seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โรงพยาบาลรามาธิบดี

โรงพยาบาลรามาธิบดี เป็นหน่วยงานหนึ่งในระดับภาควิชาของคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ และเป็นสถานพยาบาลแห่งหนึ่งของรัฐ ตั้งอยู่เลขที่ 270 ถนนพระราม 6 แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร 10400 มีเนื้อที่ทั้งหมด 38 ไร่ มีอาคารรวม 20 อาคาร เริ่มเปิดดำเนินการรักษาคนไข้เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2512

หน้าที่หลักของโรงพยาบาล คือ การปฏิบัติงานสนับสนุนการรักษาพยาบาล การเรียนการสอน การวิจัย และทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยมีหน่วยงานรับผิดชอบดำเนินการ มีบุคลากรทั้งสิ้นประมาณ 1,367 คน คณะผู้บริหารประกอบด้วย ผู้อำนวยการโรงพยาบาลและรองผู้อำนวยการ แต่งตั้งโดยสภามหาวิทยาลัยมหิดลและคำสั่งมหาวิทยาลัยมหิดล ตามการเสนอแนะของคณบดีคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดีผู้บังคับบัญชา ซึ่งกำหนดนโนบายและควบคุมการปฏิบัติงานให้เป็นไปตามนโยบายของคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี

โรงพยาบาลรามาธิบดี ประกอบด้วย 9 งาน 2 ฝ่าย คือ
ไปรษณียาคาร

ไปรษณียาคาร เดิมสะกดว่า ไปรสะนียาคาร เป็นอาคารที่ตั้งเดิมของกรมไปรษณีย์ และที่ทำการไปรษณีย์แห่งแรกของประเทศไทย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ปากคลองโอ่งอ่าง ฝั่งพระนคร อยู่ทางทิศใต้ของสะพานพุทธ

ตึกไปรสะนียาคาร สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2414 เดิมเป็นบ้านของพระปรีชากลการ (สำอางค์ อมาตยกุล) อดีตเจ้าเมืองปราจีนบุรี ซึ่งต้องคดีข้อหา ฆ่าคนตายและทารุณกรรม แก่คนไทยที่เมืองกบินทร์บุรี พระยาปรีชากลการถูกประหารชีวิตเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2422 และถูกยึดทรัพย์ตกเป็นของแผ่นดิน

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งกิจการไปรษณีย์ไทย เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2426 โดยสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ ทรงดำรงตำแหน่งอธิบดีผู้สำเร็จราชการไปรษณีย์และโทรเลขพระองค์แรก ได้ใช้บ้านเดิมของพระปรีชากลการ เป็นที่ทำการ ใช้ชื่อเรียกว่า "ไปรสะนียาคาร"

ในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 อาคารไปรษณีย์ยาคารเป็นสถานที่แห่งแรกที่ทางคณะราษฎรจะต้องทำการบุกยึด เนื่องจากเป็นสถานที่ ๆ เป็นชุมทางการสื่อสาร คือ โทรเลขและโทรศัพท์ เพื่อตัดระบบการสื่อสาร โดยกลุ่มคณะราษฎรสายพลเรือนที่นำโดย หลวงโกวิทอภัยวงศ์ (ควง อภัยวงศ์) และนายประยูร ภมรมนตรี เหตุเพราะรับราชการที่นี่ จึงรู้ถึงระบบการทำงานดี โดยที่มีคณะราษฎรสายทหารเรือคุ้มกันเพียงไม่กี่คน ซึ่งต้องทำการยึดและตัดการสื่อสารให้ได้ภายในเวลา 04.00 น. และต้องทำให้เสร็จก่อนเวลา 05.00 น. เพื่อมิให้ผู้คนสงสัย แม้คณะราษฎรสามารถกระทำการได้สำเร็จ แต่ทว่าก็มีเจ้าพนักงานคนหนึ่งหนีไปแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ ทางตำรวจโดย พระยาอธิกรณ์ประกาศ (หลุย จาติกวณิช) อธิบดีกรมตำรวจจึงทราบเรื่องจากเหตุนี้เอง จึงรุดเข้าวังบางขุนพรหมเพื่อถวายรายงานแด่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ผู้สำเร็จราชการ

อาคารไปรษณียาคาร ถูกทุบทิ้งเมื่อ พ.ศ. 2525 เพื่อเปิดทางให้กับการก่อสร้างสะพานพระปกเกล้า ซึ่งเป็นสะพานคู่ขนานอยู่ทางทิศใต้ของสะพานพุทธ ปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่ตามแบบเดิม ในตำแหน่งใกล้เคียงกับที่ตั้งเดิม เพื่อใช้เป็นพิพิธภัณฑ์กิจการไปรษณีย์ไทย
เริงชัย ประภาษานนท์

เริงชัย ประภาษานนท์ (10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472 - ) เป็นนักเขียนชาวไทย เจ้าของนามปากกา "เศก ดุสิต" หรือ "ศ. ดุสิต" มีผลงานเขียนนวนิยายแนวบู๊ และอาชญนิยายที่มีชื่อเสียงเป็นจำนวนมาก มีตัวละครที่เป็นที่รู้จักกันดี ชื่อ "คมน์ พยัคฆราช" ในเรื่อง สี่คิงส์ ครุฑดำ และ "โรม ฤทธิไกร" ในเรื่องชุด อินทรีแดง อินทรีทอง

เริงชัย ประภาษานนท์ เกิดที่เขตดุสิต กรุงเทพ เรียนจบชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมนันทนศึกษา เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง โรงเรียนถูกปิด ออกมาทำงานที่โรงไฟฟ้าสามเสน เมื่อโรงไฟฟ้าถูกระเบิดทำลาย ได้งานใหม่เป็นช่างเรียงพิมพ์ในโรงพิมพ์ เริ่มงานเขียนเรื่องสั้น เรื่องแรกชื่อ “พรหมบันดาล” ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร "รัตนโกสินทร์" ใช้นามปากกาว่า “สุริยา”

