seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คนอสซอส

คนอสซอส (, ; , ) หรือที่เรียกว่า "ลายวงกต" หรือ "พระราชวังคนอสซอส" คือแหล่งโบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดของยุคสัมฤทธิ์บนเกาะครีตที่อาจจะใช้เป็นสถานที่สำหรับบริหารราชการและทำพระราชพิธีของอารยธรรมและวัฒนธรรมไมนวน พระราชวังเป็นกลุ่มห้องอันซับซ้อนที่ประกอบด้วยห้องทำงาน ที่อยู่อาศัย และที่เก็บของไม่ไกลจากจตุรัสกลางพระราชวัง บนผนังของพระราชวังเป็นภาพรายละเอียดของชีวิตชาวครีตในปลายยุคสัมริด ในปัจจุบันคนอสซอสเป็นสถานที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวเพราะตั้งอยู่ใกล้กับเมืองใหญ่ฮีราคลีออน คนอสซอสได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เป็นอันมากโดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษเซอร์อาร์เทอร์ อีแวนส์

เมืองคนอสซอสมีความสำคัญจนตลอดสมัยคลาสสิกและสมัยโรมัน แต่ชาวเมืองย้ายไปอยู่ในเมืองคันดักส์ซึ่งเป็นเมืองใหม่ (ฮีราคลีออนในปัจจุบัน) ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 คนอสซอสก็มีชื่อใหม่ว่า "มาครีเทคอส" (Makryteikhos หรือ "กำแพงยาว") แต่บิชอปแห่งกอร์ทินยังคงเรียกตนเองว่าบิชอปแห่งคนอสซอสมาจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในปัจจุบันคำว่า "คนอสซอส" ใช้เฉพาะในการเรียกแหล่งโบราณคดีที่ตั้งอยู่ที่ปริมณฑลของเมืองฮีราคลีออนเท่านั้นเอง
ลีฟแอนด์เลิร์น

ลีฟแอนด์เลิร์น () เป็นเพลงของบอย โกสิยพงษ์ เป็นเพลงลำดับที่ 4 ในอัลบั้มชุด "Million Ways to Love Part 1" (พ.ศ. 2547) ประพันธ์โดยบอย โกสิยพงษ์ ขับร้องโดยกมลา สุโกศล เป็นเพลงที่มีเนื้อหาสาระเกี่ยวกับการให้กำลังใจให้มนุษย์ยืนหยัดต่อสู้กับชีวิต มีความยาวเกิน 5 นาที ในช่วงตอนกลางถึงท้ายเพลง คุณกมลาแสดงพลังเสียง แอดลิบ ลักษณะการร้อง ร้องในลักษณะเพลงไทยในสำเนียงบรอดเวย์ เหตุผลที่บอย โกสิยพงษ์เลือกคุณกมลามาร้อง เพราะเป็นผู้ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาเยอะ และหากให้ผู้อื่นมาร้องซึ่งอาจอายุน้อยกว่าก็จะดูไม่น่าเชื่อถือ เนื่องจากเนื้อหาของเนื้อเพลง

การแต่งเพลงนี้ บอย โกสิยพงษ์แต่งขึ้นจากคำสอนของคุณพ่อก่อนที่จะเสีย เนื้อเพลงทั้งหมดเกี่ยวกับพ่อของเขา และได้นักดนตรีจากสหรัฐอเมริกามาช่วย ต่อมาเมื่ออัดเสียง ลดท่อนที่ร้องเสียงสูงลง เพราะคิดว่าเพลงไทยอ้าปากกว้างไม่เพราะ แล้วให้คอรัสร้องเมโลดี้แล้วคุณกมลาจึงร้องไล่เสียงแชโดว์ โดยตอนที่ร้องตั้งวัตถุประสงค์ว่า ทำอย่างไรให้มันดี เพราะคุณกมลาไม่เคยร้องเพลงไทย กลัวออกมาไม่ดี

ด้านความสำเร็จ เพลงนี้ติดชาร์ตทางสถานีวิทยุ และสถานีโทรทัศน์ดนตรีหลายแห่ง เช่นติดอันดับ 4 บนชาร์ตของเอ็มทีวีไทยแลนด์
แครอน

แครอน (, ; ) เป็นคนแจวของเฮดีสผู้นำวิญญาณของผู้เพิ่งตายข้ามแม่น้ำสติกซ์ หรือ แม่น้ำแอเคอรอน จากมนุษยโลกไปยังยมโลก บางครั้งญาติพี่น้องของผู้เสียชีวิตจะใส่ "เหรียญของแครอน" (Charon's obol) ในปากของผู้เสียชีวิตเพื่อเป็นค่าโดยสาร นักเขียนบางท่านกล่าวว่าผู้ที่ไม่มีเงินจ่ายค่าโดยสารหรือผู้ที่ไม่ได้ถูกฝังต้องเดินร่อนเร่อยู่ริมฝั่งเป็นเวลาหนึ่งร้อยปีจึงจะข้ามไปได้ วีรบุรุษที่ได้เดินทางข้ามจากมนุษยโลกไปยังยมโลก และข้ามกลับมายังมนุษยโลกอีกเช่น เฮราคลีส, ออร์เฟียส, อีเนียส, ไดอะไนซัส และไซคี ต่างก็ใช้เรือของแครอน
เหรียญของแครอน

เหรียญของแครอน () หมายถึงเหรียญที่ใส่ในปากหรือบนปาก ของผู้ตายก่อนที่จะทำการฝัง

ประเพณีนี้มักจะเกี่ยวข้องกับประเพณีกรีกและโรมันโบราณ แต่ก็พบว่าทำกันในตะวันออกใกล้ด้วย และต่อมาในยุโรปตะวันตก โดยเฉพาะในบริเวณที่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของเคลต์ของวัฒนธรรมกอล-โรมัน, ฮิสเปเนีย-โรมัน และโรมันบริเตน และในกลุ่มชนเจอร์แมนิกของปลายยุคโบราณตอนปลาย และในสมัยคริสเตียนตอนต้น และมีปฏิบัติกันอยู่บ้างมาจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในวรรณกรรมภาษากรีกโบราณ และ ภาษาลาตินของตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราชมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 2 กล่าวกันว่าเหรียญของแครอนใช้เป็นค่าโดยสารหรือค่าติดสินบนสำหรับแครอนคนพายเรือของเฮดีสผู้มีหน้าที่นำวิญญาณของผู้ที่เพิ่งเสียชีวิตข้ามแม่น้ำแอเคอรอนจากมนุษยโลกไปยังยมโลก

