seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โมแกเล-อึมแบมเบ

โมแกเล-อึมแบมเบ (; ลิงกาลา: ) เป็นชื่อเรียกของสัตว์ลึกลับขนาดใหญ่ที่พบในหนองน้ำหรือทะเลสาบของตอนกลางของทวีปแอฟริกา ได้แก่บริเวณลุ่มแม่น้ำคองโกของประเทศแคเมอรูน, สาธารณรัฐคองโก, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และแซมเบีย โมแกเล-อึมแบมเบมีรูปร่างคล้ายไดโนเสาร์จำพวกซอโรพอด เช่น แบรคิโอซอรัสหรือบรอนโตซอรัส โดยชื่อนี้เป็นภาษาลิงกาลามีความหมายว่า "ผู้เดียวที่หยุดการไหลของน้ำได้"

โมแกเล-อึมแบมเบเป็นสัตว์ที่อยู่ในตำนานเล่าขานของชนเผ่าพื้นเมือง เช่น ปิกมี ว่าเป็นสัตว์ดุร้าย มักทำร้ายคนหรือสัตว์ที่เข้าใกล้ตัว โดยจะฆ่าให้ถึงตายแต่จะไม่กิน มีรายงานการพบเห็นอย่างเป็นทางการครั้งแรกใน ค.ศ. 1766 โดยบาทหลวงชาวฝรั่งเศสที่เข้าไปเผยแพร่ศาสนาในแคเมอรูนชื่อ ลีแว็ง บอนาว็องตูร์ ว่าพบเห็นรอยเท้าขนาด 3 ฟุต ที่มีนิ้วเท้า 3 นิ้ว ริมแม่น้ำ พร้อมกับเรื่องเล่าจากชาวพื้นเมือง จากนั้นก็มีรายงานการพบเห็นอีกครั้งต่อมาในปี ค.ศ. 1909 โดยพอล กราตซ์ ได้บันทึกว่าเขาพบโมแกเล-อึมแบมเบในขณะที่มันว่ายน้ำอยู่ในบึงอย่างสบายอารมณ์ใกล้กับทะเลสาบบังเวอูลูของประเทศแซมเบีย และเรียกชื่อมันว่า อึนซังกา (Nsanga)

จากนั้นก็มีการอ้างว่าพบเห็นอีกหลายครั้ง โดยนักสำรวจหรือนักผจญภัยชาวตะวันตกในอีกหลายปีต่อมา จนกระทั่งในทศวรรษที่ 90 มีปฏิบัติการตามล่าอย่างจริงจังถึง 2 ครั้งใหญ่ รวมทั้งมีการบันทึกภาพได้ด้วยในระยะไกลโดยนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1988 และพบสิ่งที่คล้ายรอยเท้า แต่ก็ยังไม่มีใครพบหลักฐานหรือสิ่งที่ยืนยันได้จะจะจริง ๆ แต่พอสรุปรูปร่างและขนาดของโมแกเล-อึมแบมเบได้ว่า มีความยาวลำตัว 5-10 เมตร คอยาว 1.6-3.3 เมตร หางยาว 1.6-3.3 เมตร มีผิวสีน้ำตาลแดง ไม่มีเกล็ด กินพืช 2 ชนิดเป็นอาหาร การพบเห็นครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2000 ในประเทศแคเมอรูน โดยเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าแคเมอรูน 2 คนมีความเชื่อว่าเนื้อโมแกเล-อึมแบมเบมีอาถรรพ์ด้วย เนื่องจากมีเรื่องเล่าว่าเผ่าปิกมีกลุ่มหนึ่งได้ฆ่ามันและกินเนื้อของมัน แล้วจู่ ๆ ทุกคนที่ได้กินเนื้อของมันได้ตายอย่างลึกลับทุกคน ปัจจุบันคาดว่า โมแกเล-อึมแบมเบอาจสูญพันธุ์ไปแล้วก็เป็นได้
เรื่องราวของโมแกเล-อึมแบมเบได้ถูกอ้างอิงถึงในภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2012 เรื่อง "The Dinosaur Project"

นอกจากนี้แล้วชื่อของโมแกเล-อึมแบมเบยังได้ถูกตั้งเป็นชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาน้ำจืดจำพวกปลาไบเคอร์ ซึ่งเป็นฟอสซิลที่มีชีวิตจำพวกหนึ่ง ที่พบในทวีปแอฟริกาด้วย คือ "Polypterus mokelembembe"
ศานตนุ

ท้าวศานตนุ เป็นโอรสของราชาประตีปะ ซึ่งครองกรุงหัสตินาปุระ แคว้นกุรุ ส่วนตัวของท้าวศานตนุ มีพี่น้องรวมอุทร ๓ คน คือ เทวาปิ(ภายหลังได้รับพรให้เป็นอมตะไป)พี่คนโต พาหลีกะ หรือ วาหลีกะ น้องชายคนสุดท้าย และท้าวศานตนุเป็นคนกลาง ซึ่งต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ ในขณะนั้นได้เป็นผู้ให้กำเนิดบุคคลสำคัญของเรื่องมหากาพย์มหาภารตะอีกคนหนึ่ง นั่นก็คือ เจ้าชายเทวพรต หรือตอนหลังถูกขนานนามว่า ภีษมะ นั่นเอง ซึ่งเป็นพระโอรสของท้าวศานตนุและพระแม่คงคา หลังจากอยู่กินกับพระแม่คงคาได้ไม่นาน ก็ได้พระโอรสออกมาหนึ่งพระองค์ ท้าวศานตนุดีใจมาก แต่เมื่อจะเสด็จไปหาพระแม่คงคา ปรากฏว่าพระนางนั้นไม่อยู่กับที่ประทับ และกลับทิ้งพระโอรสลงไปในแม่น้ำ โดยทำอย่างนี้กับพระโอรสถึงเจ็ดพระองค์ด้วยกัน (เมื่อครั้งที่ท้าวศานตนุได้เจอกับพระแม่คงคานั้น ได้ให้สัญญาไว้ว่า จะไม่โกรธไม่เกลียดและจะไม่ซักถามเกี่ยวกับสิ่งที่พระแม่คงคาทำทั้งสิ้น) แต่เมื่อพระแม่คงคาได้ให้ประสูติพระโอรสองค์ที่แปดออกมาท้าวศานตนุก็ทนไม่ไหวและซักถามพระแม่คงคา พระนางจึงตรัสบอกกับพระองค์ว่าจะนำพระโอรสองค์ที่ ๘ (ซึ่งก็คือเจ้าชายเทวพรตหรือภีษมะ) ไปเลี้ยงดูเอง

