seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ

1. คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ ()

2. โชเน็น โนะ ยูเมะ ()

3. คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ -instrumental-

4. โชเน็น โนะ ยูเมะ -instrumental-
ธรณีกาล

ธรณีกาล () ตามความหมายทางธรณีวิทยานั้น เป็นชื่อเรียกของระยะช่วงเวลา ซึ่งได้แบ่งลงมาเป็น บรมยุค (Eon) มหายุค (Era) ยุค (Period) สมัย (Epoch) และช่วงอายุ (Age) ตามลำดับ
มาตราเวลาทางธรณีวิทยา ใช้โดยนักธรณีวิทยา หรือนักวิทยาศาสตร์สาขาอื่น เพื่ออธิบายเวลาที่จุดต่าง ๆ และอธิบายความสัมพันธ์ของเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในอดีตของประวัติของโลก ตัวอย่างของผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการกำหนดมาตราเวลาทางธรณีวิทยา มี International Commission on Stratigraphy กำหนดชื่อของเวลาและคำศัพท์ที่เกี่ยวข้อง (stratigraphy เป็นการศึกษาธรณีวิทยาในเรื่องชั้นต่าง ๆ ของโลก เช่นเปลือกโลก/ผิวโลกและชั้นอื่น ๆ ใต้ผิวโลกลงไป), US Geological Survey กำหนดสีมาตรฐานของเวลาทางธรณีวิทยาที่ห้วงเวลาต่าง ๆ

จากวิธีการหาเวลาในอดีตโดยการวัดการสลายของกัมมันตภาพรังสี (radiometric dating) พบว่าโลกมีอายุประมาณ 4,600 ล้านปี

การแบ่งระยะช่วงเวลาใหญ่สุด คือ อภิมหาบรมยุค และแบ่งย่อยลงมาเป็น บรมยุค แบ่งเป็น บรมยุคเฮเดียน บรมยุคอาร์เคียน บรมยุคโพรเทอโรโซอิกและบรมยุคฟาเนอโรโซอิก ตามลำดับ 3 บรมยุคแรกรวมกันเป็นอภิมหาบรมยุคพรีแคมเบรียน ช่วงเวลาที่แบ่งย่อยลงมาจากบรมยุคเรียกว่า มหายุค จากนั้นแบ่งย่อยเป็นยุค สมัยและช่วงอายุตามลำดับ

เป็นตารางบ่งบอกยุคทางธรณีวิทยา มีดังนี้
พ็อทซ์ดัม

พ็อทซ์ดัม () เป็นเมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์คทางด้านตะวันออกของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนแม่น้ำฮาเฟิล (Havel) 26 กม. ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตนครเบอร์ลิน มีประชากรประมาณ 154,606 คน

พ็อทซ์ดัมเป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ประทับของกษัตริย์ปรัสเซียหลายพระองค์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ส่วนตัวเมืองประกอบไปทะเลสาบเชื่อมต่อกันเป็นจำนวนมาก และมีภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะสวนและพระราชวังพระราชวังซ็องซูซี; (Sanssouci "ไกลกังวล") ซึ่งเป็นพื้นที่มรดกโลกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี
พ่าเก

ชาวไทพ่าเก เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย โดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติมตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปี พ.ศ. 2358 จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศ ต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน

หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา

ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่า หรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู

ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติ คือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่

ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัม ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด

คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้าย แต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก

ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน
พระมณีรัตนา

พระมณีรัตนา เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแห่งอาณาจักรอยุธยา เริ่มรับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีปราบดาภิเษก และให้ประสูติกาลพระราชบุตรอย่างน้อยหนึ่งพระองค์

พระมณีรัตนาเริ่มเข้ารับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีทำพิธีปราบดาภิเษก ดังปรากฏในคำให้การขุนหลวงหาวัดความว่า ""ส่วนพระนเรศร์นั้นก็เข้าไปกรุงศรีอยุธยา ก็เสด็จขึ้นสู่พระราชฐาน อันอัครมหาเสนาบดีและมหาปุโรหิตทั้งปวง จึงทำการปราบดาภิเษก แล้วเชื้อเชิญขึ้นในเสวยราชสมบัติจึงถวายอาณาจักรเวนพิภพแล้ว ทั้งเครื่องราชาธูปโภคทั้งปวงอันครบครันแล้วจึงถวายพระนามใส่ในพระสุพรรณบัฏสมญา แล้วฝ่ายกรมในจึงถวายพระมเหสีพระนามชื่อนั้นพระมณีรัตนา แล้วถวายพระสนมกำนัลทั้งสิ้น..."

ในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์และอาณาจักรอื่น ๆ (History of the Philippines and Other Kingdom) อันเป็นจดหมายเหตุของสเปน เขียนโดยบาทหลวงมาร์เซโล เด ริบาเดเนรา (Marcelo de Ribadeneira) ซึ่งบันทึกตามคำบอกเล่าของบาทหลวงคณะฟรันซิสกันที่เคยอาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2125-2139 เนื้อความตอนหนึ่งกล่าวถึงกระบวนเสด็จพยุหยาตราทางชลมารคของพระมหากษัตริย์ พระมเหสี และพระราชโอรส ความว่า ""...ครั้งหนึ่งบาทหลวงฟรันซิสกันได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินประทับในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งประดับประดาไปด้วยพระปฏิมากร เพื่อจะเสด็จไปยังพระอารามแห่งหนึ่ง...[เรือ] แต่ละลำบรรทุกผู้คนมามากมายที่แต่งกายด้วยเครื่องแบบประเภทต่าง ๆ...แล้วจากนั้นเป็น [เรือของ] พระราชกุมารพระองค์เยาว์ที่สุดในพระเจ้าแผ่นดินที่เสด็จปรากฏพระองค์ในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ตามติดมาเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีและสาวสรรกำนัลใน สมเด็จพระอัครมเหสีประทับอยู่ลำพังพระองค์...""

จากเนื้อความแสดงว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมณีรัตนาคงมีพระราชบุตรไม่ต่ำกว่าสองพระองค์

พระนามของพระมณีรัตนาถูกตั้งเป็นชื่อสระน้ำแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัยนเรศวร

ส่วนชื่อ "มณีจันทร์" มาจากความเข้าใจคลาดเคลื่อนของผู้แปลจดหมายเหตุวันวลิต เดิมผู้เขียนได้บันทึกพระนามของมเหสีม่ายพระองค์หนึ่งของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชโดยสะกดตามอักขรวิธีดัตช์ว่า "Tjau Croa Mahaditjan" แต่ผู้แปลภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้บันทึกเป็น "Zian Croa Mady Tjan" และมีความเป็นไปได้ว่าพระมเหสีพระองค์นี้กับพระมณีรัตนาเป็นคนละคนกัน
ริการ์โด โลเปซ

รีการ์โด โลเปซ () อดีตแชมป์โลกชาวเม็กซิโกผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ไม่เคยแพ้ใคร เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 ที่เมืองกูเอร์นาวากา รัฐมอเรโลส ประเทศเม็กซิโก

โลเปซได้แชมป์โลกรุ่นแรกด้วยการเอาชนะน็อก ฮิเดยูกิ โอฮาชิ นักมวยชาวญี่ปุ่น ถึงถิ่นประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2533 ได้เป็นแชมป์โลกในรุ่นสตรอว์เวต (105 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC) และป้องกันตำแหน่งรุ่นนี้ไว้ได้ถึง 22 ครั้ง โดยได้พบกับมวยไทยหลายราย ได้แก่ โตโต้ ป.พงษ์สว่าง, จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง, สมาน ส.จาตุรงค์, สิงห์ประเสริฐ กิตติเกษม, สุรชัย แสงมรกต, มงคล แอลจียิม และพยัคฆ์ นครหลวงโปรโมชั่น

ในเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2541 โลเปซได้ล้มแชมป์กับแชมป์รุ่นเดียวกันนี้ของ WBA ชาวนิการากัว คือ โรเซนโด อัลวาเรซ ผู้แย่งแชมป์มาจากชนะ ป.เปาอินทร์ นักมวยชาวไทย ร่วมรายการเดียวกับการชิงแชมป์โลกที่ว่างในรุ่นซูเปอร์ไลต์เวต (140 ปอนด์) WBC ระหว่างคูลีโอ เซซาร์ ชาเบซ กับ มีเกล อังเคล กอนซาเลซ โดยคู่ของโลเปซกับอัลวาเรซชกก่อน ในการชกครั้งนี้ โลเปซถูกอัลวาเรซชกลงไปนับ เป็นการถูกนับครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตการชกมวยของโลเปซด้วยการชกจบลงด้วยที่โลเปซเกิดแตก กรรมการรวมคะแนนให้ทั้งคู่เสมอกันไป นับเป็นการเสมอครั้งแรกและครั้งเดียวของโลเปซอีกด้วย

จากนั้น โลเปซ จึงได้ชกแก้มือกับอัลวาเรซอีกครั้ง และสามารถเอาชนะคะแนน 12 ยกได้ อีกทั้งยังเอาชนะอาเลกซ์ ซานเชส แชมป์โลกรุ่นเดียวกันของ WBO ได้เป็นแชมป์ WBO อีกสถาบัน

จากนั้นในปี พ.ศ. 2542 โลเปซได้เลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นไลต์ฟลายเวต (108 ปอนด์) และสามารถเอาชนะวิลล์ กริกส์บี แชมป์ในรุ่นไลต์ฟลายเวต ของ IBF ชาวอเมริกัน ไปได้ และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก่อนที่ครั้งสุดท้ายจะเอาชนะ โซลานี เปเตโล นักมวยชาวแอฟริกาใต้ อดีตแชมป์โลกในรุ่น 105 ปอนด์ของ IBF ที่ได้แชมป์มาจากการเอาชนะน็อก รัตนพล ส.วรพิน มาแล้วถึงประเทศไทยเมื่อปลายปี พ.ศ. 2540 โดยโลเปซเอาชนะน็อกได้ในยกที่ 8 ที่นิวยอร์ก เมื่อกลางปี พ.ศ. 2544 ก่อนที่จะแขวนนวมไปอย่างเป็นทางการ

