seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
จูโนต์ ดิอัซ

จูโนต์ ดิอัซ () (31 ธันวาคม ค.ศ. 1968 - ปัจจุบัน) จูโนต์ ดิอัซเป็นนักเขียนนวนิยายและอาจารย์สอนวิชาการเขียนสร้างสรรค์ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ดิแอซเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายโดมินิกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"The Brief Wondrous Life of Oscar Wao"” () ในปี ค.ศ. 2008 และรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติในปีเดียวกัน “"The Brief Wondrous Life of Oscar Wao"” เป็นเรื่องราวของออสคาร์ วาวเด็กชายผู้มีน้ำหนักมากกว่าปกติที่เติบโตขึ้นมาในนิวเจอร์ซีย์ผู้หมกมุ่นกับนวนิยายวิทยาศาสตร์และแฟนตาซี แต่ก็ยังเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับประสบการณ์ภายใต้การปกครองระบบเผด็จการของราฟาเอล ทรูฮิลโลในสาธารณรัฐโดมินิกันซึ่งเป็นดินแดนของบรรพบุรุษของดิแอซเองด้วย
ปลาปักเป้าทอง

ปลาปักเป้าทอง (; ) เป็นปลาน้ำจืดและน้ำกร่อย ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)

มีลำตัวแบนข้างมากกว่าปลาปักเป้าในสกุล "Tetraodon" อย่างเห็นได้ชัด และมีดวงตาที่โตกว่า ครีบหลังและครีบก้นใหญ่ ครีบหางปลายตัดตรง มีลำตัวสีทองเหลือบเขียวแวววาว โดยที่ไม่มีลวดลายหรือจุดใด ๆ ทั้งสิ้น หลังมีสีเทาเงิน ใต้ท้องสีขาว มีหนามสั้น ๆ ฝังอยู่ใต้ผิว และสามารถสะบัดครีบว่ายน้ำได้เร็วกว่าปลาปักเป้าในสกุลอื่น อีกทั้งยังสามารถพองลมได้ใหญ่กว่าด้วย เดิมเคยถูกจัดว่าเป็นชนิดเดียวกับ "Chonerhinos naritus" แต่สามารถจัดแนกออกได้จากสัณฐานวิทยา จึงแยกออกมาอยู่ในสกุลนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999

โตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร และพบในเขตน้ำกร่อยด้วย เช่น ลุ่มแม่น้ำบางปะกงในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นต้น

มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดและครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม
คอร์แม็ค แม็คคาร์ธี

คอร์แม็ค แม็คคาร์ธี () (20 กันยายน ค.ศ. 1933 - ปัจจุบัน) คอร์แม็ค แม็คคาร์ธีเป็นนักเขียนนวนิยาย และ บทละครคนสำคัญชาวอเมริกัน แม็คคาร์ธีเขียนนวนิยายทั้งหมดสิบเรื่องที่เป็นประเภทกอธิคอเมริกันตอนใต้ (Southern Gothic), นวนิยายตะวันตก และ บันเทิงคดีพยากรณ์และหลังพยากรณ์

แม็คคาร์ธีได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"The Road"” () ในปี ค.ศ. 2007 และหนังสือ “"No Country for Old Men"” ที่เขียนในปี ค.ศ. 2005 ก็ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่แปลเป็นภาคภาษาไทยว่า “ล่าคนดุในเมืองเดือด” ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลอคาเดมี่สาขาเขียนบทและกำกับและภาพยนตร์ดีเด่นประจำปี แม็คคาร์ธีได้รับรางวัลหนังสือแห่งชาติในปี ค.ศ. 1992 สำหรับนวนิยายเรื่อง “"All the Pretty Horses"” ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่แปลเป็นภาคภาษาไทยว่า “สุภาพบุรุษอาชา”

งานเขียนก่อนหน้านั้น “"Blood Meridian"” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1985 ได้รับการเลือกโดยไทม์ว่าเป็นหนึ่งในนวนิยายดีเด่นที่สุด 100 เรื่องที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษที่พิมพ์ระหว่าง ค.ศ. 1923 ถึง ค.ศ. 2005 และเข้ารอบสุดท้ายในการเลือกคล้ายคลึงกันโดยเดอะนิวยอร์กไทมส์ว่าเป็นนวนิยายอเมริกันดีเด่นที่ได้รับการพิมพ์ในช่วง 25 ปีที่ผ่านมา นักวิพากษ์วรรณกรรมแฮโรลด์ บลูมสรรเสริญแม็คคาร์ธีว่าเป็นหนึ่งในสี่ของนักเขียนนวนิยายชาวอเมริกันที่เรียกว่าเป็นคนสำคัญพร้อมกับ ทอมัส พินชอน, ดอน เดอลิลโล และ ฟิลิป รอธ แม็คคาร์ธีมักจะได้รับการเปรียบเทียบกับวิลเลียม ฟอล์คเนอร์
อ้วนฮี

