seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สกุลออรีเซียส

สกุลออรีเซียส เป็นสกุลของปลาในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Oryzias" (/ออ-รี-เซียส/) โดยมาจากภาษากรีกคำว่า ὄρυζα ซึ่งแปลว่า "ข้าว" อ้างอิงมาจากสถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ นาข้าว

มีลักษณะสำคัญ คือ ขากรรไกรไม่ยืดหด ฐานด้านบนของครีบอกอยู่ใกล้แนวสันหลังของลำตัว ครีบหลังอยู่ใกล้ครีบหาง ครีบก้นมีฐานยาว ครีบหางมีปลายกลมมน เป็นปลาที่เก็บไข่ไว้ใต้ครีบอก

มีความยาวประมาณ 6-7 เซนติเมตร ขนาดเต็มที่ไม่เกิน 9 เซนติเมตร โดยพบในแหล่งน้ำที่มีพรรณไม้น้ำมากมาย โดยมากพบในอุณหภูมิประมาณ 28 เซนติเมตร บ่อยครั้งที่พบในแหล่งน้ำที่มีค่าแร่ธาตุคาร์บอเนต และมีค่าความเป็นกรดด่าง (pH) ประมาณ 7.5 และอาจพบได้ในน้ำกร่อยได้ด้วย มีการกระจายพันธุ์ที่ค่อนข้างกว้างตั้งแต่ประเทศอินเดียจนถึงญี่ปุ่น, เกาะสุลาเวสี, คาบสมุทรอินโดจีนจนถึงออสเตรเลีย

ปัจจุบันพบแล้วประมาณ 32 ชนิด เป็นการพบได้ในประเทศไทย 6 ชนิด
ไซราคูเซีย

ไซราคูเซีย () คือชื่อเรือในสมัยกรีกโบราณ ซึ่งบางครั้งกล่าวกันว่าเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกยุคโบราณ ผู้ออกแบบคือ อาร์คิมิดีส สร้างขึ้นราวปีที่ 240 ก่อนคริสตกาล โดยอาร์เชียสแห่งโครินธ์ ตามคำสั่งของพระเจ้าเฮียโรที่ 2 แห่งซีราคิวส์ นักประวัติศาสตร์ชื่อ มอสชิออน แห่งฟาเซลิส กล่าวว่า ไซราคูเซีย สามารถบรรทุกสินค้าได้ถึง 1,600 - 1,800 ตัน บรรทุกทหารได้ 200 คนรวมทั้งเครื่องยิงหิน เคยออกเดินเรือเพียงครั้งเดียวไปยังเมืองเบิร์ธ ในอเล็กซานเดรีย หลังจากนั้นก็ถูกมอบให้แก่พระเจ้าทอเลมีที่ 3 ยูร์เจเทส แห่งอียิปต์ และเปลี่ยนชื่อไปเป็น "อเล็กซานดริส"

มีการอภิปรายเกี่ยวกับเรือนี้ รวมถึงบทความชุดสมบูรณ์ของอาเธนาอุส (นักเขียนกรีกช่วงปลายศตวรรษที่ 2 ผู้อ้างอิงคำบรรยายเรือ "ไซราคูเซีย" จากมอสคิออน ซึ่งเป็นนักเขียนยุคก่อนหน้านี้ที่ผลงานหายสาบสูญไปแล้ว) ปรากฏอยู่ในงานเขียนของคัสสัน เรื่อง "Ships and Seamanship in the Ancient World".
ปลาซิวข้าวสารเดซี่

ปลาซิวข้าวสารเดซี่ หรือ ปลาซิวข้าวสารโวโวแรย์ () ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Oryzias woworae" ในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae)

จัดเป็นปลาซิวข้าวสารในสกุล "Oryzias" ชนิดใหม่ที่เพิ่งค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 2010 จัดเป็นปลาที่มีสีสันสวยงามมากชนิดหนึ่ง แตกต่างไปจากปลาในสกุลเดียวกันชนิดอื่น โดยมีสีที่พบได้ทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีสีแดงบริเวณใต้ส่วนหัวไล่ไปตามลำตัวส่วนล่างจนถึงด้านหน้าของครีบท้อง ครีบหลัง รวมถึงคอดหางและครีบหางบางส่วนด้วย และมีสีฟ้าเป็นประกายตั้งแต่ขอบหลังบนของลูกตาลากสีไปตามแนวเกล็ดกลางลำตัวจนถึงฐานของครีบหาง นอกจากนี้สีฟ้ายังกินพื้นที่เกล็ดในตำแหน่งใต้เส้นสีกลางลำตัวไปจนถึงบริเวณหน้าครีบก้น พื้นที่บริเวณแผ่นกระดูกเปิดปิดเหงือก ไปจนถึงฐานของครีบอกเป็นสีเงินแวววาว ครีบหางมีลักษณะตัดตรงมากกว่าขอบหางที่เว้าเข้า มีขนาดประมาณ 6-7 เซนติเมตร

ปลาซิวข้าวสารเดซี่ พบกระจายพันธุ์เฉพาะบนเกาะมูนา ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะสุลาเวสี ประเทศอินโดนีเซีย ในลำธารที่สงบเงียบ โดยอยู่รวมฝูงกับปลาในวงศ์ปลาเข็ม ในระดับความลึกประมาณ 1-1.5 เมตร พื้นน้ำเป็นโคลนเลนและเศษใบไม้ร่วง ค่าความเป็นกรด-ด่างของน้ำประมาณ 6-7 (pH 6-7)

โดยตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ ดร.เดซี่ โวไว นักสัตววิทยาชาวอินโดนีเซียผู้เชี่ยวชาญเรื่องสัตว์น้ำจืด จำพวกปูและกุ้ง

