seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ไมเคิล ดักลาส

ไมเคิล เคิร์ก ดักลาส () เกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1944 เป็นนักแสดง โปรดิวเซอร์ ชาวอเมริกัน มีผลงานทางภาพยนตร์และโทรทัศน์ ดักลาสปรากฏบนจอโทรทัศน์ครั้งแรก ในละครดราม่าอาชญากรรมยุคทศวรรษ 1970 เรื่อง "The Streets of San Francisco" รับบทบาทเล่นตั้งแต่ปี 1972-1976 ดักลาสได้รับ 1 รางวัลเอมมี 1 รางวัลลูกโลกทองคำ และ 2 รางวัลออสการ์ ครั้งหนึ่งจากการเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ปี 1975 เรื่อง "One Flew Over the Cuckoo's Nest" และอีกครั้งในฐานะนักแสดงจากบทบาทเรื่อง "Wall Street"
เพลงของชาทลาก

ฮิม อ๊อฟ เชชเนีย เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐเชนเนียของสหพันธรัฐรัสเซีย ประพันธ์โดย โฮดชิ-อารเหม็ด กาดีโรฟ, ทำนองประพันธ์โดย อุมาณ์ เบกซุตานอฟ

Гимн Чеченской Республики

Шатлакхан Илли
Слова: Ходжи-Ахмед Кадыров
Музыка: Умар Бексултанов

Харцоно цӏе тесна хьо ягарх,
Нохчийчоь, ца йоьжна, гӏаьттина яха.
Кавказан ткъес хилла, маршонан ага,
Хьан лаьттан сий дина яхь йолчу наха.

Барт болу хьан къаьмнаш – мах боцу беркат!
Хьо йоцург, Нана яц, нохчийн халкъ хьастс.
Тхайн дехар, тхан дерзар Даймехкан кхерчахь,
Декъалдар доьхуш ду, хьуна беш хастам.

Башламан баххьашка дайн синош дуьссу.
Органа тулгӏено ненан мотт буьйцу.
Исбаьхьа совгӏат хьо, азаллехь долла!
Шатлакхан илли ду тхуна никкъ белла!

Къинхьегам, хьан хуьнарш хазделла шайна,
Хьалкъаца лерам бар кхаъ хуьлда хьуна.
Машаран гӏаролехь ирсан некъ тайна,
Сий долуш Нохчийчоь ехийла тхуна!

Xarcono ċe tesna xiyla ẋo yagarx,
Noxçiyçö ca yöƶna ġättina yaxa.
Kavkazan tq̇es xilla, marşonan aga,
Ẋan lättan siy dina yaẋ yolçu naxa.

Bart bolu ẋan q̇ämnaş - max bocu berkat!
Ẋo yocurg, Nana yac, noxçiyn xalaq̇ ẋasta.
Txan daxar, txan dersar Daymexkan qerçaẋ,
Deq̇aldar döxuş du, Dalla beş xastam.

Başlaman baxẋaşka dayn sinoş düssu,
Organa tulġeno nenan mott büycu
Isbäẋa sovġat ẋo, azalleẋ della!
Şatlaqan illi du txuna nicq̇ bellarg!

Q̇inẋegam, ẋan ẋünarş xazdella şayna,
Ẋalq̇aca leram bar qa' xülda ẋuna.
Maşaran ġaroleẋ irsan neq̇ tayna,
Siy doluş Noxçiyçö yexiyla txuna!

Гимн Чеченской Республики

Как бы ты ни горела огнем несправедливости Чечня,
Ни падала и вставала, чтобы жить.
Молния Кавказа, колыбель свободы,
Берегли честь твоей земли гордые люди.

Согласие между твоими народами – бесценное богатство!
Кроме тебя, нет матери, чтобы приласкать народ Чечни.
Нашу жизнь и нашу кончину в очаге Родины,
Просим, восхваляя тебя, благослови.

На вершину Башлама спускаются души предков.
Волна Аргуна говорит на языке матери.
Великолепный подарок ты, данный нам жизнью!
Песня Шатлака дала нам силу!

Любовь к труду и отваге, уважение народа,
Пусть будет для тебя приятной вестью.
На страже свободы, найдя счастливую дорогу,
Живи для нас, достойная Чечня!

No matter how unfair the wildfire of injustice in Chechnya,
You kept falling and rising again.
The lightning of Caucasus, the cradle of liberty,
Your honor was kept by your proud people.

The peace between your peoples is priceless wealth!
There is no other motherland for the Chechens.
Our lives and our deaths in the heart of our homeland,
We beg you to bless.

The ancestors' souls descend to Bashlam's peak.
The wave of Argun speaks our mother tongue.
Our lives blessed us with a great gift - you!
Shatlak's song gave us strength!

