seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
งานแต่งงานของฟีกาโร

งานแต่งงานของฟีกาโร (, ) เป็นอุปรากรชวนขันสี่องก์ที่เขียนเป็นภาษาอิตาลีโดยว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 18 โมทซาร์ทเขียน "งานแต่งงานของฟีกาโร" จากเนื้อร้องภาษาอิตาลีที่เขียนโดยลอเรนโซ ดา พอนเตที่มาจากละครเวทีชวนขันโดยชาวฝรั่งเศสปิแยร์ โบมาร์เชส์ชื่อ “"La folle journée, ou le Mariage de Figaro"” (ค.ศ. 1784)

แม้ว่าบทละครของโบมาร์เชส์จะถูกห้ามเล่นในกรุงเวียนนา เพราะมีเนื้อหาเสียดสีชนชั้นเจ้านาย ซึ่งถือว่าเป็นสร้างความไม่มั่นคงให้แก่รัฐบาลในช่วงสิบปีก่อนที่จะเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส แต่อุปรากรที่โมทซาร์ทเขียนกลายเป็นงานชิ้นที่เป็นที่นิยมที่สุดของโมทซาร์ท โดยเฉพาะโอเวอร์เชอร์ที่มีชื่อเสียงที่มักจะนำมาเล่นเป็นดนตรีคอนเสิร์ต เนื้อหาของโอเวอร์เชอร์มิได้นำมาใช้ในการสร้างงานต่อมา นอกไปจากวลีสั้นสองวลีในบทของเคานต์ "Cosa sento!" ในองก์ที่ 1

"งานแต่งงานของฟีกาโร" เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1786 ที่กรุงเวียนนา ออสเตรีย
ลา ทราวิอาทา

ลาทราวิอาทา () เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีที่เขียนโดยจูเซปเป แวร์ดีผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 19 “"ลาทราวิอาทา"” เขียนขึ้นจากเนื้อร้องที่เขียนโดยฟรานเชสโค มาเรีย พิอาเว ที่มีพื้นฐานมาจากบทละคร “"La dame aux Camélias"” ที่แปลงมาจากนวนิยายที่เขียนโดยอเล็กซองเดรอ ดูมาส์ผู้เยาว์ ชื่ออุปรากร “"La traviata"” แปลตรงตัวว่า “"สตรีนอกลู่นอกทาง"” ที่เดิมตั้งใจจะเป็นชื่อ “"Violetta"” ตามชื่อตัวละครเอก

“"ลาทราวิอาทา"” เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1853ที่เวนิสในประเทศอิตาลี
เหยี่ยวแดง

เหยี่ยวแดง () เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางในวงศ์ Accipitridae สามารถพบได้ในอนุทวีปอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และ ประเทศออสเตรเลีย

เหยี่ยวแดงมีสีที่ตัดกันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ ทั้งตัวจะมีสีน้ำตาลแดงยกเว้นที่หัวและอกมีสีขาว ปลายปีกมีสีดำ ขามีสีเหลือง ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้มีความยาวจากปลายปีกจดปลายหาง 51 ซม. ตัวผู้ยาว 43 ซม. นกวัยอ่อนมีสีน้ำตาลแกมดำคล้ายกับเหยี่ยวดำ แต่มีสีจางกว่า ปีกสั้น และ หางมน

เหยี่ยวแดงมีขนาดพอๆกับเหยี่ยวดำและมีลักษณะการบินที่คล้ายกันจากมุมปีก แต่มันมีปลายหางมนเหมือนกับนกในสกุล "Milvus" ขณะที่เหยี่ยวดำมีหางเป็นแฉก นกทั้งสองสกุลนี้มีลักษณะใกล้เคียงกันมาก

เสียงร้อง:"กิ๊ก" หรือ "เกรออ"

เหยี่ยวแดงถูกจำแนกครั้งแรกโดยนักธรรมชาติวิทยาชาวดัตช์ที่ชื่อ พีเทอร์ บอดเดอต์ (Pieter Boddaert) ในปี ค.ศ. 1783 มีด้วยกัน 4 สปีชีส์ย่อย:

เหยี่ยวแดงสามารถพบได้ในประเทศศรีลังกา, ประเทศอินเดีย, ประเทศปากีสถาน, ประเทศบังกลาเทศ, และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และทางใต้ไปได้ไกลถึงรัฐนิวเซาท์เวลส์, ประเทศออสเตรเลีย เป็นนกประจำถิ่น แต่อาจมีการย้ายถิ่นตามฤดูกาลตามปริมาณน้ำฝนในบางบริเวณของพิสัย

ส่วนใหญ่จะพบในที่ราบแต่บางครั้งพบที่ระดับความสูง 5000 ฟุตในเทือกเขาหิมาลัย

เหยี่ยวแดงถูกประเมินเป็นความเสี่ยงต่ำในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติของชนิดพันธุ์ที่ถูกคุกคาม อย่างไรก็ตามในบางพื้นที่ นกชนิดนี้มีแนวโน้มที่จะลดจำนวนลง อย่างเช่นใน ชวา

สำหรับในประเทศไทย เหยี่ยวแดงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 เป็นนกที่สามารถพบได้หลายพื้นที่ โดยจะพบได้ตามแถบชายฝั่งน้ำ, ที่ราบทุ่งนา, ป่าโปร่ง, ปากอ่าว, ชายฝั่งทะเล รวมถึงเกาะเล็ก ๆ ส่วนใหญ่ชอบอยู่ใกล้หมู่บ้าน เช่น หมู่บ้านเลนตัก บริเวณาปากแม่น้ำเวฬุ เป็นต้น โดยถือว่าเป็นดัชนีชี้วัดความอุดมสมบูรณ์ของป่าชายเลนประการหนึ่ง