รีการ์โด โลเปซ เป็นนักมวยรุ่นเล็ก แต่เป็นนักมวยที่เมื่อมีการจัดอันดับนักมวยที่ดีที่สุดในโลก ในห้วงเวลาที่ยังชกอยู่นั้น ต้องมีชื่อของโลเปซ ติดอยู่ในอันดับต้น ๆ ด้วยทุกครั้ง และสร้างสถิติเป็นนักมวยที่สามารถป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้มากที่สุดเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก

หลังแขนนวมแล้ว โลเปซเป็นผู้ให้คำบรรยายการชกในสถานีโทรทัศน์เทเลวิซา เครือข่ายโทรทัศน์ของเม็กซิโก ในปี พ.ศ. 2550 ได้รับการบรรจุชื่อไว้ในหอเกียรติยศ ของหอเกียรติยศมวยนานาชาติ รวมถึงลูกชายของโลเปซคนหนึ่ง ปัจจุบันเป็นนักมวยในรุ่นฟลายเวต (112 ปอนด์) และซูเปอร์ฟลายเวต (115 ปอนด์) คือ อลองโซ โลเปซ
ตุรุง

ชาวตุรุง ชาวไทตุรง หรือชาวไทรง เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ในประเทศอินเดีย เมื่อพ.ศ. 2400 (150 ปีที่แล้ว) ชาวตุรุงนั้นมีผิวขาวแบบชาวจีน แต่เดิมนั้นชาวไทตุรุงเดิมมีถิ่นฐานอยู่ที่เมืองม่านคำยัง ต่อมาชาวชาวนะราได้ชวนให้มาอพยพมาอัสสัมด้วย ขณะที่ข้ามภูเขาปาดไก่ก็ถูกชาวคะฉิ่นจับเป็นเชลย 5 ปี ที่บริเวณแม่น้ำตุรงจึงได้ชื่อว่า ชาวไทตุรุง และรับเอาภาษาจิ่งพัวมา ต่อมาก็เลิกใช้ภาษาไทไป และปัจจุบันก็ถือว่าภาษาตุรุงเป็นภาษาที่สูญพันธุ์แล้วเช่นเดียวกับภาษาอาหมที่เข้ามาก่อน โดยภาษาตุรุงที่เข้ามาทีหลังใช้เวลาเพียง 150 ปีสำหรับการสูญเสียภาษา

ชาวไทตุรง ที่หมู่บ้านหม่านนา แขวงจอรหาต มีหมู่บ้านชาวไทตุรุงอยู่ประมาณ 5-6 แห่ง แต่พูดภาษาจิ่งพัวหมดแล้ว ถ้าเป็นคนอายุ 80 ปีขึ้นไปมักพอภาษาไทได้แต่พูดโต้ตอบไม่ได้ แต่คนอายุ 50 ปีลงมา ไม่รู้เลยแม้กระทั่งว่าภาษาจิงผ่อ ไม่ใช่ภาษาดั้งเดิมของตน ถึงแม้ชาวไทตุรุงจะสูญเสียภาษาไทไป อย่างไรก็ตาม บ้านเรือนของชาวไทรงก็ยังเป็นแบบบ้านไทย คือปลูกแบบยกใต้ถุนสูง
จังหวัดชิมาเนะ

จังหวัดชิมาเนะ () เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุบนเกาะฮนชู ลักษณะภูมิศาสตร์ของจังหวัดชิมาเนะเป็นที่ราบสลับหุบเขาสูงทิศเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดยามางูจิ ทิศใต้ติดกับจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดทตโตริ จังหวัดชิมาเนะมีเมืองหลวงชื่อเมืองมัตสึเอะ ตั้งอยู่ริมทะเลสาบชินจิโกะ ซึ่งทะเลสาบแห่งนี้มีทัศนียภาพที่สวยงามยามเย็นเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ยังมีปราสาทมัตสึเอะปราสาทเก่าแก่โบราณ

มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ คือ โบราณสถานโคจินดานิ ตั้งอยู่ที่เมืองฮิกาวะ เป็นที่ที่ขุดพบดาบสัมฤทธิ์จำนวนมากถึง 358 เล่ม และในปีต่อมาก็มีการขุดพบทวน 16 เล่ม ระฆังสำริด 6 ใบ ปัจจุบันได้มีจัดแสดงภาพการจำลองตอนขุดพบ รวมทั้งจำลองบ้านทรงกระโจมกึ่งใต้ดินเอาไว้ให้ชม

จังหวัดชิมาเนะประกอบด้วย 8 เมือง 5 อำเภอ 10 ตำบล และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
อ่ายตน

