seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ฟีโอนา แกรแฮม

ซายูกิ () เกิดที่เมลเบิร์น, ออสเตรเลีย ทำงานเป็นเกอิชาในประเทศญี่ปุ่น เธอยังเป็นนักมานุษยวิทยา, ผู้ผลิตและผู้กำกับภาพยนตร์สารดคี รวมทั้งทำงานที่สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค, เนชั่นแนลจีโอกราฟิกแชนแนล , แชนแนล 4 และ บีบีซี หลังจากที่ได้รับการฝึกอบรมในสำนักเกอิชาเป็นเวลาหนึ่งปี ในปี พ.ศ. 2550 ซายูกิก็ได้กลายเป็นเกอิชาเต็มตัวในย่านอาซาคุซะ, กรุงโตเกียว และเป็นเกอิชาชาวตะวันตกคนแรกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ซายูกิได้รับการฝึกฝนศิลปะหลากหลายแขนง ได้แก่ การเล่นดนตรี, การขับร้อง, การเต้นรำ, การชงชารวมทั้งเรื่องบทกวีและวรรณคดี และสิ่งที่ซายูกิชำนาญมากที่สุดก็คือขลุ่ยญี่ปุ่นที่ชื่อว่า "“โยะโกะบุเอะ”" (Yokobue) ซายูกิจบการศึกษาปริญญาตรีสาขามานุษยวิทยาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน ซายูกิยังเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเคโอหนึ่งในมหาลัยที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นแล้วยังเคยทำงานในบริษัทญี่ปุ่น เช่น โตเกียวไนท์เวิร์ลด์ (Tokyo’s night world) และนักกีฬาญี่ปุ่น รวมทั้งแอนิเมชัน
หนังสือของซายูกิ "“Inside the flower and willow world”" โดยสำนักพิมพ์แพนแมคมิลแลนในประเทศออสเตรเลีย ซึ่งเป็นหนังสือสารคดีเกี่ยวกับโลกของเกอิชา
นางอุตตรา (มหาภารตะ)

นางอุตตรา เป็นตัวละครในมหาภารตะ เป็นพระธิดาของท้าววิราฏแห่งมัสตยะ และเป็นชายาของเจ้าชายอภิมันยุ มีโอรสด้วยกันคือ เจ้าชายปริกษิต
ราชวงศ์ปาณฑพ

ในเรื่องมหาภารตะ ปาณฑพ(ปาน-ดบ) เป็นกลุ่มพี่น้อง 5 คน ที่สืบเชื้อสายจากท้าวปาณฑุ ประสูติจากพระนางกุนตีและพระนางมาทรี ที่ร่ายเวทมนตร์อัญเชิญเทพมาประทานโอรส
สมบัติแบร์ตูวีล

สมบัติแบร์ตูวีล () เป็นเครื่องเงินโรมันที่ขุดพบระหว่างการไถนาที่หมู่บ้านวีเลอเรที่เมืองแบร์ตูวีลในจังหวัดเออร์ แคว้นโอต-นอร์ม็องดี ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศสในเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 1830 สมบัติได้รับการซื้อเมื่อพบเป็นจำนวนเงินเพียง 15,000 ฟรังก์ ในปัจจุบันสมบัติแบร์ตูวีลได้รับการรักษาไว้ที่แผนกเหรียญตรา, หอสมุดแห่งชาติแห่งประเทศฝรั่งเศสในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส

สมบัติแบร์ตูวีลพบเมื่อคันไถไปชนเอากับกระเบื้องโรมันซึ่งเมื่อร่อนขึ้นมาก็ได้พบสมบัติของเทวสถานที่ได้รีบทำการฝังเพียง 20 เซนติเมตรจากผิวดินปัจจุบัน สมบัติดังกล่าวเป็นของเทวสถานที่อุทิศให้แก่เทพเมอร์คิวรีผู้ที่จูเลียส ซีซาร์ระบุว่าเป็นเทพองค์สำคัญของกอล

สมบัติแบร์ตูวีลเครื่องเงินและโลหะอื่นๆ หลายประเภท หลายคุณสมบัติ และ หลายช่วงเวลาราวระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2 สมบัติแบร์ตูวีลเป็นเพียงหนึ่งในสามที่ทราบแน่นอนว่าเป็นสมบัติของเพกันที่พบในกอลและบริทาเนีย สมบัติดังกล่าวได้รับการฝังไว้ราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 3 ที่รวมทั้งเหยือกเงินที่ทำในอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ด้วย