หลังจากนั้น ๑๖ ปีพระแม่คงคาก็นำพระโอรสองค์ที่ ๘ มาคืนกับท้าวศานตนุ ท้าวศานตนุอยู่กับเจ้าชายเทวพรตอย่างมีความสุขมาประมาณ ๔ ปี และตั้งให้เจ้าชายเทวพรตเป็นพระยุพราช (ผู้มีตำแหน่งจะได้ครอบครองบัลลังก์ต่อจากกษัตริย์) พระองค์ก็เจอกับลูกสาวชาวประมงซึ่งมีกลิ่นกายหอมมาก ชื่อว่า สัตยวดี จึงไปสู่ขอนางกับพ่อของนาง แต่พ่อของนางกลับบอกว่าต้องให้ลูกที่เกิดจากนางสัตยวดีเป็นกษัตริย์ต่อจากท้าวศานตนุแทนเจ้าชายเทวพรต ท้าวศานตนุไม่ตรัสอะไรและกลับไปยังพระราชวัง จากนั้นก็ซึมเศร้าตลอดมา เจ้าชายเทวพรตจึงไปไถ่ถามกับสารถีของพระบิดาว่าเหตุใดหลังจากกลับมาแล้วพระองค์ดูเศร้าโศกผิดปกติ สารถีจึงตอบไปตามความ

เจ้าชายเทวพรตเมื่อเห็นพระบิดาเศร้าโศกเสียพระทัยก็ไม่สบายใจจึงไปที่บ้านของชาวประมงและตกลงว่าพระองค์จะให้ตำแหน่งพระยุพราชแก่น้องชายที่เกิดจากท้าวศานตนุและนางสัตยวดี แต่พ่อของนางกลับไม่พอใจแค่นั้น กลับพูดทำนองที่ว่า "ข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าลูกหลานที่เกิดจากท่าน เจ้าชายเทวพรต จะไม่มาชิงบัลลังก์ของหลานชายข้า" เจ้าชายเทวพรตก็ค่อนข้างหงุดหงิดแต่ก็ต้องการทำตามพระประสงค์ของพระบิดาจึงให้คำสาบานต่อฟ้าดินว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับบัลลังก์พระราชาและจะไม่แต่งงานมีลูกกับผู้หญิงคนใดอีกตลอดชีวิตอย่างหนักแน่น จึงเป็นที่มาของชื่อที่รู้จักกันดีคือ ภีษมะ

เมื่อท้าวศานตนุอภิเษกสมรสกับนางสัตยวดีไม่นานก็มีพระโอรสสองพระองค์คือ จิตรางคทะ และ วิจิตรวีรยะ จากนั้นไม่นานพระองค์ก็สิ้นพระชนม์
ธงชาติมัลดีฟส์

ธงชาติสาธารณรัฐมัลดีฟส์ มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีเขียว ขอบสีแดง กลางธงมีรูปพระจันทร์เสี้ยวสีขาวปลายหันหลังให้ด้านเสาธง ประกาศใช้อย่างเป็นทางการพร้อมกันกับตราแผ่นดินของมัลดีฟส์ เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1965 (พ.ศ. 2508)

ธงแบบแรกสุดของหมู่เกาะมัลดีฟส์ ปรากฏหลักฐานแน่นอนว่าเป็นธงพื้นสีแดงเกลี้ยง ซึ่งสุลต่านแห่งมัลดีฟส์ได้ใช้มาจนถึงช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 20 ต่อมาจึงเพิ่มแถบสีดำสลับขาวที่เรียกในภาษามัลดีฟส์ว่า "ธันทิมาถี" ("Dhandimathi"ދަނޑިމަތި) ไว้ที่ด้านคันธง เพื่อให้เกิดความแตกต่างจากธงอื่นที่ชัดเจนขึ้น สันนิษฐานว่ามีที่มาจากเสาธงเรือตามธรรมเนียมเดิมของมัลดีฟส์ จะมีการทาสีเป็นเกลียวสีขาวสลับดำ ธงนี้มักมีการเข้าใจผิดว่ามีความหมายเกี่ยวข้องกับลัทธิคอมมิวนิสต์ แต่แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นนั้น เพราะกำเนิดของธงนี้มีมาก่อนลัทธิคอมมิวนิสต์อยู่มาก

ต่อมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผลจากการรณรงค์ให้มีการใช้รูปพระจันทร์เสี้ยวเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลามโดยจักรวรรดิออตโตมัน ทำให้เอเมียร์ อับดุล มายิด ดิดี อัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐสุลต่านมัลดีฟส์ ตัดสินใจเพิ่มรูปดังกล่าวลงบนธงสีแดงซึ่งใช้มาแต่เดิม โดยรูปพระจันทร์เสี้ยวนั้นเอาปลายหันหน้ามาทางด้านคันธง บรรจุอยู่ในรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าบนพื้นสีแดงอีกชั้นหนึ่ง ลักษณะธงดังที่ได้บรรยายมานี้ ได้ใช้เป็นธงชาติมัลดีฟส์ต่อมาจนถึงปี ค.ศ. 1947 (พ.ศ. 2490)

