seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
นกล่าเหยื่อ

นกล่าเหยื่อ (-มาจากภาษาละตินคำว่า "rapere" หมายถึง "บังคับด้วยกำลัง") เป็นชื่อสามัญเรียกโดยรวมของนกกลุ่มที่หากินในเวลากลางวัน และกินเนื้อสัตว์เป็นอาหาร รวมถึงอาจกินซากเป็นอาหารด้วย

นกล่าเหยื่อจะมีหลักการบินโดยใช้ความรู้สึกกระตือรือร้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งการมองเห็น นกกลุ่มนี้เป็นนกที่ล่าสัตว์มีกระดูกสันหลังเป็นส่วนใหญ่รวมทั้งนกด้วยกันจำพวกอื่น ๆ โดยมีกรงเล็บและจะงอยปากที่ค่อนข้างใหญ่และประสิทธิภาพและเหมาะสำหรับการฉีกขาดเนื้อ ส่วนใหญ่ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ จัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร

มีหลายชนิดที่จัดเป็นนกล่าเหยื่อ แต่ในทางปักษีวิทยาได้จำแบกประเภทของนกล่าเหยื่อ ไว้ดังนี้

และอาจรวมถึงกลุ่มนกที่หากินในเวลากลางคืนด้วย ได้แก่ นกในอันดับ Strigiformes

ในประเทศไทย มีนกล่าเหยื่อทั้งหมดจำนวน 55 ชนิด มากกว่า 32 ชนิดเป็นนกอพยพย้ายถิ่นในฤดูหนาว หรือ นกอพยพจากแถบประเทศทางซีกโลกเหนือ เช่น มองโกเลีย, จีน, ธิเบต, ไซบีเรีย, เกาหลี, ญี่ปุ่น ผ่านประเทศไทยไปประเทศอื่นในคาบสมุทรมลายู เพื่อหลบหนีความหนาวไปทางซีกโลกทางใต้ที่อากาศอบอุ่นกว่าและอาหารการกินอุดมสมบูรณ์กว่า โดยสิ่งสำคัญที่มีผลต่อการบินของนกล่าเหยื่ออพยพ คือ มวลอากาศร้อนและกระแสลม มวลอากาศร้อนเป็นสิ่งสำคัญต่อการบินอพยพของนก เพื่อลดการสูญเสียพลังงานในระหว่างการบินอพยพเมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงส่งความร้อนมายังพื้นผิวโลก มีการดูดซับพลังงานความร้อนไว้แล้วค่อย ๆ ลอยตัวสูงขึ้นรวมตัวกันจนมีความหนาแน่นมาก เรียกว่า มวลอากาศ ซึ่งอาจเกิดในที่โล่งหรือแนวเทือกเขาก็ได้ เมื่อมีกระแสลมพัดเอามวลอากาศร้อนที่อยู่ตามทุ่งไปปะทะกับภูเขาซึ่งเปรียบเสมือนกำแพงกั้น ทำให้มวลอากาศร้อนรวมกันเป็นก้อนใหญ่ลอยสูงขึ้นสู่ฟ้า นกล่าเหยื่อที่บินอพยพจะมองเห็นและใช้มวลอากาศร้อนพยุงตัวไปข้างหน้า ซึ่งในแต่ละวันเมื่อถึงเวลาเย็นนกล่าเหยื่อจะหาที่พักผ่อนในเวลากลางคืน เพื่อเตรียมอพยพในวันรุ่งขึ้น เป็นอย่างนี้ทุกวันจนกว่าจะถึงเป้าหมายที่จะอาศัยอยู่ตลอดช่วงฤดูหนาว บริเวณประเทศแถบใกล้เส้นศูนย์สูตรในประเทศไทย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย เป็นประเทศหลัก โดยเมื่อเวลาผ่านไปถึงช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนพฤษภาคมของปีถัดไป นกล่าเหยื่อเหล่านี้จะบินอพยพกลับไปถิ่นฐานเดิมเพื่อรังวางไข่อีกครั้ง
สันทินี ใจซื่อกุล

สันทินี ใจซื่อกุล เจ้าของฉายา นัท สระบุรี เกิดวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 ที่จังหวัดสระบุรี เป็นทั้งนักสนุกเกอร์และพูลหญิงทีมชาติไทย เจ้าของเหรียญเงินจากเอเชียนอินดอร์เกมส์ รวมถึงเหรียญทอง, เหรียญเงิน และเหรียญทองแดงซีเกมส์ ตลอดจนเป็นที่กล่าวขวัญเมื่อครั้งที่สามารถชนะนักกีฬาจีนในพูล 9 ลูกได้อย่างขาดลอย

สันทินี ใจซื่อกุล เป็นลูกสาวของ จ.ส.อ.สมบูรณ์ ใจซื่อกุล เริ่มเล่นกีฬาสนุกเกอร์ครั้งแรกเมื่ออายุ 7 ปี ทั้งนี้ เธอใช้เวลาฝึกซ้อม 6 ชั่วโมงต่อวัน และเข้าแข่งขันครั้งแรกใน พ.ศ. 2540 นอกจากนี้ เธอยังมี ชูชาติ ไตรรัตนประดิษฐ์ หรือที่รู้จักกันในชื่อ ต่าย พิจิตร เป็นผู้ฝึกสอนในช่วงที่เป็นนักกีฬาทีมชาติ

ผลงานที่ผ่านมา สันทินี ใจซื่อกุล ได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันสนุกเกอร์ และเหรียญเงินจากพูลในการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2007 ที่เขตบริหารพิเศษมาเก๊า และได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งสนุกเกอร์ 6 แดง รวมถึงเหรียญเงินจากการแข่งพูล 8 ลูก และเหรียญทองแดงจากพูล 9 ลูก ในซีเกมส์ 2007 ที่จังหวัดนครราชสีมา

วันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2552 สันทินีเข้าแข่งขันรายการสนุกเกอร์สะสมคะแนน ดิวิชั่น 2 รายการที่ 4 ที่ทีบีซี.สนุกเกอร์เซ็นเตอร์ โดยได้พบกับ ทวี โพธิ์ทอง ที่ซึ่งเธอเป็นฝ่ายชนะ 3-0 เฟรมติดกัน วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2554 สันทินีเข้าแข่งขันรายการพูล 9 ลูกชิงแชมป์ประเทศไทย ที่ทีบีซี.สนุกเกอร์คลับ โดยเธอได้พบกับ นิชา ปฐมเอกมงคล ซึ่งเป็นนักกีฬาทีมชาติไทย และสันทินีเป็นฝ่ายชนะ 7-1 แร็กซ์

สันทินีสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะบริหารธุรกิจ สาขาการตลาด มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต โดยเธอเป็นหนึ่งในนักสนุกเกอร์ทีมชาติไทยที่เข้าร่วมการรับพระราชทานปริญญาบัตรใน พ.ศ. 2555 และในวันที่ 27 ตุลาคม ของปีเดียวกันนี้ เธอได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนบาดเจ็บสาหัส และเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลศูนย์สระบุรี โดยมี อรรถสิทธิ์ มหิทธิ หรือ บิ๊ก สระบุรี เข้าเยี่ยมอาการพร้อมกับเปิดเผยว่า เธอประสบอุบัติเหตุที่ขาขวา จึงไม่ส่งผลกระทบต่อการเล่นสนุกเกอร์มากนัก แต่คงใช้เวลาพักฟื้นเพื่อให้สภาพร่างกายกลับสู่ปกติ ซึ่งปัจจุบันเธอปลอดภัยแล้ว และยังเปิดเผยว่าต้องการร่วมคัดเลือกเข้าแข่งขันซีเกมส์ 2013 ที่จะจัดขึ้น ณ ประเทศพม่าทั้งพูลและสนุกเกอร์
หินบูรณ์

เมืองหินบูรณ์ () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของแขวงคำม่วน ประเทศลาว เดิมเรียกชื่อว่าเมืองฟองวินห์
ยมราช (เมือง)

เมืองยมราช (ลาว: ເມືອງຍົມມະລາດ) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแขวงคำม่วน ประเทศลาว
กั้งตั๊กแตนเจ็ดสี

กั้งตั๊กแตนเจ็ดสี (; ) เป็นครัสเตเชียนชนิดหนึ่ง จำพวกกั้ง

จัดอยู่ในวงศ์ Odontodactylidae เป็นกั้งที่มีสีสวย มักอยู่ตามพื้นทราย นอกเขตแนวปะการัง บางครั้งอาจพบได้ในเขตน้ำตื้น ส่วนใหญ่หลบซ่อนอยู่ในรูที่มีทางออกหลายทาง แต่บางครั้งอาจเดินอยู่บนพื้นเพื่อหาอาหาร ได้แก่ หอยฝาเดียว, กุ้ง, ปู หรือปลาขนาดเล็ก ตามีการพัฒนาสูงสุด จนถือได้ว่าเป็นสัตว์ที่มีระบบการมองเห็นที่ดีที่สุดในบรรดาอาณาจักรสัตว์โลก โดยดวงตากลมโตทั้งสองข้างนั้นสามารถกลอกกลิ้งไปมาได้อย่างเป็นอิสระ มีเซลล์รับแสงมากถึง 12 สี เมื่อเทียบกับตามนุษย์ที่มีเซลล์รับแสงเพียงแค่ 3 สีเท่านั้น นอกจากจะมองเห็นสีสันได้มากมายหลายเฉดสีแล้ว ยังสามารถรับรู้แสงโพลาไรซ์ได้อีกด้วย
และสามารถสแกนภาพได้ โดยใช้เส้นขนานกลางตาเพื่อเล็งเหยื่อ ก่อนใช้ขาคู่หน้าที่คล้ายกับกำปั้นหรือสันหมัดของมนุษย์ดีดไปอย่างแรง ลักษณะคล้ายตั๊กแตนตำข้าวจับเหยื่อ อาจใช้ดีดจนกระดองปูหรือเปลือกหอยแตกได้ หรือดีดเพื่อเกี่ยวกลับเข้ามา ซึ่งแรงดีดนี้รุนแรงมาก แม้แต่จะทำให้มนุษย์บาดเจ็บได้ หรือแม้กระทั่งกระจกตู้ปลาอาจแตกด้วยแรงดีดเพียงครั้งเดียว เพราะเป็นสัตว์ที่มีแรงในการดีดหนักกว่าน้ำหนักของตัวเองมากกว่า 1,000 เท่า ในอัตราความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (เร็วกว่ากระสุนขนาด .22 มิลลิเมตร) และยังสามารถดีดได้มากถึง 50,000 ครั้งโดยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด เนื่องจากโครงสร้างภายในของขาคู่หน้านั้นมีลักษณะเป็นชั้น ๆ ที่ซับซ้อน บริเวณที่รับแรงกระแทกโดยตรง ประกอบด้วยไฮดรอกซิลอะพาไทต์แบบผลึกที่พบมากในกระดูกและฟันของมนุษย์ จึงทำให้ผิวชั้นนี้มีสมบัติทนทานต่อแรงกดอัดได้ดี อีกทั้งที่อยู่ด้านในมีลักษณะซ้ำ ๆ ของชั้นเส้นใยไคตินที่มีสมบัติด้านความแข็งตึง (ความสามารถในการรักษารูปร่าง) ต่ำ ซึ่งพบมากในโครงสร้างภายนอกของสัตว์ครัสเตเชียน มีการจัดเรียงตัวในลักษณะวนเป็นเกลียวและเติมเต็มด้วยสารอนินทรีย์ชนิดอสัณฐานที่โครงสร้างของสสารไม่เป็นผลึกอยู่ระหว่างกลาง ทำหน้าที่เป็นตัวดูดซับแรงกระแทกที่เกิดจากการจู่โจม ส่วนชั้นที่มีลักษณะเป็นลายริ้ว ๆ เป็นเส้นใยไคตินมีหน้าที่ห่อหุ้มขาคู่หน้าทั้งหมดเพื่ออัดองค์ประกอบอนินทรีย์ต่าง ๆ ให้อยู่ภายในระยางค์เพื่อป้องกันการบาดเจ็บได้เป็นอย่างดีอีกด้วย ซึ่งลักษณะทางกายภาคที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้เป็นต้นแบบให้นักวิทยาศาสตร์แห่งมหาแคลิฟอร์เนีย, ริเวอร์ไซด์ ร่วมกับมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย และมหาวิทยาลัยเพอร์ดู ของสหรัฐอเมริกาใช้ศึกษาเพื่อพัฒนาการสร้างวัสดุที่มีความแข็งแกร่งสูงแต่น้ำหนักเบา โดยเลียนแบบจากโครงสร้างอันนี้

