seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ธงประมวลสากล

ระบบธงประมวลสากล () เป็นวิธีการแทนตัวอักษรแต่ละตัวอักษรในสัญญาณไปสู่เรือหรือจากเรือ เป็นส่วนหนึ่งของประมวลสากล (INTERCO)
มีวิธีการต่างๆที่ธงสามารถใช้เป็นสัญญาณคือ:
NATO ก็ใช้ธงเช่นเดียวกันซึ่งจะซ้ำกันน้อยมากสำหรับเรือรบ ใช้เดี่ยวหรือเป็นชุดสั้นๆเพื่อสื่อสารข้อความที่ไม่เป็นความลับต่างๆ การใช้งานโดยทั่วไปของ NATO จะแตกต่างจากความหมายสากล ดังนั้นจะมีเหนือสัญญาณเพื่อบ่งชี้ว่าควรจะใช้ความหมายสากลใดในการอ่าน
ปริญญาตรี

ปริญญาตรี หรือ ปริญญาบัณฑิต เป็นระดับการศึกษาย่อยในการอุดมศึกษา ต่อเนื่องจากชั้นมัธยมศึกษา คำว่า ตรี หมายถึง ชั้นที่สาม (ใช้เกี่ยวกับลำดับชั้นหรือขั้นของยศตำแหน่ง คุณภาพ หรือ วิทยฐานะ ต่ำกว่า โท สูงกว่า จัตวา)

ระดับปริญญาตรี โดยทั่วไปเวลาสี่ปี แต่สามารถช่วง 2-6 ปีขึ้นอยู่กับภูมิภาคของโลก

การจัดการศึกษาปริญญาตรีในประเทศไทย โดยส่วนใหญ่จะกำหนดระยะเวลาของหลักสูตรไว้ 4 หรือ 5 ปี และ 2 หรือ 3 ปี ในหลักสูตรต่อเนื่องจากอนุปริญญา มีจุดมุ่งหมายที่จะพัฒนาให้บุคคลมีความรู้ ความสามารถ ดังนี้ สำหรับผู้ที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในประเทศไทย จะมีคำเรียกว่า “บัณฑิต” หมายถึง ผู้ทรงความรู้ ผู้มีปัญญา นักปราชญ์ เช่น วิทยาศาสตรบัณฑิต แพทยศาสตรบัณฑิต บัญชีบัณฑิต เป็นต้น
วัดหนองตาโชติ

วัดหนองตาโชติ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 173 หมู่ 5 ตำบลวังทองแดง อำเภอเมืองสุโขทัย  จังหวัดสุโขทัย เป็นวัดชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ในอดีตเป็นวัดที่พระครูประโชติสันติธรรม (หลวงพ่อประเสริฐ) ที่ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2495 เถรคณาจารย์ทางด้านวิทยาคมที่มีความเชียวชาญทางด้านว่านนานาชนิดที่มาจัดสร้างเป็นวัตถุมงคลให้กับศิษย์ไปใช้ป้องกันคุณไสย์และสัตว์มีเขี้ยวงา

วัดหนองตาโชติ สร้างขึ้นตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2460 มีนามตามชื่อบ้าน โดยมีนายจันทร์ อินปาน เป็นผู้นำในการสร้างวัด และนายเชย นางเล็ก อ่อนบุญเป็นผู้บริจาคที่ดินในการจัดสร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2497

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มมีที่นาล้อมรอบ อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีอุโบสถกว้าง 18 เมตรยาว 20 เมตร สร้าง พ.ศ. 2507 ศาลาการเปรียญกว้าง 18.50 เมตร ยาว 36 เมตร

วัดหนองตาโชติ ตั้งอยู่ชนบทเป็นที่ราบลุ่มมีที่นาล้อมรอบ มีที่ดินตั้งวัด จำนวน 12 ไร่ 2 ตารางวา ทิศเหนือติดกับคลองสาธารณะที่เชื่อมระหว่างบ้านสวนกับอำเภอศรีสำโรง ทิศตะวันออกติดกับโรงเรียนวัดหนองตาโชติ ด้านทิศใต้ติดกับถนนสาธารณะและสถานีอนามัย ทิศตะวันตกหมู่บ้าน
จงรัก พลาศัย

ผู่ช่วยศาสตราจารย์ ดร.จงรัก พลาศัย นายกสภามหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ อธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส

ผศ.ดร.จงรัก พลาศัย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ครุศาสตรอุตสาหกรรมบัณฑิต (วิศวกรรมเครื่องกล) จากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเทเวศน์ กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2532 ระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ พ.ศ. 2541 และระดับปริญญาเอก ด้านการศึกษา (Ed.D.) จากมหาวิทยาลัยบาเกียว ประเทศฟิลิปปินส์ ปี พ.ศ. 2551

ผศ.ดร.จงรัก พลาศัย เริ่มรับราชการครู ประจำโรงเรียนเกษตรกรรมนราธิวาส เมื่อปี พ.ศ. 2519 ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 จึงได้มารับตำแหน่งอาจารย์ ประจำวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ ในปี พ.ศ. 2526 เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการวิทยาลัยสารพัดช่างนราธิวาส ต่อมา พ.ศ. 2539 เป็นผู้อำนวยการวิทยาลัยการอาชีพตากใบ และเป็นผู้อำนวยการวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส ในปี พ.ศ. 2545 กระทั่งในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ขึ้น และยุบรวมเอาวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาสเข้าเป็นหน่วยงานในสังกัด ดร.จงรัก พลาศัย จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 จนถึงปัจจุบัน

