seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คุ้มรินแก้ว

คุ้มรินแก้ว เป็นหนึ่งในคุ้มหลวง ใน พลตรี เจ้าแก้วนวรัฐ, เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ ๙ ตั้งอยู่ที่ถนนห้วยแก้ว อำเภอเมืองเชียงใหม่ ใกล้กับห้างสรรพสินค้ากาดสวนแก้ว ปัจจุบันคุ้มแห่งนี้ได้ถูกรื้อและสร้างอาคารห้วยแก้ว เรสสิเดนท์ ขึ้นมาแทนเป็นอาคารที่พักขนาดใหญ่สำหรับเช่าพัก ส่วนตัวคุ้มที่รื้อ เจ้าของได้นำไม้ไปถวายให้กับวัดในเขตอำเภอสันกำแพง

การรื้อคุ้มหรือหอคำแล้วนำไม้ไปสร้างอาคารในวัดนั้นเป็นประเพณีนิยมที่ทำกันมาตั้งแต่ในอดีต เช่น พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 (พ.ศ. 2416-2439) โปรดให้รื้อหอคำของพระเจ้ามโหตรประเทศ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 5 (พ.ศ. 2390 - 2397) ไปสร้างวิหารหลวงของวัดพันเตา เป็นต้น

คุ้มรินแก้ว เป็นตำหนักของพระราชชายาเจ้าดารารัศมี เป็นอาคารสองชั้นทรงยุโรปที่ทันสมัยมากในยุคนั้น ในช่วงสุดท้ายของพระชนม์ชีพพระองค์ได้ประทับและสิ้นพระชนม์ ณ คุ้มรินแก้วแห่งนี้
นครราช

นครราช ( "นครราช" [โนโกเรียจ]) เป็นชื่อของเพลงชาติกัมพูชาที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ มีความหมายว่า ""เมืองของพระเจ้าแผ่นดิน"" ทำนองของเพลงประพันธ์ขึ้นโดยอาศัยทำนองของเพลงเขมรโบราณที่มีชื่อเดียวกันเมื่อ พ.ศ. 2481 โดยพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสุรามฤต (เมื่อครั้งยังเป็นกรมขุนวิสุทธิ์ขัตติยวงศ์นโรดมสุรามฤต) ร่วมกันกับครูเพลงชาวฝรั่งเศส 2 คน คือ F. Perruchot และ J. Jekyll ส่วนเนื้อร้องประพันธ์ขึ้น ภายหลังการราชาภิเษกของพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสีหนุเสร็จสิ้นไปได้ไม่เกิน 3 เดือน (ราชาภิเษกเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2484) และสำเร็จเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 โดยสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (ชวน ณาต โชตญาโณ) สมเด็จพระสังฆราชในคณะสงฆ์มหานิกาย แต่ครั้งยังเป็นสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์

เพลงนครราชเริ่มใช้เป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2484 ในฐานะเพลงสรรเสริญพระบารมี (Royal anthem) และเริ่มใช้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการ เมื่อประเทศกัมพูชาประกาศเอกราชจากฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2496 ต่อมาใน พ.ศ. 2512 เมื่อนายพลลน นลล้มรัฐบาลของสมเด็จเจ้านโรดมสีหนุ และสถาปนาสาธารณรัฐเขมรขึ้นแทนที่ เพลงนครราชจึงถูกยกเลิกฐานะของเพลงชาติไป

ต่อมาเมื่อรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรล่มสลายในปี พ.ศ. 2518 สัญลักษณ์ต่างของระบอบกษัตริย์เขมร ซึ่งรวมถึงเพลงนครราช ได้ถูกฟื้นฟูขึ้นมาเป็นระยะเวลาสั้นๆ จนถึง พ.ศ. 2519 เมื่อเขมรแดงประกาศจัดตั้งรัฐบาลกัมพูชาประชาธิปไตย เพลงนครราชถูกยกเลิกฐานะเพลงชาติอีกครั้งต่อเนื่องเป็นเวลานานหลายปี ด้วยสาเหตุจากความผันผวนทางการเมืองภายในประเทศ จนกระทั่งเมื่อมีการจัดตั้งรัฐบาลโดยพรรคฟุนซินเปก (FUNCINPEC) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองแนวนิยมเจ้า ที่ชนะการเลือกตั้งภายใต้ควบคุมโดยสหประชาชาติในปี พ.ศ. 2534 เพลงนครราชก็ได้รับการรับรองเป็นเพลงชาติอีกครั้งมาจนถึงปัจจุบัน

เนื้อร้องของเพลงนครราชมีอยู่ 3 บท แต่เวลาร้องในประเทศกัมพูชานั้น นิยมร้องแต่บทแรกเพียงบทเดียวเท่านั้น

ขอพวกเทวดา รักษามหากษัตริย์เรา
ให้ได้รุ่งเรือง โดยชัยมงคลศรีสวัสดี
เราข้าพระองค์ ขอพึ่งใต้ร่มพระบารมี
ในพระนรบดี วงศ์กษัตราซึ่งสร้างปราสาทหิน
ครอบครองแดนเขมร โบราณเลื่องลือ ฯ

ปราสาทศิลา ซ่อนอยู่ท่ามกลางไพร
ควรคำนึงหวนให้ นึกถึงยศศักดิ์มหานคร
ชาติเขมรดุจหิน ดำรงวงศ์ละออยืนหยัดถาวร
เราหวังซึ่งพร บุญวาสนาแต่กาลก่อนของกัมพูชา
มหารัฐเกิดมี ช้านานมาแล้ว ฯ

ครบวัดอาราม ยินแต่ศัพท์สำเนียงเสียงธรรม 
สวดโดยยินดี รำลึกคุณพุทธศาสนา 
จงเราเป็นผู้เชื่อ แน่ในใจจริงตามแบบยายตา 
คงแต่เทวดา จะช่วยค้ำจุนบำรุงประโยชน์ให้ 
แด่ประเทศเขมร เป็นมหานคร ฯ
ราชสมาคมกุหลาบแห่งประเทศอังกฤษ