ปลาซิวข้าวสารเดซี่ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เดิมเคยใช้ชื่อวงการปลาสวยงามว่า "ปลาข้าวสารนีออน" ปัจจุบันได้มีการอนุกรมวิธานแยกออกไปเป็นชนิดต่างหาก คือ "O. walasi" ซึ่งมีลักษณะบางประการที่แตกต่างออกไป แต่ทั้งสองชนิดนี้ก็พบในถิ่นที่อยู่เดียวกัน
เอสเอส อาร์คิมิดีส

เอสเอส อาร์คิมิดีส () คือเรือจักรไอน้ำ สร้างในสหราชอาณาจักรเมื่อปี ค.ศ. 1839 มีชื่อเสียงในฐานะเรือจักรไอน้ำลำแรกของโลก ที่ขับเคลื่อนด้วยใบจักรแบบเกลียว

"อาร์คิมิดีส" นับว่ามีอิทธิพลต่อวิวัฒนาการการก่อสร้างเรือ ทำให้กองทัพเรือยอมรับเครื่องส่งกำลังแบบเกลียวมาใช้ และยังมีอิทธิพลต่อเรือพาณิชย์อื่นๆ ที่สำคัญคืออิทธิพลที่ส่งผลต่อการออกแบบ "เอสเอส เกรตบริเตน" อันเป็นนวัตกรรมอีกชิ้นหนึ่งของไอแซมบาร์ด คิงดอม บรูเนล เป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกเวลานั้นและเป็นเรือจักรไอน้ำที่ใช้ใบพัดแบบเกลียวลำแรกที่เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก

หนังสือ

วารสาร
โรงฝึก (กรีซโบราณ)

โรงฝึก () ในสมัยกรีซโบราณ ทำหน้าที่เป็นสถานฝึกซ้อมสำหรับบรรดาผู้เข้าแข่งขันในเกมสาธารณะ ทั้งยังเป็นสถานที่สำหรับการสังสรรค์และแลกเปลี่ยนทางความคิด คำนี้มีที่มาจากคำในภาษากรีก "gymnos" หมายถึง เปลือย เพราะการแข่งขันกรีฑาจะทำโดยไม่สวมเสื้อผ้า ทั้งนี้เป็นการชื่นชมต่อสรีระของร่างกายบุรุษและเป็นการบูชาต่อเทพเจ้า ทั้งโรงฝึก (gymnasium) และโรงมวยปล้ำ (palaestra) ถือว่าอยู่ในความคุ้มครองและอารักขาของเทพเฮราคลีส เฮอร์มีส และในเอเธนส์รวมถึงธีซูส
เลนส์รวมแสง

เลนส์รวมแสง ( หรือ burning lens) คือเลนส์นูนขนาดใหญ่ที่ใช้ในการรวมแสงอาทิตย์ให้ตกกระทบลงในพื้นที่เล็กๆ ทำให้พื้นที่นั้นมีความร้อนสูงขึ้นจนกระทั่งทำให้พื้นผิวสามารถจุดติดไฟได้ กระจกรวมแสง ก็ทำให้เกิดผลลัพธ์ในทำนองเดียวกันโดยใช้พื้นผิวกระจกสะท้อนแสงให้ไปรวมยังจุดเดียวกัน มีการศึกษาด้านเคมีในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เพื่อเผาไหม้วัตถุที่อยู่ภายในภาชนะใสแบบปิด เพื่อดูผลที่ได้จากการเผาไหม้ และนำสิ่งที่ได้ไปวิเคราะห์ เลนส์รวมแสงเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่มีประโยชน์มากในยุคสมัยที่การจุดประกายไฟด้วยไฟฟ้ายังไม่สามารถทำได้

กล่าวกันว่า อาร์คิมิดีส นักคณิตศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง ได้ใช้กระจกรวมแสงนี้ (หรืออาจเป็นกระจกหกแฉกจำนวนมากๆ) เพื่อเป็นอาวุธในช่วง 212 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อครั้งที่เมืองซีราคิวส์ถูกทัพเรือโรมันปิดล้อม และสามารถเผากองเรือโรมันได้เป็นจำนวนมาก แม้ว่าสุดท้ายแล้วทัพโรมันสามารถยึดเมืองได้ และอาร์คิมิดีสถูกสังหาร
เขตมิสซังเชียงใหม่

เขตมิสซังเชียงใหม่ หรือสังฆมณฑลเชียงใหม่ เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกในประเทศไทย มีอาณาเขตครอบคลุม 4 จังหวัดในภาคเหนือ ได้แก่ จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดลำปาง (เว้นอำเภองาว) จังหวัดลำพูน และจังหวัดแม่ฮ่องสอน และมีสถานะเป็นปริมุขมณฑลของเขตมิสซังกรุงเทพฯ

สำนักมิสซังโรมันคาทอลิกเชียงใหม่ ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ 5/3 ถ.เจริญประเทศ 12 ต.ช้างคลาน อ.เมือง จ.เชียงใหม่ 50100

เขตมิสซังเชียงใหม่มีจุดเริ่มต้นมาจากการเผยแพร่ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกในภาคเหนือ โดยสมัยมุขนายกฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว ดำรงตำแหน่งประมุขมิสซังสยาม ได้ส่งบาทหลวง 2 องค์ คือบาทหลวงกร็องฌ็อง และบาทหลวงวากาล มาเป็นมิชชันนารีเผยแพร่ศาสนาที่เชียงใหม่ ถึงเมื่อวันที่ถึงเชียงใหม่ในบ่ายวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1844 เริ่มแรกได้รับการต้อนรับจากเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่เป็นอย่างดี แต่ภายหลังมีท่าทีเปลี่ยนไปทำให้งานแพร่ธรรมต้องหยุดลง ต่อมาสมัยมุขนายกเรอเน แปร์รอส ได้รื้อฟื้นงานแพร่ธรรมขึ้นอีกครั้ง โดยส่งบาทหลวง 2 องค์ คือบาทหลวงฟูยัง (Fouillat) และบาทหลวงบรัวซา (Broizat) มาทำหน้าที่ และได้ตั้งศูนย์แพร่ธรรมที่เชียงใหม่ได้เป็นผลสำเร็จ แต่จากนั้นไม่นานก็เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 บาทหลวงทั้งสองถูกเรียกตัวกลับ งานประกาศศาสนาจึงต้องชะงักลงอีกครั้ง ต่อมา ค.ศ. 1926 มิสซังกรุงเทพฯ จึงส่งบาทหลวงขึ้นมาอีกรอบ ประกอบด้วยบาทหลวงยอร์ช มีราแบล ( Mirabel ) จากคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส พร้อมกับบาทหลวงพื้นเมืองชาวไทยคือบาทหลวงนิโคลาส บุญเกิด กฤษบำรุง ทั้งสองได้ตั้งต้นที่พิษณุโลกก่อน เพราะมีชาวจีนอาศัยอยู่มาก

