seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
รอยัลอะคาเดมีออฟอาตส์

รอยัลอะคาเดมีออฟอาตส์ หรือ ราชบัณฑิตยสถานศิลปะ () เป็นสถาบันศิลปะ ตั้งอยู่ที่คฤหาสน์เบอร์ลิงตัน ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1768 มีจุดประสงค์ในการส่งเสริมศิลปะอังกฤษและมีสมาชิกเป็นศิลปิน สถาบันจัดงานแสดงศิลปะทั้งถาวรและชั่วคราว และมีโรงเรียนศิลปะ
พระเจ้ามุนจง

พระเจ้ามุนจง (Munjong) สามารถหมายถึง
จักรพรรดิเหวินจง

จักรพรรดิเหวินจง () สามารถหมายถึง
พระเจ้าเยจง

พระเจ้าเยจง (Yejong) สามารถหมายถึง
พระเจ้าซองจง

พระเจ้าซองจง (Seongjong) สามารถหมายถึง
พระเจ้าคย็องจง

พระเจ้าคย็องจง (Gyeongjong) สามารถหมายถึง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน

พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโปลิตัน () เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่ทางตะวันออกของเซ็นทรัลพาร์คในนครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตันก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1870

พิพิธภัณฑ์เป็นเจ้าของงานศิลปะถาวรกว่าสองล้านชิ้นที่แบ่งเป็นสิบเก้าแผนก อาคารหลักมักจะเรียกสั้นๆ ว่า “the Met” เป็นหอศิลป์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกหอศิลป์หนึ่งแลมีสาขาที่สองที่เล็กกว่าที่“เดอะคล็อยสเตอร์ส” (The Cloisters) ในอัพเพอร์แมนแฮตตัน Upper Manhattan ซึ่งเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะยุคกลาง

ศิลปะถาวรที่เป็นเจ้าของเป็นงานศิลปะตั้งแต่ศิลปะยุคคลาสสิกและศิลปะอียิปต์โบราณ, จิตรกรรมและประติมากรรมของจิตรกรชั้นครูจากเกือบทุกประเทศในยุโรปตะวันตก และงานสะสมศิลปะอเมริกันและศิลปะสมัยใหม่ นอกจากนั้นพิพิธภัณฑ์ก็ยังเป็นเจ้าของงานศิลปะจากแอฟริกา, เอเชีย, ศิลปะจากหมู่เกาะปาซิฟิค, ศิลปะไบเซนไทน์ และศิลปะอิสลาม นอกไปจากศิลปะแล้วพิพิธภัณฑ์ก็ยังสะสมเครื่องดนตรี, เสื้อผ้าและเครื่องตกแต่ง, อาวุธโบราณ, เสื้อเกราะและอาวุธจากทั่วโลก ภายในพิพิธภัณฑ์มีสิ่งก่อสร้างที่แสดงการตกแต่งภายในเป็นการถาวรตั้งแต่จากคริสต์ศตวรรษที่ 1 ของสมัยโรมันไปจนถึงสมัยใหม่ของสหรัฐอเมริกา

พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโปลิตันก่อตั้งในปี ค.ศ. 1870 โดยกลุ่มชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งรวมทั้งนักธุรกิจและนักการเงินและผู้นำศิลปินและนักคิดในสมัยนั้นผู้ที่ประสงค์จะก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ที่นำศิลปะและการศึกษาศิลปะมาสู่ประชาชนอเมริกัน พิพิธภัณฑ์เปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1872

ในปี ค.ศ. 2007 พิพิธภัณฑ์มีความยาวทั้งสิ้นเกือบหนึ่งในสี่ไมล์และมีเนื้อที่ทั้งหมดกว่าสองล้านตารางฟุต
พระเจ้ามย็องจง

พระเจ้าเมียงจง (Myeongjong) สามารถหมายถึง
ลัทธิคลาสสิกใหม่

ลัทธิคลาสสิกใหม่ () เป็นชื่อที่ใช้สำหรับขบวนการทางวัฒนธรรมของศิลปะการตกแต่ง ทัศนศิลป์ วรรณคดี การละคร ดนตรี และสถาปัตยกรรมที่มาจากศิลปะคลาสสิกและวัฒนธรรมซึ่งส่วนใหญ่มาจากกรีกโบราณหรือโรมันโบราณ) ขบวนการเหล่านี้มีความนิยมระหว่างกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษ 19
พระเจ้าฮอนจง

พระเจ้าฮอนจง (Heonjong) สามารถหมายถึง
พระเจ้าควังแกโทมหาราช

พระเจ้าควังแกโทมหาราช ()(ค.ศ. 374-413) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 19 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ทรงพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 374 (พ.ศ. 917) เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโคกุกยัง (ค.ศ. 384 - 391)

เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 391 (พ.ศ. 934) รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็น "พระเจ้าควังแกโท" ตามตำนานพระองค์คือพระราชาจูซิน พระเจ้าควังแกโทมหาราชทรงสนับสนุนทุกด้าน จนบ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก ระหว่างรัชกาลมีผู้ถวายพระราชสมัญญาให้พระองค์ว่า "พระเจ้าย็องนัค" หลังสวรรคตแล้วมีผู้ถวายพระราชสมัญญาให้พระองค์อีกพระนามหนึ่งว่า "แทวัง"

สวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 413 (พ.ศ. 956) ขณะพระชนมายุได้ 39 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 22 ปี พระราชโอรสขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นพระเจ้าชังซูแห่งโคกูรยอ
วิซเดิล

ภาษาพรรณนาบริการเว็บ หรือ วิซเดิล () คือ เอกสารที่เขียนด้วยภาษา XML ที่ใช้ในการอธิบาย/บรรยาย Web Service โดยจะบอกถึง วิธี/รูปแบบ การติดต่อกับ Web Services และบอกว่า Web Service นั้นมี Service อะไรไว้ให้ใช้บริการบ้าง
ดอกไม้ป่า

ดอกไม้ป่า คือดอกไม้ที่เกิดขึ้นเองในธรรมชาติ(ลักษณะที่ไม่ถูกตั้งใจปลูก) มักมีลักษณะผสมกันระหว่างหลายสปีชีส์
ตลาดข้อมูล

ตลาดข้อมูล () คือ คลังข้อมูลขนาดเล็ก ข้อมูลใน Data Mart เป็น subset ของ Data warehouse ซึ่งมีลักษณะดังนี้ มีลักษณะเฉพาะของแต่ละเรื่อง/หัวข้อ หรือความเคลื่อไหวทางธุรกิจ สามารถใช้เป็นยุทธวิธีเพื่อแก้ปัญหาทางธุรกิจในทันทีทันใด (สามารถสร้าง Data Mart จากการสร้าง Data warehouse)

สาเหตุที่ต้องมีการสร้าง Data Mart ได้แก่ มีความเร็วใน query สูง เพราะว่ามีข้อมูลน้อย มีการแย่งข้อมูลระหว่างผู้ใช้ระบบด้วยกันน้อย และสามารถปรับปรุงข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว
พระเจ้าทงมย็องซ็องแห่งโคกูรยอ

"จักรพรรดิทงมย็องซ็อง"' (Dongmyeong-seongwang, 59 - 19 ปีก่อนค.ศ., ครองราชย์ 37 – 19 ปีก่อน ค.ศ.) ปฐมจักรพรรดิแห่งอาณาจักรโคกูรยอ ประสูติเมื่อ 59 ปีก่อนคริสต์ศักราช ตรงกับปี พ.ศ. 483 มีพระนามเดิมว่า "จูมง" โดยทรงเป็นบุตรของเจ้าแฮโมซู และพระนางยูฮวา ต่อมาเมื่อบิดาเสียชีวิตระหว่างการรบพระเจ้ากึมวากษัตริย์แห่งอาณาจักรพูยอได้รับพระนางยูฮวาเป็นพระสนม และรับจูมงเป็นพระราชโอรสบุญธรรม

ในประวัติศาสตร์ไม่ทราบแน่ชัดว่าผู้ใดเป็นพ่อของจักรพรรดิทงมย็องซ็อง บางตำราบอกว่าพระองค์เป็นลูกของแฮโมซูและยูฮวา โดยแฮโมซูนั้นเป็นบุตรชายแห่งสวรรค์ ส่วนยูฮวาเป็นธิดาของฮาบก เทพเจ้าแห่งน้ำ ตำราบอกว่าแฮมโมซูได้แอบดูยูฮวาที่แม่น้ำขณะที่นางกำลังอาบน้ำอยู่ ทั้งสองได้ตกหลุมรักกัน แต่เทพฮาบกพ่อของยูฮวาไม่ชอบแฮโมซู ต่อมาได้กลับคืนสู่สวรรค์ ส่วนยูฮวาเทพฮาบกพ่อของนางได้ขับไล่นางไปยังที่อื่น นางได้พบกับพระเจ้ากึมวาแห่งพูยอตะวันออก ซึ่งต่อมาเขาได้รับนางเป็นสนมของตัวเอง

ต่อมายูฮวาท้องโดยได้รับแสงไฟจากดวงอาทิตย์และคลอดลูกออกมาเป็นไข่ กษัตริย์กึมวาได้พยายามทำลายไข่ใบนี้ อีกทั้งยังพยายามนำไข่ไปทิ้งในป่าเพื่อเป็นอาหารของสัตว์แต่ก็ไม่สำเร็จกษัตริย์กึมวาจึงคืนไข่ให้สนมยูฮวา ต่อมาเปลือกไข่ได้ฟักออกมาเป็นเด็กผู้ชาย พระสนมยูฮวาจึงได้ขนานนามเด็กคนนี้ว่า จูมง ซึ่งในภาษาพูยอโบราณแปลว่า นักแม่นธนู

จูมงเป็นที่ชื่นชอบเพราะมีฝีมือการยิงธนูเก่งมาก ทำให้บรรดาโอรสของกษัตริย์กึมฮวาพากันอิจฉา ท้ายที่สุดจูมงถูกบังคับให้ออกจากพูยอ ตามตำนานเล่าว่าขณะที่จูมงควบม้าไปถึงบริเวณแม่น้ำ ตะไคร่น้ำได้เกาะกลุ่มเป็นสะพานให้จูมงขี่ม้าข้ามไป
ในปี 37 ก่อนคริสตกาล จูมงได้กลายเป็นจักรพรรดิองค์แรกของโกคูรยอ และได้รวบรวม 6 ชนเผ่าแห่งจงกรมบนเข้าสู่อาณาจักรโกคูรยอ และต่อมาพระองค์ได้สมรสกับโซซอโนธิดาของหัวหน้าเผ่าเครู

