seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
หลักความไม่แน่นอน

ในวิชาควอนตัมฟิสิกส์ หลักความไม่แน่นอนของไฮเซนแบร์ก () กล่าวว่า คู่คุณสมบัติทางฟิสิกส์ที่แน่นอนใดๆ เช่น ตำแหน่งและโมเมนตัม จะไม่สามารถทำนายสภาวะล่วงหน้าได้อย่างแน่นอน ยิ่งเรารู้ถึงคุณสมบัติข้อใดข้อหนึ่งอย่างละเอียด ก็ยิ่งทำนายคุณสมบัติอีกข้อหนึ่งได้ยากยิ่งขึ้น หลักการนี้มิได้กล่าวถึงข้อจำกัดของความสามารถของนักวิจัยในการตรวจวัดปริมาณสำคัญของระบบ แต่เป็นธรรมชาติของตัวระบบเอง กล่าวอีกนัยหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะวัดทั้งตำแหน่งและความเร็วของอนุภาคในเวลาเดียวกันด้วยระดับความแน่นอนหรือความแม่นยำใดๆ ก็ตาม

สำหรับกลศาสตร์ควอนตัม เราสามารถอธิบายอนุภาคได้ด้วยคุณสมบัติของคลื่น ตำแหน่ง คือที่ที่คลื่นอยู่อย่างหนาแน่น และโมเมนตัมก็คือความยาวคลื่น ตำแหน่งนั้นไม่แน่นอนเมื่อคลื่นกระจายตัวออกไป และโมเมนตัมก็ไม่แน่นอนในระดับที่ไม่อาจระบุความยาวคลื่นได้

คลื่นที่มีตำแหน่งแน่นอนมีแต่เพียงพวกที่เกาะกลุ่มกันเป็นจุดๆ เดียว และคลื่นชนิดนั้นก็มีความยาวคลื่นที่ไม่แน่นอน ในทางกลับกัน คลื่นที่มีความยาวคลื่นแน่นอนมีเพียงพวกที่มีคาบการแกว่งตัวปกติแบบไม่จำกัดในอวกาศ และคลื่นชนิดนี้ก็ไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่นอนได้ ดังนั้นในกลศาสตร์ควอนตัม จึงไม่มีสภาวะใดที่สามารถบอกถึงอนุภาคที่มีทั้งตำแหน่งที่แน่นอนและโมเมนตัมที่แน่นอน ยิ่งสามารถระบุตำแหน่งแน่นอนได้แม่นเท่าไร ความแน่นอนของโมเมนตัมก็ยิ่งน้อย

นิพจน์ทางคณิตศาสตร์สำหรับหลักการนี้คือ ทุกๆ สถานะควอนตัมมีคุณสมบัติการเบี่ยงเบนของค่าเฉลี่ยกำลังสอง (RMS) ของตำแหน่งจากค่าเฉลี่ย (ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของการกระจายของ X) :

คูณด้วยค่าเบี่ยงเบน RMS ของโมเมนตัมจากค่าเฉลี่ย (ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของ P) :

จะต้องไม่น้อยกว่าเศษส่วนค่าคงที่ของพลังค์ :

ค่าวัดใดๆ ของตำแหน่งด้วยความแม่นยำ formula_4 ที่ทลายสถานะควอนตัม ทำให้ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของโมเมนตัม formula_5 ใหญ่กว่า formula_6
โรงเรียนเพ็ญสมิทธ์

โรงเรียนเพ็ญสมิทธ์สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2531 โดยมี อ.อาจิณ มารีประสิทธ์ เป็นผู้รับใบอนุญาต ทางโรงเรียนได้สอนตั้งแต่ระดับ เตรียมอนุบาล ถึ มัธยมศึกษาปีที่ 6 ปัจจุบันมีนักเรียนกว่า 1000 คน

ปี 2560 โรงเรียนเพ็ญสมิทธ์ เปิดหลักสูตรนานาชาติ Pensmith STEM International เน้นทักษะวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี วิศวกรรมและคณิตศาสตร์ นำทีมโดย อ Tony Atkinson
อุทุมพร จามรมาน

ศาสตราจารย์ อุทุมพร จามรมาน ที่ปรึกษาผู้ตรวจการแผ่นดิน อดีตผู้อำนวยการสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน) และเป็นกรรมการและเลขานุการในคณะกรรมการบริหารสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (สทศ.)

ศ.อุทุมพร จามรมาน หรือ ศ.ดร.อุทุมพร จามรมาน เกิดเมื่อวันที่ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต (คณิตศาสตร์-ประถม) เกียรตินิยม จากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระดับปริญญาโท การวิจัยการศึกษา จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาเอก สาขาสถิติและวัดผล UCLA ประเทศสหรัฐอเมริกา

ศ.อุทุมพร จามรมาน เคยดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ ประธานฝ่ายดำเนินงานวิทยาลัยการศึกษาทางไกลทางอินเทอร์เน็ต (พ.ศ. 2546 - 2549) กรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ (2540 - 2542) หัวหน้าภาควิชาวิจัยการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2532 - 2536) ผู้อำนวยการศูนย์ทดสอบทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ (2540 - 2542) และรองคณบดีคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2524 – 2528)

นอกจากนี้ยังมีประสบการณ์ในการทำงานในปัจจุบัน อาทิ ประธาน e-Learning สมาคมคอมพิวเตอร์ในพระบรมราชูปถัมภ์ และกรรมการสภามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (2546 - ปัจจุบัน)
มอญร้องไห้