ราชสมาคมกุหลาบแห่งประเทศอังกฤษ หรือ The Royal National Rose Society (RNSS) เป็นราชสมาคม (Royal Society) หรือ สมาคมด้านพฤกษศาสตร์เฉพาะทางที่เก่าแก่ที่สุดในโลก (the world's oldest specialist plant society) สมาคมนี้อุทิศให้กับการปลูกกุหลาบโดยเฉพาะ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. ๒๔๒๙ ตั้งอยู่ที่เมือง ST.Albans ประเทศอังกฤษ เป็นสมาคมในรูปแบบสมาชิก ปัจจุบัน สมาชิกประกอบไปด้วย นักพฤกษศาสตร์ด้านกุหลาบทั้งมืออาชีพและสมัครเล่นทั้งในเครือจักรภพและทั่วโลก ทั้งนี้ สมาคมมีงานค้นคว้าวิจัยทดลอง การอบรมให้ความรู้และจัดงานนิทรรศการต่างๆ รวมทั้งจัดพิมพ์นิตยสารไตรมาศ ชื่อว่า "Rose" แก่มวลหมู่สมาชิก

ปัจจุบัน สมาคมกำลังดำเนินการก่อสร้างงานชิ้นเอก คือ "The Gardens of the Rose" ณ ที่ตั้งสำนักงานใหญ่ ซึ่งจะเป็นแหล่งรวบรวมกุหลาบกว่า 30,000 ต้น ซึ่งจะเปิดให้ประชาชนทั่วไปเยี่ยมชมในปี พ.ศ. ๒๕๕๐

การดำรงตำแหน่งสมาชิกของ พระราชชายา เจ้าดารารัศมี ในสมาคมแห่งนี้นั้นเมื่อใดไม่ปรากฏ แต่สันนิษฐานว่าช่วงเวลาดังกล่าว มีพ่อค้าชาวอังกฤษซึ่งส่วนใหญ่สมัยนั้น อยู่ในกลุ่มเชื้อสายราชวงศ์ หรือครอบครัวขุนนางเก่าแก่ หรือได้รับการสนับสนุนจากพระราชวงศ์ ได้เข้ามาติดต่อค้าขายกับเจ้านายฝ่ายเหนือในนครเชียงใหม่ และทราบว่า พระราชชายาฯ โปรดกุหลาบ จึงถวายคำแนะนำเกี่ยวกับสมาคม สันนิษฐานว่าทรงอยู่ในพระฐานะ "สมาชิกกิตติมศักดิ์" ไม่ใช่ "สมาชิกทั่วไป" เพราะทรงได้รับการถวายกุหลาบพันธุ์ใหม่ๆ จากสมาคมทุกปี 
จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย. กุหลาบจุฬาลงกรณ์.
ประสาท สุขุม

ประสาท สุขุม เป็นบุตรของ เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) กับ ท่านผู้หญิงตลับ ( สกุลเดิม ณ ป้อมเพชร ) 
มีพี่น้องดังรายนามคือสมรสกับ เจ้าพันธ์คำ ณ เชียงใหม่ อดีตข้าหลวงใน พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา

เป็น ช่างกล้องถ่ายภาพยนตร์ และเป็นสมาชิกในสมาคมช่างถ่ายภาพยนตร์อเมริกัน (American Society of Cinematographer : A.S.C.) ซึ่งเป็นคนไทยคนแรกได้ไปเรียนและฝึกงานการถ่ายทำภาพยนตร์ในโรงถ่ายภาพยนตร์ที่ฮอลลีวู้ด ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2466 รุ่นเดียวกับ เจมส์ หว่อง โห ตากล้องชาวจีน

ประสาทสุขุมยังเป็นผู้กำกับภาพในภาพยนตร์เรื่อง พระเจ้าช้างเผือก

ประสาท สุขุม เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง บริษัทไทยฟิล์ม ร่วมกับ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล และนายพจน์ สารสิน เมื่อ พ.ศ. 2481 สร้างภาพยนตร์ขึ้น 3 เรื่อง คือ "ถ่านไฟเก่า" (2481), "แม่สื่อสาว" (2481) และ "วันเพ็ญ" (2482) ก่อนจะขายกิจการและโรงถ่ายให้แก่กองทัพอากาศไทย ไปใน พ.ศ. 2483 ต่อมาได้สร้างภาพยนตร์อีก 1 เรื่อง คือ "แผ่นดินของใคร" เมื่อปี พ.ศ. 2502 ในปัจจุบัน ไทยฟิล์ม เปลื่ยนชื่อมาเป็น ไทยนครฟิล์ม เมื่อปี พ.ศ. 2552
น้ำเค็ม

น้ำเค็ม อาจหมายถึง
คามิว (เก็นโซซุยโคเด็น)

คามิว ( ; ) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ซึ่งปรากฏตัวในภาค II และเก็นโซซุยโคไกเด็น ฉบับที่ 2 คามิวดำรงตำแหน่งเป็นเป็นหัวหน้าของกองทัพอัศวินแดงแห่งมาธิลดาคามิวเกิดในอาณาจักรอัศวินอิสระแห่งคามาโร (Free Knights of Camaro) เมื่อเติบโตขึ้นก็ได้ถูกฝึกฝนให้กลายเป็นอัศวิน แต่ตามธรรมเนียมปฏิบัติของคามาโร ลูกชายคนโตของตระกูลเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์ในการเข้าเป็นอัศวินแห่งคามาโรได้ ทำให้เขาต้องกลายเป็นอัศวินฝึกหัดตลอดไป ด้วยเหตุผลนั้นเองทำให้คามิวเข้าสมัครเป็นอัศวินแห่งมาธิลดา ในวันสอบเข้ากองอัศวินคามิวพบกับไมโคลทอฟและได้ทำการประลองต่อสู้กันแต่หาผู้ชนะไม่ได้ ทำให้ทั้งคู่ได้เข้าเป็นอัศวินแห่งมาธิลดา ในอีกสิบปีต่อมาคามิวและไมโคลทอฟได้กลายเป็นหัวหน้ากองอัศวิน โดยคามิวได้ตำแหน่งหัวหน้ากองอัศวินแดง และไมโคลทอฟได้รับตำแหน่งกองอัศวินน้ำเงิน คามิวยังได้ถูกจารึกลงในประวัติศาสตร์แห่งมาธิวดาว่าเป็นอัศวินที่มีอายุน้อยที่สุดในกองทัพอีกด้วย