มีพฤติกรรมหลบซ่อนอยู่ในรู โดยโผล่มาแต่เฉพาะส่วนหัว เมื่อภัยอันตรายเข้ามาใกล้ จะหดหัวเข้าไป ก่อนจะโผล่หัวออกมาดูอีกครั้งภายในเวลา 2–3 นาที แต่ถ้าเดินหากินอยู่ไกลโพรง เมื่อพบเจอกับศัตรู บางครั้งจะชูตัวยกขึ้นแล้วชูขาหน้าเพื่อขู่ศัตรู หากไม่ได้ผล จะงอตัวกลิ้งกับพื้น หากจวนตัวจะดีดตัวอย่างรวดเร็วพุ่งหายไป

มีขนาดความยาวประมาณ 20 เซนติเมตร พบในความลึกไม่เกิน 20 เมตร พบกระจายพันธุ์ในเขตอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่เกาะกวมจนถึงแอฟริกาตะวันออก ในน่านน้ำไทยพบได้น้อยทางฝั่งอ่าวไทย แต่จะพบได้มากกว่าทางฝั่งทะเลอันดามัน

เป็นกั้งที่ไม่ได้ประโยชน์ในเชิงเศรษฐกิจ เพราะมีเนื้อน้อย แต่มีการเลี้ยงเป็นสัตว์น้ำสวยงาม โดยผู้เลี้ยงอาจหาท่อพีวีซีใส่ในตู้ เพื่อให้เป็นที่หลบซ่อน
เทศบาลตำบลนาเหรง

เทศบาลตำบลนาเหรง ตั้งอยู่เลขที่ 9 หมู่ที่ 2 ตำบลนาเหรง อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอนบพิตำ ประมาณ 6 กิโลเมตร การประกอบอาชีพของประชากรในตำบลนาเหรง ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทางการเกษตร เช่น ทำสวนยางพารา สวนผลไม้ เลี้ยงสัตว์ รับจ้างทั่วไป รับราชการและอื่น ๆ ซึ่งรายได้โดยเฉลี่ยทั้งตำบลของประชาชนตำบลนาเหรง ประมาณ 55,695.63 บาทต่อคนต่อปี

ตำบลนาเหรงเป็น 1 ใน 4 ตำบล ของอำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยตำบลนาเหรงได้แยกออกจากตำบลกะหรอ เมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยการจัดตั้งเป็นตำบลใหม่ แยกหมู่บ้านจากตำบลเดิมมา 7 หมู่บ้าน ใช้ชื่อว่า ตำบลนาเหรง ซึ่งเป็นชื่อเก่าแก่ของหมู่บ้านหนึ่งในตำบล ตามประวัติศาสตร์เล่ากันว่าเป็นหมู่บ้านที่มีต้นเหรงและนาอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงเรียกหมู่บ้านนี้ว่า “บ้านนาเหรง” จัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลนาเหรง เมื่อปี พ.ศ. 2539 และจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลนาเหรงในปี 2555

เทศบาลตำบลนาเหรงตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตัวเมืองนครศรีธรรมราช

โดยทั่วไปพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบและมีภูเขาบางส่วนทางทิศตะวันตกของตำบล ตำบลนาเหรงมีทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยสัตว์ป่าและพืชพันธุ์ไม้นานาชนิด เนื่องจากพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติเขาหลวง คือ วนอุทยานแห่งชาติยอดเหลือง ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ หมู่ที่ 9 ตำบลนาเหรง กิ่งอำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช นอกจากนี้ยังอุดมสมบูรณ์ไปด้วยแร่ธาตุหลากหลายชนิด ได้แก่ แร่เฟลสปาร์ แร่แบไรต์ และหินปูน

ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ตอนกลางของภาคใต้ จึงมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน แต่อากาศโดยทั่วไปไม่ร้อนจัด เนื่องจากมีอิทธิพลของมรสุมพัดผ่านจากทะเลทั้งสองฝั่ง จึงมีฤดูเพียง 2 ฤดู คือ ฤดูร้อน และฤดูฝน

เทศบาลตำบลนาเหรงแบ่งเขตการปกครองประกอบด้วย 9 ชุมชน ได้แก่

จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลนาเหรง มีทั้งหมด 4 วัด คือ
เทศบาลตำบลท่าประจะ

เทศบาลตำบลท่าประจะ เทศบาลตำบลท่าประจะเป็นตำบลหนึ่งในจำนวน 11 ตำบล ของอำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช ห่างจากที่ว่าการอำเภอชะอวดประมาณ 6 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 19,991 ไร่ หรือประมาณ 31.98 ตารางกิโลเมตร

