seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น () เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2520 - 2524) ตามโครงการพัฒนาสาธารณสุขของประเทศ โดยเป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับที่ 11 ของมหาวิทยาลัยขอนแก่น นับเป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่ผลิตบัณฑิตสาขาวิชาเภสัชศาสตร์ แห่งที่ 5 ของประเทศ ถัดจาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยมหิดล และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
รหัสหน่วยงานในระบบทะเบียน มหาวิทยาลัยขอนแก่น : 15

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้จัดตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองแผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2523–2525) ตามโครงการพัฒนาการสาธารณสุขของประเทศ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้ก่อตั้งโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษหน้าที่ 13 เล่ม 92 ตอนที่ 197 ลงวันที่ 22 ธันวาคม พุทธศักราช 2523นับเป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษา ผลิตบัณฑิตสาขาวิชาเภสัชศาสตร์ แห่งที่ 5 ของประเทศ ถัดจาก คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยมีการจัดการเรียนการสอนในสาขาเภสัชศาสตร์ หลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ซึ่งเป็นหลักสูตร 5 ปี เริ่มรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี รุ่นแรกเมื่อปีการศึกษา 2525 ต่อมาเปิดหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ภาคสมทบในปีการศึกษา 2538 และเปิดสอนหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (ศึกษาเป็นภาษาอังกฤษ) ในปีการศึกษา 2547 ซึ่งเป็นหลักสูตรแรกของประเทศไทยที่เปิดสอนเป็นภาษาอังกฤษในสาขาเภสัชศาสตร์ และเป็นหลักสูตรแรกในระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยขอนแก่นที่เปิดสอนเป็นภาษาอังกฤษ การเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษาเริ่มเปิดหลักสูตรเภสัชศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเภสัชกรรมคลินิก โดยจัดการเรียนการสอนแบบสะสมหน่วยกิต (Module) ในปีการศึกษา 2548 มีการขยายและพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง จนปัจจุบันมีการจัดการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรบัณฑิต 1 หลักสูตร ระดับปริญญาโท 7 หลักสูตร และระดับปริญญาเอก 2 หลักสูตร มีบุคลากรสายผู้สอน จำนวน 80 คน วุฒิการศึกษาระดับปริญญาเอก จำนวน 70 คน คิดเป็นร้อยละ 87.50 และมีตำแหน่งทางวิชาการ รองศาสตราจารย์ : ผู้ช่วยศาสตราจารย์ : อาจารย์ เท่ากับ 29 : 26 : 25 คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มุ่งมั่นที่จะพัฒนาและดำเนินการเพื่อให้บรรลุภารกิจตามพันธกิจที่ได้รับมอบหมายอย่างมีวิสัยทัศน์ และสอดคล้องกับมหาวิทยาลัยขอนแก่น และนโยบายการพัฒนาประเทศของรัฐบาล

สัญลักษณ์ประจำคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น คือ

สีเขียวมะกอกหมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น

ดูเพิ่ม รายนามบุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น

หมายเหตุ รายนามดังกล่าว จัดเรียงชื่อและนามสกุลตามตัวอักษร
คัปปุชชีโน

คัปปุชชีโน () เป็นหนึ่งในเครื่องดื่มประเภทกาแฟซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากประเทศอิตาลี คัปปุชชีโนมีส่วนประกอบหลักคือเอสเปรสโซและนม

การชงคัปปุชชีโนส่วนใหญ่มักมีอัตราส่วนของเอสเปรสโซ 1/3 ส่วน ผสมกับนมร้อนผ่านไอน้ำ 1/3 ส่วน และนมตีเป็นฟองละเอียด 1/3 ส่วนลอยอยู่ด้านบน นอกจากนั้นอาจโรยหน้าด้วยผงอบเชยหรือผงโกโก้เล็กน้อยตามความชอบ ส่วนผสมของคัปปุชชีโนต่างจากของลัตเตมัคคียาโตซึ่งประกอบไปด้วยนมเป็นส่วนใหญ่และนมตีฟองเพียงเล็กน้อย

ในประเทศอิตาลี ผู้คนมักดื่มคัปปุชชีโนเป็นอาหารเช้าโดยเฉพาะ โดยอาจมีขนมปังแผ่นหรือคุกกี้ประกอบ ทั้งนี้อาจเป็นเพราะว่าวิถีชีวิตของชาวอิตาลีมักไม่ค่อยรับประทานอาหารเช้าแบบเป็นกิจลักษณะ คัปปุชชีโนและขนมปังเบา ๆ จึงเหมาะเป็นอาหารรองท้องสำหรับยามเช้า และด้วยเหตุนี้ทำให้ไม่ดื่มคัปปุชชีโนในช่วงอื่นของวัน แต่สำหรับต่างประเทศรวมถึงประเทศไทยสามารถดื่มคัปปุชชีโนได้ทุกเวลาโดยไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลก
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ () เป็นสถาบันการศึกษาขั้นสูงในสาขาเภสัชศาสตร์ ที่ดำเนินการเปิดสอนในระดับปริญญาตรีขึ้นไป เป็นแห่งแรกในภาคใต้