มอญร้องไห้ หรือ นางร้องไห้ เป็นพิธีกรรมของชาวมอญ เป็นการแสดงความเคารพอาลัยและยกย่องคุณงามความดีของผู้ตาย โดยการประกอบพิธีจะมีวงปี่พาทย์มอญมาบรรเลง และจะมีคนมาร้องเพลงสวดสรรเสริญ เนื้อหาของเพลงนั้นไม่ตายตัว ขึ้นอยู่กับว่าผู้ตายเป็นใครและมีคุณงามความดีมากน้อยเพียงใด

ประวัติความเป็นมานั้นเชื่อกันว่ามาจากสมัยพุทธกาล เมื่อครั้งพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน ทรงแสดงปาฏิหาริย์ให้พระบาทหลุดออกมาจากโลง เพื่อให้พระมหากัสสปและศิษยานุศิษย์ที่มาหลังสุดได้บูชา ฝ่ายฆราวาสและพระภิกษุที่ยังไม่บรรลุอรหันต์ต่างพากันร้องไห้ 
การมีนางร้องไห้ในราชสำนักอาจได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากชนชาติ “มอญ” ในประเพณีมอญมีพวกรับจ้างร้องไห้ มีเสียงร้องทำนองโอดครวญ จนนำมาตั้งเป็นชื่อทำนองเพลงว่า “มอญร้องไห้”

ในสมัยกรุงศรีอยุธยาปรากฏหลักฐานการมีนางร้องไห้ในคำให้การ “ขุนหลวงหาวัด” อธิบายถึงการจัดงานพระราชพิธีพระบรมศพของพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศว่า ได้เกณฑ์นางสนมกำนัลมาเป็นนางร้องไห้ ซึ่งในการร้องไห้จะควบคู่การประโคมมโหรีปี่พาทย์ ดังนี้ ...

ธรรมเนียมการพระศพนี้ทำสืบเนื่องมาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 โปรดเกล้าฯ ให้จัดงานพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก รัชกาลที่ 1 ซึ่งมีนางร้องไห้และประโคมกลองชนะตามเวลา เหมือนอย่างพระมหากษัตริย์แต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา วิธีการร้องไห้ต้องใช้คนจำนวนมาก ส่วนใหญจะใช้นางพระสนม นางพระกำนัลหรือผู้ที่ได้ถวายตัว มีต้นเสียง 4 คน และมีคู่ร้องรับประมาณ 80-100 คน

เมื่อครั้งงานพระบรมศพของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ที่ได้รับมอบหมายให้จัด “นางร้องไห้” คือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงทิพยรัตนกิริฎกุลินี (พระราชธิดาในรัชกาลที่ 4) ทรงให้เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์สดับ ลดาวัลย์ เจ้าจอมพระองค์สุดท้ายในรัชกาลที่ 5 เป็นต้นเสียงร้องนำ โดยให้เจ้าจอมและพนักงานคอยร้องไห้ตามบท ในเวลาประโคมย่ำยาม คือ ย่ำรุ่ง เที่ยง ย่ำค่ำ ยามสอง ยามสาม เนื้อหาของคำร้องไห้เป็นการถวายความจงรักภักดี ที่เหล่าข้าบาทบริจาริกาขอตามไปปรนนิบัติยังสรวงสวรรค์

บทเพลง นางร้องไห้ ครั้นนั้นมีอยู่ทั้งหมด 5 บท ดังนี้

ในวันแรกของพระราชพิธีการพระบรมศพ เมื่อการเทศนาจบลงและพระราชาคณะกำลังสวดศราธพรตอยู่นั้น เผอิญเป็นเวลาย่ำค่ำซึ่งตามพระราชพิธีจะต้องมีการประโคมย่ำยาม และนางร้องไห้ก็เริ่มร้องประชันกับเสียงพระสวด พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงบันทึกไว้ว่า เสียงอึกทึกจนไม่เป็นส่ำ เป็นเหตุให้พระองค์อับอายแก่นักการทูตต่างชาติ ดังนั้นในวันต่อ ๆ มาพระองค์จึงได้ทรงยกเลิกประเพณีนางร้องไห้ ดังที่ทรงพระราชนิพนธ์ไว้ว่า …

ในพระราชพินัยกรรมของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ระบุไว้ตอนหนึ่งว่า

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ประเพณีนางร้องไห้ในราชสำนัก สิ้นสุดลงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
แก๊ก คอนเสิร์ต

แก๊ก คอนเสิรต์ () เป็นรายการตลกที่ออกอาศทางสถานีโทรทัศน์ KBS2 ร่วมกับ สถานีโทรทัศน์ SBS's "People looking for a laugh" (웃음을 찾는 사람들(웃찾사)) and MBC's "Ha ttang sa" (하땅사(하늘도 웃고 땅도 웃고 사람도 웃는다)). ในประเทศไทยและทั่วโลกสามารถรับชมรายการนี้ได้ ทางสถานีโทรทัศน์ KBS World개그콘서트 GAG CONCERT
Current comedians※ As of 18 Novenber 2018"
การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน

การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน () เป็นวิธีหนึ่งของเว็บเซิร์ฟเวอร์เอชทีทีพี ในการส่งถ่ายข้อมูลไปยังโปรแกรมประยุกต์ของเครื่องลูกข่าย (ซึ่งมักจะเป็นเว็บเบราว์เซอร์) ปกติแล้วข้อมูลที่ได้รับจากข้อความตอบรับเอชทีทีพีจะถูกส่งมาเป็นข้อมูลชิ้นเดียว ซึ่งขนาดของเนื้อหานั้นได้แสดงไว้ในส่วนหัว Content-Length ขนาดของข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญ เพราะว่าเครื่องลูกข่ายจำเป็นต้องทราบว่า เมื่อไรข้อความตอบรับจะสิ้นสุดและเมื่อไรข้อความถัดไปจะตามมา และด้วยการใช้การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน ข้อมูลจะถูกแบ่งออกเป็นบล็อกย่อย ๆ และถูกส่งออกไปเป็นหนึ่งหรือหลาย "ชิ้นส่วน" (chunk) ดังนั้นเครื่องแม่ข่ายอาจเริ่มส่งข้อมูลก่อนที่มันจะทราบว่าขนาดรวมทั้งหมดของเนื้อหาเป็นเท่าใด บ่อยครั้งที่ขนาดของบล็อกจะเท่ากันหมด แต่ก็ไม่แน่เสมอไป

บางครั้งเครื่องให้บริการเอชทีทีพีใช้การบีบอัดข้อมูล (gzip หรือ deflate) เพื่อลดเวลาที่ใช้ในการส่งถ่ายข้อมูล แม้ว่าการเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วนสามารถใช้ได้กับทรัพยากรที่บีบอัดเพื่อลดปริมาณชิ้นส่วนที่ส่ง แต่หลังจากแบ่งแล้ว ชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่ไม่ได้มีการบีบอัดในตัวเองก็จะไม่มีประโยชน์อะไร แถมยังทำให้เซิร์ฟเวอร์เสียเวลาในการบีบอัดอย่างเต็มที่ แล้วข้อมูลบีบอัดที่ออกมาจึงค่อยถูกตัดแบ่งตามแผน ส่วนกรณีที่มีการตัดแบ่งเป็นชิ้นส่วนก่อนแล้วค่อยนำไปบีบอัด มีข้อดีตรงที่สามารถบีบอัดได้ทันทีในขณะที่ข้อมูลกำลังส่ง เพราะข้อมูลที่นำมาบีบอัดมีขนาดเล็ก แต่ก็มีข้อเสียคือไม่สามารถทราบถึงขนาดข้อมูลสุดท้ายที่บีบอัดแล้วได้โดยง่าย

เครื่องแม่ข่ายจะส่งส่วนหัวของการตอบรับ Transfer-Encoding โดยกำหนดค่าเป็น chunked แต่ละชิ้นส่วนจะขึ้นต้นด้วยขนาดของข้อมูลในชิ้นส่วนนั้นเป็นเลขฐานสิบหก ตามด้วยอักขระปัดแคร่ (carriage return) อักขระป้อนบรรทัด (line feed) และข้อมูลในส่วนนั้น ในการนำไปใช้บางอย่าง จะมีอักขระช่องว่าง (0x20) เพิ่มเข้ามาระหว่างขนาดของชิ้นส่วน กับอักขระปัดแคร่ป้อนบรรทัด และเมื่อไม่มีข้อมูลที่จะส่งต่อแล้ว ชิ้นส่วนตอบรับสุดท้ายจะจบด้วยขนาดที่เท่ากับ 0
ช่องว่าง

ช่องว่าง อาจหมายถึง
กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์

กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์ (; ) เป็นสัญลักษณ์ของอาหารและความอุดมสมบูรณ์ที่ใช้กันมาราวห้าร้อยปีก่อนคริสต์ศักราชบางครั้งก็เรียกว่า “กรวยแห่งอมาลเธีย” (Horn of Amalthea) หรือ “กรวยแห่งการเก็บเกี่ยว” (Harvest cone) “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” พบบ่อยในงานศิลปะทุกแขนงมาตั้งแต่สมัยกรีกโรมันในการใช้เป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์และการให้กำเนิด

ในตำนานเทพเจ้ากรีกเทพีอมาลเธีย (Amalthea) เป็นแพะผู้เลี้ยงดูซูสด้วยน้ำนมของตนเอง เมื่อเขาของอมาลเธียหักด้วยอุบัติเหตุโดยซูสขณะที่กำลังเล่นกันซึ่งทำให้อมาลเธียกลายเป็นยูนิคอร์น เทพซูสผู้รู้สึกผิดก็คืนเขาให้ เขานั้นจึงมีอำนาจเหนือธรรมชาติที่จุสิ่งใดก็ได้ที่ผู้เป็นเจ้าของต้องการ ภาพดั้งเดิมเป็นภาพเขาแพะที่เต็มไปด้วยผลไม้และดอกไม้ เทพเช่นเทพีฟอร์ชูนา (Fortuna) บางภาพจะถือกรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์ นอกจากจะเป็นสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ กรวยก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของการให้กำเนิด

อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าเทพีอมาลเธียอาจจะเป็นนิมฟ์ที่ถูกขอให้มาเลี้ยงซูสเมื่อถูกซ่อนตัวจากโครเนิส อมาลเธียก็นำซูสไปซ่อนไว้ที่เขาไอไกออน (Mount Aigaion) ที่แปลว่าภูเขาแพะ ซึ่งอาจจะหมายความว่าอมาลเธียเป็นนิมฟ์ที่เป็นแพะหรือเป็นนิมฟ์ที่ดูและแพะก็ได้ ฉะนั้นเขาที่หักอาจจะเป็นเขาของอมาลเธียหรือเขาของแพะของอมาลเธียที่หักขณะที่เล่นกับซูสก็ได้ เพื่อเป็นการตอบแทนเทพซูสจึงสร้าง “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าอมาลเธียเป็นชื่ออีกชื่อหนึ่งของกลุ่มดาวแพะทะเล

