seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เสียงเพรียกจากพงไพร

เสียงเพรียกจากพงไพร () เป็นนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกันแจ็ค ลอนดอน ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1903 โครงเรื่องของ “"เสียงเพรียกจากพงไพร"” เป็นเรื่องเกี่ยวกับสุนัขที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีอย่างสุนัขบ้านชื่อ “บัค” ที่สัญชาตญาณป่าได้รับกระตุ้นขึ้นหลังจากเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นที่ทำให้ “บัค” กลายเป็นสุนัขลากเลื่อนในยูคอนระหว่างสมัยการตื่นทองคลอนไดค์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ทำให้มีการซื้อขายสุนัขลากเลื่อนกันด้วยราคาสูง

เมื่อได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1903 “"เสียงเพรียกจากพงไพร"” ก็กลายเป็นหนังสือที่อ่านกันมากที่สุดของลอนดอน และถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกในสมัยการเขียนในช่วงแรกของลอนดอน การที่ตัวเอกของเรื่องเป็นสุนัขทำให้บางครั้ง “"เสียงเพรียกจากพงไพร"” ได้รับการจัดอยู่ในประเภทวรรณกรรมสำหรับเยาวชน แต่อันที่จริงแล้วเป็นหนังสือเล่มนี้มีเนื้อหาที่เป็นเรื่องที่เป็นเรื่องเครียด (dark in tone) และฉากที่เกิดขึ้นหลายฉากก็เป็นฉากที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและทารุณ

“"เสียงเพรียกจากพงไพร"” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่แปดสิบแปดของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20

“"เสียงเพรียกจากพงไพร"” ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์หลายครั้งๆ แรกในปี ค.ศ. 1972 สำหรับโทรทัศน์ และต่อมาในปี ค.ศ. 1993 และ ค.ศ. 1997 ในชื่อว่า “"The Call of the Wild: Dog of the Yukon"” แหล่งข้อมูล

ข้อมูลอื่น
ทางเลือกของโซฟี (นวนิยาย)

ทางเลือกของโซฟี () เป็นนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกันวิลเลียม สไตรอน ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1979

“"ทางเลือกของโซฟี"” เป็นเรื่องราวของนักเขียนวัยหนุ่มจากตอนใต้ของสหรัฐอเมริกาผู้ทำความรู้จักกับชาวยิวเนธาน แลนเดา และคนรักสาวสวยชื่อโซฟี ชาวโปแลนด์แต่ไม่ใช่ชาวยิวผู้รอดจากการกักขังในค่ายกักกันของนาซี 
“"ทางเลือกของโซฟี"” กลายเป็นหนังสือขายดีติดอันดับ (bestseller) ทันทีที่วางตลาด หนังสือเล่มนี้ถือว่าเป็นงานชิ้นเอกของสไตรอนและเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชิ้นหนึ่ง ความยากในการเลือกของโซฟิระหว่างทางเลือกสองทางทำให้ “ทางเลือกของโซฟี” กลายมาเป็นสำนวนที่หมายถึงการเลือกที่ยากต่อการตัดสินใจ

“"ทางเลือกของโซฟี"” ได้รับรางวัลหนังสือแห่งชาติในสาขานวนิยายในปี ค.ศ. 1980 และได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1982 ที่นำแสดงโดยเมอรีล สตรีป ในบทของโซฟี

“"ทางเลือกของโซฟี"” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่เก้าสิบหกของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20
ผู้บรรยายเรื่อง

ผู้บรรยายเรื่อง () ในงานวรรณกรรม, ภาพยตร์, ละคร, การเล่าเรื่องโดยตรง และอื่นๆ หมายถึงผู้สื่อหรือถ่ายทอดเรื่องราวแก่ผู้อ่าน/ผู้ฟัง/ผู้ดู เมื่อผู้บรรยายเรื่องเป็นทั้งผู้มีบทบาทในเรื่องด้วย ผู้บรรยายก็อาจจะเรียกว่า “viewpoint character” ผู้บรรยายเรื่องคือองค์ประกอบหนึ่งในสามของการบรรยายเรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องชนิดใน องค์ประกอบอีกสองอย่างคือนักเขียน และ “ผู้อ่าน/ผู้ฟัง/ผู้ดู”

ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถานกำหนดว่าคำว่า “Narrator” แปลว่า “ผู้เล่าเรื่อง” แต่ในภาษาอังกฤษคำว่า “Narrator” มีความหมายที่แคบกว่าคำว่า “Storyteller” หรือ “ผู้เล่าเรื่อง” ฉะนั้นคำว่า “Narrator” จึงมาแปลว่า “ผู้บรรยายเรื่อง”

ทั้งผู้ประพันธ์และผู้อ่านอยู่ในโลกของความเป็นจริง หน้าที่ของผู้ประพันธ์คือการสร้างจักรวาล ตัวละคร และ เหตุการณ์ภายในเรื่อง หน้าที่ของผู้อ่านคือการทำความเข้าใจและการตีความหมายของเรื่อง ผู้บรรยายเรื่องเท่านั้นที่เป็นผู้เดียวที่อยู่ในโลกที่สร้างขึ้นโดยผู้ประพันธ์ผู้มีหน้าที่เสนอเรื่องที่เกิดขึ้นที่ทำให้ผู้อ่านเข้าใจ

ผู้บรรยายเรื่องอาจจะบรรยายเรื่องจากมุมมองของตนเอง หรือจากมุมมองของตัวละครตัวใดตัวหนึ่งในเรื่อง การบรรยายเรื่องหรือกระบวนการของบรรยายเรื่องเรียกว่า “การบรรยายเรื่อง” (narration)

