seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ธนูยาวอังกฤษ

ธนูยาวอังกฤษ หรือเรียก ธนูยาวเวลส์ เป็นธนูยาวสมัยกลางประเภททรงพลัง ยาวประมาณ 1.83 เมตร ซึ่งชาวอังกฤษและชาวเวลส์ใช้ในการล่าสัตว์และเป็นอาวุธในสงครามสมัยกลาง การใช้ธนูยาวของอังกฤษมีประสิทธิภาพต่อฝรั่งเศสระหว่างสงครามร้อยปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงต้นของสงคราม ในยุทธการเครซี (ค.ศ. 1346) และปัวตีเย (ค.ศ. 1356) และที่มีชื่อเสียงที่สุดที่ยุทธการอาแฌงคูร์ต (ค.ศ. 1415) แต่เริ่มประสบความสำเร็จน้อยลงหลังจากนั้น พลธนูยาวได้รับความสูญเสียที่ยุทธการแวร์เนย (ค.ศ. 1424) และถูกตีแตกพ่ายที่ยุทธการพาเทย์ (ค.ศ. 1429) เมื่อถูกเข้าตีก่อนที่พวกเขาจะจัดตั้งตำแหน่งตั้งรับ คำว่า ธนูยาว "อังกฤษ" หรือ "เวลส์" เป็นคำสร้างใหม่เพื่อแยกแยะธนูเหล่านี้จากธนูยาวอื่น แม้ธนูยาวแบบเดียวกันนี้จะถูกใช้อย่างแพร่หลายในยุโรปเหนือและยุโรปตะวันตก แต่ที่จริงแล้ว ก้านธนูยิวส่วนมากถูกนำเข้าจากสเปนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมา

ธนูยาวที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักมาจากอังกฤษ ซึ่งถูกพบที่แอสคอทท์ฮีท (Ashcott Heath) มณฑลซอมเมอร์เซ็ท ซึ่งมีอายุถึง 2665 ปีก่อนคริสตกาล แต่ไม่มีธนูยาวเหลือรอดในช่วงที่ธนูยาวใช้กันอย่างแพร่หลาย (ระหว่าง ค.ศ. 1250-1450) ซึ่งอาจเป็นเพราะ เป็นธรรมชาติของธนูที่จะอ่อนแอลง หัก และถูกเปลี่ยน มากกว่าที่จะส่งต่อกันรุ่นสู่รุ่น อย่างไรก็ตาม มีธนูยาวมากกว่า 130 คันเหลือรอดจากยุคเรเนซ็องส์ มีลูกศรกว่า 3,500 ดอก และธนูยาวทั้งคัน 137 คัน ถูกกู้ขึ้นจากเรือแมรีโรส เรือของกองทัพเรือในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ซึ่งจมในพอร์ตสมัธ ใน ค.ศ. 1545

ธนูยาวจะต้องยาวพอจะให้ผู้ใช้น้าว (draw) สายธนูถึงจุดบนใบหน้าหรือร่างกาย และดังนั้น ความยาวจึงแตกต่างกันไปขึ้นกับผู้ใช้ ในยุโรปภาคพื้นทวีป โดยทั่วไปมักพบธนูยาวกว่า 1.2 เมตร สมาคมนักสะสมของเก่าระบุว่า ยาว 1.5-1.83 เมตร ริชาร์ด บาร์เทล็อต (Richard Bartelot) แห่งสถาบันปืนใหญ่หลวง ระบุว่า ธนูเป็นไม้ยิว ยาว 1.83 เมตร และใช้ธนูยาว 91.4 เซนติเมตร แกสตัน โฟบัส (Gaston Phoebus) ใน ค.ศ. 1388 เขียนว่าธนูยาวควรจะ "ทำจากไม้ยิวหรือไม้เนื้อแข็ง ยาวเจ็ดสิบนิ้ว [1.78 เมตร] ระหว่างจุดผูกสาย" นักประวัติศาสตร์ จิม แบรดบูรี (Jim Bradbury) ว่า ธนูเหล่านี้ยาวเฉลี่ย 5 ฟุต 8 นิ้ว การประเมินทั้งหมดยกเว้นอันสุดท้าย มีขึ้นก่อนการกู้เรือแมรีโรส ซึ่งพบธนูความยาวระหว่าง 1.87 ถึง 2.11 เมตร ยาวเฉลี่ย 1.98 เมตร
กติกาสัญญาเคลลอก–บริยอง

กติกาสัญญาเคลลอก-บริยอง () กติกาสัญญาปารีส () หรือ สนธิสัญญาสามัญว่าด้วยการเลิกสงครามในฐานะตราสารนโยบายแห่งชาติ () ได้รับการลงนามเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1928 โดยสหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร อิตาลี ญี่ปุ่น เยอรมนีไวมาร์ และประเทศอื่นอีกหลายประเทศ

สนธิสัญญาดังกล่าวยกเลิกสงครามรุกราน โดยห้ามใช้สงครามเป็น "ตราสารนโยบายแห่งชาติ" เว้นแต่ในกรณีเพื่อการป้องกันตนเอง ไม่มีข้อบทเพื่อการลงโทษ สนธิสัญญาดังกล่าวเป็นผลจากความพยายามของสหรัฐที่ตั้งใจหลีกเลี่ยงการเข้าไปมีส่วนในระบบพันธมิตรยุโรป ต่อมาขึ้นทะเบียนเป็นชุดสนธิสัญญาสันนิบาตชาติเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1928

ในแบบดั้งเดิม เคลลอก-บริยองเป็นการยกเลิกสงครามเฉพาะระหว่างฝรั่งเศสกับสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม แฟรงก์ บี. เคลลอก รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐ ต้องการคงไว้ซึ่งอิสระในการปฏิบัติของสหรัฐ ดังนั้นจึงสนองข้อเสนอสนธิสัญญาพหุภาคีต่อต้านสงคราม โดยเปิดให้ทุกชาติเป็นภาคีสนธิสัญญา