คามิสปรากฏตัวในสงครามรวบรวมแผ่นดินดูนัน ไมโคลทอฟไม่พอใจที่โกรูโดหัวหน้ากองทัพอัศวินแห่งมาธิลดาไม่ยอมเอากองทัพอัศวินออกไปช่วยเหลือประชาชนและปล่อยให้ประชาชนถูกกองทัพไฮน์แลนด์ฆ่าตาย ทำให้ไมโคลทอฟถึงกับยอมถอดตราอัศวินออกซึ่งคามิวเองก็เข้าข้างไมโคลทอฟ และในที่สุดก็ได้เข้ามาเป็นพวกเดียวกับริโอ ทำให้กองทัพของริโอมีความแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น

ภายหลังจากสิ้นสุดสงครามคามิวและไมโคลทอฟช่วยกันบูรณะกองทัพอัศวินแห่งมาธิลดาขึ้นมาใหม่ (กองทัพเก่าล่มสลายไปพร้อมกับโกรูโด) ก่อนที่จะออกเดินทางไปยังกราสแลนด์ ขณะเดินทางเขาได้ไปยังหมู่บ้านมิลิต ซึ่งเป็นสถานที่ที่ทำให้คามิวได้พบมากิกับเพื่อนสมัยเด็กของเขาอีกครั้ง และได้เข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์วีรบุรุษเพลิง (Fire Champion) ตัวปลอม (ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นอดีตอัศวินขาวลูกน้องของโกรูโด) หลังจากเหตุการณ์นี้เขาก็ได้ออกเดินทางต่อไป
ความเบื่อหน่าย

ความเบื่อหน่าย () เป็นภาวะอารมณ์หนึ่งของมนุษย์ที่รู้สึกขาดกิจกรรม หรือเมื่อมนุษย์รู้สึกไม่สนใจต่อโอกาสที่อยู่รอบตัว ไม่พึงพอใจกับสภาวะที่เป็นอยู่ หรืออยากเปลี่ยนแปลงสภาวะแต่เปลี่ยนไม่ได้ หรือการไม่มีสิ่งเร้าหรือแรงบันดาลใจมากระตุ้น หรือเป็นสภาวะที่ไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งใด จึงทำให้เกิดความเบื่อหน่าย ซึ่งภาวะอารมณ์นี้จะเกิดแต่เพียงช่วงหนึ่ง แต่ก็อาจหายไปได้เอง

ความเบื่อหน่ายซึ่งได้จำกัดความโดย ซี.ดี.ฟิชเชอร์ ในพจน์ของกระบวนการจิตวิทยาส่วนกลางว่า: "สถานะอารมณ์ไม่น่าพึงพอใจอันส่งผลเป็นระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งมนุษย์รู้สึกขาดความสนใจและพบความยากลำบากในการเอาใจจดจ่อกับกิจกรรมที่กำลังทำอยู่ในปัจจุบัน" เอ็ม.อาร์.เลียรี ได้อธิบายว่าความเบื่อหน่ายเป็น "ประสบการณ์เกี่ยวกับอารมณ์ซึ่งเกี่ยวข้องกับกระบวนการการรับรู้เกี่ยวกับความน่าสนใจ" จิตวิทยาเชิงบวกได้อธิบายว่าความกังวลเป็นการตอบสนองต่อความท้าทายระดับกลางต่อประเด็นที่หนักหนาสาหัสกว่าทักษะที่มีอยู่ คำจำกัดความเหล่านี้ทำให้เป็นที่กระจ่างว่าความเบื่อหน่ายมิได้เกิดมาจากขาดการทำกิจกรรม แต่มาจากความไม่สามารถเข้าถึงกิจกรรมอย่างใดอย่างหนึ่งได้

ความเบื่อหน่ายสามารถจำแนกออกได้เป็น 3 ประเภท ซึ่งล้วนแต่เกี่ยวข้องกับปัญหาของการรับมือความสนใจ นี่รวมไปถึงเมื่อเราถูกห้ามมิให้ความสนใจในบางสิ่งบางอย่าง เมื่อเราถูกบังคับให้สนใจกับกิจกรรมบางอย่างที่เราไม่ต้องการ หรือเมื่อเราไม่สามารถรักษาระดับความสนใจในกิจกรรมอย่างหนึ่งโดยปราศจากเหตุผล ความโน้มเอียงเบื่อหน่าย (boredom proneness) เป็นความชอบที่จะได้รับประสบการณ์ความเบื่อหน่ายทุกประเภท ซึ่งประเมินได้โดยมาตรวัดความโน้มเอียงเบื่อหน่าย (Boredom Proneness Scale)

จากคำจำกัดความที่ระบุไว้ข้างต้น การวิจัยสมัยใหม่ค้นพบว่าความโน้มเอียงเบื่อหน่ายได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความล้มเหลวของการให้ความสนใจอย่างชัดเจน ทั้งความเบื่อหน่ายและความโน้มเอียงเบื่อหน่ายมีส่วนเกี่ยวข้องกับความเศร้าใจและอาการเศร้าทั้งทางหลักวิชาและตามหลักการสังเกต ถึงแม้ว่าความเบื่อหน่ายมักจะถูกมองว่าเป็นสิ่งกวนใจที่ไร้สาระและไม่รุนแรงนัก ความโน้มเอียงไปในทางเบื่อหน่ายได้เชื่อมโยงเข้ากับปัญหาจิตวิทยา กายภาพ การศึกษาและสังคมอย่างกว้างขวาง
ไมโคลทอฟ

ไมโคลทอฟ () เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น II และเก็นโซซุยโคไกเด็น ฉบับที่ 2 ไมโคลทอฟเป็นหัวหน้าของกองทัพอัศวินน้ำเงินแห่งมาธิลดา

