seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
อับราฮัม ออร์ทีเลียส

อับราฮัม ออร์ทีเลียส () พ.ศ. 2070-2141 นักภูมิศาสตร์และนักทำแผนที่สมัยใหม่คนแรกชาวเบลเยียม เกิดที่เมืองอันท์เวิร์พ ในครอบครัวออร์ทีเลียสที่มีอิทธิพลแห่งเมืองออกสเบิร์ก ออร์ทีเลียสได้เดินทางไปในยุโรปทั่วทั้ง 17 จังหวัดในสมัยนั้น รวมเยอรมนี ฝรั่งเศส อังกฤษ และไอร์แลนด์

เขาเริ่มงานทำแผนที่ด้วยการเป็นช่างแกะพิมพ์แผนที่เมื่อพ.ศ. 2090 ขณะเดียวกันก็เป็นนักธุรกิจ ในช่วงแรกการเดินทางดังกล่าวส่วนใหญ่จึงเป็นการเดินทางด้านธุรกิจ อย่างไรก็ดี ในปี พ.ศ. 2103 ออร์ทีเลียสได้เดินทางไปเมืองต่างๆ พร้อมกับเมอร์เคเตอร์ เพื่อนนักทำแผนที่รุ่นอาวุโสชาวเฟลมมิชเชื้อสายเยอรมัน ซึ่งเป็นที่เชื่อว่าออร์ทีเลียสได้เกิดความสนใจด้านงานแผนที่เชิงวิทยาศาสตร์มากขึ้นจากเมอร์เคเตอร์
ในปี พ.ศ. 2107 ออร์ทีเลียสได้จัดทำแผนที่โลกชุดแปดแผ่นขึ้น และแผนที่อียิปต์ชุด 2 แผ่นและแผนที่เนเธอร์แลนด์ในปี พ.ศ. 2108 และ 2111 ตามลำดับ รวมทั้งแผนเอเชียที่ชุด 8 แผ่นและแผนที่สเปนในเวลาต่อมา ลุถึงปี พ.ศ. 2144 แผนที่ของออร์ทีเลียสได้ถูกนำไปพิมพ์แพร่หลายในชื่อของผู้อื่นอีกมากถึง 183 ชื่อ

ออร์ทีเลียสยังมีความสนใจรวบรวมสะสมเหรียญกษาปณ์ เหรียญตราและโบราณวัตถุถึงขนาดเขียนหนังสือเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ในปี พ.ศ. 2118 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นนักภูมิศาสตร์ประจำราชสำนักกษัตริย์สเปน ปี พ.ศ. 2139 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากนครอันท์เวิร์พเทียบเท่ารูเบนส์ จิตรกรผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ออร์ทีเลียสเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2141 ศพของเขาได้รับการฝังอย่างสมเกียรติในโบสถ์แห่งนครอันท์เวิร์พ

อับราฮัม ออร์ทีเลียส มีชิวิตอยู่ในสมัยอยุธยาระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 (พระเชษฐาธิราช) และสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
มาลัย ชูพินิจ

มาลัย ชูพินิจ เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2449 ที่บ้านริมแม่น้ำปิง ตำบลคลองสวนหมาก (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นนครชุม) อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร เป็นบุตรของ นายสอน และนางระเบียบชูพินิจ บิดาและมารดาประกอบอาชีพทางด้านการค้าไม้สักและไม้กระยาเลย เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์คนสำคัญของไทย นิยมเรียกกันทั่วไปว่า ครูมาลัย ใช้นามปากกา "แม่อนงค์" "น้อย อินทนนท์" "นายฉันทนา" เป็นต้น

ในวัยเด็ก มาลัย ชูพินิจ เข้ารับการศึกษาชั้นต้นที่จังหวัดกำแพงเพชร จนจบชั้นประโยคประถมศึกษา เมื่ออายุประมาณ 10 ปี จึงเข้าไปศึกษาต่อในกรุงเทพฯ ที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ โรงเรียนวัดบพิตรพิมุข โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระดับสูงจนจบประโยคมัธยมศึกษา (ม.8) เมื่อ ปี พ.ศ. 2467 และใช้ชีวิตส่วนใหญ่ อยู่ในกรุงเทพฯ

มาลัย ชูพินิจ เริ่มประกอบอาชีพครั้งแรกโดยรับราชการครู ที่โรงเรียนวัดสระเกศ เมื่อ ปี พ.ศ. 2467 สองปีต่อมาก็ลาออกจาก อาชีพครูเนื่องจากพอใจกับงานหนังสือพิมพ์มากกว่า เริ่มต้นด้วยการล่องใต้ไปจังหวัดสงขลาทำหนังสือพิมพ์ไทยใต้ ในตำแหน่งบรรณาธิการช่วงระยะหนึ่งปี แล้วกลับกรุงเทพฯ เข้าทำงานหนังสือพิมพ์รายปักษ์ สุภาพบุรุษ ของกุหลาบ สายประดิษฐ์เป็นเวลา 2 ปี ไปอยู่หนังสือพิมพ์ไทยใหม่ อีก 1 ปี ออกจากไทยใหม่ ได้รวบรวมเพื่อนๆ ออกหนังสือพิมพ์ผู้นำ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2475 กุหลาบ สายประดิษฐ์ ออกหนังสือพิมพ์ประชาชาติ และประชาชาติรายสัปดาห์ ตามลำดับก็ได้ร่วมงานด้วยเช่นกัน

ช่วงปี พ.ศ. 2479 มาลัย ชูพินิจ หยุดงานหนังสือพิมพ์ระยะหนึ่ง แล้วหันไปทำสวนมะพร้าวที่ภาคใต้ และไร่ถั่วเหลืองที่อ่าวพนังตัก จังหวัดชุมพร เป็นเวลา 1 ปีก็เลิก เดินทางกลับกรุงเทพฯ รวบรวมเพื่อนฝูงอีกครั้งเพื่อออกประชามิตรรายวัน จน พ.ศ. 2490 ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาหนังสือพิมพ์พิมพ์ไทยและเขียนหนังสือให้กับสำนักพิมพ์ด้วย