สนธิสัญญาเคลลอก-บริยองได้ชื่อตามผู้ริเริ่ม แฟรงก์ บี. เคลลอก และรัฐมนตรีต่างประเทศฝรั่งเศส อะริสตีด บรียองด์
วงศ์ปลากะพงดำ

วงศ์ปลากะพงดำ () เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง ใช้ชื่อว่า Lobotidae

ซึ่งคำว่า Lobotidae มาจากภาษากรีกคำว่า "Lobo" หมายถึง ก้านครีบ

ลักษณะของปลาในวงศ์นี้ ลักษณะลำตัวแบนค่อนข้างลึก ความยาวหัวจะสั้นกว่าความลึกลำตัว ปากกว้างเฉียงขึ้น มุมปากจะอยู่แนวเดียวกับปุ่มกลางนัยน์ตา ครีบหลังจะเป็นก้านครีบเดี่ยวเป็นซี่ปลายแหลมประมาณ 11-13 ก้าน และก้านครีบแขนง 13-16 ก้าน ส่วนครีบหลัง ครีบก้น ครีบหางขนาดใกล้เคียงกันดูเหมือนจะมีครีบหาง 3 ครีบ อันเป็นที่มาของชื่อเรียกในภาษาอังกฤษ

มีลักษณะเด่นอีกประการ คือ มีสีลำตัวที่ดูเลอะเปรอะเปื้อนเพื่อใช้ในการอำพรางตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม โดยปลาในวงศ์นี้มักจะอยู่ลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ โดยใช้ส่วนหัวทิ่มลงกับพื้น และมักแอบอยู่ตามวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ เช่น ซากเรือจม, กองหิน หรือ ขอนไม้ และขณะเป็นลูกปลาวัยอ่อนมักจะลอยตัวนิ่ง ๆ ดูเหมือนใบไม้อีกด้วย โดยมักพบตามปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน

แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด และมีเพียงสกุลเดียวเท่านั้น ได้แก่พบกระจายพันธุ์ในท้องทะเลและมหาสมุทรเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วทั้งโลก

อนึ่ง ปลาในวงศ์นี้เดิมเคยมีสกุลและชนิดที่มากกว่านี้ อาทิ วงศ์ปลาเสือตอ (Datnioididae) ก็เคยถูกจัดให้อยู่ในวงศ์นี้เช่นเดียวกัน
ทิม คุก

ทิโมธี โดนัลด์ คุก () หรือที่เรียกสั้นๆว่า ทิม คุก เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารคนปัจจุบันของบริษัทแอปเปิล เข้าร่วมงานกับแอปเปิลในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2541 ในตำแหน่งรองประธานเจ้าหน้าที่บริหารอาวุโส มีความรับผิดชอบหลักในการจัดการปฏิบัติการวันต่อวันที่บริษัท เขาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหาร หลังสตีฟ จ็อบส์ ประกาศลาออก เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2554

คุกเติบโตขึ้นในโรเบิร์ตสเดล รัฐแอละแบมา บิดาเป็นคนงานในอู่เรือ มารดาเป็นผู้รับจ้างทำงานบ้าน คุกสำเร็จการศึกษาวิทยาศาสตรบัณฑิต วิศวกรรมอุตสาหกรรม จากมหาวิทยาลัยออเบิร์น ใน พ.ศ. 2525 และบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตจากโรงเรียนธุรกิจฟูควา (Fuqua) ของมหาวิทยาลัยดุ๊ก ใน พ.ศ. 2534

คุกเคยทำงานกับคอมแพคเป็นเวลา6เดือน ก่อนจะถูกว่าจ้างโดยสตีฟ จ็อบส์ให้เข้าร่วมแอปเปิล ตอนแรก เขารับหน้าที่เป็นรองประธานอาวุโสฝ่ายปฏิบัติการทั่วโลก ก่อนหน้านั้น เขาเคยเป็นประธานบริหารฝ่ายปฏิบัติการ (chief operating officer - COO) ของแผนกตัวแทนจำหน่ายคอมพิวเตอร์ของ Intelligent Electronics และเคยทำงาน 12 ปี ในธุรกิจคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลของไอบีเอ็ม เป็นผู้อำนวยการ North American Fulfillment

คุกได้รับชื่อเสียงจากการดึงแอปเปิลออกจากอุตสาหกรรมการผลิต โดยปิดโรงงานและโกดังทั่วโลก ซึ่งช่วยให้บริษัทลดระดับสินค้าคงคลังและปรับปรุงคุณภาพสายการผลิต ซึ่งส่งผลให้อัตราผลกำไรเพิ่มขึ้นอย่างมาก เดือนมกราคม พ.ศ. 2550 คุกได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็น COO

คุกเคยเป็น CEO ของcpallสองเดือนใน พ.ศ. 2547 เมื่อจ็อบส์กำลังพักฟื้นจากการผ่าตัดมะเร็งตับอ่อน ใน พ.ศ. 2552 คุกเป็น CEO ของแอปเปิลอีกครั้งเป็นเวลาหลายเดือน ขณะที่จ็อบส์ปลูกถ่ายตับ

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 คณะกรรมการบริษัทแอปเปิลอนุมัติการลาหยุดทางการแพทย์ ซึ่งจ็อบส์ร้องขอเป็นครั้งที่สาม ระหว่างนั้น คุกรับผิดชอบปฏิบัติการวันต่อวันส่วนใหญ่ ขณะที่จ็อบส์ตัดสินใจที่สำคัญ ๆ หลังการลาออกของจ็อบส์ คุกเป็น CEO ของแอปเปิล เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2554

