seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
หม่อมราชวงศ์ศุภดิศ ดิศกุล

หม่อมราชวงศ์ศุภดิศ ดิศกุล (8 กรกฎาคม พ.ศ. 2492) เป็นบุตรหม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล กับหม่อมเจ้าภัทรลดา ดิศกุล (ราชสกุลเดิม ฉัตรไชย) สมรสกับ พันโทหญิงนิภาพรรณ ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม ศิริถาพร) มีบุตรธิดา 3 คน คือ

(หลาน 1 คน เด็กหญิงกวินนา ดิศกุล ณ อยุธยา)
- เข้ารับการศึกษาระดับประถมและมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาศาสตร์บัณฑิต เทคนิคการแพทย์ และปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยนอร์ท ดาโคต้า (North Dakota State University) สาขาการวางแผนภาค (Community and Regional Planning) ประเทศสหรัฐอเมริกา

- ในปี 2545 เข้ารับการอบรมหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชน ปรอ. รุ่นที่ 15 จากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร

- การอบรมหลักสูตรที่จัดโดยสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย (IOD)

หลักสูตร Director Certification Program (DCP) รุ่น 51/2547

หลักสูตร Director Accreditation Program (DAP) รุ่น 12/2547

หลักสูตร Finance for Non-Finance Directors (FND) รุ่น 14/2547 และรุ่น 1/2554

หลักสูตร Role of the Compensation Committee (RCC) รุ่น 4/2550

หลักสูตร The Role of Chairman Program (RCP) รุ่น 16/2550

หลักสูตร Successful Formulation and Execution of Strategy (SFE) รุ่น 5/2552

หลักสูตร Anti-Corruption for Executive Program (ACEP) รุ่น 11/2557

หลักสูตร Board Nomination and Compensation Program (BNCP) รุ่น 5/2561

ประธานกรรมการบริหาร บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน), 
ประธานกรรมการ บริษัท ขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด, 
กรรมการ บริษัท บริษัท ไทยเชื้อเพลิงการบิน จำกัด, ประธานกรรมการ บริษัท บาฟส์ อินโนเวชั่น ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด, ประธานกรรมการ บริษัท บาฟส์ อินเทค จำกัด

พนักงานบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) ตั้งแต่ปี 2521 – 2546 ตำแหน่งสุดท้ายที่ได้รับคือ รองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ฝ่ายพัฒนาและสนับสนุนธุรกิจ,
กรรมการผู้จัดการ บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ตั้งแต่ เดือน ธันวาคม 2526 - กรกฎาคม 2557,
กรรมการผู้จัดการ บริษัทขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด ระหว่างปี 2534 - 2549,

ดำรงตำแหน่งกรรมการในมูลนิธิ และโครงการต่างๆ เช่น ประธานมูลนิธิดำรงราชานุภาพ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี กรรมการมูลนิธิบุรฉัตรมูลนิธิ , กรรมการอำนวยการโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัยตั้งแต่ พฤศจิกายน 2551 - พฤศจิกายน 2557และ 2560 จนถึงปัจจุบัน, ดำรงตำแหน่งประธานคณะที่ปรึกษาโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัยด้านการบริหาร ตั้งแต่ มิถุนายน 2551 จนถึง 2560, ดำรงตำแหน่งคณะกรรมการบริหารโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย ตั้งแต่ กรกฎาคม 2561
วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร

วัดไตรมิตรวิทยาราม ตั้งอยู่ที่ถนนมิตรภาพไทย-จีน แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ เป็นวัดโบราณอยู่ในที่ลุ่มพระอารามเป็นเรือนไม้ มีชื่อเดิมว่า "วัดสามจีน" เข้าใจกันว่า ชาวจีน 3 คนร่วมกันสร้างพระอารามเพื่อเป็นวิหารทานการบุญ

ในปี พ.ศ. 2477 พระมหากิ๊ม สุวรรณชาต ผู้รักษาการในหน้าที่เจ้าอาวาสเป็นผู้ริเริ่มปรับปรุงวัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2480 ได้รับอนุมัติจากมหาเถรสมาคมให้ปรับปรุงสภาพวัดให้ดีขึ้น ปี พ.ศ. 2482 พ่อค้าประชาชน คณะครูและนักเรียน ได้ร่วมกันปฏิสังขรณ์และเปลี่ยนนามใหม่ เป็นชื่อ "วัดไตรมิตรวิทยาราม" ซึ่งมีความหมายว่า เพื่อน 3 คนร่วมกันสร้างวัดนี้ ประกอบกับวัดเป็นที่ตั้งโรงเรียนปริยัติธรรมและโรงเรียนไตรมิตรวิทยาลัยของรัฐบาลอยู่ภายในบริเวณวัด

เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (สนิท ชวนปญฺโญ)