เมื่อมูฮัมหมัด จาเมเอล ดีดี ได้เริ่มประพันธ์เนื้อร้องของเพลงชาติมัลดีฟส์ใน ค.ศ. 1948 (พ.ศ. 2491) เขาไม่ได้กล่าวถึงแถบสีดำสลับขาวในธงชาติไว้ในเพลง ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่า เพราะประชาชนชาวมัลดีฟส์เริ่มเล็งเห็นว่าส่วนดังกล่าวเป็นส่วนที่แปลกแยกไปจากธงชาติ แถบดังกล่าวจึงถูกยกออกไปจากธงชาติมัลดีฟส์ คงไว้แต่รูปธงพระจันทร์เสี้ยวสีขาวบนพื้นสีเขียวขอบแดงเท่านั้น ดังที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน ธงนี้ได้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1965 (พ.ศ. 2508) ในปีเดียวกันนั้นเองสุลต่านมูฮัมหมัด ฟารีด ดิดี ได้ประกาศใช้ธงประจำพระองค์สุลต่าน ลักษณะอย่างธงชาติ แต่เพิ่มรูปดาวห้าแฉกสีขาวหน้าพระจันทร์เสี้ยว ซึ่งปัจจุบันนี้ยังคงใช้อยู่ในฐานะธงประธานาธิบดี

ในธงชาติมัลดีฟส์ พื้นนอกสีแดงหมายถึงโลหิตของวีรบุรุษของชาติ ไม่ว่าจะอยู่ในอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต ที่พร้อมจะยอมสละได้เพื่อประเทศชาติ พื้นในสีเขียว หมายถึงสีของต้นมะพร้าว อันเป็นพืชที่มีอยู่มากในท้องถิ่นของประเทศนี้ และเป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน พระจันทร์เสี้ยวสีขาว หมายถึงศาสนาอิสลาม อันเป็นศาสนาประจำชาติ
สัญชัยสารถี

สัญชัยสารถี เป็นตัวละครที่ปรากฏในมหาภารตะ เป็นสารถีคนสนิทของท้าวธฤตราษฎร์ ที่ไว้วางใจได้ ไม่มีบทบาทอะไรในการดำเนินเรื่องมาก แต่ตอนสุดท้าย ระหว่างการรบในสงครามทุ่งกุรุเกษตร สัญชัยสารถีก็ได้พรจากฤๅษีวยาสผู้เป็นปู่ของทั้งฝ่ายเการพและปาณฑพว่าให้มองเห็นทุกซอกทุกมุมของการรบนั้น และนำมาเล่าให้ท้าวธฤตราษฎร์ฟังถึงความเลวร้ายที่เกิดขึ้น เพราะท้าวธฤตราษฎร์ไม่ยอมห้ามทุรโยธน์ไว้ตั้งแต่แรก ทำให้สงครามบนทุ่งกุรุเกษตรได้บังเกิดขึ้น
ระดับน้ำทะเล

ระดับทะเลปานกลาง* (Mean Sea-Level) หรือ ร.ท.ก. เป็นค่าการวัด ระดับน้ำทะเลขึ้นสูงสุด (High Tide : HT) และลงต่ำสุด (Low Tide : LT) ของแต่ละวันในช่วงระยะเวลาที่กำหนด แล้วนำค่ามาเฉลี่ยเป็นระดับน้ำทะเลปานกลาง สำหรับระยะเวลาที่ทำการรังวัดโดยทั่วไปจะต้องวัดเป็นเวลา 18.6 ปี ตามวัฏจักรของน้ำ ระดับน้ำทะเลปานกลางของแต่ละบริเวณทั่วโลกอาจจะมีความสูงไม่เท่ากัน

ในประเทศไทยใช้เวลาในการวัด 5 ปี โดยเลือกที่ ถนนเกาะหลัก ตำบลเกาะหลัก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นที่วัด แล้วนำมาหาค่าเฉลี่ย 
เพื่อใช้เป็นค่าระดับน้ำทะเลปานกลาง ให้มีค่า 0.000 เมตร ที่ 11°47'42.92"N/ 99°47'31.40"E ทำการถ่ายโยงมายังหมุด BM-A (ซึ่งถือว่าเป็นหมุดหลักฐานหมุดแรกของประเทศไทย) ที่ 13°46'23.74"N/100°31'45.39"E ซึ่งมีค่าระดับน้ำทะเลปานกลาง 1.4477 เมตร

ประโยชน์ของการวัดระดับน้ำทะเลปานกลาง เพื่อใช้เป็นมาตรฐานในการเปรียบเทียบระดับความสูงต่ำของดิน หรือสิ่งก่อสร้างในงานสำรวจฯ งานก่อสร้างฯ และงานทั่วไป

*มักถูกเขียนว่า ระดับน้ำทะเลปานกลาง หากอ้างอิงจากพจนานุกรมศัพท์ภูมิศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่มพิมพ์ครั้งที่ 4 ใช้คำว่า "ระดับทะเลปานกลาง" 
http://www.rtsd.mi.th/sections/Geodesy/index.php/2011-06-30-04-50-26.html
สมศักดิ์ เทพานนท์

สมศักดิ์ เทพานนท์ (5 มีนาคม พ.ศ. 2467 - 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2537) นักดนตรี และนักประพันธ์คำร้องหลากหลายแนวให้กับ วงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และ วงสุนทราภรณ์

ชื่อจริง สมศักดิ์ ทัพทัต เป็นบุตรของนายทองย้อย กับนางระเบียบ ทัพทัต ส่วนนามสกุล เทพานนท์ เป็นนามสกุลของคุณยาย และใช้ในวงการเพลงเท่านั้น เกิดที่ตำบลสำราญราษฎร์ ศึกษาที่โรงเรียนวัดสุทัศน์และโรงเรียนวัดสระเกศ และเข้าศึกษาต่อที่คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่เรียนไม่จบเพราะบิดาเสียชีวิต และไม่มีทุนเรียนต่อ

สมัครเข้ารับราชการที่ กองดุริยางค์ทหารเรือ รุ่นเดียวกับ สมยศ ทัศนพันธ์ เสน่ห์ โกมารชุน และสุรสิทธิ์ สัตย์วงศ์ ต่อมาย้ายไปอยู่คณะละครนิยมไทย วงดนตรีเทศบาลนครกรุงเทพ และ วงดนตรีดุริยะโยธินของกองทัพบกไทย

ในปี พ.ศ. 2496 ขณะอายุได้ 29 ปี ครูเวส สุนทรจามร ชวนมาอยู่วงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ ในตำแหน่งมือกลอง ต่อมาได้เป็นนักร้องและประพันธ์คำร้องให้ครูเอื้อ สุนทรสนาน

