seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ถนนกัลปพฤกษ์

ถนนกัลปพฤกษ์ () หรือ ทางหลวงชนบท กท.1001 เป็นเส้นทางคมนาคมในพื้นที่ฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร โดยเป็นถนนคอนกรีตขนาด 4 ช่องจราจร เชื่อมต่อระหว่างถนนราชพฤกษ์กับถนนกาญจนาภิเษก

เริ่มต้นจากถนนราชพฤกษ์ที่ทางแยกต่างระดับสวนเลียบ ระหว่างพื้นที่แขวงบางค้อ (เขตจอมทอง) กับแขวงปากคลองภาษีเจริญ (เขตภาษีเจริญ) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ในพื้นที่แขวงบางค้อ ข้ามคลองวัดโคนอนเข้าพื้นที่แขวงบางหว้า (เขตภาษีเจริญ) ข้ามคลองบางหว้าเข้าพื้นที่แขวงบางขุนเทียน (เขตจอมทอง) ข้ามคลองสวนหลวงเข้าแขวงบางหว้า ข้ามคลองรางบัวเข้าแขวงบางขุนเทียน ตัดกับถนนกำนันแม้นและข้ามคลองวัดสิงห์เข้าแขวงบางหว้าอีกครั้งหนึ่ง แล้วเลียบไปกับคลองบางโคลัด [บางส่วนซ้อนทับแนวคลองจึงเข้าไปในพื้นที่แขวงคลองบางพราน (เขตบางบอน) ด้วย] ข้ามคลองพระยาราชมนตรีเข้าพื้นที่แขวงบางแค (เขตบางแค) ก่อนตัดกับถนนบางแค จากนั้นจึงเริ่มแยกออกจากแนวคลองไปทางทิศตะวันตก จนบรรจบกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกต่างระดับบางโคลัด ระหว่างพื้นที่แขวงบางแคกับแขวงหลักสอง (เขตบางแค)

ถนนกัลปพฤกษ์ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่เขตจอมทอง เขตภาษีเจริญ เขตบางขุนเทียน และเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2537 เพื่อขยายและเชื่อมโยงการคมนาคมระหว่างพื้นที่ตอนในของกรุงเทพมหานครกับบริเวณรอบนอก เมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดการจราจรในปี พ.ศ. 2545 กรมทางหลวงชนบทได้ใช้ชื่อถนนในเบื้องต้นว่า ถนนสายแยกตากสิน-เพชรเกษมไปถนนวงแหวนรอบนอก เนื่องจากถนนสายนี้มีจุดเริ่มต้นแยกจากถนนตากสิน-เพชรเกษม และไปสิ้นสุดที่ถนนวงแหวนรอบนอกตะวันตก (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของถนนกาญจนาภิเษก)

ต่อมากรมทางหลวงชนบทได้ขอให้กรมศิลปากรพิจารณาชื่อถนนตากสิน-เพชรเกษม และถนนสายแยกตากสิน-เพชรเกษมไปถนนวงแหวนรอบนอกใหม่ กรมศิลปากรโดยสำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์จึงพิจารณาโดยใช้หลักการที่กรมทางหลวงชนบทเคยใช้ตั้งชื่อถนนในโครงการสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณวัดนครอินทร์ และถนนต่อเชื่อมสายติวานนท์-เพชรเกษม-รัตนาธิเบศร์ไปแล้ว กล่าวคือ ใช้ชื่อพรรณไม้มงคลตั้งเป็นชื่อถนน ในส่วนของถนนตากสิน-เพชรเกษม ให้รวมเป็นสายเดียวกันกับถนนที่ตัดใหม่จากเพชรเกษมไปรัตนาธิเบศร์ซึ่งใช้ชื่อว่าถนนราชพฤกษ์ ส่วนถนนสายแยกตากสิน-เพชรเกษมไปถนนวงแหวนรอบนอกนั้นตั้งชื่อว่า ถนนกัลปพฤกษ์ เนื่องจากกัลปพฤกษ์ ("Cassia bakeriana") เป็นชื่อไม้มงคลที่มีลักษณะทางพฤกษศาสตร์เป็นไม้ในวงศ์และสกุลเดียวกันกับราชพฤกษ์ ("Cassia fistula") รวมทั้งยังออกดอกและทิ้งใบในช่วงระยะเวลาเดียวกันอีกด้วย
ถนนสมเด็จเจ้าพระยา

ถนนสมเด็จเจ้าพระยา () เป็นถนนสายสำคัญสายหนึ่งในเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร มีเส้นทางเริ่มต้นจากวงเวียนเล็ก ถนนประชาธิปก ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ในพื้นที่แขวงสมเด็จเจ้าพระยา ตัดกับถนนท่าดินแดงและเข้าพื้นที่แขวงคลองสานที่สี่แยกท่าดินแดง จากนั้นยังคงตรงไปในทิศเดิม จนกระทั่งสิ้นสุดที่สี่แยกคลองสานซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนลาดหญ้า ระยะทางรวม 1.440 กิโลเมตร มีความกว้าง 19.50 เมตร