มาลัย ชูพินิจ มีผลงานเขียนหลายประเภท เช่น เรื่องสั้น เรื่องยาว บทนำ บทความ สารคดี วิจารณ์และกีฬา 
โดยเฉพาะกีฬามวย เริ่มเขียนเรื่องสั้นครั้งแรกราวปี พ.ศ. 2468 ผลลงานที่สร้างชื่อเสียงเรื่องแรก คือ เรื่องธาตุรัก พิมพ์ลงใน สุภาพบุรุษรายปักษ์ ระหว่างที่ทำงานในหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ มีผู้กล่าวคาดประมาณกันว่าผลงานของมาลัย ชูพินิจ มีประมาณ 3,000 เรื่อง โดยมีผลงานเขียนเรื่องสั้นประมาณ 250 เรื่อง นวนิยายและข้อเขียนอื่น ๆ พิมพ์เป็นเล่ม ประมาณ 50 เรื่อง

ผลงานทุกประเภทของมาลัย ชูพินิจ ได้รับการยอมรับนับถือจากทุกวงการ เกียรติยศก่อนเสียชีวิต คือการได้รับพระราชทานปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2505

มาลัย ชูพินิจ ถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งที่ปอดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เวลา 17.45 น. ณ ตึกปัญจาชินี โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

ปัจจุบัน ยังคงมีครอบครัว ชูพินิจ อยู่ และยังคงชื่นชมในผลงานของท่าน มาลัย ชูพินิจ เป็นนักเขียนคนแรกในตระกูล ชูพินิจ

ผลงานที่มีชื่อเสียงของมาลัย ชูพินิจ มีดังนี้

ชั่วฟ้าดินสลาย, ทุ่งมหาราช, แผ่นดินของเรา, เมืองนิมิตร, ล่องไพร ฯลฯ

มาลัย ชูพินิจมีนามปากกามากมาย ทั้งนี้ก็เพราะได้เขียนในนิตยสารและหนังสือพิมพ์จำนวนมาก จึงต้องหานามปากกาเพื่อให้มีความหลากหลาย ดังนี้

ก.ก.ก., จิตรลดา, ฉ.ฉ.ฉ., ฐ.ฐ.ฐ., ดุสิต, ต่อแตน, น.น.น., น้อย อินทนนท์, นายไข่ขาว, นายฉันทนา, นายดอกไม้, นายม้าลาย, แบ๊ตตลิ่งกรอบ, ผุสดี, ผู้นำ, พลับพลึง, ม.ชูพินิจ, มะกะโท, แม่อนงค์, เรไร, เรียมเอง, ลดารักษ์, ลูกป่า, วิชนี, ส.ส.ส., สมิง กระหร่อง, หนอนหนังสือ, อะแลดดิน, อาตมา, อาละดิน, อินทนนท์น้อย, อุมา, ฮ.ฮ.ฮ., Aladdin
รายชื่อมหาวิทยาลัยเรียงตามรางวัลโนเบลที่ได้รับ

รายชื่อสถาบันอุดมศึกษาและสถาบันวิจัยเรียงตามรางวัลโนเบลที่ได้รับ โดยจำนวนผู้รับรวมถึง นักศึกษา ศิษย์เก่า อาจารย์ นักวิจัยของสถาบันนั้น
โดยนับทั้งตอนก่อนและหลังที่จะได้รับ

ข้อมูลด้านล่างเป็นข้อมูลปี พ.ศ. 2548
พรานบูรพ์

พรานบูรพ์ หรือ จวงจันทร์ จันทร์คณา (29 มีนาคม พ.ศ. 2444 - 6 มกราคม พ.ศ. 2519) นักแต่งเพลงไทย เป็นคนแรกผู้ปฏิรูปรูปแบบเพลงไทยประกอบละครร้อง จากท่วงทำนองเพลงไทยเดิมที่มีลูกเอื้อนให้มีลักษณะสากลยิ่งขึ้น อาจกล่าวว่า พรานบูรพ์คือผู้ริเริ่มเพลงไทยสากลก็ได้ มีผลงานสร้างชื่อเสียงคือ ละครร้องเรื่อง "จันทร์เจ้าขา" และ "โรสิตา"

จวงจันทร์ จันทร์คณาเป็นบุตรของหลวงราชสมบัติ (จันทน์) นายอำเภอเมือง และนางสร้อย เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2444 ที่ อ.เมือง จังหวัดเพชรบุรีมีน้องสาวร่วมบิดา มารดา 1 คน คือ นางสังวาลย์ มณิปันตี (ถึงแก่กรรม) เนื่องจากบิดาเป็นข้าราชการ ซึ่งต้องโยกย้ายไปรับราชการตามต่างจังหวัดต่างๆ เมื่อเติบวัยที่จะเข้าศึกษาได้ บิดาได้ย้ายมาจังหวัดราชบุรี จึงได้เข้าเรียนหนังสือที่วัดสัตนาถ จังหวัดราชบุรี เรียนอยู่ได้ไม่นานบิดาก็ถึงแก่กรรม ขณะนั้นมีอายุได้ 7 ปี มารดาได้พากลับบ้านเดิมที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีได้เรียนหนังสือต่อจนอายุได้ 11 ปี จึงได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระหว่างที่ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนสวนกุหลาบนั้น นอกจากจะได้รับเลือกเข้าเล่นฟุตบอลในทีมโรงเรียนแล้ว ยังสามารถเล่นยูโด และไวโอลินได้ดีอีกด้วย เมื่อจบชั้น ม.8 จากโรงเรียนสวนกุหลาบฯ ได้เข้าศึกษาต่อที่คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยโดยมีจุดมุ่งหมายที่จะเป็นนายอำเภอ แต่อาจารย์เห็นว่าตัวเล็กจะเป็นนายอำเภอคงไม่เหมาะ จึงย้ายคณะไปเรียนวิศวกรรมศาสตร์ เมื่อเรียนถึงปี 2 มารดาถึงแก่กรรม และไม่มีทุนเรียนต่อ จึงออกจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เมื่อออกจากมหาวิทยาลัย กำลังเป็นระยะที่คณะละครราตรีพัฒนา เดินทางกลับจากสหรัฐอเมริกา จึงได้เริ่มชีวิตละครด้วยการบอกบทหลังหลังฉาก ขณะเดียวกันก็เขียนบทกวีในนาม ""อำแดงขำ"" เรื่องอ่านเล่นในนามปากกา ""รักร้อย"" และเริ่มแต่งบทละครเรื่อง "ทะแกล้วทหารสามเกลอ" ขึ้นเป็นเรื่องแรก ได้รับผลสำเร็จอย่างดี จนได้เป็นผู้แต่งบทละครและกำกับการแสดงเอง เริ่มใช้นามปากกา ""พรานบูรพ์"" ครั้งแรก เมื่อเขียนเรื่อง "เหยี่ยวทะเล"

