seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เชลบี ลีนน์

เชลบี ลีนน์ () เกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1968 ในควอนติโก รัฐเวอร์จิเนีย เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน เธอเคยได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ในปี ค.ศ. 2001 (ทั้งๆ ที่เธออยู่ในวงการเพลงคันทรีมาแล้วกว่าสิบปี) ผลงานเพลงที่เป็นที่รู้จักของเธอ คือเพลง "Wall in your heart" ใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ "Shallow Hal" นำแสดงโดยกวินเน็ธ พัลโทรว์ และแจ็ก แบล็ก
แคนต์เลตโก

"แคนต์เลตโก" () เป็นเพลงบัลลาดเขียนและโปรดิวซ์โดยมารายห์ แครีและวอลเตอร์ อฟานาเซียฟ ที่บันทึกเสียงในอัลบั้มชุดที่ 2 ของแครีที่ชื่อ "Emotions" (1991) เป็นซิงเกิลที่ 2 ของอัลบั้มที่ออกในปี ค.ศ. 1991 ในสหรัฐอเมริกา

หลังจากที่แครีเกิดความขัดแย้งกับนักเขียนที่เคยร่วมงานมาก่อนคือ เบน มาร์กูลีส์ อันเนื่องจากความขัดแย้งด้านเงิน ค่ายเพลงของเธอจึงแนะนำให้เธอร่วมงานกับโปรดิวเซอร์คนอื่นที่ทำงานในอัลบั้มเปิดตัวอย่าง เรตต์ ลอว์เรนซ์, ริก เวก และนาราดา ไมเคิล วอลเดน โดยเธอเลือกที่ร่วมงานกับวอลเตอร์ อฟานาเซียฟที่เคยโปรดิวซ์ซิงเกิล "Love Takes Time" (1990) หลังจากออกซิงเกิล "Emotions", "Can't Let Go" ทั้ง 2 เพลงก็มีการประชาสัมพันธ์ที่รายการดิอาร์เซนิโอฮอลโชว์ ในเดือนกันยายนปี 1991 และรายการแซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ ในเดือนพฤศจิกายน 1991

ทั้ง 2 ก่อนหน้านั้น ทั้ง 5 ซิงเกิลของเธอขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 แต่ "แคนต์เลตโก" หยุดอยู่ที่อันดับ 2 (พ่ายให้เพลง "All 4 Love" ของวงคัลเลอร์มีแบดด์) และติดชาร์ยาวนาน 17 สัปดาห์บนท็อป 40 เพลงนี้ติดอันดับที่ 23 ของชาร์ตประจำปี 1992 ของฮอต 100 มิวสิกวิดีโอเพลงนี้กำกับโดย จิม ซอนเซโร ถ่ายทำในรูปแบบขาว-ดำ

Worldwide CD single

European CD maxi-single #1

European CD maxi-single #2
แกรี นูแมน

แกรี นูแมน () เกิดเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1958 ที่ แฮมเมอร์สมิธ ในนครลอนดอน เป็นนักร้องชาวอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จักกับซิงเกิล "Are 'Friends' Electric?" รวมกับวง Tubeway Army และ ประสบความสำเร็จกับซิงเกิล "Cars" ก็ทำให้เป็นเพลงซินธ์ป็อปนิยมไปทั้งอังกฤษและอเมริกา
ปลาบู่รำไพ

ปลาบู่รำไพ (; ) ปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) มีลำตัวยาวทรงกระบอก หัวเล็ก ปากกว้างในตัวผู้ เกล็ดค่อนข้างใหญ่ ลำตัวมีสีคล้ำหรือสีน้ำตาล ขอบเกล็ดมีแต้มสีคล้ำหลังช่องเหงือกด้านบนมีดวงรีสีดำและขอบสีจาง ครีบหลังมีลายสีดำและขอบสีจาง ครีบหางมีลายเส้นสีคล้ำ

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 3-6 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกลุ่มกันเป็นฝูงใหญ่ใต้ท้องน้ำ พบกระจายพันธุ์อยู่ในอินเดีย, พม่า, ไทย, มาเลเซียจนถึงอินโดนีเซีย ในบริเวณปากแม่น้ำที่เป็นป่าจากหรือเป็นแหล่งน้ำกร่อย ในประเทศไทยพบได้ในพื้นที่ภาคกลางและภาคใต้ทั้งฝั่งตะวันตก ส่วนฝั่งตะวันออกพบเฉพาะจังหวัดสุราษฎร์ธานีและนครศรีธรรมราช

ปลาบู่รำไพ ถูกค้นพบครั้งแรกในคลองสายหนึ่งในพื้นที่กรุงเทพมหานคร และถูกอนุกรมวิธานโดย ดร.ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ อธิบดีกรมประมงคนแรก และได้มีการตั้งชื่อเพื่อเป็นการถวายพระเกียรติแด่ สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ณ สยามสมาคม ปัจจุบันเป็นปลาที่แนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ และไม่ทราบสถานะที่แน่ชัดว่าจะยังมีอยู่หรือไม่สำหรับในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย แต่สำหรับในภาคใต้ ยังพบได้อยู่ และพบมากที่จังหวัดกระบี่ โดยจะพบในพื้นที่ ๆ เป็นแอ่งน้ำในป่าหรือพรุ หรือลำน้ำขนาดเล็กที่มีแร่ธาตุจำพวกคอร์บอเนตสูง จึงมีสีของน้ำออกเป็นสีฟ้า ไม่พบในลำคลอง หรือแม่น้ำสายใหญ่ ปลาจะหลบซ่อนตัวอยู่ตามรากไม้หรือกองใบไม้ที่ทับถมกัน นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งสามารถนำมาเลี้ยงได้เป็นอย่างดีในตู้ไม้น้ำน้ำจืด
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ภูเก็ต

โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ภูเก็ต () เดิมมีชื่อคือโรงเรียนภูเก็ตพิทยาคม เป็นโรงเรียนที่เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 โดยสุขวิช รังสิตพลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการได้จัดทำโครงการจัดตั้งโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เพื่อสนองพระราชปณิธานของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีที่ทรงมีต่อการศึกษา และเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานให้อนุชนรุ่นหลังได้รำลึกถึงพระมหาธิคุณของพระองค์ท่านและเล็งเห็นว่า โรงเรียนภูเก็ตพิทยาคม เป็นโรงเรียนที่มีสภาพเหมาะสมจึงได้เปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนภูเก็ตพิทยาคม มาเป็นโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ภูเก็ต เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2539 ตามโครงการมีเป้าหมายที่จะรับนักเรียนแบบสหศึกษาระดับ ม.ต้น และ ม.ปลาย ทั้งประเภทประจำและไปกลับ โดยมุ่งหวังให้โรงเรียนเป็นโรงเรียนที่มีลักษณะสมบูรณ์ มีความพร้อมทั้งในด้านอาคารเรียน และอาคารประกอบ คลอดจนวัสดุอุปกรณ์ครุภัณฑ์ และเครื่องมือต่าง ๆ เพื่อให้เป็นโรงเรียนที่พึงประสงค์ของสังคม และสามารถดำรงตนอยู่ในสังคมได้อย่างมีคุณภาพเป็นโรงเรียนที่เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลายเป็นโรงเรียนแบบสหศึกษา มีทั้งประเภทประจำและไปกลับ เป็นโรงเรียนประเภท เพื่อวัตถุประสงค์พิเศษ เปิดทำการสอนครั้งแรกในปีการศึกษา 2540 โดยปีการศึกษานั้นมีการรับนักเรียน ม.1 รุ่นแรก จำนวน 6 ห้องโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ภูเก็ต มีแผนการเรียนดังนี้ 
ตั้งอยู่ที่ 189 หมู่ 1 ถนนรัตนโกสินทร์ 200 ปี ตำบลวิชิต อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
อิริอาเตอร์

อิริอาเตอร์ () อยู่ในสกุลสไปโนซอร์หรือพวกฟันจระเข้ที่กินปลา มีเอกลักษณ์อยู่ตรงที่หงอนรูปครีบปลาของมันบนหัว เล็บขนาดใหญ่ของมันมีไว้เพื่อล่าเทอโรซอร์และปลา ฟอสซิลของมันค้นพบที่บราซิล อาสัยอยู่ในยุคครีเทเชียสตอนต้นเมื่อประมาณ 123-125 ล้านปี มีชื่อชนิดต้นแบบว่า "I. challengeri" ซึ่งตั้งตามศาสตราจารย์ชาลเลนเจอร์ ตัวละครใน "The Lost World" ของเซอร์อาเธอร์ โคแนน ดอยล์
จอห์น อิสรัมย์

จอห์น อิสรัมย์ นักแข่งรถจักรยานยนต์ผาดโผน อดีตแชมเปียนรถจักรยานยนต์โมโตครอสคนแรกของประเทศไทย ในปีแรกที่มีการจัดการแข่งขัน เมื่อ พ.ศ. 2520 และได้ร่วมแข่งขันจักรยานยนต์วิบากทั้งในประเทศและแถบเอเชีย

จอห์น อิสรัมย์ เกิดที่จังหวัดอุดรธานี เริ่มต้นเข้าสู่วงการแข่งรถผาดโผนตั้งแต่อายุ 17-18 ปี มีชื่อเสียงจากการได้ตำแหน่งแชมเปียนรถจักรยานยนต์โมโตครอสคนแรกของประเทศไทย ช่วง พ.ศ. 2520ในสังกัดซูซูกิ และ ย้ายเข้าร่วมทีม ยามาฮ่า ในปี 2521

ได้แสดงภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2523 รับบทนำคู่กับอำภา ภูษิต ในเรื่อง "แข่งรัก แข่งรถ" กำกับโดยสมเดช สันติประชา ขณะกำลังมีชื่อเสียงเคยถ่ายภาพยนตร์โฆษณาน้ำมันเครื่องคาสตรอล แสดงผาดโผนขี่จักรยานลุยไฟออกรายการโทรทัศน์ ตามไปดู ทางช่อง 9 และออกผลงานเพลง ชื่อชุด “บิดสุดขีด” กับค่ายนิธิทัศน์

หลังจากเลิกอาชีพขับรถแข่ง ได้จัดการแสดงโชว์ เปิดร้านนำเข้า จำหน่ายและให้เช่ารถจักรยานยนต์วิบาก และเปิดสอนขับขี่รถจักรยานยนต์ผาดโผน พร้อมกับรับงานแสดงตัวประกอบภาพยนตร์ เช่นเรื่อง "คนเลี้ยงช้าง" ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล และภาพยนตร์ไดเร็กทูวิดีโอ

ผลงานหนึ่งที่เป็นที่รู้จัก คือภาพยนตร์ใต้ดินเรื่อง "สร้อยสนิม" และยังเคยเล่นภาพยนตร์ฮ่องกงร่วมกับเจิ้ง อี้เจี้ยน (นักแสดงนำของภาพยนตร์เรื่องฟงอวิ๋น) โดยประลองความเร็วมอเตอร์ไซค์ของตนที่เมืองพัทยาในภาพยนตร์เรื่อง "เร็วทะลุนรก" (烈火戰車２極速傳說; The Legend of Speed) ในปี พ.ศ. 2542 กำกับโดยแอนดริว เลา (ผู้กำกับ "สองคนสองคม")
ผลงานแสดงล่าสุดคือเรื่อง "บางระจัน 2" ของธนิตย์ จิตนุกูล รับบทเป็นเนเมียวสีหบดี แม่ทัพพม่า และได้รับคัดเลือกให้รับบท "คะหยิ่น" หัวหน้ากะเหรี่ยงในโครงการสร้างภาพยนตร์ "เพชรพระอุมา" ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล

จอห์น อิสรัมย์มีอาการโรคหัวใจกำเริบ หลังจากเดินทางกลับจากถ่ายทำฉากแอ็คชั่นในภาพยนตร์เรื่องบางระจัน 2 ที่จังหวัดสระบุรี เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ขณะนำส่งโรงพยาบาลแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา เนื่องจากอาการกล้ามเนื้อหัวใจวายเฉียบพลัน ญาตินำศพไปประกอบพิธีทางศาสนา และฝังที่สุเหร่าหนองมะนาว ตำบลท่าบุญมี อำเภอเกาะจันทร์ จังหวัดชลบุรี
ไรโบนิวคลีโอโปรตีน

ไรโบนิวคลีโอโปรตีน () เป็นนิวคลีโอโปรตีนที่จับอยู่กับอาร์เอ็นเอ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือไรโบโซม เอนไซม์เทโลเมอเรส และ ไรโบนิวคลีโอโปรตีนขนาดเล็กในนิวเคลียส (snRNPs) ที่มีบทบาทสำคัญในการตัดแต่ง mRNA หลังทรานสคริปชัน และเป็นองค์ประกอบหลักของนิวคลีโอลัส

ไรโบนิวคลีโอโปรตีนใน snRNPs มีส่วนที่จับกับ RNA ในโปรตีนที่จับกับ RNA ซึ่งส่วนนี้มีลำดับกรดอะมิโนที่มีหมู่อะโรมาติก กรดอะมิโนไลซีนช่วยให้อาร์เอ็นเอความคงตัวและเร่งปฏิกิริยาได้ดีขึ้น การจับกันระหว่างโปรตีนกับอาร์เอ็นเอยังขึ้นกับความคงตัวทางด้านไฟฟ้าระหว่างประจุบวกของไลซีนและประจุลบจากฟอสเฟตในสายอาร์เอ็นเอ

RNPsมีบทบาทสำคัญในการจำลองตัวเองของดีเอ็นเอของ influenzavirus A RNA ของไวรัสถูกทรานสคริบชัน เป็น mRNAs โดย RNA polymerase ที่จับอยู่กับ RNP
รัฐบารีนัส

บารีนัส () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือบารีนัส ประธานาธิบดีอูโก ชาเบซ เกิดที่รัฐนี้ อาดาน ชาเบซ พี่ชาย เป็นผู้ว่าการรัฐ

รัฐบารีนัสมีพื้นที่ครอบคลุม 35,200 ตร.กม. และในปี 2007 มีประชากร 756,600 คน
รัฐโกเฮเดส

โกเฮเดส () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือเมือง ซันการ์โลส มีพื้นที่ครอบคลุม 14,800 ตร.กม. มีประชากรในปี 2007 อยู่ 300,300 คน
การร้องเพลง

การร้องเพลง หรือ การขับร้อง คือการทำให้เกิดเสียงดนตรีจากเสียงและเสริมด้วยถ้อยคำทั้งระบบเสียงสูงต่ำและจังหวะ คนที่ขับร้องเพลงเรียกว่านักร้อง และนักร้องจะแสดงการขับร้องเพลง ซึ่งอาจจะร้องแบบอะแคปเปลา (ร้องโดยไม่ใช้ดนตรี) หะกอบ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดนตรีตัวเดียวหรือเต็มวง การร้องนั้นส่วนใหญ่จะร้องร่วมการแสดงกับนักดนตรีกลุ่มอื่น ไม่ว่าจ่ะเป็นกลุ่มคอรัสที่ร้องในเสียงที่แตกต่างกัน หรือกลุ่มนักเล่นดนตรี อย่างเช่นวงร็อกเป็นต้น

การร้องเพลงนั้นอาจร้องแบบไม่เป็นทางการ ร้องเพื่อความบันเทิง อย่างเช่นร้องระหว่างการอาบน้ำ ร้องคาราโอเกะ หรือในบางกรณีร้องอย่างเป็นทางการ เช่นร้องในระหว่างพิธีทางศาสนา หรือนักร้องอาชีพร้องเพื่อแสดงบนเวทีหรือร้องในสตูดิโอ การร้องที่มีทักษะสูงหรือร้องในระดับอาชีพ มักจะต้องอาศัยความสามารถแต่กำเนิด การเรียนการสอน และการฝึกฝน นักร้องมืออาชีพจะสร้างหนทางสู่อาชีพด้วยการเป็นนักร้องในแนวเพลงต่าง ๆ อย่างเช่น นักร้องคลาสสิก นักร้องร็อก พวกเขาต้องฝึกทักษะการร้องในแนวเพลงนั้น ทั้งจากครูสอนร้องหรือโค้ชร้อง ในอาชีพของพวกเขา

คนรักการร้องเพลง
เมกอิตแฮปเพน

"เมกอิตแฮปเพน" () เป็นเพลงที่เขียนและโปรดิวซ์โดยมารายห์ แครี ร่วมด้วยเดวิด โคลและโรเบิร์ต คลิวิลลีส แห่งวงซีแอนด์ซีมิวสิกแฟกทอรี เป็นเพลงจากผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ของแครีชุด "Emotions" (1991) เป็นเพลงผสมผสานระหว่างเพลงแดนซ์/กอสเปล เพลงนี้เป็นซิงเกิ้ลที่ 3 จากอัลบั้มชุดนี้และเป็นซิงเกิ้ลสุดท้ายของอัลบั้มในสหรัฐอเมริกา

Worldwide CD single

European CD maxi-single

U.S. CD maxi-single
อังเกลีคา เคาฟ์มัน

อังเกลีคา เคาฟ์มัน (; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1741 – 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1807) เป็นจิตรกรชาวสวิส-ออสเตรียของสมัยฟื้นฟูคลาสสิกในคริสต์ศตวรรษที่ 18

