seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สถานีโทรทัศน์แห่งชาติอาเซอร์ไบจาน

สถานีโทรทัศน์แห่งชาติอาเซอร์ไบจาน ชื่อย่อ : AzTV () เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งชาติควบคุมโดยรัฐบาลแห่งอาเซอร์ไบจาน ออกอากาศครั้งแรกจาก เมืองบากู เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2499 ในยุคนั้นเป็น สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน

ช่องนี้เป็นกรรมสิทธิ์ ตั้งแต่ปี พ. ศ. 2548 โดย บรรษัทกระจายเสียงและโทรทัศน์อาร์เซอร์ไบจาน บริษัทร่วมทุน (อาเซอร์ไบจาน: Azərbaycan Televiziya və Radio VerilişləriQapalıSəhmdarCəmiyyəti) ซึ่งรัฐบาลแห่งชาติเป็นผู้ถือหุ้นรายเดียวเท่านั้น นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าของช่องโทรทัศน์ İdman Azərbaycan TV (อิดมาน อาเซอร์ไบจาน ทีวี) ช่องกีฬา และ Mədəniyyət TV (แมแดนีย์แยด ทีวี) ช่องศิลปะวัฒนธรรม

พ.ศ. 2550 ได้มีความจำนงค์ ให้ AZtv เข้าร่วม สหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งทวีปยุโรป ถูกปฎิเสธหลังจากที่พบว่ามีการใกล้ชิดกับรัฐบาล ช่องAZtv เริ่มออกอากาศทุกวันโดยออกอากาศเพลงชาติอาเซอร์ไบจาน

การแสดงครั้งแรกของเขาทั้งหมด (รวมถึงมิวสิควิดีโอ) ที่บันทึกในปี 1956 จะจัดเก็บรักษาไว้ในหอภาพยนตร์ ในปี พ. ศ. 2508 สตูดิโอได้เปลี่ยนไปใช้การบันทึกด้วยวีดิโอเทปเนื่องจากราคาไม่แพงและคุณภาพของรายการที่ผลิตได้ (รวมทั้งมิวสิควิดีโอ) เพิ่มขึ้น AzTV จึงเก็บไฟล์ขนาดใหญ่ของรายการโทรทัศน์ที่บันทึกไว้ทั้งหมดซึ่งบันทึกไว้ในปี 1956 ปัจจุบัน การแสดงของเขาทั้งหมดจะถูกเก็บรักษาไว้ในรูปแบบภาพยนตร์และวีดิทัศน์อื่น ๆ

เมื่อ มีนาคม 2014, 99.96% ของประชากรอาเซอร์ไบจานสามารถรับช่อง AzTV ผ่านทางเคเบิล หรือ ทีวีดาวเทียม ทำให้พื้นที่ครอบคลุมมากที่สุดแห่งหนึ่งของอาเซอร์ไบจาน
นอกจากนั้น การออกอากาศภายในประเทศแล้ว AzTV ออกอากาศผ่านทางทางอินเทอร์เน็ตในต่างประเทศ ฟรีทีวีผ่านทางดาวเทียม ไปยังยุโรป อเมริกาเหนือ และ บางส่วนของแอฟริกาเหนือ ตะวันออกกลาง และ เอเชียกลาง
อิลซัจจาโตเร

อิลซัจจาโตเร (; ; หมายถึง "นักวิเคราะห์") เป็นหนังสือที่เขียนโดยกาลิเลโอ กาลิเลอี ตีพิมพ์เผยแพร่ในกรุงโรมเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1623

เนื้อหาภายในหนังสือเป็นการโต้แย้งงานเขียนเกี่ยวกับ ดาวหาง ของ โอราซิโอ กราสซี พระเยซูอิดผู้เป็นนักคณิตศาสตร์ที่วิทยาลัยโรมาโน เมื่อ ค.ศ. 1618 โดยที่ในคราวนั้น กราสซีกับเพื่อนๆ ผู้นิยมนับถืออริสโตเติล เป็นฝ่ายถูก ส่วนกาลิเลโอเป็นฝ่ายผิด เนื่องจากกาลิเลโอเข้าใจว่าดาวหางเป็นเพียงภาพลวงตาจากแสง ไม่ใช่วัตถุจริงๆ

ค.ศ. 1616 กาลิเลโอดูจะสงบปากสงบคำลงเนื่องจากแนวคิดจากโคเปอร์นิคัส จนถึง ค.ศ. 1623 พระคาร์ดินัล มัฟฟีโอ บาร์เบรินี ผู้อุปถัมภ์แห่ง Lynx และลุงของพระคาร์ดินัลฟรันเชสโก บาร์เบรินี ได้ขึ้นเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ทำให้กาลิเลโอลำพองใจจากการที่มีผู้สนับสนุนเป็นผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในศาสนจักร ซึ่งยืนยันจากการที่เขาเดินทางไปยังกรุงโรม

หน้าปกของ "อิลซัจจาโตเร" เป็นตราสัญลักษณ์ของตระกูลบาร์เบรินี ประกอบด้วยผึ้งงานสามตัว หนังสือนี้เขียนคำอุทิศถวายแด่พระสันตะปาปาองค์ใหม่ ภาพบนหน้าปกยังแสดงพระสันตะปาปาโปรดให้สมาชิกของ Lynx คนหนึ่งคือ Cesarini เป็นผู้ถวายการรับใช้สูงสุด หนังสือนี้มีเหล่าสมาชิกของ Lynx ช่วยในการเรียบเรียงและพิมพ์เผยแพร่ด้วย