เริงชัย ประภาษานนท์ เริ่มเขียนนวนิยายแนวบู๊ ใช้นามปากกา "เศก ดุสิต" เรื่อง สี่คิงส์ และครุฑดำ ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์อักษรสมิต แล้วเขียนเรื่องในชุด อินทรีแดง ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น มีชื่อเสียงเป็นที่นิยมจนต้องนำตัวละครจากทั้งสองเรื่อง คือ "คมน์ พยัคฆราช" และ "โรม ฤทธิไกร" มาร่วมงานกันในเรื่อง จ้าวนักเลง ในเวลาต่อมา และเรื่อง พยัคฆ์ร้ายไทยถีบ ตีพิมพ์ในนิตยสาร "อาทิตย์รายสัปดาห์" กับสำนักพิมพ์อักษรโสภณ ผลงานทั้งหมดถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์

นอกจากงานเขียนอาชญนิยาย เริงชัย ประภาษานนท์ ยังมีผลงานเขียนในแนวอื่น ใช้นามปากกา "เกศ โกญจนาศ" "ศิรษา" "ลุงเฉี่อย" ใช้เขียนนิทานพื้นบ้าน และ "ดุสิตา" ใช้เขียนบทกวี

เริงชัย ประภาษานนท์ หยุดเขียนนวนิยายตั้งแต่ พ.ศ. 2532 ต่อมาได้สนใจศึกษาวิชาโหราศาสตร์ และการพยากรณ์อย่างจริงจัง ปัจจุบันเขียนบทความเกี่ยวกับการพยากรณ์ และคอลัมน์ “รู้ชีวิต…ด้วยดวงดาว” ในนิตยสารมติชนสุดสัปดาห์
สนิท โกศะรถ

สนิท โกศะรถ (พ.ศ. 2473 - ธันวาคม พ.ศ. 2518) เป็นนักเขียนอาชญนิยายชุด เหยี่ยวราตรี เจ้าของนามปากกา "ส. เนาวราช" เป็นผู้ร่วมก่อตั้งนิตยสารสตรี ขวัญเรือน เคยสร้างและกำกับภาพยนตร์เรื่อง หนึ่งนุช (2514) จันทร์เพ็ญ (2515) และ กระสือสาว (2516)

สนิท โกศะรถ เกิดและเติบโตแถวย่านสะพานดำ กรุงเทพ เรียนชั้นมัธยมต้น เริ่มทำงานเป็นช่างเรียงพิมพ์ที่โรงพิมพ์เจริญธรรม ย่านเสาชิงช้าอยู่หลายปี และเริ่มเขียนเรื่องสั้นส่งไปตีพิมพ์ตามนิตยสาร และได้รับการสนับสนุนจากนาย "ฮ่องบุ๊น" หลานชายเจ้าของโรงพิมพ์เจริญธรรม สนับสนุนให้เป็นนักเขียน ตั้งสำนักพิมพ์อักษรสมิต เพื่อตีพิมพ์นิยายเรื่อง เหยี่ยวราตรี ของสนิท โกศะรถ โดยใช้นามปากกา "ส. เนาวราช" โดยเฉพาะ

เมื่อมีชื่อเสียง สนิท โกศะรถ ได้เขียนนวนิยายเรื่อง "18 มงกุฎ" ด้วยนามปากกา "ธัญ ธาตรี" แล้วย้ายไปเขียนหนังสือให้กับสำนักพิมพ์บางกอก และสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น ของบรรลือ อุตสาหจิต และเป็นผู้ริเริ่มออกนิตยสาร "ศรีสยาม" และนิตยสารสตรี "ขวัญเรือน" ที่ยังมีชื่อเสียงมาจนถึงปัจจุบัน

สนิท โกศะรถ เสียชีวิตเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2518 ด้วยวัยเพียง 45 ปี
ฮาชิมะ

เกาะฮะชิมะ () หรือ กุงกันจิมะ () เป็นเกาะที่ไม่ได้เกิดขึ้นเองในธรรมชาติแต่ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1887 และเสร็จในปี ค.ศ. 1890 โดยบริษัทมิตซูบิชิเป็นผู้สร้าง เกาะฮะชิมะอยู่ห่างจากเมืองนางาซากิ ประมาณ 15 กิโลเมตร มีความยาวเกาะประมาณ 500 เมตร ไว้ใช้เพื่อเป็นที่พักของคนงานทำอุตสาหกรรมเหมืองถ่านหิน ในเมืองมี อาคารที่พัก และได้รับการบันทึกว่าเป็นเมืองที่มีผู้คนหนาแน่นมากที่สุดในช่วงนั้น (ประมาณ 5,000 คน) จนเมื่อถ่านหินไม่นิยมใช้เนื่องจากมีน้ำมันเข้ามาแทน เกาะฮะชิมะก็ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1974 ปัจจุบันบนเกาะไม่มีสาธารณูปโภคใด ๆ เลย ทั้งน้ำประปา, ไฟฟ้า, โทรศัพท์ หรือห้องน้ำ

เกาะฮะชิมะได้ชื่อว่าเป็นสถานที่ผีสิงที่น่ากลัวอันดับ 2 ของโลก รองจากหอคอยลอนดอน ในประเทศอังกฤษ
จอร์จ แฮมิลตัน-กอร์ดอน เอิร์ลที่ 4 แห่งแอเบอร์ดีน

