seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ตี๋ ชิง

ตี๋ ชิง ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ เต็กเซง หรือ เต็กเช็ง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; ค.ศ. 1008–1057) เป็นขุนทหารแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ (北宋) ของจักรวรรดิจีน

ตี๋ ชิง เกิดในครอบครัวยากจนที่ซีเหอ (西河) ในเฝินโจว (汾州) ปัจจุบัน คือ เฝินหยาง (汾陽) ในชานซี (山西) จุดเด่นของเขา คือ สักหน้า และเก่งกาจการยิงธนูบนหลังม้า

ค.ศ. 1038 รัชกาลจักรพรรดิซ่งเหรินจง (宋仁宗) เขาได้รับแต่งตั้งเป็นจื่อฮุยฉื่อ (指揮使) แห่งหยานโจว (延州) ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของฉ่านซี (陕西) และเขาได้ร่วมรบในสงครามระหว่างราชวงศ์ซ่งกับเพื่อนบ้าน คือ เซี่ยตะวันตก (西夏) แต่ละครั้งที่ออกรบ เขาจะสวมหน้ากากทำจากสัมฤทธิ์และปล่อยผมเผ้ายุ่งเหยิง ผลงานของเขาทำให้เขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นชูมี่ฟู่ฉื่อ (樞密副使) ซึ่งช่วยบัญชาการชูมี่เยฺวี่ยน (樞密院)

แม้เขาเป็นทหาร แต่ก็เป็นที่ทราบกันว่า เขาสนิทสนมกับขุนนางพลเรือนหลายคน เช่น ฟ่าน จ้งยาน (范仲淹), หาน ฉี (韓琦), และอิ่น จู (尹洙) ฟ่าน จ้งยาน ยังเคยนำสำเนาพงศาวดาร "จั่วจฺวั้น" (左傳) มาให้เขาอ่าน นอกจากนี้ เขายังเล่าเรียนด้านยุทธศาสตร์ทหารจนแตกฉาน

ตลอดชีวิตราชการของเขา เขาได้ร่วมสงคราม 25 สงคราม คราวที่มีชื่อที่สุด คือ การบุกด่านคุนหลุน (崑崙關) ในคืนวันที่ 15 เดือนอ้าย ค.ศ. 1053

เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1057 อายุ 48 ปี

ตี๋ ชิง พร้อมด้วยขุนศึกตระกูลหยาง และเปา เจิ่ง เป็นตัวละครหลักในนวนิยาย 3 เรื่อง ซึ่งหลี อฺวี่ถัง (李雨堂) ประพันธ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิง (清朝) คือ "ว่านฮวาโหลว" (萬花樓; "หอหมื่นบุปผา"), "อู๋หู่ผิงซี" (五虎平西; "ห้าเสือพิชิตประจิม"), และ "อู๋หู่ผิงหนาน" (五虎平南; "ห้าเสือพิชิตปักษ์ใต้")

ในนวนิยายข้างต้น บิดาของเขาเป็นขุนนางพลเรือนนาม ตี้ กฺว่าง (狄廣), มารดาของเขา คือ นางเมิ่ง (孟氏), และป้าของเขา คือ ตี๋ เชียนจิน (狄千金) ซึ่งสมรสกับอ๋องแปด (八王) พระปิตุลาของจักรพรรดิซ่งเหรินจง
สงวนลิขสิทธิ์

สงวนลิขสิทธิ์ () เป็นวลีที่กำเนิดขึ้นในกฎหมายลิขสิทธิ์โดยเป็นส่วนหนึ่งของข้อความสงวนลิขสิทธิ์ วลีดังกล่าวระบุว่าผู้ถือลิขสิทธิ์สงวน หรือถือสิทธิ์ทั้งหมดซึ่งกำหนดโดยกฎหมายลิขสิทธิ์ เช่น การแจกจ่าย การแสดง และการสร้างสรรค์ผลงานดัดแปลง ไว้เพื่อการใช้สอยของตน นั่นคือ พวกเขาไม่ได้สละซึ่งสิทธิ์ใด ๆ ที่กล่าวมา กฎหมายลิขสิทธิ์ในประเทศส่วนใหญ่ไม่กำหนดใหต้องมีประกาศดังนี้แล้ว แต่วลีดังกล่าวยังมีอยู่ หลายคนอาจเข้าใจจากการใช้โดยทั่วไปว่าวลีดังกล่าวหมายความถึงสิทธิตามกฎหมายใด ๆ หากเดิมวลีดังกล่าวเกี่ยวข้องเฉพาะกับลิขสิทธิ์เท่านั้น

ในอดีต วลีดังกล่าวจำเป็นต้องระบุตามผลของอนุสัญญาบัวโนสไอเรส ค.ศ. 1910 ซึ่งสั่งให้ต้องมีข้อความสงวนสิทธิ์เพื่อให้ได้รับการคุ้มครองในประเทศผู้ลงนามอนุสัญญา วลีดังกล่าวนั้นกำหนดให้ต้องเพิ่มเป็นข้อความลายลักษณ์อักษรว่าสิทธิ์ทั้งหมดซึ่งได้มาภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์ที่มีอยู่ (อย่างเช่น สิทธิ์ในการตีพิมพ์ผลงานในพื้นที่หนึ่ง ๆ) นั้น ผู้ถือลิขสิทธิ์ถือไว้ และอาจมีการดำเนินการตามกฎหมายต่อการละเมิดลิขสิทธิ์

