seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
อายาเซะ ยูเอะ

อายาเซะ ยูเอะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!

ที่เพื่อน ๆ มักจะเรียกว่ายูเอะคิจิ แม้เธอจะฉลาดแต่เธอไม่ชอบเรียนหนังสือและเป็นหนึ่งในนักเรียนห้าคนที่มีเกรดต่ำสุดของห้อง จึงทำให้เธอถูกจัดเข้าไปอยู่ในกลุ่มติงต๊องเรนเจอร์ ทั้งที่จริงๆแล้วยูเอะเรียนเก่งมากแต่เธอไม่ชอบการเรียนในห้อง จึงทำให้ได้คะแนนค่อนข้างต่ำ โดยยูเอะดำรงตำแหน่ง "ติงต๊องแบล็ค" หัวหน้าของติงต๊องเรนเจอร์ เนื่องจากเธอเกรดสูงสุดในติงต๊องเรนเจอร์ ยูเอะเป็นสมาชิกของชมรมสำรวจห้องสมุดและมักจะสมาคมกับสมาชิกอีกสองคน ได้แก่ มิยาซากิ โนโดกะ และ ซาโอโตะเมะ ฮารุนะ ยูเอะเป็นเพื่อนสนิทของโนโดกะและคอยสนับสนุนเธอในเรื่องความรักกับเนกิ ยูเอะรู้ความลับของเนกิและเข้าสู่โลกของเวทมนตร์ระหว่างการทัศนศึกษาเกียวโตหลังจากการโจมตีสมาคมเวทมนตร์แห่งคันไซ หลังจากนั้นเธอก็ใช้เวลาฝึกเวทมนตร์อย่างขะมักเขม้นผิดกับนิสัยขี้เกียจของเธอ

ในช่วงงานโรงเรียนมาโฮระ คาโมะและฮารุนะสังเกตกิริยาของยูเอะ ทำให้รู้ว่าเธอก็ชอบเนกิเช่นเดียวกับโนโดกะ แต่เจ้าตัวเองปิดความรู้สึกนี้เป็นความลับไว้เพราะเห็นแก่เพื่อน ไม่ช้าโนโดกะได้รู้ความรู้สึกของยูเอะเช่นกัน แต่เธอก็ไม่โกรธแถมยังอนุญาตให้ยูเอะทำพันธสัญญากับเนกิอีกด้วย

ยูเอะเป็นนักเรียนคนที่ 5 ที่เนกิทำพันธสัญญาชั่วคราวด้วย แอติแฟกต์ของเธอเป็นไม้กวาด หมวก ผ้าคลุมของแม่มด และหนังสือสารานุกรมเวทมนตร์ ซึ่งเวทมนตร์ต่างๆจะอยู่ในสารานุกรมของยูเอะ
เมื่อมาถึงตอนปิดเทอมช่วงหน้าร้อนของโรงเรียนมาโฮระ คากุระซากะ อาซึนะได้ขอให้อาจารย์ใหญ่จัดชมรม" ตามหาพ่อเนกิ" โดยมีสัญลักษณ์คือ"ปีกพิสุทธิ์"' และเธอก็ได้อยู่ชมรมนั้นเป็นต้นมา เมื่อเวลาผ่านไปเนกิกับชมรม ได้ออกเดินทางไป เวลส์ ระหว่างที่อยู่ที่เกตพอร์ต (คล้ายท่าอากาศยาน) ของโลกเวทมนตร์ กลุ่มปีกสีชาตถูก เฟท อาเวอรังคัส โจมตีจนทำให้สมาชิกในกลุ่มปีกสีชาตกระจัดกระจายไปทั่วโลก ยูเอะซึ่งถูกวาร์ปไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ถูกโคเร็ต ฟรายดอลที่ร่ายเวทลบความทรงจำชน ทำให้ยูเอะเสียความทรงจำและต้องพักอยู่กับโคเร็ต ในระหว่างนั้นยูเอะได้เข้าศึกษายังโรงเรียนเวทมนตร์ ณ กรุงอาเรียโดเน่ และทำคะแนนสอบทั้งในภาคทฤษฎีและปฏิบัติได้อย่างยอดเยี่ยม และยังแสดงผลงานร่วมมือกับเพื่อนร่วมชั้นปราบมังกร ผลจากผลงานปราบมังกรนี้ ยูเอะและพวกจึงได้ไปดูแลความปลอดภัย ณ เทศกาลสันติภาพที่เมืองออสเทีย

ในหนังสือการ์ตูน ยูเอะมักถูกวาดให้ดื่มเครื่องดื่มบรรจุกล่อง ซึ่งสังเกตได้ตั่งแต่ปกเล่ม 1 โดยที่เครื่องดื่มแต่ละอย่างจะมีชื่อแปลกๆ ดังต่อไปนี้
ซาโอโตะเมะ ฮารุนะ

ซาโอโตะเมะ ฮารุนะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!

ฮารุนะเป็นนักเขียนโดจิน เธอใช้นามปากกาว่า "พารุ" () และเธอเป็นผู้แพร่ข่าวลือต่าง ๆ จนได้รับฉายาว่า "เจ้าแม่ข่าวลือ" นอกจากนี้เธอเป็นหนึ่งในสมาชิกชมรมสำรวจห้องสมุดและเป็นเพื่อนในกลุ่มของยูเอะและโนโดกะ ดูเหมือนเธอจะคิดว่าการทำให้โนโดกะได้ลงเอยกับเนกิเป็นหน้าที่ของตัวเอง และมักจะเข้าไปช่วยโนโดกะไม่ว่าโนโดกะจะต้องการหรือไม่

ฮารุนะเป็นนักเรียนคนที่ 6 ที่ทำพันธสัญญาชั่วคราวกับเนกิ มีอาร์ติแฟกต์เป็นสมุดและปากกาซึ่งเมื่อใช้วาดภาพแล้วภาพจะกลายเป็นตัวโกเลม(ในที่นี้คือ สิ่งมีชีวิตที่สร้างจากเวทมนตร์) ซึ่งสามารถเคลื่อนไหวได้เหมือนมีชีวิต ฮารุนะทำพันธสัญญาด้วยการขโมยจูบจากเนกิเนื่องจากความสนใจในเวทมนตร์ของตัวเองผิดกับนักเรียนคนอื่นที่ทำพันธสัญญากับเนกิเมื่อถูกขอร้องหรือมีเหตุจำเป็น ความสามารถพิเศษคือ จมูกไวเรื่องความรักเป็นพิเศษ
มิยาซากิ โนโดกะ

มิยาซากิ โนโดกะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!

