seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ธนู กุลชล

ธนู กุลชล สมาชิกวุฒิสภา จากการสรรหาสมาชิกวุฒิสภาไทย พ.ศ. 2551 เป็นอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยกรุงเทพ และอดีตสมาชิกวุฒิสภา (ชุด ส.ว.แต่งตั้ง) อธิการบดีมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (ABAC)

ธนู กุลชล หรือ ดร.ธนู กุลชล เกิดวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2484 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ กรุงเทพฯ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ระดับปริญญาโท สาขาการเงิน มหาวิทยาลัยแฟร์เลย์ ดิคกินสัน สหรัฐอเมริกา ระดับปริญญาเอก สาขาการศึกษาชั้นสูง มหาวิทยาลัยเซาท์เทิร์น อิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา และหลักสูตรผู้บริหารชั้นสูง มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด สหรัฐอเมริกา รวมทั้งหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชน จากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (ปรอ. รุ่นที่ 2)

ดร.ธนู กุลชล เป็นกรรมการสภามหาวิทยาลัยกรุงเทพ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 เป็นต้นมา เคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมสถาบันอุดมศึกษาแห่งประเทศไทย และอธิการบดีมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2539 และได้รับสรรหาเป็นสมาชิกวุฒิสภา ภาควิชาการ ในการสรรหาสมาชิกวุฒิสภาไทย พ.ศ. 2551
วาย

"วาย" () คือเพลงที่ขับร้องโดย แกเบรียล นักร้องหญิงชาวอังกฤษ ประพันธ์โดย แกเบรียล, Ben Wolff, Andy Dean และ Paul Weller เพื่อบรรจุลงอัลบั้ม ออลเวส์ เพลงนี้แต่งขึ้นโดยอิงทำนองจากเพลง "วาลด์ วูด"() ของ พอล เวลเลอร์ โดยพอลยังได้ร่วมร้องเป็นเสียงพื้นหลังให้กับเพลงนี้ ที่มีเสียงแกบรียลเป็นเสียงร้องนำ และได้ David Cracknell (อดีตบรรณาธิการข่าวการเมืองของหนังสือพิมพ์ "The Sunday Times)" มาเป็นผู้เล่นเปียโนให้กับเพลงนี้ด้วย

"วาย" ถูกเลือกให้เป็นซิงเกิลแรกจากอัลบั้มออลเวส์ ออกจำหน่ายในรูปแบบดิจิตอลดาวน์โหลด เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2550 และออกจำหน่ายในรูปแบบซีดีในสัปดาห์ต่อมา ออกอากาศครั้งแรกในรายการวิทยุช่องบีบีซี ซึ่งจัดโดย เคน บรุซ และทำได้แค่อันดับที่ 42 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร เป็นครั้งที่สองที่เพลงของเธอไม่สามารถติดอันดับบนชาร์ต 40 อันดับแรกแห่งสหราชอาณาจักร

มิวสิกวิดีโอเพลงนี้ ปฐมทัศน์ในอังกฤษเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2550 เป็นวิดีโอของการทำงานร่วมกันระหว่างแกเบรียลและเวลเลอร์ในห้องบันทึกเสียง
เหตุหัวรถจักรชนสถานีกรุงเทพ พ.ศ. 2529

เหตุการณ์หัวรถจักรพุ่งชนสถานีกรุงเทพ พ.ศ. 2529 เป็นอุบัติเหตุที่เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 เวลาประมาณ 08.50 น. เมื่อขบวนรถไฟประกอบด้วยหัวรถจักรจำนวน 6 คันพ่วงติดกัน ซึ่งได้แก่หมายเลข 4029, 4042, 4044, 4010, 4006, 4043 กำลังซ่อมบำรุงอยู่ที่โรงเก็บหัวรถจักร สถานีรถไฟชุมทางบางซื่อ พนักงานขับรถไฟได้ติดเครื่องยนต์และลงจากรถโดยไม่ดับเครื่อง และทำท่าคันกลับอาการ (เกียร์ของรถไฟ) ไว้ที่ตำแหน่งเดินหน้า โดยล็อกคันเร่งไว้ที่สูงสุด เนื่องจากรถไฟใช้ระบบลมดูด เมื่อติดเครื่องยนต์ไว้สักครู่ ลมจะหมุนเวียนครบวงจร รถไฟจึงวิ่งเข้าสู่รางประธาน รถไฟวิ่งไปตามเส้นทาง ผ่านทางแยกตัดกับถนนพระรามที่ 6, ถนนประดิพัทธ์ ผ่านสถานีรถไฟสามเสน, ถนนนครไชยศรี, ถนนราชวิถี, ถนนศรีอยุธยา และถนนเพชรบุรี เป็นระยะทางประมาณ 15 กิโลเมตร ด้วยความเร็วประมาณ 90 กิโลเมตร/ชั่วโมง โดยไม่มีพนักงานขับรถแต่อย่างใด

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงรถจักรจีอีทั้ง 6 คันก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่เจ้าหน้าที่ระดมเป่านกหวีดดังลั่น รถจักรทั้ง 6 คันพุ่งเข้าปะทะแผงกั้นที่สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) แล้วทะลุเลยเข้าไปในชานชาลาสถานี ชนป้ายตารางเวลาเดินรถ ร้านค้า และเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์โดยพุ่งเลยไปเกือบถึงหน้าถนน ขณะที่มีผู้โดยสารจำนวนมากอยู่ในสถานี ก่อนเกิดเหตุ ทางสถานีได้ออกประกาศเตือนผู้โดยสารแล้ว แต่เนื่องจากความบกพร่องของระบบกระจายเสียง ทำให้เกิดเสียงก้องกังวานและผู้โดยสารจำนวนมากไม่ทราบการแจ้งเตือนล่วงหน้า