สมบัติแบร์ตูวีลประกอบด้วยสิ่งต่างรวมทั้งสิ้น 93 ชิ้น บางชิ้นก็เป็นหูหรือชิ้นส่วนที่แยกจากตัวภาชนะ ที่มีน้ำหนักรวมทั้งสิ้นด้วยกัน 25 กิโลกรัม สิ่งของส่วนใหญ่เป็นชามคุ่ม, ถ้วย และ เหยือก แต่ก็รวม "ภาชนะ phiale" ที่ใช้สำหรับการสังเวยด้วยการเทเครื่องดื่ม และรูปปั้นเทพเมอร์คิวรีเล็กอีกสองชิ้น ชิ้นใหญ่สูง 60 เซนติเมตร และรูปปั้นครึ่งตัวของเทพีที่อาจจะเป็นเทพีมาเอียที่สันนิษฐานโดยรูธ ลีดเดอร์-นิวบีย์ ผู้ให้ความเห็นโดยทั่วไปอีกว่า "ลัทธินิยมอาจาจจะเป็นแบบโรมันที่นำมาจากเทพเคลต์" ซึ่งในกรณีนี้นิมฟ์ที่เกี่ยวข้องกับเทพเมอร์คิวรีของกอลก็จะมีน่าจะมีชื่อเป็นภาษากอล ชามสี่ใบมีสัญลักษณ์และคำจารึกที่เกี่ยวกับเทพเมอร์คิวรี, ""votum solvit libens merito"". ภาชนะอีก 9 ใบเป็นเครื่องใช้ที่ทำด้วยเงินชั้นดีสำหรับบ้านเรือนจากคริสต์ศตวรรษที่ 1 ที่มีสัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงกับไดโอนิซัสที่เป็นสิ่งอุทิศของคิว. โดมิเชียส ทูทัส ที่รวมทั้งถ้วยสำหรับดื่มคู่หนึ่ง ("scyphi") ที่มีภาพ ไดโอนิซัสของเซนทอร์s และเหยือกไวน์อีกคู่หนึ่ง

การขุดค้นในบริเวณที่พบสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1861 ถึง ปี ค.ศ. 1862 และในปี ค.ศ. 1986 พบโรงละครกอล-โรมัน และเทวสถานที่อาจจะเป็นสถานที่ที่เป็นที่อุทิศของสิ่งที่พบ
งานนิทรรศการโลก

งานนิทรรศการโลก () บ้างก็เรียก มหกรรมนานาชาติ () เป็นชื่อของงานนิทรรศการระดับโลก งานมหกรรมโลกอยู่ภายใต้การจัดการขององค์การนิทรรศการนานาชาติ (BIE) ซึ่งเป็นองค์กรที่รับรองสิทธิการจัดนิทรรศการนานาชาติ งานนิทรรศการโลกจัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1851 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร

ระหว่างปีค.ศ. 1939–1987 งานเอ็กซ์โปมีจุดมุ่งหมายเพียงเพื่อแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกันเท่านั้น ไม่ได้มีสเกลงานมโหฬารอย่างเช่นปัจจุบันนี้ เปลี่ยนภาพของงานเอ็กซ์โปไปอย่างสิ้นเชิง งานเอ็กซ์โปหลังงานปี 1988 แต่ละประเทศได้หันมามองงานเอ็กซ์โปเป็นเครื่องมือในการส่งเสริมภาพลักษณ์ของตนเองในระดับสากล

สิ่งที่น่าสนใจในงานนิทรรศการคือพาวิเลียนของประเทศต่างๆทั่วโลกที่เข้าร่วมงานนี้ แต่ละประเทศก็จะนำสิ่งที่น่าสนใจและวัฒนธรรมของประเทศตนนำมาแสดงโชว์ในโอกาสนี้

งานนิทรรศการโลก ถูกแบ่งออกเป็น 3 ประเภท ดังนี้
งานมหกรรมพืชสวนก็เช่นเดียวกัน ที่จะต้องได้รับรองมาตรฐานจาก องค์การนิทรรศการนานาชาติ (BIE)
สงครามแดนสนธยา

ดูรารารา!! () เป็นไลท์โนเวลของญี่ปุ่น แต่งโดย เรียวโงะ นาริตะ วาดภาพประกอบโดย สุซุฮิโตะ ยาสุดะ เริ่มตีพิมพ์ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2547 โดย ASCII Media Works ปัจจุบันออกมาแล้ว 9 เล่ม ต่อมาได้รับการดัดแปลงเป็นหนังสือการ์ตูนในปี พ.ศ. 2552 และอนิเมะในปี พ.ศ. 2553

ท่ามกลางเมืองอิเคบุคุโระที่แสนจะวุ่นวาย มีความลับและตำนาน เด็กหนุ่ม มิคาโดะ ผู้ที่เดินทางมายังอิเคบุคุโระเพื่อศึกษาต่อ และเริ่มได้รับการเปิดเผยความต้องการของตัวตนของเขากับตัวตนของคนรอบข้างมากมาย ทั้งซับซ้อนและวุ่นวาย หญิงสาวไร้หัว เซลตี้ ที่ตามหา หัวของตัวเองเพื่อนำตัวตนเดิมกลับมา ชินระ ผู้กำชะตาของเซลตี้และองค์กรลับที่มีชินระดำเนินงานอยู่เบื้องหลังความลับและความแตกต่างของผุ้คน มิคาโดะผู้มีอดีตกับกลุ่มแกนนำของอิเคบุคุโระ ไซมอน ผู้ต่อกรกับ ชิสึโอะ เพื่อห้ามต่อสู้กับ อิซายะ อังริผู้อยู่เหนือกฎเกณฑ์และเป็นเงื่อนงำสูงสุดของจุดเชื่อมแห่งเหตุการณ์เริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2553 ทางสถานี MBS -TBS Brain's Base ซึ่งทีมงานสร้างส่วนใหญ่ล้วนเป็นทีมเดียวกับที่สร้างเรื่องบัคคาโน!ในปี พ.ศ. 2550
ทีโอพี (นักร้อง)

