seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ศูนย์พณิชยการพระนคร

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ศูนย์พณิชยการพระนคร เป็นศูนย์การศึกษาในสังกัดของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ในอดีตเคยมีสถานะเป็นวิทยาเขตพณิชยการพระนคร ต่อมาได้มีการแบ่งส่วนราชการใหม่ จึงเป็นการยกเลิกวิทยาเขตนับแต่นั้นเป็นต้นมา และได้ยุบรวมเข้ากับวิทยาเขตชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ ซึ่งในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของ คณะบริหารธุรกิจ คณะศิลปศาสตร์ และคณะอุตสาหกรรมสิ่งทอและออกแบบแฟชั่น

เดิมคือ วิทยาลัยพาณิชยการพระนคร ต่อมาได้ยุบรวมเข้ากับวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2519 ได้รับการยกฐานะเป็นสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนครในเวลาต่อมา
พระอนุสาวรีย์พลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ถือเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวพณิชยการพระนครตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน และยังถือเป็นประวัติศาสตร์อันน่าภาคภูมิใจของชาวพณิชยการพระนครและเป็นสิริมงคลยิ่งที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระมหากรุณา เสด็จฯ เป็นประธานในพิธีเปิดพระอนุสาวรีย์พลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์

วันอาภากร ตรงกับวันที่ 19 ธันวาคม ของทุกปี ชาวพณิชยการพระนครถือว่าวันนี้เป็นวันสำคัญอย่างยิ่ง เพราะนอกจากจะเป็นวันคล้ายวันประสูติของพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ (พระนามเดิม คือ "พระองค์เจ้าอาภากรเกียร์ติวงศ์") ซึ่งตรงกับวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2423 พณิชยการพระนคร เข้าตั้งหลักปักฐานอยู่ที่บริเวณวังของเสด็จพ่อ ตั้งแต่ พ.ศ. 2491 เป็นต้นมา หลังจากนั้นประมาณ 55 ปีต่อมา พ.ศ. 2513-2514 ร้อยเอกสุวิทย์ ทัดพิทักษ์กุล ศิษย์เก่าพณิชยการพระนคร รุ่น 2491 ในฐานะนายกสมาคมนักเรียนเก่าพณิชยการพระนคร และศาสตราจารย์ธรรมนูญ อัคคพาณิช (ผู้อำนวยการโรงเรียนพณิชยการพระนคร ในขณะนั้น) ได้ปรึกษาหารือกันว่า ที่ตั้งของพณิชยการพระนคร เคยเป็นที่ประทับของเสด็จพ่อมาก่อน และพระองค์ท่านก็ถือเป็นปูชนียบุคคล ที่ชาวไทยต่างยกย่องนับถือ และเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพณิชยการพระนครอีกด้วย จึงเห็นสมควรว่า ควรจัดสร้างพระอนุสาวรีย์ของพระองค์ขึ้นประดิษฐานหน้าวิทยาเขตฯ ไว้เป็นอนุสรณ์ และยังเป็นวันที่คณาจารย์ นักศึกษา เจ้าหน้าที่ รวมไปถึงศิษย์เก่าร่วมใจกันประกอบพิธีทางศาสนา พิธีบวงสรวง เพื่อแสดงความกตัญญูกตเวทิตาต่อพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ผู้ให้สถานที่พักพิงและอาศัยวังนางเลิ้งก่อตั้งเป็น “พณิชยการพระนคร”

เรือนหมอพร เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงเรื่องราวที่เกี่ยวเนื่องกับพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ภายในจัดแสดงเครื่องใช้ประจำพระองค์และเครื่องมือแพทย์ และยังเป็นศูนย์วัฒนธรรมของวิทยาเขตพณิชยการพระนคร โดยที่ดินบริเวณนี้ในอดีตเคยเป็นวังที่ประทับของ กรมหลวงชุมพรฯ เหตุที่ให้ชื่อเรือนหลังนี้ว่า “เรือนหมอพร” เพราะทางวิทยาเขตฯ เคยใช้เรือนหลังนี้เป็นเรือน
พยาบาลมาก่อน ส่วนชื่อ “หมอพร” เป็นพระนาม กรมหลวงชุมพรฯ ในบทบาทที่เป็นหมอรักษาคนไข้
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม สังกัดกระทรวงวัฒนธรรม เป็นองค์กรส่งเสริม สนับสนุนให้ประชาชนมีค่านิยมและพฤติกรรมที่เหมาะสม มีความภาคภูมิใจ และสืบทอดวัฒนธรรมอันเป็นอัตลักษณ์ของตนเองและชุมชน สามารถประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิต และการพัฒนาที่ยั่งยืน ตั้งอยู่ที่ ถนนเทียมร่วมมิตร แขวงห้วยขวาง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร บริเวณที่ตั้งเดียวกับ กระทรวงวัฒนธรรม และ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม เดิมคือสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2501 เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2501 เป็น กองวัฒนธรรม สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2515 ได้มีประกาศคณะปฏิวัติฉบับที่ 217 ให้กองวัฒนธรรม โอนไปสังกัดกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2515 กระทั่งในรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ได้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการวัฒนธรรมไทยขึ้นคณะหนึ่ง ให้มีอำนาจหน้าที่ พิจารณาจัดตั้งสถาบันวัฒนธรรมแห่งชาติ เพื่อดำเนินการศึกษา ค้นคว้า ปรับปรุง รักษา ส่งเสริมเผยแพร่ และปลูกฝังวัฒนธรรมของชาติให้แก่ประชาชนและเยาวชน แต่ยังไม่ทันได้ดำเนินการอย่างไรก็เปลี่ยนรัฐบาล

จนในรัฐบาลของพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ พ.ศ. 2522 จึงได้ถือกำเนิดสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2522 ในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 จึงได้โอนมาสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม

ในปี พ.ศ. 2553 ได้มีการโอนภารกิจของคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติไปยังสำนักงานปลัดกระทรวงวัฒนธรรม จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อจากเดิมเป็น "กรมส่งเสริมวัฒนธรรม"กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมส่งเสริมวัฒนธรรมกระทรวงวัฒนธรรม พ.ศ. 2557
ให้แบ่งส่วนราชการกรมส่งเสริมวัฒนธรรม ดังต่อไปนี้
เครือรัฐเอกราช

เครือรัฐเอกราช ( ) เป็นองค์กรระหว่างประเทศที่ตั้งขึ้นหลังจากที่สหภาพโซเวียตล่มสลายลง โดยมีประเทศสมาชิกเป็นประเทศที่ประกาศเอกราชจากสหภาพโซเวียต (ยกเว้นกลุ่มประเทศบอลติก)
พระศรีศากยะทศพลญาณ ประธานพุทธมณฑลสุทรรศน์

"พระศรีศากยะทศพลญาณ ประธานพุทธมณฑลสุทรรศน์" เป็นพระพุทธรูปยืนปางลีลาขนาดใหญ่ ประดิษฐานเป็นองค์พระประธาน ณ พุทธมณฑล อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ ได้เสด็จพระราชดำเนินไปทรงประกอบพิธีก่อฤกษ์พุทธมณฑล ณ บริเวณใต้ฐานองค์พระประธานเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 และได้เริ่มดำเนินการก่อสร้างในปี พ.ศ. 2500

แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2525 โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 ได้มีพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จประกอบพิธีสมโภช เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม

"พระศรีศากยะทศพลญาณ ประธานพุทธมณฑลสุทรรศน์" เป็นพระพุทธรูปยืนปางลีลาขนาดใหญ่ พุทธลักษณะทรงยกพระบาทขวาจะก้าว ห้อยพระหัตถ์ขวาท่าไกว พระหัตถ์ซ้ายยกเสมอพระอุระป้องไปเบื้องหน้าเป็นกิริยาเดิน หล่อด้วยทองสำริดหนัก 17,543 กิโลกรัม โดยแบ่งหล่อเป็นชิ้นต่างๆ ขององค์พระ รวม 137 ชิ้น แล้วจึงนำไปประกอบกับโครงเหล็กบนฐานพระพุทธรูป เพื่อเชื่อมรอยต่อ และปรับแต่งให้เป็นเนื้อเดียวกัน เป็นพระพุทธรูปสูง 15.875 เมตร ถือเป็นพระพุทธรูปลีลา หล่อด้วยทองสำริดที่มีลักษณะงดงาม และมีขนาดใหญ่ที่สุดในสมัยรัตนโกสินทร์

โดยประยุกต์พุทธลักษณะ มาจากพระพุทธรูปปางลีลาสมัยสุโขทัย โดยศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ชาวอิตาลี เป็นผู้ออกแบบ ซึ่งในตอนแรกที่ออกแบบไว้นั้น พระพุทธรูปมีความสูงเพียง 2.14 เมตร แต่เพื่อให้สอดคล้องกับโอกาสที่พระพุทธศาสนาอายุครบ 2,500 ปี จึงได้มีการขยายขนาดเพื่อให้ได้เป็น 2,500 กระเบียด (1 กระเบียดเท่ากับ 1/4 นิ้ว) ดังนั้นพระศรีศากยะทศพลญาณฯ ในปัจจุบัน จึงมีความสูงถึง 15.875 เมตร ใหญ่กว่าขนาดต้นแบบ 7.5 เท่า

ความเป็นมาของพระพุทธรูปปางนี้มีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับพุทธประวัติ ตอนที่พระพุทธเจ้าเสด็จไปจำพรรษา ณ ปัณฑุกัมพลศิลาอาสน์ ภายใต้ไม้ปาริฉัตตกะ ณ ดาวดึงส์เทวปโลก เมื่อออกพรรษามหาปวารณาแล้ว จึงเสด็จลงจากเทวโลก ในการเสด็จลงจากเทวโลกนั้นเรียกกันว่า "เทโวโรหณสมาคม"
คนจร ฯลฯ

คนจร ฯลฯ ภาพยนตร์ไทยในแนวภาพยนตร์นอกกระแสที่ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อปลายปีพ.ศ. 2542 ความยาว 90 นาที โดยมีนักแสดงที่มีชื่อเสียงร่วมแสดง เช่น ฉัตรชัย เปล่งพานิช, เรย์ แมคโดนัลด์, รามาวดี สิริสุขะ กำกับการแสดงโดย อรรถพร ไทยหิรัญ

แดง (เรย์ แม็คโดนัลด์) เด็กหนุ่มวัยรุ่นเสียสติจากความหลังที่ฝังใจที่เห็นการที่พ่อ (สุเชาว์ พงษ์วิไล) แม่ และเป็ด น้องสาว ถูกชายชู้ของแม่ฆ่าตายหมด แดงอาศัยอยู่ข้างถนนในกรุงเทพฯ ก่อกวนผู้คนไปวันๆ ด้วยเห็นทุกคนเป็นแม่หรือบุคคลในครอบครัวไปหมด

ในวันตรุษจีน เสี่ย (ฉัตรชัย เปล่งพานิช) จะเคร่งครัดในพิธีกรรมทุกปี และได้พาลูกๆ ออกจากบ้านเพื่อไปกินเลี้ยงกับญาติ เจี๊ยบ (รามาวดี สิริสุขะ) ลูกสาวคนโตของเสี่ยกลับบ้านดึก จึงถูกหม่องและเขียว 2 คนงานชาวพม่าที่เสี่ยไล่ออกไปและแกล้งให้ตำรวจจับกุมย้อนกลับมาทำร้าย ด้วยหม่องและเขียวถูกเสี่ยและลูกๆ ข่มเหงมาก่อน มีแดงเท่านั้นที่เห็นเหตุการณ์ ท้ายสุดแดงเป็นผู้ที่ช่วยเสี่ยและครอบครัวไว้ได้ โดยที่ทางตำรวจที่มาทีหลังพยายามกล่อมเสี่ยให้เห็นว่าเป็นผลงานของตำรวจต่างหากที่เป็นผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือ ไม่ใช่แดง เพราะแดงเป็นบ้า