อ้วนฮี เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ที่มีตัวจริงในประวัติศาสตร์ เป็นบุตรชายของอ้วนเสี้ยวและนางเล่าชือ มีพี่คืออ้วนถำและน้องคืออ้วนซง เมื่อเสียบิดาและพี่คนโตไป อ้วนฮีได้ร่วมกับอ้วนซงเพื่อรบกับโจโฉเมื่อกองทัพพ่ายแพ้ อ้วนฮีและอ้วนซงได้หนีไปอยู่กับกองซุนของ 
แต่กองซุนของกลัวว่าโจโฉจะบุกมาตีเมืองของตน กองซุนของ เลยตัดหัวของสองพี่น้องมาให้โจโฉ อ้วนฮีและอ้วนซงจึงต้องจบชีวิตลง
เจอราลดีน บรุคส์ (นักเขียน)

เจอราลดีน บรุคส์ () (14 กันยายน ค.ศ. 1955 - ปัจจุบัน) เจอราลดีน บรุคส์เป็นนักเขียนนวนิยายและนักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกันผู้ยังถือหนังสือเดินทางออสเตรเลีย

บรุคส์ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"March"” () ในปี ค.ศ. 2006

“"March"” เป็นนวนิยายประเภทที่เรียกว่านวนิยายคู่ขนาน (parallel novel) ที่ใช้เรื่อง “"สี่ดรุณี"” โดยลุยซา เมย์ แอลค็อทท์เป็นพื้นฐานในการเขียนจากมุมมองของมิสเตอร์มาร์ชผู้เป็นบิดาของตัวเอกของนวนิยายของแอลค็อทท์ ผู้ที่จากครอบครัวไปร่วมในสงครามกลางเมืองอเมริกัน
เอเชียนเกมส์ 1978

เอเชียนเกมส์ 1978 เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 8 ประเทศไทยจำต้องเป็นเจ้าภาพอีกวาระหนึ่งเพราะปากีสถานซึ่งได้รับมอบหมายจากที่ประชุมมนตรีสหพันธ์ฯ ให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งนี้ได้แจ้งไปยังสหพันธ์ว่าไม่สามารถจัดการแข่งขันได้ เนื่องจากปัญหาทางการเมือง เศรษฐกิจภายในประเทศและภาวะเงินเฟ้อ ซึ่งเป็นเหตุให้ขาดดุลทางการเงิน นายอาลี ภูตโต นายกรัฐมนตรีปากีสถานในขณะนั้น ได้สั่งระงับการเป็นเจ้าภาพจัด การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 ผลจากการที่ปากีสถานขอคืนความเป็นเจ้าภาพจึงได้มีการประชุมคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ขึ้นในระหว่างการแข่งขันโอลิมปิคครั้งที่ 21 ณ ประเทศแคนาดา เพื่อหาประเทศเจ้าภาพแทนปากีสถานและที่ประชุมได้มีมติขอร้องให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพอีกครั้ง โดยสมาชิกสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์จะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งสิ้นสำหรับการเป็นเจ้าภาพ ยกเว้นค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการส่งนักกีฬาไทยเข้าร่วมแข่งขัน ประเทศไทยจึงรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 8 ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521

การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 นี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานพระมหากรุณาทรงรับการแข่งขันครั้งนี้ไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์

การแข่งขันครั้งนี้ กีฬาที่แข่งขันมี 19 ชนิด คือ กรีฑา ยิงธนู แบดมินตัน บาสเกตบอล มวย โบว์ลิ่ง จักรยาน ฟุตบอล ยิมนาสติคส์ ฮอกกี้ ลอนเทนนิส ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ส่วนประเทศที่เข้าแข่งขันมี 25 ประเทศ (สำหรับอิสราเอลนั้น คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ได้ขอร้องมิให้ประเทศอิสราเอลส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันครั้งนี้ เพื่อลดค่ารักษาความปลอดภัย แต่ก็ยังถือว่าประเทศอิสราเอลยังคงเป็นสมาชิกอยู่) นักกีฬาที่เข้าแข่งขันครั้งนี้มี 2,863 คน เป็นชาย 2,318 คน หญิง 454 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยได้แก่ ซาอุดิอาระเบีย เนปาล บาห์เรน บังคลาเทศ กาตาร์ สหสาธารณรัฐอาหรับ
เอเชียนเกมส์ 1966

เอเชียนเกมส์ 1966 การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 5 จัดขึ้นที่กรุงเทพฯ ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม 2509 กีฬาที่แข่งขันมี 14 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ยกน้ำหนัก วอลเลย์บอล มวยปล้ำ และมีการสาธิตกีฬาซอร์ฟบอล ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันมี 19 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,945 คน เป็นชาย 1,569 คน หญิง 376 คน
เอเชียนเกมส์ 1970

