seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 สายเทคโนปทุมธานี–เจ้าปลุก เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีระยะทาง 66.246 กิโลเมตร เริ่มต้นที่ปลายทางทิศใต้บนทางแยกกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 ในอำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ จนสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3267 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 เป็นทางหลวงสายสำคัญที่ช่วงแบ่งเบาการจราจรบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 เพื่อมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือของประเทศไทย

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 เริ่มต้นที่ทางแยกบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ปทุมธานี-บางพูน) บริเวณแยกเทคโนปทุมธานี จากนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือตัดกับถนนคลองหลวงที่แยกเชียงรากใหญ่ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ที่ทางแยกต่างระดับเชียงรากน้อย แล้วมาบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่ทางแยกต่างระดับบางปะหัน เรียกถนนช่วงนี้ว่า "ถนนปทุมธานี–บางปะหัน" จากนั้นใช้เขตทางร่วมกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 เป็นระยะสั้น ๆ แล้วแยกออกไปทางทิศตะวันออก ไปตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 ในเขตเทศบาลตำบลบางปะหัน จากนั้นเส้นทางจะขนานคลอง และลัดเลาะไปตามแม่น้ำลพบุรี จนสิ้นสุดทางหลวงบริเวณแยกเจ้าปลุก ซึ่งเป็นจุดตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3267 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 ในอำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสามารถเดินทางต่อไปยังตัวเมืองลพบุรีได้ โดยตรงไปยังทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 โดยเรียกถนนช่วงนี้ว่า "ถนนบางปะหัน–ลพบุรี"

สภาพถนนตั้งแต่ปทุมธานีถึงถนนเชียงราก เป็นถนนขนาด 10 ช่องจราจร ก่อสร้างขึ้นเพื่อรองรับการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 กระทั่งผ่านลดหลั่นลงเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรมีเกาะกลางจนถึงอำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ก่อนหน้านี้เป็นถนนคอนกรีตขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง ภายหลังมีการขยายเป็น 4 ช่องจราจรเพื่อแบ่งเบาภาระการจราจรบนถนนสายเอเชียมุ่งหน้าสู่ภาคเหนือ มีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 2 แห่ง คือที่ อำเภอบางไทร และอำเภอพระนครศรีอยุธยา สำหรับช่วงตั้งแต่อำเภอบางปะหันถึงสี่แยกเจ้าปลุก อำเภอมหาราช เป็นถนนแอสฟัลต์ขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง

เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2536 มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 สามแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 - บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 311 (ลพบุรี) ตอนอำเภอบางปะอิน - อำเภอบางปะหัน และเพื่อขยายทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 สายบางปะอิน-พยุหะคีรี ตอนบริเวณจุดตัดระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 พ.ศ. 2536 โดยจากแผนที่แนบท้ายจะเห็นว่าแนวเส้นทางเริ่มต้นตั้งแต่ ถนนกาญจนาภิเษก อำเภอบางปะอิน จนถึงถนนสายเอเชีย อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

นอกจากนี้ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 แยกทางหลวงหมายเลข 346 (ปทุมธานี) - บรรจบทางของเทศบาลเมืองลพบุรีควบคุม ตอนบ้านปากอาด-บรรจบทางหลวงพิเศษหมายเลข 37 สายถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ตอนบางบัวทอง-บางปะอิน-บางพลี และทางหลวงพิเศษหมายเลข 37 สายถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ตอนบางบัวทอง-บางปะอิน-บางพลี ที่บ้านคลองเปรม พ.ศ. 2536 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2536

ก่อนหน้านี้ถนนเส้นดังกล่าวเรียกว่า ถนนปทุมธานี-ศูนย์ศิลปาชีพบางไทร สันนิษฐานว่าถนนสายนี้เกิดขึ้นไม่พร้อมกัน โดยก่อนหน้านี้ทางหลวงแผ่นดินเส้นดังกล่าว จากแยกเทคโนปทุมธานี ถึงบริเวณบ้านปากอาด อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ก่อนจะมีทางแยกซ้ายไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3309 ไปยังศูนย์ศิลปาชีพบางไทร
อาณาจักรพัลแฮ

เมื่ออาณาจักรโคกูรยอแตกใน พ.ศ. 1211 ในครั้งนั้นมีผู้คนกลุ่มต่าง ๆ เป็นจำนวนมากอพยพหลบหนีออกจากโคกูรยอไปอย่างกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทางไปอาศัยอยุ่อย่างกระจัดกระจายในที่ต่าง ๆ กระทั่งใน พ.ศ. 1239 ราชวงศ์ถังเกิดสงครามกับพวกคิตัน ซึ่งเป็นชนเผ่าเร่ร่อนกลุ่มหนึ่งที่มาตั้งหลักแหล่งอยู่ในแมนจูเรีย ช่วงเวลานั้นเองที่มีชาวโคกูรยอที่กระจัดกระจายไป ได้พยายามรวมตัวกันขึ้นใหม่เพื่อหมายไปตั้งถิ่นฐานเดิมในโคกูรยอ คนกลุ่มนี้นำโดย กอลโกล จุงซัง พาคนเหล่านี้กลับขึ้นไปยังดินแดนตอนเหนือ แต่ระหว่างทาง กอลโกล จุงซัง เกิดเสียชีวิตลง หน้าที่การนำต่อมาจึงเป็นของบุตรชายคือ แท โจยอง ผู้นำคนต่อไป จนกระทั่งถึงตอนเหนือของโคกูรยอเดิม แล้วตั้งถิ่นฐานใหม่ตรงบริเวณมณฑลจี้หลิน ของจีนในปัจจุบัน แล้วสร้างเมืองหลวงใหม่ขึ้น คือ เมืองดองเกียว แล้วเรียกแผ่นดินที่ปักหลักใหม่แห่งนี้ว่า อาณาจักรจิน โดยถือว่าเป็นอาณาจักรสืบต่ออาณาจักรโคกูรยอ