Love for work and courage, respect for all peoples,
Let this be pleasant news for you.
The Guardian of freedom, who has found its path
Live for us, oh worthy Chechnya!
โตรุคตุกดลไกตังดึม

โตรุคตุกดลไกตังดึม (ตูวา: Тооруктуг долгай таңдым) เป็นชื่อของเพลงชาติประจำสาธารณรัฐตูวาแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย ชื่อของเพลงนี้อาจแปลได้ว่า "ป่าที่เต็มไปด้วยลูกสนซีดาร์" เพลงนี้เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐตูวาจนกระทั่งในปี 2011 ที่ได้มีการใช้เพลง เมน - ตูวา เมน แทนป่าไทกาของข้าซึ่งมีลมพัดเต็มไปด้วยลูกสนซีดาร์
หากว่าข้าเดินเล่นรอบป่านั้น ข้าจักเอิบอิ่มในใจ
ปศุสัตว์เก้าสีของข้า
หากบำรุงไว้ ข้าจักมั่งคั่งป่าไทกาอันคดเคี้ยวของข้าเต็มไปด้วยฝูงแพะ
หากว่าข้าเดินดูรอบพวกมัน ข้าจักเอิบอิ่มในใจ
ปศุสัตว์เก้าสีของข้า
หากเลี้ยงดูไว้ ข้าจักมั่งคั่ง
เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐตาตาร์สถาน

ประพันธ์โดย เรอร์ตาม ยาซิน เพลงแห่งสาธารณรัฐตาตาร์สถานจะไม่มีเนื้อร้อง เพลงนี้นำไปใช้เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
จึงได้มีการแปลเนื้อร้องเป็นภาษาตาตาร์ เป็นผู้พิจารณา ในที่สุดแล้วเป็นชื่อ ตูกาน ยาเอียม โดย รามาซาน เบย์ดิโรฟ

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ได้มีการประกาศใช้เนื้อร้องอย่างเป็นทางการ

My native country

ประเทศบ้านเกิดของฉัน

ผมเดินถนนจำนวนมากที่ฉันได้เห็นโลก

และลมอ่อนโยนลูบใบหน้าของฉัน

แต่เมื่อผมมาให้คุณแผ่นดินแม่ของฉัน

ฉันมีความสุขที่สุดในส่วนลึกของ

เมื่อตอนที่ฉันออกไปจากคุณเพียงวันละ

ผมคิดถึงคุณมากกับหัวใจของฉัน

โดยไม่ต้องคุณแผ่นดินแม่ที่รักของฉัน

ดูเหมือนว่าจะไม่มีการใช้ชีวิตในโลกนี้

เมื่อตอนที่ฉันออกไปจากคุณเพียงวันละ

ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นเด็กกำพร้า

คุณอยู่ที่ความงามของโลกไม่มีที่สิ้นสุดนี้

แสงสง่างามที่ส่องสว่างในเวลากลางคืน

ตั้งแต่นั้นมาที่2ประเทศ คือ ประเทศรัสเซีย และ ตาตาร์ เป็นภาษาราชการแห่งสาธารณรัฐตาราร์ มันจะจำได้ยากที่มีความคลายคลึงกันกับภาษารัสเซียตรงกับเนื้อหาของภาษาตาตาร์ เนื่องมาจากษาโครงสร้างของภาษามีความแตกต่างกันจะเป็นได้ทั้ง2ภาษา เนื้อเพลงนั้นจะใช้อย่างไม่เป็นทางการ
บัตเตอร์ฟลาย

บัตเตอร์ฟลาย () ในภาษาไทยหมายถึง "ผีเสื้อ" และอาจสามารถหมายถึง
เพลงชาติสาธารณรัฐอุดมูร์ต

เพลงชาติสาธารณรัฐอุดมูร์ต เป็นหนึ่งสัญลักษณ์ประจำรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐอุดมูร์ตแห่งสหพันธรัฐรัสเซียอย่างเป็นทางการ ทำนองเพลงประพันธ์โดย เยอรมัน โคเรปานอฟ และอเลกซานเดอร์ โคเรยปานอฟ (German Korepanov, Alexander Korepanov - ทั้งสองคนเป็นพี่น้องกัน) คำร้องแต่งเป็น 2 ภาษา คือ ภาคภาษาอุดมูร์ต ประพันธ์โดย ที.จี. วลาดิกิน (T. G. Vladikin) และภาคภาษารัสเซีย ประพันธ์โดย เอ.เอ. เชพทาลิน (A. A. Sheptalin) การบรรเลงเพลงดังกล่าวนี้ได้มีการกำหนดไว้ในกฎหมายแห่งสาธารณรัฐอุดมูร์ต เลขที่ N55-РЗ ว่าด้วยเพลงชาติสาธารณรัฐอุดมูร์ต ลงวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2002 ซึ่งกำหนดไว้ว่าเพลงดังกล่าวต้องบรรเลงในพิธีที่เป็นทางการ และการบรรเลงเพลงดังกล่าวเป็นไปเพื่อแสดงความเคารพต่อเพลงชาติสหพันธรัฐรัสเซียหรือเพลงชาติอื่นๆ
PictBridge

PictBridge เป็นมาตรฐานอุตสาหกรรม ที่เริ่มในปี ค.ศ. 2003 โดย Camera & Imaging Product Association (CIPA) สำหรับการพิมพ์แบบโดยตรงจากกล้องดิจิทัลไปหาเครื่องพิมพ์โดยไม่จำเป็นต้องเชื่อมต่อกล้องดิจิทัลผ่านคอมพิวเตอร์

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Camera & Imaging Product Association
เสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง

เสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง () เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในหลายภาษา ยกเว้นภาษาไทย สัญลักษณ์ในสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ ซึ่งเป็นรูปแปรหนึ่งของตัวอักษรกรีก γ (แกมมา) ที่ใช้เป็นพยัญชนะแทนเสียงนี้ในภาษากรีกสมัยใหม่ (เป็นสัทอักษรคนละตัวกับ ซึ่งแทนเสียงสระเออะ/เออของภาษาไทย) นอกจากนี้ บางครั้งมีการใช้สัญลักษณ์ แทนเสียงเปิด เพดานอ่อน (velar approximant) ซึ่งที่จริงหากเขียนโดยมีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับอยู่ด้วยเป็น หรือ ก็จะถูกต้องกว่า