เหยี่ยวแดงชอบบินอยู่ตัวเดียวหรือ เป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เมื่อพบอาหารมันจะบินเป็นวงกลม พร้อมกับบินดิ่งควงลงมา โฉบอาหารนั้นขึ้นไปกินบนต้นไม้สูงซึ่งอยู่ใกล้ ๆ อาหารได้แก่ กบ เขียด งู นก แมลง หนู ลูกเป็ด ลูกไก่ สัตว์เลื้อยคลานเล็ก ๆ เหยี่ยวแดง ผสมพันธุ์ในช่วงฤดูหนาวต่อฤดูร้อน ทำรังตามกิ่งไม้ใกล้แหล่งน้ำ วางไข่ครั้งละ 2 - 4 ฟอง ไข่สีขาวไม่มีลวดลายใดๆ ทั้งสองเพศช่วยกันฟักไข่นาน 29 - 31 วัน
ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย

ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย (; ; "/รา-จา-ลี-เจา/"; แปลว่า: "เจ้าแห่งทะเล") เป็นหนึ่งในสองชนิดของปลาซีลาแคนท์ที่ยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวมีสีน้ำตาล

เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1997 อาร์นาซ และมาร์ค เอิร์ดมันน์ ได้ท่องเที่ยวไปในอินโดนีเซียในการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของเขา เขาพบปลาตัวแปลก ๆ เข้าไปในตลาดที่เมืองมานาโด บนเกาะซูลาเวซี มาร์คคิดว่าเป็นปลา “กอมเบสซา” (ปลาซีลาแคนท์จากคอโมโรส) แม้ว่ามันไม่เป็นสีน้ำเงินแต่กลับเป็นสีน้ำตาล ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งได้พิจารณาภาพถ่ายในอินเทอร์เน็ตของเขาแล้วให้ความเห็นว่ามันมีลักษณะที่มีนัยสำคัญ หลังจากนั้นคู่สามีภรรยาเอิร์ดมันน์ได้ติดต่อกับชาวประมงในท้องที่และได้ร้องขอว่าหากจับปลาลักษณะดังกล่าวได้อีกขอได้โปรดส่งให้เขา ตัวอย่างที่สองจากอินโดนีเซียมีความยาว 1.2 เมตรและมีน้ำหนัก 29 กิโลกรัมถูกจับได้ขณะยังมีชีวิตอยู่เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 มันมีชีวิตอยู่ได้ 6 ชั่วโมง ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถบันทึกภาพลักษณะของสี การเคลื่อนที่ของครีบ และพฤติกรรมอื่น ๆ ทั่วไป ตัวอย่างปลาถูกเก็บรักษาไว้และบริจาคให้พิพิธภัณฑ์สัตววิทยาโบกอร์ (MZB) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งอินโดนีเซีย (LIPI)

ผลการตรวจสอบดีเอ็นเอชี้ชัดว่าตัวอย่างปลามีความแตกต่างทางพันธุกรรมกับปลาซีลาแคนท์คอโมโรสอย่างชัดเจน เมื่อดูอย่างผิวเผินแล้วปลาซีลาแคนท์จากอินโดนีเซียซึ่งในท้องที่เรียกกัน ว่า "ราชาลีเจา" (หมายถึงเจ้าแห่งทะเล) มีลักษณะที่เหมือนกันกับที่พบในคอโมโรสยกเว้นที่สีผิวที่เป็นสีเทาแกมสีน้ำตาลแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน ปลาชนิดนี้ถูกบรรยายรูปพรรณไว้ในวารสาร "Comptes Rendus de l'Académie des sciences Paris" ใน ค.ศ. 1999 โดย โพยูลด์และคณะ และถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ลาติเมอเรีย เมนาโดเอนซิส ("Latimeria menadoensis") ผลการศึกษาทางโมเลกุลประมาณการได้ว่าช่วงเวลาที่เกิดการแตกแขนงเป็นปลาซีลาแคนท์ 2 ชนิดนั้นอยู่ที่ประมาณ 40-30 ล้านปีมาแล้ว โดยปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 90 กิโลกรัม

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 มีชาวประมงชาวอินโดนีเซียจับปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซียตัวหนึ่งได้ ที่บริเวณเกาะซูลาเวซี ใกล้อุทยานทางทะเลบูนาเคน ปลาตัวนี้มีความยาว 131 เซนติเมตร น้ำหนัก 51 กิโลกรัม และได้สร้างความฉงนให้แก่ผู้ที่ได้พบเจอ เพราะมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 17 ชั่วโมงก่อนจะตายลง ทั้ง ๆ ที่น่าจะตายตั้งแต่ 2 ชั่วโมงแรกที่ถูกจับ เพราะเป็นปลาที่อยู่น้ำลึกและเย็นมาก
ปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตก

ปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตก ("Latimeria chalumnae") เป็นปลาซีลาแคนท์หนึ่งในสองชนิดที่ยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวมีสีน้ำเงิน เป็นที่รู้จักกันดีกว่าปลาซีลาแคนท์อีกชนิด

น้ำหนักของปลาซีลาแคนท์ทางด้านตะวันตกของมหาสมุทรอินเดีย (ลาติเมอเรีย ชาลัมนี) เฉลี่ยแล้วประมาณ 80 กิโลกรัมและอาจมีความยาวของลำตัวได้มากถึง 2 เมตร เพศเมียที่โตเต็มวัยหนักมากกว่าเพศผู้เล็กน้อย พบการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้างแต่พบได้ในปริมาณน้อยมากในบริเวณขอบด้านตะวันตกของมหาสมุทรอินเดีย จากอัฟริกาใต้ทางด้านเหนือไปตาม ชายฝั่งอัฟริกาตะวันออกไปจนถึงเคนย่า โคโมรอส และมาดากัสการ์ ซึ่งดูเหมือนว่าจะพบเป็นโคโลนีเล็กๆ

ตามอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ ปลาซีลาแคนท์ถูกจัดอยู่ในบัญชีที่ 1 เมื่อ ค.ศ. 1989 ในสนธิ สัญญาการค้าระหว่างประเทศรวมถึงการส่งตัวอย่างไปยังพิพิธภัณฑ์ต้องได้รับการอนุญาต ในปี ค.ศ. 1998 ประชากรปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตกคาดว่าเหลืออยู่ราว 500 ตัวหรือน้อยกว่านั้นซึ่งถือเป็นการคุกคามการคงอยู่ของปลาชนิดนี้เป็นอย่างมาก IUCN ได้จัดให้ "L. chalumniae" อยู่ในสภาวะถูกคุกคามถึงขั้นวิกฤติ (CR) และ "L. menadoensis" อยู่ในสภาวะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ (VU)

เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1938 เฮนดริก กูเซน (Hendrik Goosen) กัปตันเรือลากอวนพาณิชย์ “เนอรีน” กลับไปที่ท่าเรืออีสต์ลอนดอนในอัฟริกาใต้หลังจากลากอวนแถวปากแม่น้ำชาลัมน่า แล้วเขาก็ทำอย่างที่เขาเคยทำอยู่บ่อยๆคือโทรศัพท์ไปหาเพื่อนของเขา มาร์จอรี คอร์ทีเนย์-ลาติเมอร์ (Marjorie Courtenay-Latimer) ภัณฑรักษ์ที่พิพิธภัณฑ์เล็กๆแห่งหนึ่งในอีสต์ลอนดอน เพื่อให้ไปดูว่าสิ่งที่จับได้นั้นเป็นสิ่งที่เธอสนใจหรือไม่ และยังบอกเธอว่ามีปลาเกล็ดแข็งที่เขาเก็บไว้ให้เธอดูอีกด้วย จากจดหมายเหตุของสถาบันความหลากหลายทางชีวภาพทางน้ำแห่งแอฟริกาใต้ (SAIAB) แสดงให้เห็นว่ากูเซนรักษาสภาพของปลาอย่างดี และสั่งให้ลูกเรือนำมันไปเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์อีสต์ลอนดอน ภายหลังกูเซนกล่าวว่าปลามีน้ำเงินโลหะแต่กว่าที่เนอรีนจะเข้าเทียบท่าก็กินเวลาหลายชั่วโมงทำให้ปลากลายเป็นสีเทาเข้ม

สิ่งที่ค้นพบนั้นไม่พบว่ามีการบันทึกถึงลักษณะเอาไว้ในหนังสือใดๆที่เธอมีอยู่ เธอพยายามติดต่อกับเพื่อนของเธอ ศาสตราจารย์เจมส์ เลียวนาร์ด เบรียเลย์ สมิธ (James Leonard Brierley Smith) แต่เขาไม่อยู่เนื่องจากเทศกาลคริสต์มาส เนื่องด้วยไม่อาจเก็บรักษาสภาพของปลาเอาไว้ได้เธอจึงลังเลใจที่จะส่งมันไปทำเทคนิคการทำให้ซากสัตว์คงสภาพเหมือนมีชีวิต เมื่อสมิธกลับมาเขาพบว่ามันเป็นปลาซีลาแคนท์ที่พบได้เฉพาะเป็นฟอสซิล สมิธได้ตั้งชื่อปลาชนิดนี้ว่า “ลาติเมอเรีย ชาลัมนี” ("Latimeria chalumnae") เพื่อเป็นเกียรติแก่ มาร์จอรี คอร์ทีเนย์-ลาติเมอร์และแม่น้ำที่เป็นแหล่งค้นพบ ผู้ค้นพบทั้งสองจึงกลายเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังรู้จักกันไปทั่ว และปลาชนิดนี้ก็กลายเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นฟอสซิลที่มีชีวิต และปลาซีลาแคนท์ที่พบในปี ค.ศ. 1938 นี้ปัจจุบันยังคงจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ในอีสต์เบิร์นนั้นเอง

อย่างไรก็ตาม ชิ้นตัวอย่างที่ถูกสตัฟฟ์นั้น ไม่สามารถตรวจสอบลักษณะของเหงือกและโครงกระดูกได้และยังมีข้อสงสัยที่ค้างคาอยู่ว่ามันจะเป็นชนิดเดียวกันหรือไม่ สมิธเริ่มล่าตัวที่สองซึ่งก็ต้องใช้เวลามากกว่าทศวรรษ
ดาริโอ โฟ

ดาริโอ โฟ () (24 มีนาคม ค.ศ. 1926 – 13 ตุลาคม ค.ศ. 2016) เป็นนักเขียนเชิงเสียดสี, นักเขียนบทละคร, ผู้กำกับละครเวที, นักแสดงและคีตกวีคนสำคัญชาวอิตาลี ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1997 งานเขียนของโฟแฝงด้วยแนวชวนขันของ ศิลปะชวนขันอาชีพ (commedia dell'arte) ของอิตาลีโบราณ ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนบทละครเวทีที่เป็นที่นิยมกันในบรรดาชนชั้นที่เรียกว่า “proletarian class” ของสังคม ดาริโอ โฟผู้เป็นบิดาของนักเขียนจาโคโป โฟ เป็นผู้จัดการโรงละครร่วมกับภรรยาผู้เป็นดารานำ ฟรังคา เรเม

ดาริโอ โฟ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2016 ด้วยโรคทางระบบทางเดินหายใจ ที่โรงพยาบาลลุยจี ซักโกในเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี
วิสวาวา ซิมบอร์สกา

วิสวาวา ซิมบอร์สกา (, ออกเสียง) (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1923 — 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012) วิสวาวา ซิมบอร์สกาเป็นกวี, นักเขียนบทความ และ นักแปลคนสำคัญชาวโปแลนด์ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1996

ลักษณะการเขียนของซิมบอร์สกาใช้วิธีการเขียนที่ผสานการแฝงนัย, ปฏิทรรศน์, การโต้แย้ง (contradiction) และการกล่าวน้อยกว่าความจริง (understatement) ในการขยายความของปรัชญาในข้อเขียน งานกวีนิพนธ์ที่กะทัดรัดแต่มักจะแฝงปริศนาของของอัตถิภาวนิยมอันสำคัญ ที่พาดพิงไปถึงหัวข้อเช่นจริยธรรม และสะท้อนให้เห็นถึงความขัดแย้งของผู้คนทั้งบุคคลแต่ละคนและกลุ่มบุคคลที่เป็นสมาชิกของสังคม ลักษณะการเขียนของซิมบอร์สกาเป็นการเขียนที่กะทัดรัดที่เต็มไปด้วยการใคร่ครวญและปฏิภาณ
วินเทอร์เบลส์