คนจร ฯลฯ เป็นภาพยนตร์ไทยในแนวภาพยนตร์อิสระหรือภาพยนตร์นอกกระแส ที่ได้มีโอกาสเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไป และมีนักแสดงที่มีชื่อเสียงร่วมแสดงเพื่อเรียกความสนใจของคนดู แต่เสียงวิจารณ์ส่วนใหญ่ออกมาเป็นไปอย่างไม่ชื่นชอบ เนื่องด้วยสไตล์ภาพที่สั่นไหว ชวนปวดหัวตลอดทั้งเรื่อง อีกทั้งยังสำทับด้วยการจัดแสงและสีที่ใช้ในเรื่องเป็นไปอย่างโอเวอร์ เกินความเป็นจริง เช่น ชุดของตำรวจที่เป็นสีเขียวเลื่อมสะท้อนแสง หรือ ชุดที่เสี่ยใส่ไปงานกินเลี้ยงรวมญาติเป็นชุดทักซิโด้หูกระต่าย รถที่นั่งไปก็คือรถคาดิลแลคทั้งๆ ที่บ้านที่อยู่ดูเหมือนตึกแถวหรือสตูดิโอทั่วไป และบทภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยคำหยาบคายเกือบจะทุกๆ 5 นาที ทั้งนี้เป็นเพราะความตั้งใจของผู้กำกับ ที่ต้องการสื่อให้เห็นถึงความบ้าบอของคนและเสียดสีสังคม แต่ทว่าสไตล์ภาพยนตร์ที่รุนแรงเช่นนี้ ได้กลบเนื้อหาที่ผู้กำกับตั้งใจจะนำเสนอไปจนหมด
สื่อใหม่

สื่อใหม่, สื่อนฤมิต, นิวมีเดีย () หมายถึงการเข้าถึงเนื้อหาตามความต้องการ ทุกที่ทุกเวลาและทุกอุปกรณ์ดิจิทัล ซึ่งรวมไปถึงข้อมูลป้อนกลับของผู้ใช้ที่โต้ตอบระหว่างกัน การมีส่วนร่วมอย่างสร้างสรรค์ และการรวมตัวเป็นชุมชนที่แวดล้อมเนื้อหาสื่อนั้น คำมั่นของสื่อใหม่อย่างหนึ่งที่สำคัญคือ การทำให้การสร้างสรรค์ การเผยแพร่ การกระจาย และการบริโภคเนื้อหาสื่อ เป็นประชาธิปไตย (democratization) ความคาดหวังของสื่อใหม่อีกอย่างหนึ่งคือการสร้างเนื้อหาที่สดใหม่และไร้ข้อจำกัดในเวลาจริง

เทคโนโลยีส่วนมากอธิบายลักษณะของสื่อใหม่ว่าเป็นดิจิทัล บ่อยครั้งที่มีลักษณะเฉพาะว่าถูกจัดดำเนินการมาแล้ว โยงใยเครือข่ายได้ หนาแน่น บีบอัดได้ และโต้ตอบระหว่างกัน ตัวอย่างของสื่อใหม่อาจเป็นอินเทอร์เน็ต เว็บไซต์ สื่อประสมในคอมพิวเตอร์ วิดีโอเกม ซีดีรอม และดีวีดี แต่ไม่รวมไปถึงรายการโทรทัศน์ ภาพยนตร์ นิตยสาร หนังสือ หรือสิ่งอื่นที่เผยแพร่แบบตีพิมพ์บนกระดาษ เว้นแต่พวกมันจะมีเทคโนโลยีที่ทำให้ใช้งานการโต้ตอบดิจิทัลได้ วิกิพีเดียเป็นสื่อใหม่ตัวอย่างหนึ่ง ที่รวมข้อความดิจิทัล รูปภาพ และวิดีโอพร้อมด้วยเว็บลิงก์ที่เข้าถึงได้ทางอินเทอร์เน็ต อาสาสมัครมีส่วนร่วมอย่างสร้างสรรค์ มีข้อมูลป้อนกลับที่โต้ตอบระหว่างผู้ใช้ และการรวมตัวเป็นชุมชนผู้เข้าร่วมของผู้เขียนและผู้บริจาค เพื่อประโยชน์แก่ผู้อ่านที่ไม่ได้อยู่ในชุมชน เฟซบุ๊กก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งที่ใช้ตัวแบบสื่อเชิงสังคม (social media) ซึ่งผู้ใช้ส่วนใหญ่เป็นผู้มีส่วนร่วม

ถึงแม้สื่อใหม่อาจจะอธิบายลักษณะได้หลายแบบ เลฟ มาโนวิช (Lev Manovich) ก็ได้นิยามสื่อใหม่ไว้ในบทนำของหนังสือ "เดอะนิวมีเดียรีดเดอร์" (The New Media Reader) โดยใช้ญัตติแปดข้อดังต่อไปนี้

ในประเทศไทย มีสถาบันอุดมศึกษาที่เปิดสอนในสาขาที่เกี่ยวข้องกับสื่อใหม่ ดังต่อไปนี้
ซอมบี

ซอมบี () คือสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วโดนกัดกินในบันเทิงคดีที่เกิดจากที่ศพการกลับมามีชีวิต ซอมบีมักพบในสื่อบันเทิงแนวสยองขวัญและจินตนิมิต คำนี้มาจากนิทานพื้นบ้านชาวเฮติที่ว่า"ซอมบี"เป็นศพคนตายที่กลับมามีชีวิตด้วยวิธีการต่าง ๆ ส่วนใหญ่มาจากเวทมนตร์ การพรรณนาถึงซอมบีในสมัยใหม่ไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับเวทมนตร์ แต่มักใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์ เช่น การแผ่รังสี โรคทางจิต ไวรัส อุบัติเหตุทางวิทยาศาสตร์ เป็นต้น

