seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
อำเภอบ้านโฮ่ง

บ้านโฮ่ง () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 40 กิโลเมตร แยกออกเป็นกิ่งอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2460 และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2499

อำเภอบ้านโฮ่งเดิมมีฐานะเป็นตำบลขึ้นกับอำเภอป่าซาง แยกเป็นกิ่งอำเภอบ้านโฮ่ง เมื่อปี พ.ศ. 2460 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2499 ในสมัยพระเจ้ากาวิละฟื้นฟูบ้านเมืองได้กวาดต้อนผู้คนจากเมืองยองและเมืองใกล้เคียงมาไว้ที่เมืองลำพูน โดยตั้งเมืองลำพูนขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2348 ส่วนทางเมืองยองเองเจ้านายของเมืองยองก็ไม่คิดขึ้นกับล้านนาแต่ยังยินยอมสวามิภักดิ์กับพม่าพาผู้คนจำนวนหนึ่งกลับไปตั้งเมืองใหม่เป็นเมืองยองสืบต่อมาจนกระทั่งปัจจุบัน ในการฟื้นฟูเชียงใหม่นั้นพระเจ้ากาวิละได้เทครัวคนจากเมืองอื่นๆมาหลายครั้ง สำหรับชาวยองมีการเทครัวลงมาจากเมืองยองราว พ.ศ. 2351-2353 และ พ.ศ. 2356 หลังจากนั้นก็ยังมีอีกแต่ไม่เด่นชัด

การอพยพผู้คนมายังล้านนา พวกเจ้าก็จะให้อยู่ในเมืองพร้อมไพร่ที่คอยรับใช้บางส่วน ไพร่ที่ถูกกวาดต้อนมา หากเป็นช่างฝีมือหรือไพร่ชั้นดีกำหนดให้อยู่ในเมือง เช่น กลุ่มไทใหญ่มีฝีมือในการปั้นหม้อให้อยู่บริเวณ ช้างเผือก ช้างม่อย วัวลาย (ในตัวเมืองเชียงใหม่ปัจจุบัน) ส่วนไพร่ไร้ฝีมือจะให้ไปตั้งถิ่นฐานอยู่นอกเมืองเพื่อประกอบอาชีพเกษตรกร เช่น ยองที่ลำพูนและสันกำแพง เมื่อตั้งถิ่นฐานแล้วสักระยะหนึ่งชุมชนขยายใหญ่ขึ้นก็เกิดการกระจายตัวออกจากเวียงยองสู่ป่าซางและบ้านโฮ่ง พวกที่มาตั้งถิ่นฐานใหม่จะตั้งชื่อบริเวณที่ตนมาอยู่อาศัยใหม่ตามชื่อหมู่บ้านเดิมที่ถูกกวาดต้อนลงมา แต่บางแห่งก็ตั้งชื่อตามลักษณะทางกายภาพของทำเลที่ตั้งใหม่

อำเภอบ้านโฮ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอบ้านโฮ่งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 62 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอบ้านโฮ่งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอทุ่งหัวช้าง

ทุ่งหัวช้าง () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน และเป็นแหล่งกำเนิดต้นแม่น้ำลี้ แม่น้ำสายสำคัญของจังหวัด

อำเภอทุ่งหัวช้าง  ได้จัดตั้งขึ้นโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย  เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2520  โดยแยกตำบลตะเคียนปม ตำบลทุ่งหัวช้าง และตำบลบ้านปวง ออกจากเขตการปกครองของอำเภอลี้ จังหวัดลำพูน มาจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอทุ่งหัวช้าง  ด้วยเหตุผลที่ว่าทั้งสามตำบลอยู่ห่างไกลจากตัวอำเภอลี้ การคมนาคมไม่สะดวก ประกอบกับมีการแทรกซึมของพรรคคอมมิวนิสแห่งประเทศไทย จึงจำเป็นต้องแยกแล้วจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอ ในระยะเริ่มแรกทางราชการได้ใช้สถานีอนามัยตำบลทุ่งหัวช้างเป็นที่ว่าการชั่วคราว ต่อมาเมื่อเห็นว่าคับแคบจึงได้ย้ายมาอาศัยอาคารเรียนในบริเวณโรงเรียนชุมชนทุ่งหัวช้าง(ตั้งอยู่หมู่ที่ 3 ตำบลทุ่งหัวช้าง) เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2521 และได้ย้ายมาอยู่ยังที่ว่าการอำเภอทุ่งหัวช้างปัจจุบันนี้ มีเนื้อที่ประมาณ 29 ไร่ ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 เป็นต้นมา จนถึงวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ได้รับการประกาศยกฐานะขึ้นเป็น "อำเภอทุ่งหัวช้าง" ตามราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 110 ตอนที่ 179 ลงวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536

อำเภอทุ่งหัวช้างตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอทุ่งหัวช้างแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 35 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอทุ่งหัวช้างประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่