ในปีที่ 37 ก่อนคริตกาล จูมงสถาปนาอาณาจักรโกคูรยอขึ้นและดำรงตำแหน่งจักรพรรดิองค์แรก ในปีเดียวกันนั้นเอง เจ้าซงยางแห่งพีรยูได้สวามิภักดิ์ต่อโคกูรยอ หลังจากพระเจ้าดงมยองซองส่งทหารไปช่วยพีรยูปราบเผ่ามัลกัลที่มารุกรานพีรยู

ในปีที่ 34 ก่อนคริตกาล การก่อสร้างเมืองโชลบน เมืองหลวงแห่งแรกของอาณาจักรโกคุรยอพร้อมด้วยพระราชวังหลวงแล้วเสร็จ 4 ปีต่อมาในปีที่ 28 ก่อนคริตกาล จักรพรรดิดงมยองซองส่งนายพลบูวียอมไปปราบแคว้นอกจอ ในปีเดียวกันนั้นเอง พระมารดาของพระองค์ พระนางยูฮวาสิ้นพระชนม์ลงในพระราชวังที่พูยอ พระเจ้ากึมจัดงานพระศพของพระนางเทียบเท่าพระมเหสีถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงนางสนมก็ตาม

จักรพรรดิดงเมียงซองส่งคณะทูตและของขวัญมากมายไปให้พระเจ้ากึมวาในความรู้สึกสำนึกบุญคุณที่ทรงเลี้ยงดูพระองค์มา ในปีที่ 19 ก่อนคริตกาลพระนางเยโซยา ชายาของพระองค์ได้หนีออกจากพูยอพร้อมด้วยพระโอรสคือ องค์ชายยูริเข้ามายังโกคูรยอ

พระมเหสียีโซยาและองค์ชายยูริ ได้กลับมาจากการเป็นตัวประกันของอาณาจักรพูยอ ทำให้พระมเหสีโซซอโนคิดจะสร้างอาณาจักรใหม่ เพราะพระนางกลัวว่าโอรสของพระนางจะแย่งบัลลังก์กับองค์ชายยูริ พระมเหสีโซซอโนพร้อมด้วยพระโอรสทั้ง 2 พระองค์และผู้คนมากมายได้ออกจากโกคูรยอไปสร้างเมืองใหม่ทางตอนใต้ของโกคูรยอ บริเวณคาบสมุทรเกาหลีในปัจจุบัน พระนางได้สร้างอาณาจักรแพกเจขึ้นมา

ต่อมาพระเจ้าดงเมียงซองได้สถาปนาองค์ชายยูริเป็นรัชทายาท ซึ่งต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ายูรินั่นเอง
ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์

ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ เป็นลานสวนกลางแจ้งตั้งอยู่บริเวณมุมถนนราชดำเนินกลางตัดกับถนนมหาไชย เขตพระนคร ตั้งชื่อตามพระนามกรมของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็น พระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ พื้นที่โดยรอบเป็นลานกว้าง มีพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวประดิษฐานอยู่ นอกจากนี้ ยังมีการรจัดสร้างพลับพลาที่ประทับเพื่อใช้เป็นที่สำหรับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงออกรับแขกเมืองของประเทศ ลานพลับพลาแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2532 บนสถานที่เดิมของศาลาเฉลิมไทย ที่ได้รื้อถอนไปด้วยเหตุผลด้านทัศนียภาพ

ทัศนียภาพบริเวณลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ มีสิ่งปลูกสร้างและสำคัญหลายแห่ง เช่น โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร ป้อมมหากาฬ และพระบรมบรรพต หรือ ภูเขาทอง วัดสระเกศ
พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส หรือ พระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งนาวาร์ (; 13 ธันวาคม ค.ศ. 1553 - 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1610) ทรงเป็นที่รู้จักในชื่อเรียกขานทั่วไปว่า "พระเจ้าอ็องรีผู้ทรงธรรม" ดำรงพระราชอิสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนาวาร์ (ค.ศ. 1572 - ค.ศ. 1610) และพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์บูร์บงพระองค์แรก (ค.ศ. 1589 - ค.ศ. 1610)
พระเจ้าโคกุกยัง

พระเจ้าโคกุกยัง () หรือพระเจ้ายังวัง (? - 391) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 18 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏโดยเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโคกุกว็อน (ค.ศ. 331 - ค.ศ. 371) กษัตริย์องค์ที่ 16 ของราชวงศ์ที่ถูกสังหารโดยพระเจ้ากึนโชโกแห่งแพ็กเจ และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าโซซูริม (ค.ศ. 371 - 384)กษัตริย์ องค์ที่ 17 ของอาณาจักร