ไทอ่ายตน เป็นชาวไท ที่อพยพมาอาศัยในประเทศอินเดียปัจจุบัน มีประชากร 5,500 คน นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 92.09 ฮินดู ร้อยละ 7.91% ไทอ่ายตน มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) เช่นเดียวกันกับชาวไทคำยัง และชาวไทนะรา เดิมทีชาวไทอ่ายตนเป็นพวกที่ส่งขันทีให้ราชสำนักเป็นประจำ ต่อมาถูกกริ้วจึงหนีมายังอัสสัม ตั้งหลักแหล่ง 2 แห่ง คือ ที่ภูเขานาคแห่งหนึ่ง และที่สิบสาคร อีกแห่งหนึ่ง มีผู้กล่าวว่ามีผู้กระทำผิดทางชู้สาวกับธิดาเจ้าฟ้า จึงถูกตอน คนไทเหล่านี้จึงได้ชื่อว่า "ไทอ่ายตอน" แต่ออกเสียงเป็น "ไทอ่ายตน" ชาวไทอ่ายตน มีอยู่หลายหมู่บ้านที่เมืองโคลาฆาต เช่น บ้านหิน บ้านน้ำท่วม บอราปัตเถิร ชาวอ่ายตนที่บอราปัตเถิร เล่ากันว่าพวกเขาอพยพมาจากเมืองรีเมืองราม และเจล้าน

ภาษาไทอ่ายตนมีลักษณะคล้ายกันกับภาษาไทอาหม จนอาจมีถิ่นฐานเดิมร่วมกัน การแต่งกายของหญิงชาวไทอ่ายตน แต่งกายคล้ายกับหญิงชาวไทพ่าเก แต่นุ่งซิ่นดำแทนซิ่นลาย มีผ้าสไบเฉียงแบบไทย ทั้งชาวไทเหนือ ในยูนนาน และชาวไทเมา ตลอดจนชาวไทยในประเทศไทย

ส่วนชาวไทอ่ายตนที่ขริกะเตีย มีอยู่ 3 หมู่บ้าน คือ นานคาว ภลีชัน และเภชเภรี รวมเรียกว่า "สยามคาว" ("หมู่บ้านสยาม") แต่ภาษาไทที่นี่นั่นสูญหายไปนานแล้ว แม้พ่อเฒ่าอายุ 70 ปีก็ยังจำไม่ได้ แม้ชาวไทอ่ายตนที่นี่ จะสูญเสียภาษาแล้ว แต่ก็ยังมีการผูกข้อมือรับขวัญ อาหารการกินก็คล้ายๆกับหมู่บ้านชาวไทอื่น ๆ รวมทั้งหนังสือ "ปู่สอนหลาน"ก็ยังเป็นคัมภีร์สำคัญของที่นี่ ถึงแม้จะไม่มีใครเข้าใจแล้ว
ผาส้วม

ผาส้วม เป็นอุทยานแหล่งท่องเที่ยว อยู่ในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ห่างจากปากเซไปทางเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร มีน้ำตกผาส้วมที่ได้ชื่อว่าไนแอการาแห่งเอเซีย
เดียนเบียนฟู

เดียนเบียนฟู () หรือ เดี่ยนเบียนฝู () (ชื่อเดิม : แถง) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดเดี่ยนเบียนซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ห่างจากกรุงฮานอยประมาณ 200 กิโลเมตร มีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นที่รบยุทธการที่เดียนเบียนฟูระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดมินห์ เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1954

เดียนเบียนฟูสมัยปกครองโดยอาณาจักรหอคำเชียงรุ่งมีชื่อเรียกว่า แถง ในจดหมายเหตุกองทัพไทยมีการบันทึกไว้ว่า กองทัพของเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ได้เคยยกกองทัพมาปราบกลุ่มโจรชาวฮ่อถึงเมืองนี้

เป็นที่ราบล้อมรอบด้วยภูเขาสูง เนื้อที่ประมาณ 18 ตารางกิโลเมตร ทิศตะวันตกอยู่ใกล้กับชายแดนแขวงพงสาลีของประเทศลาว

ส่วนใญ่เป็นชาวไทดำและมีชาวไทขาวซึ่งพูดภาษาตระกูลไท-ลาว สร้างบ้านตามบริเวณริมน้ำ ประกอบอาชีพทำนา ทำไร่
อักษรกลาโกลิติก

อักษรกลาโกลิติก () ประดิษฐ์เมื่อราว พ.ศ. 1400 โดยมิชชันนารี เซนต์ ซีริลและเซนต์ มีโธดีอัส เพื่อใช้เขียนคัมภีร์ไบเบิลและงานทางศาสนาในบริเวณโมราเวียใหญ่ อาจพัฒนามาจากตัวเขียนของอักษรกรีก อักษรนี้อาจจะเป็นพื้นฐานของอักษรที่ใช้เขียนภาษาสลาโวนิกคริสตจักรโบราณต่อมาอักษรนี้ถูกแทนที่ด้วยอักษรซีริลลิก
อักษรอีทรัสคัน