อังเกลีคา เคาฟ์มัน เกิดในประเทศสวิตเซอร์แลนด์แต่ไปเติบโตขึ้นในประเทศออสเตรีย เป็นบุตรีของโยเซ็ฟ โยฮัน เคาฟ์มัน ผู้มีฐานะไม่ค่อยดีนักแต่เป็นช่างเขียนผู้มีความชำนาญงานและมักจะเดินทางไปตามที่ได้รับการว่าจ้างเขียน และเป็นผู้ประสบความสำเร็จในการสอนบุตรีให้เป็นจิตรกร อังเกลีคามีพรสวรรค์ในการพูดภาษาต่าง ๆ ได้หลายภาษาตามมารดาเคลโอเฟอา ลุทซ์ และเป็นนักอ่านและเป็นนักดนตรีผู้มีความสามารถ แต่ความสามารถของอังเกลีคาอยู่ที่การเขียนภาพ และเริ่มมีชื่อเสียงตั้งแต่ยังมีอายุไม่มากเท่าใดนัก โดยมีนักบวชและผู้มีตระกูลเป็นแบบให้

ใน ค.ศ. 1754 โยเซ็ฟ โยฮัน พาอังเกลีคาไปมิลานและเดินทางในอิตาลีอยู่เป็นเวลานาน ใน ค.ศ. 1763 อังเกลีคาเดินทางไปยังกรุงโรม และกลับไปอีกครั้งใน ค.ศ. 1764 จากโรมก็ไปยังโบโลญญาและเวนิส และได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีทั้งในฐานะที่เป็นผู้ที่มีความสามารถและที่เป็นผู้มีเสน่ห์

เมื่อโยฮัน โยฮาคิม วิงเคิลมัน เขียนจดหมายถึงเพื่อนในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1764 ก็ได้กล่าวถึงความเป็นที่นิยมของอังเกลีคา ผู้ขณะนั้เขียนภาพเหมือนครึ่งตัวของวิงเคิลมันเอง วิงเคิลมันกล่าวว่าอังเกลีคาพูดได้ทั้งภาษาอิตาลีและเยอรมัน และยังพูดภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษได้ด้วย ซึ่งทำให้ได้รับงานเขียนภาพเหมือนของชาวอังกฤษที่มาเที่ยวกรุงโรม
ฮีโร (เพลงมารายห์ แครี)

"ฮีโร" () เป็นเพลงที่เขียนและโปรดิวซ์โดยมารายห์ แครีและวอลเตอร์ อฟานาเซียฟ เป็นเพลงจากอัลบั้มชุดที่ 4 "Music Box" (1993) เป็นเพลงที่บรรยายถึงในบางครั้งคนเราอาจรู้สึกท้อแท้ ในความจริงแล้วพวกเขาก็คือฮีโร ถ้าเรามองดูข้างในของตัวเองและจะเห็นความแข็งแรงของเราเอง ในเวลานั้นก็จะช่วยให้เราพบหนทาง เพลงนี้เป็นซิงเกิ้ลที่ 2 ออกวางขายในปี 1993 และประสบความสำเร็จทั่วโลก ถือเป็น 1 ในเพลงประจำตัวของแครี และเธอมักแสดงเพลงนี้ในงานการกุศลและมักแสดงเพลงนี้ในคอนเสิร์ตเสมอ ถือเป็นหนึ่งในเพลงที่เธอเล่นบ่อยที่สุดในคอนเสิร์ตถัดจากเพลง "วิชันออฟเลิฟ" เพลง "ฮีโร" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ในสาขานักร้องเพลงป็อปหญิงยอดเยียม แต่แพ้ให้เพลง "ออลไอวอนนาดู" ของเชอรีล โครว์ "ฮีโร" ได้รับรางวัล ASCAP ในสาขาริทึมแอนด์โซลและสาขาเพลงป็อ และได้ 1 รางวัลจากบีเอ็มไอป็อปอวอร์ด ในสาขารางวัลนักแต่งเพลง

Japanese/U.S. CD single

European CD single

Non-European CD maxi-single

European CD maxi-single

In Japan, EPs are charting on the albums chart.
มารี-กีย์มีน เบอนัว

มารี-กีย์มีน เบอนัว (, ฟังเสียง) หรือ มารี-กีย์มีน เดอ ลาวีล-เลอรู (; 18 ธันวาคม ค.ศ. 1768 - 8 ตุลาคม ค.ศ. 1826) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของสมัยฟื้นฟูคลาสสิกของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์และภาพชีวิตประจำวัน

มารี-กีย์มีน เบอนัวเกิดในกรุงปารีสเป็นบุตรีของข้าราชการ การฝึกการเขียนภาพเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1781 ภายใต้เอลีซาแบ็ต-หลุยส์ วีเฌ-เลอเบริง ต่อมาในปี ค.ศ. 1786 ก็ได้เข้าทำงานในห้องเขียนภาพของฌัก-หลุยส์ ดาวีด พร้อมกับน้องสาวมารี-เอลีซาแบ็ต ลาวีล-เลอรู

กวีชาร์ล-อาลแบร์ เดอมูตีเย ผู้มีโอกาสได้พบมารีในปี ค.ศ. 1784 มีความประทับใจในตัวของมารีจนนำไปสร้างเป็นตัวละครเอมีลีในงานชื่อ “"Lettres à Émilie sur la mythologie"” (ค.ศ. 1801)