เมื่อพระเจ้าโซซูริมพระเชษฐาสวรรคตโดยไร้รัชทายาท พระอนุชาจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้า"โคกุกยัง" (ค.ศ. 384 - 391)

พระเจ้าโคกุกยัง เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าควังแกโทมหาราช (ทัมด็อก) กษัตริย์มหาราชองค์แรกของเกาหลี

ตลอด 7 ปีในรัชกาล ทรงรบกับอาณาจักรต่างๆ โดยในปี ค.ศ. 386 (พ.ศ. 929) ทรงส่งทหารจำนวน 50,000 คน ไปรบกับจักรวรรดิจีน และทรงมีองค์ชายทัมต๊อกรัชทายาท เป็นแม่ทัพที่สำคัญแต่ในรัชสมัยของพระองค์นั้น พระองค์ทรงคิดว่าพระองค์เองไม่เหมาะกับตำแหน่งกษัตริย์ เพราะตำแหน่งกษัตริย์นั้น เหมาะกับองค์ชายรัชทายาทของพระองค์มากกว่า ซึ่งตามตำนานนั้นกล่าวไว้ว่า องค์ชายรัชทายาทของพระองค์ พระเจ้าควังแกโทมหาราชนั้นทรงเป็นพระราชาจูซินมาถือกำเนิด พระองค์จึงเป็นแค่เพียงกษัตริย์รักษาการเพื่อรอการขึ้นครองราชย์ของพระราชโอรสของพระองค์

พระเจ้าโคกุกยังทรงครองราชย์ได้เพียง 7 ปี ก็สวรรคตลงในปี ค.ศ. 391 (พ.ศ. 934) องค์รัชทายาททัมด็อกจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้ากวางแกโตมหาราช
แฟ็ตเบอร์เกอร์

แฟ็ตเบอร์เกอร์ () เป็นวงดนตรีแนวสมูธแจ๊สจากอเมริกาที่มีชื่อเสียงวงหนึ่ง ฟอร์มวงในปี1985 โดย Carl Evans Jr. กับ Hollis Gentry III และต่อมาก็ได้ Steve Laury , Mark Hunter และ Kevin Koch เข้าร่วมวง ไม่นานก็ทำผลงานอัลบั้มชุดแรกในปี 1986 ที่มีชื่อว่า One of a kind หลังจากนั้น Hollis Gentry ก็ออกจากวงไป แต่Fattburger ก็มีงานใหม่ๆออกมาเช่น Good News ในปี 1987 , Living In A Paradise ในปี 1988 , Time Will Tell ในปี 1989 และ Come & Get It ในปี 1990

และพอหลังจากชุด Come & Get It นั้น Steve Laury ก็ได้ออกจากวงไปทำงานเดี่ยวของตนเอง อัลบั้ม ชุดถัดมา ปี 1993 On A Roll ก็ได้ Kiko Cibrian มาเล่นกีต้าร์ให้แทน แต่พอชุดถัดมาในปี 1995 Livin Large Evan Marks ก็รับตำแหน่งมือกีต้าร์แทน และเป็นสมาชิกถาวรจนกระทั่งปัจจุบัน ส่วน Hollis Gentry III ก็ยังคงมาช่วยงานกับวงเป็นครั้งคราว

แม้ว่ายุคหลังๆของพวกเขาจะไม่ได้รับความนิยมเท่ากับยุคแรกๆ แต่ก็ยังมีผลงานอยู่อย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งปัจจุบัน Carl Evans Jr. ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคเบาหวาน เมื่อวันที่ 10 เมษา 2008 ส่วน Hollis Gentry เองก็เสียชีวิตไปในวันที่ 5 กันยา 2006 อย่างไรก็ตามในปี 2009 Allan Phillips เข้ามารับหน้าที่มือคียบอร์ด และทางวงก็กลับมาแสดงสดอีกครั้ง เพียงแต่ยังไม่มีอัลบั้มชุดใหม่ออกมา
พระเจ้าแทมูชินแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าแทมูชิน (ค.ศ. 4-4) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 3 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ มีพระนามเดิมว่า "มูฮยุล" ในรัชสมัยของพระองค์ยังอยู่ในยุคสามราชอาณาจักรเกาหลี พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์รองในพระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ ทรงได้แต่งตั้งเป็นรัชทายาทแทน"เจ้าชายแฮเมียง"พระเชษฐาซึ่งกระทำผิดจนถูกถอดพระยศในปี ค.ศ. 14 ตรงกับปี พ.ศ. 557 ขณะที่พระองค์มีพระชนมายุเพียง 10 พรรษา และทรงขึ้นครองราชย์เป็น "พระเจ้าแทมูชิน" แทนพระราชบิดาในปี ค.ศ. 18 ซึ่งตรงกับปี พ.ศ. 561 ขณะมีพระชนมายุ 14 พรรษา