ในระหว่างนั้นจีนยังตกอยู่ในปัญหาความขัดแย้งทั้งภายในและภายนอก จึงปล่อยให้จักรวรรดิแห่งนี้ตั้งตัวเติบโตขึ้นมาเรื่อย ๆ ในขณะเดียวกัน ชิลลาก็ไม่สามารถแผ่อิทธิพลขึ้นไปถึง เนื่องจากถ้านำทัพขึ้นไปก็อาจต้องสู้รบกับชนเผ่าเร่ร่อนเผ่าอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ในบริเวณนั้นด้วย อาจต้องเสียทีถูกจักรวรรดิใหม่แห่งนี้ตีกลับมาได้ ในขณะที่อาณาจักรจินเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ นั้น ต่อมาราชวงศ์ถังได้พยายามจะให้จักรวรรดิแห่งนี้เข้ามาเป็นเขตอำนาจของจีนเพื่อเป็นรัฐกันชนกับชนเผ่าเร่ร่อนทางเหนือ

ใพ.ศ. 1256 ราชวงศ์ถังจึงได้ประกาศให้จักรวรรดิแห่งนี้เป็นมณฑลหนึ่งของจีน และเนื่องจากทำเลที่ตั้งอยู่ติดกับคาบสมุทรเหลียวตงของจีนที่ล้อมรอบทะเลป๋อไห่ จึงเรียกมณฑลนี้ว่ามณฑลป๋อไห่ แต่ชาวจินเองถือว่าตนเป็นจักนวรรดิโดยสมบูรณ์ แท โจยอง ก็ดำรงสถานะเป็นจักรพรรดิของจักรวรรดิแห่งนี้ ซึ่งจีนเองก็ยินยอมรับสถานะความเป็นจักรพรรดิของ แท โจยอง แต่ยังคงถือว่าเป็นเขตอำนาจของจีนอยู่เช่นนั้นและจากการที่จีนเรียกดินแดนนี้ว่าป๋อไห่ อาณาจักรแห่งนี้จึงถูกเรียกว่า พัลแฮ ซึ่งเป็นภาเกาหลีมากกว่าที่จะเรียกว่าอาณาจักรจิน

การล่มสลายของจักรวรรดิพัลแฮเริ่มต้นขึ้นเมื่อเกิดสงครามครั้งใหญ่ระหว่างราชวงศ์เหลียว หรือพวกชนเผ่าคิตัน เข้าตีดินแดนของจีนสมัยปลายราชวงศ์ถัง ในพุทธศตวรรษที่ 15 อาณาจักรพัลแฮจึงต้องถูกตีไปด้วยเนื่องจากเป็นเขตอิทธิพลที่อยู่ใกล้ชิดติดกันระหว่างเขตดินแดนระหว่างจีนและคิตันในแมนจูเรีย ในพ.ศ. 1545 ราชวงศ์ถัง ถูกราชวงศ์เหลียวตีจนแตกออกเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อย และพวกคิตันก็ทำสงครามต่อเนื่องจนกระทั่งได้ครอบครองดินแดนทางตอนเหนือของจีนส่วนใหญ่ การทำสงครามยึดครองครั้งนี้ จักรวรรดิพัลแฮก็ถูกยึดครองไปด้วยเช่นกัน ราชวงศ์เหลียวเข้าตีพัลแฮจนแตกใน พ.ศ. 1469 นับเป็นการสิ้นสุดจักรวรรดิพัลแฮ แม้ในภายหลังราชวงศ์เหลียวได้ตั้งอาณาจักรใหม่ขึ้นแทน คือ อาณาจักรตงตาน เป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งได้เพียง 10 ปี ในพ.ศ. 1479 ราชวงศ์เหลียวก็ควบคุมอาณาจักรตงตานมาเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์เหลียว และประชาชนชาวพัลแฮรู้ว่าตนเองสืบเชื้อสายจากชาวชาวโคกูรยอ ไม่ใช้ชาวแมนจู จึงได้อพยพลงใต้ไปยังบริเวณอาณาจักรโคกูรยอเก่าแล้วสถาปนาอาณาจักรใหม่ขึ้นมาคืออาณาจักรฮูโกกูรยอหรืออาณาจักรโคกูรยอใหม่
สำนักกษาปณ์

สำนักกษาปณ์ หรือ โรงกษาปณ์ เป็นหน่วยงานราชการในสังกัดกรมธนารักษ์ ที่เกิดจากการปรับโครงสร้างการแบ่งส่วนราชการของกรมธนารักษ์เมื่อปี พ.ศ. 2545 โดยสำนักกษาปณ์ มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการผลิต เหรียญกษาปณ์สกุลเงินบาท เหรียญกษาปณ์ที่ระลึก เหรียญที่ระลึก และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทย รวมถึงของสั่งจ้างต่างๆ เช่น โล่ พระเครื่อง เข็มที่ระลึก เป็นต้น

