seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
พระเจ้าชอลจง

พระเจ้าชอลจง () มีพระชนม์ชีพอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1831 - ค.ศ. 1863 โดยเป็นพระราชาย์ลำดับที่ 25 แห่งอาณาจักรโชซอน (ค.ศ. 1850 - ค.ศ. 1863)

พระเจ้าชอลจง มีพระนามเดิมว่า ลี พยอน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1831 โดยเป็นพระโอรสขององค์ชายจอนกเย ซึ่งเป็นพระโอรสขององค์ชายอึนนอน ดังนั้น พระองค์จึงเป็นพระราชปนัดดาขององค์ชายรัชทายาทซาโด แต่เนื่องจากพระราชวงศ์ทางฝ่ายขององค์ชายอึนนอนได้เข้ารีตนับถือศาสนาคริสต์ ทำให้องค์ชายอึนนอนและพระชายาถูกสำเร็จโทษในข้อหาข้องแวะคริสต์ศาสนาใน ค.ศ. 1801 จากเหตุการณ์สังหารหมู่ปีชินยู และต่อมาพระมารดาของพระองค์ คือ พระชายายงซอง ก็ถูกสำเร็จโทษด้วยข้อหาเดียวกัน ทำให้พระองค์ต้องทรงลี้ภัยไปเกาะเชจูและเปลี่ยนพระนามเป็น ลีวอนบอม และต่อมาเมื่อองค์ชายจอนกเยก็สิ้นพระชนม์ พระองค์จำต้องตรากตรำทำนาเลี้ยงชีพอยู่บนเกาะเชจู ด้วยเพราะการแก่งแย่งอำนาจของตระกูลคิมแห่งเมืองอันดง ทำให้สมาชิกพระราชวงศ์องค์อื่นๆ ตกอยู่ในสภาพตกต่ำเช่นกัน

ในปี ค.ศ. 1849 พระเจ้าฮอนจงสิ้นพระชนม์โดยไม่มีได้สถาปนารัชทายาทไว้ พระอัยยิกาคิมซึ่งเป็นมเหสีของพระเจ้าซุนโจ ทรงมีหน้าที่ต้องเป็นผู้เลือกสรรพระมหากษัตริย์องค์ต่อไปตามธรรมเนียม ทำให้พระนางขื้นมามีอำนาจแทนตระกูลโจที่นำโดยพระพันปี และพระนางทรงต้องการกษัตริย์หุ่นเชิดอีกพระองค์ จึงส่งขันทีไปเรียกตัวลีวอนบอมกลับมาจากเกาะเชจู ซึ่งพระองค์มีความใกล้ชิดตรงสายพระโลหิตกับพระราชวงศ์ที่สุด โดยเมื่อขันทีไปถึงเกาะเชจู ก็คำนับลีวอนบอมทั้งๆ ที่ลีวอนบอมกำลังทำนาอยู่อย่างนั้น และมีชีวิตที่แร้งแค้นยากลำบาก

ในปี ค.ศ. 1850 ลีวอนบอมก็ทรงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าชอลจง แต่กระนั้นด้วยความที่ต้องทรงหลบหนีไปเกาะเชจูตั้งแต่ยังพระเยาว์ ทำให้ทรงไม่มีโอกาสจะเรียนหนังสือเหมือนสมาชิกพระราชวงศ์องค์อื่นๆ และทรงอ่านคำปฏิญาณในพิธีขึ้นครองราชย์ของพระองค์ไม่ออก กล่าวได้ว่าทรงเป็นกษัตริย์เกาหลีพระองค์เดียวที่ทรงพระอักษรไม่ออก และกล่าวกันว่ามีพระจริยวัต ร"เหมือนชาวประมง" และเสวยน้ำจันท์มามายนัก

แม้พระเจ้าชอลจลจะพระชนมายุ 18 พรรษาแล้ว แต่พระอัยยิกาคิมก็ยังคงยึดอำนาจเป็นผู้สำเร็จราชการแทนและจัดแจงให้พระเจ้าชอลจลอภิเษกกับ มเหสีชอลอิน จากตระกูลคิมแห่งอันดง และทำการแก้แค้นตระกูลโจแห่งพงยาง โดยการขับขุนนางตระกูลโจออกจากราชสำนักไปหมดสิ้น เหลือแต่พระพันปีโจโดดเดี่ยวเดียวดายในพระราชวัง แต่เหตุการณ์ก็พลิกผัน เมื่อพระอัยยิกาคิมสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1857 อำนาจของตระกูลคิมจึงเสื่อมลงและเป็นโอกาสให้พระพันปีโจฟื้นฟูอำนาจของตระกูลโจขึ้นมาอีกครั้ง

จนกระทั่งปี ค.ศ. 1863 พระเจ้าชอลจงสวรรคตโดยยังไม่ทันจะทรงมีรัชทายาท กล่าวกันอีกว่าแม้จะทรงครองราชย์มา 13 ปี แต่พระเจ้าชอลจงก็ยังมีพระจริยวัตรไม่สง่างามเหมือนชาวประมงและก็ยังทรงพระอักษรไม่ออกอยู่เหมือนเดิม แต่ในปี ค.ศ. 1897 ภายหลังจากที่พระเจ้าโกจงสถาปนาพระองค์เองเป็นจักรพรรดิแห่งเกาหลี จึงทรงแต่งตั้งพระเจ้าชอลจงเป็น ฮ่องเต้ชัง (章皇帝)

พระเจ้า ชอลจง ฮุยยุน จองกุก ซูด็อก ซุนซอง ฮุมมยุง ควางโด ดนวอน ชางฮวา มุนฮย็อน มูซอง ฮอนอิน ยองฮโย แห่งโชซ็อน