จวงจันทร์ จันทร์คณาเป็นผู้ริเริ่มดัดแปลงเพลงในละครร้องที่มีลูกคู่ร้องรับ มาสู่แบบสากล เนื่องจากยุคนั้นมีลูกคู่ยืดยาดเกินควร จึงใส่เนื้อร้องเต็มหรือตัดให้กระชับแทนลูกคู่ ใช้ดนตรีคลอ และใช้เครื่องดนตรีฝรั่งบรรเลงแทนเครื่องพิณพาทย์ลาดตะโพนฉับแกระ จนเป็นที่นิยมกันมาก เมื่อคณะละครราตรีพัฒนาระงับการแสดงเพราะเจ้าของมีภารกิจทางด้านโรงภาพยนตร์เพิ่มขึ้น จึงเข้าทำงาน น.ส.พ.ประจำกองบรรณาธิการเดลิเมล์รายวัน เขียนเรื่องสั้น เรื่องยาว และบกพากย์การ์ตูนใน น.ส.พ.เดลิเมล์วันจันทร์ ต่อมาได้จัดตั้งคณะละครชื่อ ""ศรีโอภาส"" ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น "จันทโรภาส" ละครที่ได้รับความนิยมมากที่สุด คือเรื่อง "จันทร์เจ้าขา" ซึ่งถ่ายทำเป็นภาพยนตร์ เมื่อ พ.ศ. 2499 แสดงนำโดย เจือ จักษุรักษ์, สายสนม นางงามเพชรบุรี และ น้อย จันทร์คณา

จวงจันทร์ จันทร์คณาสมรสกับนางศรี จันทร์คณา มีบุตรและธิดา ดังนี้ นายจารุ จันทร์คณา (ถึงแก่กรรม) นางสาวจุไร จันทร์คณา (ถึงแก่กรรม) นางสาวจามรี จันทร์คณา และนางสาวจริยา จันทร์คณา และมีบุตรชายคือ จงรัก จันทร์คณาที่เกิดจากนางเทียมน้อย เนาวโชติ

จวงจันทร์ จันทร์คณาถึงแก่กรรม เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2519 อายุได้ 74 ปี จังหวัดนครปฐมได้ปั้นหุ่นของพรานบูรพ์จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย ไว้เพื่อเป็นเกียรติด้วย
ไดนาไมต์

ไดนาไมต์ () เป็นวัตถุระเบิดที่มีอาศัยหลักการระเบิดของไนโตรกลีเซอรีน (nitroglycerin) โดยการใช้ดินเบา (diatomaceous earth หรือ Kieselguhr) เป็นตัวดูดซับ

ไดนาไมต์เป็นผลงานการประดิษฐ์ของอัลเฟรด โนเบล นักเคมีและวิศวกรชาวสวีเดน เมื่อ พ.ศ. 2409 และได้จดสิทธิบัตรเมื่อปี พ.ศ. 2410 โดยปกติแล้วจะขายในเป็นแท่ง มีความยาวประมาณ 8 นิ้ว และเส้นผ่าศูนย์กลาง 1 นิ้ว (แต่ก็มีในขนาดอื่นๆ ด้วย) ไดนาไมต์ถือเป็นระเบิดที่มีอานุภาพสูง ซึ่งหมายความว่า ใช้การจุดประทุ (detonation) แทนที่จะเป็นการลุกไหม้ (deflagration)
ดินเบา

ดินเบา หรือ ไดอะตอมไมต์ (diatomite) เป็นดินที่เกิดจากซากไดอะตอมในแหล่งไดอะตอม เป็นดินซุย เบา เนื้อพรุน มีลักษณะคล้ายชอล์ก มีปฏิกิริยาทางเคมีเชื่องช้า เป็นตัวนำความร้อนที่เลว จึงมีประโยชน์เป็นส่วนผสมในการทำกระดาษสาเพื่อให้เนื้อกระดาษแน่นเนียน เป็นฉนวน และเป็นสารที่ใช้ในการกรองได้ดี เช่น กรองน้ำตาลและสารกรองอื่นๆ ดินชนิดนี้ใช้ขัดภาชนะโลหะได้ดี เพราะมี
ซิลิกาขนาดละเอียดยิบอยู่ในเนื้อ นอกจากนี้ยังใช้เป็นตัวดูดซับหรือฉนวนในระเบิดไดนาไมต์ด้วย

ดินเบา เป็นหินตะกอนที่มีสารจำพวกซิลิกาเป็นองค์ประกอบ มีลักษณะอ่อนนุ่ม เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เป็นผงขนาดเล็ก ละเอียดสีขาว มีขนาดของผงอยู่ในช่วง น้อยกว่า 1 ไมครอน ไปจนถึงมากกว่า 1 มิลลิเมตร แต่ที่พบโดยปกติจะอยู่ในช่วง 10 ถึง 200 ไมครอน องค์ประกอบทางเคมีคือ สารจำพวกซิลิกา 80-90 % สารจำพวกอลูมินา (พบในแร่ดินเป็นส่วนใหญ่) 2-4% และ สารจำพวกเหล็กออกไซด์ 0.5-2%

ไดอะตอมไมต์ประกอบด้วยซากดึกดำบรรพ์ของไดอะตอม ซึ่งเป็นจำพวกหนึ่งของสาหร่ายเปลือกแข็ง สามารถใช้เป็นเครื่องกรอง สารขัดถู ยาฆ่าแมลง ใช้ประโยชน์ในการแพทย์โดยเป็นตัวกระตุ้นให้เลือดแข็งตัวเร็ว เป็นส่วนปะกอบของระเบิดไดนาไมต์ นอกจากนี้ใช้เป็นฉนวนความร้อน