ต่อมาวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1931 ทั้งสองจึงมาถึงเชียงใหม่แล้วเริ่มประกาศศาสนาอีกครั้ง และได้เชิญคณะนักบวชคาทอลิกหลายคณะมาช่วยงานการศึกษาด้วย เช่น คณะอุร์สุลินแห่งสหภาพโรมันมาเปิดโรงเรียนเรยีนาเชลีวิทยาลัย คณะภราดาเซนต์คาเบรียลมาเปิดโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย การเผยแพร่ได้ขยายตัวไปทั่วจังหวัด แล้วจึงขยายไปจังหวัดอื่น ๆ ในเขตภาคเหนือตามลำดับ

ในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1959 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23 จึงทรงยกสถานะภาคเหนือจึงเป็นเขตหัวหน้าจากสันตะสำนัก (Prefecture Apostolic) แล้วได้เป็นมุขมณฑลในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1965 แต่ราชการไทยยังคงเรียกว่าเขตมิสซังเชียงใหม่ ต่อมาวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2561 สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสทรงแยกจังหวัดเชียงราย แพร่ น่าน พะเยา และอำเภองาว จังหวัดลำปาง ออกจากเขตมิสซังเชียงใหม่มาสถาปนาเป็นเขตมิสซังเชียงราย

นับแต่ได้รับสถานะเป็นมุขมณฑล มิสซังโรมันคาทอลิกเชียงใหม่มีมุขนายกเป็นประมุขมาแล้ว 4 องค์ โดยหัวหน้าจากสันตะสำนักประจำมิสซังเชียงใหม่คือพระคุณเจ้าลูว์เซียง ลากอสต์ได้เป็นมุขนายกผู้ดูแลของสันตะสำนักประจำมิสซังเชียงใหม่องค์แรก มุขนายกทั้ง 4 ได้แก่
สถิติมิสซังเชียงใหม่ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 - 2559 มีดังนี้
วัดศรีสวรรค์สังฆาราม

วัดศรีสวรรค์สังฆาราม (วัดถือน้ำ) เลขที่ ๑๔๔ บ้านถือน้ำ หมู่ที่ ๒ ตำบลนครสวรรค์ออก อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ สังกัดคณะมหานิกาย มีที่ดินจำนวน ๓๓ ไร่ ๒ งาน ๔๐ ตารางวา ทิศเหนือติดที่ดินนายเกลี้ยง รุ่งรัตน์ ทิศใต้จรดที่ดิน ร.ต.หล่ำ ชาญธัญการ ทิศตะวันออกติดที่ดินนางฟื้น สิมมาขันธ์ และทิศตะวันตกติดกับทางสาธารณะและแม่น้ำเจ้าพระยา ตามเอกสาร ส.ค.๑ เลขที่ ๙
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาทางฝั่งตะวันออก อยู่ห่างจากที่ตั้งหน่วยมณฑลทหารบกที่ ๓๑ ค่ายจิรประวัติ ประมาณ ๑๕๐๐ เมตร

วัดศรีสวรรค์สังฆาราม เดิมมีชื่อว่า “ วัดถือน้ำ ” ได้สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. ๒๓๕๐ เคยเป็นสถานที่ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของทางราชการประจำทุกปี ต่อมาทางราชการได้สร้างศาลหลักเมืองขึ้น จึงได้ย้ายไปประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาที่ศาลหลักเมือง นามวัดจึงได้เปลี่ยนเป็นวัดศรีสวรรค์สังฆาราม แต่ชาวบ้านยังนิยมเรียกนามเดิมว่า “ วัดถือน้ำ ” อยู่ตลอดมา
นะโอะเอะ คะเนะสึงุ

นะโอะเอะ คะเนะซึกุ () (พ.ศ. 2103-พ.ศ. 2163) เป็นซามูไรชาวญี่ปุ่น ในช่วงศตวรรษที่ 16-17 เป็นลูกชายคนโตของฮิงุจิ คาเนะโตะโยะ ตระกูลของคะเนะซึกุเป็นข้ารับ
ใช้ของ ไดเมียวอุเอะสึงิ ถึงสองรุ่นด้วยกัน นอกจากนี้ยังได้ถูกใช้ตั้งเป็นชื่อของศาลเจ้า "โยมาชิโระ โน คามิ"(山城守) หรือตอนเด็กเขาใช้ชื่อ ฮิงุจิ คะเนะซึกุ
คาเนะซึกุถวายการรับใช้ครั้งแรกเป็น โคโช(小姓) ให้กับท่าน Uesugi Kenshin หลังจากท่านเคนชินเสียชีวิต เขาได้เข้าเป็นข้ารับใช้ของบุตรบุญธรรมของท่านเคนชิน คาเกะคัทสุ Kagekatsu น้องชายของคาเนะซึกุ โอคุนิ ซาเนะฮิโระ เป็นทนายความชื่อดังของอุเอะสึงิ

