seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ชีวกโกมารภัจจ์

หมอ ชีวกโกมารภัจจ์ (อ่านว่า ชี-วะ-กะ-โก-มา-ระ-พัด) บรมครูแห่งการแพทย์แผนโบราณ เป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา เรื่องราวขีวิตของท่านมีกล่าวไว้ใน[[พระไตรปิฎก]ละคัมภีร์[[อรรถกถา]]

ตลอดชีวิตของหมอชีวกโกมารภัจจ์ ได้บำเพ็ญแต่คุณงามความดี ช่วยเหลือผู้เจ็บไข้โดยไม่เลือกฐานะ จนได้รับยกย่องจากพระพุทธองค์ว่า เป็น[[เอตทัคคะ]] ผู้เลิศกว่า[[อุบาสก]]ทั้งปวงในทาง "เป็นที่รักของปวงชน"

หมอชีวกโกมารภัจจ์ เป็นบุตรของนางสาลวดี นครโสเภณีประจำเมือง[[ราชคฤห์]] [[แคว้นมคธ]] ในสมัยนั้นตำแหน่งนี้มีเกียรติยศต่างจากในสมัยนี้ นางสาลวดีตั้งครรภ์โดยบังเอิญ เมื่อคลอดบุตรชายออกมาจึงสั่งให้สาวใช้นำไปทิ้ง แต่อภัยราชกุมาร พระราชโอรสของ[[พระเจ้าพิมพิสาร]]ไปพบเข้า จึงนำมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม

ชื่อ ชีวก ตั้งขึ้นตามคำกราบทูลตอบคำถามของพระองค์ที่ตรัสถามว่า เด็กยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า มหาดเล็กกราบทูลว่า ยังมีชีวิตอยู่ (ชีวโก) ส่วนคำว่า โกมารภัจจ์ แปลว่า กุมารที่ได้รับการเลี้ยงดู หรือ กุมารในราชสำนัก หมายถึง บุตรบุญธรรม นั่นเอง ฉะนั้น ชีวกโกมารภัจจ์ จึงหมายถึง บุตรบุญธรรมที่ยังมีชีวิตอยู่ นั่นเอง

เมื่อเติบโตขึ้นชีวกถูกพวกเด็ก ๆ ในวังล้อเลียนว่า เจ้าลูกไม่มีพ่อ ด้วยความมานะ จึงหนีพระบิดาไปเรียนศิลปวิทยาที่เมือง[[ตักสิลา]] เพื่อเอาชนะคำดูหมิ่น วิชาที่เลือกเรียนคือวิชาแพทย์ แต่เนื่องจากไม่มีค่าเล่าเรียน จึงอาสารับใช้พระอาจารย์ เมื่อเรียนอยู่ถึง 7 ปี จึงลาอาจารย์กลับบ้าน ระหว่างทางอาจารย์ให้ไปหาต้นไม้ที่ทำยาไม่ได้ ให้เก็บตัวอย่างมาให้ดู ปรากฏว่ากลับมามือเปล่า เพราะต้นไม้ทุกต้นใช้ทำยาได้ อาจารย์บอกว่าเขาได้เรียนจบแล้ว จึงอนุญาตให้กลับได้

หลังจากกลับเมืองมาแล้ว ได้รักษา[[พระเจ้าพิมพิสาร]]ให้หายขาดจากภคันทลาพาธ (โรค[[ริดสีดวงทวาร]]) และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหมอหลวง และได้รับพระราชทานสวนมะม่วง แต่ต่อมาหมอชีวกก็ได้ถวายสวนนี้ให้[[พระโคตมพุทธเจ้า|พระพุทธเจ้า]]และ[[พระอสีติมหาสาวก|พระสาวก]]ทั้งหลาย และได้ถวายตัวเป็นแพทย์ประจำพระองค์อีกด้วย ด้วยความที่เป็นคนบำเพ็ญแต่สิ่งที่ดีงาม ช่วยเหลือผู้เจ็บป่วย ไม่เลือกฐานะ จึงได้รับการยกย่องจากพระพุทธเจ้าว่าเป็น[[เอตทัคคะ]] ในด้าน เป็นที่รักของปวงชน

ในวงการแพทย์แผนโบราณในปัจจุบันนี้ ถือว่าหมอชีวกโกมารภัจจ์เป็น บรมครูแห่งการแพทย์แผนโบราณ เป็นที่เคารพของประชาชนทั่วไป
[[หมวดหมู่:บุคคลในพุทธประวัติ]]
[[หมวดหมู่:เอตทัคคะ]]
เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่

เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ (5 มกราคม พ.ศ. 2456 - 21 ธันวาคม พ.ศ. 2546) ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (คีตศิลป์พื้นเมืองล้านนา) ประจำปีพุทธศักราช 2541

เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2456 ในสกุล ณ เชียงใหม่ เป็นธิดาของเจ้าน้อยมรกต ณ เชียงใหม่ และเจ้าเกี๋ยงคำ ณ เชียงใหม่ มีเจ้าพี่ เจ้าน้องรวม 8 คน อาทิ เจ้าพันธ์คำ สุขุม เจ้าใจทิพย์ นาคนิกร เจ้าดวงไทย ณ เชียงใหม่ และได้สมรสกับเจ้าพรหา ณ เชียงใหม่ ไม่มีบุตร – ธิดา ในวัยเด็กได้ถวายตัวเป็นข้าหลวงของพระราชชายา เจ้าดารารัศมี ทำให้ได้เรียนรู้ฝึกฝน และสืบสานเพลงพื้นเมือง และการฟ้อนรำพื้นเมืองของจังหวัดเชียงใหม่ที่กำลังจะสูญหายไว้เป็นจำนวนมาก เป็นผู้เชี่ยวชาญเพลงพื้นเมืองภาคเหนือที่ยังจดจำคำร้อง ทำนอง ไว้อย่างครบถ้วน เมื่อ พ.ศ. 2513 ก่อนที่จะมีการก่อตั้งวิทยาลัยนาฏศิลป เชียงใหม่ ได้มีการสัมมนาทางวิชาการเกี่ยวกับนาฏศิลป์ และการอนุรักษ์ฟื้นฟูนาฏศิลป์พื้นเมืองที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อจัดตั้งวิทยาลัยนาฏศิลป์เชียงใหม่ขึ้นใน พ.ศ. 2514 ท่านได้รับเชิญให้มาเป็นผู้ชำนาญการสอนขับร้องเพลงไทยและเพลงพื้นเมือง ภาคเหนือ นับตั้งแต่นั้นมา ท่านได้ทำหน้าที่ เป็นครูถ่ายทอดศิลปะพื้นเมืองภาคเหนือให้สืบทอดต่อไป

เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ ได้รับการยกย่องเป็นศิลปินของกรมศิลปากร ตั้งแต่ครั้งที่นายธนิต อยู่โพธิ์ เป็นอธิการบดีกรมศิลปากร และได้รับการคัดเลือกให้เป็นบุคคลกรผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม จังหวัดเชียงใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2533 ซึ่งกรมศิลปากรได้เชิญมาเป็นครูพิเศษขับร้องเพลงไทยและเพลงพื้นเมืองภาคเหนือที่วิทยาลัยนาฏศิลปเชียงใหม่ ให้แก่ครูและนักศึกษาได้ขับร้องประกอบการแสดงจำนวนมาก อาทิ ระบำซอ (ซอยิ้น ซอจ๊อยเจียงแสน ซอโยนก) ซอล่องน่าน ฟ้อนม่านมุ้ยเซียงตา ฟ้อนโยคีถวายไฟ ฯลฯ นอกจากนี้ยังถ่ายทอดเพลงพื้นเมือง ได้แก่ ซออื่อก่อมหละอ่อน ซอสิกจุ้งจา ซออื่อ (เฒ่าสอนหลาน) ซอจั๊กปุ (สิกเก๊าแก) นับเป็นศิลปินครูที่สืบสานศิลปะการขับร้องเพลงพื้นเมืองดั้งเดิมของเชียงใหม่ให้ดำรงอยู่ในยุคปัจจุบัน เป็นการผดุงรักษาศิลปะดั้งเดิมของล้านนาไทยมิให้สูญหายไปกับกระแสความเจริญในปัจจุบัน

เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (คีตศิลป์พื้นเมืองล้านนา) ประจำปีพุทธศักราช 2541 ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2546 สิริรวมอายุได้ 90 ปี
ท้าววนิดาพิจาริณี

ท้าววนิดาพิจาริณี อาจหมายถึง
ท้าววนิดาพิจาริณี (บาง สนิทวงศ์ ณ อยุธยา)

ท้าววนิดาพิจาริณี มีนามเดิมว่า บาง สนิทวงศ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุญธร; พ.ศ. 2429— 2 มีนาคม พ.ศ. 2513) เป็นพระอัยยิกาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ

ท้าววนิดาพิจาริณี เกิดในปี พ.ศ. 2429 เป็นบุตรคนหนึ่งจากทั้งหมดห้าคนของนายรวย บุญธร กับนางแหว (สกุลเดิม: ณ บางช้าง) มารดาของนายรวยเป็นสตรีจากสกุลบุณยรัตพันธุ์ ในวัยเยาว์นายรวยเคยสนองพระเดชพระคุณเป็นจางวางในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัยซึ่งมีเจ้าจอมมารดามาจากสกุลบุณยรัตพันธุ์ ส่วนนางแหว เป็นราชินิกุล ณ บางช้าง เป็นบุตรีของนายทัด บุตรจางวางด้วง ณ บางช้าง จางวางในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพนมวัน กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร

ท้าววนิดาพิจาริณีมีบุตร-ธิดากับ เจ้าพระยาวงษานุประพัทธ์ (หม่อมราชวงศ์สท้าน สนิทวงศ์) ได้แก่ท้าววนิดาพิจาริณีและเจ้าพระยาวงษานุประพัทธ์เป็นผู้เลี้ยงดูสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ที่มีชันษา 3 เดือน ในระหว่าง พ.ศ. 2475-2477 เมื่อหม่อมหลวงบัว กิติยากร ธิดา ต้องติดตามหม่อมเจ้านักขัตรมงคล กิติยากร ผู้สามี ไปปฏิบัติราชการตำแหน่งเลขานุการเอก ณ สถานเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา

ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้เป็น ""ท้าววนิดาพิจาริณี"" เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2493 อันถือเป็นการสถาปนายศบรรดาศักดิ์ชั้นท้าวนาง สำหรับข้าราชสำนักฝ่ายใน ตามโบราณราชประเพณีเป็นครั้งสุดท้าย

ท้าววนิดาพิจาริณี (บาง สนิทวงศ์ ณ อยุธยา) ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2513 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สิริอายุ 84 ปี และพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2513 ณ เมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส ได้รับพระราชทานโกศไม้สิบสองประกอบเกียรติยศ
พระเจ้ามย็องจงแห่งโครยอ

พระเจ้ามยองจงแห่งโครยอ ( ค.ศ. 1131 - ค.ศ. 1202) จักรพรรดิองค์ที่ 19 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1170 - ค.ศ. 1197) เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าอินจง กับมเหสีคงเย เป็นพระอนุชาของพระเจ้าอีจง ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น ท่านชายอิกยาง (익양후, 翼陽侯) ในค.ศ. 1170 ผู้นำทหารสามคน คือ จองจุงบู (정중부, 鄭中夫) ลีอีบัง (이의방, 李義方) และลีโค (이고, 李高) ยึดอำนาจจากขุนนางฝ่ายพลเรือนและปลดพระเจ้าอีจงลงจากราชบัลลังก์ ตั้งท่านชายอิกยางเป็นพระเจ้ามยองจง พระเจ้ามยองจงเป็นจักรพรรดิหุ่นเชิดแห่งโครยอพระองค์แรก ที่จะต้องตกอยู่ภายใต้การปกครองครองของเผด็จการทหาร (무신정변, 武臣政變) ไปอีกร้อยกว่าปี

