seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน

พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน (, ไฟลท์แอทเทนแดนท์) ถ้าเป็นภาษาปาก ผู้ชายอาจเรียกว่า สจวต หรือ แอร์โฮสต์ ส่วนผู้หญิงอาจเรียกว่า สจวตเดสหรือ แอร์โฮสเตส คือ ผู้พิทักษ์ความปลอดภัย และอำนวยความสะดวกสบายแก่ผู้โดยสารบนอากาศยาน โดยมีหน้าที่ต่าง ๆ เช่น คอยดูแลช่วยเหลือผู้โดยสารในกรณีฉุกเฉิน รับผิดชอบตรวจเช็คอุปกรณ์ประจำเครื่องตามจุดต่าง ๆ เช่น ถังออกซิเจน เครื่องดับเพลิง ไฟฉาย หน้ากากออกซิเจน และเสื้อชูชีพ สำหรับสาธิตให้ผู้โดยสาร ฯลฯ ให้ครบถ้วนถูกต้องตามรายการ และอยู่ในสภาพใช้การได้

นอกจากนี้ยังมีหน้าที่ในการให้บริการแก่ผู้โดยสาร เช่น การเตรียมอาหาร การเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่ม การให้การรักษาพยาบาลแก่ผู้โดยสารที่เจ็บป่วย การจัดหาที่นั่งให้กับผู้โดยสาร ตรวจดูให้ผู้โดยสารรัดเข็มขัดก่อนเครื่องบินขึ้นหรือลง แจกสิ่งพิมพ์ให้ผู้โดยสารอ่าน และดูแลรักษาความสะอาดเรียบร้อย ในห้องผู้โดยสาร และห้องน้ำ เป็นอาทิ
สกุลอบเชย

สกุลอบเชย หรือCinnamomum เป็นสกุลของไม้ยืนต้นที่มีกลิ่นหอมในวงศ์อบเชย พืชในสกุลนี้จะมีน้ำมันหอมระเหยในใบและเปลือกไม้ มีมากกว่า300 สปีชีส์ แพร่กระจายในเขตร้อนและกึ่งเชตร้อนของอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง เอเชีย โอเชียเนีย ออสเตรเลีย และอเมริกาใต้ มีสมาชิกที่เป็นไม้ยืนต้นที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจหลายชนิด
อบเชยจีน

อบเชยจีน เป็นไม้ไม่ผลัดใบพบทางตอนใต้ของจีน และกระจายพันธุ์ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออก เป็นพืชชนิดหนึ่งที่นำเปลือกไปทำเครื่องเทศที่เรียกอบเชย ตาอ่อนใช้เป็นเครื่องเทศได้เช่นกัน โดยพบในอินเดียและในจักรวรรดิโรมัน เปลือกไม้สีเทา ใบอ่อนเป็นสีแดง ในตำรายาจีน ก้านอ่อนใช้เป็นยาเรียกกุ้ยจือ (ภาษาจีนกลาง) หรือกุยกี (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) ใช้ขับเหงื่อ แก้หวัด ใช้ทำยาขับเหงื่อ กระตุ้นการไหลเวียนเลือดและแก้ปวด เปลือกเรียกโร่วกุ้ย (จีนกลาง)หรือเหน็กกุ่ย (จีนแต้จิ๋ว) ใช้เป็นยากระตุ้นกระเพาะอาหาร บำรุงไต
อบเชยญวน

อบเชยญวน (; ) เป็นไม้ไม่ผลัดใบ และเป็นพืชท้องถิ่นในคาบสมุทรอินโดจีน มีความใกล้เคียงกับอบเชยจีนมากกว่าอบเชยลังกา มีน้ำมันหอมระเหย 1-5% และมี cinnamaldehyde 25% ในน้ำมันหอมระเหยซึ่งมากกว่าชนิดอื่นๆ จึงมีราคาสูงกว่าอบเชยจีนและอบเชยลังกา
อบเชยญี่ปุ่น

อบเชยญี่ปุ่น เป็นไม้ไม่ผลัดใบที่พบใน ญี่ปุ่น คาบสมุทรเกาหลี ไต้หวัน และจีนตะวันออก ในจีนถือเป็นพืชอนุรักษ์
อบเชยมะละบาร์

อบเชยมะละบาร์ () เป็นไม้ไม่ผลัดใบชนิดหนึ่งในสกุลอบเชย เปลือกมีน้ำมันหอมระเหย ใช้ทำเครื่องเทศ
พระพุทธไสยาสน์ (วัดสะตือ)

พระพุทธไสยาสน์ในวัดสะตือ หรือชาวบ้านเรีกกันว่า หลวงพ่อโต ประดิษฐาน ณ วัดสะตือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2413 องค์พระมีขนาดยาว 52 เมตร กว้าง 9 เมตร และสูง 16 เมตร