ข้อกำหนดให้ต้องเพิ่มข้อความนี้นั้นเลิกใช้และถูกคัดค้านอย่างสำคัญในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2000 เมื่อนิคารากัวเป็นภาคีประเทศสุดท้ายของอนุสัญญาบัวโนสไอเรสที่ได้เป็นภาคีผู้ลงนามอนุสัญญาเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรมเช่นกัน โดยก่อนหน้านั้น ทุกประเทศที่เป็นภาคีของอนุสัญญาบัวโนสไอเรส (ซึ่งเป็นสนธิสัญญาด้านลิขสิทธิ์ฉบับเดียวที่กำหนดให้มีการใช้ข้อความนี้) เป็นภาคีอนุสัญญาเบิร์นเช่นกัน ซึ่งกำหนดให้การคุ้มครองมีผลโดยไม่ต้องมีข้อความสงวนลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการแต่อย่างใด
เนื่องจากกฎหมายลิขสิทธิ์ไม่ตรงไปตรงมา และไม่ค่อยเป็นที่เข้าใจอย่างกว้างขวางในรายละเอียด ตลอดจนข้อกำหนดเดิมของอนุสัญญาบัวโนสไอเรสและการคัดค้านวลีดังกล่าวในปัจจุบันไม่เป็นที่รู้กันโดยทั่วไป วลีดังกล่าวจึงยังพบใช้กันอยู่อย่างแพร่หลายและเป็นธรรมเนียมอันสะดวกซึ่งศิลปิน นักเขียน และผู้สร้างสรรค์ผลงานใช้กันอย่างกว้างขวาง เพื่อป้องกันความกำกวมและประกาศชัดเจนถึงคำเตือนว่าเนื้อหาของตนนั้นไม่อาจถูกคัดลอกได้อย่างเสรี
ข้อความสงวนลิขสิทธิ์

ข้อความสงวนลิขสิทธิ์ () ซึ่งอาจเป็นสัญลักษณ์หรือวลีก็ได้ เป็นการแจ้งผู้ใช้ถึงการอ้างบุริมสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในผลงานจัดพิมพ์

กฎหมายลิขสิทธิ์แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ และข้อความสงวนลิขสิทธิ์จำเป็นต้องมีในราว 20 ประเทศสำหรับผลงานที่จะได้รับการคุ้มครองภายใต้ลิขสิทธิ์ ก่อน พ.ศ. 2532 ผลงานจัดพิมพ์ทั้งหมดในสหรัฐอเมริกาจำเป็นต้องมีข้อความสงวนลิขสิทธิ์ หรือสัญลักษณ์ © ตามด้วยวันที่จัดพิมพ์และชื่อเจ้าของลิขสิทธิ์ จึงจะได้รับการคุ้มครองโดยลิขสิทธิ์ แต่ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว และการใช้ข้อความลิขสิทธิ์ปัจจุบันแล้วแต่เลือกในสหรัฐอเมริกา แม้เจ้าของลิขสิทธิ์จำนวนมากยังใช้เพื่อยับยั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือเป็นข้อความว่า เจ้าของเจตนาถือครองการอ้างลิขสิทธิ์อยู่
หลวงปู่ผินะ ปิยธโร

หลวงปู่ผินะ ปิยธโร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2456 ณ บ้านหัวลำโพง อ.ทัพทัน จ.อุทัยธานี ในช่วงวัยเด็กท่านมีโรคประจำตัวที่รักษาไม่หาย หลังจากการร้องให้ทุกครั้ง ท่านมักจะชักจนหน้าเขียว และมารดาได้พาไปหาหมอรักษาโรค หลวงพ่อสิน ได้บอกถึงรางว่า ชื่อ ทวายนั้นเป็นความหมายที่เป็นกาลกิณี จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น ผินะ แปลว่า หันหน้า, หันหลัง, เปลี่ยนทิศทาง, ไม่แยแส, หรือเลิกคบกัน นับแต่นั้นอาการดังกล่าวได้ทุเลาลง จากนั้นหลังจากโยมบิดาได้เสียชีวิตลง ท่านจึงได้บรรพชาเป็นสามเณร และเมื่ออายุครบบวชท่านจึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2481 ณ วัดหนองเต่า โดยมีพระครูอุดมคุณาภรณ์ เจ้าคณะอำเภอทัพทัน เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระมหาอำนวย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ในระหว่างเป็นพระภิกษุ ท่านได้ขออนุญาตเจ้าอาวาสออกธุดงค์ไปจำพรรษาที่ วัดเกาะเทพเทโพ หลังจากอุปสมบทแล้วเพียง 20 วัน ท่านจึงขอสึกออกมา เพราะยังกลัวศพอยู่ อยู่มาได้เพียง 11 วัน โยมมารดาก็ถึงแก่กรรมลงอีก ต่อมาก็เจาะจงมาที่พระภิกษุผินะ จูงศพให้ได้ เพราะเป็นโรคฝีในท้อง สับปเหร่อก็ผ่าท้องให้ดู ท่านก็ฉันอาหารไม่ได้ถึง 3 - 4 วัน และมีอาการนอนไม่ค่อยหลับ จึงขอเจ้าอาวาสไปพักที่อื่นสัก 5 วัน แล้วจะกลบมาลาสิกขาบท หลวงพ่อคำก็ได้สอบถามท่านและพระภิกษุอีก 1 รูป เป็นคนกลัวผี ก็สั่งสอนว่า สังขารของคนื่อนนั้นมันก็เหมือนกับของเรา จะรังเกียจไปทำไม ต่อมาท่านได้อยู่กับหลวงพ่อคำที่วัดเกาะเทพเทโพ อยู่ในหนึ่งเดือนเต็ม ๆ ก็เลิกกลัวผี เกิดมานะว่าท่านจะบวชตลอดชีวิต ต่อมาท่านึงได้เดินทางแสวงธรรมหาพระคณาจารย์เพื่อเรียนศึกษาวิปัสสนากรรมฐาน โดยมุ่งหน้าไปที่ วัดถ้ำตะโก แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะ หลวงพ่อท่านได้มรณภาพไปก่อนหน้านั้นแล้ว ด้วยใจที่มานะ ท่านจึงได้อยู่จำพรรษาอยู่ที่ วัดถ้ำตะโก 2 พรรษา (พ.ศ. 2482 - 2484 หลังจากนั้น ท่านได้จาริกธุดงค์ไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์กับ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้อบรมบ่งนิสัยในการรักสันโดษ ออกธุดงค์มาเรื่อย ๆ ก็มาถึงที่ตำบลบ้านสนมลาว อันเป็นบ้านเก่าแก่ที่สร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นราชธานี (3 เมษายน พ.ศ. 1893 - 7 เมษายน พ.ศ. 2310) หลวงพ่อท่านเริ่มอาพาธและถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2545 ก่อนหน้านี้หลวงพ่อผินะได้ทำหนังสือเขียนสั่งไว้ มีใจความว่า "เมื่อฉันละสังขาร ขอให้ปฏิบัติตามนี้ คือ ห้ามฉีดยาศพโดยเด็ดขาด ให้เก็บศพไว้ในสภาพนั่งขัดสมาธิ ให้บรรจุศพไว้ในที่เตรียมไว้ ณ สุสานผินะ ไม่ต้องมีการสวดศพ ไม่ต้องบอกคนมาก ห้ามเผาศพโดยเด็ดขาด" สั่ง ณ วันที่ 4 ตุลาคม 2545 ลงชื่อ พระผินะ ปิยธโร พระอาจารย์ใหญ่ประธานคณะปฏิบัติธรรม วัดสนมลาววิหาร ด้วยเกิดเหตุปรากฏการณ์ความมหัศจรรย์ ภายหลังการมรณภาพลงอย่างสงบของ "หลวงพ่อผินะ ปิยธโร" สิริอายุ 89 ปี เจ้าอาวาสวัดสนมลาว ร่างหลวงพ่อผินะนั่งหมดลมหายใจในท่านั่งขัดสมาธิอย่างสงบ เหตุที่ไม่ปกติเพราะท่านมรณภาพเวลาประมาณ 05.14 น. แต่เวลาล่วงเลยกว่า 12 ชั่วโมงแล้วร่างกายเนื้อตัวท่านยังอ่อนนิ่ม ไม่คล้ายดังคนที่หมดลมหายใจแต่อย่างใด
อนุสัญญากรุงบัวโนสไอเรส