ผศ.ดร.จงรัก พลาศัย เคยได้รับคัดเลือกเป็นข้าราชการผลงานดีเด่นของจังหวัดชายแดนภาคใต้ สาขาการบริหารนโยบาย ประจำปี 2546 โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้พระราชทานเกียรติบัตร ณ อาคารสิริกาญจนทักษิณ พระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2546 และได้รับคัดเลือกจากกระทรวงวัฒนธรรม ให้เป็นผู้ทำคุณประโยชน์ต่อพระพุทธศาสนา ประเภทส่งเสริมและอนุรักษ์วัฒนธรรม มรดกไทยทางพระพุทธศาสนา โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้พระราชทานรางวัลเสาเสมาธรรมจักรเนื่องในวันวิสาขบูชาโลก ประจำปี 2547
เครื่องบินทะเล

เครื่องบินทะเล หรือ เครื่องบินน้ำ () เป็นอากาศยานปีกตรึงที่สามารถนำเครื่องขึ้นและลงบนน้ำได้ เครื่องบินทะเลที่สามารถนำเครื่องขึ้นและลงในสนามบินได้ถือเป็นชนิดย่อยของเครื่องบินทะเลเรียกว่าอากาศยานสะเทินน้ำสะเทินบก (amphibian aircraft) เครื่องบินทะเลและอากาศยานสะเทินน้ำสะเทินบกยังแบ่งได้อีก 2 ชนิดตามลักษณะบนพื้นฐานของเทคโนโลยีคือ เครื่องบินทุ่นลอยน้ำ (floatplane) และ เรือบิน (flying boat) บางครั้งเครื่องบินทะเลก็เรียกว่า hydroplane

เครื่องบินทะเลสามารถแบ่งได้ออกเป็น 2 ชนิดคือ เครื่องบินทุ่นลอยน้ำ และ เรือบินคำว่า "seaplane" มักใช้แทน "floatplanes" ในภาษาอังกฤษแบบอังกฤษ แต่ในบทความนี้ทั้ง flying boats และ floatplanes ซึ่งเป็นชนิดของเครื่องบินทะเล ใช้ตามความนิยมแบบอเมริกา

อากาศยานสะเทินน้ำสะเทินบกสามารถนำเครื่องขึ้นและลงได้ทั้งบนทางวิ่งและในน้ำ เครื่องบินทะเลที่แท้จริงนั้นจะนำเครื่องขึ้นและลงได้ในน้ำเท่านั้น มีทั้ง เครื่องบินทุ่นลอยน้ำและเรือบินที่เป็นอากาศยานสะเทินน้ำสะเทินบก รวมทั้งยังมีลูกผสมด้วย ตัวอย่างเช่น เครื่องบินทุ่นลอยน้ำที่พับเก็บทุ่นได้ เครื่องบินทะเลสมัยใหม่มักเป็นอากาศเบา สะเทินน้ำสะเทินบก และเป็นแบบเครื่องบินทุ่นลอยน้ำ
จิกน้ำ

จิกน้ำ, จิกอินเดีย, จิกนา หรือ จิกมุจรินทร์ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Barringtonia acutangula" เป็นไม้ยืนต้นอยู่ในวงศ์ Lecythidaceae มีถิ่นกำเนิดที่ภูมิภาคเอเชียใต้และอัฟกานิสถาน, ฟิลิปปินส์ ไปจนถึงตอนเหนือของออสเตรเลียแถบรัฐควีนส์แลนด์ โดยมักขึ้นใกล้ริมแหล่งน้ำ

จิกน้ำมีชื่อเรียกอื่น ๆ ตามภาษาถิ่นว่า "กระโดนทุ่ง" หรือ "กระโดนน้ำ" (อีสาน-หนองคาย), "ปุยสาย" หรือ "ตอง" (ภาคเหนือ) "กระโดนสร้อย" (พิษณุโลก) และ "ลำไพ่" (อุตรดิตถ์)

เป็นไม้ประเภทผลัดใบ สูง 5-15 เมตร ลำต้นเป็นปุ่มปม ปลายกิ่งลู่ลง ใบอ่อนเป็นสีน้ำตาล แดงเข้ม ใบเป็นใบเดี่ยว ออกเวียนสลับถี่บริเวณปลายยอด เป็นรูปใบหอก หรือรูปไข่กลับ ปลายและโคนใบแหลม ขอบจักถี่ เวลามีดอกจะทิ้งใบเหลือเพียงใบอ่อนเป็นสีแดง สวยงามน่าชมมาก

ดอกออกเป็นช่อยาวที่ปลายยอด ห้อยลงเป็นระย้า ราว 30-40 เซนติเมตร มีกลีบเลี้ยง 4 กลีบ ติดทนอยู่จนเป็นผล กลีบดอกสั้น ปลายแยกเป็น 4 กลีบ หลุดร่วงง่าย เป็นสีแดง หรือ ชมพู เมื่อบานเต็มที่เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เซนติเมตร มีเกสรตัวผู้เป็นฝอย ๆ สีชมพู หรือ สีแดง จำนวนมาก เวลามีดอกบานพร้อมกันจะดูแลสวยงามน่ารัก โดยเฉพาะช่วงมีดอกจะทิ้งใบมีแต่ยอดอ่อนเป็นสีแดงจัด ยิ่งเพิ่มความงดงามยิ่งขึ้น