ในปี ค.ศ. 1791 มารีแสดงผลงานของตนเองเป็นครั้งแรกใน “นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส” (Salon de Paris) โดยแสดงงานที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตำนานเทพ “Psyché faisant ses adieux à sa famille” ภาพอีกภาพหนึ่งที่เขียนในช่วงเวลาเดียวกันคือภาพ “L'Innocence entre la vertu et le vice” ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตำนานเทพเช่นกัน ทำให้เห็นถึงทัศนคติทางด้านสตรีนิยม (feminism) และความเท่าเทียมกันระหว่างเพศของมารี—ในภาพนี้มารีใช้ตัวแบบชายเป็น “มลทิน” (vice) แทนที่จะใช้สตรีตามธรรมเนียมที่ทำกันมา ในปี ค.ศ. 1793 มารีสมรสกับทนายความปิแยร์-แว็งซ็องต์ เบอนัว
งานของมารีมีอิทธิพลมาจากงานเขียนของฌัก-หลุยส์ ดาวีด และเริ่มเขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์เพิ่มขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1795 ในปี ค.ศ. 1800 มารีก็แสดงภาพ “Portrait d'une négresse” (ภาพเหมือนสตรีผิวดำ) ที่นิทรรศการ หลังจากที่ได้มีการเลิกทาสหกปีก่อนหน้านั้น ภาพนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ของการปลดปล่อยสิทธิของสตรีและคนผิวดำ ต่อมาพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ซื้อภาพสำหรับชาติในปี ค.ศ. 1818

ในปี ค.ศ. 1803 มารีได้รับงานจ้างชิ้นสำคัญให้เขียนภาพเหมือนเต็มพระองค์ของจักรพรรดินโปเลียน—"Premier Consul Français" เป็นภาพที่เขียนเพื่อที่จะส่งไปยังเมืองเกนต์ที่ฝรั่งเศสเพิ่งยึดได้ตามสนธิสัญญาลูว์เนวีลในปี ค.ศ. 1801 ในช่วงเดียวกันมารีก็ยังได้รับเหรียญทองจากนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสในปี ค.ศ. 1804 และได้รับรายได้จากรัฐบาลฝรั่งเศส ในช่วงนี้มารีก็เปิดห้องเขียนภาพสำหรับฝึกจิตรกรสตรี

แต่การเป็นจิตรกรของมารีได้รับผลกระทบกระเทือนจากบรรยากาศทางการเมือง เมื่อสามีผู้สนับสนุนสถาบันพระมหากษัตริย์ได้รับการเสนอชื่อโดย Conseil d'État ระหว่างหลัง ค.ศ. 1814 ในการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง แม้ว่ามารีจะอยู่ในช่วงที่เป็นที่นิยมที่สุดทางงานอาชีพและก็ต้องละทิ้งทั้งการเขียนภาพและการแสดงภาพ เพราะ "devoir de réserve" และจากความเข้มงวดของฝ่ายตรงข้าม
มารี เอ็ลเลินรีเดอร์

มารี เอ็ลเลินรีเดอร์ (; 20 มีนาคม ค.ศ. 1791 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 1863) เป็นจิตรกรชาวเยอรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 19

มารี เอ็ลเลินรีเดอร์เกิดที่เมืองค็อนชตันทซ์ในประเทศเยอรมนี เป็นลูกสาวของค็อนราทและอันนา มารีอา แฮร์มัน

มารีร่ำเรียนการเขียนภาพจากจุลจิตรกรโยเซ็ฟ ไอนส์เลอ ลักษณะการเขียนภาพเหมือนของมารีคล้ายคลึงกับงานเขียนของอังเกลีคา เคาฟ์มัน มารีเป็นสตรีคนแรกที่สถาบันวิจิตรศิลป์มิวนิกรับเข้าสถาบัน

ระหว่างปี ค.ศ. 1822 จนถึง ค.ศ. 1824 มารีใช้เวลาในกรุงโรมโดยไปเป็นลูกศิษย์ของโยฮัน ฟรีดริช โอเวอร์เบ็ค หลังจากนั้นมารีก็เริ่มเขียนภาพที่เป็นหัวข้อทางศาสนา เช่น ภาพ "Christ Blessing Little Children" และ "Mary and the Infant Jesus"

สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงซื้อภาพเขียนสองภาพของมารี ได้แก่ ("พระเยซูเมื่ออายุ 12 ปีในวัด") และภาพ เมื่อทรงได้รับการแนะนำผลงานโดยพระราชสวามีเจ้าชายอัลเบิร์ต ในปัจจุบันภาพสองภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวงของราชวงศ์อังกฤษที่พระราชวังออสบอร์น
หวาย (แก้ความกำกวม)

หวาย อาจหมายถึง
โซโฟนิสบา อังกิสโซลา

โซโฟนิสบา อังกิสโซลา () (ราว ค.ศ. 1532 - 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1625) เป็นจิตรกรชาวอิตาลีของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาของคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17

โซโฟนิสบา อังกิสโซลาผู้เกิดที่เมืองเครโมนาในประเทศอิตาลีราว ค.ศ. 1532 เป็นบุตรีคนโตในบรรดาพี่น้องเจ็ดคนที่หกคนเป็นสตรี บิดาของโซโฟนิสบาชื่ออมิลคาเร เป็นสมาชิกของตระกูลขุนนางชั้นรอง ส่วนมารดาบิยังคา พอนโซเนมาจากตระกูลที่มีฐานะดีที่มีเชื้อสายขุนนาง

ตระกูลอังกิสโซลาสี่ชั่วคนมีความสัมพันธ์อย่างแน่นแฟ้นกับประวัติศาสตร์คาร์เธจ และจะตั้งชื่อบุตรหลานตามชื่อฮันนิบาลผู้เป็นขุนพลคาร์เธจผู้มีชื่อเสียง ส่วนชื่อโซโฟนิสบาเป็นชื่อของสตรีคาร์เธจสูงศักดิ์ผู้มีชีวิตอยู่ระหว่างสงครามพิวนิคครั้งที่สอง