อนุสัญญาบัวโนสไอเรส เป็นสนธิสัญญาด้านลิขสิทธิ์ ซึ่งลงนามที่กรุงบัวโนสไอเรส เมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1910 ซึ่งกำหนดการรับรองลิขสิทธิ์ร่วมกัน แก่ผลงานที่มีข้อความระบุการสงวนสิทธิ์ (ข้อ 3) ซึ่งมักทำโดยการใช้วลี "สงวนลิขสิทธิ์" ติดกับข้อความสงวนลิขสิทธิ์ การนำไปปฏิบัตินั้นแตกต่างกันบ้าง โดยที่กฎหมายสหรัฐอเมริกากำหนดเพียงแต่ให้ระบุผู้ประพันธ์และปีที่พิมพ์เท่านั้น การคุ้มครองลิขสิทธิ์ภายใต้อนุสัญญาสำหรับเงื่อนไขสั้นกว่าของประเทศผู้คุ้มครองและประเทศอันเป็นแหล่งกำเนิดผลงานนั้น ("กฎแห่งเงื่อนไขสั้นกว่า", rule of the shorter term, ข้อ 6 และ 7) ธรรมชาติอันค่อนข้างคลุมเครือของการประกาศสงวนสิทธิ์นั้นนำไปสู่การพัฒนาถ้อยความที่ยาวขึ้นและเป็นภาษากฎหมายมากขึ้น ซึ่งได้ใช้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบันแม้มีการพัฒนาในกฎหมายลิขสิทธิ์ระหว่างประเทศก็ตาม

อนุสัญญาดังกล่าวถือไว้โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยอนุสัญญาลิขสิทธิ์สากล เมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1952 (ข้อ 18 แห่งรัฐบัญญัติเจนีวา) โดยการบัญญัติล่าสุดมาก่อนในกรณีที่เกิดความขัดแย้ง เพราะอนุสัญญาบัวโนสไอเรสไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติม ข้อความสงวนลิขสิทธิ์เรียบง่ายจึงเพียงพอต่อการประกันการรับรองลิขสิทธิ์ระหว่างประเทศซึ่งเป็นภาคีต่ออนุสัญญาลิขสิทธิ์สากล (ยกเว้นเพียงฮอนดูรัสที่ไม่กระทำ) จนถึงวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ทุกภาคีอนุสัญญาบัวโนสไอเรสเป็นภาคีอนุสัญญาเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม ซึ่งกำหนดให้การรับรองลิขสิทธิ์ระหว่างกันโดยไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองอย่างเป็นทางการไม่ว่าอย่างไรก็ตาม (ข้อ 5.2)

อนุสัญญาบัวโนสไอเรสได้กลายมาเป็น "ความตกลงพิเศษ" ในข้อบทข้อ 20 แห่งอนุสัญญาเบิร์น อนุสัญญาบัวโนสไอเรสยังมีผลใช้บังคับอยู่ ที่สำคัญคือการพิจารณาประเทศแหล่งที่มาของผลงานและข้อบทการคุ้มครอง ซึ่งสามารถนำไปปรับใช้ได้ในประเทศซึ่งใช้ "กฎแห่งข้อบทสั้นกว่า" คือ เมื่อผลงานนั้นตีพิมพ์พร้อมกันในประเทศภาคีอนุสัญญาและที่ไม่ใช่ภาคีอนุสัญญา ประเทศภาคีอนุสัญญาจะถูกถือว่าเป็นประเทศที่มาของผลงานโดยไม่สนใจถึงข้อบทการคุ้มครองในประเทศนอกภาคีอนุสัญญา
เอฟไอเอ็ม-92 สติงเจอร์

เอฟไอเอ็ม-92 สติงเกอร์ เป็นขีปนาวุธพื้นสู่อากาศ (SAM) นำวิถีด้วยอินฟราเรด ติดตั้งบนพาหนะภาคพื้นดิน บุคคลประทับบ่ายิง หรือบางกรณีสามารถติดตั้งกับเฮลิคอปเตอร์ได้ (AAM) พัฒนาโดยสหรัฐอเมริกาและเข้าประจำการในกองทัพบกสหรัฐในปี ค.ศ. 1981 และในอีก 29 ประเทศทั่วโลก มีสถิติบันทึกได้ว่าสามารถทำลายอากาศยานได้ 270 ลำ