ลักษณะต่าง ๆ ของเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง ได้แก่
เด็กชายปอกผลไม้ (คาราวัจโจ)

เด็กชายปอกผลไม้ (ภาษาอังกฤษ: Boy Peeling Fruit) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่มูลนิธิโรเบอร์โต ลอนกีห์, โรมในประเทศอิตาลี

ภาพ “เด็กชายปอกผลไม้” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1592 ถึงปี ค.ศ. 1593 เป็นงานที่เชื่อกันว่าเป็นงานชิ้นแรกของคาราวัจโจที่เขียนไม่นานหลังจากมาถึงโรมจากมิลานในกลางปี ค.ศ. 1592 ที่อยู่ระหว่างนี้ไม่ทราบแน่นอนแต่ตามคำกล่าวของจุยเลียโน มันชินิ (Giulio Mancini) คาราวัจโจพักอยู่ระยะหนึ่งกับพันดุลโฟ พุชชิที่วังโคโลนนา แต่ไม่นานก็ย้ายเพราะไม่พอใจในวิธีที่พุชชิปฏิบัติด้วย (พุชชิให้แต่ผักเขียวกับผู้ที่พักอยู่ในบ้านจนคาราวัจโจตั้งชื่อเล่นให้ว่า “มอนซิยอร์สลัด”) ในช่วงนั้นคาราวัจโจกก็อปปีงานศาสนาให้พุชชิแต่ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ ในขณะเดียวกันก็เขียนงานสองสามชิ้นของตนเองที่รวมทั้งงานชิ้นนี้ซึ่งอาจจะวาดหลังจากที่พำนักกับมันชินิ และเมื่อไปทำงานกับจุยเซ็ปปิ เซซาริ หรือ “คาวาเลียร์ดาร์ปิโน” ช่างเขียนคนโปรดของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 ผู้เป็นช่างเขียนที่มีความสำเร็จดีในเวิร์คช็อพที่คล้ายโรงงาน ระหว่างนั้นคาราวัจโจก็ได้แต่เขียน “ดอกไม้และผลไม้”

งาน “เด็กชายปอกผลไม้” เป็นงานที่เขียนสำหรับขายนอกเวิร์คช็อพแต่เป็นงานที่ยึดจากดาร์พิโนโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) ในปี ค.ศ. 1607 พร้อมกับงานเขียนระยะแรกๆ ของคาราวัจโจอีกสองชิ้น “บาคคัสไม่สบาย” และ “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” แต่ก็ไม่เป็นที่ทราบว่ามาอยู่ในความเป็นเจ้าของโดยเซซาริได้อย่างไร

ผลไม้ที่ปอกยังเป็นปริศนา ว่ากันว่าอาจจะเป็นลูกแพร์ หรืออาจจะเป็นลูกเน็คตารีน หรือพลัม ซึ่งกลิ้งอยู่หลายลูกบนโต๊ะ แต่ผลไม้พวกนี้ไม่ใช่ผลไม้ที่ต้องปอก บ้างก็สันนิษฐานว่าเป็นส้มเบอร์กาม็อท  ซึ่งเป็นส้มที่มีรูปร่างเหมือนลูกแพร์ที่ปลูกกันในอิตาลี แต่ก็ถูกค้านว่าส้มเบอร์กาม็อทเปรี้ยวเกินกว่าที่กินได้

ภาพ “เด็กชายปอกผลไม้” เป็นภาพเขียนแบบที่เรียกว่าภาพชีวิตประจำวันง่ายๆ แต่ต่างจากภาพชนิดเดียวกันภาพอื่นๆ ตรงที่เด็กผู้ชายในภาพดูไม่เป็นเด็กพื้นบ้าน แต่แต่งตัวเรียบร้อยสะอาดและแทนที่จะเป็นเด็กซนมอมแมมน่ารัก ภาพอาจจะเป็นอุปมานิทัศน์ตรงการใช้ผลไม้เป็นสัญลักษณ์ของภาพเขียนในสมัยเรอเนสซองซ์ นักวิชาการจอห์น ที. สไปค์ตั้งข้อเสนอเมื่อไม่นานมานี้ว่าเด็กชายในภาพแสดงความยับยั้งตัวเองโดยไม่เลือกผลไม้อื่นที่หวาน (ผลไม้แห่งความบาป) บนโต๊ะแต่เลือกส้มเบอร์กาม็อทแทนที่ แต่ความคิดนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกัน

ผู้เป็นแบบหน้าตาคล้ายกับเทวดาในภาพ “นักบุญฟรานซิสปลื้ม” และเด็กผู้ชายที่แต่งตัวเป็นคิวปิดทางด้านซ้ายสุดในภาพ “นักดนตรี” ทั้งสองภาพเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1595 ถึงปี ค.ศ. 1597

ภาพนี้มีหลายก็อปปี ในปี ค.ศ. 1996 จอห์น ที. สไปค์เป็นผู้บ่งว่าเป็นงานต้นฉบับของคาราวัจโจในการประมูลภาพเขียนในปีนั้น
เทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ

ปากน้ำสมุทรปราการ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 31,887 คน

ตำบลบางเมืองเดิมทีเป็นหมู่บ้านเกษตรกรประกอบอาชีพทำนาเป็นส่วนใหญ่ จะมีชุมชนอยู่ในตอนกลางของพื้นที่ ส่วนพื้นที่รอบนอกเป็นทุ่งนา จากสภาพดังกล่าวที่มีบ้านเรือนรวมกันอยู่เป็นกลุ่ม เป็นที่มาของชื่อบางเมือง คือ เป็นศูนย์รวมของบ้านเรือน เมื่อจะทำนาก็จะเดินทางออกมาในเขตรอบนอก ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางมาก

ต่อมาได้มีการก่อสร้างหมู่บ้านจัดสรรที่ดินขึ้น มีประชาชนเข้ามาอยู่อาศัยเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ จนต้องแบ่งเขตปกครองออกเป็น 2 ส่วน คือ สุขาภิบาล และสภาตำบล ส่วนที่เป็นสุขาภิบาลจะเป็นส่วนบ้านเรือนประชาชนในเขตที่ดินจัดสรร ส่วนพื้นที่ที่ทำนาจะอยู่ในส่วนสภาตำบล ในช่วงนี้ประชาชนเริ่มเปลี่ยนอาชีพจากทำนาเริ่มหันมาเลี้ยงปลาสลิดเป็นบางส่วน บางส่วนขายที่ดินไปจนเข้าระบบที่ดินหมู่บ้านจัดสรร ทำให้มีประชากรเพิ่มขึ้นมากตามลำดับ มีการสร้างวัดขึ้น 1 แห่ง คือ วัดคลองบางปิ้ง และโรงเรียน 2 แห่ง คือ โรงเรียนคลองมหาวงษ์ และโรงเรียนคลองบางปิ้ง เขตสภาตำบลเดิมมีชุมชนอยู่ 2 หมู่บ้าน คือ บ้านบางปิ้ง และบ้านคลองนา ต่อมาประชากรเพิ่มมากขึ้น บ้านบางปิ้ง และหมู่ 8 ชุมชนบางปิ้ง ส่วนบ้านคลองนาแบ่งเป็น 2 หมู่คือ หมู่ 4 บ้านคลองนา และหมู่ 9 บ้านพัฒนาสุข

ประมาณปี พ.ศ. 2537–2538 รัฐบาลโดยกระทรวงมหาดไทยมีนโยบายที่จะพัฒนาและส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น สภาตำบลบางเมืองมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง เริ่มก่อตั้งด้วยจำนวนหมู่บ้าน 4 แห่ง คือ บ้านบางปิ้ง (หมู่ 6), ชุมชนบางปิ้ง (หมู่ 8), บ้านคลองนา (หมู่ 4), และบ้านพัฒนาสุข (หมู่ 9) มีสมาชิกจากการเลือกตั้ง 8 คน จากผู้ใหญ่บ้าน 4 คน, แพทย์ประจำตำบล 1 คน และกำนันประจำตำบล 1 คน รวมสมาชิกเริ่มก่อตั้ง 14 คน การก่อตั้งครั้งแรกยังไม่มีที่ทำการ จึงใช้ที่ทำการอำเภอเป็นที่ทำการชั่วคราว จนปี พ.ศ. 2540 จึงได้ย้ายที่ทำการมายังหมู่บ้านศรีเอกสยามในพื้นที่หมู่ 8 ตำบลบางเมือง และย้ายเข้าในโครงการบ้านพนาสนธิ์ จนสมาชิกสภาหมดวาระที่ 1

ปี พ.ศ. 2543 จำนวนประชากร หมู่ 6 บ้านบางปิ้ง มีจำนวนมาก ประกอบกับพื้นที่ไม่อำนวยต่อการพัฒนาจึงได้ขอแบ่งแยกหมู่ 6 ออกเป็น 2 หมู่บ้าน โดยแบ่งแยกหมู่ 10 บ้านทรัพย์บุญชัยออกมา 1 หมู่บ้าน และทำการเลือกสมาชิกเพิ่มเติมอีก 2 ท่าน นับแต่นั้นมา องค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง จึงแบ่งเป็นพื้นที่ทั้งหมด 5 หมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน สมาชิกสภาทั้งหมด 10 คน มีนายศิริ จั่นฮวบ เป็นนายกองค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง

ปัจจุบันองค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง ยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ

เทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ มีที่ทำการตั้งอยู่เลขที่ 111 หมู่บ้านพนาสนธิ์ซิตี้ หมู่ที่ 8 ตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสมุทรปราการ ระยะทาง 3 กิโลเมตร เขตเทศบาลมีพื้นที่ทั้งหมด 9.30 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 4, หมู่ 6, หมู่ 8, หมู่ 9, และหมู่ 10 ตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ มีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ๆ ดังนี้
ดีปเพอร์เพิล

ดีปเพอร์เพิล () เป็นวงดนตรีฮาร์ดร็อก และเฮฟวีเมทัล จากเมืองเฮิร์ทฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2511 และยังคงจัดแสดงอยู่จนถึงปัจจุบัน เคยได้รับการบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ว่าเป็นวงดนตรีที่เล่นเสียงดังที่สุด และได้รับการจัดอันดับโดย VH1 ให้เป็นวงดนตรีฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยม อันดับที่ 22 และมียอดขายอัลบั้มทั้วโลก มากกว่า 100 ล้านแผ่น