หนอนหนังสือขี้อายแห่งชมรมสำรวจห้องสมุด เธอช่วยงานในร้านหนังสือของโรงเรียนและใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องสมุดจนกระทั่งคนเรียกเธอว่า "คุณหนูร้านหนังสือ" (本屋ちゃん ฮงยะจัง) ตอนที่เนกิมาถึงโรงเรียนใหม่ๆ ผมของเธอยาวปรกหน้าจนคนอื่นมองไม่เห็นดวงตาของเธอ แต่หลังจากนั้นเธอก็เปลี่ยนมาถักเปียสั้นทำให้ผมไม่บังตาของตัวเอง หลังจากเนกิช่วยเธอตอนที่เธอตกบันไดเธอก็ตกหลุมรักคุณครูเนกิทันที โนโดกะเป็นนักเรียนคนที่สองที่เนกิทำพันธสัญญาชั่วคราวด้วย อาติแฟกต์ของเธอคือหนังสือไดอารี่ที่เธอสามารถอ่านความคิดของคนที่เธอเอ่ยชื่อได้ และเธอยังสนับสนุนยูเอะที่ตกหลุมรักเนกิให้ทำอาติแฟกต์กับเนกิอีกด้วย
ในหนังสือเล่มที่ 23 เธอได้เมจิคไอเท็มมา 1 ชิ้น นั่นก็คือ "เพลงกล่อมเด็กแห่งเทพมาร"นั่นเอง ซึ่งในเล่มที่ 25 ตอนที่ 223 เธอได้ใช้ "เพลงกล่อมเด็กแห่งเทพมาร" อ่านชื่อหญิงสาวคนหนึ่งที่ทำพันธสัญญากับเฟต นาม "ชิราเบะ" ซึ่งโนโดกะได้ชื่อจริงของชิราเบะมาว่า "บริจิต" แล้วในตอนที่ 227 เธอได้ใช้"เพลงกล่อมเด็กแห่งเทพมาร" อีกครั้งเพื่ออ่านชื่อจริงของเฟต ซึ่งชื่อจริงของเฟตคือ " เทอเรี่ยม " แล้วเธอจึงถูก เฟต ใช้มนต์ ผนึกหินจึงทำให้อาติแฟกต์หนังสือไดอารี่ กลายเป็นหินไปพร้อมข้อความบางอย่างที่เธอได้อ่านใจของเฟตมาอย่างลับๆ หลังจากนั่นหน้าของหนังสือไดอาที่กลายเป็นหินที่พวกเนกิกำลังอ่านและปะติดปะต่ออยู่ก็แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพราะฝีมือของเนกิและอาสึนะ
[นิสัยคล้ายกับ มาเอฮาระ ชิโนบุ ในเรื่อง บ้านพักอลเวง เลิฟฮินะ]
เซ็ตไตโชเน็น

เซ็ตไตโชเน็น () เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นแนวลึกลับ ออกแพร่ภาพในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม ถึง 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ทางช่อง NHKBS2

ในหน้าร้อนปีหนึ่ง อะยุมุ ไอซาวะ จากโยโกฮาม่าถูกส่งไปอาศัยอยู่ ณ เมืองเล็กๆ ในชนบทแห่งหนึ่งซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา หลังจากมาถึงได้ไม่นานเด็กท้องถิ่นคนหนึ่งก็บอกให้เขาไปพบและเล่นกับวัคคุง เด็กผู้ชายลึกลับที่รออะยุมุมานานกว่าสิบปี...

เซ็ตไตโชเน็น มีการแบ่งเนื้อเรื่องออกเป็นสองส่วน อันได้แก่เนื้อเรื่องส่วนของเมืองทานะ (ตอนที่ 1 - ตอนที่ 12) และส่วนของเมืองโยโกฮาม่า (ตอนที่ 13 - ตอนที่ 26) ซึ่งเป็นเนื้อเรื่องสองปีให้หลัง จากเหตุการณ์ต่างๆ ที่เมืองทานะ โดยมีการเปลี่ยนตัวละครดำเนินเรื่องหลักใหม่ทั้งหมด นอกเสียจากตัวเอก อะยุมุ ไอซาวะ
อัลลอฮ์

ศาสนาอิสลามเรียกพระเป็นเจ้าว่า อัลลอฮ์ บ้างก็สะกดว่า อัลลอฮฺ, อัลลอหฺ หรือ อัลเลาะห์ ตรงกับภาษาอังกฤษ "God" เชื่อว่าทรงเป็นพระผู้สร้างมนุษย์ สิ่งมีชีวิต สิ่งไม่มีชีวิต และทุกสรรพสิ่งในจักรวาล พระองค์ทรงมีโดยไร้จุดเริ่มต้น และทรงมีอยู่นิรันดร์โดยไม่มีจุดจบ พระองค์แตกต่างกับทุกสรรพสิ่งอย่างสิ้นเชิง ทรงดำรงด้วยพระองค์เอง มิต้องทรงพึ่งพาสิ่งใด พระองค์เป็นพระผู้เป็นเจ้าเอกองค์เดียว ไม่มีพระผู้เป็นเจ้าอื่นใดอีกนอกเหนือจากพระองค์

ตามความเชื่อของอิสลาม อัลลอฮ์ทรงมีความสามารถในการบันดาลทุกสรรพสิ่ง ทรงรอบรู้โดยไม่จำกัดขอบเขต

อัลลอฮ์เป็นพระปฐมนามแห่งพระองค์ พระองค์มีพระนามอันวิจิตรอื่น ๆ อีกมากถึง 99 พระนาม ซึ่งบ่าวของพระองค์สามารถใช้นามเหล่านั้นเรียกพระองค์ได้