พระพุทธทศพลญาณ พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ปูนปั้น ลงรักปิดทอง ประชาชนทั่วไปเรียกว่า “หลวงพ่อโต” บ้าง “หลวงพ่อวัดสามจีน” มีประชาชนมาบนบานกันเสมอ ๆ ด้วยพวงมาลัยดอกมะลิ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยทรงเสด็จพระราชดำเนินมานมัสการ และได้ตรัสยกย่องว่า เป็นพระพุทธรูปที่มีพระพุทธลักษณะงดงามยิ่งนัก “หลวงพ่อโม” อดีตเจ้าอาวาสวัดไตรมิตรวิทยาราม เคยได้ทำพระเครื่องแจกครั้งหนึ่ง ได้ทำเป็นรูปพระพุทธทศพลญาณสร้างด้วยเนื้อชิน เรียกชื่อว่า หลวงพ่อโตวัดสามจีน ปรากฏว่าเป็นที่นิยมนับถือของคนทั่งไปว่าศักดิ์สิทธินัก ปัจจุบันนี้หายากแล้ว

สิ่งสำคัญของวัด คือ พระสุโขทัยไตรมิตร เป็นพระพุทธรูปทองคำที่ใหญ่ที่สุดและได้รับการบันทึกในหนังสือบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ พระพุทธรูปทองคำองค์นี้มีหน้าตั้งกว้าง 3.01 เมตร สูง 3.91 เมตร องค์พระสามารถถอดได้ 9 องค์ จากฐานองค์พระขึ้นไปเนื้อทองบริสุทธิ์ 40% พระพักตร์มีเนื้อทอง 80% ส่วนพระเกศมีน้ำหนัก 45 กิโลกรัม เป็นเนื้อทองบริสุทธิ์ 99.99%

สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย เข้าใจว่า เดิมประดิษฐานอยู่ที่วัดมหาธาตุ จังหวัดสุโขทัย ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ได้โปรดเกล้าฯ ให้กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ไปอัญเชิญพระพุทธรูปมาจากเมืองเหนือเพื่อนำมาประดิษฐานยังวัดสำคัญ พระพุทธรูปที่เชิญมามีจำนวนมาก ทำให้ดูแลไม่ทั่วถึง ขุนนางผู้หนึ่งจึงแอบเอาปูนไล้พระพุทธรูปทองคำแล้วนำมาไว้ยังวัดที่ตนสร้าง จนได้อัญเชิญมาไว้ที่วัดพระยาไกร (วัดโชติการาม) ต่อมาบริษัท อี๊สต์เอเชียติ๊ก ได้ขอเช่าที่วัด (ซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้างแล้ว) เป็นโรงเลื่อยจักร จึงได้อัญเชิญไว้ที่ข้างพระเจดีย์และปลูกเพิงสังกะสีมุงเป็นหลังคากั้นไว้อย่างหยาบ ๆ หลังจากนั้นเป็นเวลาเกือบ 20 ปี เมื่อพระอุโบสถและพระวิหารหลังใหม่สร้างเสร็จจึงได้อัญเชิญขึ้นประดิษฐาน แต่ในระหว่างการเคลื่อนย้ายปูนที่หุ้มองค์พระกระเทาะออก จึงทำให้เห็นองค์พระข้างในเป็นทองคำ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2498
เทลล์ฮิม

เทลล์ฮิม () เป็นเพลงคู่ที่ขับร้องจากดีว่าส์สาว บาร์บรา สตรัยแซนด์ และ เซลีน ดิออน วางจำหน่ายเป็นซิงเกิลแรกของเซลีน ดิออนจากอัลบั้ม "เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ" และของบาร์บรา สตรัยแซนด์ในอัลบั้ม "ไฮเออร์กราวด์"วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540

เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2540 เซลีน ดิออนเป็นนักร้องคนแรกที่ได้ขับร้องในงานประกาศรางวัลอะคาเดมี (ออสการ์) ถึง 2 ครั้งในคืนเดียวกัน เพลงแรกเป็นเพลงของเธอเอง "บีคอสยูเลิฟด์มี" อันเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "อัพโคลสแอนด์เพอร์โซนัล" และอีกเพลงหนึ่ง คือเพลง "ไอไฟนอลลีฟาวด์ซัมวัน" เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เดอะไมเรอแฮสทูเฟซ" ซึ่งเดิมขับร้องโดยบาบรา สตรัยซัน แลัไบรอัน อดัม และในคืนวันประกาศรางวัล บาบราไม่ได้เข้าร่วมงาน และนาตาลี โคลมีกำหนดการร้องเพลงของเธอแทน และต่อมาเธอปฏิเสธจนกระทั่ง 2 วันก่อนคืนวันงาน เซลีน ได้รับการขอร้องให้ช่วยร้องเพลงนี้ ซึ่งแม้เธอจะตื่นเต้นแต่ก็ยอมรับคำขอร้องและสามารถร้องเพลงนั้นได้