โรงกษาปณ์ในปัจจุบันสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2530 ซึ่งสถานที่ก่อสร้างอยู่ที่บริเวณ โรงงานทอกระสอบเดิม ของกระทรวง การคลัง ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 34-35 ตำบล คลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี บนเนื้อที่ประมาณ 126 ไร่
ซาวอย

ซาวอย (), ซาวัว () หรือ ซาวอยา () คือภูมิภาคในยุโรปที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เกิดขึ้นหลังจากการล่มสลายของราชอาณาจักรเบอร์กันดีของแฟรงค์ ดินแดนในอดีตของซาวอยเป็นของประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลีในปัจจุบัน

ซาวอยก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้ารูดอล์ฟที่ 3 แห่งเบอร์กันดีอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1003 ที่ทำให้ราชวงศ์ซาวอยกลายเป็นราชวงศ์ที่ยังคงดำรงอยู่ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป ราชวงศ์ซาวอยปกครองอาณาจักรเคานต์แห่งซาวอย จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1416 และต่อมาปกครองอาณาจักรดยุคแห่งซาวอย จนระหว่างปี ค.ศ. 1416 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1714 อาณาจักรเคานต์แห่งซาวอยผนวกตูรินและดินแดนต่าง ๆ ในพีดมอนต์ ซึ่งเป็นบริเวณทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลีที่มีพรมแดนติดกับซาวอย เมืองหลวงของอาณาจักรดยุคคือช็องเบรี มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1563 เมื่อย้ายไปยังตูริน ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาณาจักรดยุคแห่งซาวอยก็มีความสัมพันธ์กับราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย เมื่อประมุขของราชวงศ์ซาวอยเป็นที่รู้จักกันในฐานะกษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย ขณะที่ตูรินยังคงเป็นเมืองหลวง ดินแดนเดิมของซาวอยถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ตามข้อตกลงของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 อันเป็นที่มาของการรวมตัวของอิตาลี (Italian unification) แต่ราชวงศ์ซาวอยก็ยังคงเป็นเจ้าของดินแดนในอิตาลีและประมุขกลายมามีฐานะเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี

ในฝรั่งเศสปัจจุบันซาวอยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโรนาลป์ หลังจากการถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ดินแดนของซาวอยก็แบ่งเป็นสองจังหวัด คือ จังหวัดซาวัวและจังหวัดโอต-ซาวัว
วาลเทลลินา

วาลเทลลินา (, , , , ) คือหุบเขาในบริเวณลอมบาร์ดีทางตอนเหนือของอิตาลีที่ติดกับสวิตเซอร์แลนด์ ในปัจจุบันมีชื่อเสียงในการเป็นบริเวณที่มีการเล่นสกีหิมะ, บ่อน้ำร้อน, เมืองบำบัดน้ำแร่, เนยแข็ง (โดยเฉพาะ Bitto ที่ตั้งชื่อตามแก่ง) และเหล้าองุ่น เมื่อหลายร้อยปีที่ผ่านมาวาลเทลลินาเป็นช่องเขาทางผ่านอันสำคัญของเทือกเขาแอลป์ระหว่างทางตอนเหนือของอิตาลีและเยอรมนี ฉะนั้นการควบคุมบริเวณนี้จึงเป็นที่เสาะแสวงหาจองทุกฝ่าย โดยเฉพาะในระหว่างสงครามสามสิบปี
ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด

ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด () หรือ ช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์ () เป็นช่องเขาทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เก่าแก่ที่สุด ที่มีหลักฐานว่าใช้กันมาตั้งแต่ยุคสำริด และยังมีร่องรอยของถนนโรมันเหลือให้เห็นอยู่บ้าง ในปี ค.ศ. 1800 กองทัพของนโปเลียนก็ใช้เส้นทางนี้ในการเดินทางเข้าอิตาลี ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ฌัก-หลุยส์ ดาวีด เขียนในภาพ "นโปเลียนที่ช่องเขาเซนต์เบอร์นาร์ด" และอีปอลิต เดอลาร็อช ในภาพ "โบนาปาร์ตข้ามเทือกเขาแอลป์" ในปัจจุบันช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดหมดความสำคัญลงเพราะมีช่องทางอื่นที่สามารถใช้ในการข้ามเทือกเขาที่สะดวกกว่า เช่น อุโมงค์ลอดใต้เขาหรือการเลี่ยงโดยสิ้นเชิงโดยการใช้วิธีคมนาคมอื่นเช่นทางอากาศ ฉะนั้นคุณค่าของช่องเขานี้ในปัจจุบันจึงอยู่ที่ความสำคัญทางประวัติศาสตร์และสถานที่สำหรับการสันทนาการเท่านั้น

แนวช่องเขาแล่นตามทิศตะวันออกเฉียงเหนือ-ตะวันตกเฉียงใต้ผ่านเทือกเขาแอลป์วาเล (Valais Alps) (เดิมเรียกว่าเทือกเขาแอลป์เพนไนน์) โดยมีจุดที่สูงที่สุดสูง 2469 เมตร ถนนหลวง E27 ลาดผ่านทั้งอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์ เชื่อมมาร์ตีญีในรัฐวาเลของสวิตเซอร์แลนด์กับอาออสตาในแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาของอิตาลี จากมาร์ตีญีถนนสาย 9 ดำเนินต่อไปยังโลซาน และจากอาออสตา ถนนสาย A5 ดำเนินต่อไปยังตูริน
ช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด

ช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด (), ช่องเขาเปอตี-แซ็ง-แบร์นาร์ () หรือ ช่องเขาปิกโกโลซันแบร์นาร์โด () เป็นช่องเขาของเทือกเขาแอลป์ทางด้านพรมแดนฝรั่งเศส-อิตาลี ที่จุดที่สูงที่สุดสูง 2188 เมตรจากระดับน้ำทะเล ช่องเขาเชื่อมระหว่างจังหวัดซาวัวในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ของฝรั่งเศสกับแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาของอิตาลี

บนช่องเขามีวงหินที่แม้จะได้รับความเสียหายจากถนนที่แล่นผ่าน ก็ยังพอเหลือร่องรอยอยู่บ้าง วงหินมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 72 เมตร เดิมมีหินที่ตั้งอยู่กลางวง จากการศึกษาเท่าที่ทราบวงหินสร้างมาตั้งแต่ยุคเหล็กที่สันนิษฐานกันว่าอาจจะเป็นบริเวณศาสนพิธีของอารยธรรมทาเรนไทเซียน (Tarentaisian) (ราว 725 ปี–450 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ต่อมาก็ได้มีการก่อสร้างเทวสถานโรมันที่อุทิศให้แก่เทพจูปิเตอร์ขึ้น และที่พักนักเดินทาง (Mansio) นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าฮันนิบาลใช้ช่องเขานี้

ในบางปีช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ดก็เป็นจุดหนึ่งที่ใช้ในเส้นทางการแข่งขันจักรยานตูร์เดอฟร็องส์ เช่นในปี ค.ศ. 2009 เมื่อใช้เป็นจุดที่ 16 เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม จากมาร์ตีญีในสวิตเซอร์แลนด์ ไปยังบูร์ก-แซ็ง-โมริส ซึ่งเป็นระยะทาง 160 ที่ต้องผ่านช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดระหว่างทางด้วย
ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์

ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์ หรือ ช่องเขากางเขนเหล็ก (; ) เป็นช่องเขาของเทือกเขาโดฟีนแอลป์ ที่เชื่อมระหว่างเลอบูร์-ดัวซ็อง (Le Bourg-d'Oisans) กับแซ็ง-ฌ็อง-เดอ-มอเรียน (Saint-Jean-de-Maurienne)

ตูร์เดอฟรองซ์ใช้ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์ก็เป็นจุดหนึ่งในเส้นทางการแข่งขันจักรยานสิบห้าครั้งตั้งแต่เริ่มมีการแข่งขันกันมา
มอนแฟร์ราโต

มอนแฟร์ราโต (), มอนฟรา (พีดมอนต์: ) หรือ มงแฟรา () เป็นภูมิภาคที่เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นพีดมอนต์ (ปีเอมอนเต) ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่มีเนื้อที่ในบริเวณที่ในปัจจุบันคือจังหวัดอาเลสซานเดรียและจังหวัดอัสตี

มอนแฟร์ราโตเดิมเป็นอาณาจักรเคานต์ที่ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอาณาจักรมาร์กราฟของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ภายในเคานต์อาเลราโมแห่งมอนแฟร์ราโตในปี ค.ศ. 961 หลังจากการเปลี่ยนแปลงอิทธิพลจากการครอบครองทางตอนเหนือของอิตาลีจากเบเรนการ์ที่ 2 แห่งอิตาลี ไปอยู่ภายใต้การปกครองของออตโตที่ 1 แห่งเยอรมนี มาร์ควิสหรือมาร์เคซิผู้ปกครองมอนแฟร์ราโตมีความเกี่ยวดองกับพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสและกับพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และมักจะเข้าร่วมในสงครามครูเสด และมีการเสกสมรสกับเจ้านายของราชอาณาจักรเยรูซาเลม และราชวงศ์คอมเนนัสและพาเลโลกัสของจักรวรรดิไบแซนไทน์

มอนแฟร์ราโตอยู่ภายใต้การปกครองของสเปนอยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่างปี ค.ศ. 1533 จนถึง ค.ศ. 1536 ก่อนที่จะตกไปเป็นของดุ๊กแห่งมานตัวตระกูลกอนซากา ระหว่างปี ค.ศ. 1536 จนถึง ค.ศ. 1708 ในปี ค.ศ. 1574 มอนแฟร์ราโตได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นดัชชี โดย สมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หลังจากสงครามสืบครองมานตัว (ค.ศ. 1628-1631) ส่วนหนึ่งของมอนแฟร์ราโตก็ตกไปเป็นของดัชชีแห่งซาวอย ส่วนที่เหลือตกไปเป็นของซาวอยในปี ค.ศ. 1708 สมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้ดินแดนกอนซากา ผู้สืบสายของตระกูลกอนซากาต่อมาได้รับดัชชีแห่งเทสเคนในไซลีเซียเป็นเครื่องตอบแทน

ดัชชีมอนแฟร์ราโตมีเนื้อที่ 2750 ตารางกิโลเมตรที่แบ่งเป็นสองส่วนโดยมีพรมแดนติดกับดัชชีซาวอย, ดัชชีมิลาน และสาธารณรัฐเจนัว กาซาเลมอนแฟร์ราโตถือกันว่าเป็นเมืองหลวง แต่ในปัจจุบันอัสตีเป็นเมืองหลวงของมอนแฟร์ราโต

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเครอา () เป็นคริสต์ศาสนสถานโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในมอนแฟร์ราโต ที่เป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเครอาเริ่มก่อตั้งในปี ค.ศ. 1589 รอบคริสต์ศาสนสถานเซนต์แมรีเดิม ที่เชื่อกันว่าสร้างโดยนักบุญยูเซเบียสราว ปี ค.ศ. 350
ดิเอเวอร์ลีบราเธอร์ส