แม้ว่า "อิลซัจจาโตเร" จะมีใจความสำคัญเกี่ยวกับฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ แต่ประเด็นหลักของเรื่องคือการเย้ยหยันนักดาราศาสตร์เชิงคณิตศาสตร์ โดยมีเป้าหมายไปที่ทฤษฎีเกี่ยวกับดาวหางของพระเยซูอิด ออราซิโอ กราสซี ผู้โต้แย้งจากผลสังเกตพารัลแลกซ์ว่าดาวหางนั้นเคลื่อนที่อยู่ในระดับสูงกว่าดวงจันทร์ ขณะที่กาลิเลโอเห็นว่าดาวหางเป็นภาพแสงที่เกิดขึ้นแบบภาพลวงตา ทว่าหนังสือนี้เป็นที่โปรดปรานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 มากจนโปรดให้อ่านระหว่างรับประทานอาหารเสมอ
พระเจ้าแทโซแห่งพูยอ

พระเจ้าแทโซ (7 ปีก่อนคริสตกาล - คริสต์ศักราชที่ 22) ทรงเป็นผู้ครองอาณาจักรพูยอลำดับที่ 3 ต่อจากพระเจ้ากึมวา

พระเจ้าแทโซ เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้ากึมวา และเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าแฮบูรู สมัยที่พระองค์ยังคงดำรงตำแหน่งองค์ชายแห่งอาณาจักรพูยอนั้น พระองค์ทรงเป็นปรปักษ์กับองค์ชายจูมง พระองค์ทรงทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดองค์ชายจูมงตลอดเวลา และเมื่อองค์ชายจูมงแยกออกไปตั้งอาณาจักรโคกูรยอที่แคว้นโชบุน พระองค์ก็ทรงทำสงครามกับอาณาจักรโคกูรยอตลอดเช่นกัน หลังจากที่พระองค์ได้ครองราชย์ต่อจากพระเจ้ากึมวา พระองค์ทรงปฏิรูปการทหารในอาณาจักรพูยอให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น เข้มแข็งยิ่งกว่าอาณาจักรโคกูรยอ ทำให้อาณาจักรโคกูรยอในการปกครองของ พระเจ้ายูริ นั้นไม่กล้ากล้ำกรายเข้ามาในอาณาจักรพูยอ

ตามประวัติศาสตร์นั้น พระเจ้าแทโซได้เสด็จสวรรคตจากการถูก พระเจ้าแดมูซิน สังหารพระองค์ในสงครามระหว่างอาณาจักรพูยอ กับ อาณาจักรโคกูรยอ ซึ่งสงครามครั้งนั้น เป็นช่วงบั้นปลายรัชกาลของพระองค์ และเนื่องจากพระเจ้าแทโซไม่ทรงมีรัชทายาท และไม่ทรงมีราชบุตร ทำให้พระเจ้าแดมูซิน ได้ทรงสถาปนาเจ้ายองโพพระอนุชาของพระเจ้าแทโซ เสด็จขึ้นครองราชย์ในเวลาต่อมา แต่อาณาจักรพูยอได้ถูกพระเจ้าแดมูซินผนวกเข้ากับอาณาจักรโคกูรยอ ทำให้อาณาจักรพูยอมีฐานะเป็นประเทศราชของอาณาจักรโคกูรยอนับแต่นั้นเป็นต้นมา
และพระเจ้าแดมูซิน ทรงได้ สถาปนา เจ้ายองโพ พระอนุชา ของพระเจ้าแทโซ ขึ้นครองราชย์แค้วนพูยอ ในฐานะเจ้าประเทศราชของโกคูรยอ
ทามิกิ วากากิ

ทามิกิ วากากิ (; เกิด 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1972) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโตเกียว สร้างชื่อเสียงจากผลงานเรื่อง "เซียนเกมรัก ขอเป็น เทพนักจีบ"
เกสรผึ้ง

เกสรผึ้ง () เป็นละอองเรณูจากเกสรตัวผู้ของดอกไม้ที่ผึ้งงานนำมารวมไว้ในรังผึ้ง โดยจะติดมากับขาหลังของผึ้งงานขณะเก็บน้ำหวานจากดอกไม้ ใช้เป็นยาได้
เธรซ

เธรซ (, , , ) เป็นบริเวณประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป ในปัจจุบันเธรซหมายถึงบริเวณที่ครอบคลุม ตอนใต้ของบัลแกเรีย (เธรซเหนือ), ทางตะวันออกเฉียงเหนือของGreece (เธรซตะวันตก), และตุรกีในยุโรป (เธรซตะวันออก) พรมแดนเธรซติดกับทะเลสามทะเล: ทะเลดำ, ทะเลอีเจียน และทะเลมาร์มารา บางครั้งเธรซก็เรียกว่า “รูเมเลีย” (Rumelia) หรือ “ดินแดนของโรมัน”
มาซิโดเนีย (ภูมิภาค)

ภูมิภาคมาซิโดเนีย () เป็นบริเวณภูมิศาสตร์และบริเวณประวัติศาสตร์ของคาบสมุทรบอลข่านทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป เขตแดนของมาซิโดเนียเปลี่ยนแปลงตลอดมาในประวัติศาสตร์แต่โดยทั่วไปแล้วจะรวมประเทศห้าประเทศในคาบสมุทรบอลข่าน:กรีซ, สาธารณรัฐมาซิโดเนีย, บัลแกเรีย, แอลเบเนีย และ เซอร์เบีย และมีเนื้อที่ราว 67,000 ตารางกิโลเมตรโดยมีประชากรราว 4.76 ล้านคน