พระพุทธไสยาสน์ได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2413 โดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้มาทำการก่อสร้างพระพุทธรูป ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง (ในปัจจุบันคือวัดสะตือ) โดยสถานที่ก่อสร้างองพระประดิษฐานอยู่กลางแจ้ง ณ ริมคูวัดสะตือ ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก
หลังจากสร้างพระพุทธไสยาสน์เป็นต้นมา ตัวพระพุทธรูปได้มีการทรุดโทรมในแต่ละปีผ่านมา จึงมีการบูรณะซ่อมแซมทั้งหมด 4 ครั้ง ดังนี้
การบูรณะซ่อมแซมพระพุทธไสยาสน์ครั้งแรกเกิดขึ้นนปีจอ พ.ศ. 2465 ตามคำกล่วของ พระอุปัชฌาย์บัตร จนฺทโชติ อดีตเจ้าอาวาสวัดสะตือ ว่า สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้จ้างนายเรือง ไวยฉาย, นางบาง ไวยฉาย และนายเปล่ง แหวนเพชร์ และชาวบ้านผู้มีจิตศรัทรา ได้จัดหาปูนและบูรณะ โดยทำการบูรณปฏิสังขรณ์อยู่ 4 ปี จึงแล้วเสร็จ ในปีฉลู พ.ศ. 2468 เนื่องจากการบุรณะได้ผู้มีจิตศรัทราบริจาคเงิน ท่านจึงได้จัดมีการประชุมนมัสการและปิดทองพระนอน จนเป็นงานเทศกาลประจำปีต่อมาจนถึงปัจจุบัน

การบูรณะครั้งที่ ๒ เกิดขึ้นเมื่อ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี และท่านผู้หญิงละเอียด พิบูลสงคราม กับคณะ เดินทางมาปิดทองพระนอนวัดสะตือ เมื่อวันเสาร์ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒ ปีวอก พ.ศ. ๒๔๙๙ ตรงกับวันที่ ๑๗ พฤศจิกายน ๒๔๙๙ เวลานั้นพระนอนอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ท่านนายกรัฐมนตรี มีจิตใจประกอบด้วยความศรัทธาอันแรงกล้า ได้จัดการปฏิสังขรณ์พระนอนใหม่ ทั้งองค์ โดยบัญชาการให้กรมโยธาเทศบาลอำนวยการปฏิสังขรณ์ในครั้งนี้ ปฏิสังขรณ์อยู่ ๓ เดือนจึงแล้วเสร็จ การปฏิสังขรณ์ครั้งนี้ขนาดขององค์พระได้ลดไปจากขนาดเดิมไปมาก พระเกศของเก่าชำรุดและปัจจุบันนำมาเก็บรักษาไว้ในวิหารหน้าองค์หลวงพ่อโต

การบูรณะครั้งที่ ๓ เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๕๓๑ โดย พระครูพุทธไสยาภิบาล (หมึก อินฺทสโร) น.ธ. เอก เจ้าอาวาส ร่วมกับชาวบ้านบูรณะ ในระยะเวลาประมาณ ๓ เดือน ๒๕ วัน จึงแล้วเสร็จ จากคำบอกเล่าของพระครูพุทธไสยาภิบาลเมื่อเดิมเคยเห็นเสาศาลาครอบองค์พระนอนที่หลวงพ่อโตสร้างไว้ ยังปรากฏให้เห็นอยู่ ๒-๓ ต้น เมื่อคราวบูรณะปฏิสังขรณ์เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๙ โดยท่านจอมพล ป. พิพูลสงคราม พวกช่างกรมโยธาเทศบาลเห็นเสาตั้งอยู่ไม่ใช้ประโยชน์อะไร จึงพากันรื้อถอนทุบทิ้งเสีย ส่วนเตาเผาอิฐของหลวงพ่อโต อยู่ใต้ต้นมะขามใหญ่ท่านได้สั่งให้รื้อทิ้ง เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๓ - ๒๕๐๔

การบูรณะครั้งที่ ๔ เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๕๔๐ โดยพระอธิการทองคำ คัมภีร์ปัญโญ (ทองคำ อินทโชติ) น.ธ. เอก อดีตเจ้าอาวาส ไดร่วมกับชาวบ้านทำการบูรณและทาสีน้ำองค์พระ

การบูรณะครั้งที่ ๕ เมื่อปี พ.ศ.๒๕๔๖ โดยพระมหาจำรัส คุตตสีโล อดีตเจ้าอาวาส ร่วมกับชาวบ้านทำการบูรณะและพ่นองค์หลวงต่อโตเป็นสีทอง และได้เปลี่ยนเม็ดพระสกจากแก้วใส เป็นนิลอัดก้อน ใช้งบในการบูรณะ ๒,๘๔๕,๐๐๐ บาทโดย หจก.ประเสริฐอรชร

การบูรณะครั้งที่ ๖ ปี พ.ศ. ๒๕๕๓ พระครูปริยัตยาธิคุณเจ้าอาวาสวัดสะตือองค์ปัจจุบัน ร่วมกับนายณรงค์ อ่อนสอาด รองผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และผู้อำนวยการศิลปากรที่ ๓ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา กำลังดำเนินการประชุมและวางแผนชี้แจงแนวทางการบูรณะเพื่อซ่อมแซมรอยร้าวครั้งใหญ่ โดยลอกสี และจะทำการกระเทาะปูนเก่าที่หมดคุณภาพออกโดยฉาบปูนตำแบบโบราณ
ภูมิภาฑิต นิตยารส

ภูมิภาฑิต นิตยารส (ชื่อเดิม:เหมวรรษ นิตยารส) เป็นนักแสดงชายชาวไทย ชื่อเดิมคือ เหมวรรษ และเปลี่ยนเป็น "ภูมิภาฑิต" เกิดเมื่อ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2531 ที่จังหวัดมหาสารคาม เป็นนักแสดงในสังกัด บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) เคยเข้าประกวดโครงการสู่ฝันปั้นดาว (พ.ศ. 2550) เข้ารอบ 15 คนสุดท้าย และชนะเลิศโครงการ Star Search by Kantana Training Center (พ.ศ. 2554) จบการศึกษา คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
จอห์น เคล