ชื่อ: ไมโคลทอฟ 
ดวงดาวประจำตัว: จิโม (Chimou) 
บ้านเกิด: รอคแอกซ์ (Rockaxe) 
อายุ: 26 ปี (เก็นโซซุยโคเด็น II) 
เผ่าพันธุ์: มนุษย์ 
รูนที่ถือครอง: ไม่ปรากฏ 
ครอบครัว: ไม่ปรากฏ 
สถานะ: หัวหน้ากองทัพอัศวินน้ำเงินแห่งมาธิลดา (Captain of the blue Matilda Knight) 
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ปรากฏ 
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามรวบรวมแผ่นดินดูนัน

ไมโคลทอฟเป็นคนที่มีนิสัยซึ่อตรงและหัวรุนแรง แต่อย่างไรก็ตามเขายึดถือความถูกต้องอยู่เหนือสิ่งอื่นใดและพยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาจะสามารถทำได้เพื่อทำในสิ่งที่ถูกต้อง

ในขณะที่โกรูโดไม่ยอมให้กองทัพเข้าช่วยเหลือประชาชนจนทำให้ประชาชนต้องล้มตายเป็นจำนวนมาก ไมโคลทอฟทนกับการกระทำนี้ไม่ได้จึงปลดตราอัศวินออกและเข้าร่วมกับกองทัพของริโอ พร้อมกับคามิวเพื่อนสนิทของเขา ซึ่งได้กลายเป็นกองกำลังสำคัญของกองทัพดูนัน

ภายหลังจากสิ้นสุดสงครามไมโคลทอฟและคามิวช่วยกันบูรณะกองทัพอัศวินแห่งมาธิลด้าขึ้นมาใหม่ (กองทัพเก่าล่มสลายไปพร้อมกับโกรูโด) ก่อนที่จะออกเดินทางไปยังกราสแลนด์ ขณะเดินทางเขาได้ไปยังหมู่บ้านมิลิต และได้เข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์วีรบุรุษเพลง (Fire Champion) ตัวปลอม (ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นอดีตอัศวินขาวลูกน้องของโกรูโด) หลังจากเหตุการณ์นี้เขาก็ได้ออกเดินทางต่อไป
ลูกเสือชาวบ้าน

ลูกเสือชาวบ้าน เป็นกลุ่มของชาวบ้านที่มาทำประโยชน์ให้แก่สังคมผ่านการลูกเสือ โดยที่มีการทำงานหรือการเข้าค่ายต่าง ๆ คล้ายกับลูกเสือที่มีการเรียนการสอนตามโรงเรียน เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2512 โดยตำรวจตระเวนชายแดน ได้ฝึกสอนให้ชาวบ้านรู้จักดูแลความปลอดภัยในหมู่บ้าน การป้องกันตนเอง ตลอดจนการสอดแนมรักษาความปลอดภัยตามแนวชายแดนเป็นอันดับต้น (เพื่อป้องกันการคุกคามของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย) โดยการฝึกได้นำเอาหลักในการฝึกวิชาลูกเสือมาเป็นแนวทางปฏิบัติ ภายหลังได้รับการขยายไปสู่ทั่วทุกภูมิภาคและทุกจังหวัดของพื้นที่ประเทศไทย เนื่องจากเป็นองค์กรที่สามารถเสริมสร้างให้ประชาชนได้มีความผูกพัน เสริมสร้างความรักความสามัคคีในหมู่คณะได้เป็นอย่างดี จึงเป็นเหตุให้มีผู้ใช้ชื่อของลูกเลือชาวบ้านเข้าไปร่วมในการเคลื่อนไหวทางสังคมด้วย เช่น เหตุการณ์ 14 ตุลา 2516 และเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 เป็นต้น

ปัจจุบันแม้ว่ากิจการลูกเสือชาวบ้านจะได้ลดบทบาทและความสำคัญลงไป แต่ก็ยังมีการจัดฝึกอบรมบ้างตามจังหวัดต่าง ๆ อยู่พอสมควร
ทาก

ทาก เป็นชื่อสามัญที่คนไทยใช้เรียกสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง 2 กลุ่ม ซึ่งมีความแตกต่างกันของโครงสร้างร่างกาย กลุ่มแรกคือ ทากดูดเลือด (leech) เป็นกลุ่มเดียวกับปลิงดูดเลือด จัดอยู่ในไฟลัม Annelida คลาสฮิรูดินี (Hirudinae) และ กลุ่มที่สองคือหอยทาก (slug) และทากทะเล (sea slug) อยู่ในไฟลัมมอลลัสกา ซึ่งเป็นสัตว์กลุ่มเดียวกับหอยและหมึก

ทาก (leech) มีลักษณะคล้ายปลิง โดยทั่วไปลำตัวเป็นปล้องมีเมือกเหนียวหุ้มไว้ไม่ให้ตัวแห้งรูปร่างเรียวยาว ลำตัวด้านหลังจะโค้งนูนเล็กน้อยส่วนด้านท้องจะเรียบ ทากทุกชนิดมีหนวดหนึ่งคู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นหอยทาก หรือทากทะเล
ซุยโคเด็น

ซุยโคเด็น (): เป็นชื่อของเกมอาร์พีจีตระกูลหนึ่ง ผลิตโดยบริษัทโคนามิ โดยได้รับแรงบัลดาลใจมาจากวรรณกรรมจีนเรื่อง 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน มีเนื่อเรื่องเกี่ยวกับการรวบรวมผู้กล้ามาต่อสู้กับทรราชเพื่อกอบกู้บ้านเมือง จุดเด่นของเกม ได้แก่ ในแกมมีการผสมผลานเกมวางแผนการรบ, ตัวละครที่มีบทบาทสำคัญกว่า 108 ตัว, และผู้เล่นมีปราสาทของตัวเอง ซึ่งจะมีขนาดใหญ่ขึ้นเมื่อเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ เกมนี้เป็นเกมเดียวกับเกมเก็นโซซุยโคเด็น แต่จะต่างกันตรงภาษาในการเล่นคือ เก็นโซซุยโคเด็นเป็นเกมภาคภาษาญี่ปุ่น และซุยโคเด็นเป็นเกมภาคภาษาอังกฤษ
ริโอ

ริโอ เป็นชื่อนามสกุลที่พบมากในประเทศฝรั่งเศส

ริโอ อาจหมายถึง
วัดสวนดอก (แก้ความกำกวม)