หลักฐานทางโบราณคดีชี้ให้เห็นว่าตำนานสะท้อนไปถึงวัฒนธรรมที่ปฏิบัติกันจริง และไม่แต่จะจำกัดอยู่เพียงใส่เหรียญเพียงเหรียญเดียวในปากเท่านั้น นอกจากนั้นก็ยังมีประเพณีการให้เหรียญหรือเงินจำนวนมากเช่นที่ทำกันในการฝังผู้ตายพร้อมกับเรือซึ่งก็ตรงกับอุปมาของความคิดดังกล่าว

คำว่า "เหรียญของแครอน" ที่ใช้โดยนักโบราณคดีบางครั้งก็อาจจะหมายความถึงประเพณีทางศาสนาอย่างใดอย่างหนึ่งแต่มักจะมีนัยยะถึงเงินที่ใช้โดยผู้ตายในยมโลกหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว ในภาษาละติน เหรียญของแครอนบางครั้งก็เรียกว่า "viaticum" หรือ "sustenance for the journey" บางครั้งก็จะให้คำอธิบายว่าการใส่เหรียญในปากผู้ตายเป็นการป้องกันไม่ให้วิญญาณของผู้ตายกลับมาอีกได้
เลฟ ดาวิโดวิช ลันเดา

เลฟ ดาวิโดวิช ลันเดา เป็นนักฟิสิกส์คนสำคัญของสหภาพโซเวียตในคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีผลงานที่โดดเ่ด่นในหลายด้านโดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านฟิสิกส์ของสสารควบแน่น ลันเดาเกิดเมื่อวันที่ 9(22) มกราคม ปีพ.ศ. 2451 ที่เมืองบาคู จักรวรรดิรัสเซีย ได้รับรางวัลทางวิทยาศาสตร์ทั้งจากในประเทศและต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นรางวัลเลนิน รางวัลสตาลินรวมถึงรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปีพ.ศ. 2505

เลฟ ดาวิโดวิช ลันเดาเกิดในครอบครัวของวิศวกรปิโตรเลี่ยม ดาวิด ลวาวิช ลันเดากับภรรยาคือ ลูบอฟ เวียนีอามินอฟนา โดยอัจฉริยภาพทางด้านฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ของเขานั้นได้แสดงออกมาตั้งแต่อายุยังน้อย ลันเดาศึกษาดิฟเฟอเรียนเชียลและอินทิกรัล แคลคูลัสตั้งแต่ที่เขามีอายุเพียง 12 ปีเท่านั้น ด้วยวัยเพียง 13 ปีลันเดาจบการศึกษาระดับมัธยมปลายแต่ด้วยอายุที่น้อยเกินไปทำให้ทางครอบครัวไม่ได้ให้เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยทันที แต่ในอีก 1 ปีต่อมาลันเดาสามารถสอบเข้าศึกษาได้ในคณะฟิสิกส์และคณะเคมีของมหาวิทยาลัยบาคู 
ซึ่งถือว่าเขาเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยที่มีอายุน้อยที่สุดในเวลาต่อมาเขาเลือกศึกษาต่อในคณะฟิสิกส์เพียงคณะเดียว ลันเดาศึกษาที่มหาวิทยาลัยบาคูเพียง 2 ปีการศึกษาก็ได้ย้ายไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยเลนินกราดตามคำแนะนำของอาจารย์ต่อแม่ของเขาในปีพ.ศ. 2467 ซึ่งเวลานั้นเลนินกราดได้ถือว่าเป็นศูนย์กลางทางวิทยาศาสตร์ของสหภาพโซเวียต ลันเดาศึกษาที่มหาวิทยาลัยเลนินกราดเพียง 2 ปีก็จบการศึกษาพร้อมกับการตีพิมพ์บทความทางวิทยาศาสตร์ฉบับแรกออกมา ในปีพ.ศ. 2469 ลันเดากลายเป็นนักศึกษาระดับปริญญาเอกของสถาบันฟิสิกส์และเทคนิคแห่งเลนินกราดซึ่งเวลานั้นลันเดาได้ทำงานวิจัยด้านกลศาสตร์ควอนตัม
ในปีพ.ศ. 2472 เลฟ ลันเดาได้เดินทางไปทำงานวิจัยและศึกษาต่อนอกสหภาพโซเวียต โดยช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่เขาได้พบและทำความรู้จักกับนีลส์ บอร์
ที่สถาบันฟิสิกส์ทฤษฎีแห่งโคเปนเฮเกน โดยบอร์ได้เอ็นดูและชื่นชอบในตัวของลันเดาเป็นอย่างมาก โดยลันเดาได้ทำการศึกษาปัญหาทางฟิสิกส์ที่ำกำัลังเป็นที่สนใจในเวลานั้นและมักจะถกเถียงกับบอร์เป็นประจำ ลันเดาใช้เวลาช่วงนี้ในการศึกษาปัญหา diamagnetism ของโลหะโดยใช้หลักทฤษฎีควอนตัมในการอธิบาย รวมถึงการค้นพบระดับพลังงานควอนตัมของอิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่ภายใต้สนามแม่เหล็กที่คงที่ ซึ่งระดับพลังงานนี้ได้รับการเรียกในเวลาต่อมาว่าระดับพลังงานลันเดา
ฉ่ำอุรา

ฉ่ำอุรา (; ) หรือ จำปา เป็นตัวละครสำคัญ (พระรอง)ในหนังสือการ์ตูนเรื่อง "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย" เขียนโดย ฮาโมริ ทากาชิ ซึ่งเป็นนักเขียนชาวญี่ปุ่น