จอห์น เดวีส์ เคล (John Davies Cale) เกิดวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1942 เป็นนักดนตรี นักประพันธ์เพลง โปรดิวเซอร์เพลง ชาวเวลส์ เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งวงแนวเอกซ์เพอริเมนทอลร็อก ที่ชื่อ เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์

ผลงานของเขาเป็นที่รู้จักกับงานดนตรีร็อก เคลยังทำงานในหลากหลายแนวเพลง ตั้งแต่ออกจากวง เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์ ในปี ค.ศ. 1968 เขาออกผลงานอัลบั้มราว 30 ชุด ผลงานเดี่ยวที่เป็นที่รู้จักเช่น "Paris 1919" และนำเพลงของเลโอนาร์ด โคเฮน เพลง "Hallelujah" มาทำใหม่ ในกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 เขามีงานอัลบั้มไตรโลจี ที่ชื่อ "Fear", "Slow Dazzle", และ "Helen of Troy"

เคลทำงานเป็นโปรดิวเซอร์และร่วมงานกับ ลู รีด, ลา มอนเต ยัง, จอห์น เคจ, เทอร์รี ไรลีย์, เฮกเตอร์ ซาซู, เครน, นิก เดรก, ไมก์ เฮรอน, เควิน อาเยอส์, ไบรอัน อีโน, แพตตี สมิท, เดอะสตูกส์, เดอะโมเดิร์นเลิฟเวอส์, อาร์ต เบิร์กแมนน์, แมนิกสตรีตพรีชเชอส์, มาร์ก อัลมอนด์, เอเลเนต์ออฟไครม์, สควีซ, แฮปปีมันเดส์, แอลซีดีซาวด์ซิสเตม, เดอะรีเพลสเมนส์ และซูซีแอนด์เดอะแบนชีส์

เคลมีชื่ออยู่ในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โร ในปี 1996 ในฐานะสมาชิกวง เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์
อะโดบี ฟรีแฮนด์

อะโดบี ฟรีแฮนด์ () เดิมชื่อ แมโครมีเดีย ฟรีแฮนด์ () เป็นโปรแกรมประยุกต์สำหรับสร้างภาพกราฟิกส์เวกเตอร์แบบสองมิติ ซึ่งเน้นเป็นหลักในการประกอบอาชีพ ,เผยแพร่เดสก์ทอป และสร้างเนื้อหาบนเว็บ

การพัฒนาได้ถูกยกเลิกไป แต่ยังคงขายในรุ่นสำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และแมคโอเอสเท็น มีให้บริการในภาษาอังกฤษ, เยอรมัน, จีน (แบบดั้งเดิมและแบบง่าย), ฝรั่งเศส, อิตาลี, ภาษาญี่ปุ่น, สเปน และสวีเดน
ปลาค้อถ้ำพระไทรงาม

ปลาค้อถ้ำ (ชื่ออังกฤษ : "Smart's Blind Cave Loach" ชื่อวิทยาศาสตร์ : "Schistura Deansmarti Vidthayanon & Kottelat 2003)"

ลักษณะคล้ายปลาค้อทั่วไป แต่ลำตัวสีชมพูซีดและโปร่งแสงสามารถเห็นอวัยวะภายในได้เล็กน้อย มีปากเล็ก บริเวณปากบนและปากล่างจะมีหนวดอย่างละ 2 เส้น โดยหนวดตรงปากบนจะยาวกว่าหนวดตรงปากล่าง ตาเล็กมากและจมอยู่ภายในหัวซึ่งเป็นการปรับสภาพในสภาพที่มีแสงน้อยเพราะอยู่ในถ้ำ ครีบอกบางมากจนสามารถมองทะลุครีบอกได้ อาศัยอยู่ตามซอกหินโดยคอยจับแพลงก์ตอนหรือปรสิตที่อยู่ในถ้ำกิน

โดยทั่วไปปลาชนิดนี้จะโตเต็มที่ได้ประมาณ 12-15 เซนติเมตร

ขณะนี้พบได้เฉพาะในถ้ำพระไทรงาม อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก โดยยังไม่มีรายงามพบในสถานที่อื่น

อาศัยอยู่เฉพาะในถ้ำ

http://www.siamensis.org/category/tags/%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%96%E0%B9%89%E0%B8%B3%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%A1
วิรัช ชาญพานิชย์

นายวิรัช ชาญพานิชย์ หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ บิ๊กก๊อง หรือ บิ๊กกร๊อง (เกิด 2 มกราคม พ.ศ. 2493) อดีตประธานฝ่ายเทคนิค อดีตผู้จัดการฟุตบอลทีมชาติไทย อดีตอุปนายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย เคยประกาศตัวลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นนายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย แข่งกับนายวรวีร์ มะกูดี ในปี พ.ศ. 2553 และ พ.ศ. 2556

เกิดที่จังหวัดอุบลราชธานี จบชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จบวิศวกรรมศาสตร์จาก สถาบันเทคโนโลยีมาปัว ประเทศฟิลิปปินส์ จากนั้นทำงานรับเหมาก่อสร้างงานระบบวิศวกรรม โดยเปิดบริษัทชื่อ บริษัท โปรเซสเอ็นจิเนียริ่ง ซัพพลาย จำกัด (PESCO) ดำรงตำแหน่งประธานบริษัท นายวิรัชเริ่มเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารฟุตบอลทีมชาติไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 โดยมีความสนิทสนมกับ "บิ๊กหอย" นายธวัชชัย สัจจกุล ซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และที่สถาบันเทคโนโลยีมาปัว