การอรรถาธิบาย (exposition), การโต้แย้ง (argumentation), การบรรยาย (description) และการบรรยายเรื่องเป็นวิธีสี่วจนิพนธ์ (Rhetorical modes) ในความหมายที่แคบลงของ “ผู้บรรยายเรื่อง” ในนวนิยายหมายถึงการบรรยายเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยผู้บรรยายเรื่องโดยตรงต่อผู้อ่าน

ส่วนแนวคิดของ “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” (unreliable narrator) (ตรงกันข้ามกับผู้ประพันธ์) มามีความสำคัญขึ้นในการเขียนนวนิยายในคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนกระทั่งเมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 การวิพากษ์วรรณกรรมเกิดขึ้นเฉพาะงานกวีนิพนธ์ ซึ่งส่วนใหญ่ไม่มี “ผู้บรรยายเรื่อง” ที่ต่างไปจากผู้ประพันธ์ แต่นวนิยายที่มีโลกที่สร้างขึ้นก่อให้เกิดปัญหา โดยเฉพาะเมื่อ “ผู้บรรยายเรื่อง” มีความเห็นที่แตกต่างจากผู้ประพันธ์เป็นอันมาก
ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี

ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี () เป็นศูนย์ประชุมของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งอยู่ที่ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในวโรกาสงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี และเพื่อเป็นรองรับการจัดการประชุมทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติ, การจัดแสดงนิทรรศการ และการท่องเที่ยวเพื่อเป็นรางวัลพระราชทานชื่อศูนย์ประชุม ม.อ. “ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี”

ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี มีชื่อเดิมว่า ศูนย์ประชุมนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (Prince of Songkla University International Convention Center: PSUICC) ซึ่งต่อมาสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ได้มีหนังสือที่ นร 0508/ท 6969 ลงวันที่ 12 ตุลาคม 2552 แจ้งเรื่องการขอพระราชทานชื่ออาคารศูนย์ประชุมของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อว่า "ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี" พร้อมทั้งพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้เชิญตราสัญลักษณ์การจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี มาประดิษฐานที่ป้ายชื่อศูนย์ประชุม

ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี มีพื้นที่ 54.68 ไร่ ส่วนประกอบของอาคาร ประกอบด้วยสามส่วน คือ

สำหรับการบริหารงาน บริษัท เอ็น.ซี.ซี. แมนเนจเม้นท์ แอนด์ ดิเวลลอปเม้นท์ จำกัด ซึ่งเป็นผู้บริหารศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ เป็นผู้ดูแลด้านการบริหารทั้งหมด
เฮกเซน

เฮกเซน () เป็นสารประกอบอัลเคนโซ่ตรงที่มีจำนวนคาร์บอน 6 อะตอม เป็นตัวทำละลายอินทรีย์ที่พบบ่อยในห้องปฏิบัติการและในอุตสาหกรรม เป็นของเหลวใส ไม่มีสี จุดเดือดต่ำ
ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ

ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ () ในนวนิยาย (ที่ใช้ในวรรณกรรม, การละคร, ภาพยนตร์ และอื่น ๆ) “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” (คำที่คิดขึ้นโดยเวย์น ซี. บูธในหนังสือ “The Rhetoric of Fiction” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1961) หมายถึงผู้บรรยายเรื่องที่ขาดความน่าเชื่อถือโดยผู้อ่านอย่างเห็นได้ชัด หรือเป็นผู้ขาดความเป็นกลางด้วยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง

การใช้ผู้บรรยายเรื่องประเภทที่เรียกว่า “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” อาจจะมาจากเหตุผลหลายประการของผู้ประพันธ์ แต่โดยทั่วไปก็เพื่อสร้างความเคลือบแคลงของเนื้อหาให้แก่ผู้อ่าน โดยการสร้างภาพพจน์ของผู้บรรยายเรื่องในทางที่เป็นผู้ไม่น่าไว้วางใจ ความไม่น่าเชื่อถืออาจจะมามีสาเหตุจากความเจ็บป่วยทางจิตของผู้บรรยายเรื่อง, ความลำเอียงของผู้บรรยายเรื่อง, ความขาดความรู้ของผู้บรรยายเรื่อง หรืออาจจะมาจากความจงใจของผู้ประพันธ์ที่จะหลอกผู้อ่านหรือผู้ดู “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” มักจะเป็นผู้บรรยายเรื่องบุคคลที่หนึ่ง แต่บางครั้งก็อาจจะเป็นบุคคลที่สามก็ได้

บางครั้งผู้อ่านก็อาจจะทราบทันทีว่าผู้บรรยายเรื่องเป็นผู้ไม่น่าเชื่อถือ เช่นเมื่อเรื่องเปิดขึ้นโดยคำบรรยายที่ผิดอย่างชัดแจ้ง หรือ การอ้างอันขาดเหตุผล หรือ การยอมรับว่าเป็นผู้มีปัญหาทางจิต หรือบางครั้งโครงร่างของเรื่องก็อาจจะมีตัวละครตัวหนึ่งในเรื่อง ที่มีนัยยะว่าเป็นผู้ที่ไม่มีความน่าเชื่อถือ แต่การใช้ “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” ที่เป็นนาฏกรรมที่สุดคือการประวิงเวลาในการเปิดเผยว่าผู้บรรยายเรื่องที่ไม่น่าเชื่อถือจนเมื่อเรื่องเกือบจะลงเอย การจบเรื่องที่ผิดจากที่ผู้อ่านคาดทำให้ผู้อ่านต้องกลับไปพิจารณาทัศนคติและประสบการณ์ของตนเองที่มีต่อเนื้อเรื่องที่อ่านมา ในบางกรณีความไม่น่าเชื่อถือของผู้บรรยายเรื่องอาจจะไม่ได้รับการเปิดเผยแต่เพียงบอกเป็นนัยยะ ที่สร้างความพิศวงให้แก่ผู้อ่านว่าจะเชื่อปากคำของผู้บรรยายเรื่องได้มากน้อยเท่าใด หรือ ควรจะตีความหมายของเรื่องอย่างใด