ตลอดเวลา 40 ปีของวง มีสมาชิกร่วมวงผลัดเปลี่ยนกันหลายชุด โดยชุดที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จที่สุด เป็นสมาชิกชุดที่สอง ที่ร่วมงานกันระหว่างปี พ.ศ. 2512 ถึง พ.ศ. 2516 ก่อนจะแยกวงเป็นเวลา 8 ปี และกลับมาร่วมงานกันใหม่ระหว่าง พ.ศ. 2527 ถึง พ.ศ. 2532 สมาชิกชุดนี้ประกอบด้วย เอียน กิลแลน (ร้องนำ) ริทชี แบล็กมอร์ (กีตาร์) จอน ลอร์ด (คีย์บอร์ด) โรเจอร์ โกลเวอร์ (เบส) และเอียน เพซ (กลอง) ภายหลังริทชี แบล็กมอร์ ได้ขัดแย้งกับสมาชิกคนอื่นในวงอย่างรุนแรง และแยกจากกันตั้งแต่ พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา ทางวงจึงได้นำโจ แซทริอานี และสตีฟ มอร์ส มาเล่นกีตาร์แทน

วงดีปเพอร์เพิล มีชื่อเสียงในการแสดงดนตรีสด และประสบความสำเร็จอย่างสูงในช่วง พ.ศ. 2512 ถึง 2516 โดยเฉพาะงานบันทึกการแสดงสดในปี พ.ศ. 2515 ที่ประเทศญี่ปุ่น ชื่อชุด "Made in Japan" และ "Live in Japan" ผลงานเพลงที่ได้รับความนิยม เช่นเพลง "Highway Star", "Smoke On The Water", "ฺBlack Knight", "Woman From Tokyo", "Speed King" และเพลงคัฟเวอร์ เช่น "Hush" และ "Kentucky Woman"

ดีปเพอร์เพิล เคยเข้ามาแสดงในประเทศไทยสามครั้ง ครั้งแรกจัดแสดงที่สนามกีฬากองทัพบก ครั้งที่สองจัดแสดงเมื่อ พ.ศ. 2545 ที่อิมแพคอารีนา เมืองทองธานี ครั้งที่สามจัดแสดงเมื่อ พ.ศ. 2553 ที่ ธันเดอร์โดม อิมแพค เมืองทองธานี
ขนมขี้หนู

ขนมขี้หนู เป็นขนมไทยโบราณ บ้างเรียกขนมทราย ทำจากแป้งข้าวเจ้า น้ำเชื่อม โรยหน้าด้วยมะพร้าว การรับประทาน ตักใส่ภาชนะ (จานแบน ๆ) โรยด้วยมะพร้าวแก่ขูดฝอยตามชอบ (ไม่ใช่มะพร้าวซึก) ขนมที่ดีจะต้องเป็นเหมือนเม็ดทรายละเอียด ร่วนซุย ไม่จับเป็นก้อน หวานเล็กน้อย หอมชื่นใจเมื่อทาน
โรงเรียนศรีชมภูวิทยา

โรงเรียนศรีชมภูวิทยา (ภาษาอังกฤษ: Srichompoowittaya School / ตัวย่อ: ศ.ช.ว.) เป็นโรงเรียนรัฐบาล ก่อตั้งโดยคณะ เมื่อปี พ.ศ. 2528 มีสถานที่ตั้งอยู่ที่ 126 หมู่ 9 หมู่บ้านสามแยกศรีชมภู ตำบลศรีชมภู อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ 43170

โรงเรียนศรีชมภูวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมขนาดกลาง สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนแบบสหศึกษา ตั้งขึ้นตามประกาศของกระทรวงศึกษาธิการ
ลงวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2528

ปัจจุบันเปิดทำการสอนในระดับมัธยมตอนต้นและ
มัธยมศึกษาตอนปลายและ ในปีการศึกษา 2537 ได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ให้เปิดสอนในระดับมัธยมตอนปลาย ตามคำสั่งกรมสามัญศึกษาที่ 1039/2537
ลงวันที่ 4 มีนาคม 2537

โรงเรียนศรีชมภูวิทยา ตั้งอยู่ที่บ้านสามแยกศรีชมภู ตำบลศรีชมภู อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ ห่างจากอำเภอโซ่พิสัยประมาณ 23 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 42 ไร่

อาคารสถานที่
1. อาคารเรียนถาวรมีดังนี้

2. อาคารประกอบ

3. อาคารบ้านพัก

4. สิ่งก่อสร้างอื่นๆ
นอกจากนี้ยังมีสนามฟุตบอลใหญ่ 1 สนาม (เดิมชื่อสนาม) สนามเล็ก 2 สนาม สนามบาสเก็ตบอล 2 สนาม และสนามอเนกประสงค์ สวนกาญจนาภิเษก สวนสมุนไพร สวนพรรณไม้ในวรรณคดี สวนเศรษฐกิจพอเพียง บ้านดำรงไทย ตลอดจนอาคารขนาดกลางและขนาดเล็กอื่นๆ

นายศักดาเดช ทาซ้าย
ผู้อำนวยการ 8 
2549 - 2550
ผู้อำนวยการ 9 2551- ปัจจุบัน

นายศิริ เพชรคีรี
ผู้อำนวยการ 8 2543 -2547
ผู้อำนวยการ 9 2547-2549

นายบัณทูรย์ ฃุมแพงวาปี
ผู้อำนวยการ 8 
2540 - 2543

นายสุรเดช บัวหลวง
อาจารย์ใหญ่ 7 2535-2537
ผู้อำนวยการ 8 2537-2540

นายสุทัศน์ บุตรอุดม
อาจารย์ใหญ่ 6-7 
2532-2535

นายนิคม พลบูรณ์
ครูใหญ่ 2528-2530
อาจารย์ใหญ่5-6 2530-2532

นายแสง ศรีดาหล้า
รักษาการครูใหญ๋
2528-2532http://www.scwyschool.com
คนโกงไพ่ (คาราวัจโจ)