เทศบาลตำบลท่าประจะ เป็นชื่อของบ้านท่าประจะ หมู่ที่3 ปัจจุบันตามประวัติว่า เมื่อตั้งตำบลขึ้นปกครอง ขุนนิตย์ เป็นคนบ้านท่าจะ จึงได้แต่งตั้งขุนนิตย์ เป็นผู้ปกครองดูแล เลยเรียกว่า ตำบลท่าประจะ มาจนทุกวันนี้ ต่อมาแต่งตั้ง ขุนจง ธานีรัตน์ เป็นกำนัน โดยประธานนามว่า ขุนบรรจง ประชารักษ์ คนที่ 3 คือ ขุนบรรเทาทุกข์ราษกำนันคนที่ 4 นายชุ่ม หลเมฆ คนที่ 5 นายหนูกลับ ฤทธิมนตรี คนที่ 6 นายจ่าง อักษรเงิน คนที่ 7นายนิตย์ สุรติเทอดสกุล คนที่ 8 นายพันธ์ จันทร์แก้ว คนที่ 9 นายวิชิต ชิตศักดิ์สกุล คนที่ 10 นายณรงค์ พันธ์ศักดิ์ คนที่ 11นายเซี้ยน มีเสน คนที่ 12นายสุทัศน์ ปานจีน ปัจจุบัน และตำบลท่าประจะได้แบ่งแยกออกเป็น 2 ตำบล คือ ตำบลเกาะขันธ์,ตำบลท่าประจะ

เทศบาลตำบลท่าประจะตั้งอยู่ทางทิศใต้ของตัวเมืองนครศรีธรรมราช

ท่าประจะมีลักษณะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม มีความเอียงจากแนวตะวันตกไปตะวันออก ซึ่งมีทางน้ำไหลผ่านหลายสาย ได้แก่ ห้วยกลาง ห้วยปลิงและคลองชะอวดเป็นต้น

ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ตอนกลางของภาคใต้ จึงมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน แต่อากาศโดยทั่วไปไม่ร้อนจัด เนื่องจากมีอิทธิพลของมรสุมพัดผ่านจากทะเลทั้งสองฝั่ง จึงมีฤดูเพียง 2 ฤดู คือ ฤดูร้อน และฤดูฝน

เทศบาลตำบลท่าประจะแบ่งเขตการปกครองประกอบด้วย 6 ชุมชนจำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลท่าประจะ มีทั้งหมด 5 วัด คือ
บารายหนองบัวราย

โบราณสถานบารายหนองบัวราย ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ บ้านหนองบัวราย หมู่ที่ 7 ตำบลจรเข้มาก อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์

สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 15 -18 เป็นการวางระบบชลประทานให้แก่ชุมชนที่อยู่บริเวณโดยรอบประสาทเขาพนมรุ้ง

โบราณสถานบารายหนองบัวราย มีลักษณะเป็นอ่างเก็บน้ำโบราณขนาดใหญ่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดกว้างประมาณ 850 เมตร ยาวประมาณ 350 เมตร ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาพนมรุ้งด้านทิศตะวันออก ประกอบด้วยคันดินโบราณขนาดใหญ่ล้อมรอบสระน้ำ บริเวณขอบสระมีศิลาแลงก่อเป็นคันขอบ
เทศบาลตำบลหน้าสตน

เทศบาลตำบลหน้าสตน ตำบลหน้าสตนเป็นหนึ่งใน 11 ตำบล ของอำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช มีเนื้อที่ 30.35 ตารางกิโลเมตร ระยะห่างจากที่ทำการอำเภอถึงเขตตำบลประมาณ 200 เมตร (คนละฝั่งคลอง) และอยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 60 กิโลเมตร พื้นที่เป็นที่ราบชายฝั่งทะเล ความกว้างของตำบลเฉลี่ยประมาณ 1 กิโลเมตร ยาว 18 กิโลเมตร ตั้งอยู่ในพื้นที่ลุ่มน้ำปากพนัง (โซนน้ำเค็ม) เหมาะแก่การเลี้ยงกุ้งกุลาดำ 80 % ของพื้นที่เป็นนากุ้ง ราษฎรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเลี้ยงกุ้งกุลาดำ รับจ้างทั่วไปและทำประมงชายฝั่ง

ตำบลหน้าสตน จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุในตำบลกล่าวถึงที่มาของตำบลหน้าสตนว่า มาจากชื่อคลองบางตนที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งลักษณะของคลองบางตนจะทอดยาวจากทิศตะวันออกเริ่มจากอ่าวไทยจรดคลองหัวไทร ทางทิศตะวันตกระยะทางประมาณ 3,100 เมตร สมัยก่อนราษฎรใช้เป็นแหล่งน้ำสำหรับทำนาข้าว ซึ่งจากการที่บริเวณนี้อยู่ติดกับทะเลด้วยทำให้ราษฎรมีอาชีพทำนาและอาชีพทำการประมง บ้านเรือนราษฎรเกือบทั้งหมดตั้งอยู่ริมทะเลตรงปากคลองบางนบ เมื่อราษฎรว่างจากการทำนาก็จะออกทะเลหาปลาโดยชาวบ้านจะนำเรือมาขึ้นบริเวณชุมชนของตนเอง เมื่อเพื่อนบ้านชาวประมงถามว่าจะนำเรือไปขึ้นปลาที่ไหน ชาวประมงจะบอกว่านำเรือไปขึ้นที่หน้าสตน (หน้าหมายถึงท่า) และกลายเป็นบ้านหน้าสตนในเวลาต่อมา เมื่อมีการตั้งตำบลใหม่ขึ้นมาก็ใช้ชื่อตำบลหน้าสตน เนื่องจากความเหมาะสมทางพื้นที่และความหนาแน่นของชุมชน

เทศบาลตำบลหน้าสตนตั้งอยู่ทางทิศใต้ของตัวเมืองนครศรีธรรมราช

ตำบลหน้าสตนมีลักษณะเป็นที่ราบลุ่มติดฝั่งทะเลอ่าวไทย ซึ่งอยู่ระหว่างชายฝั่งทะเลกับคลองสายปากพนัง-หัวไทร เป็นพื้นที่หนึ่งที่อยู่ในเขตลุ่มน้ำปากพนังมีที่ราบลุ่มเป็นที่ตั้งชุมชนและเป็นพื้นที่เกษตรกรรมของประชาชนในตำบล ไม่มีพื้นที่ป่าสงวนและป่าไม้

ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ตอนกลางของภาคใต้ จึงมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน แต่อากาศโดยทั่วไปไม่ร้อนจัด เนื่องจากมีอิทธิพลของมรสุมพัดผ่านจากทะเลทั้งสองฝั่ง จึงมีฤดูเพียง 2 ฤดู คือ ฤดูร้อน และฤดูฝน

เทศบาลตำบลหน้าสตนแบ่งเขตการปกครองประกอบด้วย 9 ชุมชน ได้แก่

จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลหน้าสตน มีทั้งหมด 3 วัด คือ
ปราสาทกู่ศิลา

ปราสาทกู่ศิลา เป็นธรรมศาลาแรกจากเมืองพิมาย เป็นธรรมศาลาหลังเดียวในทั้งหมด 9 หลัง ที่สร้างด้วยหินทรายทั้งหมด อยู่ในสภาพชำรุด มีต้นไม้ใหญ่คลุม ยังไม่ได้รับการบูรณะ

ปราสาทกู่ศิลา ตั้งอยู่ที่ วัดกู่ศิลาขันธ์ บ้านกู่ศิลาขันธ์ หมู่ 4 ตำบลหลุ่งประดู่ อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมา

ห่างจากตัวอำเภอห้วยแถลงประมาณ 15 กิโลเมตร เส้นทางเป็นถนนลูกรัง ห่างจากทางหลวงหมายเลข 2163 ไป 9 กิโลเมตร ตามถนนสายพิมาย-หินดาด
ปราสาทห้วยแคน

ปราสาทห้วยแคน ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ตำบลห้วยแคน อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมา เป็นธรรมศาลาหลังที่สองจากเมืองพิมาย ได้รับการบูรณะแล้ว แต่ยังอยู่ในสภาพชำรุด
มีบารายอยู่ทั้ง 4 มุมของปราสาท

ตามเส้นทางหลัก 226 เลี้ยวขวาที่แยกบ้านหนองแต้ เข้าไปอีกประมาณ 6 กิโลเมตร
ปราสาทบ้านสำโรง

ปราสาทบ้านสำโรง ตั้งอยู่ที่บ้านสำโรง ตำบลไผทรินทร์ อำเภอลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นธรรมศาลาที่ค้นพบเป็นหลังล่าสุดในประเทศไทย

เป็นปราสาทที่ยังไม่ได้รับการบูรณะ มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นปกคลุม สภาพพังทลายและถูกดินทับถมตามกาลเวลา มีลักษณะเป็นโคกกลางท้องนา

ตามทางหลวง 2166 เลี้ยวเข้าถนนข้างที่ทำการ อบต.ไผทรินทร์ ไปทางบ้านสำโรง และเลี้ยวเข้าถนนลูกรัง อีกประมาณ 600 เมตร
นกแสกแดง (สกุล)

นกแสกแดง () เป็นสกุลของนกล่าเหยื่อที่หากินในเวลากลางคืน จำพวกนกเค้าแมวสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Phodilus" อยู่ในวงศ์ย่อย Phodilinae ในวงศ์นกแสก (Phodilidae)

มีลักษณะแตกต่างจากนกแสกในสกุล "Tyto" คือ มีขนที่ตั้งแหลมเหนือตาแลหูคล้ายหู มีใบหน้าที่เป็นรูปตัวยู เป็นวงกลมมากกว่า และมีขาที่แข็งแรง สามารถเกาะกิ่งไม้ในลักษณะตัวตั้งตรงได้ รวมทั้งเสียงร้องที่แตกต่างกันด้วย มีการล่าเหยื่อด้วยการจ้องมองและการโยกหัวไปมา และใช้การบินไปเกาะยังใต้ต้นไม้ต้นเล็ก ๆ ใต้เรือนยอดป่า แล้วจึงจับเหยื่อ เนื่องจากมีปีกที่กลมและสั้น

มีเพียง 2 ชนิดเท่านั้น คือ

พบกระจายพันธุ์ในป่า หรือชายป่าใกล้ชุมนุม ทั่วทวีปเอเชีย และแอฟริกา สำหรับในเกาะซามาร์ ในหมู่เกาะฟิลิปปินส์มีความเป็นไปได้อาจจะมีอีกชนิดหนึ่งที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
ปราสาทหนองตาเปล่ง

ปราสาทหนองตาเปล่ง ตั้งอยู่ภายในวัดปราสาทเทพสถิตย์ ตำบลชำนิ อำเภอชำนิ จังหวัดบุรีรัมย์

ปัจจุบันตัวปรางค์และผนังได้พังถล่มลงมากลายเป็นกองหิน เหลือเพียงผนังปราสาทด้านทิศเหนือที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์
ปราสาทหนองปล่อง

ปราสาทหนองปล่อง หรือ ปราสาทหนองโปร่ง ตั้งอยู่ในสำนักสงฆ์โคกปราสาทเทพสถิตย์ ในเขตบ้านหนองยาง หมู่ที่ 1 ตำบลหนองปล่อง อำเภอชำนิ จังหวัดบุรีรัมย์

มีลักษณะแผนผังเป็นธรรมศาลา ยังไม่ได้รับการบูรณะ มีสภาพชำรุด ตัวปราสาทได้พังทลายมาทั้งหลัง
ปราสาทหนองกง (โคกปราสาท)

ปราสาทหนองกง หรือ ปราสาทโคกปราสาท ตั้งอยู่กลางทุ่งนา ในเขตบ้านหนองกง ตำบลหนองกง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์

ปราสาทหนองกงเป็นธรรมศาลา ปราสาทได้พังทลายลงมาทั้งหลังกลายเป็นเนินดินอยู่กลางทุ่งนา ตัวปราสาทแทบไม่เหลือร่องรอย มีเพียงซากผนังส่วนหนึ่งที่สลักลายคิ้วบัวไว้ และมีเศษหินอยู่ทั่วไป