คำว่า "zombie" ในภาษาอังกฤษมีบันทึกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1819 ในประวัติศาสตร์ของประเทศบราซิล โดยโรเบิร์ต เซาทีย์ ในรูปคำว่า "zombi" พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด กำหนดจุดกำเนิดของคำว่าเป็นภาษาแอฟริกันตะวันตก และเปรียบเทียบกับคำภาษาคองโกว่า "nzambi" (พระเจ้า) และ "zumbi" (เครื่องราง)

ในลัทธิวูดูนั้น ซอมบีเป็นศพที่ถูกปลุกให้กลับมาอีกครั้งโดยพ่อมดที่เรียกว่า "บอคอร์" (Bokor) ซอมบีนั้นไม่มีความคิดของตนเองและจะทำงานรับใช้ตามที่เจ้านายต้องการ เชื่อกันว่าถ้าให้ซอมบีกินเกลือแล้ว ซอมบีก็จะกลับไปตายที่หลุมศพของตนอีกครั้ง

ในปี ค.ศ. 1937 โซรา เนียล เฮิร์สตัน ซึ่งกำลังศึกษาเรื่องคติชนวิทยาของประเทศเฮติได้พบกับสตรีที่ครอบครัวอ้างว่าเป็นซอมบีของเฟลิเซีย เฟลิกซ์ เมนเทอร์ ซึ่งเสียชีวิตและได้รับการฝังเมื่อสามสิบปีก่อนหน้านั้น เฮิร์สตันได้ตามสืบข่าวลือเรื่องของคนที่ถูกยาที่มีผลทางจิตเข้าไป แต่ก็ไม่สามารถหาผู้ที่ยอมให้ข้อมูลที่ชัดเจนได้ เธอเชื่อว่ารากฐานของลัทธิวูดูนั้นน่าจะเป็นแพทยศาสตร์ที่มีการใช้ยาซึ่งวิทยาศาสตร์ยังไม่รู้จักมากกว่าจะเป็นพิธีกรรม

เวท ดาวิส ได้เขียนถึงเรื่องซอมบีในทางแพทยศาสตร์จากประสบการณ์ที่เดินทางไปเฮติในปี ค.ศ. 1982 ไว้ในหนังสือสองเล่มคือ The Serpent and the Rainbow และ Passage of Darkness: The Ethnobiology of the Haitian Zombie ดาวิสระบุว่าซอมบีนั้นเกิดจากผงแป้งสองชนิดเข้าไปในกระแสเลือด โดยแป้งชนิดแรกคือ coup de poudre ซึ่งมีพิษที่เรียกว่า tetrodotoxin ซึ่งเป็นพิษกับระบบประสาทและพบได้ในเนื้อของปลาปักเป้า ส่วนแป้งประเภทที่สองนั้นเป็นยากล่อมประสาท เมื่อใช้รวมกันแล้ว บอคอร์จะสามารถควบคุมเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายได้

ดาวิสบรรยายถึงกระบวนการนี้ว่า ก่อนอื่นนั้นผู้เป็นซอมบีจะอยู่ในสภาพเหมือนตาย จากนั้นก็จะตื่นขึ้นมาด้วยสภาพจิตใจที่สับสน และบอคอร์ก็จะใช้ยาและการสะกดจิตซึ่งเสริมโดยความเชื่อของเฮติให้คิดว่าตนตายไปแล้วและกลายเป็นซอมบี

ซอมบิ (zombi) ยังเป็นชื่อหนึ่งของโลอา งูดัมบาลา (Damballah) ซึ่งมีต้นกำเนิดจากแถบไนเจอร์-คองโก ลัทธิวูดูในแอฟริกาตะวันตก
ไซคลอปส์

ไซคลอปส์ (กรีก: Κύκλωψ; ละติน: Cyclops หรือ Kyklops) หรือ อสูรตาเดียว เป็นสัตว์ประหลาดในตำนานกรีก

ชื่อไซคลอปส์ถูกใช้ระบุถึงยักษ์ตาเดียวสองชนิด โดยชนิดแรกเป็นลูกของเจ้านภา อูรานอสและพระแม่ธรณี ไกอา ซึ่งไซครอปส์จำพวกนี้มีเด่นๆ 3 ตน คือ อาจีรอส บรอนทีส และสเตอร์โรพีท มักจะถือค้อนอันใหญ่ มีพลังแห่งสายฟ้า และมีฝีมือในด้านช่างเหล็ก ไซคลอปส์กลุ่มนี้ถูกยูเรนัสกักขังไว้ในทาทารัส จนกระทั่งซุสปลดปล่อยออกมาหลังจากที่โค่นโครนัสผู้เป็นบิดา ซึ่งไซคลอปส์ได้ตอบแทนโดยตีอาวุธต่างๆให้เหล่าเทพ ได้แก่ สายฟ้าให้แก่ ซุส สามง่าม ให้แก่ โพไซดอน หมวกล่องหน ให้แก่ ฮาเดส และเหล่าไซคลอปส์ได้เป็นลูกมือของเทพแห่งช่างเหล็กเฮฟเฟสตุสในเวลาต่อมา จนกระทั่งถูกอพอลโลสังหารเพื่อล้างแค้นให้แอสคิวลาปิอัสที่ถูกซุสใช้สายฟ้าฟาด

ไซคลอปส์กลุ่มที่สองเป็นลูกหลานของโพไซดอนและพรายน้ำโทซา ไซคลอปส์กลุ่มนี้กินมนุษย์เป็นอาหาร โดยมีบทบาทในเรื่องโอดิสซีย์

ไซคลอปส์มีความนิยมมากเหมือนกัน เช่นไซคลอปส์ในการ์ตูน ไซคลอปส์ในเกม หรือในนวนิยาย
พิกซี

