seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สุชาดา ธิดาของเสนานีกุฎุมพี

นางสุชาดา เป็นธิดาของเสนานีกุฏมพี (อรรถกถาว่าเสนียะ) ในหมู่บ้านเสนานิคม ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม เมื่ออายุย่างเข้าสู่วัยสาวนางได้ทำพิธีบวงสรวงต่อเทพยดาที่สิงสถิต ณ ต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่งใกล้บ้านของนาง โดยได้ตั้งปณิธานความปรารถนาไว้ 2 ประการ คือ

ถ้าความปรารถนาทั้ง 2 ประการ สำเร็จสมบูรณ์แล้ว จะทำพลีกรรมแก่ท่านด้วยของอันมีมูลค่า 100,000 กหาปณะ

ครั้นกาลต่อมา ความปรารถนาของนางสำเร็จทั้งสองประการ โดยได้สามีเป็นเศรษฐีมีฐานะเสมอกัน และได้บุตรคนแรกเป็นชายนามว่า ยสะ นางได้ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปจนลูกชายแต่งงานแล้ว จึงปรารภที่จะทำพลีกรรมบวงสรวงสังเวยเทพยดาด้วยข้าวมธุปายาสเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้นางทาสีสาวใช้ไปปัดกวาดทำความสะอาดบริเวณโคนต้นไทรนั้น

ขณะนั้น พระโคตมโพธิสัตว์เลิกอัตตกิลมถานุโยค หันมาเสวยพระกระยาหารหวังจะบำเพ็ญเพียรทางจิต ประทับนั่งพักผ่อนที่ใต้ต้นไทรนั้น ผินพระพักตร์ทอดพระเนตรไปทางทิศตะวันออก มีพระรัศมีแผ่ซ่านออกจากพระวรกายเป็นปริมณฑลดูงามยิ่งนัก นางทาสีสาวใช้เห็นแล้วก็ตระหนักแน่ในจิตคิดว่า คงเป็นเทวดาเจ้า มานั่งคอยท่ารับเครื่องพลีกรรม จึงมิได้เข้าไปทำความสะอาดดังที่ตั้งใจมา รีบกลับไปแจ้งแก่นางสุชาดา โดยด่วน

ฝ่ายนางสุชาดาจึงรีบแต่งกายด้วยเครื่องอาภรณ์อันงดงามเป็นที่เรียบร้อยแล้วยกถาดข้าวมธุปายาสขึ้นทูลศีรษะ ออกจากบ้านพร้อมด้วยบริวารไปยังต้นไทรนั้น ครั้นได้เห็นพระโพธิสัตว์งดงามเช่นนั้น ก็เกิดโสมนัสยินดีสำคัญว่าเป็นรุกขเทวดามานั่งคอยรับเครื่องพลีกรรม จึงน้อมนำเข้าไปถวายพร้อมทั้งถาดทองคำ

เมื่อพระบรมโพธิสัตว์ทรงรับข้าวมธุปายาสแล้ว เสด็จไปประทับที่โคนต้นพระศรีมหาโพธิ์ ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ทรงบำเพ็ญเพียรทางจิตและได้ตรัสรู้เป็นพระสัพพัญญูพุทธเจ้าในวันนั้น หลังจากได้ประทับเสวยวิมุติสุข คือสุขอันเกิดจากการตรัสรู้บริเวณใกล้ ๆ นั้นเป็นเวลา 7 สัปดาห์ รวม 49 วัน แล้วได้เสด็จไปแสดงธรรมโปรดปัญจวัคคีย์ ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี

หลังจากยสะ บุตรชายคนโตได้บรรลุเป็นพระอรหันต์และอุปสมบทแล้ว พระพุทธเจ้าและพระสาวกรวมทั้งพระยสะได้ฉันภัตตาหารที่บ้านของนาง พระพุทธเจ้าแสดงพระธรรมเทศนาจบแล้วนางสุชาดาและอดีตภริยาของพระยสะได้บรรลุโสดาบันและถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะทั้งสองคน

นางสุชาดาถึงแก่กรรมที่ใดและเมื่อไรไม่ปรากฏ แต่มีอายุสังขารมากพอสมควรแล้วก็ถึงแก่กรรม
ม่านประเพณี

ม่านประเพณี (; ) เป็นชื่อในภาษาไทยของตำนานโศกนาฏกรรมของคู่รักชาย-หญิงชาวจีน ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก (ค.ศ. 265 – 420) ชื่อ เหลียงซานปั๋ว (梁山伯, Liáng Shānbó) กับ จู้อิง​ไถ (祝英台, Zhù Yīngtái) จากเมืองหนิงปัว มณฑลเจ้อเจียง เป็นเรื่องราวความรักต้องห้ามระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวที่เป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน โดยที่ไม่ทราบมาก่อนว่าพ่อแม่ของทั้งคู่มีความอาฆาตพยาบาทต่อกันมาก่อน ท้ายที่สุดทั้งคู่ตัดสินใจฆ่าตัวตาย วิญญาณของทั้งคู่กลายร่างเป็นผีเสื้อสองตัวบินจากไป ตำนานเรื่องนี้มีชื่อเรียกสั้นๆ ว่า เหลียงจู้ (梁祝, Liáng Zhù) มีเรื่องราวเทียบเคียงได้กับ "โรมิโอกับจูเลียต" ของชาวตะวันตก

เรื่องม่านประเพณีนิยมนำมาแสดงงิ้ว ละครเวที อุปรากร และสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วหลายครั้ง รวมทั้งนำไปเขียนเป็นงานประพันธ์ดนตรี ชื่อ Butterfly Lovers' Violin Concerto เป็นคอนแชร์โตสำหรับบรรเลงด้วยไวโอลินและออร์เคสตรา แต่งโดยชาวจีนสองคน ชื่อ เฉิน กาง (陈钢, Chén Gāng) และ เหอ จานเหา (何占豪, Hé Zhānháo) นักศึกษาจากวิทยาลัยการดนตรีแห่งเซี่ยงไฮ้ เมื่อ ค.ศ. 1958