ท็อป () หรือในชื่อจริง ชเว ซึงฮย็อน () เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงและนักแสดงชาวเกาหลีใต้ ท็อปเป็นหนึ่งในสมาชิกของวงบิ๊กแบง สังกัดค่ายวายจีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ () เป็นนักร้องที่มีอายุมากที่สุดภายในวง ทำหน้าที่เป็นคนร้องแร็ปคู่กับจี-ดรากอนในโทนเสียงต่ำ ท็อปมีความสามารถในการทำเพลงบีทบอกซ์ ก่อนหน้านี้ท็อปเคยร้องเพลงใต้ดินโดยใช้ชื่อว่าเทมโป คู่กับศิลปินรุ่นพี่ชื่อเอ็นบีเค ซึ่งภายหลังท็อปถูกชักชวนให้มาเดบิวท์ในรายการบิ๊กแบงดอคคิวเมนทารี่ () ผ่านทางสถานีโทรทัศน์กอมทีวี () ร่วมกับสมาชิกบิ๊กแบงโปรเจกต์ ประกอบด้วย จี-ดรากอน, แทยัง, แดซอง, ซึงริ

ท็อป เกิดเมื่อวันพุธ ที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530(1987) 
มีชื่อจริงคือ ชเว-ซึง-ฮย็อน () เป็นบุตรชายคนเล็กของครอบครัว พ่อของท็อปทำงานเกี่ยวกับราชการในประเทศ ท็อปเป็นคนชอบการร้องเพลงแร็ป และบีทบอกซ์เป็นชีวิตจิตใจมาตั้งแต่เด็ก ปัจจุบันเปิดกิจการและทำธุรกิจส่วนตัวอยู่ที่ฮงแด ชื่อร้าน Top furniture Concept:Sexy
ท็อป เกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่นท่ามกลางความรักของทุกคน (พ่อ แม่ และพี่สาว) ท็อปรักการสะสมของเล่นเหมือนเด็กชายเกาหลีทั่วไป ชอบรับประทานขนมหวานและไอศกรีม เพราะเหตุนี้เองจึงทำให้ท็อปเป็นเด็กที่มีลักษณะอ้วนท้วนสมบูรณ์ ท็อปใฝ่ฝันเป็นศิลปินในสังกัดค่ายวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ แต่ต้องผิดหวังในการเดบิวท์ครั้งแรกเพราะน้ำหนักและบุคลิกภาพโดยรวมที่ดูตัวใหญ่มากเกินไป จนเป็นเหตุให้ท็อปพยายามที่จะลดน้ำหนักตัวเองลง หกเดือนหลังจากนั้น ท็อปจึงได้รับการตอบกลับจากค่ายวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ เพื่อเดบิวท์เป็นสมาชิกวงบิ๊กแบง

ระหว่างที่ท็อปเรียนอยู่ช่วงมัธยมศึกษาตอนปลาย เคยทำงานเป็นนักร้องเพลงแร็ปใต้ดินอิสระที่ร้องเพลงในคลับและงานสังสรรค์ทั่วไป ชื่อของเขาคือเทมโป () เขาเริ่มเป็นที่รู้จักจากเวทีการแข่งขันดวลแร็ปในงาน "KBS I like Radio" เมื่อปี พ.ศ. 2546 และนอกจากนี้ ยังเคยออกเพลงใต้ดินร่วมกับศิลปินรุ่นพี่ที่ชื่อเอนบีเค ในบทเพลง "Buckwild" เมื่อ พ.ศ. 2548 โดยออกเพียงแค่ฟอร์แมตเอ็มพีสามในสมัยนั้น

หลังจากผ่านการเดบิวท์ ท็อปเป็นศิลปินในสังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนท์อย่างเต็มตัว ท็อปได้รับฉายาจากเซเว่นว่า ที.โอ.พี. ซึ่งมาจากคำว่าท็อปในภาษา หมายถึงตำแหน่งสูงสุดหรือสุดยอดแห่งการแร็ป ท็อปภูมิใจกับชื่อนี้ และถูกเรียกมาตลอดจากรุ่นพี่ทีมงานในค่าย

ท็อป ศึกษาอยู่ที่ Seoul ART College Majoring in Musical และในปี พ.ศ. 2550 ท็อปได้ยื่นใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัย Dangook ในสาขาการแสดงและภาพยนตร์ เพียงแค่รูปถ่ายใบสมัคร ทำให้ท็อปได้รับความสนใจเป็นอย่างมากในหมู่ชาวอินเทอร์เน็ต ผิวที่ดูเนียนสวยเหมือนผู้หญิง ทำให้ได้รับคำชมว่าเป็นบุคคลที่ดูดี นอกจากนี้ท็อปยังได้รับผลโหวตว่าเป็นบุคคลไอดอลที่มีคนอยากเป็นแฟนมากที่สุดสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยเกาหลีอีกด้วย
ไฮเมเลีย (ดาวบริวาร)