เหตุการณ์ครั้งนี้ได้รับการเรียกขานจากสื่อมวลชนว่าเป็น รถไฟผีสิง เนื่องจากหัวรถจักรตัวเปล่า โดยไม่มีคนขับเกิดวิ่งได้เองจนชนชานชาลาสถานีกรุงเทพ นับเป็นความผิดปกติอย่างมาก บางกระแสก็กล่าวเกินเลยไปถึงขนาดตั้งข้อสังเกตว่าเป็นการวินาศกรรมหรือไม่ เป็นต้น

เหตุการณ์นี้มีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 4 คน บาดเจ็บ 4 คน ค่าเสียหายประมาณ 2 ล้านบาท โดยผู้เสียชีวิตมีรายนามดังนี้

เมื่อผลการสอบสวนของการรถไฟแห่งประเทศไทย (ร.ฟ.ท.) ออกมา พบว่าเกิดจากการที่พนักงานสะเพร่าไม่ได้ดับเครื่องก่อนลงจากหัวรถจักร ก็ได้มีคำสั่งให้ นายสมจิตร พิลึก นายตรวจกล ได้รับโทษไล่ออก แต่เนื่องจากมีเหตุสมควรจึงลดโทษเหลือ ปลดออก และให้ร่วมกับนายเตรียม พิศพานต์ เจ้าหน้าที่ประจำหอสัญญาณ ชดใช้ค่าเสียหายในกรณีนี้ด้วย และระหว่างสอบสวนอยู่นั้น ก็ปรากฏข่าวการทุจริตและเรื่องอื้อฉาวต่าง ๆ ในการรถไฟแห่งประเทศไทยออกมาเป็นระยะ ๆ เช่น การทุจริตในการจัดซื้อ หรือการบริหารงานที่ไร้ประสิทธิภาพของผู้บริหาร เป็นต้น
ซาคุยะ (ซามูไรดีปเปอร์ เคียว)

ซาคุยะ ( ; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องซามูไร ดีปเปอร์เคียว เป็นมิโกะผู้มองเห็นอนาคตผ่านทางดวงดาว มีหัวใจร่วมกับจักรพรรดิแดง รู้จักกับมิบุ เคียวชิโร่ตั้งแต่ในวัยเด็กที่ตระกูลมิบุ และเป็นคนพาเคียวชิโร่หนีออกมาหลังจากที่เคียวชิโร่สังหารจักรพรรดิแดงแล้ว ซาคุยะและเคียวชิโร่พบกันเคียวภายใต้ต้นซากุระ ซึ่งเคียวชิโร่ปกป้องต้นซากุระเอาไว้จากการโจมตีของเคียว ด้วยเหตุผลที่ว่าถ้าปีหน้าซากุระไม่ออกดอกแล้วซาคุยะจะเสียใจ จึงทำให้เคียวและเคียวชิโร่กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเพราะซาคุยะนั่นเอง แต่ซาคุยะก็เป็นจุดแตกหักของทั้งสองคนด้วยเช่นกัน เพราะเคียวชิโร่ที่ปรารถนาจะปกป้องซาคุยะต้องต่อสู้กับเคียวที่จะฆ่าซาคุยะตามคำขอร้องของเธอ

เมื่อเคียวชิโร่นำร่างเคียวไปซ่อนและตัดสินใจที่จะช่วยเหลือผู้คน เขาก็ได้ฝากฝังซาคุยะไว้กับซานาดะ ยูคิมุระ แต่ซาคุยะที่อยู่ภายใต้การดูแลก็ได้หนีออกมาและไปยังตระกูลมิบุอีกครั้งหนึ่ง

ซาคุยะนั้นเป็นผู้หญิงที่ได้รับการเคารพนับถือแต่กลับเป็นคนที่ซุ่มซ่ามอย่างมาก ชอบการชงชาและต้นซากุระ
อำเภอแม่ลาว

แม่ลาว () เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย

อำเภอแม่ลาวตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอแม่ลาวแยกตัวออกมาจากอำเภอเมืองเชียงรายเมือวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 โดยมีฐานะเป็น กิ่งอำเภอแม่ลาว ประกอบไปด้วย 5 ตำบล ได้แก่ ตำบลดงมะดะ จอมหมอกแก้ว บัวสลี ป่าก่อดำ และโป่งแพร่ 
และต่อมากิ่งอำเภอแม่ลาวได้รับการยกฐานะให้เป็น อำเภอแม่ลาว เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

อำเภอแม่ลาวแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 63 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอแม่ลาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เหตุรถไฟชนกันที่ตลิ่งชัน พ.ศ. 2522

เหตุการณ์รถไฟชนกันที่ตลิ่งชัน พ.ศ. 2522 เป็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเช้าตรู่ของวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2522 เมื่อขบวนรถไฟเที่ยวแรก ขบวนที่ 165 เส้นทาง ราชบุรี-ธนบุรี (ปัจจุบัน คือ ) ซึ่งมีผู้โดยสารแน่นทั้งขบวน เดินทางมาถึงทางแยกบริเวณสถานีรถไฟชุมทางตลิ่งชัน ได้มีขบวนรถสินค้า เส้นทาง บางซื่อ-ปาดังเบซาร์ วิ่งฝ่าสัญญาณไฟเข้าไปชนรถไฟขบวน 165 กลางขบวน ทำให้รถไฟทั้งสองขบวนตกราง มีผู้เสียชีวิต 51 คน บาดเจ็บ138 คน ผู้ประสบภัยส่วนมากเป็นนักเรียน และพ่อค้าที่นำสินค้ามาขายที่ตลาด ข้างสถานีรถไฟธนบุรี ค่าเสียหายของการรถไฟฯ 2,038,235 บาท จากการสอบสวนพบว่า อุบัติเหตุเกิดจากความผิดพลาดของพนักงานขับรถสินค้า เนื่องจากทำงานติดต่อกันเป็นเวลานาน และพนักงานผู้ควบคุมสัญญาณไฟ ที่สถานีรถไฟ เหตุการณ์รถไฟชนกันครั้งนี้ ถือเป็นอุบัติเหตุทางรถไฟที่ร้ายแรงอีกครั้งหนึ่งของไทย
GTO