พระธาตุดอยกวางคำ  ที่ตั้งบ้านโป่งแดง  ม.7  ต.ทุ่งหัวช้าง

วัดทุ่งหัวช้าง ที่ตั้งบ้านทุ่งหัวช้าง ม.3 ต.ทุ่งหัวช้าง

พระพุทธบาทสี่รอย  ที่ตั้งจริญญา  ม.2  ต.ทุ่งหัวช้าง

วัดห้วยไร่ ที่ตั้งบ้านห้วยไร่ ม.8 ต.ตะเคียนปม

วัดดอนแก้ว ที่ตั้งบ้านปวง ม.7 ต.บ้านปวง

วัดพระธาตุแอ้ว  ที่ตั้งบ้านปวง  ม.7 ต.บ้านปวง

อนุสาวรีย์ครูบาขาวปี  ที่ตั้งบ้านแม่บอนเหนือ  ม.1  ต.บ้าวปวง

อ่างเก็บน้ำแม่ลี้  ที่ตั้ง  ม.9  ต.ตะเคียนปม

อ่างเก็บน้ำแม่แพม  ที่ตั้ง  ม.2  ต.บ้านปาง

อ่างเก็บน้ำแม่ปันเด็ง  ที่ตั้ง  ม.6  ต.ทุ่งหัวช้าง

หน่วยพิทักษ์ป่าดอยอีฮุ้ย  ที่ตั้งบ้านทุ่งข้าวหาง  ม.1  ต.ตะเคียนปม
อำเภอเวียงหนองล่อง

เวียงหนองล่อง () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน แยกตัวออกมากจากอำเภอป่าซาง นับเป็นอำเภอที่มีขนาดเล็กที่สุดในจังหวัดลำพูน

อำเภอเวียงหนองล่องตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

ท้องที่อำเภอเวียงหนองล่องเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอป่าซาง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเวียงหนองล่อง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเวียงหนองล่อง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

อำเภอเวียงหนองล่องแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 ตำบล 25 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอเวียงหนองล่องประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอโพธิ์ทอง

อำเภอโพธิ์ทอง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอ่างทองอำเภอโพธิ์ทองได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอเมื่อปีพ.ศ. 2439 มีชื่อว่าอำเภอห้วยลิง ตามชื่อตำบลซึ่งเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอ ได้ย้ายมาอยู่ที่หมู่ 9 ตำบลคลองสาหร่าย ฝั่งซ้ายของแม่น้ำน้อย พร้อมกับเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น อำเภอโพธิ์ทอง
แต่ต่อมาได้ย้ายที่ว่าการอำเภอกลับมาตั้งยังที่เดิม คือที่ตำบลห้วยลิง หรืออ่างแก้วในปัจจุบัน เนื่องจากได้รับการสนับสนุนจากพระเทพสังวรญาณ เจ้าอาวาสวัดศีลขันธาราม ซึ่งได้ซิ้อที่ดินจำนวนกว่า 15 ไร่ มอบให้แก่ทางราชการสำหรับใช้เป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอ

อำเภอโพธิ์ทองแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 15 ตำบล 110 หมู่บ้าน

ท้องที่อำเภอโพธิ์ทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เอ็มเอชทีเอ็มแอล

เอ็มเอชทีเอ็มแอล ( "ไมม์เอชทีเอ็มแอล") เป็นมาตรฐานอันหนึ่งซึ่งใช้พื้นฐานมาจาก RFC 2557 ใช้สำหรับการฝังทรัพยากร เช่นแฟ้มภาพและเสียง ลงไปในเว็บเพจ แล้วใช้การเชื่อมโยงจากภายในด้วยวิธีการเดียวกันกับโค้ดใน HTML ทำให้สามารถเปิดอ่านเนื้อหาในเว็บเพจได้โดยไม่ต้องใช้การเชื่อมโยงภายนอก (ไปยังแฟ้มอื่น) แฟ้มข้อมูลที่ถูกฝังนั้นจะเข้ารหัสและเก็บเป็นแบบไมม์ (MIME) แฟ้มข้อมูลชนิดนี้ที่สร้างโดยไมโครซอฟท์ เวิร์ด อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ หรือโอเปร่า จะมีชนิดแฟ้มเป็น .mht หรือ .mhtml

สิ่งสำคัญของเอ็มเอชทีเอ็มแอลคือเนื้อหาทั้งหมดจะถูกเข้ารหัสให้อยู่ในรูปแบบข้อความของ HTML e-mail โดยใช้ชนิดไมม์ codice_1 ซึ่งเป็นการแบ่งเนื้อหาออกเป็นส่วนๆ ส่วนแรกจะเป็นแฟ้ม HTML ธรรมดา (มักใช้ quoted-printable เพื่อเข้ารหัส) ส่วนต่อๆ ไปจะเป็นข้อมูลของแฟ้มที่ต้องการนำมาฝังบนเพจ (มักเข้ารหัสเป็น base64) และมีการระบุ URL ต้นฉบับเพื่อใช้เชื่อมโยงกับตำแหน่งแฟ้มในเนื้อหา

กระบวนการเก็บบันทึกเว็บเพจโดยฝังทรัพยากรลงไปด้วยให้เป็นรูปแบบเอ็มเอชทีเอ็มแอลไม่ได้ถูกตั้งเป็นมาตรฐานให้เว็บเบราว์เซอร์ทั้งหมดมารองรับ ด้วยเหตุผลนี้แฟ้มเอ็มเอชทีเอ็มแอลเดียวกันก็ยังอาจแสดงผลต่างกันบนเว็บเบราว์เซอร์คนละตัว เหมือนกับเว็บเพจทั่วไปที่แสดงผลผิดแปลกออกไปในเว็บเบราว์เซอร์ต่างชนิดกัน

