seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ราตรีประดับดาว (นวนิยาย)

ราตรีประดับดาว นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องที่ 4 ของ ว.วินิจฉัยกุล เล่าเรื่องชีวิตของหญิงสาวต่างจังหวัด กับนายทหารหนุ่มจากพระนครในสมัยรัชกาลที่ 7 ช่วงที่มีกบฏบวรเดช ความผันแปรของชีวิตจากชาวบ้านสู่ชาวเมือง จากสาว สู่ ภริยา จาก ภริยา สู่ หม้าย สู่ แม่ของลูก ชีวิตจะต้องผ่านอุปสรรคอันใดบ้าง เพื่อชีวิตอันสุขสงบ ต้องใช้ความอดทน ความไว้เนื้อเชื่อใจ และความดีเท่านั้น
จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอ

จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอ (ภาษาอังกฤษ: Giovanni Antonio Amadeo) (ราว ค.ศ. 1447 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1522) เป็นประติมากร, สถาปนิกและวิศวกรสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16

อมาเดโอเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1447 ที่ ปาเวีย ในประเทศอิตาลี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 สิงหาคมหรือ28 สิงหาคม ค.ศ. 1522 ที่ มิลาน ในประเทศอิตาลี
นิคโคโล เดลอาร์คา

นิคโคโล เดลอาร์คา (ภาษาอังกฤษ: Niccolò dell’Arca หรือ Niccolò da Ragusa หรือ Niccolò da Bari หรือ Niccolò d'Antonio d'Apulia) (ราว ค.ศ. 1435 - ค.ศ. 2 มีนาคม ค.ศ. 1494) เป็นประติมากรสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15

เดลอาร์คาเกิดเมื่อวันที่ ราว ค.ศ. 1435 อาจจะที่เมืองอพูเลียหรืออาจจะที่เมืองบารีในประเทศอิตาลี และอาจจะใช้เวลาระยะหนึ่งในดาลเมเชีย (Dalmatia) เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1494 ชื่อสกุล “dell’Arca” มาจากงานชิ้นหนึ่งที่ทำชื่อ “Arca di San Domenico” (หีบแห่งซานโดเม็นนิโค) ซึ่งเป็นอนุสรณ์ของนักบุญโดมินิคที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลโดมินิคที่บาซิลิกาซานโดเม็นนิโค (Basilica of San Domenico) ที่โบโลนยา ซี กนูดีกล่าวว่าเดลอาร์คาได้รับการฝึกโดยประติมากรจากดาลเมเชียชื่อจอร์จิโอ เซเบนิโค (Giorgio da Sebenico) นักประวัติศาสตร์ศิลปะบางคนสันนิษฐานว่ามีเชื้อสายมาจากชนชาวสลาฟ

นักประวัติศาสตร์ศิลปะสันนิษฐานว่างานสลักที่มีลักษณะออกไปทางเบอร์กันดีเบอร์กันดีอาจจะเป็นที่เดลอาร์คามีส่วนร่วมในการสร้างประตูชัยแห่งคาสเตลนูโอโว (Castel Nuovo) ที่ เนเปิลส์ ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1450 (ที่อาจจะรู้จักกับกุยล์เล็ม ซาเกรรา (Guillem Sagrera) ประติมากรจากแคว้นคาเทโลเนียผู้อาจจะมามีอิทธิพลต่อเดลอาร์คาต่อมา) แต่นักประวัติศาสตร์ศิลปะคนอื่นไม่เห็นด้วยกับการมีประสบการณ์ที่เนเปิลส์ และอ้างว่าเดลอาร์คาเดินทางไปฝรั่งเศสในปลายคริสต์ทศวรรษ 1460 และได้รับการฝึกฝนเพิ่มเติมที่เซียนนาและได้รับอิทธิพลจากงานของจาโคโป เดลลา เควอร์เซีย (Jacopo della Quercia) และ โดนาเทลโล
เฌอรี่

เฌอรี่ (; [ˈʃɛɹiː]) เป็นบริษัทผลิตรถยนต์จากประเทศจีน ซึ่งถือหุ้นใหญ่โดยรัฐบาลท้องถิ่นของเมืองอู๋หู () มณฑลอานฮุย

เฌอรี่เป็นผู้ผลิตรถยนต์อันดับต้น ๆ ของจีน เฌอรี่จำหน่ายรถยนต์ได้ 307,232 คันทั่วโลก ในปี พ.ศ. 2549 และ 427,882 คันทั่วโลก ในปี พ.ศ. 2550

บริษัทเฌอรี่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2540 ในระยะแรกนั้นบริษัทมีสถานภาพเป็นผู้ผลิตชิ้นส่วนรถยนต์เท่านั้น และสามารถจำหน่ายรถยนต์ที่ผลิตได้เฉพาะที่เมืองอู๋หูเท่านั้น (หุ้นส่วนใหญ่ของเฌอรี่ในขณะนั้นเป็นของรัฐบาลท้องถิ่นของเมืองอู๋หู) ยังไม่ได้รับสิทธิ์ตามกฎหมายในการผลิตและจำหน่ายรถยนต์ที่ผลิตขึ้นได้ทั่วประเทศจีน ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 เมื่อเอสเอไอซี (ช่างไห่ออโตโมทีฟอินดัสทรีคอร์เปอเรชัน, Shanghai Automotive Industry Corporation) ซึ่งมีสิทธิ์ในการผลิตและจำหน่ายรถทั่วประเทศอยู่ก่อนแล้ว ได้ลงทุนในเฌอรี่โดยซื้อหุ้นของเฌอรี่ 20% ทำให้เฌอรี่ได้รับสิทธิ์ในการผลิตรถยนต์จำหน่ายทั่วประเทศตามไปด้วย เฌอรี่เริ่มมีการผลิตรถยนต์แบบสำเร็จรูปทั้งคันเมื่อปี พ.ศ. 2542 โดยเฌอรี่ได้สิทธิ์ในการใช้แชสซีส์ของรถยนต์ เซียต โทเลโด (Seat Toledo) โดยมีสิทธิ์ในการพัฒนารถของตนเองโดยใช้แชสซีส์ดังกล่าว