ถนนสมเด็จเจ้าพระยาเป็น "ถนนสายที่ 2" ในโครงการตัดและขยายถนน 11 สายในจังหวัดธนบุรี ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากการก่อสร้างสะพานปฐมบรมราชานุสรณ์ (สะพานพระพุทธยอดฟ้า) เมื่อปี พ.ศ. 2472 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยกำหนดแนวเส้นทางไว้ตั้งแต่วัดอมรินทราราม มาทางถนนบ้านขมิ้น ข้ามคลองบางกอกใหญ่ ผ่านถนนสายที่ 1 (ปัจจุบันคือถนนประชาธิปก) แล้วตรงไปตามแนวถนนคลองสานซึ่งมีอยู่แล้ว ไปบรรจบกับถนนสายที่ 4 (ปัจจุบันคือถนนลาดหญ้า) ที่ปากคลองสาน ยาวประมาณ 4,900 เมตร กว้าง 23 เมตร ตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่น เพื่อตัดและขยายถนนฝั่งจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนคร

ถนนสายที่ 2 สร้างและขยายใหม่ตามแนวถนนที่สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ได้สร้างไว้ รวมทั้งยังเป็นที่ตั้งจวน (บ้าน) ของสมเด็จเจ้าพระยาถึง 4 ท่านอีกด้วย ได้แก่ สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยุรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) และสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ดังนั้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพจึงทรงตั้งชื่อถนนถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า ถนนสมเด็จเจ้าพระยา

อย่างไรก็ตาม ถนนสายนี้ตัดสำเร็จเฉพาะส่วนปลาย โดยแยกออกเป็นสองด้านและมีเส้นทางไม่ต่อเนื่องกัน กล่าวคือ ส่วนปลายด้านหนึ่งเริ่มต้นจากวงเวียนเล็ก ใกล้วัดพิชยญาติการามไปจนถึงปากคลองสานซึ่งยังคงใช้ชื่อว่า "ถนนสมเด็จเจ้าพระยา" ตามเดิม และส่วนปลายอีกด้านมีระยะทางเริ่มต้นจากวัดอรุณราชวรารามจนถึงวัดอมรินทรารามจึงเรียกชื่อถนนส่วนนี้ใหม่ว่า "ถนนอรุณอมรินทร์" ส่วนถนนตอนกลางที่เชื่อมระหว่างสองส่วนดังกล่าวเพิ่งสร้างสำเร็จตลอดสายเมื่อไม่นานมานี้ โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของถนนอรุณอมรินทร์
ถนนสิรินธร

ถนนสิรินธร () ซึ่งบางส่วนมีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 341 สายบางพลัด–บางบำหรุ เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ลักษณะเป็นถนนขนาด 6 ช่องทางจราจร กว้าง 40 เมตร มีระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร เริ่มจากถนนจรัญสนิทวงศ์ตัดกับถนนราชวิถีที่ทางแยกบางพลัด ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ามคลองบางบำหรุ เมื่อผ่านซอยสิรินธร 2 (สมชายพัฒนา) จึงโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ จากนั้นตัดผ่านถนนรุ่งประชา ก่อนจะไปบรรจบกับถนนบรมราชชนนีที่ทางแยกต่างระดับสิรินธร โดยตลอดสายยังถือเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงบางพลัดกับแขวงบางบำหรุอีกด้วย

ถนนสิรินธรตัดขึ้นตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินสายแยกถนนจรัญสนิทวงศ์ (แยกสะพานกรุงธนฯ)–บรรจบทางหลวงพิเศษสายบางกอกน้อย-นครชัยศรี ในท้องที่เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2524 จากนั้นจึงเริ่มก่อสร้างจนกระทั่งแล้วเสร็จเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2527 กรมทางหลวงได้กำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 341 แต่ปัจจุบันระยะทางส่วนใหญ่ของถนนสายนี้อยู่ในความดูแลของสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร ส่วนระยะทางที่เหลืออีก 352 เมตร อยู่ในความดูแลของหมวดทางหลวงตลิ่งชัน แขวงทางหลวงธนบุรี (หน่วยงานของกรมทางหลวง)

ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2534 กระทรวงมหาดไทยได้กราบบังคมทูลขอพระราชทานชื่อทางหลวงสายนี้เพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ใช้ชื่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 341 ว่า ถนนสิรินธร ในวาระเดียวกับที่พระราชทานชื่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 338 ว่า "ถนนบรมราชชนนี"
ถนนนราธิวาสราชนครินทร์

ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ () เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่เขตบางรัก เขตสาทร และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร ลักษณะเป็นถนนคอนกรีตเสริมเหล็กขนาด 8 ช่องจราจร ความกว้าง 60 เมตร ระยะทาง 5.115 กิโลเมตร เริ่มจากถนนสุรวงศ์ในพื้นที่แขวงสุริยวงศ์ เขตบางรัก มุ่งตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับเลียบคลองช่องนนทรี ตัดกับถนนสีลมเข้าพื้นที่แขวงสีลม ตัดกับถนนสาทรเข้าพื้นที่เขตสาทร โดยฝั่งซอยเลขคี่เป็นท้องที่ของแขวงทุ่งมหาเมฆ ส่วนฝั่งซอยเลขคู่เป็นท้องที่แขวงยานนาวา จนถึงปากซอยนราธิวาสราชนครินทร์ 8 (อาคารสงเคราะห์ 6) จึงเข้าท้องที่แขวงทุ่งวัดดอน ตัดกับถนนจันทน์ เฉพาะฝั่งซอยเลขคู่เข้าสู่ท้องที่แขวงช่องนนทรี เขตยานนาวา ส่วนฝั่งซอยเลขคี่ยังอยู่ในท้องที่แขวงทุ่งมหาเมฆจนกระทั่งตัดกับถนนจันทน์เก่า จากนั้นตัดกับถนนรัชดาภิเษก และไปบรรจบกับถนนพระรามที่ 3 ที่แยกพระรามที่ 3-นราธิวาส (ช่องนนทรี)

ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ตัดขึ้นตามโครงการก่อสร้างระบบระบายน้ำและถนนเลียบคลองช่องนนทรี ในแผนพัฒนากรุงเทพมหานครฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2535-2539) เมื่อสร้างแล้วเสร็จถนนสายนี้ยังไม่มีชื่อทางการ ดังนั้น เพื่อความสะดวกแก่ประชาชนที่สัญจรไปมา เพื่อความสะดวกแก่เจ้าหน้าที่ตลอดจนหน่วยงานราชการต่าง ๆ และเพื่อเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ กรุงเทพมหานครจึงได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเชิญพระนามของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ มาเป็นนามถนนอย่างเป็นทางการว่า ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตเมื่อปี พ.ศ. 2539
พอลิเอทิลีนความหนาแน่นสูง

พอลิเอทิลีนความหนาแน่นสูง (; HDPE) เป็นพลาสติกพอลิเอทิลีนความหนาแน่นสูงซึ่งผลิตจากปิโตรเลียม
วัดเสลารัตนปัพพะตาราม

วัดเสลารัตนปัพพะตาราม () หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดไหล่หิน หรือ วัดไหล่หินหลวงแก้วช้างยืน และในบางครั้งชาวบ้านรุ่นก่อนๆ เรียกว่า วัดป่าหิน หรือ วัดม่อนหินแก้ว เป็นวัดที่ตั้งอยู่ใน อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่ ดร.ฮันส์ เพนธ์ ได้พบคัมภีร์ใบลานที่เก่าแก่ที่สุดของวัด ระบุจุลศักราช 833 หรือ พ.ศ. 2014

ตำนานของวัดกล่าวไว้ว่า ช่วงพุทธศตวรรษที่ 23 ในสมัยของพระมหาป่าเกสรปัญโญ เป็นระยะที่มีการก่อสร้างและบูรณะเสนาสนะต่างๆ มากมาย เนื่องจากท่านเป็นพระสงฆ์ที่มีผู้นับถือมากมาย เล่ากันว่าครั้งที่ท่านธุดงค์ไปถึงเชียงตุง ท่านได้มอบกะลาซีกหนึ่งให้ชายคนหนึ่ง จากนั้นท่านก็กลับมาลำปาง โดยไม่ได้บอกชายผู้นั้นว่าท่านอยู่ที่ใด ต่อมาชายคนนั้นได้ตามมาหาท่านจนพบที่วัดไหล่หิน แล้วนำกะลามาประกอบเข้าเป็นหนึ่งเดียว ชายคนดังกล่าวเกิดความศรัทธาแรงกล้า ได้ขอบูรณะวัดและก่อสร้างวิหารหลังที่เห็นปัจจุบ้นขึ้นในปี พ.ศ. 2226

สถาปัตยกรรมวัดไหล่หิน เป็นรูปแบบพุทธศาสนาแบบล้านนา ประกอบด้วยลานหน้าวัด หรือ ข่วง สำหรับกิจกรรมและปลูกต้นโพธิ์ วิหารโถง ศาลาบาตรและลานทราย และมีเจดีย์ท้ายวิหาร แบบล้านนาซึ่งเชื่อว่าบรรจุพระบรมธาตุ มีรูปแบบจำลองภูมิจักรวาล คือวิหารเปรียบเสมือนชมพูทวีป เจดีย์เปรียบเหมือนเขาพระสุเมรุ และลานทรายเปรียบเสมือนมหานทีสีทันดร