วัดสวนดอก อาจหมายถึง
การละเล่นพื้นเมือง

การละเล่นพื้นเมือง คือ การละเล่นที่แสดงเอกลักษณ์ของท้องถิ่นที่มีอยู่ทั่วทุกภาคของประเทศไทย โดยสามารถแบ่งตามการละเล่นแต่ละภาค ได้แก่ความแตกต่างของการละเล่นจะปรากฏใน ลักษณะ ท่าทางการร่ายรำ คำร้อง ดนตรี และการแต่งกาย การละเล่นเป็นกิจกรรมบันเทิงที่แฝงไว้ด้วยสัญลักษณ์ อันเนื่องด้วยวัฒนธรรมและประเพณี สะท้อนวิถีชีวิตและความเชื่อของสังคมที่สืบทอดมาแต่โบราณ การละเล่นบางอย่างของแต่ละภาคอาจได้รับอิทธิพลจากประเทศเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เคียงที่มีพรมแดนติดต่อหรือใกล้เคียงกันกัน เช่น ประเทศลาว กัมพูชา พม่า จีน อินโดนีเซีย มาเลเซีย เป็นต้น

ประวัติศาสตร์ได้มีการบันทึกว่า คนไทยมีการละเล่นมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย จากความในศิลาจารึกสมัยสุโขทัยหลักที่ 1 กล่าวว่า “…ใครใคร่จักมักเล่น เล่น ใครจักมักหัว หัว ใครจักมักเลื่อน เลื่อน…” และในสมัยอยุธยา ก็ได้กล่าวถึงการแสดงเรื่อง มโนห์รา ไว้ในบทละครครั้ง กรุงเก่า ได้กล่าวถึงการละเล่นนั้นบทละครนั้น ได้แก่ ลิงชิงหลัก และปลาลงอวน ประเพณีและวัฒนธรรมสมัยก่อน มักสอดแทรกความสนุกสนานบันเทิงควบคู่กันไปกับการทำงาน ทั้งในชีวิตประจำวัน และเทศกาลงานบุญ ตามระยะเวลาแห่งฤดูกาล

ลักษณะของกิจกรรมบันเทิงที่จัดอยู่ในการละเล่น ได้แก่
การเล่นเพลง ส่วนใหญ่จะเป็นเพลงปฏิพากย์ คือร้องเกี้ยวพาราสีโต้ตอบด้วยวาทะโวหารระหว่างหญิง ชาย เช่น

ฯลฯ

การระบำรำฟ้อนจะเป็นการร่ายรำตามศิลปะของแต่ละท้องถิ่นถือว่าเป็นนาฏศิลป์พื้นเมืองจึงนิยมเล่นหรือแสดงกันในท้องถิ่น ในภาษาไทยมีคำว่า รำบำ หรือระบำ มักจะเป็นการร่ายรำทั่วไป ส่วนฟ้อนจะใช้เฉพาะภาคเหนือ

การเล่นเข้าผี คือการเชิญวิญญาณสิ่งที่ประสงค์จะให้มาเข้าทรงผู้ใดผู้หนึ่ง ให้เป็นสื่อเพื่อความสนุกสนาน รื่นเริง ในรูปแบบต่างๆ เล่นทั้งเด็กและผู้ใหญ่ หญิงและชาย มักเล่นในเทศกาลเข้าพรรษา แต่ละภาคมีการละเล่นต่างๆกันการเล่นเข้าผีนิยมเล่นในเทศกาลตรุษสงกรานต์ของทุกภาค แต่จะแพร่หลายมากในภาคกลาง ภาคเหนือ เรียกว่า ฟ้อนผี ซึ่งจะมีผีหลายชนิด ภาคใต้ เรียกว่า การเล่นเชื้อ อุปกรณ์การเล่นขึ้นอยู่กับการเลือกเล่น เข้าผีชนิดใด เช่น ผีสุ่มก็ใช้สุ่ม ผีกะลาก็ใช้กะลา มีเครื่องประกอบการเล่น เช่น ธูป เทียน สำหรับจุดเชิญ และผ้าผูกตา เป็นต้น ส่วนที่สำคัญคือ คนรับอาสาให้ผีเข้า มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ หญิงและชาย มักเล่นในเวลาเย็นหรือย่ำค่ำ ผีที่นิยมเล่นคือวิธีเล่น เมื่อจุดธูปเชิญผีแล้ว ก็ผูกผ้าปิดตา ผู้อาสาเชิญผีเข้า ต่อมาจึงร้องเพลงเชิญผี เชิญผีชนิดใดก็ร้องเพลงของผีชนิดนั้นๆ เนื้อความของเพลงที่ร้องจะร้องกันมาแต่โบราณ ร้องซ้ำๆกัน หลายๆครั้ง จนอาสาให้ผีเข้าเริ่มโงนเงนแสดงว่าผีมาแล้ว ผู้ร่วมเล่นจะร้องเพลงเชิญชวนให้ร่ายรำ กระโดดโลดเต้น และวิ่งไปวิ่งมา หรือไล่จับกันไปตามอริยาบถของลักษณะผี เมื่อเล่นเป็นที่พอใจแล้วประสงค์จะให้ผีออก ก็ร้องตะโกนที่หูหรือผลักให้ล้ม กระโดดข้ามตัวผู้อาสาเชิญไปมา 3 เที่ยว ผู้อาสาเชิญผีเข้าก็จะรู้สึกตัวเป็นปกติ

การกีฬาและนันทนาการ เล่นกันทั่วทุกภาค ได้แก่
ฯลฯ
การละเล่นพื้นเมืองจะเล่นในยามว่าง หรืองานเทศกาลสำคัญๆเช่น วันสงกรานต์ วันลอยกระทง เล่นในพิธีสำคัญๆซึ่งจะมีการละเล่นที่แตกต่างกันไป
ตราแผ่นดินของกัมพูชา

ตราแผ่นดินของกัมพูชา (พระราชอาณาจักรกัมพูชา) แบบปัจจุบัน ใช้เป็นตราประจำราชวงศ์กัมพูชาและใช้เป็นตราหน้าหมวกทหารกัมพูชาด้วย