และในปีเดียวกันนั้นเอง เฌอรี่ส่งออกรถยนต์จำนวนหนึ่งเข้าไปจำหน่ายในประเทศซีเรีย ทำให้เป็นบริษัทรถยนต์จีนบริษัทแรกที่มีการส่งออกรถยนต์ไปยังประเทศอื่น (ที่อยู่ไกลออกไปจากจีน) ในปีเดียวกันบริษัทเฌอรี่ผ่านการรับรองคุณภาพ ISO 9001 และในเดือนกันยายน พ.ศ. 2545 บริษัทผ่านการรับรองคุณภาพ ISO/TS 16949

ในปี พ.ศ. 2548 มีความร่วมมือกันระหว่างบริษัทเฌอรี่ กับบริษัทวิชันนารีวีฮิเคิลส์ (Visionary Vehicles) ซึ่งเป็นบริษัทของนายมัลคอล์ม บริคลิน (Malcolm Bricklin) โดยในช่วงนั้นมีแผนว่าจะเป็นบริษัทรถยนต์จีนรายแรกที่นำรถเข้าไปขายในสหรัฐอเมริกา แต่ต่อมาเกิดปัญหาบางประการ ทำให้แผนการดังกล่าวต้องล้มเลิกไป

รถยนต์เฌอรี่บางรุ่นได้รับการออกแบบโดยเบอร์โทเน (Bertone) หรือ พินินฟารินา ซึ่งทั้งคู่ต่างก็เป็นบริษัทออกแบบผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงจากประเทศอิตาลี นอกจากนี้บริษัทเฌอรี่และบริษัทเอวีแอลจากประเทศออสเตรีย ได้ร่วมกันพัฒนาเครื่องยนต์แบบต่าง ๆ ซึ่งผ่านมาตรฐานไอเสียระดับยูโร 4 และมีเครื่องยนต์ดีเซลเทอร์โบรวมอยู่ด้วย เครื่องยนต์เหล่านี้มีชื่อเรียกรวม ๆ ว่า ACTECO (ทางบริษัทสะกดชื่อเป็นตัวพิมพ์ใหญ่)

ในประเทศอียิปต์ รถยนต์เฌอรี่ใช้ชื่อยี่ห้อชื่ออื่นคือ Speranza

ในปี พ.ศ. 2545 เฌอรี่ได้มีความพยายามเจรจากับบริษัทแดวูที่กำลังจะล้มละลายในขณะนั้น เพื่อซื้อสิทธิ์ในการผลิตรถยนต์บางรุ่นของแดวู ก่อนหน้าการซื้อกิจการรถยนต์แดวูโดยเจเนอรัลมอเตอร์ (จีเอ็ม) แต่การเจรจาของเฌอรี่ไม่เป็นผลสำเร็จ และจีเอ็มได้เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่เกินกึ่งหนึ่งในกิจการรถยนต์แดวู แต่หลังจากนั้น ในปี พ.ศ. 2546 ทางเฌอรี่ได้เริ่มผลิตรถยนต์เฌอรี่ คิวคิว ที่ดูเหมือนกับรถยนต์แดวู มาทิส (Daewoo Matiz) ในขณะนั้นเป็นอย่างมาก ทำให้ทางจีเอ็มฟ้องร้องเฌอรี่ด้วยข้อกล่าวหาว่าลอกเลียนแบบ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2547 แต่ในที่สุด ด้วยเหตุผลบางประการ (จีเอ็มต้องการสัมพันธไมตรีกับรัฐบาลจีนเพื่อให้ขายรถรุ่นต่างๆ ของจีเอ็มเองในประเทศจีนได้อย่างราบรื่น จึงเห็นว่าการฟ้องร้องเฌอรี่นั้นอาจไม่เป็นผลดีต่อจีเอ็ม) ทำให้จีเอ็มถอนการฟ้องร้องครั้งนี้ไปในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548
โดนาวอน แฟรงเคนไรเทอร์

โดนาวอน แฟรงเคนไรเทอร์ () เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1972 ที่ดาว์นีย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นนักร้องและนักโต้คลื่นชาวอเมริกัน เป็นเพื่อนอันยาวนานกับแจ็ก จอห์นสัน มีผลงานอัลบั้มชุดแรกในชื่อเดียวกับตัวเอง ออกในปี 2004 ในสังกัด Brushfire Records ของแจ็ก จอห์นสัน ภายใต้สังกัดใหญ่ยูนิเวอร์ซัลมิวสิก และสามารถติดชาร์ท Australian ARIA Top-40 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 ได้
อันโตนิโอ สตราดิวารี

อันโตนิโอ สตราดิวารี () (ค.ศ. 1644 - 8 ธันวาคม ค.ศ. 1737) เป็นช่างทำเครื่องดนตรีชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถืงฝีมือการสร้างไวโอลิน วิโอลา เชลโล กีตาร์ และฮาร์พ ว่าเป็นหนึ่งในช่างฝีมือเอก ในระดับเดียวกับนิโคโล อามาติ และกุยเซ็ปเป กวาร์นิเอรี