การสร้างงานศิลปะในสมัยใหม่ของ “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” มักจะเป็นกรวยที่สานด้วยหวายที่มีรูปร่างเหมือนเขาแพะที่บรรจุด้วยสิ่งต่างสำหรับฉลองเช่นผลไม้และผัก ในทวีปอเมริกาเหนือ “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” กลายมามีความสัมพันธ์กับเทศกาลวันขอบคุณพระเจ้าและการเก็บเกี่ยว ในรัฐบริติชโคลัมเบีย “Cornucopia” เป็นชื่อของเทศกาลไวน์และอาหารประจำปีที่ฉลองกันที่วิสเลอร์ นอกจากนั้นสัญลักษณ์นี้ก็ยังปรากฏในธงและตราของรัฐไอดาโฮ, รัฐนอร์ทแคโรไลนา และรัฐนิวเจอร์ซีย์ และในตราของประเทศโคลอมเบีย, ประเทศเปรู และประเทศเวเนซุเอลา

“กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” ใช้ในเครื่องประดับที่เป็นสัญลักษณ์ของการมีบุตร, โชค และความอุดมสมบูรณ์ ผู้นับถือคริสต์ศาสนาบางกลุ่มก็กล่าวเตือนไม่ให้ใช้สัญลักษณ์ที่ว่านี้เพราะถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของความโชคร้าย และเปรียบเทียบกับ “เขา” ที่บรรยายในพระคัมภีร์ที่หมายถึงพระเยซูเท็จ (Antichrist)
โรงแรมริตซ์ ปารีส

โรงแรมริตซ์ ปารีส (Hôtel Ritz Paris) เป็นโรงแรมที่ตั้งอยู่ที่ปลาซวองโดม ใจกลางกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นโรงแรมที่มีชื่อเสียงและหรูหราที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง และเป็นหนึ่งในเจ็ด Parisian Palace ที่จัดอันดับโดย The Leading Hotels of the World นับเป็นโรงแรมริตซ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก โดยก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441

อาคารของโรงแรมสร้างขึ้นเมื่อต้นศตวรรษที่ 18 เพื่อเป็นที่พักอาศัยส่วนตัว ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2397 อาคารได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของพี่น้อง Péreire ซึ่งได้ใช้เป็นสำนักงานใหญ่ของสถาบันการเงิน "Crédit Mobilier"

ด้านหน้าของอาคารออกแบบโดย ฌูลส์ อาร์ดวง-มองซาร์ ต่อมาเซซาร์ ริตซ์ ได้ปรับเปลี่ยนให้เป็นโรงแรมหรู และเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2441 เมื่อรวมกับพรสวรรค์ด้านการทำอาหารของออกุสต์ เอสกอฟฟิเยร์ ผู้ถือหุ้นรายย่อย ทำให้โรงแรมริตซ์มีพร้อมทั้งความหรูหรา บริการ และอาหารชั้นเลิศ

โรงแรมริตซ์ประกอบด้วยอาคาร Vendôme และ Cambon มีห้องพักด้านหนึ่งหันหน้าเข้าหาปลาซวองโดม และห้องพักด้านตรงข้ามมองลงไปเห็นสวนของโรงแรม ที่นี่เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในโลก และมีห้องชุดหรูหราบางห้องที่ตั้งชื่อตามแขกที่มีชื่อเสียง ตัวอย่างผู้มีชื่อเสียงที่มาพักที่โรงแรมริตซ์ เช่น เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ ซึ่งนำชื่อไปตั้งเป็นชื่อบาร์ของโรงเรม และมาร์แซล พรุสต์ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ชาร์ลี แชปลิน เกรทา การ์โบ มาร์ลีน ดีทริช ฌ็อง-ปอล ซาทร์ เอลตัน จอห์น รวมทั้งนักออกแบบเสื้อผ้า โกโก ชาแนล ซึ่งพักอยู่ที่โรงแรมริตซ์นานกว่าสามสิบปี

ปัจจุบันโรงแรมริตซ์ ปารีส มีห้องพัก 161 ห้อง ห้องอาหารหนึ่งห้อง และบาร์สองแห่ง ราคาห้องพักเริ่มต้นที่ 730 ยูโรต่อคืน ห้องชุดเริ่มต้นที่ 3,000 ยูโร ห้องอาหารของโรงแรมที่มีชื่อว่า "L'Espadon" ได้รับระดับคะแนนหนึ่งดาวจาก Michelin Red Guide ฉบับปี 2007
Immiserizing growth

Immiserizing growth
เศรษฐกิจที่เจริญเติบโตจะส่งผลในทางที่เลวร้าย กว่าก่อนเกิดการเจริญเติบโต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ถ้าการเจริญเป็นการส่งออกเพียงอย่างเดียว จะเป็นหนทางที่นำไปสู่ ความตกต่ำในอัตราการค้าของประเทศที่ส่งออก
ในบางโอกาสที่พอเหมาะพอเจาะ ซึ่งดีที่มันจะเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
การตกต่ำของอัตราการค้า อาจจะใหญ่ยิ่งกว่าผลได้จากการค้าเสียด้วยซ้ำ สถานการณ์แบบนี้ จะยิ่งทำให้ประเทศแย่ลงกว่าก่อนที่จะมีการเติบโต
ผลลัพธ์นี้เกิดขึ้นกับประเทศที่กำลังเจริญเติบโต ซึ่งความสามารถต่างๆ ขึ้นอยู่กับอิทธิพลราคาของโลก
Harry G. Johnson, ได้ทำความเข้าใจกับเงื่อนไขนี้ และผลลัพธ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ในปี 1995 พบว่า มีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้งที่กระทบถึงกันอย่างดีระหว่าง
immeserizing growth กับ export of primary goods โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศกำลังพัฒนา
ชาวซุนดา

