seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โยะโมะงิอุ

โยะโมะงิอุ - "คฤหาสน์หญ้าคา" (蓬生, Yomogiu "Wormwood Patch" "Waste of Weeds") เป็นบทที่ 15 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท เป็นบทที่ดำเนินเรื่องช่วงระหว่างบท อะคะชิ และ มิโอะซึคุชิ 
โยะโมะงิ (蓬 - ヨモギ yomogi ) หรือ Japanese mugwort มีชื่อทางวิชาการว่า Artemisia indica var. maximowiczii โยะโมะงิเป็นพืชป่าที่อยู่ในตระกูลของ chrysanthemum เป็นพืชที่โตเร็วมาก สามารถโตได้ถึง 1.2 เมตร แตกหน่อขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว มีดอกเล็กๆสีน้ำตาลอมเหลือง 2 เพศในดอกเดียว ออกดอกช่วงเดือนกรกฎาคมถึงพฤศจิยายน สามารถปลิวไปตามลมได้เพื่อขยายพันธุ์ ใบเป็นรูปขนนก มีขนใต้ใบ เป็นสมุนไพร และ สามารถนำมาทำขนมที่เรียกว่า คุสะโมจิ

โยะโมะงิอุ ( 蓬生) หมายถึง บ้านทรุดโทรมพุพังที่รกด้วยหญ้าและวัชพืช เช่น โยะโมะงิช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไปยังหาดสุมะนั้น ไม่มีผู้ใดคอยดูแลซุเอะสึมะฮะนะ เจ้าหญิงแห่งฮะตะจิเลย เมื่อขาดการดูแล คฤหาสน์ที่นางพำนักก็เก่าโทรมพุพังไป นกเค้าแมวร้องเสียงน่ากลัวออกมาจากป่า ผีป่าโคะดะมะปรากฏตนหลอกหลอน วัชพืชพงหญ้าแขมรกเรื้อสูงจดหลังคา เถาวัลย์เรื้อนบังประตูเข้าออกหนาทึบ เด็กเลี้ยงวัวถึงกับต้อนวัวและม้าเข้ามากินหญ้าในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน พายุพัดโถงทางเดินจนพังทลาย กระทั่งโขมยขโจรยังเมินเพราะไม่มีอะไรให้ลักขโมย

เจ้าหญิงแห่งฮิตะจิมีป้าคนนึง ป้านางแค้นเคืองมารดาของนางมาก บัดนี้คฤหาสน์ของซุเอะสึมุฮะนะนั้นทรุดโทรมเต็มที ป้าของนางจึงคิดจะจ้างซุเอะสึมุฮะนะที่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงไปเป็นพี่เลี้ยงของลูกๆ ป้าของนางภูมิใจมากที่สามีได้รับตำแหน่งเป็นรองเจ้าเมืองดะไซฟุอันห่างไกล นางขึ้นรถเทียมวัวหรูมาเทียบหน้าคฤหาสน์พุพังของซุเอะสึมุฮะนะ และพยายามหว่านล้อมให้ซุเอะสึมุฮะนะไปดะไซฟุเป็นพ่เลี้ยงเด้กให้ได้ แต่ซุเอะสึมุฮะนะไม่ยอม ป้าของนางจึงขอนำบ่าวไพร่รู้งานทั้งหลายในคฤหาสน์ไปด้วยจนหมด องค์หญิงต้องร้องไห้ด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง
รถเทียมวัวของเก็นจิผ่านมายังทางคุ้นตา ซึ่งบัดนี้ดอกฟุจิบานสะพรั่งย้อยช่อล้อลมลงมาจากกิ่งต้นสนยักษ์ กิ่งหลิวไร้การตัดแต่งลู่สู่พื้นที่รกเรื้อราวป่าละเมาะ เขาจึงสั่งหยุดรถและให้โคะเระมิตสึเข้าไปสำรวจภายใน เก็นจิรู้ว่าซุเอะสึมุฮะนะคงยังต้องพำนักอยู่ ณ ที่นี้ โคะเระมิตสึใช้แซ่ม้าตวัดแผ้วถางทางรกเรื้อให้เก็นจิเดินตามเข้าไป จนเปียกไปหมดทั้งเท้าถึงหัวเข่า กระนั้นความมั่นคงในรักขององค์หญิงแห่งฮิตะจิประทับใจเก็นจิอย่างมาก แม้จะไม่รักใคร่เอ็นดูนัก แต่เขาก็รับตัวนางไปดูแลอย่างสุขสบายจนตลอดชีวิต
มหาวิหารซันตามาเรียโนเวลลา

มหาวิหารซานตามาเรียโนเวลลา (ภาษาอังกฤษ: Basilica of Santa Maria Novella; ภาษาอิตาลี: Santa Maria Novella) เป็นวัดคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอธิคและเรอเนซองส์ตอนต้น มหาวิหารซานตามาเรียโนเวลลามีงานจิตรกรรมฝาผนังสำคัญๆ ของจิตรกรผู้มีชื่อเสียงหลายคนของฟลอเรนซ์ เช่นงานในชาเปลทอร์นาบุโอนิ โดย โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา, ในชาเปลสปาโยลิ หรืองานในระเบียงคดโดย เปาโล อูเชลโล และงานศิลปะชนิดอื่นๆ เช่นกางเขนของ ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี

วัดนี้เรียกว่าวัดใหม่ (Novella) เพราะเป็นวัดที่สร้างบนชาเปลเดิมที่สร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่อนักบวชโดมินิคันได้รับสถานที่ในปี ค.ศ. 1221 นักบวชก็ตัดสินใจสร้างวัดใหม่และระเบียงคดติดกัน ตัววัดออกแบบโดยหลวงพ่อโดมินิคันสององค์ ฟราซิสโน ฟิโดเร็นติโน และฟราริสโตโร ดา แค็มพิ ตัววัดเริ่มสร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ราวปี ค.ศ. 1246 และเสร็จราว ค.ศ. 1360 ภายใต้การคุมงานของฟรา ลาโคโพ ตาเล็นติ เป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์-กอธิค โดยมีหอระฆังที่เก็บของมีค่า ในขณะนั้นส่วนล่างของด้านหน้าแบบกอธิคเท่านั้นที่เสร็จ ประตูสามประตูเป็นประตูโค้ง นอกนั้นด้านล่างของด้านหน้าเป็นซุ้มโค้งบอดแยกด้วยเสา ข้างล่างเป็นซุ้มแหลมแบบกอธิคเป็นแถบขาวเขียว ลายนี้ต่อเนื่องไปจนรอบลานวัด วัดได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1420
วังปิตตี

วังปิตตี () เป็นวังแบบเรอแนซ็องส์ที่ตั้งอยู่ที่ด้านใต้ของแม่น้ำอาร์โน ไม่ไกลจากสะพานเวกกีโอ (Ponte Vecchio) ในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี

ตัววังเดิมสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1458 และเดิมเป็นที่พำนักของลูกา ปิตตี (Luca Pitti) นายธนาคารชาวฟลอเรนซ์ ต่อมาวังก็ถูกตระกูลเมดีชีซื้อไปในปี ค.ศ. 1539 และกลายมาเป็นที่พำนักหลักของตระกูลแกรนด์ดุ๊กแห่งทัสกานี นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นที่สะสมงานศิลปะต่าง ๆ เป็นจำนวนมหาศาล

ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 วังปิตตีใช้เป็นที่บัญชาการของจักรพรรดินโปเลียนแห่งฝรั่งเศส และต่อมาก็ใช้เป็นวังหลวงของอาณาจักรอิตาลีแต่ก็เพียงระยะเวลาอันสั้น วังและข้าวของภายในวังได้รับการอุทิศให้เป็นสมบัติของประชาชนอิตาลีโดยพระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 ในปี ค.ศ. 1919 ปัจจุบันเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ และเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง มีงานสะสมต่าง ๆ นอกเหนือจากงานสะสมที่มาจากตระกูลเมดีชี
วิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์ (โอกแลนด์)

วิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์ (โอกแลนด์) () เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาคาทอลิกชายตั้งอยู่ในเมืองโอกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ และเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาคาทอลิกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศนิวซีแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1939 โดยกลุ่มชาวคริสต์ผู้ที่อุทิศตนเพื่อศาสนา 
แต่ในปี ค.ศ. 2008 นั้นดำเนินการโดยกลุ่มคณาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิและคุณสมบัติ โรงเรียนนี้มีนักเรียนจากหลายเชื้อชาติด้วยกันรวมเป็นจำนวนสูงสุดถึง 1200 คน ทางด้านหลักสูตรการศึกษา โรงเรียนได้สอนหลักสูตรสำหรับมัธยมศึกษาตอนปลายทั้งสองหลักสูตรคือระบบสำเร็จการศึกษาที่ได้รับใบประกาศนียบัตรตามหลักสูตรแห่งชาติ (NCEA) และระบบการสอบแบบแคมบริดจ์นานาชาติ (CIE) โรงเรียนนี้มีนักเรียนจากนานาประเทศรวมทั้งสิ้นประมาณ 70 ประเทศ ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงได้แก่ เซอร์ ไมเคิล เฟย์ (นักธุรกิจและผู้ผลิตเรือยอร์ช) และ แซม ฮันต์ (นักกวี)
พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช

พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช (; ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในประเทศรัสเซีย พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาชเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่งที่มีงานศิลปะในความครอบครองเป็นจำนวนราวสามล้านชิ้น และพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เก่าที่สุดในโลก งานศิลปะจำนวนมหาศาลตั้งแสดงอยู่ในอาคารหกหลัง อาคารเอกคือพระราชวังฤดูหนาวที่เคยเป็นที่ประทับของซาร์ แอร์มิทาชมีสาขาที่อัมสเตอร์ดัม, ลอนดอน, ลาสเวกัส และแฟร์ราราในอิตาลี พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาชได้รับการบันทึกในหนังสือบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นหอศิลป์ที่มีงานสะสมมากชิ้นที่สุดในโลก
พระแม่มารีเบนัวส์

"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"

พระแม่มารีเบนัวส์ หรือ พระแม่มารีและพระบุตรกับดอกไม้ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, สหพันธรัฐรัสเซีย