อันโตนิโอ สตราดิวารี เริ่มเป็นช่างทำไวโอลินจากการเป็นลูกศิษย์ของนิโคโล อามาติ และเปิดร้านเป็นของตนเองควบคู่ไปกับการทำงานที่ร้านของอามาติ ในปี ค.ศ. 1666 จนกระทั่งอามาติเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1684 จึงเริ่มผลิตผลงานในชื่อของตัวเอง เครื่องดนตรีที่ผลิตโดยสตราดิวารีและลูกหลานของเขา มีชื่อเรียกเฉพาะว่า สตราดิวาเรียส (Stradivarius - เป็นอักษรละตินของชื่อสกุล Stradivari)

สตราดิวารีได้พัฒนารูปแบบไวโอลินของตัวเอง โดยเพิ่มความยาวลำตัวไวโอลินขึ้นอีกเล็กน้อย และลดความป่องของไม้แผ่นหน้าและแผ่นหลังลง และพัฒนาสูตรน้ำมันวานิชขึ้นมาใหม่ เป็นวานิชสีส้มอมแดงเข้มเป็นเอกลักษณ์ ต่างจากรูปแบบเดิมของอามาติ ที่ใช้น้ำมันวานิชสีทองไล่เฉดสี ในระยะหลัง ไวโอลินของเขาได้พัฒนารูปแบบไวโอลินให้มีความกว้าง ความป่อง มาขึ้น ลำตัวค่อนข้างแบน และช่วงกลางลำตัว (C-bout) ที่เป็นเหลี่ยมยิ่งขึ้น โดยเลือกใช้ไม้เมเปิ้ลที่มีคุณภาพดีที่สุด รูปแบบที่สตราดิวารีพัฒนาขึ้นนี้ ยังเป็นต้นแบบให้กับช่างทำไวโอลินในรุ่นต่อมา

เรื่องราวของไวโอลินสตราดิวาเรียส ชื่อ "Red Mendelssohn" (สร้างในปี ค.ศ. 1721) เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างภาพยนตร์แคนาดาเรื่อง ไวโอลินเลือด ( - 1999) นำแสดงโดย ซามูเอล แอล. แจ็กสัน

นักดนตรีระดับโลกที่ใช้เครื่องดนตรีที่สร้างสรรค์โดยตระกูลสตราดิวารี เช่น นิโคโล ปากานินี ยิตซัก เพิร์ลแมน โยโย มา

{http://www.dek-d.com/board/view.php?id=1126691{
ฮง กุก-ย็อง

ฮง กุก-ย็อง (, ค.ศ. 1748 - ค.ศ. 1781) เดิมเป็นอาลักษณ์ต่อมา ช็อง ฮู-กย็อม ราชเลขาในสมัย พระเจ้าย็องโจ ได้ให้ไปอยู่สภาการปกครอง ต่อมาเมื่อองค์ชายอี ซัน ได้ครองราชย์เป็น พระเจ้าช็องโจ ก็แต่งตั้งเขาเป็นราชเลขาและนำน้องสาวของเขาเป็นพระสนม แต่เป็นได้ 2 ปีก็สิ้นพระชนม์

ฮง กุก-ย็อง คิดว่า มเหสีฮโยอึย วางแผนฆ่าน้องสาวตนเองจึงวางแผนปลงพระชนม์แต่ถูกจับได้และเนรเทศไปที่อื่นและเสียชีวิตในเวลาต่อมาขณะอายุเพียง 33 ปี
เซียว

'เซียว' 蕭 (เขียนย่อ: 萧) อ่านออกเสียงทั้งภาษาแต่จิ๋วและแมนดารินและไทยว่า เซียว ภาษาอังกฤษเขียนว่า Hsiao, siao นิยมสะกดว่า Xiao
ซึ่งมีความหมายถึง ดอกหญ้าชนิดหนึ่งสีเขียวจะมีสีเขียวเรืองรองเมือโดนแดดพบมากในหมู่บ้าน แถบซัวเถา และอีกความหมายหนึ่งแปลว่า สวยงาม นั้นเอง

บุคคลที่มีชื่อเสียง ปรากฏในพงศาวดารจีน ครั้งแรก ในสมัยจักรพรรดิฮั่นเกาจู คือ เซียวเหอ ดำรงตำแหน่ง สมุหนายก ประวัติคราวๆ เดิมเป็นเสมียนประจำอำเภอ ซึ่งได้รู้จักกับผู้ใหญ่บ้านนาม หลิวปัง ซึ่งในภายหลัง สถาปนา เป็น พระเจ้าฮั่นเกาจู เซียวเหอ ถือเป็นขุนนางฝ่ายบุ่น ที่ช่วยหลิวปังในการวางแผนทำศึก แผนการปกครอง สร้างกฎหมายต่างๆ ในยุคสถาปนาราชวงค์ฮั่น ที่ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็นสมุหนายก บรรพบุรุษรุ่นหลังๆ นับถือให้เป็นเทพ แห่งการเรียนรู้

เซียวเป็นชื่อตระกูลหนึ่ง ในหมู่บ้าน เจียอิ้งเฉินเซียง (ปัจจุบันคืออำเภอเหมย) (หมู่บ้านเฉิงเซียง หรือหมู่บ้านตระกูลเซียว) อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของ มณฑลกวางตุ้ง แต้จิ๋ว อำเภอเตี่ยอัน และประชากรตระกูลเซียวอาศัยตามหมู่บ้านอิ่วฮึง (แซ่แต้ แซ่เฮง แซ่เซียว) ประเทศจีน ปัจจุบันชุมชนจีนแต้จิ๋วมีอยู่แค่ 4-9 อำเภอ (เช่น เตี่ยเอี้ย เตี่ยอัน โพ้วเล้ง เก๊กเอี๊ยว) ในซัวเถา