หลังจากยึดอำนาจมาได้แล้วผู่นำทหารทั้งสามก็ปฏิรูประบบข้าราชการโครยอเสียใหม่ โดยให้ขุนนางฝ่ายทหารมียศศักดิ์มากกว่าขุนนางฝ่ายพลเรือน และตั้งสภาทหารปกครองประเทศ ประกอบด้วยผู้นำสามคน แต่ทว่าผู้นำทหารสามคนนั้นก็แก่งแย่งอำนาจกันเอง โดยลีอีบังสังหารลีโค อภิเษกบุตรสาวของตนกับองค์รัชทายาท (ภายหลังเป็นพระเจ้าคังจง) แต่ลีอีบังสุดท้ายก็ถูกจองจุงบูสังหารยึดอำนาจ จองจุงบูจึงกลายเป็นผู้นำเผด็จการทหารของโครยอไปโดยปริยาย แต่แล้วจองจุงบูก็ถูกลอบสังหารโดยขุนนางทหารชั้นผู้น้อยชื่อคยองแดซึง (경대승, 慶大升) ในค.ศ. 1180 คยองแดซึงเมื่อนั่งแท่นผู้นำทหารโครยอแล้วพยายามที่จะแก้ไขปัญหาต่างๆ เช่น ทำให้ประชาชนมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ทำให้ได้รับการสรรเสริญอย่างมาก ซึ่งก็ไม่เป็นที่พอพระทัยของพระเจ้ามยองจงซึ่งทรงเป็นกษัตริย์

ในรัชสมัยของพระเจ้ามยองจงมีกบฏหลายครั้ง คือ กบฏของชาวบ้านที่ไม่พอใจการถูกกดขี่โดยขุนนางท้องถิ่น ในค.ศ. 1172 ค.ศ. 1176 ค.ศ. 1182 และ ค.ศ. 1194 ทางราชสำนักใช้ความพยายามอย่างมากในการปราบกบฏชาวบ้านซึ่งแต่ละครั้งมีจำนวนผู้เข้าร่วมเป็นหมื่น คยองแดซึงเสียชีวิตในค.ศ. 1183 ลีอีมิน (이의민, 李義旼) ขุนนางทหารอีกคนที่แต่เดิมเป็นทาสก็เข้ายึดอำนาจแทน แต่ก็ถูกขุนนางทหารชื่อชเวชุงฮอน (최충헌, 崔忠獻) และน้องชายชเวชุงซู (최충수, 崔忠粹) ก็เข้ายึดอำนาจในค.ศ. 1196 ในค.ศ. 1197 ขุนพลสองพี่น้องตัดสินใจปลดพระเจ้ามยองจงจากบัลลังก์ให้ท่านชายพยองยาง (평량공, 平凉公) พระอนุชาของพระเจ้ามยองจงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าชินจง พระเจ้ามยองจงและรัชทายาททรงถูกเนรเทศไปเกาะคังฮวา จนพระเจ้ามยองจงสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1202พระมเหสี

พระสนม

พระราชโอรส

พระราชธิดา
แสงวาบรังสีแกมมา

แสงวาบรังสีแกมมา (: GRB) คือแสงสว่างของรังสีแกมมาที่เกี่ยวข้องกับการระเบิดอย่างรุนแรงของดาราจักรที่อยู่ไกลมากๆ นับเป็นปรากฏการณ์ทางคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่สว่างที่สุดที่ปรากฏในเอกภพนับแต่เหตุการณ์บิกแบง ตามปกติเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นเป็นเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่ก็อาจมีช่วงเวลาที่แตกต่างกันตั้งแต่ไม่กี่มิลลิวินาทีไปจนถึงหนึ่งชั่วโมง หลังจากการระเบิดครั้งแรก จะมีเหตุการณ์ "afterglow" อันยาวนานติดตามมาที่ช่วงความยาวคลื่นอื่นที่ยาวกว่า (เช่น รังสีเอ็กซ์ อัลตราไวโอเลต แสงที่ตามองเห็น อินฟราเรด และคลื่นวิทยุ)

แสงวาบรังสีแกมมาที่สังเกตพบส่วนใหญ่คิดว่าเป็นลำแสงแคบๆ ประกอบด้วยรังสีที่หนาแน่นซึ่งปลดปล่อยออกมาระหว่างเกิดเหตุซูเปอร์โนวา เนื่องจากดาวฤกษ์ที่มีมวลสูงมากและหมุนด้วยความเร็วสูงได้แตกสลายลงกลายเป็นหลุมดำ มีการแบ่งประเภทย่อยของแสงวาบรังสีแกมมาซึ่งเกิดจากกระบวนการอื่นที่แตกต่างกัน เช่นเกิดการรวมตัวกันของดาวนิวตรอนที่เป็นดาวคู่

แหล่งกำเนิดแสงวาบรังสีแกมมาส่วนใหญ่อยู่ห่างจากโลกไปไกลนับพันล้านปีแสง แสดงว่าการระเบิดนั้นจะต้องทำให้เกิดพลังงานสูงมาก (การระเบิดแบบปกติจะปลดปล่อยพลังงานจำนวนมากเพียงไม่กี่วินาทีเท่าพลังงานที่ดวงอาทิตย์ส่งออกไปตลอดช่วงอายุ 10,000 ล้านปี) และเกิดขึ้นน้อยมาก (เพียงไม่กี่ครั้งต่อดาราจักรต่อล้านปี) แสงวาบรังสีแกมมาที่สังเกตพบทั้งหมดมาจากดาราจักรแห่งอื่นพ้นจากทางช้างเผือก แม้จะมีการพบปรากฏการณ์คล้ายๆ กัน คือ soft gamma repeater flares เกิดจาก Magnetar ภายในทางช้างเผือกนี้ มีการตั้งสมมุติฐานว่า ถ้าเกิดแสงวาบรังสีแกมมาขึ้นในทางช้างเผือกแล้ว จะทำให้โลกดับสูญไปทั้งหมด