“พระแม่มารีเบนัวส์” อาจจะเป็นหนึ่งในงานเขียนพระแม่มารีที่เลโอนาร์โดกล่าวถึงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1478 อีกภาพหนึ่งอาจจะเป็นภาพ “พระแม่มารีกับดอกคาร์เนชั่น” ที่หอศิลป์เก่าที่มิวนิค

อาจจะเป็นไปได้ว่า “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่เขียนหลังจากที่เป็นอิสระจากอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ งานร่างสองชิ้นของภาพนี้เป็นของพิพิธภัณฑ์บริติช รอยยิ้มที่ไม่เผยอริมฝีปากทำให้น่าสันนิษฐานกันได้ว่าเป็นงานเขียนที่ยังไม่เสร็จเช่นภาพเขียนอื่นๆ ของเลโอนาร์โด

องค์ประกอบของภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นองค์ประกอบที่เป็นที่นิยมที่สุดอันหนึ่งของเลโอนาร์โดที่จิตรกรคนอื่นเลียนแบบกันอย่างแพร่หลาย รวมทั้งราฟาเอลที่เขียนภาพที่คล้ายคลึงกันชื่อ “พระแม่มารีสีชมพู”

ภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” หายไปอยู่หลายร้อยปี จนในปีค.ศ. 1909 เมื่อสถาปนิกลิออง เบนัวส์ (Leon Benois) นำไปแสดงเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพ่อตาที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ภาพเขียนถูกนำจากอิตาลีไปรัสเซียโดยอเล็กซานเดอร์ คอร์ซาคอฟ ในคริสต์ทศวรรษ 1790 เมื่อคอร์ซาคอฟเสียชีวิต ลูกชายก็ขายให้กับพ่อค้าอัสตราคาน (Astrakhan) เป็นจำนวน 1400 รูเบิลส์และในที่สุดก็ผ่านมาเป็นของครอบครัวเบนัวส์ในปี ค.ศ. 1880 หลังจากถกเถียงกันเรื่องใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริงอยู่เป็นนานลิอองก็ขายภาพในกับพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในปี ค.ศ. 1914 ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่นั่น
นักบุญเจอโรมในป่า

"ดูบทความหลักที่ นักบุญเจอโรม"

นักบุญเจอโรมในป่า () เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1480 ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน, โรมในประเทศอิตาลี

ภาพนี้เป็นภาพของนักบุญเจอโรมระหว่างที่ไปวิปัสสนาอยู่ในทะเลทรายที่ซีเรียโดยใช้ชีวิตอย่างฤๅษี ที่เท้ามีสิงห์โตที่หมอบเชื่องเป็นเพื่อนอยู่ หลังจากที่นักบุญเจอโรมช่วยถอนหนามออกจากอุ้งตีนให้ สิงห์โตจึงเป็นเครื่องหมายแทนตัวอย่างหนึ่งของนักบุญเจอโรม ทางด้านซ้ายของภาพในฉากหลังเป็นภูมิทัศน์ที่เป็นหินอยู่กลางหมอกซึ่งเลโอนาร์โดใช้เทคนิค “sfumato” ที่มีชื่อเสียงในการเขียน ปากช่องบนผาทางขวายังอยู่ในระหว่างการร่าง ที่เห็นชัดอยู่อย่างเดียวคือวัดบนร่างบาซิลิกา ซึ่งเป็นการแสดงความสำคัญของนักบุญเจอโรมในคริสต์ศาสนาตะวันตกว่าเป็นคนหนึ่งในคริสต์ศาสนปราชญ์

แผงถูกตัดเป็นสองชิ้นอยู่ระยะหนึ่งแต่กลับมารวมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักสะสมศิลปะคาร์ดินัล โจเซฟ เฟช (Joseph Fesch) ลุงของนโปเลียน โบนาปาร์ต ตำนานที่นิยมกันเล่าว่าคาร์ดินัลเฟชพบส่วนของภาพที่เป็นร่างส่วนบนของนักบุญขายเป็นส่วนบนของโต๊ะอยู่ที่โรม หลายปีต่อมาก็พบชิ้นที่สองที่เป็นส่วนหัวของนักบุญที่ช่างทำรองเท้าใช้เป็นม้านั่ง ไม่ว่าเรื่องการพบจะจริงแท้อย่างไรแผงที่ซ่อมก็ถูกขายให้แก่สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ผู้นำไปตั้งในพิพิธภัณฑ์วาติกัน ความเห็นที่ว่าภาพ “นักบุญเจอโรมในป่า” เคยเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจิตรกรอันเจลิคา คอฟมันน์ แต่ทฤษฎีนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักวิชาการเมื่อไม่นานมานี้
จักรพรรดิถังเสียนจง

สมเด็จพระจักรพรรดิถังเสี้ยนจง (, ค.ศ. 778 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 820) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิถังชุนจงและหวังไทเฮา มีพระนามเดิมว่า หลี่ชุน (李純)

เมื่อพระราชบิดาสละราชสมบัติลงในปี ค.ศ. 805 (พ.ศ. 1348) ขณะนั้นพระองค์มีพระชนม์ได้ 27 พรรษา ทรงเริ่มควบคุมอำนาจและสิทธิ์ในทหารของผู้ว่าการรัฐและปราบปรามกลุ่มอำนาจต่างๆ ทั้งผู้ว่าการรัฐและเชื้อพระวงศ์ และเมื่อปราบปรามได้หมดแล้วจึงทำให้อำนาจทั้งหมดกลับมาอยู่ในมือของราชสำนักอีกครั้ง