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดการขาดแคลน อาหารและภัยสงคราม ทำให้ประชากรจีนที่อาศัยในซัวเถาเกือบ 2/3 ได้มีการอพยพครั้งใหญ่ ออกไปยังพื้นที่ข้างเคียงและประเทศต่างๆ เช่น มาเลเซีย สิงคโปร และไทย ผ่านทางเมืองท่า ซั่วเถา และเกาะฮองกง ตระกูลเซียวก็เช่นกัน ปรากฏอยู่ในประเทศมาเลเซีย สิงคโปร และไทย

จากประวัติที่มีบันทึก ในประเทศไทยอพยพมาในสมัยรัฐกาลที่ 6 (อ้างอิงประวัติตระกูลสีบุญเรือง, อ้างอิง http://www.sbr-family.com สามารถค้นข้อมูลเพิ่มเติมได้ตามเวปไซด์นี้) สำหรับในประเทศไทย ลูกหลานได้แตกออกไปหลายนามสกุลมากมาย มีน้อยคนที่ยังคงใช้แซ่เซียว และมีมากคนที่ไม่รู้จักต้นสายสกุลของตน
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร

พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร หรือ อุทยานมังกรสวรรค์ สร้างขึ้นตามความต้องการของ นายบรรหาร ศิลปอาชา ขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยได้เริ่มออกแบบและจัดสร้างพิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรขึ้นภายในบริเวณศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจังหวัดสุพรรณบุรี ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสุพรรณบุรี ห่างจากฝั่งแม่น้ำไปตามถนนมาลัยแมน ตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ก่อตั้งขึ้นเพื่อนำเสนอเรื่องราวความเป็นมาของชาวจีนในประเทศไทย ตลอดจนประวัติศาสตร์และอารยธรรมจีน เพื่อเป็นอนุสรณ์สัมพันธ์ทางการทูตไทย-จีน ครบ 20 ปีใน พ.ศ. 2539

พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรเป็นหนึ่งในสถานที่มหัศจรรย์เมืองไทย ในโครงการ 12 เดือน 7 ดาว 9 ตะวัน ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

ลำตัวมังกรภายนอก ออกแบบอย่างถูกต้องตามลักษณะความเชื่อ หน้าต้องเป็นอูฐ ตาเหมือนกระต่าย มีเขาของกวาง หูของวัว ตัวของงู เกล็ดของปลา ขาของเสือ อุ้งเท้าของเหยี่ยว สีของลำตัวเลียนแบบเครื่องกังไสโบราณ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็น 29 ห้อง

การจัดแสดงนิทรรศการใช้สื่อจัดแสดงที่ทันสมัย เช่น ภาพยนตร์ ระบบโสตทัศนูปกรณ์ที่ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ แสง เสียง หุ่นจำลอง นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เช่น ห้องฉายภาพยนตร์ ห้องรับฝากของ ห้องจำหน่ายหนังสือ ของที่ระลึก และห้องเครื่องเล่นสำหรับเด็ก

ภายในห้องจัด แสดงเรื่องราวประวัติศาสตร์จีนตั้งแต่สมัยตำนานการสร้างโลกยุคแรกเริ่มทางประวัติศาสตร์ ลำดับราชวงศ์ตั้งแต่ยุคหวงตี้ เหยียนตี้ ยุคเซี่ย ซาง อันถือเป็นยุคปฐมกษัติย์ ราชวงศ์โจว ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น ยุคสามก๊ก ราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หมิง ถึงราชวงศ์ชิงซึ่งเป็นราชวงศ์สุดท้าย สมัยเปลี่ยนแปลงการปกครอง และแสดงประวัติความเป็นมาของพี่น้องชาวไทยเชื้อสายจีนในประเทศไทย

เปิดให้เข้าชมทุกวันพุธถึงวันอาทิตย์ เวลา 10.00-16.00 น.

รถยนต์ส่วนตัว สามารถใช้ถนนรัตนาธิเบศร์ สุดเส้นทางแล้ววนไปทางขวา เชื่อมกับวงแหวนรอบนอก (ถนนกาญจนาภิเษก) ไปทางอำเภอบางบัวทอง จากนั้นเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ผ่านจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเข้าสู่เขตจังหวัดสุพรรณบุรีที่อำเภอบางปลาม้า ถนนเข้าเมืองสุพรรณบุรี

รถโดยสารประจำทาง สามารถใช้บริการของรถซึ่งออกจากสถานีหมอชิต (ถนนกำแพงเพชร) และสถานีสายใต้ (ถนนบรมราชชนนี) ทุกวัน

รถสองแถว การเดินทางในตัวเมืองสุพรรณบุรีมีรถสองแถวให้บริการ โดยขึ้นบริเวณสี่แยกนางพิม หากต้องการเดินทางออกนอกตัวเมืองติดต่อสอบถามที่คิวรถบริเวณสี่แยกนางพิมได้เลย