คะเนะซึงกุเกิดที่ฮิงุจิ โยโรคุ เขาเติบโตที่ปราสาทซากาโตะ จังหวัดเอจิโก พ่อของเขาฮิงุจิ โซเอมอน คาเนะโตะโยะเป็นผู้ติดตามของท่านนาโอเอะ มาซาคาเงะแห่งปราสาทซากาโตะเมื่อถึงวัย เขาสมรสกับโอเซนภรรยาม่ายของนายจ้างนาโอเอะ โนบุสึนะ และใช้ชื่อ นาโอเอะ คาเนะซึกุ เขาเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็วในฐานะผู้บัญชาการของกองทัพอิเอสุงิและเป็นที่ปรึกษา ของท่านไดเมียวคาเกะคัทสุKagekatsuและอุเอะสึงิได้ไปพัวพันกับการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นบนญี่ปุ่นร่วมกับกลุ่มของซัตสะ นาริทาสะ(sassa narimasa) และมาเอดะ โทชิอิเอะMaeda Toshiie คาเนะซึกุและ อุเอะสึงิต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนกับพันธมิตรในช่วงที่รบกับตระกูลโทคุงาวะTokugawaในศึกเซกิกาฮาระโดยฝ่ายอิเอะยาสุ โตะกุงะวะ ชนะสงครามเนื่องจากมีพันธมิตรได้แปรพักตร์ในระหว่างสงครามและทำให้ตระกูลโทคุงาวะได้เป็นผู้นำประเทศในฐานะผู้สำเร็จราชการ ,คาเนสุกุมีรายได้ก่อนที่เขาจะเกษียณอายุราชการถึง 600,000 โคคุKoku

หลังการตายของเขา ภรรยาของเขาท่านหญิงโอเซน (お船 ) ถือผนวช ตัดผมสั้น และกลายเป็นพระภิกษุณี จึงได้รับสมญานามว่า เทอิชิน (貞心尼 Teishin-ni) เทอิชินช่วยดูแลทายาทของอุเอะสึงิ 
หลังจากคาเกะคัทสุKagekatsuตายในอายุ 81 ปี ในพ.ศ. 2180

นาโอเอะ คาเนะซึกุผู้ที่ใช้คำว่า"รัก" บนศีรษะ ผู้ที่ถือหลักแห่งความยุติธรรมเพื่อปกป้องประเทศให้ พ้นจากภัยสงคราม ผู้ยึดถือหลักความรัก ความเมตตาเพื่อผ่านอุปสรรคนานานัปการเพื่อประโยชน์สุข
แก่ส่วนรวมแม้ต้องเสียสละส่วนตน วีรกรรมต่างๆไม่ว่าจะเป็นการพัฒนาบ้านเมือง การศึกษา การสงครามเพื่อให้บ้านเมืองและประชาชนอยู่รอด 
"แม้ชีพวายแต่ชื่อนั้นคงเป็นอมตะ"
พระสวรรค์วรนายก (ทองคำ โสโณ)

พระสวรรค์วรนายก (ทองคำ โสโณ) เป็นอดีตเจ้าคณะจังหวัดสวรรคโลก (กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศยุบจังหวัดสวรรคโลกให้ไปขึ้นกับจังหวัดสุโขทัย เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2482 ดังนั้นฐานะของเจ้าคุณสวรรค์วรนายก ซึ่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดสวรรคโลก จึงเปลี่ยนเป็นเจ้าคณะจังหวัดสุโขทัยไปด้วย ) และเจ้าคณะจังหวัดสุโขทัย เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดสวรรคาราม เกียรติคุณที่ปรากฏท่านเป็นพระผู้ที่ชอบสะสมวัตถุโบราณ ของเก่า เมื่อไปบวชเป็นพระอุปัชฌาย์ที่แห่งใด ญาติโยมที่เคารพนับถือได้ถวายวัตถุโบราณให้ท่าน ซึ่งต่อมาท่านได้ดำริในการมอบวัตถุโบราณให้กับทางราชการในการก่อตั้ง "พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติสวรรค์วรนายก" อันตั้งอยู่ที่อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัยในปัจจุบัน

พระสวรรค์วรนายก นามเดิม ทองคำ จิตรธร เป็นบุตรกำนันหนุน นางสายบัว จิตรธร เกิดที่หลังวัดสวรรคาราม ตำบลเมืองสวรรคโลก (เดิมเป็นตำบลพิณพาทย์ อำเภอวังไม้ขอน จังหวัดสวรรคโลก) อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย เกิดเมื่อปีฉลู พ.ศ. 2420

เมื่อเยาว์วัย ได้เรียนหนังสือกับพระอาจารย์แดง เจ้าอาวาสวัดกลาง (ซึ่งต่อมาได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวัดสวรรคาราม)

ด้วยระบบการศึกษาแต่เดิมเกิดในวัด เด็กชายทองคำจึงได้บรรพชาเป็นสามเณรเพื่อเข้ารับการศึกษาตามระบบบการศึกษาดั้งเดิม พร้อมทั้งได้มีโอกาสไปศึกษา และจำพรรษาอยู่ที่วัดสุทัศน์เทพวราราม กรุงเทพมหานคร เมื่ออายุได้ 20 ปี คือ พ.ศ. 2440 ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ โดยมีสมเด็จพระสังฆราช (แพ ติสฺสเทโว) สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 12 (ดำรงตำแหน่ง 6 ปี ระหว่าง พ.ศ. 2481-พ.ศ. 2487 ) แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล ขณะที่ทรงสมณศักดิ์ที่พระศรีสมโพธิ์ วัดสุทัศน์เทพวราราม เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาว่า "โสโณ" ท่านได้ขะมักเขม้นสนใจค้นคว้าศึกษาพระปริยัติธรรมมิได้ละเว้น ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นปลัด เรียกกันเป็นสามัญของผู้ที่คุ้นเคยว่า "พระปลัดคำ" เมื่ออุปสมบทได้ 10 พรรษา ตรงกับ พ.ศ. 2450 ได้รับสมณศักดิ์ที่พระครูสวรรค์วรนายก ต่อมาใน พ.ศ. 2476 พระครูสวรรค์วรนายก ได้รับสมณศักดิ์เลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญดังปรากฏในสัญญาบัตรว่าให้พระครูสวรรค์วรนายก วัดสวรรคาราม จังหวัดสวรรคโลก เป็นพระราชาคณะมีนามว่า พระสวรรค์วรนายก ธรรมสาธกวินัยวาที สังฆปาโมกข์