พระองค์ทรงบริสุทธิ์ ไม่มีบุตร ไร้ภาคี ทรงอยู่นอกเหนือกาละและเทศะ เพราะทั้งสองสิ่งนั้น เป็นสิ่งที่พระองค์ได้ทรงสร้าง พระองค์ทรงกำหนดระบบและปัจจัยของทุกสรรพสิ่ง อีกทั้งยังได้กำหนดจุดเริ่มต้นและจุดจบของสรรพสิ่งที่พระองค์สร้างทั้งมวล

อัลลอฮ์ คืออัตมันที่ทรงสิทธิในการได้รับการเคารพบูชาอย่างแท้จริง ไม่มีสิ่งใดอย่างเด็ดขาดที่ควรแก่การเคารพบูชานอกเหนือจากพระองค์

ชาวมุสลิมถือว่าอัลลอฮ์คือพระยาห์เวห์ในศาสนาคริสต์และศาสนายูดาห์

พระนามอันงดงาม (อัลอัสมาอ์ อัลฮุสนา) ของอัลลอหฺที่ระบุในอัลกุรอานมี 99 พระนามคือ
7 มกราคม

วันที่ 7 มกราคม เป็นวันที่ 7 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 358 วันในปีนั้น (359 วันในปีอธิกสุรทิน)เอแดน มีกาแอล อาซาร์ นักฟุตบอลทีมชาติเบลเยี่ยม (ค.ศ. 2008 -ปัจจุบัน) และสโมสรเชลซี (ค.ศ. 2012 -ปัจจุบัน)
8 มกราคม

วันที่ 8 มกราคม เป็นวันที่ 8 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 357 วันในปีนั้น (358 วันในปีอธิกสุรทิน)

พ.ศ. 2519 (นางอรพินท์​ จันทพรา​ม)​
กากบาทเขียว

กากบาทเขียว () เป็นสัญลักษณ์หนึ่งของวิชาชีพเภสัชกรรม นิยมมากในประเทศสหราชอาณาจักรและประเทศฝรั่งเศส
พ.ศ. 2473

พุทธศักราช 2473 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1930 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธตามปฏิทินเกรกอเรียน
เฟื่องฟ้า

เฟื่องฟ้า () เป็นไม้ยืนต้นประเภทพุ่มกึ่งเลื้อย ขนาดตั้งแต่พุ่มเล็กถึงพุ่มใหญ่ มีหนามขึ้นตามลำต้นอยู่ ใบเดี่ยว แตกออก สลับกับกิ่ง หรือเยื้องกัน มีขนขึ้นปกคลุมเล็กน้อย มีสีเขียวหรือใบด่าง รูปร่างรีแหลมยาว 3-6 ซม. กว้าง 2-3 ซม. ใบประดับลักษณ ะคล้ายรูปหัวใจหรือรูปไข่มี 3-5 ใบ มีหลายสี เช่น ม่วง แดง ชมพู ส้ม ฟ้า เหลืองและอื่นๆ มีทั้งดอกสมบูรณ์เพศและไม่สมบูรณ์เพศ ออกเป็นช่อ ตามซอก ใบหรือปลายกิ่ง แต่ละช่อมี 3 ดอก เป็นหลอดยาว 1-2 ซม.

ต้องการแสงแดดจัดในสภาพกลางแจ้ง ได้รับแสงแดดตลอดวัน ถ้าได้รับแสงแดดไม่เพียงพอจะทำ ให้สีของใบไม่เข้มออกดอกน้อย ต้องการอุณหภูมิ ปานกลางหรือร้อนชื้น เมื่อโตขึ้น ต้องการน้ำปานกลาง ถึงค่อนข้างต่ำ ถ้ารดน้ำมากเกินไปจะไม่ออกดอก ขยายพันธุ์ด้วยการปักชำกิ่ง, ตอนกิ่ง, เสียบยอด

เฟื่องฟ้าถูกค้นพบครั้งแรกในประเทศบราซิลโดยนักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศสราว ค.ศ. 1766-1769 และได้ถูกนำไปปลูกยังส่วนต่าง ๆ ของโลก เริ่มจากยุโรป อเมริกาเหนือ และเอเชีย สำหรับในประเทศไทย มีการนำพันธุ์เฟื่องฟ้าเข้ามาจากสิงคโปร์ครั้งแรกราว พศ. 2423 ใน สมัยรัชกาลที่ 5พันธุ์เฟื่องฟ้าในประเทศไทยมีไม่น้อยกว่าต่างประเทศ เนื่องจากเฟื่องฟ้าเจริญเติบโตได้ดีในประเทศไทย และกลายพันธุ์เกิดเป็นพันธุ์ใหม่ขึ้นมากมาย
ยานเสินโจว 6

ยานเสินโจว 6 () เป็นยานลำที่สองของสาธารณรัฐประชาชนจีน ที่มีนักบินปฏิบัติภารกิจบนยาน ทะยานขึ้นฟ้า เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ด้วยยานขนส่งลองมาร์ช 2 เอฟ (Long March 2F) จากฐานยิงจรวดจิ่วเฉวียน ซึ่งยานเสินโจวขณะนี้ได้ โคจรรอบโลก โดยมีลูกเรือคือ นายเฟ่ยจวิ้นหลง (费俊龙) และ นายเนี่ยไห่เซิ่ง (聂海胜) ซึ่งตอนนี้ ลูกเรือได้ เปลี่ยนชุดนักบินอวกาศ เป็น ชุดนักบินอวกาศแบบบาง, ทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ และตอนที่พวกเขาได้เข้าสู่ โมดูลควบคุมวิถีการโคจรเป็นครั้งแรก เขาสามารถทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำได้ โดยมีการรายงานว่า ยานเสินโจว 6 จะบินอยู่ในวงโคจร 5 วัน โดยจะร่อนลงเวลาประมาณ 22.00 UTC ในวันที่ 15 ตุลาคม
นี่ถือว่าเป็นการทะยานขึ้นฟ้าครั้งแรกของนักบินอวกาศทั้ง 2 คน ซึ่งลูกเรือทั้ง 2 ได้ เกริ่นนำกับชาวจีน และ สื่อมวลชนนานาชาติ ก่อนที่จะเริ่มภารกิจส่งยานประมาณ 5 ชั่วโมง ว่า เนี่ยไห่เซิ่งจะฉลองวันเกิดครบรอบ 41 ปีบนอวกาศ