ตามทางหลวง 218 ระยะทางห่างจากอำเภอนางรอง 14 กิโลเมตร เลี้ยวขวาเข้าไปตามถนนลูกรังสู่บ้านหนองกง และไปตามถนนผ่านลำห้วยเก็บน้ำเข้าไปในทุ่งนาใหญ่ ประมาณ 2 กิโลเมตร
ปราสาทถมอ

ปราสาทถมอ หรือปราสาททะมอ ตั้งอยู่ในเขตบ้านละหานทรายเก่า ตำบลหินลาด อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์

ปราสาทถมอ อยู่ที่บ้านละหานทรายเก่า ตำบลหินลาด อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นโบราณสถานแบบขอมประเภทธรรมศาลา (ที่พักคนเดินทาง) ถมอ เป็นภาษาเขมร แปลว่าหิน ปราสาทถมอจึงแปลว่า ปราสาทหิน กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 ประกาศกำหนดขอบเขตโบราณสถานพื้นที่ 10 ไร่ 3 งาน 24 ตารางวา เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2525 โบราณสถานปราสาทถมอ ประกอบด้วย ธรรมศาลา เป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสร้างด้วยศิลาแลง กรอบประตูหน้าต่างเป็นหินทราย ประตูทางเข้า-ออกอยู่ด้านทิศตะวันออก ผนังทิศใต้เจาะเป็นช่องหน้าต่าง 5 ช่อง ทิศตะวันตกของธรรมศาลาเป็นประตูสู่ตัวปราสาท ภายในมีแท่นหินทรายสำหรับประดิษฐานรูปเคารพ อาคารทั้งหมดล้อมด้วยสระน้ำรูปเกือกม้า เว้นด้านทิศตะวันออกเป็นทางเดิน ด้านตะวันออกเฉียงเหนือ มีสระน้ำรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสอีกหนึ่งสระ ปัจจุบันเครื่องบนของปราสาทพังทลายเหลือให้เห็นเพียงฐานและผนังบางส่วนสันนิษฐานว่า ปราสาทถมอเป็นหนึ่งในธรรมศาลา 17 แห่ง ซึ่งพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 แห่งอาณาจักรขอม โปรดให้สร้างขึ้นเมื่อพุทธศตวรรษ 18 บนเส้นทางระหว่างยโสธรปุระ (ราชธานีของอาณาจักรขอม) มายังเมืองพิมาย ให้ผู้เดินทางได้แวะพักตามที่ปรากฎในจารึกปราสาทพระขรรค์ประเทศกัมพูชา

ไปตามทางหลวงแผ่นดิน 2165
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2013

เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2013 เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่เป็นระดับสูงสุดของสโมสรฟุตบอลในทวีปเอเชีย ครั้งที่ 32 โดยจัดการแข่งขันโดย สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (AFC) และเป็นครั้งที่ 11 ในการแข่งขันภายใต้ชื่อ เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก โดยผู้ชนะเลิศจะได้เข้าไปแข่งขัน ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ 2013

ในวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555, เอเอฟซีได้รับการอนุมัติของคณะกรรมการบริหารสำหรับการแข่งขัน เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2012-2013. รวมทั้งหมด 35 ทีม (29 ทีมที่ผ่านการคัดเลือกและ 6 ทีมทีต้องเล่นรอบเพลย์ออฟ).

ทีมต่อไปนี้เป็นทีมที่จะได้เข้าร่วมการแข่งขัน เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2013ตารางการแข่งขันสำหรับฤดูกาล 2013 From 2013 onwards, the round of 16 is played over two legs instead of one leg.

โดยรอบแบ่งกลุ่มมีการจับสลากแบ่งกลุ่มในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ซึ่งสโมสรจากประเทศเดียวกันจะไม่สามารถอยู่ในกลุ่มเดียวกันได้ โดยอันดับที่ 1 และ 2 ของกลุ่มจะได้ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก

การจับสลากสำหรับรอบ 8 ทีมสุดท้าย, รอบรองชนะเลิศ ,และรอบชิงชนะเลิศ (สองนัด) จะมีขึ้นในวันที่ 20 มิถุนายน 2013.

นัดแรกจะลงทำการแข่งขันในวันที่ 25 กันยายน 2013, และนัดที่สองจะลงทำการแข่งขันในวันที่ 2 ตุลาคม 2013.

นัดแรกจะลงทำการแข่งขันในวันที่ 25 หรือ 26 ตุลาคม 2013, และนัดที่สองจะลงทำการแข่งขันในวันที่ 8 หรือ 9 พฤศจิกายน 2013.
โนวูอัมบูร์กู

โนวูอัมบูร์กู () เป็นเมืองทางใต้สุดของรัฐรีอูกรันดีดูซูล ประเทศบราซิล มีประชากร 237,044 คน (ค.ศ. 2010) มีพื้นที่ 217 ตร.กม. และมีอุณหภูมิเฉลี่ย 19°C ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ได้รับฉายาว่า เมืองหลวงแห่งรองเท้า มีบริษัทเกี่ยวกับกรีฑาหลายแห่ง
นกแสกทุ่งหญ้า

นกแสกทุ่งหญ้า (; ) เป็นนกล่าเหยื่อในเวลากลางคืนชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกแสก (Tytonidae)