ในภาษาอังกฤษ มีคำศัพท์หลายคำใช้เรียกดินเบานี้ ได้แก่ diatomaceous earth, diatomite, infusorial earthm siliceous earth, Kieselguhr เป็นต้น

ไดอะตอมไมต์มีการสะสมตัวโดยสารจำพวกซิลิกาไร้สัณฐาน หรือ โอปอล (SiO2•nH2O) เป็นไดอะตอม (สาหร่ายเซลล์เดียว) ที่ตายแล้ว สะสมตัวอยู่ในทะเลสาบน้ำจืดและทะเล ซากฟอสซิลประกอบด้วยเปลือก และผนังเซลล์ที่เป็นสารจำพวกซิลิกา ลักษณะสมมาตร

ไดอะตอมไมต์เริ่มมีการสะสมตัวในช่วง ยุคเทอร์เซียร์รีถึงยุดควอร์เทอนารี ส่วนการสะสมตัวในช่วงอายุแก่กว่า ได้แก่ยุคครีเตเซียสทำให้ได้ลักษณะซากฟอสซิลไม่สมบูรณ์ พบไดอะตอมไมต์สะสมตัวร่วมกับบริเวณภูเขากไฟ ทำให้ได้ลักษณะ ไดอะตอมไมต์ที่มีเถ้าฝุ่นภูเขาไฟผสมอยู่

ในปีค.ศ. 1866 อัลแฟรด โนเบลได้ค้นพบว่าสารไนโตรกลีเซอรีนสามารถทำให้เสถียรมากกว่าถ้าถูกดูดกลืนในไดอะตอมไมต์ และไนโตรกลีเซอรีนที่เก็บกับไดอะตอมไมต์มีความปลอดภัยมากกว่า ไนโตรกลีเซอรีนแบบปกติ ต่อมาเขาได้จดสิทธิบัตรที่ประดิษฐ์ไดนาไมต์ขึ้น ในปี 1867

ส่วนมากใช้ไดอะตอมไมต์ประมาณ 68% ซึ่งเป็นสารกรองขนาดกลางสำหรับกรองน้ำในสระว่ายน้ำ เหตุที่ใช้เป็นสารกรองเพราะมันมีรูพรุนจำนวนมาก สารกรองขนาดเล็ก ในทางเคมีชื่อ Celatom หรือ Celite ใช้ในการกรองน้ำดื่ม และกรองในอุตสาหกรรมของเหลวอื่นๆ เช่น เบียร์ ไวน์ นอกจากนี้ใช้ทำในอุตสาหกรรมอื่นๆ เช่น กระดาษ สี เซรามิก สบู่ ผงซักฟอก

ไดอะตอมไมต์ใช้เป็นสารขัดถูอย่างอ่อนโยน โดยใช้ในอุตสาหกรรมผลิตยาสีฟัน สารขัดเครื่องโลหะ และ สครับขัดหน้า
ไดอะตอมไมต์สามารถใช้เป็นยาฆ่าแมลง โดยไดอะตอมไมต์เป็นผงขนาดล็กสามารถดูดซึมของเหลวจากชั้นนอกสุดที่เป็นสารเคลือบของแมลง ทำให้แมลงตายได้ 
ไดอะตอมไมต์มีลักษณะเป็นฉนวนกันความร้อน ใช้ในการผลิตวัตถุกันไฟไหม้ได้

ไดอะตอมไมต์สามารถสกัดเอา DNA ออกมา ในสารเคมีเข้มข้นสูง เมื่อเทียบกับสารจำพวกซิลิเกตอื่นๆ ไดอะตอมสามารถสกัดออกมาได้ทั้ง DNA RNA และสารจำพวกโปรตีน

ในธรรมชาติไดอะตอมไมต์น้ำจืดใช้ในการการเกษตรโดยใช้ผสมกับสารเพื่อไม่ให้สารจับเป็นก้อน เช่น ผสมในสารฆ่าแมลง สามารถใช้กำจัดหนอน โดยสารฆ่าแมงดังกล่าวเป็นสาอินทรีย์ทำให้มีความปลอดภัยต่อผู้บริโภค
ไนโตรกลีเซอรีน

ไนโตรกลีเซอรีน () มีชื่ออื่นๆ เช่น ไตรไนโตรกลีเซอรีน (trinitroglycerin) , กลีเซอรีล ไตรไนเตรต (glyceryl trinitrate) เป็นต้น เป็นสารประกอบทางเคมีชนิดหนึ่ง ปกติเป็นของเหลว ระเบิดได้ ลื่นมัน เป็นพิษ ไม่มีสี และหนัก ได้จากการไนเตรตสารกลีเซอรอล นิยมใช้ในการผลิตวัตถุระเบิด โดยเฉพาะไดนาไมต์ และใช้ในอุตสาหกรรมการก่อสร้างและรื้อทำลาย นอกจากนี้ยังมีใช้ในการแพทย์ เพื่อขยายหลอดเลือดหัวใจ ในคนไข้ที่เป็นโรคหัวใจ

ไนโตรกลีเซอรีน (formula_1) หรือที่รู้จักในชื่อของไดนาไมต์ ซึ่งเป็นวัตถุระเบิดที่มีความรุนแรงสามเท่าของดินปืน อัลเฟรด โนเบล เป็นผู้ค้นพบและผลิตในยุคต้นๆ และทำความร่ำรวยให้กับเขาอย่างมหาศาล ซึ่งต่อมาใช้เป็นรางวัลโนเบลจนถึงปัจจุบัน
ยกทรง

ยกทรง หรือชื่อเรียกอื่น เช่น เสื้อชั้นใน เสื้อใน บราเซียร์ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า บรา เป็นเครื่องนุ่งห่มในหมวดของชุดชั้นในผู้หญิง ที่ใช้ปกปิดหน้าอก หรือเต้านม โดยผู้หญิงจะเริ่มใส่ยกทรง เมื่อเริ่มมีเต้านมช่วงวัยรุ่นตอนต้น และปัจจุบันมีรูปแบบหลากหลายตามแฟชั่น

ขนาดของยกทรงเรียกว่า คัพ โดยใช้วิธีวัดรอบ อก ผ่านยอดอก (หัวนม) แล้วลบด้วยรอบอกที่ฐานนม