หวงชุนผิง หัวหน้าผู้ออกแบบ ยานขนส่งลองมาร์ช 2 เอฟ ได้กล่าวเอาไว้ว่า นักบินที่จะขึ้นบินในภารกิจนี้ จะถูกคัดเลือก จาก 1 ใน 3 คู่ ซึ่งมีจากเดิมมีนักบินอวกาศ 5 คู่ที่ถูกฝึกมา แต่เมื่อ 1 เดือนก่อนที่จะมีภารกิจ คู่ที่ทำการทดสอบได้ผลแย่ที่สุด 2 คู่ ได้ถูกคัดตัวออกไปก่อนหน้านี้ ซึ่งในหนังสือพิมพ์ Ta Kung Pao มีรายงานไว้ว่า คู่ของนายเฟ่ยจวิ้นหลง กับ นายเนี่ยไห่เซิ่ง เป็น คู่ที่มีคะแนนนำ และเคยเป็นผู้ที่ถูกคัดเลือกใน 3 กลุ่มสุดท้ายในภารกิจ ยานเสินโจว 5 อีกด้วย
พอดกอรีตซา

พอดกอรีตซา (อักษรโรมัน: Podgorica; อักษรซีริลลิก: Подгорица) เป็นเมืองหลวงของประเทศมอนเตเนโกร มีพิกัดภูมิศาสตร์ตั้งอยู่ที่ละติจูด 42.47 องศาเหนือ และลองจิจูด 19.28 องศาตะวันออก มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 44 เมตร จากการสำรวจพบว่าในปี พ.ศ. 2546 เมืองนี้มีประชากร 136,473 คน

พอดกอรีตซามีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่ดี คือ ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำริบนีตซา (Ribnica) และแม่น้ำมอราตชา (Morača) ทางทิศเหนืออยู่ห่างจากศูนย์สกีฤดูหนาวเพียงไม่กี่กิโลเมตร ทางทิศใต้ก็เกือบจะติดกับทะเลเอเดรียติก ทำให้เมืองนี้มีสภาพที่เอื้ออำนวยต่อการตั้งถิ่นฐาน

ชื่อพอดกอรีตซาในภาษาเซอร์เบีย เมื่อแปลตามตัวอักษรจะมีความหมายว่า "ใต้กอรีตซา" กอรีตซา (หมายถึง ภูเขาลูกเล็ก ๆ) เป็นชื่อของเขาลูกหนึ่งซึ่งสามารถมองลงไปเห็นเมืองนี้ได้ บริเวณเมืองเก่าของเมืองนี้มีชื่อว่า โดเกลอา (Doclea) ในสมัยก่อนโรมันและสมัยโรมัน ต่อมาในสมัยกลางเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ริบนีตซา (Ribnica) และในระหว่างปี พ.ศ. 2488 - พ.ศ. 2535 (1945 - 1992) ถูกเรียกว่า ตีโตกราด (Titograd) พอดกอรีตซาเป็นที่ตั้งของโรงละครและห้องสมุดหลายแห่ง รวมทั้งมหาวิทยาลัย 1 แห่ง
ฮัจญ์

การประกอบพิธีฮัจญ์ หรือ การทำหัจญ์ คือการเดินทางไปปฏิบัติศาสนกิจที่นครมักกะหฺในเดือนซุลฮิจญะหฺ ตามวันเวลา และสถานที่ต่าง ๆ ที่ทางศาสนาอิสลามกำหนดไว้ ซึ่งศาสนกิจข้อนี้เป็นหน้าที่สำหรับมุสลิมทั้งชายและหญิง ทุกคนที่มีความสามารถในด้านร่างกาย ทรัพย์สิน และการเดินทาง ที่จะต้องปฏิบัติ

ในช่วงฮัจญ์ ชาวมุสลิมทั่วโลกจะเดินทางเข้าสู่อาระเบีย โดยก่อนอื่นจะมีการทำ อิหฺรอม นั่นคือการตั้งใจว่าจะทำพิธีฮัจญ์ ก่อนการเข้าไปในแผ่นดินหะรอม (แผ่นดินต้องห้าม) โดยจะปฏิบัติตามกฎของหัจญ์ อาทิเช่น การไม่สมสู่ การไม่ล่าสัตว์ในแผ่นดินหะรอม การไม่ตัดเล็บหรือผม การไม่เสริมสวยหรือใช้น้ำหอม ผู้ชายจะเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย มาสวมผ้าเพียงสองผืน แล้วต่างก็จะมาชุมนุมกันที่ ทุ่งอะร็อฟะหฺ ในตอนเช้าตรู่ของวันที่เก้าของเดือนซุลฮิจญะหฺ

แล้วพอตกค่ำ ซึ่งตามปฏิทินฮิจญ์เราะหฺจะเป็นคืนที่สิบ เหล่านักแสวงบุญจะเดินทางผ่าน ทุ่งมุซดะลิฟะหฺ พักชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะมุ่งหน้าสู่ ทุ่งมีนา ก่อนเที่ยงของวันต่อไป

ส่วนชาวมุสลิมทั่วโลกที่ไม่ได้ไปประกอบพิธีฮัจญ์ก็จะเฉลิมฉลองทำบุญเลี้ยงอาหารที่บ้าน เรียกวันนี้ว่าวันอีดิลอัฎฮา ทีเรียกว่าอัฎฮาเพราะมีการเชือดสัตว์พลีให้ผู้คนรับประทานในยามดุฮา คือยามสายหลังตะวันขึ้น แต่ก่อนเที่ยง หรือชาวไทยเชื้อสายมลายูในห้าจังหวัดภาคใต้เรียกว่าวันรายอ (รายาฮาญี) ซึ่งแปลเป็นไทยตามตรงก็คือ วันใหญ่ นั่นเอง