ไม่กี่วันถัดมา บาบรัยส่งจดหมายฉบับหนึ่งในเซลีนพร้อมดอกไม้ ในจดหมายมีใจความว่า "ฉันได้ดูเทปบันทึกการร้องของคุณแล้ว คุณร้องเพลงของฉันได้ไพเราะมาก และฉันเสียใจที่ไม่ได้อยู่ในห้องฟังคุณ ในโอกาสอยากร้องเพลงด้วยกัน ฉันปรารถนาอย่างมากที่ให้เพลงของคุณชนะการประกวด คุณเป็นนักร้องที่น่าทึ่งจริงๆ" จดหมายฉบับนั้นไม่ได้หายไปโดยปราศจากคำตอบ เรเน่ สามีและผู้จัดการส่วนตัวของเซลีน โทรศัพท์ถึงเดวิด ฟอสเตอร์ และเพลงที่ทั้งสองได้มาร้องคู่กันนั้นก็คือเพลง "เทลล์ฮิม"

เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2540 "เทลล์ฮิม" ได้ออกเผยแพร่ทางวิทยุในสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแแรก เพลงนี้ได้ออกจากสถานีวิทยุในสถานีเพลงร่วมสมัยที่ไม่ใช่ของผู้ใหญ่ แต่กลับได้รับความนิยมอย่างมากในสถานีวิทยุของผู้ใหญ่ โซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนท์ยกเลิกการส่งเพลงนี้เข้าชาร์ตสหรัฐอเมริกา เพราะมีการเปิดไม่บ่อย และไม่พอที่จะเข้าชาร์ตอันดับต้นๆ แต่อย่างไรก็ตามเพลงนี้ได้รับความนิยมอย่างมากนอกสหรัฐอเมริกา

มิวสิกวิดีโอถ่ายทำโดย Scott Floyd Lochmus ออกเผยแพร่ครั้งแรกทางช่องวีเอชวันเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ซึ่งในภายหลังได้บรรจุในเพลงพิเศษของดีวิดีโอเกอร์ดูสตาด

ฉบับเรดิโออีดิท และฉบับในอัลบั้มคือเพลงเดียวกัน

"เทลล์ฮิม" ขึ้นสู่ชาร์ตอันดับ 1 ในเนเธอร์แลนด์, อันดับ 2 ในไอร์แลนด์, อันดับ 3 ในเบลเยี่ยม, ยุโรป, ฝรั่งเศส และสหราชอาณาจักร, อันดับ 4 ในอิตาลี และสวิตเซอร์แลนด์ และขึ้นอันดับ 1 ใน 10 ในหลายประเทศ ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายทั่วโลก ได้รับพลาตตินัมในเนเธอร์แลนด์ (75,000แผ่น) , เบลเยี่ยม (50,000 แผ่น) และโกลด์ ในสหราชอาณาจักร (400,000 แผ่น) , ฝรั่งเศส (400,000 แผ่น) , ออสเตรเลีย (35,000 แผ่น) , สวิตเซอร์แลนด์ (25,000 แผ่น) และนอร์เวย์ (10,000 แผ่น)

"เทลล์ฮิม" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ สาขาดนตรีป๊อปร้องคู่ยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998)

เซลีน ดิออนร้องเพลงนี้กับวิดีโอของบาร์บรา สตรัยแซนด์ใน "คอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ"

"เทลล์ฮิม" บรรจุลงในอัลบั้มรวมเพลง "เดอะคอลเลคเตอส์ซีรีส์ ชุดที่ 1" ของเซลีน ดิออน และอัลบั้มเพลงฮิต "เอสเซนเชียล" ของบาร์บรา สตรัยแซนด์

ซิงเกิลแม็กซี (ยุโรป,ออสเตรเลีย,ญี่ปุ่น)
ข่า (พืช)

ข่า เป็นพืชที่มีลำต้นอยู่ใต้ดินเรียกว่า "เหง้า" อยู่ในวงศ์ขิง เป็นไม้ล้มลุก เป็นพืชสมุนไพรที่นำมาใช้ในการประกอบอาหารในประเทศไทยและอินโดนีเซีย ข่ามีชื่อสามัญอื่นอีกคือ กฎุกกโรหินี (กลาง) ข่าหยวก (เหนือ) ข่าหลวง (ตะวันออกเฉียงเหนือ,เหนือ) สะเอเชย (กะเหรี่ยง แม่ฮ่องสอน) และ เสะเออเคย (กะเหรี่ยง แม่ฮ่องสอน)

ข่าเป็นไม้ล้มลุก สูง 1.5-2 เมตรอยู่เหนือพื้นดิน เหง้ามีข้อและปล้องชัดเจน เนื้อในสีเหลืองและมีกลิ่นหอมเฉพาะ ใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปใบหอก รูปวงรีหรือเกือบขอบขนาน กว้าง 7-9 ซม. ยาว 20-40 ซม. ดอก ช่อ ออกที่ยอด ดอกย่อยขนาดเล็ก กลีบดอกสีขาว โคนติดกันเป็นหลอดสั้นๆ ปลายแยกเป็น 3 กลีบ กลีบใหญ่ที่สุดมีริ้วสีแดง ใบประดับรูปไข่ ผล เป็นผลแห้งแตกได้ ทรงกลม