อมิลคาเรสนับสนุนให้ความสามารถด้านต่างๆ ของลูกสาวทุกคน พี่น้องสาวสี่คน (เอเลนา, ลูเชีย, ยูโรปา และ อันนา มาเรีย) ต่างก็เป็นจิตรกร แต่โซโฟนิสบาเป็นผู้ที่มีความสามารถเด่นและมีชื่อเสียงกว่าพี่น้องผู้อื่น เอเลนาต่อมาบวชเป็นชีซึ่งทำให้ต้องเลิกเป็นจิตรกร ทั้งยูโรปา และ อันนา มาเรียเลิกเขียนหลังจากสมรส ขณะที่ลูเชีย อังกิสโซลาผู้มีฝีมือดีเสียชีวิตเมื่ออายุได้เพียงราวสามสิบปี น้องสาวมิเนอร์วาเป็นนักเขียนและผู้คงแก่เรียนด้านภาษาละติน น้องชายอัสดรูบาเลศึกษาทางการดนตรีและภาษาละติน

อมิลคาเรสนับสนุนให้บุตรธิดาได้รับการศึกษาที่สมบูรณ์แบบที่รวมทั้งด้านวิจิตรศิลป์ เมื่อโซโฟนิสบาอายุได้สิบสี่ปีบิดาก็ส่งตัวพร้อมกับน้องสาวไปศึกษากับแบร์นาร์ดิโน แคมปิผู้เป็นจิตรกรภาพเหมือนและภาพศาสนาผู้มีฝีมือดีพอสมควรของตระกูลการเขียนแบบลอมบาร์ดผู้มาจากเครโมนาเช่นกัน เมื่อแคมปิย้ายไปยังเมืองอื่น โซโฟนิสบาก็ย้ายไปศึกษากับแบร์นาร์ดิโน กัตตี การฝึกงานการเขียนของโซโฟนิสบากับจิตรกรเป็นการสร้างพื้นฐานสำหรับการยอมรับสตรีเป็นนักเรียนศิลปะต่อมา

โซโฟนิสบาอาจจะศึกษาการเขียนภาพภายใต้กัตตีราวสามปีระหว่าง ค.ศ. 1551 จนถึง ค.ศ. 1553 งานชิ้นสำคัญที่สุดของงานเขียนช่วงแรกคืองานชื่อ “Bernardino Campi Painting Sofonisba Anguissola” () ซึ่งเป็นภาพเหมือนซ้อนที่เขียนภาพครูที่กำลังเขียนภาพของโซโฟนิสบาเอง

ในปี ค.ศ. 1554 เมื่ออายุได้ 22 ปีโซโฟนิสบาก็เดินทางไปยังกรุงโรมที่ไปใช้เวลาในการร่างภาพฉากและผู้คนต่างๆ ขณะที่อยู่ที่โรมโซโฟนิสบาก็ได้มีโอกาสพบไมเคิล แอนเจโลด้วยความช่วยเหลือของจิตรกรอีกผู้หนึ่งผู้รู้จักผลงานของโซโฟนิสบา

เมื่อไมเคิล แอนเจโลขอให้เขียนภาพเด็กร้องไห้ โซโฟนิสบาก็เขียนภาพ “เด็กถูกปูกัด” ส่งไปให้ ซึ่งทำให้ไมเคิล แอนเจโลเห็นความสามารถว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ ต่อมาไมเคิล แอนเจโลก็มอบภาพร่างจากสมุดส่วนตัวให้โซโฟนิสบาวาดโดยใช้ลักษณะการวาดของตนเอง โดยให้คำติชมเมื่อเขียนเสร็จ โซโฟนิสบาจึงได้รับการศึกษาอย่างไม่เป็นทางการจากไมเคิล แอนเจโลอยู่สองปี

นักประวัติศาสตร์ศิลปะจอร์โจ วาซารีกล่าวสรรเสริญว่าโซโฟนิสบาเป็นจิตรกรผู้มีความสามารถมากผู้หนึ่ง
อาณาจักรปลาทอง

อาณาจักรปลาทอง เป็นหนังสือส่งเสริมการอ่านแนววิทยาศาสตร์ระดับประถมศึกษาที่กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ จัดทำ โดยให้ ถนัดกิจ ปิณินทรีย์ เป็นผู้เขียน เป็นเรื่องราวการผจญภัยของปลาทองพันธุ์สิงห์วุ้นซึ่งมีชื่อว่า "สิงห์" เป็นตัวละครเอก ดำเนินเรื่องตั้งแต่เกิดจนตาย ถนัดกิจ ปิณินทรีย์ เขียนเรื่องนี้จากประสบการณ์จริงในการเลี้ยงปลาทองในวัยเด็กของตนเอง จึงต้องการที่จะถ่ายทอดประสบการณ์ให้เด็ก ๆ ที่คิดจะเลี้ยงปลาทอง รู้จักธรรมชาติของปลาทอง รู้จักวิธีการเลี้ยงดู และปัญหาต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้นกับปลาที่เลี้ยง ...
มิเชล ซัลกาโด

มิเกล อังเฆล "มิเชล" ซัลกาโด เฟร์นันเดซ () เป็นอดีตนักเตะทีมชาติสเปน เกิดวันที่ 22 ธันวาคม 1975 เริ่มต้นค้าแข้งกับเซลตาบิโก ก่อนจะย้ายสู่เรอัลมาดริด โดยอยู่กับเรอัลมาดริดตั้งแต่ 1999-2009 ลงเล่น 253 ยิงไป 4 ประตู ก่อนจะย้ายไปร่วมทีมแบล็กเบิร์นโรเวอร์ส และยิงประตูแรกกับต้นสังกัดในเกมส์คาร์ลิงคัพ ที่พบ ปีเตอร์บะระยูไนเต็ด ส่วนในนามทีมชาติสเปน ซัลกาโดลงเล่นไป 53 นัดไม่สามารถทำประตูได้ ประเดิมสนามในนามทีมชาติครั้งแรกในเกมที่พบทีมชาติไซปรัส ซึ่งสเปนแพ้ไป 2-3 ในฟุตบอลยูโร 2000 รอบคัดเลือก
รางวัลเมขลา