มาซิโดเนียเป็นบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานที่เก่ที่สุดที่ตั้งกันมาราวตั้งแต่ 9,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกลายมาเป็นศูนย์กลางของอำนาจของกรีซโบราณ และเป็นบริเวณของความขัดแย้งตลอดมาในประวัติศาสตร์จนกระทั่งถึงทุกวันนี้
เดอะวินเนอร์เทกส์อิตออล

"เดอะวินเนอร์เทกส์อิตออล" () เป็นเพลงจากวงป็อปจากสวีเดน แอ็บบ้า เป็นซิงเกิลแรกของวงจากอัลบั้ม "Super Trouper" ซิงเกิลออกวางขายเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1980 เป็นเพลงบัลลาดที่สะท้อนให้เห็นถึงจุดจบของความรัก หน้าบีของซิงเกิลเป็นเพลงที่ไม่ได้อยู่ในอัลบั้ม ชื่อ "Elaine" ซิงเกิลนี้ขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรยาวนาน 2 สัปดาห์

ไชยดีชัยดีไชดี
ท่าอากาศยานโคชิเรียวมะ

ท่าอากาศยานโคชิเรียวมะ () หรือรู้จักกันในอีกนามว่าท่าอากาศยานโคชิ เป็นท่าอากาศยานส่วนภูมิภาคตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ใกล้กับเมืองนันโกะกุ จังหวัดโคชิ จัดอยู่ในท่าอากาศยานระดับที่สองในญี่ปุ่น
ไชนาแอร์ไลน์

ไชนาแอร์ไลน์ () เป็นสายการบินแห่งชาติของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) มีฐานบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน และมีสำนักงานใหญ่ที่เขตต้าหยวน เทศมณฑลเถาหยวน ให้บริการจุดหมายปลายทางทั้งในทวีปเอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และโอเชียเนีย โดยเฉพาะการเปิดเส้นทางระหว่างไต้หวันกับจีนแผ่นดินใหญ่ซึ่งเริ่มให้บริการเมื่อเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2551 จุดหมายที่สำคัญคือเมืองเซี่ยงไฮ้ กวางโจว ปักกิ่ง และฮ่องกง

คู่แข่งที่สำคัญของไชนาแอร์ไลน์ คือสายการบินอีวาแอร์ซึ่งเป็นสายการบินเอกชนของไต้หวัน ในเครือเอเวอร์กรีน

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 ไชนาแอร์ไลน์ได้ทำข้อตกลงทำการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้
โทะซะกิน

โทะซะกิน (; แปลว่า "ปลาทอง" หรือนิยมเรียกสั้นๆ ว่า "โทะซะ") เป็นสายพันธุ์ปลาทองสายพันธุ์หนึ่ง ที่พัฒนาขึ้นมาโดยมนุษย์ ได้ชื่อว่าเป็น ราชินีแห่งปลาทอง ด้วยความที่มีครีบหางพริ้วไหว และเบ่งบานกางออกเวลาว่ายน้ำ เหมือนผู้หญิงใส่กระโปรงบาน

โทะซะกินที่สวยนั้น ต้องมีลำตัวเป็นทรงหยดน้ำ โคนหางใหญ่ ครีบหางเบ่งบานและเป็นลอนสวยงาม โดยเฉพาะครีบหางที่อยู่กึ่งกลางลำตัวควรบานแผ่ออกและมีลักษณะโค้งได้รูป ส่วนครีบด้านข้างทั้งสองข้างควรกางแผ่ออกโดยทำมุมฉากกับลำตัว

โทะซะกินนั้นเป็นปลาทองที่พัฒนาสายพันธุ์มาจากริวกิ้น ราวปี ค.ศ. 1845 ที่เมืองโคชิ โดย นายคัตซูซาบุโร ซูกะ ได้นำปลาทองหัวสิงห์สายพันธุ์โอซาก้ารันชูมาผสมข้ามพันธุ์กับปลาทองริวกิ้น ซึ่งผลออกมาว่าลูกปลาทองที่เพาะพันธุ์ขึ้นได้มีบางส่วนมีลักษณะผ่าเหล่าไปจากลูกปลาทองตัวอื่นๆ โดยลูกปลาที่มีลักษณะผ่าเหล่าจะมีส่วนหางที่มีลักษณะแตกต่างไปจากปลาทองทั่วๆ ไป อย่างแทบไม่น่าเชื่อ เพราะครีบของปลาทองเหล่านั้นแทนที่จะตั้งชันหรือเบ่งบานเหมือนปลาพ่อแม่พันธุ์ แต่กลับมีปลายหางทั้งสองลักษณะรวมอยู่ในตัวเดียวกัน นั่นคือ ครีบหางด้านข้างทั้งสองข้างจะตั้งชันและยื่นชี้ไปทางด้านหน้าของลำตัว ส่วนครีบหางตรงกลางกลับหักมุมลงด้านล่าง ช่วยให้ครีบหางของปลาเกิดเป็นรอนคล้ายรูปคลื่น โดยเฉพาะหางของปลามีลักษณะบานออก

ด้วยความสวยงามโดยเฉพาะครีบหาง ทำให้ในประเทศไทยเองนั้น โทะซะกินเป็นปลาทองที่มีขายและเลี้ยงกันเป็นจำนวนน้อย และทำให้ปลามีราคาแพงขึ้นอีกด้วย เนื่องจากเลี้ยงยาก ต้องใช้ความละเอียดในการเลี้ยงสูงกว่าปลาทองสายพันธุ์อื่นๆ เพราะปลาจะแพ้คลอรีนและความสกปรกของน้ำได้ง่ายกว่าปลาทองสายพันธุ์อื่นๆ จึงหาผู้เลี้ยงได้น้อยรายที่จะสามารถเลี้ยงได้สวยได้
ทรานซิลเวเนีย