ระบบยุโรปแบบใหม่ตามมาตรฐาน EN 13402

ยกทรง ที่เก่าแก่ที่สุดสามารถย้อนหลังไปได้นานถึง 600 ปี โดยค้นพบที่ปราสาทแห่งหนึ่ง ในเมืองอินส์บรุค ประเทศออสเตรีย โดยเป็นผ้าลูกไม้ ทอด้วยลินินและลินินผสมฝ้าย

แต่ยกทรง มาแพร่หลายและสวมใส่กันอย่างในปัจจุบัน เริ่มต้นขึ้นเมื่อต้นศตวรรษที่ 19 จากแมรี่ เฟลพ์ส สาวสังคมชั้นสูงแห่งนิวยอร์ก ที่ไม่ชื่นชอบเสื้อรัดทรง

สำหรับในประเทศไทย ยกทรง เดิมเรียกว่า "เปลนม" เข้ามาพร้อมกับชุดชั้นในสตรีอื่น ๆ ตั้งแต่ในยุครัชกาลที่ 4 แต่ได้รับความแพร่หลายอย่างแท้จริง ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองนี้เอง
พยาบาล

พยาบาล (อาจเรียกว่า "นางพยาบาล" หรือ "บุรุษพยาบาล") เป็นวิชาชีพที่ทำหน้าที่ดูแลรักษาผู้ป่วย พยาบาลพบได้ทั่วไปทำงานตามโรงพยาบาล คลินิก หรือสถานพยาบาลอื่น ๆ พยาบาลเป็นวิชาชีพที่ก่อนจะปฏิบัติงานจะต้องผ่านการสอบขึ้นทะเบียนความรู้จากสภาการพยาบาลก่อนจึงจะสามารถปฏิบัติงานได้อย่างสมบูรณ์ โดยพยาบาลสามารถที่จะดูแลผู้ป่วยได้ตามหลักการพยาบาลที่ได้เรียนมา เป็นเวลา 4 ปีสำหรับพยาบาลวิชาชีพ และสถาบันที่เปิดสอนหลักสูตรพยาบาลมีมากมายในประเทศไทยทั้งที่สังกัดกระทรวงสาธารณสุขและเอกชน

พยาบาลในปัจจุบันมักจะสวมชุดพยาบาลที่เป็นสีขาว หรือมีสีขาว และสวมหมวกที่มีลักษณะเฉพาะตัว อย่างไรก็ตาม พยาบาลในบางประเทศ หรือในบางวัฒนธรรมอาจใช้ชุดพยาบาลสีอื่น ๆ
ปาก

ปาก หรือ ช่องปาก เป็นอวัยวะของสิ่งมีชีวิต โดยทั่วไปใช้กินอาหารและดื่มน้ำ เป็นจุดเริ่มต้นของระบบย่อยอาหาร

1.ใช้พูดคุยกับผู้อื่น

2.ใช้บดเคี้ยวอาหารโดยการย่อยเชิงกล และคลุกเคล้าอาหารให้เข้ากับน้ำลายเพื่อให้เหมาะกับการย่อยในอวัยวะถัดไป

3.ใช้หายใจแทนจมูกได้ในบางครั้งเช่นตอนเป็นหวัด
การพูด

การพูด เป็น การสื่อสารของมนุษย์โดยใช้ปากและกล่องเสียงเพื่อเปล่งเสียงออกมา เพื่อใช้ในการสื่อสารระหว่างบุคคล โดยอาศัย ภาษา เป็นตัวสื่อความหมายของสิ่งที่พูด การพูดเป็นความสามารถเฉพาะของมนุษย์ แต่ก็มีสัตว์บางประเภทสามารถเลียนเสียงพูดของมนุษย์ได้ เช่น นกแก้ว ผู้ที่พูดไม่ได้เรียกว่าเป็น คนใบ้

การพูดมีหลายรูปแบบ เช่น การพูดระหว่างบุคคล การพูดในกลุ่ม การพูดในที่ชุมชน บุคคลที่มีทักษะในการพูด สร้างแรงจูงใจให้บุคคลอื่นได้ ก็สามารถจัด ทอล์กโชว์ (talk Show) สร้างเป็นอาชีพนักวิชาการ ด้านการพูดได้
สง่า อารัมภีร

สง่า อารัมภีร หรือ ครูแจ๋ว (แจ๋ว วรจักร์) (11 ธันวาคม พ.ศ. 2464 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2542) เป็นนักเขียนและศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (เพลงไทยสากล) เมื่อ พ.ศ. 2531 เป็นนักแต่งเพลงซึ่งแต่งทำนองเพลงอมตะหลายเพลง เพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ "น้ำตาแสงไต้" และ "เรือนแพ"

เกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2464 ที่กรุงเทพมหานคร

เรียนดนตรีที่กองดุริยางค์กองทัพอากาศ เป็นศิษย์ของครูโพธิ์ ศานติกุล และพระเจนดุริยางค์ (ปีติ วาทยกร) จบแล้วจึงรับราชการเป็นนักดนตรีและนักแต่งเพลงของกองดุริยางค์กองทัพอากาศได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (เพลงไทยสากล) ประจำปีพุทธศักราช 2531
ชายสี่ บะหมี่เกี๊ยว

ชายสี่ บะหมี่เกี๊ยว เป็นธุรกิจขายก๋วยเตี๋ยวประเภทบะหมี่และเกี๊ยว ลักษณะธุรกิจเป็นแฟรนไชส์ซื่งแพร่หลายกันมากทั่วประเทศไทย ตามตลาดต่าง ๆ โดยเฉพาะตลาดอาหารกลางคืน จะพบเห็น ร้านชายสี่ บะหมี่เกี๊ยว เกือบทุกที่ สร้างปรากฏการณ์ให้คนไทยรู้จักอย่างแพร่หลาย กระทั่งมีบทเพลงที่แต่งขึ้นเกี่ยวกับชายสี่ บะหมี่เกี๊ยว โดยบิลลี่ โอแกน

นอกจากประเทศไทยแล้ว ยังมีชายสี่ บะหมี่เกี๊ยวที่ประเทศลาวและมาเลเซียอีกด้วย
โจนัส แอนเดอร์สัน