สติงเกอร์ผลิตโดยเรเธียน และได้รับสิทธิบัตรผลิตในเยอรมนีโดยอีเอดีเอส ปัจจุบันถูกผลิตขึ้นกว่า 70,000 กระบอก ถูกจัดให้อยู่ในประเภทของระบบป้องกันภัยทางอากาศแบบประทับบ่ายิง (MANPADS)
จิงเคอ

จิงเคอ (, , เวด-ไจลส์: Ching K'o, ) เป็นมือสังหารที่ลอบสังหารฉินอ๋อง หรือฉินซีฮ่องเต้ ที่ปรากฏนามในประวัติศาสตร์จีนในยุคจ้านกว๋อ

เจ้าชายไท่จื่อตัน รัชทายาทแห่งแคว้นเยี่ยนได้ตกเป็นตัวประกันอยู่ในแคว้นฉินเป็นเวลานาน ตลอดเวลาถูกกดขี่สารพัด ต่อมาได้หลบหนีกลับไปยังแคว้นเยี่ยนได้สำเร็จ จึงกลายเป็นศัตรูอีกคนหนึ่งที่สำคัญของฉินอ๋อง

ต่อมาแคว้นฉินได้บุกโจมตีแคว้นฉี, แคว้นฉู่, แคว้นฮั่น, แคว้นวุ่ย และแคว้นเจ้า ได้ราบคาบ สถานการณ์จึงคาดหมายได้ว่า ต่อไปจะบุกแคว้นเยี่ยนอย่างแน่นอน

ไท่จื่อตันจึงมีบัญชาให้ จิงเคอ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้มีด ปลอมตัวเป็นทูตแคว้นเยี่ยน พร้อมกับผู้ช่วยชื่อ ฉินอู่หยาง ไปยังเมืองเซียนหยาง เมืองหลวงของแคว้นฉินพร้อมกับบรรณาการคือ แผนที่เมืองจีชาง ของแคว้นเยี่ยน พร้อมกับศีรษะของฝานอี๋ว์ชี ซึ่งเป็นศัตรูคนสำคัญคนหนึ่งของฉินอ๋องที่หลบหนีไปยังแคว้นเยี่ยน เพื่อเสแสร้งว่าแคว้นเยี่ยนสยบยอมต่อแคว้นฉิน

ทางฝ่ายแคว้นฉินไม่ทราบมาก่อนว่านี่เป็นแผนการ ได้จัดการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ในการเข้าเฝ้าครั้งนี้ จิงเคอเป็นผู้เดินนำหน้าถือกล่องใส่ศีรษะของฝานอี๋ว์ชีเดินนำหน้า ขณะที่ฉินอู๋หยางถือม้วนแผนที่เดินตามหลัง แต่กิริยาของฉินอู๋หยางตื่นตระหนกมีพิรุธให้จับได้ ฉินอ๋องจึงสั่งให้ฉินอู๋หยางหยุดอยู่ห่าง ๆ แล้วรับสั่งให้จิงเคอรับแผนที่มาคลี่ให้ทอดพระเนตร ปรากฏว่ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ปลายสุดของแผนที่แล่บออกมาให้เห็น แผนการลอบสังหารฉินอ๋องครั้งนี้จึงล้มเหลว แม้จิงเคอจะพยายามใช้มีดสั้นนั่นจ้วงแทงฉินอ๋องแล้วก็ตาม แต่ฉินอ๋องก็หลบหลีกไปได้พ้น ท้ายสุดเป็นฝ่ายจิงเคอและฉินอู้หยางที่ถูกองครักษ์ของฉินอ๋อง สังหารลงในท้องพระโรงทันที

การลอบสังหารฉินอ๋องในครั้งนี้เกิดขึ้นในปีที่ 227 ก่อนคริสต์ศักราช เป็นที่เลื่องลือไปทั่ว ซือหม่าเซียน นักประวัติศาสตร์ในยุคราชวงศ์ฮั่นตอนต้น แม้จะเป็นในยุคหลังผ่านมาหลายร้อยปีแล้วก็ตาม ก็ได้บันทึกถึงเหตุการณ์ครั้งนี้ไว้ ชื่อ "刺客列傳" ("ชีวประวัตินักลอบสังหาร")

เรื่องราวการลอบสังหารของจิงเคอในครั้งนี้ ได้ถูกดัดแปลงในวัฒนธรรมร่วมสมัยของจีนในยุคปัจจุบันหลายอย่าง อาทิ "The Emperor and the Assassin" ภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1999 ตัวละครจิงเคอรับบทโดย จาง เฟิงอี้ จากการกำกับของ เฉิน ไคเก๋อ หรือถูกดัดแปลงเป็นตัวละครใน "Hero" ในปี ค.ศ. 2003 จากการกำกับของ จาง อี้โหมว ซึ่งตัวนักลอบสังหารแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย หรือในละครโทรทัศน์ชุด "The Rise of the Great Wall" ในปี ค.ศ. 1986 โดย ATV ตัวละครจิงเคอแสดงโดย หลิว สงเหยินและ "Assassinator Jing Ke" ในปี ค.ศ. 2004 นำแสดงโดย หลิว ยี่

นอกจากนี้แล้ว เหตุการณ์ครั้งนี้ได้กลายมาเป็นภาษิตในภาษาจีนคำว่า "图穷匕见" (จีนกลาง: "ถูฉงชีเสี้ยน", แต้จิ๋ว: "โต่วเคี้ยงชิกหิ่ง") แปลว่า "สุดแผนที่มีดปรากฏ" ซึ่งหมายถึง "แผนการแตกไม่สามารถปกปิดได้"
ทีเอ็นเอ อิมแพ็ค! (วิดีโอเกม)

ทีเอ็นเอ อิมแพ็ค! เป็นวิดีโอเกมแรกของสมาคมTNA ที่ผลิตโดย Midway Studios in Los Angeles และวางจำหน่ายโดย มิดเวย์เกมส์ โดยนำตัวละครของนักมวยปล้ำ TNA มาต่อสู้กัน โดยภาคที่ได้วางจำหน่ายในรูปแบบ เพลย์สเตชัน 3 ,เพลย์สเตชัน 2 , เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล , วี และ เอกซ์บอกซ์ 360 โดยจำหน่ายเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2008 แม้ว่าเกมที่ขายได้ 1.5 ล้านหน่วย ปัญหาทางการเงินที่มิดเวย์เกมส์ป้องกันไม่ให้เกิดการพัฒนาที่มีการวางแผนและการเปิดตัวของภาคต่อ
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และคอมพิวเตอร์

ปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และคอมพิวเตอร์ () เป็นการศึกษาการวางแผนและออกแบบลักษณะการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์หรือผู้ใช้งานคอมพิวเตอร์ กับคอมพิวเตอร์

สาขาวิชานี้ ได้เกี่ยวข้องกับ ด้านวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ศาสตร์พฤติกรรมผู้บริโภค การออกแบบ และ สาขาอื่นๆที่อาจเกี่ยวข้องในเนื้อหาของงานวิจัยนั้น ๆ
วิธีการปฏิสัมพันธ์ ที่เกี่ยวข้องกับ พฤติกรรมของผู้ใช้ และ ฟังก์ชันการใช้งานของคอมพิวเตอร์นั้น ได้ถูกคิดค้นขึ้นอย่างง่าย ๆ ที่รู้จักกันในชื่อของ อินเตอร์เฟส
อินเตอร์เฟสนี้ รวมถึงซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์ ตัวอย่างเช่น ลักษณ หรือวัตถุประสงค์ของดิสเพลย์ต่าง ๆ ที่แสดงให้เห็นบนจอคอมพิวเตอร์ การรับผล ข้อมูลนำเข้าจากการปฏิบัติการของผู้ใช้ที่กระทำต่อ ฮาร์ดแวร์ เช่น การเคาะคีย์บอร์ด กดแป้นพิมพ์ และ การเคลื่อนย้ายเม้าส์ รวมทั้ง การศึกษาที่เกี่ยวกับ การปฏิบัติการที่ผู้ใช้มีปฏิสัมพันธ์กับระบบขนาดใหญ่ต่างๆ เช่นระบบ เครื่องบิน ระบบโรงงานผลิตไฟฟ้า เป็นต้น

สาขาวิชานี้เป็นการควบรวม จากหลากหลายพื้นฐานองค์ความรู้ต่างๆที่เกี่ยวข้องกับผู้ใช้ หรือ ผู้คนทั่วๆไป ที่เป็นเรื่องของการออกแบบ การประเมินผล และ การนำไปประยุกต์ใช้ โดยวิธีการดังกล่าว กระทำขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการ มนุษย์หรือ ผู้ใช้
สภามวยปล้ำโลก

สภามวยปล้ำโลก () หรือ ดับเบิลยูดับเบิลยูซี เป็นหนึ่งในสองรายการมวยปล้ำหลักของเปอร์โตริโก ซึ่งอีกรายการหนึ่งคือ สมาพันธ์มวยปล้ำระหว่างประเทศ
ทวีพร คลังพลอย

ทวีพร คลังพลอย นางสาวไทยประจำปีพุทธศักราช ๒๕๒๙ เกิดเมื่อวันที่ ๑๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๐๗ ณ จังหวัดนครสวรรค์ ในปีนั้นนางสาวไทยจัดประกวด ณ ห้องบางกอกคอนเวนชั่น เซนเตอร์ เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว

โดยการประกวดในปีนั้นเป็นที่กล่าวถึงในสือมวลชน เนื่องจากผู้ชมต่างคาดหวังว่า รองอันดับหนึ่ง คือ สรารัตน์ หรุ่มเรืองวงศ์ จะต้องได้ครองมงกุฎ แต่เมื่อผลประกาศว่า ทวีพร คลังพลอยได้เป็นผู้ชนะจึงมีเสียงโห่จากผู้ชม

โดยในปีนั้น ธารทิพย์ พงษ์สุข เป็นผู้สวมมงกุฎให้ นับเป็นปีแรกและปีเดียวที่นางสาวไทยในปีที่ผ่านมาสวมมงกุฎให้ผู้ได้รับตำแหน่ง 
ทวีพรเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามจักรวาล 1986 ณ กรุง ปานามาซิตี ประเทศ ปานามา และไม่สามารถผ่านเข้ารอบใดๆ ส่วนรองอันดับหนึ่ง คือ สรารัตน์ ไปประกวดมิสเอเชียแปซิฟิก และ ได้รับตำแหน่งรองอันดับสอง
รองอันดับสี่ในปีนั้น คือ นางสาวพัชรีพร จันทร์สว่าง เป็นดารานักร้องในกลุ่ม ๑๘ กะรัต และมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง ๑๘ กะรัต
อนุสัญญากรุงเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม

อนุสัญญากรุงเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม () หรือมักเป็นที่รู้จักกันว่า อนุสัญญาเบิร์น เป็นความตกลงระหว่างประเทศว่าด้วยเรื่องลิขสิทธิ์ ซึ่งได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรกในเบิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ใน ค.ศ. 1886

อนุสัญญาเบิร์นกำหนดให้ภาคีผู้ลงนามรับรองลิขสิทธิ์ของผลงานของนักประเทศจากภาคีประเทศผู้ลงนามอื่น (ซึ่งรู้จักกันในชื่อ สมาชิกแห่งสหภาพเบิร์น) ในวิธีเดียวกับที่ประเทศนั้นรับรองลิขสิทธิ์จากชาติตน ตัวอย่างเช่น กฎหมายลิขสิทธิ์ฝรั่งเศสมีผลใช้บังคับกับทุกอย่างที่ตีพิมพ์หรือแสดงในฝรั่งเศส ไม่ว่าผลงานนั้นจะสร้างสรรค์ขึ้นเดิมจากที่ใดก็ตาม

นอกเหนือไปจากการจัดตั้งระบบการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมซึ่งลิขสิทธิ์ที่ถูกทำให้เป็นสากลในบรรดาภาคีผู้ลงนามแล้ว ความตกลงดังกล่าวยังกำหนดให้รัฐสมาชิกจัดเตรียมมาตรฐานขั้นต่ำกฎหมายลิขสิทธิ์อย่างเข้มแข็ง
ลิขสิทธิ์ภายใต้อนุสัญญาเบิร์นจำเป็นต้องเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ซึ่งอนุสัญญาเบิร์นห้ามมิให้กำหนดให้ต้องมีแบบพิธี (formalities) ใดๆที่จะเป็นเงื่อนไขแห่งการเกิดขึ้นของลิขสิทธิ หรือเงื่อนไขในการบังคับใช้ลิขสิทธิ เช่น การบังคับให้ต้องจดทะเบียนงาน การบังคับให้ต้องใส่ข้อความสงวนสิทธิไว้ในงาน หรือการให้ส่งสำเนางานไปยังหอสมุด (deposit) เป็นต้น

อนุสัญญาเบิร์นประกาศให้ทุกผลงานยกเว้นภาพถ่ายและภาพยนตร์จะมีลิขสิทธิ์คุ้มครองเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 50 ปีหลังผู้สร้างสรรค์เสียชีวิต แต่รัฐภาคีสามารถต่อเงื่อนไขได้โดยเสรี ดังที่สหภาพยุโรปกระทำในคำสั่งว่าด้วยการประสานเงื่อนไขการคุ้มครองลิขสิทธิ์ (Directive on harmonising the term of copyright protection) พ.ศ. 2536 สำหรับภาพถ่าย อนุสัญญาเบิร์นกำหนดเงื่อนไขขั้นต่ำไว้ 25 ปีนับแต่ปีที่ภาพถ่ายนั้นสร้างสรรค์ขึ้น และสำหรับภาพยนตร์ ขั้นต่ำอยู่ที่ 50 ปีหลังออกฉายครั้งแรก หรือ 50 ปีหลังการสร้างสรรค์ หากไม่ถูกฉายภายใน 50 ปีหลังการสร้างสรรค์ ประเทศภายใต้การแก้ไขปรับปรุงครั้งก่อน ๆ ของสนธิสัญญาอาจเลือกเงื่อนไขการคุ้มครองของตนเอง และผลงานเจาะจงบางประเภท (เช่น แผ่นเสียงหรือภาพเคลื่อนไหว) อาจกำหนดไว้สั้นกว่านั้น

แม้ว่าอนุสัญญาเบิร์นจะประกาศให้กฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศที่ซึ่งมีการอ้างลิขสิทธิ์สามารถนำไปปรับใช้ได้ ข้อ 7.8 ระบุว่า "เว้นแต่กฎหมายของประเทศนั้นระบุเป็นอื่น เงื่อนไขนั้นจะต้องไม่เกินเงื่อนไขที่กำหนดไว้คงที่ในประเทศต้นกำเนิดผลงานนั้น" นั่นคือ ผู้ประพันธ์โดยทั่วไปจะไม่มีสิทธิในลิขสิทธิ์ในต่างประเทศนานกว่าประเทศที่ตนอยู่อาศัยนั้น แม้ว่ากฎหมายต่างประเทศกำหนดเงื่อนไขนานกว่าก็ตาม นี่เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า "กฎแห่งเงื่อนไขสั้นกว่า" ไม่ใช่ทุกประเทศที่ยอมรับกฎนี้

อนุสัญญาเบิร์นให้อำนาจแก่ประเทศที่จะอนุญาตการใช้ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ ในลักษณะที่เป็นธรรม ภายใต้ข้อยกเว้นการละเมิดตาม มาตรา 9(2) - ซึ่งพ้องกับมาตรา 13 ของสนธิสัญญาทริปส์ (TRIPs) - ในผลงานตีพิมพ์หรือการแพร่ภาพอื่น โดยจะต้องเป็นไปตามวัตถุประสงค์ที่กฏหมายกำหนด และต้องไม่กระทบถึงประโยชน์อันชอบธรรมของเจ้าของลิขสิทธิ์ตามสมควร หลักการข้อยกเว้นการละเมิดตามบทบัญญัติของอนุสัญญาเบิร์นจึงไม่รับรองข้อยกเว้นแบบกว้าง อย่างเช่นหลักการ "ใช้โดยชอบธรรม" หรือ fair use ตามอย่างกฎหมายลิขสิทธิของสหรัฐอเมริกาไว้โดยตรง
โอมูระ

โอมูระ () เป็นเมืองในจังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 126.33 ตารางกิโลเมตร ในปี 2009 มีจำนวนประชากร 89,891 คน
ซิลเวีย เฟรแร

ซิลเวีย อัลเบอร์กูแอกูว์ เฟรแร (; ) เกิดวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1984 ในกรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี เป็นทั้งนางแบบและผู้เข้าร่วมประกวดนางงาม เธอสืบสายเลือดผสมจากชาวฮังการีและชาวโปรตุเกส มารดาของเธอเป็นชาวฮังการี และบิดาของเธอเกิดในประเทศโมซัมบิกโดยมีพ่อแม่เป็นชาวโปรตุเกส

ซิลเวียได้รับการเปิดตัวครั้งแรกในฐานะผู้เข้าร่วมแข่งขันประกวดนางงามใน ค.ศ. 2005 เมื่อเธอเป็นตัวแทนของประเทศโมซัมบิก ซึ่งเป็นบ้านเกิดของผู้เป็นพ่อ ในการประกวดมิสโกลบอินเตอร์เนชั่นแนล 2005 ที่กรุงติรานา ประเทศแอลเบเนีย สามปีต่อมา เธอยังชนะการประกวดนางงามระดับชาติของมิสเวิลด์ฮังการี และได้เดินทางสู่โจฮันเนสเบิร์ก ประเทศแอฟริกาใต้ เพื่อเป็นตัวแทนของฮังการีในรายการมิสเวิลด์ 2008 เธอไม่ได้ตำแหน่งในมิสโกลบอินเตอร์เนชั่นแนล อย่างไรก็ตาม เธอได้เข้ารอบ 4 อันดับสุดท้ายสำหรับรางวัลบิวตี้วิธอะโพเพิสที่การประกวดมิสเวิลด์ สำหรับการทำงานของเธอร่วมกับมูลนิธิ NEM ADOM FEL ที่ทุ่มเทอุทิศให้กับคนพิการและสร้างคุณค่าให้กับคนพิการในสังคม รวมถึงให้บุคคลเหล่านี้รู้สึกได้ถึงการยอมรับ

นอกจากภาษาฮังการีแล้ว เธอยังสามารถพูดภาษาโปรตุเกส และภาษาอังกฤษ รวมถึงภาษาฝรั่งเศสอีกเล็กน้อย เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาในสาขาเศรษฐศาสตร์ และศึกษาต่อด้านการสื่อสาร
บลูเบอร์รี

บลูเบอร์รี () เป็นพืชดอกในสกุล "Vaccinium" เป็นพืชหลายปีมีผลรสเปรี้ยวสีฟ้าเข้มขนาด 5–16 มม. ส่วนมากอยู่ในหมู่ "Cyanococcus" ต้นมีหลายขนาดตั้งแต่ต้นสูง 10 ซม. ถึง 4 เมตร มีทั้งผลัดใบและไม่ผลัดใบ ใบรูปไข่ถึงรูปหอก ยาว 1–8 ซม. กว้าง 0.5–3.5 ซม. ดอกรูประฆังสี ขาว ชมพู หรือแดง ผลไม้ที่ขายในชื่อ "บลูเบอร์รี" มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาเหนือ (บลูเบอร์รีไม้พุ่มสูงที่ปลูกในเชิงพาณิชย์นั้นถูกนำเข้าสู่ยุโรปในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930)
เกตโตในทวีปยุโรปภายใต้การยึดครองของนาซี

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เกตโตในทวีปยุโรปภายใต้การยึดครองของนาซี ถูกจัดตั้งขึ้นโดยนาซีเยอรมนีเพื่อกักขังชาวยิว และบางครั้งอาจรวมชาวยิปซี เข้าไปในพื้นที่แออัดแน่นของนคร รวมแล้ว ตามบันทึกของพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์การล้างชาติโดยนาซีสหรัฐอเมริกา "พวกเยอรมันจัดตั้งเกตโตอย่างน้อย 1,000 แห่งเฉพาะในโปแลนด์และสหภาพโซเวียตส่วนที่เยอรมนียึดครองและผนวกไว้" ดังนั้น ตัวอย่างจึงตั้งใจเพียงเพื่อแสดงให้เห็นขอบเขตและสภาพความเป็นอยู่ของเกตโตทั่วยุโรปตะวันออก แม้คำว่า "เกตโต" จะใช้โดยทั่วไปในงานประพันธ์เกี่ยวกับการล้างชาติโดยนาซี แต่พวกนาซีมักเรียกสถานกักกันเหล่านี้บ่อยครั้งว่า "ย่านชาวยิว" (Jewish Quarter)

ไม่นานหลังการรุกรานโปแลนด์ใน ค.ศ. 1939 นาซีเยอรมนีเริ่มต้นการเคลื่อนย้ายชาวยิวโปแลนด์ออกจากบ้านอย่างเป็นระบบ และส่งตัวเข้าไปในพื้นที่ที่กำหนดให้ตามนครและเมืองใหญ่ของโปแลนด์ เกตโตแห่งแรกที่ปีโอเตอร์คูฟตริบูนัลสกีก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1939 และอีกหลายแห่งที่ก่อตั้งขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1940 และ 1941 เกตโตหลายแห่งมีการตั้งกำแพงกั้นหรือปิดล้อมด้วยรั้วลวดหนาม ในกรณีของเกตโตปิดผนึก ยิวคนใดที่หลบหนีจะถูกยิง วอร์ซอเกตโตเป็นเกตโตที่ใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรปภายใต้การยึดครองของนาซี โดยมีชาวยิว 400,000 คนอาศัยกันอยู่อย่างแออัดในพื้นที่ 3.4 ตารางกิโลเมตร ซึ่งตั้งอยู่ ณ ใจกลางนคร ลอดซ์เกตโตเป็นเกตโตแห่งใหญ่รองลงมา โดยมีชาวยิวอาศัยอยู่ราว 160,000 คน

สถานการณ์ในเกตโตนั้นโหดร้าย ในกรุงวอร์ซอ ประชากร 30% ถูกบังคับให้อาศัยอยู่ในพื้นที่ 2.4% ของนคร โดยมีความหนาแน่นถึง 7.2 คนต่อห้อง พวกยิวไม่ได้รับอนุญาตให้ออกนอกเกตโต ดังนั้นพวกเขาจึงต้องพึ่งการลักลอบและการปันส่วนอาหารที่พวกนาซีจัดให้ ในกรุงวอร์ซอ การปันส่วนนั้นอยู่ที่ 253 แคลอรีต่อชาวยิวหนึ่งคน เปรียบเทียบกับ 669 แคลอรีต่อชาวโปแลนด์หนึ่งคน และ 2,613 แคลอรีต่อชาวเยอรมันหนึ่งคน ด้วยสภาพความเป็นอยู่ที่แออัด อาหารที่ไม่เพียงพอและการสุขาภิบาลที่แทบไม่มี ทำให้ชาวยิวหลายแสนคนเสียชีวิตด้วยโรคระบาดหรือความหิวโหย