ทางการจีนได้ยื่นเสนอต่อยูเนสโก ให้ตำนานม่านประเพณีได้รับการจดทะเบียนเป็นมรดกโลก

และปี 2559 โดยได้รับการสนับสนุนจาก Nation TV 22 ในการจัดทำเป็นละครเพลงในชื่อ "ม่านประเพณี ประกาสิต อาญาสวรรค์" (Butterfly Lovers The Musical) โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจาก พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เป็นองค์แสดงกิตติมศักดิ์ร่วมแสดงในบท พระมหาเทวีสวรรค์
ปลอกไมอีลิน

ไมอีลิน () เป็นเยื่อหุ้มแอกซอน (Axon) ของเซลล์ประสาท เป็นฉนวนไฟฟ้าช่วยทำให้กระแสประสาทผ่านไปได้เร็วขึ้น โดยเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเฉลี่ย 120 เมตรต่อวินาที ในระบบประสาทส่วนกลาง (CNS) ถูกสร้างจากเซลล์เกลีย และชวานน์เซลล์ในระบบประสาทรอบนอก (PNS) ได้รับการค้นพบโดยรูดอล์ฟ เวอร์โชฟ เมื่อเยื่อไมอีลินมีการชำรุดเสียหาย ก็จะทำให้การส่งต่อสัญญาณประสาทเกิดการติดขัดได้
วูวีกเอนด์

"วูวีกเอนด์" () เป็นซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลำดับที่ 31 ของโบอาในรูปแบบแม็กซีซิงเกิล วางจำหน่ายในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

เพลง "WOO WEEKEND" เป็นฉลองครบรอบ 25 ปีการแสดงดิสนีย์ ออน ไอซ์
พิธีบูชายัญในฤดูใบไม้ผลิ

เลอ ซาเกร ดู แปร็งตอง (; ; ) หรือเรียกย่อว่า เลอ ซาเกร (), เดอะ ไรท์ () เป็นบัลเลต์เรื่องที่สามของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1913 ประพันธ์ดนตรีโดยสตราวินสกี ออกแบบท่าเต้นโดยวาสลาฟ นิจินสกี (1890 - 1950) ออกแบบฉากและเครื่องแต่งกายโดยนิโคลาส โรริช (1874 - 1947) จิตรกรชาวรัสเซีย ภายใต้การดูแลของเซอร์เก เดียกิเลฟ (1872 - 1929) บัลเลต์ชุดนี้มีความยาวประมาณ 33 นาที มีทำนองดนตรีและท่าเต้นที่มีความซับซ้อน แปลกใหม่ จนได้รับการบันทึกว่าเป็นจุดเปลี่ยนของงานประพันธ์ดนตรีและการเต้นรำในคริสต์ศตวรรษที่ 20

สตราวินสกีเริ่มคิดเขียนบัลเลต์ชุดนี้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1910 ระหว่างการทำงานเรื่อง "L'Oiseau de feu" (The Firebird) โดยเริ่มจากแนวคิดของนิโคลาส โรริช เป็นภาพของเด็กสาวเต้นระบำรอบกองไฟ อยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้เฒ่า ก่อนจะถูกบูชายัญเพื่อเป็นการบูชาเทพเจ้าแห่งฤดูใบไม้ผลิ

บัลเลต์ชุดนี้ออกแสดงครั้งแรกโดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1913 ที่โรงละคร Théatre des Champs Elysées ปารีส ระหว่างการแสดงรอบแรก ผู้ชมบางส่วนรับไม่ได้กับรูปแบบดนตรีและท่าเต้นที่สื่อถึงความก้าวร้าว จนลุกออกจากโรงระหว่างการแสดง และวิพากษ์วิจารณ์การแสดงชุดนี้ รวมถึงชาร์ล กามีย์ แซง-ซองส์ คีตกวีชาวฝรั่งเศส
บัลเลต์ เลอ ซาเคร แบ่งการแสดงออกเป็น 2 องก์ ได้แก่
ผู้นำของอัศวินเทมพลาร์

ผู้ที่ดำรงตำแหน่งผู้นำแห่งอัศวินเทมพลาร์ () จะเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของ "ทหารผู้ยากแห่งพระเยซูคริสต์และวิหารแห่งโซโลมอน" (หรือที่รู้จักกันในชื่อ "อัศวินเทมพลาร์") โดยเริ่มจากผู้ก่อตั้งอูกูร์แห่งปายองส์ในปี ค.ศ. 1118 ผู้นำหลายคนเลือกที่จะดำรงตำแหน่งตลอดชีวิต ผู้นำบางคนออกจากตำแหน่งเพื่อใช้ชีวิตในศาสนาหรือการทูต ผู้นำมักเป็นผู้นำอัศวินเข้าสู่การรบและอันตรายจากการรบทำให้บางคนครองตำแหน่งสั้นมาก

เทมพลาร์แต่ละประเทศจะมีผู้นำ (Master) ของตนและผู้นำแต่ละคนจะรายงานต่อผู้นำสูงสุด (Grand Master) ผู้นำสูงสุดจะดูแลกิจการทั้งหมดของภาคี ปรพกอบด้วยการปฏิบัติการทางทหารในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และยุโรปตะวันออก และธุรกิจการเงินและธุรกิจการค้าในโครงสร้างพื้นฐานของภาคีในยุโรปตะวันตก
การบริหารเวลา