คุกยังเป็นคณะกรรมการบริษัทไนกี้ด้วย

คุกเป็นคนที่ชอบออกกำลังกายและยังชอบปีนเขาอีกด้วย และบางทีก็ไปโรงยิม เขาจะเริ่มส่งอีเมล์อย่างสม่ำเสมอ ในตอนตี 4 ครึ่ง ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นจะประชุมเจ้าหน้าที่ทางโทรศัพท์เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับสัปดาห์ที่กำลังจะถึง ในขณะกล่าวกล่าวสุนทรพจน์เมื่อปี 2553 ที่ มหาวิทยาลัย Auburn คุกเน้นถึงความสำคัญของสัญชาตญาณในการชี้นำทางเลือกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา และตามด้วยการระบุว่าการเตรียมความพร้อมและการทำงานอย่างหนัก คุกยังได้บริจาคเงินจำนวนมากเพื่อการกุศลรวม $ 100,000,000 ในปี 2554

ทิม คุก ประกาศตนว่าเป็นเกย์ ผ่านบทความในนิตยสารบิสิเนสวีค ฉบับวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2557 โดยคุกกล่าวในบทความว่าแม้เขาจะเปิดเผยตัวเองกับเพื่อนร่วมงานที่บริษัท และเพื่อนร่วมงานเหล่านั้นก็มิได้ปฏิบัติอย่างแตกต่างไปจากคนอื่นๆ แต่เขาก็ไม่เคยเปิดเผยรสนิยมทางเพศนี้ต่อสาธารณะจนมาถึงวันที่เขาเขียนบทความดังนี้
ปลาหมอช้างเหยียบ

"สำหรับปลาตะกรับอย่างอื่น ดูที่: ปลาตะกรับ"
ปลาหมอช้างเหยียบ () ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Pristolepis fasciata" ในวงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ (Pristolepididae)

มีรูปร่างป้อม ลำตัวด้านข้างแบนพื้นลำตัวสีเขียวหรือสีน้ำตาลปนเหลือง มีเกล็ดแบบสากและขอบหยักปกคลุมทั่วตัวมีแถบสีดำพาดขวางลำตัวประมาณ 8-12 แถบ หัวเล็กจะงอยปากสั้นทู่ ปากเล็กยืดหดได้เล็กน้อย มีฟันซี่เล็ก ๆ เป็นแถวอยู่บนขากรรไกรบนและล่าง รูจมูกแยกจากกันอย่างเด่นชัดและอยู่ชิดกับตา ครีบหลังมีสองส่วนเชื่อมติดกันเป็นแนวยาว ส่วนหน้าเป็นด้านเดียวเป็นหนามแหลมคม ส่วนหลังเป็นครีบอ่อน ครีบก้นใหญ่มีก้านครีบแข็งและแหลมคม ครีบหางใหญ่ปลายหางมนกลม

มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 5-10 เซนติเมตร พบได้ใหญ่ที่สุด 20 เซนติเมตร จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในวงศ์นี้

เป็นปลาที่พบได้ทุกสภาพของแหล่งน้ำทั้งแหล่งน้ำนิ่งและแหล่งน้ำขนาดใหญ่ ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค รวมถึงในแหล่งที่เป็นน้ำกร่อยด้วย ในต่างประเทศพบได้ทุกประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีฤดูวางไข่ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนสิงหาคม ไข่มีลักษณะเม็ดกลมสีเหลืองเข้มเป็นไข่ลอย เป็นปลาที่กินสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร

นิยมตกกันเป็นเกมกีฬาและรับประทานเป็นอาหาร มีการเพาะเลี้ยงกันเป็นปลาเศรษฐกิจ

ปลาหมอช้างเหยียบยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น ปลาหมอโค้ว, ปลาปาตอง, ปลาหมอน้ำ, ปลาตะกรับ, ปลากระตรับ, ปลาหน้านวล, ปลาก๋า หรือ ปลาอีก๋า เป็นต้น ในขณะที่ภาษาใต้เรียกว่า ปลาหมอโพรก
มาร์รีส ครัมพ์

มาร์รีส ครัมพ์ () เกิดวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นทั้งนักแสดงและนักต่อสู้ป้องกันตัวชาวอเมริกัน บทบาทที่โดดเด่นที่สุดของเขาคือการแสดงนำในภาพยนตร์ ต้มยำกุ้ง 2 คู่กับ จา พนม บทบาทสำคัญครั้งแรกของเขาคือการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "เมืองระห่ำคนโหด" ร่วมกับ ร็อบ แวน แดม, เดฟ บาทิสตา และ จา รูล ซึ่งจัดจำหน่ายโดย ไลออนส์เกตเอนเตอร์เทนเมนท์

ครัมพ์ได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์เนื่องจากทักษะศิลปะการต่อสู้ของเขา บ่อยครั้งที่เขาออกแบบท่าต่อสู้ได้ดีในภาพยนตร์ที่เขามีส่วนร่วม

มาร์รีส ครัมพ์ ใช้เวลาส่วนใหญ่ในวัยเยาว์ของเขาในแทมปา รัฐฟลอริดา ที่โพรเกรสวิลเลจ เมื่อเขาเติบโตขึ้นมาก็ได้เป็นนักกรีฑา, เข้าร่วมแข่งขันในกีฬาฟุตบอล, บาสเกตบอล และกรีฑาประเภทลู่ แต่ความชอบโดยแท้จริงของเขาอย่างเสมอมาคือศิลปะการต่อสู้ เขาเริ่มฝึกเมื่ออายุได้ 7 ปี จากการที่พี่ชายของเขาได้แนะนำให้ไปพบกับอาจารย์คิมแจ

โปรเจ็กต์แรกของ มาร์รีส ครัมพ์ คือการเป็นผู้ประสานงานดำเนินการภาพยนตร์ ในส่วนที่แฟน จี.ไอ. โจ ให้ชื่อว่า "Battle for the Serpent Stone" เขาใช้เวลาบางส่วนหลังจากนั้นมุ่งเน้นไปยังอาชีพของเขาในฐานะนักแสดง โดยได้รับเชิญเป็นนักแสดงสตันท์