ฉ่ำอุรา เป็นนักมวยไทยชาวไทยในชมรมมวยไทยที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น เขาเป็นชาวไทยเพียงคนเดียวที่เป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับซาวามูระ โนริทากะ (ตัวเอกของเรื่อง) ของชมรมมวยไทยที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น โดยที่ฉ่ำอุราเป็นเพื่อนผู้คอยให้คำแนะนำด้านการต่อสู้ และให้กำลังใจแด่ซาวามูระตลอดมา เขาจึงเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของซาวามูระ ซึ่งในภายหลัง เขาได้ร่วมออกเดินทางไปกับซาวามูระ โนริทากะ ซึ่งเขาได้พบกับนักสู้ผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้ที่เก่งกาจหลากแขนง

กล่าวกันว่า ชื่อของฉ่ำอุราในภาษาญี่ปุ่น () ได้มาจากชื่อของช้างเผือก เกียรติทรงฤทธิ์ () ซึ่งเป็นนักมวยไทยที่เข้าร่วมแข่งขันเค-วันในประเทศญี่ปุ่น โดยผู้เขียนได้นำมาดัดแปลงเป็นชื่อของตัวละครดังกล่าว
ซาวามูระ โนริทากะ

ซาวามูระ โนริทากะ (; ) หรือ บักเห่ย เป็นตัวละครเอกในหนังสือการ์ตูนเรื่อง"ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย" เขียนโดย ฮาโมริ ทากาชิ ซึ่งเป็นนักเขียนชาวญี่ปุ่น โดยนิตยสารอะเดย์ได้กล่าวถึงซาวามูระว่าเป็นตัวละครที่มีเอกลักษณ์แตกต่างจากตัวละครการ์ตูนเรื่องอื่น ซึ่งมีลักษณะตรงข้ามกับตัวละครเอกรายอื่นทั้งรูปร่างและหน้าตา จึงทำให้ผู้คนสามารถจดจำบุคลิกลักษณะที่แปลกไปจากเรื่องอื่นได้จนติดตา

"ซาวามูระ โนริทากะ" เป็นนักมวยไทยชาวญี่ปุ่น ผู้ซึ่งเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับนักเรียนแลกเปลี่ยนชาวไทยชื่อ "ฉ่ำอุรา" ประจำชมรมมวยไทยของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในประเทศประเทศญี่ปุ่น โดยในช่วงแรก ซาวามูระเป็นผู้ที่ไม่มีทักษะด้านการต่อสู้ ไม่หล่อ และไร้เสน่ห์ แต่ในภายหลังจากการชมเทปวิดีโอการชกมวยไทย เขาจึงได้ตัดสินใจเข้าฝึกวิชาดังกล่าว เมื่อเขาต่อสู้กับผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ ก็สามารถเอาชนะมาได้แบบฉิวเฉียด โดยมีรูปแบบการต่อสู้ที่ตลกขบขัน หรือในบางครั้งเขาก็สามารถชนะมาได้โดยความพยายามแม้ว่าจะโดนโจมตีจนอยู่ในสภาพที่สะบักสะบอม จนสามารถพิชิตใจสาว ๆ ได้ในช่วงต่อมา
อันโตนิโอ บาเลนเซีย

ลุยส์ อันโตนิโอ บาเลนเซีย โมสเกรา (; เกิดวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักฟุตบอลชาวเอกวาดอร์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กขวาและปีก ให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและทีมชาติเอกวาดอร์

นอกจากนี้แล้ว ตามสถิติของสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) ระบุว่า บาเลนเซีย เป็นนักฟุตบอลที่วิ่งได้เร็วที่สุดในโลก โดยทำความเร็วได้ 35.1 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ศิลปะอัศจรรย์

ศิลปะอัศจรรย์ หรือ อัศจรรย์ศิลป์ () คือประเภทของงานศิลปะ ขอบข่ายของศิลปะอัศจรรย์ได้รับการนิยามอย่างเคร่งครัดโดยนักวิชาการมาตั้งแต่สมัยของชูลส์ แวร์นและเอช. จี. เวลส์ ก่อนหน้าและระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ก็ได้มีขบวนการศิลปินไซ-ไฟ/แฟนตาซีที่ครอบคลุมงานประเภทศิลปินภาพประกอบศิลปะและหนังสือคอมมิค บทเขียนรวมเกี่ยวกับงานศิลปะประเภทนี้เห็นได้ชัดในหนังสือ “Infinite Worlds: The Fantastic Visions of Science Fiction Art” โดยศิลปินอเมริกันวินเซนต์ ดิ เฟทโดยมีนักเขียนอเมริกันเรย์ แบรดเบอร์รีเป็นผู้เขียนบทนำ

ศิลปะอัศจรรย์เดิมจำกัดอยู่เฉพาะแต่งานจิตรกรรมและภาพประกอบ แต่ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมาก็ขยายไปรวมภาพถ่าย ศิลปะอัศจรรย์มีเนื้อหาที่เกี่ยวกับแฟนตาซี, แฟนตาซีเชิงวิทยาศาสตร์ (ประเภทย่อยของไซ-ไฟที่เกี่ยวกับความลี้ลับของมนุษย์ต่างดาวและศาสนาของมนุษย์ต่างดาว), จินตนาการ, และภาวะกึ่งฝัน, วิลักษณ์, มโนทัศน์อันเหนือจริง และรวมทั้งศิลปะเชิงกอธิค การที่ศิลปะอัศจรรย์มีที่มาจากประเภทของงานศิลปะแบบสัญลักษณ์นิยมของสมัยวิคตอเรียทำให้ครอบคลุมหัวข้อที่คล้ายคลึงกันที่รวมทั้งเทพวิทยา, รหัสญาณ (Occultism) และ รหัสยลัทธิ (mysticism), หรือ ตำนานและตำนานพื้นบ้าน และ จะแสวงหาคุณค่าของคุณสมบัติภายใน (ธรรมชาติของวิญญาณและจิตวิญญาณ)