ส่วนพุทธาวาสก่อสร้างอย่างสวยงาม และมีขนาดส่วนที่ค่อนข้างเล็กกะทัดรัด อาคารต่าง ๆ ก่อสร้างด้วยอิฐฉาบปูน ประดับปูนปั้น ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว วิหารมีลักษณะสกุลช่างลำปาง ซึ่งจะมีลักษณะอ่อนช้อยน้อยกว่าสกุลช่างเชียงใหม่ คือหลังคาจะมีลักษณะแอ่นโค้งเพียงเล็กน้อย เรียกวิหารแบบนี้ว่า ฮ้างปู้ หมายถึง ร่างการของผู้ชาย เป็นวิหารโถง หลังคาซ้อน 3 ชั้น 2 ตับ มุง กระเบื้องดินเผาปลายตัด ที่น่าสนใจคือ เครื่องลำยองของวิหารนี้มีการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากการบูรณปฏิสังขรณ์ ทำให้มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เป็นแบบไทยภาคกลาง

ซุ้มประตูโขงวัดไหล่หินนั้นมีลักษณะคล้ายคลึงกับวัดพระธาตุลำปางหลวง แต่มีการประดับตกแต่งที่แตกต่างกันบ้าง คือมีการใช้ตุ๊กตาดินเผาประดับ นอกจากเสนาสนะและบริเวณที่ทางวัดได้อนุรักษ์และดูและเป็นอย่างดี ยังมีคัมภีร์โบราณและโบราณวัตถุที่ทางวัดได้เก็บรักษาไว้เป็นจำนวนมาก บางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตำนานของวัดเช่น กะลามะพร้าว และบาตรของพระมหาป่าเกสรปัญโญ

กรมศิลปากรได้ประกาศวัดไหล่หินขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน โดยกำหนดขอบเขตในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 97 ตอนที่ 195 ลงวันที่ 14 ตุลาคม พ .ศ .2523 สิ่งที่ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน คือ วิหารทรงล้านนา พระธาตุเจดีย์ พระอุโบสถ ซุ้มประตูกำแพงแก้ว และหอธรรม นอกจากนี้ในปี 2550 ยังได้ขึ้นเป็นอาคารอนุรักษ์จากสมาคมสถาปนิกสยาม
อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน

อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน ในพระสันตะปาปา () หรือรู้จักกันทั่วไปในชื่อ มหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน () หรือเรียกอย่างสั้นว่า มหาวิหารลาเตรัน เป็นมหาวิหารเอกในกรุงโรมและเป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งมุขนายกแห่งกรุงโรม นับเป็นมหาวิหารที่เก่าแก่ที่สุดและมีตำแหน่งสูงสุดในบรรดามหาวิหารเอกทั้งสี่แห่งในกรุงโรม และมีสถานะเป็นโบสถ์แม่ของโบสถ์ทั้งปวงในคริสตจักรโรมันคาทอลิก

อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน เป็นมหาวิหารที่เก่าแก่มากที่สุดและมีความอาวุโสสูงสุดในบรรดามหาวิหารเอกทั้งสี่ในพระสันตะปาปาซึ่งทั้งหมดตั้งอยู่ในโรม มีลำดับศักดิ์อยู่เหนือแม้กระทั่งมหาวิหารนักบุญเปโตร และเป็นเพียงอาสนวิหารเพียงแห่งเดียวในโลกที่มีฐานะเป็น "อัครมหาวิหาร" และเนื่องจากเป็นอาสนวิหารที่เก่าแก่ที่สุด จึงได้รับการยกย่องให้เป็นอาสนวิหารแม่ของศาสนจักรโรมันคาทอลิก หัวหน้าพระคนบัจจุบันคือ พระคาร์ดินัลอากอสตีโน วัลลี ซึ่งเป็นคาร์ดินัลใหญ่แห่งมุขมณฑลโรม ในขณะที่ประธานาธิบดีฝรั่งเศสเป็นแคนันกิตติมศักดิ์ (honorary canon) ประจำมหาวิหารฯ โดยตำแหน่ง ซึ่งตำแหน่งแคนันกิตติมศักดิ์นี้เป็นตำแหน่งที่สืบทอดในหมู่ประมุขแห่งฝรั่งเศสมาตั้งแต่สมัยของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

ด้านหน้าบริเวณทางเข้า มีศิลาจารึกเป็นภาษาละตินขนาดใหญ่ว่า "Clemens XII Pont Max Anno V Christo Salvatori In Hon SS Ioan Bapt et Evang" ซึ่งแปลอย่างย่อได้ว่า ""สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 12 ในปีที่ 5 แห่งสมณสมัย ได้ทรงอุทิศอาคารหลังนี้แก่พระคริสต์เจ้าผู้ช่วยให้รอด ด้วยเกียรติของนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมาและนักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร"" หรือมีความหมายก็คือ เดิมดี มหาวิหารแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่พระเยซู และในหลายศตวรรษต่อมาก็ประกาศร่วมอุทิศให้แก่นักบุญยอห์นทั้งสอง คือยอห์นผู้ให้บัพติศมาและยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร

อัครมหาวิหารฯตั้งอยู่ในกรุงโรม แต่อยู่นอกเขตแดนของนครรัฐวาติกันประมาณ 4 กิโลเมตรไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ แม้จะไม่ได้อยู่ในวาติกัน แต่อัครมหาวิหารแห่งนี้มีสิทธิสภาพนอกอาณาเขตในฐานะสมบัติของสันตะสำนัก จากผลของสนธิสัญญาลาเตรันค.ศ. 1929 ระหว่างสันตะสำนักวาติกันกับรัฐบาลอิตาลี