การค้นพบแสงวาบรังสีแกมมาครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1967 โดยดาวเทียม Vela ซึ่งเป็นกลุ่มดาวเทียมที่ออกแบบมาเพื่อตรวจจับการลักลอบทดลองอาวุธนิวเคลียร์ หลังจากการค้นพบครั้งนั้น ได้มีแบบจำลองทางทฤษฎีหลายร้อยแบบเกิดขึ้นตลอดช่วงเวลาหลายปีเพื่อพยายามอธิบายปรากฏการณ์นี้ เช่น เป็นการชนกันระหว่างดาวหางกับดาวนิวตรอน เป็นต้น ข้อมูลที่จะใช้ตรวจสอบแบบจำลองเหล่านี้มีน้อยมาก จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1997 มีการตรวจพบรังสีเอ็กซ์และ afterglows รวมถึงสามารถตรวจวัดการเคลื่อนไปทางแดงได้โดยตรงจากสเปกตรัมแสง การค้นพบเหล่านี้ ประกอบกับการศึกษาวิจัยยุคต่อๆ มาเกี่ยวกับดาราจักรและซูเปอร์โนวาที่เกี่ยวข้องกับการระเบิด ทำให้สามารถระบุระยะห่างและความสว่างของแสงวาบรังสีแกมมาได้ ซึ่งชี้ให้เห็นว่ามันอยู่ไกลออกไปอยู่ในดาราจักรแห่งอื่น และยังเชื่อมโยงปรากฏการณ์นี้เข้ากับการสิ้นอายุขัยของดาวฤกษ์มวลมากได้ด้วย ปัจจุบันเป็นที่ทราบกันแล้วว่าการระเบิดของ GRB เกิดจากสองสาเหตุ คือ การชนกันของดาวนิวตรอน (GRB ชนิดสั้น) และ การระเบิดของดาวฤกษ์มวลมาก (GRB ชนิดยาว)
วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์

วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์เกิดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยได้รับอิทธิพลจากละครโอเปร่าของยุโรป ซึ่งเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ (หม่อมราชวงศ์หลาน กุญชร) และสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ร่วมกันปรับปรุงขึ้น เหตุที่มีชื่อว่าดึกดำบรรพ์นั้นมาจากชื่อโรงละครของเจ้าพระยาเทเวศร์ฯ ก็เลยเรียกเรียกวงดนตรีนี้ตามชื่อของโรงละคร

สมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงคัดเลือกเครื่องดนตรีที่มีเสียงทุ้มนุ่มนวลมารวมกัน ดังนี้

วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ได้เปลี่ยงแปลงตำแหน่งที่ตั้งเครื่องดนตรี โดยให้ระนาดเอกอยู่กลาง ระนาดทุ้มอยู่ขวา ระนาดทุ้มเหล็กอยู่ซ้าย ฆ้องวงใหญ่อยู่หลังระนาดเอก
ไพรเออรีออฟไซออน

ไพรเออรีออฟไซออน (, ) เป็นชื่อที่ใช้กับหลายกลุ่มทั้งที่จริงและไม่จริง กลุ่มที่มีชื่อเสียงทางลบที่สุดคือองค์กรลับที่ก่อตั้งและถูกยุบในฝรั่งเศสในปีพ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1956) โดยปิแอร์ ปลองตาร์ด (Pierre Plantard) ในทศวรรษที่ 1960 ปลองตาร์ดได้แต่งประวัติศาสตร์ขององค์กรขึ้นมา โดยกล่าวว่ามันเป็นสมาคมลับที่ก่อตั้งขึ้นในกรุงเยรูซาเล็มเมื่อปีพ.ศ. 2142 (ค.ศ. 1099) ซึ่งได้ปกป้องสายเลือดของราชวงศ์เมโรแว็งเชียง เรื่องโกหกนี้ถูกขยายขึ้นและโด่งดังในหนังสือชื่อ "The Holy Blood and the Holy Grail" ในปีพ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) และต่อมาในนวนิยายสืบสวนชื่อรหัสลับดาวินชี

หลังจากเป็นคดีดังตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 1960-1980 ไพรเออรีออฟไซออนถูกเปิดเผยว่าเป็นสิ่งที่ปลองตาร์ดสร้างขึ้นเพื่ออ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของฝรั่งเศส หลักฐานที่สนับสนุนการมีอยู่ในประวัติศาสตร์และกิจกรรมของกลุ่มก่อนปีพ.ศ. 2499 (ค.ศ. 1956) ถูกค้นพบว่าถูกหลอมและนำไปไว้ในที่ต่างๆ ทั่วฝรั่งเศสโดยปลองตาร์ดและผู้สมรู้ร่วมคิด ถึงกระนั้นผู้คนมากมายที่เชื่อว่าไพรออรี ออฟ ไซออนเป็นสมาคมลับในยุคเก่าซึ่งได้ปกปิดความลับที่จะล้มล้างเอาไว้
ตำนานของไพรเออรีออฟไซออนถูกหักล้างอย่างมากโดยนักข่าวและนักปราชญ์ว่ามันเป็นเพียงเรื่องโกหกในศตวรรษที่ 20 ผู้สงสัยบางคนแสดงความรู้สึกว่าหนังสือมากมายที่โด่งดัง เว็บไซต์ และภาพยนตร์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากสิ่งนี้ได้ทำให้ทฤษฎีสมรู้ร่วมคิด ประวัติศาสตร์เทียม และการสับสนอื่นๆ กลายมาเป็นกระแสหลักDamian Thompson, "How Da Vinci Code tapped pseudo-fact hunger", "Daily Telegraph". 2008. Retrieved on 2008-03-28. พวกอื่นได้รับปัญหาจากแนวคิดฝั่งขวาที่ทำให้พวกเขามีส่วนร่วมในผลงานเหล่านั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