ชาวซุนดา เป็นกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองในประเทศอินโดนีเซียอาศัยอยู่ในพื้นที่ทางตะวันตกของเกาะชวา มีจำนวนประมาณ 31 ล้านคน ชาวซุนดาใช้ภาษาหลักคือภาษาซุนดา และนับถือศาสนาอิสลามเป็นส่วนใหญ่

เดิมนั้นชาวซุนดามักจะอาศัยอยู่หนาแน่นในจังหวัดชวาตะวันตก, บันเติน และจาการ์ตา รวมทั้งพื้นที่ทางตะวันตกของจังหวัดชวากลาง สำหรับชวากลาง และชวาตะวันออกนั้น เป็นถิ่นฐานเดิมของชาวชวา ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มใหญ่ที่สุดในอินโดนีเซีย

วัฒนธรรมของชาวซุนดานั้นส่วนใหญ่ยืมมาจากวัฒนธรรมชวา แต่มีความแตกต่างออกไปเนื่องจากการนับถือศาสนาอิสลาม และมีลำดับชั้นทางสังคมที่แข็งแกร่งน้อยกว่ามาก
ภาษาเบอตาวี

ภาษาเบอตาวี เป็นภาษาพูดของชาวเบอตาวีในกรุงจาการ์ตาของประเทศอินโดนีเซีย มีผู้พูดภาษาเบอตาวีเป็นภาษาแม่ประมาณ 2,700,000 ล้านคน (พ.ศ. 2536) โดยเป็นภาษาลูกผสมที่อิงภาษามลายู (Malay-based creole language) มีผู้พูดประมาณ 2,700,000 คน (พ.ศ. 2536) ในจาการ์ตา เกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นภาษาลูกผสมที่มีภาษามลายูเป็นฐาน มีความแตกต่างจากภาษาอินโดนีเซียและภาษาลูกผสมที่มีฐานจากภาษามลายูอื่น ๆ เกิดขึ้นรววพุทธศตวรรษที่ 25 มีการออกเสียงและรากศัพท์ที่เป็นเอกลักษณ์ ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอรานากันในอินโดนีเซียและภาษาบาหลี

ที่มาของคำว่า "เบอตาวี" มาจากคำว่า "บาตาฟียา" (Batavia) อันเป็นชื่อทางการของจาการ์ตาในสมัยที่อินโดนีเซียเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์
รายชื่อกระจุกดาวทรงกลม

รายชื่อต่อไปนี้คือ รายชื่อกระจุกดาวทรงกลม 
ต่อไปนี้คือกระจุกดาวทรงกลมที่พบในดาราจักรฮาโลของทางช้างเผือก ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางแสดงเป็นหน่วยลิปดาที่เห็นจากบนโลก สำหรับการอ้างอิง จุดอ้างอิงบนท้องฟ้าที่ใจกลางดาราจักรสำหรับ J2000 epoch อยู่ที่ ไรต์แอสเซนชั่น เดคลิเนชั่น กระจุกดาวทรงกลมจำนวนมากพบอยู่ในบริเวณกลุ่มดาวคนแบกงู และกลุ่มดาวคนยิงธนู ทั้งสองกลุ่มดาวตั้งอยู่ในทิศทางเดียวกันกับแกนกลางดาราจักร
มารธาและมารีย์ชาวมักดาลา (การาวัจโจ)

มารธาและมารีย์ชาวมักดาลา () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่สถาบันศิลปะดีทรอยต์ในสหรัฐอเมริกา

ภาพ “มารธาและมารีย์ชาวมักดาลา” เป็นภาพที่เขียนราวปี ค.ศ. 1598 เป็นภาพของพี่น้องในคัมภีร์ไบเบิล ขณะที่มารธากำลังพยายามชักชวนให้มารีย์ชาวมักดาลาละทิ้งชีวิตเดิมและหันมารับพระเยซู ใบหน้าของมารธาอยู่ในเงาเอนตัวไปข้างหน้าเพื่อหว่านล้อมมารีย์ผู้หมุนดอกส้มเล่นอยู่ในมือหนึ่งขณะที่อีกมือหนึ่งถือกระจกสัญลักษณ์ของความสำรวยที่แมรีจะต้องเลิกใช้เมื่อหันไปนับถือคริสต์ศาสนา