เอเชียนเกมส์ 1970 เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 6 ตามกำหนดเดิม เกาหลีรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จนกระทั่งปี 2512 ซึ่งเหลือเวลาอีก 1 ปี จะถึงกำหนดการแข่งขัน เกาหลีเจ้าภาพเกิดเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเกิดสงครามระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ ทำให้ไม่สามารถจะเป็นเจ้าภาพได้จึงขอถอนตัวแต่เพื่อมิให้การแข่งขันครั้งนี้ต้องยกเลิกไป เกาหลีจึงยินดีหาเงินให้กับประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพเป็นเงินทั้งสิ้น 8 ล้านบาท คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์จึงได้เปิดประชุมอย่างเร่งด่วน ครั้งแรกในที่ประชุมมีมติให้ญี่ปุ่นรับจัดแทนเกาหลี แต่ญี่ปุ่นปฏิเสธเพราะกำลังจัดงานเอ็กซ์โป 1970 อยู่ แต่ยินดีที่จะช่วยสมทบทุนแก่ประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพแทน

ในที่สุดคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์จึงมีมติขอร้องแกมบังคับให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพแทนเกาหลีโดยให้เหตุผลว่าประเทศไทยอยู่ในศูนย์กลางของภาคพื้นเอเชียอยู่แล้ว การไปมาก็สะดวกกว่าชาติอื่น ๆ ประการที่สองไทยเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งที่ 5 เพิ่งผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ ซึ่งได้รับความสำเร็จดียิ่งเหนือกว่าชาติอื่น ๆ และสนามกีฬากับอุปกรณ์การแข่งขันก็มีพร้อมอยู่แล้ว เหตุการณ์ภายในบ้านเมืองก็สงบราบรื่นดี ในที่สุดประเทศไทยก็ตอบรับโดยมีเงื่อนไขว่า การเป็นเจ้าภาพครั้งนี้จะต้องไม่ใช้เงินงบประมาณแผ่นดินไปจัด เว้นแต่เงินค่าใช้จ่ายสำหรับนักกีฬาที่จะเข้าการแข่งขันเท่านั้น (การแข่งขันครั้งนี้ประเทศไทยฐานะเจ้าภาพได้รับเงินอุดหนุนจากประเทศสมาชิกต่าง ๆ ดังนี้ จีนชาติ 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, อินโดนีเชีย 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิสราเอล 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, เกาหลี 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ, เนปาล 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฟิลิปปินส์ 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฮ่องกง 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิหร่าน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ ญี่ปุ่น 75,000 ดอลลาร์สหรัฐ, มาเลเชีย 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ปากีสถาน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, และเวียดนาม 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ รวมได้เงินอุดหนุนจาก 12 ประเทศสมาชิกเป็นจำนวน 412,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดังนั้น

การแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 6 จึงถูกกำหนดจัดขึ้นที่กรุงเทพฯ ระหว่างวันที่ 9 - 20 ธันวาคม 2513 กีฬาที่แข่งขันมี 13 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ว่ายน้ำ วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน มี 18 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,752 คน เป็นชาย 1,493 คน หญิง 259 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยมี เนปาลและฮ่องกง
มาริลินน์ โรบินสัน

มาริลินน์ โรบินสัน () (26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943 - ปัจจุบัน) มาริลินน์ โรบินสันเป็นนักเขียนนวนิยายและนักเขียนบทความชาวอเมริกัน

นวนิยายเรื่อง “"Housekeeping"” ของโรบินสันที่เขียนในปี ค.ศ. 1980 ได้รับรางวัลมูลนิธิเฮมิงเวย์/เพ็นในฐานะนวนิยายดีเด่นเรื่องแรกของผู้ประพันธ์ และได้รับการเสนอชื่อสำหรับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายด้วย แต่มาได้รับรางวัลในนวนิยายเล่มที่สอง “"Gilead"” ในปี ค.ศ. 2005 ที่ได้รับรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติและรางวัลหนังสือแอมบาสซาเดอร์พร้อมกันด้วย นวนิยายเรื่องที่สาม “"Home"” ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2008 เข้ารอบสุดท้ายสำหรับรางวัลหนังสือแห่งชาติ
เอเชียนเกมส์ 1962