โจนัส แอนเดอร์สัน () เกิดเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2515 ที่ประเทศสวีเดน แต่มาเติบโตในเมืองไทย เรียนรู้ภาษาไทย และซาบซึ้งความเป็นไทย โดยเฉพาะหลงรักในเพลงไทย โดยเฉพาะเพลงลูกทุ่ง จนกลายเป็นนักร้องลูกทุ่งชื่อดัง เข้าวงการเพลงลูกทุ่งเมื่อปี พ.ศ. 2543 อัลบั้มแรก "ผมชื่อโจนัส แอนเดอร์สัน" 
และมีผลงานเพลงลูกทุ่งอีกมากมาย ได้รับชื่อเสียงและรางวัล ในฐานะฝรั่งใจลูกทุ่ง ที่ร้องภาษาไทยได้อย่างชัดเจน จนเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป

หลังผลงานเพลง 5 อัลบั้ม ได้ออกอัลบั้ม "โจนัส & คริสตี้" ร่วมกับ คริสตี้ กิ๊บสัน และตามมาอีก 2 อัลบั้มร่วม 
เริ่มจากเพื่อนคนหนึ่งของโจนัสและคริสตี้ได้ร้องขอให้ทั้งคู่ขับร้องเพลงลูกทุ่งเพื่อการแสดงชุมชน ซึ่งไม่เคยร้องมาก่อน ทั้งสองได้ฝึกหัดร้องจากเพลง "สัญญาก่อนลา" เพลงประกอบละครเรื่อง "มนต์รักลูกทุ่ง" เพื่อฝึกร้อง อัลบั้มโด่งดังจนได้ถ่ายโฆษณาแป้งเย็นเภสัช และได้รับเชิญร่วมแสดงในละครหลายเรื่อง

โจนัสและคริสตีได้รับเชิญให้ร่วมในโครงการด้านวัฒนธรรมและออกสื่อโทรทัศน์หลากหลาย อาทิ ฝรั่งรักไทย ใจลูกทุ่ง, เวทีไทย และ สัญญามหาชน

เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2553 โจนัสเริ่มห่างหายจากวงการบันเทิงนานกว่า 4 ปี ตั้งแต่อยู่ในช่วงตัดสินใจเรื่องสังกัด พร้อมกับรักษาอาการตะคริวในปาก และซุ่มทำเพลงที่ต้องฝึกพูดวลีที่พูดยาก 
จนกระทั่ง เผยแพร่เพลงใหม่ "กวางขาวอยู่กลางเขา" ในสังกัดอิสระ เวคอัพ มิวสิคคอมมูนิตี้ (ศูนย์รวมนักแต่งเพลงอิสระ)

วางจำหน่าย พ.ศ. 2543 
.
.
.
.
.
คู่กับ คริสตี้ กิ๊บสัน วางจำหน่าย พ.ศ. 2548 (2005) 
คู่กับ คริสตี้ กิ๊บสัน วางจำหน่าย พ.ศ. 2549 (2006) 
คู่กับ คริสตี้ กิ๊บสัน วางจำหน่าย พ.ศ. 2550 (2007) 
วางจำหน่าย พ.ศ. 2557 (2014)
ชาลี อินทรวิจิตร

ชาลี อินทรวิจิตร เป็นผู้ประพันธ์คำร้อง ผู้กำกับภาพยนตร์ ได้รับยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ผู้ประพันธ์คำร้อง-ผู้กำกับภาพยนตร์) ประจำปีพุทธศักราช 2536 มีผลงานประพันธ์คำร้องเพลงที่มีชื่อเสียง ได้แก่ "สดุดีมหาราชา, แสนแสบ, ท่าฉลอม, สาวนครชัยศรี, ทุ่งรวงทอง, มนต์รักดอกคำใต้, แม่กลอง, เรือนแพ, จำเลยรัก ฯลฯ"

เดิมชื่อ สง่า อินทรวิจิตร เกิดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2466 ที่จังหวัดสมุทรสาคร จบการศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ และโรงเรียนวิศวกรรมรถไฟรุ่นแรก แผนกการเดินรถ มีผลงานประพันธ์คำร้องเพลงเกือบ 1,000 เพลง มีผลงานการแสดง เช่น "สวรรค์มืด (2501) ,จอมใจเวียงฟ้า (2505) ,ไอ้ผาง ร.ฟ.ท.(2525) " และกำกับภาพยนตร์อีกจำนวนมาก เช่น "ปราสาททราย (2512) ,กิ่งแก้ว (2513) และ สื่อกามเทพ (2514)" เป็นต้น

สมรสกับนักแสดงหญิง ศรินทิพย์ ศิริวรรณ แต่หายไประหว่างการถ่ายทำเรื่อง "อีจู้กู้ปู่ป้า" ของ กำธร ทัพคัลไลย เมื่อ วันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2530 จนถึงปัจจุบันยังไม่พบตัว ภายหลังเหตุการณ์นั้น ชาลี ได้แต่งเพลงเพื่อระลึกถึง โดยใช้ทำนองเพลง "Aubrey" ของเดวิด เกตส์แห่งวงเบรด (Bread) ใช้ชื่อเพลงว่า "เมื่อเธอจากฉันไป" ขับร้องโดย พรพิมล ธรรมสาร ต่อมานำมาขับร้องใหม่โดย อรวี สัจจานนท์
แฟรงเกนสไตน์

แฟรงเกนสไตน์ หรือโพรมีเทียสสมัยใหม่ () เป็นนวนิยายสยองขวัญยอดนิยมเรื่องหนึ่ง เขียนโดย แมรี เชลลีย์ จัดพิมพ์ครั้งแรก ณ กรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1818 (แต่เริ่มนิยมอ่านกันมากในฉบับปรับปรุงครั้งที่ 3 ในปี ค.ศ. 1831) โดยในเรื่อง มีส่วนผสมของนิยายสยองขวัญ และ ความรัก