ไฮเมเลีย (; ออกเสียง: /haɪmeɪliə/ หรือ /hɪmɑːliə/ ในภาษากรีก: "Ιμαλíα") เป็นดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มดาวบริวารผิดปกติของดาวพฤหัสบดี และเป็นดาวบริวารที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 6 ของดาวพฤหัสบดีทั้งหมด ถูกค้นพบโดย Charles Dillon Perrine ที่หอดูดาวเลีย เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 1904 และตั้งชื่อตาม ผีสางเทวดา Himalia ที่เจาะสามบุตรของ Zeus (เทียบเท่ากรีกของดาวพฤหัสบดี)

ไฮมีเลียปรากฏเป็นกลาง (สีเทา) เช่นเดียวกับดาวบริวารอื่นของกลุ่มที่มี ดัชนีสี BV = 0.62, VR = 0.4, คล้ายกับ C - type ดาวเคราะห์น้อย .[11]วัดโดย แคส ยืนยันไม่มีรูป คลื่น ที่มีการดูดซึมเล็กน้อยที่ 3 ไมครอนซึ่งสามารถ แสดงสถานะของน้ำ
อุดร ฐาปโนสถ

อุดร ฐาปโนสถ หรือนามปากกา คนเดิม เป็นนักหนังสือพิมพ์ นักเขียน นักแปล และคอลัมนิสต์นิตยสาร มีชื่อเสียงจากคอลัมน์ "ริมสวน" ในนิตยสารลลนา ในยุคที่สุวรรณี สุคนธา เป็นบรรณาธิการ

อุดรเป็นนักแปลที่เชี่ยวชาญภาษารัสเซีย และมีผลงานเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับสุขภาพ จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปากร ทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ แล้วได้ย้ายไปทำงานอยู่ที่ประเทศรัสเซีย ทำงานที่สถานีวิทยุเสียงมอสโคว์ ภาคภาษาไทย สมรสกับ เจือจันทร์ ฐาปโนสถ นักแปล มีบุตรธิดา 9 คน และมีผลงานเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับสุขภาพ

อุดร ฐาปโนสถ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เมื่อ พ.ศ. 2544
พินิจ จารุสมบัติ

พินิจ จารุสมบัติ กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตเลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (พลเอก สุจินดา คราประยูร) อดีตหัวหน้าพรรคเสรีธรรม เคยร่วมต่อสู้กับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ช่วงหลังเหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 โดยใช้ชื่อจัดตั้งว่า สหายพนัส ปัจจุบันเป็นแกนนำกลุ่มวังพญานาค พรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน

พินิจ จารุสมบัติ เกิดเมื่อวันที่ ที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เรียนชั้นประถมที่ "โรงเรียนวัดกระทุ่ม" อ.บ้านโพธิ์ แถวบ้าน พอชั้นมัธยมจึงย้ายไปที่ "เซนต์หลุยส์" โรงเรียนในตัวเมืองแปดริ้ว สำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง มีพี่น้องคือ ปราณี จารุสมบัติ และ พิทักษ์ จารุสมบัติ

ในปี พ.ศ. 2515 ระหว่างกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้ร่วมจัดตั้งกลุ่มพระร่วง และได้รับการเลือกตั้งเป็นนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหง แต่ได้ทำหน้าที่บริหารงานเพียง 15 วัน ก็ได้รับคำสั่งให้พ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากกระทำการอันไม่เหมาะสม คือ การทำหนังสือขอความเป็นธรรมให้อาจารย์ที่ถูกสั่งให้ออก

ในเหตุการณ์ 14 ตุลา นายพินิจ จารุสมบัติ ได้รับการเลือกตั้งเป็น รองเลขาธิการศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย ฝ่ายการเมือง มีบทบาทในการเปิดโปงกรณีถีบลงเขาเผาลงถังแดง และเหมืองเท็มโก้ ระหว่างปี พ.ศ. 2517 - 2518

พินิจ จารุสมบัติ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย เมื่อปี พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคสามัคคีธรรม ในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาล พลเอก สุจินดา คราประยูร ต่อมาภายหลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ จึงได้เป็นแกนนำในการจัดตั้งพรรคเสรีธรรม ร่วมกับ ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ หัวหน้าพรรค และนายพินิจ จารุสมบัติ ดำรงตำแหน่ง หัวหน้าพรรคเสรีธรรม ในระหว่างปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2543 หลังจากนั้นจึงย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย ในปี พ.ศ. 2544 และได้รับตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคไทยรักไทย

ในการทำงานการเมืองยังได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีหลายตำแหน่ง ได้แก่ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม กระทรวงมหาดไทย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และรองนายกรัฐมนตรี ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549

ในการจัดตั้งของรัฐบาลซึ่งนำโดยพรรคประชาธิปัตย์ ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2551 นายพินิจ จารุสมบัติ เป็นบุคคลหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการนำสมาชิกในกลุ่มวังพญานาค พรรคเพื่อแผ่นดิน ให้การสนับสนุนนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นนายกรัฐมนตรี และเป็นหนึ่งในสามบุคคลที่มีบทบาทสำคัญ ในนาม "3พี" (ไพโรจน์ สุวรรณฉวี พินิจ จารุสมบัติ และปรีชา เลาหพงศ์ชนะ) กระทั่งในปี พ.ศ. 2554 จึงได้เข้าร่วมกับสุวัจน์ ลิปตพัลลภ ในการสนับสนุนพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน
มัทนี เกษกมล

