seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
นริศรา ชวาลตันพิพัทธ์

นริศรา ชวาลตันพิพัทธ์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในคณะรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ 1 เป็นภรรยานอกสมรสของนายสุชาติ ตันเจริญ แกนนำกลุ่มบ้านริมน้ำ พรรคเพื่อแผ่นดิน ซึ่งต่อมากลุ่มดังกล่าวได้ย้ายไปร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับพรรคภูมิใจไทย

นางสาวนริศรา ชวาลตันพิพัทธ์ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ และโรงเรียนสตรีวิทยา ในระดับปริญญาตรี จากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (บางแสน) ในปี พ.ศ. 2533 และระดับปริญญาโท (MA) สาขาการตลาด จากมหาวิทยาลัยเวบสเตอร์ สหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2535

ในปี พ.ศ. 2553 เข้ารับการศึกษาหลักสูตรผู้บริหารระดับสูง ของสถาบันวิทยาการตลาดทุน ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในรุ่นที่ 11 และเป็นรุ่นเดียวกันกับนักการเมืองชื่อดังอีกหลายคน อาทิ นายสรอรรถ กลิ่นประทุม นายประจวบ ไชยสาส์น ร้อยตรีหญิงระนองรักษ์ สุวรรณฉวี นายสมพงษ์ อมรวิวัฒน์ นายแพทย์บุรณัชย์ สมุทรักษ์ ฯลฯ

นางสาวนริศรา ชวาลตันพิพัทธ์ เคยทำงานเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยกรุงเทพ เป็นเวลากว่า 5 ปี นอกจากนั้นยังเคยทำงานในหน้าที่สำคัญ คือ

นางสาวนริศรา ชวาลตันพิพัทธ์ ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของนายอภิสิทธ์ เวชชาชีวะ ในโควตาของกลุ่มบ้านริมน้ำ พรรคเพื่อแผ่นดิน โดยได้รับมอบหมายให้กำกับดูแลงานสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (สอศ.) ซึ่งต่อมาถูกกรมสอบสวนคดีพิเศษ แจ้งข้อกล่าวหากรณีการทุจริตจัดซื้อครุภัณฑ์อาชีวศึกษากว่า 5 พันล้านบาท

นางสาวนริศรา ชวาลตันพิพัทธ์ ได้รับฉายาจากพรรคเพื่อไทย เป็น 1 ใน 10 รัฐมนตรีไร้ผลงาน ว่า "รัฐมนตรีสวยเฉียบ เงียบสนิท" เช่นเดียวกับผลการสำรวจของสำนักวิจัยเอแบคโพล มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ที่ได้ทำการสำรวจความคิดเห็นประชาชนกลุ่มตัวอย่าง 17 จังหวัด ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2553 พบว่าประชาชนกว่าร้อยละ 42.2 ไม่รู้จักรัฐมนตรีนริศรา ชวาลตันพิพัทธ์
สนธิสัญญาซันเติน

สนธิสัญญาซานเตน (, ) เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันที่เมืองซานเตนในประเทศเยอรมนีปัจจุบันเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1614 ระหว่างวูล์ฟกัง วิลเฮล์ม เคานท์พาเลไทน์แห่งนอยบวร์ก (Wolfgang Wilhelm, Count Palatine of Neuburg) และ จอห์น ซิจิมุนด์ อีเล็คเตอร์แห่งบรานเดนบวร์ก (John Sigismund, Elector of Brandenburg) โดยมีผู้แทนจากอังกฤษ และ ฝรั่งเศสเป็นผู้ประสานการต่อรองของสนธิสัญญา

สนธิสัญญาเป็นการยุติสงครามสืบอาณาจักรยือลิค (War of the Jülich succession) ซึ่งเป็นสงครามชิงดินแดนที่เดิมเป็นสหอาณาจักรดยุคแห่งยือลิค-คลีฟส์-แบร์ก และความเป็นปฏิปักษ์ระหว่าง วูล์ฟกัง วิลเฮล์ม และ จอห์น ซิจิมุนด์ ตามสนธิสัญญาดินแดนอาณาจักรดยุคแห่งยือลิคและอาณาจักรดยุคแห่งแบร์ก และ ราเวนชไตน์ตกไปเป็นของวูล์ฟกัง วิลเฮล์ม และอาณาจักรเคานท์แห่งคลีฟส์ และ อาณาจักรเคานท์แห่งมาร์คตกไปเป็นของจอห์น ซิจิมุนด์ ดินแดนเหล่านี้เป็นจังหวัดไรน์จังหวัดแรกที่ตกมาอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์น และเป็นดินแดนที่เก่าที่สุดของดินแดนที่ต่อมาเป็นไรน์แลนด์ปรัสเซีย (Prussian Rhineland)
การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา

การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา () คือ การประชุมราชทูตจากรัฐต่าง ๆ ในยุโรป มีรัฐบุรุษออสเตรีย เคลเมนส์ เวนเซิล ฟอน เมทเทอร์นิช (Klemens Wenzel von Metternich) เป็นประธาน ประชุมกันที่เวียนนาระหว่างเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1814 จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1815 จุดประสงค์ของการประชุม คือ ตกลงกันในปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส, สงครามนโปเลียน และการยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จุดประสงค์เป็นผลให้แผนที่ทางการเมืองของยุโรปต้องร่างใหม่หมด เป็นการก่อตั้งเขตแดนฝรั่งเศส, วอร์ซอของนโปเลียน, เนเธอร์แลนด์, รัฐต่าง ๆ ที่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐแห่งไรน์, จังหวัดแซกโซนีของเยอรมนีและดินแดนต่าง ๆ ของอิตาลี และก่อตั้งกลุ่มอิทธิพล (spheres of influence) ซึ่งประกอบด้วยฝรั่งเศส ออสเตรีย รัสเซีย และบริเตนผู้มีหน้าที่ตัดสินปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในระดับท้องถิ่นหรือภูมิภาค "การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา" เป็นกลายมาเป็นโครงร่างแบบอย่างของการก่อตั้งสันนิบาตชาติและสหประชาชาติต่อมา ตามจุดประสงค์ของการแสวงหาความสันติสุขจากบรรดาภาคีสมาชิก