ท่านได้รวบรวมศิลปวัตถุโบราณไว้จำนวนมาก และได้มีดำริที่จะจัดสร้างเป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อให้เป็นมรดกแก่แผ่นดิน ซึ่งทางหน่วยงานราชการได้สนองเจตนารมณ์ท่านโดยการจัดสร้างพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติขึ้น และเพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านจึงได้ใช้ให้นามว่า "พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติสวรรค์วรนายก" ตามพระราชทินนามสมณศักดิ์ขั้นสุดท้ายของท่าน โดยสิ่งที่ท่านรวบรวมไว้และจัดมอบให้แก่ทางพิพิธภัณฑ์ อาทิ
การทำเครื่องหมายกางเขน

การทำเครื่องหมายกางเขน หรือที่ชาวคาทอลิกเรียกว่า การทำสำคัญมหากางเขน (; ) เป็นรูปแบบการปฏิบัติอย่างหนึ่งของผู้นับถือศาสนาคริสต์ โดยมักมีการกล่าว "เดชะพระนาม พระบิดา และพระบุตร และพระจิต อาแมน" ประกอบด้วย การทำเช่นนี้เป็นการระลึกถึงการตรึงกางเขนของพระเยซู แบบดั้งเดิมทำจากขวาไปซ้าย ซึ่งใช้โดยสมาชิกคริสตจักรอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์และคริสตจักรคาทอลิกตะวันออก ส่วนแบบใหม่ทำจากซ้ายไปขวาใช้โดยคริสตจักรคาทอลิก แองกลิคัน ลูเทอแรน และโอเรียนทัลออร์โธด็อกซ์ ธรรมเนียมปฏิบัตินี้สันนิษฐานว่าเริ่มมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 2 แล้ว

เพราะว่าเวลาทำเครื่องหมายกางเขนจะต้องกล่าวเดชะพระนามฯ ด้วย การทำเช่นนี้จึงเป็นการแสดงความเชื่อถึงพระตรีเอกภาพว่าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

นอกจากนี้ยังมีความหมายอื่น ๆ หลายประการด้วยกัน คือ เป็นการแสดงว่าตัวผู้ทำนั้นถวายตัวแก่พระเยซู เป็นการวิงวอนขอพระหรรษทานจากพระเจ้า และใช้เป็นการอวยพรบุคคลก็ได้ นอกจากนี้เวลาชาวคริสต์รู้สึกว่าตนกำลังเผชิญหน้ากับ "การผจญของมาร" การทำเครื่องหมายกางเขนเป็นการเตือนสติแก่ตนและยืนยันถึงพระอานุภาพของพระเจ้าในการต่อสู้กับสิ่งชั่ว

ชาวคริสต์ทำเครื่องหมายนี้เมื่อร่วมสวดมนต์ ส่วนบาทหลวงเวลาประกอบพิธีมิสซาหรือพิธีอื่น ๆ ก็ทำเครื่องหมายนี้เช่นเดียวกัน

การทำเครื่องหมายกางเขนของชาวคริสเตียนออร์ทอดอกซ์เป็นการระลึกถึงการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูเจ้า และพระตรีเอกภาพ โดยจะนำนิ้วมือของมือขวามาประจบกัน แล้วจะแนบนิ้วนาง และนิ้วก้อยให้ชิดกับฝ่ามือ โดยจะทำจากขวาไปซ้าย เริ่มจากหน้าผาก, ท้อง และไหล่ข้างขวา และซ้าย ตามลำดับ พร้อมกล่าวว่า "ในพระนามพระบิดา และพระบุตร และพระจิตเจ้าผู้ทรงศักดิ์สิทธิ์ อาเมน"

สามนิ้วแรก (นิ้วโป้ง, นิ้วชี้ และนิ้วกลาง) จะแสดงถึงความเชื่อต่อพระบิดา พระบุตร และพระจิตเจ้า และยังหมายถึงการเป็นหนึ่งเดียวของพระตรีเอกภาพอีกด้วย และสองนิ้วที่เหลือจะแสดงถึงธรรมชาติของพระเยซูคือพระเยซูเจ้าทรงมีความเป็นมนุษย์แท้ และพระเจ้าแท้

ในการทำสัญลักษณ์ไม้กางเขน จะใช้มือของแตะที่หน้าผาก, ท้อง (หรือบริเวณสะดือ), และไหล่ขวาซ้าย 
โดยความหมายของการแตะหน้าผาก คือการให้ศีลพรแห่งความศักดิ์สิทธิ์แก่จิตใจ ท้อง คือการให้ศีลพรแห่งความศักดิ์สิทธิ์แก่ประสาทสัมผัสภายใน หัวใหล่ด้านขวาซ้าย คือการให้ศีลพรแห่งความศักดิ์สิทธิ์แก่ความแข็งแรงของร่างกาย
พระองค์เจ้านโรดม ปทุมบุปผา

พระองค์เจ้านโรดม ปทุมบุปผา (18 มกราคม พ.ศ. 2494 - เมษายน พ.ศ. 2519) พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ กับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ พงสานมุนี มีพระพี่น้องร่วมพระมารดา 7 พระองค์ พระองค์ทรงพระเชษฐภคินีต่างพระมารดาของพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี พระมหากษัตริย์กัมพูชาองค์ปัจจุบัน