เกษียณอายุราชการเมื่อ พ.ศ. 2528 แต่ยังแต่งคำร้องและทำนองไว้อีกหลายเพลง ทั้งเป็นนักร้องรับเชิญให้กับ วงดนตรี สังคีตสัมพันธ์ ของ วินัย จุลละบุษปะ เป็นครั้งคราว

ป่วยเป็นโรคเบาหวาน ในระยะหลังเกิดอาการแทรกซ้อน จนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 ขณะอายุได้ 70 ปีขับร้องเพลงไพเราะเป็นที่รู้จักกันทั่วไป เช่น "บ้านนาราตรี" (คู่กับ มาริษา อมาตยกุล) และแต่งคำร้องเพลงจำนวนมาก เช่น "ไทยเพื่อไทย ,แดนดินถิ่นรัก ,รักเธอเสมอ ,เที่ยงคืน ,รักใครกันแน่ ,ไม่รักใครเลย ,รักเถอะรักกันไว้ ,เริงลีลาศ ,เริงเพลงลิมโบ้ ,รักฉันสักคน ,ช่า ช่า ช่า กล่อมใจ ,จุดใต้ตำตอ ,รักต่างแดน ,เปลี่ยวใจ ,สั่งใจ ,ขอให้ได้ดังใจนึก ,นกเขาไพร ,มนต์นางรำ ,ไพรพิศดาร ,หนีไม่พ้น ,พี่รักจริง ,ชีวิตชาวเขา,แม่เนื้อทอง ,ตลุงตื่นเถิดเรา ,เรือนหอรอรัก ฯลฯ
อาร์เธอร์ อีแวนส์

เซอร์อาเธอร์ จอห์น อีแวนส์ อังกฤษ: Sir Arthur John Evans (8 กรกฎาคม พ.ศ. 2394 - 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 นักโบราณคดีผู้มีชื่อเสียงของอังกฤษผู้ขุดค้นวังนอสซัสบนเกาะครีต ประเทศกรีก อีแวนส์เกิดที่เมืองแนชมิลลส์ ประเทศอังกฤษ เข้าศึกษาขั้นต้นที่โรงเรียนแฮโรว์ และเข้าศึกษาระดับมหาวิทยาลัยที่วิทยาลัยบราเซโนส มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และมหาวิทยาลัยกอตติงเก็น ประเทศเยอรมนี

ก่อนที่อีแวนส์จะเริ่มงานที่เกาะครีต นักโบราณคดีชื่อ "มิโนส คาโลไคไนโนส" ได้เปิดหลุมขุดค้นข้องเก็บของที่วังนอสซัสแล้วสองห้องเมื่อ พ.ศ. 2347 แต่รัฐบาลตุรกีได้ยับยั้งการขุดค้นนี้ไว้ก่อนงานขุดค้นจะแล้วเสร็จ อีแวนส์ได้ถอดรหัสที่จารึกบนตราที่ทำด้วยหินบนเกาะครีตในปีเดียวกันและเมื่อครีตได้ประกาศเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2443 อีแวนส์ได้ซื้อบริเวณซากวังนอสซัสและเริ่มงานขุดค้น เซอร์อาเธอร์ อีแวนส์ได้ค้นพบ แผ่นดินเผาจากการขุดค้นมากถึง 3,000 แผ่นและเริ่มงานคัดลอกและถอดระหัส และจากการคัดลอกและถ่ายทอดนี้เป็นที่ชัดเจนว่าข้อความบนแผ่นดินเผาเป็นบทเขียนที่มากกว่าหนึ่งบท จากหลักฐานของเซรามิกและและวิชาการลำดับชั้นหิน (stratigraphy) อีแวนส์สรุปว่าอารยธรรมบนเกาะครีตมีมาก่อนอารยธรรมที่เป็นที่รับรู้เมื่อเร็วนี้โดยนักโบราณคดี-นักผจญภัยชื่อ"ไฮน์ริช ชรีมานน์"เป็นผู้เปิดเผย คืออารยธรรมไมซีนี (Mycenae) และไทรีนส์ (Tiryns)

ซากโบราณที่วังนอสซัสแผ่กว้างเป็นเนื้อที่มากถึง 12.5 ไร่ และมีลักษณะความวกวนที่ทำให้อีแวนศนึกถึงเขาวงกตที่มีกล่าวไว้ในเรื่องปรัมปราของกรีกที่สร้างโดยกษัตริย์ไมโนสเพื่อซ่อนพระโอรสประหลาด (monstrous child - คนศีรษะวัว) ดังนั้น อีแวนส์จึงตั้งชื่ออารยธรรมที่เคยมีอยู่ที่พระราชวังยิ่งใหญ่นี้ว่า "อารธรรมมิโนน () เมื่อถึง พ.ศ. 2446 งานขุดค้นวังนอสซัสแล้วเสร็จลงเกือบทั้งหมด เผยให้เห็นความก้าวหน้าของเมืองที่เต็มไปด้วยงานศิลปะและตัวอย่างงานเขียนจำนวนมาก ภาพที่เขียนบนผนังมีภาพวัวเป็นจำนวนมากทำให้อีแวนส์สรุปว่าชาวมิโนนบูชาวัวอย่างแน่นอน

อีแวนส์ได้รับบรรดาศักดิ์เมื่อ พ.ศ. 2454 จากผลงานด้านโบราณคดีและได้มีการจัดสร้างอนุสาวรีย์ของเขาทั้งที่นอสซัสและที่พิพิธภัณฑ์แอชโมลีน ในปี พ.ศ. 2456 เซอร์อีแวนส์ได้ใช้เงินส่วนตัวจำนวน 100 ปอนด์เพื่อเพิ่มทุนการศึกษาที่ร่วมกันตั้งโดยมหาวิทยาลัยลอนดอนและสมาคมโบราณคดีให้เพิ่มเป็นสองเท่าเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ออกัสตัส โวลลาสตัน แฟรงค์ ผู้ได้ทุนในปีนั้นได้แก่มอร์ติเมอร์ วีลเลอร์