ผลลักษณะกลมยาว มีเมล็ด ดอกออกระหว่างเดือนพฤศจิกายน-มีนาคม ในปีถัดไป

ยอดอ่อนและดอก ใช้รับประทานเป็นผักสดและผักจิ้มกับ น้ำพริก ลาบ, น้ำตก, แจ่ว และอาหารรสเผ็ดอื่นๆ กินกับขนมจีน รสชาติมันปนฝาด

เปลือกและต้นมีสรรพคุณใช้เบื่อปลา นอกจากนี้แล้วเนื้อไม้ยังใช้ทำไม้อัด ทำเครื่องเรือนและเป็นสมุนไพรแก้ระดูขาว ใบแก่ใช้ต้มน้ำดื่มแก้ท้องร่วง เมล็ดใช้ทำเป็นยาลมแก้อาการจุกเสียดและแก้ไอในเด็ก
สภาเศรษฐกิจโลก

สภาเศรษฐกิจโลก (; WEF) เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร ซึ่งจัดการประชุมขึ้นทุกปีที่เมืองดาวอส ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2514 โดย เคลาส์ มาร์ติน ชวับ (Klaus Martin Schwab) เป็นอาจารย์ใน มหาวิทยาลัยเจนีวา เดิมชื่อ สภายุโรป เปลี่ยนเป็น สภาเศรษฐกิจโลก เมื่อปี พ.ศ. 2530
จิก

จิก () เป็นชื่อสามัญในภาษาไทยที่ใช้เรียกต้นไม้ในสกุล "Barringtonia" ในวงศ์ Lecythidaceae

มีลักษณะโดยร่วมเป็นไม้ยืนต้น ขึ้นในที่พื้นที่ชุ่มน้ำ ดอกมีสีขาว เกสรเพศผู้สีแดงหรือสีชมพู มักออกเป็นช่อยาวห้อยเป็นระย้า มีทั้งหมด 10 ชนิด ได้แก่
เรือพิฆาตคะซุมิ

คะซุมิ () เป็นเรือพิฆาตชั้นอะซะชิโอะ (Asashio) ของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น

ในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1945 คะซุมิ ได้คุ้มกันเรือประจัญบานยามาโตะ จากทะเลใน (อยู่ระหว่าง เกาะฮนชู เกาะชิโกะกุ และ เกาะคีวชู) เพื่อเข้าปฏิบัติการเท็งโงโจมตีกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่จังหวัดโอะกินะวะ เรือคะซุมิอับปางในวันที่ 7 เมษายนจากการโจมตีของเครื่องบินของกองกำลังเฉพาะกิจที่ 58 เรือพิฆาตฟุยุซุกิได้เข้าช่วยเหลือผู้รอดชีวิตและจมเรือด้วยการยิงตอร์ปิโด 2 ลูกห่างออกไป 275 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองนะงะซะกิ (Nagasaki) () °E﻿ / 30.46; 128.92)
ปลาตะพาก

ปลาตะพาก เป็นปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ในสกุล "Hypsibarbus" (/ฮีป-ซี-บาร์-บัส/) จัดเป็นปลาขนาดกลางในวงศ์นี้ มีรูปร่างลักษณะทั่วไปคล้ายปลาตะเพียนในสกุล "Barbonymus" ซึ่งอยู่วงศ์เดียวกัน แต่ปลาตะพากจะมีลำตัวที่ยาวกว่า และขนาดจะใหญ่ได้มากกว่า แพร่กระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์และทางตอนใต้ของประเทศจีน พบอาศัยในแม่น้ำสายใหญ่รวมถึงลำธารน้ำตกบนภูเขาหรือป่าดิบชื้น

โดยมีขนาดลำตัวประมาณ 60-80 เซนติเมตร มีทั้งหมด 11 ชนิด (สูญพันธุ์ไปแล้ว 1 ชนิด ดูในตาราง) โดยมีชนิดที่รู้จักกันดีที่สุดคือ ปลาตะพากเหลือง ("H. wetmorei") โดยปลาในสกุลนี้ถูกแยกออกมาจากสกุล "Puntius" ในปี ค.ศ. 1996 โดยวอลเตอร์ เรนโบธ โดยมีลักษณะสำคัญที่แตกต่างจากปลาในสกุลอื่น คือ มีก้านครีบเดี่ยวของครีบหลังมีขอบจักเป็นฟันเลื่อย ครีบท้องมีก้านครีบแขนง 8 ก้าน ใต้คางมีร่องแยกระหว่างขากรรไกรล่างและคาง ฐานครีบก้นยาวคิดเป็นร้อยละ 60 ของความยาวหัว ขอบเกล็ดแต่ละเกล็ดมีลายสีดำติดต่อกันเป็นร่างแห

ปลาตะพากมีชื่อเรียกรวมกันแบบอื่นอีก อาทิ "ปลากระพาก" (ประพาสไทรโยค), "ปลาปากหนวด", "ปลาปีก" (ภาษาอีสาน), "ปลาปากคำ" หรือ "ปลาสะป๊าก" (ภาษาเหนือ) เป็นต้น

โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์ "Hypsibarbus" มาจากภาษากรีกโบราณคำว่า "ὕψι" (ฮิปซี) และ "barbus" (บาร์บัส) ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้ทั่วไปของปลาในวงศ์ปลาตะเพียน โดยมีความหมายถึง สันฐานที่มีความแบนข้าง
โรงเรียนปราสาทวิทยาคม

โรงเรียนปราสาทวิทยาคม เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบลหินดาด สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา

โรงเรียนปราสาทวิทยาคม ก่อตั้งขึ้นเมื่อ วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 โดยชาวบ้านปราสาท ร่วมกับนายสะอาด นาคาเริงฤทธฺ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมด่านขุนทด ได้สำรวจการตั้งโรงเรียน และได้มีนายล้าน เมยขุนทด มอบที่ดินเป็นสถานที่ก่อตั้ง

ตราประจำโรงเรียน

อักษรย่อ

สีประจำโรงเรียน

เป็นอาคารหลังที่ 2 ลักษณะเป็นอาคาร 1 ชั้น ยกไต้ถุนสูง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 อาคารนี้ประกอบด้วยห้อง ดังนี้

เป็นอาคารหลังที่อยู่หน้า ลักษณะเป็นอาคาร 1 ชั้น ยกไต้ถุนสูง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 อาคารนี้ประกอบด้วยห้อง ดังนี้

เป็นอาคารหลังที่ 3 ลักษณะเป็นอาคาร 2 ชั้น ยกไต้ถุนสูง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 อาคารนี้ประกอบด้วยห้อง ดังนี้
ปลาปากหนวด

"สำหรับปลาปากหนวดชนิดอื่นดูที่: Hypsibarbus pierrei"

ปลาปากหนวด หรือ ปลาปีกแดง ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Hypsibarbus vernayi" ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างและขนาดใกล้เคียงปลาตะพากเหลือง ("H. wetmorei") แต่ต่างกันตรงที่ครีบก้นไม่ยาวถึงโคนหางเหมือนปลาตะพากเหลือง ครีบและหางเป็นสีแดงเข้มหรือสีส้ม และถิ่นที่อยู่พบในภาคอีสาน, ภาคเหนือ และภาคกลางแถบ จังหวัดเพชรบุรี, ราชบุรี พบน้อยกว่าปลาตะพากเหลือง คือพบเป็นบางฤดูกาลเท่านั้น

ความเป็นมาของปลาปากหนวด เริ่มจาก อาเธอร์ เอส. เวอร์เนย์ นักมีนวิทยาชาวอังกฤษได้เก็บตัวอย่างปลาปากหนวดได้ 2 ตัว จากอำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก จึงได้ส่งตัวอย่างให้ จอห์น ร็อกโบโรห์ นอร์แมน เพื่อตรวจสอบว่าเป็นปลาชนิดใหม่หรือไม่ ปรากฏว่าเป็นปลาชนิดใหม่ นอร์แมนจึงตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติให้แก่เวอร์เนย์

ปลาปากหนวดมีลำตัวที่แบนข้าง หัวค่อนข้างเล็ก มีหนวดยาว 2 คู่ มีเกล็ดตามลำตัวประมาณ 26-28 แถว เกล็ดรอบคอดหาง 12 แถว ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายเป็นซี่แข็งและขอบจักเป็นฟันเลื่อย ตัวมีสีขาวเงินเจือเหลือง ขอบเกล็ดบนหลังแต่ละเกล็ดมีลายสีดำติดต่อกันเป็นร่างแห

ปลาปากหนวด หรือ ปลาปีกแดง ในช่วงวันขึ้น 14 ค่ำ หรือ 15 ค่ำ ในเดือนมีนาคม ของทุกปี ในแม่น้ำมาง ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำน่าน ในตำบลภูฟ้า อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน จะมีปรากฏการณ์ที่ปลาปากหนวดนับหมื่นหรือแสนตัวว่ายทวนน้ำขึ้นไปผสมพันธุ์และวางไข่ตามลำน้ำและโขดหิน ซึ่งปลาจะมากองรวมกัน ชาวบ้านเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "ปลากอง" ซึ่งจะเกิดขึ้นเพียง 2 วันนี้เท่านั้น และก่อนที่จะเกิดปรากฏการณ์นี้ จะมีสิ่งบอกเหตุ คือ ท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศเย็นกว่าปกติ และนกเค้าแมวส่งเสียงร้อง เมื่อผสมพันธุ์และวางไข่เสร็จแล้ว จะกลับไปอาศัยอยู่ยังที่เดิม หรือบางตัวก็ตายลงตามอายุขัย
ปลาจาด

ปลาจาด เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Poropuntius" (/พอร์-โอ-พุน-ชัส/)

ความเป็นมาของปลาในสกุลนี้เริ่มจากแม็กซ์ วีลเฮม คาร์ล เวบเบอร์ และลีฟาน เฟอดินานด์ เดอ โบฟอร์ต ได้ตั้งสกุล "Lissocheilus" (ปัจจุบันถูกยกเลิกไปแล้ว) ขึ้นในปี ค.ศ. 1916 เพื่อใช้กับปลาในวงศ์ปลาตะเพียนที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยอธิบายว่า