ดิเอเวอร์ลีบราเธอร์ส () ประกอบด้วยพี่น้องดอน เอเวอร์ลี และฟิล เอเวอร์ลี เป็นวงดูโอในแนวร็อกแอนด์โรลที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีคันทรี มีจุดเด่นที่การเล่นกีตาร์สายเหล็ก และการร้องประสานเสียง

ดิเอเวอร์ลีบราเธอร์สประสบความสำเร็จระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1957 ถึง 1964 มีเพลงติดอันดับทอป 40 ของนิตยสารบิลบอร์ดทั้งสิ้น 26 เพลง เป็นอันดับสองในบรรดาศิลปินดูโอ รองจากฮอลล์ แอนด์ โอตส์ (Daryl Hall and John Oates ซึ่งมีเพลงติดอันดับ 29 เพลง) และมีเพลงติดอันดับทอป 100 ทั้งสิ้น 35 เพลง ได้รับการบรรจุชื่อไว้ในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลในปี ค.ศ. 1986 และได้รับรางวัลแกรมมี Lifetime Achievement Award ในปี ค.ศ. 1997

นิตยสารโรลลิงสโตน จัดให้ดิเอเวอร์ลีบราเธอร์ส ติดอันดับ 33 จาก "100 ศิลปินยอดเยี่ยมตลอดกาล" จากการจัดอันดับในปี ค.ศ. 2004

เพลงที่มีชื่อเสียงของดิเอเวอร์ลีบราเธอร์ส ได้แก่เพลง "Bye Bye Love", "Wake Up Little Susie", "All I Have to Do Is Dream", "Devoted to You", "Bird Dog", "Cathy's Clown", "Ebony Eyes", "Walk Right Back", "Crying in the Rain", "('Til) I Kissed You"
สันนิบาตคาทอลิก (เยอรมัน)

สันนิบาตคาทอลิกเยอรมัน (, ) เดิมเป็นสมาพันธ์อย่างหลวมๆ ของรัฐเยอรมันที่เป็นโรมันคาทอลิกที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1609 ในการโต้ตอบการก่อตั้งสหภาพโปรเตสแตนต์ (Protestant Union) ในปีก่อนหน้านั้น วัตถุประสงค์ของสันนิบาตก็เพื่อ “เพื่อป้องกันนิกายโรมันคาทอลิกและรักษาความสันติสุขภายในจักรวรรดิ” โครงสร้างของสันนิบาตคล้ายคลึงกับ สันนิบาตคาทอลิกฝรั่งเศส (French Catholic League) ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1576
สันนิบาตคาทอลิกฝรั่งเศส

สันนิบาตคาทอลิกฝรั่งเศส () เป็นขบวนการที่มีบทบาทสำคัญในสงครามศาสนาของฝรั่งเศสที่ก่อตั้งขึ้นโดยอองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีสในปี ค.ศ. 1576 สันนิบาตคาทอลิกฝรั่งเศสเป็นองค์การที่มีวัตถุประสงค์อันรุนแรง ในความต้องการที่จะกำจัดโปรเตสแตนต์--หรือที่เรียกว่าคาลวินิสต์ หรือ อูเกอโนต์--ให้หมดสิ้นไปจากฝรั่งเศสระหว่างการปฏิรูปศาสนาของนิกายโปรเตสแตนต์

สันนิบาตคาทอลิกได้รับการสนับสนุนจาก
สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 5, เยซูอิด และพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน
ทอมัส เอคินส์

ทอมัส คาวเพิร์ทเวต เอคินส์ (; 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1844 - 25 มิถุนายน ค.ศ. 1916) เป็นจิตรกร ประติมากร ช่างภาพ และนักการศึกษาวิจิตรศิลป์คนสำคัญชาวอเมริกันของขบวนการสัจนิยม ทอมัส เอคินส์เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นศิลปินคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของประวัติศาสตร์ศิลป์อเมริกัน

ตลอดอายุงานอาชีพตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1870 จนกระทั่งในบั้นปลาย ทอมัส เอคินส์เลือกหัวข้อที่ดึงมาจากผู้คนจากบ้านเกิดที่ฟิลาเดลเฟีย เอคินส์เขียนภาพเหมือนหลายร้อยภาพ ที่มักจะเป็นภาพของเพื่อน สมาชิกในครอบครัว หรือบุคคลสำคัญในวงการศิลปะ วิทยาศาสตร์ การแพทย์ และการศาสนา เมื่อดูอย่างรวมรวมแล้วก็เป็นภาพเขียนที่สะท้อนให้เห็นถึงชีวิตของปัญญาชนของฟิลาเดลเฟียในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษ 20 แต่เมื่อพิจารณาเป็นภาพ ๆ ไปก็จะเป็นภาพของคนที่กำลังคิด นอกจากนั้นแล้วเอคินส์ก็เขียนภาพขนาดใหญ่หลายภาพที่เป็นการนำภาพเหมือนออกมาจากห้องนั่งเล่นเข้ามาในสำนักงาน ถนน อุทยาน แม่น้ำ เวที และห้องผ่าตัดของเมือง การเขียนนอกสถานที่ทำให้เอคินส์สามารถเขียนในสิ่งที่ได้รับแรงบันดาลใจมากที่สุด ภาพเปลือย หรือกึ่งเปลือยกำลังเคลื่อนไหว ในขณะเดียวกันเอคินส์ก็สามารถจัดการวางรูปทรงของตัวแบบในแสงที่จัดจ้า หรือจัดให้ดูลึกโดยใช้การศึกษาทางทัศนมติเข้าช่วย