เซอร์อาเธอร์ อีแวนส์สมควรที่จะได้รับการจดจำจากความดื้อดึงในการยึดครีตเป็นศูนย์กลางที่นำไปสู่การโต้เถียงที่ไม่มีความเป็นมิตรระหว่างอีแวนส์กับนักโบราณคดีบนแผ่นดินใหญ่ คือคาร์ล เบลเจน และอลัน วาซ
ความชื้นสัมพัทธ์

ความชื้นสัมพัทธ์ () เป็นหน่วยวัดหนึ่งที่นิยมใช้วัดระดับความชื้นในอากาศ มีนิยามคือ อัตราส่วนโดยมวลของไอน้ำในอากาศในขณะหนึ่ง(ที่อุณหภูมิหนึ่ง) ต่อ ไอน้ำสูงสุดที่อากาศ (ที่อุณหภูมินั้น) สามารถแบกรับไว้ได้
เอกลัพย์

เอกลัพย์ (एकलव्य) เป็นบุตรของท้าวหิรัญธนุส ผู้เป็นราชาของชนเผ่านิษาท(พรานป่า) แคว้นนิษาท กับนางสุเลขา เอกลัพย์เป็นผู้ที่มีฝีมือการยิงธนูยอดเยี่ยม และปรารถนาจะเป็นศิษย์ของโทรณาจารย์ แต่โทรณาจารย์ปรารถนาที่จะเป็นครูสอนเฉพาะชนชั้นวรรณะกษัตริย์เท่านั้น จึงไม่รับเอกลัพย์ซึ่งเป็นชนนอกวรรณะเป็นศิษย์ เอกลัพย์ไม่ได้โกรธเคืองโทรณาจารย์แต่อย่างใด และไปฝึกยิงธนูเองในป่าพร้อมกับปั้นรูปโทรณาจารย์ขึ้นมาจากดินที่โทรณาจารย์เคยเหยียบด้วยความศรัทธา เหมือนกับโทรณาจารย์เป็นผู้สอนวิชายิงธนูให้กับตนเอง

วันหนึ่งอรชุนเจอเอกลัพย์เข้าจึงถามชื่อเสียงเรียงนาม ปรากฏว่าเอกลัพย์บอกว่าตนเป็นศิษย์ของโทรณาจารย์ อรชุนเคืองโทรณาจารย์เพราะเคยให้สัญญากันไว้ว่าจะสอนวิชายิงธนูพิเศษให้กับอรชุนเพียงคนเดียว เมื่อโทรณาจารย์ทราบเรื่องจึงให้เอกลัพย์ทำพิธีคุรุทักษิณา(ทำภารกิจเพื่อครูเป็นค่าสอน)โดยการตัดนิ้วหัวแม่มือข้างขวาของเอกลัพย์ ทำให้เอกลัพย์ยิงธนูไม่ได้ เขาจึงเดินกลับ หายเข้าไปในป่าไม่ออกมาอีกเลย และโทรณาจารย์ก็บอกกับอรชุนว่า อรชุนจะเป็นยอดธนูหนึ่งเดียวในปฐพี
ในบางตำนานเล่าว่าเอกลัพย์ไปฝึกยิงธนูโดยไม่ต้องใช้นิ้วหัวแม่มือ และไปเป็นนักธนูของท้าวชราสันธ์ เอกลัพย์ถูกพระกฤษณะสังหารตายในที่สุด
บุตรของเอกลัพย์ คือ เจ้าชายเกตุมัต ต้องการแก้แค้น จึงนำทัพแคว้นนิษาท เข้าร่วมสงครามทุ่งกุรุเกษตร เขาถูกภีมะสังหารในวันที่ 2 ของสงคราม
อินฟราเรด

รังสีอินฟราเรด () มีชื่อเรียกอีกชื่อว่า รังสีใต้แดง หรือรังสีความร้อน เป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความยาวคลื่นอยู่ระหว่างคลื่นวิทยุและแสงมีความถี่ในช่วง 10 – 10 เฮิร์ตซ์หรือความยาวคลื่นตั้งแต่ 1-1000 ไมโครเมตร มีความถี่ในช่วงเดียวกับไมโครเวฟ มีความยาวคลื่นอยู่ระหว่างแสงสีแดงกับคลื่นวิทยุสสารทุกชนิดที่มีอุณหภูมิอยู่ระหว่าง -200 องศาเซลเซียสถึง 4,000 องศาเซลเซียส จะปล่อยรังสีอินฟราเรดออกมา คุณสมบัติเฉพาะตัวของรังสีอินฟราเรด เช่น ไม่เบี่ยงเบนในสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ที่แตกต่างกันก็คือ คุณสมบัติที่ขึ้นอยู่กับความถี่ คือยิ่งความถี่สูงมากขึ้น พลังงานก็สูงขึ้นด้วย

ถูกค้นพบโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ คือ Sir William Herschel ซึ่งได้ค้นพบ รังสีอินฟราเรดสเปกตรัมในปี ค.ศ. 1800จากการทดลองโดยทดสอบว่าในเลนส์แต่ละสี จะเปลี่ยนค่าแสดงความร้อนของดวงอาทิตย์หรือไม่ จึงประดิษฐ์อุปกรณ์การทดลองเพื่อหาคำตอบใช้ปริซึมแยกแสง แล้วให้แสงต่างๆมาตกที่เทอร์โมมิเตอร์ก็ตั้งเทอร์โมมิเตอร์ตัวหนึ่งนอกเหนือจากแสงสีต่าง ๆ นั้น เพื่อเป็นตัวควบคุมการทดลอง ปรากฏว่า แสงสีต่าง มีอุณหภูมิสูงกว่าแสงสีขาว และอุณหภูมิสูงขึ้นจาก สีม่วง ไปหาสีแดง ปรากฏว่า เทอร์โมมิเตอร์ ตัวที่อยู่นอกเหนือจากแสงสีแดงนั้น กลับวัดได้อุณหภูมิสูงกว่าทุกตัว พบว่า ส่วนของแสงที่มองไม่เห็นแต่ร้อนกว่าสีแดงนี้ มีคุณสมบัติทางกายภาพเช่นเดียวกับคลื่นแสงที่มองเห็นได้ทุกประการ เช่น การหักเห ดูดซับ ส่องผ่านหรือไม่ผ่านตัวกลาง รังสีที่ถูกค้นพบใหม่นี้ตั้งชื่อว่า " รังสีอินฟราเรด " (ขอบเขตที่ต่ำกว่าแถบสีแดงหรือรังสีใต้แดง)