ในปี ค.ศ. 1702 เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 11 และพระคาร์ดินัลเบเนตโต แปมปีลี หัวหน้าบาทหลวงประจำอัครมหาวิหาร ประกาศจะสร้างประติมากรรมแกะสลักของอัครทูตจำนวน 12 องค์ในขนาดที่ใหญ่กว่าตัวจริง เนื่องจากเป็นแผนงานขนาดใหญ่ จึงเปิดให้ช่างแกะสลักชั้นนำส่วนใหญ่ในกรุงโรมสามารถเข้ามามีส่วนร่วม เจ้าชายเลื่องพระนามหลายพระองค์เข้ามารับเป็นเจ้าภาพในงานรูปสลักแต่ละแห่ง แห่งละหนึ่งพระองค์ ส่วนองค์พระสันตะปาปาทรงอาสารับเป็นเจ้าภาพรูปสลักนักบุญเปโตร ในขณะที่พระคาร์ดินัลเบเนตโต แปมปีลี อาสารับเป็นเจ้าภาพรูปสลักนักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร
โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 902

โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 902 หรือรู้จักกันในชื่อ KAL 902 หรือ KE 902 เป็นเที่ยวบินของโคเรียนแอร์ไลน์ ของเกาหลี เดินทางด้วยเครื่องโบอิง 707 ทะเบียน HL7429 จากปารีส ฝรั่งเศส มุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานนานาชาติกิมโป โซล ประเทศเกาหลีใต้ โดยมีกำหนดแวะพักเติมน้ำมันที่ท่าอากาศยานนานาชาติเทด สตีเวนส์ เมืองแองคอเรจ อะแลสกา สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2521 มีผู้โดยสาร 97 คน ลูกเรือ 12 คน

เครื่องบินมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ ผ่านฐานทัพแคนาดาที่เมืองอเลิร์ท (Alert) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะเอลสเมียร์ ใกล้ขั้วโลกเหนือ จากนั้นจึงปรับเส้นทางบินทางทิศใต้ มุ่งหน้าสู่แองคอเรจ แต่เกิดความผิดพลาดเนื่องจากเครื่องบินไม่ได้ติดตั้งระบบ Inertial navigation system ทำให้นักบินเกิดการหลงทิศ มุ่งหน้าไปทางเมืองเมอร์มานส์ สหภาพโซเวียต (68°58′N 33°5′E﻿) แทนที่จะเป็นเมืองแองคอเรจ (61°13′N 149°53′W)

โซเวียตส่งเครื่องบินขับไล่ซู-15 (Su-15) ขึ้นสกัดกั้น และสั่งให้นักบินยิงเครื่องให้ตก (ระบบเตือนภัยของโซเวียตระบุว่าเครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบินสอดแนม โบอิง RC-135 ซึ่งมีแบบแผนใกล้เคียงกับเครื่องโบอิง 707) นักบินซู-15 พยายามแจ้งฐานทัพว่าเครื่องบินนี้เป็นเครื่องบินพลเรือน แต่ฐานทัพยังคงยืนยันคำสั่ง จึงได้ยิงมิสไซล์ R-60 ออกไป 2 ลูก ทำความเสียหายให้กับปีกซ้าย ความดันภายในเครื่องลดลง และมีผู้โดยสารเสียชีวิต 2 คน

40 นาทีถัดมา เวลา 23.05 น. เครื่องบินถูกบังคับให้ลงจอดฉุกเฉินบนทะเลสาบน้ำแข็ง Korpijärvi ทางทิศใต้ของเมืองเมอร์มานส์ ใกล้ชายแดนฟินแลนด์ และได้รับการช่วยเหลือจากหน่วยกู้ภัยของโซเวียต ผู้โดยสารทั้งหมดถูกกักตัวเป็นเวลาสองวันจึงได้รับการปล่อยตัว โดยสารเครื่องบินแพนแอมจากเมอร์มานส์ ไปเฮลซิงกิ และต่อเที่ยวบินไปโซลในที่สุด
วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ

วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ () เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pristolepididae

มีลักษณะสำคัญ คือ มีรูปร่างแบนข้างมากเป็นรูปไข่หรือวงรี เกล็ดสาก เส้นข้างลำตัวขาดตอนแบ่งออกเป็น 2 ส่วน มีปากเล็ก มุมปากยาวถึงนัยน์ตา ดวงตากลมโต หนังขอบกระดูกแก้มติดต่อกันถึงส่วนใต้ปาก ริมกระดูกแก้มชิ้นกลางเป็นหนามแหลม 2 ชิ้น

มีเพียงสกุลเดียว คือ "Pristolepis"

จำแนกออกได้ทั้งหมด 6 ชนิดพบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียอาคเนย์ นิยมตกเป็นเกมกีฬาและใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