เอเชียนเกมส์ 1962 เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 4 จัดขึ้นที่จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม – 4 กันยายน 2505 มีการแข่งขัน 15 ชนิดกีฬา คือ กรีฑา ยิงธนู แบดมินตัน บาสเกตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ลอนเทนนิส เทเบิลเทนนิส ว่ายน้ำ ยิงปืน วอลเลย์บอล และมวยปล้ำ มีการสาธิตกีฬายูโด การแข่งขันครั้งนี้อินโดนีเชียเจ้าภาพทำผิดกฎโดยกีดกันจีนและอิสราเอล ไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขันโดยส่งไอเดนติตี้การ์ด กระดาษเปล่าไปให้จึงไม่ทราบว่ามีการแข่งขัน ในครั้งนี้จึงมีนักกีฬาเข้าแข่งขัน 1,460 คน จากประเทศอัฟกานิสถาน เบอร์มา กัมพูชา ซีลอน ฮ่องกง อินเดีย อินโดนีเชีย ญี่ปุ่น เกาหลี มาลายา บอร์เนียวเหนือ ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ ซาราวะก์ สิงคโปร์ ไทย และเวียดนาม

เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 การลงคะแนนสำหรับเอเชียนเกมส์ 1962 จัดขึ้นที่กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น ก่อนการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 1958 โดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียลงคะแนนให้ 22-20 เพราะชื่นชอบเมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซียมากกว่าเมืองการาจี
เอเชียนเกมส์ 1974

เอเชียนเกมส์ 1974 เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 7 จัดขึ้นที่กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่านระหว่างวันที่ 1 – 16 กันยายน 2517 ซึ่งการแข่งขันครั้งนี้เกือบต้องล้มคว่ำลงกลางคันเนื่องจากอิหร่านและญี่ปุ่นได้นำข้อเสนอเข้าที่ประชุมคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 17 – 18 กันยายน 2516 ให้ที่ประชุมพิจารณารับเอาประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าเป็นสมาชิกแต่มีเงื่อนไขว่า สหพันธ์ฯ ต้องขับจีนชาติออกจากการเป็นสมาชิก ผลปรากฏว่ากรรมการบริหาร 4 คน ได้เดินออกจากที่ประชุม ในที่สุดจากการวิ่งเต้นของอิหร่านและญี่ปุ่นจึงทำให้การรับรองสาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าเป็นสมาชิกสหพันธ์ฯ ก็ผ่านไปด้วยดี ดังนั้น การแข่งขันครั้งที่ 7 จึงมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน 19 ประเทศ มีนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 16 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินต้น บาสเกตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฟันดาบ ยิมนาสติคส์ ฮอกกี้ ลอนเทนนิส ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก และมวยปล้ำ
วอลเลซ เสต็กเนอร์

วอลเลซ เสต็กเนอร์ () (18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1909 - 13 เมษายน ค.ศ. 1993) วอลเลซ เสต็กเนอร์เป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้น, นักประวัติศาสตร์ และ นักต่อสู้เพื่อสิ่งแวดล้อมชาวอเมริกัน ที่มักจะเรียกกันว่าเป็น "อธิการของนักเขียนตะวันตก"

เสต็กเนอร์ได้รับรางวัลทางวรรณกรรมหลายรางวัลที่รวมทั้งรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"Angle of Repose"” () ในปี ค.ศ. 1972 และรางวัลหนังสือแห่งชาติจากนวนิยายเรื่อง “"The Spectator Bird"” ในปี ค.ศ. 1977 
และ: รางวัลโอ เฮนรีสามครั้ง, ทุนกุกเกนไฮม์สองครั้ง (1949 และ 1959) และอื่นๆ
อีดิธ วอร์ทัน

อีดิธ วอร์ทัน () (24 มกราคม ค.ศ. 1862 - 11 สิงหาคม ค.ศ. 1937) อีดิธ วอร์ทันเป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นและนักออกแบบชาวอเมริกัน

วอร์ทันได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"The Age of Innocence"” ในปี ค.ศ. 1921 โมเดิร์นไลบรารีจัดให้นวนิยายเล่มเดียวกันนี้เป็นลำดับที่ห้าสิบแปดของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 นวนิยายอีกเล่มหนึ่งที่โมเดิร์นไลบรารีรับเลือกให้อยู่ในอันดับคือ “"The House of Mirth"” ที่เป็นลำดับหกสิบเก้า
ฟุตบอลทีมชาติติมอร์-เลสเต

ฟุตบอลทีมชาติติมอร์-เลสเต () เป็นทีมฟุตบอลระดับทีมชาติจากประเทศติมอร์-เลสเตซึ่งยังไม่เคยประสบความสำเร็จในรายการระดับนานาชาติใด ๆ เลย ทีมชาติติมอร์-เลสเตเข้าเป็นสมาชิกของฟีฟ่าเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2005 และเปิดตัวระดับนานาชาติครั้งแรกในการแข่งขันเอเชียนคัพรอบแบ่งกลุ่มเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2005 โดยแพ้ศรีลังกา 3-2 และแพ้ไต้หวัน 3-0
สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย

สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย () เป็นองค์กรบริหารจัดการแข่งขันกีฬาระดับทวีปเอเชียในปัจจุบัน สืบต่อจากสหพันธ์เอเชียนเกมส์ ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ เมื่อวันอังคารที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) โดยมี เชค อะห์หมัด อัล-ฟาฮัด อัล-อะห์เหม็ด อัล-ซาบะห์ (Sheikh Ahmad Al-Fahad Al-Ahmed Al-Sabah) เป็นประธาน และสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ กรุงคูเวตซิตีของรัฐคูเวต

คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติซึ่งเก่าแก่ที่สุด คือของญี่ปุ่นและฟิลิปปินส์ โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ให้การรับรองเมื่อ พ.ศ. 2454 (ค.ศ. 1911) ส่วนติมอร์-เลสเตเป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติใหม่ล่าสุด ซึ่งเข้าร่วมเมื่อปี พ.ศ. 2546 (ค.ศ. 2003) สำหรับคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งมาเก๊าของจีนนั้น สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียให้การรับรอง แต่คณะกรรมการโอลิมปิกสากลไม่ให้การรับรอง และไม่ได้เข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก ซึ่งในตารางต่อไปนี้ ปีที่ปรากฏคือ ปีคริสต์ศักราชที่ก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินั้นๆ และปีที่คณะกรรมการโอลิมปิกสากล ให้การรับรองคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินั้นๆ หากไม่ใช่ปีเดียวกัน

คณะกรรมการโอลิมปิกแห่ง อิสราเอล (; รหัส: ISR; ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2476; ค.ศ. 1933 - ไอโอซีรับรองเมื่อ พ.ศ. 2495; ค.ศ. 1952 ) เคยเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์เอเชียนเกมส์ แต่ถูกกีดกันออกจากสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ขณะที่มีการก่อตั้งขึ้นใหม่เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) เนื่องจากเหตุการณ์สังหารหมู่ กีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 20 ที่นครมิวนิกของเยอรมนีตะวันตก ปัจจุบันอิสราเอลเป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งยุโรป () ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994)
ซอฟต์ร็อก

ซอฟต์ร็อก () หรือบางครั้งเรียก เมลโลว์ร็อก (mellow rock) ไลต์ร็อก (light rock) หรือ อีซีร็อก (easy rock) เป็นแนวเพลงที่ใช้เทคนิคของเพลงร็อกแอนด์โรล ซึ่งมักจะรวมองค์ประกอบจากโฟล์กร็อกและการเขียนเพลงป็อป โดยเขียนเพลงให้เบาลงไป รวมถึงดนตรีที่เบาลงไป เพลงประเภทซอฟต์ร็อกมักมีเนื้อหาไปทางเพลงรัก ชีวิตประจำวันและความสัมพันธ์ ส่วนเครื่องดนตรีอาจใช้กีตาร์อคูสติก เปียโน เครื่องสังเคราะห์เสียงหรือบางครั้งใช้แซกโซโฟน ส่วนกีตาร์ไฟฟ้าโดยมากจะใช้อย่างเบาบาง
ทีนป็อป

ทีนป็อป () เป็นแนวดนตรีของเพลงป็อปที่สร้างสรรค์ขึ้นมา มุ่งเน้นด้านการตลาดสำหรับวัยรุ่น และวัยก่อนวัยรุ่น ทีนป็อปครอบคลุมเพลงสไตล์ ป็อป, แดนซ์, อาร์แอนด์บี, ฮิปฮอป และ ร็อก
เหรียญอิสรภาพประธานาธิบดี

เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี () คือเครื่องอิสริยาภรณ์สูงสุดของสหรัฐอเมริกาซึ่งประธานาธิบดีมอบเพื่อเป็นเกียรติคุณแก่ผู้รับซึ่งได้รับการพิจารณาว่าเป็น "ผู้อุทิศตนในการสร้างความั่นคงและสนับสนุนผลประโยชน์ของสหรัฐอเมริกา, สันติสุขของโลก, วัฒนธรรม และ งานอื่นๆ ทั้งของสาธารณชนและส่วนบุคคลที่มีความสำคัญ"

"เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี" มีฐานะเท่าเทียมกับเหรียญอิสริยาภรณ์ "เหรียญทองของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา" (Congressional Gold Medal) ที่มอบให้โดยการอนุมัติรัฐบัญญัติโดยรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดที่มอบให้แก่พลเรือนในสหรัฐอเมริกา แต่ผู้รับไม่จำกัดเฉพาะพลเมืองชาวอเมริกัน และแม้ว่าจะเป็นอิสริยาภรณ์ฝ่ายพลเรือน แต่ผู้รับอาจจะรัฐกรฝ่ายทหารและใช้ติดบนเครื่องแบบทหารได้
มัคเดอบวร์ค