พิกซี () หนึ่งในเชื้อสายเผ่าพันธ์แฟรี่ มีลักษณะเป็นภูตตัวเล็กๆ มีปีกแบบแมลง สูงไม่เกิน 1 ฟุต (ตามปกติ) และสามารถขยายหรือลดขนาดของตัวเองได้ ในความเชื่อเรื่องพิกซี่นั้นเป็นที่แพร่หลายในแถบชนบทของอังกฤษ เช่นเดวอน ซอเมอร์เซต และคอร์นวอลล์ ซึ่งทำให้เชื่อว่าน่าจะมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมเคลต์
ไก่จุก

ไก่จุก (; ) เป็นนกในวงศ์ Phasianidae และเป็นชนิดเดียวในสกุล "Rollulus" ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์

ไก่จุกมีลำตัวกลม หางสั้น ยาว 25 เซนติเมตร เพศผู้ใหญ่กว่าเพศเมียเล็กน้อย ทั้งสองเพศมีหนังสีเลือดหมูรอบดวงตา ขาแดงไม่มีเดือย

เพศผู้มีสีเขียวเหลือบด้านบน ด้านล่างเป็นสีน้ำเงินเข้ม มีแผงปีกสีน้ำตาลอ่อน หัวมีแผงหงอนยาวสีแดง กระหม่อมด้านหน้ามีสีขาวและมีขนพู่สีดำยาว เพศเมียมีขนสีเขียวถั่ว ปีกสีน้ำตาล หัวสีเทาดำและมีขนพู่สีดำยาว ปากสีดำ

ไก่จุกมักหากินตัวเดียวหรือเป็นคู่บนพื้นดิน กินผลไม้ เมล็ดพืช และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเป็นอาหาร หากตกใจจะวิ่งหนีหรือโผบินในระยะใกล้ๆได้ ไก่จุกจะทำรังบนพื้นซ่อนตัวอยู่ภายใต้กองเศษซากใบไม้ ออกไข่ห้าหรือหกใบ มีสีขาว ฟักใน 18 วัน ไก่จุกจะต่างจากไก่ทั่วไป โดยพ่อแม่จะป้อนอาหารให้ลูกจากปากสู่ปากแทนที่จะจิกกินบนพื้นแบบไก่อื่น และไก่จุกจะนอนในรังเมื่อยังเล็ก

อาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นที่ลุ่มในภาคใต้ของพม่า ภาคใต้ของไทย มาเลเซีย สุมาตรา และบอร์เนียว

มีความกังวลเกี่ยวกับผลของการทำลายถิ่นที่อยู่อาศัยของนกชนิดนี้โดยเฉพาะการตัดไม้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะค่อนข้างปรับได้มากกว่าไก่ฟ้าชนิดอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียง ไก่จุกถูกประเมินเป็นเป็นใกล้ถูกคุกคามในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติของไซเตส
ไก่นวล

ไก่นวล () เป็นนกในวงศ์ Phasianidae พบได้ในบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, พม่า และ ประเทศไทยตั้งแต่แนวเทือกเขาตะนาวศรีลงไป

มีถิ่นอาศัยในป่าแล้งเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ป่าชื้นพื้นราบและเขาสูงเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน อาจจะอยู่บนที่สูงกว่า 900 เมตรก็ได้ สถานะปัจจุบันกำลังถูกคุกคามจากการสูญเสียถิ่นอาศัย และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเืทศไทย ที่มีรายงานพบเพียงแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นเอง

มีขนาดลำตัวยาว 35 เซนติเมตร ลำตัวสีน้ำตาลออกเหลืองและมีลายขีดบนหลังและปีก มีจะงอยปากโค้งยาวสีคล้ำเห็นเด่นชัด นกตัวผู้มีแถบสีเทาคาดบริเวณคอตอนล่าง นกตัวเมียมีแถบนี้สีน้ำตาลแดง แข้งและเท้าสีเหลือง ทั้งสองเพศมีเดือยแหลมที่ขาข้างละอัน ลักษณะพิเศษ คือ ปลายของเดือยจะโค้งงอลงด้านล่าง
ไก่ป่า

ไก่ป่า หรือ ไก่เถื่อน () อยู่ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae) จัดเป็นนกมีขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ขนาดลำตัว 46-73 เซนติเมตร พบการกระจายอยู่ในเขตศูนย์สูตรโดยมีการกระจายตั้งแต่ประเทศอินเดียจนถึงเวียดนาม และประเทศจีนตอนใต้ จนไปถึงเกาะต่าง ๆ ในประเทศอินโดนีเซีย จัดเป็นไก่สายพันธุ์ดั้งเดิมและเป็นต้นตระกูลของไก่บ้านที่เลี้ยงกันเป็นสัตว์เศรษฐกิจในปัจจุบันนี้ สามารถแบ่งออกได้แบ่งชนิดย่อยได้ 6 ชนิด อาศัยตามป่าไผ่ ป่าดิบแล้ง และป่ารอยต่อระหว่างป่าดิบแล้งและป่าเต็งรัง หากินเป็นกลุ่มเล็ก ๆ อยู่ตามพื้นป่า ตัวผู้ไม่ชอบร้องเหมือนตัวเมีย ในฝูงหนึ่งจะมีตัวผู้คุมตัวเมียหลายตัว ตัวผู้มักขันเป็นระยะ ๆ โดยเฉพาะในช่วงตอนเช้าและพลบค่ำ หากินเวลากลางวัน ตามพื้นดิน บินได้ไม่ไกลและไม่สูงมาก

ไก่ป่าผสมพันธุ์ในฤดูร้อน สร้างรังอยู่ตามพื้นดินตามกอหญ้า กอไผ่ วางไข่ 6 - 12 ฟอง ระยะฟักไข่ 21 วัน ลูกไก่แรกเกิดมีขนอุยสีเหลืองสลับลายดำทั่วลำตัว เมื่อขนแห้งก็เดินตามแม่ไปหากินได้ทันที โดยทั่วไปไก่ป่าเพศผู้จะเริ่มสืบพันธุ์ได้เมื่ออายุ 2 ปี แต่ในเพศเมียจะสืบพันธุ์ได้ตั้งแต่อายุ 1 ปี โดยมีช่วงการผสมพันธุ์ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ถึงเดือนพฤษภาคม ในช่วงนี้ไก่ป่าเพศผู้จะมีสีสันสวยงามมาก