ข่าเป็นพืชที่นำมาใช้ประโยชน์ทางด้านอาหารมากมาย ใช้ใส่ในต้มข่า ต้มยำ น้ำพริกแกงทุกชนิดใส่ข่าเป็นส่วนประกอบ ยกเว้น แกงเหลืองและแกงกอและทางภาคใต้ที่ไม่นิยมใส่ข่า มีบทบาทในการดับกลิ่นคาวของเนื้อและปลา

หน่อข่าอ่อน เป็นหน่อของข่าที่เพิ่งจะแทงยอดออกมาจากลำต้นใต้ดิน ถ้าอายุประมาณ 3 เดือนเรียกหน่อข่า ถ้าอายุ 6-8 เดือนเรียกข่าอ่อน ถ้าอายุมากกว่า 1 ปีจัดเป็นข่าแก่ ปริมาณน้ำมันหอมระเหยประมาณ 3% หน่อข่าอ่อนทั้งสดและลวกใช้จิ้มหลนและน้ำพริก นำมายำ

ข่ายังมีฤทธิ์ทางยา เหง้าแก่แก้ปวดท้อง จุกเสียด แน่นท้อง ดอกใช้ทาแก้กลากเกลื้อน ผลช่วยย่อยอาหาร แก้คลื่นเหียน อาเจียน ต้นแก่นำไปเคี่ยวกับน้ำมันมะพร้าว ทาแก้ปวดเมื่อย เป็นตะคริว ใบมีรสเผ็ดร้อน แก้พยาธิ สารสกัดจากข่ามีฤทธิ์ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย น้ำมันหอมระเหยจากข่ามีฤทธิ์ทำให้ไข่แมลงฝ่อ กำจัดเชื้อราบางชนิดได้ ใช้ผสมกับสะเดาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการกำจัดแมลง ข่า ลดการบีบตัวของลำไส้ ขับน้ำดี ขับลม ลดการอักเสบ ยับยั้งแผลในกระเพาะอาหาร ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย ฆ่าเชื้อราใช้รักษากลากเกลื้อน
F1

F1 หรือ เอฟวัน หรือ เอฟ 1 สามารถหมายถึง
โรตีสายไหม

โรตีสายไหม เป็นอาหารประเภทขนมหวานชนิดหนึ่งมีส่วนประกอบหลักอยู่สองส่วน คือ แผ่นแป้ง และ ส่วนไส้ที่เป็น น้ำตาลเคี่ยวทำเป็นเส้นฝอยที่เรียกว่า สายไหม เวลารับประทานจะนำแผ่นแป้งมาห่อไส้และม้วน เพื่อรับประทาน

เดิมโรตีสายไหมเข้ามาในประเทศไทยโดยชาวแขก จะห่อสายไหมด้วยแป้งโรตีชนิดหนา ต่อมามีชาวไทยเชื้อสายจีนชื่อนางนภาพร นันทสุขเกษม ซึ่งขณะนั้นอายุ 13 ปี ได้ไปเรียนการทำเส้นสายไหมและกลับมาทำจนสำเร็จ แต่เนื่องจากไม่มีทุนมากพอที่จะเรียนหลักสูตรการทำแป้งโรตี จึงประยุกต์ใช้แป้งบางที่ชาวจีนเรียกว่าแป้ง เปาะเปี๊ยะ ในการห่อเส้นสายไหมแทน
จึงเกิดเป็นโรตีสายไหมแป้งบางอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

โรตีสายไหม ผลิตมากและขึ้นชื่อที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเป็นผลิตโอทอปของ ตำบลคานหาม อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

โดยมีการผลิตมี 5 ขั้นตอนคือ “การหม่าแป้ง” “การแต้มแป้ง” “การทำหัวเชื้อ” “การเคี่ยวน้ำตาล” และ “การดึงเส้นสายไหม”
อือเทอร์เซิน

อือเทอร์เซิน () เป็นเขตในเมืองฮัมบวร์ค เป็นเมืองที่อยู่ด้านตะวันตกสุดของประเทศเยอรมนี 30 ฮัมบวร์ค พิกัดภูมิศาสตร์ 53° 41′ 14″ เหนือ 9° 40′ 9″ ตะวันออก มีประชากร 18.101 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2015)
เปดรู อัลวารึช กาบรัล

เปดรู อัลวารึช กาบรัล () เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2010-ประมาณ พ.ศ. 2063) ตรงกับรัชสมัยระหว่างสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถและสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 หรือพระเชษฐาธิราชแห่งกรุงศรีอยุธยา กราบรัลเป็นนักเดินเรือและนักสำรวจชาวโปรตุเกส ได้รับการยกย่องเป็นชาวยุโรปผู้ค้นพบบราซิล เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2043