มัทนี เกษกมล (พ.ศ. 2498 - พ.ศ. 2548) นักแปลและนักเขียนชาวไทย มีชื่อเสียงจากผลงานแปลวรรณกรรมเรื่อง ต้นส้มแสนรัก จากเรื่อง Meu Pé de Laranja Lima ของโจเซ่ วาสคอนเซลอส นักเขียนชาวบราซิล, เรื่อง ไม้เท้า จากเรื่อง The Walking Stick ของวินสตัน แกรห์ม นักเขียนชาวอังกฤษ, ความสุขแห่งชีวิต จากเรื่อง The Human Comedy ของวิลเลียม ซาโรยัน นักเขียนชาวอเมริกัน และ การผจญภัยของมิรุกับเพื่อนพ้อง จากเรื่อง The Adventures of Neznaika and His Friends, The Adventures of Dunno and His Friends ของนิโคไล นอซอฟ นักเขียนชาวอังกฤษ

มัทนี เกษกมล เป็นชาวจังหวัดชลบุรี ศึกษาที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่เรียนไม่จบ และพ้นสภาพนิสิตเมื่อ พ.ศ. 2520 จากนั้นได้เริ่มแปลหนังสือ ตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารลลนา
สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2009 ครั้งที่ 8

สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2009 ครั้งที่ 8 () คืองานจัดประกาศผลรางวัลผลงานบันเทิงยอดเยี่ยม ประจำปีพุทธศักราช 2552 จัดขึ้นที่โรงภาพยนตร์เอ็มแม็กซ์ เธียเตอร์ เอสพลานาด งามวงศ์วาน-แคราย ถนนรัตนาธิเบศร์ จังหวัดนนทบุรี โดย สมาคมนักข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย ในวันอาทิตย์ที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 โดยเป็นครั้งแรกที่ย้ายสถานีโทรทัศน์ที่ถ่ายทอดงานจาก สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เป็นทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
แยกเฉลิมเผ่า

แยกเฉลิมเผ่า () เป็นทางแยกหนึ่ง ในพื้นที่แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เป็นสามแยกที่เป็นทางตัดกันระหว่างถนนพระราม 1 กับถนนอังรีดูนังต์

โดยชื่อ "เฉลิมเผ่า" มาจากชื่อของสะพานเฉลิมเผ่า 52 ซึ่งเป็นหนึ่งใน 17 สะพานชุดเฉลิม ที่สร้างขึ้นในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบในแต่ละปี โดยสะพานเฉลิมเผ่านั้นสร้างขึ้นเพื่อข้ามคลองอรชร อันเป็นคลองที่อยู่ระหว่างคลองบางกะปิจนถึงคลองหัวลำโพง เป็นสะพานที่สร้างขึ้นใหม่แทนสะพานไม้ที่เก่าและชำรุดไป เปิดใช้เมื่อปลายปี พ.ศ. 2448 แต่เมื่อมีการสร้างถนนอังรีดูนังต์ก็ได้มีถมคลองเพื่อสร้างถนน ซึ่งที่ตั้งของสะพานเฉลิมเผ่าบริเวณอยู่ระหว่างด้านข้างสยามพารากอนกับวัดปทุมวนาราม ในปัจจุบัน ซึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2506 ได้มีการบูรณะขึ้นอีกครั้ง แต่ปัจจุบันเหลือเพียงซากป้ายชื่อสะพานเท่านั้นจากการรื้อถอนตัวสะพานออกเพื่อสร้างถนนพระราม 1
แยกปทุมวัน

แยกปทุมวัน () เป็นสี่แยกในพื้นที่แขวงวังใหม่และแขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนพระรามที่ 1 และถนนพญาไทแยกปทุมวัน เป็นหนึ่งในสถานที่ ๆ ทางกลุ่มคณะกรรมการประชาชนเพื่อการเปลี่ยนแปลงประเทศไทยให้เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (กปปส.) ใช้เป็นจุดชุมนุมระหว่างวันที่ 13 มกราคม–2 มีนาคม พ.ศ. 2557 หลังจากที่ทางกลุ่มได้ทำการ "ชัตดาวน์บางกอก" หรือ "ปิดกรุงเทพฯ" อันเป็นหนึ่งในมาตราการการชุมนุมที่ปิดทางแยกหรือถนนสายสำคัญของกรุงเทพมหานครทั้งหมด 7 แห่ง โดยที่แยกปทุมวันนี้เป็นจุดที่ใหญ่สุดและเป็นจุดหลัก
อารีย์ วงศ์อารยะ

อารีย์ วงศ์อารยะ เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสตูล สระบุรี ปราจีนบุรี สุพรรณบุรี

นายอารีย์ วงศ์อารยะ เกิดเมื่อวันที่ สมรสกับนางสุมนา วงศ์อารยะ มีบุตรธิดา 3 คน คือ นายเอกพจน์ วงศ์อารยะ นางสาวอภิรดี วงศ์อารยะ และนางสาวนวรัตน์ วงศ์อารยะ