การบริหารเวลา () หมายถึงทักษะ, เครื่องมือ หรือเทคนิคที่ใช้ในการจัดการงาน, โครงการ หรือเป้าหมายให้สำเร็จในเวลาที่กำหนดไว้ รวมถึงการวางแผน, จัดสรร, กำหนดเป้าหมาย, วิเคราะห์ถึงการใช้เวลา, การตรวจสอบ, การจัดการองค์กร, การกำหนดตารางเวลา และการจัดลำดับความสำคัญ ในช่วงสมัยแรกมักกล่าวถึงการบริหารเวลาเฉพาะในกิจกรรมทางธุรกิจหรือการทำงานเท่านั้น แต่ภายหลังได้นิยามถึงกิจกรรมส่วนบุคคล โดยระบบการบริหารเวลาเกิดจากการผสมระหว่างกระบวนการ, เครื่องมือ และเทคนิคต่างๆเข้าไว้ด้วยกัน

การบริหารเวลาได้จัดแบ่งออกเป็นส่วนย่อยของแนวคิดที่ต่างกัน เช่น:

เป็นแนวคิดประเมินตามเกณฑ์ตามความสำคัญ-ไม่สำคัญ, เร่งด่วน-ไม่เร่งด่วน โดยวาดตารางแบ่งออกเป็นช่องต่างๆ โดยลดการมุ่งเน้นงานที่ไม่สำคัญและไม่เร่งด่วนลง และมุ่งเน้นไปยังงานที่สำคัญและเร่งด่วนที่สำคัญ งานไม่สำคัญแต่เร่งด่วนอาจมอบหมายให้คนอื่นทำแทน ส่วนงานสำคัญแต่ไม่เร่งด่วนอาจทำในช่วงท้ายของวันหรือช่วงเวลาส่วนตัว ซึ่งเป็นแนวคิดที่ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ นำมาใช้
ฆวน มาตา

ฆวน มานูเอล มาตา การ์ซิอา () เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1988 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในตำแหน่งเพลย์เมคเกอร์หรือที่เรียกว่ากองกลางตัวรุกและตำแหน่งหน้าต่ำ แต่บ่อยครั้งจะถูกโยกไปเล่นในตำแหน่ง กองกลางตัวรุก ฝั่งซ้ายและฝั่งขวา

วันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2014 มาตาได้ย้ายจากสโมสรเชลซีมาร่วมสโมสรแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วยค่าตัว 37.1 ล้านปอนด์ พร้อมกับผ่านการตรวจร่างกายและได้สวมเสื้อหมายเลข 8 แทนแอนเดอร์สันที่ย้ายทีมไปด้วยการยืมตัวกับสโมสรฟิออเรนตินาในกัลโชเซเรียอา หมายเลข 8 เคยเป็นหมายเลขเก่าของเวย์น รูนีย์ ในปีแรกที่เล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วย

มาตาเป็นลูกของฆวน อดีตนักฟุตบอลอาชีพที่เล่นให้กับบูร์โกสและซาลามังกา ฆวน จูเนียร์เริ่มเส้นทางอาชีพกับสถาบันเยาวชนของเรอัลมาดริดในตำแหน่งกองหน้า แต่เขาย้ายไปอยู่กับบาเลนเซียในช่วงหน้าร้อนปี ค.ศ. 2007 ในฤดูกาลแรกกับทีมค้างคาว เขาได้ลงเล่นที่สแตมฟอร์ดบริดจ์ในฐานะตัวสำรองในเกมแชมเปียนส์ลีก ช่วงท้ายฤดูกาลเขาทำประตูในศึกโกปาเดลเรย์นัดชิง และได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นดาวรุ่งแห่งปีของสโมสร

หลังเล่นในถิ่นเม็สตัลยา 4 ปี เขายิงไป 43 ประตูจาก 179 เกม มาตาได้พูดคุยกับอังเดร วิลลัช-โบอัช และเชื่อว่าสแตมฟอร์ดบริดจ์คือสถานที่ที่เหมาะกับเขา แม้ว่าจะได้รับความสนใจจากสโมสรอื่นก็ตาม

ฆวนอยู่ในทีมชาติสเปนชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้ด้วย หลังจากติดทีมชาติครั้งแรกในปี ค.ศ. 2009 เขาได้ลงสนามเกมเดียวในการแข่งขันนั้น โดยลงเป็นตัวสำรองแทนเฟร์นันโด ตอร์เรส ขณะที่ย้ายมาเชลซี เขาติดทีมชาติไป 12 ครั้ง แต่เขาเคยเล่นให้ทีมชาติสเปนชุดอายุไม่เกิน 21 ปีด้วย และเป็นกัปตันทีมชุดแชมป์ยุโรป 2011 รวมถึงได้รับเลือกให้ติดทีมยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน

ชีวิตส่วนตัว มาตาชอบเล่นปิงปอง
การ์เลส ปูยอล

การ์เลส ปูยอล อี ซาฟอร์กาดา () เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1978 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน กัปตันสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา และเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลทีมชาติสเปน

ส่วนใหญ่เขารับหน้าที่เป็นกองหลังตัวกลาง ยังเล่นในตำแหน่งข้างได้ด้วย โดยเฉพาะแบ็กขวา เขารับตำแหน่งกัปตันทีมบาร์เซโลนา หลังจากที่ลุยส์ เอนรีเก เลิกเล่นไปในเดือนสิงหาคม 2004 ปัจจุบันได้ประกาศแขวนสตั๊ดไปแล้ว เนื่องจากอาการบาดเจ็บเรื้อรัง ในวันที่ปูยอลประกาศแขวนสตั๊ด มีภาพระลึกถึงเขามากมายตั้งแต่ยังอยู่กับชุดเยาวชนจนได้สวมปลอกแขนกัปตันทีมบาร์เซโลนา
ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน

"ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน" ประพันธ์โดย ระรินทิพย์ เป็นวรรณกรรมเยาวชน ตีพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2553