ต่อมาในปี ค.ศ. 1919 มะสึมิสึ โอชิมะ นักมีนวิทยาชาวญี่ปุ่น ได้พบว่าปลาบางส่วนของสกุล "Lissocheilus" มีริมฝีปากล่างแยกออกมาเป็น 3 ส่วน ส่วนกลางเป็นแผ่นหนังใหญ่ ทำให้มีปัญหาในการจำแนกชนิด จึงได้ตั้งสกุล "Acrossocheilus" ขึ้น (ซึ่งปัจจุบันสกุลนี้ใช้ระบุปลาที่พบในประเทศเวียดนามและจีนตอนใต้ เป็นหลัก) โดยจำแนกปลาที่อยู่ในสกุล "Lissocheilus" เดิมที่มีลักษณะของริมฝีปากล่างตามที่กล่าวมาให้อยู่ในสกุลนี้

ต่อมา ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ ได้ตั้งสกุล "Poropuntius" นี้ขึ้น ในปี ค.ศ. 1931 โดยแยกออกจากสกุล "Lissocheilus" ซึ่งครีบหลังมีก้านครีบแขนง 8 ก้าน ก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายเป็นหนามแข็งและขอบจักเป็นฟันเลื่อย ชื่อสกุล "Lissocheilus" ต้องถูกยกเลิก เพราะพบว่าตั้งซ้ำซ้อนกับสกุลของหอยที่เป็นซากฟอสซิลซึ่งมีผู้ตั้งไว้ในปี ค.ศ. 1882 ดังนั้น จึงต้องหันกลับไปพิจารณาระหว่างสกุล "Poropuntius" กับสกุล "Acrossocheilus" ก็พบว่าลักษณะทางอนุกรมวิธานของสกุล "Poropuntius" นั้นเด่นกว่าสกุล "Acrossocheilus" ในปี ค.ศ. 1996 วอลเตอร์ เรนโบธ เสนอให้ใช้สกุล "Poropuntius" กับปลาที่แมลคัม อาร์เธอร์ สมิธ อนุกรมวิธานไว้ในปี ค.ศ. 1945 คือ ปลาจาดบ้านถ้ำ ("P. bantamensis") และปลาเขยา ("P. deauratus") ที่เดิมเคยใช้ชื่อสกุล "Acrossocheilus" เปลี่ยนมาใช้ชื่อสกุลนี้

แต่อย่างไรก็ดี ยังมีความสับสนอย่างมากในการใช้ชื่อสกุลของสกุลนี้ เรนโบธจึงเสนอขึ้นมาในปี ค.ศ. 1985 ให้ใช้สกุล "Neolissocheilus" ขึ้น ซึ่งปัจจุบันนี้ใช้ในกลุ่มปลาพลวง

อย่างไรก็ตาม สกุล "Poropuntius" นี้ มีความคล้ายคลึงกับสกุล "Hypsibarbus" ซึ่งเป็นสกุลที่เรนโบธตั้งขึ้นเองในปี ค.ศ. 1996 ซึ่งเป็นสกุลของกลุ่มปลาตะพากอยู่ โดยในบางชนิด คือ ปลาตะพากส้ม ("H. malcomi") หรือปลาปากหนวด ("H. vernayi") ในบางครั้งก็ใช้ชื่อพ้องสกุล "Poropuntius" เหมือนกัน อีกทั้งชื่อสามัญก็ยังเป็นชื่อเดียวกัน แต่ขนาดโดยทั่วไปของปลาสกุล "Poropuntius" มีขนาดเล็กกว่าปลาสกุล "Hypsibarbus"
เรือพิฆาตฟุยุซุกิ

ฟุยุซุกิ เป็นเรือพิฆาตชั้นอะกิซุกิ (Akizuki) ของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ชื่อมีความหมายว่า "จันทร์ฤดูหนาว"

ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1944 ขณะทำการคุ้มกันเรือลาดตระเวนเบา โอโยะโดะ จากเมืองโยะโกะซุกะ (Yokosuka) ไปทะเลใน (อยู่ระหว่าง เกาะฮนชู เกาะชิโกะกุ และ เกาะคีวชู) เรือโดนยิงด้วยตอร์ปิโดที่หัวเรือโดยเรือดำน้ำ ยูเอสเอส ทรีปัง (USS Trepang) เรือได้แล่นกลับอู่คุเระเพื่อทำการซ่อมแซม

ในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1945 เรือได้แล่นเกยตื้นบนสันดอนทรายใกล้กับเมืองโออิตะ (Ōita) ระหว่างการฝึกซ้อมในทะเลใน

เรือได้เข้าร่วมในภารกิจสุดท้ายของเรือประจัญบานยามาโตะ (6-7 เมษายน ค.ศ. 1945) เรือได้ช่วยจมเรือพิฆาตคะซุมิที่หมดความสามารถในการรบไปแล้ว ด้วยการยิงตอร์ปิโด 2 ลูกหลังจากได้เข้าช่วยเหลือลูกเรือเป็นที่เรียบร้อย เรือฟุยุซุกิเป็นหนึ่งในเรือที่รอดมาจากภารกิจนั้นได้ เสียหายเพียงเล็กน้อยจากจรวด 127 มม.และระเบิด ลูกเรือเสียชีวิต 12 นายบาดเจ็บ 12 นาย

ในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1945 "ฟุยุซุกิ" ได้แล่นชนทุ่นระเบิดที่เขตโมะจิ (Moji) เกาะคีวชู ท้ายเรือเสียหายหนัก เรือจึงไม่ได้รับการซ่อมแซม
ปลาตะเพียนสาละวิน

ปลาตะเพียนสาละวิน หรือ ปลาตะพากสาละวิน ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Hypsibarbus salweenensis" ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) เป็นปลาตะพากชนิดหนึ่ง มีขนาดความยาวประมาณ 20–40 เซนติเมตรเท่านั้น จัดเป็นปลาที่เล็กกว่าปลาตะพากชนิดอื่น มีลักษณะคือ ครีบหลังยกสูงตอนปลายมีสีดำ มีก้านครีบแข็งที่อันที่ 2 หยักที่ขอบด้านท้าย ครีบก้นสูงและมีฐานครีบสั้น เกล็ดไม่มีสีเหลืองหรือสีส้มหรือสีแดงเช่นปลาตะพากชนิดอื่น ๆ และมีรูปร่างที่ยาวกว่าปลาตะพากชนิดอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด มีพฤติกรรมที่ไม่ทราบแน่นอนและพบเฉพาะลุ่มน้ำสาละวินในภาคตะวันตกของไทยที่ติดกับชายแดนพม่าเท่านั้น
เรือพิฆาตซุซุสึกิ

ซุซุสึกิ เป็นเรือพิฆาตชั้นอะกิซุกิ (Akizuki) ของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ชื่อมีความหมายว่า "จันทร์กระจ่าง (ในฤดูใบไม้ร่วง)"

ในวันที่ 6–7 เมษายน ค.ศ. 1945 "ซุซุสึกิ" ได้คุ้มกันเรือประจัญบาน "ยามาโตะ" จากทะเลใน (อยู่ระหว่าง เกาะฮนชู เกาะชิโกะกุ และ เกาะคีวชู) เพื่อเข้าปฏิบัติการเท็งโงโจมตีกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่จังหวัดโอะกินะวะ เรือได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากเครื่องบินของกองกำลังเฉพาะกิจที่ 58 แต่ยังสามารถแล่นเรือกลับเมืองซะเซะโบะ (Sasebo) ได้
มาอามาดู ดียารา

มาอามาดู ดียารา () เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 เป็นนักฟุตบอลชาวมาลี เล่นตำแหน่งกองกลางให้กับสโมสรฟุตบอลโมนาโก และเป็นกัปตันฟุตบอลทีมชาติมาลี
ตีอาโก มอตตา

ตีอาโก มอตตา () เกิดเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1982 เป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลีที่เกิดในประเทศบราซิล ปัจจุบันเล่นอยู่ในเซเรียอา ให้กับสโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน เล่นตำแหน่งกองกลาง
กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น

กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น (IJN) (: ชินจิไต: "" หรือ "นิปปง ไคงุง") เป็นกองทัพเรือแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1869 จนถึง ค.ศ. 1947 เมื่อถูกยุบตามรัฐธรรมนูญแห่งประเทศญี่ปุ่นที่จะสละการใช้กองกำลังเป็นวิธีของการยุติข้อขัดแย้งระหว่างประเทศ กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลแห่งญี่ปุ่น (JMSDF) จึงได้มีการจัดตั้งหลังจากการสลายของ IJN

ในปี ค.ศ. 1920 กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นมีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามในโลก รองก็เพียงแต่กองทัพเรือสหราชอาณาจักรและกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา กองทัพเรือได้รับการสนับสนุนจากกองกำลังพิเศษทางอากาศแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นสำหรับอากาศยานและปฏิบัติการโจมตีทางอากาศจากกองเรือ กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นเป็นคู่ต่อสู้หลักของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามมหาสมุทรแปซิฟิก

ต้นกำเนิดของกองทัพเรือญี่ปุ่นสามารถสืบย้อนไปถึงตอนต้นของการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างประเทศในทวีปเอเชีย เริ่มต้นในตอนต้นของยุคกลางและไปถึงจุดสูงสุดในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16-17 ในช่วงเวลาของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับมหาอำนาจในทวีปยุโรปในระหว่างยุคแห่งการสำรวจ ผ่านไปสองศตวรรษแห่งความซบเซาระหว่างนโยบายสันโดษภายในใต้โชกุนแห่งยุคเอะโดะ กองทัพเรือญี่ปุ่นถูกเปรียบเทียบกับเมื่อในอดีตเมื่อประเทศถูกบังคับให้เปิดการค้าโดยการแทรกแซงของอเมริกาในปี ค.ศ. 1854 เหตุการณ์นี้นำไปสู่การปฏิรูปสมัยเมจิ ประกอบกับการกลับมาสืบเชื้อสายจักรพรรดิ์ในยุคใหม่ที่เรืองรองและการปรับให้สู่อุตสาหกรรม กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นจึงเกิดขึ้น บางช่วงเวลาก็มีการสู้รบบ้างเช่นใน สงครามจีน-ญี่ปุ่นและสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น และท้ายสุดโดนทำลายล้างเกือบทั้งหมดโดยกองทัพเรือสหรัฐ (USN) ในช่วงใกล้สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง
ร่องรอยทางดิจิทัล