GTO หรือ จีทีโอ สามารถหมายถึง

แนว แยงกี้,ชีวิตในโรงเรียน,ตลก,ดราม่า
จีทีโอ เพลงเปิด
https://www.youtube.com/watch?v=phAoChN1nC4
กีฬากระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬากระโดดน้ำในโอลิมปิก เป็นชนิดกีฬาที่จัดแข่งขันหลักในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน กีฬากระโดดน้ำถูกบรรจุในโอลิมปิกเป็นครั้งแรก ในปี 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา มีสองรายการและเป็นประเภทชายทั้งสิ้น ได้แก่นับตั้งแต่ปี 1924 จนถึงปัจจุบัน กระโดดน้ำไม่ได้มีการเปลี่ยนรูปแบบในการแข่งขันไปเลย จนกระทั่งโอลิมปิกครั้งที่ 27 ที่ เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย มีการเพิ่มรายการกระโดดน้ำคู่เข้าไปด้วย เรียกว่า ซิงโครไนซ์ ไดวิ่ง (Synchronized Diving) เป็นการกระโดดน้ำเป็นคู่ เหมือนกับการกระโดดน้ำประเภทเดี่ยว แต่นักกระโดดน้ำทั้งสองคนต้องทำทุกอย่างให้พร้อมกัน ตั้งแต่ตำแหน่งที่เริ่มต้นจนกระทั่งถึงท่าจบในการลงสู่พื้นน้ำ
อำเภอนายายอาม

นายายอาม เป็นอำเภอในจังหวัดจันทบุรี

อำเภอนายายอามตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้

อำเภอนายายอาม เดิมมีฐานะเป็นกิ่งอำเภอชื่อว่า กิ่งอำเภอนายายอาม แบ่งเขตการปกครองออกจากอำเภอท่าใหม่ โดยได้รับประกาศจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2535 ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

อำเภอนายายอามแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 ตำบล 67 หมู่บ้าน ดังนี้
ท้องที่อำเภอนายายอามประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เคียว นัยน์ตายักษ์

เคียว () หรือฉายาว่า เคียว นัยน์ตายักษ์ () เป็นตัวละครหลักในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ซามูไรดีปเปอร์เคียว ถูกเรียกว่านักฆ่าพันศพเพราะได้สังหารศัตรูไปมากมายในสงครามที่ทุ่งเซคิงาฮาระ และพ่ายแพ้ให้กับมิบุ เคียวชิโร่ ถูกนำร่างที่แท้จริงไปซ่อนไว้และใช้ร่างร่วมกับเคียวชิโร่ สี่ปีต่อมาก็ได้ออกมาสู่เบื้องหน้าและตามหาร่างที่อยู่ที่ไหนสักแห่งในทะเลป่าอาโอคิงาฮาระ

เพลงดาบของเคียวนั้นคือเพลงดาบมุเมียวจินที่คิดค้นโดยมุรามาสะผู้เป็นอาจารย์ของเคียวและเคียวชิโร่

อาวุธของเคียวคือดาบหมาป่าสวรรค์ (天狼 Tenro) หนึ่งในดาบปีศาจที่มุรามาสะตีขึ้นตามคำสั่งของจักรพรรดิแดง มีความยาว 5 ชาคุ มีความทนทานและสามารถตัดได้ทุกอย่าง ภายในมีวิญญาณของจักรพรรดิแดงรุ่นแรกอยู่
อำเภอไทรโยค

อำเภอไทรโยค เป็นอำเภอในจังหวัดกาญจนบุรี อยู่ห่างจากศูนย์กลางจังหวัดประมาณ 50 กิโลเมตร ลักษณะทั่วไปเป็นพื้นทีป่าไม้และภูเขา มีแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงคือ น้ำตกไทรโยค, ถ้ำละว้า, ถ้ำดาวดึงส์ และอุทยานประวัติศาสตร์เมืองสิงห์ เป็นต้น

อำเภอไทรโยค ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์ได้เสด็จประพาสน้ำตกไทรโยคน้อย ซึ่งสมัยนั้นยังไม่มีชื่อ พระองค์ได้ทอดพระเนตรและเห็นต้นไทรที่ขึ้นอยู่ริมธารน้ำจึงตั้งชื่อ "น้ำตกไทรโยคน้อย" และเมื่อได้มีการจัดตั้งอำเภอขึ้นจึงตั้งชื่ออำเภอตามชื่อน้ำตกไทรโยค

อำเภอไทรโยคแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
ซานะดะ ยูคิมุระ (ตัวละครการ์ตูน)