รูปแบบ .mht ถูกนำเสนอขึ้นใน พ.ศ. 2542 ในอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ รุ่นที่ 5 ซึ่งช่วยให้ผู้ใช้งานสามารถเก็บบันทึกเว็บเพจและทรัพยากรที่เกี่ยวข้องให้อยู่ในแฟ้มเดียว ดังการเก็บแฟ้มถาวร อย่างไรก็ตาม ลักษณะสำคัญนี้ไม่อาจเก็บบันทึกเว็บเพจที่มีความซับซ้อนมากๆ ได้อย่างสมบูรณ์ โดยเฉพาะเพจที่มีการเรียกใช้สคริปต์ ส่วนรูปภาพอื่นๆ สามารถเก็บบันทึกลงไปได้ทั้งหมด

การเก็บบันทึกสามารถทำได้โดยไปยังหน้าเว็บเพจที่ต้องการ เลือกเมนู "File" และ "Save As" จากนั้นเลือกประเภทของแฟ้มให้เป็น "Web Archive (.mht)" แล้วตั้งชื่อแฟ้มเพื่อทำการบันทึก

การเก็บบันทึกเว็บเพจพร้อมทรัพยากรให้เป็นแฟ้ม MHTML เริ่มมีการใช้งานได้ในโอเปร่า รุ่นที่ 9 ตั้งแต่รอบการพัฒนารายสัปดาห์ที่ 8265 (ออกเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2549) การเก็บเว็บเพจที่มีสคริปต์ยังเป็นปัญหาเช่นเดียวกับที่มีในอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์

มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ ตั้งแต่รุ่นที่ 2 ไม่ได้รองรับการบันทึกหรือการแสดงผลแฟ้ม MHTML ได้โดยตรง (ระบุไว้ใน ข้อผิดพลาดหมายเลข 18764) แต่ฟังก์ชันนี้สามารถใช้งานได้บนวินโดวส์ที่ติดตั้งส่วนขยาย Mozilla Archive Format แม้ว่าแฟ้ม .mht ที่ส่วนขยายนี้สร้างขึ้นมายังไม่รองรับกับผลิตภัณฑ์อื่นของไมโครซอฟท์ได้อย่างเต็มที่ก็ตาม

ซาฟารีของแอปเปิลตั้งแต่รุ่นที่ 2 (ออกเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2548) รองรับการบันทึกเว็บเพจให้เป็นแบบ MHTML แต่ไม่สามารถเปิดอ่านเพื่อแสดงผลแฟ้มดังกล่าวได้ ดังนั้นการรองรับแฟ้ม MHTML จึงยังคงเป็นข้อด้อยของเบราว์เซอร์นี้

โปรแกรมแก้ไขของไมโครซอฟท์ อาทิ ไมโครซอฟท์ ฟรอนต์เพจ และไมโครซอฟท์ เวิร์ด ไม่สามารถอ่านแฟ้ม MHTML ที่สร้างจากอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ได้อย่างถูกต้องสมบูรณ์ตามการจัดรูปแบบ เนื่องจากโปรแกรมสำหรับแปลงที่พบได้บนเว็บไซต์ของไมโครซอฟท์ใช้ได้กับเวิร์ดรุ่น 2000 เท่านั้น นอกเหนือจากนั้นไมโครซอฟท์ ออฟฟิศจะเก็บบันทึกแฟ้มที่ถูกเชื่อมโยง (เช่นรูปภาพ) โดยใช้ที่อยู่สัมพันธ์ (relative link) ในขณะที่อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์เก็บบันทึกที่อยู่สัมบูรณ์ (absolute link)

ใน พ.ศ. 2549 ไมโครซอฟท์ แชร์พอยต์ดีไซเนอร์ รุ่น 2007 เริ่มสามารถอ่านและแก้ไขแฟ้ม MHTML ได้อย่างถูกต้องตรงตามรูปแบบที่กำหนด

ต่อไปนี้คือเว็บเพจแบบเอ็มเอชทีเอ็มแอลที่แสดงคำว่า codice_2 ต่อท้ายด้วยรูปไอคอนเล็กๆ หนึ่งรูป
แทนแกรม

แทนแกรม (; ) เป็นแผ่นตัวต่อปริศนามี 7 แผ่น ซึ่งสามารถนำมาประกอบเป็นรูปร่างต่างๆ โดยเมื่อขณะไม่ได้เล่นจะถูกเก็บไว้ในลักษณะสี่เหลี่ยม เชื่อว่าแทนแกรมมีต้นกำเนิดจากราชวงศ์ซ่ง ของประเทศจีน โดยแทนแกรมนั้นมีชื่อเรียกภาษาจีนอีกชื่อหนึ่งว่า "ฉีเฉียวตู" 
แทนแกรมเป็นชิ้นส่วนรูปเรขาคณิตสองมิติที่สามารถสร้างขึ้นได้โดยเขียนเส้นต่าง ๆ ลงบนรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส จะได้รูปสามเหลี่ยมมุมฉากเล็ก 2 ชิ้น รูปสามเหลี่ยม ขนาดกลาง 1 ชิ้น รูปสามเหลี่ยมมุมฉากขนาดใหญ่ 2 ชิ้น รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 1 ชิ้น และรูปสี่เหลี่ยมด้านขนานอีก 1 ชิ้น ซึ่งรูปสามเหลี่ยมขนาดกลาง รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และรูปสี่เหลี่ยมคางหมู ล้วนแล้วแต่มีพื้นที่เป็นสองเท่าของสี่เหลี่ยมมุมฉากเล็ก สามเหลี่ยมมุมฉากขนาดใหญ่ แต่ละชิ้นมีพื้นที่เป็น 4 เท่าของสี่เหลี่ยมมุมฉากเล็ก 1 ชิ้น และมุมที่เกิดขึ้นในชิ้นส่วนทั้ง 7 ชิ้น มีอยู่เพียง 3 แบบ คือ มุมฉาก มุม 45 องศา และ มุม 135 องศา. ข้อมูลทั้งหมดนี้เก็บไว้ศึกษา