นวนิยายอิงประวัติศาสตร์, นวนิยายคาดการณ์ (speculative fiction) และการบรรยายเรื่องฝัน ไม่ถือว่าเป็นการใช้การบรรยายเรื่องโดยผู้ไม่น่าเชื่อถือ แม้ว่าจะเป็นการบรรยายเหตุการณ์ที่มิได้เกิดขึ้น หรือไม่อาจจะเกิดขึ้นได้

ตัวอย่างของการใช้ “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” ก็ได้แก่ฮัมเบิร์ต ฮัมเบิร์ตตัวละครเอกในเรื่อง “โลลิตา” โดยวลาดิเมียร์ นาโบคอฟ ผู้หลงรักลูกเลี้ยงสาวอายุ 12 ปี ที่มักจะบรรยายเรื่องที่เป็นการสนับสนุนการกระทำของตนเองว่าไม่เป็นการผิดจริยธรรมในการเป็นโรคใคร่เด็ก (pedophilia) ซึ่งเป็นการบรรยายเรื่องอย่างลำเอียงเข้าข้างตนเอง
แคนาดาเน็กซ์ท็อปโมเดล

แคนาดาเน็กซ์ท็อปโมเดล ("Canada's Next Top Model" หรือในชื่อย่อว่า "CNTM") เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ที่ทำการคัดเลือกหญิงสาวจากเมืองต่างๆ ของแคนาดา ที่ใฝ่ฝันอยากที่จะเป็นนางแบบ โดยผู้เข้าแข่งขันต้องขับเคี่ยวกันจากบททดสอบมากมาย ตั้งแต่การถ่ายภาพ การถ่ายโฆษณา ที่ล้วนต้องอาศัยความสามารถระดับสูงก่อนจะมาเป็นสุดยอดนางแบบของอเมริกา โดยพิธีกรของรายการก็คือ เจย์ แมนูเอล ผู้ควบคุมด้านศิลป์จากรายการ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล นั่นเอง

และผู้ชนะจะได้เข้าสังกัดบริษัท เอลเมอร์ ออลเซน โมเดลลิ่ง เอเจนซี่ เซนต์สัญญามูลค่า 100,000 ดอลล่าห์กับเครื่องสำอาง โพรเทค แอนด์ แกมเบิล (เจ้าของเดียวกับโอเลย์ และ แพนทีน ไนว์ แอนด์ อีซี่ และคัฟเวอร์เกิลร์) และถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารแฟชั่น แม็กกาซีน

รายการนี้เรียกได้ว่าเป็นอีกสาขาหนึ่งของรายการ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดลเพราะเป็นการจับมือกันระหว่าง CTVglobemedia และ CBS โดยทีมงานผู้จัดส่วนใหญ่ล้วนมาจากรายการ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ทั้งสิ้น

หลังฤดูกาลที่ 2 ด้วยปัญหาการขอยช่องของ Citytv ทำให้การฉายฤดูกาลที่ 3 ถูกยกเลิกไป แต่ภายหลังจากที่ Citytv ได้ขายให้กับ Rogers Media และแยกออกมาเป็น CTVglobemedia แคนาดาเน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 3 จึงได้ออกอากาศอีกครั้งในวันที่ 26 พฤษภาคม 2552 หลังจากที่หายไปถึง 2 ปี
Thermus thermophilus

Thermus thermophilus เป็นแบคทีเรียแกรมลบ หายใจแบบไม่ใช้ออกซิเจน และนำมาใช้ทางเทคโนโลยีชีวภาพมาก รวมทั้งใช้เป็นสิ่งมีชีวิตต้นแบบในพันธุวิศวกรรม การศึกษาโครงสร้างจีโนม และ การจัดจำแนก แบคทีเรียชนิดนี้ทนร้อนได้สูงมาก อุณหภูมิที่เหมาะสมกับการเจริญคือ 65-75℃ คัดแยก "Thermus thermophilus" ได้ครั้งแรกจากน้ำพุร้อนในญี่ปุ่นโดย Tairo Oshima และ Kazutomo Imahori แบคทีเรียชนิดนี้มีความสามารถในการย่อยสลายสารอินทรีย์ในการหมักปุ๋ยเมื่อมีอุณหภูมิสูง "T. thermophilus" มีหลายสายพันธุ์ แต่สายพันธุ์ที่รู้จักโดยทั่วไปคือ HB8 และ HB27 และมีการวิเคราะห์จีโนมอย่างสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2547
ชาลส์ บูเคาว์สกี

ชาลส์ บูเคาว์สกี () (16 สิงหาคม ค.ศ. 1920 - (9 มีนาคม ค.ศ. 1994) ชาลส์ บูเคาว์สกีเป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้น กวี และนักเขียนคอลัมน์ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน งานเขียนของบูเคาว์สกีเป็นงานที่ได้รับอิทธิพลทางภูมิศาสตร์และบรรยากาศโดยตรงจากลอสแอนเจลิสที่เป็นเมืองที่พำนัก และเน้นการเขียนเกี่ยวกับชีวิตของคนอเมริกันธรรมดาที่มีฐานะยากจน, การเขียน, แอลกอฮอล์, ความสัมพันธ์กับสตรี และความน่าเบื่อหน่ายของการทำงาน บูเคาว์สกีผลิตงานเขียนเป็นจำนวนมากที่รวมทั้งกวีนิพนธ์เป็นจำนวนพัน เรื่องสั้นอีกเป็นร้อยเรื่อง นวนิยายหกเรื่อง และมีงานที่ได้รับการตีพิมพ์ทั้งสิ้นกว่า 60 เล่ม ในปี ค.ศ. 1986 ไทม์เรียกบูเคาว์สกีว่า “นักเขียนเอกแห่งชีวิตอเมริกันชั้นต่ำ” (laureate of American lowlife)
Haloarcula