ช่วงที่บริหารฟุตบอลทีมชาติไทย มีผลงานทำให้อันดับโลกฟีฟ่าของไทย ขึ้นจากอันดับต่ำกว่า 100 ขึ้นสูงสุดที่อันดับ 41 และชนะเลิศฟุตบอลซีเกมส์ 5 ครั้ง

ในปี พ.ศ. 2554 นายวิรัช ชาญพานิชย์ ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นนายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย โดยได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มสโมสรฟุตบอลชลบุรี ในปี พ.ศ. 2556 นายวิรัชได้ประกาศตัวลงสมัครอีกครั้ง โดยได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มสโมสรฟุตบอลชลบุรี กลุ่มสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด และกลุ่มของนายวิจิตร เกตุแก้ว ทั้งนี้ได้แถลงนโยบายว่าจะพัฒนาฟุตบอลทีมชาติไทยให้สามารถผ่านเข้าฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย มีการประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อโซเชียลเน็ตเวิร์ก เช่น ยูทูบและเฟซบุ๊ก โดยใช้คำขวัญว่า "เราจะไปบอลโลกในชาตินี้"
เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์

เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์ () เป็นวงดนตรีร็อคสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งวงในนิวยอร์กซิตี มีผลงานระหว่างปี ค.ศ. 1964 ถึง 1973 ในช่วงแรกพวกเขาประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง , ต่อมาพวกเขาได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในวงดนตรีที่มีความสำคัญและมีอิทธิพลต่อยุคสมัยอีกด้วย พวกเขามีผู้จัดการวงในระยะชั่วครู่อย่าง แอนดี วอร์ฮอล ได้ให้บ้านของเขา The Sliver Factory เป็นสตูดิโอของวง และ Exploding Plastic Inevitable ซึ่งเป็นสถานที่จัดการแสดงคอนเสริ์ตของวอร์ฮอล ในระหว่าง ค.ศ. 1966 ถึง ค.ศ. 1967 และมักจะมีทัศนคติติดลบมาจู่โจมเพลงของพวกเขาอยู่สม่ำเสมอ อย่างไรก็ตามแนวเพลงพวกเขาก็ได้รับพัฒนาแนวเพลงเป็น พังก์ร็อก และ อัลเทอร์เนทีฟ ในปัจจุบัน

อัลบั้มเปิดตัวของพวกเขา "The Velvet Underground & Nico" (1967) ที่ได้นักร้องชาวเยอรมัน Nico มาร่วมร้องและช่วยเหลือในอัลบั้ม ในปี 2004 นิตรสารโรลลิงสโตนได้จัดอันดับ 100 ศิลปินที่ยอดเยี่ยมตลอดกาล อยู่ที่ลำดับ 19 ใน "100 ศิลปินที่ยอดเยี่ยมตลอดกาล" เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์ยังถูกเสนอชื่อเข้าชิง หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล ในปี 1996 โดย แพตติ สมิธ
เซือง ทู เฮือง

เซือง ทู เฮือง () เกิดเมื่อ พ.ศ. 2490 ที่จังหวัดท้ายบิ่ญ มารดาเป็นครู บิดาเป็นทหาร เฮืองสมัครเป็นสมาชิกกลุ่มยุวชนของพรรคคอมมิวนิสต์ เมื่อ พ.ศ. 2510 ขณะเป็นนักศึกษาที่วิทยาลัยศิลปะและได้เข้าร่วมรบในสงครามเวียดนาม โดยเป็นฝ่ายจัดการแสดงเพื่อความบันเทิงแก่ทหารเวียดนามเหนือ และการลำเลียงอาวุธไปตามเส้นทางโฮจิมินห์ เฮืองแต่งงานเมื่อ พ.ศ. 2511 ระหว่างที่ยังร่วมรบในสงคราม หลังสงคราม เฮืองทำงานเป็นนักเขียนบทภาพยนตร์ให้กับโรงถ่ายภาพยนตร์ที่ผลิตภาพยนตร์เกี่ยวกับชัยชนะในสงครามเวียดนาม ต่อมา ใน พ.ศ. 2525 บทละครแนวเสียดสีของเฮือง ไม่ผ่านการตรวจสอบจากรัฐบาล ทำให้เฮืองเริ่มมีบทบาทในการเรียกร้องเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น

เรื่องสั้นเรื่องแรกของเฮืองคือ “แผ่นดินของหญ้า” ได้รับการตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2525 ต่อมา เฮืองได้เขียนนวนิยายซึ่งได้รับความนิยมจากผู้อ่านมากคือ “เรื่องราวของความรักก่อนรุ่งสาง” “การเดินทางของวัยเด็ก” จนถึงเรื่องที่สามคือ “สวรรค์ของคนตาบอด” ที่ตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2531 นิยายเรื่องนี้ของเฮืองถูกสั่งห้ามเผยแพร่ และทำให้เฮืองถูกขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามใน พ.ศ. 2533 และถูกจำคุกใน พ.ศ. 2534 ด้วยข้อหาพยายามนำต้นฉบับนวนิยายของตนเองออกนอกประเทศ แต่เมื่อถูกกดดันจากนานาชาติจึงได้รับการปล่อยตัว