สิ่งที่สำคัญพอ ๆ กับการสร้างงานศิลปะคืองานทางด้านการเป็นนักการศึกษา ในฐานะครูเอคินส์เป็นผู้มีอิทธิพลเป็นอันมากในงานทัศนศิลป์ของสหรัฐอเมริกา
ชาลส์ เดมัธ

ชาลส์ เดมัธ () (8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1883 - 23 ตุลาคม ค.ศ. 1935) เป็นจิตรกรสีน้ำผู้หันไปเขียนด้วยสีน้ำมันในตอนปลายอาชีพการเขียน เดมัธเป็นศิลปินชาวอเมริกันผู้วิวัฒนาการลักษณะการเขียนที่เรียกว่า Precisionism
หิรัณยกศิปุ

หิรัณยกศิปุ () เป็นอสูรจากคัมภีร์ปุราณะของศาสนาฮินดู ซึ่งถูกนรสิงห์ซึ่งเป็นอวตารของพระนารายณ์สังหาร โดยสาเหตุที่พระนารายณ์ต้องอวตารลงมาเป็นนรสิงห์เป็นเพราะว่า หิรัณยกศิปุได้รับพรจากพระพรหมว่าจะไม่ถูกสังหารโดยมนุษย์หรือสัตว์ ซึ่งนรสิงห์ก็ไม่ใช่ทั้งมนุษย์หรือสัตว์ หิรัณยกศิปุมีน้องชายชื่อ หิรัณยกศะ ซึ่งถูกพระวราหะ ซึ่งเป็นอวตารของพระนารายณ์สังหารเช่นกัน

เรื่องราวของหิรัณยกศิปุปรากฏอยู่ในคัมภีร์ภาควตปุราณะ ซึ่งได้บรรยายถึงอดีตชาติและสาเหตุที่จะต้องมาเกิดเป็นหิรัณยกศิปุและถูกนรสิงห์ซึ่งเป็นอวตารของพระนารายณ์สังหาร

ตามเนื้อเรื่องในภาควตปุราณะนั้น กุมารทั้งสี่ ได้แก่ สนก สนนฺทน สนาตน และสนตฺกุมาร ซึ่งเป็นมนสบุตร(บุตรที่เกิดจากความคิด)ของพระพรหม ได้ไปยังไวกุณฺฐซึ่งเป็นที่ประทับของพระนารายณ์เพื่อเข้าเฝ้า แต่เนื่องจากกุมารทั้งสี่ยังแลดูเหมือนเด็กน้อย แม้ว่าจะมีอายุมากแล้วก็ตาม ชยและวิชยซึ่งเป็นทวารบาลผู้เฝ้าประตูทางเข้าจึงเข้าไปขวางกุมารทั้งสี่ไม่ให้เข้าไป และได้แจ้งกับกุมารทั้งสี่ว่าพระนารายณ์ทรงกำลังพักผ่อนอยู่ จึงไม่สามารถให้เข้าเฝ้าได้ กุมารทั้งสี่ได้ตอบกลับไปว่าพระนารายณ์นั้นทรงว่างให้เข้าพบเสมอ และได้สาปแช่งทวารบาลทั้งสองให้ไปเกิดในโลกมนุษย์และต้องดำรงชีวิตอย่างมนุษย์ ทันใดนั้นเองพระนารายณ์ได้ปรากฏองค์ขึ้น ทวารบาลทั้งสองจึงได้ทูลของให้พระนารายณ์แก้คำสาปของกุมารทั้งสี่เสีย พระนารายณ์ตรัสตอบว่าพระองค์ไม่สามารถถอนคำสาปของกุมารทั้งสี่ได้ แต่ทรงมีทางเลือกให้สองทาง ทางเลือกแรกคือต้องไปเกิดเป็นผู้ที่อุทิศตนแด่พระนารายณ์ให้ครบเจ็ดชาติ ส่วนทางเลือกที่สองคือไปเกิดเป็นศัตรูของพระนารายณ์ให้ครบสามชาติ หลังจากไปเกิดในโลกมนุษย์จนครบตามทางเลือกใดทางเลือกหนึ่งแล้ว จึงจะสามารถกลับมาเป็นทวารบาลได้ตามเดิม ทวารบาลทั้งสองได้เลือกทางเลือกที่สอง เพราะไม่ต้องการที่จะอยู่ห่างไกลจากพระนารายณ์ไปถึงเจ็ดชาติ แม้ว่าจะต้องไปเกิดเป็นศัตรูของพระนารายณ์ก็ตาม โดยชาติแรก พระนารายณ์กล่าวว่า ชัยและวิชัย ต้องเกิดเป็น หิรัณยกศิปุ และ หิรัณยกศะ เชื้อสายเดียวกัน ส่วนพระนารายณ์ จะอวตานในรูปของ นรสีห์ อวตาน
ฌ็อง-ฟร็องซัว มีแล

ฌ็อง-ฟร็องซัว มีแล (; 4 ตุลาคม ค.ศ. 1814 - 20 มกราคม ค.ศ. 1875) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศส ผู้เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งตระกูลการเขียนบาร์บิซอง (Barbizon school) ในชนบทฝรั่งเศส มีแลมีชื่อเสียงในการเขียนภาพชาวนา มีแลอาจจะจัดอยู่ในขบวนการธรรมชาตินิยมและสัจนิยม
ช็อน จ็อง-มย็อง