ในเวลาประมาณ 19.00 น. ของวันอังคารที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2555 ซึ่งตรงกับช่วงเทศกาลตรุษจีน ได้เกิดอุบัติเหตุอัคคีภัยจากการระเบิดของพลุและดอกไม้ไฟในงานเปิดงานฉลองเทศกาลตรุษจีน มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก และบ้านเรือนใกล้เคียงมอดไหม้ไปกว่า 50 หลังคาเรือน ซึ่งในครั้งนี้มีบุคคลสำคัญหลายคนได้อยู่ในที่เกิดเหตุ อาทิ นายบรรหาร, นายชุมพล ศิลปอาชา, นายจองชัย เที่ยงธรรม, อาจารย์วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์ รวมทั้ง อุรัสยา เสปอร์บันด์ หรือ ญาญ่า และรินลณี ศรีเพ็ญ หรือ จอย ดารานักแสดงสาวสังกัดช่อง 3 รวมอยู่ด้วย แต่ทั้งหมดไม่ได้รับบาดเจ็บ
นิกโกเลาะ ปากานีนี

นิกโกเลาะ ปากานีนี (; 27 สิงหาคม ค.ศ. 1782 - 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1840) เป็นนักไวโอลิน วิโอลา กีตาร์ในยุคโรแมนติกชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถึงฝีมือการเล่นว่าเป็นที่หนึ่งในยุคนั้น ทั้งยังได้พัฒนาเทคนิคการสีไวโอลินแบบใหม่ เขายังมีผลงานประพันธ์โซนาตา คอนแชร์โต และคาปรีซสำหรับการเดี่ยวไวโอลินจำนวนหลายชิ้น ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ Caprice No. 24 นอกจากนี้ปากานินียังเป็นแรงบันดาลใจให้กับคีตกวีสำคัญในยุคต่อมา เช่น โยฮันเนส บราห์ม และ เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ

ปากานีนีหัดเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 5 ปี โดยเล่นแมนโดลินของบิดา เริ่มเล่นไวโอลินเมื่ออายุ 7 ปี และเริ่มแสดงพรสวรรค์ออกมาจนได้รับทุนการศึกษาด้านดนตรี เมื่อโตขึ้นได้ย้ายไปเรียนไวโอลินที่ปาร์มา ก่อนจะย้ายไปฟลอเรนซ์ โดยมีชื่อเสียงในระดับท้องถิ่น

ปากานีนีเริ่มมีชื่อเสียงในวงกว้างจากการเล่นคอนเสิร์ตที่โรงอุปรากรลา สกาลา เมืองมิลาน ในปี ค.ศ. 1813 ต่อมาได้เดินทางไปเล่นในต่างเมือง เช่นที่ เวียนนา ในปี ค.ศ. 1828 ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1831 และปารีส ในปี ค.ศ. 1831 และ 1833

ช่วงบั้นปลายชีวิต ปากานีนีป่วยด้วยโรคจากพิษของสารปรอทที่ใช้ในการรักษาโรคซิฟิลิส จนต้องเลิกเล่นดนตรีในปี ค.ศ. 1834 และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งคอหอยในปี ค.ศ. 1840

นิกโกเลาะ ปากานีนี มีเครื่องดนตรีที่ใช้ประจำตัวอยู่หลายชิ้น ทั้งที่ผลิตโดยอันโตนีโอ อามาตี นิกโกลา อามาตี อันโตนีโอ สตราดีวารี‎ แต่ชิ้นที่สำคัญที่สุด คือไวโอลินที่ผลิตโดย จูเซปเป กวาเนรี ที่มีชื่อว่า "Il Cannone Guarnerius" (ปืนใหญ่ ผลิตในปี ค.ศ. 1743) ปากานีนีได้รับไวโอลินคันนี้เป็นของขวัญจากเพื่อน หลังจากสูญเสียไวโอลินคันเดิมไปจากการพนัน และใช้ไวโอลินคันนี้ในการเล่นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1803 ตลอดมาจนกระทั่งเสียชีวิต ปากานีนีได้อุทิศไวโอลิน Il Cannonne ให้เป็นสมบัติของเมืองเจนัว ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ศาลากลางเมืองเจนัวพร้อมกับไวโอลินคันจำลอง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
มหาวิหารซีเอนา

อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ () หรือ มหาวิหารซีเอนา () เป็นอาสนวิหารของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ที่เมืองซีเอนาในประเทศอิตาลี เป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลซีเอนา-กอลเลดีวัลเดลซา-มอนตัลชีโน

มหาวิหารซีเอนาเริ่มออกแบบและสร้างเป็นครั้งแรกระหว่างปี ค.ศ. 1215 ถึง ค.ศ. 1263 บนฐานของโบสถ์หลังเดิม แผนผังมหาวิหารเป็นแบบกางเขนละตินโดยมีส่วนขวางด้านหนึ่งยื่นออกมากว่าปกติ พร้อมกับโดมและหอระฆัง โดมที่ตั้งอยู่บนหอแปดเหลี่ยมมาสร้างเพิ่มโดยจัน โลเรนโซ แบร์นีนี ทางเดินกลางแยกจากทางเดินข้างด้วยซุ้มโค้งครึ่งวงกลม ภายนอกและภายในตกแต่งด้วยแถบหินอ่อนขาวสลับเขียวดำยกเว้นด้านหน้าที่แทรกด้วยหินอ่อนสีชมพูแก่เกือบแดง สีขาวดำเป็นสีสัญลักษณ์ของเมืองเซียนาซึ่งตามตำนานกล่าวว่าเป็นสีของม้าของเซเนียสและอาสเคียสผู้ก่อตั้งเมือง