เป็นนกแสกขนาดกลาง โดยเฉลี่ยมีความใหญ่กว่านกแสก ("T. alba") เล็กน้อย มีความยาวจากจะงอยปากจรดปลายหาง 35-38 เซนติเมตร มีความยาวของขายาวกว่า ทำให้เวลาบิน ขาและกรงเล็บของนกแสกทุ่งหญ้าจะโผล่มาให้เห็นพ้นหาง ขณะที่นกแสกจะไม่พ้นหาง มีลักษณะขนแตกต่างกัน โดยที่นกแสกทุ่งหญ้ามีขนที่ใบหน้าสีขาวปลอด และรูปใบหน้ายาวรีกว่า ขนโดยรวมสีเข้มกว่านกแสก กระหม่อมมีสีน้ำตาลเข้มแบบสีช็อคโกแล็ต บริเวณอกกว้างมีสีน้ำตาลอ่อนตัดกับพื้นสีขาว ประด้วยจุดสีดำ ขนคลุมใต้ปีกสีขาวประด้วยจุดสีดำเหมือนพื้นท้อง ปลายปีกโดยเฉพาะขนปลายปีกชั้นนอกมีแถบสีดำ บนปีกและบนหางมีแถบสีดำขวางตัดกับสีน้ำตาลอ่อนของเส้นขน ขนคลุมบนปีกสีน้ำตาลเข้ม

พบกระจายพันธุ์ในซีกโลกเก่า ได้แก่ ทวีปแอฟริกา, อนุทวีปอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียตะวันออกและเกาะไต้หวัน จนถึงทวีปออสเตรเลีย สามารถแบ่งออกได้ชนิดย่อยอีก 6 ชนิด (ดูในตาราง) มีนิเวศวิทยาโดยปกติจะสร้างรังในทุ่งหญ้าเพื่อวางไข่ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ โดยภายในรังไม่มีวัสดุปูพื้น มีเพียงหญ้าแห้งสานทับกันเท่านั้น ลักษณะรังเป็นอุโมงค์มีทางเข้าออกโพรงหลายทาง ซ่อนตัวอยู่ในทุ่งหญ้าคาและหญ้าไซ สูงประมาณ 100-150 เซนติเมตร กินหนูเป็นอาหารหลักเช่นเดียวกับนกแสก

ในอดีตไม่เคยปรากฏการพบในประเทศไทย จนกระทั่งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 มีผู้ถ่ายรูปนกแสกทุ่งหญ้าได้ 1 ตัวที่ทุ่งหญ้าแบบพรุน้ำท่วม ที่อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย และจากการศึกษาที่มากขึ้น ทำให้ในปัจจุบันได้ถูกยอมรับว่าเป็นนกประจำถิ่นอีกชนิดหนึ่งของไทย โดยคาดว่ามีฤดูวางไข่ประมาณเดือนธันวาคมถึงมีนาคม โดยที่มีชื่อเรียกโดยคนท้องถิ่นว่า "นกเก๊าจ๊าง"
นกแสก (สกุล)

นกแสก () เป็นสกุลของนกล่าเหยื่อกลุ่มหนึ่งในหากินในเวลากลางคืน ใช้ชื่อสกุลว่า "Tyto" (มาจากภาษากรีกคำว่า τυτο หมายถึง "นกเค้าแมว") ในวงศ์ย่อย Tytoninae ในวงศ์ใหญ่ Tytonidae

เป็นสกุลที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดของวงศ์นี้ มักมีขนสีเข้มด้านหลังมากกว่าด้านหน้า โดยจะเป็นสีส้มและสีน้ำตาล ขนด้านหน้าสีซีดกว่าจากด้านหลังและมีจุดด่างดำซึ่งจะแตกต่างกันออกไปตามแต่ละชนิด มีลักษณะเด่น คือ มีใบหน้าที่เรียบแบนรูปหัวใจ และไม่มีกระจุกขนที่เหนือตาเหมือนใบหูเหมือนนกเค้าแมวจำพวกอื่น ๆ อีกทั้งยังมีรูปร่างที่ใหญ่กว่าด้วย

เป็นนกเค้าแมวที่มีการวิวัฒนาการและปรับตัวให้อาศัยอยู่ได้ในหลากหลายภูมิประเทศ ทั้งในป่าและชุมชนเมือง พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วทุกมุมโลก ยกเว้นบริเวณขั้วโลก ในบางพื้นที่ เช่น บนเกาะมีบางชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้ว และชนิดที่พบในบางพื้นที่ เช่น เมดิเตอร์เรเนียนและแคริบเบียนจะมีขนาดใหญ่กว่า

แบ่งออกได้เป็น 13 ชนิด (ไม่นับชนิดย่อย ซึ่งในบางแหล่งข้อมูลจะจัดให้ชนิดย่อยบางชนิดเป็นชนิดต่างหากไปเลย)

รู้จักจากฟอสซิล

รู้จักจากซับฟอสซิล

เมลานีเซีย:
แคริบเบียน:
เมดิเตอร์เรเนียน:
สถานีรถไฟถนนฟินเดอร์

สถานีถนนฟินเดอร์ () เรียกสั้นๆ อย่างไม่เป็นทางการว่า ถนนฟินเดอร์ หรือ FSS เป็น สถานีรถไฟศูนย์กลางที่มุมถนนฟินเดอร์ และถนนสแวนตันในเมืองเมลเบิร์น รัฐวิกตอเรีย ออสเตรเลีย ให้บริการเครือข่ายรถไฟในเมืองทั้งหมด เลียบตลอดแม่น้ำยาร่าในใจกลางเมือง สถานีรถไฟครอบคลุม 2 ช่วงถนนและขยายจากถนนสแวนตันถึงถนนควีน
วงศ์เครย์ฟิชออสเตรเลีย

วงศ์เครย์ฟิชออสเตรเลีย (, Yabby) เป็นวงศ์ของครัสเตเชียนวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Parastacidae จัดเป็นกุ้งที่พบได้เฉพาะในแหล่งน้ำจืด เช่น แม่น้ำ, ลำธาร, บึง