ในรัชกาลนี้ทรงนำทัพไปยึดอาณาจักรพูยอและทรงสังหารพระเจ้าแทโซแห่งพูยอกษัตริย์พระองค์ใหม่ ซึ่งเป็นพระราชโอรสในพระเจ้ากึมวาแห่งพูยอ ทำให้พูยอกลายเป็นส่วนหนึ่งของโคกูรยอ และยังได้ทรงนำทัพไปยึดอาณาจักรนังนังและทรงสังหารพระเจ้าชอยรีกษัตริย์คนใหม่ของอาณาจักรนังนัง ที่ได้กอบกู้เอกราชอาณาจักรจากอ๋องยูฮอนทำให้อาณาจักรนังนังกลายเป็นส่วนหนึ่งของโคกูรยอเช่นเดียวกับอาณาจักรพูยอ นับว่า ในรัชกาลของพระองค์นั้นอาณาจักรโคกูรยอขยายดินแดนออกไปอย่งกว้างใหญ่อย่างมาก ในปี ค.ศ. 22 พระองค์ทรงหลงรักเจ้าหญิงยอนแห่งอาณาจักรพูยอ และประสูติพระโอรสคือเจ้าชายโฮดง แต่เจ้าหญิงยอนสิ้นพระชนม์ไปก่อน เจ้าชายโฮดงจึงอยู่ในความดูแลของเจ้าหญิงเซยูและเจ้าหญิงยอรัง ซึ่งเป็นพระขนิษฐาพระเจ้าทมูชิน เจ้าชายโฮดงนี้ได้เป็นตำนานความรักที่ยิ่งยิ่งใหญ่ของเกาหลีขึ้น ความรักระหว่างคนสามคนคือเจ้าชายโฮดงแห่งโคกูรยอ เจ้าหญิงชา-มย็อง และเจ้าหญิงลาฮีแห่งอาณาจักรนังนัง

พระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 44 ตรงกับปี พ.ศ. 587

พระมเหสี

พระสนม

พระโอรส
พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ

พระเจ้ายูรี (38 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 18) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 2 แห่งอาณาจักรโกคูรยอ เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าทงมย็องซ็องแห่งโคกูรยอ ในรัชสมัยของพระองค์เป็นยุคสามราชอาณาจักรเกาหลี ทรงพระราชสมภพในปีสุดท้ายในรัชกาลของพระราชบิดา พระราชมารดาของพระองค์ได้พาพระองค์ออกจากพูยอ เพื่อให้ได้ทอดพระเนตรพระพักตร์ของพระราชบิดา และหลังจากพระราชบิดาสวรรคตในปีนั้น เจ้าชายยูรีซึ่งเพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทจึงได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์โกคูรยอ ทรงพระนามว่าพระเจ้ายูรี

ในรัชสมัยของพระองค์ ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกได้ถูกหวัง หมั่ง โค่นราชบัลลังก์

พระเจ้ายูรีมีพระราชโอรส 5 พระองค์ แต่ที่สำคัญคือพระองค์ใหญ่ "เจ้าชายรัชทายาทแฮมุง" และพระองค์รอง "เจ้าชายมูยุล" แต่ในภายหลังองค์รัชทายาทกลับทำผิด จึงถูกปลดและแต่งตั้งเจ้าชายมูยุลพระโอรสองค์รองขึ้นเป็นรัชทายาทแทน

ในรัชสมัยของพระองค์ ทรงประสบปัญหารอบด้าน ทั้งปัญหาภายใน ที่ต้องทรงคานอำนาจกับบรรดาหัวหน้าเผ่าต่าง ๆ โดยเฉพาะกับเผ่าพีรู ที่คอยแต่จะยึดอำนาจของพระองค์ และปัญหาภายนอกที่ต้องทรงปกป้องอาณาจักรจากการรุกรานของอาณาจักรพูยอ อำนาจในการบริหารประเทศของพระองค์ถูกบั่นทอนจากบรรดาขุนนางของพระองค์เอง โดยเฉพาะขุนนางที่มาจากเผ่าพีรู เพราะบรรดาชนเผ่าทั้ง หลายนั้นต่างมองว่า พระองค์ได้ขึ้นครองราชย์ ด้วยดาบที่หักเพียงเล่มเดียว จึ่งไม่ค่อยมีความนับถือพระองค์

ในช่วงปลายรัชสมัยของพระองค์ ทรงถูกเจ้าเมืองโชบุนยึดอำนาจ และเจ้าเมืองโชบุนก็ได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นพระราชา แต่ครองราชย์ได้เพียง 5 วัน ก็ถูกเจ้าชายมูยุลยึดบัลลังก์คืนมาได้สำเร็จ และได้มอบบัลลังก์นี้คืนให้แก่พระเจ้ายูริดังเดิม แต่พระเจ้ายูรีก็ทรงกลับมาครองราชย์ได้เพียงวันเดียว ก็เสด็จสรรคต ครองราชย์ 37 ปี สวรรคตในปี ค.ศ. 18 (ตรงกับปี พ.ศ. 561) พระชนมายุได้ 56 พรรษา

ภารกิจต่าง ๆ ของพระองค์นั้นยังคั่งค้างอยู่เป็นจำนวนมากเจ้าชายรัชทายาทมูยุลจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าพระเจ้าแทมูชิน

พระเจ้ายูริทรงถือเป็นกษัตริย์ที่มีพระราชอำนาจไม่เด็ดขาด จึงถูกเรียกว่ากษัตริย์รักษาการเช่นเดียวกับพระเจ้าโคกุกยังพระราชบิดาในพระเจ้าควังแกโทมหาราชพระมเหสี