หลังจากนั้น เฮืองใช้ชีวิตอยู่ในฮานอย แต่ยังมีเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลควบคุมอย่างใกล้ชิด ผลงานของเฮืองไม่ได้รับอนุญาตให้ตีพิมพ์ในเวียดนาม แต่ได้ตีพิมพ์ในฝรั่งเศสและสหรัฐ และได้แปลเป็นภาษาต่างประเทศ เช่นเรื่อง “ความทรงจำฤดูใบไม้ผลิ” “ว่างเปล่า” เฮืองย้ายไปอยู่ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ พ.ศ. 2549

มนธิรา ราโท. วรรณกรรมเวียดนามหลังปี ค.ศ. 1975. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553, หน้า 183-189.
ปลาสายรุ้ง

ปลาสายรุ้ง (ชื่ออังกฤษ : Blue-banded Whiptail ชื่อวิทยาศาสตร์ : Pentapodus setosus)

ลำตัวแบนข้าง ปากแหลมและกว้าง มีเกล็ดอยู่บริเวณปลายสุดของหัว มีฟันแหลมซี่เล็กๆ ซึ่งแสดงถึงนิสัยในการกิน พื้นลำตัวมีสีเทาอมเหลือง โดยปัจจุบันนี้ได้มีการฉีดสีต่างๆ เข้าไปในตัวปลาซึ่งทำให้ปลามีสีสันที่สวยงามและขายเป็นปลาสวยงาม ครีบหางเว้าลึก ปลายแพนหางด้านบนเป็นเส้นสีดำ มีจุดสีดำอยู่ที่โคนครีบหาง

อยู่ตามหน้าดิน พบได้ในร้านที่มีการขายปลาสวยงาม

กินพืชน้ำ สัตว์ขนาดเล็กและซากพืชซากสัตว์

เป็นปลาขนาดเล็ก โดยมีขนาด 2-3 เซนติเมตร

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
เป้า ซานเหนียง

เป้า ซานเหนียง () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นลูกสะใภ้ของกวนอู และเป็นภรรยาของกวนสก

เป้า ซานเหนียง นักรบสาวสวยผู้ที่จะยอมแต่งงานกับบุรุษที่สามารถเอาชนะตนได้เท่านั้น ความรักของทั้งสองจึงกลายมาเป็นตำนานและเป็นเรื่องที่ชาวจีนนำมาแสดงละครกันมากเรื่องหนึ่ง
อุดม เหลืองเพชราภรณ์

อุดม เหลืองเพชราภรณ์ (ชื่อเล่น: ดม; พ.ศ. 2499 — ) เป็นนักกีฬาแบดมินตันระดับแถวหน้าชาวไทย รวมถึงเป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬาแบดมินตันทีมชาติไทย และใน พ.ศ. 2555 เขาได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในผู้เข้าชิงรางวัล "สยามกีฬาอวอร์ดส์" ครั้งที่ 7 สาขาผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยม

อุดม เหลืองเพชราภรณ์ เป็นแชมป์ของประเทศไทยใน พ.ศ. 2521, 2522 และ 2533 ของประเภทชายเดี่ยว ใน พ.ศ. 2522 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินของประเภทเดียวกันนี้ในซีเกมส์ 1979 โดยเป็นฝ่ายแพ้ต่อฮัสโอโม อาร์บี จากประเทศอินโดนีเซียในรอบชิงชนะเลิศ และในการแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์โลก 1979 เขาได้อันดับเก้าในประเภทชายเดี่ยว

อุดม เหลืองเพชราภรณ์ เป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬาแบดมินตันทีมชาติไทย โดยในเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 มีผลงานด้านการฝึกสอนให้แก่นักกีฬาชุดรองแชมป์เอเชียต้าคัพ 2013 จากนั้น ในเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกันนี้ เขายังเป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬาที่เข้าแข่งขัน สุธีรมานคัพ 2013 ณ ประเทศมาเลเซีย ที่ซึ่งทีมสามารถเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
มา วัน ค้าง

มา วัน ค้าง (Ma Văn Kháng) เป็นนามปากกาของดิง จ่อง ดว่าน (Đinh Trọng Đoàn) เกิดเมื่อ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2479 ที่ฮานอย เขาเคยเป็นทหารในสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 และสงครามเวียดนาม ต่อมาเข้าเรียนในวิทยาลัยฝึกหัดครู แล้วเข้ามาเป็นครูสอนในโรงเรียนมัธยมในจังหวัดหลาวก่ายทางภาคเหนือของเวียดนาม จนได้เป็นอาจารย์ใหญ่ ต่อมา ใน พ.ศ. 2519 ได้ไปทำงานที่สำนักพิมพ์ลาวด่ง

เนื่องจากเขามีประสบการณ์ในการทำงานกับชนกลุ่มน้อยในฐานะครู เขาจึงเขียนหนังสือที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับชนกลุ่มน้อย นวนิยายเรื่อง “ฤดูใบไม้ร่วงในสวน” ได้รางวัลยอดเยี่ยมจากสมาคมนักเขียนเวียดนามและได้รางวัลซีไรต์ด้วย ผลงานที่โดดเด่นของเขาอีกเรื่องคือ “การแต่งงานที่ไม่จดทะเบียน” ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2532 ซึ่งตีแผ่ปัญหาทางการศึกษาของเวียดนาม
โง หง็อก โบ่ย

