seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เพลงล้อเลียน

เพลงล้อเลียน หรือ เพลงแปลง () คือ เพลงที่แปลงเนื้อร้องมาจากเพลงอื่น ซึ่งโดยมากแล้วจะเป็นเพลงที่มีชื่อเสียง โดยคงทำนองไว้ และโดยมากจะมีเนื้อหาตลกโปกฮาหรือล้อเลียนเรื่องราวต่าง ๆ (ในเพลงใต้ดินอาจจะมีเนื้อหามุ่งไปในเรื่องทางเพศ) นักแต่งเพลงล้อเลียนที่รู้จักกันดีที่สุดคือ "เวียร์ด อัล" แยนคอวิค

เพลงแปลงมีประวัติความเป็นมาไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเริ่มขึ้นครั้งแรกเมื่อใด สำหรับในประเทศไทย เพลงแปลงเริ่มได้รับความนิยมและเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในยุคระหว่างปี พ.ศ. 2490-พ.ศ. 2500 ด้วยการได้รับอิทธิพลจากเพลงสากลของต่างประเทศ โดยนักร้องที่มีชื่อ อาทิ เอลวิส เพรสลีย์, คลิฟฟ์ ริชาร์ด, แฮร์รี เบลาฟอนเต มีนักแต่งเพลงแปลงที่มีชื่อเสียง ได้แก่ นคร มังคลายน, สุรพล โทณะวนิก, อรลลินทร์ ปุญยวัฒนานนท์ เป็นต้น

นักร้องในแนวเพลงแปลงที่มีชื่อเสียงมีอยู่มากมายตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน อาทิ มีศักดิ์ นาครัตน์, ดิเรก อมาตยกุล, ดอน สอนระเบียบ, รอยัลสไปรท์ส, บุญธรรม พระประโทน, บุญโทน คนหนุ่ม, เจินเจิน บุญสูงเนิน, ประสงค์ ตั้งตัว, มาเฟีย เรคคอร์ด, เรนโบว์, พิงค์แพนเตอร์, เทพ โพธิ์งาม เป็นต้น
เดอะบูเรดรีส์

เดอะบูเรดรีส์ (The Boo Radleys) เป็นวงดนตรีอัลเทอร์เนทีฟในยุค 1990s จากอังกฤษ พวกเขาก่อตั้งวงในเรื่อง วอลลาเซย์, เมอร์ซีย์ไซด์ ในปี 1988 ประกอบด้วย Sice Rowbottom (ร้องนำ/กีตาร์), Martin Carr (กีตาร์), Timothy Brown (เบส) และ Steve Hewitt (มือกลอง). ชื่อวงของพวกเขามาจากตัวละครที่ชื่อ บูเรดรีย์ จากนวนิยายเรื่อง To Kill A Mockingbird.
หวอ เงวียน ซ้าป

หวอ เงวียน ซ้าป หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ โวเหงียนเกี๊ยบ (; 25 สิงหาคม พ.ศ. 2454 - 4 ตุลาคม พ.ศ. 2556) เป็นนายทหารนอกราชการสังกัดกองทัพประชาชนเวียดนามและนักการเมือง เขาเป็นผู้บัญชาการหลักสงครามใหญ่ 2 ครั้ง คือ สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2489-2497) และสงครามเวียดนาม (อีกนัยหนึ่งคือสงครามอินโดจีนครั้งที่ 2, พ.ศ. 2503-2518) และมีส่วนร่วมในยุทธการครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์อันได้แก่ยุทธการที่หลั่งเซิน (พ.ศ. 2493) ยุทธการที่ฮหว่าบิ่ญ (พ.ศ. 2494-2495) ยุทธการที่เดียนเบียนฟู (1954) การรุกวันตรุษญวน (พ.ศ. 2511) การรุกวันอีสเตอร์ (ในเวียดนามเรียกชื่อว่า "การรุกเหงียนเว้", พ.ศ. 2515) การทัพโฮจิมินห์ (พ.ศ. 2518) และ สงครามจีน-เวียดนาม (พ.ศ. 2522) นอกจากนี้ย้าบยังเป็นนักหนังสือพิมพ์ รัฐมนตรีมหาดไทยในรัฐบาลเวียดมินห์ของโฮจิมินห์ ผู้บัญชาการทหารของเวียดมินห์ ผู้บัญชาการกองทัพประชาชนเวียดนาม รัฐมนตรีกลาโหม และรับตำแหน่งในคณะกรมการเมือง (โปลิตบูโร) ของพรรคแรงงานเวียดนาม (พรรคลาวด่ง) อีกด้วย

ซ้าปเป็นผู้บัญชาการทหารที่โดดเด่นที่สุดที่อยู่เคียงข้างประธานาธิบดีโฮจิมินห์ในช่วงสงคราม และรับผิดชอบในการนำปฏิบัติการต่างๆ ที่สำคัญมาโดยตลอดจนกระทั่งสงครามยุติ นอกจากนี้ซ้าปยังเป็นที่จดจำว่ามีชีวิตอยู่ยืนยาวยิ่งกว่าประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นคู่สงครามทุกคน และเป็นนายทหารระดับสูงที่โดดเด่นที่สุดในช่วงสงครามเวียดนามซึ่งได้รับการยอมรับจากทั้งสองฝ่าย

ซ้าบเกิดที่จังหวัดกว๋างบิ่ญทางเหนือของเว้ เขาเคยถูกฝรั่งเศสจับกุมใน พ.ศ. 2473 เพราะเป็นแกนนำในการประท้วงของนักศึกษา ซ้าปจบการศึกษาทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2480 และได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์ของโฮจิมินห์ หลังจากที่เขาหนีการจับกุมของตำรวจไปยังภาคใต้ของจีนเมื่อ พ.ศ. 2482 ส่วนบุตรและภรรยาของเขาถูกจับขังจนเสียชีวิตในคุก

ใน พ.ศ. 2484 ซ้าบกลับมายังเวียดนามในฐานะที่ปรึกษาของโฮจิมินห์และเป็นผู้ร้วมก่อตั้งเวียดมินห์ เพื่อต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส เมื่อประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2488 ซ้าบได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยและผู้บัญชาการทหารสูงสุด และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเมื่อ พ.ศ. 2491 และเป็นผู้บัญชาการฝ่ายทหารในยุทธการที่เดียนเบียนฟูเมื่อ พ.ศ. 2497 จนได้รับชัยชนะ

หลังจากการแบ่งแยกเวียดนามและจัดตั้งรัฐบาลเวียดนามเหนือ ซ้าบยังเป็นผู้นำกองทัพอย่างต่อเนื่องในการสู้รบกับเวียดนามใต้จนรวมชาติสำเร็จใน พ.ศ. 2518 ซ้าบลาออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดใน พ.ศ. 2519 และถูกปลดจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมใน พ.ศ. 2523 และลาออกจากคณะกรรมการเมืองใน พ.ศ. 2525 ซึ่งสันนิษฐานว่ามาจากการที่เขามีจุดยืนคัดค้านการรุกรานกัมพูชา หลังจากนั้น เขาได้กลายเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการประสานทางการทูตกับจีนและสหรัฐอเมริกา

หวอ เงวียน ซ้าป เสียชีวิตในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2556 สิริอายุได้ 102 ปี ศพถูกนำกลับไปฝังที่จังหวัดกว๋างบิ่ญ บ้านเกิด หวอ เงวียน ซ้าป ได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษอีกคนหนึ่งของเวียดนาม โดยเป็นที่เคารพนับถือของชาวเวียดนามเป็นอันดับสองรองจากโฮจิมินห์
ฮาโมริ ทากาชิ

ฮาโมริ ทากาชิ ( "Takashi Hamori") เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงานเรื่อง "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย" ซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสาร "ยังแมกกาซีน" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ทั้งนี้ เขามักเขียนการ์ตูนแนวต่อสู้ โดยมีคู่ต่อสู้เป็นชาวต่างชาติอยู่หลายเรื่อง และเขายังเป็นผู้สร้างตัวละครนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่างซาวามูระ โนริทากะ กับฉ่ำอุรา ในมังงะชุด "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย"

- Magic boy 1 เล่มจบ
- ฤทธิ์ดาบสุริยัน 2 เล่มจบ
เส้นทางนักบุญยากอบ

เส้นทางนักบุญยากอบ (; ; ; ; ; ) คือเส้นทางที่คริสต์ศาสนิกชนผู้แสวงบุญจากประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรปใช้ในการเดินทางไปยังอาสนวิหารเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ประเทศสเปน ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสถานที่บรรจุเรลิกของนักบุญยากอบ บุตรเศเบดี

เส้นทางนักบุญยากอบได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของทวีปยุโรปในปี ค.ศ. 1993

เส้นทางจาริกแสวงบุญนักบุญยากอบเป็นเส้นทางที่เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งสเปน สำหรับการจาริกแสวงบุญมากว่าหนึ่งพันปี และเป็นเส้นทางจาริกแสวงบุญสำคัญที่สุดเส้นหนึ่งในบรรดาเส้นทางจาริกแสวงบุญสามสายของคริสต์ศาสนา นอกจากนั้นก็ยังเป็นเส้นทางที่นักแสวงบุญสามารถได้รับพระคุณการุญเมื่อไปถึงจุดหมายปลายทางด้วย เส้นทางอีกสองสายคือเส้นทางฟรันชีเจนาไปยังกรุงโรม และเส้นทางไปยังกรุงเยรูซาเลม

ตำนานกล่าวว่าร่างของยากอบ บุตรเศเบดี หรือนักบุญยากอบองค์ใหญ่ถูกนำมาจากเยรุซาเลมมายังตอนเหนือของสเปน และมาฝังไว้ยังที่ที่ปัจจุบันคือเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา

การเดินทางไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาอาจจะใช้เส้นทางสายใดก็ได้ สำหรับนักแสวงบุญแล้วการเดินทางเริ่มจากที่อยู่ของตนเองไปยังจุดหมายปลายทางที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา แต่ในบรรดาเส้นทางต่าง ๆ ก็มีเส้นทางที่ถือว่าสำคัญ ๆ อยู่สองสามสาย ในช่วงยุคกลางเส้นทางจาริกแสวงบุญไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาเป็นเส้นทางที่นิยมใช้กันมาก แต่เมื่อมาประสบกับกาฬโรคระบาดในยุโรป การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ และวิกฤติการณ์ทางการเมืองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เข้า ความนิยมในการเดินทางดังกล่าวก็เริ่มลดถอยลง เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1980 ในแต่ละปีก็แทบจะไม่มีนักแสวงบุญที่เดินทางไปถึงจุดหมายปลายทางที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมาความนิยมในการเดินทางไปแสวงบุญก็เริ่มกระเตื้องขึ้นจากนักแสวงบุญจากทั่วโลก เมื่อสภาแห่งยุโรปได้ยกฐานะเส้นทางนักบุญยากอบขึ้นเป็นเส้นทางวัฒนธรรมแห่งยุโรปในปี ค.ศ. 1987 และโดยองค์การยูเนสโกขึ้นเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1993
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น () เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น กระทรวงศึกษาธิการ เป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับที่ 5 ของมหาวิทยาลัยขอนแก่น ด้วยความตระหนักถึงปัญหาด้านสุขภาพอนามัยของประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบกับปัญหาการขาดแคลนบุคลากรทางการพยาบาลของประเทศ คณะพยาบาลศาสตร์จึงได้ก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อ พ.ศ. 2514 และเป็นคณะพยาบาลศาสตร์แห่งแรกในประเทศไทย
รหัสหน่วยงานในระบบทะเบียน มหาวิทยาลัยขอนแก่น : 06

การก่อตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ เริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2511 โดยมหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งขณะนั้นมี ศาสตราจารย์ พิมล กลกิจ ดำรงตำแหน่งอธิการบดี ได้ดำริที่จะเปิดการศึกษาวิชาชีพพยาบาลขึ้น เพื่อผลิตบุคลากรทางการพยาบาลที่มีความรู้ ความสามารถรับผิดชอบงานด้านพัฒนาอนามัย ซึ่งถือว่าเป็นการผลิตบุคลากรที่ตอบสนองต่อความต้องการของท้องถิ่นและของประเทศชาติโดยส่วนรวม

ดังนั้นการดำเนินงานจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์จึงเริ่มต้นขึ้น โดยได้รับความช่วยเหลือจากกระทรวงสาธารณสุขและมหาวิทยาลัยมหิดล ในขั้นต้น ได้ดำเนินการศึกษาสภาวะและรวบรวมข้อมูลผลการศึกษาได้จัดตั้ง "คณะกรรมการจัดทำโครงการและร่างหลักสูตร" ขึ้น กรรมการชุดนี้ใช้เวลาดำเนินการจัดทำโครงการและร่างหลักสูตรเป็นเวลา 8 เดือน จึงได้นำเสนอหลักสูตรและโครงการฉบับสมบูรณ์แก่สภามหาวิทยาลัยขอนแก่น และเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 จึงมีประกาศราชกิจจานุเบกษาให้มหาวิทยาลัยขอนแก่นมีส่วนราชการเพิ่มขึ้นอีกคณะหนึ่ง คือ "คณะพยาบาลศาสตร์" ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2514 เป็นต้นมา

คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้เปิดรับนักศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตทางการพยาบาลเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2514 รับนักศึกษาจำนวน 60 คน โดยใน 2 ปีแรกของการดำเนินการศึกษา ได้ใช้ตึกภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ เป็นสำนักงานชั่วคราว อาคารคณะพยาบาลศาสตร์อาคารแรกได้ทำพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 และได้เปิดใช้เป็นสำนักงานของคณะพยาบาลศาสตร์ในกลางปีการศึกษา 2516 และในปลายปีการศึกษา 2521 คณะพยาบาลศาสตร์มีสำนักงานและอาคารเรียนเพิ่มขึ้นอีก 1 หลัง พร้อมกับการขยายงานและจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้นทุกปี

ต่อมาในปี พ.ศ. 2527 ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรเพื่อความเหมาะสม ทันสมัย สอดคล้องกับสภาพปัญหาสังคมในขณะนั้น เป็นการผสมผสานเนื้อหาวิชา โดยใช้ชุมชนเป็นหลัก ปรับจำนวนหน่วยกิต รวมทั้งระยะเวลาในการเรียน และได้เปลี่ยนชื่อปริญญามาเป็น "พยาบาลศาสตรบัณฑิต" ตั้งแต่ พ.ศ. 2530 และใช้มาจนปัจจุบัน

สัญลักษณ์ประจำคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น คือ ดอกปีบ

อนึ่ง คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ก็ใช้สัญลักษณ์ประจำคณะคือ ดอกปีบ เช่นเดียวกัน แต่เรียกคนละชื่อ ซึ่งคณะพยาบาลศาสตร์ จะเรียกว่า "ดอกปีบ" ส่วนคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ จะเรียกว่า "กาสะลอง"

สีฟ้า

ดอกปีบ

หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น

ดูเพิ่ม รายนามบุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น

หมายเหตุ รายนามดังกล่าว จัดเรียงชื่อและนามสกุลตามตัวอักษร
พระราชกฤษฎีกาอ็องบวซ

พระราชกฤษฎีกาอ็องบวซ () ที่ลงนามกันที่พระราชวังอ็องบวซเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1563 โดยแคทเธอรีน เดอ เมดิชิผู้ขณะนั้นทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระราชโอรสพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 เป็นพระราชกฤษฎีกาเพื่อการยุติช่วงแรกของสงครามศาสนาของฝรั่งเศส และนำราชอาณาจักรกลับมาสู่สันติสุขโดยการรับรองเสรีภาพและอภิสิทธิ์ในการนับถือศาสนาแก่ประชากรผู้เป็นโปรเตสแตนต์หรือที่เรียกว่าอูเกอโนต์

แม้ว่าจะเป็นพระราชกฤษฎีกาที่มีเนื้อหาที่จำกัดกว่าพระราชกฤษฎีกาแซ็ง-แฌร์แม็งที่ลงนามกันในปีก่อนหน้านั้น แต่ก็ยังอนุญาตให้มีการทำพิธีศาสนาแบบโปรเตสแตนต์ภายในที่อยู่อาศัยส่วนบุคคลของขุนนาง และในปริมณฑลของเมืองที่ระบุภายใน "baillage" หรือ "sénéchaussée"

ราชสภาแห่งปารีสผู้ขับสมาชิกผู้เป็นอูเกอโนต์ออกจากสภาต่อต้านการลงทะเบียนของพระราชกฤษฎีกาเช่นเดียวกับสภาการปกครองท้องถิ่น แต่ก็ได้ยินยอมหลังจากที่มีการประท้วง แต่เพิ่มข้อแม้ในพระราชกฤษฎีกามิให้มีผลบังคับตามเนื้อหาอย่างเต็มที่จนกว่าพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 จะทรงบรรลุนิติภาวะ เมื่อสภาแห่งชาติมีโอกาสที่จะตัดสินกรณีที่เกี่ยวกับข้อขัดแย้งทางศาสนา เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ทรงประกาศการบรรลุนิติภาวะของพระองค์เมื่อมีพระชนมายุได้ 14 พรรษาเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1563 พระองค์ก็ทรงเลือกรัฐบาลท้องถิ่นแห่งรูอ็องให้เป็นสถานที่สำหรับ "lit de justice" หรือ "การออกพระราชกฤษฎีกา" แทนปารีสที่ทำกันตามปกติ ในขณะเดียวกันก็ทรงออกพระราชกฤษฎีกาฉบับสมบูรณ์แทนฉบับย่อที่บังคับใช้กันก่อนหน้านั้น
ผู้แทนการค้าไทย

ผู้แทนการค้าไทย (: TTR) เป็นผู้แทนพิเศษของนายกรัฐมนตรี ด้านการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ ตามแนวนโยบายเศรษฐกิจระหว่างประเทศเชิงรุก จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 โดยมุ่งขยายตลาดการค้า การลงทุนของไทยในต่างประเทศ และแสวงหาความร่วมมือในด้านต่างๆ ที่จำเป็นในการพัฒนาประเทศและการเพิ่มขีดความสามารถในเวทีโลก

ผู้แทนการค้าไทย ได้จัดตั้งขึ้นเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2545 ในสมัยรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ในระยะแรกได้ดำเนินการขยายการค้าไทย บุกเบิกตลาดใหม่ในภูมิภาคต่างๆ รวมทั้งเสริมสร้างความสัมพันธ์กับประเทศคู่ค้าเจรจา FTA ของไทย นอกจากนี้ได้ดำเนินการขยายความร่วมมือด้านการลงทุนกับประเทศต่างๆ ทั้งในภูมิภาคเอเซีย ตะวันออกกลาง แอฟริกา ยุโรป และอเมริกา

ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ ได้มีการยุบผู้แทนการค้าไทยไป จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2552 นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้จัดตั้งผู้แทนการค้าไทยขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง โดยกำหนดให้มีผู้แทนการค้าไทยจำนวนไม่เกิน 5 คน เพื่อเป็นกลไกในการดำเนินการเสริมสร้างความเป็นเอกภาพ และประสิทธิภาพในการดำเนินตามนโยบายด้านการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ และให้มี สำนักงานผู้แทนการค้าไทย เป็นหน่วยงานสนับสนุนการดำเนินงานของผู้แทนการค้าไทย

ผู้แทนการค้าไทย เป็นผู้แทนพิเศษของนายกรัฐมนตรี มีฐานะเทียบเท่ารัฐมนตรี ในการเจรจาระดับรัฐมนตรี กับหน่วยงานรัฐบาลต่างประเทศหรือองค์การการค้าระหว่างประเทศ โดยประธานผู้แทนการค้าไทย มีฐานะเทียบเท่ารองนายกรัฐมนตรี
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์

ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นสายการบินพาณิชย์ที่เก่าแก่ที่สุดในทวีปเอเชียที่ยังใช้ชื่อเดิม ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1941 มีท่าอากาศยานหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอยอควิโน กรุงมะนิลา และท่าอากาศยานแมคแทน-เซบู เมืองเซบู มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ศูนย์ธุรกิจการเงินธนาคารแห่งชาติฟิลิปปินส์ ที่เมืองปาเซ ให้บริการใน 19 จุดหมายภายในประเทศ และ 24 จุดหมายระหว่างประเทศ ใน 5 ทวีป
นิธินาฎ ราชนิยม

นิธินาฏ ราชนิยม หรือ โอ๊ค (เกิด 9 เมษายน พ.ศ. 2517) พิธีกรรายการ ครอบครัวข่าวเช้า เช้าวันใหม่ และ เก็บตก ทาง ช่อง 3

ด้านชีวิตส่วนตัว มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ ภูมิรัตน์ ชื่อเล่น กาย เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2547
เอาโทบาน

เอาโทบาน ( ออกเสียง: "เอาโทบาน") เป็นศัพท์ภาษาเยอรมันหมายถึงทางด่วนระหว่างเมือง ซึ่งเป็นทางคู่และมีทางยกระดับข้ามทางแยก ศัพท์คำนี้ใช้เรียกทางด่วนในเยอรมนี ออสเตรีย และสวิตเซอร์แลนด์ แต่เมื่อกล่าวโดยทั่วไปมักหมายถึงทางหลวงในเยอรมนี เอาโทบานในเยอรมนีเป็นทางด่วนที่ไม่มีการเรียกเก็บค่าผ่านทาง ส่วนในออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์มีด่านเก็บค่าผ่านทาง

ในเยอรมนีและออสเตรีย กำหนดให้พาหนะที่ใช้งานเอาโทบานได้ จะต้องเป็นพาหนะที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์และมีความเร็วไม่ต่ำกว่า 60 กม/ชม (37 mph) ส่วนในสวิตเซอร์แลนด์ต้องมีความเร็วไม่ต่ำกว่า 80 กม/ชม (50 mph) ส่วนขีดจำกัดความเร็วนั้น กำหนดไว้ที่ไม่เกิน 130 กม/ชม (80 mph) สำหรับออสเตรีย, ไม่เกิน 120 กม/ชม (75 mph) สำหรับสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนในเยอรมนีนั้น ส่วนใหญ่ไม่มีจำกัดความเร็วสูงสุด แต่มีการกำหนดความเร็วแนะนำที่ 130 กม/ชม (80 mph) ยกเว้นในบางรัฐเช่น เบรเมิน ที่เริ่มจำกัดความเร็วเพื่อควบคุมระดับเสียงและลดมลภาวะ 
ทางหลวงในลักษณะเดียวกับเอาโทบานนี้ เริ่มสร้างขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1929 เชื่อมระหว่างโคโลญกับบ็อน โดยเป็นเส้นทางคู่ที่จำกัดการใช้งานเฉพาะรถยนต์ ห้ามคนเดินเท้าและรถม้า ในสมัยนั้นใช้ชื่อเรียกว่า "ครัฟท์ฟาร์ทชตาร์สเซอ" ("Kraftfahrtstraße") เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1932 ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1940 ในยุคของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ได้มีการเร่งสร้างอย่างขนานใหญ่เป็นระยะทาง 3,736 กิโลเมตร นอกจากนี้ ฮิตเลอร์ยังยกเลิกภาษีรถยนต์เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศ ตลอดจนสั่งสร้างรถยนต์ "โฟล์กสวาเกน" ที่ราคาถูกเท่าจักรยานยนต์ นโยบายดังกล่าวทำให้อุตสาหกรรมยานยนต์ของเยอรมันเติบโตอย่างก้าวกระโดด เกิดการจ้างแรงงานนับล้านอัตรา และมีนัยทางทหารเพื่อการขนส่งเคลื่อนย้ายกองทัพได้รวดเร็วขึ้นด้วย ทางด่วนนี้ในช่วงแรกใช้ชื่อว่า ไรชส์เอาโทบาน (ทางหลวงแห่งไรช์)

ปัจจุบันโครงข่ายของเอาโทบานในเยอรมนีมีความยาวทั้งสิ้น 12,993 กิโลเมตร (ข้อมูลปี 2016) เป็นโครงข่ายถนนขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ห้าของโลก (2012) รองจากระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตในสหรัฐอเมริกา และระบบทางหลวงในประเทศจีน ระบบทางหลวงในประเทศแคนาดา และ มอเตอร์เวย์ของประเทศสเปน ตามลำดับ เอาโทบานในเยอรมนีได้ชื่อว่าเป็นทางหลวงสายหนึ่งที่มีอัตราการเกิดอุบัติเหตุต่ำที่สุด การบำรุงรักษาเอาโทบานใช้งบประมาณสูงถึง 512,000 ยูโร/กิโลเมตร/ปี (ราว 20 ล้านบาท/กิโลเมตร/ปี)

"ที่มา": Kellermann, G: Geschwindigkeitsverhalten im Autobahnnetz 1992. Straße+Autobahn, Issue 5/1995.
หมู่เกาะหมาจู่

หมู่เกาะหมาจู่ (;พินอิน: Mǎzǔ Lièdǎo; สำเนียงฝูโจว: Mā-cū liĕk-dō̤ หรืออาจเขียนว่า, ; สำเนียงฝูโจว: 馬祖島 Mā-cū-dō̤) หมู่เกาะรอบชายฝั่งช่องแคบไต้หวันจำนวนทั้งหมด 19 เกาะ ปัจจุบันทางการสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ได้จัดตั้งขึ้นเป็น เทศมณฑลเหลียนเจียง (;พินอิน:Lièng-gŏng-gâing) มณฑลฝูเจี้ยนของสาธารณรัฐจีน ซึ่งเดิมเคยอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) ภายหลังได้แยกจากเทศมณฑลเหลียนเจียงในจีนแผ่นดินใหญ่ และจัดตั้งเป็นตำบลมาชู (;พินอิน:Mā-cū-hiŏng)

ที่มาของชื่อหมู่เกาะแห่งนี้ มาจากชื่อของ เทพหมาจู่ และปัจจุบันนักท่องเที่ยวจากจีนแผ่นดินใหญ่ สามารถเดินทางผ่านหมู่เกาะหมาจู่ไปสู่เกาะไต้หวันได้

เทศมณฑลเหลียนเจียงในการปกครองของสาธารณรัฐจีน ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 23 หมู่บ้าน และ 4 ตำบล ได้แก่
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 3 (นครพนม–คำม่วน)

สะพานมิตรภาพไทย-ลาว 3 (; ) เป็นสะพานที่เชื่อมต่อระหว่างประเทศไทยที่หมู่ที่ 1 บ้านห้อม ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม กับประเทศลาวที่บ้านเวินใต้ เมืองท่าแขก แขวงคำม่วน

ควบคุมการก่อสร้างโดยสำนักก่อสร้างสะพาน กรมทางหลวงและบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้รับจ้างก่อสร้างใช้งบประมาณก่อสร้างจากรัฐบาลไทยทั้งสิ้น 1,723 ล้านบาท มีระยะเวลาการก่อสร้างรวม 900 วัน แล้วเสร็จในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นเส้นทางการคมนาคมขนส่งด้านการค้า และการท่องเที่ยวเชื่อมโยงจากประเทศไทย ประเทศลาว ประเทศเวียดนาม และภาคใต้ของประเทศจีน ซึ่งมีความยาวรวม 1,423 เมตร มีความกว้าง 13 เมตร และมีการช่องจราจร 2 ช่อง และไม่มีทางรถไฟ และเพื่อเป็นการรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ในปี 2015

ทั้งนี้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเป็นประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์สะพานมิตรภาพไทย - ลาว แห่งที่ 3 (นครพนม - คำม่วน) วันศุกร์ที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2552 ณ มณฑลพิธี บ้านห้อม ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม และเสด็จทรงเป็นประธานพิธีเปิดอย่างเป็นทางการร่วมกับสหายบุนยัง วอละจิด รองประธานประเทศลาว ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เวลา 11.11 น.
เลเวลเลอส์

เลเวลเลอส์ () เป็นวงร็อกจากอังกฤษ ที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีพังก์ร็อก และ ดนตรีพื้นบ้านอังกฤษ ได้ก่อตั้งวงที่เมืองไบรตัน ในปี 1988 สมาชิกของวงได้ชื่อนี้มาจาก กลุ่มเลเวลเลอร์ เป็นชื่อของฝ่ายประชาธิปไตยของ โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
เทศกาลลอยพระประทีปพระราชทาน สิบสองเพ็งไทสกล

เทศกาลลอยพระประทีปพระราชทาน สิบสองเพ็งไทสกล จังหวัดสกลนคร จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 หรือวันลอยกระทง ณ บริเวณสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ สกลนคร (สระพังทอง)

ภายหลังจากการที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯและพระบรมวงศานุวงศ์ ทรงแปรพระราชฐานมาประทับแรมยังพระตำหนักภูพานราชนิเวศน์เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2518 ซึ่งเวลาที่พระองค์ท่านเสด็จมาประทับแรม ณ พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ ในทุกปีจะอยู่ในช่วงลอยกระทงจึงน่าจะมีการขอพระราชทานพระประทีปเพื่อร่วมลอยกับพี่น้องภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยในปีพ.ศ. 2521 นายมงคล สุวรรณพงษ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนสกลราชวิทยานุกูลในขณะนั้น ได้นำเรื่องดังกล่าวไปหาหรือกับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ คือ นายสายสิทธิ์ พรแก้ว ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ แม่ทัพภาคที่ 2 และหัวหน้าส่วนราชการในระดับจังหวัดในขณะนั้นเห็นพ้องต้องกันว่าน่าจะมีการขอพระราชทานพระประทีปเพื่อนำลงลอยเป็นศิริมงคลแก่พสกนิกรในปีถัดไป

ดังนั้นในปี พ.ศ. 2522 ได้มีการขอพระราชทานพระประทีปเป็นครั้งแรกประกอบด้วยพระประทีปพระราชทานจาก พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯและสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์อัครราชกุมารี ซึ่งขอพระราชทานเฉพาะพระองค์ที่เสด็จมาแปรพระราชฐาน ณ พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ในขณะนั้น จึงทำให้จังหวัดสกลนครถือได้ว่าเป็นจังหวัดแรกในประเทศไทยที่ได้รับพระราชทานพระประทีปมาประกอบพิธีในเทศกาลลอยกระทง ในปีพ.ศ. 2536 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมารได้ตามเสด็จแปรพระราชฐานมายังพระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ จึงได้มีการได้มีการขอรับพระราชทานเพิ่มเป็น 5 พระองค์ และภายหลังประชาชนจึงชาวจังหวัดสกลนครได้ทำการขอพระราชทานกระทงลงลอยร่วมกับพสกนิกรชาวสกลนครรวม 12 พระองค์จวบจนกระทั่งปัจจุบัน

เทศกาลสิบสองเพ็งไทสกลหรือเทศกาลลอยกระทงจังหวัดสกลนคร จัดขึ้น ณ บริเวณสระพังทอง โดยเป็นสระน้ำโบราณซึ่งก่อสร้างพร้อมกันกับพระธาตุเชิงชุม เพื่อประกอบพิธีกรรมต่างๆ ทั้งนี้ จังหวัดสกลนครเป็นจังหวัดหนึ่งที่ได้รับพระราชทานพระประทีปและกระทงพระราชทานจากพระบรมวงศานุวงศ์ทุกปี มีการเริ่มต้นขบวนอัญเชิญพระประทีปพระราชทานจากรอบตัวเมืองสกลนครไปยังสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ โดยข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จะเป็นผู้นั่งบนรถขบวนแห่อัญเชิญพระประทีป หลังจากนั้นจะมีการอัญเชิญกระทงพระราชทานไปประดิษฐานที่แท่นรองรับที่จัดไว้หน้าพระบรมฉายาลักษณ์ทุกพระองค์ ณ บริเวณมลฑลพิธีบริเวณสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ สกลนคร มีการกล่าวคำบูชาพระประทีปและกระทงและผู้อัญเชิญจะอัญเชิญพระประทีปจากทุกพระองค์ลอยลงสระพังทอง ตามลำดับ

นอกจากนี้ เทศกาลสิบสองเพ็งไทสกล จัดขึ้นตามสถานที่ต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสกลนคร เป็นต้น

การประกวดหนูน้อยนพมาศ การประกวดนางนพมาศ และการประกวดกระทงของชุมชนคุ้มวัดและหน่วยงานต่างๆ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ จัดตั้งขึ้นตามกฎกระทรวง เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ตามนโยบายการเป็นมหาวิทยาลัยที่จัดการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี วิทยาศาสตร์สุขภาพและสังคมศาสตร์ที่ได้มาตรฐานสากล บนพื้นฐานของงานวิจัย ให้บริการวิชาการและวิชาชีพต่อชุมชน โดยให้โอกาสทางการศึกษาและความหลากหลายทางด้านศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม เพื่อผลิตบุคลากรในการรองรับการเจริญเติบโตของภาคอุตสาหกรรมใน ภาคใต้ ให้สอดคล้องกับเป็นสถาบันอุดมศึกษาสมบูรณ์แบบ
ปลาจิ้มฟันจระเข้

ปลาจิ้มฟันจระเข้ () คือ ปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Syngnathinae ในวงศ์ Syngnathidae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับม้าน้ำและมังกรทะเล

ปลาจิ้มฟันจระเข้ มีลักษณะและพฤติกรรมโดยรวมคล้ายกับปลาชนิดอื่นและสกุลอื่นที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน กล่าวคือ มีปากที่ยื่นเป็นท่อ ลำตัวหน้าตัดเป็นเหลี่ยม แต่ยาวเรียวมากดูคล้ายกิ่งไม้ ผิวหนังเป็นแผ่นแข็งเรียงต่อกันเป็นเหลี่ยมเป็นข้อ ครีบต่าง ๆ มีขนาดเล็ก ไม่มีครีบท้อง ตัวผู้ทำหน้าที่ฟักไข่โดยเก็บไว้บริเวณหน้าท้อง ลำตัวมักมีสีน้ำตาล อาจมีลายสีเข้มพาดขวางในบางชนิด

หากแต่ปลาจิ้มฟันจระเข้ จะพบได้แม้ในน้ำจืดและน้ำกร่อยด้วย ซึ่งผิดไปจากปลาในวงศ์เดียวกันนี้ส่วนใหญ่

มีขนาดแตกต่างกันออกไป ตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรจนถึงฟุตกว่า ๆ ในชนิด ปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ("Doryichthys boaja") ที่พบในน้ำจืด เป็นต้น

มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการนำไปทำเป็นยาจีนเช่นเดียวกับม้าน้ำ และนิยมเลี้ยงไว้ในตู้ปลาเพื่อความเพลิดเพลิน อีกทั้งยังเป็นที่นิยมของนักดำน้ำอีกด้วย ในการถ่ายภาพใต้น้ำในแนวปะการัง เช่น ปลาจิ้มฟันจระเข้ลายด่าง ("Corythoichthys haematopterus")เป็นต้น

แบ่งออกได้เป็นสกุลทั้งหมด 54 สกุล
ยูเอสเอส มิสซูรี (BB-63)

ยูเอสเอส มิสซูรี(BB-63) ("ไมท์ตีโม" หรือ "บิกโม") เป็นเรือประจัญบานชั้นไอโอวาของกองทัพเรือสหรัฐ และเป็นเรือลำที่สามของกองทัพเรือสหรัฐที่ใช้ชื่อตามรัฐมิสซูรี "มิสซูรี" เป็นเรือประจัญบานชั้นสุดท้ายที่สร้างขึ้นโดยสหรัฐและเป็นที่เซ็นสัญญายอมจำนนของจักรวรรดิญี่ปุ่นในตอนจบของสงครามโลกครั้งที่สอง

"มิสซูรี" สั่งต่อเรือในปี ค.ศ. 1940 และขึ้นระวางประจำการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 ในสมรภูมิมหาสมุทรแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง เรือได้เข้าร่วมการรบที่อิโวะจิมะและโอะกินะวะ และล้อมแผ่นดินแม่ญี่ปุ่น และเรือยังเข้าร่วมในสงครามเกาหลีในระหว่างปี ค.ศ. 1950 ถึง 1953 เรือปลดประจำการในปี ค.ศ. 1955 กลายเป็นกองเรือสำรองของกองทัพเรืออเมริกา แต่ได้รับการนำกลับเข้าประจำการและปรับปรุงใหม่ในปี ค.ศ. 1984 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนกองเรือ 600 และให้การยิงสนับสนุนในระหว่างปฏิบัติการพายุทะเลทรายในเดือนมกราคม / กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991

"มิสซูรี" ได้รับ 11 ดาวยุทธการจากการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี และ สงครามอ่าวเปอร์เซีย สุดท้ายเรือได้รับการปลดประจำการเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1992 แต่ยังคงชื่อไว้กองทัพเรือจนกระทั่งชื่อถูกจำหน่ายออกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1995 ในปี ค.ศ. 1998 เรือถูกบริจาคให้กับสมาคมอนุสรณ์ ยูเอสเอส มิสซูรี และกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เรือที่ท่าเรือเพิร์ลในรัฐฮาวาย
ซึคุโยะ

ซึคุโยะ () เป็นตัวละครหลักในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ

ผู้นำของกลุ่มเฮียกกะ ฉายา "นางรำเทพมรณะ"(ชินิงามิไดยู) ซึ่งเป็นกองกำลังหญิงที่ทำหน้าที่ดูแลความสงบของโยชิวาระ ใช้มีดซัดเป็นอาวุธ มีฝีมือทักษะนินจาขั้นสูงที่ฝึกสอนโดย จิไรอะ อดีตยอดนินจาของสำนักโอนิวะบังซู เป็นผู้ที่จงรักภักดีต่อฮิโนวะและพร้อมจะปกป้องคุ้มครองฮิโนวะ

สมัยก่อน เธอเป็นคนมีนิสัยดื้อรั้นหัวแข็งและถือตัว รักความโดดเดี่ยวเพราะทิฐิที่จะเป็นอย่างอาจารย์จิไรอะของตน เนื่องจากจิไรอะเคยปกป้องชีวิตของซึคุโยะไว้ แต่เมื่อได้เจอกินโทกิ เธอรู้สึกทันทีว่าหัวใจที่ละทิ้งความเป็นสตรีไปได้กลับมาใหม่ เธอเริ่มหวั่นไหวเมื่ออยู่ใกล้กินโทกิ และสำนึกตนว่าการอยู่เพียงลำพังนั้นไม่ใช่หนทางที่ถูกต้อง ในที่สุดก็ยอมรับความช่วยเหลือจากพวกกินโทกิในที่สุด โดยเธอมีแนวโน้มที่จะคู่กับกินโทกิมากที่สุด เพราะทั้งคู่เป็นคู่กัดกันตลอด กับโกรธเวลาที่กินโทกิทำเรื่องไร้สาระประจำ

ซึคุโยะเป็นสาวรูปร่างหน้าตาสวยมีเสน่ห์ มีผมสีทองหม่นและดวงตาสีม่วง มักคาบกล้องยาสูบตลอดเวลา ทว่ามีรอยแผลเป็นอยู่บนใบหน้า ซึ่งเป็นแผลที่เธอกรีดเองจากการชี้นำของจิไรอะที่บอกให้ละทิ้งความเป็นหญิงเพื่อให้เข้มแข็งขึ้น แต่แล้วเมื่อเธอพบว่าจิไรอะที่ควรจะตายไปด้วยเหตุไฟไหม้ยังมีชีวิตอยู่และเป็นผู้บงการกลุ่มพ่อค้ายาเสพติดในโยชิวาระ เธอก็หมดสิ้นศรัทธาและเลิกเรียกจิไรอะว่าอาจารย์ไปช่วงหนึ่ง จนมารับรู้ความจริงจากฮัตโตริ เซ็นโซว่าที่จิไรอะทำไปทั้งหมด ทั้งค้ายา ทั้งทำร้ายคนรอบตัวและทำร้ายเธอ รวมถึงตั้งใจจะเผาโยชิวาระทิ้ง ทั้งหมดก็เพื่อให้ศิษย์ที่รักที่สุดอย่างซึคุโยะสังหารเขาด้วยมือตัวเอง
ขวานหิน

ขวานหิน เป็นขวานที่ทำด้วยหินในยุคที่มนุษย์เริ่มรู้จักทำขวานหินเป็นอาวุธ เข้าด้ามด้วยไม้ เอาไว้ใช้ล่าสัตว์ หรือ สับ ตัด ฟัน ผ่า ถากไม้ แล่เนื้อสัตว์หรือตัดกระดูก มักจะทำมาจากหินทราย หินทัฟฟ์ () หินควอร์ตไซต์ () หินเชิร์ต (chert) หรือ หินแคลเซโดนี (chalcedony)

ขวานหินขัด เป็นเครื่องมือที่พัฒนาขึ้นจากขวานหินกระเทาะโดยขัดเกลาจนบางเรียบเพื่อให้มี
ประสิทธิภาพในการใช้สอยมากยิ่งขึ้นและใช้โดยการเข้าด้ามไม้ตามลักษณะของประโยชน์
ใช้สอย เช่น ขวานตัดต้นไม้หรือสิ่ว
เครื่องมือหิน

เครื่องมือหินเป็นสิ่งที่มนุษย์ทำขึ้นในยุคที่เริ่มรู้จักทำเครื่องมือ เช่น ขวานหิน ขวานกำปั้น หัวหอก มักจะทำมาจากหินควอร์ตไซต์ (quartzite) หรือ หินเชิร์ต (chert)

กลุ่มของเครื่องมือในช่วงสมัยไพลสโตซีนและโฮโลซีน ตอนต้นๆ แยกได้เป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆ ดังนี้
1. กลุ่มเครื่องมือสับตัด หรือ Chopper chopping tool complex
2. กลุ่มเครื่องมือสะเก็ดหิน
3. กลุ่มเครื่องมือแบบฮัวบิเนียน (Hoabinhian) ตามแหล่งที่พบชื่อ “ฮัวบินห์” อยู่ทางใต้ของฮานอยในเวียดนามเหนือซึ่งพบก่อนที่อื่น แต่ไม่ได้หมายความว่าเครื่องมือหินแบบนี้ซึ่งพบในประเทศไทยและประเทศอื่นๆ จะได้รับอิทธิพลมาจากเวียดนามหรือจำเป็นจะต้องมีอายุน้อยกว่าที่พบในประเทศนั้นเสมอไป