(โอรสขององค์ชายอึนออนซึ่งเป็นโอรสขององค์ชายซาโดซึ่งเป็นโอรสของพระเจ้ายองโจ)

พระมเหสี

พระสนม

พระราชโอรส

พระราชธิดา
หนังสือ กาแฟ รักแท้ไม่มีบทบรรยาย

หนังสือ กาแฟ รักแท้ไม่มีบทบรรยาย (珈琲時光, Kōhī Jikō) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546 ผู้กำกับภาพยนตร์โดย เหา เซี่ยวเสียน
พระยาอนุสสรธุระการ (จ่าง วัจนะพุกกะ)

พันตำรวจเอก พระยาอนุสสรธุระการ นามเดิม จ่าง เกิดเมื่อวันอังคารที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2423 ที่บ้านในตำบลหัวรอ อำเภอรอบกรุง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรของ นายเขียว และ นางเพ็ง โดยปู่ของท่าน ชื่อ นายพุก ซึ่งสืบสายลงมาจาก นายคำ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงพระราชทานนามสกุลให้ท่านว่า "วัจนะพุกกะ"

ในวัยเยาว์ ท่านได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนสำเหร่บอยคริสเตียนไฮสคูล ( กรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ในปัจจุบัน ) จนสำเร็จการศึกษาได้ประกาศนียบัตร ชั้น 7 จากนั้นจึงรับราชการในกระทรวงนครบาล เริ่มที่ตำแหน่งผู้ช่วยนายเวรสรรพากร ในกรมกองตระเวน เมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2444 และได้รับความเจริญในราชการเรื่อยมา คือ เป็นผู้กำกับการโรงพักสามแยก เมื่อ พ.ศ. 2464 ปฏิบัติงานอยู่ 6 ปี จึงย้ายไปดำรงตำแหน่งผู้บังคับการตำรวจ มณฑลภูเก็จ 2 ปี ถึง พ.ศ. 2472 กลับเข้ามากรุงเทพฯ เป็นผู้บังคับการตำรวจนครบาล บางรัก

จนหลังเปลี่ยนการปกครอง พ.ศ. 2475 แล้ว ท่านจึงได้เป็นรองอธิบดีกรมตำรวจ ในสมัย พันตำรวจเอก พระยาบุเรศผดุงกิจ เป็นอธิบดี และในที่สุด ท่านก็ได้ดำรงตำแหน่ง อธิบดีกรมตำรวจ เมื่อ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476

ได้รับยศเป็นนายพันตำรวจเอก เมื่อ วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 และอีก 3 ปีต่อมา คือ ในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 จึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระยาอนุสสรธุระการ

นอกจากนี้ ในระหว่างที่รับราชการ ได้มีโอกาสปฏิบัติราชการพิเศษหลายคราว ที่สำคัญ คือ

ฯลฯ

ท่านออกจากราชการ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2479 รวมอายุราชการ 34 ปี ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสรยาภรณ์ ตริตาภรณ์ช้างเผือก และ ตริตาภรณ์มงกุฎไทย กับทั้งเหรียญจักรมาลา และ เหรียญพิทักษ์รัฐธรมนูญ เป็นเกียรติยศ

พระยาอนุสสรธุระการ มีบุตร-ธิดา รวม 11 คน คือ

หลังออกจากราชการแล้ว ท่านก็ได้ชีวิตอย่างสงบ ณ บ้านของท่านที่ถนนสาธร จนถึงอนิจกรรม เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497
อันเดรส ตาบาเรซ

อันเดรส ตาบาเรซ () เป็นนักมวยสากลชาวโดมินิกัน สถิติการชก 31 ครั้ง ชนะ 21 น็อก 13 แพ้ 10
ร็อด สจ๊วต

เซอร์ ร็อดเดริก เดวิด สจ๊วต () เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1945 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง เกิดและเติบโตในลอนดอน ประเทศอังกฤษ ปัจจุบันย้ายไปอยู่ใน Epping

เอกลักษณ์เสียงร้องของ ร็อด สจ๊วตคือเสียงแหบเสน่ห์ เขาเป็นที่รู้จักในช่วงปลายยุค 1960 และต้นยุคทศวรรษ 1970 กับการเป็นสมาชิกวง The Jeff Beck Group และต่อมากับวง Faces เขาออกผลงานเดี่ยวในปี 1969 กับผลงานอัลบั้มแรกชุด "An Old Raincoat Won't Ever Let You Down" ผลงานในระหว่างอยู่วง The Jeff Beck Group และ The Faces พิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเขามีอิทธิพลต่อแนวเพลงเฮฟวีเมทัล และพังก์ร็อก ตามลำดับ ทั้งสองวงเป็นวงบุกเบิกให้กับแนวเพลงบลูส์-ร็อก

กับอาชีพการงานของเขากว่า 5 ทศวรรษ สจ๊วตประสบความสำเร็จมีซิงเกิลฮิตในฐานะศิลปินเดี่ยว โดยประสบความสำเร็จมากในสหราชอาณาจักร ที่ที่เขามีอัลบั้มอันดับ 1 ติดต่อกัน 6 ชุด และมีซิงเกิลฮิต 62 ซิงเกิล ที่มี 24 ซิงเกิลติดท็อป 10 และ 6 ในนั้นติดอันดับ 1 ซิงเกิลฮิตที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดเช่น "Maggie May", "You Wear It Well", "Sailing", "Tonight's the Night (Gonna Be Alright)", "Hot Legs", "Da Ya Think I'm Sexy?", "Forever Young" และ "Rhythm of My Heart." และเขามียอดขายอัลบั้มและซิงเกิลประมาณ 250 ล้านชุด ทำให้เขาติดอันดับศิลปินดนตรีที่มียอดขายดีที่สุด
แดเนียล พาวเทอร์