ช็อน จ็อง-มย็อง (; ) เป็นนักแสดงจากประเทศเกาหลี
ช็อน จ็อง-มย็อง เกิดเมื่อวันที่ ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้เข้าสูวงการโดยการเป็นนายแบบ และได้มีผลงานทางวงการบันเทิงชิ้นแรกคือเรื่อง "School 2" ทางช่อง KBS1 ในปี1999 รับบทเป็นนักเรียนศิลปะ และเป็นที่รู้จักโด่งดังสุดขีดจากภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง รักครั้งนี้ จักจี้ หัวใจ รับบทเป็น ปาร์ค ชอยซู ชายหนุมวัยรุ่นที่หลงรัก โค บงฮี สาวที่อายุมากกว่า 9 ปี

ในปี 2551 ช็อน จ็อง-มย็อง ได้เข้ารับราชการเป็นทหารในประเทศเกาหลีใต้ เป็นเวลา 2 ปี ในระหว่างที่เป็นทหารได้ช่วยงานสังคมต่างๆ และเป็นผู้นำเสนอผลิตภัณฑ์ของค่ายทหารที่รับราชการอยู่อีกด้วย จนได้รับการปลดประจำการปี 2553 จากนั้นเริ่มกลับมามีผลงานอีกครั้งและเริ่มเปิดธุรกิจส่วนตัวเล็กๆในปีนั้นด้วย
ผู้หลบหนีคำพิพากษาคือผู้ที่ยอมรับว่าตนผิด

ผู้หลบหนีคำพิพากษาคือผู้ที่ยอมรับว่าตนผิด (; ) เป็นภาษิตภาษาละตินทางกฎหมาย ซึ่งอย่างน้อยปรากฏครั้งแรกในพจนานุกรมกฎหมายของแบล็ก () ที่พิมพ์ในประเทศอังกฤษเมื่อ ค.ศ. 1718 (พ.ศ. 2261) และมีอิทธิพลต่อบรรดาผู้ก่อร่างสร้างชาติอเมริกามาก

ศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกาได้อ้างถึงภาษิตในคำพิพากษาหลายครั้ง ครั้งหนึ่งในคดีระหว่างฮิกกอรีกับสหรัฐอเมริกา [HICKORY v. U S, 160 U.S. 408 (1896)] เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1896 (พ.ศ. 2439) ความตอนหนึ่งว่า

โจเซฟ ฟาราห์ () นักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกัน แสดงความเห็นเกี่ยวกับภาษิตนี้ว่า "ภาษิตนี้ค่อนข้างเป็นหลักการที่ประจักษ์ชัดในตัว ทว่า เพราะเราอาศัยอยู่ในยุคที่หลักการอันประจักษ์ชัดในตัวถูกทำให้เคลือบคลุมมานักต่อนักแล้ว ภาษิตนี้จึงน่าจะได้รับการหยิบยกขึ้นมากล่าวอีกครั้ง..."
ยอดเชฟครัวท่านทูต

ยอดเชฟครัวท่านทูต () เป็นการ์ตูนที่เล่าเรื่องเกี่ยวกับ โอซาว่า โก เคยเป็นเชฟในภัตตาคารในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง แต่ทว่าตัวเขานั้นต้องการอยากจะลองหาประสบการณ์ใหม่ๆ เขาจึงตัดสินใจลาออกจากการเป็นเชฟที่โรงแรม มาเป็นพ่อครัวประจำสถานทูตญี่ปุ่น ณ ประเทศเวียดนาม และงานของเขานั้นก็ต้องคอยปรุงอาหารเลี้ยงให้กับเหล่าแขกประจำสถานทูต

พระเอกมีหูซ้ายข้างเดียว
อนิเมะและมังงะเด็ก

อนิเมะและมังงะเด็ก หมายถึง อนิเมะและมังงะที่มีเด็กและเยาวชนที่มีอายุระหว่าง 3-17 ปี เป็นกลุ่มเป้าหมายหลัก การ์ตูนเหล่านี้จึงไม่มีความรุนแรง หรือความลามกอนาจารอยู่เลย โดยอาจสร้างขึ้นมาเพื่อการศึกษา เพื่อให้ความบันเทิง หรือเพื่อเป็นการโฆษณาของเล่นทางอ้อม และอาจแบ่งย่อยออกได้เป็นการ์ตูนสำหรับเด็กผู้ชาย และการ์ตูนสำหรับเด็กผู้หญิง

การ์ตูนสำหรับเด็กผู้ชายในปัจจุบันส่วนมากมีตัวละครหลักเป็นเด็กอายุประมาณ 9-15 ปี และมักมีเนื้อหาเกี่ยวกับการผจญภัยหรือการแข่งขัน "กีฬา" ด้วยของเล่น เช่น รถแข่ง ลูกข่าง เป็นต้น หุ่นยนต์ยักษ์และสัตว์ประหลาดเป็นสิ่งที่พบได้ทั่วไปในการ์ตูนประเภทนี้ เนื้อเรื่องส่วนมากจะเป็นไปในทำนองว่า เด็กธรรมดากลุ่มหนึ่งได้รับหุ่นยนต์ สัตว์ประหลาดผู้ช่วย หรืออุปกรณ์วิเศษอย่างหนึ่งมา และต้องใช้สิ่งนั้นต่อสู้เพื่อพิทักษ์ความสงบสุขของโลกหรือดินแดนวิเศษอีกดินแดนหนึ่ง