สำหรับในประเทศไทยแล้วพบไก่ป่า 2 ชนิดย่อย คือ

1. ไก่ป่าตุ้มหูขาว ("Gallus gallus gallus") มีการกระจายพันธุ์อยู่ทางภาคตะวันออกของไทย, เวียดนาม, ลาว, กัมพูชา

2. ไก่ป่าตุ้มหูแดง ("Gallus gallus spadiceus") พบการกระจายพันธุ์ในพม่า, มณฑลยูนาน ในประเทศจีน ในประเทศไทย ยกเว้นทางภาคตะวันออก, ลาวบางส่วน, มาเลเซีย และทางตอนเหนือของเกาะสุมาตรา

ทั้งสองชนิดย่อยมีข้อแตกต่างตรงที่ไก่ป่าตุ้มหูขาวนั้นจะมีลักษณะของขนบริเวณคอยาว และเนื้อบริเวณติ่งหูมีขนาดใหญ่มีแต้มสีขาว ส่วนในไก่ป่าตุ้มหูแดงนั้นลักษณะของขนคอจะยาวปานกลาง เนื้อบริเวณตุ้มหูมีขนาดเล็กและมักจะมีสีแดงซึ่งตามหลักฐานทางชีวโมเลกุล แล้วพบว่าไก่ป่าตุ้มหูขาวนั้นเป็นบรรพบุรุษของไก่บ้านทั้งหลาย

ปัจจุบัน ไก่ป่าจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
ไก่ฟ้าพญาลอ

ไก่ฟ้าพญาลอ (; ) เป็นไก่ขนาดกลางในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae) มีขนสวยงาม พบในประเทศไทย, กัมพูชา, ลาว และเวียดนาม

ไก่ฟ้าพญาลอเป็นไก่ฟ้าที่มีความสวยงามที่สุดชนิดหนึ่งของประเทศไทย เป็นไก่ขนาดกลาง ยาวประมาณ 80 ซม. ตัวผู้มีหน้ากากสีแดงสด บนหัวมีเส้นขนแตกพุ่มตรงปลายสีดำเหลือบน้ำเงินยาวโค้งไปด้านหลัง ปากสีเหลืองขุ่น รอบคางใต้หน้ากากลงมามีขนสีดำ ลำตัวด้านบน อก คอ และปีกมีสีเทา ลักษณะเด่นคือ ขนตอนท้ายของลำตัวใกล้โคนหางจะมีสีเหลืองแกมสีทองเห็นได้ชัดเจนขณะกระพือปีกขนคลุมโคนหางมีสีดำเหลือบน้ำเงินขอบสีแดงอิฐซ้อนกันหลายชั้น หางมีสีดำเหลือบเขียวยาวและโค้งลง ขนคลุมปีกมีลายสีดำขอบขาว ท้องสีดำ แข้งสีแดงมีเดือย ตัวเมียหน้าสีแดง บริเวณหน้าอก คอ หลังมีสีน้ำตาลแกมแดง ท้องมีลายเกล็ดน้ำตาลแดงขอบสีขาว ปีกมีสีดำสลับด้วยลายสีขาวตามแนวขวาง หางคู่บนสีดำสลับขาวส่วนคู่ล่างถัดลงมา สีน้ำตาลแกมแดง แข้งสีแดงไม่มีเดือย

ไก่ฟ้าพญาลอพบในประเทศไทย, กัมพูชา, ลาว และเวียดนาม ในประเทศไทยพบทางภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาพตะวันออกเฉียงใต้ อาศัยตามป่าทึบเช่นป่าดงดิบแล้ง ป่าดงดิบชื้น และป่าดงดิบเขา แต่บางครั้งพบอยู่ตามป่าโปร่ง เช่นป่าเต็งรังป่าเบญจพรรณ ในระดับความสูงไม่เกิน 800 เมตรจากระดับน้ำทะเล

ในธรรมชาติไก่ฟ้าพญาลอมีนิสัยป้องกันอาณาเขต ตัวผู้ชอบอาศัยอยู่โดดเดี่ยวหรือจับคู่หากินกับตัวเมียในฤดูผสมพันธุ์ ออกหากินตอนกลางวันและขึ้นคอนนอนตามต้นไม้สูงในเวลากลางคืน เป็นไก่ฟ้าที่เลี้ยงง่ายที่สุด ไม่ขี้อาย มักพบเห็นได้ง่ายตามถนนที่ผ่านป่า

ไก่ฟ้าพญาลอกิน ตัวหนอน แมลงต่าง ๆ ไส้เดือน สัตว์ขนาดเล็ก เมล็ดหญ้า เมล็ดพืช ผลไม้สุกที่หล่นตามพื้น เช่นลูกไทร และพวกขุยไผ่ เป็นอาหาร และชอบกินพวกสัตว์มากกว่าพืช ถ้าเลี้ยงในกรงสามารถเลี้ยงด้วยอาหารสำเร็จรูบสำหรับไก่เนื้อหรือไก่ไข่ตามช่วงอายุต่างๆที่มีขายตามท้องตลาดแล้วเสริมด้วยอาหารจำพวก หนอนนก ปลวก รวมทั้งผลไม้และวิตามินสำหรับละลายในน้ำ ไก่ฟ้าพยาลอโตเต็มวัยกินอาหารสำเร็จรูปเฉลี่ย 35.00กรัม/ตัว/วัน