รางวัลเมขลา เป็นรางวัลผลงานดีเด่นทางโทรทัศน์ ซึ่งจัดขึ้นโดยสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย ในช่วงปี พ.ศ. 2523 จนถึง พ.ศ. 2547 
และได้มีการจัดงานขึ้นอีกครั้งหลังจากหายไป 6 ปี โดยจัดขึ้นในปี 2555 เป็นต้นมา ซึ่งถือเป็นการจัดครั้งที่ 24 และพิจารณาผลงานละครประจำปี พ.ศ. 2554

สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย ได้จัดงานรางวัลเมขลา เพื่อส่งเสริมและเป็นกำลังใจแก่ผู้เกี่ยวข้องในสายงานโทรทัศน์ โดยเริ่มครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2523 มี นายนคร วีระประวัติ เป็นนายกสมาคมฯ ส่วนผู้ตั้งชื่อรางวัล "เมขลา" คือ ศ.คุณหญิงจินตนา ยศสุนทร หนึ่งในคณะกรรมการตัดสิน จนถึงครั้งที่ 4 พ.ศ. 2528 กลุ่มคนดังกล่าวได้แยกตัวออกไปตั้งชมรมส่งเสริมโทรทัศน์ เพื่อจัดรางวัลโทรทัศน์ทองคำ สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทยจึงได้มีการเปลี่ยนตัวนายกสมาคมเป็น นายชาญ มีศรี ทำให้การจัดรางวัลเมขลายังคงดำเนินเรื่อยมาจนถึงครั้งที่ 23 พ.ศ. 2547

ในปี พ.ศ. 2554 สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย โดยนายชาตรี ศรียาภัย นายกสมาคม ได้รื้อฟื้นการจัดงานรางวัลเมขลาขึ้นอีก โดยเริ่มจัดเป็นครั้งที่ 24 โดยมีการแบ่งรางวัลออกเป็น 3 ประเภท คือ "รางวัลเมขลา, รางวัลมณีเมขลา" หรือ รางวัลยอดนิยมแห่งปี และ "รางวัลดาวเมขลา" ที่มอบให้กับเหล่าคนบันเทิง และสื่อมวลชนเป็นผู้ตัดสิน นอกจากนี้ยังมอบ "รางวัลเมขลามหานิยมแห่งปี" ที่เปิดโอกาสให้ประชาชนทั่วไปสามารถโหวตให้กับดารานำชาย-หญิง, ผู้กำกับ, พิธีกร และผู้ดำเนินรายการที่ชื่นชอบ เป็นการจัดรางวัลเกียรติยศเป็นรายการแรกของไทย

รางวัลเมขลา ประกอบด้วยรางวัลประเภทต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับวงการโทรทัศน์ ทั้งนี้มิได้เป็นการประกวดรายการโทรทัศน์ แต่เป็นการพิจารณาผลงานทุกรายการในแต่ละปี โดยทำการคัดเลือกเพื่อมอบประกาศเกียรติคุณแก่เจ้าของผลงานทางโทรทัศน์ที่มีคุณภาพ ผ่านการตัดสินรางวัลของคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ นักวิชาการ นักข่าว นักสื่อสารมวลชน โดยยึดแนวการตัดสินมอบรางวัลจากการจัดงาน Emmy Awards ของสหรัฐอเมริกาเป็นส่วนสำคัญ มีพิธีมอบรางวัลเป็นประจำทุกปีในช่วงเดือนมกราคม

งานรางวัลเมขลา เคยได้รับการเรียกชื่อแทนจากนักวิจารณ์และสื่อมวลชนว่า "เมขโหล" มาตั้งแต่การจัดงานมาได้สิบครั้ง เนื่องจากในแต่ละปีมีจำนวนรางวัลมากจนเกินความจำเป็น บางประเภทกำหนดรางวัลจนทำให้ผู้คนเกิดความสับสนได้ นั่นย่อมทำให้การจัดรางวัลอาจลดความน่าเชื่อถือหรือไม่ได้มาตรฐาน เช่นเดียวกับการตัดสินผลรางวัลที่อาจไม่ตรงกับความเชื่อถือจากคนทั่วไป ทั้งที่ในการตัดสินทุกครั้งจะยึดถือความบริสุทธิ์ยุติธรรม ถ้ารายการใดที่มีความดีเด่นไม่ถึงขั้นก็ไม่สมควรจะมอบรางวัลให้ หรือกรรมการพอใจรายการของใครหรือเสน่หากับใครเป็นการส่วนตัวก็จะไม่ให้รางวัล โดยครั้งที่มีจำนวนรางวัลแจกกันมากที่สุด คือ ครั้งที่ 15 (2538) มี 80 รางวัล ซึ่งมากที่สุดในบรรดารางวัลด้านสื่อสารมวลชนในขณะนั้น

เกร็ดน่ารู้

ในที่นี้ จะเป็นผลการตัดสินรางวัลเมขลาทุกครั้งที่จัด
ยิชรี บอม

ยิชรี บอม (; 20 กันยายน ค.ศ. 1900 - ค.ศ. 1944) เป็นนักสัตววิทยาชาวเช็ก

ยิชรี บอม เกิดที่เมืองปราก เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2443 ซึ่งเป็นช่วงเริ่มต้นศตวรรษที่ 20 เขาสนใจธรรมชาติมาตั้งแต่เด็ก ขณะที่ศึกษาเล่าเรียนอยู่ ได้ออกเดินทางไปยังที่ต่าง ๆ หลายแห่ง
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจาก ในปี พ.ศ. 2471 และได้ออกเดินทางไปยังที่ต่าง ๆ ทั่วโลก
ในปี พ.ศ. 2472 ได้เดินทางมายังชวา อินโดนีเซีย เพื่อร่วมประชุมวิชาการทางด้านปักษีวิทยา () และได้เดินทางมายังประเทศไทยอีกด้วย โดยได้ถ่ายภาพบริเวณจังหวัดสงขลาไว้กว่า 70 ภาพ ภาพถ่ายเหล่านี้มีคุณค่าในการศึกษาประวัติศาสตร์เมืองสงขลาในยุคก่อนสงครามโลกเป็นอย่างยิ่ง
อารมณ์ทางเพศ