หนูมาลีกับเจ้าเหมียว หลงเขาสู่แดนมหัศจรรย์โดยผ่านประตูหินลึกลับ เธอได้พบเจอกับสิ่งแปลกประหลาดหลายอย่างและ "ราชินีกุหลาบ" ที่ยื่นข้อเสนอให้เธอรับทำภารกิจอย่างหนึ่ง แลกกับหนทางที่เธอจะได้กลับสู่บ้านที่แม่และยายกำลังรอคอยเธออยู่

หนูมาลีกับเจ้าเหมียวตั้งใจแค่จะไปเดินเล่นในสวนหลังบ้านเท่านั้น แต่เหตุการณ์กลับพาเธอเข้าสู่ดินแดนมหัศจรรย์อย่างช่วยไม่ได้ เรื่องราวการผจญภัยของจริงจึงเริ่มต้นขึ้น เธอต้องทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากราชินีกุหลาบให้สำเร็จเพื่อแลกกับหนทางกลับสู่บ้านอีกครั้ง
มาร่วมเดินทางไปกับทั้งสองผ่านดินแดนแปลกประหลาดทั้งหลาย ค้นหาความหมายของความรู้สึก และเติบโตขึ้นไปพร้อมๆ กับหนูมาลีกันเถอะ
เรือดั้ง

เรือดั้ง เป็นเรือไม้ทาสีน้ำมันไม่มีลวดลายอย่างใด มี 22 ลำ มีชื่อเรียกตามลำดับตั้งแต่เรือดั้ง 1 ถึง เรือดั้ง 22 ใช้เป็นเรือกระบวนสายนอก มีนายทหารนั่งลำละ 1 นาย พลปืน 4 นาย และมีนายเรือ นายท้าย และฝีพาย ลำละ 29-35 คน ขึ้นอยู่กับขนาดของเรือ และมีคนกระทุ้งเส้าลำละ 2 นาย

การแต่งกายของผู้ประจำเรือ ฝีพายเรือสวมเสื้อผ้าสีดำริ้วทางแดง กางเกงผ้าสีแดงติดแถบสีดำ คาดผ้ารัดประคดสีแดงดอกขาว สวมหมวก ทรงประพาสสีดำติดแถบสีแดง รองเท้าหนังสีดำ
พระตัณหังกรพุทธเจ้า

พระตัณหังกรพุทธเจ้า เป็นพระพุทธเจ้าองค์แรกในสารมณฑกัป ของเมื่อ 4 อสงไขยกับแสนกัปที่แล้ว พระพุทธเจ้าองค์ต่อไปคือ พระเมธังกรพุทธเจ้า ซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าองค์ที่ ๒ ของกัปนั้น
โรงเรียนทิพพากรวิทยาการ

นักเรียนทีจบปีการศึกษา2525
โรงเรียนทิพพากรวิทยาการตั้งอยู่เลขที่ 2 ซอยเก็บสมบัติ ถนนรังสิต-นครนายก ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี รหัสไปรษณีย์ 12130
ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ

ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ () หมายถึงขั้นตอนวิธีใด ๆ ซึ่งเป็นไปตามฮิวริสติกการแก้ปัญหาของการสร้างทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละขั้น เพื่อหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละสถานการณ์

ยกตัวอย่างเช่น การนำขั้นตอนวิธีแบบละโมบไปใช้กับปัญหาการเดินทางของพนักงานขายตามขั้นตอนวิธีดังนี้: "ในแต่ละขั้น แวะเมืองที่ยังไม่เคยไปมาก่อนซึ่งใกล้กับเมืองที่อยู่ในปัจจุบัน"
ลัวโซเดอเฟอ

ลัวโซเดอเฟอ (; ; ) เป็นผลงานบัลเลต์ประกอบดนตรีชิ้นแรกของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1910 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ นำแสดงโดยทามารา คาร์ซาวินา (1885 – 1978) ออกแบบท่าเต้นโดยมิคาอิล ฟอกิน นักออกแบบท่าเต้นชาวรัสเซีย บัลเลต์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนิทานพื้นบ้านสลาฟเกี่ยวกับนกวิเศษ ที่นำโชคลาภและความโชคร้ายมาสู่ผู้ที่จับมันได้

บัลเลต์เรื่องนี้จัดแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1910 ที่ปารีส เดิมเดียกิเลฟ ได้ว่าจ้างให้อนาโตลี ลยาดอฟ (1855-1914) และนิโคไล ทเชเรปนิน (1873 - 1945) เป็นผู้แต่งดนตรีสำหรับบัลเลต์เรื่องนี้ตั้งแต่เริ่มโครงการเมื่อ ค.ศ. 1908 แต่ทั้งคู่ได้ขอถอนตัว จึงได้เปลี่ยนให้สตาวินสกีเป็นผู้รับผิดชอบแทน ผลปรากฏว่าบัลเลต์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง สร้างชื่อเสียงให้กับสตาวินสกีและคณะบัลเลต์ จนได้มีผลงานร่วมกันอีกหลายเรื่อง ทั้ง "Petrushka" (1911), "Le sacre du printemps" (1913), "Le chant du rossignol" และ "Pulcinella" (1920), "Renard" (1922), "Les Noces" (1923) และ "Apollon musagète" (1928)

ดนตรีฉบับดั้งเดิมมีความยาวทั้งสิ้น 45 นาที บรรเลงด้วยวงออร์เคสตราขนาดใหญ่ ประกอบด้วยเครื่องลมไม้ชุดใหญ่ ฮาร์พสามชุด และแกรนด์เปียโน ต่อมาสตราวินสกีได้เรียบเรียงใหม่ให้สั้นลง และบรรเลงด้วยวงดนตรีขนาดเล็กสำหรับการแสดงคอนเสิร์ต เป็นสวีต 2 เวอร์ชัน คือ ฉบับปี 1911 และ ปี 1919 ต่อมาในปี 1945 ได้เรียบเรียงฉบับสำหรับแสดงบัลเลต์เต็มรูปแบบ ทั้งสี่เวอร์ชันมีชื่อเรียกดังนี้
เจ้าพระขวัญ