ทรานซิลเวเนีย (, หรือ ; ; ) เป็นภูมิภาคประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของโรมาเนีย โดยมีเขตแดนด้านตะวันออกและทางใต้ติดต่อกับ เทือกเขาคาร์เพเทียน (Carpathian mountains) ทางตะวันตกจรดเทือกเขาอพูเซนิ (Apuseni Mountains) แต่ “ทรานซิลเวเนีย” ที่ใช้กันมักจะรวมบริเวณที่เลยไปจากตัวทรานซิลเวเนียเองและภูมิภาคประวัติศาสตร์ของบริเวณบานัต, คริซานา (Crişana) และ มารามัวร์ส (Maramureş)
ทรานซิลเวเนียเดิมเป็นศูนย์กลางของราชอาณาจักรดาเซีย (82 ก.ค.ศ. - ค.ศ. 106) ในปี ค.ศ. 106 จักรวรรดิโรมันก็ได้รับชัยชนะต่อดาเซีย หลังจากนั้ความมั่งคั่งของดาเซียก็สิ้นสุดลง หลังจากกองทหารโรมันถอยจากบริเวณนี้ในปี ค.ศ. 271 ทรานซิลเวเนียก็ถูกรุกรานโดยชนเผ่าต่าง ๆ ที่ทำให้ได้รับอิทธิพลต่าง ๆ ในช่วงเวลานี้ทรานซิลเวเนียก็ถูกปกครองโดยวิซิกอธ, ชนฮั่น, ชนเกปิด และชนอวาร์ จากนั้นชนดาเชียนที่รับวัฒนธรรมโรมันไม่ก็โยกย้ายกันขึ้นไปอยู่กันบนเขาเพื่อรักษาวัฒนธรรม หรือย้ายลงไปทางใต้ แต่ก็อาจเป็นได้ว่าชนดาโต–โรมันยังคงรักษาวัฒนธรรมผสมของตนเองอยู่ในทรานซิลเวเนีย นักวิชาการยังคงโต้แย้งกันเรื่องประชากรของทรานซิลเวเนียก่อนการพิชิตของฮังการี

ชนมาจยาร์พิชิตทรานซิลเวเนียได้ในตอนปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่มีอิทธิพลในดินแดนนี้อย่างมั่นคงในปี ค.ศ. 1003 เมื่อพระเจ้าสตีเฟนที่ 1 แห่งฮังการีตามตำนานทรงได้รับชัยชนะต่อเจ้าท้องถิ่นที่มีชื่อว่า “กีลา” (Gyula) ระหว่างปี ค.ศ. 1003 ถึงปี ค.ศ. 1526 ทรานซิลเวเนียก็เป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮังการี โดยมีประมุขที่ได้รับการแต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์แห่งฮังการี หลังจากยุทธการที่โมเฮ็คส์ (Battle of Mohács) ในปี ค.ศ. 1526 ทรานซิลเวเนียก็ได้รับอิสระ และก่อตั้งเป็นราชนครรัฐที่ปกครองโดยเจ้าของนิกายนิกายคาลวิน หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1566 ฮังการีก็แบ่งระหว่างฮับส์บวร์กและตุรกี โดยทรานซิลเวเนียยังคงรักษาความเป็นราชนครรัฐของจักรวรรดิออตโตมัน

ราชวงศ์ฮับส์บวร์กยึดทรานซิลเวเนียไม่นานหลังจากยุทธการเวียนนา ในปี ค.ศ. 1683 แต่ฮับส์บวร์กยอมรับอำนาจของฮังการีเหนือทรานซิลเวเนีย ขณะที่ทรานซิลเวเนียยอมรับอำนาจของจักรพรรดิลีโอโพลด์แห่งราชวงศ์ฮับส์บวร์ก (ค.ศ. 1687) ทรานซิลเวเนียจึงถูกผนวกอย่างเป็นทางการกับจักรวรรดิออสเตรีย จะแยกก็เพียงแต่ชื่อ จากฮังการีที่ครองโดยฮับส์บวร์ก และอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงจากข้าหลวงของพระจักรพรรดิ ในปี ค.ศ. 1699 ตุรกีก็ยอมรับการเสียทรานซิลเวเนียในสนธิสัญญาคาร์โลวิทซ์ (Treaty of Karlowitz) หลังจากการตกลงออสเตรีย-ฮังการี (Austro-Hungarian Compromise) ในปี ค.ศ. 1867 ทรานซิลเวเนียก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของฮังการีอีกครั้งหนึ่ง ที่เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่

หลังจากการพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งออสเตรีย-ฮังการีก็สลายตัวลง ชาวโรมาเนียส่วนใหญ่เลือกผู้แทนผู้ประกาศการรวมตัวของทรานซิลเวเนียกับโรมาเนียเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918 ในปี ค.ศ. 1920 พันธมิตรก็อนุมัติการรวมตัวในสนธิสัญญาไทรอานอน ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1940 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองฮังการีก็ได้ดินแดนราวสองในห้าของทรานซิลเวเนียโดยรางวัลเวียนนาครั้งที่ 2 (Second Vienna Award) ซึ่งเป็นความพยายามของเยอรมนีพันธมิตรของฮังการีและอิตาลีในการละเมิดสนธิสัญญาไทรอานอน แต่ดินแดนก็กลับไปเป็นของโรมาเนียในปี ค.ศ. 1945 ที่ได้รับการอนุมัติในสนธิสัญญาสงบศึกปารีสในปี ค.ศ. 1947.