ในการใช้ประโยชน์ ใช้ในการควบคุมเครื่องใช้ระบบไกล (remote control) สร้างกล้องอินฟราเรดที่สามารถมองเห็นวัตถุในความมืดได้ เช่น อเมริกาสามารถใช้กล้องอินฟราเรดมองเห็นเวียตกงได้ตั้งแต่สมัยสงครามเวียดนาม และสัตว์หลายชนิดมีนัยน์ตารับรู้รังสีชนิดนี้ได้ ทำให้มองเห็นหรือล่าเหยื่อได้ในเวลากลางคืน

เรามองไม่เห็นรังสีอินฟราเรด แต่เราก็รู้สึกถึงความร้อนได้ สัตว์บางชนิด เช่น งู มีประสาทสัมผัสรังสีอินฟราเรด มันสามารถทราบตำแหน่งของเหยื่อได้ โดยการสัมผัสรังสีอินฟราเรดซึ่งแผ่ออกมาจากร่างกายของเหยื่อ รังสีที่มีความยาวคลื่นน้อยกว่าแสงสีม่วงเรียกว่า “รังสีอุลตราไวโอเล็ต”

โลกและสิ่งชีวิตแผ่รังสีอินฟราเรดออกมา เช่น คาร์บอนไดออกไซด์ และไอน้ำ ในบรรยากาศดูดซับรังสีนี้ไว้ ทำให้โลกมีความอบอุ่น เหมาะกับการดำรงชีวิต

ไมโครเมตรจนถึง 1.5ไมโครเมตรรังสีอินฟราเรดช่วงคลื่นสัน้มักจะประยุกต์ใช้ในงานถ่ายภาพความร้อน
ไมโครเมตรจนถึง 5.6 ไมโครเมตร อินฟราเรดระยะกลางมักประยุกต์ใช้กับระบบนำวิถีของจรวด Missile
ไมโครเมตรขึ้นไป รังสีประเภทนี้เป็นช่วงคลื่นยาวจึงมีพลังงานความร้อนไม่มากนักจึงนิยมใช้ในการ
บำบัดผู้ป่วย เช่น อาการปวดเมื่อยเรื้อรัง และผู้ป่วยด้วยโรคความดันโลหิต รวมถึงการควบคุมน้ำหนัก
เป็นต้น

เช่น ความร้อนอุณหภูมิต่ำมาจากอินฟราเรด สามารถซึมเข้าลึกถึงผิวหนัง 1-1.5นิ้ว ลดอาการปวดหัวเข่า หรือทำให้แผลเรื้อรัง โลหิตหมุนเวียนดีขึ้นจึงทำให้แผลหายเร็ว

ข้อดี
ข้อเสีย

Sir William Herschel นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน ได้ค้นพบ อินฟราเรดสเปกตรัม ในปี 1800 โดยเขาได้ทำการทดลองวัดอุณหภูมิของแถบสีต่างๆที่เปล่งออกมาเป็นสีรุ้งจากปริซึม พบว่าอุณหภูมิความร้อนจะเพิ่มขึ้นตามลำดับจากสีม่วงและสูงสุดที่แถบสีสีแดง ซึ่งขอบเขตนี้เรียกว่า “อินฟราเรด” (ของเขตที่ต่ำกว่าแถบสีแดง)
พระนางสัตยวดี

พระนางสัตยวดี เป็นตัวละครในมหาภารตะ เป็นลูกของกษัตริย์พระองค์หนึ่งกับนางอัปสรซึ่งถูกสาปให้เป็นปลากับ วันหนึ่งชาวประมงได้จับนางปลาออกมาผ่าท้อง เนื่องจากท้องโตผิดปกติ เมื่อผ่าออกมาดูปรากฏว่าเป็นเด็กผู้หญิง ซึ่งก็คือ พระนางสัตยวดี คนนี้นี่เอง ชาวประมงจึงเลี้ยงไว้ด้วยความสงสาร

ในวัยเด็ก สัตยวดี มีกลิ่นตัวเป็นกลิ่นคาวปลาแรงมาก เพราะอาศัยอยู่ในท้องปลาเป็นเวลานาน ทำให้ไม่มีชายใดหมายปอง แต่เมื่อฤๅษีตนหนึ่งผ่านมาชื่อว่า ฤๅษีปราศร ก็ถูกใจนางสัตยวดีมากเพราะเป็นคนสวยและจริง ๆ แล้วเป็นคนวรรณะกษัตริย์ ก็ให้พรโดยให้กลิ่นตัวของนางหายไป และกลายเป็นกลิ่นหอมของดอกไม้มาแทน จากนั้นฤๅษีปราศรกับนางสัตยวดีก็มีความสัมพันธ์กันและมีลูกชายคนหนึ่งชื่อ ฤๅษีวยาส ซึ่งเป็นคนสำคัญในเรื่องมหาภารตะ เพราะเป็นปู่โดยตรงของทั้งฝ่ายเการพและปาณฑพ และจะออกมาคลี่คลายปัญหาเป็นพัก ๆ ให้กับฝ่ายต่าง ๆ

เมื่อนางสัตยวดีโตขึ้น พระราชาศานตนุก็มาเจอกับนางเข้าและถูกใจมาก แต่พ่อของนางขอไว้ว่าลูกที่เกิดจากนางสัตยวดีต้องเป็นกษัตริย์ต่อจากพระองค์ ท้าวศานตนุไม่ตกลงในทันทีเพราะเห็นแก่ภีษมะ ลูกของพระองค์กับพระแม่คงคา แต่ผู้ให้สัญญานี้คือ ภีษมะ นั่นเอง