"เมืองระห่ำคนโหด" เป็นเรื่องแรกที่ครัมพ์รับบทหลักในบทบาทของมาร์คัส ร่วมกับ ร็อบ แวน แดม, เดฟ บาทิสตา และ จา รูล มาร์รีสยังทำหน้าที่ในการออกแบบท่าต่อสู้, วางแผนที่ฉากต่อสู้ในภาพยนตร์หลายเรื่อง, รวมถึงฉากต่อสู้ระหว่างมาร์คัส กับ บิ๊ก รอนนี่ (แสดงโดย เดฟ บาทิสตา)

ปัจจุบัน ครัมพ์ รับบทสมทบในภาพยนตร์ภาคต่อของ จา พนม ที่มีชื่อว่า "ต้มยำกุ้ง 2"

ความหลงใหลในศิลปะการต่อสู้ของครัมพ์เริ่มมาจากการที่เขาได้ดูภาพยนตร์ของ บรูซ ลี และเลียนแบบการเคลื่อนไหวแบบเด็กหนุ่ม เมื่อเขามีอายุ 7 ปี ก็ได้รับการฝึกฝนจากอาจารย์คิมแจผู้ซึ่งสอนตามแนวคิดแบบผสมผสาน เขาทำตามคำแนะนำของผู้สอน เขาได้เดินทางออกไปพบกับศิลปะการต่อสู้จากทั่วทุกมุมโลก นับตั้งแต่ คาราเต้, มวยไทย, กังฟู, คาโปเอร่า, มวยสากลตะวันตก, ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของฟิลิปปินส์, เทควันโด และ นินจึตสึ ตามเส้นทางสายนี้ เขาได้รับการฝึกฝนจากอาจารย์ชั้นนำระดับโลกรวมถึงระดับปรมาจารย์แห่งยุคสมัย

จากการประสิทธิ์ประสาทวิชาของอาจารย์ทั้งหลาย ส่งผลให้เขาสามารถเปิดโรงฝึกครั้งแรกเมื่อเขามีอายุได้ 18 ปี และได้แปรเปลี่ยนมาเป็นสถาบันที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในแทมปา ก่อนที่เขาจะปิดกิจการลงใน พ.ศ. 2548 เพื่อประกอบอาชีพของเขาในวงการภาพยนตร์
ซินการา

ฆอร์เฆ อาเรียส (Jorge Arias; เกิด ) นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิโกที่ปัจจุบันเซ็นสัญญากับWWEในนาม ซินการา (Sin Cara) หรือเดิม ฮูนิโก (Hunico) เขาได้เข้าร่วมWWEในปี2009โดยเริ่มค่ายฝึกทักษะกับFCW ในปี 2011 ได้รับบทเป็นซินการาตัวปลอมเปิดศึกกับซินการาตัวจริง จากนั้นทั้งคู่เจอกันในเฮลอินเอเซล (2011)ซึ่งตัวจริงเป็นฝ่ายชนะ ต่อมาได้ถูกซินการาถอดหน้ากากเลยต้องเปลี่ยนบท ในปลายปี 2013 เขาก็ได้สวมบทเป็นซินการาแบบถาวร ใน เดอะลูชาดรากอนส์(ซินการาและคาลิสโต)ได้คว้าแชมป์แท็กทีม NXTจากดิ อเซนชันเป็นเข็มขัดแชมป์เส้นแรกของพวกเขาใน WWE ก่อนเสียให้เบลกและเมอร์ฟี ในเดือนกรกฎาคม 2016 ได้แยกทีมกับคาลิสโตจากการดราฟต์คัดตัวนักมวยปล้ำ
กระแสน้ำญี่ปุ่น

กระแสน้ำญี่ปุ่น หรือ กระแสน้ำคูโรชิโอะ (; ) เป็นกระแสน้ำที่เป็นส่วนหนึ่งของกระแสน้ำศูนย์สูตรในมหาสมุทรแปซิฟิก สามารถเห็นได้ชัดเพราะน้ำทะเลมีสีน้ำเงินเข้ม ไหลตามชายฝั่งทะเลด้านตะวันออกของไต้หวัน และตามแนวชายฝั่งตะวันออกของเกาะฮนชูในประเทศญี่ปุ่น ไปรวมกับกระแสน้ำมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ ทางใต้ของหมู่เกาะอะลูเชียน
ทะเลคอรัล

ทะเลคอรัล () เป็นทะเลชายอาณาเขต ส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย อยู่ระหว่างรัฐควีนส์แลนด์ของออสเตรเลียทางตะวันตก หมู่เกาะวานวาตูและเกาะนิวแคลิโดเนียทางตะวันออก ทิศเหนือติดต่อกับประเทศปาปัวนิวกีนีและหมู่เกาะโซโลมอน ส่วนทางตอนเหนือของทะเลเรียกอีกชื่อว่า ทะเลโซโลมอน

จุดเด่นของทะเลคอรัลคือมีสภาพภูมิอากาศอบอุ่นและคงที่ มีฝนตกและพายุหมุนเขตร้อนบ่อยครั้ง มีเกาะและปะการังมากมาย รวมถึงเครือข่ายปะการังที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่เรียกว่า เกรตแบร์ริเออร์รีฟ ที่ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1981 จากยูเนสโก
แบร์กิชกลัทบัค

แบร์กิชกลัทบัค () เป็นเมืองทางตะวันตกของประเทศเยอรมนี ในรัฐนอร์ทไรน์-เวสต์ฟาเลีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์ ห่างจากเมืองโคโลญทางตะวันออกราว 10 กิโลเมตร มีอุตสาหกรรมผลิตกระดาษ สิ่งพิมพ์
สตาร์เคด (2000)