ในแทนแกรม 1 อันประกอบด้วย
ในแทนแกรมแบบญี่ปุ่นประกอบด้วย
แคร็กเกอร์

แคร็กเกอร์ () อาจหมายถึง
ไชยา (ภาพยนตร์)

ไชยา เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 เป็นเรื่องเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้มวยไชยา ซึ่งเป็นมวยคาดเชือกแบบเก่าแก่โบราณของ อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ภาพยนตร์กำกับโดย ก้องเกียรติ โขมศิริ ซึ่งเคยมีผลงานกำกับเรื่อง "ลองของ" และเขียนบทภาพยนตร์ "เปนชู้กับผี" ได้รับคัดเลือกเป็นภาพยนตร์ฉายปิด เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพ ประจำปี 2550 ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

ในปี พ.ศ. 2559 ทาง ช่อง 3 เอสดี และบริษัท ถนัดละคร ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มาดัดแปลงเนื้อหาพร้อมกับเพิ่มตัวละครและเปลี่ยนชื่อเป็น ลูกผู้ชายเลือดเดือด

เรื่องราวเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2520 เปี๊ยก (อัครา อมาตยกุล) สะหม้อ (สนธยา ชิตมณี) และเผ่า (ธวัชชัย เพ็ญภักดี) เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสามเป็นนักมวยไทยไชยา ซึ่งวันหนึ่งค่ายมวยที่สังกัดอยู่เกิดเลิกกิจการลง ทั้งสามจึงเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อตามหาความฝัน ที่จะได้เป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงซึ่งเปี๊ยก ไม่ประสบความสำเร็จในการชกมวย จึงตัดสินใจไปแข่งมวยเถื่อนหลังจากนั้นเปี๊ยกและสะหม้อได้เข้าไปเป็นลูกน้องของผู้มีอิทธิพล ส่วนเผ่าได้ไปเข้าค่ายมวยและขึ้นชกที่เวทีราชดำเนินก่อนโด่งดังในเวลาต่อมา เปี๊ยกและสะหม้อได้ร่วมมือกันฆ่าครูของเผ่าที่ป่าช้าก่อนที่เปี๊ยกจะโดนตำรวจจับในเวลาต่อมาและระหว่างที่จะย้ายเปี๊ยกไปคุมขังที่อื่นสะหม้อได้เข้ามาช่วยเปี๊ยกหนีและหลังจากที่เปี๊ยกขับรถหนีไปสะหม้อได้โดนฝรั่งกลุ่มที่เป็นนายหน้านักมวยฆ่าแต่สะหม้อเอาระเบิดติดกับตัวแล้วรถก็ระเบิด ในวันนี้เผ่าต้องลงชิงแชมป์กับนักมวยฝรั่งซึ่งเปี๊ยกได้มาที่สนามและฆ่าผู้มีอิทธิพลลงหลังจากนั้นจึงโดนตำรวจยิงก่อนตายเผ่าซึ่งได้แชมป์มาได้เข้ามาหาเปี๊ยกโดยศรีไพร ซึ่งเป็นภรรยาของเป๊ยกก็มาด้วยในนิตยสาร ฟิล์มแมกซ์ มีนักวิจารณ์ร่วมให้ดาว "ไชยา" ทั้งหมด 11 คน รวม 31 ดาว เฉลี่ยเท่ากับ 2.82 ดาว (จากคะแนนเต็ม 4 ดาว)
กุ้ง

กุ้ง จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ชั้น Crustacea อันดับ Decapoda มีด้วยกันหลายวงศ์ กุ้งเป็นสัตว์น้ำ หายใจด้วยเหงือก ลำตัวยาว แบนหรือกลม แบ่งเป็นปล้อง ๆ เปลือกที่หุ้มท่อนหัวและอกคลุมมาถึงอกปล้องที่ 8 ส่วนใหญ่กรีมีลักษณะแบนข้าง ก้ามและขาอยู่ที่ส่วนหัวและอก มี 10 ขา มีทั้งในน้ำจืดและน้ำเค็ม โดยปกติชอบหลบซ่อนตัวอยูเงียบ ๆ ตามพื้นน้ำหรือในซอกมืด ๆ จะออกหากินในเวลากลางคืน กุ้งกินทั้งพืชและสัตว์เป็นอาหาร เช่น กิน กุ้งด้วยกันเอง ลูกปลา ไส้เดือน สัตว์หน้าดินขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ ข้าว เนื้อมะพร้าวตลอดจนซากสัตว์ สามารถแบ่งออกได้หลายชนิด เช่น กุ้งกุลาดำ กุ้งก้ามกราม กุ้งนาง กุ้งหลวง กุ้งก้ามเกลี้ยง กุ้งตะกาด กุ้งตะเข็บ กุ้งฝอย กุ้งหัวแข็ง กุ้งหัวโขน กุ้งขาว กุ้งรู กุ้งหิน กุ้งดีดขัน กุ้งแชบ๊วย กุ้งเครย์ฟิช ส่วนประกอบของเปลือกกุ้งส่วนใหญ่เป็นไคติน รองลงมาก็เป็นจำพวกแร่ธาตุ โปรตีน ส่วนของไขมัน เป็นต้น