วินเทอร์เบลส์ () เป็นซิงเกิลที่ 11 ของไม คุรากิ ซิงเกิลนี้ถูกนำไปใช้ในอนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนันเป็นเพลงเปิดที่ 10
ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลลำดับที่ 11 ของไม คุรากิ เป็นซิงเกิลแรกของเธอที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับคริสต์มาส ที่ไม่ได้วางจำหน่ายในวันคริสต์มาส แต่ไปจำหน่ายในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2545 โดยใช้รหัส GZCA-2026 สำหรับรุ่นลิมิเต็ดของซิงเกิลดังกล่าวมีการ์ดโคนันแถมมาด้วย ซิงเกิลนี้ได้นำมาใช้ในอนิเมะเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนันอีกครั้งหลังจากเพลงออลเวยส์ที่ใช้ตอนสุดท้ายเมื่อ 3 เดือนก่อนที่จะใช้เพลงนี้ โดยเพลงนี้เป็นเพลงเปิดที่ 10 ของเรื่องนี้ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 259-270 จำนวน 12 ตอน และนับเป็นซิงเกิลลำดับที่ 4 ที่คุรากิร้องให้แก่ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ซิงเกิลนี้เปิดตัวสัปดาห์แรกที่อันดับที่ 1 ด้วยยอดขาย 111,480 ชุด นับเป็นซิงเกิลแรกของคุรากิที่ร้องให้แก่ยอดนักสืบจิ๋วโคนันที่ขึ้นถึงลำดับ 1 ในขณะที่ผลงานสามชิ้นแรกกับเรื่องนี้ขึ้นถึงอันดับสอง ซิงเกิลนี้อยู่ในชาร์ด 9 สัปดาห์ รวมยอดขายทั้งสิ้น 258,310 ชุด นับเป็นซิงเกิลลำดับที่ 41 ของปี 2545

คำร้องโดย ไม คุรากิ ทำนองและเรียบเรียงโดย อากิฮิโตะ โทคุนากะ
คำร้องโดย ไม คุรากิ และคีธ แบซเซิล　ทำนองและเรียบเรียงโดยโทโมโอะ คาซาฮาระและโยโกะ แบล็กสโตน 
รีมิกซ์โดย GOMI
ทอร์วอซอรัส

ทอร์วอซอรัส (อังกฤษ:Torvosaurus) เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในช่วงปลาย ยุคจูแรสซิก ชื่อ ทอร์วอซอรัส มาจาก ทอร์วัส ในภาษาละติน แปลว่า อำมหิต

ซากดึกดำบรรพ์ของ ทอร์วอซอรัส มีการค้นพบในทวีปอเมริกาเหนือและโปรตุเกส ทอร์วอซอรัส มีความยาวระหว่าง 9-11เมตร (30-36ฟุต) น้ำหนักประมาณ 2 ตัน เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อที่ใหญ่สุดในยุคจูแรสซิก รองจาก ซอโรเพกาแนกซ์ และ อัลโลซอรัสคู่แข่งร่วมยุคของมัน

ถูกพบครั้งแรกโดย เจมส์ เจนเซ่น และ เคนเน็ท แสตทแมน ในปี 1972 ที่ชั้นหินตะกอน มอร์ริสัน ฟอร์เมชั่นชั้น (Morrison Formation) ทางตะวันตกที่ราบสูงของโคโลราโด

ทอร์วอซอรัส พัฒนามาจาก เมกะโลซอรัส แต่การจำแนกก็ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าอยู่ในสกุล เมกะโลซอ (อังกฤษ: Megalosauridae) เหมือนกับ คาร์โนทอรัสญาติของมัน แต่ก็มีแนวโน้มที่อาจเกี่ยวข้องกับ พวกสไปโนซอร์ (อังกฤษ: Spinosaurus)

ขนาดของ ทอร์วอซอรัส ยังไม่เป็นที่แน่นอนเพราะฟอสซิลยังไม่สมบูรณ์ แต่มันก็เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดใหญ่ที่สุดในแถบอเมริกาเหนือ ด้วยความยาว 9 เมตร มีน้ำหนักประมาณ 1.95-2.15 ตัน แต่ในปี 2006 ได้มีการพบขากรรไกรเกือบสมบูรณ์ในโปรตุเกส วัดความยาวได้ 63 ซม. (2.13 ฟุต) ขนาดใหญ่กว่าขากรรไกรที่พบในอเมริกาถึง 47 ซม. (1.54 ฟุต) รวมความยาวกะโหลกทั้งหมด 158 ซม. (5.18 ฟุต) เกือบเทียบเท่า ไทรันโนซอรัส ซึ่งใหญ่กว่า ซอโรเพกาแนกซ์ และ อัลโลซอรัส ทำให้ประมาณการได้ถึง 11 เมตร (36ฟุต)
อเลกซานเดอร์ สกาส์กอร์ด

อเลกซานเดอร์ สกาส์กอร์ด () เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1976 เป็นนักแสดงและผู้กำกับชาวสวีเดน เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาท อีเรก นอร์ทแมน ในรายการทางช่องเอชบีโอที่ชื่อ "True Blood"

สกาส์กอร์ดเกิดที่เมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เขาเป็นบุตรชายของนักแสดงที่มีชื่อเสียงสเตลแลน สกาส์กอร์ด และเป็นพี่ชายของนักแสดงกุสตาฟ สกาส์กอร์ด (เกิดปี 1980)

สกาส์กอร์ดแสดงในซีรีส์ของสวีเดนหลายเรื่อง รวมถึงในภาพยนตร์ เขาเข้าทำงานนาวิกโยธินสวีเดน ในปี 2003 เขาได้รับการเสนอชื่อนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมรางวัล Guldbagge จากภาพยนตร์เรื่อง "Hundtricket - The Movie" เขา