เกตโตสามารถแบ่งออกได้เป็นสามประเภท เกตโตปิดหรือปิดผนึกส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในโปแลนด์และสหภาพโซเวียตภายใต้การยึดครองของนาซี เกตโตเหล่านี้ถูกล้อมด้วยกำแพงอิฐ รั้วหรือรั้วลวดหนามซึ่งขึงไว้ระหว่างเสา ยิวไม่ได้รับอนุญาตให้อาศัยอยู่ในพื้นที่อื่นใด หากฝ่าฝืน ทางการเยอรมันประกาศว่าจะถูกประหารชีวิต สภาพความเป็นอยู่ในเกตโตปิดนั้นเลวร้ายที่สุด ย่านที่ยิวอยู่อาศัยนั้นแออัดและขาดสุขอนามัยอย่างยิ่ง การอดอยาก การขาดแคลนอาหารเป็นประจำ การขาดแคลนความอบอุ่นในฤดูหนาว และพนักงานเทศบาลที่ไม่เพียงพอนำไปสู่การแพร่ระบาดของโรคระบาดบ่อยครั้ง เช่น โรคบิดและไข้รากสาดใหญ่ จนนำไปสู่อัตราการตายที่สูง เกตโตนาซีส่วนใหญ่เป็นประเภทนี้

เกตโตเปิด ซึ่งไม่มีกำแพงหรือรั้วล้อม เกิดขึ้นส่วนใหญ่ในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่สองในโปแลนด์และสหภาพโซเวียตภายใต้การยึดครองของนาซี แต่ยังพบในทรานส์นิสเตรียของยูเครน ซึ่งถูกยึดครองและปกครองโดยทางการโรมาเนีย มีข้อจำกัดอย่างเคร่งครัดในการเข้าและออกจากเกตโตเหล่านี้ 
เกตโตได้ถูกกำจัดหรือทำลายในช่วงปลายของการล้างชาติโดยนาซี เป็นเวลาระหว่างสองถึงหกสัปดาห์เท่านั้น ในสหภาพโซเวียตภายใต้การยึดครองของนาซี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในลิทัวเนีย และโซเวียตยูเครน เช่นเดียวกับในฮังการี เกตโตเหล่านี้ถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนา ประชากรยิวที่ถูกคุมขังไว้ในนั้นรอแต่ถูกเนรเทศหรือถูกยิงโดยพวกเยอรมัน ซึ่งบ่อยครั้งด้วยความช่วยเหลือของกองกำลังฝ่ายสนับสนุน
โรงเรียนอยุธยานุสรณ์

โรงเรียนอยุธยานุสรณ์ เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 3 (นนทบุรี-พระนครศรีอยุธยา) (สังกัดเดิมคือสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่บริเวณถนนอู่ทอง ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายแบบสหศึกษา

โรงเรียนอยุธยานุสรณ์ ก่อตั้งโดยนายวิโรจน์ กมลพันธ์ อดีตศึกษาธิการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีสถานะเป็นโรงเรียนราษฎร์ โดยใช้สถานที่ตั้งเดิมของโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัยหลังจากที่โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัยได้ย้ายไปยังที่ตั้งแห่งใหม่ในปี พ.ศ. 2483 และเปิดทำการเรียนการสอนในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 และต่อมาในปี พ.ศ. 2487 ได้ได้ย้ายนักเรียนหญิงและจัดตั้ง โรงเรียนสตรีอยุธยานุสรณ์ เพื่อขยายกิจการ

ในปี พ.ศ. 2494 นายวิโรจน์ กมลพันธ์ ได้จัดตั้งมูลนิธิอยุธยานุสรณ์ และโอนกิจการโรงเรียนให้กับมูลนิธิ และเปลี่ยนชื่อโรงเรียนทั้งสองแห่งเป็น โรงเรียนอยุธยานุสรณ์มูลนิธิ และ โรงเรียนสตรีอยุธยานุสรณ์มูลนิธิ ตามลำดับ

วันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 โรงเรียนได้ย้ายสังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ และได้รวมกิจการโรงเรียนทั้งสองแห่งเข้าด้วยกัน และใช้ชื่อว่า โรงเรียนอยุธยานุสรณ์

ผลงานดีเด่น 
ได้รางวัลชนะเลิศ ถ้วยพระราชทาน ข. จากการแข่งขันวงโยธวาทิตครั้ง ที่ 30
ตอน a
ตอน b
ตอน c
ฟาง จงซิ่น

ฟาง จงซิ่น (, , พินอิน: Fāng Zhōngxìn) นักแสดงชายชาวฮ่องกง เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1963 ที่มาเก๊า

ฟาง จงซิ่น ได้รับฉายาว่า ""ริชาร์ด เกียร์ แห่งฮ่องกง"" เริ่มต้นอาชีพในแวดวงบันเทิงด้วยการเป็นนายแบบ มีผลงานการแสดงในซีรีส์และภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1986

ในปี ค.ศ. 2004 เป็นหนึ่งในนักแสดงนำของละครโทรทัศน์เรื่อง "ข้ามฟ้า...เฉือนคม" หรือ "Split Second" ซึ่งเป็นการสร้างร่วมกันระหว่างทีวีบีของฮ่องกง กับช่อง 3 ของประเทศไทยด้วย ด้วยการรับบท "ฝงจื่อเหว่ย" ตำรวจฮ่องกง

ชีวิตส่วนตัว มีภริยา คือ ม่อ เข่อซิ่น แฟนสาวซึ่งเป็นนางงามฮ่องกงประจำปี ค.ศ. 1993 โดยทั้งคู่คบหากันมานานกว่า 12 ปี โดยที่ไม่ได้สมรสกันอย่างเป็นทางการDream Link มนต์รักในม่านเมฆ (2007)
ดับเบิลยูดับเบิลยูซี ยูนิเวอร์แซล เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิพ

ดับเบิลยูดับเบิลยูซี ยูนิเวอร์แซล เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิพ () เป็นเข็มขัดแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทเส้นหนึ่งของ สภามวยปล้ำโลก ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 แชมป์คนปัจจุบัน คือ คาร์ลิโต้
แซดู แกตา

แซดู แกตา () เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1980 ที่บามาโก เป็นนักฟุตบอลชาวมาลี ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาและฟุตบอลทีมชาติมาลี ในตำแหน่งกองกลาง เขายังเล่นตำแหน่งกองกลางตัวรุกและกองกลางตัวรับได้ เขายังถือพาสปอร์ตฝรั่งเศส