สำเร็จการศึกษา มัธยมศึกษาจาก โรงเรียนอัสสัมชัญ สำเร็จการศึกษารัฐศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการปกครอง จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระดับปริญญาโท M.S. (Community Development) มหาวิทยาลัยแห่งประเทศฟิลิปปินส์ และ M.S. (Public Administration) มหาวิทยาลัยแห่งรัฐมิสซูรี่ ประเทศสหรัฐอเมริกา

นายอารีย์ วงศ์อารยะ รับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย จนกระทั่งได้ดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ ผู้ว่าราชการจังหวัดสตูล สระบุรี ปราจีนบุรี สุพรรณบุรี รองปลัดกระทรวงมหาดไทย อธิบดีกรมที่ดิน และปลัดกระทรวงมหาดไทยเป็นตำแหน่งสุดท้าย ก่อนจะเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2548

ด้านการเมืองเคยดำรงตำแหน่ง สมาชิกวุฒิสภา เมื่อปี พ.ศ. 2538 และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร พ.ศ. 2547 ต่อมาในการจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ จึงได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และได้ลาออกจาตำแหน่งในเวลาต่อมา เนื่องจากปัญหาการถือครองหุ้นเกินกว่าร้อยละ 5

อารีย์ วงศ์อารยะ ได้รับพระราชทานยศกองอาสารักษาดินแดนเป็น นายกองใหญ่อารีย์ วงศ์อารยะ เมื่อ พ.ศ.2549
เดช บุญ-หลง

ศาสตราจารย์พิเศษเดช บุญ-หลง อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม อดีตเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (นายบรรหาร ศิลปอาชา) อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (พลเอกสุจินดา คราประยูร)

เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2473 ที่จังหวัดนครนายก เป็นบุตรของขุนเจริญราษฎร์บริบาล กับนางเปรี้ยว บุญ-หลง สำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2495

หลังจากจบการศึกษา นายเดช บุญ-หลง ได้ประกอบธุรกิจบริษัท อุตสาหกรรมทอผ้าไทย จำกัด และเป็นศาสตราจารย์พิเศษ ประจำวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา และได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (พลเอกสุจินดา คราประยูร)

เข้าสู่แวดวงการเมือง ในปี พ.ศ. 2517 ด้วยการเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งพรรคชาติไทย โดยมีตำแหน่งเป็นเหรัญญิกพรรค และได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครนายก ครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2535

ในปี พ.ศ. 2538 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (นายบรรหาร ศิลปอาชา) ต่อจากนั้นในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรชาติไทย และในรัฐบาลของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้รับตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2549 นายเดช บุญ-หลง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดนครนายก ด้วยคะแนน 32,375 คะแนน

นายเดช บุญ-หลง ต้องพักรักษาตัวด้วยโรคลิ่มเลือดอุดตันในสมองเป็นเวลากว่า 4 ปี และถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2553 สิริอายุได้ 80 ปี
พระยาสุรินทราชา (นกยูง วิเศษกุล)

มหาเสวกโท พระยาสุรินทราชา สยามราชภักดี พิริยะพาหะ (นกยูง วิเศษกุล) มีนามเดิมว่า นกยูง วิเศษกุล อดีตอธิบดีกรมไปรษณีย์โทรเลข อดีตสมุหเทศาภิบาล มณฑลภูเก็ต เป็นผู้แปลนวนิยายเรื่อง ความพยาบาท จากเรื่อง Vendetta ของมารี คอเรลลี ใช้นามปากกา "แม่วัน" ถือเป็นนิยายแปลเล่มแรกของไทย

พระยาสุรินทราชา (นกยูง วิเศษกุล) เดิมมีบรรดาศักดิ์เป็น หลวงอภิรักษ์ราชฤทธิ์ เมื่อ พ.ศ. 2441 เป็นมหาดเล็กข้าหลวงเดิมในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาได้รับบรรดาศักดิ์เป็น พระวิสูตรเกษตรศิลป์ เมื่อ พ.ศ. 2453 ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้ากรมเพาะปลูก กระทรวงเกษตราธิการ และเลื่อนเป็น พระยาอจิรการประสิทธิ์ เมื่อ พ.ศ. 2457 ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมไปรษณีย์โทรเลข และได้เลื่อนเป็นพระยาสุรินทราชา เมื่อ พ.ศ. 2463 ตำแหน่งเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต สืบต่อจาก พระยาสุรินทราชา (ม.ร.ว.สิทธิ์ สุทัศน์) ที่เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นเป็นพระยาวิชิตวงศ์วุฒิไกร ตำแหน่งสุดท้ายในราชการคือ อธิบดีกรมนคราธร กระทรวงมหาดไทย เมื่อ พ.ศ. 2470 - 2475

พระยาสุรินทราชา (นกยูง วิเศษกุล) สมรสกับคุณหญิงเนื่อง สุรินทราชา มีธิดา 4 คน คนสุดท้องคือหม่อมกอบแก้ว อาภากร ณ อยุธยา ที่สมรสกับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา

พระยาสุรินทราชา (นกยูง วิเศษกุล) ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 สิริอายุได้ 62 ปี

จากการที่ท่านเป็นผู้แปลนวนิยายเรื่องแรกของไทย ทำให้ได้รับการยกย่องจากสมาคมนักแปลและล่ามแห่งประเทศไทย โดยตั้งชื่อรางวัลประจำปีที่มอบให้กับนักแปล และล่ามดีเด่น ใช้ชื่อรางวัลว่า "รางวัลสุรินทราชา"

และในปัจจุบัน มีถนนวิเศษกุล ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดตรัง ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ท่าน
แยกสามย่าน

แยกสามย่าน () เป็นสี่แยกในเขตปทุมวันและเขตบางรัก เป็นจุดตัดของถนนพระรามที่ 4 ถนนพญาไทและถนนสี่พระยา
แยกอังรีดูนังต์

สี่แยกอังรีดูนังต์ () หรือรู้จักกันในนาม สี่แยกเสาวภา และ สี่แยกจุฬาฯ เป็นสี่แยกในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนพระรามที่ 4 ถนนอังรีดูนังต์และถนนสุรวงศ์
เดอะเพอร์เฟกต์ดรัก

เดอะเพอร์เฟกซ์ดรัก () เป็นเพลงของไนน์อินช์เนลส์ เป็นเพลงถูกขึ้นให้เดวิด ลินช์ สำหรับหนังเรื่อง Lost Highway เพลงนี้บรรจุในผลงานอัลบั้ม Sunshine on Leith เพลงนี้ได้จำหน่ายในรูปแบบ แผ่นเสียงในฉบับ "The Perfect Drug" Versions (หรือที่เรียกว่า ฮาโล 11).
แยกเจริญผล

สี่แยกเจริญผล () หรือเป็นที่รู้จักในนาม สี่แยกบรรทัดทอง เป็นสี่แยกในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนพระรามที่ 1 และถนนบรรทัดทอง
เมืองฉอด

เมืองฉอด เป็นชื่อเมืองในอดีตปรากฏในเอกสารของกองทัพในสมัยโบราณ ซึ่งปัจจุบันสันนิษฐานว่า คือ เมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเมย ซึ่งคืออำเภอแม่สอดอยู่ในจังหวัดตาก จากจารึกประวัติศาสตร์ที่สลักไว้เพียงไม่กี่บรรทัดบนแท่งศิลา สามารถบรรยายความเป็นเมืองได้อย่างถ่องแท้ของดินแดนสุดสยามปัจจิมริมแม่น้ำเมย เมืองเกิดขึ้นในสังคมไทยตั้งแต่ก่อนยุคประวัติศาสตร์ที่มีการจารึกเรื่องราวเป็นหลักฐาน แม้ว่าเมืองจะมีความหมายแตกต่างกันไปตามบริบทของสังคมและสิ่งแวดล้อม และความเป็นเมืองดำรงอยู่ในสังคมไทยมานานหลายศตวรรษแล้วก็ตาม

เมืองฉอดแต่เดิมชาวไทยใหญ่พากันเรียกว่า "เมืองจอด" ซึ่งสันนิษฐานได้ว่า เป็นเมืองที่มีท่าจอดเรือ ตรงปากน้ำคง หรือแม่น้ำสาละวินในปัจจุบัน เวลาต่อมาชาวไทยในอดีตจึงเรียกกันเพี้ยนไปเป็น "เมืองฉอด" หรืออีกประการหนึ่งชาวไทยที่อพยพมาจากอาณาจักรน่านเจ้าพากันมาชุมนุมข้ามเรือกัน ณ ที่ตรงนี้ แล้วจึงเดินทางไปในประเทศพม่า มอญ ซึ่งเป็นที่ตั้งของอาณาจักรแสนหวี ตรงนี้จึงพากันเรียก "เมืองจอด" ในครั้งนั้น

ข้อสันนิษฐานอีกอย่างหนึ่ง อาจจะเป็นเพราะกองทัพ ของขุนเสือขวัญฟ้า และขุนสามหลวงยกมาตีไทยลานนาครั้งนั้น ข้ามมาตีทางด้านนี้ จึงพากันเรียกว่า "เมืองจอด" อาจจะเป็นได้ เพราะเหตุการณ์สำคัญ ๆ มีเพียงสองครั้ง

ในปัจจุบันสันนิษฐานว่าคำว่า "ฉอด" อาจเรียกต่อ ๆ กันมาจนเพี้ยนเป็น "สอด" เป็นที่มาของชื่อ "แม่สอด" ในปัจจุบันอีกประการหนึ่ง 
เมืองฉอดมีพ่อขุนจันคำเหลือง เป็นหัวหน้า เจ้าแตงอ่อน (เจ้ามุกขวดี) เป็นศรีเมือง (ชายา) ต่อมามีราชบุตร 2 พระองค์ คือ พ่อขุนสามชน กับพ่อขุนพุฒวงษ์ยนต์หงษ์ เมื่อพ่อขุนจันคำเหลืองสวรรคตแล้ว พ่อขุนสามชนราชบุตรองค์ใหญ่ได้สืบราชสมบัติในเมืองฉอดแทนพระราชบิดา ต่อมามีเจ้าแม่มโนราห์เป็นศรีเมือง (ชายา)