เจ้าพระขวัญ หรือ พระขวัญ เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเพทราชาและสมเด็จเจ้าฟ้าศรีสุวรรณ กรมหลวงโยธาทิพ พระองค์มีผู้คนนับถือเป็นอันมากเพราะเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ภายหลังพระองค์ทรงโดนสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ (ภายหลัง คือ สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8) ลอบปลงพระชนม์อันเนื่องมาจากทรงเกรงว่าเจ้าพระขวัญอาจจะเป็นเป็นภัยต่อราชสมบัติของพระองค์ในภายภาคหน้า

เจ้าพระขวัญเป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเพทราชาที่ประสูติจากสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงโยธาทิพ พระอัครมเหสีฝ่ายขวา เมื่อวันที่พระองค์ประสูติได้เกิดแผ่นดินไหวขึ้น พระบรมวงศานุวงศ์ถวายพระนามว่า เจ้าพระขวัญ เมื่อพระองค์ทรงเจริญพระพรรษามีผู้คนนับถือเป็นอันมาก อันเนื่องมาจากพระองค์เป็นพระราชภาติยะในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เมื่อพระชนมายุครบโสกันต์ สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำรัสให้ตั้งการพระราชพิธีโสกันต์ขึ้น ณ พระที่นั่งสรรเพชญ์มหาปราสาท

ภายหลังพระราชพิธีโสกันต์ของเจ้าพระขวัญ สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนัก ในครั้งนั้นสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ (ภายหลัง คือ สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8) ทรงมีความเคลือบแคลงในเจ้าพระขวัญเป็นอันมาก อันเนื่องมาจากการที่เจ้าพระขวัญมีข้าไทยและผู้คนนับถือเป็นอันมาก นานไปอาจจะเป็นเป็นภัยต่อราชสมบัติของพระองค์ ด้วยเหตุนี้ สมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ จึงสมคบกับพระราชโอรสทั้งสองของพระองค์ คือ เจ้าฟ้าเพชร (ภายหลัง คือ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ) และเจ้าฟ้าพร (ภายหลัง คือ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ) ในการกำจัดเจ้าพระขวัญเสีย

เมื่อสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวใกล้เสด็จสวรรคต สมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ และพระราชโอรสทั้งสองพระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินมายังพระราชวังหลวง พร้อมด้วยข้าทูลละอองธุลีพระบาทเป็นจำนานมาก โดยเสด็จเข้าประทับในพระตำหนักหนองหวาย หลังจากนั้น สมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ มีพระบัญฑูรให้มหาดเล็กไปเชิญเสด็จเจ้าพระขวัญมาเข้าเฝ้า โดยมีพระราชประสงค์จะให้เจ้าพระขวัญทรงม้าเทศให้ทอดพระเนตร เมื่อเจ้าพระขวัญทรงทราบว่าสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ มีพระบัณฑูรให้หาก็ทรงวางผลอุลิตหวานที่กำลังเสวยอยู่แล้วทูลลาสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงโยธาทิพ พระราชมารดา เพื่อเสด็จไปเข้าเฝ้าสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ ณ พระตำหนักหนองหวาย พร้อมด้วยนักพระสัฏฐาธิราช พระพี่เลี้ยงและข้าไทยจำนวนหนึ่ง เมื่อเจ้าพระขวัญเสด็จถึงพระตำหนักหนองหวาย สมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ มีพระบัณฑูรห้ามไม่ให้พระพี่เลี้ยงและข้าไทยตามเสด็จเข้ามาและให้ปิดกำแพงแก้วเสีย แล้วจึงจับเจ้าพระขวัญสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ แล้วให้ข้าหลวงนำพระศพไปฝังไว้ที่วัดโคกพระยา หลังจากนั้นจึงเสด็จกลับพระราชวังบวรสถานมงคล

ด้านสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงโยธาทิพนั้น เมื่อพระราชโอรสเสด็จไปเฝ้าสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ ก็ทรงเข้าที่พระบรรทม เมื่อพระองค์ทรงเคลิ้มหลับลงก็ได้ยินเสียงเจ้าพระขวัญมาทูลขอพระราชทานผลอุลิตหวานที่เหลืออยู่มาเสวย ก็ตกพระทัยตื่นพระบรรมทม ในเวลานั้นพระพี่เลี้ยงในเจ้าพระขวัญและข้าไทยทั้งหลายก็ร้องไห้เข้ามากราบบังคมทูลเรื่องราวทั้งหมด กรมหลวงโยธาทิพทรงพระกันแสงและเสด็จขึ้นไปเฝ้าสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวซึ่งทรงพระประชวรหนักอยู่ แล้วทรงกราบบังคมทูลว่า ลูกข้าพระพุทธเจ้าหาความผิดมิได้ กรมพระราชวังบวรฯ ฆ่าลูกข้าพระพุทธเจ้าเสียโดยหาเหตุมิได้ เมื่อสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวทรงทราบทรงพระพิโรธกรมพระราชวังบวรฯ เป็นอันมากแลตรัสว่าจะไม่ยกราชสมบัติให้แก่กรมพระราชวังบวรฯ แล้วทรงพระกรุณาตรัสเวนราชสมบัติให้เจ้าพระพิไชยสุรินทร พระราชนัดดา คืนนั้นสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต

พระราชตระกูลในเจ้าพระขวัญ
พูลชิเนลลา

พูลชิเนลลา (; ; ) เป็นตัวละครตลกจากเรื่องชวนหัว "Commedia dell'arte" ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีลักษณะเด่นคือจมูกแหลมยาวเหมือนจะงอยปากนก