ตั้งแต่ปี 2005 เขามีผลงานแสดงในเรื่อง "Revelations" และ "The Last Drop" ในปี 2007 เขารับบทเป็นหนึ่งในตัวละครสำคัญ รับบทเป็น ส.ต.อ. แบรด โคลเบิร์ต ในมินิซีรีส์อเมริกันที่ชื่อ "Generation Kill" เขายังแสดงในซีรีส์แนวดราม่าเรื่อง "True Blood" ออกฉายทางช่องเอชบีโอ สกาส์กอร์ดรับบทเป็นอีริก นอร์ทแมน นายอำเภอแวมไพร์ที่เป็นเจ้าของแฟงทาเซีย บาร์แวมไพร์

ในปี 2009 สกาส์กอร์ดแสดงในมิวสิกวิดีโอของนักร้องเพลงป็อป เลดี้ กาก้า ในเพลง "Paparazzi"
ซัตตันฮู

ซัตตันฮู () ตั้งอยู่ไม่ไกลจากวูดบริดจ์ (ซัฟโฟล์ก) ในอังกฤษเป็นที่ตั้งของสุสานโบราณจากราวคริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 ของแองโกล-แซกซัน สุสานหนึ่งเป็นการฝังศพในเรือที่ไม่ได้รับการแตะต้องมาจนกระทั่งไปพบเข้า และรวมทั้งสิ่งของและงานอันมีค่าทั้งทางศิลปะและทางโบราณคดีเป็นจำนวนมากมาย

ซัตตันฮูมีความสำคัญต่อนักประวัติศาสตร์ยุคกลางตอนต้นในการให้ความรู้เกี่ยวกับสมัยประวัติศาสตร์ของอังกฤษที่อยู่ในช่วงที่ก้ำกึ่งระหว่างหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ตำนาน และเรื่องปรัมปรา ซัตตันฮูมามีความสำคัญขึ้นในยุคที่ประมุข (เรดวอลด์แห่งอีสต์แองเกลีย) แห่งอีสต์แองเกลียมีอำนาจเหนือบรรดาชนอังกฤษ และมีบทบาทสำคัญในการวางรากฐานของการปกครองโดยผู้นำที่ถือคริสต์ศาสนาในอังกฤษ ซัตตันฮูเป็นหัวใจสำคัญในการทำความเข้าใจราชอาณาจักรอีสต์แองเกลียของแองโกล-แซกซัน และช่วงสมัยในบริบทที่กว้างกว่า

การฝังศพในเรืออาจจะเริ่มทำกันมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9 และมาทำการขุดในปี ค.ศ. 1939 ซัตตันฮูเป็นแหล่งโบราณคดีอันเพียบพร้อมและงดงามที่สุดเท่าที่พบมาในอังกฤษทั้งทางด้านขนาดและความสมบูรณ์, ความสัมพันธ์อันกว้างไกล, คุณภาพและความงามของสิ่งที่พบ และ ความรู้อันลึกซึ้งเกี่ยวกับธรรมเนียมนิยมของการฝังศพในเรือเอง

แม้ว่าการฝังศพในเรือจะเป็นสิ่งที่เรียกร้องความสนใจมากที่สุดจากนักท่องเที่ยว แต่นอกไปจากนั้นซัตตันฮูก็ยังมีความสำคัญทางด้านความหมายทางประวัติศาสตร์ของทั้งสองสุสาน, ด้านตำแหน่งที่ตั้งที่เกี่ยวข้องกับปากแม่น้ำดีเบนและทะเลเหนือ และความสัมพันธ์กับที่ตั้งของสถานที่สำคัญในบริเวณข้างเคียง
ขวานไทยใจหนึ่งเดียว

ขวานไทยใจหนึ่งเดียว เป็นเพลงที่แต่งโดยยืนยง โอภากุล (แอ๊ด คาราบาว) ขับร้องบันทึกเสียงโดยกลุ่มศิลปินนักร้องชาวไทยกว่า 40 ชีวิต โดยเป็นซิงเกิลการกุศลในปี พ.ศ. 2547 ซึ่งมีเนื้อหาปลุกจิตสำนึกให้คนไทยมีความรักสามัคคีเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน จากความต้องการที่จะแสดงออกถึงความห่วงใยต่อสถานการณ์ความไม่สงบในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้

เพลง ขวานไทยใจหนึ่งเดียว เกิดจากแนวคิดของคุณวินิจ เลิศรัตนชัย ผู้ริเริ่มโครงการ "สานใจไทย สู่ใจใต้" โดยต้องการให้เพลงนี้ถูกบรรจุด้วยนักร้องและบุคคลในวงการบันเทิงจำนวนมากที่จะมารวมกันปลุกจิตสำนึกและแสดงความห่วงใย โดยไม่มีเรื่องค่ายหรือธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้อง โดยกำหนดแนวทางเพลงให้มีดนตรีไทยพื้นบ้านกับดนตรีสากล และเนื้อร้องที่สมบูรณ์แบบซึ่งทำงานสอดคล้องกับความเร่งด่วนของสถานการณ์ โดยมอบหมายให้ พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา และ เทียรี่ เมฆวัฒนา ทำหน้าที่เรียบเรียงเสียงประสาน ร่วมด้วย ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี มาเป่าขลุ่ยในช่วงอินโทรของเพลง รวมทั้งได้รับพระกรุณาจาก ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เสด็จร่วมขับร้องเพลงนี้ด้วย

"ขวานไทยใจหนึ่งเดียว" ถูกเผยแพร่เป็นซิงเกิ้ลวิทยุตามสถานีวิทยุทั่วประเทศ และมิวสิกวิดีโอทางสถานีโทรทัศน์ทุกช่อง โดยเป็นภาพการรวมตัวของเหล่าศิลปิน นักร้อง นักแสดง และคนในวงการบันเทิงกว่า 300 ชีวิตมาร้องเพลงร่วมกัน