ตราแผ่นดินของกัมพูชาเป็นรูปฉลองพระองค์ครุยคลุมพานแว่นฟ้า อัญเชิญพระแสงขรรค์และเครื่องหมายอุณาโลมภายใต้พระมหามงกุฎเปล่งรัศมี มีลายช่อต่อออกมาจากกรรเจียกจรทั้งสองข้าง รูปดังกล่าวอยู่เหนือรูปดาราของเครื่องราชอิสริยาภรณ์พระราชอาณาจักรกัมพูชา (Royal Order of Cambodia) และมีรูปลายก้านขดอยู่ใต้รูปฉลองพระองค์ครุยอีกชั้นหนึ่ง ถัดมาทางด้านข้างทั้ง 2 ด้านขนาบด้วยรูปฉัตร 5 ชั้น ซึ่งประคองโดยคชสีห์ทางด้านซ้าย และราชสีห์ทางด้านขวา เบื้องล่างสุดของรูปทั้งหมดเป็นแพรแถบแสดงข้อความว่า "ព្រះចៅក្រុងកម្ពុជា" ("พระเจ้ากรุงกัมพูชา") ด้วยอักษรเขมรแบบอักษรมูล

ความหมายของสัญลักษณ์ในดวงตรามีดังต่อไปนี้

ตราแผ่นดินของกัมพูชาในสมัยเขมรแดง (หรือในชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประเทศกัมพูชาประชาธิปไตย) มีลักษณะตามที่กำหนดไว้ในบทที่ 12 มาตรา 17 ของรัฐธรรมนูญแห่งกัมพูชาประชาธิปไตยไว้ว่า ""ในตราแผ่นดินเป็นรูประบบเขื่อนกั้นน้ำและคลองชลประทาน เป็นสัญลักขณ์บอกถึงเกษตรกรรมสมัยใหม่ โรงงานโรงหนึ่งเป็นสัญลักขณ์บอกถึงอุตสาหกรรม รูปทั้งหมดนี้อยู่ภายในพวงมาลัยรวงข้าวมีคำจารึกข้างใต้ว่า "กัมพูชาประชาธิปไตย""" ข้อความดังกล่าวนี้บรรจุอยู่ในแพรแถบสีแดง และเขียนด้วยอักษรเขมรแบบอักษรเชรียง
เรนะ ทะนะกะ

เรนะ ทะนะกะ (; ; 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 — ) เป็นนักร้องหญิงชาวญี่ปุ่นของสังกัด "เฮลโล! โปรเจกต์" (Hello! Project) เคยเป็นหนึ่งในสมาชิกรุ่นที่ 6 ของกลุ่มนักร้องหญิง "มอร์นิงมุซุเมะ" (モーニング娘。) ปัจจุบัน เป็นนักร้องนำวงเกิร์ลแบนด์หน้าใหม่ LoVendoЯ

เรนะ ทะนะกะ ผ่านการคัดเลือกโครงการ "เลิฟว์ออดิชัน 2002" (Love Audition 2002) เข้ามาเป็นสมาชิกรุ่นที่ 6 ของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ พร้อมกันกับเอริ คาเมอิ (亀井 絵里) และซายูมิ มิจิชิเงะ (道重 さゆみ) รวมไปถึงทางด้านมิกิ ฟูจิโมโตะ (藤本 美貴) ศิลปินเดี่ยวแห่งเฮลโล! โปรเจกต์ ผู้ที่สึงกุ (つんく♂) โปรดิวเซอร์ของกลุ่ม ดึงตัวเข้ามาร่วมงานในรุ่นนี้ด้วย

ทะนะกะต้องใช้เวลาในการคัดเลือกถึง 2 ครั้งกว่าจะได้เข้าร่วมกับสมาชิกคนอื่น ๆ แต่หลังจากที่ผ่านการคัดเลือกมาแล้ว เธอก็ได้รับหน้าที่ร้องนำในเพลง "ชาบนดามะ" ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกของเธอและเพื่อนรุ่นที่ 6 ทันที ต่อมาเธอยังได้ร้องในตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลง "แอมบิเชียส! ยาชินเตกิเดะอีจัง" (Ambitious！野心的でいいじゃん, เพลงซิงเกิลที่ 30 ของมอร์นิงมุซุเมะ) และได้ร่วมร้องในเพลง "เม็มโมรี เซชุงโนะฮิการิ" (Memory 青春の光, เพลงซิงเกิลที่ 4 ของมอร์นิงมุซุเมะ) เวอร์ชันเดี่ยว ซึ่งได้รับการบันทึกไว้ในซีดีสำหรับแฟนคลับชื่อ "เบสท์ช็อต" (Best Shot) ชุดที่ 4 อีกด้วย

เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2556 เรนะ ทะนะกะ ได้สำเร็จการศึกษาอย่างเป็นทางการ และเตรียมตัวที่จะเป็นนักร้องนำเกิร์ลแบนด์ที่ตั้งขึ้นมาเอง โดยมีชื่อวง LoVendoЯ
เซมิโคล่อน

และได้เข้าประกวดงานดนตรีอtคูสติก ที่ค่าย บีเอ็มจี จัดขึ้น ณ เซ็นทรัลพลาซ่า ลาดพร้าว ในนามวง "เซมิโคล่อน"
ซึ่งจากความแหวกแนวของดนตรีสมัยนั้น ที่ได้ประสานการร้องแบบแร็ป ใส่ลงในดนตรีแบบอะคูสติก จากเพลง "ของกินไทยๆ"
และเพลง "เพื่อน(ไม่เคยจาก)" ทำให้ได้รางวัลชนะเลิศอันดับที่ 2 จากงานนั้น

จากนั้น ก็ได้ออกผลงานรวมกับ เพื่อนๆ ที่เข้าประกวด 10 วง ในชื่อ "อะคูสติก แฟคตอรี่" โดยวง เซมิโคล่อน ได้มีเพลงในอัลบั้มนี้ 1 เพลงคือ "เพื่อน(ไม่เคยจาก)"
อัฒภาค

"ความหมายอื่น ที่เป็นชื่อวงดนตรีเซมิโคล่อน ดูที่ เซมิโคล่อน"
อัฒภาค หรือ จุดครึ่ง ( ; ) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนสากลอย่างหนึ่ง หรือชื่อในภาษาอังกฤษว่า "เซมิโคลอน" หรือ "เซไมโคลอน" (semicolon)