พระสนม

พระโอรส-พระธิดา
วงศ์เมือง นันทขว้าง

วงศ์เมือง นันทขว้าง (ชื่อเล่น: น้ำพุ; 13 มีนาคม พ.ศ. 2499 – 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2517) เด็กหนุ่มที่เกิดในครอบครัวที่มีชื่อเสียง และฐานะครอบครัวที่มั่นคง แต่พ่อแม่หย่าร้างกัน และต้องมาอยู่กับแม่พร้อมกับพี่น้องอีก 3 คนซึ่งล้วนแต่เป็นผู้หญิง ทำให้ผู้เป็นแม่ที่ต้องทำงานเลี้ยงลูกทั้ง 4 คนดูแลได้ไม่ทั่วถึง และด้วยวัยที่ย่างเข้าสู่วัยรุ่น ประกอบกับความที่เป็นคนมีจิตใจที่อ่อนไหว จนเกิดเป็นปมด้อย ทำให้หันเหเข้าเสพยาเสพติด จนทำให้เสียชีวิตก่อนวัยอันควร ซึ่งเป็นอุทาหรณ์ได้ดีในยุคสมัยนั้น

วงศ์เมือง นันทขว้าง หรือชื่อเล่นในครอบครัวว่า "น้ำพุ" เกิดเมื่อวันอังคารที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2499 เป็นบุตรของ สุวรรณี สุคนธา นักเขียน, นักประพันธ์นวนิยายชื่อดัง กับ ทวี นันทขว้าง อาจารย์ประจำคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2533 ซึ่งได้หย่าร้างกันในเวลาต่อมา น้ำพุเป็นบุตรชายคนเดียวในลำดับที่ 2 จากจำนวนพี่น้อง 4 คนโดยมีพี่สาว 1 คนและน้องสาวอีก 2 คน หลังจากที่บิดาและมารดาได้หย่าขาดจากกัน น้ำพุและพี่น้องทั้ง 4 คนได้มาอยู่กับมารดา โดยมารดาเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายและดูแลบุตร

เมื่อน้ำพุเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ได้เข้ารับการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนศรีวิกรม์จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 น้ำพุเป็นเด็กที่มีจิตใจอ่อนไหวทำให้เกิดปมด้อยในเรื่องของครอบครัว ประกอบกับในครอบครัวมีแต่ผู้หญิง ทำให้ความสนิทสนมระหว่างน้ำพุกับครอบครัวมีน้อยเกินกว่าที่ควรจะเป็น และเนื่องจากมารดามีภาระหน้าที่ค่อนข้างมาก จึงไม่สามารถเอาใจใส่น้ำพุที่เป็นลูกชายคนเดียวได้อย่างเต็มที่ เมื่อเติบโตจนเข้าสู่วัยรุ่นจึงเริ่มเที่ยวเตร่และหันเข้าหายาเสพติด และเคยมีเรื่องราวต้องขึ้นศาลเยาวชนมาแล้ว และเนื่องจากน้ำพุมีความสนใจในด้านศิลปะจึงขออนุญาตมารดาเข้าศึกษาต่อด้านศิลปะที่โรงเรียนช่างศิลป์หรือวิทยาลัยช่างศิลปกรมศิลปากรในปัจจุบัน น้ำพุจึงได้เพื่อนสนิทใหม่และได้ขักชวนกันเสพยาเสพติด ในช่วงนี้เองที่น้ำพุได้เสพยาหนักขึ้นจนทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดเรียนไปเข้ารับการบำบัดเลิกยาเสพติด ที่สำนักสงฆ์วัดถ้ำกระบอก จังหวัดสระบุรี

นอกจากน้ำพุจะชอบเขียนรูปแล้วยังมีความสามารถในการเขียนหนังสือ โดยมีบทความเป็นจดหมายที่เขียนถึงมารดา ซึ่งเป็นเรื่องราวของตนเองในแต่ละวันช่วงที่ไปเข้ารับการบำบัดเลิกเสพยา บทเรียงความสั้น ๆ เรื่อง"พฤติกรรมของวัยรุ่น" และเรื่อง "ครอบครัวของข้าพเจ้า" ซี่งทั้ง 3 เรื่อง ได้ถูกตีพิมพ์ลงเป็นหนังสือเรื่องของน้ำพุ ซี่งเป็นหนังสือระลึกงานฌาปนกิจของตัวเอง

หลังจากการบำบัดเลิกยาเสพติด จึงกลับเข้าเรียนโรงเรียนช่างศิลป์ต่อ และในรุ่งสางของวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 คนในบ้านได้เข้ามาพบน้ำพุนอนหงายหมดสติอยู่กลางพื้นห้องนอน จึงได้รีบนำส่งที่โรงพยาบาลเดชา แต่น้ำพุก็ได้เสียชีวิตลง สันนิษฐานว่าน้ำพุหันกลับมาเสพยาเสพติดอีกโดยเสียชีวิตจากการเสพเฮโรอีนเกินขนาด และจากการวินิจฉัยของแพทย์ระบุว่าหัวใจวายเฉียบพลัน สิริอายุได้ 18 ปี 2 เดือน 15 วัน เรื่องราวของน้ำพุเป็นอุทาหรณ์ของครอบครัวและอันตรายของยาเสพติด โดยได้ถูกนำเรื่องราวมาทำเป็นภาพยนตร์และละครทางโทรทัศน์