คนโกงไพ่ (ภาษาอังกฤษ: Cardsharps) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะคิมเบลล์, ฟอร์ทเวิร์ธในสหรัฐอเมริกา

ภาพ “คนโกงไพ่” เขียนราวปี ค.ศ. 1594 เป็นภาพที่เป็นก้าวสำคัญของคาราวัจโจที่เขียนเมื่อพยายามตั้งตัวไปเป็นช่างเขียนอิสระหลังจากที่ทำงานอยู่กับจุยเซ็ปปิ เซซาริที่ได้เขียนแต่ “ผักกับผลไม้” อยู่ระยะหนึ่ง คาราวัจโจออกจากห้องเขียนภาพของจุยเซ็ปปิ เซซาริในเดือนมกราคม ค.ศ. 1594 และเริ่มขายงานเขียนผ่านนักค้าศิลปะคอนแสตนติโนโดยมีโพรสเปโร ออร์ซิจิตรกรแมนเนอริสม์เป็นผู้ช่วย ออร์ซิแนะนำคาราวัจโจในแวดวงคนที่รู้จักทั้งผู้สะสมศิลปะและผู้อุปถัมภ์

ภาพเขียนแสดงเด็กหนุ่มที่แต่งตัวอย่างหรูหราแต่เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ยังไม่ประสีประสากับโลกที่กำลังเล่นไพ่กับเด็กชายอีกคนหนึ่ง เด็กคนที่สองคนที่โกงไพ่มีไพ่อีกใบหนึ่งเหน็บไว้ที่เข็มขัดข้างหลังเอว ซ่อนจากเด็กชายอีกคนหนึ่งแต่ไม่ได้ซ่อนจากผู้ชมภาพ และชายหนุ่มใหญ่ที่แอบมองจากหลังผู้ที่โดนโกงและส่งสัญญาณให้คู่ร่วมมือ นอกจากนั้นเด็กคนที่สองก็ยังมีมีดเหน็บอยู่ที่เอวสำหรับใช้ในโอกาสที่สถานะการณ์อาจจะเปลี่ยนแปลง

ภาพนี้เป็นภาพที่สองในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันที่คาราวัจโจเขียน ภาพแรก “หมอดู” เป็นภาพที่ทำให้เริ่มมีผู้สนใจและเริ่มเป็นที่รู้จัก ทั้ง “หมอดู” และ “การโกงไพ่” เป็นหัวข้อการเขียนภาพที่ใหม่ในขณะนั้น ที่ใช้ฉากความเป็นจริงของชีวิตตามถนนในการเขียนภาพ โดยเฉพาะการเขียนรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นปลายนิ้วถุงมือที่เป็นรูของชายที่มีอายุมากกว่า หรือสายตาของเด็กคนที่สองที่มองไปยังหนุ่มใหญ่อย่างพะวักพะวน รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ที่เป็นการแสดงความเข้าใจอย่างลึกซึ้งทางจิตวิทยา - บุคคลสามคนที่อยู่ในเหตุการณ์เดียวกันแต่แต่ละคนต่างก็มีบทบาทของตนเองภาพในเหตุการณ์ที่ร่วมกัน - เด็กหนุ่มที่ยังไม่มีประสบการณ์ที่ถูกหลอก, เด็กอีกคนหนึ่งที่อายุไล่ๆ กันที่เป็นเด็กที่ถูกทำให้เสียคนโดยหนุ่มใหญ่
“คนโกงไพ่” เป็นภาพที่วาดแบบที่แสดงความเป็นจริงของความทารุณของชีวิตคนชั้นต่ำ แต่ขณะเดียวกันก็ใช้สีเรืองอย่างการวาดภาพของเวนิส “คนโกงไพ่” กลายมาเป็นภาพที่เป็นที่นิยมกันมาก ออร์ซิถึงกับ “ไปเที่ยวเป่าประกาศถึงการวาดแบบใหม่ของคาราวัจโจและทำให้เพิ่มชื่อเสียงในการเป็นจิตรกรมากขึ้น” ภาพนี้มีด้วยกันถึง 50 ก็อปปีและจากจิตรกรคนอื่นๆ เช่นภาพ “คนโกงไพ่กับเอโพดำ” โดยชอร์ช เดอ ลา ตูร์ที่ใช้หัวข้อเดียวกัน

ไม่ว่าจะโดยคอนแสตนติโนหรือออร์ซิ คาราวัจโจก็ได้รับความสนใจจากคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้ซื้อภาพและกลายมาเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญคนแรก โดยให้ที่พำนักในวังมาดามาหลังจตุรัสนาวาร์โร จากนั้นภาพก็ตกไปเป็นของคาร์ดินัลอันโตนิโอ บาร์แบรินิผู้เป็นหลานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ที่ต่อมาคาราวัจโจเขียนภาพเหมือนให้(“ภาพเหมือนของมาฟเฟโอ บาร์เบอรินิ”) ในปี ค.ศ. 1598 ต่อมาเปลี่ยนมือไปเป็นของตระกูลโคโลนนา-สเคียร์รา และในที่สุดก็หายไปในคริสต์ทศวรรษ 1890 และมาพบอีกครั้งในปี ค.ศ. 1987 ในงานสะสมส่วนบุคคลในยุโรป

นักสะสมและนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษเซอร์เด็นนิส แมน (Denis Mahon) พบภาพ “คนโกงไพ่” ภาพหนึ่งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 ที่เดิมเชื่อกันว่าเป็นงานของจิตรกรคนอื่นแต่อันที่จริงแล้วเป็นงานของคาราวัจโจเอง เพราะการที่รายละเอียดของใบหน้าของผู้ที่โกงคนหนึ่งถูกร่างแม้ว่าจากถูกเขียนทับซึ่งทำให้เป็นไปได้ยากที่จะเป็นงานก็อปปี
มาร