สาเหตุของการประชุมมาจากการพ่ายแพ้ของฝรั่งเศสและการยอมแพ้อย่างเป็นทางการในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1814 ที่เป็นการยุติสงครามที่ต่อเนื่องกันมาเป็นเวลาร่วมยี่สิบปี การต่อรองก็ยังคงดำเนินต่อไปแม้ว่าจะเกิดการต่อสู้ที่เกิดจากการเดินทางกลับมายึดอำนาจการครอบครองฝรั่งเศสคืนของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ระหว่างสมัยร้อยวัน (Hundred Days) ระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1815 "กิจการสุดท้าย" ของการประชุมคือการลงนามเก้าวันก่อนที่จักรพรรดินโปเลียนจะทรงพ่ายแพ้ในยุทธการที่วอเตอร์ลู (Battle of Waterloo) เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1815

สิ่งที่เป็นความพิเศษของการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาก็คือเป็นการชุมนุมที่มิใช้การประชุมอย่างเป็นทางการ ที่มิได้มีการประชุมเต็มคณะ (plenary session) การพบปะกันส่วนใหญ่เป็นไปอย่างไม่เป็นทางการ การพบกันตัวต่อตัว หรือการประชุมระหว่างมหาอำนาจฝรั่งเศส ออสเตรีย รัสเซีย และบริเตน และบางครั้งก็รวมปรัสเซียกับผู้แทนผู้เข้าร่วมประชุมผู้อื่น แต่จะอย่างไรก็ตาม การประชุมใหญ่แห่งเวียนนาก็เป็นเหตุการณ์แรกในประวัติศาสตร์ที่เป็นการประชุมระดับทวีปที่พยายามหาทางตกลงสนธิสัญญาร่วมกัน แทนที่จะใช้ผู้ถือสาส์นติดต่อกันระหว่างประเทศต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง แม้ว่าข้อตกลงจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาจะมีการเปลี่ยนแปลงบ้างหลังจากนั้น แต่ก็กลายเป็นโครงสร้างทางการเมืองระดับนานาชาติของยุโรปมาจนกระทั่งเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 1914

ความตกลงบางอย่างเริ่มขึ้นแล้วก่อนหน้าที่จะมีการประชุมในสนธิสัญญาปารีสระหว่างฝรั่งเศสกับสัมพันธมิตรที่หก (Sixth Coalition) และในสนธิสัญญาคีลซึ่งครอบคลุมปัญหาที่เกี่ยวกับสแกนดิเนเวีย สนธิสัญญาปารีสริเริ่มความคิดของการ "ประชุมทั่วไป" ที่ควรจะจัดขึ้นในกรุงเวียนนา และกล่าวว่าคำเชิญควรจะออกให้แก่ "ประเทศอำนาจทุกประเทศที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งสองฝ่ายในสงครามนี้"
สนธิสัญญายูเทรกต์

สนธิสัญญายูเทรกต์ หรือ สัญญาสันติภาพยูเทรกต์ (, ) เป็นเอกสารสนธิสัญญาสันติภาพ (peace treaty) หลายฉบับที่ลงนามกันที่เมืองยูเทรกต์ในสาธารณรัฐดัตช์ระหว่างเดือนมีนาคมและเดือนเมษายนของปี ค.ศ. 1713 เป็นการตกลงระหว่างรัฐต่าง ๆ ในยุโรปและช่วยในการยุติสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน

สนธิสัญญานี้ทำขึ้นระหว่างผู้แทนพระองค์พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสกับพระเจ้าเฟลีเปที่ 5 แห่งสเปน ฝ่ายหนึ่ง และผู้แทนพระองค์สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ ดยุกแห่งซาวอย กับพระเจ้ากรุงโปรตุเกสและสหมณฑล อีกฝ่ายหนึ่ง

ฝรั่งเศสและเกรตบริเตนทำการตกลงกันในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1711 เมื่อมีการลงนามในร่างสัญญาในกรุงลอนดอน การตกลงในระยะแรกมีพื้นฐานมาจากการยอมรับการแบ่งดินแดนในการปกครองของสเปนในยุโรป หลังจากนั้นก็ได้มีการประชุมคองเกรสอย่างเป็นทางการที่ยูเทรกต์เมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1712 โดยมีจอห์น โรบินสัน, บิชอปแห่งบริสตอล และทอมัส เวนต์เวิร์ธ เอิร์ลที่ 1 แห่งสตราฟฟอร์ด เป็นผู้แทนฝ่ายอังกฤษ ฝ่ายสาธารณรัฐดัตช์ยอมรับข้อตกลงครั้งแรกอย่างไม่เต็มใจ และส่งผู้แทนแต่พระจักรพรรดิไม่ทรงยอมจนเมื่อได้รับคำสัญญาว่าข้อตกลงครั้งแรกเป็นแต่เพียงข้อตกลงแต่ยังไม่มีผลในการบังคับ เมื่อได้รับการสัญญาดังว่าแล้วผู้แทนของพระจักรพรรดิจึงปรากฏตัวในที่ประชุมในเดือนกุมภาพันธ์ ในเมื่อขณะนั้นพระเจ้าเฟลีเปยังมิได้รับการอนุมัติให้เป็นกษัตริย์ สเปนจึงมิได้เข้าร่วมในการประชุมใหญ่ของภาคีทั้งหมด แต่ดยุกแห่งซาวอยและโปรตุเกสส่งผู้แทนเข้าร่วมประชุม