พระนางสัตยวดีเมื่อแต่งงานกับพระราชาศานตนุก็มีพระโอรสด้วยกัน ๒ พระองค์ คือ จิตรางคทะ และ วิจิตรวีรยะ ซึ่งถือเป็นน้อยชายต่างมารดาของท้าวภีษมะ ๒ คน กล่าวได้ว่าท้าวศานตนุมีผู้สืบเชื้อสายโดยตรง ๑๐ พระองค์ แต่ ๗ คนแรก พระแม่คงคาได้นำไปทิ้งลงสู่แม่น้ำ ท้าวภีษมะก็สาบานต่อฟ้าดินอย่างเคร่งครัดไว้ว่าจะไม่แต่งงานมีลูกกับผู้หญิงคนใด จิตรางคทะก็ถูกคนธรรพ์ชื่อเหมือนกันท้ารบและถูกฆ่าตายในวัยเยาว์ ส่วนวิจิตรวีรยะแม้จะได้แต่งงานกับเจ้าหญิงอัมพิกาและเจ้าหญิงอัมพาลิกาแล้ว แต่ก็ยังไม่มีพระโอรสสืบต่อพระราชบัลลังก์แม้แต่คนเดียว พระนางสัตยวดีเกรงว่าตนจะเป็นคนบาปที่ทำให้ราชวงศ์กุรุต้องสิ้นสุด จึงให้ฤๅษีวยาส ลูกนอกสมรสมาทำพิธีนิโยค (รับภรรยาของญาติที่เป็นหม้ายมาเป็นภรรยาเพื่อสืบเชื้อสายของวงศ์ตระกูลต่อไป) ทำให้ลูกของฤๅษีวยาสกับเจ้าหญิงอัมพิกาชื่อ ธฤตราษฎร์ (ตาบอดตั้งแต่เกิด แต่มีสุขภาพแข็งแรงและเป็นพระบิดาของฝ่ายเการพ) , เจ้าหญิงอัมพาลิกากับฤๅษีวยาสชื่อ ปาณฑุ (มีสีผิวซีด สุขภาพไม่แข็งแรง แต่เป็นพระราชาที่ยิ่งใหญ่และเป็นพระบิดาของปาณฑพทั้งห้าด้วย) , นางกำนัลกับฤๅษีวยาสชื่อ วิทูร (ครบถ้วนสมบูรณ์ดี เป็นผู้ที่มีความเที่ยงธรรม)

หลังจากที่พระราชาปาณฑุสิ้นพระชนม์ ฤๅษีวยาสก็แนะนำให้พระนางสัตยวดีไปบำเพ็ญเพียรช่วงสุดท้ายของชีวิตในป่า จะได้ไม่ต้องมารับรู้เรื่องที่หลาน ๆ เหลน ๆ จะมาฆ่าฟันกัน พระนางสัตยวดีเห็นดีด้วยจึงทำตามคำแนะนำของฤๅษีวยาส และออกป่าไปพร้อมกับพระนางอัมพิกาและพระนางอัมพาลิกาและในเรื่องก็ไม่ได้พูดถึงอีก
อุลูปี

นางนาคอุลูปี เป็นธิดาของท้าวเการวยะ ราชาแห่งเหล่างูและอสรพิษ และเป็นมเหสีอีกองค์หนึ่งของอรชุน โดยในขณะที่อรชุนเดินป่า เนรเทศตนเองหลังจากเข้าไปเอาธนูในห้องของยุธิษฐิระหว่างที่อยู่กับนางเทราปตี นางนาคอุลูปีก็รู้อนาคตของอรชุนว่าจะถูก พภรุวาหนะ (ลูกชายของอรชุนที่เกิดกับนางจิตราหรือจิตรางคทา) ฆ่าตายโดยไม่รู้ว่าเป็นพ่อลูกกัน

นางจึงมีความสัมพันธ์กับอรชุนและมีพระโอรสด้วยกันอีก ๑ คนนามว่า อิราวัต โดยหลังจากที่อรชุนถูกพภรุวาหนะฆ่าตายแล้ว นางจะเป็นผู้ชุบชีวิตให้อรชุนเพราะเป็นสามีของนางแล้ว
อุทยานแห่งชาติมิกัวชา

อุทยานแห่งชาติมิกัวชา คือพื้นที่ทางธรรมชาติทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐควิเบก ประเทศแคนาดา บนชายฝั่งด้านใต้ของคาบสมุทร Gaspe ได้รับการยกย่องให้เป็นแหล่งศึกษาทางบรรพชีวินวิทยาในยุคดีโวเนียนที่สมบูรณ์ที่สุด ด้วยอายุทางธรณีวิทยา 370 ล้านปี พื้นที่นี้มีฟอสซิลของปลาจากยุคดีโวเนียนอยู่ราว 5-6 กลุ่ม โดยเฉพาะฟอสซิลของปลากลีบเนื้อที่พบเป็นจำนวนมากและอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด
ชีส (ซอฟต์แวร์)

ชีส () เป็นซอฟต์แวร์เว็บแคมสำหรับ GNOME มีรูปแบบใกล้เคียงกับ Photo Booth ของ Mac OS X เริ่มพัฒนาในปี 2007 โดย Daniel G. Siegel ภายใต้โครงการ Google Summer of Code

Cheese ใช้ GStreamer ในการสร้างเอฟเฟคต์พิเศษให้กับภาพและวิดีโอ และรองรับการส่งภาพขึ้นไปเก็บบนเว็บไซต์ Flickr

Cheese ถือเป็นส่วนหนึ่งของแพลตฟอร์ม GNOME อย่างเป็นทางการตั้งแต่เวอร์ชัน 2.22 เป็นต้นไป
หลวงเสนียุทธกาจ (หม่อมหลวงจวง เสนีวงศ์)

พลตรี หม่อมหลวงจวง เสนีวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2437 เป็นบุตรของหม่อมนเรนทรราชา (หม่อมราชวงศ์รัตน์ เสนีวงศ์) กับนางจัน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบกเมื่อปี พ.ศ. 2458 รับราชการเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนนายร้อยปฐมและมัธยมมาตลอด รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงเสนียุทธกาจเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2471 และต่อมาในปี พ.ศ. 2487 ได้รับพระราชทานยศเป็นพลตรี