มาร (; = 'slanderer' หรือ 'accuser') เป็นเทวดาใจบาปที่คอยขัดขวางการทำดี และเป็นบุคลาธิษฐานของความชั่วร้าย ในศาสนาอับราฮัมถือว่ามารคือซาตาน โดยเฉพาะศาสนาคริสต์ถือว่ามารเป็นบุคคลแรก ๆ ที่เป็นปฏิปักข์กับพระเป็นเจ้า

ในศาสนาพุทธเชื่อว่าท้าววสวัตตี คือเทพบุตรมารผู้เป็นจอมเทพในสวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี

ศาสนาคริสต์เชื่อว่ามารคือหัวหน้าของพวกเทวดาตกสวรรค์ เขามีอำนาจเหนือโลกและอยู่เบื้องหลังการทำบาปต่าง ๆ เช่น เป็นงูที่ล่อลวงอาดัมกับเอวาให้กินผลไม้ต้องห้าม แต่ในการพิพากษาครั้งสุดท้าย มารจะถูกโยนลงไปในบึงไฟแล้วทุกข์ทรมานในนั้นตลอดไป

ศาสนาอิสลามเรียกซาตานว่าชัยฏอน
สาวใส่ต่างหูมุก

สาวใส่ต่างหูมุก (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ จิตรกรชาวดัตช์ในสมัยบาโรก ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานศิลปะเมาริตส์เฮยส์ (Mauritshuis) ในเดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์

เฟอร์เมร์เขียนภาพ "สาวใส่ต่างหูมุก" เสร็จในปี ค.ศ. 1665 ที่บางครั้งเรียกว่า "โมนาลิซาแห่งทางเหนือ" หรือ "โมนาลิซาของชาวดัตช์"

โดยทั่วไปแล้วเกือบจะไม่มีอะไรที่ทราบเกี่ยวกับผู้เขียนภาพและงานที่เขียน ภาพนี้ลงชื่อ "IVMeer" แต่ไม่ลงวันที่และไม่ทราบแน่ชัดว่างานนี้เป็นงานที่รับจ้างเขียนหรือไม่ และถ้าใช่แล้วใครเป็นผู้จ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ภาพนี้มิได้จงใจจะให้เป็นภาพเหมือนธรรมดา

วรรณกรรมที่เกี่ยวกับเฟอร์เมร์เมื่อไม่นานมานี้ชี้ให้เห็นว่าเป็นงาน "tronie" ที่เป็นงานเขียนของเนเธอร์แลนด์ที่เป็นส่วนศีรษะที่มิได้จงใจจะให้เป็นภาพเหมือนที่เจาะจงว่าเป็นใคร หลังจากการบูรณะครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 1994 สายตาที่มองจากภาพมายังผู้ดูได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่าเดิมมาก

ด้วยคำแนะนำของฟิกตอร์ เดอ สตูเอิร์ส (Victor de Stuers) ผู้ที่รณรงค์เป็นปี ๆ ในการป้องกันการขายภาพของเฟอร์เมร์ให้กับผู้ซื้อนอกเนเธอร์แลนด์ อาร์โนลดึส อันดรีส เด ตงบ์ (Arnoldus Andries des Tombe) ได้ซื้องานชิ้นนี้จากงานประมูลที่เดอะเฮกในปี ค.ศ. 1881 ในราคาเพียงสองกิลเดอร์สามสิบเซนต์ เพราะภาพเขียนอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนัก เด ตงบ์ไม่มีผู้สืบตระกูลที่จะรับภาพเขียนต่อจึงได้อุทิศภาพเขียนในความเป็นเจ้าของรวมทั้งภาพนี้ให้แก่เมาริตส์เฮยส์ในปี ค.ศ. 1902

ในปี ค.ศ. 1937 ภาพเขียนที่คล้ายคลึงกัน "สาวยิ้ม" (Smiling Girl) ที่ขณะนั้นเชื่อกันว่าเขียนโดยเฟอร์เมร์ของนักสะสมอเมริกันแอนดรูว์ ดับเบิลยู. เมลลอน (Andrew W. Mellon) ได้รับการอุทิศให้แก่หอศิลป์แห่งชาติ ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. แต่ปัจจุบันเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นภาพปลอม ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับงานเขียนของเฟอร์เมร์ อาร์เทอร์ วีล็อก (Arthur Wheelock) อ้างในการศึกษาในปี ค.ศ. 1995 ว่าเป็นงานเขียนของเตโอ ฟัน ไวน์คาร์เดิน (Theo van Wijngaarden) ผู้เป็นจิตรกรเขียนภาพปลอมของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพื่อนของจิตรกรฮัน ฟัน เมเคอเริน (Han van Meegeren)

เทรซี เชวาเลียร์ (Tracy Chevalier) เขียนนวนิยายประวัติศาสตร์ชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1999 โดยสร้างตัวละคร สิ่งแวดล้อม และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่นำมาสู่ภาพวาดของเฟอร์เมร์ ในนวนิยายเฟอร์เมร์มีความใกล้ชิดกับครีต สาวใช้ที่เฟอร์เมร์จ้างให้เป็นผู้ช่วยและให้นั่งเป็นแบบให้ ขณะที่ใส่ต่างหูข้างหนึ่งของภรรยา นวนิยายได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 2003 และต่อมาเป็นละครในปี ค.ศ. 2008สาวใส่ต่างหู
ไกวัล กุลวัฒโนทัย