ประวัติการก่อสร้างมหาวิหารเป็นประวัติที่เต็มไปด้วยตำนาน ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีหลักฐานว่ามีวังบาทหลวง ณ ที่ตั้งปัจจุบัน ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1058 มหาวิหารซีเอนาใช้เป็นที่ซีนอด (Synod) ที่ทำให้นิโคลัสที่ 2ได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา และปลดสมเด็จพระสันตะปาปาเท็จเบเนดิกต์ที่ 10

ในปี ค.ศ. 1196 สมาคมช่างหิน “Opera di Santa Maria” ของมหาวิหารได้รับการมอบอำนาจให้รับผิดชอบในการก่อสร้างมหาวิหารใหม่ มาในปี ค.ศ. 1215 ก็มีหลักฐานกล่าวถึงการทำพิธีศีลมหาสนิทในมหาวิหารใหม่ หลักฐานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1226 เป็นต้นมากล่าวถึงการขนส่งหินอ่อนสีขาวดำซึ่งอาจจะเป็นหินที่นำมาใช้ในการก่อสร้างด้านหน้ามหาวิหารและหอระฆัง เพดานโค้ง และส่วนขวางของกางเขนสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1259 ถึงปี ค.ศ. 1260 ในปี ค.ศ. 1259 มานูเอลโล ดิ รานิเอริและปาร์ริลูกชายเป็นผู้แกะสลักเก้าอี้นั่งสวดมนต์ (Choir stall) แต่มาแกะใหม่ร้อยปีต่อมา เก้าอี้เดิมหายสาบสูญไป ในปี ค.ศ. 1264 รอสโซ ปาเดลลาอิโอได้รับจ้างให้สร้างลูกบอลทองแดงสำหรับประดับเหนือโดม

ทางมหาวิหารวางแผนการก่อสร้างต่อเติมครั้งใหญ่ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1339 ซึ่งเป็นแผนที่ถ้าสร้างเสร็จก็ทำให้ใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าโดยสร้างทางเดินกลางใหม่ทั้งหมดและทางเดินข้างอีกสองทางฉากกับทางเดินกลางที่มีอยู่ การก่อสร้างบริหารโดยโจวันนี ดี อากอสตีโน (Giovanni di Agostino) ประติมากรผู้มีชื่อเสียง แต่การก่อสร้างต้องมาหยุดชะงักลงเมื่อการระบาดของกาฬโรคในทวีปยุโรป ในปี ค.ศ. 1348 และมิได้เริ่มใหม่ กำแพงภายนอกที่ยังอยู่ในระหว่างการสร้างยังตั้งอยู่ให้เห็นทางด้านใต้ของมหาวิหาร พื้นของทางเดินกลางที่ยังสร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันใช้เป็นพิพิธภัณฑ์และลานจอดรถ

ระหว่างปี ค.ศ. 1999 ถึงปี ค.ศ. 2003 ทางมหาวิหารทำการขุดภายใต้บริเวณร้องเพลงสวด (Quire (architecture)) เมื่อพบว่าเป็นโถงทางเข้าโบสถ์คริสต์เดิมที่เต็มไปด้วยจิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 (อาจจะราวปี ค.ศ. 1280) จิตรกรรมฝาผนังเป็นฉากภาพจากพันธสัญญาเดิม และชีวิตของพระเยซู ส่วนที่พบเดิมเป็นทางเข้าวัดแต่เมื่อสร้างหอล้างบาปทางเข้าก็ถูกถม ฉะนั้นจิตรกรรมฝาผนังที่พบจึงเป็นงานที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่เขียน
เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6

เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6 เป็นกิจกรรมที่จัดโดยสมาชิกเว็บไซต์ พันทิปดอตคอม โต๊ะเฉลิมไทย เพื่อยกย่อง เชิดชู ผลงานดีเด่น ทางด้านภาพยนตร์ ตลอดปี พ.ศ. 2551 โดยได้ประกาศรายชื่อผู้เข้าชิงในสาขาต่าง ๆ ในวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2552 การประกาศผลรางวัล ผ่านหน้ากระทู้เฉลิมไทย ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 และการมอบรางวัลในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ณ พารากอนซีนีเพล็กซ์ ศูนย์การค้าสยามพารากอน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร

การเปลี่ยนแปลงของ เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6 คือ การเพิ่มจำนวนสาขารางวัลอีก 2 สาขา นั่นก็คือ สาขาภาพยนตร์ฉายนอกรอบแห่งปี ซึ่งเป็นสาขาที่จัดตั้งขึ้นมา สำหรับภาพยนตร์ที่ได้ถูกนำมาฉายในเทศกาลภาพยนตร์ ที่จัดขึ้นในประเทศไทย ตลอดปี พ.ศ. 2551 และสาขาการลำดับภาพในภาพยนตร์แห่งปี ซึ่งเป็นสาขาที่แตกมาจาก งานภาพในภาพยนตร์แห่งปี

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ
"( เข้าฉายใน Bangkok French Film Festival )"

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
"( เข้าฉายใน The European Union Film Festival )"
"( เข้าฉายใน Bangkok International Film Festival )"
"( เข้าฉายใน Bangkok International Film Festival )"
"( เข้าฉายใน World Film Festival of Bangkok )"

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ผู้ชนะ

ผู้เข้าชิงอื่น ๆ

ภาพยนตร์ 44 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6

ภาพยนตร์ 13 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการลงคะแนนเป็นผู้ชนะ เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6
บางมด (แก้ความกำกวม)