ปัญหาแรกที่ต่อรองกันคือเนื้อหาการการันตีที่ให้แก่ฝรั่งเศสและสเปนว่าราชบัลลังก์ของทั้งสองราชอาณาจักรเป็นสิ่งที่แยกจากกัน แต่ความก้าวหน้าของการประชุมก็เป็นไปอย่างเชื่องช้าจนกระทั่งหลังวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1712 เมื่อฟิลิปลงนามในการสละสิทธิ์ และเมื่อฝรั่งเศสและบริเตนตกลงกันในการทำสัญญาสงบศึกแล้ว ความก้าวหน้าของการประชุมก็เป็นไปอย่างรวดเร็วขึ้น และในที่สุดสนธิสัญญาหลักต่าง ๆ จึงได้รับการลงนามกันเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1713
ไอโดนต์วอนนาคราย

"ไอโดนต์วอนนาคราย" () เป็นเพลงที่เขียนโดยมารายห์ แครีและนาราดา ไมเคิล วอลเดน และโปรดิวซ์โดยวอลเดน กับผลงานอัลบั้มชุดแรกของแครี ชุด "Mariah Carey" (1990) เพลงนี้เป็นเพลงบัลลาด เป็นซิงเกิ้ลที่ 4 ของอัลบั้ม ออกขายเมื่อ 25 เมษายน ค.ศ. 1991 ถือเป็นซิงเกิ้ลอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เป็นซิงเกิ้ลที่ 4 ของเธอ
ดัชชีเคลเวอ

ดัชชีเคลเวอ (; ; ) เป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนีปัจจุบัน (ส่วนหนึ่งนอร์ธไรน์เวสต์ฟาเลีย) และเนเธอร์แลนด์ (ส่วนหนึ่งของลิมบูร์ก, บราบองต์เหนือ และ เกลเดอร์แลนด์) ดินแดนของดัชชีเคลเวออยู่บนสองฝั่งแม่น้ำไรน์รอบเมืองหลวงเคลเวอและครอบคลุมบริเวณที่ปัจจุบันคือ ดิสตริกต์เคลเวอ, ดิสตริกต์เวเซิล และเมืองดุยส์บูร์ก (Duisburg)

ดัชชีเคลเวอ ถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1417 ว่าเป็นเคาน์ตี ต่อมาได้รับเลื่อนฐานะขึ้นเป็นดัชชี ประวัติของรัฐก็มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับดัชชีข้างเคียง ที่รวมทั้งดัชชียือลิช (Duchy of Jülich) ดัชชีแบร์ก และเกลเดอร์ส (Guelders) และเคาน์ตีมาร์ค ในปี ค.ศ. 1368 เคลเวอและมาร์คก็รวมตัวกัน ในปี ค.ศ. 1521 ยือลิช แบร์ก เคลเวอและมาร์คก็รวมตัวกันเป็นสหราชรัฐยือลิช-เคลเวอ-แบร์ก แอนน์แห่งคลีฟส์ (ค.ศ. 1515–ค.ศ. 1557) สมเด็จพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ในปี ค.ศ. 1540 เป็นพระธิดาในโยฮันน์ที่ 3 ดยุกแห่งเคลเวอ

เมื่อดยุกแห่งยือลิช-เคลเวอ-แบร์กคนสุดท้ายสิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1609 สงครามชิงราชบัลลังก์ (War of the Jülich succession) ก็อุบัติขึ้น ดินแดนก็ถูกแบ่งระหว่างพาลาติเนต-นอยบูร์ก (ยือลิชและแบร์ก) และรัฐมาร์กราฟบรันเดนบูร์ก (เคลเวอและมาร์ค) ตามสนธิสัญญาซันเติน ในปี ค.ศ. 1614 แต่ดินแดนส่วนใหญ่ของดัชชีเคลเวอถูกยึดครองโดยสหมณฑลจนกระทั่งปี ค.ศ. 1672 หลังจากที่เป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรปรัสเซียหลังจากปี ค.ศ. 1701 เคลเวอก็ถูกยึดครองโดยฝรั่งเศสระหว่างสงครามเจ็ดปี ระหว่าง ค.ศ. 1757 จนถึง ค.ศ. 1762

ในปี ค.ศ. 1795 ดัชชีเคลเวอก็ถูกยึดครองจากไรน์และเวเซิลไปเป็นของฝรั่งเศสอีกครั้งและกลายเป็นจังหวัดเรอร์ของฝรั่งเศส ส่วนที่เหลือถูกยึดครองระหว่าง ค.ศ. 1803 จนถึง ค.ศ. 1805 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด Yssel-Supérieur และรัฐหุ่นดัชชีแบร์ก (หลังจาก ค.ศ. 1811 ก็เป็นจังหวัดลิป) (Lippe) ในปี ค.ศ. 1815 หลังจากการพ่ายแพ้ของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ดัชชีเคลเวอก็กลายเป็นมณฑลยือลิช-เคลเวอ-แบร์กของปรัสเซียที่ต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลไรน์ของปรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1822 ส่วนเมืองเจนเนพ (Gennep) เซเวนาร์ (Zevenaar) และ ฮุยส์เซิน (Huissen) ตกไปเป็นของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ตามข้อตกลงในการประชุมแห่งเวียนนาในปี ค.ศ. 1815
ลิปกลอส