ทางด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับนางสาวเฉลยพร โกมารกุล ณ นคร มีบุตร ธิดา 8 คน ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2535
เอวินซ์

เอวินซ์ (Evince) เป็นโปรแกรมดูเอกสารชนิด PDF และ PostScript ของแพลตฟอร์ม GNOME เป้าหมายของ Evince คือเป็นโปรแกรมดูเอกสารแบบครบวงจรที่สามารถแทนโปรแกรมดูเอกสารอื่นๆ ในอดีตของ GNOME เพื่อลดความสับสนของผู้ใช้

เอวินซ์ถูกรวมเข้ามาใน GNOME 2.12 ซึ่งออกเมื่อ 7 กันยายน ค.ศ. 2005 โดยภาษาที่ใช้ส่วนใหญ่คือ ภาษาซี มีส่วนประกอบที่เป็น C++ เล็กน้อย

เอวินซ์เป็นซอฟต์แวร์เสรี ใช้สัญญาอนุญาตแบบ GPL
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดช

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพงศ์อิศเรศ กรมหมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดช ทรงเป็นต้นราชสกุลอิศรเสนา ณ อยุธยา ประสูติเมื่อวันจันทร์ แรม 2 ค่ำ เดือน 12 ปีวอก ตรงกับวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2343 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 8 ในสมเด็จพระบวรราชเจ้า กรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ วังหน้าในรัชกาลที่ 2 กับเจ้าจอมมารดาสำลี พระธิดาในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงเป็นเจ้านายฝ่ายหน้าพระองค์เดียวที่เป็นพระราชนัดดาของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทั้งสองพระองค์ข้างต้น

พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดพระกรุณาให้สถาปนาพระองค์เจ้าพงศ์อิศเรศเป็นพระเจ้าราชวงศ์เธอ กรมหมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดช ทรงศักดินา 11000 เมื่อ วันจันทร์ เดือนหก แรม 13 ค่ำ ปีจอ พ.ศ. 2405 พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดชสิ้นพระชนม์เมื่อวันพฤหัสบดี ขึ้น 10 ค่ำ เดือน 8 อุตราสาฒ ปีจอ ตรงกับ พ.ศ. 2417 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะพระชันษาได้ 75 ปี

มีพระโอรส 8 พระองค์ และพระธิดา 4 องค์ รวม 12 พระองค์
มายาสูร

มายาสูร เป็นยักษ์ที่เป็นที่ปรึกษาด้านสถาปนิกของพระเวสสุกรรม วันหนึ่งพระกฤษณะและอรชุนไปเที่ยวป่าขาณฑวะ ซึ่งเป็นป่าที่ต้นไม้ขึ้นหนาทึบ ได้เจอกับพระอัคนีซึ่งขอร้องให้ทั้งสองช่วยให้พระอัคนีได้เผาป่าขาณฑวะเพื่อกินสมุนไพร เพราะตนป่วยและไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน เพราะเมื่อพระอัคนีเผาป่าเมื่อใด พระอินทร์ซึ่งเป็นมิตรกับพญานาคตักษกะขอร้องให้ช่วยดับไฟให้ พระอินทร์ก็จะประทานฝนลงมาดับไฟทุกครั้ง พระกฤษณะและอรชุนจึงรับปาก พระอัคนีจึงขอร้องให้เทพวรุณ เทพเจ้าแห่งมหาสมุทรให้ธนูคาณฑีวะ นอกจากนี้ยังคืนจักรสุทรรศน์ และคทาเกาโมทกี ให้กับพระกฤษณะด้วย จากนั้นอรชุนจึงเป็นผู้ยิงธนูคาณฑีวะ สกัดกั้นสายฝน และพระกฤษณะก็เป็นสารถีให้ พระอินทร์แปลกใจมากจึงให้เหล่าเทวดามาช่วยกันซัดอาวุธลงไปสู้กับอรชุนและพระกฤษณะ แต่พระกฤษณะก็ใช้จักรสุทรรศน์ทำลายอาวุธเหล่านั้นจนหมดสิ้น

พระอินทร์ เมื่อทราบว่ามนุษย์ที่สู้ด้วยนั้นคืออรชุน พระโอรสของพระองค์ก็ไม่สู้รบด้วยต่อไป และปล่อยให้เรื่องของพญางูเลยตามเลย(ภายหลังพระอินทร์ลงมาตรัสบอกว่าในอนาคตพระศิวะจะให้อาวุธอานุภาพแรงสูงชื่อ ปาศุปัต แก่อรชุน) พระอัคนีจึงได้เผาป่า มเหสีของพญางูไปด้วย เหลือแต่ลูกชายที่รอดมาได้อย่างหวุดหวิด นอกจากนี้ในการเผาป่า ยักษ์ที่ชื่อ มายาสูร ตนนี้ก็ได้วิ่งมาหาอรชุนและร้องขอชีวิต อรชุนจึงขอชีวิตยักษ์ตนนี้ไว้ ยักษ์มายาสูรอยากตอบแทนพระคุณมากจึงไปหาพระกฤษณะและอรชุนในตอนกลางคืนพร้อมกับบอกว่าจะสร้างสิ่งก่อสร้างให้อย่างหนึ่ง พระกฤษณะแนะนำให้สร้างสภา มายาสูรจึงรีบดำเนินการตามนั้นทันที

มายาสูรออกแบบสภาอย่างวิจิตรตระการตาและยังนำอัญมณีต่าง ๆ ที่ตนเคยสะสมไว้มาตกแต่งอย่างสวยงาม ทำให้ผู้คนจากเมืองอื่นมาดูกันอย่างมากมายและเรียกสภาแห่งนี้ว่า มายาสภา

ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้ฝ่ายทุรโยธน์อิจฉาพวกปาณฑพเป็นอย่างมาก จึงสร้างสภาขึ้นมาอีก แต่สวยไม่เทียบเท่า และให้ท้าวธฤตราษฎร์เชิญยุธิษฐิระมาเล่นพนันเอาบ้านเอาเมืองกันอีกด้วย