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 110/5 หมู่ 3 ถนนกาญจนวนิช ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา นับเป็นสถาบันการศึกษาขั้นสูงในสาขาเภสัชศาสตร์ ที่ดำเนินการเปิดสอนในระดับปริญญาตรีขึ้นไป เป็นแห่งแรกในภาคใต้ โดยเริ่มจัดตั้งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการจัดตั้งศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตามการอนุมัติของรัฐบาลใน พ.ศ. 2515 คณะเภสัชศาสตร์ได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา และสภามหาวิทยาลัยได้แต่งตั้งให้ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ภญ.ดร. สุนาลินี นิโครธานนท์ เป็นคณบดีคนแรก เริ่มเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกตามหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต เมื่อปีการศึกษา พ.ศ. 2522 จำนวน 19 คน โดยนักศึกษาในรุ่นแรกนี้ เป็นนักศึกษาที่รับจากการสอบตรงทั้งหมด นับถึงปีการศึกษา พ.ศ. 2556 คณะฯ ได้รับนักศึกษามาแล้ว 36 รุ่น และได้ผลิตเภสัชกรออกไปทำงานรับใช้สังคมประมาณ 3,177 คน
เอ็มวีอาร์ดีวี

เอ็มวีอาร์ดีวี (MVRDV) เป็นสำนักงานออกแบบสถาปัตยกรรมและผังเมือง ตั้งอยู่ในนครรอตเทอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1991 ชื่อของสำนักงานเป็นตัวอักษรย่อของคณะผู้ก่อตั้งได้แก่ วินี มาส (M - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1959) จาคอบ แวน ริจ (VR - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1964) และ นาตาลี เดอ วรี (DV - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1965)

มาส กับ แวนริจ เคยทำงานที่สำนักงานสถาปัตยกรรมเมโทรโปลิตัน และสำนักงานสถาปนิกของเร็ม คูลฮาส ส่วนเดอ วรี เคยทำงานที่เมคานูก่อนจะมาร่วมกันก่อตั้งเอ็มวีอาร์ดีวี

งานชิ้นแรกที่ได้สร้าง ได้แก่สำนักงานใหม่ของ วีโปร ในเมืองฮิลเวอร์ซัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 1993 - ค.ศ. 1997) ผลงานออกแบบอื่นๆที่ได้รับการก่อสร้างได้แก่ อาคารพักอาศัยโวโซโค ในนครอัมสเตอร์ดัม (ค.ศ. 1994 - ค.ศ. 1997) และศาลาดัชท์ที่เอ็กซ์โป 2000 ที่เมืองฮานโนเวอร์ ประเทศเยอรมนี (ค.ศ. 1997 - ค.ศ. 2000)
น็อกซ์

น็อกซ์ เป็นสำนักงานสถาปนิกออกแบบ ก่อตั้งมาตั้งแต่ต้นปีคริสต์ศักราช 1900 โดยโมรีซ นีโอ และลาร์ส สปุยโบรก งานของน็อกซ์เน้าการผสมผสานกันระหว่างสถาปัตยกรรมและสื่อหลากหลายประเภท ซึ่งสำนักงานออกแบบนี้ได้พัฒนาความเป็นไปได้ในการสร้างอาณาเขตทางสถาปัตยกรรมที่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้ใช้

การค้นคว้าของพวกเขามุ่งเน้นการเพิ่มพูนสื่อในการเก็บข้อมูลที่เชื่อมโยงกับตัวสถาปัตยกรรมซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่อง พวกเขาได้หารูปแบบใหม่ในการสร้างสถาปัตยกรรม ที่ผนวกเอาวัสดุกับข้อมูลเข้าไว้ด้วยกัน อันเป็นการปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรมให้เกิดรับรู้ด้วยผัสสะในรูปแบบใหม่ แต่งานของพวกเขาเป็นยิ่งกว่าการปรับเปลี่ยนธรรมดาๆ เนื่องจากมีการสังเคราะห์เอาเทคโนโลยีที่มีอยู่เดิมกับเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดเข้าไว้ด้วยกัน ตัวอย่างผลงานชิ้นเอกของน็อกซ์ได้แก่ ศาลาน้ำจืด "FreshH2O eXPO" ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของ "สถาปัตยกรรมของเหลว" อันเป็นศัพท์ที่บัญญัติขึ้นโดยมาร์โค โนแวก สถาปนิกชาวอเมริกัน โปรเจกต์ที่เป็นนวัตกรรมใหม่สุดมีการกล่าวถึงแนวความคิดของสถาปัตยกรรมที่รับรู้แบบมนุษย์ ด้วยการใช้ระบบผู้เชี่ยวชาญในการรับปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรมให้เข้ากับความต้องการของผู้ใช้ และประโยชน์ใช้สอย