โง หง็อก โบ่ย () นักเขียนชาวเวียดนามเกิดเมื่อ พ.ศ. 2472 ที่จังหวัดฟู้เถาะ เขาเข้าเป็นสมาชิกกลุ่มเยาวชนกู้ชาติเมื่อ พ.ศ. 2489 และเข้าทำงานในหน่วยประชาสัมพันธ์ของพรรคใน พ.ศ. 2492 ต่อมาจึงย้ายมาทำงานเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์วันเหงะจนเกษียณอายุ นวนิยายเรื่อง “บ่อน้ำของหมู่บ้าน” ของโบ่ยได้รับรางวัลหลายรางวัล และนวนิยายเรื่อง “ฝันร้าย” ของเขาเป็นนวนิยายที่ให้ภาพของการปฏิรูปที่ดินของเวียดนามเหนือได้ดี
เญิ้ต ลิญ

เญิ้ต ลิญ () เป็นนามปากกาของ เหงียน เตื่อง ตาม () เกิดเมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 ผู้เป็นนักการเมืองและนักเขียนคนสำคัญของเวียดนาม เขามีอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม จึงตั้งพรรคประชาชนเวียดนามขึ้นใน พ.ศ. 2454 และต่อมาได้รวมเข้ากับพรรคแห่งชาติเวียดนาม ซึ่งเป็นพรรคการเมืองของกลุ่มปัญญาชน ต่อมา ใน พ.ศ. 2489 ลิญได้เข้าร่วมรัฐบาลกับโฮจิมินห์ แต่อีก 2 เดือนต่อมาก็เกิดความขัดแย้ง จนลิญออกจากรัฐบาล ลี้ภัยไปจีนและฮ่องกง หลังจากที่มีการแบ่งประเทศเป็นเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ ลิญเลือกที่จะไปอยู่เวียดนามใต้

เมื่อมาอยู่เวียดนามใต้ เขาพยายามไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองและเน้นงานทางด้านวรรณกรรม แต่เขาก็ถูกกล่าวหาจากรัฐบาลของโง ดิ่ญ เสี่ยมว่าเกี่ยวข้องกับความพยายามก่อรัฐประหารใน พ.ศ. 2503 ลิญปฏิเสธความเกี่ยวข้องและตำรวจก็ไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่จะจับเขา จนกระทั่งวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ลิญฆ่าตัวตายด้วยการกินไซยาไนด์ และเขียนบันทึกก่อนตายว่าเขาฆ่าตัวตายเพื่อประท้วงกลุ่มคนที่เหยียบย่ำเสรีภาพ การตายของเขาเกิดขึ้นหลังจากการเผาตัวตายของพระภิกษุทิก กว๋าง ดึ๊ก เพียงเดือนเดียว

ผลงานการเขียนของเขาถูกห้ามตีพิมพ์ในเวียดนามเหนือและในเวียดนามหลังการรวมประเทศ จน พ.ศ. 2529 จึงได้รับอนุญาตให้ตีพิมพ์ได้อีกครั้ง
ตะ ซวี อัญ

ตะ ซวี อัญ () นักเขียนชาวเวียดนาม เกิดเมื่อ พ.ศ. 2502 ที่จังหวัดห่าเต็ย จบการศึกษาจากโรงเรียนงเหวียนซูที่เป็นโรงเรียนเฉพาะทางทางด้านการเขียนและวิจารณ์วรรณกรรม และได้เป็นอาจารย์ที่โรงเรียนนักเขียน เรื่องสั้นเรื่องแรกคือ “ก้าวข้ามคำสาบาน” ซึ่งได้รับรางวัลมากมาย เรื่องนี้เป็นการสะท้อนถึงประเพณีคลุมถุงชนและความยึดมั่นในสายตระกูลของสังคมชนบท นวนิยายอีกเรื่องของเขาที่ประสบความสำเร็จคือ “เฒ่าโข” ซึ่งสะท้อนปัญหาความขัดแย้งในสังคมชนบทระหว่างค่านิยมดั้งเดิมกับค่านิยมของคนรุ่นใหม่
อเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก จักรพรรดินีแห่งบราซิล

สมเด็จพระจักรพรรดินีอเมลีแห่งบราซิล () หรือพระนามเดิม เจ้าหญิงอเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก (; ) เป็นดัชเชสแห่งเลาช์เทนเบิร์ก (31 กรกฎาคม 1812 – 26 มกราคม 1873) และเป็นจักรพรรดินีแห่งบราซิล พระองค์เป็นพระมเหสีองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล

พระองค์เป็นพระราชนัดดาของโฌเซฟีน เดอ โบอาร์แน จักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส พระราชบิดาของพระองค์เออแฌน เดอ โบอาร์แน เป็นโอรสของจักรพรรดินีกับอาแล็กซ็องดร์ เดอ โบอาร์แนพระสวามีองค์แรก และเป็นโอรสบุญธรรมของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 พระราชมารดาของเจ้าหญิงอเมลีเป็นพระราชธิดาของพระเจ้ามักซีมีเลียนที่ 1 พระมหากษัตริย์บาวาเรีย
พระราชวังอมรปุระ

พระราชวังอมรปุระ เป็นพระราชวังในเมืองอมรปุระเมืองหลวงเก่าของพม่า พระราชวังถูกสร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 ต่อมาก็ถูกปล่อยปละละเลยหลังมีการสร้างพระราชวังมัณฑะเลย์ ปัจจุบันพระราชวังนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง
คมคาย พลบุตร