พระองค์หารู้ไม่ว่าอำนาจทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่จักรพรรดิ แต่อยู่ที่ขันทีทั้งหลาย จักรพรรดิเสี้ยนจงทรงถูกปลงพระชนม์โดยขันทีที่ชื่อเฉินหงจี เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 820 (พ.ศ. 1363) ขณะพระชนม์ได้ 42 พรรษา

โอรสของพระองค์ที่ประสูติแต่พระสนมกัว พระนามว่าองค์ชายหลี่เฮง จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังมู่จง
พิพิธภัณฑ์วาติกัน

พิพิธภัณฑ์วาติกัน (; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในนครรัฐวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์วาติกัน” เป็นพิพิธภัณฑ์ที่แสดงศิลปะที่สะสมโดยวัดโรมันคาทอริกมาเป็นเวลาหลายร้อยๆ ปี 
เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 นครรัฐวาติกันและอิตาลีได้ลงนามสนธิสัญญายอมรับสถานะของนครรัฐวาติกันเป็นรัฐเอกราชมีอำนาจอธิปไตยของตนเอง

สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทรงก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาเปลซิสตินและห้องราฟาเอล (Stanze della Segnatura) เป็นส่วนหนึ่งที่ผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์จะได้เห็น
จักรพรรดิถังมู่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิถังมู่จง (, ค.ศ. 795-824) ทรงพระนามเดิมว่าหลี่เฮงเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิถังเสียนจง ทรงครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในปี ค.ศ. 820 
เป็นจักรพรรดิถังมู่จงจักรพรรดิองค์ที่ 12 แห่ง ราชวงศ์ถัง ขณะพระชนม์ได้ 25 พรรษาตลอดรัชกาลมีการทุจริตอย่างมาก ในราชสำนักทำให้เศรษฐกิจย่ำแย่ประชาชนเดือดร้อนแต่พระองค์ก็มิได้สนใจสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 824 ขณะพระชนม์ได้เพียง 29 พรรษาและครองราชย์เพียง 4 ปี
ในรัชกาลนี้เป็นจุดกำเนิดแห่งความตกต่ำของราชวงศ์ถัง
จักรพรรดิฮั่นยฺเหวียน

ฮั่นยฺเหวียน (; ปีที่ 75–33 ก่อนคริสตกาล) ชื่อตัวว่า หลิว ชื่อ (劉奭) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์ฮั่น

หลิว ชื่อ เป็นบุตรพระเจ้าฮั่นเซฺวียน พระเจ้าฮั่นเซฺวียนตายในปีที่ 49 ก่อนคริสตกาล หลิว ชื่อ จึงสืบบัลลังก์ต่อมา หลิว ชื่อ ส่งเสริมให้ลัทธิหรูเจีย (儒家) เป็นลัทธิประจำชาติ และตั้งสาวกหรูเจียเป็นข้าราชการ แต่ข้าราชการจำนวนมากที่หลิว ชื่อ ตั้งและไว้วางใจนั้นฉ้อราษฎร์บังหลวง ทำให้กิจการบ้านเมืองมีปัญหา

หลิว ชื่อ ตายในปีที่ 33 ก่อนคริสตกาล หลิว เอ้า (劉驁) บุตรของหลิว ชื่อ ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
รอยัลรัมเบิล (2009)

รอยัลรัมเบิล (Royal Rumble 2009) เป็น รายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพ ของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) จัดเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2009 ณ โจ หลุยส์ แอรีนา ในดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน โดยเป็นรายการครั้งที่ 22 ที่จัดภายใต้ชื่อ รอยัลรัมเบิล และร่วมด้วยนักมวยปล้ำจาก รอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู ในรายการนี้มีการแข่งขันปล้ำกัน 5 รายการด้วยกัน

สีแดง ██ คือ นักมวยปล้ำจากคายรอว์ , สีน้ำเงิน ██ คือ นักมวยปล้ำจากค่ายสแมคดาวน์ ,สีม่วง ██ คือ นักมวยปล้ำจากค่ายอีซีดับเบิลยู, และ สีทอง██ คือ นักมวยปล้ำแขกรับเชิญพิเศษ
เซะกิยะ

เซะกิยะ - "ด่านแห่งการพานพบ " (関屋, Sekiya ) "Gatehouse" "At The Pass" เป็นบทที่ 16 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท

เซะกิยะ แปลว่า ด่าน ในบทนี้หมายถึง ด่านโอซาก้า ที่กั้นระหว่างเกียวโตกับจังหวัดด้านตะวันออก ด่านตรงนี้เองเป็นฉากของเรื่องราวในบทสั้นๆนี้ณ ด่านโอซาก้า ขณะที่ขบวนของเก็นจิเดินทางจากนครหลวงมุ่งสู่วัดอิชิยะมะเดระเพื่อไปไหว้พระ ได้สวนทางกับ ขบวนของอุสึเซะมิ ภรรยาของรองเจ้าเมืองฮิตะจิ ซึ่งกำลังเดินทางกลับเมืองหลวงโดยบังเอิญ รองเจ้าเมืองฮิตะจิหยุดขบวนรถเทียมวัว 10 คันพักใต้ต้นสนบนจุดสูงสุดของด่าน พวกเขาคุกเข่าลงคำนับขบวนของเก็นจิที่สวนผ่าน เก็นจิส่งสาส์นให้อุเอะมองสะ( โคะงิมิ )ส่งผ่านให้ อุสึเซะมิ เก็นจิยังคงระลึกถึงอุสึเซะมิและความหลังที่ไม่อาจลืมเลือน ตัวนางเองก็มิอาจลืมเรื่องนั้นได้เช่นกัน

หลังจากกลับเมืองหลวง สามีของอุสึเซะมิป่วยหนักจนเสียชีวิตลง คิอิโนะคามิ ซึ่งตอนนี้มีตำแหน่งเจ้าเมืองคะวะจิเข้ามาดูแลแม่เลี้ยงสาวอย่างเกินหน้าที่ จนนางต้องหลีกเลี่ยงเขาด้วยการออกบวชชี หลังจากนั้น ในที่สุดเก็นจิก็รับตัวนางที่เป็นชี มาพำนักอย่างสงบสุขในคฤหาสน์นิโจของเขา
จักรพรรดิฮั่นเฉิง

สมเด็จพระจักรพรรดิเฉิงแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเฉิงตี้ (51 ปีก่อน ค.ศ. - 7 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียนและหวังไทเฮามีพระนามเดิมว่าองค์ชายหลิวเอา
เมื่อพระราชบิดาสวรรคตเมื่อ 33 ปีก่อนค.ศ.องค์ชายหลิวเอาที่รัชทายาทพระชนม์เพียง 18 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นเฉิงในรัชกาลของพระองค์สกุลหวังของ
หวังไทเฮาขึ้นมามีอำนาจอย่างมากในราชสำนักควบคุมทั้งขุนนางข้าราชการฯลฯโดยเฉพาะหลานชายของหวังไทเฮาที่ชื่อหวังหมั่ง(ภายหลังได้เป็นจักรพรรดิซินเกาจู่)จักรพรรดิฮั่นเฉิงเป็นจักรพรรดิที่วุ่นวายเรื่องผู้หญิงโดยเฉพาะพระสนม 2 พี่น้องที่เป็นนางรำทั้งคู่คนพี่ชื่อเจ้าเฟยเอี๋ยนและคนน้องชื่อเจ้าเหอเต๋อจักรพรรดิฮั่นเฉิงตี้สวรรคตเมื่อ7 ปีก่อนค.ศ. (พ.ศ. 536) ขณะพระชนม์ได้ 44 พรรษาพระราชนัดดาของพระองค์ที่พระนามว่าองค์ชายหลิวซินจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นไอตี้
หอศิลป์แห่งชาติ

หอศิลป์แห่งชาติ อาจหมายถึง
เอะอะวะเซะ

เอะ อะวะเสะ - " แข่งขันประชันภาพ" (絵合, E Awase ) "Picture Contest" เป็นบทที่ 17 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท

เอะอะวะเสะ แปลว่า การประชันภาพวาด โดย จะแบ่งคู่แข่งขันเป็นสองฝ่าย แต่ละฝ่ายส่งภาพมาประชันกันฝ่ายละ 1 ภาพ ( จะประชันกันกี่คู่ก็ได้ ) ไม่มีหลักฐานปรากฏว่ามีการประชันภาพเกิดขึ้นมาก่อนในยุคก่อนหน้าที่นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้น แต่แบบอย่างของการประชันภาพในนิยายเรื่องนี้นั้น เขียนเลียนแบบการประชันบทกวี ( อุตะอะวะเสะ ) ที่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรว่า เคยจัดประชันกันในพระราชวัง ในเดือนสามตามจันทรคติของปี ค.ศ. 960เก็นจิและฟุจิตสึโบะร่วมมือกันสนับสนุนอะกิโคะโนะมุ อดีตไซกู ธิดาจองอดีตพระชายาแห่งโระคุโจ เข้าถวายตัวเป็นพระชายาในองค์จักรพรรดิเรเซ เพื่อเพิ่มความเข้มแข็งของขุมอำนาจในวัง อดีตจักรพรรดิสุซะคุสงเสียพระทัยมากเนื่องจากพระองค์แอบมีพระทัยให้อะกิโคะโนะมุมานานแล้ว และหากดูจากอายุ ทั้งสองจะเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก เก็นจิเลือกสรรชี้แนะผู้ติดตามในการเข้าวังให้อะกิโคะโนะมุอย่างพิถีพิถัน