น็อกซ์ยังเป็นสำนักงานที่ผลิตวิดีโอ งานนิทรรศการ นิตยสาร หนังสือ และการก่อสร้างทางสถาปัตยกรรม การที่น็อกซ์ผลิตผลงานหลากหลายเช่นนี้ เนื่องมาจากพวกเขามองเห็นข้อจำกัดในการผลิตผลงานของสถาปัตยกรรมคลาสสิก พวกเขาจึงใช้รูปแบบการตัดแต่งพันธุกรรมเ่พื่อสร้างลูกผสมระหว่างสถาปัตยกรรมกับสื่ออื่นๆ งานของน็อกซ์ยังเป็นสถาปัตยกรรมที่ยืดหยุ่น มีรากฐานมาจากชิ้นส่วนทางชีวภาพ โลกของเทคโนโลยี และอิเลคทรอนิก โดยพวกเขาใส่ใจในกระบวนการแปลงสิ่งต่างๆเหล่านี้อย่างต่อเนื่องในชิ้นงานหนึ่งๆ เมื่อเราชมผลงานของน็อกซ์ จึงรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดที่หยุดนิ่งอยู่กับที่และสถาปัตยกรรมเลื่อนไหลไปตลอดเวลา ด้วยเหตุนี้ สถาปัตยกรรมของน็อกซ์จึงยืดหยุ่น อันเป็นส่วนสำคัญในการดึงดูดความสนใจของคนหมู่มาก มีการนำเสนอเทคโนโลยีสมัยใหม่ในงานของพวกเขาอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อตอบสนองความต้องการใช้สอย โดยมีอุปกรณ์เสริมที่เน้นความสะดวกสบายของผู้ใช้ ตอบสนองความต้องการอย่างเต็มศักยภาพ และยังเกินเลยความต้องการทั่วไปที่เน้นความมั่นคง และความคงทนถาวรของสถาปัตยกรรม

""ความเหลวของสถาปัตยกรรมไม่ใช่เพียงแค่การสร้างรูปทรงเรขาคณิตที่เคลื่อนไหวแบบของไหล หรือการสร้างสภาพแปรปรวนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการทำลายทุกอย่างที่เป็นของแข็งและผลึก""
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ตั้งอยู่ในบริเวณมหาวิทยาลัยนเรศวร บ้านทุ่งหนองอ้อ ตำบลท่าโพธิ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก เป็นคณะเภสัชศาสตร์ของรัฐคณะที่ 7 จัดตั้งขึ้นเพื่อผลิตเภสัชกร ให้เพียงพอกับความต้องการของประเทศ และเพื่อกระจายเภสัชกรสู่ภาคเหนือตอนล่าง อันเป็นการเพิ่มบุคลากรด้านสาธารณสุขให้แก่ภูมิภาคนี้ ซึ่งจะมีบทบาทสำคัญในการให้ความรู้เกี่ยวกับยาแก่บุคลากรทางการแพทย์ ผู้ป่วย และประชาชนทั่วไป

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับการจัดตั้ง เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 และเริ่มดำเนินการรับนิสิต เข้าศึกษา ในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตร 5 ปี) ในปี พ.ศ. 2538 และ 2539 คณะเภสัชศาสตร์ ได้ปรับปรุงหลักสูตรเพื่อ ให้สอดคล้อง เภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตร 5 ปี) ในปี พ.ศ. 2538 และ 2539 คณะเภสัชศาสตร์ ได้ปรับปรุง หลักสูตร เพื่อให้สอดคล้อง กับความต้องการของวิชาชีพ

ต่อมาในปีการศึกษา 2540 เริ่มจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริบาลเภสัชกรรม (หลักสูตร 6 ปี) ซึ่งเป็นการให้บริการทางเภสัชกรรมที่ยึดเอาผู้ป่วยเป็นจุดศูนย์กลางและนับเป็นหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริบาลเภสัชกรรมแรกในประเทศไทย โดยใช้ระยะเวลาศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 6 ปี

ในระยะแรกคณะฯได้เริ่มดำเนินการในระบบเทียบโอนเพื่อปริญญาที่ 2 ก่อน โดยรับนิสิตที่เป็นเภสัชกรประจำแหล่งฝึกปฏิบัติการวิชาชีพเภสัชกรรมมาศึกษาต่อเป็นเวลา 2 ปี

ต่อมาในปีการศึกษา 2542 คณะฯได้เริ่มจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริบาลเภสัชกรรม หลักสูตร 6 ปี โดยเริ่มรับนิสิตตั้งแต่แรกเข้าจำนวน 100 คน

​คณะเภสัชศาสตร์ ​มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วย 3 ภาควิชา ดังต่อไปนี้

รายนามคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้

ปัจจุบัน คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนหลักสูตรการศึกษาในสาขาวิชา อันได้แก่

กิจกรรมนิสิตของคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดขึ้นโดยสโมสรนิสิตเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ร่วมกับหน่วยงานของคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร รวมทั้งหน่วยงานส่วนกลางของมหาวิทยาลัยนเรศวร และองค์การบริหารสโมสรนิสิตมหาวิทยาลัยนเรศวร ที่จัดขึ้นมีรายละเอียดดังต่อไปนี้
​คณะเภสัชศาสตร์ ​มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วยศูนย์และหน่วยงานต่างๆ ดังนี้

จากผลการจัดอันดับมหาวิทยาลัยของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ปรากฏว่า ในด้านการวิจัย คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้อันดับที่ 6 ของกลุ่มคณะเภสัชศาสตร์ทุกมหาวิทยาลัย และได้อันดับที่ 36 ของสาขาชีวการแพทย์
รายชื่อตอนในโดราเอมอน (มังงะ)

โดราเอมอนฉบับลิขสิทธิ์ของเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ แบ่งเป็นคอลเลคชั่นต่างๆ ดังนี้

คำที่เขียนว่า พิมพ์วันที คือวันเดือนปีที่ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ โชงะกุกัง