แฟนตาซีเป็นส่วนสำคัญของการสร้างงานศิลปะมาตั้งแต่ก่อตัวขึ้น แต่มาเพิ่มความสำคัญยิ่งขึ้นอีกในการเขียนจิตรกรรมแมนเนอริสม์, สัจนิยมแนวมายา, จินตนิยม, สัญลักษณ์นิยม, เหนือจริง, สัญลักษณ์นิยม และ ศิลปะใต้ดิน (Lowbrow) ฝรั่งเศสเรียกศิลปะในกลุ่มนี้ว่า “ศิลปะแฟนทาสทีค” (Fantastique) ในภาษาอังกฤษบางครั้งก็จะเรียกว่า “ศิลปะมโนทัศน์” (Visionary art) หรือ “ศิลปะวิลักษณ์” (Grotesque art) หรือ “ศิลปะแมนเนอริสม์” ศิลปะอัศจรรย์มีความสัมพันธ์อย่างเกี่ยวดองกับวรรณกรรมแฟนตาซี

จิตรกรศิลปะอัศจรรย์ที่เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นคนแรกคือจิตรกรชาวดัตช์เฮียโรนิมัส บอส จิตรกรผู้อื่นที่ได้ชื่อว่าเป็นจิตรกรศิลปะอัศจรรย์ก็ได้แก่ เปียเตอร์ บรูเกล, จุยเซ็ปเป อาร์ชิมโบลโด, แม็ทไทอัส กรึนวอลด์, ฮันส์ บาลดุง, ฟรานซิสโก โกยา, กุสตาฟ โมโร, แม็กซ์ แม็กนัส นอร์มัน, เฮนรี ฟูเซลี, โอดิยอง เรอดอง, แม็กซ์ คลิงเกอร์, อาร์โนลด์ เบิคลิน, วิลเลียม เบลค, กุสตาฟว์ ดอเร, จิโอวานนิ บัตติสตา พิราเนซี, ซัลบาดอร์ ดาลี, อาริค เบราเออร์, โยห์ฟรา บอสชาร์ท, ออดด์ เนอร์ดรุม และ มาที คลาไวน์

ในคริสต์ทศวรรษ 1930 ในสหรัฐอเมริกา ก็มีกลุ่มศิลปินในวิสคอนซินผู้ได้รับอิทธิพลจากขบวนการลัทธิเหนือจริงของยุโรปก่อตั้งตัวขึ้นเป็นกลุ่มศิลปะอัศจรรย์ ที่ประกอบด้วยศิลปินที่ทำงานอยู่ในบริเวณแมดิสันในวิสคอนซินที่รวมทั้ง มาร์แชล เกลเซียร์, ดัดลีย์ ฮัพเพลอร์ และ จอห์น ไวล์ด, คาร์ล พรีบจากมิลวอคี และ เกอร์ทรูด อเบอร์ครอมบีจากชิคาโก ศิลปะของศิลปินกลุ่มนี้ผสานอารมณ์ขันเชิงมรณนิยม (macabre), ความลี้ลับ และ การแฝงนัย (irony) ที่เป็นงานศิลปะที่ตรงไปตรงมา และตรงกันข้ามกับศิลปะภูมิภาคนิยมอเมริกัน (American Regionalism) ที่กำลังเป็นที่นิยมกันอยู่ในขณะนั้น
ขบวนการปรัชญาศิลปะหลัก “จินตภาพนิยมชิคาโก” (Chicago Imagism) ของชิคาโกหลังสงครามโลกครั้งที่สองสร้างงานจิตรกรรมที่มีลักษณะเป็นงานศิลปะอัศจรรย์และศิลปะวิลักษณ์ ที่มีความเป็นเอกลักษณ์อันแตกต่างจากศิลปะแอ็บสแตร็คท์ของนิวยอร์กที่เป็นที่นิยมกันในขณะนั้น ศิลปินจินตภาพนิยมคนสำคัญก็ได้แก่โรเจอร์ บราวน์, แกลดิส นิลส์สัน, จิม นัทท์, เอ็ด แพสค์ และ คาร์ล เวอร์ซัม
ศศิวรรณ์ เลิศวิริยะประภา

ศศิวรรณ์ เลิศวิริยะประภา ชื่อเล่น โอ๊ต ปัจจุบัน เป็นผู้ดำเนินรายการ คุยข่าวเช้า คู่กับ วราภรณ์ สมพงษ์ จ.-ศ. เวลา 08.00 - 09.30 น. และ รายการ เรื่องเด่นสุดสัปดาห์ คู่กับ ธีระ ธัญไพบูลย์ ส. 09.05 - 10.40 น. อดีต ผู้ประกาศข่าวในพระราชสำนัก สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผู้ประกาศข่าว รายการเช้านี้...ที่หมอชิต ออกอากาศทางช่อง 7 สี 06:00-07:30 น. ทุกวันจันทร์-ศุกร์ ก่อนหน้านี้ เคยเป็นผู้กาศข่าวทางไอทีวีต่อจากนั้นก็ย้ายมาอยู่ช่อง 3 โดยเป็นพิธีกรรายการ ข่าววันใหม่ และดำเนินรายการข่าว 3 มิติ แทน กิตติ สิงหาปัดเป็นครั้งคราวที่คุณกิตติ ติดภารกิจ จากนั้นได้รับการติดต่อจากมีเดียส์มาร่วมงานกันในรายการเช้านี้...ที่หมอชิตจนถึงปี พ.ศ. 2554 คุณโอ๊ต จบการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นเดียวกับ กาละแมร์ พัชรศรี เบญจมาศ ปัจจุบันได้ย้ายมาเป็นผู้ประกาศข่าวทาง สปริงนิวส์
ศิลปะแฟนตาซี

ศิลปะแฟนตาซี () เป็นประเภทของงานศิลปะประเภทหนึ่งที่มีเนื้อหา, ความคิด, องค์ประกอบ หรือฉากที่เป็นไสยศาสตร์หรือเหนือธรรมชาติ ขณะที่ปรัชญานี้บางส่วนคาบเกี่ยวกับนิยายวิทยาศาสตร์ นวนิยายสยองขวัญและนวนิยายคาดการณ์ แต่ศิลปะแฟนตาซีก็มีองค์ประกอบบางอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองที่ไม่พบในศิลปะการเขียนนวนิยายคาดการณ์ เนื้อหาของงานที่มาจากความลึกลับและตำนานหรือการเขียนแฟนตาซีของโลกสมัยใหม่ในรูปลักษณ์ที่แฝงนัยยะของพลังอำนาจของเทพ มายาหรือสิ่งที่เหนือธรรมชาติ เป็นเนื้อหาที่พบโดยทั่วไปในงานประเภทนี้และเป็นปัจจัยที่สร้างความแตกต่างของงานศิลปะประเภทนี้จากงานศิลปะประเภทอื่น ๆ นอกจากนั้นก็จะนิยมใช้จินตสัตว์ (Mythical creature) ในตำนานเทพหรือในจินตนาการเช่นมังกร, พ่อมด, พราย และอื่น ๆ ในองค์ประกอบของภาพ