ซานะดะ ซาเอมอนโนะสุเกะ ยูคิมุระ () ตัวละครการ์ตูนจาก ซามูไรดีปเปอร์เคียว ซึ่งชื่อนำมาจากแม่ทัพ ซานะดะ ยูคิมุระ ที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น บทบาทในการ์ตูนเรื่องซามูไรดีปเปอร์เคียวนั้นคือ ภายหลังจากที่แพ้สงครามที่ทุ่งเซะกิงะฮะระแล้ว ก็ได้หลบหนีไปยังภูเขาคุโดะ และวางแผนลอบสังหารโทะกุงะวะ อิเอะยะซุ เสมอ แต่ไม่เคยได้ลงมือ ยูคิมุระเดินทางไปกับพวกเคียวเพื่อที่จะปราบตระกูลมิบุและโอดะ โนะบุนะงะ ซึ่งจะเป็นการเพิ่มโอกาสในการครองแผ่นดินมากขึ้น

ยูคิมุระ มีผู้ติดตามที่ได้รับการขนานนามว่า สิบผู้กล้าซานะดะ ซึ่งล้วนแต่จงรักภักดีต่อเขาอย่างถวายหัวทั้งสิ้น ส่วนวิชาดาบของยูคิมุระนั้นไม่ปรากฏชื่อ นอกจากวิชาดาบแล้วเขายังได้ร่ำเรียนวิชาเนตรทิพย์มาจากอันริอีกด้วย
กีฬากระโดดน้ำ

กีฬากระโดดน้ำ () เป็นกีฬาที่มีวิธีการกระโดดลงไปในน้ำจากกระดานสปริง หรือที่นิยมเรียกตามภาษาอังกฤษว่า สปริงบอร์ด (springboard) จากชานหรือหอกระโดด ซึ่งเรียกกันว่า แพล็ตฟอร์ม (platform) ด้วยการเอาศีรษะหรือเท้าลงไปก่อนและมีท่าทางที่มีความยากง่ายแตกต่างกันมากมาย

จากหลักฐานที่พบตั้งแต่ยุคที่มีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยโบราณ เชื่อว่าการกระโดดน้ำในสมัยนั้นน่าจะเป็นรากฐานของกีฬากระโดดน้ำในปัจจุบัน นอกจากนั้นเรายังพบหลุมฝังศพดึกดำบรรพ์ที่มีอายุราว 2,500 ปีมาแล้ว ในเมืองนาโปลี ประเทศอิตาลี ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามนุษย์ได้กระโดดน้ำจากแท่นแคบๆที่ตั้งอยู่บนที่สูง ไม่ว่าจะเป็นหน้าผาหรือสะพาน โดยความลึกของน้ำที่อยู่ข้างล่างนั้นไม่มีใครยืนยันได้ว่ามีความลึกเท่าไร นอกจากนั้นยังมีตำนานการกระโดดน้ำจากหน้าผาอากาปุลโก (Acapulco) เมืองท่าชายทะเลที่อยู่ทางฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกของประเทศเม็กซิโก

อังกฤษถือเป็นชาติแรกที่จัดการแข่งขันกระโดดน้ำขึ้นอย่างจริงจัง ในปี ค.ศ. 1880 ในสมัยนั้นยังใช้บ่อน้ำเป็นสถานที่แข่งขันซึ่งมีความลึกไม่มากนัก การแข่งขันเป็นไปอย่างทุลักทุเล นอกจากนักกระโดดน้ำจะต้องรอให้ฝูงเป็ดผ่านไปก่อนจึงจะเริ่มกระโดด บางครั้งนักกระโดดน้ำยังพุ่งทะลวงลึกลงไปจนถึงก้นบ่อและกลับขึ้นมาบนผิวน้ำด้วยเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยสวะปฏิกูล รวมทั้งเศษกระป๋องนมเนยพัลวันไปหมด ระยะแรก การกระโดดน้ำยังไม่มีท่าที่พลิกแพลงไปมากกว่าการกระโดดพุ่งเข้าไปข้างหน้าให้ลำตัวตั้งตรงและเอาศีรษะลงน้ำก่อน แต่ต่อมานักยิมนาสติกชาวสวีเดนและเยอรมนีเริ่มนำท่าแปลกๆใหม่ๆเข้ามาใช้ เช้น การตีลังกา (Somersault) หรือการทำเกลียว(Twist) ก่อนที่ลำตัวจะถึงผิวน้ำ ซึ่งท่าเหล่านั้นก็เป็นที่ฮือฮาเรียกความสนใจจากผู้ชมได้เป็นอย่างมาก ทำให้กีฬากระโดดน้ำกลายเป็นกีฬายอดฮิตและเรียกกันติดปาก ตั้งแต่นั้นมาจนถึงต้นศตวรรษที่ 20 ว่ากีฬากระโดดน้ำลีลา (Fancy Diving)

กีฬากระโดดน้ำได้ถูกบรรจุในการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1904 โดยในระยะแรกจะแข่งขันเฉพาะในนักกระโดดน้ำชาย ต่อมาแพร่หลายไปทั่วโลก เกิดการพัฒนาปรับปรุงท่ากระโดดใหม่ ๆ รวมถึงการนำแพลตฟอร์มและสปริงบอร์โมใช้ในการแข่งขัน จากนั้นในปี ค.ศ. 1912 ผู้หญิงก็มีโอกาสแข่งขันกีฬาชนิดนี้ในที่สุด

หลังปี 1924 จนถึงปัจจุบัน การกระโดน้ำไม่ได้เปลี่ยนรูปแบบมากนัก จนกระทั่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ ได้บรรจุรายการกระโดดน้ำคู่เข้าไปด้วย เรียกว่า ซิงโครไนซ์ ไอวิ่ง ซึ่งมีลักษณะเหมือนการกระโดดน้ำประเภทเดี่ยว ต่างที่นักกระโดดน้ำทั้งสองคนต้องทำทุกอย่างให้พร้อมกัน