พ่อขุนสามชนสืบราชสมบัติต่อมาไม่นานนัก ก็ทรงเริ่มกระทำสงครามแผ่ขยายอาณาเขต และด้วยพ่อขุนสามชนเป็นขุนศึกเชี่ยวชาญเชิงยุทธ ในการสงครามอยู่มากทั้งน้ำพระทัย ก็ทรงมีความโอบอ้อมอารีย์ รักไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน เอาใจใส่ดูแลขุนนาง ข้าราชการในเมืองฉอดแบบพ่อกับลูก ไพร่ฟ้าจึงรักใคร่นับถือยำเกรงท่านมาก ยิ่งกว่านั้น พอถึงวันธรรมสวนะ ก็ทรงสั่งสอนในเรื่องของธรรมแก่ราษฎรมิได้ขาด ยังปรากฏพระแท่นอาสนะ และพระพุทธรูปอยู่ทุกวันนี้

พ่อขุนสามชนได้ขยายอาณาเขต ออกไปจนกว้างใหญ่ไม่น้อย คือ ขยายออกมาทางบ้านแม่ตื่นสามหมื่น ซึ่งเป็นเมืองที่ท่านอยู่อาศัย ลงมาทางแม่ระมาด บ้านพะหน่อเก (วัดดอนแก้ว ในแม่สอดปัจจุบัน) เลยไปถึงบ้านแม่โกนเกน ผาลู เมืองเก่าของท่าน ยังมีเจดีย์เก่า ๆ อยู่ในป่า ไกลจากแม่ระมาดไปทางแม่ตื่นสามหมื่น ประมาณ 2 กิโลเมตร แผ่นดินใหญ่ปรากฏ และทางวัดแม่ต้านก็รักษาไว้จนถึงทุกวันนี้
แยกพงษ์พระราม

สี่แยกพงษ์พระราม () เป็นสี่แยกในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนพระรามที่ 1 และถนนพระรามที่ 6
แยกราชเทวี

แยกราชเทวี () เป็นสี่แยกในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนพญาไทและถนนเพชรบุรี

แต่ดั้งเดิม ณ สถานที่นี้ เคยเป็นที่ตั้งของสะพานพระราชเทวี หรีอที่นิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า สะพานราชเทวี อันเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กข้ามคลองประแจจีน บนฝั่งถนนพญาไทก่อนถึงถนนประแจจีน (ถนนเพชรบุรี) สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้วยพระราชทรัพย์ของสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลพระชนมายุครบ ๕๐ พรรษา ด้วยการบริจาคพระราชทรัพย์สร้างสะพาน และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามและทรงประกอบพระราชพิธีเปิดเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 ต่อมาตัวสะพานได้ถูกรื้อถอนไป เพื่อเปิดทางให้มีการถมคลองเพื่อขยายถนนและสร้างเป็นวงเวียนน้ำพุขึ้นมาในราว ปี พ.ศ. 2503–04 โดยที่ป้ายโลหะจารึกชื่อของสะพานถูกเก็บรักษาไว้ยังพิพิธภัณฑ์วังสวนผักกาด จึงทำให้แยกราชเทวีในอดีตมีสภาพเป็นวงเวียน และมีจุดเด่น คือ น้ำพุ ขนาดใหญ่พร้อมกับการปลูกดอกไม้จากต่างประเทศ เช่น กุหลาบ เพื่อความสวยงามรอบ ๆ โดยเฉพาะในเวลากลางคืนที่มีการเปิดไฟสลับสีก็ยิ่งทำให้มีความสวยงามโดดเด่นยิ่งขึ้น แต่ในเวลาต่อมาเมื่อถนนมีความจำเป็นต้องขยายตัวก็ได้ถูกรื้อถอนออกไปเพื่อเปลี่ยนแปลงสภาพเป็นสี่แยก แต่ทว่ายังคงสภาพของน้ำพุไว้เหมือนในอดีตที่มุมทั้งสี่ของทางแยก และคำว่า "ราชเทวี" นี้ก็ยังได้กลายมาเป็นชื่อเขตราชเทวีด้วย เมื่อมีการกำหนดเขตใหม่ในปี พ.ศ. 2532

แยกราชเทวี ในราว พ.ศ. 2520–30 นับเป็นย่านที่มีความคึกคักมาก ด้วยเคยเป็นสถานที่ตั้งบ้านพักอาศัยของขุนนางและคหบดีหลายคน, โรงภาพยนตร์ชั้นนำหลายแห่ง รวมถึงโรงเรียนสอนเสริมสวยด้วย และมีสะพานลอยข้ามทางแยกฝั่งถนนเพชรบุรี ซึ่งสร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 แล้วเสร็จและเปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2522 โดยมีการนำเอารถบรรทุกหินคลุกหลายสิบคันขึ้นไปจอดบนสะพานเพื่อทดสอบความแข็งแรงด้วย ซึ่งยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน โดยถือว่าเป็นสะพานลอยข้ามทางแยกแห่งแรกของกรุงเทพมหานคร