พระองค์เสกสมรสครั้งแรกกับสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ชีวันมุนีรักษ์ (ต่อมาได้เป็นพระสวามีในสมเด็จพระเรียมนโรดม บุปผาเทวี ภายหลังทรงหย่า) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ กับคุนพระนางบุปผานรลักษณ์ (ยิน ทัต) ทั้งสองเสกสมรสเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ณ พระราชวังเขมรินทร์ กรุงพนมเปญ ต่อมาภายหลังทรงหย่ากัน ทั้งสองพระองค์มีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 2 พระองค์ ได้แก่

ต่อมาพระองค์ได้เสกสมรสกับหม่อมเจ้าสีสุวัตถิ์ ดุษฎี พระโอรสในหม่อมเจ้าสีสุวัตถิ์ อินทรวงศ์ เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2510 ณ กรุงพนมเปญ ทั้งสองมีพระโอรสด้วยกัน 1 พระองค์ คือ

พระองค์เจ้านโรดม ปทุมบุปผา สิ้นพระชนม์ในช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2519
พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ (ละเอียด รัตนพราหมณ์)

พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ (ละเอียด รัตนพราหมณ์) (17 มีนาคม 2463 - 2 พฤษภาคม 2554)เป็นประธานพราหมณ์ในพระราชสำนัก และ เป็นผู้นำศาสนาฮินดูแห่งประเทศไทย โดยเขาสืบเชื้อสายมาจากพราหมณ์ในประเทศอินเดีย โดย บรรพบุรุษของเขาได้มาตั้งหลักถิ่นฐานในประเทศไทยเมื่อหลายร้อยปีก่อน โดยตั้งหลักอยู่แถว ภาคใต้ของประเทศไทย จังหวัดนครศรีธรรมราช และ อพยพมากรุงเทพสมัย รัชกาลที่ 5 ปัจจุบัน พราหมณ์ละเอียด มีหน้าที่ คือ เป็นผู้นำศาสนาฮินดูแห่งประเทศไทย และ ทำหน้าที่ดูแลองค์กรพราหมณ์-ฮินดู ได้แก่ เทวสถานโบสถ์พราหมณ์ สมาคมฮินดูสมาช และ สมาคมฮินดูธรรมสภา

พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ หรือ พราหมณ์ละเอียด รัตนพราหมณ์เกิดวันที่ 17 มีนาคม 2463 เป็นบุตรของพระครูสตานันทมุนี หรือ พราหมณ์ละมัย กับนางบุญมา รัตนพราหมณ์ ทำหน้าที่พราหมณ์ผู้ประกอบพระราชพิธีถวายแด่พระมหากษัตริย์ และพระบรมวงศานุวงศ์ในวาระสำคัญ จนดำรงตำแหน่งหัวหน้าพราหมณ์ หมวดโหรพราหมณ์ แผนกพิธีการ กองพระราชพิธี สำนักพระราชวัง และได้รับพระราชทานตำแหน่งประธานคณะพราหมณ์ที่พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ โดยตำแหน่งพระมหาราชครูเป็นตำแหน่งสูงสุดและจะต้องเป็นผู้อ่านโองการถวายไกรลาศในกาพรระราชพิธีบรมราชาภิเษกเท่านั้น

พระครูอัษฎาจารย์ (ละเอียด รัตนพราหมณ์) ได้รับการโปรดเกล้าฯ เลื่อนฐานันดรศักดิ์จากพระครูอัษฎาจารย์ เป็นพระมหาราชครูอัษฎาจารย์ เมื่อปี พ.ศ. 2542 เนื่องในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542

ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับนางทองคำ สกุลเดิม เมฆลอย มีบุตร-ธิดา รวม 6 คน ท่านถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2554 สิริอายุ 92 ปี
เรลกัน แฟ้มลับคดีวิทยาศาสตร์

เรลกัน แฟ้มลับคดีวิทยาศาสตร์ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่มีเนื้อเรื่องคู่ขนาน (side story) กับเรื่อง อินเดกซ์ คัมภีร์คาถาต้องห้าม โดยมีการดำเนินเรื่องไปในด้านวิทยาศาสตร์ภายในเมืองกากุเอ็น หรือ เมืองแห่งการศึกษา () ดำเนินเรื่องโดยศูนย์กลางอยู่ที่ มิซากะ มิโคโตะ ฉายภาคแรกเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2552 - 20 มีนาคม พ.ศ. 2553 จำนวน 24 ตอน และ ภาคที่สอง ใช้ชื่อว่า To aru Kagaku no Railgun S ฉายเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2556 - 27 กันยายน พ.ศ. 2556

ในภาคแรก มิซากะกับเพื่อนร่วมกันสืบสวนเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ ที่เรียกกันว่า เลเวล อัปเปอร์ (Level Upper) ซึ่งสามารถเพิ่มพลัง เพิ่มเลเวลให้กับผู้มีพลังจิต (ในฝ่ายวิทยาศาสตร์) แต่กลับทำให้ผู้ได้รับการเพิ่มเลเวลนั้น ต้องได้รับอันตราย ถึงกับต้องเข้าโคม่าภายหลังจากใช้พลังพิเศษ ซาเต็น รุยโกะ เพื่อนสนิทของ อุยฮารุ ที่พบเพลง เลเวล อัปเปอร์ โดยการสร้างของนักวิจัยฝ่ายวิชาการ คิยามะ ฮารุมิ เป็นกลไกของเครือข่ายสมองของผู้ไม่มีพลังพิเศษ หรือมีพลังพิเศษในระดับต่ำ ทำให้ผู้ไม่มีพลังพิเศษ สามารถใช้พลังพิเศษได้ แต่ก็ต้องล้มป่วยไป ซาเต็น รุยโกะ ก็เป็นหนึ่งในผู้ป่วยด้วย ในครึ่งหลังของซีรีส์ ได้กล่าวถึงพวกสกิลเอาท์ กลุ่มบิ๊กสไปเดอร์ ที่ตามล่าผู้มีพลังจิต หรือพลังพิเศษ โดยใช้เสียงปริศนาที่ทำให้ผู้มีพลังพิเศษ ไม่สามารถใช้พลังได้ และเข้าทำร้ายผู้มีพลังจิต