เล่ม 1 พิมพ์วันที 1 สิงหาคม 2517

เล่ม 2 พิมพ์วันที 1 กันยายน 2517

เล่ม 3 พิมพ์วันที 1 ตุลาคม 2517

เล่ม 4 พิมพ์วันที 1 พฤศจิกายน 2517

เล่ม 5 พิมพ์วันที 1 ธันวาคม 2517

เล่ม 6 พิมพ์วันที 25 ธันวาคม 2517

เล่ม 7 พิมพ์วันที 2 พฤษภาคม 2518

เล่ม 8 พิมพ์วันที 2 กรกฎาคม 2518

เล่ม 9 พิมพ์วันที 1 พฤศจิกายน 2518

เล่ม 10 พิมพ์วันที 29 มีนาคม 2519

เล่ม 11 พิมพ์วันที 30 มิถุนายน 2519

เล่ม 12 พิมพ์วันที 27 พฤศจิกายน 2519

เล่ม 13 พิมพ์วันที 31 มีนาคม 2520

เล่ม 14 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2520

เล่ม 15 พิมพ์วันที 27 มิถุนายน 2521

เล่ม 16 พิมพ์วันที 22 ธันวาคม 2521

เล่ม 17 พิมพ์วันที 27 มิถุนายน 2522

เล่ม 18 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2522

เล่ม 19 พิมพ์วันที 28 มิถุนายน 2523

เล่ม 20 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2523

เล่ม 21 พิมพ์วันที 25 เมษายน 2524

เล่ม 22 พิมพ์วันที 25 กรกฎาคม 2524

เล่ม 23 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2524

เล่ม 24 พิมพ์วันที 27 มีนาคม 2525

เล่ม 25 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2525

เล่ม 26 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2525

เล่ม 27 พิมพ์วันที 28 มีนาคม 2526

เล่ม 28 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2526

เล่ม 29 พิมพ์วันที 16 ธันวาคม 2526

เล่ม 30 พิมพ์วันที 28 มีนาคม 2527

เล่ม 31 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2527

เล่ม 32 พิมพ์วันที 15 ธันวาคม 2527

เล่ม 33 พิมพ์วันที 28 มีนาคม 2528

เล่ม 34 พิมพ์วันที 27 กรกฎาคม 2528

เล่ม 35 พิมพ์วันที 16 ธันวาคม 2528
เล่ม 36 พิมพ์วันที 28 มีนาคม 2529

เล่ม 37 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2529

เล่ม 38 พิมพ์วันที 16 ธันวาคม 2529

เล่ม 39 พิมพ์วันที 16 ธันวาคม 2531

เล่ม 40 พิมพ์วันที 18 ธันวาคม 2532

เล่ม 41 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2533

เล่ม 42 พิมพ์วันที 18 ธันวาคม 2533

เล่ม 43 พิมพ์วันที 14 ธันวาคม 2534

เล่ม 44 พิมพ์วันที 27 เมษาคม 2536

เล่ม 45 พิมพ์วันที 26 เมษาคม 2539

เป็นชุดหนังสือที่นำตอนของฉบับปกติในแต่ละเล่ม ซึ่งมีแนวเรื่องเหมือนกับหัวข้อหนังสือชุดนี้ มาใส่ไว้รวมกัน

เล่ม 1 "รักเอย"

เล่ม 2 “0 คะแนน/หนีออกจากบ้าน”

เล่ม 3 “โอ๊ะโห...สุดจะซึ้ง”

เล่ม 4 “วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

เล่ม 5 “อู...น่ากลัวจังเลย”

เล่ม 6 "ไจแอนท์และไจแอนท์"

เล่ม 7 "สาวน้อยชิซุกะ"

เล่ม 8 "จ๊ะเอ๋อ...ซึเนโอะ"

เล่ม 9 "ใจหนอใจ"

เล่ม 10 "ฝันแฟนตาซี"

เล่ม 11 "โดเรมีกุ๊กกิ๊ก"

เล่ม 12 "กึ๋ย!!!ไดโนเสาร์"

เล่ม 13 "ยังไง้ยังไง...ก็ลืมไม่ลง"

เล่ม 14 "อนาคตใสใสหัวใจดุ๊กดิ๊ก"

เล่ม 15 "หุ่นยนต์นะครับ"

เล่ม 16 "มิสเตอร์โนบิตะแมน"

เป็นโดราเอมอนซีรีส์ใหม่ 6 เล่มจบ ในรูปแบบของการ์ตูนสั้นจบในตอน ทุกเรื่องที่อยู่ในซีรีส์นี้ ยังไม่เคยลงพิมพ์ในชุด 1 - 45 มาก่อน มี 6 เล่ม ดังนี้
โดราเอมอนพลัส เล่ม 1

โดราเอมอนพลัส เล่ม 2

โดราเอมอนพลัส เล่ม 3

โดราเอมอนพลัส เล่ม 4

โดราเอมอนพลัส เล่ม 5

โดราเอมอนพลัส เล่ม 6 (ฉบับประเทศไทย)
เป็นโดราเอมอนฉบับพิมพ์สี่สี ซึ่งยังไม่เคยพิมพ์ในชุด 45 เล่ม มี 6 เล่ม ดังนี้
โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 1

โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 2

โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 3

โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 4

โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 5

โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 6

เป็นโดราเอมอนฉบับพิมพ์สี่สี เพิ่มเติมจากชุดโดราเอมอนคัลเลอร์ จำนวน 1 เล่ม ดังนี้
โดราเอมอนคัลเลอร์ สเปเชียล
เป็นโดราเอมอนฉบับพิมพ์สี่สี จำนวน 2 เล่ม ดังนี้
เล่ม 1