ไพรเออรีออฟไซออนเป็นสมาคมชายล้วนที่ก่อตั้งขึ้นในเมืองอานเนอมาซ (Annemasse) ทางตะวันออกของฝรั่งเศสในปีพ.ศ. 2499 (ค.ศ. 1956) กฎหมายฝรั่งเศสต้องการให้กลุ่มไพรเออรีเข้าร่วมกับรัฐบาล การขึ้นทะเบียนเกิดขึ้นที่เซนท์จูเลียง ออง เจอเนอวัวในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 และได้บันทึกไว้ในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 ในเอกสารทางการของฝรั่งเศส ผู้ก่อตั้งและผู้ลงนามคือปิแอร์ ปลองตาร์ด และอังเดร บงนอม (André Bonhomme) หรือสตานิ เบลลา (Stanis Bellas) อังเดร บงนอมเป็นประธาน ในขณะที่ปิแอร์ ปลองตาร์ดเป็นผู้จัดการ เอกสารการขึ้นทะเบียนยังรวมทั้งชอง เดอเลวัล (Jean Deleaval) เป็นรองประธานและอาร์มอง เดอฟาโก (Armand Defago) เป็นเหรัญญิก สำนักงานของไพรเออรีออฟไซออนและเอกสารอยู่ที่อพาร์ทเมนต์ของปลองตาร์ดชื่อ "ไซออน" มาจากจุดเด่นของท้องถิ่นที่เป็นเนินเขาทางใต้ของอานเนอมาซในฝรั่งเศส ที่ซึ่งผู้ก่อตั้งตั้งใจที่จะสร้างสถานที่ส่วนบุคคล
ทูเลิฟรู

ทูเลิฟรู หรือ" To Love Ru" () ชื่อญี่ปุ่นอ่านว่า Tu-ra-bu -ru อ่านทับศัพท์ภาษาอังกฤษได้ว่า Trouble เป็นการเล่นคำ แทนที่จะเป็น Toraburu (Trouble) ก็เลยแบ่งเป็น To-rabu-ru ก็เลยได้เป็น To Love Ru เป็น การ์ตูนแนวโรแมนติก/ฮาเร็ม ที่เขียนโดย ซาคิ ฮาซามิ และ เคนทาโร่ ยาบูกิ คนเขียนเรื่อง แบล็คแคท เรื่อง ทูเลิฟรู เริ่มเขียนบทวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2549

ปัจจุบัน ทูเลิฟรู ได้อวสานแล้ว และเริ่มภาคใหม่ใน นิตยสารรายเดือนชื่อ จัมป์แสควร์ โดยใช้ชื่อเรื่องว่า ทูเลิฟรู ดาร์กเนส ()

ในประเทศไทย ฉบับอนิเมะภาคที่ 2 และ 3 ( Motto To LOVERu -Trouble-,To Love-Ru Darkness) มี TIGA เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์

ยูกิ ริโตะ เด็กหนุ่มม.ปลายธรรมดา ที่หลงรักเด็กสาวที่ชื่อว่า ไซเร็นจิ ฮารูนะ ที่อยู่ในโรงเรียนเดียวกัน อยู่มาวันหนึ่งชีวิตของเขาก็ต้องเปลี่ยนไปเพราะว่า ระหว่างที่เขาอาบน้ำอยู่นั้นก็มี
เด็กสาวคนหนึ่งโผล่มาจากอ่างอาบน้ำของเขา เธอมีชื่อว่า ลาล่า ซาตาริน เดวิลุค และเธอยังบอกกับเขาอีกว่า เธอเป็นมนุษย์ต่างดาว มาจากดาวเดวิลุค เพราะว่าถูกคนร้ายตามล่า
แต่แท้จริงแล้ว เธอหนีออกจากบ้านเพราะว่าเธอไม่ต้องการดูตัวคู่แต่งงานของเธอ และก็มีบอดี้การ์ดของเธอพากลับไป วันต่อมาริโตะบังเอิญพบฮารูนะระหว่างทางที่จะไปโรงเรียน
และเขาต้องการที่จะสารภาพรักกับเธอ เมื่อตะโกนออกไปว่า "ได้โปรดมาคบกับผมเถอะครับ" กลับกลายเป็นว่า ลาล่า มายืนตรงหน้า ริโตะแทน ด้วยความเข้าใจผิดทำให้ ริโตะกลายไปเป็นคู่หมั้นของลาล่า
แต่ถ้าหากเขาไม่สามารถดูแลเธอได้ พ่อของลาล่าซึ่งเป็นผู้ปกครองจักรวาล ก็จะทำลายดาวโลกทิ้งซะ

ทูเลิฟรู ในรูปแบบหนังสือการ์ตูนเขียนโดย ซาคิ ฮาซามิ และวาดภาพโดย ยาบูกิ เคนทาโร่ ลงในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ ตั้งแต่วันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2549
ฉบับรวมเล่ม เล่มแรกวางขายในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 และในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ตอนจบของเรื่องได้ลงพิมพ์ในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์
รวมทั้งหมด 162 ตอน 18 เล่มจบ ปัจจุบัน ฉบับรวมเล่ม (ภาษาญี่ปุ่น) ออกมาแล้วทั้งหมด 18 เล่ม และในฉบับภาษาไทย ตีพิมพ์โดย Vi Comics Group แบบไม่มีลิขสิทธิ์ ออกมาแล้วทั้งหมด 18 เล่ม