อารมณ์ทางเพศ () เป็นความรู้สึกขณะที่ร่างกายมีการตอบสนองต่อสัญชาตญาณในการดำรงเผ่าพันธุ์ของมนุษย์ โดยร่างกายจะทำการสูบฉีดเลือดไปกระตุ้นบริเวณรอบๆอวัยวะเพศ เมื่อร่างกายมีการตอบสนอง เซลล์ประสาทโดยรอบจะส่งผลให้เกิดความต้องการที่จะถูกสัมผัส ทำให้เกิดการร่วมเพศต่อไป
ทรงวิทย์ จิรโศภิน

ทรงวิทย์ จิรโศภิน นักแสดง และพิธีกรรายการโทรทัศน์ มีชื่อเสียงในฐานะพิธีกรประจำรายการ ตามไปดู ที่เผยแพร่ทางช่อง 9 ติดต่อกันเป็นเวลาหลายปี เป็นที่รู้จักในฉายา "หมอซ้ง" ซึ่งมาจากบทบาทการแสดงภาพยนตร์เรื่อง "หมอซ้ง" ในปี พ.ศ. 2522 เคยเป็นผู้บริหารบริษัท แกรมมี่ โซเชี่ยลวิชั่น ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ก่อนจะลาออกเมื่อ พ.ศ. 2541 ปัจจุบันทรงวิทย์เป็นผู้บริหารบริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ ผู้ผลิตรายการโทรทัศน์

ทรงวิทย์เข้าสู่วงการแสดงจากภาพยนตร์รัก-ตลกเรื่อง "รักทะเล้น" ในปี พ.ศ. 2521 ตามด้วย "ปริญญาครึ่งใบ" และ "หมอซ้ง" ทั้งสามเรื่องล้วนแสดงนำคู่กับอำภา ภูษิต โดยเฉพาะเรื่องหลังสุด ที่รับบทเป็นนายแพทย์ชื่อ "ซ้ง" ประสบความสำเร็จจนทำให้ตัวเองเป็นที่รู้จักในชื่อ "หมอซ้ง" จากนั้นได้ทำงานกับเจเอสแอล และได้รับการชักชวนจากบุษบา ดาวเรือง เริ่มงานเป็นพิธีกรรายการตามไปดู ของแกรมมี่ เอนเตอร์เทนเม้นท์ เป็นรายการแนะนำสถานที่แปลกๆ ทั่วไทย ออกอากาศช่วงเวลาบ่ายวันเสาร์-อาทิตย์ รายการประสบความสำเร็จมีเรตติ้งสูงสุดในเวลานั้น 
ในปี พ.ศ. 2540 ทรงวิทย์ยังมีผลงานแสดงรับเชิญในเรื่อง "จักรยานสีแดง" นำแสดงโดยปฏิภาณ ปฐวีกานต์และทาทา ยัง กำกับโดยยุทธนา มุกดาสนิท
พอลลา โคล

พอลลา โคล () เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1968 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน มีซิงเกิล "Where Have All the Cowboys Gone" ติดท็อป 10 บนบิลบอร์ดฮอต 100 ในปี 1997 และในปีถัดมาเธอได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
รัฐโบลีวาร์

โบลีวาร์ () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือ ซิวดัดโบลีวาร์ รัฐโบลีวาร์มีพื้นที่ครอบคลุม 238,000 ตร.กม. และข้อมูลในปี พ.ศ. 2550 มีประชากรอยู่ที่ 1,534,800 คน
โฟกัสภาคใต้

โฟกัสภาคใต้ เป็นหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นรายสัปดาห์ เสนอข่าวทั่วไปในภาคใต้ ของ บริษัท โฟกัส มัลติมีเดีย กรุ๊พ จำกัด ก่อตั้งเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 มี ภูวสิษฏ์ สุขใส เป็นผู้อำนวยการและบรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา เป็นบรรณาธิการบริหาร ออกวางตลาดทุกวันเสาร์

โฟกัสภาคใต้ เป็นสมาชิกสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ และ เครือข่ายบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ภาคใต้

รางวัลข่าวยอดเยี่ยม หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น

รางวัลข่าวชมเชยของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นประจำปี 2541 จากผลงานข่าว "2ปี ท่อก๊าซไทย-มาเลย์ ชุมชนแตกเป็นเสี่ยง"

รางวัลข่าวชมเชย ของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ประจำปี 2542 จากผลงานข่าว "เกมชิงนายกอบจ.สงขลา-1ปี ของการกระจายอำนาจที่ล้มเหลว"

รางวัลข่าวชมเชยของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ประจำปี 2544 จากผลงานข่าว "ถนนชีวิตน้องเป้ย ขนานการปฏิรูปการศึกษา"

มีจำนวนหน้าทั้งสิ้น 40 หน้า โดยมีรายละเอียดดังนี้ (สำรวจในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552)
มัคส์ ลีเบอร์มัน

มัคส์ ลีเบอร์มัน (; 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1847 – 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935) เป็นช่างพิมพ์ชาวเยอรมัน มีชื่อเสียงด้านการแกะพิมพ์และภาพพิมพ์หิน
ทรีที

ทรีที () เป็นกลุ่มศิลปินอเมริกันแนวอาร์แอนด์บี สมาชิกประกอบด้วยลูกชาย 3 คนของติโต แจ็กสัน (จากเดอะแจ็กสันไฟฟ์) และเดโลเรส "ดีดี" แจ็กสัน คือ พี่ชายคนโต โตเรียโน อดารีล แจ็กสัน (หรือในชื่อ ทาจ), ทารีล อเดรน แจ็กสัน และติโต โจ แจ็กสัน (หรือ ทีเจ)