จอร์จ แฮมมิลตัน-กอร์ดอน เอิร์ลที่ 4 แห่งแอเบอร์ดีน () เป็นนักการเมืองและนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรในคริสต์ศตวรรษที่ 19
เฮนรี จอห์น เทมเพิล ไวเคานต์พาลเมอร์สตันที่ 3

เฮนรี จอห์น เทมเพิล ไวเคานต์พาลเมอร์สตันที่ 3 () เป็นรัฐบุรุษและนักการเมืองชาวอังกฤษผู้ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสองสมัยในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 และยังเคยเป็นรัฐมนตรีการสงคราม, รัฐมนตรีต่างประเทศ ตลอดจนรัฐมนตรีปิตุภูมิ เขามักถูกเรียกโดยชื่อเล่นว่า "แพม" หรือ "พังพอน" เขาทำงานอยู่ในรัฐบาลเป็นระยะเวลายาวนานกว่า 58 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1807 จนอสัญกรรมในค.ศ. 1865 โดยเริ่มงานการเมืองครั้งแรกกับพรรคทอรี ก่อนที่จะย้ายไปพรรควิกในทศวรรษที่ 1830 ในวาระที่สองของการเป็นนายกญ เขาถือเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกจากเสรีพรรคที่จัดตั้งขึ้นใหม่

เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในช่วงที่สหราชอาณาจักรกำลังเรืองอำนาจในเวทีโลก และเป็นช่วงเวลาที่สหราชอาณาจักรมีชัยเหนือจีนในสงครามฝิ่นครั้งที่สองและเกิดสนธิสัญญานานกิง หลังจากสงครามกับจีนสิ้นสุดลง รัฐบาลของพาลเมอร์สตันก็ต้องมุ่งความสนใจไปยังสงครามกลางเมืองอเมริกา โดยได้สนับสนุนฝ่ายสมาพันธรัฐอเมริกา ซึ่งต้องการแยกตัวจากสหรัฐอเมริกาที่นำโดยประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์น เนื่องจากหากสหรัฐอ่อนแอลงจะกลายเป็นผลดีต่อสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ตาม ข้าวโพดจากสหรัฐฯยังมีความจำเป็นต่ออังกฤษมากกว่าฝ้ายจากสมาพันธ์ฯ ดังนั้นการเปิดศึกกับสหรัฐโดยตรงอาจได้ไม่คุ้มเสีย นอกจากนี้ รัฐบาลของพาลเมอร์สตันได้ส่งกำลังทหารไปประจำยังมณฑลแคนาดา (ขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร) มากขึ้น เนื่องจากถูกชักจูงว่า สหรัฐกับสมาพันธ์อาจจับมือกันรุกรานแคนาดา
แม่น้ำวัง

แม่น้ำวัง () เป็นแม่น้ำอยู่ในภาคเหนือของไทย เกิดในเทือกเขาผีปันน้ำในเขตจังหวัดเชียงราย มีความยาว 382 กิโลเมตร ไหลไปรวมกับแม่น้ำปิง ที่อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ก่อนจะไหลไปที่แม่น้ำเจ้าพระยา

ลุ่มน้ำวัง เป็นลุ่มน้ำในลำดับที่ 7 จากจำนวนลุ่มน้ำทั้งหมด 25 ลุ่มน้ำของประเทศมีพื้นที่ประมาณ 10,791 ตารางกิโลเมตร หรือ 6,746,250 ไร่ เป็นแควที่มีขนาดเล็กและสั้นที่สุดของแม่น้ำเจ้าพระยา มีความยาวตามลำน้ำประมาณ 460 กิโลเมตร เกิดจากเทือกเขาผีปันน้ำ บริเวณดอยหลวง บ้านป่าหุ่ง อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย

ลุ่มน้ำตอนบน มีเทือกเขาผีปันน้ำล้อมรอบ สภาพเป็นเนินเขามีพื้นที่ราบน้อย ตอนกลางของลุ่มน้ำเป็นที่ราบสลับเนินเขาในเขตตัวเมืองจังหวัดลำปาง ส่วนตอนล่างเป็นพื้นที่ค่อนข้างราบและไหลไปบรรจบกับแม่น้ำปิง ตอนท้ายเขื่อนภูมิพล ประมาณ 30 กิโลเมตร ที่บ้านปากวัง
ตำบลตากออก อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก

ลุ่มน้ำวังมีพื้นที่ครอบคลุม 2 จังหวัด คือจังหวัดลำปาง (ยกเว้น อ.งาว และ ต.แม่มอก ต.เวียงมอก อ.เถิน) และจังหวัดตาก (อำเภอสามเงา และ อำเภอบ้านตาก) มีประชากร รวม 767,816 คน (จากข้อมูล จปฐ.ปี 2546) มีพื้นที่เพื่อการเกษตร 1.177 ล้านไร่ หรือประมาณ ร้อยละ 17.5 ของพื้นที่ลุ่มน้ำ ประชากรมีรายได้เฉลี่ย 22,625 บาท/คน/ปี ภูมิอากาศมีอากาศร้อนอบอ้าวเกือบตลอดปี ฤดูร้อน ร้อนจัด และหนาวจัดในฤดูหนาว มีอุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุด 41.6 องศาเซลเซียส เฉลี่ยต่ำสุด 10.5 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนวัดได้ 1,105.0 มิลลิเมตรต่อปี ปริมาณน้ำท่าเฉลี่ย 1,582.24 ล้าน ลบ.ม./ปี โดยมีร้อยละ 82.84 เป็นปริมาณน้ำท่าในฤดูฝน และในฤดูแล้ง ร้อยละ 17.16 ความต้องการน้ำจากทุกภาคส่วนในปี 2547 มีปริมาณ 973.50 ล้าน ลบ.ม.และประมาณการ ในปี 2567 จะมีความต้องการน้ำจากทุกภาคส่วนมากถึง 1,149.07 ล้าน ลบ.ม.