คาราบาว ได้นำเพลงนี้มาขับร้องและบรรเลงอีกครั้ง ในอัลบั้ม สามัคคีประเทศไทย กลางปี พ.ศ. 2548 โดยเปลี่ยนให้ แอ๊ด คาราบาว ร้องนำเพียงคนเดียว และสมาชิกวงร้องประสานเสียง ส่วนภาคดนตรีได้เพิ่มสีสันด้วยทีม Light Orchestra ซึ่งมีนักดนตรีเครื่องสายและเครื่องเป่าจริง และได้หยิบเอาทำนองบรรทัดสุดท้ายของเพลงชาติไทย มาใส่ไว้ท้ายเพลง
ชีวิตสัมพันธ์

ชีวิตสัมพันธ์ เป็นเพลงที่แต่งโดย ยืนยง โอภากุล (แอ๊ด คาราบาว) ร่วมกับ อัสนี โชติกุล ขับร้องบันทึกเสียงโดยเหล่าศิลปินเพลงเพื่อชีวิตชาวไทยรวม 8 คน โดยเป็นซิงเกิลการกุศลในปี พ.ศ. 2530 ซึ่งมีเนื้อหาอุทิศแก่มวลมนุษยชาติกับสิ่งแวดล้อม สอดคล้องกับโครงการอิสานเขียวของกองทัพบก อันเนื่องมาจากปัญหาความแห้งแล้งในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย เพื่อเป็นกำลังใจในการต่อสู้หรือเสนอแนวทางต่อปัญหาเหล่านั้นได้"ชีวิตสัมพันธ์" ถูกเผยแพร่ต่อสาธารณชนในคอนเสิร์ต เวลคัม ทู อิสานเขียว เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ณ สนามกีฬากองทัพบก โดยเป็นเพลงสำคัญซึ่งเหล่าศิลปินบนเวทีทั้งหมดมาร่วมร้องเพลงก่อนปิดงาน โดยภายหลังได้บรรจุในอัลบั้มเทปแพคคู่บันทึกการแสดงสด คอนเสิร์ตสายธารสู่อิสานเขียว และอัลบั้ม "ถึก" เนื่องในโอกาส 10 ปีของวงคาราบาว ในปี พ.ศ. 2534 และยังกลายเป็นเพลงระดับตำนานที่ใช้รณรงค์สร้างจิตสำนึกให้ตระหนักถึงความสำคัญของธรรมชาติและสภาวะแวดล้อม อีกอย่างเป็นเพลงที่น่าจดจำและเด่นชัดได้มากกว่าสำหรับการร่วมงานระหว่าง ยืนยง กับ อัสนี
รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

นี่คือรายชื่อสถานีรถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล โดยจะแสดงเฉพาะที่เปิดให้บริการแล้ว
ทั้งนี้ ณ วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2561 มีสถานีรถไฟฟ้าที่เปิดให้บริการแล้วทั้งสิ้น 85 สถานี ได้แก่
ปลากินยุง

ปลากินยุง () เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Gambusia affinis" อยู่ในวงศ์ปลาสอด (Poeciliidae)

มีรูปร่างลักษณะทั่วไปคล้ายปลาหางนกยูง ซึ่งเป็นปลาที่มีความใกล้เคียงกันและอยู่ในวงศ์เดียวกัน แต่ทว่าปลาแกมบูเซียมีขนาดรูปร่างที่ใหญ่กว่า ปากแหลมกว่าและปลายปากจะเชิดขึ้นด้านบน ที่ตามีเส้นสีเข้มพาดในแนวดิ่งผ่านรูม่านตาลงมาถึงใต้ตา มีครีบหลัง ลำตัวกลมมีโครง 7 ซี่ ครีบก้นและครีบท้อง มีโครง 6 ซี่ ที่เส้นข้างลำตัวมีเกล็ด 27-30 อัน

ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ เมื่อโตเต็มที่อาจจะมีขนาดยาวได้ถึง 3 นิ้ว ในขณะที่ตัวผู้มีขนาดยาวเพียง 1.5 นิ้ว ทั้งนี้ปลาตัวเมียและตัวผู้มีจุดสีเข้ม ซึ่งมักเห็นได้ชัดเจนเมื่อยังเล็ก ต่อเมื่อโตขึ้นจุดดังกล่าวมักจางลง หากดูด้านข้างของปลาตัวเมียในที่สว่างจ้าจะเห็นสีเหลือบของสีเขียว, สีฟ้า และสีเหลือง โดยรวมแล้วสีสันจะสวยสดกว่าปลาหางนกยูง

ปลาแกมบูเซียเป็นปลาที่มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมอยู่ที่ทวีปอเมริกาเหนือ แถบรัฐเทกซัส โดยมีพฤติกรรมเหมือนเช่นปลาในวงศ์ปลาสอดชนิดอื่น ๆ กล่าวคือ เป็นปลาที่หากินอยู่บริเวณผิวน้ำ อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง สามารถปรับตัวอยู่ได้ทุกสภาพแหล่งน้ำ ทั้งห้วย, หนอง, คลอง, บึง หรือในที่ ๆ ที่แหล่งน้ำไม่สะอาด มีออกซิเจนต่ำ

ปลาแกมบูเซีย มีอายุขัยตลอดชีวิตอยู่ได้ราว 12 เดือน หรือ 1 ปี ในบางตัวอาจอยู่ได้ยาวถึง 15 เดือน กินจำพวก ตัวอ่อนของแมลงเช่น ลูกน้ำเป็นอาหาร รวมถึงแพลงก์ตอนพืช, แพลงก์ตอนสัตว์, ตะไคร่น้ำ และไดอะตอมได้ด้วย ลูกปลาที่เกิดใหม่มีขนาดยาวประมาณ 7-10 มิลลิเมตร และสามารถกินลูกน้ำได้ทันที เฉลี่ยแล้วในวันหนึ่ง ปลาแกมบูเซียตัวหนึ่งอาจกินลูกน้ำได้เป็นร้อยตัว ซึ่งนับได้ว่ากินเก่งกว่าปลาหางนกยูงมาก ปลาตัวเมียเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 6-8 สัปดาห์ ปลาตัวเมียมีถุงพิเศษใช้เก็บน้ำเชื้อของตัวผู้ ซึ่งการผสมพันธุ์หนึ่งครั้งจะมีน้ำเชื้อมากพอ สำหรับใช้ผสมกับไข่ได้หลายท้อง ปลาแกมบูเซียออกลูกเป็นตัวโดยจะออกลูกท้องละ 40-100 ตัว (ใช้เวลาออกลูก 21-28 วันต่อหนึ่งท้อง) แต่ละท้องห่างกันประมาณ 6 สัปดาห์ และตลอดชีวิตของจะตั้งท้องได้ 3-4 ครั้ง
ปลาแกมบูเซีย