ลิปกลอส เป็นผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางที่ใช้ทาบนปาก ทำให้ริมฝีปากเงาวาวและบางทีเป็นสีอ่อนๆ เจือจาง มีการจัดจำหน่ายเป็นแบบเหลวหรือแบบก้อนในตลับ (เป็นสินค้าคนละประเภทกับลิปบาล์ม ซึ่งโดยทั่วไปมีวัตถุประสงค์มีการใช้ในการรักษาด้านแพทย์) ลักษณะทั่วไปจะเป็นแบบใส ด้าน หรือมาในหลากหลายสีแบบทึบ รวมไปถึงประกายซิมเมอร์ แวววาว และเมทาลิค

ลิปกลอสผลิตจำหน่ายขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อ ปี 1932 โดยบริษัท แม็กซ์แฟกเตอร์ ในชื่อการค้า 'X-Rated' สูตรดั้งเดิมได้ขายและผลิตจนถึงปี 2003 หลังจากนั้น พร็อกเตอร์ แอนด์ แกมเบิล ที่เข้าซื้อกิจการของแม็กซ์แฟกเตอร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991 ได้เลิกการผลิต แม็กซ์แฟกเตอร์ X-Rated สูตรดั้งเดิมในปี 2003

ลิปกลอสเหมือนลิปสติกซีงมาในหลากหลายรูปแบบและสามารถใช้ในลักษณะต่างๆ เช่นสามารถบรรจุในขวดทรงกระบอกขนาดเล็กและใช้กับแอปพลิเคเทอร์แบบกลมหรือแบบลาดเอียง (เรียกว่า applicator doefoot) ใช้กับแปรงที่อยู่ในตัวของลิปหรือหลอดเล็กที่ออกแบบมาสำหรับใช้กับปลายนิ้ว ส่วน ‘Solid glosses’ มาทั้งในตลับและแท่งซึ่งบางครั้งทำให้สับสนกับความแตกต่างระหว่างลิปกลอสและลิปปาล์ม
ลิปกลอสแบบชนิดใหม่ 'plumping' มีส่วนผสมที่ทำให้ริมฝีปากนุ่มขึ้นและอิ่มเอิบ ซึ่งเป็นทางเลือกทางอีกทางที่ราคาถูกสะดวกและไม่เป็นอันตรายกับคอลลาเจ้น ‘Restylane’ ‘Juvederm’ และการฉีดไขมันแต่มักจะไม่ได้ผลซึ่งผลจะสั้นชั่วคราวและไม่ถาวร

ลิปกลอสมักจะใช้เป็นเครื่องสำอางและมีบางตัวที่ให้ประโยชน์ในเรื่องความชุ่มชื้นหรือการป้องกันจากองค์ประกอบและสาเหตุธรรมชาติอื่นๆ ลิปกลอสที่มีส่วนผสมของครีมกันแดดได้ถูกโฆษณาเป็นครั้งแรกโดย Lillian Gish และในปี 1973 Bonne Bell ได้แนะนำลิปกลอสที่มีกลิ่นและรสชาติมี่มีชื่อว่า Smackers ลิปกลอส เวชสำอาง BORBA และเครื่องสำอางยี่ห้อ Tarte เป็นบริษัทต้นๆที่แนะนำลิปกลอสแบบ 'nutraceutical' สู่ท้องตลาดในปี 2005 ซึ่งมีสรรพคุณชอง antioxidants ในการช่วยบำรุงและเป็นเหมือนอาหารเสริมให้แก่ริมฝีปาก บริษัทเครื่องสำอางที่ผลิตเครื่องสำอางสกัดจากธรรมชาติได้พัฒนาในการผลิตลิปกลอสด้วยส่วนผสมจากธรรมชาติยกเว้นสารกันบูด

ลิปกลอสถูกใช้บ่อยเมื่อผู้บร้โภคต้องการเติมสีสันบนริมฝีปากแต่ไม่ต้องการสีที่เข้มจัดเหมือนลิปสติก และลิปกลอสจะถูกใช้เป็นประเภทเบื้องต้นในการแต่งหน้า ส่วนมากมักจะใช้โดยสาวๆวัยรุ่นที่ต้องการเริ่มแต่งหน้าแต่ผู้ปกครองอาจจะคิดว่าพวกเขายังอายุน้อยไปที่จะทาลิปสติกที่มีสีเข้มเลยให้ใช้ลิปกลอสแทน

การนำเสนอเป็นส่วนหลักของการตีตลาดและการจ้ดจำหน่ายลิปกลอส หลากหลายบรรจุภัณฑ์ได้ถูกออกแบบมาสำหรับกลุ่มอายุต่างๆ บรรจุภัณฑ์ที่มีสีสดใสและภาพประกอบจะเหมาะสำหรับลูกค้าที่มีอายุน้อยกว่าในขณะที่ลิปกลอสในการแพทย์จะนำเสนอในลักษณะที่เรียบง่ายและจะเป็นที่นิยมมากในหมู่บรรดาวัยรุ่นและผู้ใหญ่

ลิปกลอสที่มีสีใสและธรรมดา (ที่ไม่มีส่วนผสมของเมทาลิคหรือให้ความแวววาว) อาจจะถูกทาทับด้วยลิปสติกที่ไม่มีส่วนผสมของประกายซิมเมอร์เพื่อให้ริมฝีปากดูเป็นเงาวาว (เหมือนในยุคปี 50’s ที่มาริลิน มอนโรได้ใช้) ผู้หญิงบางครั้งก็เอาลิปกลอสใสมาผสมกับสีลิปสติกเพื่อสร้างเป็นสีลิปกลอส ในกรณีนี้ลิปสติกจะทาบนริมฝีปากบางๆด้วยแปรงทาปากและลิปกลอสใสจะทาทับด้านบนของลิปสติก บางครั้งลิปสติกก็ถูกใช้เพื่อให้เดฟินิชั่นบนริมฝีปากเพื่อใช้กับลิปกลอส ในกรณีนี้ลิปกลอสจะถูกใช้และลิปสติกที่มีสีคล้ายกัน (แต่เข้มกว่าเล็กน้อย) จะถูกใช้ (ด้วยแปรงทาปาก) เพื่อเขียนขอบปากที่ใช้เหมือนดินสอเขียนขอบปาก ในกรณีนี้จะทำให้น่าสนใจยิ่งขึ้นหากเส้นที่เขียนขอบปากนั้นบางและอ่อน ซึ่งรูปร่างของริมฝีปากอาจจะเปลี่ยนเล็กน้อยหรือไม่เปลี่ยนแปลงเลย
สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์

สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ หรือ ราชอาณาจักรสหเนเธอร์แลนด์ (, , ) (ค.ศ. 1815 - ค.ศ. 1830) เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการที่หมายถึงรัฐใหม่ของยุโรปที่เกิดขึ้นจากจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 ระหว่างการประชุมแห่งเวียนนาในปี ค.ศ. 1815 ที่มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์" ที่ประกอบด้วยอดีตสาธารณรัฐแห่งรัฐดัตช์ทั้งเจ็ดทางตอนเหนือ, อดีตเนเธอร์แลนด์ออสเตรียทางตอนใต้, และราชรัฐมุขนายกลีแยฌ โดยมีพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์ออเรนจ์-นาซอเป็นประมุขของราชอาณาจักรใหม่

สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ล่มสลายลงระหว่างการปฏิวัติเบลเยียมในปี ค.ศ. 1830 สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ไม่ทรงยอมรับฐานะของเบลเยียมจนเมื่อทรงถูกกดดันโดยสนธิสัญญาลอนดอนในปี ค.ศ. 1839

หลังจากการปลดปล่อยเนเธอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1813 โดยกองทหารปรัสเซียและรัสเซียแล้ว วิลเลียม เฟรเดอริคแห่งออเรนจ์-นาซอ (หรือ สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์) พระโอรสของผู้ครองดินแดน (stadtholder) วิลเลียมที่ 5 แห่งออเรนจ์-นาซอ และเจ้าหญิงวิลเฮลมินาแห่งปรัสเซีย ก็กลับมายังเฮกเพื่อรับตำแหน่งเป็นประมุขของรัฐใหม่เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1813

เนเธอร์แลนด์, เบลเยียม, ลักเซมเบิร์ก และ ลิมบวร์กในปี ค.ศ. 1839
สนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย

สัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย หรือ สนธิสัญญาโอสนาบรึคและ มึนสเตอร์ (, ) เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1648 ที่เมืองออสนาบรึค และต่อมาเมื่อวันที่24 ตุลาคม ค.ศ. 1648 ที่เมืองมึนสเตอร์

สัญญาสันติภาพที่เขียนเป็นฝรั่งเศสเป็นการยุติสงครามสามสิบปีในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ สงครามแปดสิบปี ระหว่างสเปน และ สาธารณรัฐดัตช์และรัฐทั้งเจ็ด ผู้เข้าร่วมในการสร้างสัญญาสันติภาพก็ได้แก่ สมเด็จพระจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ฮับส์บวร์ก), ราชอาณาจักรสเปน, ฝรั่งเศส และ สวีเดน, สาธารณรัฐดัตช์ และพันธมิตรของแต่ละฝ่าย

สัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลียเป็นผลของการประชุมทางการทูตสมัยใหม่ และเป็นการเริ่มวิถีการปฏิบัติสมัยใหม่ (new order) ของยุโรปกลางในบริบทของรัฐเอกราช กฎที่ปฏิบัติของสัญญาสันติภาพกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายรัฐธรรมนูญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ สนธิสัญญาพิเรนีสที่ลงนามกันในปี ค.ศ. 1659 ในการยุติสงครามฝรั่งเศส-สเปนของปี ค.ศ. 1635 ก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาสันติภาพ
ตะโขง

ตะโขง หรือ จระเข้ปากกระทุงเหว หรือ ตะโขงมลายู (; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ในอันดับจระเข้ อยู่ในวงศ์ตะโขง (Gavialidae) จัดเป็นหนึ่งในสองชนิดของวงศ์นี้ที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน แต่จัดว่าเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล "Tomistoma"

อนึ่ง บางข้อมูลได้จัดให้ตะโขงอยู่ในวงศ์จระเข้ (Crocodylidae)

มีลำตัวขนาดปานกลาง ความยาวเต็มที่ประมาณ 2.80-3.0 เมตร ปากแหลมเรียวยาวมาก แต่ไม่มีก้อนเนื้อตอนปลายจมูกเหมือน ตะโขงอินเดีย ("Gavialis gangeticus") มีแถบสีดำพาดขวางลำตัวและหาง

พบกระจายพันธุ์อยู่ในคาบสมุทรมลายูและภูมิภาคอินโดจีน เช่น ไทย, มาเลเซีย, เวียดนาม, กาลิมันตัน, บอร์เนียว, สุมาตรา และพบถึงประเทศออสเตรเลียทางตอนเหนือ โดยมักอาศัยที่อยู่บริเวณปากแม่น้ำที่เป็นน้ำกร่อยหรือป่าชายเลน แม้จะมีลำตัวที่ใหญ่แต่ทว่าด้วยรูปทรงของปากที่เรียวเล็ก ทำให้ตะโขงสามารถกินอาหารได้เพียงไม่กี่ประเภท เช่น ปลา เท่านั้น เป็นต้น

ตะโขงเพศเมียถึงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุ 5-6 ปี หรือความยาว 2.50-3.0 เมตร มีพฤติกรรมการจับคู่แบบเดียวกับนกเงือกคือ จะจับคู่เพียงตัวเดียวเท่านั้น โดยทำรังโดยพูนดินและวัชพืชขึ้นบนชายฝั่ง วางไข่ครั้งละ 20-60 ฟอง ในฤดูแล้ง ระยะฟักไข่ราว 2.5-3 เดือน เป็นตัวประมาณต้นฤดูฝน การเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงเพิ่งประสบความสำเร็จเมื่อปี พ.ศ. 2548 จากฟาร์มจระเข้ สมุทรปราการ เป็นครั้งแรกของโลก โดยได้พ่อแม่พันธุ์จากประเทศสิงคโปร์

สำหรับสถานะในอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ (ไซเตส) ถูกจัดให้อยู่ในบัญชีรายชื่อหมายเลขหนึ่ง (Appendix I) คือ ห้ามล่าหรือค้าโดยเด็ดขาด เว้นแต่เป็นไปเพื่อการศึกษาวิจัย

สถานภาพในธรรมชาติของตะโขงนับว่าใกล้สูญพันธุ์มากแล้ว สำหรับในประเทศไทยไม่พบมีรายงานการพบตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 ในอดีตมีรายงานการพบบ้างที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เมื่อปี พ.ศ. 2503 และ พ.ศ. 2504 ในระยะหลังมีรายงานการพบบ้างที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด จังหวัดพัทลุง และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสิรินธร (ป่าพรุโต๊ะแดง) จังหวัดนราธิวาส แต่ก็พบเพียง 1-2 ตัวเท่านั้น

ในปลายปี พ.ศ. 2550 ได้มีการพบตะโขงขนาดเล็กที่ฝายเก็บน้ำคลองถูป อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี

ในไทยที่วัดพนัญเชิง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เคยมีความเชื่อว่ามีตะโขงอาศัยอยู่ที่นั่นและเป็นจระเข้เจ้า มักปรากฏตัวให้เห็นบริเวณหน้าวัดที่เป็นสบน้ำของแม่น้ำป่าสักกับแม่น้ำเจ้าพระยาไหลมาบรรจบกันทำให้เกิดน้ำวนขนาดใหญ่เรียกว่า "น้ำวนบางกะจะ" เมื่อถึงฤดูน้ำเรือและแพที่ผ่านบริเวณนั่นก็จะถูกน้ำวนดังกล่าวดูดไป เมื่อมีคนตายก็กล่าวกันว่านั่นเกิดจากการกระทำของตะโขง แต่ปัจจุบันความเชื่อดังกล่าวไม่มีแล้ว
อาร์แอนด์บีร่วมสมัย

อาร์แอนด์บีร่วมสมัย () คือแนวเพลงที่ได้รับความนิยมในฝั่งตะวันตก ถึงแม้ว่าคำย่อของคำว่า อาร์แอนด์บี จะดูเชื่อมโยงกับเพลงริทึมแอนด์บลูส์ดั้งเดิม แต่คำว่าอาร์แอนด์บีในปัจจุบันมักจะใช้ระบุหมายถึง ดนตรีของชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ที่มีต้นกำเนิดหลังจากการจากไปของดนตรีดิสโก้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 แนวเพลงใหม่นี้มีองค์ประกอบของดนตรีโซล ฟังก์ แดนซ์ และตั้งแต่ปี 1986 เป็นต้นมาหลังการเกิดของเพลงนิวแจ็กสวิงที่เป็นเพลงอาร์แอนด์บี ฮิปฮอป 
คำย่อ อาร์แอนด์บี โดยมากมักจะมีความหมายความหมายรวมทั้งหมดของริทึมแอนด์บลูส์ ถึงแม้ว่าบางแหล่งจะอ้างว่าหมายถึงเพลงแนวเออเบินคอนเทมโพแรรี (ชื่อใช้เช่นเดียวกับรูปแบบสถานีวิทยุที่เปิดเพลงในแนวฮิปฮอปและอาร์แอนด์บีร่วมสมัย)

เพลงอาร์แอนด์บีร่วมสมัยเป็นงานเพลงที่ลื่นไหล มีจังหวะดรัมแมชชีนเป็นเบื้องหลัง ในบางครั้งใช้จังหวะแซกโซโฟนร้อยเข้ากับจังหวะให้ได้ความรู้สึกแบบแจ๊ซ (โดยมากเพลงอาร์แอนด์บีเช่นนี้จะมีในปี 1993) และดูนุ่มนวล การเรียบเรียงเสียงร้องอย่างโอ่อ่า ใช้จังหวะที่ได้รับอิทธิพลจากเพลงฮิปฮอป ถึงแม้ว่าความกระด้างที่เป็นลักษณะทั่วไปของฮิปฮอปจะมีอยู่แต่ก็ลบและทำให้ดูนุ่มนวลลงในเพลงอาร์แอนด์บีร่วมสมัย นักร้องแนวอาร์แอนด์บีมักใช้เทคนิคที่เรียกว่าเมลิสม่า นักร้องที่ได้รับความนิยมเช่น สตีวี วันเดอร์, วิตนีย์ ฮูสตัน, และมารายห์ แครี
ความดันออสโมซิส

แรงดันออสโมซิส () คือ แรงดันที่เกิดขึ้นในการออสโมซิสเพื่อต้านการเคลื่อนที่ของตัวทำละลายผ่านเยื่อหุ้มเซลล์

ค่าแรงดันออสโมซิสของของเหลวได้ขึ้นอยู่กับของเหลวจะสูงหรือต่ำขึ้นอยู่กับสารละลายนั้น น้ำบริสุทธิ์มีแรงดันออสโมซิสต่ำสุด

สูตรการคำนวณแรงดันออสโมซิส ถูกเสนอขึ้นเป็นครั้งแรกโดย Jacobus Henricus van't Hoff นักชีวเคมีชาวดัตช์ ปัจจุบันนิยมใช้สูตรของ Harmon Northrop Morse นักเคมีชาวอเมริกัน ที่เรียกกันว่า สมการของมอร์ส

โดยที่
ราชอาณาจักรเซอร์เบีย

ราชอาณาจักรเซอร์เบีย (; ) เป็นราชอาณาจักรที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อเจ้าชายมีลาน ออเบรนอวิชประมุขของราชรัฐเซอร์เบียได้รับการราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ในปี ค.ศ. 1882 ราชรัฐเซอร์เบียปกครองโดยราชวงศ์คาราจอร์เจวิช (Karadjordjevic dynasty) มาตั้งแต่ ค.ศ. 1817 (บางครั้งก็แทนด้วยราชวงศ์ออเบรนอวิชเป็นช่วง ๆ) ราชรัฐที่เดิมเป็นเมืองขึ้น (suzerain) ของจักรวรรดิออตโตมัน แต่สามารถขับกองทหารออตโตมันออกไปจากอาณาจักรได้ในปี ค.ศ. 1867 ซึ่งทำให้เซอร์เบียได้รับอิสรภาพ ในปี ค.ศ. 1878 สนธิสัญญาเบอร์ลินก็รับรองความเป็นอิสรภาพของราชรัฐเซอร์เบียอย่างเป็นทางการ

ทางด้านการต่างประเทศ ราชอาณาจักรเซอร์เบียเป็นราชอาณาจักรที่เป็นที่มาของราชอาณาจักรยูโกสลาเวียที่ก่อตั้งขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในการประชุมสันติภาพแวร์ซาย (Versailles Peace Conference) ในปี ค.ศ. 1919 แต่ในด้านการภายใน ราชอาณาจักรเซอร์เบียยุติการเป็นราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1918 เมื่อเซอร์เบียและราชอาณาจักรมอนเตเนโกรรวมตัวกับรัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บ ในการก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน
พระเจ้ามักซีมีเลียนที่ 2 แห่งบาวาเรีย

พระเจ้ามักซีมีเลียนที่ 2 แห่งบาวาเรีย () (28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1811 – 10 มีนาคม ค.ศ. 1864) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรบาวาเรียผู้ครองราชย์ระหว่างวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1848 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1864 พระเจ้ามักซีมีเลียนที่ 2 แห่งบาวาเรียเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าลุดวิจที่ 1 พระองค์เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าลุดวิจที่ 2 และ พระเจ้าออทโท

หลังจากที่ทรงสำเร็จการศึกษาจากเกิททิงเงินและเบอร์ลินแล้วเจ้าชายมักซีมีเลียนก็เสด็จประพาสในเยอรมนี และเสด็จไปยังอิตาลี และกรีซ ในปี ค.ศ. 1836 พระองค์ก็ทรงได้รับการแนะนำต่อสภาการปกครอง และทรงแสดงพระวิริยะอุตสาหะตั้งแต่เริ่มแรก พระองค์ทรงประกาศว่าถ้าไม่ได้ประสูติในฐานะที่เป็นมกุฎราชกุมารแล้วก็จะทรงเลือกเป็นศาสตราจารย์ ในฐานะมกุฎราชกุมารเจ้าชายมักซีมีเลียนประทับที่ปราสาทโฮเฮ็นชวานเกาไม่ไกลจากฟึสเซิน เมื่อประทับอยู่ที่นั่นพระองค์ก็ทรงสังคมกับวงของผู้มีการศึกษาและศิลปิน และทรงอุทิศเวลาในทางการศึกษาทางวิทยาศาสตร์และประวัติศาสตร์
จระเข้น้ำเค็ม

จระเข้น้ำเค็ม หรือ จระเข้น้ำกร่อย หรือ ไอ้เคี่ยม หรือ จระเข้ทองหลาง(; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ในอันดับจระเข้ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Crocodylidae

เป็นจระเข้ 1 ใน 3 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย (อีก 2 ชนิด คือ จระเข้น้ำจืดและตะโขง) มีลักษณะทั่วไปคล้ายจระเข้น้ำจืด จุดที่แตกต่างกันคือ ขาคู่หลังมีลักษณะแข็งแรงกว่าขาคู่หน้าและมีเพียง 4 นิ้วมีพังผืดระหว่างนิ้วตีนมากกว่าจระเข้น้ำจืด จะงอยปากยาวและส่วนปลายค่อนข้างแหลม มีฟันประมาณ 60 ซี่ ลักษณะแตกต่างจากจระเข้น้ำจืดคือไม่มีเกล็ด 4 เกล็ดที่ท้ายทอย ปากยาวกว่าจระเข้น้ำจืดอย่างเห็นได้ชัด มีสันเล็ก ๆ ยื่นจากลูกตาไปตามความยาวของส่วนหัวจนถึงตำแหน่งของปุ่มจมูก หรือที่เรียกว่าก้อนขี้หมา สีลำตัวออกเหลืองอ่อนหรือสีขาว และมีการเรียงตัวที่ส่วนหาง ดูคล้ายตาหมากรุก ตัวผู้มีความยาวหางยาวกว่าตัวเมีย แต่ลำตัวของตัวผู้ผอมเพรียวกว่าแต่โดยรวมแล้วขนาดลำตัวของตัวเมียจะเล็กกว่าเมื่อเทียบกันตัวต่อตัว และระยะห่างของโหนกหลังตาจะกว้างกว่าหัวของตัวผู้ดูป้อมสั้น ตัวเมียจะดูหัวยาวเรียว