บางมด อาจหมายถึง
สเตอเรโอโพนิ

สเตอริโอโพนิ () วงร๊อคจากญี่ปุ่น จังหวัด โอะกินะวะ ประกอบด้วยสาวน้อย3คนคือ โนะฮะนะ เล่นเบส ไอมิ ร้องนำและกีตาร์ และ ชิโฮะ เล่นกลองชุด ผลงานแรกที่มีออกมาก็คือ"Sayonara no Kisetsu" (さよならの季節) เป็นเพลงแรกที่ได้แต่งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2008และมีอีกหลายเพลงที่ได้แต่งขึ้น
"Hitohira no Hanabira" เป็นเพลงประกอบการ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ Bleach(เทพมรณะ)ซิงเกิลเป็นเพลงจบเพลงที่17 และมีการแต่งเพลงอีกหลายเพลง เช่น "Namida no Mukou" (泪の向こう) ซึ่งเป็นเพลงเปิดที่ 2 ของ การ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ โมบิลสูท กันดั้มดับเบิ้ลโอ ซีซั่น 2 ตอนนี้พวกเธอกำลังเริ่มเป็นที่น่าจับตามองเป็นอย่างมาก ต่อมาได้พบเจอกับ ยูอิ (YUI) ได้แต่งเพลงด้วยกันคือเพลง "i do it" ซึ่งขับร้องโดย YUI และเล่นโดย Stereopony เมื่อวันที่ 22 เมษายน ปี 2009 เพลงสุดท้ายที่พวกเธอเล่นคือเพลง "Stand By Me" เป็นเพลงจบเพลงแรกของ Anime Eureka_Seven:_AO ต่อมา ได้เล่นเพลงAgain โดยเป็นการ cover ด้วยวงStereopony ในอัลบั้ม "She Love You" และเพลงสุดท้ายที่เล่นจริงคือเพลง "Namida Nante Mishite Yannai" (涙なんて見してやんない) เมื่อปลายปี 2012 ทั้ง 3 คนได้ยุบวงอย่างเป็นทางการแล้ว โดยก่อนที่จะยุบวงได้เจอกับ Evan Taubenfeld แล้วแต่งเพลงด้วยกันโดยชื่อเพลงว่า Just Rock With Me และได้ออกอัลบั้มสุดท้ายที่มีชื่อว่า "Just Rock With Me / Namida Nante Mishite Yannai" โดยJust Rock With Me เป็นชื่อวงของ Evanpony และออกอัลบั้ม Best of Stereopony ได้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2012
ดรูว์ แบร์รีมอร์

ดรูว์ ไบรธ์ แบร์รีมอร์ () เกิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน และยังเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ เธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในตระกูลแบร์รีมอร์ ครอบครัวนักแสดง เริ่มการแสดงตั้งแต่อายุได้ 11 เดือน แบร์รีมอร์มีผลงานภาพยนตร์บนจอใหญ่ครั้งแรกในเรื่อง "Altered States" ในปี 1980 หลังจากนั้นแสดงในบทแจ้งเกิดใน "E.T. the Extra-Terrestrial" ทำให้เธอกลายเป็นนักแสดงเด็กที่เป็นที่รู้จักมาที่สุดคนหนึ่ง

หลังจากประสบความอลหม่านในชีวิตวัยเด็กที่ทั้งติดยาและแอลกอฮอล์ และผ่านการบำบัด ซึ่งเธอนำมาเขียนในอัตชีวประวัติตัวเองในปี 1990 เรื่อง "Little Girl Lost" แบร์รีมอร์ก้าวสู่ความสำเร็จจากนักแสดงเด็กสู่นักแสดงสาวกบผลงานภาพยนตร์ รวมทั้งเรื่องที่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่อย่างเช่น "Poison Ivy", "Bad Girls", "Boys on the Side", และ "Everyone Says I Love You" ต่อจากนั้นก็มีภาพยนตร์โรแมนติกคอเมดี้ เช่นเรื่อง "The Wedding Singer" และแสดงในภาพยนตร์ดราม่าเรื่อง "Lucky You" ร่วมกับอีริก บานา

ในปี 1995 เธอกับเพื่อนที่ชื่อ แนนซี จูโวเนน ก่อตั้งบริษัทโปรดักชันที่ชื่อ ฟลาวเวอร์ฟิล์มส ที่มีผลงานสร้างเรื่องแรกคือ "Never Been Kissed" ที่เธอร่วมแสดงด้วยในปี 1999 และมีผลงานการสร้างภายใต้ชื่อเธออย่างเรื่อง "Charlie's Angels", "50 First Dates", และ "Music and Lyrics" เช่นเดียวกับหนังคัลต์ที่ชื่อ "Donnie Darko" โครงการล่าสุดของเธอเช่น "He's Just Not That into You", "Beverly Hills Chihuahua", และ "Everybody's Fine" เธอยังมีชื่ออยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม และยังได้ขึ้นปากนิตยสารพีเพิลปี 2007 ฉบับ 100 สิ่งสวยงามที่สุด

แบร์รีมอร์ เป็นทูตต่อต้านความหิวโหยให้กับ United Nations World Food Programme (WFP) เธอยังได้บริจาคเงินกว่า 1 ล้านเหรียญสหรัฐให้กับโครงการ ในปี 2007 เธอเป็นนางแบบให้กับ CoverGirl และเป็นโฆษกให้กับเครื่องสำอางให้กับไลน์ใหม่ล่าสุดของอัญมณีกุชชี
ดั๊บ (แนวดนตรี)