เชื่อกันว่ากาบรัลเกิดที่เมืองแบลมงตือ จังหวัดไบราไบชา ประเทศโปรตุเกส เป็นบุตรคนที่ 3 ของฟืร์เนา กาบรัล (ประมาณ พ.ศ. 1970-2035) ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดซึ่งสมรสกับอีซาแบล ดือ โกไวยา ดือ ไกรอช ผู้สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าอาฟงซูที่ 1 กษัตริย์โปรตุเกส กาบรัลคงต้องได้รับการฝึกการเดินเรือมาเป็นอย่างดียิ่งและมีประสบการณ์ด้านนี้สูงมากและโดยกษัตริย์มานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกสทรงยกย่องว่าเขาเป็นนักเดินเรือผู้สามารถของพระองค์และเป็นผู้ที่จะสานต่องานของวัชกู ดา กามา (Vasco da Gama) ได้
ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว

พันตำรวจเอก (พิเศษ) ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว (18 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 - ?) นักเขียนชาวไทย

ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว เป็นบุตรชายคนโตของ นายวิวัธน์ และนางพวง ปิ่นเฉลียว มีพี่สาวชื่อ มาลัย มีน้องชายคือ วาทิน ปิ่นเฉลียว (ต่วย) และน้องสาว คือ จินตนา ปิ่นเฉลียว (ภักดีชายแดน) (นามปากกา จินตวีร์ วิวัธน์) ปกรณ์เกิดที่บ้านตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เดิมมีชื่อว่าไมรา ปิ่นเฉลียว ซึ่งบิดาตั้งให้คล้องจองกับชื่อพี่สาวว่า มาลัย-ไมรา

ไมราติดตามบิดามาอยู่กรุงเทพตั้งแต่อายุ 2 ขวบ เข้าเรียนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ได้สมัครเป็นสารวัตรทหาร เพื่อทำงานร่วมกับขบวนการเสรีไทย เพื่อต่อต้านกองทัพญี่ปุ่น จากนั้นได้สมัครเข้ารับราชการตำรวจ รับราชการอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดแพร่ จังหวัดชัยภูมิ จนกระทั่งเกษียณอายุราชการเมื่อ พ.ศ. 2508 ในตำแหน่งรองผู้บังคับการตำรวจสันติบาล

ปกรณ์เปลี่ยนชื่อจากไมราเป็นปกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2494 ขณะใช้ชีวิตอยู่ที่จังหวัดแพร่ ตามชื่อของปกรณ์ อังศุสิงห์ อธิบดีกรมประชาสงเคราะห์ในขณะนั้น เนื่องจากมีพระสงฆ์ทักว่าชื่อไมราเป็นกาลกิณีกับตัวเอง สมรสกับสายสมร เทียนประภาสิทธิ์ ครูชาวจังหวัดแพร่ เมื่อ พ.ศ. 2498 มีบุตร 3 คน

ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว ได้รับรางวัลช่อการะเกดเกียรติยศ เมื่อปี พ.ศ. 2539
Jam Films

Jam Films (แจมฟิล์มส์) () เป็นโครงการที่รวบรวมภาพยนตร์สั้น ของผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่นหลายๆคนรวมไว้ด้วยกัน โดยขณะนี้มีทำออกมาแล้วทั้งหมด 3 ชุด

Jam Films (แจมฟิล์ม) ชุดแรกออกมาในวันที่ 28 เดือน ธันวาคม ปี ค.ศ. 2002 มีด้วยกัน 7 เรื่อง อำนวยการสร้างโดย Sega / Amuse (various production companies ร่วมอำนวยการสร้างกับ Rockwell Eyes ในเรื่อง "Arita")

Jam Films 2 (แจมฟิล์ม ทู) ออกมาเป็นชุดที่ 2 ในวันที่ 27 เดือน 3 ปี ค.ศ. 2003 มีอยู่ 4 เรื่อง คือJam Films S (แจมฟิล์มเอส) ออกมาเป็นชุดที่ 3 ในวันที่ 15 เดือนมกราคม ปี ค.ศ. 2005 โดยมีตีมของชุดเป็นตัว S
โรงอุปรากรลา สกาลา

โรงอุปรากรลา สกาลา (ภาษาอิตาลี: Teatro alla Scala หรือ La Scala) เป็นโรงละครสำหรับอุปรากรที่มีชื่อเสียงโรงละครในโลกตั้งอยู่ที่ มิลานในประเทศอิตาลี ที่สร้างเมื่อปี ค.ศ. 1776 เป็นสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก โดยมีจูเซปปี พิแอร์มารินิ (Giuseppe Piermarini) เป็นสถาปนิก โรงอุปรากรเปิดการแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1778 ภายใต้ชื่อใหม่ว่า Nuovo Regio Ducal Teatro alla Scala ด้วยอุปรากรเรื่อง “Europa riconosciuta” โดย อันโตนิโอ ซาลิเอรี (Antonio Salieri). อันโตนิโอ Bernocchi เป็นเงินทุนสูงสุดสำหรับการฟื้นฟู Teatro alla Scala ในมิลานโดยการทำสงครามกับระเบิดและเปิดใหม่ "ราวกับว่ามันอยู่ที่ไหนและอยู่ที่ไหน" เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 1946 .