เรื่องน้ำพุได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง "น้ำพุ" ในปี พ.ศ. 2527 รับบทโดย อำพล ลำพูน, ภัทราวดี มีชูธน, เรวัติ พุทธินันทน์, วรรษมน วัฒโรดม กำกับโดย ยุทธนา มุกดาสนิท และละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2545 รับบทโดย ตะวัน จารุจินดา, สินจัย เปล่งพานิช, จิรายุส วรรธนะสิน
พระเจ้ามินจุงแห่งโคกูรยอ

พระเจ้ามินจุง (Minjung; ? - ค.ศ. 48) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 4 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในพระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าแทมูชินแห่งโคกูรยอ มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายแฮซักจู เมื่อพระเจ้าแทมูชินสวรรคตในปี ค.ศ. 44 (พ.ศ. 587) โดยที่เจ้าชายแฮอู พระราชโอรสของพระเจ้าแทมูชิน ยังทรงพระเยาว์อยู่ เจ้าชายแฮซักจู จึงขึ้นครองราชย์แทนทรงพระนามว่าพระเจ้ามินจุง

สวรรคตในปี ค.ศ. 48 (พ.ศ. 591) หลังจากครองราชย์ได้เพียง 4 ปี เจ้าชายแฮอู พระภาติยะจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่าพระเจ้าโมบนแห่งโคกูรยอ (Mobon)
พระเจ้าโมบนแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าโมบน (Mobon) (ค.ศ. 30 - ค.ศ. 53) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งอาณาจักรโกคูรยอ มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายแฮอู เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าแทมูชินแห่งโคกูรยอกับพระนางซงแมซอนซู เมื่อพระเจ้ามินจุงแห่งโคกูรยอพระปิตุลาสวรรคตไปในปี ค.ศ. 48 (พ.ศ. 591) เจ้าชายแฮอูจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าพระเจ้าโมบน (ค.ศ. 48 - 53) แต่ทรงครองราชย์ได้เพียง 5 ปี ก็ถูกปลงพระชนม์โดยขุนนางของพระองค์เอง ขณะพระชนมายุเพียง 23 พรรษา

โกกุง พระญาติอีกพระองค์หนึ่งจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าแทโจมหาราช (Taejo The Great)

ถือว่าพระเจ้าโมบนเป็นกษัตริย์พระองค์สุดท้ายที่มาจากราชสกุลแฮ ที่เป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าแทมูชิน เพราะกษัตริย์พระองค์ต่อมาเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ
มหายุคพาลีโอโซอิก

มหายุคพาลีโอโซอิก (; จากภาษากรีก "palaio" (παλαιο), "เก่าแก่" และ "zoe" (ζωη), "ชีวิต", หมายถึง "ชีวิตโบราณ")) เป็นมหายุคแรกสุดจาก 3 มหายุคในบรมยุคฟาเนอโรโซอิก ซึ่งเป็นยุคทางธรณีกาลของโลก ช่วงเวลาของมหายุคพาลีโอโซอิกอยู่ในช่วง 542-251 ล้านปีมาแล้ว และแบ่งย่อยออกเป็นหกยุคเรียงตามลำดับเก่า-ใหม่ ได้แก่ ยุคแคมเบรียน ยุคออร์โดวิเชียน ยุคไซลูเรียน ยุคดีโวเนียน ยุคคาร์บอนิเฟอรัส และ ยุคเพอร์เมียน

มหายุคพาลีโอโซอิกครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ช่วงที่มีการปรากฏตัวเป็นจำนวนมากของซากดึกดำบรรพ์เปลือกอ่อนนุ่ม จนถึงช่วงเวลาที่ทวีปรวมตัวเป็นทวีปขนาดใหญ่ ซึ่งสัมพันธ์กับช่วงที่มีการพัฒนาขึ้นของสัตว์เลื้อยคลานและพืชสมัยใหม่ ช่วงเริ่มต้นของมหายุคเริ่มตั้งแต่มีการกำเนิดขึ้นเป็นจำนวนมากของสิ่งมีชีวิตจำพวกไตรโลไบต์และ Archeocyathid ส่วนช่วงปลายมหายุคเกิดในช่วง 300 ล้านปีถัดจากช่วงเริ่มมหายุค เป็นช่วงที่มีการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ซึ่งรู้จักกันในชื่อการสูญพันธุ์เพอร์เมียน การเรียนการสอนสมัยใหม่กำหนดให้ช่วงปลายมหายุคคือช่วงที่มีการปรากฏตัวครั้งแรกของรอยซากดึกดำบรรพ์ (trace fossil) ที่มีลักษณะเฉพาะ เรียกว่า "Trichophycus pedum"