Haloarcula เป็นสกุลหนึ่งของแบคทีเรียทนเค็ม ในทางอนุกรมวิธานจัดเป็นอาร์เคีย
โพลีไรโบโซม

โพลีไรโบโซมหรือโพลีโซม (Polyribosomes หรือ polysomes) เป็นกลุ่มของไรโบโซมที่จับกับ mRNA ค้นพบครั้งแรกโดย Jonathan Warner Paul Knopf และ Alex Rich ใน พ.ศ. 2506 โพลีไรโบโซมอ่านรหัสพันธุกรรมจาก mRNA ช่วยให้สังเคราะห์โปรตีนชนิดเดียวกันที่จุดต่างๆกันบน mRNA สายเดียวกัน อาจจะพบเป็นกลุ่ม เส้นตรง หรือเป็นชุด ทำให้มีการสังเคราะห์โปรตีนจาก mRNA ได้มากขึ้น และทำให้มีวัฏจักรของการนำไรโบโซมกลับมาใช้ใหม่ได้เร็ว 5' 7-methylguanosine cap และปลาย 3' polyA จะช่วยในกระบวนการนี้โพลีไรโบโซมพบได้ 3 แบบ คือ รูปอิสระ จับกับระบบเส้นใยของเซลล์และจับกับเยื่อหุ้ม
ทอมัส คนีลลีย์

ทอมัส คนีลลีย์ () (7 ตุลาคม ค.ศ. 1935 - ปัจจุบัน) ทอมัส คนีลลีย์เป็นนักเขียนนวนิยาย, บทละคร และสารคดีชาวออสเตรเลีย ผลงานสำคัญของทอมัส คนีลลีย์ที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ “"Schindler's Ark"” () ที่ได้รับรางวัลแมนบุคเคอร์ ในปี ค.ศ. 1982 และต่อมาได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์โดยสตีเวน สปีลเบิร์ก โดยเปลี่ยนชื่อเป็น “"Schindler's List"” ()
วัดทุ่งหมื่นน้อย

วัดทุ่งหมื่นน้อย ตั้งอยู่ เลขที่ 289 หมู่ 9 บ้านทุ่งหมื่นน้อย ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ถนนสายเชียงใหม่-พร้าว เขตเทศบาลเมืองแม่โจ้ เดิมวัดทุ่งหมื่นน้อยนี้เป็นวัดร้าง เก่าแก่อีกแห่งหนึ่งในอำเภอสันทราย

ในสมัยก่อนมีพระภิกษุเวียนมาจำพรรษาบ้าง ไม่มีบ้าง จนกลายเป็นวัดร้างไม่มีพระสงฆ์จำพรรษาเป็นช่วงเวลาหนึ่ง วัดสร้างเมื่อไรนั้นไม่มีประวัติเพียงแต่มีคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่เท่านั้น และวัดนี้ได้เจริญขึ้นมาในสมัยที่หลวงพ่อชัย ชยฺยวุฒฺโฑ ได้เป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุภายในวัด ปัจจุบันมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา อาคารเสนาสนะประกอบด้วย วิหาร ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบาตร กุฎิสงฆ์ ปูชนียวัตถุมี เจดีย์
 
วัดทุ่งหมื่นน้อย ได้มีการลงทะเบียนวัดไว้ว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 
การบริหารและการปกครองมีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ
ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์

ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ เป็นชื่อค่ายเพลงไทยในอดีต ก่อตั้งขึ้นเมื่อปลายปี พ.ศ. 2533 โดยคุณ วาสนา ศิลปิกุล แห่ง "แว่วหวาน", เศก ศักดิ์สิทธิ์ และมี ชนินทร์ โปสาภิวัฒน์ ครีเอทีฟมือฉมังเข้าร่วมงานด้วย

ศิลปินรายแรกของบริษัท คือ แอ๊ด - ยืนยง โอภากุล ซึ่งเป็นหัวหน้าวงคาราบาว กับอัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 4 ชื่อชุด "โนพลอมแพลม" จากนั้นจึงรับผลิตผลงานเพลงอีกหลายศิลปิน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นศิลปินเพลงเพื่อชีวิต จนเรียกได้ว่าเป็นค่ายเพลงหนึ่งในจำนวนไม่มากนักที่เน้นแต่เพลงเพื่อชีวิต อีกทั้งยังเป็นบริษัทเทปที่บริหารงานอย่างครบวงจร ทั้งการผลิต โปรโมท จัดจำหน่าย (ในนาม ซาวด์ - ซาวด์ ก่อนจะเปลี่ยนเป็น มิวสิก้า) แต่ก็ยังได้ผลิตผลงานเพลงในแนวสตริง และโพรเกรสซิฟร็อกด้วย โดยเริ่มจากผลงานเพลงชุดแรกและชุดเดียวของอั๋น - สิรคุปต์ เมทะนี กับอัลบั้ม "ฟิตเปรี๊ยะ" ก่อนจะมีค่ายเพลง มูเซอร์ เรคคอร์ดส ซึ่งนำทีมโดย ประภาส ชลศรานนท์ ร่วมด้วยสมาชิกวงดนตรีเฉลียงอย่างเกี๊ยง - เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์ และนก - ฉัตรชัย ดุริยประณีต เข้ามาประกบกับ ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์

ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ดำเนินงานอยู่ได้เพียง 3 ปี ก็ถูกบริษัท วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป ซึ่งเป็น 1 ใน 4 บริษัทค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ หรือที่เรียกว่า บิ๊กโฟร์ (Big Four) จากต่างประเทศเข้ามาเทคโอเวอร์กิจการ โดยรวมดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ และ มูเซอร์ เรคคอร์ดส เข้ารวมกันและเปลี่ยนชื่อเป็น วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ ทำให้ศิลปินในสังกัด ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ และ มูเซอร์ เรคคอร์ดส จำนวนหนึ่งยังคงเดินหน้าทำเพลงต่อไปในบริษัทใหม่ และ วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ ยังได้นำอัลบั้มเพลงจากสมัย ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ มาวางจำหน่ายซ้ำอีกด้วย ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จึงเหลือเพียงตำนานค่ายเพลงเพื่อชีวิตครบวงจร
เพปไทด์ส่งสัญญาณ

เพปไทด์ส่งสัญญาณ () เป็นเพปไทด์สายสั้นๆ (มีกรดอะมิโน 3-60 ตัว) ที่ควบคุมการขนส่งโปรตีน 
ความหมายอย่างแคบหมายถึง สายเพปไทด์สั้นๆที่สังเคราะห์ก่อนซึ่งนำเพปไทด์นั้นๆไปสู่เอนโดพลาสมิก เรติคิวลัม และเข้าสู่วิถีการหลั่งสารต่อไป ซึ่งต่างจากเพปไทด์ขนส่ง ซึ่งเป็นเพปไทด์ที่นำโปรตีนชนิดนั้นๆไปสู่ ไมโทคอนเดรีย คลอโรพลาสต์ หรืออะพิโคพลาสต์ แต่ความหมายอย่างกว้างหมายถึง ลำดับกรดอะมิโนที่นำโปรตีนที่สังเคราะห์ในไซโตซอลไปสู่ออร์แกเนล์ต่างๆทั้งนิวเคลียส ไมโทคอนเดรีย เอนโดพลาสมิก เรติคิวลัม คลอโรพลาสต์ อะโปพลาสต์ และเพอรอกซิโซม เพปไทด์ส่งสัญญาณในโปรตีนบางชนิดถูกตัดออกเมื่อการขนส่งโปรตีนเสร็จสิ้นลง
ทับหลัง (อัลบั้มเพลง)

ทับหลัง เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 9 ของ คาราบาว ภายใต้สังกัดแว่วหวาน กำหนดเดิมออกจำหน่ายวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 แต่เมื่อทางสถาบันศิลปะนครชิคาโก สหรัฐอเมริกา ยินยอมให้นำทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์กลับคืนสู่ปราสาทหินพนมรุ้ง จังหวัดบุรีรัมย์ ภายในวันที่ 10 พฤศจิกายน อัลบั้มก็ได้เลื่อนวันจำหน่ายเป็นวันที่ 9 พฤศจิกายน ซึ่งตรงกับวันเกิดของหัวหน้าวงคาราบาว เนื่องจากเนื้อหาของบทเพลงชื่อเดียวกับอัลบั้มเป็นเพียงการเรียกร้องให้กลับคืนมาซึ่งไม่กำหนดวันที่แน่นอน พอเมื่อสถานการณ์พลิกกลับจึงนำเพลง "แม่สาย" ขึ้นมาเป็นเพลงนำร่องอีกเพลงหนึ่ง

สมาชิกวงในชุดนี้ยังคงเป็นชุดคลาสสิก แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงหรือพัฒนาจากชุดที่แล้วก็คือ มีความคืบหน้าทางดนตรีที่เด่นชัดยิ่งขึ้น ด้วยรูปแบบการนำเสนอที่หลากหลาย เช่น มีการเริ่มใช้คอรัสหญิงมาสอดใส่เสียงประสาน มีการใช้เสียงพูดกับดนตรีตลอดเพลง ในภาคการโปรโมทนั้นได้มีการผลิตมิวสิกฟิล์มเป็นครั้งแรกในเพลง "ทับหลัง" และมิวสิกแอนิเมชั่นครั้งแรกในเพลง "แม่สาย" จากฝีมือของกลุ่มอัศเจรีย์ และเพลง "รักทรหด" ที่ได้นำดาวตลกชื่อดังอย่าง อรุณ ภาวิไล และ ปู โลกเบี้ยว มาเล่นมิวสิกวิดีโอให้กับคาราบาวเป็นครั้งแรก ซึ่งเพลงรักทรหดได้มีการถ่ายทอดเรื่องราวต่อเป็นภาคสองในอัลบั้มถัดไป

เพลงดังในอัลบั้มชุดนี้ ได้แก่ "ทับหลัง", "รักทรหด"(ภาค 1) และเพลงสะท้อนสังคมที่มีความหมายลึกซึ้งกินใจอย่าง "แม่สาย" ซึ่งเพลงดังกล่าวยังคงถูกเผยแพร่และมีศิลปินคนอื่นๆ ในแนวเดียวกันและต่างแนวนำขับร้องใหม่จนถึงปัจจุบัน ส่วนเพลงที่ถูกทาง กบว. ห้ามออกอากาศได้แก่เพลง "พระอภัยมุณี" และถือเป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายของสมาชิกยุคคลาสสิกเมื่อเกิดข่าวการแยกวง จนมีการออกอัลบั้มในลักษณะเดี่ยวและส่วนหนึ่งของวงในภายหลัง 
"การปกปักรักษาของคู่บ้านคู่เมืองเป็นภารกิจของคนไทยทุกคน