แฟรงเกนสไตน์ เป็นเรื่องราวของนักศึกษาแพทยศาสตร์ชาวสวิสคนหนึ่งที่ชื่อ วิกเตอร์ แฟรงเกนสไตน์ ที่ทำการประดิษฐ์สิ่งมีชีวิตขึ้นมาจากการซากศพมนุษย์ชิ้นส่วนต่าง ๆ มาประกอบเข้าด้วยกันด้วยวิทยาการทางการแพทย์และวิทยาศาสตร์ ทำให้มันฟื้นคืนชีพขึ้นมา และไม่สามารถควบคุมมันได้ เรื่องนี้ได้กลายเป็นนวนิยายยอดนิยม มีการอ้างอิงและดัดแปลงเป็นการแสดงต่าง ๆ มากมาย ทั้งภาพยนตร์, ละครโทรทัศน์ หรือภาพยนตร์การ์ตูน

แมรี เชลลีย์ ได้ความคิดการเขียนนวนิยายเรื่องนี้ ขณะที่เธออายุ 18 ปี เมื่อ ค.ศ. 1816 เธอได้เดินทางไปเที่ยวพักผ่อนยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่สวิสเซอร์แลนด์ของลอร์ด ไบรอน พร้อมกับสามี แต่ทว่าสภาพอากาศที่นั่นเกิดฝนตกหนัก ทั้งสามจึงติดอยู่ภายในไม่สามารถออกไปไหนได้ ด้วยบรรยายกาศที่น่ากลัวและอึดอัด ทั้งสามจึงคิดการละเล่นขึ้นมาด้วยการแต่งเรื่องสยองขวัญแข่งขันกันเอง เพื่อหาผู้ชนะซึ่งแต่งได้น่ากลัวที่สุด ปรากฏว่าเป็นเชลลีย์ที่แต่งได้น่ากลัวที่สุด และเป็นที่มาของแฟรงเกนสไตน์ในที่สุด โดยใช้พื้นฐานจากเรื่องแนวเดียวกันนี้จากยุคกลาง เช่น โกเลม และเรื่องอื่น ๆ
นวนิยาย

นวนิยาย เป็นรูปแบบหนึ่งของวรรณกรรมลายลักษณ์ แต่งในรูปของร้อยแก้ว มีลักษณะแตกต่างจากเรื่องแต่งงงแบบเดิม ที่เรียกว่า นิยาย หรือนิทาน ที่เรียกว่า "นวนิยาย" ก็เพราะถือเป็นนิยายแบบใหม่ (novel) ตามแบบตะวันตก นั่นเอง อย่างไรก็ตาม ในภาษาพูดโดยทั่วไปนิยมเรียกว่า "นิยาย" ซึ่งกะทัดรัดกว่า โดยคำว่า "นิยาย" เป็นคำมาจากภาษาเขมรที่ออกเสียงว่า "นิเยย" (និយាយ) หมายถึง "พูด"

นวนิยายนั้น เป็นเรื่องราวที่มีลักษณะสมจริงมากกว่านิทานหรือนิยายแบบเดิม บางครั้งอาศัยฉากหรือเหตุการณ์จริง หรืออิงความเป็นจริง มีบทสนทนา และบรรยายเหตุการณ์อย่างปุถุชนทั่วไป
มุฮัมมัด บากิร อัลฮะกีม

อายะตุลลอหฺ ซัยยิด มุฮัมมัด บากิร อัลฮะกีม เป็นบุตรของอายะตุลลอหฺ ซัยยิด มุฮฺซิน อัฏฏ็อบาฏ็อบาอีย์ อัลฮะกีม เกิดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1939 ใน นะญัฟ อันเป็นศูนย์กลางของโลกชีอะห์ และเป็นสถานที่ฝังศพอิมามอะลีย์ผู้บรรพบุรุษของซัยยิด ซัยยิดสืบเชื้อสายท่านนบีมุฮัมมัดศาสนาทูตแห่งอัลลอหฺ ด้วยเหตุนี้ซัยยิดจึงโพกหัวสีดำเหมือนลูกหลานท่านศาสดาทั่วไป ปู่ของซัยยิดคืออายะตุลลอหฺ มะหฺดี บินศอลิฮฺ อัลฮะกีม

ตระกูลอัลฮะกีมมีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์อาหรับในเรื่องของการเป็นผู้นำในด้านวิชาการศาสนา จริยธรรม และแพทย์ และเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในอิรัก อิหร่าน เยเมน มาตั้งแต่อดีต เมื่อซัดดัมทำการรัฐประหารสำเร็จ สถาปนาตนเองเป็นประธานาธิบดีแล้ว ก็มุ่งมั่นที่จะล้างโคตรของตระกูลอัลฮะกีมให้หมดไปจากอิรัก เพียงคืนเดียงซัดดัมก็จับคนในตระกูลอัลฮะกีมรวม 70 คน ตั้งแต่เด็กจนถึงคนแก่ชราในนั้นมี อายะตุลลอหฺ ซัยยิด ยูซุฟ อัลฮะกีม, อายะตุลลอหฺ ซัยยิด มุฮัมมัด ฮะซัน อัลฮะกีม เพื่อเป็นตัวประกันเนื่องจากพวกเขาเป็นญาติพี่น้องของ ซัยยิด มุฮัมมัด บากิร อัลฮะกีม ซึ่ง 16 คนในจำนวนนั้นถูกประหารชีวิตในเวลาต่อมา และที่เหลืออีกหลายคนยังไม่ทราบว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

ซัยยิด อัลฮะกีมมีชื่อเสียงว่าเฉลียวฉลาดในด้านการศึกษามาตั้งแต่เยาว์วัย ซัยยิดเรียนวิทยาการศาสนากับบรรดาอาจารย์และอายะตุลลอหฺต่าง ๆ ในอิรักจนบรรลุวิทยาการศาสนาชั้นสูงสุดตั้งแต่ยังหนุ่ม

ปี 1964-1975 ซัยยิดเป็นอาจารย์สอนวิทยาการศาสนาในมหาวิทยาลัยอุศูลุดดีน แบกแดด

อายะตุลลอหฺ อัลฮะกีมได้เขียนหนังสือและตีพิมพ์ออกมาแล้ว 42 เล่ม

ในปี 1958 ท่านได้ร่วมก่อตั้งองค์กรอิสลามเพื่อปกป้องศาสนาและประชาชน กับอายะตุลลอหฺ มุฮัมมัด บากิร อัศศอดรุ, ซัยยิด มุฮัมมัด มะหฺดี อัลฮะกีม, และ ซัยยิด มุรตะฎอ อัลอัซกะรีย์ ซึ่งภายหลังมีชื่อว่า ฮิซบุ อัดดะอฺวะหฺ อัลอิสลามียะหฺ (พรรคเผยแผ่อิสลาม)