กุ้งไทยเป็นสินค้าที่มีศักยภาพการแข่งขันในตลาดโลกสูงมาก ช่วง 5 ปีที่ผ่านมาการส่งออกกุ้งของไทยเติบโตเฉลี่ยราว 12% ต่อปี สูงกว่าอัตราการเติบโตเฉลี่ยของโลกที่ 4% ต่อปี ปัจจุบันประเทศไทยผลิตกุ้งได้ราว 500,000 ตันต่อปี ผลผลิตส่วนใหญ่ 80% หรือ 400,000 ตัน ใช้เพื่อการส่งออก สามารถสร้างรายได้เข้าประเทศได้ปีละกว่า 90,000 ล้านบาท ส่งผลให้ไทยเป็นประเทศผู้ผลิตและส่งออกกุ้งรวมถึงผลิตภัณฑ์แปรรูปใหญ่เป็นอันดับ 1 ของโลกโดยในปี"52 กุ้งและผลิตภัณฑ์แปรรูปของไทยครองส่วนแบ่งในตลาดโลกสูงถึง 23.9% โดยมีปริมาณการส่งออก 389,999 ตัน คิดเป็นมูลค่า 94,149 ล้านบาท หรือสูงราว 12.23% ของมูลค่าส่งออกสินค้าอาหารทั้งหมดของไทย ตลาดส่งออกกุ้งของไทยที่สำคัญอันดับ 1 ได้แก่ สหรัฐอเมริกา 48.9% รองลงไปคือ ญี่ปุ่น 20.4% สหภาพยุโรป 12.5% แคนาดา 5.6% ออสเตรเลีย 2.4% และเกาหลีใต้ 2.1%การเลี้ยงกุ้งฝอย
เซนต์หลุยส์

เซนต์หลุยส์ (อังกฤษ/ฝรั่งเศส: St. Louis) เป็นเมืองอิสระที่ไม่ได้อยู่ในเคาน์ตีใดในรัฐมิสซูรี

ประชากรทั้งสิ้น 356,837 คน

ทิศตะวันออกติดต่อกับแม่น้ำมิสซิสซิปปี ชื่อเมืองตั้งชื่อตามกษัตริย์หลุยส์ที่ 9 ของฝรั่งเศส เซนต์หลุยส์เป็นเมืองที่มีวัฒนธรรมผสมของทางฝรั่งเศสและเยอรมนีด้วยกัน เซนต์หลุยส์เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 ทีมกีฬาที่เป็นที่รู้จักในเมืองคือทีมอเมริกันฟุตบอล เซนต์หลุยส์ แรมส์ และทีมเบสบอล เซนต์หลุยส์ คาร์ดินอล
เซนต์หลุยส์เป็นที่รู้จักในฐานะรัฐที่เป็นหน้าด่านสู่ทิศตะวันตกของสหรัฐอเมริกา โดยจะมีสัญลักษณ์ขนาดใหญ่คือ เกตเวย์อาร์ช

มหาวิทยาลัยที่เป็นที่รู้จักคือ มหาวิทยาลัยเซนต์หลุยส์ และ มหาวิทยาลัยวอชิงตัน เซนต์หลุยส์
สะพานนนทบุรี

สะพานนนทบุรี () หรือชื่อที่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า สะพานนวลฉวี เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมพื้นที่ตำบลบ้านใหม่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เข้ากับตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กที่สร้างข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นสะพานแรก ๆ ของประเทศไทย ปัจจุบันสะพานนี้มีอายุกว่า 50 ปีแล้ว

ที่เรียกกันว่าสะพาน นวลฉวี เพราะเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม นวลฉวี เมื่อปี พ.ศ. 2502
สะพานปทุมธานี

สะพานปทุมธานี เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในจังหวัดปทุมธานี เชื่อมแผ่นดินทั้ง 2 ฝั่งแม่น้ำเข้าด้วยกัน เชื่อมต่อระหว่าง ตำบลบางปรอก กับ ตำบลบ้านกลางในท้องที่อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
สะพานพระนั่งเกล้า

สะพานพระนั่งเกล้า () เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในเขตตำบลไทรม้าและตำบลบางกระสอ ตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี โดยเชื่อมการเดินทางระหว่างพื้นที่ตำบลไทรม้ากับตำบลบางกระสอกับตำบลสวนใหญ่เข้าด้วยกันตามแนวถนนรัตนาธิเบศร์ สะพานนี้มี 4 ช่องจราจร ปัจจุบันมีสะพานคู่ขนานคร่อมด้านบน
สะพานพระราม 5

สะพานพระราม 5 () เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งที่ 14 ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เชื่อมระหว่างตำบลสวนใหญ่ (ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ) กับตำบลบางไผ่ (ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ) อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี และเป็นส่วนหนึ่งของถนนนครอินทร์

สะพานพระราม 5 เป็นสะพานจำนวนช่องทางรถวิ่ง 6 ช่องทางจราจร สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 7.90 เมตร มีความกว้างของสะพาน 29.10 เมตร และมีความยาวรวม 320 เมตร (เป็นช่วงกลางสะพานยาว 130 เมตร และช่วงริมสองข้างยาวข้างละ 95 เมตร) ตัวสะพานเป็นแบบคอนกรีตชนิดปิดตายช่วงต่อเนื่อง โครงสร้างส่วนบนเป็นคอนกรีตอัดแรง