คุณควรจะรู้ว่า..กว่าจะได้กลับคืนมามันยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน"
มะกล่ำตาหนู

มะกล่ำตาหนู มะกล่ำเครือ หรือ ก่ำเคือ () เป็นพืชไม้เถาในวงศ์ถั่ว เมล็ดมีพิษ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "Gunja" ในภาษาสันสกฤต เป็นพื้นพื้นเมืองของประเทศอินโดนีเซีย เติบโตได้ดีในเขตร้อนและใกล้เขตร้อน ทำให้มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นวัชพืชต่างถิ่นที่รุกรานในพื้นที่ที่มะกล่ำตาหนูถูกนำเข้ามา

มะกล่ำตาหนูยังมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้: กล่ำเครือ กล่ำตาไก่ มะกล่ำเครือ มะกล่ำแดง มะแค๊ก (เชียงใหม่) เกมกรอม (สุรินทร์) ชะเอมเทศ ตากล่ำ (กลาง) มะขามเถา ไม้ไฟ (ตรัง) หมากกล่ำตาแดง (ตะวันออกเฉียงเหนือ)

มะกล่ำตาหนูเป็นพรรณไม้เถา ลำต้นเล็ก มีขนสั้น ๆ ขึ้นประปราย ใบเป็นใบรวม มีใบย่อยเรียงสลับกันคล้ายขนนก ยาวประมาณ 3.8-10 ซม. ใบย่อยเป็นรูปกลมถึงรี ปลายใบแหลมมน โคนใบกลมมน ขอบใบเรียบ ผิวใบเกลี้ยง ใบมีขนาดยาว 5-20 ม.ม. กว้างประมาณ 3-8 ม.ม. ใต้ท้องใบมีขนเล็กน้อย ดอกเป็นช่อตามบริเวณง่ามใบ ดอกมีกลีบเลี้ยงเป็นสีเขียวเรียงซ้อนกันตามเข็มนาฬิกา กลีบมีรอยหยัก 4 รอย สีขาว ผิวข้างนอกมีขนนุ่มปกคลุม ผลเป็นฝัก พองเป็นคลื่นเมล็ด ฝักเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฝักอ่อนมีสีเขียว เนื้อเปลือกฝักจะเหนียว เมื่อแก่จะแตกอ้าออกจากกัน ข้างในมีเมล็ด 1-5 เมล็ด เมล็ดเป็นรูปกลมรี สีแดง บริเวณขั้วมีจุดสีดำ ผิวเรียบเกลี้ยง เมล็ดเหนียวและแข็ง

พิษที่มีอยู่ในมะกล่ำตาหนูเป็นพิษที่คล้ายกับไรซินที่เรียกว่าเอบริน (abrin) ประกอบไปด้วยโปรตีนย่อยของตัวคือ A และ B สาย B จะทำให้การแพร่เข้าสู่เซลล์ของเอบรินสะดวกขึ้นด้วยการพันเข้ากับโปรตีนขนส่งบนพลาสมา เมมเบรนซึ่งจะช่วยขนส่งพิษเข้าสู่เซลล์ ภายในเซลล์สาย A จะป้องกันการสังเคราะห์โปรตีนด้วยการหยุดยั้งการทำงานของ 26S ของไรโบโซม หนึ่งโมเลกุลของเอบรินสามารถหยุดการทำงานของไรโบโซมได้ถึง 1,500 ไรโบโซมต่อวินาที นอกจากนี้ยังมีสารแอกกลูตินิน (Abrus agglutinin) ซึ่งพบได้ในสารสกัดน้ำของเมล็ดมะกล่ำตาหนู มีฤทธิ์ทำให้เม็ดเลือดแดงในเลือดคนจับตัวกัน อาการเมื่อได้รับพิษจะแสดงเช่นเดียวกับไรซิน ยกเว้นเอบรินจะแสดงอาการออกมาหลายรูปแบบมากกว่า เอบรินสามารถทำให้ถึงตายได้เมื่อได้รับน้อยกว่า 3 μg

มะกล่ำตาหนูถูกเรียกว่า "kudri mani" ในภาษาทมิฬและถูกใช้ในหลักการณ์แพทย์สิทธะมากว่าหนึ่งร้อยปี สิทธะชาวทมิฬรู้ถึงพิษของมะกล่ำตาหนูและเสนอวิธีทำให้บริสุทธิ์หรือที่เรียกว่า "suththi seythal" การต้มเมล็ดในนมและตากแห้งจะช่วยกำจัดพิษได้
ในรากมีสารที่มีรสหวานคล้ายชะเอม ใช้เป็นยาทาภายนอก แก้กลากเกลื้อน ฆ่าพยาธิผิวหนัง ฝีมีหนอง รากมีรสหวาน ใช้แก้เจ็บคอ หลอดลมอักเสบ ใบมีรสหวาน ใช้แก้เจ็บคอขับปัสสาวะ น้ำหนักของเมล็ดมะกล่ำตาหนู 1 เมล็ดใช้เทียบเป็นหน่วยกล่อมในมาตราชั่งตวงวัดโบราณ โดย 4 เมล็ดข้าวเปลือกเป็น 1 กล่อม และ 2 กล่อมเป็น 1 กล่ำ
KC.Digimag