ฤดูการแสดงของลา สกาลาทุกปีในวันที่ 7 ธันวาคม ในวันสมโภชนักบุญแอมโบรสผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของเมืองมิลาน การแสดงต้องให้จบก่อนเที่ยงคืนฉะนั้นอุปรากรที่ยาวๆ ก็จะเริ่มตั้งแต่หัวค่ำ

นอกจากจะเป็นโรงอุปรากรแล้วโรงอุปรากรลา สกาลาก็ยังเป็นที่ตั้งของ พิพิธภัณฑ์โรงอุปรากรลา สกาลา (Museo Teatrale alla Scala) งานที่สะสมเป็นภาพเขียน ภาพร่าง ประติมากรรม เครื่องแต่งกายจากละคร และ เอกสารที่เกี่ยวกับอุปรากรและประวัติของโรงอุปรากร อีกด้วย

โรงอุปรากรลา สกาลาเป็นเจ้าของสถาบันการศึกษาการแสดง (Accademia d’Arti e Mestieri dello Spettacolo) จุดมุ่งหมายก็เพื่อฝึกนักดนตรี นักเต้นรำ และผู้ทำงานรุ่นใหม่
กอด (แก้ความกำกวม)

กอด สามารถหมายถึง
ธงชาติเฮิร์ม

ธงชาติเฮิร์ม เป็นธงกางเขนแห่งนักบุญจอร์จ ธงพื้นขาวมีรูปกางเขนสมมาตรสีแดงปลายจดขอบธงทุกด้าน ขนาดกว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน มีช่องมุมบนด้านค้นธงเป็นรูปตามลวดลายของตราราชการของดินแดนเฮิร์ม กล่าวคือ พื้นตรามีสีน้ำเงินมีแถบสีเหลืองพาดจากมุมซ้ายบนมายังมุมขวาล่าง ภายในมีรูปนักบวชสวมชุดดำยืนเรียงตามแนวแถบสีเหลือง 3 คน ที่ช่องขวาบนและซ้ายล่างซึ่งเกิดจากการแบ่งพื้นตรานั้น เป็นรูปปลาโลมาสีขาว 2 ตัว ตราดังกล่าวนี้ออกแบบเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2496 จึงประมาณการว่าธงนี้น่าจะเริ่มใช้ในช่วงเวลาเดียวกัน ส่วนผลงานการออกแบบธงนั้นเป็นของ "วิลเลียม แครมตัน" (William Crampton) นักธัชวิทยาชาวบริเตน

ก่อนหน้านี้ประมาณปี พ.ศ. 2494 เกาะแห่งนี้ใช้ธงพื้นสีน้ำเงินมีตราแผ่นดินของเกิร์นซีย์เป็นสัญลักษณ์
ธงชาติซาร์ก

ธงชาติซาร์ก มีลักษณะเป็นธงกางเขนแห่งเซนต์จอร์จ (ธงพื้นขาวมีกางเขนสมมาตรจดขอบพื้นแดง) ที่ช่องบนของด้านติดมุมธงเป็นพื้นสีแดง ภายในมีภาพสิงโตสีเหลือง 2 ตัว ธงนี้ออกแบบโดยเฮอร์เบิร์ต พิตต์ เมื่อปี พ.ศ. 2481 และได้ประกาศใช้เป็นธงประจำดินแดนอย่างเป็นทางการในปีเดียวกัน รูปสัญลักษณ์ที่ช่องมุมบนด้านคันธงดังกล่าวนี้คล้ายคลึงกับรูปตราประจำแคว้นนอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นรูปสิงโตสีเหลือง 3 ตัวบนพื้นโล่สีแดง
สีสันอะวอร์ดส์

สีสันอะวอร์ดส์ เป็นรางวัลทางด้านดนตรีซึ่งจัดขึ้นโดยนิตยสาร"สีสัน" ของคุณทิวา สาระจูฑะ โดยเริ่มมีการตัดสินจากผลงานเพลงไทยที่ออกในปี พ.ศ. 2531 ประกาศลงในนิตยสารสีสัน แล้วเชิญศิลปินผู้ได้รับโล่รางวัลมารับที่สำนักงานในช่วงต้นปี 2532 ถัดมาในปี 2532 เริ่มมีการจัดงานมอบรางวัลที่ห้องอาหาร Ana House ซอยสุขุมวิท 27 โดยครั้งนี้เริ่มมีสื่อมวลชนให้ความสนใจติดตามทำข่าวและสัมภาษณ์ศิลปินจำนวนหนึ่ง และในครั้งที่ 3 ได้จัดขึ้นที่ห้องอาหาร ร่องผัก ในซอยสุขุมวิท 23