สตาร์เคด (2000) เป็นศึกเปย์-เปอร์-วิวของ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง จัดในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายของศึก สตาร์เคด ณ MCI Center, Washington, D.C. สหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนผู้เข้าชมในสนามทั้งสิ้น 6,596 คน
ภาษากะเหรี่ยงเฆโก

ภาษากะเหรี่ยงเฆโก (Geko Karen) มีผู้พูดในพม่าทั้งหมด 9,500 คน (พ.ศ. 2526) ในมัณฑะเลย์ พะโค ตอนเหนือของรัฐกะเหรี่ยง และตอนใต้ของรัฐฉาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขากะเหรี่ยง สาขาย่อยสะกอ-บไค เขียนด้วยอักษรละตินและอักษรพม่า
ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันตก

ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันตก (Western Pwo Karen) มีผู้พูดในพม่า 210,000 คน ในบริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำอิระวดี จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขากะเหรี่ยง สาขาย่อยโป เขียนด้วยอักษรพม่า
โนดะ

โนดะ () เป็นเมืองในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 103.54 ตารางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2554 ทั้งสิ้น 155,431 คน
โนดะตั้งอยู่ปลายสุดทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดชิบะ มีอาณาเขตติดกับชุมชนใกล้เคียง ดังนี้

จังหวัดชิบะ
จังหวัดไซตามะ

จังหวัดอิบารากิ
อาร์ที ด๊อกคิวเมนเทอรี

อาร์ที ด๊อกคิวเมนเทอรี RT Documentary (RTD) เป็นช่องรายการสารคดีที่เกี่ยวกับประเทศรัสเซีย ออกอากาศพากษ์เสียงภาษาอังกฤษและภาษารัสเซีย ออกอากาศครั้งแรก เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ.2554 โดยนาย ดมีตรี เมดเวเดฟ ประธานาธิบดี แห่งสหพันธรัฐรัสเซีย ออกอากาศในแบบฟรีทีวี free-to-air ผ่านดาวเทียมที่ Eutelsat และ Hot Bird
พายุเฮอร์ริเคนไอรีน (พ.ศ. 2554)

พายุเฮอร์ริเคนไอรีน เป็นพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติกมีพลัง ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางต่อหลายประเทศแถบแคริบเบียน และปัจจุบันกำลังพัดขึ้นฝั่งตะวันออกของประเทศสหรัฐอเมริกาและชายฝั่งทะเลแอตแลนติกของประเทศแคนาดา พายุดังกล่าวเป็นพายุลูกที่เก้าที่ถูกตั้งชื่อ และเป็นพายุเฮอร์ริเคนลูกแรกและลูกใหญ่ในฤดู 2554 ไอรีนก่อตัวขึ้นจากคลื่นกระแสลมจากทะเลแอตแลนติกซึ่งระบุไว้ชัดเจน โดยแสดงสัญญาณก่อตัวทางตะวันออกของเลสเซอร์แอนทิลลิส ต่อมามีความกดอากาศหมุนเวียน และศูนย์กลางการหมุนของพายุหมุนแบบปิด ซึ่งทำให้ศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติเริ่มแนะนำต่อสาธารณะถึงพายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวในวันที่ 20 สิงหาคม ความกดอากาศก่อตัวขึ้นตามมาหลังพายุพัดผ่านหมู่เกาะลีวาร์ด และจนถึงวันที่ 21 สิงหาคม พายุได้พัดเข้าใกล้เกาะเซนต์ครอยมาก วันรุ่งขึ้น พายุไอรีนขึ้นฝั่งใกล้กับประเทศเปอร์โตริโก ซึ่งได้สร้างความเสียหายแก่ทรัพย์สินเป็นอันมาก

พายุเฮอร์ริเคนดังกล่าวทวีกำลังแรงขึ้นขณะที่พัดผ่านหมู่เกาะบาฮามาส กลายเป็นพายุเฮอร์ริเคนใหญ่ ขณะที่พัดผ่านนั้นก็ได้สร้างความเสียหายแก่หมู่เกาะดังกล่าวไปด้วย ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางมุ่งขึ้นเหนือ และไอรีนเลียบผ่านรัฐฟลอริดา โดยแถบพายุรอบนอกทำให้เกิดลมกำลังพายุหมุนเขตร้อน ปัจจุบัน พายุลูกดังกล่าวกำลังพัดเข้าสู่ชายฝั่งของรัฐนอร์ทแคโรไลนา และพยากรณ์ว่าจะขึ้นฝั่งภายใน 24 ชั่วโมง ตลอดเส้นทางการพัดผ่านของมัน ไอรีนสร้างความเสียหายใหญ่หลวง และทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยเจ็ดคน ความเสียหายทางการเงินประเมินไว้เบื้องต้นที่ 3,100 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ชายฝั่งซันริกุ

ชายฝั่งซานริกุ เป็นพื้นที่ชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ยืดไปจากจังหวัดอะโอะโมะริตอนใต้ ผ่านจังหวัดอิวะเตะ และจังหวัดมิยะงิตอนเหนือ ทางเหนือของเกาะฮนชู ซึ่งเป็นเกาะหลักของญี่ปุ่น ชื่อ "ซานริกุ" มาจากภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ ซานริกุ (หรือ "สามริกุ") หมายถึง อดีตแคว้นริกุโอะ (Rikuō) และริกุชู (Rikuchū) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในอะโอะโมะริ และริคุเซน ซึ่งปัจจุบันอยู่ในมิยะงิ

ในพื้นที่ชายฝั่งซานริกุนี้มีแหล่งท่องเที่ยวอยู่หลายแห่ง ได้แก่ ชายฝั่งทะเนะซะชิ, อุทยานแห่งชาติริกุชูคาอิกัน และกึ่งอุทยานแห่งชาติมินามิ-ซานริกุ คินคาซาน