KC.Digimag หรือ ในชื่อเดิม KC.Weekly เป็นนิตยสารการ์ตูนญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ โดยต้นฉบับส่วนใหญ่มาจากนิตยสาร โชเน็นแมกกาซีน และนิตยสารในเครือของสำนักพิมพ์ โคดันฉะ โดยในปี พ.ศ. 2559 ได้หยุดจำหน่ายรูปแบบหนังสือเล่ม และเปลี่ยนไปสู่หนังสืออิเล็กทรอนิกส์แทน โดยแบ่งจำหน่ายออนไลน์เน้นแปลให้เร็วทันประเทศญี่ปุ่น แบ่งออกเป็น 3 ฉบับ คือ M (จำหน่ายวันจันทร์), W (จำหน่ายวันพุธ) และ F (จำหน่ายวันศุกร์)
ซิลเบอร์ฮอร์น

ซิลเบอร์ฮอร์น () คือภูเขาทรงพีระมิดบนเทือกเขาแอลป์ในรัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเขายุงเฟราซึ่งเป็นจุดสูงสุด

ผู้พิชิตยอดเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือได้เป็นกลุ่มแรก คือ เจมส์ จอห์น ฮอร์นบี, ทอมัส เฮนรี ฟิลพ็อต, ผู้นำทางคือคริสทีอันและอุลริช อัลเมอร์, โยฮัน บิชช็อฟ และคริสทีอัน เลาเออเนอร์ ใน ค.ศ. 1865

จดหมายของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ฉบับ ค.ศ. 1968 ได้เอ่ยถึงซิลเบอร์ฮอร์นขณะพวกเขาเดินทางไปพักแรมที่นั่นใน ค.ศ. 1911 โดยเรียกยอดเขานี้ว่าเป็น "ซิลเวอร์ไทน์ (เคเล็บดิล) ในฝันของฉัน"
วรรณกรรมเด็ก

วรรณกรรมสำหรับเด็ก คืองานเขียนที่โครงเรื่องเรียบง่ายไม่ซับซ้อน มีตัวละครเป็นเด็ก มีความคิดและทัศนะคติแบบเด็ก อาจหมายรวมถึงนิทานภาพสำหรับเด็กของเด็กวัยเตาะแตะจนกระทั่งวรรณกรรมเยาวชนสำหรับผู้อ่านในเด็กที่โตแล้วจนถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น อย่างไรก็ดีถึงแม้จะเป็นวรรณกรรมที่เขียนให้เด็กอ่าน แต่วรรณกรรมสำหรับเด็กบางเล่มหรือบางประเภทก็สามารถนำมาวิเคราะห์ ตีความ วิจารณ์ในแง่คุณค่าได้ นอกจากนี้วรรณกรรมสำหรับเด็กยังครอบคลุมถึง สื่อ ของเล่น และการแสดงต่าง ๆ ที่ทำขึ้นสำหรับเด็กด้วย ปัจจุบันหลายประเทศได้มีการเปิดสอนหลักสูตรวรรณกรรมสำหรับเด็ก ในระดับต่าง ๆ เช่น ปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก ส่วนในประเทศไทยมีการเปิดสอนระดับปริญญาตรีที่คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒแห่งเดียวเท่านั้น

ยังเป็นที่ถกเถียงกันว่า วรรณกรรมเด็กอาจเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งต่อไปนี้

หนังสือที่เด็กเป็นผู้เขียน
วรรณกรรมเด็กส่วนมากเป็นงานที่เขียนโดยเด็กๆ เช่น "The Young Visiters" ของ เดซี แอชฟอร์ด (อายุ 9 ปี) หรือ นิทานเด็กของเจน ออสเตน หรือ ลิวอิส แครอล ซึ่งเขียนให้พี่ๆ น้องๆ อ่านเล่น
หนังสือที่เขียนเพื่อเด็ก
เป็นคำนิยามแบบธรรมดาสามัญที่สุด วรรณกรรมเด็กก็คือหนังสือที่เขียนขึ้นเพื่อเด็กนั่นเอง แนนซี แอนเดอร์สัน รองศาสตราจารย์ที่วิทยาลัยการศึกษา มหาวิทยาลัยเซาธ์ฟลอริดา นิยามไว้ว่า วรรณกรรมเด็กคือหนังสือที่เขียนเพื่อเด็ก "ไม่รวมถึงงานเขียนจำพวกการ์ตูน หนังสือตลก และงานที่ไม่ใช่นิยาย ซึ่งไม่ได้สร้างขึ้นให้อ่านแบบเรียงตามลำดับ เช่นพจนานุกรม สารานุกรม หรืองานอ้างอิงชนิดอื่น" วรรณกรรมเด็กบางเล่มอาจเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ใหญ่ด้วยก็ได้ นวนิยายชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ ของ เจ. เค. โรว์ลิ่ง แต่เดิมก็เขียนขึ้นเพื่อกลุ่มเป้าหมายที่เป็นเด็ก แต่เป็นที่นิยมทั้งในหมู่เด็กและผู้ใหญ่ จน นิวยอร์กไทมส์ต้องจัดกลุ่มหนังสือขายดีใหม่

หนังสือที่เลือกมาสำหรับเด็ก

หนังสือที่เด็กเป็นผู้เลือก
วัดโคกพระยา

วัดโคกพระยา เป็นวัดโบราณวัดหนึ่งที่มีหลักฐานกล่าวถึงในพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ตั้งแต่สมัยเริ่มสถาปนาพระนครศรีอยุธยาเพราะเป็นสถานที่ใช้ในการสำเร็จโทษพระเจ้าแผ่นดินและพระบรมวงศานุวงศ์มาตั้งแต่แผ่นดินสมเด็จพระราเมศวรเป็นต้นมา

พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาได้กล่าวถึงวัดโคกพระยาไว้หลายช่วง โดยส่วนมากจะกล่าวถึงในฐานะที่ใช้เป็นสถานที่ที่ใช้ในการสำเร็จโทษพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เช่นวัดโคกพระยา

ตำบล ลุมพลี อำเภอ พระนครศรีอยุธยา พระนครศรีอยุธยา 13000

https://goo.gl/maps/ffXcBZ5iVmB2
โซลเอดจ์

โซลเอดจ์ (; ) เป็นเกมต่อสู้จากค่าย นัมโค ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจนมีภาคต่อที่ใช้ชื่อว่า โซลคาลิเบอร์ (Soul Calibur) ออกมาอีกหลายภาค ทั้งนี้ โซลเอดจ์ในฉบับภาษาอังกฤษ จะใช้ชื่อว่า โซลเบลด (Soul Blade)

โซลเอดจ์ เป็นชื่อของดาบที่มีอานุภาพร้ายแรง แต่มันจะครอบงำจิตใจของผู้ที่เป็นเจ้าของมัน เนื้อเรื่องในภาคแรก ผู้ที่ได้โซลเอดจ์ ไปครอบครองคือ ซิกฟรีด ซึ่งภายหลังได้กลายเป็น ไนท์แมร์ เพราะถูกโซลเอดจ์ครอบงำ
ในภาคต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเกมเป็น โซลคาลิเบอร์ (Soul Calibur) และในเกม ก็มีดาบโซลคาลิเบอร์เพิ่มขึ้นมา โดยเป็นดาบที่ตรงข้ามกับโซลเอดจ์ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายโซลเอดจ์ ทั้งนี้ โซลเอดจ์ และ โซลคาลิเบอร์ ไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่จะเปลี่ยนรูปร่างไปตามรูปแบบการต่อสู้ของผู้ที่ถือครองมัน เช่น โซลเอจที่ปรากฏครั้งแรก เป็นของ เซอร์แวนเทส เป็นดาบมือเดียว แต่เมื่อ ซิกฟรีด ได้เป็นเจ้าของได้เปลี่ยนเป็นดาบสองมือ (Zweihander)

โซลเอดจ์ เป็นเกมที่ได้รับการพัฒนาโดยนัมโคเพื่อทดสอบความเป็นไปได้ของเกมต่อสู้ที่ใช้อาวุธในเกม
จีน อับดุลละห์

ตน จีน อับดุลละห์ (สกุลเดิม: ดันเกอร์; เกิด: 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2496) เป็นภรรยาคนที่สองของอดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศมาเลเซีย อับดุลละห์ อะห์มัด บาดาวี ซึ่งได้ทำการสมรสใหม่ หลังจากภรรยาคนแรกของเขาได้เสียชีวิตไปก่อนหน้านี้

จีน อับดุลละห์ เกิดเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เกิดในครอบครัวชาวมาเลเซียเชื้อสายโปรตุเกสที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เป็นบุตรีของนายแมทธิว ดันเกอร์ โดยเธอเป็นบุตรคนโต และมีน้องอีก 4 คน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนระดับสองอัสซันตา (Assunta Secondary School) ในปตาลิงจายา รัฐสลังงอห์

จีนได้หันมานับถือศาสนาอิสลามเมื่อเธออายุ 23 ปี เมื่อเธอแต่งงานกับสามีคนแรกอุสมาน มะห์มูด (Osman Mahmood) น้องชายของเอนดน มะห์มูด ภรรยาคนแรกของอับดุลละห์ อะห์มัด บาดาวี

เธอได้ทำงานในกิจการโรงแรม ซึ่งรวมไปถึงกัวลาลัมเปอร์ฮิลตัน และโรงแรมแพนแปซิฟิก ขณะเดียวกันเธอคือผู้ดูแลที่พักทางการรัฐบาลมาเลเซียในขณะที่อับดุลละห์ อะห์มัด บาดาวียังดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีอยู่ และเธอยังเป็นผู้จัดการของซรีเปอร์ดานาซึ่งเป็นที่พักของนายกรัฐมนตรี เมื่อนายบาดาวีเป็นนายกรัฐมนตรี

จีนได้สมรสครั้งแรกกับอุสมาน มะห์มูด (Osman Mahmood) น้องชายของเอนดน มะห์มูด ภรรยาคนแรกของอับดุลละห์ อะห์มัด บาดาวี โดยเธอกับนายมะห์มูดมีบุตรสาวด้วยกัน 2 คน คือ นาเดีย กีมี (Nadiah Kimie) และนาดีน กีมี (Nadene Kimie) โดยนาเดียทำงานเกี่ยวกับการคมนาคม ส่วนนาดีนทำงานในด้านแฟชั่น

เมื่อจีนสมรสกับอับดุลลาห์ อาหมัด บาดาวี คำนำหน้าชื่อของเธอจึงเป็น "ดาติน ซรี" (Datin Seri) ส่วนคำนำหน้าของนายบาดาวีคือ "ดาโต๊ะ ซรี" (Dato' Seri) ต่อมาเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2552 เธอได้เข้าเฝ้ายังดีเปอร์ตวนอากงสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่าน มีซาน ไซนัล อาบิดีนที่พระราชวังอิสตานา นการาพระราชทานเครื่องราชอิสริยภรณ์ซรี สตียา มะห์โกตา (Seri Setia Mahkota) เมื่อเธอได้รับเครื่องราชอิสริยภรณ์ชิ้นนี้ คำนำหน้าชื่อเธอจึงเปลี่ยนเป็น "ตน" นำหน้าชื่อของเธอ ซึ่งถูกปฏิบัติมาหลังจากการลงจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของสามีเธอ โดยนายกคนต่อมาคือนาจิบ ราซะก์