ดนตรีดั๊บ () เป็นแนวเพลงที่แยกออกจากเร้กเก้ในทศวรรษที่ 1960 และถูกจัดเป็นแนวเพลงย่อย แม้ว่าจะได้มีการพัฒนาจนต่างไกลจากดนตรีเร้กเก้ ส่วนใหญ่เพลงในแนวดนตรีนี้ประกอบด้วยเพลงบรรเลงที่ถูกริมิกซ์ให้ยาวขึ้นในการบันทึกเสียง ซึ่งมีความสำคัญในการจัดการ การก่อร่างบันทึกเสียง ปกติจะการเอาเสียงร้องที่มีอยู่ออกจากชิ้นงานเพลงและเน้นส่วนกลองและเบส และเทคนิคอื่น ๆ ได้แก่การเพิ่มเสียงไดนามิก และเอฟเฟกต์อื่น ๆ เช่น เอ็กโค รีเวิร์บ พาโนรามิกดีเลย์ (การใช้ดีเลย์ในระหว่างสองช่องเสียง) มีการนำเสียงร้องหรือเพลงบรรเลงเวอร์ชันเก่าและงานเพลงอื่นบางส่วนมาอัดเสียงทับใหม่เป็นบางครั้ง
ซันตาตรีนีตา

โบสถ์ซันตาตรีนีตา หรือโบสถ์พระตรีเอกภาพ (; ) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์ โบสถ์ซันตาตรีนีตาเป็นโบสถ์แม่คณะวัลลุมโบรซัน (Vallumbrosan Order) ที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1092 โดยขุนนางชาวฟลอเรนซ์

งานศิลปะที่มีชื่อเสียงและสำคัญที่สุดภายในวัดเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลซาสเซ็ตติ (Sassetti Chapel) โดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาผู้ถือกันว่าเป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15

ตัวโบสถ์ปัจจุบันใช้เวลาสร้างกว่า 11 ศตวรรษและมีการต่อเติมและบูรณปฏิสังขรณ์ตลอดมา ด้านหน้าโบสถ์แบบแมนเนอริสต์ (ค.ศ. 1593–ค.ศ. 1594) ออกแบบโดยสถาปนิกแบร์นาร์โด บูออนตาเลนตี (Bernardo Buontalenti) ประติมากรรมนูน “ตรีเอกภาพ” เหนือประตูกลางสลักโดยเปียโตร แบร์นินี (Pietro Bernini) และ จิโอวานนี บาตติสตา คาซินิ (Giovanni Battista Caccini) ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ก็เพิ่มประตูไม้ที่สลักเพื่อเป็นที่ระลึกถึงนักบุญองค์ต่างๆ ของคณะวัลลุมโบรซัน “เสาแห่งความยุติธรรม” กลางจตุรัสหน้าวัดมาจากโรงอาบน้ำคาราคาลลา (Baths of Caracalla) ที่กรุงโรมซึ่งโคสิโม เดอ เมดิชิได้รับเป็นของขวัญจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 4 เพื่อเป็นการฉลองชัยชนะจากยุทธการที่มอนเตมูร์โล (Battle of Montemurlo) ในปี ค.ศ. 1565

โบสถ์ซันตาตรีนีตามีชาเปลด้วยกันราว 20 ชาเปลแต่ละชาเปลก็มีงานศิลปะที่มีคุณค่า ชาเปลที่สำคัญที่สุดสองชาเปลก็เห็นจะเป็นชาเปลซาสเซ็ตติ และ ชาเปลบาร์โทลินิ-ซาลิมเลนิที่มีจิตรกรรมฝาผนังโดย โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา และช่างเขียนตระกูลการเขียนแบบศิลปะควอตโตรเซ็นโต (Quattrocento)
อามาติ

ตระกูลอามาติ (Amati) เป็นตระกูลช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียง อยู่ที่เมืองเครโมนา ประเทศอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 1549 ถึง 1740

อันเดรีย อามาติ (Andrea Amati) (ค.ศ. 1505 - ค.ศ. 1578) เป็นช่างทำไวโอลินรุ่นแรกๆ ของเมืองเครโมนา ปัจจุบันมีผลงานของเขาหลงเหลืออยู่น้อยมาก

บุตรชายของอันเดรีย อามาติ คือ อันโตนีโอ อามาติ (Antonio Amati, เกิด ค.ศ. 1550) และ จิโรลาโม อามาติ (Girolamo Amati, ค.ศ. 1551-1635) ได้สืบทอดผลงานของพ่อ และได้พัฒนารูปแบบของไวโอลิน รวมทั้งเป็นผู้ออกแบบช่องเปิด F-holes ที่สวยงามของไวโอลิน นอกจากนั้นพี่น้องอามาติยังเป็นผู้พัฒนาอัลโตวิโอลาแบบสมัยใหม่ มาจากเทเนอร์วิโอลารูปแบบเดิม

นิโคโล อามาติ (Nicolò Amati, 3 ธันวาคม ค.ศ. 1596 - 12 เมษายน ค.ศ. 1684) บุตรชายของจิโรลาโม อามาติ ผลงานของนิโคโลได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูงในบรรดานักดนตรีระดับโลก ไวโอลินที่มีชื่อเสียงที่ออกแบบโดยนิโคโล ใช้ชื่อว่า "The Grand Amati"

ลูกศิษย์ของนิโคโล อามาติ สองคนคือ อันโตนีโอ สตราดิวารี และกุยเซ็ปเป กัวเนอรี เป็นช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียงที่สุด

จิโรลาโม อามาติ (Girolamo Amati, 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1649 - 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1740) บุตรชายของนิโคโล อามาติ และใช้ชื่อเหมือนปู่ เป็นช่างทำไวโอลินคนสุดท้ายของตระกูล