ชื่อ พูลชิเนลลา มาจากลักษณะเด่นที่จมูกเหมือนจะงอยปาก ภาษาละตินเรียกว่า "pullus gallinaceus" ซึ่งแผลงเป็น "Pulliciniello" และ "Pulcinella" นอกจากนี้ยังมาจากศัพท์ภาษาอิตาลี "pulcino" แปลว่า ไก่ บางก็ว่าแผลงมาจากชื่อ "Puccio d'Aniello" เป็นชาวเมืองอะเซอรา (Acerra) ในแคว้นกัมปาเนีย ที่ปรากฏอยู่ในภาพเขียนของอันนิบาเล คารัคชี

ตัวตลกพูลชิเนลลามักสวมเครื่องแต่งกายสีขาว และสวมหน้ากากสีดำ ตัวละครลักษณะคล้ายกันนี้มีชื่อเรียกต่างๆ กันในภาษาอื่นๆ เช่น "Kasper" ในเยอรมนี, "Jan Klaassen" ในเนเธอร์แลนด์, "Mester Jakel" ในเดนมาร์ก, "Vasilache" ในโรมาเนีย, "Vitéz László" ในฮังการี ตัวละครนี้ปรากฏในบทละครชวนหัวเป็นจำนวนมาก และถูกแปลงเป็นหุ่นกระบอก ในอังกฤษมีชื่อว่า "มิสเตอร์พันช์" ในเรื่อง "Punch and Judy" และเป็นตัวเอกในบัลเลต์สองเรื่องของอิกอร์ สตราวินสกี คือเรื่อง "พูลชิเนลลา" และ "เปทรูชกา"
อาเรีย

อาเรีย () เป็นบทร้องเดี่ยว สำหรับให้ตัวละครเพียงตัวเดียวร้องในการแสดงอุปรากร โดยมีดนตรีจากวงออร์เคสตราเป็นส่วนประกอบ เป็นบทร้องที่เต็มไปด้วยลีลาของดนตรีที่งดงาม เน้นการร้องและดนตรีเป็นหลัก ต่างจากรีซิเททีฟ (Recitative) ที่ใช้แทนการสนทนา

อาเรีย มีรากศัพท์มาจากภาษาอิตาลี แปลว่า "air" คำพหูพจน์ใช้คำว่า "arie" หรือ "arias" ปรากฏครั้งแรกในการแสดงอุปรากรในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ร็อคแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟท์เตอร์

ร็อคแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟท์เตอร์ () หรือ เมก้าแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟท์เตอร์ () เป็นเกมต่อสู้ในร็อคแมนซีรีส์ลำดับที่สองในระบบเกมตู้ จัดให้บริการครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่น ช่วงค.ศ. 1996 โดยเป็นภาคต่อจากร็อคแมน เดอะพาวเวอร์แบทเทิลที่จัดให้บริการในช่วงก่อนหน้านี้หนึ่งปี ทั้งสองภาคได้จัดทำเป็นระบบเกมคอนโซลสำหรับเล่นตามบ้านในอเมริกาเหนือเมื่อค.ศ. 2004 ในชุดพิเศษซึ่งมีชื่อว่า"เมก้าแมน แอนนิเวอร์ซารีคอลเล็คชัน" สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 2, เอกซ์บอกซ์ และเกมคิวบ์ รวมทั้งที่ประเทศญี่ปุ่นของปีเดียวกันในรูปแบบเกมรวมสองภาคนี้โดยใช้ชื่อว่า"ร็อคแมน พาวเวอร์แบทเทิลไฟท์เตอร์" () สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 2 ตลอดจนแปลงเกมทั้งสองลงสู่ระบบนีโอจีโอพอคเก็ตคัลเลอร์ ที่ใช้ชื่อว่า"ร็อคแมน แบทเทิล&ไฟท์เตอร์" () ต่างหากด้วย

เช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน"เดอะพาวเวอร์แบทเทิล" ที่ตัวเอกต่างต้องปราบฝ่ายศัตรู อย่างไรก็ตามยังมีสิ่งที่พวกเขาต้องฟันฝ่าเพิ่มขึ้นจากทั้งอดีตและอนาคตที่จะมาถึง ทั้งยังมีความลับเกี่ยวกับตัวละคร รวมทั้งอาวุธปืนที่มีลักษณะคล้ายกันกับสิ่งที่ปรากฏใน"ร็อคแมน 8" โดยส่วนใหญ่ รวมทั้ง ปริศนาในการสร้างซีโร่จาก"ร็อคแมน X" ที่มาจากฝีมือของ ดร.ไวลี่

รูปแบบการเล่นมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับ"ร็อคแมน เดอะพาวเวอร์แบทเทิล" ทั้งรูปแบบการควบคุม, ฉากต่อสู้ และการก๊อปปี้อาวุธของศัตรู อย่างไรก็ตาม ยังมีอีกหลายสิ่งที่เพิ่มเติมขึ้นมา โดยตัวละครที่สามารถเลือกเล่นได้มีทั้งร็อคแมน, บลูส์, ฟอร์เต้ และดูโอ ซึ่งดูโอนี้เองที่เป็นตัวละครที่เพิ่มขึ้นใหม่ ทั้งนี้ ตัวละครทั้งสี่มีคุณลักษณะและความสามารถที่ต่างกันออกไป และสำหรับกรณีที่เล่นสองคนพร้อมกัน จะมีเพียงผู้เล่นรายเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้อาวุธของโรบอทมาสเตอร์ได้