กล่าวกันว่า ไก่ฟ้าพญาลอในธรรมชาติเป็นสัตว์ที่จับคู่ประเภทผัวเดียวเมียเดียว ซึ่งต่างจากการนำมาเลี้ยงในกรงที่ตัวผู้ตัวเดียวสามารถผสมพันธุ์กับตัวเมียได้หลายตัว ฤดูผสมพันธุ์อยู่ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนกรกฎาคม ตัวผู้เกี้ยวตัวเมียโดยใช้วิธียืดอก กางปีก และกระพือปีกถี่ๆ การผสมพันธุ์ตัวเมียจะหมอบลงกับพื้น ตัวผู้ขึ้นเหยียบหลังใช้ปากจิกหัวตัวเมียแล้วผสมพันธุ์อย่างรวดเร้ว การวางไข่แต่ละฟองไม่คงที่ขนาดและรูปร่างไข่จะอ้วนป้อมคล้ายลูกข่าง ไม่เรียวยาวเหมือนไก่ฟ้าชนิดอื่น ไข่ใช้เวลาฟัก 23-25 วัน สามารถแยกเพศได้ตั้งแต่แรกเกิดโดยตัวผู้จะมีขอบหนังหน้ากากเด่นชัดกว่าตัวเมีย แต่จะแยกเพศได้แน่นอนจากรูปร่างและสีขนเมื่อมีอายุประมาณ 4-5 สัปดาห์ สามารถผสมพันธุ์และวางไข่ได้เมื่ออายุประมาณ 2 ปี

ปัจจุบันในธรรมชาตหายากมากกฎหมายจัดให้ไก่ฟ้าพญาลอเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองและเป็นสัตว์ป่าที่มีแนวโน้มจะสูญพันธุ์ จึงมีผู้สนใจนำเข้าพ่อแม่พันธุ์จากต่างประเทศซึ่งมีราคาค่อนข้างแพงมาก ปัจจุบันราชการได้มีการส่งเสริมให้มีการเพาะเลี้ยง โดยมีผู้ได้รับอนุญาตอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
ไก่ฟ้าหน้าเขียว

ไก่ฟ้าหน้าเขียว (; ) เป็นไก่ฟ้าที่มีความสวยงาม มีลักษณะเด่นคือมีแผ่นหนังที่หน้าสีฟ้า ต่างจากไก่ฟ้าชนิดอื่นๆที่มีแผ่นหนังสีแดง พบในประเทศไทย มาเลเซีย บอร์เนียว และสุมาตรา

มี 4 ชนิดย่อย

เป็นไก่ฟ้าขนาดกลาง มีแผ่นหนังที่หน้าสีฟ้า ขาสีแดง ตัวผู้ยาว 67 - 72 ซม. มีขนหงอนบนหัว ขนที่คอหน้าอกและหลังตอนบนมีสีเหลือบเขียวอมน้ำเงิน ส่วนล่างของหลังมีสีแดงแกมน้ำตาล ขนหางคู่กลาง 2 คู่มีสีขาว คู่ต่อมาครึ่งด้านในเป็นสีขาว ครึ่งด้านนอกเป็นสีดำ คู่ต่อ ๆ มาสีดำ ตัวเมียยาว 57 - 60 ซม. ขนส่วนใหญ่มีสีน้ำตาลแกมแดง ขนใต้ท้องสีน้ำตาลแกมดำมีขอบขาว

มีถิ่นกำเนิดในตอนใต้ของไทยตลอดจนถึงมาเลเซีย บอร์เนียวและสุมาตรา ในประเทศไทยมีเฉพาะภาคใต้เท่านั้น พบในป่าดงดิบที่เป็นป่าต่ำ ไม่ชอบออกหากินตามป่าโปร่งหรือที่โล่งเตียน ชอบอยู่ป่าต่ำมากกว่าป่าสูง

ไก่ฟ้าหน้าเขียวอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ มีตัวผู้เป็นจ่าฝูง หากินตอนกลางวันตามป่าดงดิบชื้นที่ทึบในระดับที่ไม่สูงมากนัก อาจพบใกล้ลำธาร ไม่ค่อยออกมาในที่โล่ง เมื่อเห็นศัตรูจะวิ่งหนีเข้าซ่อนตามพุ่มไม้ บางครั้งจะบินหนีไปใกล้ ๆ แล้วลงเดินวิ่งต่อไป กินแมลงต่าง ๆ ตัวหนอน ยอดหญ้า พืชอ่อน ๆ เมล็ดพืช และผลไม้บางชนิดเป็นอาหาร

ผสมพันธุ์ประมาณเดือนเมษายนถึงมิถุนายน ทำรังใต้พุ่มเตี้ย ๆ ที่รกทึบ ทำรังด้วยใบไม้และใบหญ้าแห้ง ๆ วางไข่ครั้งละประมาณ 4 - 8 ฟอง ตัวเมียจะฟักไข่หลังจากออกไข่ฟองสุดท้ายแล้ว ใช้เวลาฟักไข่ทั้งสิ้น 24 - 25 วัน ลูกไก่ฟ้าหน้าเขียว แรกเกิดมีขนอุยคลุมทั่วตัว เมื่อลืมตาลุกขึ้นยืนเดินได้ ก็จะเดินตามแม่ไปหาอาหารได้หลังออกจากไข่ 3 - 4 ชั่วโมง
ด้วงเจาะเปลือกไม้สน

ด้วงเจาะเปลือกไม้สน เป็นหนึ่งในประมาณ 220 สกุล กับ 6,000 ชนิดของด้วงในวงศ์ย่อย Scolytinae
ด้วงไฟ

ด้วงไฟ ()
ค็อทบุส

ค็อทบุส (; ซอร์เบียล่าง: Chośebuz) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐบรันเดินบวร์ค ประเทศเยอรมนี อยู่ห่างจากเบอร์ลินไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 125 ก.ม. บนแม่น้ำชเปร มีประชากร 106,415 คน สำรวจเมื่อสิ้นปี พ.ศ. 2548

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 จนถึงการรวมประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 1990 ค็อทบุสเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนีตะวันออก

ค็อทบุส ("Chośebuz") เป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อยซอร์เบียล่าง ป้ายสัญลักษณ์จำนวนมากในเมืองมีสองภาษา และมี Gymnasium (โรงเรียนมัธยมศึกษาแบบยุโรป) ที่สอนเป็นภาษาซอร์เบียล่าง แต่ภาษาซอร์เบียนั้นไม่ค่อยพบใช้กันในที่ทั่วไปนัก

ค็อทบุสเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเทคนิคแห่งบรันเดินบวร์ค (BTU) และโรงเรียนคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ Max-Steenbeck-Gymnasium ซึ่งเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่ดีที่สุดของเยอรมนีในการแข่งขันนานาชาติ
กาโรตาจีอีปาเนมา

"กาโรตาจีอีปาเนมา" หรือ "เดอะเกิร์ลฟอร์มอีปาเนมา" (, , "เด็กสาวจากอีปาเนมา") เป็นเพลงในแนวบอสซาโนวา ที่มีชื่อเสียงที่สุด เป็นเพลงฮิตไปทั่วโลกในช่วงกลางทศวรรษ 1960 และได้รับรางวัลแกรมมี่ในปี ค.ศ. 1965

เพลงกาโรตาจีอีปาเนมาต้นฉบับแต่งขึ้นในปี ค.ศ. 1962 ทำนองโดยแอนโตนิโอ คาร์ลอส โจบิม คำร้องภาษาโปรตุเกส ต้นฉบับโดยวินิเชียส เดอ มอเรียน ส่วนคำร้องภาษาอังกฤษในชื่อ The Girl from Ipanema แต่งขึ้นในภายหลังโดยนอร์แมน กิมเบล

เพลงนี้ถูกบันทึกเสียงวางจำหน่ายเป็นครั้งแรกในปี 1962 โดยเปรี รีเบย์รู (Pery Ribeiro) แต่ฉบับที่เป็นที่นิยมที่สุด ขับร้องโดย แอสทรูด กิลแบร์โต ในผลงานชุด "เก็ตส์/ชิลเบร์ตู" ของสแตน เก็ตส์ และจาว กิลแบร์โต บันทึกเสียงที่นิวยอร์ก ในเดือนเมษายน 1963 ซึ่งได้รางวัลแกรมมี่ด้วย

จนถึงปัจจุบัน เพลงนี้ถูกบันทึกเสียงใหม่โดยศิลปินมากมาย อาทิเช่น แนท คิง โคล, เอลลา ฟิทซ์เจอรัลด์, เพ็กกี ลี, ไดอานา ครอลล์, ออสการ์ พีเตอร์สัน, ลู รอว์ลส, แฟรงค์ สินาตรา, ซาราห์ วอห์น, มาดอนน่า, ไมเคิล โบลตัน รวมทั้งถูกนำไปตีความใหม่ด้วยดนตรีแนวอื่น ๆ ทั้งแจ๊ซ ร็อค บลูส์ ในบางครั้ง หากศิลปินที่นำมาร้องเป็นผู้หญิง ก็อาจเปลี่ยนชื่อเพลงเป็น The Boy from Ipanema ("เด็กหนุ่มจากอีปาเนมา")

อีปาเนมา เป็นตำบลหนึ่งอยู่ทางตอนใต้ของรีโอเดจาเนโร บราซิล มีชื่อเสียงเรื่องชายหาดที่งดงามในยามพระอาทิตย์ตก ซึ่งทอม โจบิม และวินิเชียส พักอาศัยอยู่ในย่านนี้ ขณะแต่งเพลงนี้

มีเรื่องเล่าว่า ทุกวันขณะที่ ทอม โจบิม และ วินิเชียส นั่งอยู่ที่บาร์ชื่อ "เวโลโซ" (Veloso) จะมีสาวน้อยวัย 15 ปีคนหนึ่งซึ่งพักอาศัยอยู่ที่ถนนมอนเทเนโกร เดินผ่านบาร์ที่ทั้งสองนั่งอยู่ ไปที่ชายหาดอีปาเนมา จนเป็นแรงบันดาลใจให้แต่งเพลงนี้ขึ้นมา สาวน้อยคนนี้มีชื่อว่า เฮโลอีซา เอเนอีดา เมเนเซส ปาเอส พินโต (ปัจจุบันใช้ชื่อว่า เฮโลอีซา พินเฮอีโร)
ในเอกสารบางแหล่งกล่าวว่า จริง ๆ แล้ว เพลงนี้เป็นเพลงที่วินิเชียสแต่งขึ้นสำหรับละครเพลง ใช้ชื่อว่า "Menina que Passa" ("The Girl Who Passes by") ส่วนเรื่องเล่าที่ว่า โจบิมและวินิเชียส นั่งอยู่ที่บาร์แล้วมีสาวสวยเดินผ่านไปลงทะเลนั้น เป็นเรื่องที่นำมาโยงในภายหลัง

ปัจจุบัน บาร์เวโลโซ และ ถนนมอนเทเนโกร รวมถึงชายหาดอีปาเนมา จัดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชั้นนำของบราซิล ผู้คนจำนวนมากเดินทางมาที่นี่ เพื่อค้นหา สาวน้อยจากอีปาเนมา อันเป็นผลมาจากมาความโด่งดังของเพลงนี้ แม้กระทั่งถนนมอนเทเนโกร ปัจจุบันก็เปลี่ยนชื่อเป็น ถนน "วินิเชียส เดอ มอเรียน" และบาร์เวโลโซ ก็เปลี่ยนชื่อเป็น บาร์ "กาโรตาจีอีปาเนมา"

ส่วน เฮโลอีซา พินเฮอีโร ซึ่งถูกอ้างอิงตลอดมาว่า เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดเพลงนี้ ได้เปิดร้านขายเสื้อผ้าบูติก ใช้ชื่อว่า "กาโรตาจีอีปาเนมา" ปรากฏว่าถูกทายาทของโจบิม และวินิเชียส ฟ้องร้องว่าละเมิดลิขสิทธิ์ และบังคับให้เปลี่ยนไปใช้ชื่ออื่น