ศิลปะแฟนตาซีมีความสัมพันธ์โดยตรงกับนวนิยายแฟนตาซี หรือบางครั้งงานศิลปะแฟนตาซีก็จงใจถอดออกมาจากตัวละครหรือฉากของงานวรรณกรรมแฟนตาซีโดยตรง งานศิลปะประเภทนี้ที่สร้างโดยจิตรกรสมัครเล่นจะเรียกว่า “ศิลปะโดยแฟน” (Fan art)

“ศิลปะโดยแฟน” เป็นวัฒนธรรมย่อยที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย ที่มักจะใช้เว็บไซต์เป็นศูนย์กลาง เช่น เว็บไซต์เอลฟ์วูดซึ่งเป็นเว็บไซต์โดยเฉพาะสำหรับนิยายวิทยาศาสตร์ที่เป็นต้นฉบับและศิลปะแฟนตาซี

ศิลปะแฟนตาซีไม่ควรจะสับสนกับปรัชญาศิลปะ “ศิลปะอัศจรรย์” (fantastic art) ซึ่งเป็นประเภทของศิลปะที่มีองค์ประกอบที่เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่จำเป็นจะต้องเป็นเชิง “แฟนตาซี” เสมอไป

แม้ว่าการสร้างงานศิลปะแฟนตาซีจะต้องใช้ความเชี่ยวชาญทางเทคนิคของผู้สร้าง และแม้ว่าจะเป็นศิลปะที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย แต่ศิลปะแฟนตาซีก็ยังไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของบัญญัติตะวันตก (Western canon) หรือเป็นงานประเภทวิจิตรศิลป์ที่ยังคงไม่มีแขวนแสดงในห้องแสดงภาพ หรือยังไม่ได้รับเงินทุนสนับสนุนจากรัฐบาล หรือยังไม่เป็นหลักสูตรการเรียนในสถาบันศึกษาและอื่น ๆ

งานไม่กี่ชิ้นที่เป็นงานที่เข้าขั้นโดยเฉพาะงานเหนือจริงหรือพรีราฟาเอลไลท์ มีลักษณะเดียวกับศิลปะแฟนตาซีหลายอย่าง เช่นงานเขียน “ปราสาทในพิรานีส” โดย จิตรกรเบลเยียม เรอเน มากริต หรือ “เลดี้แห่งชาลอตต์” โดย จิตรกรชาวอังกฤษ จอห์น วิลเลียม วอเทอร์เฮาส์ ก็แทบจะแน่นอนว่าจัดอยู่ในประเภทศิลปะแฟนตาซีได้ ถ้าเป็นภาพที่เขียนในปัจจุบัน งานเขียนชิ้นหลังนี้ก็เช่นเดียวกับศิลปะแฟนตาซีตรงที่เป็นงานที่เขียนจากจินตนการที่มาจากงานวรรณกรรม ที่ในกรณีนี้คือมาจากโคลงชื่อเดียวกันโดยลอร์ดอัลเฟรด เทนนีสัน

ศิลปินศิลปะแฟนตาซีผู้อื่นใช้ขบวนการศิลปะอาร์ตนูโวและขบวนการศิลปะของวัฒนธรรมชั้นสูงที่พยายามดิ้นรนให้ศิลปะแฟนตาซีหรือศิลปะนางฟ้าได้รับการพิจารณาและได้รับการยอมรับกันว่าเป็นศิลปะได้ระดับโดยสถาบันศิลป์ต่าง ๆ

ฟีนุคาเนบรรยายลักษณะงานศิลปะของตนเองว่ามีลักษณะแบบ “ยุคกลางใหม่” (Neo-Medieval) แทนที่จะใช้คำหลีกเลี่ยงว่าเป็น “ศิลปะแฟนตาซี” การนิยามว่าศิลปะใดถือว่าเป็นศิลปะของวัฒนธรรมชั้นสูง หรือศิลปะใดไม่ถือว่าเข้าขั้นเป็นปัญหาใหญ่ที่จิตรกรผู้มีชื่อเสียงเช่น โรงเรียนกลาสโกว์ ที่ถือกันว่าเป็นกลุ่มศิลปินที่ด้อยกว่ามาตรฐานในสมัยที่รุ่งเรืองอยู่
คิม แท-ย็อน

คิม แท-ย็อน (; ; เกิด 9 มีนาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ และเป็นสมาชิกวงดนตรีหญิงเกิลส์เจเนอเรชันกับกลุ่มย่อยเกิลส์เจเนอเรชันแททีซอ (TaeTiSeo)

แทย็อน เกิดที่ช็อนจู มีพี่ชาย 1 คน น้องสาว 1 คน

ระหว่างเรียนมัธยม แทย็อนกับพ่อเทียวไปเทียวมาระหว่างช็อนจูกับโซลทุก ๆ วันอาทิตย์ เพื่อให้เธอไปฝึกหัดร้องเพลงที่สถาบันเอสเอ็ม ครูสอนร้องเพลงของเธอ คือ ช็อง ซุน-ว็อน หรือเรียกกันว่า เดอะวัน (The One) ต่อมาในปี 2004 แทย็อน ได้ร้องเพลง "ยูบริงมีจอย" (You Bring Me Joy) กับเดอะวัน เขากล่าวว่า "ผมจะร้องคู่กับนักร้องคนดังคนไหนก็ได้ แต่ผมอยากรับรู้ศักยภาพของแทย็อน" ในปีเดียวนั้น เธอได้รางวัลที่ 1 ในการประกวดยุวชนดีเด่นของสถาบันเอสเอ็มและได้ทำสัญญากับบริษัทเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ เธอยังฝึกหัดในสถาบันต่อไปจนได้เป็นสมาชิกเกิลส์เจเนอเรชันซึ่งเปิดตัวเมื่อปี 2007 ในปี 2008 แทย็อน เรียนจบจากโรงเรียนศิลปะมัธยมปลายช็อนจู และได้รางวัลความสำเร็จสูงสุดจากโรงเรียน