ดราม่า ซีดี ของเรื่อง ทูเลิฟรู ถูกวางขายในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยใช้เดียวกันกับในแบบหนังสือการ์ตูน

อนิเมะของเรื่องทูเลิฟรู ถูกสร้างโดย XEBEC กำกับโดย ทาคาว กาโต้ ฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2551 ถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2551 รวมทั้งหมด 26 ตอน
ในแบบอนิเมะะได้ใช้เรื่องราวเดียวกันกับฉบับหนังสือการ์ตูน แต่ได้มีการเพิ่มเติมเนื้อหาในบางส่วน เพลงเปิดของเรื่องใช้เพลง "Forever We Can Make It!" ร้องโดย Thyme และเพลงปิด
ตัวแรกใช้เพลง "Lucky Tune" () ร้องโดย แอนนา เพลงปิดตัวที่สองใช้เพลง "Kiss no Yukue" () ร้องโดย แอนนา

ปัจจุบัน ได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะอีกครั้งโดย XEBEC เหมือนภาคแรกแต่กำกับโดย อาสึชิ โอทสึกิ จะออกฉายในฤดูใบไม้ร่วงนี้ โดยใช้ชื่อว่า Motto ToLOVEru -Trouble- () (More ToLOVEru -Trouble-)

เพลงเปิดเรื่อง
เพลงปิดเรื่อง
เพลงเปิดเรื่อง
เพลงปิดเรื่อง
เพลงเปิดเรื่อง
เพลงปิดเรื่อง

เกมของ ทูเลิฟรู มีทั้งหมด 2 เกม เกมแรกเป็น 2D และ 3D Visual Novel ลงใน NDS ผลิตโดย Marvelous Interactive ใช้ชื่อว่า ทูเลิฟรู : เรื่องน่าตื่นเต้นนอกโรงเรียน () วางขายในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2551 และเกมที่สอง เป็น 2D Visual Novel ลงใน PSP ผลิตโดย Marvelous Interactive ใช้ชื่อว่า ทูเลิฟรู : ตึกตักตึกตัก! ณ ชายหาด () วางขายในวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2551

ได้รับอันดับเจ็ด ในการจัดอันดับยอดขายสูงสุดของ ชูเอชะ เมื่อเล่ม 1 วางจำหน่ายเพียง 1 สัปดาห์

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอนิเมะ To Love-Ru
นางเบญกาย

นางเบญกาย เป็นตัวละครในวรรณคดีเรื่อง "รามเกียรติ์" เป็นธิดาของพิเภก และเป็นหลานของทศกัณฐ์ ที่ต่อมาได้ตกเป็นภรรยาคนหนึ่งของหนุมาน (ตอนนี้ไม่ปรากฏในรามายณะ)

นางปรากฏตัวในตอนนางลอย ที่ทศกัณฐ์ผู้เป็นลุงได้สั่งให้เธอแปลงกายนางสีดาแสร้งเป็นศพลอยน้ำไปยังค่ายของพระราม หวังที่จะทำให้พระรามหมดกำลังใจและถอนทัพกลับ แต่หนุมานได้เห็นพิรุธบางประการจึงทูลพระรามก่อนนำไปสู่การเปิดเผย

นางเบญกาย เป็นธิดาของพิเภก กับนางตรีชฎา โดยพิเภกเป็นน้องชายของทศกัณฐ์ เบญกายจึงเป็นหลานลุงของทศกัณฐ์ด้วย

ทศกัณฐ์ผู้เป็นลุงได้สั่งให้เธอแปลงกายไปเป็นนางสีดาโดยทำเหมือนว่านางสีดาเป็นศพลอยตามน้ำยังหน้าพลับพลาของพระรามหวังทำลายขวัญและกำลังใจฝ่ายตรงข้าม เมื่อรับคำสั่งนั้นนางเบญกายจึงไปเฝ้าดูนางสีดาแล้วแปลงกายเป็นนางสีดาอย่างแนบเนียน แม้แต่ทศกัณฐ์เองก็จำไม่ได้ ดังปรากฏความตอนหนึ่ง ความว่า

จากนั้นนางก็ทำตามคำบัญชาของทศกัณฐ์ เมื่อพระรามเห็นศพนางสีดาลอยน้ำมาก็เสียใจมากที่ต้องมาสูญเสียนางอันเป็นที่รักไป พาลต่อว่าหนุมานที่เข้าไปเผากรุงลงกาในคราวนั้น ทศกัณฐ์คงเจ็บใจและสังหารนางสีดาทิ้งเสีย แต่หนุมานทูลให้พระรามเห็นพิรุธนานาประการ อาทิ ศพที่ลอยน้ำจะต้องเป็นศพที่เน่าเปื่อย และศพนางสีดานี้ลอยทวนน้ำขึ้นมานั้นผิดวิสัยของศพที่จะต้องลอยตามกระแสน้ำ จึงทูลขอศพนางสีดานั้นไปเผาไฟ นางเบญกายก็ทนร้อนไม่ไหวจึงกลับคืนร่างเดิมและเหาะขึ้นฟ้าไป แต่หนุมานก็เหาะตามไปจับตัวนางมาได้
โทษของนางเบญกายนั้นถึงประหารชีวิต แต่เนื่องจากพระรามได้ทราบว่านางเบญกายเป็นบุตรสาวของพิเภกผู้มีความยุติธรรม จึงได้ปล่อยนางเบญกายไป โดยให้หนุมานไปส่งนางเบญกายที่กรุงลงกา แต่ระหว่างทางที่หนุมานพานางเบญกายไปส่งยังกรุงลงกานั้น หนุมานซึ่งมีจิตปฏิพัทธ์นางเบญกายแต่แรกที่พบกัน จึงได้เกี้ยวพาราสีนางจนได้นางเบญกายเป็นภรรยา
ในคราวที่หนุมานมาปราบท้าวมหาบาลซึ่งบุกมาที่กรุงลงกา หนุมานได้เข้าไปพำนักกับนางเบญกายด้วย ทำให้ในเวลาต่อมา นางเบญกายได้ให้กำเนิดบุตรชายนามว่า "อสุรผัด" มีหน้าเป็นวานร และมีกายเป็นยักษ์