ปลาแกมบูเซีย () เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Gambusia" (/แกม-บู-เซีย-อา/) ในวงศ์ปลาสอด (Poeciliidae)

จัดเป็นปลาที่ออกลูกเป็นตัวจำพวกหนึ่ง มีลักษณะคล้ายกับปลาในวงศ์นี้สกุลอื่นทั่วไปหรือคล้ายปลาหางนกยูง แต่มีขนาดใหญ่กว่า ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 3 นิ้วในตัวเมีย และ 1.5 นิ้ว ในตัวผู้ กระจายพันธุ์ตั้งแต่รัฐเท็กซัส ของสหรัฐอเมริกา ไปจนถึงแคริบเบียน และทวีปอเมริกาใต้

มีลักษณะเด่น คือ มีศักยภาพในการกินลูกน้ำ ซึ่งเป็นตัวอ่อนของยุงได้เป็นอย่างดี โดยกินในปริมาณที่มาก แม้แต่ลูกปลาที่เกิดใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปลากินยุง ("G. affinis") จึงเป็นนิยมนำเข้ามาในประเทศต่าง ๆ เพื่อกำจัดยุงในแหล่งน้ำต่าง ๆ

พบราว 45 ชนิด
สึเมะทาอิอุมิ/สตาร์ทอินมายไลฟ์

เพลงสึเมะทาอิอุมิ/สตาร์ทอินมายไลฟ์ () เป็นซิงเกิ้ลที่ 7 ของไม คุรากิ และเป็นซิงเกิ้ลแรกที่เป็นแบบดับเบิ้ล-เอ ไซด์(มีเพลงหลัก 2 เพลง)ถูกใช้ในอนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนัน

ซิงเกิ้ลนี้เป็นซิงเกิ้ลที่ 7 ของ ไม คุรากิและเป็นซิงเกิ้ลแรกที่เป็นดับเบิ้ล-เอ ไซด์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์พ.ศ. 2544 ยอดขายสัปดาห์แรกที่อันดับ 2 ขายได้ 200,480 ชุด อยู่ในโอริคอนซาร์ด 11 สัปดาห์ ยอดขายรวม 356,310 ชุด นับเป็นซิงเกิ้ลอันดับที่ 52 ของปี 2544

ซิงเกิ้ลนี้ถูกใช้ในอนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนันเป็นเพลงปิดที่ 11 ของเรื่องนี้ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 219-232 จำนวน 14 ตอน ตั้งแต่วันที่ 8 มกราคม -7 พฤษภาคม พ.ศ. 2544

เพลงทั้งสองเพลงที่เป็น Double A-side ประพันธ์โดยไม คุรากิและไอกะ โอโนะ โปรดิวเซอร์โดย KANONJI รหัสเพลงคือ GZCA-1063 ราคาขาย 1,260 เยน

เพลง สึเมะทาอิ อุมิ (Tsumetai Umi) เป็นเพลงที่ไอ ทะกะฮะชิ หนึ่งในสมาชิกของวงมอร์นิงมุซุเมะ ชอบมากที่สุด และยังเป็นเพลงที่เธอใช้ร้องในการคัดเลือกเพื่อเป็นสมาชิกมอร์นิงมุซุเมะ ในโครงการเลิฟว์ออดิชัน 21 (Love Audition 21) ทั้งสองรอบอีกด้วย
คำร้อง ไม คุรากิ แต่งโดย ไอกะ โอโนะ เรียบเรียงโดย Cybersound
คำร้อง ไม คุรากิ แต่งโดยไอกะ โอโนะ เรียบเรียงโดย Cybersound
รีมิกซ์โดย เพอร์รี เกย์เยอร์และไมเคิล อะฟริก
พีต

พีต () พีตเป็นแหล่งสะสมของพืชตกค้างที่แปรสภาพไปสู่การเน่าสลายตัว พีตเกิดขึ้นในบริเวณที่เป็นพรุชุ่มน้ำ, ทุ่งมัวร์, พรุมัสเคก, หนองน้ำในที่ดอน และ ป่ามาบพีต พีตเป็นแหล่งสำคัญที่ขุดขึ้นมาใช้ในการทำเชื้อเพลิงในบางภูมิภาคของโลก เนื้อที่ของพีตที่ครอบคลุมโลกมีประมาณ 3 ล้านตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 2% ของเนื้อที่ของโลกทั้งหมด ที่แปลเป็นพลังงานได้เท่ากับราว 8 พันล้านเทราจูล (terajoule)
พรุ

พรุ หรือ ที่ลุ่มสนุ่น () เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำประเภทหนึ่งที่เป็นที่สะสมของพีตซึ่งเป็นซากสะสมของพืชที่ตายแล้วที่มักจะเป็นมอสส์ แต่ก็อาจจะเป็นไลเคนก็ได้ในบริเวณอากาศอาร์กติก

พรุเกิดขึ้นเมื่อน้ำบนผิวดินเป็นกรดที่อาจจะเป็นเพราะน้ำบาดาลเป็นกรด หรือในบริเวณที่เป็นน้ำที่มาจากฝน น้ำที่ไหลออกจากพรุจะมีสีน้ำตาลที่เกิดจากการละลายแทนนินของพีต พรุมีความสำคัญต่อความหลากหลายทางชีวภาพ
มนุษย์โทลลุนด์