อักษรอีทรัสคัน (Etruscan alphabet)พัฒนามาจากอักษรกรีกตะวันตก จารึกที่พบครั้งแรกอายุราว 7 ปีก่อนพุทธศักราช ส่วนมากเขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน แต่บางหลักเขียนจากซ้ายไปขวาแล้วขวาไปซ้าย พบจารึกอักษรนี้ตามหลุมฝังศพ แจกัน รูปปั้น กระจก อัญมณี ชิ้นส่วนของจารึกเหล่านี้สามารถอ่านออกเสียงได้ แต่นักวิชาการยังไม่แน่ใจในความหมาย งานส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่เป็นงานด้านศาสนา ประวัติศาสตร์และการละคร
อักษรอเวสตะ

อักษรอเวสตะ (Avestan alphabet)ประดิษฐ์เมื่อราว พ.ศ. 843 เพื่อใช้เขียนบทสวดสรรเสริญในศาสนาโซโรอัสเตอร์ ส่วนใหญ่ได้อิทธิพลจากอักษรปัลลวะเก่าของเปอร์เซีย บางส่วนมาจากอักษรอราเมอิก และได้อิทธิพลจากอักษรกรีกในการกำหนดรูปสระ ถูกแทนที่ด้วยอักษรอาหรับเมื่อชาวเปอร์เซียหันไปนับถือศาสนาอิสลาม เขียนจากขวาไปซ้าย แนวนอน
อักษรสันถาลี

อักษรสันถาลี (Santali) หรือ โอล สีเมต โอล สิกิ ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2463 โดย พันดิก ราคุนาท มูร์มู ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมวัฒนธรรมสันถาลี เพื่อให้ภาษาสันถาลีมีอักษรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับภาษาสำคัญอื่น ๆ ในอินเดีย ก่อนหน้านี้ภาษาสันถาลีเขียนด้วยอักษรเบงกาลี อักษรโอริยา อักษรเทวนาครี หรืออักษรละติน อักษรนี้ได้รับการออกแบบเพื่อใช้กับภาษาสันถาลีที่ใช้พูดทางภาคใต้ของรัฐโอริศา
อักษรพอลลาร์ด

อักษรพอลลาร์ด หรือ พอลลาร์ดเมียว ประดิษฐ์โดยแซม พอลลาร์ด มิชชันนารีชาวอังกฤษโดยมีผู้ช่วยคือ ยาง ยาก และ ลิ ซิติฟาน ก่อนหน้านี้ภาษาม้งหรือแม้วเขียนด้วยอักษรจีน จนกระทั่งพอลลาร์ดประดิษฐ์อักษรใหม่เมื่อ พ.ศ. 2448 เพื่อใช้แปลคัมภีร์ไบเบิล รัฐบาลจีนไม่สนับสนุนระบบนี้และพยายามเสนอระบบใหม่ที่มีพื้นฐานมาจากพินอิน แต่ชาวม้งชอบใช้อักษรนี้มากกว่า ใน พ.ศ. 2531 ได้ปรับปรุงอักษรนี้ให้เหมาะกับการเขียนคำยืมภาษาจีนโดยผสมระหว่างระบบเก่ากับพินอิน สระเขียนในรูปอักษรตัวเล็ก อยู่รอบพยัญชนะ ตำแหน่งของสระบอกเสียงวรรณยุกต์
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส

เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส (; ) เป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส (Lesser Antilles) และประกอบด้วยเกาะในทะเลแคริบเบียนสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มแรกคือ กือราเซาและโบแนเรอ ตั้งอยู่นอกชายฝั่งประเทศเวเนซุเอลา อีกกลุ่มคือ ซินต์เอิสตาซียึส ซาบา และซินต์มาร์เติน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะเวอร์จิน หมู่เกาะต่าง ๆ เหล่านี้มีฐานะเป็นดินแดนปกครองตนเองภายใต้ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เศรษฐกิจหลักของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยวและปิโตรเลียม ในปี พ.ศ. 2529 อารูบาถอนตัวจากการเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และส่วนที่เหลือของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสถูกยุบเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2553 นำไปสู่การก่อตั้งแคว้นใหม่สองแคว้น คือ กือราเซาและซินต์มาร์เติน โดยเกาะที่เหลือถูกเปลี่ยนสภาพเป็นเทศบาลเมือง

ในอดีตเป็นกือราเซาและรัฐภายใต้ความคุ้มครอง (1815-1954) ซึ่งมีลำดับดังนี้

เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสไม่มีเขตการปกครองหลัก แม้ว่าแต่ละเกาะจะมีรัฐบาลท้องถิ่นเป็นของตนเอง

กลุ่มเกาะสองแห่งซึ่งประกอบเป็นเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ได้แก่