ร่องรอยทางดิจิทัล คือ ร่องรอยจากการสื่อสารในสภาพแวดล้อมดิจิทัล รวมไปถึงการใช้โทรทัศน์ โทรศัพท์เคลื่อนที่ อินเทอร์เน็ตและเวิลด์ไวล์เว็บ เว็บเคลื่อนที่ ตลอดจนเครื่องมือและอุปกรณ์ตรวจจับอื่น ๆ ร่องรอยทางดิจิทัลให้ข้อมูลเกี่ยวกับการกระทำของบางสิ่งในสภาพแวดล้อมดิจิทัล และสามารถช่วยในการกำหนดพฤติกรรม การตลาดเป้าหมาย ตลอดจนสื่อสังคมหรือบริการความสัมพันธ์ออนไลน์อื่น ๆ
ปลาช่อนบาร์กา

ปลาช่อนบาร์กา () เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Channa barca" ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีความยาวเต็มที่ประมาณ 90 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีสีสันสวยงามมาก โดยมีสีเขียวและเหลืองประกอบกับจุดสีดำและแดงกระจายทั่วบริเวณส่วนหัว, ลำตัว และครีบ ส่วนหัวมีขนาดโตและปากกว้างมาก จนได้ชื่อว่าเป็นปลาช่อนที่มีความสวยงามที่สุดในโลก

มีถิ่นกระจายพันธุ์อยู่ในแม่น้ำพรหมบุตรและแม่น้ำคงคาในรัฐอัสสัมและรัฐเบงกอลตะวันตก ในประเทศอินเดีย และบางส่วนของบังกลาเทศเท่านั้น

ปลาช่อนบาร์กา เป็นที่รู้จักครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1822 โดย ฟรานซิส บูชาแนน แฮมิลตัน ซึ่งเป็นนายแพทย์และนักชีววิทยาประจำกองทัพจักรวรรดิอังกฤษที่ปกครองอินเดียอยู่ ได้ศึกษาธรรมชาติในรัฐเบงกอลและได้ค้นพบปลาน้ำจืดชนิดใหม่ ๆ ได้ถึง 100 ชนิด หนึ่งในนั้นคือ ปลาช่อนชนิดนี้ พร้อมกับได้เขียนภาพประกอบไว้ โดยได้ตีพิมพ์ในหนังสือชื่อ "An account of the fishes found in the river Ganges and its branches" โดยบรรยายไว้เกี่ยวกับปลาช่อนบาร์กาว่า ความยาวเต็มที่ได้ถึง 90 เซนติเมตร และทำรังโดยขุดรูขึ้นบริเวณริมฝั่งโผล่และเฉพาะส่วนหัวออกมาเพื่อหาอาหาร เพศของปลาชนิดนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสีแต่ขึ้นอยู่กับรูปร่างครีบปลาลำตัว แต่ในปลาตัวผู้นั้นจะมีครีบหลัง ครีบอก ครีบก้นที่ใหญ่กว่าตัวเมียและลำตัวผอมยาวอย่างเห็นได้ชัดแต่ตัวเมียนั้นมีครีบที่เล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด และในตัวเมียมีลำตัวมีลักษณะข้อนข้างป้อมสั้นกว่าตัวผู้ส่วนเรื่องสีของปลาชนิดนี้ก็จะขึ้นอยู่กับค่าน้ำสภาพแวดล้อม และอื่นๆ

ปลาช่อนบาร์กา จัดไว้เป็นหนึ่งในปลาช่อนที่หายากที่สุดในโลก จากคุณสมบัติทั้งหมดดังกล่าว ทำให้เป็นปลาสวยงามที่มีราคาแพงมากชนิดหนึ่ง และสำหรับในประเทศไทยเป็นปลาที่มีการนำเข้ามาจำหน่ายเพียงแค่ไม่กี่ตัว และเคยมีการหลอกขายโดยเอาปลาช่อนชนิดอื่นมาขายกันแล้วในชื่อต่าง ๆ รวมทั้งเคยสับสนกับปลาช่อนชนิดอื่นที่มีความใกล้เคียงกันด้วย พฤติกรรมในที่เลี้ยงเป็นปลาที่มีดุร้ายก้าวร้าวมาก ไม่สามารถเลี้ยงรวมกันโดยเฉพาะตัวผู้หลาย ๆ ตัวได้เลย เพราะจะกัดกันทันทีแม้กระทั่งเพิ่งเทจากถุงลงตู้กระจก แต่การเลี้ยงรวมกับตัวเมียสามารถกระทำได้อย่างง่ายดาย

เป็นปลาที่สามารถเลี้ยงในห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศได้ตลอด 24 ชั่วโมง เพราะอาศัยอยู่ในที่ ๆ มีอุณหภูมิระหว่าง 10-24 องศาเซลเซียส มีพฤติกรรมการกินอาหารเพียงแค่ แมลง หรือกุ้งฝอย หรือเนื้อกุ้งชิ้นเท่านั้น โดยไม่กินปลาเหยื่อหรือลูกปลาขนาดเล็กเลย
คามุย ยอดนินจา