มนุษย์โทลลุนด์ () เป็นมัมมีที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติที่เรียกว่ามนุษย์พรุพีต มนุษย์โทลลุนด์เป็นร่างของชายที่มีชีวิตอยู่ราวระหว่างศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ในสแกนดิเนเวียจัดอยู่ในสมัยยุคเหล็กโรมัน ร่างของมนุษย์โทลลุนด์ที่พบใน ค.ศ. 1950 ฝังอยู่ในพรุพีตบนคาบสมุทรจัตแลนด์ใน เดนมาร์กที่อนุรักษ์ร่างไว้ให้อยู่ในสภาพดี การพบดังกล่าวเรียกว่ามนุษย์พรุพีต ศีรษะและใบหน้าอยู่ในสภาพที่ดีจนกระทั่งเมื่อแรกพบเข้าใจกันว่าเป็นร่างของเหยื่อฆาตกรรมที่เพิ่งจะเกิดขึ้น
คาเมนไรเดอร์สตรองเกอร์ (ตัวละคร)

คาเมนไรเดอร์สตรองเกอร์ () เป็นคาเมนไรเดอร์ลำดับที่ 7 โดยเป็นภาพยนตร์โทคุซัทสึชุดคาเมนไรเดอร์ลำดับที่ 5 ทั้งนี้ คาเมนไรเดอร์สตรองเกอร์มิได้มีภาพลักษณ์มาจากตั๊กแตน หากแต่เป็นด้วงแรดของญี่ปุ่น โดยร่างที่แท้จริงของสตรองเกอร์คือ "โจ ชิเงรุ" (นำแสดงโดยคุณ ชิเงรุ อารากิ) และให้เสียงพากย์ภาษาไทยโดย "คุณไกวัล วัฒนไกร" ในฉบับภาพยนตร์ของทีไอจีเอ

โจ ชิเงรุ () ชายหนุ่มอายุ 22 ปี ผู้เป็นนักอเมริกันฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัย โดยในภายหลัง เขาได้เกิดความเคียดแค้นต่อองค์กรแบล็คซาตาน ที่นำเพื่อนรักของตนไปผ่าตัดทดลองเป็นมนุษย์ดัดแปลง ทว่า การผ่าตัดกลับล้มเหลว ส่งผลให้เพื่อนรักของเขาต้องสิ้นใจ "โจ ชิเงรุ"มีความปรารถนาที่จะล้างแค้น เขาตัดสินใจเสนอตัวให้องค์กรแบล็คซาตานผ่าตัดตนเอง เพื่อให้กลายเป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ ภายหลังจากการผ่าตัดประสบผลสำเร็จ โจ ชิเงรุจึงลักลอบหนีออกจากองค์กรแบล็คซาตาน และรอคอยวันที่จะกำจัดองค์กรแบล็คซาตานให้พินาศ เพื่อสันติสุขของชาวโลกต่อไปคาเมนไรเดอร์สตรองเกอร์ มีภาพลักษณ์ที่ได้แรงดลบันดาลใจมาจากด้วงแรดของญี่ปุ่น และสวมเครื่องแบบที่คล้ายกับเครื่องแต่งกายของนักอเมริกันฟุตบอล โดยมีตัวอักษร S อยู่ตรงกลางอกแบบซูเปอร์แมน ทั้งนี้ผู้ออกแบบมีวัตถุประสงค์ต้องการให้ตัวละครหลักนี้ดูแข็งแกร่ง ให้สมกับชื่อ "สตรองเกอร์" นั่นเอง

กลศึกในการต่อสู้:

ในตอนที่ 31 ดอกเตอร์มาซากิได้ทำการผ่าตัดนำซุปเปอร์ อิเล็กตรอน ไดนาโม อุปกรณ์รวมพลังซุปเปอร์ อิเล็กตรอน เข้าสู่ร่างกายของโจ ชิเงรุเพื่อพาวเวอร์อัพพลังจากมนุษย์ไฟฟ้าให้กลายเป็นมนุษย์พลังอิเล็กตรอนขั้นสุดยอด จากการที่พลังไฟฟ้าเดิมไม่สามารถเอาชนะพันตรีหัวกะโหลกได้ โดยพลังซุปเปอร์ อิเล็กตรอนมีความรุนแรงมากกว่าพลังไฟฟ้าหลายร้อยเท่า แต่ข้อจำกัดคือสามารถใช้กับมนุษย์แปลงได้เพียง1นาทีเท่านั้น แต่เวลาเพียง1นาทีก็เพียงพอต่อการจัดการศัตรูได้อย่างง่ายดาย

กลศึกในการต่อสู้ขั้นสูงสุด:

อิเลกเรอร์ () เป็นเข็มขัดที่ใช้ในการแปลงร่างของสตรองเกอร์ที่ได้รับพลังจากไฟฟ้า
คาบูโทโร่ () เป็นมอเตอร์ไซค์พาหนะคู่กายซึ่งสามารถแปลงเป็น คาบูโทโร่ ธันเดอร์ () ได้
สะพานแผ่นดิน

สะพานแผ่นดิน () ทางชีวภูมิศาสตร์ หมายถึงคอคอดหรือแผ่นดินที่กว้างกว่านั้น ที่เชื่อมระหว่างแผ่นดินสองแผ่นดินที่ตามปกติแล้วแยกจากกัน การเชื่อมทำให้เกิดภาวะที่ทำให้สัตว์บกและพืชสามารถเดินทางข้ามแลกเปลี่ยนไปตั้งถิ่นฐานในดินแดนใหม่ได้ สะพานแผ่นดินอาจจะเกิดได้จากการการร่นถอยของทะเลเมื่อระดับน้ำทะเลแห้งเหือดลง ที่ทำให้บริเวณไหล่ทวีปที่เคยอยู่ใต้น้ำตื้นเขินขึ้น หรือเมื่อแผ่นเปลือกโลกเลื่อนตัวจนทำให้เกิดแผ่นดินใหม่ขึ้น หรือเมื่อท้องทะเลสูงตัวขึ้นในกรณีแผ่นดินสูงคืนตัวหลังการละลายของธารน้ำแข็ง (Post-glacial rebound) หลังจากยุคน้ำแข็งสิ้นสุดลง