บอสของเดอะพาวเวอร์ไฟท์เตอร์นั้นในแต่ละตัวจะมีความแตกต่างกันในการเลือกเหตุการณ์ต่างๆทั้ง การค้นหา ดร.ไวลี่, ปกป้องโรลจัง และการกู้ชิ้นส่วนที่ถูกขโมย โดยแต่ละเรื่องราวจะทำการต่อสู้กับโรบอทมาสเตอร์ที่แตกต่างกันออกไป และเมื่อผ่านได้ครึ่งทางตัวละครจะได้รับการเพิ่มพลังในรูปแบบที่ต่างกัน
อิตาเลียนลิเบีย

อิตาเลียนลิเบีย หรือ ลิเบียของอิตาลี (, ) เป็นอาณานิคมรวม (unified colony) ของดินแดนแอฟริกาเหนือของอิตาลี ก่อตั้งขึนในปี ค.ศ. 1934 ในพื้นที่ซึ่งเป็นประเทศลิเบียในปัจจุบัน

ดินแดนส่วนนี้จัดตั้งขึ้นจากการรวมอาณานิคมไซเรไนกาและตริโปลิเตเนีย ซึ่งอิตาลีได้มาจากจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1912 หลังจากชนะสงครามอิตาลี-ตุรกีในปีนั้น ต่อมาดินแดนทั้งสองส่วนและดินแดนเฟซซันได้ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของลิเบียของอิตาลีในปี ค.ศ. 1934 และได้ขยายพื้นที่มากขึ้นหลังจากสหราชอาณาจักรและอียิปต์ได้ทำความตกลงยินยอมยกดินแดนซูดานให้แก่อิตาลี

อาณานิคมลิเบียของอิตาลีได้สิ้นสภาพลงในปี ค.ศ. 1943 หลังจากที่ถูกฝ่ายสัมพันธมิตรเข้ายึดครอง ดินแดนไซเรไนกาและตริโปลิเตเนียได้ตกเป็นของสหราชอาณาจักร ส่วนเฟซซันกลายเป็นดินแดนของฝรั่งเศส
แอนดรูว์ การ์ฟิลด์

แอนดรูว์ รัสเซล การ์ฟิลด์ () เกิดวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1983 เป็นนักแสดงชายชาวอังกฤษ-อเมริกัน มีผลงานทั้งทางด้านวิทยุ ละครเวที ภาพยนตร์และโทรทัศน์ เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาทในภาพยนตร์ปี 2007 เรื่อง "Lions for Lambs" และ "Boy A" เช่นเดียวกับภาพยนตร์ปี 2009 เรื่อง "The Imaginarium of Doctor Parnassus" และเขาจะแสดงในบทปีเตอร์ ปาร์กเกอร์/สไปเดอร์แมน ในปี 2012 ใน "The Amazing Spider-Man" การ์ฟิลด์มี 2 สัญชาติคือ อเมริกันและอังกฤษ
เมกะลาเนีย

เมกะลาเนีย (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Varanus" priscus ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานกินเนื้อขนาดใหญ่ในวงศ์เดียวและสกุลเดียวกับเหี้ยในปัจจุบัน ซึ่งเมกะลาเนียได้สูญพันธุ์ไปแล้ว

แต่ทว่า เมกะลาเนีย นั้นมีขนาดใหญ่ได้มากถึง 5.5 เมตร และหนักได้ถึง 600 กิโลกรัม ซึ่งเท่ากับว่าใหญ่กว่ามังกรโคโมโด สัตว์ในวงศ์เหี้ยขนาดใหญ่ที่สุดที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันนี้ถึง 2 เท่า

เมกะลาเนีย อาศัยอยู่บริเวณที่เป็นทวีปออสเตรเลียในปัจจุบัน และได้สูญพันธุ์ไปเมื่อ 45,000-50,000 ปีก่อน ในปลายยุคเพลสโตซีน หรือ ยุคสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคน้ำแข็ง

เชื่อว่าเมกะลาเนีย มีพฤติกรรมและมีพิษในน้ำลายเช่นเดียวกับมังกรโคโมโดในปัจจุบัน และเชื่อว่าเมกะลาเนียยังเป็นสัตว์นักล่าที่น่ากลัวมากอีกด้วย เนื่องจากมีกรามที่ใหญ่และฟันที่แหลมคมมากในปากและอาหารโปร่ดเมกะลาเนียคือ ไดโปรโตดอนสึงมันยังมีคู่แข่งอย่า สิงโตมาซูเพียล หรือ สิงโตมีกระเป๋าหน้าท้อง อีกด้วย

แม้แต่จิงโจ้ยักษ์หน้าสั้น

ก็เป็นได้แค่อาหาร ให้นักล่าอย่างเมกะลาเนียทำการจับกินง่ายๆ เท่านั้นเอง 
สำหรับคำว่าเมกะลาเนียนั้นตั้งโดย เซอร์ริชาร์ด โอเวน นักบรรพชีวินวิทยาชาวอังกฤษ ซึ่งเป็นผู้ที่ศึกษามัน และตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ให้แก่มันด้วย โดยมาจากภาษากรีก ที่มีความหมายว่า "ผู้เดินทางที่ยิ่งใหญ่ในอดีต

อย่างไรก็ตาม ได้มีรายงานว่าในป่าดิบชื้นของออสเตรเลียและนิวกินีพบสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่คล้ายเมกะลาเนียอยู่เป็นระยะ ๆ หลังจากเมกะลาเนียได้เป็นที่รู้จักกันเป็นครั้งแรก แต่ทว่าก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยันได้ถึงการมีอยู่จริง ๆ อีกทั้งก็ไม่ได้รับการยอมรับจากนักวิทยาศาสตร์อีกด้วย

ในปี ค.ศ. 2009 สารคดีของดิสคัฟเวอรี่ แชนนอล ในชุด "Lost Tapes" (นำมาออกอากาศในประเทศไทยช่วงกลางปีเดียวกัน ) ซึ่งเป็นสารคดีเกี่ยวเรื่องราวของสัตว์ประหลาดที่โจมตีใส่มนุษย์ชนิดต่าง ๆ ก็มีเรื่องของเมกะลาเนียด้วย ในชื่อตอนว่า "Devil Dragon"
เจสัน ชวาตซ์แมน