นอกโรมาเนียแล้วทรานซิลเวเนียก็มักจะมีความพัวพันกับนวนิยายเรื่อง “แดรกคูลา” โดยบราม สโตกเกอร์ และยุคแห่งความหวาดกลัวโดยทั่วไป ขณะที่โรมาเนียและประเทศต่าง ๆ ในบริเวณยุโรปตะวันออกและยุโรปกลางเป็นที่รู้จักกันในความงามของภูมิทัศน์และความสำคัญทางประวัติศาสตร์
พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี

พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 หรือ นักบุญอิชต์วานที่ 1 (; ; ค.ศ. 967/ค.ศ. 969/ค.ศ. 975 (แอสแตร์โกม) – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1038 (แอสแตร์โกม หรือเซเคซเฟเฮร์วาร์)) อิชต์วานทรงเป็นแกรนด์พรินซ์แห่งฮังการีระหว่างปี ค.ศ. 997 จนถึง ค.ศ. 1000 และเป็นพระมหากษัตริย์องค์แรกแห่งราชอาณาจักรฮังการีผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1000 อิชต์วานทรงขยายอำนาจของฮังการีในบริเวณคาร์เพเธียนและทรงมีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่คริสต์ศาสนาในบริเวณนี้ด้วย พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7เมื่อวันที่20 สิงหาคม ค.ศ. 1083
โบสถ์น้อยบรันกัชชี

ชาเปลบรันคาชชิ (, ) เป็นชาเปลที่ตั้งอยู่ภายในวัดซานตามาเรียเดลคาร์มิเนที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สิ่งที่สำคัญที่สุดภายในชาเปลคืองานจิตรกรรมฝาผนังชิ้นเอกโดยมาซาชิโอ ที่เป็นภาพชุดชีวิตของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิ ที่เขียนให้แก่พ่อค้าไหมเฟลิเช บรันคาชชิหลานของเปียโตร บรันคาชชิผู้สร้างชาเปล

ความงามของงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลนี้ทำให้ได้ชื่อว่าเป็น “ชาเปลซิสตินแห่งยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น” ใน และเป็นงานเขียนที่มีอิทธิพลมากที่สุดชิ้นหนึ่งของสมัยที่ว่านี้ เปียโตร บรันคาชชิสร้างชาเปลนี้ในปี ค.ศ. 1386 ผู้ว่าจ้างให้เขียนภาพชุดนี้คือเฟลิเช บรันคาชชิผู้ไปเป็นทูตของฟลอเรนซ์ในไคโรจนกระทั่งปี ค.ศ. 1423 เมื่อกลับมาถึงฟลอเรนซ์ เฟลิเชก็จ้างให้มาโซลิโน ดา พานิคาเลเขียนภาพในชาเปล ผู้ช่วยของมาโซลิโนคือมาซาชิโอช่างเขียนอายุ 21 ปี อ่อนกว่ามาโซลิโน 18 ปี แต่ระหว่างสัญญามาโซลิโนก็ไปเขียนภาพในราชสำนักในฮังการี สัญญาจ้างจึงตกไปเป็นของมาซาชิโอ แต่ก่อนที่จะเขียนเสร็จมาซาชิโอก็ถูกเรียกตัวไปโรมและไปเสียชีวิตที่นั่นเมื่อมีอายุได้เพียง 27 ปี บางส่วนที่ยังเขียนไม่เสร็จก็มาเขียนต่อจนเสร็จโดยฟิลิปปิโน ลิปปี เมื่อมาถึงสมัยบาโรกบางส่วนของภาพเขียนที่เห็นกันว่าล้าสมัยก็ถูกบดบังด้วยอนุสรณ์ผู้ตาย
นมแมว

นมแมว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Rauwenhoffia siamensis") เป็นพรรณไม้ยืนต้นมีกลิ่นหอม ลำต้นมีขนาดย่อม สูง 1-2 เมตร ลำต้น กิ่ง และก้านมีสีคล้ำ ใบจัดเป็นใบเดี่ยว ลักษณะแหลมยาว ดอกเป็นดอกเดี่ยวออกเป็นกล่ม กลุ่มละ 1-3 ดอก ดอกมี 6 กลีบ สีเหลืองอมเขียว ขนาดใหญ่ประมาณ 1-2 เซนติเมตร ออกดอกตลอดทั้งปี

นมแมวปรากฏอยู่ในวรรณคดีไทยหลายเรื่อง เนื่องด้วยเป็นพรรณไม้ที่มีอยู่แพร่หลายในประเทศไทย
การสมรสของพระนางพรหมจารี (ราฟาเอล)

การแต่งงานของเวอร์จินแมรี () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เบรราในเมืองมิลานในประเทศอิตาลี

ราฟาเอลลงชื่อและวันที่บนภาพเขียน “การแต่งงานของเวอร์จินแมรี” (ค.ศ. 1504) เป็นภาพที่ได้รับจ้างจากตระกูลอัลบิซซินีสำหรับชาเปลเซนต์โจเซฟภายในวัดซานฟรานเชสโคที่เมืองชิตตาดิคาลเตลโลในอุมเบรีย ในปี ค.ศ. 1798 ถูกบังคับให้อุทิศภาพเขียนให้แก่จุยเซ็ปปี เลคิ (Giuseppe Lechi) นายพลของกองทัพนโปเลียนผู้ขายต่อให้นักค้าขายศิลปะชาวมิลานซานนาซซาริๆ ยกภาพให้กับโรงพยาบาลในมิลานในปี ค.ศ. 1804 สองปีต่อมาสถาบันวิจิตรศิลป์ก็ซื้อต่อ