กรรมการมีตั้งแต่ 5-7 คน แต่ละคนจะให้คะแนนได้ตั้งแต่ 0 ถึง 10 คะแนน โดยวัดจากความสวยงามของท่วงท่า การจัดระเบียบร่างกาย การกระเซ็นของน้ำ และความยากง่ายของท่ากระโดด ผลคะแนนสูงสุดและต่ำสุดของแต่ละรอบจะถูกตัดออก แล้วนำคะแนนของกรรมการที่เหลือมารวมกันและคูณด้วยคะแนนความยากประจำท่า จนได้คะแนนรวมออกมา ผู้ได้คะแนนรวมสูงสุด หลังการกระโดดครบทุกรอบจะเป็นผู้ชนะ
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996

ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งประวัติศาสตร์ของประเทศไทย ที่นักกีฬาไทยได้เหรียญทองจาก สมรักษ์ คำสิงห์ จากกีฬามวยสากลสมัครเล่น รุ่นเฟเธอร์เวท และเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่มีนักกีฬาไทยได้รับเหรียญรางวัลมากกว่า 1 เหรียญ นั่นคือ เหรียญทองแดงจาก วิชัย ราชานนท์ จากกีฬามวยสากลสมัครเล่น รุ่นแบนตั้มเวท
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1924

ตารางสรุปเหรียญรางวัลในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 เรียงลำดับตามจำนวนเหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดงตามลำดับ
ประเทศจีนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004

ประเทศจีนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศรัสเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004

ประเทศรัสเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
คอบร้า

คอบร้า สามารถหมายถึง
แฮมสเตอร์

แฮมสเตอร์ () เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Cricetinae ในวงศ์ Cricetidae มีหลากหลายสกุล หลายชนิด

ลักษณะโดยทั่วไปของแฮมสเตอร์ ขนาดตัวจะมีขนาดเล็ก อ้วนป้อม และมีหางสั้นกว่าลำตัว และมีขนาดเล็ก อย่างเห็นได้ชัด สีขนมีหลายสี เช่น ดำ, เทา, ขาว, น้ำตาล, เหลืองเข้ม, เหลือง และแดง ซึ่งจะขึ้นอยู่กับชนิดที่แตกต่างกันออกไป ส่วนสีขนด้านใต้ท้องจะเป็นสีขาว มีตาดวงกลมโต และจมูกที่ไวต่อการได้กลิ่นหอม

แฮมสเตอร์ เป็นสัตว์ที่กระจายพันธุ์ในทะเลทรายของภูมิภาคตะวันออกกลาง, เอเชียกลาง จนถึงเอเชียตะวันออก ถูกค้นพบครั้งแรกในศตวรรษที่ 19 กลางทะเลทรายซีเรียน และถูกนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงครั้งแรกเมื่อปี 1930 ที่สหรัฐอเมริกา

ซึ่งคำว่า "แฮมสเตอร์" (Hamster) นั้นที่มาจากภาษาเยอรมัน แปลว่า "กระพุ้งแก้ม" เนื่องจากแฮมสเตอร์นั้นมีกระพุ้งแก้มที่ใช้สำหรับเก็บอาหารได้มาก เทียบเท่ากับมนุษย์หนึ่งคนที่เก็บอาหารที่มีน้ำหนักถึง 70 ปอนด์ ไว้ในกระพุ้งแก้ม

ปัจจุบัน แฮมสเตอร์และแฮมสเตอร์แคระเป็นที่นิยมอย่างมากในการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงไปทั่วโลก แฮมสเตอร์สามารถกินอาหารได้หลากหลาย โดยเฉพาะเมล็ดพืช เช่น เมล็ดดอกทานตะวัน เป็นต้น แฮมสเตอร์เป็นสัตว์ที่ชอบออกกำลังกายมาก ในแต่ละวัน ผู้เลี้ยงอาจจะหาลูกบอลกลมหรือกงล้อให้วิ่ง ซึ่งในแต่ละคืน แฮมสเตอร์สามารถวิ่งได้ไกลถึง 30 ไมล์ แฮมสเตอร์เป็นสัตว์ที่แพร่พันธุ์ได้เร็วมาก ตัวเมียเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้เพียง 2 เดือนครึ่ง-3 เดือนเท่านั้น แต่ไม่สามารถที่จะผสมพันธุ์ขณะที่ลูกยังไม่อย่านมจะทำให้แม่แฮมสเตอร์นั้นเหนื่อยและไม่ส่งผลดีต่อร่างกายควรจะเว้นไว้สัก 2-3 เดือนเพื่อให้แม่แฮมสเตอร์ได้พักผ่อน

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย แฮมสเตอร์ถูกสร้างเป็นอะนิเมะสัญชาติญี่ปุ่นเรื่อง "Hamtaro" (แฮมทาโร่ แก๊งจิ๋วผจญภัย) ซึ่งเคยถูกนำมาออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง 7 ในเวลา 06.00 น. ของวันเสาร์
อำเภอนาดี

นาดี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปราจีนบุรี ถือว่าเป็นประตูเข้าสู่ภาคตะวันออกจากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

อำเภอนาดีตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอนาดีเดิมอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี แต่เนื่องจากอำเภอกบินทร์บุรีมีพื้นกว้างใหญ่และในบางพื้นที่มีการแทรกซึมของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย กระทรวงมหาดไทยจึงประกาศให้แยกตำบลนาดี สัมพันตา ทุ่งโพธิ์ และสะพานหิน ออกจากอำเภอกบินทร์บุรีรวมกันจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอนาดี เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 และได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอนาดีเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524

ปัจจุบันอำเภอนาดีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 ตำบล 63 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอนาดีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
ซักคิวบัส