หมายเหตุ: ปลาในวงศ์นี้ถูกแยกออกมาจากวงศ์ Nandidae
ปลาดุมชี

ปลาดุมชี ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Nandus oxyrhynchus" อยู่ในวงศ์ปลาเสือดำ (Nandidae) มีรูปร่างคล้ายปลากะพงทั่วไป แต่มีส่วนหน้ายื่นยาวกว่า ปากกว้างสามารถยืดออกไปได้มาก ลำตัวมีลายสีด่างคล้ำ เนื่องจากต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม มีลายพาดสีดำที่ลูกตาไปจนถึงโคนครีบหลัง กลางหัวมีแถบสีจาง ครีบสีคล้ำ ครีบก้นใสและมีจุดสีคล้ำ มีความยาวประมาณ 6 เซนติเมตร-10 เซนติเมตร

เป็นปลาที่เพิ่งถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1996 มักอาศัยอยู่นิ่ง ๆ ตามใบไม้ใต้น้ำหรือกองหินเพื่อดักล่าเหยื่อที่มีชีวิต ซึ่งได้แก่ ลูกกุ้ง ลูกปลาขนาดเล็ก และแมลง พบอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำนิ่งที่มีพืชน้ำหนาแน่นในภาคกลางและภาคอีสานของประเทศ

เป็นปลาที่มักตายอยู่บ่อย ๆ เมื่อจับขึ้นมาพ้นน้ำ หรือขี้ตื่นตกใจ จึงได้ชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "ปลาเสียจิต" หรือ "ปลาบ่มีจิต" ที่นครสวรรค์นิยมเรียกว่า "ปลาเสือปรือ" หรือ "ปลาเสือดำ"

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งมีชื่อเรียกในวงการปลาสวยงามว่า "ปลาเสือลายเมฆ"
ปลาเสือดำ

ปลาเสือดำ หรือ ปลากะพงเล็ก (ชื่อท้องถิ่นจันทบุรี) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Nandus nebulosus" อยู่ในวงศ์ปลาเสือดำ (Nandidae) มีรูปร่างคล้ายปลาดุมชี ("N. oxyrhynchus") ซึ่งอยู่ในวงศ์และสกุลเดียวกัน แต่มีจะงอยปากสั้นกว่าปลาดุมชี มีลำตัวแบนข้าง หัวและตาโต ปากมน บนฝาปิดเหงือกมีหนามชิ้นเล็ก ๆ 1 ชิ้น ลำตัวสีน้ำตาลแดง มีลายบั้งและประสีคล้ำพาดขวาง 5-6 บั้ง มีแถบยาวสีดำจากปลายปากจนถึงท้ายทอย ครีบหลังตอนแรกสีเหมือนลำตัว ตอนหลังใส ครีบอกใส มีขนาดประมาณ 6 เซนติเมตร-10 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมชอบซ่อนตัวอยู่นิ่ง ๆ ใต้กองไม้หรือใบไม้ใต้น้ำ เพื่อล่าเหยื่อซึ่งเป็นซึ่งมีชีวิตเล็ก ๆ กินเป็นอาหาร ปลาเสือดำพบได้ในบริเวณภาคตะวันออกของประเทศ และป่าพรุในภาคใต้

มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลานางคง" หรือ "ปลาดุมชี" ในวงการปลาสวยงามนิยมเรียกว่า "ปลาเสือลายเมฆ"
ชุน วันโบ

ชุน วันโบ () นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ที่เมือง Hwasung ประเทศเกาหลีใต้ สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 1
อาสนวิหารทรูโร

อาสนวิหารทรูโร (ภาษาอังกฤษ: "Truro Cathedral") เป็นอาสนวิหารนิกายอังกลิคันตั้งอยู่ที่เมืองทรูโร มณฑลคอร์นวอล (Cornwall) ใน สหราชอาณาจักร มีชื่อเป็นทางการว่า “The Cathedral of the Blessed Virgin Mary, Truro” เป็นอาสนวิหารแรกที่สร้างในสหราชอาณาจักรตั้งแต่ยุคทองของการสร้างอาสนวิหารในยุคกลาง และเป็นอาสนวิหารเดียวที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็น สถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูกอธิคซึ่งนิยมกันในสมัยนั้น นอกจากนั้นยังเป็นหนึ่งในสามอาสนวิหารในอังกฤษที่มียอดสามยอด อีกสองอาสนวิหารคือ อาสนวิหารลิคฟิลด์ และ อาสนวิหารเอดินบะระ

ศิลาฤกษ์วางเมื่อค.ศ. 1880 ส่วนแรกของอาสนวิหารได้รับการสถาปนาเมื่อปีค.ศ. 1887 หอกลางสร้างเสร็จเมื่อปีค.ศ. 1905 ตัวอาสนวิหารเสร็จเมื่อสร้างหอสองหอทางตะวันตกเสร็จเมื่อปีค.ศ. 1910
วิลปาเร จัมฮูร์