นักวิพากษ์ศิลปะเชื่อกันว่าเป็นภาพที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการวางองค์ประกอบของภาพสองภาพของเปียโตร เปรูจิโน: “พระเยซูมอบกุญแจให้นักบุญปีเตอร์” () ที่เขียนภายในชาเปลซิสติน และจิตรกรรมแผงชื่อเดียวกัน “การแต่งงานของเวอร์จินแมรี” () ที่ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ที่เมืองแคนในประเทศฝรั่งเศส

การลงชื่อและวันที่บนบัวเหนือซุ้มโค้งที่ตกแต่งด้านหน้าของวัดที่ไกลออกไปก็เท่ากับว่าได้ทิ้งความเป็นจิตรกรนิรนามและมีความเชื่อมั่นในตนเองพอที่จะลงชื่อว่าเป็นผู้สร้างภาพเขียน ตัวบุคคลหลักในภาพยืนอยู่ด้านหน้าของภาพก็มีโจเซฟผู้กำลังสวมแหวนให้กับเวอร์จินแมรี โจเซฟถือคทาในมือซ้ายที่เป็นไม้ที่มีใบงอกออกมาที่แสดงว่าเป็นผู้ที่ได้รับเลือก คทาของชายอีกสองคนที่ไม่ได้รับเลือกยังคงเป็นคทาไม้ที่แห้งอยู่ จนคนหนึ่งต้องหักคทาด้วยความผิดหวัง

วัดหลายเหลี่ยมลักษณะของบรามันเตเป็นส่วนหนึ่งขององค์ประกอบของภาพที่เด่นและเป็นส่วนที่มีอิทธิพลต่อการวางภาพของกลุ่มคนที่ด้านหน้าของภาพ ลายพื้นที่ดึงเข้าไปยังตัวสิ่งก่อสร้างเป็นการเน้นให้เห็นถึงการใช้การเขียนแบบทัศนมิติที่แสดงความลึกของภาพ ตัวแบบต่างที่ไกลออกไปก็ค่อยเล็กลงตามลำดับ ตัววัดเป็นศูนย์กลางของเส้นรัศมีที่กระจายออกมาจากซุ้มระเบียง เสา และบันได ไปจนถึงพื้น จากประตูวัดที่สามารถมางทะลุได้เป็นนัยยะว่าเส้นรัศมีจากวัดยังคงยืดต่อออกไปจากผู้ดูยิ่งขึ้นไปอีก

แม้แต่ในภาพกลุ่มคนด้านหน้าก็เป็นภาพที่แสดงทัศนมิติ ตัวแบบสามตัวหลักอยู่หน้าภาพ ล้อมรอบไปด้วยผู้เข้าร่วมพิธีที่ค่อยไกลออกไปจากศูนย์กลางจากแหวนที่โจเซฟกำลังจะสวมให้แมรี ที่แบ่งภาพออกเป็นสองข้างเท่ากัน โทนสีของภาพเป็นสีทองโดยมีสีอื่นประกอบที่รวมทั้งสีงาช้าง เหลือง เขียวน้ำเงิน น้ำตาลไหม้ และแดงจัด

ภาพเขียนนี้เปรียบได้กับภาพเขียนของเปรูจิโนแต่เป็นภาพที่วิวัฒนาการเพิ่มขึ้นโดยใช้องค์ประกอบที่กลมเมื่อเทียบกับองค์ประกอบแนวนอนของเปรูจิโนซึ่งยังคงเป็นลักษณะของการเขียนแบบควัตโตรเชนโต การวางภาพกลุ่มคนและการเขียนสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ในฉากหลังเป็นสิ่งที่ทำให้งานของราฟาเอลแตกต่างจากงานของเปรูจิโน ช่องภายในภาพดูโปร่งกว่าของเปรูจิโนที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเขียนทัศนมิติที่เหนือกว่าเปรูจิโน
ขนมเปี๊ยะ

ขนมเปี๊ยะ เป็นขนมที่มักใช้ประกอบในเทศกาลขนมไหว้พระจันทร์ของชาวจีน ซึ่งความหมายของขนมเปี๊ยะในเทศกาลนี้คือ เป็นขนมแห่งความศิริมงคล สื่อถึงความปรารถนาดีระหว่างผู้รับกับผู้ให้ พร้อมทั้งยังเป็นขนมที่แสดงถึงความสามัคคีกัน เพราะเทศกาลไหว้พระจันทร์ ชาวจีนส่วนใหญ่มักอยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว เพื่อชมพระจันทร์พร้อมทั้งกินขนมเปี๊ยะไปด้วย
ปัจจุบันขนมเปี๊ยะในประเทศไทยนั้นมีหลากหลายขนาดละหลากหลายรสชาติตามแต่สูตรเฉพาะของแต่ละพื้นที่บ้างก็เป็นขนมเปี๊ยะแบบดั้งเดิมที่มีขนาดใหญ่ไส้ถั่ว ไส้เค็มและไส้ฟักหวาน แต่ก็มีขนมเปี๊ยะอีกชนิดหนึ่งนั้นคือขนมเปี๊ยะลูกเล็กที่ได้รับความนิยิมไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเนื่องจากมีขนาดที่เหมาะพอดีคำและยังสามารถบริโภคได้หลากหลายไส้ในครั้งเดียว
คลองสนามชัย