แดเนียล ริชาร์ด พาวเทอร์ () เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971 เป็นนักร้องชาวแคนาดา เติบโตในเวอร์นอน ใน Okanagan Shuswap ของเขตการปกครองรัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา เขามีผลงานเป็นที่รู้จักดีกับเพลงอันดับ 1 "Bad Day"
โรฮีนจา

โรฮีนจา ( "โรฮีนจา"; โรฮีนจา: "รูไอง์กา"; ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์มุสลิมที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือของรัฐยะไข่ (อาระกัน) ทางตะวันตกของประเทศพม่า และพูดภาษาโรฮีนจา ชาวโรฮีนจาและนักวิชาการบางส่วนกล่าวว่า โรฮีนจาเป็นชนพื้นเมืองในพื้นที่รัฐยะไข่ ในขณะที่นักประวัติศาสตร์บางส่วนอ้างว่า พวกเขาอพยพเข้าพม่าจากเบงกอลในสมัยการปกครองของสหราชอาณาจักรเป็นหลัก และนักประวัติศาสตร์ส่วนน้อยกล่าวว่า พวกเขาอพยพมาหลังจากพม่าได้รับเอกราชในปี 2491 และหลังจากบังกลาเทศทำสงครามประกาศเอกราชในปี 2514

ชาวมุสลิมตั้งถิ่นฐานในรัฐยะไข่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ไม่สามารถประมาณจำนวนผู้ตั้งถิ่นฐานชาวมุสลิมก่อนการปกครองของสหราชอาณาจักรได้อย่างแม่นยำ หลังสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่หนึ่งในปี 2369 สหราชอาณาจักรผนวกรัฐยะไข่และสนับสนุนให้มีการย้ายถิ่นจากเบงกอลเพื่อทำงานเป็นผู้ใช้แรงงานในไร่นา ประชากรมุสลิมอาจมีจำนวนถึงร้อยละ 5 ของประชากรรัฐยะไข่แล้วเมื่อถึงปี 2412 แต่จากการประเมินของปีก่อนหน้าก็พบว่ามีจำนวนสูงกว่านี้ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ความรุนแรงระหว่างชุมชนก็ปะทุขึ้นระหว่างชาวยะไข่ซึ่งนับถือศาสนาพุทธกับหน่วยกำลังวี (V-Force) ชาวโรฮีนจาที่สหราชอาณาจักรติดอาวุธให้ และการแบ่งขั้วก็รุนแรงมากขึ้นในพื้นที่ ในปี 2525 รัฐบาลพลเอกเนวีนตรากฎหมายความเป็นพลเมืองซึ่งปฏิเสธความเป็นพลเมืองของชาวโรฮีนจา

ในปี 2556 มีชาวโรฮีนจาประมาณ 735,000 คนอาศัยอยู่ในประเทศพม่า ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองทางเหนือของรัฐยะไข่ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 80–98 ของประชากร สื่อระหว่างประเทศและองค์การสิทธิมนุษยชนกล่าวว่าชาวโรฮีนจาเป็นชนกลุ่มน้อยที่ถูกข่มเหงที่สุดกลุ่มหนึ่งในโลก ชาวโรฮีนจาจำนวนมากหนีไปอยู่ในย่านชนกลุ่มน้อยและค่ายผู้ลี้ภัยในประเทศเพื่อนบ้านอย่างบังกลาเทศ รวมทั้งพื้นที่ตามชายแดนไทย–พม่า ชาวโรฮีนจากว่า 100,000 คนยังอาศัยอยู่ในค่ายสำหรับผู้พลัดถิ่นในประเทศซึ่งทางการไม่อนุญาตให้ออกมา ชาวโรฮีนจาได้รับความสนใจจากนานาชาติในห้วงเหตุจลาจลในรัฐยะไข่ พ.ศ. 2555

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 สำนักข่าวซีเอ็นเอ็นรายงานว่ามีผู้ลี้ภัยชาวโรฮีนจาจำนวน 1,000 คนอพยพมาจากประเทศพม่า ได้ถูกทหารพม่าจับกุมพร้อมทั้งถูกทารุณกรรม จากนั้นถูกจับโยนลงทะเลโดยไม่มีเรือมารับ และขาดแคลนทั้งน้ำและอาหาร เรื่องนี้รัฐบาลทหารพม่าออกมาตอบโต้ในเบื้องต้นว่า ซีเอ็นเอ็นรายงานข่าวเกินความจริง และที่ว่าผู้ลี้ภัยเหล่านี้ใช้เรือใบโดยไม่มีเครื่องยนต์และห้องน้ำบนเรือ จนกระทั่งเจ้าหน้าที่ช่วยเหลือพวกเขาขึ้นมายังชายฝั่ง ทางด้าน โฆษกกระทรวงกลาโหมพม่า ออกมาปฏิเสธว่าสื่อรายงานไม่ถูกต้อง

นอกจากนี้สื่อยังได้รายงานผลการสอบสวนว่า ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ได้หายตัวไปจากการกักขังที่ส่วนกลางและยังไม่พบว่าอยู่ที่ไหน รัฐบาลทหารพม่าให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนว่า "พวกเราอาจหยุดเดินเรือหรือพวกเขาจะกลับมา ทิศทางลมจะพาพวกเขาไปยังอินเดียหรือไม่ก็ที่อื่น" จากนั้นรัฐบาลทหารพม่าให้สัญญาว่าจะดำเนินการสอบสวนผู้นำทางทหารอย่างเต็มที่ แต่ออกมาปฏิเสธข้อกล่าวหาที่หาว่าปกปิดการใช้อำนาจกองทัพไปในทางที่ผิด