อ่าวของแนวชายฝั่งอันผิดปกตินี้เหมือนว่าจะช่วยขยายการทำลายล้างของคลื่นสึนามิ เหตุการณ์ที่สำคัญคือ แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554 ซึ่งก่อนหน้านั้น ประวัติศาสตร์สึนามิของซานริกุอาจถูกตีความว่า คลื่นสึนามิทำให้มีผู้เสียชีวิตลดลงอย่างต่อเนื่อง จากการป้องกันและวางแผนของมนุษย์ แต่ภัยพิบัติใน พ.ศ. 2554 นั้นสร้างฐานใหม่สำหรับการวิเคราะห์คลื่นสึนามิที่เกิดขึ้นเป็นประจำ
โมเมนต์แผ่นดินไหว

โมเมนต์แผ่นดินไหว เป็นปริมาณที่นักวิทยาแผ่นดินไหวใช้วัดขนาดของแผ่นดินไหว โมเมนต์แผ่นดินไหวสเกลาร์ formula_1 นิยามตามสมการ

formula_2 โดยที่โมเมนต์แผ่นดินไหวของแผ่นดินไหวตามปกติแล้วจะประเมินโดยใช้ข้อมูลอะไรก็ตามที่จำกัดปัจจัยของมันได้ สำหรับแผ่นดินไหวสมัยใหม่ โมเมนต์มักถูกประเมินจากบันทึกการสั่นไหวพื้นดินของแผ่นดินไหว ซึ่งรู้จักกันว่า บันทึกคลื่นไหวสะเทือน (seismogram) สำหรับแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นก่อนจะมีเครื่องมือวัดสมัยใหม่ โมเมนต์อาจถูกประเมินจากการประเมินขนาดการแตกของรอยเลื่อนทางภูมิศาสตร์และการกระจัด

โมเมนต์แผ่นดินไหวเป็นรากฐานของมาตราขนาดโมเมนต์ ซึ่งเสนอโดย ฮิโรโอะ คานาโมริ ซึ่งมักถูกใช้เปรียบเทียบขนาดของแผ่นดินไหวมากกว่าหนึ่งครั้ง และมีประโยชน์มาก โดยเฉพาะการเปรียบเทียบขนาดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่
ขนาดคลื่นพื้นผิว

มาตราขนาดคลื่นพื้นผิว (formula_1) เป็นหนึ่งในขนาดมาตราที่ใช้ในวิทยาแผ่นดินไหว เพื่ออธิบายขนาดของแผ่นดินไหว มาตราดังกล่าวใช้ค่าที่ได้จากการวัดคลื่นพื้นผิวเรย์ลี ซึ่งเดินทางตามชั้นบนสุดของผิวโลกเป็นหลัก ปัจจุบันมาตราดังกล่าวใช้ในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นมาตรฐานแห่งชาติ (GB 17740-1999) ในการจัดหมวดหมู่แผ่นดินไหว

ขนาดคลื่นพื้นผิวเดิมได้รับการพัฒนาขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยนักวิจัยคนเดียวกับที่พัฒนามาตราขนาดท้องถิ่น (M) เพื่อพัฒนาความละเอียดในแผ่นดินไหวที่มีขนาดใหญ่ขึ้น

สูตรใช้คำนวณขนาดคลื่นพื้นผิว คือ

formula_2

โดย A เป็นค่าการกระจัดอนุภาคสูงสุดในคลื่นตัวกลาง (เวกเตอร์ผลรวมของการกระจัดแนวดิ่งทั้งสอง) หน่วยเป็นไมโครเมตร, T เป็นคาบในหน่วยวินาที, Δ เป็นระยะทางจากจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหว หน่วยเป็นองศา และ

formula_3

ตาม GB 17740-1999 การกระจัดแนวดิ่งทั้งสองจะต้องถูกวัดในเวลาเดียวกัน หรือภายใน 1/8 ของคาบ หากการกระจัดทั้งสองมีคาบแตกต่างกัน ผลรวมถ่วงน้ำหนักจะต้องนำมาคิดด้วย

formula_4

โดย A เป็นการกระจัดตามแนวเหนือ-ใต้ หน่วยเป็นไมโครเมตร, A เป็นการกระจัดตามแนวตะวันออก-ตะวันตก หน่วยเป็นไมโครเมตร,　T เป็นคาบที่สอดคล้องกับ A หน่วยเป็นวินาที และ T เป็นคาบที่สอดคล้องกับ A หน่วยเป็นวินาที
อิจิกาวะ

อิจิกาวะ () เป็นเมืองในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น สถาปนาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 57.46 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2554 มีจำนวนประชากร 474,586 คน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของกรุงโตเกียว ใช้เวลาเดินทางจากใจกลางโตเกียวประมาณ 20 นาที
สถานียศเส

สถานียศเส สามารถหมายความถึง
เจ้าหญิงรัญฮิลด์แห่งนอร์เวย์

เจ้าหญิงรัญฮิลด์ อเล็กซันดราแห่งนอร์เวย์ (ประสูติ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1930 ณ พระราชวังหลวง กรุงออสโล ประเทศนอร์เวย์ - สิ้นพระชนม์ 16 กันยายน ค.ศ. 2012 ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล) พระราชธิดาองค์แรกในสมเด็จพระราชาธิบดีโอลาฟที่ 5 แห่งนอร์เวย์‎ กับเจ้าหญิงมาร์ธา มกุฎราชกุมารีแห่งนอร์เวย์ เป็นพระเชษฐภคินีในเจ้าหญิงอัสตริดแห่งนอร์เวย์ และสมเด็จพระราชาธิบดีฮารัลด์ที่ 5 แห่งนอร์เวย์