นักแสวงบุญจะพักอยู่ที่ ทุ่งมีนา เป็นเวลาสามวัน เพื่อขอพรและบำเพ็ญตนตามพิธีฮัจญ์ หลังจากนั้นจึงเดินทางเข้ากรุงมักกะหฺ เพื่อฏอวาฟเวียนรอบ กะอฺบะฮฺ หรือที่เรียกว่า บัยตุลลอหฺ อันเป็นเสมือนเสาหลักของชุมทิศ ซึ่งตั้งอยู่ใน มัสยิด ฮะรอม (มัสยิดต้องห้าม) หลังจากนั้นผู้แสวงบุญก็จะเดินจากเนินเขาศอฟา สู่เนินเขามัรวะหฺ ซึ่งมีระยะทาง 450 เมตร ไปมาจนครบเจ็ดเที่ยว ระหว่างที่เดินก็จะกล่าวคำขอพรและคำวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า เมื่อเสร็จพิธีนี้แล้วก็จะขริบผมหรือโกนหัว และผู้แสวงบุญก็จะหลุดพ้นจากภาวะ อิฮฺรอม

การทำฮัจญ์เป็นพิธีกรรม ทางศาสนาที่เก่าแก่ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยศาสดาอิบรอฮีม การทำฮัจญ์เริ่มต้นขึ้นเมื่ออัลลอฮได้บัญชาให้ศาสดาอิบรอฮีม และศาสดาอิสมาอีล ผู้เป็นลูกชายร่วมกันทำนุบำรุง บัยตุลลอฮฺ ขึ้นมาเพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับการเคารพบูชาอัลลอฮ เมื่อซ่อมแซมเสร็จแล้ว พระองค์ก็ทรงบัญชาให้ศาสดาอิบรอฮีม เรียกร้องให้มนุษย์ชาติมาร่วมกันแสดงความจงรักภักดีต่อพระองค์ เมื่อกาลเวลาผ่านไป ชนรุ่นหลังได้อุตริรูปแบบการทำฮัจญ์ จนมันได้เปลี่ยนแปลงไปจากรูปแบบเดิมที่อัลลอหฺได้ทรงกำหนดไว้ เช่น มีการนำ เทวรูปต่าง ๆ มาตั้งรอบ ๆ กะอฺบะหฺ เพื่อบูชาในระหว่างการทำหัจญ์และมีการเปลือยกายในยามทำพิธีฏอวาฟ พร้อมกับกู่ร้องและปรบมือ

จนกระทั่ง มาถึงสมัยของศาสดามุฮัมหมัด สิ่งแรกที่ท่านปฏิบัติก็คือการทุบทำลายเทวรูปและเจว็ดรอบข้างกะอฺบะหฺจนหมดสิ้น และท่านก็ได้แสดงแบบอย่างของการทำฮัจย์ที่ถูกต้องให้บรรดาผู้ศรัทธาได้ปฏิบัติสืบทอดกันมาจนถึงวันนี้
มัสยิด

มัสยิด ( "มัสญิด") หรือ สุเหร่า () เป็นศาสนสถานของชาวมุสลิม คำว่า มัสญิด เป็นคำภาษาอาหรับแปลว่า สถานที่กราบ ชาวมุสลิมในแต่ละชุมชนจะสร้างมัสยิดขึ้นเพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติพิธีกรรมทางศาสนา อันได้แก่การนมาซ และการวิงวอน การปลีกตนเพื่อบำเพ็ญตบะ หาความสันโดษ (อิอฺติกาฟ และ คอลวะหฺ)

นอกจากนี้มัสยิดยังเป็นโรงเรียนสอนอัลกุรอาน และศาสนา สถานที่ชุมนุมพบปะ ประชุม เฉลิมฉลอง ทำบุญเลี้ยง สถานที่ทำพิธีสมรส และสถานที่พักพิงของผู้สัญจรผู้ไร้ที่พำนัก โดยที่จะต้องรักษามารยาทของมัสยิด เช่นการไม่คละเคล้าระหว่างเพศชายและหญิง การกระทำที่ขัดกับบทบัญญัติห้ามของอิสลาม (ฮะรอม) ทั้งมวล

ในไทยมีการเรียกมัสยิดหลายอย่าง เช่นนอกจากนี้ยังปรากฏในเอกสารและบันทึกโบราณอีกหลายฉบับเรียกศาสนสถานในศาสนาอิสลามไว้หลากหลาย อาทิ เสร่า, บาแล และโรงสวดแขก เป็นต้น

ในคัมภีร์อัลกุรอานและบันทึกอัลฮะดีษมิได้มีการระบุกฎเกณฑ์อันตายตัวที่เกี่ยวข้องกับมัสยิดไว้ การจัดองค์ประกอบต่าง ๆ ล้วนแต่เกิดจากความจำเป็นด้านประโยชน์ใช้สอยและความเรียบร้อยสวยงาม โดยใช้มัสยิดของพระศาสดาเป็นต้นแบบ บ้างก็พัฒนาให้สอดคล้องกับยุคสมัยจนเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะเฉพาะ ซึ่งมีองค์ประกอบดังต่อไปนี้
มุสลิม

มุสลิม () เป็นบุคคลที่นับถือศาสนาอิสลาม โดยมีคำภีร์อัลกุรอานเป็นคำภีร์ของศาสนานี้ และเชื่อมั่นว่าอัลลอฮ์ได้ส่งญิบรีลเพื่อให้มุฮัมหมัดเป็นศาสดาคนสุดท้ายของศาสนาอิสลาม ชาวมุสลิมส่วนใหญ่ปฏิบัติตามการกระทำของมุฮัมหมัด ("ซุนนะฮ์") ตามที่มีการจดบันทึกในรายงานต่างๆ ("ฮะดีษ") "มุสลิม" เป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับหมายถึง "ผู้เคารพ" (ต่อพระเจ้า)

ผู้นับถือศาสนาอิสลาม หากเป็นบุรุษจะเรียกว่า มุสลิม หรือเป็นสตรีจะเรียกว่า มุสลิมะฮ์ หรือเรียกโดยรวมว่า อิสลามิกชน คำว่า "มุสลิม" เป็นคำที่ยืมมาจากภาษาอาหรับ แปลว่า ผู้ศิโรราบ ผู้ภักดี มนุษย์ทุกคนสามารถเป็นมุสลิมได้โดยการปฏิญาณตน มุสลิมนั้นไม่จำกัดเผ่าพันธุ์ อายุ เพศ และวรรณะ ผู้ที่เป็นมุสลิมจะต้องปฏิบัติตามศาสนวินัยต่าง ๆ ของอิสลาม (ทั้งวาญิบ และฮะรอม)