วิลปาเร จัมฮูร์ (Willpare Jamhur) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 ที่เมืองกมบง ประเทศอินโดนีเซีย สถิติการชก 13 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 2) แพ้ 4 
วิลปาเร จัมฮูร์ เริ่มชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2544 ชนะน็อค ปาร์ลิน ยก 1 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวลเตอร์เวทที่ว่างเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2545 ชนะคะแนน ศรคม เกียรตินุกูล ที่อินโดนีเซีย ได้แชมป์มาครอง แต่หลังจากได้แชมป์มาแล้ว จัมฮูร์ก็ไม่ได้ขึ้นชกป้องกันตำแหน่งเลย จนถูกปลดออกไป แต่เขาก็ยังขึ้นชกในอินโดนีเซียอย่างต่อเนื่อง จนหลังจากที่เขาชกชนะคะแนนโดดี้ ลอเรง เมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2549 แล้ว เขาก็แขวนนวมไป ไม่ได้ขึ้นชกอีก
ยะมะโตะ มิตะนิ

ยะมะโตะ มิตะนิ () นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2514 ที่เมืองกุรุชิกิ จังหวัดโอะกะยะมะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 9) แพ้ 4
ไฮเม่ บาร์เซโลนาร์

ไฮเม่ บาร์เซโลนาร์ (Jaime Barcelona) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2520 สถิติการชก 94 ครั้ง ชนะ 38 (น็อค 10) เสมอ 1 แพ้ 55 
บาร์เซโลนาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2540 ชนะคะแนน ดุกกี อมาตอง ที่ ฟิลิปปินส์ ขึ้นชกมวยสากลเพียงไม่กี่ครั้งก็ได้เดินทางไปชกนอกรอบที่ ญี่ปุ่น และมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2542 แพ้คะแนน โผน แสงมรกต และวรวุฒิ เกียรตินวลจันทร์ บาร์เซโลนาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 แพ้คะแนน เบบี โลโรนา จูเนียร์ ไม่ได้แชมป์ ในช่วง พ.ศ. 2543 – 2544 นี้ บาร์เซโลนามาชกในไทยหลายครั้ง แพ้คะแนน เดชดำรง ป.เมืองสุรินทร์ 2 ครั้ง แพ้น็อค วีรพล นครหลวงโปรโมชั่น ยก 5 และชกชนะคะแนน ดัทช์บอย ดัทช์บอยยิม ต่อมาได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBU ที่ว่างเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2544 cแพ้คะแนน นาเดล ฮุสเซน ที่ออสเตรเลีย ไม่ได้แชมป์ ใน พ.ศ. 2545 มาชกกับนภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัยแต่ไม่มีการตัดสิน และขึ้นชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน สด ปูนนกอินทรียิมและได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2546 แต่ก็แพ้คะแนน ทากาชิ โคชิโมโต ที่ ญี่ปุ่น ไม่ได้แชมป์ ต่อมาได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน พูลสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม บาร์เซโลนายังได้ชิงแชมป์ระดับภูมิภาคอีกหลายครั้ง ได้ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน จุง แจกวาง ที่เกาหลีใต้ ชิงแชมป์ WBO รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2548 แพ้น็อค เทิดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 9 ชิงแชมป์ ABCO รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน ชลธาร อ.พิริยะภิญโญ และชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ทอง ป.โชคชัย ต่อมาเดินทางไปชิงแชมป์ PABAรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ อินโดนีเซีย แพ้คะแนน รอย มุกลิส เมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

ใน พ.ศ. 2551 บาร์เซโลนาได้มาชกในไทยหลายครั้งและได้ชิงแชมป์ ABCO กับชลธารอีกครั้งเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2551และ 2 มกราคมพ.ศ. 2553 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปทั้งสองครั้ง จากนั้น ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2551 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดนเทคนิค ปีศาจแดง ก.กุมานนท์ ไป บาร์เซโลนาได้ชิงแชมป์ฟิลปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2552 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน วินวิน รูฟีโน ไป บาร์เซโลนายังคงชกมวยต่อมาจนถึง พ.ศ. 2554 แต่ไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีก เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนนโดยเทคนิค ลาร์รี กานีญาส แล้วจึงแขวนนวมไป
พระไภษัชยคุรุทั้ง 7

พระไภษัชยคุรุทั้ง 7 (; ) เป็นกลุ่มของพระพุทธเจ้าตามคติของมหายานกลุ่มหนึ่ง มีจำนวน 7 พระองค์ เป็นที่นับถือกันมาในทิเบตและเนปาล โดยพระพุทธะแต่ละองค์จะมีโลกธาตุหรือพุทธเกษตรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับแดนสุขาวดีของพระอมิตาภะ ในบรรดาพระพุทธเจ้ากลุ่มนี้ พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาเป็นที่นับถือมากที่สุด