Kaiwan Kulavadhanothai กนกมัน พงสกุล
ไกวัล กุลวัฒโนทัย

เริ่มศึกษาวิชาดนตรีเมื่ออายุ 10 ปี ที่วิทยาลัยนาฏศิลป์ กรมศิลปากร กับอาจารย์ Motoko Funakoshi ในวิชาเอกขับร้อง ในปี พ.ศ. 2525 ได้เข้าร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียงเยาวชนไทย ขับร้องแสดง ณ โรงละครแห่งชาติ ในโอกาสฉลอง 200 ปี กรุงรัตนโกสินทร์ และได้ร่วมขับร้องเพลงในหลายปีต่อมา ในปี 2529 ได้รับทุนด้านดนตรีและการขับร้องจาก Bangkok Music Society เนื่องด้วยมีความสนใจในวิชาร้องเพลงและประพันธ์เพลงมาตั้งแต่ยังเป็นนักเรียน จึงศึกษาด้วยตนเองเรื่อยมา ในปี 2528 และ 2529 ได้มีผลงานประพันธ์เพลง ชนะการประกวด Thailand Popular Song Festival ได้รับรางวัล Best Song Award 2 ปีติดต่อกัน หลังจากนั้นได้เข้าศึกษาดนตรี ณ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในวิชาเอกขับร้อง ในช่วงเวลานั้นเองที่ได้พบกับ อ. บรูซ แกสตัน และ ได้เข้าร่วมกับ วงดนตรีฟองน้ำ เดินทางไปแสดงดนตรีที่งาน World Expositon ’86 ที่ประเทศแคนาดา และได้เดินทางไปแสดงดนตรีไทยร่วมสมัยในอีกหลายประเทศในปีต่อๆ มา เช่น อังกฤษ ญี่ปุ่น ฮ่องกง ออสเตรเลีย และอเมริกา อีกทั้งยังได้มีโอกาสศึกษาการประพันธ์เพลงกับ อ. บรูซ แกสตัน ทั้งประเภท ดนตรีคลาสสิก ดนตรีไทย ดนตรีไทยประยุกต์ ดนตรีร่วมสมัย ดนตรีป๊อป ดนตรีแจ๊ส ดนตรี Electronic และ Computer เป็นต้น

นอกจากนั้นยังได้รับการแนะนำจาก อ. ดุษฎี พนมยงค์ ให้ไปสอนการขับร้องประสานเสียงที่ ชมรมคณะนักร้องประสานเสียง มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ส่วนผลงานด้านประพันธ์เพลงมีมากมาย อาทิ ผลงานร่วมกับวงดนตรีฟองน้ำในหลายอัลบั้ม งานแสง-เสียงหน้าพระที่นั่ง “คนดีศรีอยุธยา” (ปี 2535 และ 2538) เพลงประกอบการแสดงแสง-เสียงของการท่องเที่ยว แห่งประเทศไทย ในชุด “อยุธยายศยิ่งฟ้า” ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ปี 2540) เพลง Original Score งานเสียง-เสียง “สะพานข้ามแม่น้ำแคว” จังหวัดกาญจนบุรี อัลบั้ม “น้ำใจน้องพี่สีชมพู” ของสมาคมนิสิตเก่าจุฬาฯ อัลบั้ม “ตะวันรุ่งทุ่งรังสิต” ของมหาวิทยาลัยรังสิต นอกจากนั้น ยังมีเพลงประจำสถาบันต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัยรังสิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ การปิโตรเลี่ยมแห่งประเทศไทย ฯลฯ และ เพลงสำหรับวง Symphony Orchestra “Jamjuree Fantasia”(ปี 2540) ซึ่งประพันธ์ให้กับวง CU Symphony Orchestra บรรเลงร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียง ในวาระฉลอง 80 ปี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รวมทั้งผลงานดนตรีประกอบละครเวทีมากมาย เช่น เรื่อง “ผู้มาเยือน” ของคณะละคร 28, “ขอรับฉัน” และ “เฟาสท์” ของคณะละครมรดกใหม่, ละครเพลง “คู่กรรม เดอะมิวสิคัล” ของ Dreambox ดนตรีประกอบการแสดงชุด “แม่น้ำของแผ่นดิน” ปีที่ 3 ถึง ปีที่ 5 ของสำนักพระบรมมหาราชวัง ฯลฯ ผลงาน ดนตรีที่ได้รับรางวัลคือ ดนตรีประกอบภาพยนตร์แอนิเมชัน “พระพุทธเจ้า” ซึ่งได้รับ รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ "สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประจำปี 2550" และดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง “แปดวัน แปลกคน” ซึ่งได้รับ รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ "สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประจำปี 2551" จากสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งประเทศไทย

ปัจจุบันยังคงทำงานสร้างสรรค์ดนตรีอิสระ และเป็นอาจารย์สอนขับร้องเพลง ให้แก่คณะนักร้อง ประสานเสียงมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ และเป็นผู้อำนวยเพลง คณะนักร้อง ประสานเสียง สวนพลูคอรัส ซึ่งได้เดินทางไปแข่งขับร้องประสานเสียงโลก World Choir Games ทั้งที่ประเทศจีน เยอรมัน ออสเตรีย และได้รับรางวัลจากการประกวดระดับโลกทั้งเหรียญทองแดง และเหรียญเงิน ตามลำดับ