“มารธาและมารีย์” เป็นภาพที่เขียนขณะที่พำนักอยู่ที่วังของพระคาร์ดินัลฟรันเชสโก มาเรีย เดล มอนเต ผู้เป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญคนแรก ภาพที่การาวัจโจเขียนให้แก่เดล มอนเตแบ่งเป็นสองชุดชุดหนึ่งเป็นภาพชีวิตประจำวันทางโลกที่รวมทั้ง “นักดนตรี”, “คนเล่นลูท” และ “บาคคัส” - ภาพในกลุ่มนี้เป็นภาพเด็กชายหรือชายหนุ่มที่เขียนภายในห้องที่แคบ - และอีกกลุ่มหนึ่งคือภาพทางคริสต์ศาสนาที่รวมทั้ง “พักระหว่างหนีไปอียิปต์” และ “นักบุญฟรานซิสเกิดปีติสานติ์” ในบรรดาภาพทางศาสนาเป็นภาพเขียนสี่ภาพที่นางแบบเป็นสตรีคนเดียวกันสองคนทั้งรูปเดี่ยวและรูปที่มีทั้งสองคนอยู่ในภาพ ทั้งสองคนคืออันนา บิอังชินิ (Anna Bianchini) และฟิลลิเด เมลันโดรนิ (Fillide Melandroni) ผู้เป็นสาวโสเภณีผู้มีชื่อเสียงของกรุงโรมขณะนั้นและเป็นที่แสวงหาของชนชั้นสูงในสังคมของชาวโรม และมักจะมาแวะที่วังของเดล มอนเต อันนา บิอังชินิปรากฏก่อนเป็นแมรี แม็กดาเลนในภาพ “มารีย์ชาวมักดาลาสำนึกผิด” ที่เขียนรา ค.ศ. 1597 ฟิลลิเดปรากฏในภาพ “ภาพเหมือนของสตรีในราชสำนัก” ที่เขียนในปีเดียวกันสำหรับวินเชนโซ จุสตินิอานินายธนาคารและนักสะสมศิลปะเพื่อนของเดล มอนเต ในปี ค.ศ. 1598 คาราวัจโจก็เขียนฟิลลิเดอีกครั้งในภาพ “นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย” ที่จับความงามและความฉลาดเฉลียวของฟิลลิเด ในภาพ “มารธาและมารีย์” ทั้งอันนาและฟิลลิเดปรากฏด้วยกันในภาพเดียวกัน ฟิลลิเดในบทที่เหมาะสมกับการเป็นมารีย์ชาวมักดาลาและอันนาผู้ดูเหมือนจะไม่ยอมหยุดยั้งในการชักชวน
การตรึงนักบุญเปโตรบนกางเขน (การาวัจโจ)

นักบุญปีเตอร์ตรึงกางเขน () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันอยู่ที่วัดซานตามาเรียเดลโปโปโลในกรุงโรมในประเทศอิตาลี

ภาพ “นักบุญปีเตอร์ตรึงกางเขน” เป็นภาพที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1601 เป็นภาพที่เขียนสำหรับชาเปลเซราซิ (Cerasi Chapel) ภายในวัดซานตามาเรียเดลโปโปโล ตรงกันข้ามเป็นภาพ “มโนทัศน์ของนักบุญพอลบนถนนสู่ดามาสคัส” ซึ่งเป็นภาพเขียนอีกภาพหนึ่งของคาราวัจโจ ตรงกลางบนแท่นบูชาระหว่างสองภาพนี้เป็นภาพ “อัสสัมชัญของพระแม่มารี” โดยอันนิบาเล คารัคชี

ภาพนี้เป็นภาพที่แสดงการพลีชีพโดยการถูกตรึงกางเขนของนักบุญปีเตอร์—ก่อนจะถูกตรึงกางเขนนักบุญปีเตอร์ขอให้เป็นกางเขนที่กลับกับกางเขนที่ใช้ในการตรึงพระเยซูเพื่อที่จะไม่เป็นการเลียนแบบพระองค์ นักบุญปีเตอร์จึงถูกตรึงกางเขนโดยการห้อยหัวลงมา นอกจากนักบุญปีเตอร์แล้วก็มีชาวโรมันที่เราไม่เห็นหน้าพยายามที่จะตั้งกางเขนของนักบุญผู้สูงอายุแต่ก็ยังมีกล้ามเนื้อ นักบุญปีเตอร์ดูจะมีน้ำหนักมากกว่าที่ร่างกายบ่งไว้ที่ต้องใช้คนถึงสามคนในการพยายามยกกางเขนขึ้นราวกับว่าบาปในสิ่งที่กำลังทำถ่วงตัวบุคคลทั้งสาม

ภาพสองภาพนี้และฉากแท่นบูชาที่เขียนโดยอันนิบาเล คารัคชีได้รับการจ้างให้เขียนโดยมอนซิยอร์ทิแบริโอ เซราซิผู้เสียชีวิตไม่นานหลังจากนั้น ภาพเขียนแรกทั้งสองภาพได้รับการปฏิเสธ และผ่านมือไปเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมส่วนบุคคลของคาร์ดินัลซันเนซซิโอ นักวิชาการหลายคนที่รวมทั้งจอห์น แกช, เฮเลน แลกดอน และปีเตอร์ รอบบ์ สันนิษฐานว่าคาร์ดินัลซันเนซซิโอฉวยโอกาสเมื่อเซราซิเสียชีวิตโดยไม่คาดในการเป็นเจ้าของภาพหลายภาพของคาราวัจโจ แต่ภาพแรกของ “นักบุญปีเตอร์ตรึงกางเขน” สูญหายไป นักวิชาการบางคนเชื่อว่าเป็นภาพที่เป็นของพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก แต่ก็ไม่เป็นที่ยอมรับกัน ภาพที่สองจึงได้รับการยอมรับในปี ค.ศ. 1601

นักบุญสององค์--ปีเตอร์และพอล—เป็นนักบุญที่เป็นผู้วางรากฐานของสถาบันคาทอลิก ปีเตอร์ผู้เป็น “หลักหิน” ที่พระเยซูประกาศให้เป็นผู้สร้างวัด (พระวรสารนักบุญแม็ทธิว 16:18) และนักบุญพอลผู้ก่อตั้งสถาบันคริสต์ศาสนาในโรม ภาพเขียนของคาราวัจโจจึงเป็นสัญลักษณ์ของการอุทิศให้แก่ประมุขแห่งอัครสาวกของโรม ภายในวัดที่ตั้งเด่นอยู่กลางจตุรัสที่ต้อนรับนักแสวงบุญผู้มาสักการะเมื่อเข้ามาในกรุงโรมจากทางด้านเหนือ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหัวข้อของการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิกในการเปลี่ยนแปลงและการเสียสละซึ่งเป็นการต่อต้านการขยายตัวของโปรเตสแตนต์