หมู่เกาะวินด์เวิร์ดทั้งหมดมีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟและมีลักษณะเป็นเนิน มีพื้นที่ราบเพียงเล็กน้อยสำหรับประกอบเกษตรกรรม ส่วนหมู่เกาะลีเวิร์ดมีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟและปะการังผสมกัน จุดสูงสุดคือ เมานต์ซีเนอรี (Mount Scenery) สูง 862 เมตร (2,828 ฟุต) ตั้งอยู่บนเกาะซาบา (และยังเป็นจุดสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ทั้งประเทศอีกด้วย)

ภูมิอากาศของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสเป็นแบบเขตร้อน แต่ก็มีสภาพอากาศอบอุ่นอยู่บ้างในหนึ่งปี หมู่เกาะวินด์เวิร์ดมักประสบกับพายุเฮอร์ริเคนในหน้าร้อน

รากฐานดั้งเดิมของประชากรและตำแหน่งที่ตั้งของเกาะต่าง ๆ ทำให้เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสมีวัฒนธรรมแบบผสม การท่องเที่ยวและสื่อที่มาจากสหรัฐอเมริกาได้เพิ่มอิทธิพลมากขึ้นในดินแดนแห่งนี้ บนเกาะทุกเกาะ เทศกาลงานคาร์นิวัลเป็นสิ่งสำคัญ เช่นเดียวกับในหลายประเทศที่อยู่ในแถบแคริบเบียนและลาตินอเมริกา
ล็อกฮีด ยู-2

ล็อกฮีด ยู-2 () ยู-2 เป็นเครื่องบินที่ออกแบบมาให้บินในระดับสูงกว่า 21,000 เมตร ขึ้นไป มีลักษณะเหมือนเครื่องร่อนติดเครื่องยนต์ ปีกยาวลำตัวเล็กบางเพื่อลดน้ำหนัก และ เครื่องยนต์สามารถทำงานในทีมีอากาศเบาบางได้

ยู-2 เป็นเครื่องบินจรกรรมที่ออกแบบมาเพื่อบินสูงเป็นพิเศษ และ เป็นเครื่องบินที่เป็นความลับสุดยอดแบบหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ยู-2 ถูกเปิดเผยต่อชาวโลกเป็นครั้งแรกเมื่อถูกยิงตกในสหภาพโซเวียต ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ซึ่งกองทัพอากาศสหรัฐและซีไอเอใช้ ยู-2 บินเข้าไปในอีกหลายประเทศ เช่น สาธารณรัฐประชาชนจีน คิวบา เวียดนาม และ ประเทศคอมมิวนิสต์อื่นๆ ด้วยเพดานบินที่สูงเป็นพิเศษซึ่งสูงกว่าเครื่องบินขับไล่ทั่วไปในช่วงสมัยสงครามเย็น
ชาวสกอตแลนด์

ชาวสกอต () เป็นชนชาติและกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองของสกอตแลนด์ ในแง่ของกลุ่มชาติพันธุ์แล้ว ชาวสกอตประกอบไปด้วยหลายกลุ่ม เช่น Picts, Gaels, Brythons และกลุ่มอื่น
ในปัจจุบัน "ชาวสกอต" ใช้หมายถึงใครก็ตามที่เกิดหรืออาศัยอยู่ในสกอตแลนด์ หรือผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นชาวสกอต หรือผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ที่มีชาติพันธุ์หรือระบุว่าเป็นชาวสกอต
โอวี-1 โมฮ็อค

โอวี-1 โมฮ็อค (OV-1 Mohawk) เป็นเครื่องบินตรวจการณ์ลาดตระเวณเหนือสนามรบ เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 เมษายน 1959 โอวี-1 มีความสามารถในการตรวจการณ์ ภาพถ่าย เรดาร์และใช้รังสีอินฟราเรด สามารถขึ้นลงในระยะสั้นได้ วิ่งขึ้นจากสนามหญ้า และเคยเข้ารวมรบในสงครามเวียดนาม
สะพานคิงฟะฮัด

สะพานคิงฟะฮัด () เป็นสะพานเชื่อมระหว่างเมืองอัลเคาะบัร ประเทศซาอุดีอาระเบีย กับประเทศบาห์เรน มีขนาด 4 เลน กว้าง 23 เมตร ยาว 28 กิโลเมตร

โครงการได้เริ่มเซ็นสัญญาการก่อสร้างตั้งแต่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 และได้ลงเริ่มก่อสร้างจริงในปีต่อมา แล้วเสร็จ ค.ศ. 1986
ตูโปเลฟ ตู-95

ตูโปเลฟ ตู-95 (, ) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าแบร์) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดและขีปนาวุธขนาดใหญ่พร้อมเครื่องยนต์ใบพัดสี่เครื่อง

มันทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495 ตู-95 ถูกนำเข้าประจำการในสหภาพโซเวียตเมื่อปีพ.ศ. 2499 และคาดว่าจะเข้าประจำการในกองทัพอากาศรัสเซียจนถึงปีพ.ศ. 2583