นางคมคาย พลบุตร หรือชื่อเดิม คมคาย เฟื่องประยูร (เกิด 15 สิงหาคม พ.ศ. 2510) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดจันทบุรี 3 สมัย

คมคาย พลบุตร เกิดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2510 เป็นบุตรของนายสนิท กับนางปัทมา เฟื่องประยูร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี พยาบาลศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการตลาด มหาวิทยาลัยเกริก สมรสกับ นายอลงกรณ์ พลบุตร รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ มีบุตร-ธิดา 3 คน คือ น.ส. สภาวรรณ พลบุตร นายธัชธรรม พลบุตร และ น.ส. พิมพ์สภา พลบุตร

หลังจากสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี คมคายได้เข้าทำงานเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลศิริราช ก่อนที่จะลาออกเพื่อมาทำงานการเมืองในเวลาต่อมา

คมคาย ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดจันทบุรี โดยได้รับเลือกตั้งเป็นครั้งแรก ใน พ.ศ. 2538 และได้รับเลือกเรื่อยมา จนถึง พ.ศ. 2544 ก่อนที่จะวางมือทางการเมืองในที่สุด

คมคาย พลบุตร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 สมัย คือ
เค ศรีกันธ์

เค ศรีกันธ์ () มีชื่อเต็มคือ "ศรีกันธ์ นัมมัลวาร์ คิดัมบี" เกิดวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 ที่รัฐอานธรประเทศ เป็นนักกีฬาแบดมินตันชาวอินเดีย ผู้ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 4 ของโลก เขาเป็นผู้ชนะสิทธิคมน์ ธรรมศิลป์ รวมถึงบุญศักดิ์ พลสนะ ในการแข่งขันเอสซีจี ไทยแลนด์ โอเพ่น แบดมินตัน แชมเปี้ยนชิพ 2013 ประเภทชายเดี่ยว

เค ศรีกันธ์ ได้อันดับเก้าในการแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์เยาวชนโลก 2011 ประเภทชายเดี่ยว และในการแข่งชิงแชมป์เยาวชนแห่งชาติ ค.ศ. 2011 เขาเป็นผู้ชนะประเภทชายคู่ ส่วนในรุ่นใหญ่เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงประเภทชายเดี่ยวใน ค.ศ. 2012 ในรายการมาเก๊าโอเพน 2012 เขาได้อันดับสาม เช่นเดียวกับรายการบาห์เรนอินเตอร์เนชันแนล 2012 รวมถึงอินเดียอินเตอร์เนชันแนล 2012 และใน ค.ศ. 2013 เขาได้เป็นแชมป์รายการเอสซีจี ไทยแลนด์ โอเพ่น แบดมินตัน แชมเปี้ยนชิพ 2013 ประเภทชายเดี่ยว

เขายังมีพี่ชายชื่อเค นันดาโกพัล ซึ่งเป็นนักแบดมินตันเช่นเดียวกัน
ชนิดของคำ

ชนิดของคำ () ในทางไวยากรณ์ หมายถึงประเภทของคำในทางภาษาศาสตร์ ซึ่งโดยทั่วไปนิยามโดยลักษณะวากยสัมพันธ์หรือหน่วยคำของคำที่กล่าวถึง

แทบทุกภาษามีคำชนิดนามและกริยา แต่นอกเหนือจากนี้ จะมีแตกต่างกันไปในแต่ละภาษา ตัวอย่างเช่น ภาษาญี่ปุ่นมีคำคุณศัพท์สามชนิด ขณะที่ภาษาอังกฤษมีชนิดเดียว ภาษาจีน เกาหลีและญี่ปุ่นมีลักษณนาม ขณะที่ภาษาทางยุโรปไม่มี
วิสนู ยูลี ปราเซตโย

วิสนู ยูลี ปราเซตโย () เกิดวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1992 ที่ตูลุงงากุง เป็นนักกีฬาแบดมินตันจากประเทศอินโดนีเซีย ผู้ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 60 ของโลก

วิสนู ยูลี ปราเซตโย ได้อันดับเก้าในการแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์เยาวชนโลก 2011 ส่วนในการแข่งขันสิงคโปร์อินเตอร์เนชันแนล 2011 เขาได้อันดับสองในประเภทชายเดี่ยวเช่นเดียวกับเวียดนามอินเตอร์เนชันแนล 2012 และอินโดนีเซียอินเตอร์เนชันแนล 2012

ในการแข่งขันเอสซีจี ไทยแลนด์ โอเพ่น แบดมินตัน แชมเปี้ยนชิพ 2013 เขาได้เป็นฝ่ายแพ้ต่อบุญศักดิ์ พลสนะ ในรอบรองชนะเลิศของประเภทชายเดี่ยว
จู่ซือ

จู่ซือ () บางตำราแปลว่า "ปรมาจารย์" หมายถึง ผู้ก่อตั้งหรือเจ้าสำนักองค์การศาสนาในประเทศจีน ใช้ในศาสนาพุทธ ลัทธิเต๋า ลัทธิเซียนเทียนเต้า ลัทธิอนุตตรธรรม เป็นต้น

จู่ซือ ของศาสนาพุทธในประเทศจีนเรียกว่า "สังฆปริณายก" โดยแต่ละนิกายจะมีสายจู่ซือแตกต่างกันไป