ก่อนเข้าเป็นสมาชิกเกิลส์เจเนอเรชัน แทย็อนได้แรงบันดาลใจจากศิลปินโบอา แทย็อน กล่าวว่า "ฉันอยากเป็นเหมือนเธอและอยากทำงานในญี่ปุ่นและรอบโลกมาตลอด" ความอยากของเธอเป็นจริงเมื่อเกิลส์เจเนอเรชันเปิดตัวในญี่ปุ่นในปี 2010

ความสามารถร้องเพลงของแทย็อน เป็นที่ตอบรับอย่างดีในหมู่ผู้ประกอบวิชาชีพอุตสาหกรรม พัก จิน-ย็อง ประธานเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ กล่าวว่า อยากทำงานกับแทย็อน เพราะเธอมีพลังในการแสดงอารมณ์มาก เขากล่าวว่า "ถ้าจะให้ทำงานกับนักร้องที่ร้องเก่ง ผมขอเลือกนักร้องอย่างแทย็อน ซึ่งคุณจะแยกไม่ออกว่าอันไหนคือเสียงร้องอันไหนคือเสียงพูด" ยู ย็อง-ซ็อง นักแต่งเพลง กล่าวว่า "แทย็อน เหมือนหย่ามาแล้ว 7 ครั้ง" เพราะเสียงของเธอฟังแล้วเศร้าโศกเหมือนสู้ชีวิตมาโชกโชน ส่วนอัน ย็อง-มิน นักแต่งเพลง กล่าวตอนทำเพลง "ไอเลิฟยู" (I Love You) ว่า "ผมตกใจเพราะความสามารถร้องเพลงของแทย็อน เพลงนี้ร้องยาก ผมก็เป็นห่วง แต่เธอร้องดีจนผมน้ำตาร่วง...ผมจำได้ว่าผมตบมือให้เธอด้วย"

แทย็อน กล่าวถึงวิธีร้องเพลงของตัวเองว่า "ตอนร้องเพลง คุณต้องมีความสามารถในการแสดงและอาศัยจินตนาการหน่อยหนึ่ง คุณต้องเห็นค่าในอารมณ์ และต้องไม่หนีห่างจากสีสันของเพลงในเวลาที่คุณเอาใจใส่ในเพลง"
อูดง

อูดง () เป็นอาหารญี่ปุ่นที่เป็นที่นิยมชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งสาลี ลักษณะเป็นเส้น หนา ยาว มีสีขาว

อูดงนิยมรับประทานทานร้อน ๆ ในซุปใส ซึ่งทำจากดาชิ (หัวเชื้อน้ำซุป) และโชยุ (ซีอิ๊วญี่ปุ่น) และมิริง (เหล้าสำหรับปรุงอาหาร)

อูดงมีชื่อเรียกหลายชื่อ ขึ้นอยู่กับอาหารที่นำมาวางบนเส้นอูดง เช่น "เท็มปูระอูดง" () คือ อูดงหน้ากุ้งชุบแป้งทอด และ "คิตสึเนะอูดง" () คือ อูดงหน้าเต้าหู้หวาน เป็นต้น

เส้นอูดงมีต้นกำเนิดมาจากเส้นชูเมี่ยน (ภาษาจีน: 粗麵, พินอิน: cū miàn) ของประเทศจีน เป็นเส้นทำจากแป้งสาลี ยาว หนาประมาณ 2-3 เซนติเมตร นิยมทานในซุปผสมเต้าเจี้ยว ถือเป็นอาหารภาคเหนือของจีน

เส้นอูดงได้เข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นโดยพระสงฆ์ชาวญี่ปุ่นที่เดินทางไปจาริกยังประเทศจีน ชาวญี่ปุ่นได้ยกย่องพระคูไก () และพระเอ็นนิ () ให้เป็นต้นตำรับการปรุงเส้นอูดงของญี่ปุ่น พระคูไคเดินทางไปยังประเทศจีนในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 9 เพื่อศึกษาพุทธศาสนา โดยอดีตจังหวัดซานูกิ () หรือปัจจุบันคือจังหวัดคางาวะบนเกาะชิโกกุ ประกาศตัวเป็นผู้สืบทอดสูตรการทำอูดงจากพระคูไก ส่วนพระเอ็นนิ ซึ่งเป็นพระนิกายเซน สำนักรินไซ () ได้เดินทางไปประเทศจีนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยมีเมืองฮากาตะ จังหวัดฟูกูโอกะ เป็นผู้ประกาศว่าสืบทอดสูตรของพระเอ็นนิ

เช่นเดียวกับอาหารเส้นอื่น ๆ ของญี่ปุ่น อูดงนิยมรับประทานเย็นในฤดูร้อน และรับประทานร้อนในฤดูหนาว อาหารต่าง ๆ ที่นำมาวางบนเส้นอูดงแสดงถึงฤดูกาลนั้น ๆ และความสมดุลกับส่วนผสมอื่น ๆ อาหารที่นำมาวางบนเส้นอูดงนั้นถูกปรุงอย่างเรียบง่าย บางครั้ง นำไปทานกับเส้นโซบะได้เช่นกัน
วัดธรรมิการาม (ลพบุรี)

วัดธรรมิการาม (วัดค้างคาว)ตั้งอยู่ในตำบลบางขาม อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี

วัดธรรมิการาม หรือวัดค้างคาว ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางขามฝั่งตะวันตก ตำบลบางขาม อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี เป็นวัดที่มีประวัติการสร้างที่ยาวนาน ตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ สาเหตุที่ชื่อวัดค้างคาวเพราะว่าเดิมมีค้างคาวอาศัยอยู่มาก ปัจจุบันไม่มีแล้วและได้เปลี่ยนชื่อใหม่ว่า วัดธรรมิการาม วัดนี้เป็นวัดเก่าแก่อยู่ริมฝั่งคลองในหมู่ไม้ร่มรื่น และในปัจจุบันยังเป็นสถานที่ฝึกและปฏิบัติอบรมพระพุทธศาสนาแก่นักเรียนและนักศึกษา มีทัศนียภาพที่สวยงาม และสภาพบริเวณในวัดยังมีความร่มรื่น เงียบสงบ มีศาสนสถานที่เก่าแก่มากมาย เช่นพระอุโบสถหลังเก่าที่มีประวัติการสร้างมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ดังปรากฏให้เห็นภายในพระอุโบสถ นั่นคือภาพจิตรกรรมฝาผนังที่มีความงดงามยิ่ง สิ่งที่น่าสนใจของวัดนี้ คือ มีภาพเขียนที่ผนังโบสถ์ ซึ่งเป็นภาพเขียนเรื่องพุทธประวัติทั้ง 4 ด้าน ลักษณะของภาพเขียนมีลักษณะแบบตะวันตกเข้ามาปนบ้างแล้ว เช่น การแรเงาต้นไม้ และอื่นๆ เป็นภาพเขียนในสมัยรัชกาลที่ 4 ฝีมือช่างพื้นบ้านที่งดงามมาก
วัดธรรมิการาม เป็นวัดเก่าแก่อยู่ริมคลอง สามารถเข้าได้ 2 ทางคือ ทางรถ สวามารถเข้าได้จากบริเวณใกล้ทางเข้าวัดไลย์ อำเภอท่าวุ้ง และทางเท้า ผ่านหมู่บ้าน ข้ามสะพานไม้เข้าไปก็สามารถเข้าถึงวัดนี้ได้โดยสะดวก

จิตรกรรมฝาผนังวัดธรรมมิการามหรือวัดค้างคาว หมู่ ๔ ตำบลบางขาม อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี 
ที่วัดดังกล่าวนั้น มีจิตรกรรมฝาผนังภายในอาคารของวัดสองแห่งคือ 
๑. จิตรกรรมฝาผนังภายในพระอุโบสถ เป็นภาพวาดอยู่เหนือระดับกรอบบนของประตูแและหน้าต่างภายในพระอุโบสถทั้งสี่ด้าน เป็นเรื่องพุทธประวัติโดยเริ่มเนื้อหาแรกที่ผนังด้านหลังพระพุทธรูปประธานคือ เรื่องพระราชพิธีอภิเษกสมรสของเจ้าชายสิทธัตถะ และพระนางพิมพา จากนั้นเป็นเรื่องเสด็จออกผนวช ผจญมา ตรัสรู้ ประทานธรรม เสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน และสมโภชแบ่ง พระบรมสารีริกธาตุ ไม่ปรากฏชื่อศิลปินผู้วาด 
๒. จิตรกรรมฝาผนังภายในพระวิหาร เป็นภาพวาดอยู่เหนือระดับกรอบบนของประตูและหน้าต่างภายในพระวิหารทั้งสี่ด้าน เป็นภาพวาดเรื่องทศชาติโดยมีชื่อแต่ละพระชาติกำกับคือ เตมียชาดก มหาชนกชาดก สุวรรณสามชาดก เนมิราชชาดก มโหสถชาดก ภูมริทัตชาดก จันทกุมารชาดก พระพรหมนารทชาดก พระวิธูรชาดก และพระเวสสันดรชาดก ที่ผนังด้านตรงข้ามกับพระประธาน มีข้อความเขียนไว้ว่า "เขียนเดือน ๑๑ ขึ้น ๘ ค่ำ ปีกุน สำเร็จแล้วปีชวด พ.ศ. ๒๔๖๗ ราคา ๙๔ บาท ช้าง (ช่าง) เพงเป็นผู้เขียนไว้ใน พระพุทธศาสนา" รูปแบบของการวาดเป็นแบบท้องถิ่น จิตรกรรมทั้งสองแห่งอยู่ในสภาพที่ค่อนข้างสมบูรณ์ จากการพิจารณาจึงน่าจะเป็นภาพที่วาดอยู่ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว - รัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (พ.ศ. ๒๓๙๔ - ๒๔๕๓) รูปแบบจิตรกรรมเป็นแบบ "หลวง"

ขอเปลี่ยนแปลงหมายเลขโทรศัพท์ วัดธรรมิการามหรือวัดค้างคาว ติดต่อสอบถามที่ 089-8046345 นรพิชญ์ ผู้ดูแลหลวงพ่อ
สมมาตร

สมมาตร (Symmetry) ทั่วไปจะหมายถึงสองความหมาย ความหมายแรกคือการรับรู้ถึงการเข้ากันได้ หรือความงามได้สัดส่วน และความสมดุล ดังความสวยงามหรือความสมบูรณ์แบบที่สะท้อนออกมา ในความหมายที่สองคือความเที่ยงตรงและความคิดที่ชัดเจนของความสมดุลหรือ"รูปแบบความคล้ายคลึงในตัวเอง" ที่สามารถพิสูจน์หรือตรวจสอบได้ตามกฎของระบบในเชิงรูปนัย โดยใช้เรขาคณิต, จนถึงฟิสิกส์ หรืออื่นๆ

ถึงแม้ว่าความหมายจะต่างกันในบางบริบท แต่ทั้งคู่เกี่ยวข้องกันและถูกอภิปรายโต้แย้งกันในการเปรียบเทียบ

แนวความคิดเรื่องความเที่ยงตรงถูกต้องของสมมาตรมีหลากหลายวิธีตัดสินและนิยาม เช่น สมมาตรอาจจะใช้:ในประเด็นของเวลาที่ผ่านไป ตามความสัมพันธ์ของตำแหน่ง ตามการแปลงทางเรขาคณิต เช่น ขนาด, การสะท้อน, และการหมุน ตลอดจนการแปลงฟังก์ชันชนิดอื่นๆ และตามมุมมองของวัตถุนามธรรม, แบบจำลองตามทฤษฎี, ภาษา, ดนตรี และความรู้