คาราวัจโจหรือผู้อุปถัมภ์ดูเหมือนจะคิดถึงจิตรกรรมฝาผนังของไมเคิล แอนเจโลในชาเปลเพาลินาในนครรัฐวาติกัน เมื่อเลือกเขียนภาพนี้ แต่งงานเขียนของคาราวัจโจไม่มีรายละเอียดที่ยุ่งเหยิงเช่นในงานจิตรกรรมฝาผนังแบบแมนเนอริสต์ของไมเคิล แอนเจโล
ความกังขาของนักบุญทอมัส (คาราวัจโจ)

ความกังขาของนักบุญทอมัส () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พระราชวังซองส์ซูซิ, พอทสดัมในประเทศเยอรมนี

ภาพ “ความกังขาของนักบุญทอมัส” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1601 ถึงปี ค.ศ. 1602 เป็นภาพที่ในกลุ่มเดียวกับ “แรงบันดาลใจของนักบุญแม็ทธิว” และ “สังเวยไอแซ็ค” ที่อุฟฟิซิเพราะตัวแบบอัครสาวกในทุกภาพเป็นคนคนเดียวกัน เช่นเดียวกับภาพ “นักบุญแม็ทธิวและเทวดา” ภาพนี้เดิมเป็นของวินเชนโซ จุสตินิอานิและต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมหลวงของปรัสเซีย แต่โชคดีที่เก็บไว้ที่พอทสดัมจึงรอดจากการทำลายด้วยระเบิดระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองมาได้ ภาพนี้เป็นภาพที่นิยมก็อปปีกันมากที่สุด ซึ่งมีด้วยกันทั้งสิ้น 22 ก็อปปีจากคริสต์ศตวรรษที่ 17

ตามบันทึกของพระวรสารนักบุญจอห์น นักบุญทอมัสไม่ได้เห็นการปรากฏตัวของพระเยซูแก่อัครสาวกหลังจากที่ทรงฟื้นชีพ นักบุญทอมัสจึงประกาศว่านอกจากว่าจะได้ยื่นมือไปสัมผัสแผลของพระองค์ก็จะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน สัปดาห์หนึ่งต่อมาพระเยซูก็ทรงมาปรากฏตัวและบอกให้ทอมัสสัมผัสพระองค์และกล่าวว่า “ขอสมพรแก่ผู้ที่ยังไม่เห็นแต่เชื่อ”

ความกังขาของนักบุญทอมัสประทับใจคาราวัจโจเป็นการส่วนตัวเป็นอันมาก ไม่มีภาพเขียนภาพอื่นใดของคาราวัจโจที่สร้างความประหลาดใจได้เท่าภาพนี้ นักบุญทอมัสมีความกังขาจนถึงกับต้องเอานิ้วจิ้มแผลเพื่อพิสูจน์ก่อนที่จะอุทานเมื่อทราบแน่ว่าเป็นพระเยซูว่า “My Lord and my God” การวางภาพชายสี่คนยืนรวมกันจนศีรษะแทบชนกันโดยมีพระพักตร์ของพระเยซูอยู่ในเงามืดเป็นการเพิ่มอารมณ์ของภาพ ตัวแบบอีกสามคนมีแสงส่องบนใบหน้าว่า “รู้”
นักบุญฟรังซิสอธิษฐาน (การาวัจโจ)

นักบุญฟรังซิสอธิษฐาน () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โบราณแห่งชาติ กรุงโรม ประเทศอิตาลี

ภาพ “นักบุญฟรังซิสอธิษฐาน” เป็นภาพที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1602 ถึงปี ค.ศ. 1604 เป็นภาพไม่ได้มีหลักฐานบันทึกซึ่งทำให้ยากต่อการระบุว่าเขียนขึ้นเมื่อใด หรือยากที่จะบอกได้ว่าภาพใดเป็นภาพดั้งเดิมหรือภาพใดเป็นภาพก็อปปี จอห์น แกชกล่าวว่าภาพที่อยู่ที่วัดคัปปุชชินิ (Chiesa dei Cappuccini) เป็นก็อปปีของภาพดั้งเดิมที่หายไปที่นักวิชาการบ่งว่าเป็นภาพเขียนในวัดซานเปียโตรที่คาร์ปิเนโต โรมาโน (พิพิธภัณฑ์ของวังเวเนเซีย) ขณะที่เฮเลน แลงดอนกล่าวถึงภาพนี้ในหนังสือชีวประวัติของคาราวัจโจโดยอ้างถึงภาพในหอศิลป์โบราณแห่งชาติในกรุงโรมในปาลัซโซบาร์เบรีนิ (Palazzo Barberini)

การใช้ชีวิตอันสมถะของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีเป็นหัวข้อการเขียนภาพที่เป็นที่นิยมกันในสมัยของการาวัจโจ โดยปีเตอร์ รอบบ์เสนอว่านักบุญฟรังซิส พร้อมทั้งนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา และนักบุญเจอโรม เป็นนักบุญสามองค์ที่เป็นสัญลักษณ์ของผู้ที่อยู่นอกกรอบของสังคม ที่การาวัจโจเขียนแล้วเขียนอีก ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ที่มีความหมายเป็นการส่วนตัวต่อชีวิตอันไม่ราบรื่นของคาราวัจโจเอง