คามุย ยอดนินจา () ; ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่แต่งโดยซันเปย์ ชิระโตะ (เป็นนามปากกาของ โนโบรุ โอกาโมโตะ) เป็นการ์ตูนอิงประวัติศาสตร์ในยุคเอะโดะเกี่ยวกับนินจาเชื้อสายไอนุชื่อ "คามุอิ" ที่เบื่อหน่ายการฆ่าฟันกัน จึงหนีออกจากสำนักเพื่อหลบไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่กลับถูกเจ้าสำนักส่งเหล่านินจาออกตามล่า ในข้อหาทรยศต่อสำนัก นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาวิพากษ์ระบบศักดินาของญี่ปุ่นก่อนยุคเอะโดะ

มังงะต้นฉบับตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โชงะกุกังระหว่างปี ค.ศ. 1964 ถึง 1971 มังงะเรื่องนี้รับความนิยมจนมีภาคขยาย และภาคต่ออีก 2 เรื่อง คือ "Kamui Gaiden" (ระหว่างปี 1965 ถึง 1967) และ "Kamuiden Dai 2 Bu" (ระหว่างปี 1982 ถึง 1986) และเป็นมังงะเรื่องแรกๆ ที่ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษ ตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1987 ใช้ชื่อว่า "The Legend of Kamui" และก่อให้เกิดกระแสนิยมการ์ตูนญี่ปุ่นในสหรัฐอเมริกา

ในปี ค.ศ. 1969 เรื่องนี้ถูกนำมาสร้างเป็นอะนิเมะจำนวน 26 ตอน ความยาวตอนละ 22 นาที ออกฉายทางฟูจิทีวี และนำมาสร้างใหม่เป็นภาพยนตร์ที่ใช้คนแสดง ชื่อ "Kamui Gaiden" ในปี ค.ศ. 2009
สิงโต (แก้ความกำกวม)

สิงโต อาจหมายถึง
สะหวัดวิไล พิมมะสอน

สะหวัดวิไล พิมมะสอน () เกิดวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1987 เป็นนักกีฬาเทควันโดชาวลาว เขาได้รับเหรียญทองแดงอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อนในรุ่นไลท์เวทชาย (-72 กก.) ในการแข่งขันรายการเอเชี่ยนเทควันโดแชมเปี้ยนชิป 2008 โดยการล้มซอง มยองซอบ ซึ่งเป็นนักกีฬาเจ้าของเหรียญโอลิมปิกสองสมัย จากเกาหลีใต้ได้ในยกแรก

เขาเคยได้รับเหรียญเงินจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2005 ที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ และได้รับเหรียญอีกครั้งจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2007 ที่โคราช ประเทศไทย และในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 ที่กรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว สะหวัดวิไลได้ชิงแชมป์กับปฏิวัติ ทองสลับ ซึ่งเป็นนักเทควันโดจากประเทศไทย แม้ว่าเขาจะได้รับกำลังใจจากกองเชียร์ภายในประเทศ แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ได้แพ้ต่อนักกีฬาจากประเทศไทย และเขาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันในครั้งนั้น นอกจากกีฬาเทควันโดแล้ว สะหวัดวิไลยังเล่นกีฬาบาสเก็ตบอลในท้องถิ่นที่เขาอาศัยอยู่ด้วย
กรมหม่อนไหม

กรมหม่อนไหม เป็นส่วนราชการระดับกรม ในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2552 เพื่อการอนุรักษ์ส่งเสริมการวิจัย และพัฒนาในเรื่องของหม่อนไหม

กรมหม่อนไหม เดิมเรียกว่า "กรมช่างไหม" ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2446 โดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งในอดีตให้ความสำคัญเรื่องไหมเป็นอย่างมาก แต่ในระยะต่อมาได้มีการยุบกรมดังกล่าวเข้ารวมเป็นกอง ในสังกัดกรมกสิกรรม จนกระทั่งเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ตามพระราชดำริของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ จึงได้มีการยกฐานะสถาบันหม่อนไหมแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในขณะนั้นสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ จัดตั้งเป็น "กรมหม่อนไหม" ขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการอนุรักษ์ ส่งเสริมการวิจัยและพัฒนาในเรื่องของหม่อนไหมและเส้นใยต่างๆ

กรมหม่อนไหม แบ่งการบริหารออกเป็นหน่วยงานในส่วนกลาง 4 สำนัก 2 กลุ่ม หน่วยงานที่ตั้งอยู่ในส่วนภูมิภาคประกอบด้วยสำนักงานหม่อนไหมเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ 5 สำนัก และ ศูนย์หม่อนไหมเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ 21 ศูนย์ ทั่วประเทศ ได้แก่ตรานกยูงพระราชทาน เป็นเครื่องหมายรับรองผลิตภัณฑ์ผ้าไหมไทย ซึ่งสถาบันวิจัยหม่อนไหม (ชื่อเดิมของกรมหม่อนไหม ขณะนั้นสังกัดกรมวิชาการเกษตร) ร่วมกับคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ และมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชีนีนาถ ได้ร่วมกันสัมมนาจนได้มาซึ่งข้อบังคับว่าด้วยการใช้เครื่องหมายรับรองดังกล่าว

สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญลักษณ์นกยูงไทย ให้เป็นเครื่องหมายรับรองคุณภาพผ้าไหมไทย 4 ชนิด ประกอบด้วย นกยูงสีทอง นกยูงสีเงิน นกยูงสีน้ำเงิน และนกยูงสีเขียว