แอนเจลีนา โจลี ทูตสันถวไมตรีแห่งข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (UNHCR) วิจารณ์รัฐบาลทหารพม่าว่าไม่สนใจไยดีต่อสภาพความเป็นอยู่ที่เลวร้ายของชาวโรฮีนจา และเสนอแนะว่ารัฐบาลทหารพม่าควรดูแลคนกลุ่มนี้ให้ดีกว่าตอนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของพม่า กระทรวงการต่างประเทศออกมาตำหนิยูเอ็นเอชซีอาร์ มีการบันทึกว่ายูเอ็นเอชซีอาร์ไม่มีอำนาจหน้าที่และการกล่าวว่าเรื่องนี้ไม่ควรจะอ้างถึงกระทรวงการต่างประเทศ และอาคันตุกะของกระทรวงการต่างประเทศ
สยมภู มุกดีพร้อม

สยมภู มุกดีพร้อม (เกิด พ.ศ. 2513 - ) เป็นผู้กำกับภาพชาวไทย

สยมภูจบการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาการภาพยนตร์และภาพนิ่ง เริ่มเข้าสู่วงการการการเป็นผู้กำกับภาพให้กับอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ใน ดอกฟ้าในมือมาร ภาพยนตร์สารคดีเรื่องแรกของอภิชาติพงศ์ และร่วมงานกันตลอดมา ทั้ง สุดเสน่หา (2545) ภาพยนตร์สั้น Worldly Desires (2548) และแสงศตวรรษ (2549)

สยมภู เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลการกำกับภาพยอดเยี่ยม จากเรื่องแสงศตวรรษ ในงานประกวด Asian Film Award รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ จากเรื่อง ไชยา และภาพยนตร์เรื่อง ซอยคาวบอย ได้ออกฉายในเทศกาลภาพยนตร์คาน ประจำปี 2008
กล้องโทรทรรศน์อวกาศ GALEX

กล้องโทรทรรศน์อวกาศ GALEX (ย่อจาก Galaxy Evolution Explorer) หรือ โครงการสำรวจวิวัฒนาการของดาราจักร เป็นกล้องโทรทรรศน์อวกาศในย่านรังสีอัลตราไวโอเลตที่โคจรอยู่รอบโลก ขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2546 โดยจรวดเพกาซัสนำกล้องกาเล็กซ์ไว้ในวงโคจรวงกลมด้านในที่ระดับความสูง 697 กิโลเมตร (432 ไมล์) มุมเอียงจากเส้นศูนย์สูตรของโลก 29 องศา

งานสังเกตการณ์ครั้งแรกเป็นงานที่อุทิศแด่ลูกเรือของกระสวยอวกาศโคลัมเบีย โดยทำการถ่ายภาพท้องฟ้าบริเวณกลุ่มดาวเฮอร์คิวลีส ในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 เหตุที่เลือกย่านฟ้านี้เนื่องจากมันอยู่เหนือกระสวยอวกาศพอดีในเวลาที่มีการติดต่อกับศูนย์ควบคุมการบินขององค์การนาซาเป็นครั้งสุดท้าย
ถนนทวีวัฒนา

ถนนทวีวัฒนา () เป็นเส้นทางการคมนาคมระหว่างเขตหนองแขมกับเขตทวีวัฒนา ทางทิศตะวันตกของกรุงเทพมหานคร แยกจากถนนเพชรเกษมในพื้นที่แขวงหนองค้างพลู เขตหนองแขม เลียบฝั่งตะวันตกของคลองทวีวัฒนาเป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านใต้สะพานถนนพุทธมณฑล สาย 3 จากนั้นข้ามคลองบางไผ่เข้าพื้นที่แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา ตัดกับถนนบางแวก ตัดกับถนนเลียบคลองปทุม ตัดกับถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษกและถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 4 จากนั้นข้ามคลองบางกระทึกเข้าพื้นที่แขวงศาลาธรรมสพน์ ตัดกับถนนอุทยาน ถนนบรมราชชนนี และถนนศาลาธรรมสพน์ ก่อนจะไปสิ้นสุดที่ทางรถไฟสายใต้

ถนนทวีวัฒนาเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจร ไม่มีเกาะกลาง ระยะทางรวม 10.8 กิโลเมตร เดิมมีลักษณะเป็นคันทางริมคลองทวีวัฒนาซึ่งกรมชลประทานใช้เป็นเส้นทางในการดูแลบำรุงรักษาคลอง แต่ให้ประชาชนได้ใช้สัญจรด้วย กรุงเทพมหานครได้รับมอบเส้นทางสายนี้จากกรมชลประทานเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2520 จากนั้นจึงได้สร้างเป็นถนนคอนกรีตเลียบฟากตะวันตกของคลองไปตลอดสาย มีชื่อเรียกทางการและชื่อเรียกโดยทั่วไปว่า ถนนเลียบคลองทวีวัฒนา

จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2545 สำนักงานเขตทวีวัฒนาได้เสนอกรุงเทพมหานคร ขอเปลี่ยนชื่อถนนสายนี้เป็น "ถนนทวีวัฒนา" โดยให้ถนนทวีวัฒนา (สายเดิม) เปลี่ยนไปใช้ชื่อว่า "ถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 2" แทน แต่ในที่ประชุมคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครเห็นว่า ปลายถนนทวีวัฒนาด้านตะวันออก (ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2) ยังมีถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนังต่อออกไปในทิศเดิมจนถึงถนนกาญจนาภิเษก (ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตทวีวัฒนากับเขตตลิ่งชันพอดี) จึงควรรวมถนนทั้ง 2 ช่วงนี้เป็นสายเดียวกันแล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก" สำนักงานเขตทวีวัฒนาพิจารณาแล้วเห็นด้วย และเสนอกรุงเทพมหานครขอเปลี่ยนชื่อถนนทั้ง 2 สายตามชื่อดังกล่าวอีกครั้ง กรุงเทพมหานครจึงอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อถนนเลียบคลองทวีวัฒนาเป็น ถนนทวีวัฒนา เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2546

ปัจจุบัน ถนนทวีวัฒนารวมถึงถนนอุทยานที่อยู่ใกล้เคียงกันนิยมใช้เป็นที่เล่นน้ำในเทศกาลสงกรานต์เช่นเดียวกับถนนข้าวสารหรือถนนสีลมในฝั่งพระนคร แต่ในปี พ.ศ. 2560 ได้งดเว้นไปเนื่องจากกรุงเทพมหานครเป็นกังวลในเรื่องความปลอดภัย
ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก

ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก () เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา ทางทิศตะวันตกของกรุงเทพมหานคร แยกจากถนนกาญจนาภิเษก ไปทางทิศตะวันตก ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2 ที่ทางแยกสนามกีฬาพาณิชย์ฯ ไปทางทิศเดิม ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 3 ที่ทางแยกทวีวัฒนา ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จนถึงหน้าโรงเรียนคลองทวีวัฒนา แยกขวาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ขนานกับแนวคลองทวีวัฒนา จากนั้นแยกซ้ายไปทางทิศตะวันตก (ก่อนถึงสะพานข้ามคลองบางพรม) ข้ามคลองทวีวัฒนาและบรรจบถนนทวีวัฒนาที่ทางแยกสุภาพบุรุษ โดยมีถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 4 ตรงต่อเนื่องไปออกถนนพุทธมณฑล สาย 4 ในท้องที่อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐมได้

ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษกเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจร ไม่มีเกาะกลาง เดิมแบ่งออกเป็น 2 ช่วงตามชื่อเรียก ช่วงแรกคือ ถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนัง เริ่มต้นจากถนนพุทธมณฑล สาย 2 ไปทางทิศตะวันออก ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก (โดยยังมีแนวถนนสายเดียวกันนี้ต่อเนื่องไปทางทิศตะวันออกและทิศตะวันออกเฉียงใต้ในท้องที่แขวงบางเชือกหนัง เขตตลิ่งชัน ก่อนจะไปบรรจบกับถนนพุทธมณฑล สาย 1) ส่วนช่วงที่ 2 คือ ถนนทวีวัฒนา ในช่วงแรกมีสภาพเป็นทางเดินจากถนนพุทธมณฑล สาย 2 จนถึงถนนเลียบคลองทวีวัฒนา ต่อมาประชาชนในพื้นที่ร่วมกันพัฒนาและอุทิศที่ดินเพื่อให้เป็นทางสาธารณะ จนกระทั่งกรุงเทพมหานครได้ปรับปรุงทางเดินนี้เป็นถนนลาดยางเพื่อใช้ในการจราจรเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2525 ซึ่งถนนทวีวัฒนานี้ก็คือระยะทางส่วนใหญ่ของถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษกในปัจจุบันนั่นเอง

ในปี พ.ศ. 2545 สำนักงานเขตทวีวัฒนาได้เสนอกรุงเทพมหานคร ขอเปลี่ยนชื่อถนนทวีวัฒนาเป็น "ถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 2" เพื่อให้ถนนเลียบคลองทวีวัฒนาใช้ชื่อ "ถนนทวีวัฒนา" แทน แต่ในที่ประชุมคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครเห็นว่า ปลายถนนทวีวัฒนาด้านตะวันออกที่ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2 นั้น ยังมีถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนังต่อออกไปจนถึงถนนกาญจนาภิเษก (ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างเขตทวีวัฒนากับเขตตลิ่งชันพอดี) จึงควรรวมถนนทั้ง 2 ช่วงนี้เป็นสายเดียวกันแล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก" สำนักงานเขตทวีวัฒนาพิจารณาแล้วเห็นชอบด้วยและเสนอกรุงเทพมหานครขอเปลี่ยนชื่อถนนทั้ง 2 สายตามชื่อดังกล่าวอีกครั้ง กรุงเทพมหานครจึงอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อถนนทวีวัฒนาและถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนัง (เฉพาะในท้องที่เขตทวีวัฒนา) เป็น ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ส่วนถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนังในท้องที่เขตตลิ่งชันนั้น ปัจจุบันมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "ถนนบางเชือกหนัง"
รัฐสภายาว