ทางธรณีวิทยา, มหายุคพาลีโอโซอิกเริ่มขึ้นไม่นานหลังจากการแยกของมหาทวีปที่ชื่อว่า แพนโนเทีย (Pannotia) และสิ้นสุดยุคน้ำแข็งของโลก ตลอดช่วงต้นมหายุคพาลีโอโซอิก แผ่นดินของโลกแยกออกเป็นทวีปเล็ก ๆ หลายทวีป จนกระทั่งสิ้นสุดมหายุค ทวีปต่าง ๆ เคลื่อนมารวมกันจนเป็นมหาทวีปที่มีชื่อว่าแพนเจีย ซึ่งประกอบด้วยพื้นดินส่วนใหญ่ของโลก
พระเจ้าแทโจมหาราช

พระเจ้าแทโจมหาราช (; ประมาณ ค.ศ. 47 - ค.ศ. 146) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 6 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ เป็นพระโอรสในเจ้าชายโก แจซา (Jaesa) จากราชสกุลโก โดยเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้ายูริ

ประสูติเมื่อประมาณ ค.ศ. 47 (พ.ศ. 590) มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายโกกุง (Go-Kung, Go-Gung) เมื่อพระเจ้าโมบนแห่งโคกูรยอ สวรรคตโดยการถูกปลงพระชนม์จากน้ำมือของขุนนาง ทำให้เจ้าชายโกกุง พระญาติจากสายราชสกุลโก (Go Royal Clan) ได้เสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าแทโจ เมื่อ ค.ศ. 53 (พ.ศ. 596) ขณะพระชนม์เพียงประมาณ 6 พรรษา

เนื่องจากพระเจ้าแทโจทรงครองราชย์เมื่อทรงพระเยาว์ อดีตพระมเหสีของพระเจ้าโมบนและพระราชบิดาแจซาจึงทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน

พระเจ้าแทโจทรงครองราชย์ยาวนานถึง 93 ปี ถือว่าเป็นกษัตริย์ลำดับที่ 2 ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในโลก และตลอด 93 ปีในรัชกาล ทรงปกครองไพร่ฟ้าด้วยความยุติธรรม และทรงทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ช่วงต้นรัชกาลทรงรวบรวมรัฐเล็ก ๆ เช่น อกจอตะวันออก ในปี ค.ศ. 56

สวรรคตในปี ค.ศ. 143 (พ.ศ. 689) ขณะพระชนม์ได้ 99 พรรษา องค์ชายโกซูซอง พระอนุชาต่างพระมารดาได้เสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้าชาแด (Chadae) โดยทรงปลงพระชนม์พระโอรสทั้ง 2 พระองค์ของพระเชษฐา
พระเจ้าชาแดแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าชาแด (ค.ศ. 71-165) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 7 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ทรงพระราชสมภพในปี ค.ศ. 71 (พ.ศ. 614) มีพระนามเดิมว่า โค ซูซ็อง และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าแทโจมหาราช ในปีที่ 94 ของรัชกาลพระเจ้าแทโจ เจ้าชายโค ซูซ็อง ได้บังคับให้พระเชษฐาสละราชสมบัติ และทรงสำเร็จโทษพระราชนัดดาทั้งสองซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระเชษฐา เพื่อขึ้นครองราชย์แทนโดยทรงพระนามว่า พระเจ้าชาแด ขณะที่มีพระชนมายุถึง 75 พรรษา ทรงสนับสนุนเจ้าชายแพ็กโก พระราชอนุชาให้ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระองค์ แต่ในปี ค.ศ. 165 (พ.ศ. 708) ทรงถูกพระราชอนุชาองค์นี้จับสำเร็จโทษขณะพระชนมายุ 94 พรรษา เจ้าชายแพ็กโกเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าพระเจ้าชินแดแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าชินแดแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าชินแด (ค.ศ. 89 - 179) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 8 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายโค แบ็กโก เป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าแทโจมหาราชและพระเจ้าชาแด ก่อนครองราชย์ ทรงปลงพระชนม์พระเชษฐาทั้งสองแล้วจึงเสด็จขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า พระเจ้าชินแด (ค.ศ. 165 - 179)

ทรงรบกับจีนที่แมนจูเรียและได้ชัยชนะเหนือกองทัพของฮั่นตะวันออก

พระเจ้าชินแดสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 179 มีพระชนมายุ 90 พรรษา ครองราชย์ได้ 14 ปี เจ้าชายรัชทายาทโค นัมมู ที่ทรงสนับสนุนในช่วงปลายรัชกาลจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าโคกุกช็อน
ปู่ซ่าบ้าพลัง

ปู่ซ่าบ้าพลัง () เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันสัญชาติอเมริกัน สร้างโดยพิกซาร์ แอนิเมชัน สตูดิโอส์ และจัดจำหน่ายโดยวอลท์ ดิสนีย์ พิคเจอร์ กำหนดออกฉายวันที่11 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ในประเทศไทย ในระบบดิสนีย์ดิจิตอล 3 มิติ ถือเป็นเรื่องที่ 10 จากดิสนีย์และพิกซาร์ แอนิเมชัน สตูดิโอ

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับเลือกให้เป็นภาพยนตร์เปิดตัวในงาน เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2552 และชนะเลิศรางวัลออสการ์ ใน 2 สาขา คือ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม และสาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 82