ซักคิวบัส () เป็นชื่อปิศาจสตรีที่ปรากฏตัวในความฝันด้วยรูปมนุษย์สตรีเพื่อล่อลวงบุรุษให้สังวาสกับนาง ปิศาจที่เป็นชายและมีพฤติกรรมทำนองเดียวกันเรียก "อินคิวบัส" (incubus)

ความเชื่อทางศาสนามีว่า ถ้าร่วมประเวณีกับนางซักคิวบัสบ่อยครั้ง อาจส่งผลให้สุขภาพย่ำแย่ และอาจถึงตายได้ ในนวนิยายสมัยปัจจุบัน นางซักคิวบัสอาจปรากฏมาในความฝันหรือไม่ก็ได้ และมักมีรูปโฉมโนมพรรณงดงามและยั่วยวน ต่างจากในสมัยโบราณที่แสดงรูปของนางซักคิวบัสไว้น่าเกลียดน่ากลัวอย่างปิศาจโดยแท้

ในโมร็อกโกและประเทศอื่นในแอฟริกาเหนือ มีปิศาจที่คล้ายคลึงกันเรียกว่า "อิสชากาดิชา" (Aisha Kandisha; อาหรับ: عيشة قنديشة‎, "ʿĀʾisha Qandīsha") เป็นปิศาจผู้หญิงที่มีท่อนบนงดงามยั่วยวน แต่มีช่วงล่างที่เป็นแพะ และปีกด้านหลังเหมือนค้างคาว เชื่อว่าอาศัยอยู่ในที่รกร้างหรือกลางทะเลทราย เช่น เทือกเขาแอตลาส อิสชากาดิชา จะทำให้ผู้ชายหลงใหลเคลิบเคลิ้ม และท้ายสุดจะเป็นบ้าเสียสติ หรืออาจถึงตายได้ ทั้งนี้มีพยานเป็นชาวพื้นเมืองกลางทะเลทรายบอกว่า เคยเห็นอิสชากาดิชาในเวลากลางคืน เชื่อว่า หากได้ยินเสียงโซ่ลากพื้นหรือเสียงเหมือนอูฐเดินในเวลากลางคืน นั่นคือ อิสชากาดิชา
อำเภอศรีมโหสถ

อำเภอศรีมโหสถ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปราจีนบุรี

อำเภอศรีมโหสถตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังนี้

อำเภอศรีมโหสถแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 24 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอศรีมโหสถประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
ภาษายักโนบี

ภาษายักโนบี (ชื่ออื่นๆคือ Yaghnabi, Yagnobi หรือ Yagnabi. - yaγnobī́ zivók (ในภาษาทาจิกเขียนด้วยอักษรซีริลลิกเป็น яғнобӣ зивок [jæʁnɔ:'bi: zɪ̆'vo:kʰ]), ภาษารัสเซีย ягнобский язык /jagnobskij jazyk/, ภาษาทาจิก забони яғнобӣ /zabon-i yaġnobî/, ภาษาเปอร์เซีย زبان یغنابى /zæbān-e yæġnābī/, ภาษาออสเซติก ягнобаг æвзаг /jagnobag ævzag/, ภาษาเยอรมัน Jaghnobisch, Czech jaghnóbština, ภาษาสโลวัก jagnóbčina, ภาษายูเครน ягнобська мова /jahnobs’ka mova/, ภาษาโปแลนด์ jagnobski język) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงเหนือ ใช้พูดโดยชาวยักโนบีในหุบเขาทางเหนือของแม่น้ำยักนอบในเขตซาราฟซาน ประเทศทาจิกิสถาน จัดว่าเป็นลุกหลานของภาษาซอกเดีย. มีผู้พูดราว 3,000 - 6,000 คน ส่วนใหญ่พูดภาษาทาจิกได้ด้วย 
ภาษายักโนบีมีสองสำเนียงคือสำเนียงตะวันตกและตะวันออก โดยมากต่างกันทางด้านสัทวิทยา เช่นเสียงเดิม*θ เป็น t ในสำเนียงตะวันตกและเป็น s ในสำเนียงตะวันออก เช่น met - mes (วัน; มาจากภาษาซอกเดีย mēθ ) และ ay ในสำเนียงตะวันตกเป็น e ในสำเนียงตะวันออกเช่น wayš - weš (หญ้า;จากภาษาซอกเดีย wayš หรือ wēš )
ความรู้ในปัจจุบันเกี่ยวกับรากศัพท์ในภาษายักโนบีมาจากพจนานุกรมภาษายักโนบี-รัสเซียและไวยากรณ์ภาษายักโนบี งานชิ้นล่าสุดคือพจนานุกรมภาษายักโนบี-ทาจิก ในภาษายักโนบีปัจจุบัน รากศัพท์มาจากภาษาทาจิกถึง 60% ที่เหลือมาจากกลุ่มภาษาเตอร์กิก (5% มาจากภาษาอุซเบก) และภาษารัสเซีย 2% หนึ่งในสามของรากศัพท์มาจากกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันออก และสามารถเปรียบเทียบได้ง่ายกับศัพท์จากภาษาซอกเดีย ภาษาออสเซเตีย กลุ่มภาษาปามีร์หรือภาษาพาซตู
ภาษายักโนบีไม่มีการเขียนจนถึง พ.ศ. 2533 แต่มีบางบริเวณใช้อักษรอาหรับดัดแปลง ในปัจจุบันเขียนด้วยอักษรละตินดัดแปลง ดังนี้

a (á), ā (ā́), b, č, d, e (é), f, g, ɣ, h, ḥ, i (í), ī (ī́), ǰ, k, q, l, m (m̃), n (ñ), o (ó), p, r, s, š, t, u (ú), ū (ū́), ʏ (ʏ́), v, w (u̯), x, x°, y, z, ž, ع