จักรพรรดิเรเซนั้น โปรดเรื่องการวาดภาพมาก ดังนั้นจึงมีการจัดการประชันภาพวาดเพื่อให้ทรงพระสำราญ โดยประชันกันระหว่างพระชายา 2 ขั้วอำนาจใหญ่ในวัง ( นอกจากประชันภาพวาดแล้ว ทั้งสองฝ่ายยังประชันกันเพื่อแยงความโปรดปรานจากองคฺจักรพรรดิเรเซด้วย ) คือฝ่ายพระชายาโคกิเด็ง นั่งอยู่ฝ่ายขวา แต่งกายด้วยสีฟ้า กล่องใส่ภาพวาดที่นำมาประชันเป็นสีฟ้าด้วย และ พระชายาอะกิโคะโนะมุตำหนักอุเมะ นั่งอยู่ฝ่ายซ้าย เครื่องแต่งกายและกล่องภาพวาดใช้สีแดง อดีตจักรพรรดินีพระราชชนนีฟุจิตสึโบะร่วมชมการประชันภาพอยู่หลังม่าน เก็นจิและโทโนะจูโจมาร่วมชมการประชันด้วย ทั้งคู่ถือหางคนละฝ่ายกัน องค์ชายโฮะตะรุทำหน้าที่กรรมการ ทว่าภาพวาดมากมายที่นำมาประชันสูสีกันจนไม่อาจตัดสินเด็ดขาดลงไปได้ ในที่สุดทางฝ่ายซ้ายนำภาพวาดที่เก็นจิวาดขณะเนรเทศตัวเองไปหาดสุมะมาประชัน จนฝ่ายซ้ายได้รับชัยชนะไปอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
อะซูไรต์

อะซูไรต์ () เป็นแร่ทองแดงเนื้ออ่อนสีน้ำเงินเข้ม มีสูตรโครงสร้างทางเคมีเป็น Cu(CO)(OH) เกิดจากการผุพังสลายตัวจากแร่ทองแดง

ใช้ในอุตสาหกรรมการย้อมสี อัญมณี
จักรพรรดิฮั่นอาย

จักรพรรดิฮั่นอาย (; 27 ปีก่อนคริสตกาล – 15 สิงหาคม 1 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า หลิว ซิน (劉欣) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นของจักรวรรดิจีน ได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาทตำแหน่ง "ไท่จื่อ" (太子; "โอรสาธิราช") โดยจักรพรรดิฮั่นเฉิง (漢成帝) ผู้เป็นพระเจ้าลุง และได้สืบราชสมบัติเมื่อ 7 ปีก่อนคริสตกาลขณะพระชนม์ 20 ชันษา จนสิ้นพระชนม์เมื่อ 1 ปีก่อนคริสตกาล

ขุนนางและราษฎรล้วนตื่นเต้นเมื่อจักรพรรดิฮั่นอายเสด็จขึ้นครองราชย์ เพราะเชื่อว่า พระองค์ทรงพระปรีชาสามารถ แต่ปรากฏว่า รัชกาลของฮั่นอายเต็มไปด้วยการฉ้อราษฎร์บังหลวงและการเก็บภาษีหนักหน่วง ทั้งฟู่เจาอี๋ (傅昭儀) พระชายาของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน (漢元帝) พระเจ้าปู่ ยังเข้าก้าวก่ายการแผ่นดิน และเรียกร้องให้พระองค์ตั้งพระนางเป็นพระจักรพรรดินีอัยยิกาเจ้า (grand empress dowager) ตำแหน่ง "ไท่หฺวังไท่โฮ่ว" (太皇太后; "อัครราชมหาเทวี") แม้พระนางจะมิเคยได้รับแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินีมาก่อนก็ตาม ทำให้มีผู้ดำรงตำแหน่ง "ไท่โฮ่ว" (太后; "มหาเทวี") ถึงสี่คนในเวลาเดียวกัน คือ พระนางฟู่เจาอี๋ เรียกว่า "ฟู่ไท่โฮ่ว" (傅太后), หวัง เจิ้งจฺวิน (王政君) พระชายาอีกองค์ของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน เรียกว่า "หวังไท่โฮ่ว" (王太后), จ้าว เฟย์ย่าน (趙飛燕) พระชายาของจักรพรรดิฮั่นเฉิง เรียกว่า "จ้าวไท่โฮ่ว" (定太后), และติ้งเฟย์ (定妃) พระมารดาของจักรพรรดิฮั่นอายเอง เรียกว่า "ติ้งไท่โฮ่ว" (定太后)

ฟู่ไท่โฮ่วเข้าควบคุมราชกิจจนพระนางสิ้นพระชนม์เมื่อ 2 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างนั้น พระนางวางแผนกำจัดเฝิง ยฺเวี่ยน (馮媛) พระชายาอีกองค์หนึ่งของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน ซึ่งพระนางถือเป็นศัตรูหัวใจ โดยบีบให้พระนางเฝิงฆ่าตัวตายด้วยข้อกล่าวหาว่าเป็นแม่มด ส่วนจักรพรรดิฮั่นอายก็ถอดยศสกุลหวังของหวังไท่โฮ่ว แล้วตั้งสกุลฟู่ของฟู่ไท่โฮ่ว กับสกุลติ้งของติ้งไท่โฮ่ว เข้าสวมแทน จักรพรรดิฮั่นอายยังสั่งประหารหวัง เจีย จากสกุลหวัง ซึ่งดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (丞相) เพราะเหตุที่ได้วิพากษ์วิจารณ์พระองค์ ส่งผลให้พระองค์เสื่อมความนิยมในหมู่ประชา