เจสัน แฟรนเซสโก ชวาตซ์แมน () เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1980 เป็นนักแสดงชาวอเมริกันและนักดนตรี เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาทในภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง "Rushmore", "Spun", "I ♥ Huckabees", "Shopgirl", "Marie Antoinette", "The Darjeeling Limited" และ "Funny People" เขายังเป็นสมาชิกของวงโคโคนัตเรเคิดส์ ก่อนหน้านี้เคยเป็นมือกลองวงร็อกที่ชื่อวง แฟนทอมแพลนเนต ชวาตซ์แมนยังเป็นนักแสดงในซีรีส์ทางช่องเอชบีโอเรื่อง "Bored to Death" แสดงเป็นนักสืบที่ไม่ได้ใบอนุญาต
นวร์ก (รัฐนิวเจอร์ซีย์)

นวร์ก หรือ นิวอาร์ก () เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐนิวเจอร์ซีย์ ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นที่ตั้งของเอสเซ็สเคาน์ตี้ นวร์กมีประชากร 281,402 คน ทำให้เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของรัฐ และเป็นอันดับที่ 65 ในสหรัฐอเมริกา

นวร์กตั้งอยู่ 13 กิโลเมตร ทางทิศตะวันตกของเกาะแมนฮัตตัน ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก บริเวณอ่าวนวร์ก นวร์กเป็นเมืองท่าที่ำคัญ ท่าเรือนวร์กเป็นท่าเรือเปลี่ยนถ่ายตู้สินค้าที่สำคัญสำหรับท่าเรือนิวยอร์กและท่าเรือนิวเจอร์ซี ทั้งยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาตินวร์กลิเบอร์ตี้ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานสำคัญในเขตเมืองนิวยอร์ก ทั้งยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของพรูเด็นเชียล ไฟแนนเชียล
เรเชล บิลสัน

เรเชล ซาราห์ บิลสัน () เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1981 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน บิลสันเติบโตในครอบครัวนักธุรกิจแคลิฟอร์เนีย เธอมีผลงานเปิดตัวทางโทรทัศน์ในปี 2003 และเป็นที่รู้จักจากการรับบทเป็น ซัมเมอร์ โรเบิตส์ ในดราม่าเวลาไพรม์ไทม์ เรื่อง "The O.C." บิลสันแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกในปี 2006 เรื่อง "The Last Kiss" และแสดงในภาพยนตร์แอ็กชัน/ไซไฟ ในปี 2008 เรื่อง "Jumper"
ซัมเมอร์ไทม์กอน

ซัมเมอร์ไทม์กอน () เป็นซิงเกิลที่ 34 ของไม คุรากิ ออกจำหน่ายวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2553 เพลงดังกล่าวจะนำไปประกอบในอนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนัน นอกจากนี้ยังนำไปใช้ในโฆษณาเครื่องสำอางเอสปริกพรีเชียสของโคเซะ (KOSE ESPRIQUE PRECIOUS) อีกด้วย
ซัมเมอร์ไทม์กอน เป็นซิงเกิลลำดับที่ 34 ของไม คุรากิ ซึ่งมีการประกาศทางเว็บไซต์เมื่อกลางเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 โดยเพลงหลักคือซัมเมอร์ไทม์กอนจะนำไปใช้ประกอบรายการโทรทัศน์สองรายการ โดยลำดับแรกจะใช้เป็นเพลงเปิดอนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ลำดับที่ 29 โดยเริ่มเปลี่ยนเพลงในการออกอากาศรีมาสเตอร์ของยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ตอนหน้าร้อนอันตรายของโซโนโกะ (ตอนจบ) ในวันที่ 7 สิงหาคม และจะเริ่มใช้เต็มรูปแบบ กล่าวคือมีภาพเปิดเรื่องพร้อมกับเพลงใหม่ ตั้งแต่ตอนที่ 583 ซึ่งออกอากาศวันที่ 14 สิงหาคม นับเป็นผลงานชิ้นที่ 11 ของเธอกับอนิเมะเรื่องนี้ นอกจากนี้ซัมเมอร์ไทม์กอนยังได้นำไปใช้ในโฆษณาเครื่องสำอางเอสปริกพรีเชียสของโคเซะอีกด้วย นับเป็นผลงานลำดับที่ 3 ที่ใช้กับโฆษณาโคเซะซึ่งเธอนำแสดงประกอบโฆษณาทุกครั้งนอกจากนี้ยังเป็นเพลงประกอบในรายการMusic Focusตลอดเดือนสิงหาคม PV ของซิงเกิ้ลนี้มีภาพจากโฆษณาเครื่องสำอางเอสปริกพรีเชียสของโคเซะ มาอีกด้วย

ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ในสามรูปแบบ ได้แก่ รูปแบบซีดีและดีวีดี ในรหัสซีดี VNCM-6017 รูปแบบซีดีหนึ่งแผ่นคู่กับการ์ดโคนัน ในรหัสซีดี VNCM-6018 และรูปแบบแฟนคลับและ Musing ที่มีข้อความและลายเซ็นจากไม คุรากิ ในรหัสซีดี VNCF-6018ซิงเกิ้ลนี้ขึ้นสู่อันดับ 1 ของโอริคอนซาร์ตประจำวันและอันดับที่ 4 ประจำสัปดาห์ เปิดตัวด้วยยอดขาย 25,332 ชุด อยู่ในโอริคอนซาร์ด 8 สัปดาห์ ยอดขายรวม 33,378 ชุด เป็นซิงเกิ้ลลำดับที่ 201 ของปี 2010