ผู้ที่เป็นมุสลิมต้องปฏิบัติตามหลักศาสนกิจ 5 ประการดังนี้ คือ การกล่าวคำปฏิญานตนเข้ารับอิสลาม, การละหมาด 5 เวลาในแต่ละวัน, การถือศีลอดในเดือนรอมดอน, การบริจาคทาน (ซะกาต), และการทำฮัจญ์

ผู้ที่เป็นมุสลิมมีหลักความเชื่อหลัก 6 ประการ นั่นคือ เชื่อในพระเจ้าองค์เดียว (อัลลอฮ์), เชื่อในบรรดามลาอีกะฮ์, เชื่อในคัมภีร์ที่ถูกประทานมาจากพระเจ้า, เชื่อในบรรดาศาสนทูตต่าง ๆ, เชื่อในวันสิ้นโลก (วันกียามะฮ์), และเชื่อในกฎแห่งความดีความชั่ว (กอดอและกอดัร)

การปฏิญาณตนเข้ารับมุสลิมเป็นการประกาศตนว่ามีความศรัทธาในศาสนาอิสลามและพร้อมจะปฏิบัติตามหลักศาสนา ผู้กล่าวด้วยความจริงใจและมีศรัทธามั่นคง พร้อมจะปฏิบัติตามหลักศาสนา ถือว่าเป็นมุสลิมแล้ว ทั้งนี้การกล่าวปฏิญาณนิยมกล่าวต่อหน้าผู้รู้ทางศาสนาและมีพยานอื่นอย่างน้อย 2 คน ทั้งนี้ ผู้รู้จะได้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการปฏิบัติที่ถูกต้องได้

คำปฏิญาณตนเข้ารับอิสลามคือการกล่าวคำเป็นภาษาอาหรับว่า "อัชฮะดุ อัลลา อิลาหะ อินลัลลอหฺ วะอัชฮะดุ อันนะ มุฮัมมะดัร รอซูลุลลอหฺ" มีความหมายในภาษาไทยว่า "ข้าขอปฏิญาณว่าไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอหฺ และข้าขอปฏิญาณว่า นบีมุฮัมมัดเป็นศาสนทูตแห่งพระองค์"
16 มกราคม

วันที่ 16 มกราคม เป็นวันที่ 16 ของปี และเหลืออีก 349 วัน จะครบปี
อิบาดะหฺ

อิบาดะหฺ คำทับศัพท์จากภาษาอาหรับ แปลว่า การบูชาสักการะ หมายถึงการบูชาสักการะต่ออัลลอหฺนายผู้เป็นใหญ่ที่สุด ด้วยการปฏิบัติตามคำสั่งใช้และละทิ้งคำสั่งห้าม เช่น นมาซ และถือศีลอด การไม่ลักขโมยและผิดประเวณี
ละหมาด

ละหมาด หรือ นมาซ คือการนมัสการพระเจ้า อันเป็นศาสนกิจอย่างหนึ่งในศาสนาอิสลาม เพื่อแสดงถึงความเคารพสักการะ ความขอบคุณ และความภักดีต่ออัลลอฮ์ โดยทั่วไปการละหมาดคือการขอพร ส่วนทางศาสนาหมายถึงการกล่าวและการกระทำ การละหมาดจะกระทำ 5 เวลา ได้แก่ ยามรุ่งอรุณ ยามบ่ายช่วงตะวันคล้อย ยามอาทิตย์ตกดิน และยามค่ำคืน ซึ่งการละหมาดทุกครั้งจะต้องหันหน้าไปทางทิศกิบละฮ์ในเมืองมักกะฮ์

คำว่า "ละหมาด" หรือ "นมาซ" เป็นคำยืมมาจากภาษาเปอร์เซียมาจากคำว่า "นมาซ" ( "namāz")

ภาษาอาหรับเรียกว่า "ศอลาต" ( ' หรือ : '; พหูพจน์ "") มาจากรากศัพท์ที่ประกอบด้วย ศอด () , ลาม () , และวาว () ความหมายของรากศัพท์นี้ในภาษาอาหรับคลาสสิกคือ สวดมนต์ อ้อนวอน บูชา ร้องทุกข์ กล่าวสุนทรพจน์ ขอพร ตามไปอย่างใกล้ชิด หรือ ติดต่อ ความหมายที่เป็นรากฐานของคำนี้เกี่ยวข้องกับความหมายที่ใช้ในอัลกุรอานทั้งหมด

ส่วนภาษามลายูว่า "เซิมบะห์ยัง" () ที่เป็นคำที่ประกอบจากคำว่า 'เซิมบะห์' ( บูชา) และ 'ฮยัง' ( พระเจ้า) ซึ่งเพี้ยนเป็นภาษามลายูปัตตานีว่า "ซือมาแย" หรือ "สมาแย" และสำเนียงสงขลาว่า "มาหยัง"
ก่อนการละหมาด ผู้ละหมาดต้องอาบน้ำละหมาด (วุฎูอ์) ได้แก่การใช้น้ำชำระมือ ปาก จมูก ใบหน้า แขน ศีรษะ หู และเท้า พร้อมกับขอพร ถ้าไม่มีน้ำให้ชำระด้วยผงดิน (ตะยัมมุม) ในกรณีที่เพิ่งหมดประจำเดือน หลังคลอดบุตรหรือแท้งบุตร หรือผู้ที่ผ่านการมีเพศสัมพันธ์ หลั่งน้ำอสุจิ นอกจากอาบน้ำละหมาดแล้วต้องอาบน้ำทั่วร่างกาย (ญะนาบะหฺ) ด้วย

สิ่งที่ทำให้ความสะอาดเสียไป ซึ่งทำให้การละหมาดไม่มีผล ได้แก่ การผายลม การขับถ่ายอุจจาระปัสสาวะ มีเพศสัมพันธ์ หลั่งอสุจิ คลอดบุตร แท้งบุตร หลับ หรือเป็นลมหมดสติ