ในภาคที่สอง กล่าวไปในช่วงก่อนที่มิซากะ มิโคโตะ จะรู้เรื่องเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของ มิซากะ ซิสเตอร์ โดยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับการสร้างร่างโคลนของตนเองขึ้น เพื่อผลิตผู้มีพลังพิเศษในระดับ 5 ขึ้น และข่าวลือเรื่อง Money Card ปริศนา และเธอได้พบกับ นูโนะทาบะ ชิโนบุ นักเรียนชั้นมัธยมปลาย ปีที่ 3 ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยยามาชิตะ ซึ่งเธอคือหนึ่งในทีมนักวิทยาศาสตร์ที่อยู่ในโปรเจกต์สร้างร่างโคลนจากมิซากะ มิโคโตะ ในชื่อโปรเจกต์ Radio noise หลังจากที่โปรเจกต์ดังกล่าวไม่ได้ผลตามที่คาดไว้จึงถูกยกเลิกไป และได้นำเหล่าร่างโคลน ไปใช้ในโปรเจกต์เพื่อพัฒนาความสามารถไปสู่ระดับ 6 ให้กับ แอคเซราเรเตอร์ (Level 6 Shift)
เรลกัน แฟ้มลับคดีวิทยาศาสตร์ ผลิตโดย J.C.Staff ผลงานการกำกับโดย นางาอิ ทะทสึยูกิ และเริ่มฉายในญี่ปุ่นเมื่อ 3 ตุลาคม 2552 จนกระทั่งถึง 20 มีนาคม 2553 ในประเทศไทย เด็กซ์ เป็นผู้ผลิตและจัดจำหน่ายในภาคนี้อย่างเป็นทางการ และในภาคที่ 2 ใช้ชื่อว่า To aru Kagaku no Railgun S

รายชื่อเพลง เรลกัน แฟ้มลับคดีวิทยาศาสตร์ S
อัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมี

อัตราการเกิดปฏิกิริยา () ของสารเริ่มต้นหรือผลิตภัณฑ์ในปฏิกิริยาเคมีหนึ่งๆ สามารถนิยามได้โดยการพิจารณาความเร็วในการดำเนินไปของปฏิกิริยาเคมี ตัวอย่างเช่น ปฏิกิริยาออกซิเดชันโลหะเหล็ก (การเกิดสนิมเหล็ก) ภายใต้ชั้นบรรยากาศสามารถเกิดขึ้นช้าและอาจใช้เวลาเป็นปี ในขณะที่ปฏิกิริยาการเผาไหม้ของบิวเทนใช้เวลาไม่กี่วินาที

จลนพลศาสตร์เคมีเป็นส่วนหนึ่งของเคมีกายภาพที่ศึกษาถึงอัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมี พื้นฐานทางด้านจลนพลศาสตร์ถือเป็นส่วนสำคัญในการศึกษาวิทยาศาสตร์ประยุกต์ในหลายแขนง อาทิเช่น วิศวกรรมเคมี, เอนไซม์วิทยา และวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม

กฎอัตราเป็นการใช้สมการทางคณิตศาสตร์เพื่ออธิบายความสัมพันธ์ของปริมาณของสารต่ออัตราเร็วในการเกิดปฏิกิริยา กฎอัตราจะแตกต่างกันออกไปสำหรับปฏิกิริยาเคมีหนึ่งๆ สมการทั่วไปที่ใช้อธิบายกฎอัตราสำหรับปฏิกิริยา A + B → C ได้แก่

formula_1

จะเห็นได้ว่าอัตราการเกิดปฏิกิริยาไม่ได้ขึ้นกับสัมประสิทธิ์จำนวนโมลในสมการเคมีแต่อย่างใด ค่า m และ n ที่ใช้ในการคำนวณอัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมีสำหรับปฏิกิริยาเคมีหนึ่งๆ สามารถหาได้จากการทดลอง
ปริมุขมณฑล

ปริมุขมณฑล () เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลของมุขนายกประจำมุขมณฑลของตนเท่านั้น แต่อยู่ในความดูแลของมุขนายกมหานครด้วย มุขนายกมหานครเป็นอัครมุขนายกที่ปกครองอัครมุขมณฑลที่ตนเองประจำการอยู่ ตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักรมุขนายกมหานครไม่มีสิทธิ์แทรกแซงการบริหารในปริมุขมณฑล แต่มีหน้าที่เป็นประธานในในที่ประชุมภาคคริสตจักรซึ่งประกอบด้วยหลายอัครมุขมณฑลและปริมุขมณฑล เมื่อผู้นำปริมุขมณฑลว่างลงมุขนายกมหานครจึงจะมีสิทธิ์รักษาการณ์แทน

ทั้งนี้มุขนายกที่ปกครองปริมุขมณฑลจะเรียกว่าปริมุขนายก (suffragan bishop) ในประเทศไทยมีปริมุขมณฑล เช่น เขตมิสซังสุราษฎร์ธานีเป็นปริมุขมณฑลของเขตมิสซังกรุงเทพฯ
ภาคคริสตจักร

ภาคคริสตจักร () หรือ แขวงฝ่ายพระศาสนจักร เป็นเขตปกครองของศาสนาคริสต์ พบในนิกายโรมันคาทอลิก แองกลิคัน และคริสตจักรตะวันออก

ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก แต่ละภาคคริสตจักรประกอบด้วยหลายมุขมณฑล โดยมุขมณฑลที่สำคัญที่สุดจะเรียกว่าอัครมุขมณฑลซึ่งมีอัครมุขนายกเป็นประมุข ส่วนมุขมณฑลที่เหลือถือเป็นมุขมณฑลรองจึงเรียกว่าปริมุขมณฑลมีปริมุขนายกเป็นประมุข ประมุขของทั้งภาคคริสตจักรเรียกว่ามุขนายกมหานครซึ่งผู้ที่ดำรงตำแหน่งนี้ก็คืออัครมุขนายกในภาคคริสตจักรนั้นเอง

คริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทยได้แบ่งการปกครองออกเป็นสองภาคคือ ภาคกรุงเทพฯ และ ภาคท่าแร่-หนองแสง
โรเวนกี

โรเวนกี หรือ โรเวนคี () เป็นเมืองเหมืองถ่านหิน ในประเทศยูเครน ตั้งอยู่ทางทิศใต้-ตะวันออกของประเทศ ในเขตปกครองย่อยลูฮันสค์ ใกล้เขตแดนประเทศรัสเซีย เมืองมีประชากรราว 58,500 คน (ข้อมูลปี 1991)
ปงชีนอวา

ปงชีนอวา () เป็นเมืองในรัฐมีนัสชีไรส์ ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ ห่างจากเมืองเบโลโอรีซอนตี ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 121 กิโลเมตร มีประชากรราว 65,000 คนและมีพื้นที่เมือง 471.07 ตร.กม. อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 402 เมตร
ออสตราวา

ออสตราวา () หรือ ออสเทรา () เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 3 ของประเทศเช็กเกีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ใกล้บริเวณที่แม่น้ำโอปาวาไหลมาบรรจบกับแม่น้ำโอเดอร์ ใกล้ช่องเขามอเรเวียนแก็ป เป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมและมีการถลุงเหล็ก โดยมีชื่อเล่นว่า "หัวใจเหล็กแห่งสาธารณรัฐ" () เมืองออสตราวาได้รับการเสนอชื่อเป็นเมืองหลวงแห่งวัฒนธรรมยุโรป 2015
รูดาชลอนสกา

รูดาชลอนสกา () เป็นเมืองในจังหวัดชล็อนสก์ (ไซลีเซีย) ทางตอนใต้ของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองซาบเช ใกล้เมืองคาโตวีตเซ
วาลบ์จิก

วาลบ์จิก ( อ่านว่า "เวาบชึค") เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำบูเบอร์ โดยอยู่ห่างจากเมืองวรอตสวัฟราว 70 กิโลเมตรไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และอยู่ห่างจากชายแดนสาธารณรัฐเช็กราว 10 กิโลเมตร มีประชากร 121,919 คน (มิถุนายน ค.ศ. 2009) มีผลิตเคมีภัณฑ์ มีเหมืองถ่านหิน เมืองเคยเป็นของประเทศเยอรมนี ใช้ชื่อว่า วัลเดนบูร์ก () ตกเป็นของโปแลนด์ตามข้อตกลงในการประชุมพอทสดัม เมื่อ ค.ศ. 1945 ภายหลังที่สงครามโลกครั้งที่สองได้จบลง
วิลเลมสตัด

วิลเลมสตัด () เป็นเมืองหลวงของกือราเซา เกาะทางตอนใต้ในทะเลแคริบเบียนของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ มีประชากรอยู่ราว 140,000 คน

ก่อตั้งเป็นเมืองเมื่อ ค.ศ. 1634 มีการกลั่นน้ำมัน โดยได้รับน้ำมันดิบจากทะเลสาบมาราไกโบของประเทศเวเนซุเอลา อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว
เซนีตซา

เซนีตซา (Зеница) เป็นเมืองอุตสาหกรรมในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เมืองหลวงของรัฐเซนีตซา-ดอบอย อยู่ห่างจากกรุงซาราเยโวไปทางทิศเหนือ 70 กิโลเมตร และตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบอสนา ล้อมรอบไปด้วยหุบเขาและภูเขา
ออดอมิเตอร์

ออดอมิเตอร์ หรือ ออดอกราฟ (, odograph) คือเครื่องมือวัดชนิดหนึ่งที่ใช้บ่งบอกว่ายานพาหนะหนึ่งๆ เช่นจักรยานหรือรถยนต์ เดินทางไปเป็นระยะทางเท่าใด เครื่องมือนี้อาจเป็นอิเล็กทรอนิกส์ อุปกรณ์ทางกล หรือส่วนประสมของทั้ง 2 แบบก็ได้ คำนี้มาจากคำในภาษากรีกว่า "hodós" หมายถึง หนทาง และ "métron" หมายถึง การวัด สำหรับประเทศที่ใช้มาตรวัดระบบอังกฤษ อาจเรียกเครื่องมือนี้ว่า ไมโลมิเตอร์ (, milometer)
เซอเกียร์ช

เซอเกียร์ช ( อ่านว่า "ซกีแยช") เป็นเมืองตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศโปแลนด์ ในจังหวัดวูช (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999) เมืองเซอเกียร์ชถือเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในโปแลนด์กลาง คาดว่าเป็นเมืองก่อนปี ค.ศ. 1288 เมืองมีประชากร 58,164 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2007)
มีเรียด

มีเรียด (, ) หมายถึง "ไม่สามารถนับได้, อนันต์" เป็นคำในภาษากรีกโบราณสำหรับจำนวน 10,000 ในภาษาอังกฤษยุคใหม่ คำนี้หมายถึงจำนวนที่ใหญ่มากๆ จนไม่อาจระบุได้
แบบจำลองวงโคจรดาวเคราะห์

แบบจำลองวงโคจรดาวเคราะห์ () คือเครื่องมือทางกลชนิดหนึ่งที่แสดงให้เห็นตำแหน่งสัมพัทธ์และการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์กับดวงจันทร์บริวารในระบบสุริยะ ภายใต้แบบจำลองดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางจักรวาล การขับเคลื่อนใช้กลไกนาฬิกา โดยมีลูกกลมที่ใช้แทนดวงอาทิตย์เป็นจุดศูนย์กลาง และมีดาวเคราะห์อยู่ทีสุดปลายของแขนแต่ละแขน