สมมาตรสามารถมีคำนิยามที่แตกต่างกันได้ เช่น

เส้นสมมาตรมี 2 ประเภท ดังนี้
โซบะ

โซบะ () เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ได้ความนิยมชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งบักวีต (ไม่ใช่แป้งสาลี) มีลักษณะเป็นเส้นยาว สีน้ำตาล

โซบะนิยมรับประทานทั้งแบบเย็น จุ่มกับซอส และแบบร้อนในซุป ซึ่งมีชื่อเรียกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับวิธีนำเส้นโซบะไปประกอบอาหารนั้น

นอกจากนี้ ในประเทศญี่ปุ่นเองยังนิยมเรียกอาหารเส้นที่เป็นเส้นขนาดเล็กว่า โซบะ อีกด้วย ซึ่งต่างจากอูดงซึ่งมีลักษณะเส้นหนา ทำจากแป้งสาลี โซบะมีขายในหลากหลายสถานที่ ตั้งแต่ในร้านอาหารจานด่วนราคาถูกตามสถานีรถไฟต่าง ๆ ไปจนถึงร้านอาหารหรูหราราคาแพง นอกจากนี้ เส้นโซบะยังมีขายแบบเส้นแห้งและบะหมี่สำเร็จรูปตามซูเปอร์มาร์เก็ตอีกด้วย

ในประเทศไทย มักเรียกเส้นบะหมี่ฮกเกี้ยนซึ่งมีลักษณะเส้นใหญ่ หนา สีเหลืองว่า เส้นโซบะ เนื่องจากร้านอาหารในประเทศไทยนิยมนำบะหมี่ชนิดนี้มาผัด คล้ายอาหารญี่ปุ่นที่เรียกว่า ยากิโซบะ
วัดท่าโขลง

วัดท่าโขลง เป็นวัดในตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี

ในเขตตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี มีพระดีวัดดัง เป็นที่รู้จักกล่าวขานกันมานาน คือ วัดท่าโขลง 
หากย้อนหลังไปประมาณ 70 กว่าปีที่คนเฒ่าคนแก่เล่าถึงพระเกจิอาจารย์รูปหนึ่งเคยบวชอยู่ที่วัดไลย์ ได้มาเป็นเจ้าอาวาสวัดท่าโขลง คือ พระครูสนิธวินัยการ 
พระครูสนิธวินัยการ หรือ หลวงพ่อสนิธ ยโสธโร อดีตเจ้าอาวาส อดีต เจ้าคณะตำบลเขาสมอคอน ตำแหน่งพระวินัยธร เป็นที่ศรัทธาเลื่อมใสของผู้คนในสมัยนั้นกันมาก วัดท่าโขลง ปัจจุบันตั้งอยู่หมู่ที่ 9 ต.เขาสมอคอย อ.ท่าวุ้ง จ.ลพบุรี มีเนื้อที่ 13 ไร่ งาน 16 วา ตามทำเนียบวัดในวัดจังหวัดลพบุรี ระบุว่าประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2226 นับโดยปัจจุบัน 323 ปีแล้ว ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2420 คนเฒ่าคนแก่ให้ฟังว่า สมัยก่อนวัดท่าโขลงเป็นบริเวณป่าติดกับแม่น้ำบางขาม
รายชื่อผลงานเพลงของอะระชิ

ผลงานของอะระชิ ศิลปินบอยแบนด์จากประเทศญี่ปุ่น ประกอบไปด้วย 8 อัลบั้ม, 3 อัลบั้มพิเศษ, 28 ซิงเกิล และ 8 วีดีโออัลบั้ม อะระชิยังมีมิวสิกวีดีโอทั้งหมด 35 เพลง รวมถึง "All or Nothing" และ "Lucky Man" โดยผลงานแรกของทางวงคือซิลเกิ้ล "Arashi" ซึงใช้เป็นเพลงประกอบงานกิฬาวอลเลห์บอลชิงแชมป์โลกครั้งที่ 8 โดยมีญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพ ทำยอดขายได้เกือบล้านชุดในการจำหน่าย และเป็นซิงเกิลที่ขายดีที่สุดจนถึงปัจจุบัน

เกือบ 1 ปีจากการเดบิวท์ อัลบั้มแรกของวง "" สามารถครองอันดับ 1 ในออริก้อนชารท์และยอดขายสูงที่สุดของวงเช่นเดียวกับซิงเกิล "Arashi" จนกระทั่ง "All the Best! 1999-2009" อัลบั้มพิเศษฉลองครบรอบ 10 ปี ได้วางจำหน่ายออกมา ทำให้อัลบั้มแรกครองสถิติขายดีที่สุดของวงมาเกือบ 10 ปี ด้วยยอดขาย 323,030 ชุด และเป็นศิลปินรายที่ 5 ในประวัติศาสต์ที่สามารถทำยอดขายประจำปีได้ทั้งอันดับ 1 และ 2 คือซิงเกิล "Truth/Kaze no Mukō e" และ "One Love" ตามลำดับ Such a feat had not been achieved since 1989.

อย่างไรก็ตาม วันที่ 18 ธันวาคม ปี 2009 ออริก้อนได้ประกาศอะระชิได้ทำลายสิถิติของตัวเองโดยการครองอันดับ 1 ในทั้งในหมวดซิงเกิล, อัลบั้ม และ DVD เพลง ในปี 2009 โดยซิงเกิลทั้งหมดในปี 2009 ได้ติดอยู่ในอันดับ Top 5 ของตารางประจำปี โดยอันดับ 1 คือ "Believe/Kumorinochi, Kaisei", อันดับ 2 "" ,อันดับ 3 "My Girl" และและอันดับ 5 "Everything" นอกจากนี้ทางวงได้กลายเป็นศิลปินรายแรกในประวัติศาสตร์ที่สามารถครองอันดับ 1 และ 2 ในชารทได้ 2 ปีซ้อน และ สามารถทำยอดขายทั้ง 4 ชุดติด 5 อันดับสูงสุด ทางด้านชารท์อัลบั้ม "All the Best! 1999-2009" ได้กลายเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดในปี 2009 โดยขายไปได้กว่า 1.43 ล้านชุด ทำให้เป็นครั้งแรกที่อะระชิได้ครองอันดับที่ 1 ในชารทอัลบั้มประจำปี