นิกายสุขาวดี มีสังฆปริณายก 13 องค์ ดังนี้

นิกายหัวเหยียน หรือนิกายอวตังสกะ มีสังฆปริณายก 5 องค์ ดังนี้

นิกายเซนในประเทศจีนมีสังฆปริณายก 6 องค์ ซึ่งเชื่อว่าได้รับสืบทอดบาตรและจีวรจากพระโคตมพุทธเจ้า สังฆปริณายกทั้ง 6 มีลำดับดังนี้

ลัทธิเซียนเทียนเต้าซึ่งหวง เต่อฮุยก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้กำหนดสายจู่ซือโดยถือเอาสังฆปริณายกทั้ง 6 องค์ของนิกายเซนเป็นปรมาจารย์ของเซียนเทียนเต้าด้วย ต่อด้วยนักพรตเต๋าอีก 2 รูป แล้วหวง เต๋อฮุย ถือว่าตนเองเป็นจู่ซือลำดับที่ 9 ต่อจากเต๋อฮุยแล้วยังมีจู่ซือสืบมาอีกดังนี้
หลังจู่ซือรุ่นที่ 15 แล้ว ลัทธิเซียนเทียนเต้าก็แตกออกเป็นหลายสายย่อย

หวัง เจฺว๋อี ต่อตั้งลัทธิอนุตตรธรรมขึ้นในปี พ.ศ. 2420 เดิมเป็นสาวกลัทธิเซียนเทียนเต้า จึงรับแนวคิดสายจู่ซือจากเซียนเทียนเต้ามาด้วย โดยยอมรับสังฆปริณายกทั้ง 6 องค์ในนิกายเซน ต่อด้วยจู่ซือรุ่นที่ 7-11 ของเซียนเทียนเต้า นับอาจารย์รุ่นก่อนตนเป็นรุ่นที่ 12-14 นับตนเองเป็นรุ่นที่ 15 และยังมีจู่ซือต่อมาอีกจนถึงรุ่นที่ 18

ลัทธิอนุตตรธรรมเรียกจู่ซือว่าพระธรรมาจารย์ และถือว่าพระธรรมาจารย์เป็นพระวิสุทธิอาจารย์ ( "หมิงซือ") ผู้มีอาณัติสวรรค์สามารถถ่ายทอดเต๋าได้ หากนับต่อจากเหอ รั่ว (เหลียวขู่) ธรรมาจารย์รุ่นที่ 11 แล้ว มีธรรมาจารย์ต่อมาอีกดังนี้
นันทาเทวี

นันทาเทวี เป็นอุปรากรไทย บทพระนิพนธ์ของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล แห่งคณะอัศวินการละคร

เรื่องโศกนาฏกรรมความรักของเจ้าหญิงนันทาเทวีวัยแรกรุ่นผู้พลัดพรากจากสันติวัตพระสหายอันเป็นที่รักยิ่งไปนานแสนนาน และไม่ทรงทราบเลยว่าชายอัปลักษณ์เข็ญใจที่ทรงพบในเวลาต่อมาแท้จริงคือบุรุษที่อยู่ในพระทัยตลอดมา

เปิดแสดงครั้งแรกบนเวที ศาลาเฉลิมไทย สมัยหลังสงครามมหาเอเซียบูรพา นำแสดงโดย ฉลอง สิมะเสถียร (สันติวัตวัยหนุ่ม) และ ปรีชา บุณยเกียรติ (สันติวัตวัยเด็กรุ่น)

ทศวรรษ 2500 เป็นละครโทรทัศน์สองครั้ง ของคณะนาฏศิลป์สัมพันธ์ ทางไทยทีวีช่อง 4 กำกับโดย ครูทัต เอกทัต นำแสดงโดย ฉลอง สิมะเสถียร คู่กับ อารีย์ นักดนตรี พ.ศ. 2502 และ พ.ศ. 2507

ต่อมาเป็นละครเวที ของสมาคมศิษย์เก่าเขมะสิริอนุสสรณ์ เพื่อนำรายได้โดยเสด็จพระราชกุศลสมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ ซึ่งเสด็จฯทอดพระเนตรพร้อม สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชสยามมกุฎราชกุมาร ณ โรงละครแห่งชาติ กำกับโดย ครูทัต เอกทัต นำแสดงโดย ฉลอง สิมะเสถียร คู่กับ อารีย์ นักดนตรี พ.ศ. 2518

นอกจากนี้ยังเป็นฉากเพลงในคอนเสิร์ต ตำนานเพลงรักบางขุนพรหม จัดที่โรงละครแห่งชาติ เมื่อกันยายน พ.ศ. 2554

ฯลฯ

(ฉบับละครทีวี ใช้เพลง "ปิ่นทอง" เนื้อร้องของภาณุพันธุ์ เพื่อความเหมาะสมกับระดับเสียงของนักแสดง แทนเพลง "ศรรัก")

ต้นฉบับเพลง "นันทาเทวี" ร้องโดย ฉลอง สิมะเสถียร และ "ปิ่นทอง" ร้องโดย อารีย์ นักดนตรี ยุคหลังขับร้องใหม่ โดย ยรรยงค์ เสลานนท์ และ โฉมฉาย อรุณฉาน ตามลำดับ

ส่วนเพลง "ศรรัก" ต้นฉบับแผ่นครั่ง ร้องโดย เฉลา ประสพศาสตร์