รัฐสภายาว (ภาษาอังกฤษ: Long Parliament) เป็นชื่อของรัฐสภาแห่งอังกฤษสมัยหนึ่งที่ถูกเรียกโดยสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1640 หลังจากที่สงครามบาทหลวง (Bishops' Wars) สิ้นสุดลง นามของสภาที่ได้รับเป็นเพราะเป็นสมัยประชุมที่ได้รับอนุมัติจากพระราชบัญญัติพิเศษเพื่อเป็นการป้องกันจากการยุบโดยมิได้รับมติเห็นชอบจากสมาชิกของรัฐสภาเอง สมาชิกของรัฐสภาก็มิได้ยุบสภานี้จนกระทั่งหลังจากสงครามกลางเมืองอังกฤษ และหลังจากสมัยไร้กษัตริย์ ในปี ค.ศ. 1660 รัฐสภาเริ่มเปิดประชุมครั้งแรกในปี ค.ศ. 1640 แต่มาหยุดชะงักลงชั่วคราวในปี ค.ศ. 1649 เมื่อผู้สนับสนุน “กองทัพตัวอย่าง” ลาออก รัฐสภาหลังจากการหยุดชะงักก็กลายเป็น “รัฐสภารัมพ์” (Rump Parliament) ระหว่างสมัยการปกครองของรัฐบาลผู้พิทักษ์อังกฤษ (The Protectorate) รัฐสภารัมพ์ก็ถูกแทนด้วยการประชุมรัฐสภาอื่นๆ แต่ก็ถูกเรียกกลับมาหลังจากที่โอลิเวอร์ ครอมเวลล์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1658 โดยฝ่ายทหารเพื่อช่วยพยุงฐานะของการทหาร เมื่อไม่สำเร็จ นายพลจอร์จ มองค์ (George Monck, 1st Duke of Albemarle) ก็อนุญาตให้ผู้ที่ถูกกีดกันจากรัฐสภาในปี ค.ศ. 1649 กลับมาเข้าร่วมประชุมได้อีก เพื่อที่จะทำให้สามารถผ่านกฎหมายที่จำเป็นในการฟื้นฟูราชวงศ์และยุบรัฐสภายาวเอง ซึ่งเป็นการปูทางสำหรับรัฐสภาที่จะได้รับเลือกตั้งใหม่ที่เรียกว่า “รัฐสภาคอนเว็นท์ชั่น” (Convention Parliament)
โซฟี เอลลิส-เบ็กซ์เตอร์

โซฟี มิเชลล์ เอลลิส-เบ็กซ์เตอร์ () เกิดเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1979 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ แนวเพลงของเธอเป็นเพลงผสมผสานของเพลงป็อป, ดิสโก้, นู-ดิสโก้ และดนตรีที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ยุค 80

ในปี 1997 เธอเริ่มเข้าวงการดนตรีด้วยการเป็นสมาชิกวงอินดี้ที่ชื่อ theaudience รับตำแหน่งร้องนำ ต่อมาในปี 2000 เธอร่วมงานกับดีเจชาวอิตาลีที่ชื่อ สปิลเลอร์ ที่เธอร่วมร้องในเพลง "Groovejet (If This Ain't Love)" ติดชาร์ตในสหราชอาณาจักรที่อันดับ 1 ต่อมาในปี 2001 เธอมีผลงานอัลบั้มเดี่ยวชุด "Read My Lips" ติดชาร์ตอัลบั้มในสหราชอาณาจักร มีเพลงดัง คือ "Take Me Home" เพลงเก่าของแฌร์ และ "Murder on the Dancefloor" ทั้ง 2 ซิงเกิลติดชาร์ตที่อันดับ 2 และเธอมีผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ชุด "Shoot from the Hip", ออกเมื่อเดือนตุลาคม 2003 มีซิงเกิลอย่างเพลง "Mixed Up World" ขึ้นชาร์ตที่อันดับ 7 และเพลง "I Won't Change You" ขึ้นชาร์ตที่อันดับ 9

ต่อมาในปี 2004 ออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 3 ที่ร่วมทำงานกับ Fred Schneider แห่งวง The B-52s และ Richard Barone (จาก The Bong), Shelly Poole (จาก Alisha's Attic), Cathy Dennis และ Kerin Smith (จาก theaudience) ออกขายเมื่อ 21 พฤษภาคม 2007 ชื่ออัลบั้มว่า Trip the Light Fantastic
การศึกษาทางไกล

การศึกษาทางไกล เป็นการเรียนการสอนที่ผู้เรียนผู้สอน อยู่ห่างไกลกัน สามารถเรียนรู้ผ่านทางระบบการสื่อสารทางไกลได้ ทั้งแบบประสานเวลา และไม่ประสานเวลา
ริก แอสต์ลีย์

ริชาร์ด พอล แอสต์ลีย์ () เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 ที่ Newton-le-Willows, Lancashire ปัจจุบันคือ Merseyside เป็นนักร้องชาวอังกฤษ นักแต่งเพลง นักดนตรี แอสต์ลีย์แต่งงานกับโปรดิวเซอร์ที่ชื่อ ลี เบาซาเกอร์ มีลูกสาวด้วยกัน 1 คน แอสต์ลีย์มีผลงานเพลงที่มียอดขายมากกว่า 40 ล้านชุดทั่วโลก เขามีผลงานที่เป็นที่รู้จักดีกับซิงเกิลในปี 1987 เพลง "Never Gonna Give You Up" ที่เป็นเพลงฮิตใน 16 ประเทศ

ในปี 2007 แอสต์ลีย์ ได้กลายเป็นปรากฏการณ์ทางอินเทอร์เน็ต เมื่อวิดีโอของเขาเพลง "Never Gonna Give You Up" เป็นกระแสทางอินเทอร์เน็ตที่มีชื่อว่า "ริกโรลลิง" แอสต์ลีย์ยังได้รับการโหวดจากผู้ใช้อินเทอร์เน็ต ว่าเป็น "Best Act Ever" ในงานเอ็มทีวี ยุโรป มิวสิก อวอร์ดส 2008
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์

โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ () (25 เมษายน ค.ศ. 1599 (ปฏิทินเก่า) - 3 กันยายน ค.ศ. 1658 (ปฏิทินเก่า) เป็นผู้นำทางการทหารและทางการเมืองชาวอังกฤษที่เป็นที่รู้จักกันดีในการเกี่ยวข้องกับเปลี่ยนระบบการปกครองของอังกฤษเป็นแบบสาธารณรัฐในฐานะ “เจ้าผู้พิทักษ์” (Lord Protector) แห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ครอมเวลล์เป็นแม่ทัพคนหนึ่งของกองทัพตัวแบบใหม่ (New Model Army) ผู้ได้รับชัยชนะต่อกองทัพของ ฝ่ายกษัตริย์นิยม (Cavalier) ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ หลังจากปลงพระชนม์สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1649แล้ว ครอมเวลล์ก็มีอิทธิพลต่อเครือจักรภพแห่งอังกฤษ อยู่เพียงชั่วระยะเวลาสั้นในขณะเดียวกับที่ได้รับชัยชนะในการปราบปรามสกอตแลนด์และไอร์แลนด์ และปกครองในฐานะ “เจ้าผู้พิทักษ์” ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1653 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1658

ครอมเวลล์เป็นบุตรของชนชั้นผู้ดีชั้นกลางและไม่ได้เป็นที่รู้จักจนเมื่ออายุได้ 40 ปี และได้ใช้ชีวิตอย่างเกษตรกรผู้มีอันจะกินจนกระทั่งมามีฐานะดีขึ้นบ้างเมื่อได้รับเงินมรดกจากลุง ในช่วงนั้นครอมเวลล์ก็เปลี่ยนศาสนาและมายึดแนวชีวิตแบบเพียวริตันเป็นหลัก ครอมเวลล์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในแขวงเคมบริดจ์ในสมัยรัฐสภาสั้น (ค.ศ. 1640) และ รัฐสภายาว ระหว่างปี ค.ศ. 1640 ถึงปี ค.ศ. 1649 ต่อมาก็เข้าร่วมสงครามกลางเมืองอังกฤษ ทางฝ่ายรัฐสภา (Roundheads)

ครอมเวลล์เป็นนายทหารที่มีสมรรถภาพที่ได้รับสมญาว่า “Ironsides” และได้เลื่อนจากการควบคุมกองทหารกองเดียวไปจนเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพอังกฤษ ครอมเวลล์เป็นคนที่สามที่ลงนามในการสั่งปลงพระชนม์พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1649 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในรัฐสภารัมพ์ระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1653 และได้รับเลือกจากรัฐสภาให้เป็นผู้นำทัพในการรบในไอร์แลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1650 หลังจากนั้นครอมเวลล์ก็นำการต่อสู้ในสกอตแลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1650 ถึงปี ค.ศ. 1651 เมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1653 ครอมเวลล์ก็บังคับยุบรัฐสภารัมพ์โดยใช้กำลังและก่อตั้ง “รัฐสภาแบร์โบนส์” (Barebones Parliament) อยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งก่อนที่ได้รับเลือกให้เป็น “เจ้าผู้พิทักษ์” แห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1653 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1658 ร่างของครอมเวลล์ถูกฝังไว้ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์แต่เมื่อฝ่ายฟื้นฟูราชวงศ์ได้อำนาจคืนในปี ค.ศ. 1660 ร่างของครอมเวลล์ก็ถูกขุดขึ้นมาประหารชีวิตโดยการแขวนด้วยโซ่และตัดหัว
กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ

กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ในภาษาอังกฤษย่อว่า LGBT (หรือ GLBT) ซึ่งเป็นตัวอักษรตัวแรกของคำว่า lesbian (เลสเบี้ยน) , gay (เกย์) , bisexual (ไบเซ็กชวล) , และ transgender/transsexual (คนข้ามเพศ) มีการใช้คำว่า LGBT มาตั้งแต่ยุค 90 ซึ่งดัดแปลงมาจาก “LGB” ที่ใช้ในการแทนวลี "สังคมเกย์" (Gay community) ที่ในหลาย ๆ กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ไม่รู้สึกว่าอธิบายกลุ่มคนพวกนี้ได้อย่างถูกต้องตามที่กล่าว ในการใช้สมัยใหม่ LGBT มีความหมายถึงความหลากหลายของเพศวิถี (Sexuality) และลักษณะการแสดงเพศทางสังคม และในบางครั้งอาจหมายถึงกลุ่มคนที่ไม่ใช่กลุ่มรักต่างเพศ แทนการระบุว่าเป็นเลสเบี้ยน เกย์ ไบเซ็กชวล หรือ คนข้ามเพศ

คำนี้ในภาษาอังกฤษ ยังมีการนำมาปรับใช้ในสังคมกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ และสื่อมวลชนในกลุ่มผู้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก
เกย์ดาร์

เกย์ดาร์ () เป็นคำประสม ของคำว่า เกย์ (gay) ประสมกับ เรดาร์ (radar) และมีความหมายถึงความสามารถในการหยั่งรู้ ประเมินเรื่องรสนิยมทางเพศ (Sexual Orientation) แยกแยะ เกย์, ไบเซ็กชวล หรือรักต่างเพศ การทำงานของเกย์ดาร์ขึ้นอยู่กับข้อมูลความรู้สึกทางท่าทาง และการหยั่งรู้โดยสัญชาตญาณ รวมถึงการตอบสนองในพฤติกรรมทางสังคมและกิริยาท่าทาง ตัวอย่างเช่น กิริยาตอบรับที่มีลีลาสีสัน, อาชีพ และความเจ้าสำอาง เป็นต้น

แนวคิดเรื่องเกย์ดาร์ มีความซับซ้อนโดยเกย์ที่ไม่แสดงทีท่าทั่วไปของเกย์ อย่างเช่น ผู้ชายเมโทรเซ็กชวล ที่มีลักษณะอารมณ์สุนทรีย์มาก มีนิสัยที่สนใจภาพลักษณ์ตัวเอง ซึ่งใกล้เคียงกับเกย์คนเมืองที่ชอบแต่งตัวตามแฟชั่น ข่าวเอบีซี รายการ "20/20" รายงานว่า เกย์ดาร์ อาจจะทำงานได้ดีกว่าในกลุ่มเกย์และคนที่มักสังเกตเกี่ยวกับรสนิยมทางเพศผู้อื่น เพราะพวกเขามักจะขวนขวาย อยากรู้ว่าคนคนนั้นเป็นเกย์หรือเปล่า

จากการศึกษาโดย Philadelphia's Monell Chemical Senses Center ตีพิมพ์ใน Journal of Psychological Science รายงานว่า เกย์ผู้ชายมีบางส่วนที่สามารถจับ ค้นหากลิ่นของเกย์อื่นได้อยู่แล้ว"

ในการศึกษาของ Nalini Ambady ที่ตีพิมพ์ในปี 1999 แสดงให้เห็นว่า โฮโมเซ็กชวลสามารถแยกแยะความถูกต้องในรสนิยมทางเพศแม้จากในวิดีโอเงียบและภาพถ่ายได้ดีกว่า คนรักต่างเพศ หลังจากนั้นวิลเลียม ลี อดัมส์ ลูกศิษย์ของ Ambady ศึกษาต่อ ในปี 2004 โดยมุ่งเน้นไปที่หน้าตา จุดสำคัญของการมีปฏิสัมพันธ์ด้านสังคม
เจ้าผู้อารักขา

เจ้าผู้อารักขา () เป็นตำแหน่งเฉพาะที่ใช้ในอังกฤษในฐานะผู้นำของประเทศซึ่งใช้ได้สองความหมายในช่วงเวลาในประวัติศาสตร์สองสมัย

ตำแหน่ง “เจ้าผู้อารักขา” เดิมใช้สำหรับเจ้านายหรือขุนนางคนใดคนหนึ่งที่ได้รับอำนาจให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ซึ่งมิใช่ตำแหน่งสำหรับคณะบุคคลที่มีหน้าที่เป็นคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (Regency council) ขณะที่พระมหากษัตริย์ยังทรงพระเยาว์เกินกว่าที่จะทรงปกครองด้วยพระองค์เองได้

เจ้าผู้อารักขาอังกฤษคนสำคัญ เช่นเจ้าผู้อารักขาสกอตแลนด์คนสำคัญ เช่น

ตำแหน่ง เจ้าผู้อารักขาแห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ เป็นตำแหน่งประมุขแห่งรัฐระหว่างสมัยไร้กษัตริย์อังกฤษ (English Interregnum) ซึ่งตามมาจากสมัยการปกครองอยู่ชั่วระยะหนึ่งของเครือจักรภพแห่งอังกฤษ ภายใต้ “สภาแห่งรัฐ” ผู้ที่ดำรงตำแหน่งคนแรกคือโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ที่ดำรงตำแหน่งระหว่างเดือนธันวาคม ค.ศ. 1653 จนถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1658 และต่อมาโดยริชาร์ด ครอมเวลล์ บุตรชาย ระหว่างเดือนกันยายน ค.ศ. 1658 จนถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1659 ซึ่งเป็นสมัยที่เรียกว่ายุครัฐในอารักขา (The Protectorate) เอกสาร "ตราสารการปกครอง" (รัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐ) ยังระบุไว้ด้วยว่า—
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์, ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ จักเป็น, และด้วยคำประกาศในเอกสารฉบับนี้, เจ้าผู้อารักขาแห่งเครือจักรภพแห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์,และดินแดนใต้อาณัติ นับแต่บัดนี้ จนกว่าชีวิตจะหาไม่

รัฐธรรมนูญฉบับที่มาแทนที่ในปี ค.ศ. 1657, "ฎีกาและคำแนะนำอันนอบน้อม", ให้อำนาจเจ้าผู้อารักขาในการเลือกผู้สืบทอดได้. ครอมเวลล์จึงเลือก ริชาร์ด บุตรชายคนโตสุดที่ยังมีชีวิตอยู่ ผู้ซึ่งไม่มีประสบการณ์ในแวดวงการเมืองเลย เป็นผู้สืบทอด. นี้เป็นวิธีการเลือกผู้นำโดยไม่มีการลงคะแนนใดๆ และยังคล้ายคลึงกับการสืบสันติวงศ์ ในทางพฤตินัย
และยังมีการประดิษฐ์ธรรมเนียมยศอย่างกษัตริย์ ("โดยพระคุณของพระเจ้า และ สาธารณรัฐ
เจ้าผู้อารักขาแห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์") และจารีตแบบระบอบกษัตริย์ เช่น การแต่งตั้งอัศวิน.

ครอมเวลล์ผู้บุตร, ผู้สืบทอดตําแหน่งต่อจากบิดาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1658, ดำรงตำแหน่งอยู่เพียงแปดเดือน ก่อนที่จะลาออกจากตําแหน่งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1659
ตามมาด้วยการก่อตั้งสภาแห่งรัฐ ขึ้นมาอีกครั้ง และจบลงด้วยการ การฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ โดยรัฐสภาอัญเชิญ พระเจ้าชาลส์ที่ 2 ให้กลับมาครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