นอกจากนั้น Sayfiddīn Mīrzozoda จากสถาบันวิทยาศาสตร์ทาจิกได้ดัดแปลงอักษรซีริลลิกสำหรับภาษาทาจิกมาเขียนภาษายักโนบีแต่ไม่เหมาะสมเพราะไม่แยกสระเสียงสั้นและสระเสียงยาว และไม่บอกการเน้นเสียง

А а (a) Б б (b) В в (v) (w) Г г (g) Ғ ғ (ɣ)
Д д (d) Е е (e/ye) Ё ё (yo) Ж ж (ž) З з (z)
И и (i, ī) Ӣ ӣ (ī) й (y) К к (k) Қ қ (q)
Л л (l) М м (m) Н н (n) О о (o) П п (p)
Р р (r) С с (s) Т т (t) У у (u, ū, ʏ) Ӯ ӯ (ū, ʏ)
Ф ф (f) Х х (x) "Хԝ хԝ" (x°) Ҳ ҳ (h, ḥ) Ч ч (č) Ҷ ҷ (ǰ)
Ш ш (š) Ъ ъ (ع) Э э (e) Ю ю (yu, yū, yʏ) Я я (ya)

ภาษายักโนบีมีเสียงสระ 8 เสียง เป็นสระเสียงสั้น 3 เสียง สระเสียงยาว 5 เสียง และมีเสียงพยัญชนะ 27 เสียง
ภาษายัซกุลยาม

ภาษายัซกุลยาม (yuzdami zevég, ภาษาทาจิก yazgulomi) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านสาขาปาร์มีร์ มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ 4,000 คนเมื่อ พ.ศ. 2537 ในบริเวณแม่น้ำยัซกุลยาม โคร์โน-บาดักซาน ประเทศทาจิกิสถาน ส่วนใหญ่ผู้พูดภาษาน้จะพูดภาษาทาจิกได้ด้วย ผู้พูดภาษานี้ต่างจากผู้พูดภาษากลุ่มปาร์มีร์อื่นๆคือไม่ได้นับถือศาสนาอิสลาม
ภาษาเลซกี

ภาษาเลซกี () เป็นภาษาของชาวเลซกินส์ซึ่งอยู่ทางใต้ของดาเกสถานในรัสเซียและทางเหนือของอาเซอร์ไบจาน

ภาษาเลซกีจัดอยุ่ในภาษากลุ่มคอเคซัสตะวันออกเฉียงเหนือ สาขาเลซเกีย เมื่อ พ.ศ. 2539 มีผู้พูด 257,000 ในรัสเซีย ส่วนใหญ่อยู่ในดาเกสถานใต้ และอีก 171,400 คนในอาเซอร์ไบจาน นอกจากนี้ยังมีผู้พูดใน จอร์เจีย คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน ตุรกี เติร์กเมนิสถาน ยูเครน และอุซเบกิสถาน จำนวนผู้พูดทั้งหมดประมาณ 451,000 คน ไม่มีสถานะเป็นภาษาราชการ

ภาษาเลซกีต่างจากภาษาในกลุ่มคอเคซัสตะวันออกเฉียงเหนืออื่น ๆ คือไม่มีระดับของนาม ในภาษาเขียนมี 18 การก แต่ใช้ในภาษาพูดเพียง 12 การก
The Melancholy of Haruhi Suzumiya

The Melancholy of Haruhi Suzumiya, 涼宮ハルヒの憂鬱 หรือ Suzumiya Haruhi no Yūutsu อาจหมายถึง
พระทีปังกรพุทธเจ้า

พระทีปังกรพุทธเจ้า เป็นพระพุทธเจ้าที่ตรัสรู้ในโลกเมื่อ 4 อสงไขยแสนกัปที่แล้ว ถือเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์แรกในพุทธวงศ์ของพระโคตมพุทธเจ้า เรื่องราวของพระองค์ปรากฏทั้งในหลักฐานฝ่ายเถรวาทและมหายาน นามของพระองค์หมายถึงผู้ยังแสงสว่างให้เกิดขึ้น ชื่ออื่น ๆ ของพระองค์ได้แก่ พระสมันตประภาพุทธเจ้า พระประทีปประภาพุทธเจ้า พระสมาธิประภาพุทธเจ้า หรือพระปัจฉิมพุทธะทีปังกร

ในอดีตกาลมีพระพุทธเจ้าพระนามว่าทีปังกร 2 พระองค์ จึงเรียกพระองค์แรกว่าพระปุราณทีปังกร ("ปุราณ" แปลว่า เก่า) และเรียกพระองค์หลังว่าพระปัจฉิมทีปังกร ("ปัจฉัม" แปลว่า หลัง)

ในคัมภีร์พุทธวงศ์ บทพุทธปกิรณกกัณฑ์ กล่าวถึงประวัติของพระทีปังกรพุทธเจ้าไว้ว่า เมื่อศาสนาพระสรณังกรพุทธเจ้าอันตรธานไป ในสารมัณฑกัปเดียวกัน มีพระพุทธเจ้ามาอุบัติเป็นองค์ที่ 4 และเป็นองค์สุดท้ายของกัปนั้น พระนามว่า "ทีปังกร"

พระทีปังกรพุทธเจ้าประสูติเป็นทีปังกรราชกุมาร รัมมวดีนคร พระบิดาทรงพระนามว่าพระเจ้าสุเทพ และพระมารดาทรงพระนามว่าพระนางสุเมธาเทวี ทีปังกรราชกุมารทรงเกษมสำราญอยู่ 10,000 ปี ในปราสาท 3 หลัง ชื่อว่า หังสา โกญจา และมยุรา เหมาะสมตามฤดูทั้ง 3 มีพระมเหสีนามว่าปทุมาเทวี และทรงมีสนมนารีแวดล้อมอีก 300,000 นาง วันหนึ่ง ทีปังกรราชกุมารเสด็จประพาสอุทยาน ทอดพระเนตรเห็นเทวทูตทั้งสี่ คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย และสมณะ พระองค์จึงมีพระทัยน้อมไปทางบรรพชา