เล่ม 2

โดราเอมอนชุดพิเศษเป็นหนังสือการ์ตูน 24 เล่ม แต่ละตอนจบในเล่ม ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์แล้วทั้งหมด
พ.ศ. 2465

พุทธศักราช 2465 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1922 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
RISC

Reduced Instruction Set Computer (RISC) เป็นไมโครโพรเซสเซอร์ชนิดหนึ่งที่มีชุดคำสั่งจำนวนไม่มากนัก ตรงข้ามกับ CISC (Complex Instruction Set Computer) คอมพิวเตอร์แบบ RISC สามารถกระทำการตามคำสั่งได้อย่างรวดเร็วมากเพราะคำสั่งจะสั้น นอกจากนั้นชิพแบบ RISC ยังผลิตได้ง่ายกว่าอีกด้วย (เนื่องจากใช้จำนวนทรานซิสเตอร์น้อยกว่า) ตัวอย่างชิพประเภทนี้ได้แก่ ARM, DEC Alpha, PA-RISC, SPARC, MIPS, และ PowerPC

RISC เป็นสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ที่นิยมใช้ในปัจจุบัน และยังมีแนวโน้มจะเพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับในอนาคต ทั้งนี้เพราะการใช้สถาปัตยกรรมแบบนี้เป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้คอมพิวเตอร์ทำงานเร็วขึ้น ปกติ หากพิจารณาจำนวนบิตที่เท่ากันระหว่างสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์แบบ CISC กับ RISC แล้ว จะพบว่าคอมพิวเตอร์แบบ RISC จะเร็วกว่าแบบ CISC ประมาณ 3 เท่า หลักการอย่างง่ายของเครื่องคอมพิวเตอร์แบบ RISC คือ ออกแบบให้ซีพียู (CPU) ทำงานในวงรอบสัญญาณนาฬิกา (Cycle) ที่แน่นอน โดยพยายามลดจำนวนคำสั่งลงให้เหลือเป็นคำสั่งพื้นฐานมากที่สุด แล้วใช้หลักการไปป์ไลน์ (pipeline) คือ การทำงานแบบคู่ขนานชนิดเหลื่อมกัน (overlap) ปกติแล้วการทำงานใน 1 ชุดคำสั่งจะใช้เวลามากกว่า 1 วงรอบสัญญาณนาฬิกา (cycle) หากแต่การทำคำสั่งเหล่านั้นให้มีการทำงานในลักษณะเป็นแถว (pipe) และขนานกันด้วย จึงทำให้ได้ค่าเฉลี่ยโดยรวมของเวลาเป็นคำสั่งละหนึ่งวงรอบสัญญาณนาฬิกา (cycle)

ตัวอย่างสถาปัตยกรรมแบบ RISC ได้แก่ mips รุ่น R 2000 ได้ออกแบบชุดคำสั่งไว้ชัดเจนว่ามีการทำงานแบบ 5 ขั้นตอน นั่นคือเป็นการทำงานแบบขนานถึง 5 ระดับด้วยกัน
ซาฮา ฮาดิด

ซาฮา ฮาดิด (; , 31 ตุลาคม ค.ศ. 1950 – 31 มีนาคม ค.ศ. 2016) เป็นสถาปนิกหญิงชาวอิรัก-อังกฤษ แนวดีคอนสตรักติวิสซึมชื่อดังของอังกฤษ ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ ในปี ค.ศ. 2004 และได้รับเลือกเป็นหนึ่งใน 100 บุคคลที่มีอิทธิพลในหมวดหมู่นักคิดจากนิตยสารไทม์ในปี ค.ศ. 2010

ฮาดิด เกิดที่กรุงแบกแดด ประเทศอิรัก ได้รับปริญญาทางคณิตศาสตร์จากมหาวิทยาลัยอเมริกันแห่งกรุงเบรุต ก่อนที่จะเข้ารับการศึกษาต่อทางด้านสถาปัตยกรรมที่สมาคมสถาปัตยกรรม วิทยาลัยสถาปัตยกรรม ในกรุงลอนดอน หลังจบการศึกษา เธอได้กลายมาเป็นหุ้นส่วนของสำนักงานสถาปัตยกรรมเมโทรโปลิตัน ทำงานร่วมกับ เร็ม คูลฮาส สถาปนิกชื่อดังชาวดัชท์ ที่เคยเป็นอาจารย์ของเธอ ในปีค.ศ. 1979 เธอยังได้ก่อตั้งสำนักงานสถาปนิกของตนเองขึ้นในกรุงลอนดอน และในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1980 เธอยังได้เป็นอาจารย์ในสถาบันเอไอเออีกด้วย

ผลงานบางส่วนของซาฮา ฮาดิดเธอยังมีผลงานด้านการออกแบบตกแต่งภายในจำนวนมาก รวมถึง "Mind Zone" ที่มิลเลนเนียมโดม ในกรุงลอนดอน อีกทั้งได้รับรางวัลในการประกวดแบบนานาชาติจำนวนมาก แม้ว่าผลงานออกแบบส่วนใหญ่ของเธอจะไม่ได้สร้างจริงก็ตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เดอะ พีค คลับ ในฮ่องกง (ค.ศ. 1983) และโรงโอเปราแห่งอ่าวคาร์ดิฟ ในแคว้นเวลส์ (ค.ศ. 1994) ในปีค.ศ. 2002 เธอได้รับรางวัลการประกวดแบบนานาชาติในการออกแบบผังแม่บท วัน-นอร์ท ของสิงคโปร์ ในปีค.ศ. 2005 ผลงานออกแบบของเธอได้รับรางวัลในการประกวดแบบคาสิโนแห่งใหม่ของเมืองบาเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