ลุ่มน้ำวังมีลุ่มน้ำสาขาแบ่งออกเป็น 7 ลุ่มน้ำสาขา ดังนี้

การพัฒนาแหล่งน้ำในลุ่มน้ำวัง ที่ผ่านมามีโครงการพัฒนาแหล่งน้ำขนาดใหญ่ และขนาดกลาง แล้วเสร็จ จำนวน 7 โครงการ สามารถกักเก็บได้ 129.74 ล้าน ลบ.ม. ส่งน้ำให้พื้นที่ชลประทาน 0.192 ไร่ นอกจากนี้ยังมีโครงการพัฒนาแหล่งน้ำขนาดเล็ก และโครงการสูบน้ำด้วยไฟฟ้าขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วไป มีพื้นที่รับประโยชน์รวมประมาณ 0.417 ล้านไร่ สำหรับโครงการแหล่งน้ำขนาดใหญ่ที่ก่อสร้างเสร็จแล้ว และอยู่ระหว่างการก่อสร้าง ได้แก่
ทำให้มีน้ำไหลล้นอ่างเป็นปริมาณมาก ในช่วงฤดูฝนของทุกปี ด้วยสาเหตุดังกล่าวจึงมีความจำเป็นจะต้องหาแหล่งเก็บกักน้ำแห่งใหม่ เพื่อสนองความต้องการใช้น้ำด้านต่าง ๆ ในเขตจังหวัดลำปางที่กำลังทวีขึ้น กรมชลประทานจึงได้พิจารณาศึกษาความเหมาะสมและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในการพัฒนา
โครงการกิ่วคอหมา ซึ่งเป็นโครงการก่อสร้างเขื่อนเก็บกักน้ำที่อยู่ตอนบนของเขื่อนกิ่วลม และคณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2546 อนุมัติให้เริ่มดำเนินการก่อสร้างโครงการกิ่วคอหมา โดยมีแผนการดำเนินงานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 - 2553 วงเงินงบประมาณทั้งสิ้น 3,670.05 ล้านบาท โดยในปี พ.ศ. 2547 ได้เริ่มดำเนินการเตรียมความพร้อมของโครงการฯ

จากการเพิ่มขึ้นของประชากรการขยายตัวของชุมชน การพัฒนาด้านเศรษฐกิจและสังคม ทำให้มีการใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างสิ้นเปลืองในด้านต่าง ๆ เช่น การบุกรุกทำลายพื้นที่ป่าต้นน้ำลำธาร การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินจากพื้นที่ป่าเป็นพื้นที่เพาะปลูกและที่อยู่อาศัย ทำให้เกิดปัญหาต่อเนื่องในด้านทรัพยากรน้ำ ได้แก่ ปัญหาน้ำท่วม ปัญหาขาดแคลนน้ำ และปัญหาน้ำเสีย โดยสรุปภาพรวมปัญหาด้านทรัพยากรน้ำในลุ่มน้ำวัง ในปัจจุบันมีดังนี้
ชูมี มาริตซา

ชูมี มาริตซา (, "Shumi Maritsa") เป็นชื่อเพลงชาติเพลงแรกของบัลแกเรีย ซึ่งใช้ในสมัยที่ประเทศนี้ยังเป็นราชอาณาจักรระหว่างปี พ.ศ. 2429 - พ.ศ. 2487 เนื้อร้องของเพลงนี้เดิมเป็นผลงานการประพันธ์ของนิโคลาร์ ซิฟคอฟ ครูใหญ่ของโรงเรียนแห่งหนึ่งในเมืองเวเลส (ปัจจุบันอยู่ในประเทศมาซิโดเนีย) ต่อมาได้มีการแก้ไขมาหลายครั้ง แต่เนื้อร้องซึ่งเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปเป็นผลงานของกวีชื่อ อีวาน วาซอฟ ซึ่งเป็นผู้แต่งทำนองของเพลงนี้ เนื้อร้องดังกล่าวแต่งขึ้นในปี พ.ศ. 2455

ในสมัยนั้น ราชอาณาจักรบัลแกเรียยังมีเพลงอีกเพลงหนึ่งซึ่งใช้เป็นเพลงประจำราชวงศ์หรือเพลงสรรเสริญพระบารมี มีชื่อว่า "Himn na Zarstvo Balgarija" เพลงนี้มีสถานะที่สูงกว่าเพลง "ชูมี มาริตซา" และได้ใช้มาจนกระทั่งมีการล้มเลิกการปกครองระบอบกษัตริย์ลงในปี พ.ศ. 2487
เล่าฮอง

เล่าฮอง (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก ขุนพลของจ๊กก๊ก เป็นบุตรบุญธรรมของเล่าปี่

เล่าฮองเดิมชื่อเค้าฮอง หลานเล่าปิด ลูกของเค้าล่อ ต่อมาเล่าปี่รับเป็นบุตรบุญธรรม หลังจากที่เล่าปี่ปราบกบฏเตียวบูกับตันสูน ตามคำขอของเล่าเปียวได้แล้ว จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นเล่าฮอง กวนอูไม่ค่อยพอใจนักกับการที่เล่าปี่รับเล่าฮอง มาเป็นลูกบุญธรรม กวนอูกล่าวกับเล่าปี่ว่า""บุตรท่านก็มีอยู่ เหตุไฉนจึงจะเอาผู้อื่นมาเป็นเนื้อ เหมือนหนึ่งเลี้ยงลูกปูลูกหอย นานไปจะได้รับความเดือดร้อน"" เล่าปี่จึงว่า ""ถึงผู้อื่นนอกเนื้อก็จริง แต่เรารักใคร่เสมอบุตร ได้เอามาเลี้ยงไว้ก็จะมีกตัญญูรักใคร่ เห็นจะไม่คิดร้ายต่อเรา"" กวนอูได้ฟังดังนั้นก็ขัดใจนิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด และเมื่อเล่าปี่ตีเอาเมืองซงหยงได้ เล่าปี่จึงให้เล่าฮองปกครองเมืองซงหยงอยู่กับเบ้งตัด อดีตขุนนางในของเล่าเจี้ยงที่เล่าปี่ไปยึดเมืองมา

เมื่อครั้งเกงจิ๋วถูกซุนกวนยึดในปี พ.ศ. 762 ด้วยแผนของลิบอง ซึ่งขณะเดียวกันกวนอูกำลังเข้าตาจนอยู่ที่เมืองเป๊กเสีย จึงสั่งให้เลียวฮัวไปขอความช่วยเหลือจากเล่าฮองและเบ้งตัด แต่ได้รับการปฏิเสธจาก ทั้งคู่เนื่องจากเบ้งตัดยุยง ให้เล่าฮองไม่ส่งกองทัพไปช่วย ด้วยการกล่าวทำนองว่า ""ท่านคิดถึงกวนอูเป็นอา กลัวแต่ว่ากวนอูจะหาคิดว่าท่านเป็นหลานไม่ เมื่อก่อนพระเจ้าเล่าปี่เอาท่านมาเป็นบุตรเลี้ยง กวนอูมีความริษยา หาความสบายใจไม่ ครั้นเล่าปี่ได้เป็นฮันต๋งอ๋อง ได้ปรึกษาขงเบ้งว่า เราจะตั้งเล่าฮองบุตรเลี้ยงของเราให้เป็นเจ้า ต่างกรมดีหรือไม่ ขงเบ้งจึงขอให้เล่าปี่ไปปรึกษากวนอูกับเตียวหุย กวนอูทราบเรื่องก็ตอบว่าเล่าฮองนี้เป็นคนเขลา โง่เง่าหาชาติตระกูลมิได้"" แล้วก็พูดด้วยถ้อยความแทงใจดำต่าง ๆ นา ๆ เล่าฮองเห็นด้วยกับความคิดเบ้งตัดจึง ไม่ส่งทหารไปช่วย กวนอูจึงจบชีวิตลงหลังจากตีฝ่าทหารซุนกวนไม่สำเร็จในปีเดียวกัน

ต่อมาเบ้งตัดสวามิภักดิ์ต่อวุยก๊ก (ขณะนั้นอยู่ในความปกครองของโจผี) เพราะทราบว่าเล่าปี่จะส่งทหารไปลอบสังหารเบ้งตัดเนื่องจากมีส่วนทำให้กวนอูสิ้นชีวิต พระเจ้าเล่าปี่โกรธมากจึงให้เล่าฮองยกทัพปราบเบ้งต้ด แต่รบแพ้กลับมา จึงถูกเล่าปี่ สั่งประหารชีวิต ในปี พ.ศ. 764 เมื่ออายุได้ 32ปี
อิกิ๋ม

อิกิ๋ม (; ) เป็นขุนพลคนสำคัญของโจโฉ มีความซื่อสัตย์จงรักภักดี เคร่งครัดในระเบียบวินัย แต่มักอิจฉาผู้อื่นที่ทำงานเกินหน้าเกินตา อิกิ๋มเดิมเป็นโจร ต่อมาเมื่อโจโฉคิดตั้งตัวเป็นใหญ่ในดินแดนภาคตะวันออก โจโฉได้ค้นหาเหล่าที่ปรึกษาและเหล่าขุนพลมาร่วมงาน อิกิ๋มก็เป็นหนึ่งในขุนพลเหล่านั้น

เมื่อโจโฉถูกกองทัพของเตียวสิ้วตีแตก แฮหัวตุ้นแม่ทัพคนหนึ่งของโจโฉได้นำทหารไปปล้นเสบียงชาวบ้าน อิกิ๋มเห็นทนไม่ได้จึงสังหารทหารของแฮหัวตุ้นไปมากมาย จึงทำให้เกิดข่าวลือว่าอิกิ๋มทรยศต่อโจโฉ แต่อิกิ๋มยังไม่เข้าชี้แจงความจริงต่อโจโฉ เพราะต้องไปต้านทัพเตียวสิ้วที่ยกตามมา และสามารถตีทัพเตียวสิ้วให้ถอยไปได้ และเข้าชี้แจงความจริงต่อโจโฉ โจโฉชื่นชมอิกิ๋มว่าเป็นผู้รอบคอบและซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ ส่วนแฮหัวตุ้น โจโฉได้ละเว้นโทษให้

อิกิ๋มเป็นขุนพลที่โจโฉไว้ใจมาก ใช้ให้ไปร่วมทำศึกหลายครั้ง รวมถึงให้เป็นแม่ทัพคุมกองทัพเรือแทนชัวมอ และเตียวอุ๋น ที่ถูกโจโฉสั่งประหารชีวิตไปในศึกผาแดงด้วยอุบายของจิวยี่ และเป็นผู้สังหารเล่าจ๋องและนางชัวฮูหยินตามคำสั่งของโจโฉ ต่อมาโจโฉตั้งให้อิกิ๋มเป็นแม่ทัพใหญ่คุมทัพไปช่วยสลายวงล้อมของกวนอูที่เมืองอ้วนเซียที่มีโจหยินรักษาเมืองอยู่ และให้บังเต๊กเป็นแม่ทัพหน้า บังเต๊กรบกับกวนอูได้อย่างสูสี ทำให้อิกิ๋มคิดว่าถ้าบังเต๊กสังหารกวนอูได้ ความชอบก็จะตกที่บังเต๊กผู้เดียว จึงตีม้าล่อถอยทัพทุกครั้งที่บังเต๊กได้เปรียบ ต่อมา อิกิ๋มไปตั้งทัพที่ทุ่งจันเค้า ด้วยลักษณะภูมิประเทศที่ถูกโจมตีได้ง่าย กวนอูจึงสร้างเขื่อนรอให้น้ำหลากแล้วจึงพังเขื่อนให้น้ำท่วมกองทัพของอิกิ๋ม อิกิ๋มถูกกวนอูจับได้แล้วถูกนำไปขังที่เกงจิ๋ว เมื่อซุนกวนยึดเกงจิ๋วได้จึงปล่อยตัวกลับไปวุยก๊ก โจผี (บุตรชายของโจโฉ) ได้ให้วาดรูปอิกิ๋มรอขอชีวิตต่อกวนอูไว้ที่ผนังที่ฝังศพของโจโฉ และให้อิกิ๋มเฝ้าที่ฝังศพนั้น อิกิ๋มมีความละอาย ไม่นานก็ตรอมใจตาย
อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน เจ้าชายแคสเปี้ยน

อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน เจ้าชายแคสเปี้ยน () ภาพยนตร์ในชุดของ ตำนานแห่งนาร์เนีย จากหนังสือเรื่อง เจ้าชายแคสเปี้ยน

1,300 ปีให้หลัง จากการสู้รบระหว่างกองทัพนาร์เนียและเทมารีน ณ ดินแดนเทลมาร์ ของชาวเทลมารีน ภรรยาของ ลอร์ดมิราซ ผู้สำเร็จราชการแห่งเทลมาร์ได้ให้กำเนิดโอรส ทำให้ลอร์ดมิราซคิดกำจัด เจ้าชายแคสเปียน ซึ่งเป็นหลานชายแท้ๆ ของเขาเอง แต่พระอาจารย์ของเจ้าชายแคสเปียน ก็ได้ช่วยให้เจ้าชายแคสเปียนหนีรอดไปได้ และได้พบกับกลุ่มชาวนาร์เนีย ซึ่งมีความแค้นกับชาวเทลมาร์ เพราะชาวเทลมาร์ได้นำกองทัพบุกทำลายชาวนาร์เนียจนต้องถอยร่นเข้ามาอยู่ในป่า

ส่วนที่กรุงลอนดอน 4 พี่น้องพีเวนซี มีชีวิตอย่างปกติสุข แต่แล้ว พวกเขาก็ได้หลุดเข้ามาในนาร์เนียอีกครั้ง และได้พบกับ ทรัมป์คิน คนแคระซึ่งอยู่ในกองทัพนาร์เนีย โดยที่ทรัมป์คินได้นำสี่พี่น้องเดินทางไปยังที่มั่นของชาวนาร์เนีย และได้พบกับเจ้าชายแคสเปียนที่นั่น
ปีเตอร์ ได้นำทัพบุกเข้าไปในปราสาทของลอร์ดมิราซในคืนหนึ่ง แต่ลอร์ดมิราซก็ได้สั่งให้ปิดประตูปราสาทขังทหารนาร์เนียเอาไว้ ทำให้ทหารบางส่วนต้องถูกฆ่าตาย หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นแล้ว ลอร์ดมิราซก็ทำพิธีราชาภิเษก สถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์องค์ใหม่แห่งเทลมาร์

เมื่อขึ้นครองราชย์แล้ว ราชามิราซก็นำทัพมาบุกที่มั่นของชาวนาร์เนีย ทำให้เกิดสงครามขึ้นอีกครั้ง และตัวราชามิราซเองก็ถูก ลอร์ดโซเปสเปียน ซึ่งเป็นขุนนางคู่ใจทรยศสังหารในที่สุด
ขณะที่ชาวนาร์เนียกำลังรบกับกองทัพเทลมารีนอยู่นั้น ลูซี่ก็ได้เข้าป่าเพื่อตามหา อัสลาน และพบในที่สุด อัสลานกับลูซี่จึงได้นำกองทัพต้นไม้มาช่วยกองทัพนาร์เนียที่กำลังย่ำแย่ ชัยชนะจึงตกเป็นของชาวนาร์เนียในที่สุด
โรงพยาบาลท่าปลา

โรงพยาบาลท่าปลา เป็นโรงพยาบาลของรัฐ ตั้งอยู่ในตำบลท่าปลา อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์

เริ่มแรกโรงพยาบาลท่าปลา เป็นโรงพยาบาลชุมชนที่เริ่มต้นจากโรงพยาบาล 10 เตียง มีท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนแรกชื่อ นายแพทย์สมพงษ์ ลิ้มศุภวานิช และท่านผู้อำนวยการคนปัจจุบัน คือนายแพทย์เสรี นพรัตน์

ปัจจุบันโรงพยาบาลได้ขยายเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 30 เตียงเพื่อรองรับจำนวนผู้รับบริการที่เพิ่มขึ้นในแต่ละปี
ช็อนซังจีฮีเดอะเกรซ

เดอะเกรซ (; ) เป็นวงเกิร์ลกรุปของประเทศเกาหลีใต้ สังกัดค่ายเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ในปี ค.ศ. 2005 ประกอบไปด้วยสมาชิกจำนวน 3 คนคือ ลีน่า, ดาน่า และซันเดย์ (ในอดีตมีสมาชิก 4 คน อีกหนึ่งคนคือ สเตฟานี่) เปิดตัวครั้งแรกที่จีนเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2005 ในซิงเกิล "ทูกูด" และ "บูมเมอแรง" ในปี ค.ศ. 2007 วงชนะรางวัลเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ในสาขาการแสดงประเภทเต้นกลุ่มหญิงยอดเยี่ยม จากเพลง ""วันมอร์ไทม์, โอเค?" อีกด้วย