สะพานพระราม 5 เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 โดยมีบริษัทสุมิโตโม คอนสตรัคชั่น จำกัด และบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ร่วมก่อสร้างในความดูแลรับผิดชอบของกรมโยธาธิการ ใช้งบก่อสร้าง 6,915,000,000 บาท โดยทางฝั่งตำบลสวนใหญ่ แนวสะพานนี้ได้สร้างซ้อนกับซอยพิบูลสงคราม 13 (บุรีรังสรรค์) ซึ่งตั้งอยู่ข้างวัดนครอินทร์ สะพานแห่งนี้จึงมีชื่อเรียกกันทั่วไปในขณะก่อสร้างว่า สะพานวัดนครอินทร์

เมื่อการก่อสร้างใกล้แล้วเสร็จ กรมโยธาธิการจึงได้พิจารณาร่วมกับกรมศิลปากรในการหาชื่อเรียกสะพานวัดนครอินทร์อย่างเป็นทางการ ทางกรมศิลปากรได้พิจารณาความเหมาะสมแล้วเห็นว่า การตั้งชื่อสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้สมควรพิจารณาพระนามหรือพระสมัญญานามของพระมหากษัตริย์ในพระบรมราชจักรีวงศ์มากกว่าในราชวงศ์อื่นหรือบุคคลสำคัญทั่วไป เพื่อเฉลิมพระเกียรติในฐานะที่พระมหากษัตริย์ในพระบรมราชจักรีวงศ์ได้ทรงวางรากฐานความเจริญให้แก่กรุงเทพมหานครและเมืองในเขตปริมณฑล และเพื่อให้สอดคล้องกับชื่อสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาส่วนใหญ่ทั้งที่สร้างเสร็จแล้วและกำลังก่อสร้างอยู่ (ในขณะนั้น) ได้แก่ สะพานพระนั่งเกล้า สะพานพระปกเกล้า สะพานพระราม 7 และสะพานพระราม 8 เป็นต้น

และเมื่อได้พิจารณาจากหลักฐานและข้อมูลทางประวัติศาสตร์ปรากฏว่า พระมหากษัตริย์ในพระบรมราชจักรีวงศ์หลายพระองค์ล้วนมีพระมหากรุณาธิคุณแก่เมืองนนทบุรีเป็นอย่างยิ่ง แต่พระองค์ที่มีความสัมพันธ์เป็นพิเศษพระองค์หนึ่งได้แก่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือนอกจากทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการพัฒนาในด้านต่าง ๆ แล้ว ยังโปรดเสด็จประพาสท้องที่เมืองนี้ด้วย

นอกจากนี้ สะพานแห่งใหม่นี้ยังมีที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากสะพานพระราม 6 และสะพานพระราม 7 เท่าใดนัก ซึ่งพระมหากษัตริย์ทั้ง 3 พระองค์ทรงมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิดในฐานะสมเด็จพระบรมชนกนาถและพระราชโอรส จึงสมควรที่จะขนานนามสะพานเป็นการเฉลิมพระเกียรติในพื้นที่ใกล้เคียงกัน โดยมีสะพานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระบรมชนกนาถตั้งอยู่ทางทิศเหนือ คือ ณ บริเวณวัดนครอินทร์นี้เอง การอัญเชิญพระนามพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นนามสะพานครั้งนี้มีข้อพิจารณาอยู่ 3 แบบ ได้แก่เมื่อทางกรมโยธาธิการได้ดำเนินการขอพระราชทานนาม พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณวัดนครอินทร์แห่งนี้ว่า สะพานพระราม 5 เปิดการจราจรอย่างเป็นทางการในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ซึ่งปีดังกล่าวนี้ยังเป็นปีที่จังหวัดนนทบุรีมีอายุ 453 ปีอีกด้วย

อนึ่ง ชื่อสะพานพระจุลจอมเกล้าและสะพานจุฬาลงกรณ์นั้นได้นำไปใช้ตั้งชื่อสะพานอยู่ก่อนหน้าแล้ว โดยสะพานพระจุลจอมเกล้าเป็นชื่อของสะพานทางรถไฟข้ามแม่น้ำตาปี อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี และสะพานจุฬาลงกรณ์เป็นชื่อของสะพานรถยนต์และรถไฟข้ามแม่น้ำแม่กลองในเขตตัวเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ซึ่งเดิมเรียกว่า "สะพานราชบุรี"
น้ำแม่อิง

น้ำแม่อิง () เป็นแม่น้ำสายหลักของจังหวัดเชียงรายและจังหวัดพะเยา เป็นเพียงหนึ่งในแม่น้ำไม่กี่สายในประเทศที่ไหลย้อนขึ้นทางทิศเหนือ น้ำแม่อิงเป็นลำน้ำสาขาสายหนึ่งของแม่น้ำโขง โดยไหลลงแม่น้ำโขงที่บ้านปากอิง หมู่ที่ 16 ตำบลศรีดอนชัย อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย

น้ำแม่อิงมีต้นกำเนิดมาจากทิวเขาผีปันน้ำ หลังจากนั้นไหลผ่านอำเภอแม่ใจ ผ่านกว๊านพะเยา ผ่าน อำเภอเมืองพะเยา อำเภอดอกคำใต้ อำเภอภูกามยาว อำเภอจุน เข้าสู่ จังหวัดเชียงรายทางอำเภอป่าแดด อำเภอเทิง อำเภอขุนตาล อำเภอพญาเม็งราย และไหลลงสู่แม่น้ำโขงที่บ้านปากอิง