ตู-95 มีเครื่องยนต์คูซเนทซอฟ เอ็นเค-12 สี่เครื่องยนต์ แต่ละเครื่องเป็นแบบใบพัดซ้อน มันยังคงเป็นเครื่องยนต์ใบพัดแบบเดียวที่ผลิตออกมามากและถูกใช้กับเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ที่เข้าปฏิบัติการ ปีกลู่ที่โดดเด่นของมันทำมุม 35 องศา ในปี พ.ศ. 2504 ตู-95 เคยบรรทุกระเบิดซาร์บอมบาระเบิดนิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่มีพลังทำลายล้าง 57 เมกกะตันบริเวณเกาะ โนวายา เซมลยา ทางตอนเหนือของขั้วโลกเหนือ อีกด้วย

รุ่นที่พัฒนามาเพื่อทางทะเลนั้นมีชื่อว่าตู-142
กังสดาล พิพิธภักดี

กังสดาล พิพิธภักดี หรือเดิมคือ เติงกูซูไบดะห์ บินตีเติงกูนูรุดดีน เติงกู อัมปวน มะห์โกตา กลันตัน อดีตพระชายาในสมเด็จพระราชาธิบดีมูฮัมมัดที่ 5 ประเทศมาเลเซีย เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารแห่งกลันตัน

กังสดาล พิพิธภักดี มีชื่อเล่นว่า ก้อย เป็นบุตรคนที่สามจากทั้งหมดสี่คนของวัยโรจน์ พิพิธภักดี (ตนกูดิง) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี พรรคประชาธิปัตย์ และเยาวลักษณ์ พิพิธภักดี บิดาสืบเชื้อสายมาจากวงศ์เจ้าเมืองยะหริ่ง เธอมีศักดิ์เป็นหลานของเติงกูอานิส บินตีเติงกูอับดุลฮามิด ด้วยเติงกูอานิสเป็นบุตรสาวของพี่ชายต่างมารดานายวัยโรจน์ และเป็นพระชนนีในมกุฎราชกุมารตวนกู มูฮัมมัด ฟาริส

กังสดาลสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2546 และเคยทำงานในบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร
กังสดาลได้รู้จักกับมกุฎราชกุมารตวนกู มูฮัมมัด ฟาริส ในงานสมรสบุตรสาวของทวีศักดิ์ อับดุลบุตร ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของวัยโรจน์ผู้เป็นบิดา เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 ที่วังยะหริ่ง อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี โดยซึ่งในครั้งนั้นอดีตสุลต่านแห่งรัฐกลันตัน พระอัครมเหสี พระราชบุตรและพระราชธิดา ได้เสด็จมาร่วมงานในฐานะญาติของเจ้าเมืองยะหริ่ง โดยทั้งสองได้รู้จักทักทาย และเป็นที่พอพระราชหฤทัยของมกุฎราชกุมาร และต่อมากังสดาลก็ได้เข้าเฝ้าฯ มกุฎราชกุมารอีกครั้งในงานสมรสของหลานพิเชษฐ สถิรชวาล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2546 หลังจากที่มกุฎราชกุมารเสด็จกลับไปยังรัฐกลันตัน ครั้งนี้จึงได้ทูลให้พระราชบิดามาสู่ขอกังสดาล และนำไปสู่การอภิเษกสมรสของทั้งสอง

กังสดาลอภิเษกสมรสกับมกุฎราชกุมารตวนกู มูฮัมมัด ฟาริส เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ที่วังอิสตานา เนอเกอรี กูบังเกรียน เมืองโกตาบารู รัฐกลันตัน ในพิธีอภิเษกสมรสครั้งนี้ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินไปร่วมในพิธีด้วย โดยในชุดของเจ้าสาวเป็นชุดไทยสากลสีขาวสั่งตัดจากกรุงเทพมหานคร ราคา 200,000 บาท

หลังจากการอภิเษกสมรสได้ไม่นานทั้งสองก็หย่าขาดจากกัน โดยที่ไม่มีโอรส-ธิดาด้วยกัน
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เริ่มจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2538 ในฐานะโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และได้เปิดรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรกในปี พ.ศ. 2540 และได้รับการจัดตั้งเป็นคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มจัดตั้งเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2538 โดยในระยะแรกเป็นโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

ในปีการศึกษา 2540 โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรก เปิดการเรียนการสอนในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาทันตแพทยศาสตร์ ระยะแรกรับจำนวน 30 คน ในปีการศึกษาต่อๆมาจนถึงปัจจุบันได้เพิ่มจำนวนนิสิตทันตแพทย์เป็น รับจำนวน 45 คนต่อปี

โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยนเรศวรให้มีสถานภาพเป็น คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนราชการในการเรียนการสอน โดยประกอบไปด้วย 5 ภาควิชา ดังต่อไปนี้

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดให้มีการบริการทางทันตกรรมเคลื่อนที่แก่ประชาชนในเขตภาคเหนือตอนล่างโดยไม่มีค่าบริการในหลายโอกาส เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

หน่วยทันตกรรมพระราชทาน เป็นหน่วยบริการทันตกรรมเคลื่อนที่ เพื่อให้บริการอุดฟัน ถอนฟัน ขูดหินน้ำลาย ผ่าฟันคุด ส่งเสริมสุขภาพและการป้องกันโรคภายในช่องปาก การใส่ฟันปลอม การให้ความรู้ด้านทันตสาธารณสุขแก่ประชาชนโดยอาจารย์ทันตแพทย์และนิสิตทันตแพทย์ โดยจะจัดให้มีปฏิบัติการประมาณ 6 ครั้ง ใน 1 ปีการศึกษา

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ดำเนินกิจกรรมโดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทาน "หน่วยทันตกรรมพระราชทาน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร" และได้รับการสนับสนุนงบดำเนินการจากมูลนิธิเฉลิมพระเกียรติ

ในด้านงานวิจัย คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร สนับสนุนให้อาจารย์ทันตแพทย์ทำวิจัยโดยเลือกปัญหาของชุมชน เก็บรวบรวมข้อมูลจากการออกหน่วยบริการทัตกรรมเคลื่อนที่ การออกศึกษาทันตกรรมชุมชน และพัฒนานักวิจัยโดยการสนับสนุนให้นิสิตทันตแพทย์ ชั้นปีที่ 5 และ 6 เรียนรู้การวิจัยและสามารถศึกษาและวิจัยโครงการวิจัย เก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูล ตามหลักสูตรทันตแพทยศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ปัจจุบัน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดตั้งโรงพยาบาลทันตกรรม คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เพื่อเป็นแหล่งทำการเรียนการสอนภาคปฏิบัติให้แก่นิสิตทันตแพทย์ในชั้นคลินิก และเพื่อให้การรักษาทางด้านทันตกรรมแก่ประชาชนทั่วไป โดยตั้งอยู่บริเวณหลัง-- 17:49, 17 กันยายน 2555 (ICT)โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร
คิวต์ (วงดนตรีญี่ปุ่น)

คิวต์ ( ; ) เป็นกลุ่มศิลปินหญิงในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยสมาชิก 5 คน สังกัดอยู่ใน เฮลโล! พรอเจกต์ ซึ่งก่อตั้งโดย สึงกุ ผู้ประพันธ์เพลงที่ใช้กับวางนี้ทั้งหมด

คิวต์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2548 และในปีเดียวกัน กลุ่มศิลปินนี้ได้ชนะเลิศในรายการ เจแปน เรคเคิดส์ อะวอร์ด สำหรับ ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และหลังจากนั้น กลุ่มศิลปินนี้ค่อย ๆ มีชื่อเสียงขึ้นมาเรื่อย และผลงานเพลงของพวกเธอมักทำยอดขายติดอยู่ใน 10 อันดับแรก ของ ชาร์ตโอริกอนรายสัปดาห์

* single เหล่านี้ไม่ได้ถูกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ. แต่ถูกวางขายเฉพาะที่หน้าคอนเสิร์ต, event ของแฟนคลับ และที่ Hello! Project store เท่านั้น.

single เหล่านี้ถูกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ ,on the zetima label.

[2006.09.06] °C-ute - Music V Tokushuu 1 ~Cutie Visual~

[2006.12.06] °C-ute - Cutie Circuit 2006 Final in Yomiuri Land East Live

[2007.04.18] °C-ute Debut Tandoku Concert 2007 Haru ~Hajimatta yo! Cutie Show~

[2007.07.18] °C-ute Concert Tour 2007 Haru ~Golden Hatsu Date~

[2007.09.05] ℃-ute Neru Ko wa °C-ute

[2007.11.21] °C-ute Cutie Circuit 2007 ～MAGICAL CUTIE TOUR～

[2007.12.19] °C-ute Live Tour 2007 Aki ~Houkago no Essence~

[2006.09.21] Berryz Koubou & °C-ute in Hello!Project 2006 Summer Wonderful Hearts Land (With Berryz Koubou)

[2007.02.21] So Cute!

[2007.04.11] °C-ute Debut Tandoku Concert Live Shashinshuu Hajimatta Yo! Cutie Show

[2007.10.04] 2007 Summer °C-ute's Traveling Diary

[2007.04.27] 舞美 (Maimi)

[2007-05-19] 愛理 (Airi)
ยุค

หลายศาสนามีความเชื่อว่าโลกแบ่งออกเป็นหลายยุค ()

ศาสนาฮินดูเชื่อว่ากัปนี้แบ่งออกเป็น 4 ยุค ได้แก่ สัตยยุค ทวาปรยุค เตรตยุค และกลียุค แต่ละยุคกินระยะเวลาต่างกัน และพระวิษณุได้อวตารลงมาในแต่ละยุค ดังนี้

ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่าพระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาลยุคสว่างออกเป็น 3 ยุค เรียกว่ายุคสามกัปสุดท้าย () แต่ละยุคมีพระพุทธเจ้าซึ่งได้รับมอบหมายจากพระแม่ให้ปกครองแตกต่างกัน และท้ายแต่ละยุคมีงานชุมนุมอริยะเพื่อสรุปการโปรดโลกถวายรายงานแก่พระแม่องค์ธรรม