มัคเดอบวร์ค () เป็นเมืองหลวงของรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ลุ่มแม่น้ำเอลเบอ เป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญมากในยุคกลางของยุโรป สมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ประทับอยู่ที่เมืองในระหว่างปกครองเมือง
ไมเคิล เกรฟส์

ไมเคิล เกรฟส์ () (9 กรกฎาคม พ.ศ. 2477 - 12 มีนาคม พ.ศ. 2558) เป็นสถาปนิกชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะ 1 ใน เดอะนิวยอร์กไฟฟ์ เขายังมีงานออกแบบของใช้ภายในครัวเรือนวางขายในร้านทาร์เกตในสหรัฐอเมริกา

เกรฟส์เกิดในอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา เขาศึกษาจากโรงเรียนบรอดริปเปิลไฮสคูล ระดับ diploma ในปี 1950 เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยซินซินเนติ จากนั้นศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

เริ่มทำงานด้านสถาปนิก ทำงานฝึกหัดที่พรินซ์ตัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขาเปิดบริษัทที่ชื่อไมเคิล เกรฟส์ แอนด์ แอสโซซิเอตส์ มีสำนักงานอยู่ในพรินซ์ตันและนครนิวยอร์ก นอกจากผลงานออกผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ในบ้านแล้ว เกรฟส์ยังมีงานในหลากหลายด้านธุรกิจและอาคารที่อยู่อาศัยรวมถึงการออกแบบภายใน เกรฟส์ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกของสถาบันสถาปนิกอเมริกันในปี ค.ศ. 1979 และในปี ค.ศ. 1999 เกรฟส์ได้รับรางวัลเหรียญแห่งชาติด้านศิลปะและในปี 2001 ได้รับเหรียญทองจากสถาบันสถาปนิกอเมริกัน

ในปี 2003 เขาติดเชื้อไม่ทราบสาเหตุ ทำให้เขาเป็นอัมพาตตั้งแต่เอวลงไป เขายังคงเข้าทำการรักษา เขายังมีผลงานมากมายทั้งสถาบันศิลปะดีทรอยต์ และรีสอร์ตในสิงคโปร์
ฮันส์ ฮอลไลน์

ฮันส์ ฮอลไลน์ () เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1934 ในเวียนนา เป็นสถาปนิกชาวออสเตรียและเป็นนักออกแบบ

ฮอลไลน์ได้รับอนุปริญญาจากวิทยาลัยทัศนศิลป์ในเวียนนา ในปี 1956 จากนั้นเข้าศึกษาที่สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยส์ ในปี 1959 และมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ในปี 1960 เขาทำงานกับหลายหน่วยงานในสวีเดนและสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะกลับมาที่เวียนนา ก่อตั้งบริษัทของตัวเองในปี 1964 เขาได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ในปี 1985

ผลงานโดยส่วนใหญ่ของฮอลไลน์เป็นงานสถาปัตยกรรม แต่เขาก็ยังมีงานออกแบบในฐานะดีไซเนอร์ อย่างเช่นกลุ่ม เมมฟิสกรุป และบริษัทอเลสซี เขายังออกแบบงานนิทรรศการเช่น งานเบียนเนลในเวนิซ และยังมีงานออกแบบฉากให้กับงานละครของอาร์เทอร์ ชนิตซ์เลอร์ ในละคร "Der einsame Weg" ที่โรงละครเบิร์กในเวียนนาด้วย
อืมม์บ็อป

"อืมม์บ็อป" () เป็นเพลงที่เขียนขึ้นและร้องโดยวงป็อปร็อกอเมริกัน แฮนสัน จากผลงานอัลบั้มในปี ค.ศ. 1997 ที่ชื่อ "Middle of Nowhere" "อืมม์บ็อป" เป็นหนึ่งในซิงเกิ้ลเปิดตัวที่ประสบความสำเร็จที่สุดเพลงหนึ่งตลอดกาล ติดอันดับ 1 ใน 27 ประเทศ รวมถึงในสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เยอรมนี ออสเตรเลียและเม็กซิโก ในสหราชอาณาจักรเพลงนี้ขายได้กว่า 710,000 ชุดและติดอันดับ 1 นาน 3 สัปดาห์ ยังได้รับการลงคะแนนว่าเป็นซิงเกิ้ลแห่งปีจากแบบสำรวจในหนังสือพิมพ์ "The Village Voice" และยังติดอันดับสูง ๆ ในแบบสอบถามคำวิจารณ์ในสื่ออย่าง โรลลิงสโตน สปิน และวีเอชวัน "อืมม์บ็อป" ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี 2 สาขาในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 และยังเป็นซิงเกิ้ลที่ประสบความสำเร็จที่สุดของวงจนถึงปัจจุบัน "อืมม์บ็อป" ติดอันดับ 20 ของการจัดอันดับ 100 เพลงยอดเยี่ยมแห่งคริสต์ทศวรรษ 1990 ทางช่องวีเอชวัน
ดีเพชโมด