ครั้นเมื่อทศกัณฐ์ทำพิธีตั้งอุโมงค์บำเพ็ญตบะ หนุมาน, สุครีพ และนิลนนท์ ได้รับมอบหมายให้ไปทำลายพิธี โดยนำน้ำล้างเท้าของนางเบญกายไปรดแผ่นหินที่ปิดปากอุโมงค์
พัก ย็อง-คยุน

พัก ย็อง-คยุน (; 16 สิงหาคม พ.ศ. 2510) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดที่โซล เกาหลีใต้ สถิติการชก 32 ครั้ง ชนะ 28 (น็อค 16) เสมอ 1 แพ้ 3
สถานีรถไฟหัวหวาย

สถานีรถไฟหัวหวาย เป็นสถานีรถไฟระดับ 4 อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 204.06 กิโลเมตร ตั้งอยู่ตำบลหัวหวาย อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์

ในอดีต สถานีรถไฟหัวหวายเคยเป็นต้นทางของทางรถไฟขนฟืน สายหัวหวาย-ท่าตะโกที่เปิดใช้งานเมื่อปี พ.ศ. 2450 โดยเมื่อแรกเริ่มใช้ทางกว้างขนาด 0.60 เมตร ปลายทางอยู่ที่ บ้านปลายราง ตำบลอุดมธัญญา อำเภอตากฟ้า จังหวัดนครสวรรค์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเปิดป่าเข้าไปตัดฟืนและลำเลียงไปใช้ยังสถานีต่างๆในทางสายเหนือ ในขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่เป็นเส้นทางขนส่งคนและสินค้าจากพื้นที่ อำเภอท่าตะโก และอำเภอใกล้เคียงในขณะนั้นด้วย

ต่อมาในปี พ.ศ. 2483 จึงได้ปรับปรุงเป็นทางกว้างขนาด 1.00 เมตรและเปลี่ยนแนวและปลายทางเดิมจาก บ้านปลายราง ไปเป็นตัวตลาดท่าตะโก ใน อำเภอท่าตะโก โดยได้มีการถมคันทางจนแล้วเสร็จถึงบริเวณวัดท่าตะโก บ้านท่าตะโก ตำบลท่าตะโก อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์ และได้ดำเนินการวางรางจนถึงบริเวณ บ้านหลักสิบเก้า ตำบลอุดมธัญญา อำเภอตากฟ้า จังหวัดนครสวรรค์ แต่ก็ประสบปัญหาเรื่องงบประมาณเรื่อยมา จนในปี พ.ศ. 2507 ก็ได้มีการประกาศยกเลิกการเดินรถและมีการส่งมอบพื้นที่ให้แก่หน่วยราชการอื่นต่อไป

ปัจจุบันแนวคันทางรถไฟสายนี้ได้กลายเป็นทางหลวงจังหวัดหมายเลข 3329 และบางส่วนของถนนสาย บ้านทำนบ - บ้านท่าตะโก โดยยังมีซากคันทางให้เห็นบริเวณประแจด้านเหนือของสถานีหัวหวาย และบริเวณสามแยกวัดทำนบ ตำบลทำนบ อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์ รวมถึงชื่อหมู่บ้านต่างๆที่เกี่ยวข้องกับทางรถไฟสายนี้ เช่น บ้านหัวประแจ บ้านหลักสิบเก้า และ บ้านปลายราง
มิสซี เอลเลียต

เมลิสซา อาร์เน็ต "มิสซี" เอลเลียต () เกิดเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1971 เป็นศิลปินเพลงและนักแสดง ด้วยยอดขายมากกว่า 7 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา เธอเป็นแร็ปเปอร์หญิงเพียงคนเดียวที่มียอดอัลบั้มในระดับแผ่นเสียงทองคำขาว 6 ชุด โดย RIAA รวมถึงอัลบั้มแผ่นเสียงทองคำขาวคู่ ในชุด "Under Construction"

เอลเลียต เป็นที่รู้จักในผลงานเพลงฮิตและมิวสิกวิดีโออย่างเช่น "The Rain (Supa Dupa Fly)", "Hot Boyz", "Get Ur Freak On", "One Minute Man", "Work It", "Gossip Folks", "Pass That Dutch", "Lose Control" และ "Ching-a-Ling" นอกจากนี้เอลเลียตยังเป็นนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ให้กับศิลปิน ทั้งโปรดิวซ์งานเองและร่วมกับโปรดิวเซอร์ เพื่อนวัยเด็กของเธออย่าง ทิมบาแลนด์
หอกลาง

หอกลาง () เป็นหอที่เป็นศูนย์กลางที่ใช้เป็นคุกปราสาท (dungeon) หรือเป็นป้อม โดยทั่วไปแล้วหอกลางจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่ได้รับการป้องกันอย่างแน่นหนาที่สุดในปราสาท ฉะนั้นจึงมักจะใช้เป็นที่อยู่อาศัยหรือเป็นที่เก็บอาวุธ, อาหาร หรือบ่อน้ำหลักที่ทำให้อยู่รอดได้ในระหว่างที่ถูกล้อม

เดิมคำที่ใช้สำหรับ “หอกลาง” ที่ยังใช้กันในอนุสาวรีย์ของยุคกลางโดยเฉพาะในฝรั่งเศสคือคำว่า “donjon” ซึ่งแปลงมาเป็น “dungeon” ในภาษาอังกฤษ ในเยอรมนีสิ่งก่อสร้างลักษณะนี้เรียกว่า “Bergfried” และในภาษาสเปนเรียกว่า “torre del homenaje”