ระหว่างการฟ้องร้องในปี ค.ศ. 1603 โอราซีโอ เจนตีเลสกีเพื่อนของการาวัจโจกล่าวได้ให้ยืมเสื้อคลุมนักบวชแก่การาวัจโจสองสามเดือนก่อนหน้านั้นซึ่งอาจจะเกี่ยวกับการเขียนภาพที่ว่านี้ คำให้การของเจ็นทิเลสชิทำให้เชื่อกันว่าเป็นภาพเขียนราว ค.ศ. 1602/ค.ศ. 1604 แต่รอบบ์ดูจากลักษณะการเขียนแล้วเชื่อว่าอาจจะเป็นภาพเขียนจากปี ค.ศ. 1606 เมื่อคาราวัจโจหนีออกจากโรมในฐานะที่เป็นอาชญากรเนื่องจากไปฆ่าคนกลางถนนหลังจากมีปากมีเสียงกัน
อารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์

อารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ () เดิมเป็นแอบบีย์ของคณะเบเนดิกติน ตั้งอยู่ที่แซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ มณฑลปัวตู ประเทศฝรั่งเศส อารามแซงต์ซาแว็งเริ่มสร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในลักษณะสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ความสำคัญของอารามอยู่ที่จิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 ที่ได้รับการอนุรักษ์ให้อยู่ในสภาพที่ดีมาก

แผนผังอารามเป็นแบบกางเขนโดยมีหอสี่เหลี่ยมเหนือจุดตัดของกางเขน บริเวณแขนกางเขนเป็นบริเวณแรกที่ได้รับการก่อสร้าง ต่อมาเป็นบริเวณขับเพลงสวด (Choir) พร้อมกับบริเวณจรมุข (ambulatory) โดยมีชาเปลกระจายออกไปด้วยกันห้าโบสถ์น้อยทางมุขตะวันออก ต่อมาตัวอารามก็ได้รับการขยายเพิ่มเติมโดยการเพิ่มทางเดินข้างประกบทางเดินกลาง หอระฆัง และระเบียงทางเข้าหน้าโบสถ์ และในที่สุดก็เพิ่มทางเดินกลางอีกหกช่วง หอระฆังสร้างด้วยหินที่สูงกว่า 80 เมตรที่ต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19

เพดานโค้งประทุนรองรับด้วยเสาที่มีหัวเสาที่แกะสลักเป็นใบไม้ ภายในคริปต์เป็นที่ฝังศพนักบุญซาแว็งและนักบุญซิเปรียน ผนังเป็นจิตรกรรมฝาผนังที่แสดงภาพชีวิตของนักบุญทั้งสององค์

อารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 1983
ซาฟารีปาร์ค

สวนสัตว์เปิดซาฟารีปาร์ค () เป็นสวนสัตว์เปิดแห่งแรกในกาญจนบุรี ตั้งอยู่ที่อำเภอบ่อพลอย ห่างจากตัวเมืองกาญจนบุรีไป 40 กิโลเมตร โดยเป็นสวนสัตว์เปิดที่มีลักษณะเหมือนกับซาฟารีเวิลด์ โดยแบ่งส่วนต่าง ๆ ออกเป็น 8 โซนสวนสัตว์เปิด

โครงการที่ 1 สวนสัตว์เปิด แบ่งออกเป็น 8 โซนสัตว์ โซนที่ 1 กวางฟลอโลว์สีแฟนซี

โซนที่ 2 หมีควาย

โซนที่ 3 แบล๊คบัคและเนื้อทราย

โซนที่ 4 เสือโคร่ง

โซนที่ 5 สิงโตอัฟริกา

โซนที่ 6 เสือดาว

โซนที่ 7 กวางดาวอินเดีย กวางฟลอโลว์สีขาว นกอีมู

โซนที่ 8 ยีราฟ ม้าลาย ลามา นกกระจอกเทศ และนกฟลามิงโก้

นักท่องเที่ยวจะได้นั่งรถมินิบัสเข้าไปในโซนสัตว์ซึ่งมีทั้งหมด 8 โซน สัตว์ทุกตัวที่นี่จะเดินเข้ามาหานักท่องเที่ยวที่รถ เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้ป้อนอาหาร-ถ่ายรูป และสัมผัสได้ใกล้ชิดอย่างมาก ถึงขนาดว่าสามารถ "กอดคอยีราฟถ่ายรูป" ได้เลยทีเดียว หรือ "ป้อนอาหารด้วยปาก" ก็ยังได้ ทำให้นักท่องเที่ยวรู้สึกตื่นเต้น สนุกสนานมาก โซนสัตว์ที่อันตรายกรุณางดเปิดกระจก เช่น เสือ, สิงโต และ หมีควาย เค้าก็จะไม่เข้ามาใกล้หรือ ทำอันตรายแก่นักท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวสามารถนำรถส่วนตัวเข้าเที่ยวชมสวนสัตว์เปิด หรือใช้บริการรถมินิบัส ของทางสวนสัตว์ ซึ่งบริการฟรี และที่นี่มีบริการให้อาหารสัตว์ด้วยการซื้อขันอาหารจากด่านขายบัตรผ่านประตู ราคา ชุดละ 100 บาท (มี 4 ขัน) เพื่อนำไปป้อนอาหารสัตว์กินพืชภายในโซนได้

โครงการที่ 2 การแสดงโชว์

1. การแสดงโชว์ช้างแสนรู้

2. การแสดงโชว์จับจระเข้ด้วยมือเปล่า

3. ลานแสดงนกมาคอว์