เจ้าหญิงรัญฮิลด์ได้เสกสมรสกับนายเอิร์ลลิง สเวน ลอเรนต์เซน เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1953 ที่โบสถ์อัสแกร์ ต่อมาพระองค์ต้องสละพระอิสริยยศระดับ "Her Royal Highness" และมีพระยศเป็น "เจ้าหญิงแห่งนอร์เวย์, นางลอเรนต์เซน" หลังจากการเสกสมรสพระองค์ได้เสด็จไปประทับยังนครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ตราบจนสิ้นพระชนม์ ทรงมีโอรส-ธิดาทั้งหมด 3 คน ได้แก่

พระองค์ได้ประทานสัมภาษณ์รณรงค์ให้ประชาชนหยุดวิพากษ์วิจารณ์ เจ้าหญิงมาร์ธา ลุยเซอ และมกุฎราชกุมารโฮกุน มักนุส ผู้เป็นพระภาติยะของพระองค์เกี่ยวกับการเลือกคู่ครองของทั้งสองพระองค์ ที่ออกอากาศทางช่อง TV 2 ซึ่งเป็นช่องโทรทัศน์ที่ออกกาศภายในประเทศนอร์เวย์เองในปี ค.ศ. 2004

พระองค์ทรงมีความเห็นส่วนพระองค์ว่า การเสกสมรสของพระบรมวงศานุวงศ์ในรุ่นปัจจุบันอาจสร้างข้อถกเถียงแก่สถาบันพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์ได้ ทั้งยังทรงปรารถนาว่า พระองค์จะสิ้นพระชนม์ไปเสีย ก่อนที่มกุฎราชกุมารีเมตเต-มาริตจะขึ้นเป็นราชินี

มีความพยายามของพระสวามีในเจ้าหญิง ที่จะให้ TV 2 แก้ไขเกี่ยวถ้อยคำในพระดำรัสอันเสียดสีของเจ้าหญิงออกซึ่งก็ไม่เป็นผล

เจ้าหญิงรัญฮิลด์แห่งนอร์เวย์ สิ้นพระชนม์ในที่ประทับในนครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2012 หลังจากทรงพระประชวรเป็นระยะเวลานาน สิริพระชนมายุได้ 82 พรรษา ซึ่งพระศพถูกฝังลง ณ โบสถ์ในเมืองอัสแกร์ ประเทศนอร์เวย์ โดยมีผู้ร่วมงานคือ มกุฎราชกุมารโฮกุ้น, มกุฎราชกุมารีเมตเต-มาริต, เจ้าหญิงอัสตริด พระขนิษฐา และเจ้าหญิงมาร์ธา ทั้งนี้มกุฎราชกุมารีวิกตอเรียแห่งสวีเดน ได้เสด็จมาเป็นตัวแทนของราชวงศ์สวีเดนในงานปลงพระศพครั้งนี้ด้วย
รถไฟฟ้าโมโนเรล สายแกรนด์สแควร์ พระราม 9

โครงการรถไฟฟ้าโมโนเรล สายแกรนด์สแควร์ พระราม 9 เป็นโครงการรถไฟฟ้าโมโนเรลระยะสั้น บนถนนรัชดาภิเษกจนถึงถนนอโศก-ดินแดง ใกล้ๆ กับโครงการแกรนด์ สแควร์ @ พระราม 9 ดำเนินการโดยกรุงเทพมหานคร ร่วมกับบริษัท แกรนด์ คาแนล แลนด์ จำกัด (มหาชน) และบริษัท กรุงเทพธนาคม จำกัด โดยจะเป็นส่วนหนึ่งของโครงการแกรนด์ สแควร์ @ พระราม 9 ทั้งนี้โครงการรถไฟฟ้าโมโนเรลสายดังกล่าว มีจุดประสงค์เพื่อเชื่อมต่อระบบหลักทั้งสองเส้นที่สถานีปลายทาง และแก้ไขปัญหารถติดบริเวณถนนอโศก-ดินแดงบริเวณหน้าทางเข้าสถานีมักกะสันของแอร์พอร์ตเรลลิงก์ด้วย

โดยโครงการนี้เป็นส่วนหนึ่งที่เกิดขึ้นจาก นโยบายของกรุงเทพมหานคร ที่มีนโยบายส่งเสริมให้เอกชนให้ลงทุนในระบบสาธารณูปโภคอยู่แล้ว โดยเฉพาะด้านระบบขนส่งมวลชน อันจะส่งผลดีต่อการพัฒนาประเทศในภาพรวม และไม่ต้องใช้งบประมาณของทางราชการในการดำเนินโครงการสาธารณะ โดยกรุงเทพมหานครจะเป็นผู้ประสานงานกับหน่วยงานด้านราชการ การสนับสนุนระบบเชื่อมต่อการเดินทาง และการอำนวยความสะดวกอื่นๆตามอำนาจหน้าที่และกฎหมายของกรุงเทพมหานคร ซึ่งปัจจุบันได้ทำการลงนามเซ็นบันทึกความเข้าใจ (MOU) ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแต่การออกแบบ EIA แล้วนำเสนอต่อกระทรวงคมนาคมเท่านั้น

โดยหลังเปิดให้บริการ บริษัท แกรนด์ คาแนล แลนด์ จำกัด (มหาชน) ได้คาดหวังไว้ว่าจะมีจำนวนผู้โดยสาร 150,000 คนต่อเที่ยวต่อวัน หากโครงการนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ก็จะถือได้ว่าเป็นโครงการต้นแบบในการสนับสนุนเอกชนลงทุนในระบบขนส่งมวลชนสาธารณะในที่อื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับระบบขนส่งมวลชนสาธารณะของกระทรวงคมนาคม โดยไม่ต้องใช้งบประมาณทางราชการ
ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่น

ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่น () มักเรียกย่อว่า นิชิงิง () เป็นธนาคารกลางของประเทศญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในแขวงชูโอ กรุงโตเกียว

ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นหลังการปฏิรูปเมจิ เช่นเดียวกับสถาบันสมัยใหม่ของญี่ปุ่นส่วนใหญ่ ก่อนหน้าการปฏิรูป ที่ดินศักดินา (fief) ของญี่ปุ่นทั้งหลายต่างออกเงินตราของตัวเอง เรียกว่า ฮันซัตสุ (hansatsu) ซึ่งเป็นระเบียบหน่วยเงินที่เข้ากันไม่ได้ แต่พระราชบัญญัติเงินตราใหม่แห่งปีเมจิที่ 4 (ค.ศ. 1871) ยกเลิกระบบเหล่านี้ และสถาปนาเงินสกุลเยน เป็นเงินตราระบบทศนิยมใหม่ คล้ายกันกับเงินดอลล่าร์เงินของเม็กซิโก ระบบฮัน (han) กลายมาเป็นจังหวัด และโรงกษาปณ์ในดินแดนต่าง ๆ กลายมาเป็นธนาคารที่เอกชนเป็นผู้ถือใบอนุญาต ซึ่ง อย่างไรก็ตาม ในช่วงแรกธนาคารเหล่านี้ยังมีสิทธิที่จะพิมพ์เงินออกมาอยู่ มีอยู่ช่วงเวลาหนึ่งที่รัฐบาลกลางและที่เรียกว่า ธนาคาร "แห่งชาติ" เหล่านี้ได้ออกเงินตรา ช่วงแห่งผลสืบเนื่องที่ผิดคาดนี้สิ้นสุดลงเมื่อธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นถูกก่อตั้งขึ้นในปีเมจิที่ 15 (ค.ศ. 1882) ตามแบบของเบลเยียม และได้ถือครองบางส่วนโดยเอกชนนับแต่นั้น มีการปรับเปลี่ยนอีกหลายครั้งยึดตามธนาคารกลางของประเทศอื่น ซึ่งแวดล้อมภายในระเบียบข้อบังคับที่ธนาคารจัดตั้งขึ้น สถาบันได้รับการผูกขาดการควบคุมปริมาณเงินใน ค.ศ. 1884 แต่ต้องรอหลังจากนั้นอีก 20 ปี ก่อนที่ธนบัตรที่ออกไปก่อนหน้านี้จะหมดอายุ

หลังการผ่านระเบียบธนบัตรธนาคารที่เปลี่ยนแปลงได้ (พฤษภาคม ค.ศ. 1884) ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นออกธนบัตรธนาคารเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1885 (ปีเมจิที่ 18) แม้จะมีข้อบกพร่องเล็กน้อยบางประการ แต่การทำงานของธนาคารกลางประสบความสำเร็จเป็นส่วนใหญ่ ใน ค.ศ. 1897 ญี่ปุ่นเข้าร่วมมาตรฐานทองคำ และใน ค.ศ. 1899 อดีตธนบัตรธนาคาร "แห่งชาติ" ได้หมดอายุลงอย่างเป็นทางการ

ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นดำเนินการอย่างต่อเนื่องนับแต่ก่อตั้งขึ้น อย่างไรก็ตาม มีการจัดระบบองค์กรใหม่ใน ค.ศ. 1942 ภายใต้พระราชบัญญัติธนาคารญี่ปุ่น ค.ศ. 1942 () และมีช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองสั้น ๆ ระหว่างการยึดครองญี่ปุ่น เมื่อการทำงานของธนาคารถูกชะลอไป และมีการออกเงินตราทางทหาร ใน ค.ศ. 1949 มีการจัดระบบองค์กรใหม่อีกครั้ง

ในคริสต์ทศวรรษ 1970 บรรยากาศการทำงานของธนาคารพัฒนาไปพร้อมกับการเปลี่ยนผ่านจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราคงที่ และเศรษฐกิจค่อนข้างปิด มาเป็นเศรษฐกิจเปิดขนาดใหญ่ที่มีอัตราแลกเปลี่ยนที่ค่าเปลี่ยนแปลงได้

ระหว่างช่วงหลังสงครามทั้งหมด กระทั่งถึงอย่างน้อย ค.ศ. 1991 นโยบายการเงินของธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นดำเนินการผ่านการควบคุมเครดิต "แนะนำหน้าต่าง" (窓口指導) เป็นหลัก ซึ่งเป็นรูปแบบเครื่องมือหลักของธนาคารกลางจีนสำหรับการนำนโยบายการเงินไปปฏิบัติ โดยธนาคารกลางจะกำหนดโควตาสินเชื่อธนาคารแก่ธนาคารพาณิชย์ เครื่องมือดังกล่าวมีส่วนสำคัญในการก่อให้เกิด "เศรษฐกิจฟองสบู่" ในคริสต์ทศวรรษ 1980 จากนั้น นโยบายดังกล่าวถูกนำไปปฏิบัติโดย "แผนกธุรกิจ" (営業局) ในเวลานั้น ซึ่งเป็นผู้นำระหว่าง "ปีฟองสบู่" จาก ค.ศ. 1986 ถึง 1989 โดยมีโทชิฮิโกะ ฟุกุอิ เป็นหัวหน้า ต่อมาเป็นรองผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นในคริสต์ทศวรรษ 1990 และผู้ว่าการใน ค.ศ. 2003

การทบทวนพระราชบัญญัติธนาคารญี่ปุ่นครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1997 มีจุดประสงค์เพื่อให้ธนาคารกลางมีอิสระมากยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่า มีอิสระในการดำเนินการมากเกินไป และขาดการตรวจสอบได้ก่อนที่กฎหมายฉบับนี้จะผ่านแล้ว อย่างไรก็ตาม นับแต่การใช้บังคับกฎหมายใหม่นี้ ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นปฏิเสธคำขอของรัฐบาลที่ขอให้กระตุ้นเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง

ภารกิจของธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นตามพระราชบัญญัติก่อตั้ง มีดังนี้