ต้นกำเนิดของการใช้เครื่องหมายอัฒภาค ย้อนกลับไปที่ชาวอิตาลี ชื่อ อัลดัส มานูทิอูส (Aldus Manutius the elder) ได้ใช้เครื่องหมายนี้ในการแบ่งคำของประโยคที่มีความหมายแยกจากกัน และมีการค้นพบในปี ค.ศ. 1591 ที่ sonnets ของเชกสเปียร์ได้มีการใช้เครื่องหมายอัฒภาค และ เบน จอนสัน นักเขียนชาวอังกฤษคนแรกที่มีการนำระบบนี้มาใช้อย่างเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง
เจ้าข่ายแก้ว ณ เชียงใหม่

เจ้าข่ายแก้ว ณ เชียงใหม่ เป็นราชบุตรีใน "เจ้าทักษิณนิเกตน์ หนานมหายศ ณ เชียงใหม่ เจ้าทักษิณนิเกตน์นครเชียงใหม่" กับ "เจ้าบัวโสม ณ เชียงใหม่" ราชบุตรีใน "เจ้าอุปราช พิมพิสาร ณ เชียงใหม่, เจ้าอุปราชนครเชียงใหม่" (ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 3)

เจ้าหญิงข่ายแก้ว ณ เชียงใหม่ เป็นเจ้าหญิงที่มีสิริโฉมงดงามยิ่ง แต่ด้วย เจ้าทักษิณนิเกตน์ฯ พระบิดา ดำรงตำแหน่งเป็นเสนาวังใน พระเจ้าอินทวิชยานนท์, พระเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ ๗ และคุมคุกหลวง จึงเป็นที่ยำเกรง ไม่มีเจ้านายคนใดกล้าสู่ขอ จนกระทั่ง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสณบัณฑิต กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา ซึ่งทรงดำรงตำแหน่ง "ข้าหลวงต่างพระเนตรพระกรรณ มณฑลพายัพ" ทรงทราบในพระกิตติศัพท์ความงาม จึงได้ทรงสู่ขอมาเป็นหม่อมในพระองค์ อย่างไรก็ตาม ภายหลังได้ทรงเลิกแล้วต่อกัน (ไม่มีพระโอรสธิดา)
เอ็กซ์เพรสไลฟ์

Express Live เป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสด "Pure live by Puriku ครั้งที่ 2" ของวงฟรายเดย์ ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2548 ซึ่งเป็นฟรีคอนเสิร์ตอคูสติก และนับว่าเป็นคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกหลังจากที่ทั้ง 3 คนแยกย้ายไปทำงานเพลงของตัวเอง
คอนเสิร์ตครั้งนี้มีแขกรับเชิญมากมายทั้ง ปอย portrait - ตวัน ชวลิตธำรง, วิน ศิริวงศ์, โยคีเพลย์บอย รวมถึง โต้ง Save da last piece - มณเฑียร แก้วกำเนิด
ปลาช่อนข้าหลวง

ปลาช่อนข้าหลวง หรือ ปลาช่อนทอง () เป็นปลาช่อนชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Channa marulioides" อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีลักษณะคล้ายปลาช่อนงูเห่า ("C. aurolineatus" หรือ "C. marulius") แต่ลำตัวสั้นป้อมกว่า ลำตัวสีเขียวอ่อน และมีลายสีเหลืองทองส้มสลับกับแต้มสีดำ ครีบมีจุดประสีเหลืองสด ท้องสีจาง

ขนาดโตเต็มที่มีความยาวประมาณ 90 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบเฉพาะภาคใต้เท่านั้น โดยเป็นปลาที่พบได้น้อยบริเวณเขื่อนรัชชประภา จังหวัดสุราษฎร์ธานี และพบชุกชุมที่มาเลเซีย พบได้จนถึงอินโดนีเซีย เช่น เกาะสุมาตรา และเกาะบอร์เนียว มักอาศัยตามแม่น้ำสายใหญ่หรือลำธารขนาดใหญ่ในป่าหรือพรรณไม้ชายฝั่งหนาแน่น โดยจะหลบอยู่ใต้ร่มเงาของไม้นั้น

เป็นปลาที่พบได้ไม่ยาก แต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามมากกว่าจะนำมาบริโภค และมีราคาขายที่ค่อนข้างสูง โดยปลาที่พบที่เขื่อนรัชชประภาของไทยจะมีสีเหลืองสดสวยกว่าปลาที่พบในมาเลเซีย นอกจากนี้แล้วปลาที่พบในอินโดนีเซียบางแหล่ง ยังมีสีดำสนิทเหลือบสีฟ้า ซึ่งปลาจำพวกนี้บางครั้งพบว่าใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Channa melanoptera" (Bleeker, 1855) ซึ่งเป็นปลาช่อนข้าหลวงที่มีครีบหลังสีดำ แต่ก็อาจเป็นไปได้ว่าเป็นชื่อพ้องกัน เนื่องจากปลาที่พบในแต่ละแหล่งสามารถปรับสีลำตัวได้ตามสภาพอารมณ์หรือสภาพแวดล้อม
ปลาชะโด

ปลาชะโด เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Channa micropeltes" อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ โดยมีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 1 เมตร หรือ 1.5 เมตร น้ำหนักถึง 20 กิโลกรัม มีรูปร่างลำตัวค่อนข้างกลมยาว พื้นลำตัวสีน้ำตาลอมเขียว มีลายประสีดำกระจายทั่วตัว ภายในปากมีฟันแหลมคม เมื่อยังเป็นปลาขนาดเล็กจะมีสีลำตัวเป็นสีน้ำตาลและมีแถบสีดำ, ส้ม และเหลืองพาดตามความยาวลำตัว 2 แถบ บริเวณหางสีแดงสด เมื่อเริ่มโตขึ้นมาสีและลายจะเริ่มจางหายไปกลายเป็นสีเขียวอมน้ำตาลคล้ายสีของเปลือกหอยแมลงภู่แทน