พระพุทธะในกลุ่มนี้ได้แก่
นอกจากนั้นในคัมภีร์อุตรเคราะห์นิรภัยจิรายุวัฒนาวิเศษสูตร กล่าวถึงพระพุทธเจ้าทั้งเจ็ดพระองค์นี้ว่า ทรงมีนิรมาณกายเป็นเทพเจ้า 7 องค์ รวมกับพระโพธิสัตว์ 2 องค์ กลายเป็นเทพนพเคราะห์ 9 องค์ ที่ควบคุมสรรพสิ่งในจักรวาล

พระไภษัชยคุรุตามความเชื่อของชาวทิเบตมี 9 องค์ ดังนี้
พระพี่นาง

พระพี่นาง ในปัจจุบันสามารถหมายถึง
ธงชาติลิเบีย

ธงชาติลิเบีย () ในปัจจุบันเป็นธงชาติเดิมในสมัยสหราชอาณาจักรลิเบีย ระหว่าง พ.ศ. 2494 - พ.ศ. 2512 ซึ่งได้ถูกฟื้นฟูเป็นสัญลักษณ์ของชาติลิเบียอีกครั้งเมื่อเริ่มเกิดการต่อต้านรัฐบาลของพันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟี ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 จนกระทั่งบานปลายไปสู่สงครามกลางเมือง ต่อมาเมื่อกองทัพของสภาถ่ายโอนอำนาจแห่งชาติสามารถยึดกรุงตริโปลิและโค่นล้มรัฐบาลของกัดดาฟีลงได้ จึงได้มีการประกาศฟื้นฟูฐานะธงชาติแบบเดิมขึ้นอีกครั้ง เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ปีเดียวกัน

ประเทศลิเบียเริ่มมีธงชาติในฐานะรัฐเอกราชครั้งแรกเมื่อลิเบียได้รับเอกราชจากอิตาลีในปี พ.ศ. 2494 ภายใต้ชื่อประเทศสหราชอาณาจักรลิเบีย (, ปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ) มีลักษณะเป็นธงสามแถบแนวนอนสีแดง สีดำ และสีเขียว ที่แถบดำซึ่งกว้างเป็นสองเท่าของแถบสีแดงและสีเขียวนั้นมีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวห้าแฉกสีขาว

ต่อมาเมื่อพันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟีทำรัฐประหารโค่นล้มรัฐบาลระบอบกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2512 และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐอาหรับลิเบีย ธงชาติลิเบียจึงเปลี่ยนไปใช้ธงสามสีสามแถบแนวนอนสีแดง-ขาว-ดำ ตามอย่างธงซึ่งได้รับอิทธิพลจากธงขบวนการปฏิวัติอาหรับ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2515 ลิเบียได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับ (มีอียิปต์และซีเรียเป็นสมาชิกร่วมด้วย) ลิเบียจึงรับเอาธงของสหพันธ์ดังกล่าวมาใช้เป็นธงชาติ ซึ่งมีลักษณะคล้ายธงชาติลิเบียในปี พ.ศ. 2512 แต่ได้เพิ่มรูปเหยี่ยวแห่งกูเรช (Hawk of Qureish) สยายปีกสีทองยืนจับม้วนแพรแถบจารึกนามของสหพันธ์ไว้ด้วย

ภายหลังลิเบียได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบียเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2520 และประกาศเปลี่ยนธงชาติใหม่เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เพื่อเป็นการตอบโต้การเยือนอิสราเอลของนายอันวาร์ ซาดัต ประธานาธิบดีแห่งอียิปต์ เนื่องจากลิเบียถือว่าอิสราเอลเป็นศัตรูของชนชาติอาหรับทั้งมวล ธงนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นสีเขียวเกลี้ยง ในยุคสมัยของกัดดาฟีนั้น กล่าวได้ว่าธงนี้เป็นธงชาติเพียงธงเดียวในโลกที่ใช้สีเพียงสีเดียว และไม่มีสัญลักษณ์หรือตัวอักษรใดๆ ประกอบในธงทั้งสิ้น สีเขียวในธงนี้ หมายถึงศาสนาอิสลาม อันเป็นศาสนาประจำชาติ และเป็นสัญลักษณ์ของ "การปฏิวัติเขียว" (The Green Revolution) โดยมูอัมมาร์ กัดดาฟี

ในเหตุการณ์สงครามกลางเมืองลิเบีย พ.ศ. 2554 ได้ปรากฏว่าฝ่ายค้านและกลุ่มผู้ต่อต้านรัฐบาลเผด็จการของพันเอกกัดดาฟีได้ใช้ธงชาติในยุคราชอาณาจักรเป็นสัญลักษณ์ในการต่อสู้อย่างกว้างขวาง ทั้งในบริเวณเขตยึดครองของฝ่ายต่อต้านและโดยกลุ่มผู้คัดค้านรัฐบาลกัดดาฟีที่ชุมนุมประท้วง ณ สถานทูตลิเบียประจำประเทศต่างๆ อีกหลายแห่ง ธงนี้บางครั้งอาจพบว่าไม่มีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวสีขาวเพื่อให้สามารถทำธงสัญลักษณ์ของตนได้ง่ายขึ้น