น้ำแม่อิงเป็นแม่น้ำสายหลักของอำเภอที่น้ำแม่อิงไหลผ่าน มีที่ราบลุ่มตามลำน้ำเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นแหล่งเพาะปลูกชั้นดีให้แก่เกษตรกรในพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีชุมชนทั้งในปัจจุบันและในอดีตที่มีการตั้งชุมชนตามลำน้ำ ซึ่งเรียกว่า เวียง เช่น เวียงพะเยา เวียงเทิง เวียงเชียงของ โดยได้มีการพบโบราณสถานตามลำน้ำอิงเป็นจำนวนมาก รวมไปถึงพบก้อนอิฐ และเศษเครื่องใช้และภาชนะโบราณตามแนวลำน้ำอิงเป็นจำนวนมาก

ในอดีตมีการนำเสนอโครงการพัฒนาน้ำแม่อิง คือ โครงการ กก อิง น่าน เป็นโครงการผันน้ำจากแม่น้ำโขงลงสู่แม่น้ำน่านโดยผ่านน้ำแม่อิง แต่ประชาชนในพื้นที่คัดค้านเพราะเป็นการทำลายน้ำแม่อิง เพราะโครงการนี้ จะทำการเปลี่ยนเส้นทางเดินของแม่น้ำให้ไหลย้อนกลับจากทิศเหนือลงทิศใต้ทั้งที่น้ำแม่อิงเป็นแม่น้ำที่ไหลจากทิศใต้ขึ้นทางทิศเหนือ และได้มีการยุติโครงการไปในที่สุด

เนื่องจากมีการดูดทรายจากน้ำแม่อิงมาใช้อย่างมากทำให้ปัจจุบันน้ำอิงตื้นเขิน ไม่สามารถกักเก็บน้ำไว้ใช้ในฤดูแล้งได้อย่างเพียงพอ ทำให้เกษตรกรที่ใช้น้ำอิงเพื่อทำการเกษตรไม่มีน้ำเพียงพอในการเพาะปลูก นอกจากนั้นยังส่งผลทำให้ปลาในน้ำแม่อิงลดน้อยลงจนน่าเป็นห่วงว่าในอนาคตปลาบางชนิดอาจสูญพันธุ์ไปจากน้ำแม่อิงได้
เบ้งเฮ็ก

เมิ่ง ฮั่ว ตามสำเนียงกลาง หรือ เบ้งเฮ็ก ตามสำเนียงฮกเกี้ยน () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นผู้นำประเทศอิสระบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของจ๊กก๊ก ซึ่งปัจจุบันคือ เขตปกครองตนเองชนชาติไทและจิงผ่อ เต๋อหง มณฑลยูนนาน

เบ้งเฮ็กได้รับการสนับสนุนจากต้วนอี้ สมุหนายกของวุยก๊ก ทำให้สามารถผนึกกำลังกับ ยงคี เจ้าแคว้นเกียวเหล็ง จูโพ เจ้าแคว้นอวดจุ้น และชนเผ่าอื่นๆ เข้าตีเมืองเองเฉียง (ปัจจุบันคือ เขตเป่าซาน มณฑลยูนนาน) จึงทำให้ขงเบ้งต้องยกทัพมาปราบด้วยตัวเองแล้ววางแผนจับเบ้งเฮ็กถึง 6 ครั้ง แล้วก็ปล่อยไปทุกครั้ง เมื่อครั้งที่เจ็ดก็จับตัวเบ้งเฮ็กได้ก็เชิญไปรับประทานอาหาร เบ้งเฮ็กคิดว่าครั้งนี้ขงเบ้งคงไม่ปล่อยเราเป็นแน่ นี่คงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของเรา แล้วขงเบ้งก็เอ่ยว่า เจ้าจงกลับไปตั้งทัพแล้วกลับมาสู้กับเราใหม่เถิด เมื่อได้ยินขงเบ้งพูดอย่างนั้นเบ้งเฮ็กถึงกับน้ำตาไหล เบ้งเฮ็กสำนึกในพระคุณของขงเบ้ง จึงยอมแพ้ ขงเบ้งให้อยู่ครองเมืองต่อโดยไม่ทิ้งทหารประจำการ

สาเหตุที่ขงเบ้งจับเบ้งเฮ็กแล้วปล่อยไปแล้วถึงเจ็ดครั้ง เพราะเบ้งเฮ็กเป็นผู้นำเผ่าภาคใต้ คนชนเผ่าให้ความเคารพนับถือมาก ถ้าประหารเบ้งเฮ็กเสียก็จะทำให้ชนเผ่าแข็งข้อและจะก่อความวุ่นวายให้กับจ๊กก๊กในภายหลังได้ ดังนั้นขงเบ้งก็ได้ใช้แผนการจับเบ้งเฮ็กและปล่อยไปเพื่อเป็นการเอาใจเบ้งเฮ็กจนทำให้ยอมจำนนอย่างเต็มใจ และไม่คิดก่อกบฏอีกเลย

คึกฤทธิ์ ปราโมช สันนิษฐานว่าเบ้งเฮ็กเป็นผู้นำชนชาติ ไต-ไท
หากในประวัติศาสตร์ทางการ เบ้งเฮ็กที่จริงแล้วเป็นพลเมืองของจักรวรรดิฮั่น แต่คนมักคิดว่าเบ้งเฮ้กเป็นผู้นำชนเผ่าป่าเถื่อนทางใต้เนื่องจากภาพที่บรรยายในนิยายสามก๊ก
อาวเอี๊ยงโคก