โดยการที่สีของปลาเปลี่ยนไปตามวัยนี้ ปลาชะโดจึงมีชื่อเรียกต่างออกไปตามวัย เมื่อยังเป็นลูกปลาจะถูกเรียกว่า "ลูกครอก" หรือ "ชะโดป๊อก" เมื่อโตเต็มที่แล้วจะถูกเรียกว่า "ชะโดแมลงภู่" ตามสีของลำตัว หากสีดำจะเรียกว่า "ชะโดถ่าน"

นอกจากจะเป็นปลาที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้แล้ว ยังมีอัตราการเจริญเติบโตเร็วที่สุดในวงศ์ปลาช่อน และยังมีอุปนิสัยดุร้ายมากที่สุดด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูผสมพันธุ์ปลาตัวผู้ซึ่งเป็นผู้ดูแลไข่และลูกอ่อน จะกัดและทำร้ายสัตว์ทุกชนิดที่ผ่านเข้ามาใกล้รัง ไม่เว้นแม้กระทั่งมนุษย์ จึงมักมีผู้ถูกปลาชะโดกัดทำร้ายบ่อย ๆ ในช่วงนี้ ฤดูผสมพันธุ์ของปลาชะโดจะมีขึ้นในเดือนกรกฎาคม-กันยายน รังมีการตีแปลงใกล้ชายฝั่ง เรียกว่า "ชะโดตีแปลง"

เป็นปลาที่พบได้ทุกภาคของประเทศ และพบในประเทศใกล้เคียงเช่น มาเลเซีย, อินโดนีเชีย ตอนใต้ของจีน และประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ด้วย

ปลาชะโดมีการเลี้ยงในกระชังตามแม่น้ำสายใหญ่เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา, สะแกกรัง และอ่างเก็บน้ำเขื่อนศรีนครินทร์, เขื่อนวชิราลงกรณ์ จังหวัดกาญจนบุรี มักจะไม่นิยมบริโภคสด เพราะเนื้อจืด แข็ง คาว และมีก้างเยอะ จึงไม่ค่อยเป็นที่นิยมเท่าปลาช่อน ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกัน แต่มีขนาดเล็กกว่า หากจะบริโภคมักจะแปลงทำเป็นปลาเค็มและตากแห้งมากกว่า

นอกจากเป็นปลาเศรษฐกิจแล้ว ยังมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย โดยเฉพาะลูกปลา พบมีขายในตลาดปลาสวยงามบ่อย ๆ และมีราคาถูก
ปลาสังกะวาดท้องคม

ปลาสังกะวาดท้องคม เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Pseudolais pleurotaenia" อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีลักษณะ หัวสั้น ตาโต ปากแคบ หนวดสั้น ลำตัวแบนข้างกว่าชนิดอื่น ๆ ท้องเป็นสันคมตลอด ปลาตัวผู้มักมีรูปร่างเพรียวยาวกว่าตัวเมีย ครีบท้องเล็กอยู่สูงกว่าระดับสันท้อง ครีบไขมันเล็ก ครีบก้นยาว ครีบหางเว้าเป็นแฉก ตัวด้านบนสีคล้ำเหลือบเขียวหรือเหลือง ข้างลำตัวสีจางมีแถบสีคล้ำตามยาวตั้งแต่บริเวณโคนครีบอก ท้องสีจาง ครีบหางสีเหลืองอ่อนขอบคล้ำ

มีขนาดประมาณ 15-20 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบคือ 30 เซนติเมตร จัดว่าเป็นปลาขนาดเล็กเมื่อเทียบกับปลาชนิดอื่น ๆ ในวงศ์นี้

กินแมลงเป็นอาหารหลัก กินเมล็ดพืช ผลไม้ และพืชน้ำในบางครั้ง พบมากในแม่น้ำโขง, แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำแม่กลอง พบน้อยในแม่น้ำตาปี เป็นปลาที่พบชุกชุม จึงเป็นปลาเศรษฐกิจโดยเฉพาะภาคอีสาน นิยมบริโภคเป็นปลาแห้งและปรุงสด

มีชื่อเรียกเป็นภาษาถิ่นอีสานว่า "ปลายอนปีก" หรือ "ปลายอนหลังเขียว"
ปลาสวายหนู

ปลาสวายหนู เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Helicophagus waandersii " อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีลักษณะหัวหลิม ตาเล็ก ขอบตามีแผ่นหนังคลุม จะงอยปากเรียว ปากเล็กกว่าปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ ริมฝีปากบางมีแผ่นหนังนิ่มหุ้ม รูจมูกอยู่ห่างกัน หนวดทั้ง 2 คู่ยาวถึงช่องเปิดเหงือก รูปร่างเพรียวแบนข้างเล็กน้อย ครีบก้นยาว ครีบไขมันยาว ลำตัวสีเทาอ่อนหรืออมฟ้า ด้านข้างลำตัวสีจางไม่มีแถบสี หัวและท้องสีจางอมชมพู ครีบสีจาง ปลาวัยอ่อนมีสีเทาอมชมพู

มีขนาดประมาณ 30-40 เซนติเมตร ใหญ่สุดประมาณ 60 เซนติเมตร อาหารกินแต่เฉพาะหอยขนาดเล็ก ทั้งหอยฝาเดียวและหอยฝาคู่ โดยมักหากินใกล้พื้นท้องน้ำ มักกินจุจนท้องป่อง แล้วถ่ายออกมาเฉพาะเปลือก อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ พบในแม่น้ำโขงและเจ้าพระยา ไม่พบในภาคใต้ของไทย แต่มีในมาเลเชียจนถึงเกาะสุมาตรา ในอินโดนีเชีย ในประเทศไทยบริโภคโดยการปรุงสุดและหมักสับปะรด (เค็มบักนัด)

ปลาสวายหนู มีชื่อที่เรียกในภาษาถิ่นอีสานว่า "ยอนหนู" และ "หน้าหนู"

ปัจจุบัน กรมประมงได้มีการศึกษาเอนไซน์ในระบบการย่อยอาหารของปลาสวายหนู เพื่อนำไปศึกษาเพื่อพัฒนาเป็นการเลี้ยงในเชิงพาณิชย์ต่อไป