จระเข้น้ำเค็มจัดว่าเป็นสายพันธุ์จระเข้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก โตเต็มที่ได้ถึง 4-5 เมตร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ภูมิภาคเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประเทศออสเตรเลียทางตอนเหนือ บริเวณนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี มักอาศัยอยู่ในป่าโกงกางหรือป่าชายเลนในที่ที่เป็นน้ำกร่อยหรือน้ำเค็ม ตัวผู้จะถึงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุ 16 ปี ตัวเมียอายุ 10 ปี แต่จะให้ไข่ที่สมบูรณ์เมื่ออายุ 12 ปี มีขนาดยาว 2.2 เมตร มีการผสมพันธุ์ในฤดูร้อนและวางไข่ในฤดูฝน ครั้งละ 25-90 ฟอง การวางไข่จะใช้เวลาประมาณ 20-25 นาที ใช้ระยะเวลาในการฟักไข่ประมาณ 80 วัน ขนาดของไข่จระเข้น้ำเค็มจะใหญ่กว่าจระเข้น้ำจืดเล็กน้อย มีน้ำหนักประมาณ 110-120 กรัม

จระเข้น้ำเค็มมีอุปนิสัยดุร้ายมาก สามารถโจมตีสัตว์ที่โดยปกติไม่ใช่อาหารได้ เช่น มนุษย์ เป็นต้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบางถิ่นของออสเตรเลียที่ขึ้นชื่ออย่างยิ่งในเรื่องการโจมตีมนุษย์ของจระเข้น้ำเค็ม อีกทั้งมีการกัดของกรามได้อย่างรุนแรงมากที่สุดในโลก โดยมีแรงมากถึง 1,700 ปอนด์ และสามารถกระโดดงับเหยื่อได้ ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้ในสัตว์เลื้อยคลายขนาดใหญ่เช่นนี้ จนกระทั่งมีชื่อเรียกในภาษาอังกฤษว่า "Man Eater" ซึ่งในสวนสัตว์บางแห่งได้ใช้ความสามารถพิเศษอันนี้หลอกล่อให้จระเข้กระโดดงับเหยื่อที่แขวนล่อไว้เพื่อแสดงแก่ผู้ที่มาเยี่ยมชม

ในทางอุตสาหกรรม หนังของจระเข้น้ำเค็มมีคุณสมบัติเหมาะสมในการทำเครื่องหนังมากกว่าจระเข้น้ำจืด เพราะมีหนังที่เหนียวทนทานกว่า จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เศรษฐกิจ แต่ทว่าด้วยความที่ต้องใช้ระยะเวลานานในการจระเข้จะโตและให้ผลผลิตที่ดีได้ จึงนิยมผสมข้ามสายพันธุ์กับจระเข้สายพันธุ์อื่นเพื่อให้ได้จระเข้ลูกผสมที่จะให้ผลผลิตที่เร็วกว่า

คืนวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2011 ทางภาคใต้ของฟิลิปปินส์ ชาวบ้านและผู้เชี่ยวชาญหลายคนรวมกันจับจระเข้น้ำเค็มเพศผู้ตัวหนึ่งได้ โดยใช้เวลากว่า 3 สัปดาห์ หลังจากจระเข้ตัวนี้กินควายไปเมื่อเดือนก่อน และเชื่อว่ามันกินคนไปสองศพไปเมื่อสองปีก่อนด้วยการกัดเข้าที่ศีรษะจนขาด

ซึ่งจระเข้ตัวนี้มีน้ำหนักกว่า 1,075 กิโลกรัม และยาวถึง 6.4 เมตร อายุกว่า 50 ปี นับเป็นจระเข้ตัวใหญ่ที่สุดเพียงไม่กี่ตัวที่จับได้ในรอบหลายปีที่ฟิลิปปินส์ และเชื่อว่าเป็นจระเข้ตัวที่ใหญ่ที่สุดในโลกเท่าที่พบมา โดยทำลายสถิติจระเข้ตัวที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่บันทึกได้ที่ออสเตรเลีย ซึ่งตัวนั้นยาว 5.48 เมตร
เรือพระที่นั่งมหาจักรี

เรือพระที่นั่งมหาจักรี เป็นเรือพระที่นั่งแบบเรือลาดตระเวน ขึ้นระวางประจำการเมื่อ พ.ศ. 2435 ในการสร้างเรือลำนี้ สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพกับพระยาชลยุทธโยธินทร์ ไปติดต่อกับบริษัท Ramage and Ferguson ต่อที่เมืองลีธ สกอตแลนด์ เมื่อ พ.ศ. 2434 ใช้เวลา 10 เดือนจึงสร้างเสร็จ ออกเดินทางจากเมืองลีธเมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2435 มาถึงกรุงเทพเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2435

เรือลำนี้เป็นเรือพระที่นั่งของรัชกาลที่ 5 ในการเสด็จในประเทศไทย เช่น เกาะสีชัง ปากแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อ พ.ศ. 2436 และในการเสด็จประพาศต่างประเทศ เช่น ชวา (พ.ศ. 2439) ยุโรป (พ.ศ. 2440 และ 2450) สิงคโปร์ (พ.ศ. 2445) และออกรับแขกบ้านแขกเมืองหลายครั้งตลอดรัชกาลที่ 5

เรือพระที่นั่งมหาจักรีลำแรกปลดระวางเมื่อ พ.ศ. 2459 ทางราชการขายเรือลำนี้ยกเว้นเครื่องจักรให้บริษัทกาวาซากิ โกเบ ซึ่งทางบริษัทมารับเรือลำนี้ออกจากกรุงเทพฯเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2459 เครื่องจักรของเรือลำนี้ บริษัทกาวาซากิ โกเบ ได้นำไปต่อเรือพระที่นั่งมหาจักรีลำที่สอง ซึ่งขึ้นระวางในสมัยรัชกาลที่ 6 (ต่อมาคือ เรือหลวงอ่างทอง ลำที่ 1) และถูกระเบิดทำลายในสงครามโลกครั้งที่ 2