อาวเอี๊ยงโคก บางตำราใช้ ชื่อ อ้าวเอียงกงจื้อ หรือ "อาวเอี๊ยงเคี๊ยง" เป็นหนุ่มใหญ่เจ้าสำราญ มักมากในกามารมณ์ มีวิทยายุทธสูงส่ง พยายามจะล่วงเกินอึ้งย้งหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เมื่อครั้งได้ไปประลองกับก๊วยเจ๋ง ที่เกาะดอกท้อ ได้รับความพ่ายแพ้จากการประลอง แต่อึ้งเอี๊ยะซือกลับพอใจในตัวอ้าวเอียงโคกมากกว่าเนื่องจากเป็นผู้มีสติปัญญากว่าก๊วยเจ๋ง ซึ่งถูกอึ๊งเอี๊ยซือมองว่าเป็นคนหนุ่มที่โง่เขลามีดีแต่กำลัง จึงได้มอบแผนที่เกาะดอกท้อไป
ภายหลังเมื่อไปติดเกาะร้างกับอึ้งย้ง และอั้งฉิกกง(ยาจกอุดร) ได้พยายามจะล่วงเกินอึ้งย้งหลายครั้ง แต่ยังเกรงกลัวอั้งฉิกกง และอึ้งย้งเองก็สวมใส่เกราะอ่อนขนเม่น จึงทำอันตรายมิได้ ต่อมาถูกอึ้งย้งหลอกให้เข้าไปติดกับดัก ทำให้อ้าวเอียงโคกเสียขาไป แต่ความมักมากในกามยังไม่สิ้นสุด แม้จะเสียขา และต้องเดินด้วยมือต่างเท้า

เมื่อครั้งได้ติดตามอ้าวเอียงฮงไปยังหมู่บ้านงู้แกชุน ได้ไปพบกับเที้ยเอียงเกียผู้เป็นศิษย์ของซุนปุดยี่แห่งช้วนจินก่า จึงใช้วิทยายุทธที่เหนือกว่าเล็กควงเอ็งผู้เป็นสามีของนาง บังคับใหเที้ยเอียงเกียเปลื้องผ้า .. แต่เคราะห์ดีที่ ม่อเนียมชื่อ เข้ามาขัดจังหวะโดยบังเอิญ โดยที่ลากโลงศพมา2ใบ ก็คือ โลงของ เอี้ยทิซิม ผู้เป็นพ่อบุญธรรม กับ เปาเซี๊ยเยี๊ยก ครั้นได้เห็นความงามของม่อเนียมชื่อ ก็พยายามจะข่มเหงนาง แต่ในที่สุดเสียทีให้กับเอี้ยคัง เพราะความหึงหวงของเอี้ยคังที่มีต่อม่อเนียมชื่อ จึงได้หลอกให้อ้าวเอียงโคกไม่ทัน ระวังตัว จ้วงแทงด้วยทวนของเอี้ยทิซิม เข้าที่ท้องจนถึงแก่ความตาย

อ้าวเอียงโคก เป็นบุตรของอาวเอี๊ยงฮง กับ พี่สะใภ้ของตน จึงเป็นสายเลือดของอาวเอี๊ยงฮง ต่อมาเมื่อสิ้นชีวิตลง อาวเอี๊ยงฮงเข้าใจไปว่าตายเพราะน้ำมือของก๊วยเจ๋ง จึงเป็นปมเหตุให้ต่อมาอาวเอี๊ยงฮงตามฆ่าอาจารย์ทั้งหกแห่งกังหนำ โดยถูกเอี้ยคัง และ ก๊วยเชยยิ่ม ร่วมปั่นหัวมาโดยตลอด
เค็กซา

เค็กซา หรือ โกวซ่า (แปลว่า "นังโง่") เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่องมังกรหยก

เค็กซาเป็นธิดาของเค็กเล้งฮวงซึ่งเป็นศิษย์ของอึ๊งเอียซือ ซึ่งถูกเนรเทศไปจากเกาะดอกท้อ พร้อมทั้งถูกอึ้งเอียซือตัดเอ็นร้อยหวายเนื่องจากตอนนั้นอึ้งเอียซือ โมโหโกรธาที่ศิษย์ 2 คนคือ ศพทองแดง และศพเหล็กได้ลักขโมยคัมภีร์เก้าอิมท่อนหนึ่งไป

เธอเกิดมาก็มีสติไม่สมประกอบ อย่างไรก็ตามโกวซาได้ฝึกวิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ กับบิดาตนเองพอมีกำลังฝีมือบ้าง ต่อมาได้พบกับก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งที่หมู่บ้านงูเกชุนซึ่งเป็นบ้านเดิมของม่อเนียมชื่อนั่นเอง ในภาคจอมยุทธอินทรียังเป็นผู้เผลอบอกเอี้ยก๊วยไปว่า ผู้ที่ทำให้เอี้ยคังตายคืออึ้งย้ง อันทำให้เอี้ยก๊วยเข้าใจในตัวก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งมาโดยตลอด ต่อมาเมื่อได้พบกับอึ้งเอียซือจึงได้รับนางเป็นศิษย์ถูกอึ้งย้งหลอกให้เรียกว่า โกว โกว (แปลว่า อา) ซึ่งก็หมายความว่า อึ้งเอียซือได้รับนางเป็นศิษย์แห่งสำนักดอกท้อ และอึ้งเอียซือสอนวิชาประตูกลห้าประการ และวิชาหมัดมวย แก่นาง