เมื่อพระนางปทุมาเทวีประสูติพระโอรส พระนามว่า อุสภักขันธกุมาร จึงได้เสด็จออกบรรพชาในราชอุทยานนั้นด้วยคชยาน 84,000 เชือก มีผู้ออกบรรพชาตามจำนวนโกฏิหนึ่ง หลังจากทรงบำเพ็ญความเพียรอยู่เป็นเวลา 10 เดือน ในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ พระองค์ก็นำบริษัทเข้าไปบิณฑบาตข้าวปายาสในนคร ตอนเย็นทรงปลีกจากคณะ ทรงรับหญ้า 8 กำ จากอาชีวกชื่อ อานันทะ และนำมาปูลาดเป็นโพธิบัลลังก์ใต้ต้นเลียบ (ต้นมะกอก) ปราบพระยามารกับพลมารนับอสงไขย และได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในคืนนั้น พระทีปังกรพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนา แก่พระภิกษุผู้บรรพชาตามจำนวนโกฏิหนึ่ง ที่สุนันทาราม ทำให้พระภิกษุโกฏิหนึ่งนั้นสำเร็จเป็นพระอริยบุคคล

ธรรมาภิสมัยในพุทธกาลของพระทีปังกรพุทธเจ้าบังเกิดขึ้น 3 วาระ คือพระทีปังกรพุทธเจ้า ทรงประชุมสาวกสันนิบาต 3 ครั้งพระทีปังกรพุทธเจ้ามีพระสาวกองค์สำคัญ คือพระทีปังกรพุทธเจ้ามีพระวรกายสูง 80 ศอก เมื่อพระชนมายุได้ 100,000 ปี จึงปรินิพพานที่นันทาราม หลังจากนั้นพุทธศาสนาของพระองค์ก็ดำรงอยู่ต่อมานานถึง 100,000 ปี จึงอันตรธานไป

ในสมัยพระทีปังกรพุทธเจ้า พระโคตมพุทธเจ้าได้เสวยพระชาติเป็นสุเมธดาบส ได้นอนทอดตนบนเปือกตมให้พระพุทธเจ้าพระองค์นั้นและพระสาวกเหยียบข้ามไป จึงได้รับพุทธพยากรณ์ว่าจะได้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตกาลข้างหน้า พระนามว่า พระโคดมพุทธเจ้า

ในอุโบสถของฝ่ายมหายาน จะสร้างพระรูปของพระทีปังกรอยู่ในตำแหน่งของพระพุทธเจ้าในอดีตของพระพุทธแห่งตรีกาล ชาวจีนเชื่อว่าวันประสูติของพระองค์คือ วันที่ 22 เดือนแปดจีน หลักฐานที่กล่าวถึงพระองค์ในพระสูตรของฝ่ายมหายานได้แก่

ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่า พระแม่องค์ธรรมได้มอบหมายให้พระทีปังกรพุทธเจ้ามาเกิด เพื่อทำหน้าที่ฉุดช่วยนำพาวิญญาณเวไนยสัตว์ทั้งหลายให้กลับสู่แดนนิพพาน ซึ่งเป็นบ้านเดิมของวิญญาณทุกดวง ยุตนี้เรียกว่าธรรมกาลยุคเขียว ซึ่งครอบคลุมระยะเวลา 1,886 ปี (3,086-1,200 ก่อน ค.ศ.)

ต่อมา พระแม่องค์ธรรมได้ส่งพระศากยมุนีพุทธเจ้ามาปกครองธรรมกาลยุคถัดมา เมื่อพระโคดมตั้งปณิธานได้ 7 วันว่าถ้าหากไม่ได้ตรัสรู้ก็จะไม่ลุกจากที่นั่ง พระแม่องค์ธรรมสงสารพระโคดมที่ลำบากบำเพ็ญเพียรมา 6 ปียังไม่บรรลุ จึงให้พระทีปังกรพุทธเจ้าจำแลงเป็นดาวประกายพรึกมาเปิดจุดญาณทวารให้ พระโคดมจึงได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า
วัดพระนอนขอนม่วง

วัดพระนอนขอนม่วง เป็นวัดตั้งอยู่ในเขตตำบลดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ สร้างขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏ มีเพียงตำนานกล่าวถึงการซ่อมแซมในพุทธศตวรรษที่ 24 เมื่อเปรียบเทียบกับโบราณสถานประเภทเดียวกัน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้น เมื่อกลางพุทธศตวรรษที่ 21

วัดพระนอนขอนม่วงขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2497
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุษบงเบิกบาน

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุษบงเบิกบาน (1 มีนาคม พ.ศ. 2402 — 6 มิถุนายน พ.ศ. 2419) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าคุณจอมมารดาสำลี (สกุลเดิม: บุนนาค) ธิดาสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) กับหม่อมคล้าย มีพระพี่น้องคือ พระองค์เจ้าแดง, พระองค์เจ้าเขียว (หญิงเล็ก), สมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านภาพรประภา กรมหลวงทิพยรัตนกิริฎกุลินี

เดิมพระนามของพระองค์สะกดว่า "บุษบงก์เบิกบาน" มาจากคำบาลีว่า ปุสปงฺค (ปุสป+องฺค) แต่สะกดว่า "บุษบงเบิกบาน" ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว