seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เดอะ เดียร์ ฮันเตอร์

เดอะ เดียร์ฮันเตอร์ (The Deer Hunter) เป็นภาพยนตร์อเมริกันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2521 กำกับโดยไมเคิล ชิมิโน นำแสดงโดย โรเบิร์ต เดอ นีโร และคริสโตเฟอร์ วอลเคน เป็นภาพยนตร์ดรามา มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของชาวอเมริกันเชื้อสายรัสเซีย อดีตคนงานโรงงานถลุงเหล็ก ที่เข้าร่วมรบในสงครามเวียดนาม และกล่าวถึงอิทธิพลจากความรุนแรงของสงคราม ที่มีผลกระทบต่อสภาพจิตใจของอดีตทหารผ่านศึก ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ 5 สาขา รวมทั้งสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และสาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม

เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากหนังสือชื่อ "Three Comrades" (1937) ของเอริค มาเรีย เรอมาร์ก ผู้แต่งเรื่อง แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับทหารผ่านศึกชาวเยอรมัน 3 คน ภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยดัดแปลงเนื้อเรื่องให้เกี่ยวกับทหารอเมริกันในสงครามเวียดนาม

ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำที่เมืองพิตต์สเบิร์ก, คลีฟแลนด์ ในรัฐเพนซิลเวเนีย รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย ฉากล่ากวาง ถ่ายทำที่อุทยานแห่งชาติในรัฐวอชิงตัน ฉากย่านโคมแดงในไซ่ง่อน ถ่ายทำที่ถนนพัฒนพงศ์ กรุงเทพ ฉากสงคราม ถ่ายทำที่อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี และฉากสถานทูตสหรัฐในไซ่ง่อน ถ่ายทำที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล และสลัมคลองเตย

ฉากหนึ่งในเรื่องที่เป็นที่จดจำ คือฉากการเล่นรัสเชียนรูเลตต์ มีนักแสดงไทยอาวุโสร่วมแสดงด้วย คือ โป๋ เป่าปี่ ฉากนี้ได้รับการปกปิดต่อสื่อมวลชนในระหว่างการถ่ายทำ

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายในชีวิตของ จอห์น คาซาล ซึ่งป่วยเป็นโรคมะเร็งกระดูก โดยไมเคิล ชิมิโน ได้ปรับแผนการถ่ายทำให้ถ่ายฉากที่คาซาลร่วมแสดงก่อน และเมอรีล สตรีพ ขณะนั้นเป็นนักแสดงที่ยังไม่มีชื่อเสียง เป็นคู่หมั้นของคาซาล รับแสดงเรื่องนี้เพื่อจะได้อยู่ดูแลอย่างใกล้ชิด หลังการถ่ายทำไม่นาน จอห์น คาซาลก็เสียชีวิต
พลับพลึง

พลับพลึง () เป็นพรรณไม้ล้มลุกขึ้นเป็นกอ และมีหัวอยู่ใต้ดิน พบได้ในจีน, ฮ่องกง, อินเดีย และ ญี่ปุ่น มีชื่อพื้นเมืองอื่นๆคือ ลิลัว (ภาคเหนือ), พลับพลึง (ภาคกลาง), วิรงรอง (ชวา) ในใบและหัวพลับพลึงมีสารไลโคริน รับประทานจะทำให้อาเจียน ท้องร่วงอย่างแรง

พลับพลึงเป็นพรรณไม้ล้มลุกขึ้นเป็นกอ และมีหัวอยู่ใต้ดิน ลำต้นกลมมีความกว้างประมาณ 15 ซม. และยาวประมาณ 30 ซม.ใบจะออกรอบ ๆ ลำต้น ลักษณะใบแคบยาวเรียว ใบจะอวบน้ำ ขอบใบจะเป็นคลื่น ตรงปลายใบจะแหลม ใบจะมีความยาวประมาณ 1 เมตร และกว้างประมาณ 10-15ซม. ดอกจะออกเป็นช่อ ตรงปลายจะเป็นกระจุกมีประมาณ 12-40 ดอก ตอนดอกยังอ่อนอยู่จะมีกาบเป็นสีเขียวอ่อน ๆ หุ้มอยู่ 2 กาบ ก้านช่อดอกจะมีความยาวประมาณ 90 ซม. ดอกมีความยาวประมาณ 15 ซม. กลีบดอกจะเป็นสีขาว และมีกลิ่นหอม เกสรตัวผู้จะมีอยู่ 6 อัน ติดอยู่ที่หลอดดอกตอนโคน ตรงปลายเกสรมีลักษณะเรียวแหลมยาวเป็นสีแดง โคนเป็นสีขาว ส่วนอับเรณูนั้น จะเป็นสีน้ำตาล ผลเป็นสีเขียวอ่อน และผลค่อนข้างกลม
สถาปัตยกรรมภายใน

สถาปัตยกรรมภายในเป็นงานสถาปัตยกรรมสาขาหนึ่งที่แยกออกมาจาก สถาปัตยกรรมหลัก (อาคาร) ความหมายของคำว่า สถาปัตยกรรมภายใน จะมีความหมายใกล้เคียงกับคำว่า "ออกแบบตกแต่งภายในและมัณฑนศิลป์" ซึ่งมีความหมายค่อนข้างตรงตัวอยู่แล้ว สถาปัตยกรรมภายใน น่าจะหมายรวมถึง "การก่อเกิดความงามที่ยังประโยชน์ แฝงความหมายแห่งศิลปกรรม จิตรกรรม ประติมากรรม เพื่อตอบสนองการใช้งานของมนุษย์ ที่เป็นผู้ใช้สอยพื้นที่ว่างภายในอาคาร (space) มนุษย์กับสิ่งแวดล้อม (human and environment) โดยเกี่ยวโยงถึงการพิจารณาถึงระยะและขนาดเนื้อที่ต่างๆ อันเกี่ยวข้องกับ สัดส่วนของมนุษย์ (human scale in architecture) ความต้องการระยะและเนื้อที่ใช้สอยภายในอาคาร ( human scale) อันจะเกี่ยวพันกับการ ยืน เดิน นั่ง นอน และการที่มนุษย์จะทำกิจกรรมต่างๆในพื้นที่ว่างของอาคาร การที่จะออกแบบให้อาคารมีรูปแบบและพื้นที่เพื่อตอบสองการใช้งานของมนุษย์ โดยการเลือกใช้วัสดุต่างๆ ตามคุณสมบัติมาใช้งานให้ก่อเกิดเป็นรูปร่าง ทั้ง พื้น ผนัง เพดาน ทั้งสามมิติ และห่อหุ้มพื้นที่ว่างเอาไว้ให้มนุษย์ได้ใช้งาน ทั้งจากร่างกาย และสายตา รวมถึงอารมณ์ ความรู้สึก ผ่านรูปแบบ สีสัน ผิวสัมผัส (Texture)ของวัสดุต่างๆ อาจหมายรวมให้กว้างไปถึงงานระบบต่างๆที่เข้ามามีส่วนร่วมกับการใช้อาคาร เช่น แสง สี เสียง และระบบวิศวกรรมที่เกี่ยวข้อง ทั้งหลายที่กล่าวมาพอจะประกอบรวมกัน เป็นคำว่า สถาปัตยกรรมภายใน ในยุคสมัยปัจจุบันได้ หรืออาจกล่าวสั้นๆได้คือ "การออกแบบพื้นที่ว่างภายในอาคาร (space) และการเลือกใช้วัสดุมาก่อสร้างเพื่อห่อหุ้มพื้นที่ว่างภายในอาคารเพื่อตอบสนองการใช้งานของมนุษย์(human scale) รวมถึงการประดับตกแต่ง ศิลปะแขนงต่างๆ (arts)"
"ถ้ากล่าวถึงการประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรมภายใน" ในประเทศไทยก็ให้ยึดถือเอาตามสภาสถาปนิก ถ้ากล่าวถึงความหมายแต่อย่างเดียวมิใช้การประกอบวิชาชีพควบคุม "ให้ยึดถือข้างต้นเป็นหลัก"

ในประเทศไทยสถาปัตยกรรมภายใน เป็นสาขาวิชาชีพควบคุม อยู่ภายใต้ สภาสถาปนิก คำจำกัดความของสถาปัตยกรรมภายในและมัณฑนศิลป์ ถูกระบุใน พรบ.สถาปนิก 2543 และ กฎกระทรวงว่าด้วยการกำหนดวิชาชีพสถาปัตยกรรมควบคุม พ.ศ. 2549 ว่าหมายถึง "วิชาชีพสถาปัตยกรรมที่ใช้ศาสตร์และศิลป์ในการออกแบบเพื่อสร้างสรรค์องค์ประกอบทางกายภาพและสภาพแวดล้อมภายในอาคาร" สถาปนิกที่ออกแบบสถาปัตยกรรมภายใน สำหรับพื้นที่ภายในอาคารสาธารณะที่มีพื้นที่ตั้งแต่ 500 ตารางเมตรขึ้นไป ต้องมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ มีสมาคมวิชาชีพของสถาปนิกภายใน ชื่อ สมาคมมัณฑนากรแห่งประเทศไทย หรือ TIDA (Thailand Interior Designers' Association)
กันดั้มเซนติเนล

กันดั้มเซนติเนล (ญี่ปุ่น:ガンダム・センチネル ;อังกฤษ:Gundam Sentinel) เป็นนิยายในกันดั้มซีรีส์ซึ่งใช้ศักราช Universal Century โดยเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร "Model Graphix" ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2530ถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2531 ประพันธ์โดยมาซายะ ทาคาฮาชิและออกแบบเครื่องกลโดยฮาจิเมะ คาโทกิ

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2532 นิตยสาร Model Graphix ได้ทำการรวมเล่มและเพิ่มดีไซน์ซึ่งไม่ได้ปรากฏในฉบับดั้งเดิมเข้าไปเป็นนิยายประกอบภาพถ่ายความยาว 320 หน้าโดยใช้ชื่อว่า "Gundam Wars III: Gundam Sentinel -The Battle of Real Gundam-" และในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2533ก็ได้รับการเรียบเรียงและตีพิมพ์เป็นนิยายอีกครั้งโดยใช้ชื่อว่า "คำสารภาพของอลิซ"

เนื้อเรื่องของกันดั้มเซนติเนลอยู่ในช่วงเวลาเดียวกับตอนท้ายของอะนิเมะ โมบิลสูทเซต้ากันดั้ม โดยตัวเอกของเรื่อง เรียว รูทซ์ เป็นสมาชิกของ "หน่วยเฉพาะกิจอัลฟ่า" ซึ่งตั้งขึ้นเพื่อกวาดล้างอดีตเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสหพันธ์โลกซึ่งได้แยกตัวไปเป็นองค์กร "นิวดีไซส์" (New Desides (มาจาก decision และ dissident) เพื่อสนับสนุนแนวคิดของทิทานส์ที่ให้สิทธิแก่มนุษย์โลกมากกว่าชาวอาณานิคม
ส้มเช้ง สามช่า

บุญญาวัลย์ พงษ์สุวรรณ หรือ ส้มเช้ง สามช่า (15 กันยายน 2510 — ) เป็นนักแสดงตลกหญิงชาวไทย โดยเป็นน้องสาวของ เท่ง เถิดเทิง ได้รับฉายาว่า "ตลกสวย" มีบทบาทเด่นจากการเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ของ บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน)

ส้มเช้ง เริ่มอาชีพการแสดงด้วยการแสดงลิเกให้กับ "คณะครื้นเครง เท่ง เถิดเทิง" ซึ่งเป็นคณะของ เท่ง เถิดเทิง ต่อมาได้รับการเชิญชวนให้มาแสดงในฐานะทีมนักแสดงลิเกในช่วงละครแก๊ง 3 ช่า ในรายการ ชิงร้อยชิงล้าน ของบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) เมื่อ 7 มิถุนายน 2543 จากนั้นจึงมาเป็นนักแสดงสมทบในช่วงละครอยู่หลายต่อหลายครั้ง ในชื่อ ส้มโอ นั่นถือเป็นจุดเปลี่ยนและพลิกผันในหน้าที่การของเธอในทางที่ดีขึ้น เมื่อได้รับโอกาสครั้งใหญ่จากปัญญา นิรันดร์กุลให้มาแสดงละครตลกในรายการร่วมกับ หม่ำ จ๊กมก, เท่ง เถิดเทิง และโหน่ง ชะชะช่า อย่างถาวร เมื่อในเดือนมกราคม พ.ศ. 2545 และใช้ชื่อในวงการว่า ส้มเช้ง สามช่า ด้วยความสามารถหลากหลาย การแสดงตลกที่เรียกว่าแบบหน้าตาย รวมถึงรูปร่างหน้าตาและส่วนสูง 172 ซม. ทำให้ส้มเช้งเป็นที่จดจำได้ไม่ยากจนแจ้งเกิดในฐานะตลกหญิงได้ในที่สุด

ส้มเช้ง มีชื่อเดิมว่า "พงษ์พันธ์ พงษ์สุวรรณ" (ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็น บุญญาวัลย์ ในภายหลัง) หรือ "พันธ์" เกิดที่ อ.สวรรคโลก จ.สุโขทัย เป็นลูกคนที่สี่จากพี่น้องหกคน และเป็นลูกสาวคนโต ส้มเช้ง เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จึงออกมาทำงานรับจ้างทั่วไปรวมถึงการแสดงลิเกรับคณะของญาติ โดยใช้ชื่อว่า "อำพันทอง ก้องฟ้า" ส้มเช้งเล่นลิเกอยู่หลายปี จนกระทั่งอายุได้ 17-18 ปี นับเป็นจุดพลิกผันในชีวิต ส้มเช้งได้เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ คือเป็นนักร้องตามคาเฟ่ เมื่อมีงานเป็นหลักเป็นฐานแล้วจึงชักชวนพี่น้องเข้ามากรุงเทพฯ ร่วมถึง เท่ง เถิดเทิง พี่ชาย และได้ฝากฝังให้ได้เป็นตลกของคณะในคาเฟ่ ต่อมาส้มเช้งได้ทำธุรกิจอีกหลายต่อหลายอย่างก่อนเท่ง เถิดเทิง จะมีชื่อเสียงและตั้งคณะลิเกขึ้นมาและชักชวนให้ส้มเช้งมาแสดงลิเก

นอกจากรายการชิงร้อยชิงล้าน ส้มเช้งยังได้ร่วมแสดงซิทคอมต่างๆของเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ อย่าง ระเบิดเถิดเทิง รับบท แก้ว หญิงสาวหน้าตาขี้เหร่ ใส ซื่อ ไม่ฉลาด และ โคกคูนตระกูลไข่ รับบท โสภิตภิตา หัวหน้าเลขาประจำบริษัทที่ไม่ใส่ในการทำงาน สวย เซ็กซี่ มั่นใจสูง แต่งตัวจัด ชอบเอารัดเอาเปรียบผู้อื่น

รวมถึงพิธีกรในรายการ ชัยบดินทร์โชว์ รวมกับ หม่ำ เท่ง โหน่ง อีกทั้งยังได้มีโอกาสโชว์เสียงร้องในการร้องเพลงเปิดช่วงในแบบบอร์ดเวย์ (Broadway) และบลูส์ (Blues) และ และการเป็นพิธีกรเต็มตัวในรายการ ชิงช้าสวรรค์

สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาการแสดง สถาบันเทคโนโลยีแห่งอโยธยา

รายการโทรทัศน์ 
 อดีต
บ้านชินประชา

บ้านชินประชา เป็นบ้านมีสถาปัตยกรรมแบบชิโน-โปรตุกีส ตั้งอยู่ที่ ถนนกระบี่ ตำบลตลาดเหนือ ในอำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต มีอายุกว่า 100 ปี ภายในจะมี ภาพถ่าย เครื่องครัวโบราณ ต่างๆภายในอาคารนี้

บ้านชินประชาได้เริ่มทำการก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2466 โดยพระพิทักษ์ชินประชา หรือ ตันม่าเสียง ซึ่งมีบิดาชื่อ หลวงบำรุงจีนประเทศ (ตันเนียวยี่) เป็นชาวฮกเกี้ยนที่ได้รับราชการทหารในประเทศจีน ต่อมาบิดาท่านได้เดินทางมายังประเทศไทยในปี พ.ศ. 2397 ได้ริเริ่มทำกิจการเหมืองแร่ดีบุกขึ้นในภูเก็ต และได้ทำการกิจการค้าขายที่ เกาะปีนัง ประเทศมาเลเซีย ตันม่าเสียง เป็นผู้สร้างบ้านหลังนี้ขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2426 ในเกาะภูเก็ต เมื่ออายุได้ 20 ปี ท่านได้เริ่มก่อสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นเป็นศิลปะแบบ ชิโน-โปรตุกีส เป็นหลังแรกของจังหวัดภูเก็ต หรือที่เรียกว่า อังม่อเหลา
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก

ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลกหรือ ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลระหว่างทีมสโมสรของแต่ละสมาพันธ์ฟุตบอลจาก 6 ทวีปทั่วโลก เริ่มทำการแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 2000 ที่ประเทศบราซิล โดยทางฟีฟ่าได้จัดตั้งการแข่งขันรายการนี้ขึ้น เพื่อใช้แทนการแข่งขันรายการเดิมที่ชื่อ อินเตอร์คอนติเนนตัล คัพ หรือ โตโยต้า คัพ โดยที่ทีมแชมป์ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก จากยุโรป และ โคปา ลิเบอตาดอเรส จากอเมริกาใต้ จะเข้าไปรอแข่งขันในรอบรองชนะเลิศ ในขณะที่ทีมที่เหลือจาก 4 ทวีปจะแข่งขันในรอบก่อนรองชนะเลิศ

ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก ("โดยฟีฟ่า")หรือ ฟีฟ่า คลับ เวิลด์ คัพ
โยคะ

โยคะ () เป็น กลุ่มของการปฏิบัติหรือการประพฤติทางกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ โดยมีต้นกำเนิดในประเทศอินเดียสมัยโบราณ โยคะมีอยู่ด้วยกันหลานสำหนักซึ่งมีการปฏิบัติและเป้าหมายต่างกันไป ทั้งในศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธ และศาสนาเชน

โยคะถือกำเนิดในประเทศอินเดียเมื่อหลายพันปีที่แล้ว โดยในสมัยโบราณนั้นมนุษย์ได้ค้นคว้าเป็นครั้งแรกเกี่ยวกับความเข้าใจในความ เป็นอยู่ของตนเอง อดีตมีการจารึกถ้อยคำด้วยตัวอักษรความรู้ที่สำคัญๆทั้งหมดถูกส่งผ่านคนรุ่นหนึ่งไปยังอีกรุ่นหนึ่งในรูปแบบของนิทาน ด้วยวิธีการเช่นนี้ ความรู้ต่างๆจึงได้สะสมขึ้นและวัฒนธรรมต่างๆได้พัฒนาขึ้นมา และนี่คือวิธีการที่การฝึกโยคะได้ถ่ายทอดมาถึงปัจจุบันในหุบเขาแห่ง อินดัส วอลเลย์ นักโบราณคดีได้ค้นพบไม้แกะสลักและศิลปะรูปปั้นที่แสดงถึงการฝึกโยคะ ศิลปะเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยประชาคมที่มีความเจริญเป็นอย่างสูง ซึ่งเจริญอยู่ในพื้นที่แถบนั้นช่วง 2000 และ1000 ปีก่อนคริสต์ศักราช (ปัจจุบัน คือส่วนหนึ่งของประเทศปากีสถาน) นักปราชญ์ชาวฮินดูคนหนึ่งชื่อว่า ปตัญชลี เป็นคนแรกที่ปรับปรุงการฝึกโยคะขั้นพื้นฐาน เขาเขียนสูตรของการฝึกโยคะเป็นหัวข้อ 8 หัวข้อสั้นๆ หัวข้อเหล่านี้เชื่อว่าได้ถูกเขียนขึ้นเมื่อ 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช 
โดยผู้ที่ปฏิบัติโยคะที่เป็นผู้ชายเรียกว่า โยคิน หรือ โยคี ส่วนผู้หญิงเรียกว่า โยคินี ส่วนผู้สอนเรียกว่า "คุรุ" (ครู) ประเทศตะวันตกได้นำโยคะมาเป็นการออกกำลังกายโดยดัดแปลงจาก Hatha-Yoga ซึ่งเป็นแขนงหนึ่งของโยคะ นอกจากนี้การฝึกท่าโยคะเรียก Asanas เป็นการฝึกท่าโยคะและค้างท่านั้นเป็นระยะเวลาหนึ่ง การฝึกโยคะจะเน้นความแข็งแรงและความยืดหยุ่นของกระดูกสันหลังทำให้เลือด และสารอาหารไปเลี้ยงประสาทไขสันหลังเพิ่ม การฝึกโยคะจะทำให้การทำงานของต่อมต่างๆ รวมทั้งต่อมไร้ท่อทำงานดีขึ้น ท่าของการฝึกโยคะเป็นการยืดเหยียดกล้ามเนื้อตามแบบของโยคะ และมีการสอดคล้องกับการหายใจเป็นการรวมกาย และจิตร่วมกัน การฝึกท่าโยคะจะเป็นการฝึกประสาท ความยืดหยุ่น ความแข็งแรง การทรงตัว ลดความอ่อนล้าของกล้ามเนื้อ ส่งผลให้สุขภาพจิต และสุขภาพกายดีขึ้น ท่าที่ใช้สำหรับการฝึกโยคะมีมากมาย โดยท่าที่เป็นหลักในการฝึกโยคะ เช่น การฝึกโยคะท่าศพอาสนะ Savasana (Corpse Pose) ท่านั่งก้มตัว (Paschimottanasana) การฝึกท่างู Bhujangasana (Cobra Pose) เป็นต้น
เอช. จี. เวลส์

เฮอร์เบิร์ต จอร์จ เวลส์ หรือ เอช. จี. เวลส์ () (21 กันยายน ค.ศ. 1866 - 13 สิงหาคม ค.ศ. 1946) เป็นนักเขียนนวนิยายแนววิทยาศาสตร์ ที่สำคัญได้แก่

เฮอร์เบิร์ต จอร์จ เวลส์ เกิดที่บ้านแอตเลิส, ถนนไฮสตรีทที่ 46, บรอมลี่ย์, ในมณฑลเคนท์ เมื่อ 21 กันยายน 1866 คนในครอบครัวเรียกเขาว่า "เบอร์ดี้" (Bertie), เขาเป็นลูกคนที่สี่และคนสุดท้ายของโจเซฟ แวลส์ (Joseph Wells) (อดีตชาวสวนในประเทศ, และในขณะเดียวกันก็เป็นเจ้าของร้านและเป็นนักคริกเกตมืออาชีพ) และเซราห์ เนียล (Sarah Neal) ภรรยาของเขา (อดีตคนรับใช้ในบ้าน (domestic servant)) ซึ่งได้รับมรดกสืบทอดที่จะอนุญาตให้ครอบครัวในอันที่จะได้มีร้านค้าขายซึ่งทำให้พวกเขาได้ทำการค้าขายสินค้าและเครื่องกีฬากับประเทศจีน, แม้ว่ามันจะไม่ประสบความสำเร็จ: กับสภาพสินค้าในร้านที่เก่าและล้าสมัย, และสถานที่ตั้งก็อยู่ในทำเลที่ไม่ดี โจเซฟ แวลส์นั้นมีการบริหารจัดการร้านในลักษณะที่จะทำให้ได้รับรายได้ไม่พอเพียง, แต่รายรับส่วนน้อยของมันมาจากร้านและเขาได้รับในปริมาณที่ไม่คงที่ของเงินจากการเล่นคริกเก็ตระดับมืออาชีพสำหรับทีมเขตเคนท์
น้ำตา

น้ำตา เกิดจากการหลั่งน้ำตา (Lacrimation หรือ lachrymation) ที่มีหน้าที่ทำความสะอาดและหล่อลื่นดวงตาเพื่อตอบสนองต่ออาการระคายเคืองตา น้ำตาที่เกิดจากการร้องไห้มีผลมาจากความรู้สึกรุนแรงภายใน เช่น ความโศกเศร้า ความปิติยินดี อารมณ์ ความกลัวเกรง หรือความยินดี การหัวเราะและการหาวก็สามารถทำให้เกิดน้ำตาได้

น้ำตาประกอบด้วยน้ำและสารต่างๆ ที่เป็นเสมือนอาหารให้เซลล์ผิวดวงตา ช่วยให้ผิวดวงตาแข็งแรง เช่น ออกซิเจน โดยปกติ กระจกตา เป็นอวัยวะที่ไม่มีเลือดมาเลี้ยงเหมือนกล้ามเนื้อส่วนอื่นๆ ในดวงตา จึงต้องการออกซิเจนจากอากาศและน้ำตาเป็นหลัก นอกจากนี้ น้ำตา ยังมีสารอิเล็กโทรไลต์และวิตามินต่างๆ เช่นวิตามินเอ วิตามินอี มีสารต้านจุลชีพ (antimicrobial) และสารต้านอนุมูลอิสระ (anti-oxidant) ที่จำเป็นต่อการคงสภาพที่ปกติของผิวดวงตา

ในภาวะปกติ น้ำตาสร้างมาจากต่อมน้ำตา ต่อมภายในเยื่อบุตา ต่อมบริเวณโคนขนตา ตลอดจนต่อมภายในหนังตา แต่ละต่อมสร้างน้ำตาต่างชนิดกัน โดยเรียงเป็น 3 ชั้น 
ชั้นนอกเป็นชั้นไขมัน ชั้นกลางเป็นน้ำ และชั้นที่ชิดผิวตาเป็นชั้นเมือก น้ำตาจะหายไปโดยการระเหยร้อยละ 20 ที่เหลือจะไหลลงท่อบริเวณหัวตาน้ำตาสามารถจำแนกออกได้เป็น 3 ชนิดด้วยกัน ได้แก่
คนเผ่าบ๊อง ต๊องตะลุยเมือง

ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2544 กำกับโดย Gray Hofmeyr ความยาวประมาณ 107 นาที
เทศบาลนครอ้อมน้อย

อ้อมน้อย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลนครแห่งหนึ่งในอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร มีพื้นที่ 30.40 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ้อมน้อยทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 53,703 คน

สำนักงานเทศบาลนครอ้อมน้อยตั้งอยู่ที่ เลขที่ 234 หมู่ 11 ซอยเพชรเกษม 87 ตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร เทศบาลนครอ้อมน้อย มีเนื้อที่ 30.40 ตารางกิโลเมตร เทศบาลนครอ้อมน้อยเดิมทีมีฐานะเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบสุขาภิบาลมีชื่อว่า สุขาภิบาลอ้อมน้อย และได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลตำบลอ้อมน้อย เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร พ.ศ. 2537 เล่มที่ 111 ตอนที่ 12 ก หน้า 18-20 ลงวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2537 จากนั้นอีก 8 ปีต่อมา เทศบาลตำบลอ้อมน้อย ได้รับการยกฐานะตามพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลตำบลอ้อมน้อยเป็น เทศบาลเมืองอ้อมน้อย ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองอ้อมน้อย พ.ศ. 2545 เล่มที่ 119 ตอนที่ 93 ก หน้า 1-3 ลงวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2545 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาตั้งแต่วันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2545

ปัจจุบันมีฐานะเป็น เทศบาลนครอ้อมน้อย ได้รับการยกฐานะตามประกาศ กระทรวงมหาดไทย เรื่อง เปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลเมืองอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร เป็น เทศบาลนครอ้อมน้อย เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2553

เทศบาลนครอ้อมน้อย จัดอยู่ในประเภทเทศบาลขนาดใหญ่ มีพื้นที่รวมประมาณ 30.40 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากรในทะเบียนราษฎร์ทั้งหมด 52,097 คน จำนวนบ้านทั้งหมด 43,995 หลัง (ข้อมูลปี 2555)

เทศบาลนครอ้อมน้อยมีชุมชนทั้งหมด 28 ชุมชน ดังต่อไปนี้
ข้อมูลนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 ถึง ปัจจุบัน
เทศบาลนครอ้อมน้อย มีสถานบริการด้านสาธารณสุข 4 แห่ง คือ

นอกเหนือจากศูนย์บริการสาธารณสุขของเทศบาลแล้ว ในเขตเทศบาลยังมีหน่วยงานทั้งของภาครัฐและ เอกชนที่ให้บริการทางด้านสาธารณสุข คือ

เนื่องจากเป็นชุมชนเมืองที่มีที่ตั้งอยู่ใกล้กับกรุงเทพมหานคร สามารถเดินทางเชื่อมต่อกับกรุงเทพมหานคร และจังหวัดนครปฐม หรือสามารถเดินทางไปยังอำเภอต่าง ๆ ในจังหวัดสมุทรสาคร ได้อย่างทั่วถึง สะดวกและรวดเร็ว

ถนนสายหลักในเขตเทศบาลนครอ้อมน้อย ได้แก่

การบริการขนส่งสาธารณะในเขตเทศบาล ได้แก่ รถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง, รถแท็กซี่มิเตอร์ ซึ่งมีรูปแบบคล้ายกับกรุงเทพมหานคร, และรถยนต์โดยสารประจำทาง มีรายละเอียดดังนี้

รถยนต์โดยสารประจำทางที่ผ่านเขตเทศบาลนครอ้อมน้อย แบ่งออกเป็น 4 หมวด คือ

สายการเดินรถที่ผ่านถนนเพชรเกษม

สายการเดินรถที่ผ่านถนนพุทธมณฑลสาย 4

สายการเดินรถที่ผ่านถนนพุทธมณฑลสาย 5

สายการเดินรถที่ผ่านถนนเศรษฐกิจ

สายการเดินรถที่ผ่านถนนพุทธสาคร

สายการเดินรถที่วิ่งในซอยต่างๆภายในเขตเทศบาล
เทศบาลนครอ้อมน้อยมีวัดทั้งหมด 2 แห่ง ได้แก่ วัดอ้อมน้อย และวัดศรีสำราญราษฎร์บำรุง
ตัวระบุวัตถุดิจิทัล

"ตัวระบุวัตถุดิจิทัล" หรือ ตัวบ่งชี้วัตถุดิจิทัล () เป็นระบบสากลที่ใช้ระบุตัวเอกสารอิเล็กทรอนิกส์โดยไม่ขึ้นกับตำแหน่งที่อยู่ของเอกสารนั้น ๆ โดยหน่วยงานชื่อ International DOI Foundation (IDF) "DOI" เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของ IDF ประโยชน์ของระบบ DOI คือใช้เป็นข้อความที่ใช้แสดงแทนบทความทางวิชาการ ซึ่งทุกคนสามารถใช้หมายเลขนี้ในการค้นหาเอกสารที่ต้องการนั้น ๆ ในเครือข่ายดิจิตอลตัวระบุวัตถุดิจิทัล หรือ ตัวบ่งชี้วัตถุดิจิทัล เป็นระบบสากลที่ใช้ระบุตัวเอกสารอิเล็กทรอนิกส์โดยไม่ขึ้นกับตำแหน่งที่อยู่ของเอกสารนั้น ๆ โดยหน่วยงานชื่อ International DOI Foundation (IDF) "DOI" เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของ IDF ประโยชน์ของระบบ DOI คือใช้เป็นข้อความที่ใช้แสดงแทนบทความทางวิชาการ ซึ่งทุกคนสามารถใช้หมายเลขนี้ในการค้นหาเอกสารที่ต้องการนั้น ๆ ในเครือข่ายดิจิตอล

DOI ประกอบด้วยตัวเลขหรือข้อความ 2 ส่วน ได้แก่ prefix และ suffix ตัวอย่างเช่น

ความหมาย

ส่วน Prefix ตั้งขึ้นโดย DOI Registration Agency ให้เฉพาะแก่ผู้ที่ลงทะเบียนนั้น ๆ ส่วน Suffix นั้นตั้งขึ้นเองโดยผู้ที่ลงทะเบียน และต้องใช้แทนเอกสารใดเอกสารหนึ่ง ซึ่งสามารถใช้รวมกับเลขทะเบียนที่ใช้แทนหนังสือหรือเอกสารอื่น ๆ เช่น IS​an​amazing BN หรือ ￼￼ISS N

ในการอ้างอิง DOI บนเว็บ​ไซต์หรือในสิ่งตีพิมพ์ที่ถูกต้อง คือ doi:10.1000/182

รหัสทรัพยากร สารสนเทศดิจิทัล หรือ DOI เกิดจากความร่วมมือของสมาคมสำนักพิมพ์แห่งสหรัฐอเมริกาที่ต้องการมาตรฐานการ ให้รหัสของเอกสารดิจิทัล ร่วมกับองค์กรต่าง ๆ เช่น ￼￼Interna tiona​l​ Publishers Association; International Association of Scientific, Technical and Medical Publishers; Association of American Publishers โดยได้ก่อตั้งองค์กรที่ไม่แสวงหากำไรเรียกว่า มูลนิธิ DOI เรียกว่าThe International DOI® Foundation (IDF) ในปี 1977

ต่อ มา IDF ได้ทำงานร่วมกับองค์กร CNRI (Corporation for National Research Initiatives) ในการพัฒนาระบบ Handle System เพื่อใช้เป็นองค์ประกอบสำคัญทางเทคนิคของระบบ DOI

ในปีต่อมาคือ 1998-2000 IDF ร่วมกับ indecs project ได้กำหนด Indecs framework เป็น Data model องค์กรที่เป็น Registration Agency แห่งแรกเริ่มขึ้นในปี 2000 โดยการเชื่อมโยงบทความวารสารเรียกว่า CrossRef Registration Agency

ส่วน DOI syntax เป็นมาตรฐาน ISO ตาม A National Information Standards Organization (US) standard, ANSI/NISO Z39.84-2010 ต่อมาระบบ DOI ได้รับการรับรองเป็นมาตรฐานสากล Information and Documentation ในปี 2012

การนำรหัสทรัพยากรสารสนเทศดิจิทัลมาใช้งาน เริ่มมีการดำเนินการไปแล้ว โดยสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่ง​าติ (วช.) ได้สมัครสมาชิกเป็นผู้บริหารจัดการรหัสทรัพยากรสารสนเทศดิจิทัลด้านการวิจัย ของประเทศกับ DataCite ซึ่งเป็น Registration Agencies (RA) และได้รับการยอมรับจากที่ประชุมใหญ่สามัญประจำปีของ DataCite ให้เป็นสมาชิกเต็มรูปแบบลำดับที่ 17 เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2555
ยูยะ อุจิดะ

ยูยะ อุจิดะ () เป็นนักพากย์และนักแสดงชายชาวญี่ปุ่นเกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคมพ.ศ. 2508ในเมืองมิซาโตะ จังหวัดไซตามะ สังกัดคณะละครไฮยูซะแรกเริ่มนั้นเริ่มงานจากการเป็นนักแสดงละครเวทีของคณะละครไฮยูซะ จากนั้นจึงมีผลงานพากย์ภาพยนตร์และละครต่างประเทศ ก่อนเข้าสู่วงการพากย์การ์ตูนอะนิเมะและเกม

จบการศึกษาจากวิทยาลัยการดนตรีและการละครโทโฮกาคุเอ็น ()สาขาการแสดง ในสมัยมัธยมศึกษาตอนต้นได้เข้าชมรมการแสดง และเป็นครั้งแรกที่ได้แสดงละคร ในสมัยมัธยมศึกษาตอนปลายก็ได้ทำทั้งการแสดงละครและการถ่ายทำภาพยนตร์ 8 ม.ม. ใฝ่ฝันว่าอยากจะทำงานด้านออกแบบตกแต่งเวทีละคร และไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้มาทำงานเบื้องหน้าเลย แม้ว่าชื่อจริงจะชื่อฮิเดคาซุ แต่ในสมัยเป็นนักเรียนในวิทยาลัยถูกตั้งชื่อเล่นว่า "ยูยะ" ซึ่งมีที่มาจากศิลปินญี่ปุ่นอีกท่านที่ชื่อ ยูยะ อุจิดะ (内田裕也) หลังจากนั้นจึงใช้ชื่อนี้ในการเข้าวงการในเวลาต่อมา เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับนักแสดงหญิงอันนะ นาคางาวะ และนักพากย์หญิงมิสะ วาตานาเบะ ผลงานพากย์เรื่องแรกคือละครฝรั่งเรื่อง Touching Evil (UK) รับบทพากย์เสียงของนายตำรวจหนุ่ม มาร์ค ริเวอรส์ ในเวลาว่างจากงานชอบใช้เวลาไปกับการขับรถเล่น อ่านหนังสือและดื่มชา นอกจากนี้เนื่อจากต้องออกเดินทางเพื่อเปิดการแสดงไปทั่วประเทศ จึงเคยไปมาแล้วทั่วญี่ปุ่น เหลือเพียงแต่เกาะโอกินาว่าเท่านั้นที่ยังไม่เคยไป หากปีไหนมีงานมาก ก็อาจต้องขึ้นแสดงถึง 100 ครั้ง เป็นคนชอบทานของหวานทั้งของหวานญี่ปุ่นและของหวานของตะวันตก เวลาออกเดินสายก็มักจะหาขนมชื่อดังประจำเมืองอยู่เสมอ ของหวานที่ตอนนี้ติดใจอยู่ คือ ของร้าน สุยะ ในจังหวัดกิฟุ เมืองนาคาทสึงาวะ เคยประกาศในบล็อกส่วนตัวว่าชอบนักเขียนบทละครชาวอังกฤษชื่อ และเคยได้พบกับนักเขียนท่านนี้อีกด้วย นอกจากนี้ยังเคยแสดงในเรื่อง และยังเคยมีโอกาสได้ชมการแสดงละครเรื่อง ในรอบปฐมทัศน์ที่ประเทศอังกฤษโดยเจ้าตัวบอกว่าประทับใจจนน้ำตาไหลในฉากสุดท้ายเลยทีเดียว

เคยถูกถามคำถามจิตวิทยาถึงเรื่องผู้หญิงแบบที่ชอบ โดยให้เลือกลักษณะของผู้หญิงที่ชอบมา 3 แบบ และได้คำตอบว่า คนที่ยิ้มสวย คนที่มีท่วงท่าเคลื่อนไหวงดงาม และคนที่เอาใจใส่ผู้อื่น และเมื่อถูกถามต่อไปว่าหากหากมีผู้หญิงแบบนั้นปรากฏตัวออกมา 2 คนและจะต้องเลือกคนใดคนหนึ่ง จะใช้เกณฑ์ใดอีกในการเลือก และคำตอบของเขาคือ "ผู้หญิงที่กอดแล้วรู้สึกดี" ซึ่งคำตอบของคำถามจิตวิทยานี้คือ เงื่อนไขสุดท้ายที่ใช้เลือกแท้จริงแล้วคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการใช้เลือกเพศตรงข้าม และยังให้สัมภาษณ์ว่าเวลามีความรักแล้วจะไม่ใช่พวกที่ชอบโทรศัพท์หาหรือส่งเมล์ แต่จะใช้การส่งจดหมายบ้างเป็นบางครั้ง และเมื่อครั้งที่ไปแสดงยังเมืองโอโนะมิจิในฮิโรชิม่า ก็เคยตามหาไปรษณียบัตรภาพเพื่อส่งให้ โดยให้เหตุผลว่าเมล์ไม่สามารถสื่อถึงความสวยงามของทิวทัศน์ได้เพียงพอ และบอกว่าแม้ว่าตนเองจะไม่ใช่คนที่ละเอียดอ่อน แต่ในฐานะผู้ชายก็จะคอยปกป้อง

ในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2551 ได้ประกาศการแต่งงานในบล็อกส่วนตัวและในวันที่ 27 สิงหาคม ปีเดียวกันได้ประกาศถึงการเกิดของลูกชาย และเรียกบุตรชายตนเองว่า "แสงจันทร์" () ซึ่งน่าจะเป็นนามแฝง แต่ไม่มีการระบุถึงผู้เป็นภรรยาเลยตัวหนาหมายถึงพากย์เป็นตัวละครเด่น
โดมินิก เพอร์เซลล์

โดมินิก เพอร์เซลล์ () เกิดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970 เป็นนักแสดงออสเตรเลียเกิดในอังกฤษ มีผลงานในสหรัฐอเมริกา เขายังถือพาสปอร์ตไอร์แลนด์ เขาเป็นที่รู้จักในบทบาทจากซีรีส์เรื่อง "John Doe" และในบท ลินคอล์น เบอร์โรวส์ใน "แผนลับแหกคุกนรก"

โดมินิก เพอร์เซลล์เกิดในประเทศอังกฤษ มีคุณพ่อเป็นชาวนอร์วีเจียนและคุณแม่ชาวไอริช ต่อมาอยู่ที่ออสเตรเลีย ไปยังบอนดิในซิดนีย์ ต่อมาย้ายไปอยู่ชานเมืองฝั่งตะวันตก หลังจากที่กลายเป็นคนจัดสวนนักพัฒนาพื้นที่ เขาตัดสินใจเข้าเรียนโรงเรียนการละครที่เดอะ ออสเตรเลียน เธียเตอร์ ฟอร์ ยัง พีเพิล (เอทีวายพี) และที่สถาบันการละครเวสเทิร์น ออสเตรเลียน อคาเดมี ออฟ เพอร์ฟอร์มมิง อาร์ตส์ ที๋ซึ่งเขาได้พบรีเบ็คกา ภรรยาในอนาคต

ในปี 1997 โดมินิกแสดงใน ซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "RAW FM" และได้รับบทใน "Mission Impossible 2" ซึ่งถ่ายทำในออสเตรเลีย เขากลายเป็นดาราโทรทัศน์ออสเตรเลีย และหลังจากนั้นเขาทำงานที่อเมริกา มีผลงานในภาพยนตร์อย่าง Equilibrium จนมีผลงานในซีรีส์ "John Doe" ในปี 2002 ,ภาพยนตร์เรื่อง"Blade 3:Trinity" ,เรื่อง "3-Way" และละครโทรทัศน์เรื่องใหม่ "Strut"

ในปี 2000 เขาชนะล็อตเตอร์รีกรีนการ์ด ได้ย้ายมาอาศัยกับครอบครัวที่ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย กับภรรยาของเขา รีเบกกา วิลเลียมสัน (ปัจจุบันหย่าร้าง) กันลูก อีก 4 คนคือ โจเซฟ (เกิด 1999), ออเดรย์ (เกิด 2001) และ ลูกฝาแฝด ลิลี และออกัสตุส (เกิด 2003)

เมื่อ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2007 เพอร์เซลล์และภรรยา รีเบกกา วิลเลียมสัน แยกทางกันแล้ว
แคว้นคัมปาเนีย

คัมปาเนีย () เป็นแคว้นทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี มีประชากรราว 5.8 ล้านคน มากเป็นอันดับสองของประเทศ มีพื้นที่ 13,590 ตารางกิโลเมตร จัดเป็นแคว้นที่มีประชากรหนาแน่นมากที่สุดในอิตาลี พื้นที่ของแคว้นตั้งอยู่บนคาบสมุทรอิตาลี ทางทิศตะวันตกจรดทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โดยมีหมู่เกาะเฟลเกรเอและกาปรีเป็นส่วนหนึ่งของเขตการปกครองของแคว้นด้วย เมืองหลักของแคว้นคือเนเปิลส์ (นาโปลี)

แคว้นคัมปาเนียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 จังหวัด ได้แก่
ราชอาณาจักรอิตาลี (แก้ความกำกวม)

ราชอาณาจักรอิตาลี () สามารถหมายถึง
โป๋ เป่าปี่

โผ กู้เกียรติตน หรือ โป๋ เป่าปี่ เป็นคนพื้นเมืองจังหวัดราชบุรี ก่อนเข้าวงการแสดงได้ประกอบอาชีพหลายหลาก ไม่ว่าจะเป็นแสดงงิ้ว เล่นดนตรีในวงงิ้ว นักมวย รับราชการตำรวจ และลงสมัครเล่นการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดราชบุรี (แต่สอบตก) จึงได้หันเหชีวิตเข้าสู่วงการแสดง โดยเริ่มจากความสามารถพิเศษในการเป่าปี่ ที่ถือว่าเป็นพรสวรรค์ติดตัวมา และเริ่มได้รับเชิญมาเป็นตัวประกอบเรื่อยมา และได้ย้ายถิ่นฐานมาประกอบอาชีพในจังหวัดกรุงเทพมหานคร และในปี พ.ศ. 2520 โป๋ เป่าปี่ก็ได้เข้าพิธีสมรสและมีบุตรสาว 1 คน โป๋ เป่าปี่ นั้นยังมีความสามารถในการแสดง และการเขียนบทภาพยนตร์ ซึ่งภาพยนตร์ที่สามารถทำให้มีชื่อเสียงก็คือเรื่อง "เต้าฮวยไล้เหลี่ยว" จัดสร้างโดยนายกำธร ทัพคัลไลย ในปี 2523
โป๋ เป่าปี่ เป็นชื่อที่ใช้ในการแสดงของนักแสดงตลกอาวุโสชาวไทย ซึ่งมีผลงานเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์ไทยเป็นจำนวนมาก เป็นนักแสดงตลกร่วมคณะต๊อกบูมของ ล้อต๊อก ร่วมวงกับ ชูศรี มีสมมนต์, ทองฮะ วงศ์รักไทย, ก๊กเฮง (เฉลิมศักดิ์ พุกกะณะสุต) และทองแถม เขียวแสงใส ในระยะหลังมีบทบาทเป็นที่จดจำจากการเป็นพรีเซนเตอร์ในภาพยนตร์โฆษณาสีทาบ้าน ออกอากาศทางโทรทัศน์

โป๋ เป่าปี่ ได้ร่วมแสดงภาพยนตร์อเมริกันเกี่ยวกับสงครามเวียดนาม เรื่อง "เดอะ เดียร์ฮันเตอร์" ออกฉายในปี พ.ศ. 2521 โดยรับบทในฉากสำคัญของเรื่อง เป็นกรรมการในบ่อนรัสเซียนรูเลตต์ ระหว่างโรเบิร์ต เดอ นิโรและคริสโตเฟอร์ วอลเคน โดยก่อนจะได้เล่นบทนี้ โป๋ เป่าปี่ต้องทดสอบบทแข่งขันกับดามพ์ ดัสกร, ชุมพร เทพพิทักษ์, สมบัติ เมทะนี และได้เล่นภาพยนตร์อีกเรื่องคือ แรมโบ้ 3

ในปี พ.ศ. 2551 ชื่อ "โป๋ เป่าปี่" เป็นที่รู้จัก เมื่อถูกสื่อมวลชนใช้เป็นฉายาของนายธีรพล นพรัมภา ผู้ใกล้ชิดนายสมัคร สุนทรเวช