สีสันอะวอร์ดส์ กลายเป็นรางวัลสาธารณะเมื่อครั้งที่ 4 ในปี พ.ศ. 2534 จัดที่โรงแรม Jade Pavillian ซอยสุขุมวิท 22 มีสื่อมวลชนหลายแขนงได้ส่งเจ้าหน้าที่มาทำข่าวเผยแพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง ก่อนจะย้ายสถานที่มอบรางวัลไปโรงแรมต่างๆ ที่อยู่ใกล้เคียงกับสำนักงานของนิตยสารสีสันในอีก 3-4 ครั้ง และย้ายไปที่ โรงแรมทาวน์อินทาวน์ เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน โดยมีหลักเกณฑ์กติกาที่ปรับปรุงให้สอดคล้องกับความเป็นจริงของยุคสมัยอยู่เสมอ และพิจารณาผลงานอย่างกว้างขวาง นอกจากนั้นในงานมอบรางวัลยังเป็นการรวมศิลปินเพลงจากทุกสังกัด ทุกแนวดนตรี มาชุมนุมในที่เดียวกัน และบางครั้งจะขึ้นเวทีแสดงดนตรีร่วมกัน
รอดนีย์ อัลบา

รอดนีย์ จูน อัลบา (Rodney Jun Alba) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 ที่เมือง General Santos City สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 8 เสมอ 3 แพ้ 17
อับดี โปฮัน

อับดี โปฮัน (Abdi Pohan) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 2) แพ้ 8

โปฮันขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 ชนะคะแนน แมก โฟโรซูเอนโล จากนั้นขึ้นชกชนะคะแนนอซาดิน อันฮาร์ และได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทในการชกมวยครั้งที่ 3 เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนนปอนดี้ เมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 จากนั้น โปฮันขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน เมืองชัย กิตติเกษม และขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBO อีกครั้งเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค โฮเซ่ เดอ เฮซุสไปอีก และเมื่อได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF อีกเมื่อ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 โปฮันเป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ ชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จอีก

โปฮันกลับมาชกนอกรอบชนะอีก 1 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค คมพยัคฆ์ จ.เจริญ ยก 11 ที่อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้งก็เสียแชมป์ให้รัตนชัย ส.วรพินเมื่อ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 ก่อนที่จะขึ้นชกแก้มืออีกครั้งเมื่อ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2537 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนโดยเทคนิค ได้แชมป์เงามาครองอีกสมัย และยังขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ชนะคะแนนโรเจอร์ คามาจอร์จ และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง

โปฮันเดินทางมาชกนอกรอบกับวีรพล นครหลวงโปรโมชั่นที่นนทบุรีเมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2538 และเป็นฝ่ายแพ้แตกวีรพลในยกที่ 5 หลังจากนั้น การชกของโปฮันย่ำแย่เรื่อยมา ไปเสียแชมป์เงาของ IBF ที่แอฟริกาใต้ แพ้คะแนน วูยานี เนเน เมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 มาชกนอกรอบกับหยกไท ศิษย์ อ. เมื่อ พ.ศ. 2539 ก็เป็นฝ่ายแพ้แตกใน ยกที่ 5 หลังจากที่ชกนอกรอบแพ้คะแนนวูยานี เนเน อีกครั้งที่แอฟริกาใต้เมื่อ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2539 โปฮันก็แขวนนวมไป
มิเกล มาร์ติเนซ

มิเกล มาร์ติเนซ (Miguel Martinez) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2514 ที่เมืองโอกัตลัน ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 70 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 31) เสมอ 1 แพ้ 28
ดอนดอน สุลต่าน

ดอนดอน สุลต่าน หรือ โกบาเนีย สุลต่าน () เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2521 ที่เมืองลิลอย จังหวัดซัมโบอันกาเหนือ สถิติการชก 43 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 22
สุลต่านขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน เอสเมอร์ เอสปานิโอลา จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2545 ชนะคะแนน เบิร์ต บาโด และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ฮิโรยูกิ วาตานาเบะ ที่ ญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2547 สุลต่านไปชกนอกรอบที่อินโดนีเซีย ชนะน็อค ดาวิด กอสวารา ยก 2 แล้วชกแพ้คะแนน ฆีเดออน ซาลาซา แล้วไปชกที่ออสเตรเลีย 2 ครั้ง ชนะ 1 เสมอ ต่อมา ใน พ.ศ. 2548 สุลต่านได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวทที่ว่างเมื่อ 29 มกราคม ชนะน็อค รามิล กาบาเยส ยก 1 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กรกฎาคม แพ้น็อค คาซูฮิโกะ ฮิดากะ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น แล้วมาชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 24 ตุลาคม แพ้คะแนน ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค

หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ สุลต่านชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้อีก 1 ครั้ง และยังไปชกนอกรอบชนะที่ญี่ปุ่น ต่อมา สุลต่านได้ไปชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทที่รัสเซียเมื่อ 20 พฤษภาคมพ.ศ. 2549 ชนะน็อค แอนตัน โซโลปอฟ ยก 1 ได้แชมป์มาครอง และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท WBF ที่ว่างเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชนะคะแนน เอ็ดดี เดลิก ที่สิงคโปร์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ไปเมื่อ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2550 แพ้น็อค ฮัมซา อิสซา ยก 9 ที่ ฝรั่งเศส และในการชกครั้งถัดมา สุลต่านก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปอีกเมื่อชกแพ้คะแนน อาร์เนล ทิคัมเปย์ เมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 แล้วขึ้นชิงแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นเวลเตอร์เวทก็เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไป เพราะสุลต่านไม่ออกจากมุมมาสู้ต่อเมื่อหมดยกที่ 4