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับเครย์ฟิชในวงศ์ Astacoidea mี่พบในทวีปอเมริกาเหนือ คือ มีเปลือกแข็งสีทึบหุ้มลำตัวทั้งหมด ไม่มีกรี ลักษณะที่แตกต่างกันคือ ก้ามจะไม่มีหนาม และลักษณะของก้ามจะป่องออกต่างไปจากวงศ์ Astacoidea แต่มีที่หนีบสั้นและเล็กกว่า อีกทั้ง ตัวผู้จะมีอวัยวะเป็นรูปวงรีบริเวณโคนขาคู่ที่ 3 ซึ่งตัวเมียไม่มี ใช้สำหรับผสมพันธุ์และส่งผ่านสเปิร์มไปยังตัวเมีย ใช้ระยะเวลาในการผสมพันธุ์เพียง 1-2 นาที เท่านั้น หลังจากนั้นเมื่อไข่ได้รับการปฏิสนธิแล้ว ไข่จะฟักเป็นตัวในเวลาราว 3-4 สัปดาห์ โดยตัวเมียจะอุ้มไข่ไว้ในช่องท้อง ไข่มีลักษณะวงกลมสีดำคล้ายเมล็ดพริกไทยดำ ในการผสมพันธุ์แต่ละครั้งอาจได้ลูกกุ้งมากถึง 300 ตัว ซึ่งลูกกุ้งในวัยเล็กจะยังอาศัยอยู่กับแม่ โดยกินเศษอาหารที่แม่กินเหลือ เมื่อโตขึ้นจึงค่อยแยกจากไป

เป็นเครย์ฟิชที่แพร่กระจายพันธุ์เฉพาะซีกโลกทางใต้ เช่น ทวีปอเมริกาใต้ เช่น อุรุกวัย, บราซิล, ชิลี, เกาะมาดากัสการ์, ทวีปออสเตรเลีย และอิเรียนจายา เป็นต้น

โดยสมาชิกที่สำคัญของวงศ์นี้ชนิดหนึ่ง คือ "()" จัดเป็นกุ้งน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก พบทางตอนเหนือของเกาะแทสมาเนีย มีขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยบักทึกไว้ยาว 80 เซนติเมตร น้ำหนักกว่า 5 กิโลกรัม มีอายุยืนยาวถึง 40 ปี แต่ปัจจุบันตัวที่มีน้ำหนักกว่า 2 กิโลกรัมหาได้ยาก
นกเค้ากู่

นกเค้ากู่ หรือ นกฮูก (; ) เป็นนกเค้าแมวชนิดหนึ่ง เป็นนกประจำถิ่นในเอเชียใต้จากตอนเหนือของประเทศปากีสถาน, ตอนเหนือของประเทศอินเดีย และเทือกเขาหิมาลัยไปทางตะวันออกถึงประเทศจีนตอนใต้ และบางตัวเป็นนกอพยพในฤดูหนาวที่พบในประเทศอินเดีย, ประเทศศรีลังกา และประเทศมาเลเซีย

นกเค้ากู่เป็นนกเค้าแมวขนาดเล็ก (23–25 เซนติเมตร) มีปอยขนตั้งชันขึ้นบนหัวสองข้างหรือที่เรียกว่าหู ส่วนบนเป็นสีเทาหรือน้ำตาลขึ้นอยู่กับว่าเป็นชนิดย่อยชนิดไหน มีจุดสีน้ำตาลอมเหลืองจางๆ ส่วนล่างสีน้ำตาลอมเหลืองมีลายขีดสีเข้ม วงหน้าสีออกขาวหรือสีเนื้อ มีสร้อยคอสีเนื้อหรือน้ำตาลอมเหลือง ตากลมโตสีส้มหรือสัน้ำตาล ปากสั้น สันปากโค้งลง ทั้งสองเพศคล้ายกัน
กุฏิฤๅษีบ้านหนองบัวราย

กุฏิฤๅษีบ้านหนองบัวราย หรือ ปราสาทหนองกง ตั้งอยู่ในเขตบ้านหนองบัวราย หมู่ที่ 7 ตำบลจรเข้มาก อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์

กุฏิฤๅษีบ้านหนองบัวรายเป็นปราสาทหินขนาดเล็ก สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เพื่อเป็นอโรคยาศาล ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้ปรุงยา และยังเป็นที่พักแก่ผู้แสวงบุญอีกด้วย

ปราสาทหลังนี้สร้างตามรูปแบบอโรคยาศาล หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ซึ่งปรางค์ประธานมีฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมย่อมุมกว้าง 5 เมตร องค์ประธานเป็นศิลาแลง มีประตูอยู่ด้านเดียว คือ ด้านทิศตะวันออก ด้านที่เหลือทำเป็นประตูหลอก

เมื่อลงจากเขาพนมรุ้งถึงที่ราบเชิงเขา จะเห็นหนองน้ำสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่อยู่ทางซ้าย นั้นคือ หนองบัวราย ส่วนกุฏิฤๅษีบ้านหนองบัวรายจะอยู่ทางขวา ซึ่งต้องเข้าซอยกุฏิฤๅษีไปอีก
กุฏิฤๅษีบ้านโคกเมือง

กุฏิฤๅษีบ้านโคกเมือง เป็นปราสาทหินขนาดเล็ก ตั้งอยู่ที่บ้านโคกเมือง (ระหว่างท้องที่หมู่ที่ 6, 9, 15) ตำบลจรเข้มาก อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ สร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 16-25 เพื่อเป็นอโรคยาศาลสำหรับผู้ที่เดินมาประกอบพิธีกรรมที่ปราสาทเมืองต่ำ เนื่องจากอยู่ไม่ไกลจากปราสาทเมืองต่ำ บางคนจึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "กุฏิฤๅษีเมืองต่ำ" ปราสาทแห่งนี้อาจได้รับการปรับปรุงอีกครั้งเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 18 เนื่องจากพบชิ้นงานสถาปัตยกรรมที่ไม่สอดคล้องกับสถาปัตยกรรมตัวอื่น ๆ

ปราสาทประกอบไปด้วยปรางค์ศิลาแลง ด้านหน้าทำเป็นมุขยื่นออกมา มีบรรณาลัยสร้างด้วยศิลาแลง ล้อมรอบด้วยกำแพง