การ์ตูนสำหรับเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่มักอยู่ในแนวสาวน้อยเวทมนตร์ กล่าวคือเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งหรือกลุ่มหนึ่งซึ่งมักอยู่ ป.4-ม.3 ได้รับพลังวิเศษอย่างหนึ่งมาและต้องใช้พลังนั้นต่อสู้กับผู้ร้าย หรือไม่ก็ช่วยเหลือเพื่อนและคนที่อยู่รอบข้าง สาวน้อยเวทมนตร์ทุกคนมักจะมีคฑาหรือตลับวิเศษใช้สำหรับแปลงร่างและเสกคาภา และผู้ช่วยเป็นสัตว์ประหลาดผู้ได้ตัวเล็กน่ารัก
ธนาคารศรีนคร

ธนาคารศรีนคร เป็นธนาคารของไทย เปิดดำเนินกิจการเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2493 (ในอดีตใช้ชื่อว่า "ธนาคารสิงขร") โดยมีจอมพล ป.พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้น เป็นประธานในพิธีเปิด ณ อาคารเลขที่ 84 ถนนยุคล 2 แขวงจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร

คณะผู้ก่อตั้งประกอบด้วย พระยาโทณวณิกมนตรี (วิสุทธิ์ โทณวณิก) นายอื้อจือเหลียง นายอุเทน เตชะไพบูลย์ พระยาจินดารักษ์ นายเกียรติ ศรีเฟื่องฟุ้ง โดยมีวัตถุประสงค์เบื้องต้น เพื่อจะส่งเสริมการออมทรัพย์ของประชาชนให้เป็นปึกแผ่น และนำเงินออมเหล่านั้นมาพัฒนาให้เกิดประโยชน์ในด้านการสร้างสรรค์ เป็นต้นว่า ให้กู้ยืมแก่กิจการอุตสาหกรรม การพาณิชยกรรมในประเทศและต่างประเทศ การเกษตรกรรม และอื่น ๆแรกเริ่มดำเนินการ ธนาคารศรีนคร เป็นตึกแถว 4 ชั้น 4 คูหา มีพนักงาน 58 คน มีบริการเงินฝาก 2 ประเภท คือ ประเภทกระแสรายวัน และประเภทฝากประจำ มีทุนจดทะเบียน 10 ล้านบาท

นับแต่เริ่มดำเนินกิจการมา ธนาคารศรีนคร กิจการของธนาคารรุ่งเรืองขึ้นเป็นลำดับ ธนาคารจึงได้ดำเนินการขยายกิจการสาขา โดยเปิดสาขาสามแยกขึ้นเป็นแห่งแรก เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 และในเดือนธันวาคมปีเดียวกันนั้น ก็ได้เปิดสาขาขึ้นอีก 3 แห่ง คือ สาขาบางลำภู สาขาบางรัก และสาขาประตูน้ำ ในปีต่อ ๆ มาก็ได้เปิดเพิ่มขึ้นอีกหลายสาขาทั่วกรุงเทพมหานคร และในปี พ.ศ 2512 ธนาคารก็ได้ขยายกิจการสาขาไปยังส่วนภูมิภาคเป็นครั้งแรก โดยได้เริ่มเปิดสาขาหาดใหญ่ เป็นสาขาแรกในส่วนภูมิภาค และได้ขยายกิจการสาขาตามจังหวัดต่าง ๆ อีกมากมายหลายแห่ง จำนวนกว่า 177 สาขาทั่วประเทศ

ในปี พ.ศ. 2513 คณะกรรมการฯ ได้เริ่มโครงการขยายกิจการธนาคารให้กว้างขวางยิ่งขึ้น โดยได้จัดซื้อที่ดินบริเวณสวนมะลิ จำนวน 3 ไร่ เพื่อสร้างอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ และได้ทำพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2513 ต่อมา ธนาคารก็ได้กระทำพิธีเปิดอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ อาคารเลขที่ 2 ถนนเฉลิมเขตร์ 4 สวนมะลิ แขวงวัดเทพศิรินทร์ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2519 โดยสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสน์) เป็นองค์ประธานในพิธี สำนักงานใหญ่ของธนาคารเป็นอาคารสูง 16 ชั้น

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2545 ธนาคารศรีนคร ได้ยุบรวมกิจการเข้ากับธนาคารนครหลวงไทย ตามประกาศกระทรวงการคลัง เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2545

ตั้งแต่เริ่มต้นธนาคารฯ ได้ใช้ตราสัญลักษณ์ ประตูสวัสดิโสภา มาตลอด
เภาเจ๋ง

เภาเจ๋ง () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นหลวงจีนอาศัยอยู่ในวัดที่ด่านกิสุยก๋วน เมื่อครั้งที่กวนอูฝ่าด่านทั้งห้า พาพี่สะใภ้ไปหาเล่าปี่ เมื่อถึงด่านกิสุยก๋วนที่มี[เปี๋ยนฮี]รักษาการอยู่ ได้เชิญกวนอูไปพัก เภาเจ๋งได้ยื่นดาบให้กวนอูดูว่ามีมือสังหารอยู่ กวนอูจึงสังหารเปี๋ยนฮี แล้วลาเภาเจ๋งไป เมื่อกวนอูถูกประหารชีวิตโดยซุนกวน ได้เจอกับเภาเจ๋ง เภาเจ๋งบอกกับกวนอูว่าแม่ทัพที่ท่านสังหารไป จะไปเอาหัวกับใคร กวนอูทราบแล้วลาจากไป