ตลอดปี พ.ศ. 2551 สุลต่านขึ้นชกที่ออสเตรเลียตลอด แต่ชกแพ้มากกว่าชนะ เขาได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2551 แพ้น็อค แชนนัน เทย์เลอร์ ยก 12 ไม่ได้แชมป์ สุลต่านได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์ที่ว่างรุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554 และเป็นฝ่ายแพ้น็อค เดนนิส ลอเรนเต้ ยก 6 ไม่ได้แชมป์ สุลต่านได้มาชิงแชมป์ระดับภูมิภาคในไทยอีก 2 ครั้ง โดยชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน ปฐมศึก ปฐมโพธิ์ทอง ที่ จันทบุรี และชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ยอมแพ้ไม่ออกจากมุมหลังยก 5 ในการชกกับถิรชัย กระทิงแดงยิม สุลต่านขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2556 แพ้คะแนน โชเฮอิ คาเนโมโตะ ที่ญี่ปุ่น จากนั้นก็แขวนนวมไป
เคอิทาโร โฮชิโน

เคอิทาโร โฮชิโน () นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ที่ โยโกฮามา สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 6) แพ้ 10
ธงชาติบุรุนดี

ธงชาติบุรุนดี เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็น 4 ส่วนด้วยกากบาททแยงสีขาว โดนช่องซ้ายและช่องขาวที่เกิดจากการแบ่งมีพื้นสีเขียว ช่องบนและช่องล่างพื้นสีแดง กลางการบาทนั้นเป็นรูปวงกลมสีขาว ภายในมีดาวหกแฉกสีแดงขอบเขียว 3 ดวง เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า (แถวบน 2 ดวง แถวล่าง 1 ดวง) เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2520

ในธงนี้ สีเขียวหมายถึงความหวัง สีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อเอกราช สีขาวหมายถึงความบริสุทธิ์ ดาวสีเขียวขอบแดงทั้งสามดวง หมายถึงกลุ่มชาติพันธุ์ 3 กลุ่มหลักของประเทศ ได้แก่ ชาวฮูตู (Hutu) ชาวทวา (Twa) และชาวทุตซี (Tutsi) และหมายถึงหลักการตามคำขวัญประจำชาติ 3 ข้อ คือ เอกภาพ การงาน และความก้าวหน้า
เคซุส โรคัส

เฮซุส กีกี โรฮัส () นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2507 ที่เมืองรีโอการีเบ ประเทศเวเนซุเอลา สถิติการชก 51 ครั้ง ชนะ 36 (น็อก 20) เสมอ 4 แพ้ 10 
โรฮาสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 13 กันยายน พ.ศ. 2528 ชนะคะแนน ฟรานซิสโก อัลบาเรซที่ เวเนซุเอลา จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด จนได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA เมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2532 ชนะคะแนน ฟิเดล บาสซา ที่ โคลัมเบีย แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนน ลี ยุลวู ไปเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2533 โรฮาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้งเมื่อ 6 ธันวาคมพ.ศ. 2533 แต่ทำได้เพียงเสมอกับลีโอปาร์ด ทามากุระ ไม่ได้แชมป์ โรฮาสยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องจนได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ชนะน็อค โฮเซ่ โบนีญา ยก 11 จากนั้น ได้โอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA อีกครั้ง เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2537 ซึ่งโรฮาสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน แสน ส.เพลินจิตไปอย่างเป็นเอกฉันท์ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedecentro รุ่นฟลายเวทเมื่อ 10 กันยายน พ.ศ. 2537 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน แดนนี่ นูเนซไปอีก

จากนั้น โรฮาสขึ้นมาชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท และได้ครองแชมป์ WBA Fedebol รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน เดวิด กรีแมน และต่อมาชกชนะคะแนน เดวิด กรีแมนได้อีก ได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นซูเปอร์ฟลายเวทอีกตำแหน่งหนึ่ง โรฮาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA เมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2540 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน หยกไท ศิษย์อ. ไม่ได้แชมป์ จากนั้น โรฮาสกลับไปชกชนะน็อค อีวาน เจลิโอ เปเรซ ยก 7 ได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 จากนั้น ได้ครองแชมป์โลกเป็นสมัยที่สอง เมื่อชนะคะแนน ซาโตชิ อิดะ เมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้คะแนน ฮิเดกิ โทดากะเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2542
โรฮาสยังขึ้นชกต่อมา และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้งเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2544 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน เซเลส โคบายาชิไป โรฮาสยังชกต่อมาจน พ.ศ. 2547 หลังจากที่ชิงแชมป์ WBO NABO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 20 มีนาคม แพ้คะแนน อีริค โมเรล หลังจากนั้น โรฮาสก็แขวนนวมไป