คลองสนามชัย หรือ คลองมหาชัย เป็นคลองที่ขุดขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระสรรเพชญที่ 8แห่งกรุงศรีอยุธยา แทนที่คลองโคกขามเดิม ซึ่งมีความคดเคี้ยวอย่างมาก เรียกคลองที่ขุดขึ้นใหม่นี้ว่า คลองพระพุทธเจ้าหลวง แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จก็สวรรคตไปก่อน ต่อมาสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระได้โปรดเกล้าให้พระราชสงครามเป็นนายกอง เกณฑ์คนจากหัวเมืองปักษ์ใต้มาขุดต่อ หัวเมืองปักษ์ใต้ในสมัยนั้น หมายถึงหัวเมืองที่อยู่ทางใต้ของกรุงศรีอยุธยา เช่น เมืองสาครบุรี สามโคก ราชบุรี ธนบุรี นนทบุรี เพชรบุรี ใช้เวลาขุดสองเดือนจึงแล้วเสร็จ จุดเริ่มต้นของคลองอยู่ต่อจากคลองด่าน บริเวณแยกคลองบางขุนเทียน ในเขตจอมทอง แล้วไปออกแม่น้ำท่าจีนที่ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร ตัวคลองลึก 6 ศอก และกว้าง 7 วา ใช้ในการคมนาคมขนส่ง และทำสงคราม และยังมีชาวต่างชาติใช้เส้นทางนี้ไปกรุงศรีอยุธยาโดยไม่ต้องผ่านเข้าทางแม่น้ำเจ้าพระยาอีกด้วย ผลสืบเนื่องที่สำคัญคือการบุกเบิกพื้นที่สองฝั่งคลองมาใช้ในการเกษตรอย่างกว้างขวาง นับเป็นผลงานสำคัญในรัชกาลนี้ นอกจากนั้นแล้ว ในปี พ.ศ. 2352 คลองสายนี้เป็นเส้นทางที่สมเด็จกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ ทรงใช้ยกทัพไปปราบพม่าที่เมืองถลางและเมืองชุมพรอีกด้วย ปัจจุบันคลองสนามชัยเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในกรุงเทพมหานคร และจ.สมุทรสาคร

คลองมหาชัยนี้ยังเป็นที่มาของชื่อเรียกจังหวัดสมุทรสาครที่นิยมอีกด้วย เนื่องจากตัวเมืองตั้งอยู่ที่บริเวณปากคลองมหาชัยพอดี ในปัจจุบันนิยมเรียกคลองนี้ว่าคลองมหาชัย ในจ.สมุทรสาคร และเรียกคลองสนามชัย ในฝั่งธนบุรี โดยทั่วไปไม่ได้เจาะจงว่าบริเวณใดเป็นจุดเริ่มต้นคลองสนามชัย แต่จะถือกันว่าคลองสนามชัยและคลองด่านเป็นคลองเดียวกันในละแวกนั้น ในเขตจอมทองจึงเรียกคลองนี้ทั้งคลองสนามชัย และคลองด่าน
โพลิเซียโน

โพลิเซียโน หรือ โพลิเชียน หรือ อันเจโล อัมโบรจินิ หรือ อักโนโล โพลิเซียโน (, ) (14 กรกฎาคม ค.ศ. 1454 – 24 กันยายน ค.ศ. 1494) ชื่อ “โพลิเซียโน” มาจากชื่อเมืองเกิดมอนเตพุลเชียโน () โพลิเซียโนเป็นนักปราชญ์สาขาคลาสสิก กวี และนักประพันธ์ชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยา และเป็นผู้หนึ่งที่มีบทบาทในการรื้อฟื้นภาษาละติน โพลิเซียโนเขียนโคลง “Manto” ในคริสต์ทศวรรษ 1480 สำหรับเป็นบทนำในการให้คำสอนเกี่ยวกับ “เวอร์จิล”
วีนัสหลับ (จอร์โจเน)

วีนัสหลับ หรือ วีนัสแห่งเดรสเดน (, ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนในประเทศเยอรมนี ภาพ “วีนัสหลับ” เขียนเสร็จราวระหว่างปี ค.ศ. 1510

ภาพ “วีนัสหลับ” เป็นภาพที่มีอิทธิพลต่องานเขียนอื่นๆ หลายชิ้น ในปัจจุบันเชื่อกันว่าทิเชียนเป็นผู้เขียนฉากหลังที่เป็นภูมิทัศน์ ที่มาเขียนหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิตไปแล้ว ตามที่วาซาริตั้งข้อสังเกต

ภาพ “วีนัสหลับ” เป็นงานหนึ่งในงานเขียนสุดท้ายของจอร์โจเนที่เป็นภาพสตรีเปลือย ที่ดูเหมือนร่างจะมีส่วนโค้งเว้าตามแนวเนินในฉากหลัง ดูเหมือนว่าจอร์โจเนจะเขียนรายละเอียดของแสงเงาของฉากหลังอย่างบรรจง การเลือกเขียนสตรีเปลือยเป็นแนวการเขียนที่เป็นการปฏิวัติทางศิลปะและเป็นจุดที่ผู้เชี่ยวชาญบางท่านถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของศิลปะยุคใหม่ จอร์โจเนมาเสียชีวิตเสียก่อนที่ภาพเขียนนี้จะเขียนเสร็จ ซึ่งทำให้เชื่อกันว่าทิเชียนมาเขียนภูมิทัศน์และท้องฟ้าในฉากหลัง ที่ทิเชียนนำมาเขียนต่อมาในภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน”

ความยั่วยวนของวีนัสในภาพนี้อยู่ที่การวางท่าและตำแหน่งของมือซ้ายที่วางระหว่างต้นขา ผ้าปูเขียนเป็นสีเงินและเป็นเงาเหมือนผ้าซาตินซึ่งเป็นสีเย็นแทนที่จะเป็นสีร้อนของผ้าลินนินที่นิยมเขียนกัน ลักษณะของผ้าดูแข็งเมื่อเทียบกับที่พบในภาพเขียนของทิเชียนหรือเดียโก เบลัซเกซ ภูมิทัศน์โค้งตามส่วนโค้งของร่างของวีนัสที่เป็นการสะท้อนให้เห็นความคิดของความเกี่ยวข้องระหว่างร่างกายของมนุษย์ว่าเป็นสิ่งธรรมชาติที่เป็นสิ่งที่มีชีวิตและเจริญเติบโตได้