จักรพรรดิฮั่นอายยังเป็นที่รู้จักในฐานะชายรักร่วมเพศ นักประวัติศาสตร์แต่โบราณระบุว่า พระองค์มีความสัมพันธ์กับชายหนุ่มนามว่า ต่ง เสียน (董賢) โดยพรรณนาความสัมพันธ์ของทั้งสองว่า "รักมากจนตัดแขนเสื้อ" (斷袖之癖) สืบเนื่องจากเหตุการณ์ในบ่ายวันหนึ่งซึ่งพระองค์กับต่ง เสียน ร่วมเตียงกัน แล้วพระองค์ตื่นขึ้นเห็นต่ง เสียน นอนหลับทับแขนเสื้อพระองค์อยู่ ไม่อยากปลุกเขาให้ตื่นไปด้วย จึงตัดแขนเสื้อของพระองค์เองออกแล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียง นอกจากนี้ พระองค์ยังอวยยศให้ต่ง เสียน มากมาย จนเมื่อเวลาที่พระองค์สิ้นพระชนม์นั้น ปรากฏว่า ต่ง เสียน ถึงกับได้ว่าการกองทัพทั้งปวง ครั้นสิ้นจักรพรรดิฮั่นอายแล้ว หวังไท่โฮ่วก็เข้ากุมอำนาจ โดยให้หวัง หมั่ง (王莽) ญาติของพระนาง ก่อรัฐประหาร แล้วบังคับให้ต่ง เสียน ปลิดชีวิตตนเอง ก่อนจะตั้งองค์ชายหลิว ค่าน (劉衎) ขึ้นสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิฮั่นผิง (汉平帝) โดยมีหวัง หมั่ง สำเร็จราชการ
สยามโมซอรัส

สยามโมซอรัส สุธีธรนี () เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอด ขนาดกลาง พบครั้งแรกที่หลุมขุดค้นที่ 1 ที่ภูประตูตีหมา อุทยานแห่งชาติภูเวียง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น ชิ้นส่วนตัวอย่างต้นแบบเป็นฟัน 9 ซี่ มีลักษณะคล้ายฟันจระเข้ เป็นรูปกรวยยาวเรียว ค่อนข้างตรง และโค้งเล็กน้อยในแนวด้านหลังของฟัน บนผิวของฟันมีร่องและสันนูนเล็กๆตามแนวความยาวของตัวฟันด้านละ 15 ลายเส้นโยงจากฐานของตัวฟันไปยังส่วนของยอดฟันห่างจากส่วนปลายสุดประมาณ 5 มิลลิเมตร แต่ไม่มีลักษณะเป็นหยักแบบฟันเลื่อย ความยาวของตัวฟันทั้งหมด 62.5 มิลลิเมตร ลักษณะฟันดังกล่าวไม่เคยมีรายงานการค้นพบจากที่ใดๆในโลกมาก่อน จึงพิจารณาให้เป็นสกุลและชนิดใหม่ คือ "สยามโมซอรัส สุธีธรนี"
จักรพรรดิฮั่นกวังอู่

จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ ตามสำเนียงกลาง หรือ ฮั่นกองบู๊ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; 15 มกราคม ปีที่ 5 ก่อนคริสตกาล – 29 มีนาคม 57) พระนามเดิมว่า หลิว ซิ่ว (劉秀) ปฐมจักรพรรดิในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

องค์ชายหลิว ซิ่ว เป็นพระโอรสขององค์ชายหลิว ชิน (劉欽) เจ้าเมืองตุ้นใต้ (南頓令) หวัง หมั่ง (王莽) ขุนนางราชวงศ์ฮั่นตะวันตกเข้ายึดอำนาจและตั้งตัวเป็นจักรพรรดิสถาปนาราชวงศ์ซิน องค์ชาย หลิว ซิ่ว ซึ่งมีเชื้อฮั่นจึงซ่องสุมกำลังมาแย่งชิงแผ่นดินคืนและปราบปรามคู่แข่งจนสิ้นองค์ชาย หลิว ซิ่ว รวมบ้านเมืองสำเร็จในปี 36 พระองค์สถาปนาราชวงศ์ฮั่นขึ้นใหม่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิราชวงศ์ฮั่นแล้วตั้งเมืองลั่วหยางเป็นราชธานี นักประวัติศาสตร์จึงเรียกราชวงศ์ฮั่นก่อนถูกราชวงศ์ซินคั่นว่า ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและเรียกราชวงศ์ฮั่นที่ตั้งขึ้นอีกครั้งนี้ว่า ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

จักรพรรดิฮั่นกวังสวรรคตในปี ค.ศ. 57 องค์ชายหลิว หยาง (劉陽) โอรสของพระองค์จึงขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ถัดมา
ไอน์แฮนเดอร์

ไอน์แฮนเดอร์ (; ) เป็นวิดีโอเกมยานยิงแบบมุมมองด้านข้าง ที่ถูกพัฒนาขึ้นโดยบริษัทสแควร์ สำหรับเล่นบนเครื่องเพลย์สเตชัน เกมไอน์แฮนเดอร์ ถูกวางจำหน่ายครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 และที่สหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 30 เมษายน ปี 2541

คำว่า "ไอน์แฮนเดอร์" เป็นภาษาเยอรมันหมายถึง "มือเดียว" ซึ่งโดยปกติจะหมายถึงดาบ แต่ในเกมนี้มีที่มาจากแขนกลของยานรบที่ผู้เล่นบังคับ

การเล่นเกมไอน์แฮนเดอร์ ที่เป็นเกมยานยิงแบบมุมมองด้านข้าง ฉากของเกมนั้นเป็นสามมิติ ซึ่งบางครั้งจะมีการปรับมุมมองหรือระนาบของฉาก แต่ผู้เล่นจะสามารถควบคุมยานได้ในขอบเขตระนาบสองมิติเท่านั้น

ในตอนเริ่มเกมนั้น ไอน์แฮนเดอร์มียานรบให้ผู้เล่นเลือกใช้สามลำซึ่งแต่ละลำก็จะมีลักษณะที่แตกต่างกันไป จุดเด่นของไอน์แฮนเดอร์อยู่ที่อาวุซึ่งผู้เล่นสามารถเก็บอาวุธที่เรียกว่ากันพ็อดแบบต่างๆจากศัตรูเพื่อเอามาใช้เป็นอาวุธได้ ซึ่งกันพ็อดนี้มีกระสุนจำกัดและสามารถถูกทำลายได้ หากยานผู้เล่นโดนโจมตีโดยตรงจะถูกทำลายทันที และต้องกลับไปเริ่มจากจุดที่กำหนดไว้ในฉาก

ในแต่ละฉากนั้นจะมีศัตรูสำคัญปรากฏตัวเป็นบอส โดยนอกจากสองฉากสุดท้ายแล้วในแต่ละฉากจะมีบอสทั้งหมดสองตัว โดยบอสส่วนใหญ่จะประกอบด้วยชิ้นส่วนต่างๆซึ่งผู้เล่นสามารถทำลายได้และจุดอ่อนสำคัญที่ผู้เล่นต้องทำลายเพื่อเอาชนะบอสตัวนั้น แต่ถ้าผู้เล่นไม่สามารถทำลายบอสได้ในเวลาที่กำหนดก็จะผ่านไปโดยอัตโนมัติ ยกเว้นไฮเปอเรียนซึ่งเป็นบอสตัวสุดท้าย

ไอน์แฮนเดอร์ยังมีระบบคะแนนที่ได้ ซึ่งคะแนนนี้จะมีเกจที่เพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ทำลายสิ่งต่างๆในเกม ถ้าผู้เล่นสามารถทำลายศัตรูได้อย่างต่อเนื่องก็จะได้คะแนนเพิ่มเป็นหลายเท่าตัวตามค่าของเกจ แต่เกจนี้จะลดลงตามเวลา

ในอนาคตอันไกลโพ้น ได้เกิดสงครามระหว่างชาวอาณานิคมบนดวงจันทร์ซึ่งเรียกตัวเองว่าเซเลเน กับกองทัพโลก โซดอม (ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษนั้นกองทัพโลกใช้ชื่อว่าเกเซท) ผู้เล่นรับบทบาทเป็นตัวเอก นักบินนิรนามของยานรบรุ่นใหม่ของเซเลเน ที่ถูกกองทัพโลกเรียกด้วยชื่อรหัสตามลักษณะที่มีแขนกลข้างเดียวว่าไอน์แฮนเดอร์

ในฉากแรกนั้นตัวเอกได้เข้าโจมตีเมืองหลวงของโซดอม และหลังจากที่ทำลายบอสของแต่ละฉากได้ก็จะได้รับการติดต่อจากยานไฮเปอเรียนถึงภารกิจของฉากต่อไป แต่หลังจากภารกิจทำลายดาวเทียมสงคราม ชวาซไกสท์แล้ว ตัวเอกก็ถูกกองยานอีออสของเซเลเนโจมตีทำให้เขาเริ่มสงสัยถึงความหมายที่แท้จริงของสงครามครั้งนี้ ฉากสุดท้ายของเกมนั้นเป็นเวลาหนึ่งเดือนถัดมา ซึ่งยานไอน์แฮนเดอร์เข้าโจมตีกองยานอีออสและไฮเปอเรียนในอวกาศ

ในตอนจบของเกมนั้น บทบรรยายระบุว่าทั้งโซดอมและเซเลเนต่างก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักจนไม่อาจต่อสู้กันต่อไปได้จึงต้องทำสนธิสัญญาสงบศึกกัน แต่เรื่องของไอน์แฮนเดอร์ก็ถูกลบจากข้อมูลของทั้งสองฝ่าย

ในตอนแรกนั้นผู้เล่นสามารถเลือกยานรบได้สามลำ ซึ่งกองทัพโซดอมเรียกยานเหล่านี้ว่าไอน์แฮนเดอร์ตามลักษณะที่มีแขนกลสำหรับใช้งานกันพ็อดหนึ่งข้าง โดยยานสองลำนั้นคือ "เอนดีเมียน" จากซีรีส์FRS (Fighter/Reconnaissance/Strike) ส่วนลำที่สามคือ "แอสไทรอา" จากซีรีส์FGA (Fighter/Ground/Attack)หลังจากที่ผู้เล่นสามารถทำตามเงื่อนไขในเกมได้แล้วก็จะสามารถใช้งานยานรบอีกสองลำได้ ซึ่งในตอนเลือกยานจะระบุชื่อเพียงยานรบที่ไม่รู้จัก