ในปี ค.ศ. 2004 ซาฮา ฮาดิด ได้กลายเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ทางสถาปัตยกรรม ก่อนหน้านี้ เธอได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการอัศวินแห่งจักรวรรดิอังกฤษ สำหรับการอุทิศตนด้านสถาปัตยกรรม นอกจากนี้ เธอยังเป็นกรรมการของคณะบรรณาธิการสารานุกรมบริแทนนิกาอีกด้วย
พ.ศ. 2466

พุทธศักราช 2466 ตรงกับ
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นคณะเภสัชศาสตร์แห่งที่สองของประเทศไทย และเป็นคณะเภสัชศาสตร์แห่งแรกของภาคเหนือและส่วนภูมิภาค จัดตั้งขึ้นในราวปี พ.ศ. 2509 ในฐานะโรงเรียนเภสัชศาสตร์ สังกัดสำนักงานคณบดีคณะแพทยศาสตร์ปัจจุบันคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้ทำการยุบรวมภาควิชาจาก 6 ภาควิชา เป็น 2 ภาควิชาคือ ภาควิชาบริบาลเภสัชกรรม และภาควิชาวิทยาศาสตร์เภสัชกรรม
หมายเหตุ ตั้งแต่ปี 2553 เป็นต้นไป จะเป็นหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตร 6 ปี)
แร็ม โกลฮาส

แร็มเมินต์ ลือกัส "แร็ม" โกลฮาส (; เกิด 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944, โรตเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์) เป็นสถาปนิกรางวัลพริตซ์เกอร์ นักทฤษฎีสถาปัตยกรรม และนักวางผังเมืองชาวดัตช์ ผู้ที่ได้ศึกษาด้านสถาปัตยกรรมที่สมาคมสถาปัตยกรรม วิทยาลัยสถาปัตยกรรม (Architectural Association School of Architecture) ในกรุงลอนดอน เขาเป็นประธานของสำนักงานสถาปัตยกรรมมหานคร (OMA) และสตูดิโอเพื่อการวิจัยที่มีชื่อว่า "อาโม" (AMO) ในเมืองโรตเตอร์ดัม โกลฮาสยังเป็นศาสตราจารย์ด้านวิชาชีพสถาปัตยกรรมและการออกแบบชุมชนเมืองของบัณฑิตวิทยาลัยการออกแบบแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

ในปี ค.ศ. 2000 แร็ม โกลฮาส ชนะเลิศรางวัลพริตซ์เกอร์สถาปัตยกรรม

ผลงานของโกลฮาสได้แก่
ทำเนียบหัวเมือง

ทำเนียบหัวเมือง คือเขตการปกครองในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ประเทศสยามมีหัวเมืองขึ้นอยู่ 474 หัวเมือง หลักฐานที่ได้จากจารึกวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ที่ได้จารึกไว้ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยได้จารึกไว้ที่คอสอง เฉลียงพระเบียงล้อมพระอุโบสถทั้งสี่ด้าน หรืออีกอย่างหนึ่งก็คือระเบียงคด ได้เขียนภาพหัวเมืองขึ้นกรุงเทพมหานคร 474 หัวเมือง แต่ในปัจจุบันภาพดังกล่าวได้หายไปหมดแล้ว คงเหลือแต่จารึกที่บอกชื่อหัวเมืองเหล่านั้น กับเจ้าเมืองบางเมืองอยู่ราวครึ่งหนึ่ง ตรวจได้ศิลาจารึก 77 แผ่น ทำเนียบเมือง 194 เมือง แบ่งออกได้ดังนี้

พื้นที่ทิศเหนือของประเทศสยาม ปัจจุบันได้แก่ บริเวณภาคเหนือ ภาคกลางตอนบน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน จังหวัดยโสธร และจังหวัดอุบลราชธานี ของประเทศไทย รวมทั้งพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศลาว

พื้นที่ทิศตะวันออกของประเทศสยาม ปัจจุบันได้แก่ บริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง จังหวัดกาฬสินธุ์ ของประเทศไทย รวมทั้งบางส่วนของประเทศกัมพูชา

พื้นที่ทิศตะวันตกของประเทศสยาม ปัจจุบันได้แก่ บริเวณภาคกลางและภาคตะวันตกของประเทศไทย

พื้นที่ทิศใต้ของประเทศสยาม ปัจจุบันได้แก่ บริเวณภาคตะวันออกและภาคใต้ของประเทศไทย รวมทั้งบางส่วนของประเทศมาเลเซีย
อิชิกะวะ โกะเอะมง

อิชิกาวะ โกเอมง (คันจิ: 石川五右衛門, ฮิรางานะ: いしかわ ごえもん, "Ishikawa Goemon", พ.ศ. 2101 - พ.ศ. 2137) นักรบนินจาและจอมโจรที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ถูกประหารชีวิตหลังจากที่ลอบสังหารโทโยโตมิ ฮิเดโยชิไม่สำเร็จ โกเอมงถูกต้มในน้ำเดือดจนตายพร้อมกับลูกชาย โดยตำนานกล่าวไว้ว่าโกเอมงได้อุ้มลูกชายเหนือน้ำจนกระทั่งตัวตาย อ่างอาบน้ำที่มีรูปทรงกะทะในประเทศญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อตามว่าโกเอมงบูโระ