ชื่อ "ชอนซังจีฮี" เกิดจากการนำพยางค์แรกของนามสกุลที่ใช้ในวงการของสมาชิกทั้ง 4 คน ซึ่งได้แก่ ชอนมู (สเตฟานี่), ซังหมิ (ลีน่า), จีซอง (ซันเดย์) และฮียอล (ดาน่า) มารวมกัน จึงกลายเป็น "ชอนซังจีฮี" ซึ่งมีความหมายว่า ความรอบรู้และความยินดีปิติสุขแห่งสรวงสวรรค์ มีสัญลักษณ์วงเป็นลูกโป่งสีชมพู
จิรศักดิ์ โย้จิ้ว

จิรศักดิ์ โย้จิ้ว เป็นผู้กำกับการแสดง มีผลงานกำกับทั้งละครโทรทัศน์ ละครเวที
เทศบาลตำบลลานสกา

เทศบาลตำบลลานสกา ตั้งอยู่ในเขตอำเภอลานสกา นครศรีธรรมราช

จัดตั้งเป็นสุขาภิบาล เมื่อวันที่ 26 มกราคม 2500 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องจัดตั้งสุขาภิบาลลานสกา กิ่งอำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช ลงวันที่ 28 ธันวาคม 2499 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ หน้า 24 เล่ม 74 ตอน 10 วันที่ 26 มกราคม 2500ไม่มีสถาบันในสังกัดเทศบาล
ผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร

ผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร คือ ผู้นำของกลุ่มที่ไม่ได้เป็นรัฐบาล มีหน้าที่สำคัญคือการตรวจสอบการทำงานของรัฐบาล เรียกพรรคที่ทำหน้าที่นี้ว่า กลุ่มฝ่ายค้านหรือพรรคฝ่ายค้าน หากมีหลายพรรคเรียกว่าพรรคร่วมฝ่ายค้าน

ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ภายหลังที่คณะรัฐมนตรีเข้าบริหารราชการแผ่นดินแล้ว พระมหากษัตริย์จะทรงแต่งตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรผู้เป็นหัวหน้าพรรคการเมืองในสภาผู้แทนราษฎรที่สมาชิกในสังกัดของพรรคตนมิได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี และมีจำนวนมากที่สุดในบรรดาพรรคการเมืองที่สมาชิกในสังกัดมิได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี แต่ไม่น้อยกว่าหนึ่งในห้าของจำนวนสมาชิกทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ของสภาผู้แทนราษฎรในขณะแต่งตั้ง เป็นผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร

ในกรณีที่ไม่มีพรรคการเมืองใดในสภาผู้แทนราษฎรมีลักษณะที่กำหนด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรผู้เป็นหัวหน้าพรรคการเมืองซึ่งได้รับเสียงสนับสนุนข้างมากจากสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในพรรคการเมืองที่สมาชิกในสังกัดของพรรคนั้นมิได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี
เป็นผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร ในกรณีที่มีเสียงสนับสนุนเท่ากัน ให้ใช้วิธีจับสลาก ประธานสภาผู้แทนราษฎรเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการแต่งตั้งผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร

ผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎรจะพ้นจากตำแหน่งเมื่อขาดคุณสมบัติดังกล่าวข้างต้น ในกรณีเช่นนี้ พระมหากษัตริย์จะได้ทรงแต่งตั้งผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่าง
วิทยาลัยเทคนิคอุดรธานี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๑

วิทยาลัยเทคนิคอุดรธานี () เป็นวิทยาลัยด้านช่างอุตสาหกรรม ซึ่งหน่วยงานหนึ่งในสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๑ ในกำกับสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการเรียนการสอนระดับ ปริญญาตรี ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี

วิทยาลัยเทคนิคอุดรธานี มีชื่อเดิมว่าโรงเรียนช่างไม้อุดรธานี เปิดทำการสอนเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2481 ต่อมาในปี พ.ศ. 2502 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนการช่างอุดรธานี โดยได้รับความช่วยเหลือจากองค์การ ส.ป.อ. ต่อมาในปี พ.ศ. 2514 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนเทคนิคอุดรธานี โดยได้รับความช่วยเหลือภายใต้โครงการเงินกู้เพื่อพัฒนาอาชีวศึกษา ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ได้ยกฐานะเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษา โดยรวมเข้ากับวิทยาลัยอาชีวศึกษาอุดรธานี แบ่งออกเป็น 2 วิทยาลัยเขต และต่อมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2522 ได้แยกออกจากกันและเปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยเทคนิคอุดรธานี

วิทยาลัยเทคนิคอุดรธานี เปิดสอนระดับปริญญาตรี ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)

หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ
หลักสูตรปรกาศนียบีตรวิชาชีพชั้นสูง
หลักสูตรปริญญาตรี
สาขาวิชาเทคโลยียานยนต์

สาขาวิชาเทคโลยีอิเล็กทรอนิกส์

สาขาวิชาเทคโลยีแม่พิมพ์

สาขาวิชาเทคโลยีไฟฟ้า
กุสโก

กุสโก (; ) เป็นชื่อเมืองที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาแอนดีสส่วนที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเปรู โดยอยู่บนความสูงประมาณ 3,300 เมตร เมืองกุสโกเคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิอินคา หลังจากสเปนมายึดครองและตั้งเมืองหลวงใหม่ที่ลิมา กุสโกก็ลดความสำคัญลง แต่หลังจากที่มีการค้นพบมาชูปิกชูในปี พ.ศ. 2454 เมืองกุสโกก็กลับกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ จนในปี พ.ศ. 2526 องค์กรยูเนสโกได้ประกาศให้เป็นมรดกโลกทางด้านวัฒนธรรม

เมืองกุสโกเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิอินคา ตามตำนานของอินคา เมืองกุสโกถูกสร้างโดยปาชากูตี ผู้ซึ่งทำลายเมืองเก่าและสร้างกุสโกใหม่ให้เป็นศูนย์กลางแห่งอาณาจักรอินคาที่ยิ่งใหญ่ แต่จากหลักฐานทางโบราณคดีบ่งชี้ว่าเมืองนี้ได้ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นตั้งแต่สมัยก่อนปาชากูตีแล้ว

เมืองถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือกุสโกตอนบน (Hanan) และกุสโกตอนล่าง (Urin) ซึ่งถูกแบ่งย่อยต่อไปอีกเป็น 4 เขต (suyu) ได้แก่ ชินไชย์ซูยู (เขตตะวันตกเฉียงเหนือ) อันตีซูยู (เขตตะวันออกเฉียงเหนือ) กุนตีซูยู (เขตตะวันตกเฉียงใต้) และกูยาซูยู (เขตตะวันออกเฉียงใต้) ถนนจากทั้งสี่ส่วนนี้เชื่อมต่อไปถึงสี่ภาคของอาณาจักร ผู้นำของแต่ละภาคจะต้องสร้างบ้านในเขตเมืองกุสโกและเข้ามาอาศัยอยู่ทุกปี หลังจากสมัยของจักรพรรดิปาชากูตี เมื่อกษัตริย์สิ้นพระชนม์ บัลลังก์จะตกเป็นของพระราชโอรส แต่ดินแดนของกษัตริย์จะถูกแบ่งกันในหมู่พระราชวงศ์พระองค์อื่น ๆ ดังนั้นจักรพรรดิพระองค์ใหม่จึงต้องขยายดินแดนใหม่เพิ่มให้กับจักรวรรดิ

ฟรันซิสโก ปีซาร์โร ผู้ซึ่งเอาชนะจักรพรรดิแห่งอินคาได้เดินทางมาถึงเมืองกุสโกอย่างเป็นทางการในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2077 หลังจากนั้นมีการสร้างสถาปัตยกรรมใหม่ ๆ ที่เป็นการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมอินคาและอิทธิพลของศิลปะสเปนหลายแห่ง เช่นโบสถ์ซานตากลารา
รายพระนามพระมหากษัตริย์เนปาล

พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนปาล เรียกโดยราชประเพณีว่า "ศรีปัญจมหาราชธิราช" (เนปาลี: श्री ५ महाराजधिराज, Śrī Pañca Mahārājdhirāj) ส่วนสมเด็จพระราชินีแห่งราชอาณาจักรเนปาล เรียก "ศรีปัญจพฑามหารานี" (เนปาลี: श्री ५ बडामहारानी, Śrī Pañca Badāmahārānī) ทั้งนี้ การปกครองประเทศเนปาลตามระบอบราชาธิปไตยนั้นได้ยกเลิกไปโดยมติของสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งเนปาลซึ่งให้เปลี่ยนแปลงเป็นระบอบสาธารณรัฐตั้งแต่วันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
ศาลรัฐธรรมนูญ

ศาลรัฐธรรมนูญ () เป็นศาลสูงที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาเกี่ยวกับกฎหมายรัฐธรรมนูญ โดยมีอำนาจหลักที่จะวินิจฉัยว่า กฎหมายใดมีปัญหาเรื่องความชอบด้วยรัฐธรรมนูญหรือไม่ เช่น ขัดกับสิทธิและเสรีภาพตามที่รัฐธรรมนูญรับรองไว้หรือไม่

ในหลาย ๆ ประเทศ ไม่จัดตั้งศาลรัฐธรรมนูญเป็นเอกเทศ และศาลยุติธรรมตามธรรมดาจะรับคดีดังกล่าวเอง นอกจากนี้ ในหลาย ๆ ประเทศก็ไม่เรียกองค์กรนี้ว่า "ศาลรัฐธรรมนูญ" และบางประเทศก็เรียกศาลยุติธรรมว่า ศาลรัฐธรรมนูญ เช่น ศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกาได้ชื่อว่าเป็น "ศาลรัฐธรรมนูญที่เก่าแก่ที่สุดในโลก" เพราะเป็นศาลแรกในโลกที่วินิจฉัยความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของกฎหมายต่าง ๆ (คดีระหว่างมาร์บิวรีกับเมดิสัน) แม้ว่าในประเทศสหรัฐอเมริกาจะไม่จัดตั้งศาลรัฐธรรมนูญเป็นการเฉพาะก็ตาม ส่วนประเทศที่สถาปนาศาลรัฐธรรมนูญอย่างเอกเทศเป็นแห่งแรกของโลกนั้น คือ ประเทศออสเตรีย ซึ่งดำเนินการใน ค.ศ. 1920 แม้ว่าจะถูกเลื่อนไปในราว ๆ ค.ศ. 1934 ถึง 1945 ตามรัฐธรรมนูญที่จัดตั้งศาลนั้น อนึ่ง ก่อนหน้านี้ มีเพียงสหรัฐอเมริกาและออสเตรเลียเท่านั้นที่รับเอาทฤษฎีการทบทวนโดยฝ่ายตุลาการมาใช้ในศาลสูงสุดของประเทศตน

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อศาลรัฐธรรมนูญที่จัดตั้งขึ้นเป็นเอกเทศ