รูปทรงและขนาดของหอกลางก็มีหลายแบบที่รวมทั้งสี่เหลี่ยมที่มักจะพบในหมู่เกาะบริติช, กลม, แปดเหลี่ยม หรือหลายเหลี่ยม หรือรวมกันหลายลักษณะ อันที่จริงแล้วปราสาทบางปราสาทก็มีแต่เพียงหอกลางที่เป็นตัวปราสาทที่มักจะเรียกว่า “หอบ้าน” (Tower house)
เหมือนแพร พานะบุตร

เหมือนแพร พานะบุตร เกิดวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2531 ปัจจุบันกิ่งจบการศึกษาในระดับปริญญาตรี คณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เอก Voice Jazz พร้อมกับ วิชญาณี เปียกลิ่น หรือ แก้ม เดอะสตาร์ นอกจากนี้ กิ่งยังเป็นผู้เข้ารอบ 8 คนสุดท้ายและได้อันดับที่ 4 ในการประกวดรายการ The Star ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 5 ปัจจุบันเป็นศิลปินในสังกัด มิวสิคครีม ในเครือ จีเอ็มเอ็มแกรมมี่ เป็นเจ้าของเพลงดังอย่าง ผิดเพราะรัก ฉันว่างงานหรือเธอเหงา ถามตัวเองได้ไหม และยังเป็นเจ้าของอัลบั้มเดี่ยว อะ ลิตเติ้ล บิ๊ก ธิงค์

Giwii not shake ก่อตั้งขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2549 เริ่มต้นโดยกิ๊บ กวี เทียนชัย สนใจการทำเพลง electronic และได้ชวนกิ่ง ซึ่งเจอกันที่ร้านกาแฟของเพื่อนกิ๊บ มาร้องเพลงให้ กับ single แรก "confusion" ขึ้นถึงอันดับ 22 104.5 fat radio และได้เข้าชิง fat aword ในปีเดียวกันในสาขา bedroom studio เพลงนี้ได้รวมอยู่ใน Compilation "Photo abstackt"by moohow record (2007) และ single ต่อมา "inside" รวมอยู่ใน Compilation N.E.R.D. Project by passionsound group(2007) ในช่วงเวลาที่ผ่านมาได้มีโอกาสเก็บเกี่ยวประสบการณ์ผ่านงานแสดงสดตามคลับและงานแสดงศิลปะทั่ว กรุงเทพฯ

ในปี พ.ศ. 2551 กิ่งได้เข้าร่วมการประกวด "5 Live MC Huntee-Hunter Contest" ซึ่งเป็นกิจกรรมการประกวดเฟ้นหาพิธีกรหน้าใหม่พร้อมกับแมวมองคู่ใจ และได้รับการคัดเลือกเป็นผู้เข้ารอบ 20 คนสุดท้าย โดยผู้เข้ารอบทั้งหมด 20 คนจะมาแข่งขันกันดำเนินรายการในรูปแบบสถานการณ์จำลองในสตูดิโอรายการ “5 Live” การประกวดตัดสินคะแนนจากการโหวตทาง SMS โดยกิ่งได้รหัส FD2 และในรายการนี้กิ่งได้รางวัลรองชนะเลิศ

The Star ค้นฟ้าคว้าดาว เป็นการประกวดร้องเพลง จัดทำโดยบริษัท Exact ภายใต้เครือ GMM Grammy ออกฉายทางโมเดิร์นไนน์ทีวี กิ่งได้เข้ามาประกวดรายการ The Star ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 5 (พ.ศ. 2552) เป็นตัวแทนจากภาคกลาง ได้รับเลขรหัสหมายเลข *8 และได้รับรองชนะเลิศอันดับที่สาม (ที่ 4) โดยเพลงที่ใช้ในการประกวด มีดังนี้

Digital Download *123 0146
คุกปราสาท

คุกปราสาท () เป็นสถานที่ที่ใช้เป็นที่จำขังนักโทษ ในสมัยโบราณคำว่า “Dungeon” ใช้ในความหมายที่หมายถึงหอกลางด้วย

คำว่า “Dungeon” มาจากภาษาฝรั่งเศสเก่า ว่า “Donjon” ที่มาจากภาษาละติน “Dom(i)niōn-” ที่แปลว่า “สมบัติ” แต่ในภาษาฝรั่งเศสคำว่า “Donjon” หมายถึง หอกลาง

“Donjon” จึงเป็นคำประเภทที่เรียกว่า “คู่เพี้ยน” (false friend; คำๆ หนึ่งในภาษาหนึ่งที่เขียนหรือออกเสียงคล้ายคำในภาษาอื่น แต่มีความหมายคนละอย่าง)

ในยุคกลางคุกปราสาทก็คือหอกลางซึ่งเป็นหอหรือสิ่งก่อสร้างหลักของปราสาทและเป็นสิ่งก่อสร้างสิ่งสุดท้ายในที่ตั้งมั่นที่กองทหารสามารถใช้ถอยเข้าไปได้หลังจากที่ถูกข้าศึกบุกผ่านกำแพงเข้ามาได้ นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นที่จำขังนักโทษ หลังจากการสร้างที่อยู่อาศัยอันสะดวกสบายขึ้นสำหรับลอร์ดเจ้าของปราสาทแล้ว สิ่งก่อสร้างนี้ก็ใช้แต่เฉพาะการจำขังนักโทษ ความหมายของคำว่า “Dungeon” วิวัฒนาการมาหมายถึงคุกใต้ดิน หรือ ที่บรรจุศพ (burial vault) ที่สร้างภายใต้ปราสาท

คุกปราสาทส่วนใหญ่จะเป็นห้องเดี่ยวที่มีประตูทางเข้าทางเดียวบางครั้งก็จากห้องข้างบน นักโทษอาจจะถูกหย่อนลงไปในที่จำขังโดยไม่มีทางออก บางครั้งคุกปราสาทก็จะใช้เป็นที่ทำการทรมานด้วย