มีผู้อ้างว่าการวางท่าของวีนัสมีลักษณะคล้ายกับภาพพิมพ์แกะไม้
The pose of the figure has been connected with a figure in one of the ภาพพิมพ์แกะไม้ประกอบของหนังสือ “Hypnerotomachia Poliphili” (โพลิฟิลิตามความรักในฝัน) ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1499 แต่ภาพเปลือยขนาดใหญ่เช่นภาพนี้ที่เป็นหัวเรื่องหลักของภาพเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำกันมาก่อนในภาพเขียนในตะวันตก และเป็นภาพที่มีอิทธิพลต่อการเขียนภาพประเภทนี้ต่อมาอีกหลายร้อยปียกเว้นและงานที่แจ่มแจ้งไปกว่างานของจอร์โจเนเช่นงานพิมพ์ของจิโอวานนิ บัตติสตา พาลัมบา แม้ว่าจะมีภาพเขียนสตรีเปลือยโดยจิตรกรชั้นครูอื่นๆ ก่อนหน้านั้นอีกหลายภาพแต่ก็มีเพียงสองภาพที่เขียนโดยบอตติเชลลี “กำเนิดวีนัส” และ “ฤดูใบไม้ผลิ” เท่านั้นที่พอจะเป็นงานที่มีลักษณะใกล้เคียงพอกับภาพนี้ ความหยั่งคิดถึงธรรมชาติและความงามของสรีระเป็นเรื่องปกติของทัศนคติของจอร์โจเน การวางภาพนี้มีอิทธิพลต่อภาพเขียนในสมัยต่อมาเช่นในงานเขียนของฌอง โอกุสต์ โดมินิค อิงเกรส์ และ ปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และงานที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับภาพนี้ของจอร์โจเนก็คือภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ที่เขียนโดยทิเชียน และภาพ “โอลิมเปีย” ที่เขียนโดยเอดวด มาเนท์
ขบวนการต่อต้านเดนมาร์ก

ขบวนการต่อต้านเดนมาร์ก (; ) เป็นขบวนการใต้ดินที่ต่อต้านการยึดครองเดนมาร์กของนาซีเยอรมนี ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง พัฒนาการของขบวนการต่อต้านในเดนมาร์กจัดว่าช้ากว่าประเทศอื่น อย่างไรก็ตามส่วนใหญ่เข้าเป็นสมาชิกองค์กรนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2486

หลังจากกองทัพนาซีเข้ารุกรานเดนมาร์กเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2483 เยอรมันยังยอมให้รัฐบาลเดนมาร์กบริหารประเทศต่อไป ทำให้มีการต่อต้านน้อยกว่าประเทศอื่น ดังเช่นที่เกิดในนอร์เวย์ ฝรั่งเศส และโปแลนด์ ชาวยิวยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของรัฐบาลเดนมาร์ก และเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ภายใต้การควบคุมของเดนมาร์ก กลุ่มต่อต้านเริ่มออกมาต่อต้านเยอรมันเมื่อเยอรมันบังคับบังคับให้รัฐบาลเดนมาร์กที่นำโดย Erik Scavenius ลงนามสนธิสัญญาต่อต้านคอมมิวนิสต์ และหลังจากพรรคคอมมิวนิสต์เดนมาร์กถูกแบนเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2494

ชาวเดนมาร์กที่นิยมลัทธินาซีมีน้อย และยิ่งน้อยลงหลังจากถูกรุกราน กิจกรรมการต่อต้านในช่วงแรกเป็นไปโดยสงบ เช่นการโจมตีโดยหนังสือพิมพ์ใต้ดิน กลุ่มนิยมลัทธิคอมมิวนิสต์เริ่มต่อต้านรุนแรงขึ้นหลังจากเยอรมันรุกรานโซเวียต หลายกลุ่มมีการติดต่อกับอังกฤษเพื่อขอรับการสนับสนุน

ใน พ.ศ. 2486 ชาวเดนมาร์กเริ่มไม่พอใจเยอรมันมากขึ้น ปลายเดือนสิงหาคมของปีนั้น เยอรมันหันมาควบคุมเดนมาร์กอย่างเข้มงวด ตำรวจเริ่มถูกควบคุมโดยนาซี แต่ไม่อาจหยุดยั้งการต่อต้านของชาวเดนมาร์กได้

ใน พ.ศ. 2486 นี้ กลุ่มต่อต้านเยอรมันประสบความสำเร็จในการช่วยชาวยิวในเดนมาร์ก 6,500 คน จากทั้งหมด 7,000 คน ในค่ายกักกันให้เดินทางไปยังสวีเดนอย่างปลอดภัย ในเวลาต่อมา อิสราเอลได้มอบรางวัลให้แก่ขบวนการนี้ที่ได้ร่วมปกป้องชาวยิว ความสำเร็จอีกอย่างหนึ่งของขบวนการคือ รบกวนระบบการขนส่งจากเดนมาร์กไปยังฝรั่งเศสหลังวันดีเดย์ให้ช้าลง เมื่อสงครามสิ้นสุดลง มีสมาชิกของขบวนการเสียชีวิตไปมากกว่า 850 คน ทั้งระหว่างการต่อต้าน ในคุก และในค่ายกักกัน

ขบวนการนี้มีพิพิธภัณฑ์ของตนในกรุงโคเปนเฮเกน ที่เว็บไซต์นี้