โกเอมงได้มาเป็นตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่น และเป็นตัวละครที่นิยมนำมาเล่นในละครคาบุกิ โดยเฉพาะตอนต่อสู้ที่ด่านนันเซนจิในเกียวโต
เนะซุมิ โคโซ

เนะซุมิ โคโซ หรือ จอมโจรหนู ยิโรคิจิ (คันจิ: 次郎吉 , ฮิรางานะ: ねずみ小僧 เสียชีวิต พ.ศ. 2375) เป็นจอมโจรในตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่น โดยปล้นคนรวยเอาเงินมาแจกคนจนเหมือนโรบินฮูดของอังกฤษ เนะซุมิ โคโซ โยในเมืองเอโดะ (ปัจจุบันคือเมือง โตเกียว) ในช่วงยุคเอโดะ สาเหตุที่ได้ชื่อว่า "จอมโจรหนู" เนื่องมาจากที่เนะซุมิ โคโซ เวลาแอบปล้นบ้านเศรษฐี เขาได้ขนถุงที่เต็มไปด้วยหนู และได้ปล่อยหนูให้วิ่งทั่วในบ้านเพื่อสร้างความแตกตื่นแก่เจ้าของบ้าน

ในปี พ.ศ. 2365 โคโซได้ถูกจับและถูกขับไล่ออกจากเอโดะ และสิบปีให้หลังในปี พ.ศ. 2375 ได้ถูกจับอีกครั้งและถูกจับมัด โดยขี่ม้ารอบเมืองประจานต่อหน้าสาธารณชน ก่อนที่จะถูกประหารชีวิต โดยหัวของเนะซุมิ โคโซ ได้ถูกเสียบประจานกลางตัวเมือง ก่อนที่จะเสียชีวิตได้กล่าวถึงเงิน 30,000 เรียว ที่ขโมยมาจากซามูไรเศรษฐีกว่า 100 คนในช่วงเวลา 15 ปีของเขา สุสานของเนะซุมิ โคโซตั้งอยู่ที่เอโคะ ในโตเกียว

ในช่วงชีวิตที่เป็นจอมโจร โคโซได้เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนที่ถูกกดขี่ข่มเหงจากความไม่เป็นธรรมของรัฐบาลญี่ปุ่นในสมัยนั้น หลังจากที่เสียชีวิตลง ตำนานของเนะซุมิ โคโซ ได้ถูกเล่าต่อกันมา โดยมีกล่าวถึงว่า เนะซุมิ โคโซ ได้เคยเป็นนินจามาก่อน เรื่องราวของเนะซุมิ โคโซ นิยมนำมาแสดงในละครคาบุกิ ภาพยนตร์ ละครย้อนยุค เนื้อเพลง วิดีโอเกม และ วัฒนธรรมป๊อป ต่างๆ

เนะซุมิ โคโซ ได้ถูกเทียบกับอิชิคาวา โกเอมอน โดยถึงแม้ว่าจะอยู่ในช่วงคนละยุคกัน และในวิดีโอเกมกัมบาเระ โกเอมอน ของโคนามิ ได้มีโคโซและโกเอมอนเป็นตัวละครหลัก
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ก่อตั้งเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 โดยสภามหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีมติให้จัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพขึ้น เป็นหน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย นับเป็นคณะเภสัชศาสตร์ ลำดับที่ 12 ของประเทศไทย และเป็นลำดับที่ 3 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยมีศาสตราจารย์อาร์เอ็มอี ริชาร์ด(Prof. RME Richards, OBE) ดำรงตำแหน่งรักษาการคณบดีเป็นคนแรก

รายนามคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม จัดการเรียนการสอนใน 3 ระดับการศึกษา คือ ระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก
คัฟแฟะอาเมรีคาโน

คัฟแฟะอาเมรีคาโน () หรือ กาเฟอาเมริกาโน () คือเครื่องดื่มกาแฟชนิดหนึ่ง มีวิธีการชงโดยเติมน้ำร้อนผสมลงไปในเอสเปรสโซ การเจือจางเอสเปรสโซซึ่งเป็นกาแฟเข้มข้นด้วยน้ำร้อน ทำให้คัฟแฟะอาเมรีคาโนมีความแก่พอ ๆ กับกาแฟธรรมดา แต่มีกลิ่นและรสชาติที่เข้มที่มาจากเอสเปรสโซ

คัฟแฟะอาเมรีคาโนเหมาะสำหรับผู้ที่ชื่นชอบกาแฟดำ แต่ไม่แก่และหนักถึงขั้นเอสเปรสโซ คอกาแฟส่วนใหญ่นิยมดื่มคัฟแฟะอาเมรีคาโนโดยไม่ปรุงด้วยนมหรือน้ำตาล เพื่อดื่มด่ำกับรสชาติกาแฟซึ่งแตกต่างจากกาแฟธรรมดา

สำหรับที่มาของชื่อ "อาเมรีคาโน" หรือ "อาเมริกาโน" ซึ่งหมายถึง "แบบอเมริกัน" นั้น ว่ากันว่าเอสเปรสโซล้วน ๆ เข้มข้นเกินไปสำหรับคอกาแฟชาวอเมริกัน จึงมีการเสิร์ฟกาแฟเอสเปรสโซที่ทำให้เจือจางด้วยน้ำร้อนแทน แม้ว่าชื่อกาแฟจะหมายถึงกาแฟแบบอย่างอเมริกัน แต่คัฟแฟะอาเมรีคาโนก็มิได้เป็นกาแฟที่ชาวอเมริกันนิยมดื่มจนกระทั่งยุครุ่งเรืองของร้านกาแฟแบบลูกโซ่สตาร์บัคส์ในปี พ.ศ. 2533 ถึงกระนั้น คัฟแฟะอาเมรีคาโนก็ไม่จัดเป็นกาแฟที่ได้รับความนิยมมากนัก
แย้มปีนัง

แย้มปีนัง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Strophanthus gratus" (Wallich & Hook. ex Benth.) Baillon) มีชื่อพื้นเมือง เช่น บานทน และ หอมปีนังเป็นไม้ที่มีดอกหอมแรง แย้มปีนังเป็นไม้พุ่ม แตกกิ่งมาก ลำต้นตั้งตรง ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปวงรีแกมขอบขนาน ใบดกทึบ ค่อนข้างหนา ผิวเรียบมัน สีเขียวเข้ม ท้องใบสีเขียวปนม่วง ดอกช่อ ออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อย 5-20 ดอก กลิ่นหอม กลีบดอกสีม่วงแกมชมพู เชื่อมติดกันเป็นรูประฆัง ผลเป็นฝัก รูปเรียวยาว เมล็ดสีน้ำตาล มีขน ขึ้นง่ายในดินทั่วไป ออกดอกตลอดปี หากปลูกในที่ร่มมากจะกลายเป็นไม้เลื้อยได้

เมล็ด มีสารที่ออกฤทธิ์กระตุ้นหัวใจ คือสาร ouabain มีความเป็นพิษสูงไม่ควรรับประทาน หากเข้าสู่ร่างกาย ทำให้คลื่นไส้ ท้องเสีย หัวใจเต้นแรง และเร็ว ต้องรีบทำให้อาเจียน และนำส่งโรงพยาบาลทันที
ลิงก์

ลิงก์ อาจหมายถึง

ลิงก์ ( หรือ links) อาจหมายถึง
ลอสแอนเจลิส

ลอสแอนเจลิส () หรือที่รู้จักในชื่อ แอลเอ (L.A.) เป็นเมืองใหญ่ที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 2 ในสหรัฐอเมริกา และเป็นหนึ่งในศูนย์กลาง ทางด้าน เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และการบันเทิง ลอสแอนเจลิสตั้งอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย และเริ่มตั้งเป็นเมืองเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) ในขณะที่มีประชากร 1,610 คน ในปี พ.ศ. 2543 ตามสำมะโนประชากรลอสแอนเจลิส มีประชากรประมาณ 4 ล้านคนในเขตตัวเมือง และเขตรอบนอกประมาณ 17.5 ล้านคน ลอสแอนเจลิสได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่มีการปะปนของวัฒนธรรมมากที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง เนื่องจากการอพยพของคนหลายเชื่อชาติโดยเฉพาะชาวเอเชีย และอเมริกาใต้ เนื่องจากลักษณะของอากาศที่อบอุ่นสบาย และลักษณะการเป็นอยู่ต่างๆ 
ชื่อเมืองลอสแอนเจลิส (Los Angeles) มาจากคำว่า "โลสอังเคเลส" () ในภาษาสเปน หมายถึง ทูตสวรรค์หลายองค์ เป็นรูปพหูพจน์ของคำว่า el ángel ซึ่งเป็นเพศชาย ชื่อเมืองจึงมีความหมายว่า "เมืองแห่งทูตสวรรค์" 
ลอสแอนเจลิสได้เป็นที่รู้จักในฐานะเป็นที่ตั้งของฮอลลีวูด และปลายทางของถนนสายประวัติศาสตร์ ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 66 มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่ตั้งอยู่ในลอสแอนเจลิส ได้แก่ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส (UCLA) และมหาวิทยาลัยเซาเทิร์น แคลิฟอร์เนีย (USC) 
ทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงในเมือง ได้แก่ ลอสแอนเจลิส เลเกอร์ส (บาสเกตบอล) ลอสแอนเจลิส คลิปเปอร์ส (บาสเกตบอล) ลอสแอนเจลิส สปาร์ค (บาสเกตบอลหญิง) ลอสแอนเจลิส ดอดจ์เจอร์ส (เบสบอล) ลอสแอนเจลิส คิงส์ (ฮอกกี้น้ำแข็ง) ลอสแอนเจลิส กาแลกซี (ฟุตบอล) ซี.ดี. ชีวาส ยูเอสเอ (ฟุตบอล) นอกจากนี้ในเมืองลอสแอนเจลิส ได้เคยเป็นเจ้าภาพจัดงานโอลิมปิกสองครั้ง ในปี พ.ศ. 2475 (ค.ศ. 1932) และ พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) ในอดีตมีทีมอเมริกันฟุตบอลในชื่อ "ลอสแอนเจลิส เรดเดอร์ส" ซึ่งปัจจุบันได้ย้ายไปไปประจำเมืองโอคแลนด์ และเปลี่ยนชื่อเป็นโอคแลนด์ เรดเดอรส์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538