดของเว็บไซต์พันทิป ถึงความไม่เหมาะสม ที่ทางสมาชิกเว็บไซต์ดังกล่าวแสดงความเห็นพฤติกรรมดังกล่าวค่อนข้างรุนแรง รวมไปถึงกล่าวถึงคณะอาจารย์และทางมหาวิทยาลัย ถึงความไม่เหมาะสมเรื่องบัณฑิตที่แต่งกายไม่เหมาะสม เข้าร่วมในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรได้อย่างไร.

ปกฉัตรอธิบายถึงทรงผมว่า ต้องการให้ผมเรียบที่สุด จึงเก็บผมไม่ให้รุงรังไม่ให้ผมสักเส้นโผล่ออกมา ส่วนที่ผมเป็นสีทองนั้น เนื่องจากตรงกลางผมไม่ได้เป็นสีดำสนิท อีกทั้งปลายผมยังเสีย จึงดูเป็นสีทอง แต่ก็ยอมรับว่าทรงผมดูแปลกตา ส่วนเรื่องพฤติกรรมในระหว่างพิธีพระราชทานปริญญาบัตรนั้น ยอมรับว่าตื่นเต้นมาก ตั้งแต่เดินขึ้นเวที ซึ่งก็ลืมถอนสายบัวก่อนนั่ง และเรื่องการนั่งไขว่ห้างนั้น เป็นวันซ้อมใหญ่ วันจริงไม่ได้ทำ

แต่ในที่สุดเจ้าตัวต้องร่ำไห้ยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว ขอโทษคุณพ่อคุณแม่ อาจารย์ และเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัย เพื่อนนิสิต และบัณฑิตที่เข้าพิธีทุกคนที่ได้รับความอับอาย
เสนาสนะ

เสนาสนะ หมายถึง ที่อยู่อาศัยของภิกษุสงฆ์ เช่น กุฏิ วิหาร ศาลา รวมถึงที่นอนและที่นั่งและเครื่องใช้ เกี่ยวกับสถานที่หรือสิ่งที่ใช้ในการพำนัก เช่น โต๊ะ เก้าอี้ เตียง ตั่ง หมอน หรือแม้แต่โคนต้นไม้

อนึ่ง คำว่า "เสนาสนะ" มาจากศัพท์บาลี ว่า "เสนาสน" สร้างจากศัพท์ "เสน" (ที่นอน) และ "อาสน" (ที่นั่ง)

เนื้อความจาก "วิภังคปกรณ์" กล่าวว่า "[614] เสนาสนะ ได้แก่ เสนาสนะคือเตียงบ้าง เสนาสนะ
คือตั่งบ้าง เสนาสนะคือที่นอนบ้าง เสนาสนะคือหมอนบ้าง เสนาสนะคือวิหารบ้าง เสนาสนะคือเพิงบ้าง เสนาสนะคือปราสาทบ้าง เสนาสนะคือป้อมบ้าง เสนาสนะคือโรงบ้าง เสนาสนะคือที่เร้นลับบ้าง เสนาสนะคือถ้ำบ้าง เสนาสนะ คือโคนไม้บ้าง เสนาสนะคือพุ่มไม้ไผ่บ้าง หรือภิกษุยับยั้งอยู่ในที่ใด ที่นั้นทั้งหมด
ชื่อว่า เสนาสนะ"