1972 ซัยยิดและพรรคพวกถูกรัฐบาลพรรคบะอัธจับไปทรมาน แต่ต่อมาก็มีคำสั่งปลดปล่อย แต่ท่านปฏิเสธที่จะออกจากคุก จนกว่ารัฐบาลบะอัธจะปลดปล่อย อายะตุลลอหฺ อัศศอดรุ ที่ถูกจับพร้อมกันนั้นด้วย 
และตัดสินจำคุกตลอดชีวิต

ในปี 1977-1978 ถูกรัฐบาลบะอัธจับกุมตัวอีกครั้งพร้อม ๆ กับอุละมาอฺคนอื่น ๆ ซัยยิดถูกตัดสินจับคุกตลอดชีวิต แต่ก็มีคำสั่งปลดปล่อยในปีต่อมา

เมื่อซัดดัมสั่งจับอายะตุลลอหฺ อัศศอดรุไปสังหารในปี 1980 ซัยยิดก็ได้ย้ายออกไปอิรักไปซีเรีย เมื่อซัดดัมเริ่มทำสงครามกับอิหร่าน ซัยยิดก็ได้เดินทางไปอิหร่าน เพื่อไปพำนักอยู่กับอายะตุลลอหฺ โคมัยนีย์ และตั้งฐานพรรคฝ่ายค้านอิรักในอิหร่าน

ในปี 1982 ซัยยิดได้ก่อตั้งสภาสูงสุดเพื่อการปฏิวัติอิสลามในอิรัก (Supreme Council for the Islamic Revolution in Iraq, SCIRI)เพื่อต่อต้านรัฐบาลเผด็จการและคอรัปชั่นของซัดดัม ฮุเซนและพรรคพวก

29 สิงหาคม 2003 อายะตุลลอหฺ ซัยยิด มุฮัมมัด บากิร อัลฮะกีม เสียชีวิตเป็นชะฮีด ด้วยแรงระเบิดในรถยนต์สองคัน นอกมัสยิดอิมามอะลีย์ ในนะญัฟ อิรัก หลังจากที่ได้อ่านคุฎบะหฺและนำนมาซญุมอะหฺ ทำให้มีผู้เสียชีวิตอีก 124 คน และบาดเจ็บอีกเป็นร้อย แรงระเบิดทำให้ศพของอายะตุลลอหฺสูญหาย ไม่สามารถจะเก็บศพได้ นอกจากเศษเสื้อผ้าและแหวนเท่านั้นชาวอิรักต่างพากันไว้อาลัยในการสูญเสียวีรบุรุษ ผู้ที่ได้อุทิศชีวิตต่อสู้กับความอธรรมของพรรคบะอัธและสหรัฐอเมริกา มาเป็นเวลาสามทศวรรษ ในที่สุดซัยยิดก็ได้เสียชีวิตในทางที่ต้องการ ในมัสยิดอิมามอะลีย์ บินอะบีฏอลิบ บุตรเขยศาสนทูต อันเป็นปู่ทวดของซัยยิด และในเมืองนะญัฟ อันเป็นบ้านเกิดของซัยยิด
กลองยาว

กลองยาว เป็นเครื่องดนตรี สำหรับตีด้วยมือ ตัวกลองทำด้วยไม้ มีลักษณะกลมกลวง ขึงด้วยหนังมีหลายชนิด ถ้าทำด้วยหนังหน้าเดียว มีรูปยาวมากใช้สะพายในเวลาตี เรียกว่ากลองยาวหรือเถิดเทิง

เชื่อกันว่ากลองยาวได้แบบอย่างมาจากพม่า ในสมัยกรุงธนบุรี หรือต้นกรุงรัตนโกสินทร์ สมัยที่ไทยกับพม่ากำลังทำสงครามกัน เวลาพักรบ ทหารพม่าก็เล่น "กลองยาว" กันสนุกสนาน พวกชาวไทยได้เห็นก็จำแบบอย่างมาเล่นบ้าง แต่บางท่านก็เล่าว่า กลองยาวของพม่าแบบนี้ มีชาวพม่าพวกหนึ่งนำเข้ามาเล่นในงานที่มีกระบวนแห่ เช่น บวชนาค ทอดกฐิน เป็นต้น และนิยมเล่นกันเป็นที่รื่นเริง สนุกสนานในเทศกาลสงกรานต์ และเล่นกันแพร่หลายไปแทบทุกหัวบ้านหัวเมือง วงหนึ่งๆ จะใช้กลองยาวหลายลูกก็ได้ เครื่องดนตรีที่ใช้บรรเลงร่วม มี ฉิ่ง, ฉาบเล็ก, กรับ, โหม่ง เรียกการเล่นชนิดนี้ว่า "เถิดเทิง" หรือ "เทิงกลองยาว" ที่เรียกเช่นนี้เข้าใจว่า เรียกตามเสียงกลองที่ตีและตามรูปลักษณะกลองยาว
กิบลัต

กิบลัต หรือ กิบละหฺ () คือชุมทิศ ที่มุสลิมหันหน้าไปยามละหมาด หรือ นมาซ และขอดุอาอ์ นั่นคือ กะอฺบะหฺ ในนครมักกะหฺ ประเทศซาอุดิอาระเบีย
เดิมกิบลัตอยู่ที่เยรูซาเลม ในปาเลสไตน์ แต่เปลี่ยนมาเมื่อสมัยท่านนบีมูฮัมมัด

มุสลิมทั่วโลก ไม่ว่าจะอยู่ในประเทศใหนก็ตามจะต้องหันหน้ามาทางนี้ เมื่อเวลาละหมาด จะหันหน้าไปทางทิศอื่นไม่ได้เด็ดขาด นอกจากว่าอยู่ในภาวะจำเป็น เช่น การเดินทาง ซึ่งไม่ทราบว่าขณะนั้นกิบลัตอยู่ทางทิศใด แต่ต้องมีการเนียต (ตั้งใจแน่วแน่) ในใจว่า ขณะนี้เรากำลังหันหน้าไปสู่กิบลัต