ดีเพชโมด () เป็นวงดนตรีอังกฤษ ก่อตั้งวงที่เมื่องบาซิลดอนในมณฑลเอสเซ็กซ์ ในปี 1980 ประกอบด้วยสมาชิกด้วย เดฟ เกฮาน, มาร์ติน กอร์, แอนดรูว์ เฟล็ตเชอร์
สเตาร์บริดจ์

สเตาร์บริดจ์ หรือ สเตาเออร์บริดจ์ (, ออกเสียง) เป็นนครและเมืองหลวงของดัดลีย์ในภาคการปกครองมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษ

ประชากรจากการสำรวจเมื่อปี ค.ศ. 2001 ระบุว่ามีประชากรทั้งหมด 55,480 คน

สเตาร์บริดจ์ฟุตบอลคลับและสเตาร์บริดจ์คริกเกตคลับ ร่วมทั้ง The War Memorial Athletic Ground ใน Amblecote และสเตาร์บริดจ์รักบี้คลับ เล่นที่สเตาร์ตันพาร์กอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับสเตาร์ตัน และเรดฮิลล์วอลเลย์บอลคลับเล่นที่โรงเรียนเรดฮิลล์

ระหว่าง ยุค 1980 และยุค 1990 มีสี่วงจากสเตาร์บริดจ์ ได้แก่ ไดมอนด์เฮด, ป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์, เดอะวันเดอร์สตัฟ และเน็ดส์อะตอมิกดัสต์บิน ทั้งสี่วงเคยประสบความสำเร็จกับชาร์ตเพลง นักดนตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ ได้แก่ คลินต์ แมนเซล
โบร์กเคน-ฮาร์ตเกิร์ล

"โบร์เคน-ฮาร์ตต์เกิร์ล" () คือเพลงโดยบียอนเซ่ โนวส์ นักร้องอาร์แอนด์บี ชาวอเมริกัน จากผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 "ไอแอม... ซาชาเฟียร์ส" เพลงนี้ได้แต่งขึ้นโดยโนวส์, เคนเน็ธ เบบี้เฟส เอ็ดมอนส์, Mikkel S. Eriksen และ Tor Erik Hermansen และยังผลิตโดยตัวโนวส์เองร่วมกับ Stargate
โบรกเคนบีต

โบรกเคนบีต () เป็นแนวเพลงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ มักจะแสดงลักษณะพิเศษโดยการใช้จังหวะที่ไม่ตรงจังหวะกลองแบบแผน 4/4
ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน

ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญในลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

ภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1888 เป็นภาพเขียนยามกลางคืนในเมืองอาร์ล ฟัน โคคเขียนภาพนี้ตรงจุดที่ห่างเพียงไม่กี่นาทีจาก "บ้านเหลือง" ที่จัตุรัสลามาร์ตีนที่ฟัน โคคเช่าอยู่ขณะนั้น ท้องฟ้ายามค่ำและและผลของการสะท้อนของแสงเป็นหัวข้อของภาพที่มีชื่อเสียงมากกว่าภาพนี้ซึ่งได้แก่ "ลานหน้าร้านกาแฟยามค่ำ" ที่เขียนไว้เมื่อ 2-3 เดือนก่อนหน้านั้น และอีกภาพหนึ่งคือ "ราตรีประดับดาว" ที่เขียนที่เมืองแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ในเวลาต่อมา

ภาพเขียนชิ้นนี้ได้รับการจัดแสดงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1889 ในงานแสดงภาพเขียนประจำปีที่สมาคมศิลปินอิสระในกรุงปารีส พร้อมกับภาพ "ไอริส" ที่เตโอ (น้องชายของเขา) เพิ่มเข้าไปแทนภาพสวนในเมืองอาร์ลที่ฟัน โคคเสนอ

ทิวทัศน์ของภาพนี้เขียนจากถนนเขื่อนริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโรน มองตรงไปยังส่วนโค้งของแม่น้ำบนฝั่งตะวันตก (ด้านขวาของภาพ) จากทางด้านเหนือ แนวแม่น้ำโรนจะเบี่ยงไปทางขวาตรงจุดนี้และโอบล้อมบริเวณที่ตั้งเมืองอาร์ลไว้ จากหอของโบสถ์แซ็ง-ฌูว์เลียงและแซ็ง-ทรอฟีมทางซ้าย ผู้ชมทิวทัศน์มองไปตามฝั่งตะวันออก เรื่อยขึ้นไปยังสะพานเหล็กที่เชื่อมตัวเมืองอาร์ลกับชานเมืองทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ สันนิษฐานกันว่าเป็นทิวทัศน์ที่มองจากจัตุรัสลามาร์ตีนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้