การละหมาดประกอบด้วยหน่วยย่อยเรียกร็อกอะหฺ (หรือร่อกอัต ร็อกอะห์) การละหมาดในโอกาสต่าง ๆ มีจำนวนร็อกอะห์ต่างกันไปเช่นละหมาดวันศุกร์มี 2 ร็อกอะหฺ ละหมาดเวลากลางคืนมี 4 ร็อกอะหฺ ละหมาดตะรอวีฮฺ ในคืนของเดือนถือศีลอดมี 40 ร็อกอะหฺ เป็นต้น

ละหมาด 1 ร็อกอะหฺประกอบด้วย

การละหมาดที่มี 2 ร็อกอะหฺ เมื่อลุกขึ้นจากการกราบครั้งที่ 2 จะอ่านตะฮียะหฺ หรือเรียกว่า ตะชะหฺหุด ส่วนละหมาดที่มีมากกว่า 2 ร็อกอะหฺจะอ่านตะฮียะหฺอีกครั้งในร็อกอะหฺสุดท้าย เมื่อเสร็จสิ้นการกล่าวตะฮียะหฺจะเป็นการกล่าวสลาม คือกล่าวว่า "อัสลามุอะลัยกุม วะเราะฮฺมาตุลลอหฺ" พร้อมกับเหลียวไปทางขวาครั้งหนึ่ง กล่าวอีกพร้อมกับเหลียวไปทางซ้าย แล้วยกมือลูบหน้า เป็นอันเสร็จสิ้นการละหมาด
ภาษามลายูปัตตานี

ภาษามลายูปัตตานี หรือ ภาษามลายูปาตานี (มลายูปัตตานี: บาซอ 'นายู 'ตานิง; , อักษรยาวี: ) หรือนิยมเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า ภาษายาวี (อักษรยาวี: ) เป็นภาษากลุ่มออสโตรนีเซียนที่พูดโดยชาวไทยเชื้อสายมลายูในจังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส จังหวัดยะลา รวมทั้งในอำเภอนาทวี อำเภอจะนะ อำเภอเทพา และอำเภอสะบ้าย้อย ทางทิศตะวันออกของจังหวัดสงขลา (ไม่รวมจังหวัดสตูล)

ในประเทศไทยมีประชากรที่พูดภาษานี้มากกว่า 1 ล้านคน ภาษานี้ใกล้เคียงมากกับภาษามลายูถิ่นในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ซึ่งเป็นภาษาถิ่นที่แตกต่างจากส่วนที่เหลือของประเทศมาเลเซีย บางครั้งก็มีการเรียกรวมเป็นภาษาเดียวกันว่า "ภาษามลายูกลันตัน-ปัตตานี"นอกจากคำศัพท์พื้นฐานของภาษามลายูแล้ว ภาษามลายูปัตตานีมีคำยืมจากภาษาอื่นหลายภาษา ได้แก่

ความแตกต่างระหว่างภาษามลายูปัตตานีกับภาษามลายูกลางหรือภาษามาเลเซียมีดังนี้
บางคำทั้งสองภาษาใช้คำต่างกัน เช่น ฉัน ภาษามาเลเซียใช้ ภาษามลายูปัตตานีใช้ อามอหรือซายอ; มันเทศ ภาษามาเลเซียใช้ ภาษามลายูปัตตานีใช้ อูปีกือแตลอ นอกจากนี้ ยังมีการใช้คำภาษาไทยปนเข้ามาในบางส่วน

นอกจากนั้นภาษามลายูปัตตานียังนิยมลดเสียงและคำที่พูด เช่น (น้าผู้หญิง) ในภาษามาเลเซีย เป็น เมาะซือดารฺอ ในภาษามลายูปัตตานี

ภาษามลายูปัตตานีนิยมเรียงประโยคแบบภาษาไทยคือใช้รูปประธานกระทำ ส่วนภาษามาเลเซียใช้ประโยคแบบประธานถูกกระทำ เช่น ภาษามลายูใช้ ตูวัน ดีเปอรานะกัน ตีมานา (ท่านถูกเกิดที่ไหน) ภาษามลายูปัตตานีใช้ ตูแว บือราเนาะ ดีมานอ (ท่านเกิดที่ไหน)
17 มกราคม

วันที่ 17 มกราคม เป็นวันw 17 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 348 วันในปีนั้น (349 วันในปีอธิกสุรทิน)
ประเทศไทย
คริสตจักรโรมันคาทอลิก
โรงเรียนป่วนนักเรียนเป๋อ

อาสึมังกะไดโอ โรงเรียนป่วนนักเรียนเป๋อ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยม เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตเด็กสาว ม.ปลาย ที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม ที่รวมสาวน้อยที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ด้วยมุขตลกชวนขัน ตามภาษาเด็กๆ ได้แสดงออกมาในรูปแบบการ์ตูนสี่ช่อง ทำให้น่าติดตาม และหัวเราะได้ตลอดเวลา

คำว่า "อาสึมังกะไดโอ (あずまんが大王) " ที่เป็นชื่อเรื่อง เป็นคำที่เป็นการเล่นคำ จากชื่อนักเขียนคือ คิโยฮิโกะ อะสึมะ โดยเอาชื่อสกุลของเขา อะสึมะ (あずま) มารวมกับคำว่า มังงะ (漫画 ที่แปลว่า การ์ตูนที่เป็นหนังสือ) และคำว่า ไดโอ (大王 ที่แปลว่าพระราชา) รวมแล้วหมายถึง "อะสึมะราชาแห่งการ์ตูน" แต่เนื่องจากการ์ตูนเรื่องนี้ตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนรายเดือน "เด็งเงคิไดโอ" (月刊コミック電撃大王) จึงสันนิษฐานว่า คำแปลอาจเป็น "การ์ตูนของอาสึมะ ในนิตยสารเด็งเงคิไดโอ"

อาสึมังกะไดโอ ฉบับภาพยนตร์การ์ตูน ในประเทศญี่ปุ่น ได้ออกอากาศทางช่อง ทีวีโตเกียว ตั้งแต่ เดือนเมษายน ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2545
พ.ศ. 2474

พุทธศักราช 2474 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1931 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดี ตามปฏิทินเกรกอเรียน
เป็ด

เป็ด เป็นสัตว์ปีกในวงศ์นกเป็ดน้ำ (Anatidae) ปากแบน ตีนแบน ระหว่างนิ้วมีพังผืดยึดติดกันเพื่อสะดวกในการว่ายน้ำ ตัวมีหลายสี เช่น น้ำตาล ขาว เขียว ชมพู ม่วง ขนาดเล็กกว่าห่าน ว่ายน้ำเก่ง กินปลา พืชน้ำและสัตว์เล็กๆ มีต้นตระกูลมาจากเป็ดแมลลาร์ด ("Anas platyrhynchos") เป็ดเป็นนกน้ำที่มีขนาดเล็กกว่าหงส์และห่าน และสามารถพบได้ทั้งในน้ำจืดและน้ำเค็ม

เป็ดมีแหล่งอาหารที่หลากหลาย เช่น หญ้า เมล็ดข้าว พืชน้ำ ปลา แมลง

การเลี้ยงเป็ดมี 2 ประเภท คือ การเลี้ยงเพื่อเป็นแหล่งอาหารและการเลี้ยงเป็ดสวยงาม การเลี้ยงเป็ดเพื่อใช้เป็นอาหาร (ทั้งเนื้อและไข่) ซึ่งมีเป็นอยู่ไม่กี่พันธุ์ อาหารที่ทำจากเป็ดเช่นเป็ดปักกิ่ง การเลี้ยงเป็ดเพื่อความสวยงามพบได้น้อย เนื่องจากราคาค่อนข้างแพง หายาก ต้องนำเข้าจากต่างประเทศ ดังนั้นจึงพบได้ในสวนสัตว์ หรือได้รับเลี้ยงดูโดยคนมีฐานะ

ในปัจจุบันนั้น เป็ด ที่เลี้ยงโดยทั่วไปมีหลายสายพันธุ์ คือ
อาคาชิ ยูนะ

อาคาชิ ยูนะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!

ยูนะเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลและเพื่อนสนิทของมากิเอะ, อาโกะและ อากิระ ซึ่งต่างก็เป็นสมาชิกของชมรมกีฬาเช่นกัน บิดาของเธอเป็นอาจารย์สอนระดับมหาวิทยาลัย ซึ่งบิดาของเธอปิดบังเรื่องเชื้อสายจอมเวทย์ของเธอไว้ แต่ก็ยังสงสัยอยู่ว่าทำไมเธอถึงชอบคุณพ่อของเธอเอาการ 
ยูนะจัดเป็นคนหนึ่งที่สมรรถภาพทางร่างกายสูงมากเรียกได้ว่าเรื่องกีฬาเธอก็เก่งไม่แพ้เพื่อนๆของเธอ (แต่ใน OVA ฉบับฤดูใบไม้ร่วง (Nutsu) เธอตีปิงปองแพ้ ซาซี่ เรนนี่เดย์) และในช่วงงานโรงเรียนยูนะได้สวมบทเป็นแม่เสือปืนไวจึงทำให้เธอเริ่มได้รับความนิยมมากขึ้น และเธอกับมากิเอะก็หลงไปในโลกเวทมนตร์ในช่วงหลังจบงานโรงเรียนด้วย
อิซึมิ อาโกะ

อิซึมิ อาโกะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!

นักกีฬาฟุตบอล ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาย และผู้ช่วยพยาบาลโรงเรียนผู้ไม่ค่อยกล้าแสดงออก อาโกะมีแผลเป็นอยู่ที่ด้านหลัง และเธอก็ยังเป็นเพื่อนกับ ซาซากิ มากิเอะ, โอโคอุจิ อากิระ, และ อาคาชิ ยูนะ ซึ่งต่างก็เป็นสมาชิกของชมรมกีฬาเช่นกัน และเธอยังเป็นมือ Bassให้กับ วง Decopin Rockets หรือ "ดีดมะกอกจรวด" ของชิอินะ ซากุระโกะ,คุกิมิยะ มาโดกะ และคาคิซากิ มิสะ อาโกะสาวผู้ขี้อายเคยได้ออกเดทกับเนกิในร่างผู้ใหญ่ซึ่งมีผลจากยาเวทมนตร์ด้วย และเธอก็รู้เรื่องเวทมนตร์ในตอนนั้น ตอนสู้กับพวกปีศาจ เครื่องมือสู้ คือ เข็มฉีดยาขนาดตัว อาโกะ
มักกะฮ์

มักกะฮ์ มีชื่อเต็มว่า มักกะตุลมุกัรเราะมะฮ์ () นอกจากนี้ยังมีชื่ออื่น ๆ อีก เช่น อุมมุลกุรอ (มารดาบ้านเมือง) และบักกะฮ์ เป็นเมืองตั้งอยู่ที่พิกัด ในประเทศซาอุดีอาระเบีย ห่างจากเมืองท่าญิดดะฮ์ 73 กิโลเมตร อยู่เหนือระดับน้ำทะเล 277 เมตร ห่างจากทะเลแดง 80 กิโลเมตร

มักกะฮ์เป็นพระนครชุมทิศของโลกอิสลาม เป็นสถานที่ตั้งของกะอ์บะฮ์
หนังสือการ์ตูน

หนังสือการ์ตูน เป็นหนังสือที่ตีพิมพ์ภาพและคำพูดประกอบ บอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ตามเนื้อเรื่องที่เขียนขึ้น มีทั้งที่อ้างอิงจากความจริง และเกิดจากความคิดของนักวาดการ์ตูน หรือนักแต่งการ์ตูน เป็นผู้วางเอาไว้ สำหรับการ์ตูนญี่ปุ่นอาจเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า มังงะ

โดยส่วนใหญ่ หนังสือการ์ตูน จะเป็นการรวมเล่มของการ์ตูนที่ตีพิมพ์ในหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ เช่น บูม, ซีคิดส์, KC Weekly เป็นต้น

ยังมีการ์ตูนที่แต่งเป็นพิเศษ หรือล้อเลียนการ์ตูนที่เขียนขึ้นแล้ว เพื่อความบันเทิงส่วนตัว หรือแต่งเพื่อกลุ่มคนที่ชอบในรูปแบบเดียวกัน เรียกว่า โดจิน หรือโดจินชิ
ภาพที่ปรากฏทั้งหมดในหนังสือการ์ตูนได้เปลี่ยนมาใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกแทนแล้วทั้งหมด