ฟัน โคคเขียนบรรยายการวางองค์ประกอบของภาพนี้ในจดหมายถึงเตโอว่า "[แนบมากับจดหมายฉบับนี้] เป็นภาพร่างภาพหนึ่ง พูดสั้น ๆ คือเป็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่เขียนยามค่ำคืน อันที่จริงเขียนใต้ไฟแก๊ส ท้องฟ้าเป็นสีน้ำทะเล (aquamarine), น้ำเป็นสีน้ำเงิน (royal blue) และพื้นออกม่วง (mauve) ตัวเมืองเป็นสีน้ำเงินและม่วง ไฟแก๊สสีเหลืองค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวสัมฤทธิ์ บนผืนฟ้าที่เป็นสีน้ำทะเล กลุ่มดาวหมีใหญ่เป็นประกายสีเขียวและชมพูซีด ๆ ตัดกับสีทองจัดของไฟแก๊ส มีคู่รักคู่หนึ่งอยู่ด้านหน้าของภาพ"

ฟัน โคคมีความสนใจกับความคิดของการเขียนภาพยามกลางคืน การเขียนภาพ "ดาวประดับฟ้าเหนือแม่น้ำโรน" เปิดโอกาสให้ฟัน โคคได้เขียนแสงสะท้อนจากไฟแก๊สในเมืองอาร์ลบนผิวของแม่น้ำโรน

การพยายามแสดงสีสันเป็นหัวใจของการเขียนภาพของฟัน โคค ในจดหมายที่เขาเขียนถึงน้องชาย ฟัน โคคมักจะบรรยายสิ่งที่ปรากฏในภาพที่เขียนในรูปของสี ภาพเขียนยามกลางคืนรวมทั้งภาพนี้เน้นความสำคัญของการพยายามจับสีของประกายแสงของฟ้ายามกลางคืน และแสงของไฟแก๊สซึ่งไม่ใช่แสงธรรมชาติและเพิ่งเริ่มใช้เป็นไฟถนนในสมัยนั้น
ราตรีประดับดาว

ราตรีประดับดาว (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (Museum of Modern Art) ในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941

ภาพ "ราตรีประดับดาว" ถูกเขียนในปี ค.ศ. 1889 เป็นภาพภูมิทัศน์นอกหน้าต่างสถานบำบัดตอนกลางคืน แต่ฟัน โคค เขียนภาพนี้ตอนกลางวันจากความทรงจำ

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1888 เมื่อพำนักอยู่ที่เมืองอาร์ล ฟัน โคคเขียนภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน" และต่อมาก็เขียนภาพด้วยปากกาจากภาพที่เขียนก่อนหน้านั้น ฟัน โคค อ้างว่าการเขียนภาพ "อาร์ล" เป็นการเขียนเพื่อสนอง "ความต้องการทางศาสนาทางใจอย่างรุนแรง"

ในกลางเดือนกันยายน ค.ศ. 1889 หลังจากวิกฤตการณ์อันร้ายแรงที่เริ่มมาตั้งแต่กลางเดือนกรกฎาคมจนถึงปลายเดือนสิงหาคม ฟัน โคคก็ตัดสินใจว่าจะส่งภาพ "ราตรีประดับดาว" ไปพร้อมกับกลุ่มงานที่จะส่งให้เตโอ ฟัน โคค (น้องชายของเขา) ในปารีส แต่เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการส่งของ ฟัน โคคจึงเก็บภาพศึกษาสามภาพไว้กับตนเองก่อน (รวมทั้ง "ราตรีประดับดาว" ด้วย) ภาพเหล่านี้ถูกส่งไปปารีสรวมกับชุดที่ส่งตามไปทีหลัง แต่เตโอก็ไม่ได้แจ้งทันทีว่าได้รับงานที่ส่งไปให้แล้ว ทำให้ฟัน โคคต้องเตือนถาม และในที่สุดเขาก็ได้รับความเห็นจากเตโอเกี่ยวกับงานที่เพิ่งเขียนไป

ใจกลางของภาพ "ราตรีประดับดาว" เป็นหมู่บ้านแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ ภายใต้ท้องฟ้าที่ม้วนตัวเป็นก้นหอย ซึ่งเป็นมุมที่มองจากสถานบำบัดไปยังทิศเหนือ ทิวเขาอาลปีย์ (Alpilles) ที่เห็นไกลออกไปทางด้านขวาดูจะประสานกับภูมิทัศน์ แต่ที่จริงแล้วดูเหมือนว่าเนินเขาตรงกลางในภาพจะมาจากบริเวณที่อยู่ทางด้านใต้ของสถานบำบัด ต้นไซเพรสทางด้านซ้ายถูกเขียนเพิ่มภายหลัง สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งคือ ฟัน โคคได้เปลี่ยนตำแหน่งของกลุ่มดาวหมีใหญ่จากทางเหนือมาเป็นทางใต้แล้วครั้งหนึ่งในภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน"