seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
วัดราชธานี

วัดราชธานี เป็นวัดที่อยู่กลางเมืองสุโขทัย ที่มีประวัติความเป็นมานับแต่ครั้งกรุงสุโขทัย เป็นวัดที่มีความสำคัญ ที่ทางราชการ พ่อค้า ประชาชนถือว่าเป็นวัดสำคัญวัดหนึ่งทางราชการได้อาศัยประกอบรัฐพิธี ที่สำคัญ เช่น พิธีถือน้ำพิพัฒนสัตยา อีกทั้งเป็นวัดที่ตั้งอยู่ใจกลาง เป็นวัดที่มีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวสุโขทัยรู้จักกันในชื่อว่า "หลวงพ่อเป๋า" เป็นวัดที่อดีตพระราชประสิทธิ์คุณ (ทิม ยสทินโน) ผู้เป็นกำลังหลักในการรวบรวมศาสนวัตถุทางพระพุทธศาสนาครั้งกรุงสุโขทัย เพื่อจัดมอบให้กับพิพิธภัณฑ์สุโขทัย รวมทั้งยังเคยดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัด และอดีตเจ้าอาวาสวัดราชธานี เคยอยู่อาศัยจำพรรษาที่วัดราชธานีแห่งนี้ นอกจากนี้วัดยังเคยเป็นที่ตั้งโรงเรียนประจำจังหวัดสุโขทัยด้วย

วัดราชธานี แต่เดิม ชื่อว่า วัดป่าละเมาะ เพราะสภาพที่ตั้งล้อมรอบด้วยป่าละเมาะ ต่อมาเปลี่ยนชื่อตามสภาพที่ตั้งเป็น “วัดท่านี้” อันเนื่องด้วยมีท่าเรือข้ามฟาก ที่ใช้เป็นจุดเชื่อมค้าขายระหว่างคลองแม่รำพันจากด้านเหนือคือ เมืองเชลียง จนกระทั่งต่อมาได้กร่อนคำเป็น " วัดธานี " สืบมาจนกระทั่งสมัย “พระราชธานี” เจ้าเมืองสุโขทัยในขณะนั้น ได้ให้มีการบูรณะวัด พร้อมเปลี่ยนชื่อว่า “วัดราชธานี" สืบมาจนปัจจุบัน

มีหลักหลักฐานทางโบราณสถาน โบราณวัตถุ ที่หลงเหลืออยู่ เป็นก้อนอิฐที่นำมาก่อสร้างเจดีย์เก่าแก่ ซึ่งทำให้สันนิษฐานได้ว่าเป็นวัดเก่าแก่ และฐานอิฐนี้มีขนาดกว้าง ๖ นิ้ว ยาว ๑๒ นิ้ว หนา ๑ นิ้วครึ่ง นักโบราณคดีสันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์สมัยสุโขทัย

แต่เดิมในวิหารวัดราชธานีมีพระพุทธรูปสมัยสุโขทัยปางต่างๆ เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมี พระพุทธรูปสมัยอู่ทอง สมัยลพบุรีเป็นจำนวนมาก ในสมัยพระราชประสิทธิคุณอดีตเจ้าอาวาส และเจ้าคณะจังหวัดสุโขทัย ได้ให้ทางหน่วยงานราชการนำไปเก็บรักษาไว้ที่ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ภูมิภาคที่ ๓ สุโขทัย ที่เหลือนอกนั้นได้ถูกเพลิงไหม้พร้อมกับกุฏิ และอุโบสถ เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๑ ดังที่ปรากฏในเนื้อเพลง “สุโขทัยระทม” ประหนึ่งเป็นเพลงประจำจังหวัดไป ที่เนื้อเพลงกล่าวถึงเหตุการณ์ไฟไหม้ตลาดครั้งใหญ่ที่ปรากฏในปี พ.ศ. ๒๕๑๑ และวัดราชธานีก็ถูกไฟไหม้ในครั้งนั้น อุโบสถที่เก็บพระพุทธรูปสำคัญก็ถูกไฟไหม้ด้วย ซึ่งในปัจจุบันยังคงเหลือซากนั้นปรากฏอยู่ นอกจากนี้ยังมีข้อมูลว่าวัดราชธานีมีที่ธรณีสงฆ์ และถูกโอนให้กับหน่วยงานราชการก็คือเทศบาลตำบลธานีด้วย

มีข้อมูลว่า "ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก และเป็นสถานที่ประกอบพิธีสำคัญ เช่น พิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา" ทั้งยังเป็นวัดที่มีตำนานเล่ากันมาว่า "พระยาพิชัยดาบหัก เมื่อครั้งเป็นเด็กเคยมาอาศัยอยู่กับบิดา" พร้อมกันนั้นวัดราชธานีแห่งนี้ยังเคยเป็น เป็นสาขาพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ เมื่อปี พ.ศ. 2497 เนื่องจากวัดแห่งนี้มีการรวบรวมโบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ ไว้เป็นจำนวนมาก ทั้งในอดีตประมาณ พ.ศ. 2501 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 เคยเสด็จฯมานมัสการพระราชประสิทธิ์คุณ (ทิม ยสทินโน) อดีตเจ้าอาวาสในขณะนั้นด้วย
อินทูเดอะนิวเวิลด์ (เพลง)

อินทูเดอะนิวเวิลด์ (; ; "ทาชี มันนัน เซ-กเย") เป็นซิงเกิลแรกของเกิร์ลกรุปเกาหลี Girls' Generation โดยวางจำหน่ายวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2007

เดิมที เพลงนี้ได้ถูกกำหนดให้เป็นเพลงในอัลบั้ม Sophomore ของวง M.I.L.K.

เพลงนี้ออกแสดงครั้งแรกที่รายการ The Music Trend ทางสถานีโทรทัศน์ SBS ในวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2007 เพลงนี้สามารถขึ้นไปอยู่ในอันดับที่ 1 ของรายการ M! Countdown ทางสถานีโทรทัศน์ Mnet
งูทะเลเอราบุ

งูทะเลเอราบุ () เป็นงูทะเล มีถิ่นอาศัยอยู่ในชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น, ไต้หวัน, ทะเลจีนใต้

มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Laticauda semifasciata" เป็นงูทะเลที่พบกระจายพันธุ์ในชายฝั่งหรือแนวปะการังในเขตกระแสน้ำอุ่นของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก

งูชนิดนี้เป็นที่รู้จักกันดีในโอกินาวาว่า เอราบุ (, Erabu) จัดเป็นงูที่มีพิษร้ายแรง ที่ทำอันตรายต่อชีวิตมนุษย์ได้ ลำตัวมีหนังและเกล็ดหนา มีลายปล้องสีน้ำตาลเข้มบนพื้นผิวสีเหลืองและสีฟ้า หัวมีขนาดเล็ก และส่วนปลายหางกลมคล้ายครีบหางของปลา ตามลำตัวไม่มีครีบใด ๆ มีความยาวได้ถึง 170 เซนติเมตร

งูทะเลเอราบุ มีอุปนิสัยรักสงบ ปกติจะว่ายน้ำช้ามากจนสามารถจับได้ด้วยมือเปล่า กินปลาขนาดเล็กตามแนวปะการังเป็นอาหาร หลบซ่อนอยู่ตามโพงหินหรือในแนวปะการังในเวลากลางวัน ออกหากินในเวลากลางคืน เป็นงูทะเลอีกชนิดหนึ่งที่สามารถขึ้นมาบนบกได้ และเมื่อวางไข่จะรวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ เพื่อวางไข่ในถ้ำหรือโพรงหินที่สงบ ปราศจากการรบกวน ในช่วงฤดูร้อนถึงฤดูใบไม้ร่วง โดยวางไข่ครั้งละ 1-8 ฟอง

งูทะเลชนิดนี้ เป็นอาหารของท้องถิ่นโอกินาวา โดยนิยมเอามารมควันพิษของงูทะเลชนิดนี้ สามารถทนความร้อน 100 องศาเซลเซียส ได้ถึง 5 นาที โดยไม่สูญเสียความเป็นพิษ

งูทะเลเอราบุได้ถูกอ้างอิงถึงในการ์ตูนญี่ปุ่นชุด โคนัน เจ้าหนูยอดนักสืบ โดยถูกกล่าวถึงในมังงะ เล่มที่ 17 ของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ในชื่อตอนว่า อาวุธหนี ซึ่งเอโดงาวะ โคนัน ได้ใช้สารแทนนินที่อยู่ในชาเย็นบรรเทาพิษของผู้ที่ถูกงูกัด
งูเขียวปากแหนบ

งูเขียวปากแหนบ () เป็นงูพิษอ่อนชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Ahaetulla nasuta" ในวงศ์ Colubridae

เป็นงูที่มีลักษณะคล้ายกับงูเขียวปากจิ้งจก ("A. prasina") มาก โดยลำตัวเรียวยาวมีพื้นลำตัวส่วนใหญ่เป็นสีเขียว ตามีขนาดใหญ่ ม่านตาอยู่ในแนวนอน หางมีสีเขียวกับลำตัว แต่มีคความแตกต่างคือ งูเขียวปากแหนบจะมีจะงอยปากที่เรียวเล็กและแหลมกว่างูเขียวปากจิ้งจก และมีติ่งแหลมยื่นที่ปลายหัว ใช้ชีวิตอาศัยอยู่บนต้นไม้เป็นส่วนใหญ่ กินอาหารสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก กบ เขียด นก และหนูเป็นอาหาร

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำหรับในประเทศไทยพบทั่วทุกภาคยกเว้นภาคใต้ พบในป่าทุกประเภท รวมถึงสวนสาธารณะหรือสวนในบ้านเรือนผู้คนทั่วไปในเมืองใหญ่ด้วย

นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลาน เช่นเดียวกับงูเขียวปากจิ้งจก โดยมีราคาซื้อขายที่ไม่แพง
งูเขียวหัวจิ้งจกมลายู

งูเขียวหัวจิ้งจกมลายู () เป็นงูพิษอ่อนชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Ahaetulla mycterizans" อยู่ในวงศ์ Colubridae

มีลักษณะทางกายภาพทั่วไปคล้ายคลึงกับงูเขียวปากจิ้งจก ("A. prasina") และงูเขียวปากแหนบ ("A. nasuta") มาก โดยเป็นงูที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่งูเขียวหัวจิ้งจกมลายูไม่มีติ่งแหลมที่ปลายหัว ตามีขนาดใหญ่มีเส้นผ่าศูนย์กลางตายาวเกินครึ่งหนึ่งของระยะจากปลายหัวถึงตา ตัวสีเขียวเข้ม หางสีเดียวกับลำตัว

ใช้ชีวิตอาศัยส่วนใหญ่เป็นต้นไม้ ขนาดยาวเต็มที่ประมาณ 1 เมตร พบกระจายพันธุ์ในแหลมมลายูเรื่อยไปจนถึงสิงคโปร์ เกาะสุมาตราและเกาะชวาในอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบตั้งแต่จังหวัดชุมพรลงไป

นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานเช่นเดียวกับงูเขียวปากจิ้งจกและงูเขียวปากแหนบ
เพลงเถา

เพลงเถาเป็นเพลงไทยประเภทหนึ่ง โดยลักษณะการบรรเลงนั้นจะเริ่มจากอัตราจังหวะสามชั้น สองชั้น จนถึงชั้นเดียวตามลำดับ

เพลงเถากำเนิดในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยมีวิวัฒนาการจากการเล่นเสภาและการเล่นสักวา

เพลงเถาสามารถแบ่งได้ตามที่มาดังนี้

อัตราจังหวะในเพลงไทยเดิมแบ่งได้สามอัตราดังนี้

นอกจากนี้ยังมีอัตราจังหวะสี่ชั้นและครึ่งชั้น ปัจจุบันไม่นิยมเล่นแล้ว เนื่องจากอัตราจังหวะสี่ชั้นช้าเกินไป ส่วนอัตราจังหวะครึ่งชั้นเร็วเกินไป
ชาวยิวในประเทศไทย

ประวัติศาสตร์ชาวยิวในประเทศไทยนั้นมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ด้วยการมาถึงของครอบครัวชาวยิวแบกแดดจำนวนหนึ่ง ถึงแม้ว่าชาวยิวในประเทศไทยปัจจุบันนั้นส่วนใหญ่จะประกอบด้วยชาวยิวอัชเคนาซิ ซึ่งเป็นผู้ลี้ภัยจากรัสเซีย และสหภาพโซเวียตในเวลาต่อมา นอกจากนี้ ยังมีชาวยิวเปอร์เซียอพยพเข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศเพื่อหนีการไล่ล่าและสังหารในอิหร่าน ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980

ชาวยิวที่ตั้งรกรากถาวรในประเทศไทยส่วนใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยชาวยิวไม่เกิน 1,000 คน อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บริเวณถนนข้าวสาร) ถึงแม้ว่าประชาคมชาวยิวที่มีขนาดเล็กกว่าและมีธรรมศาลายิวจะมีอยู่ในจังหวัดภูเก็ต จังหวัดเชียงใหม่ และเกาะสมุย ในช่วงวันหยุดของชาวยิว จำนวนชาวยิวในบริเวณดังกล่าวเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก (เป็นหลายพัน) เนื่องจากมีชาวยิวเดินทางเข้ามาในช่วงวันหยุดเป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่มาจากอิสราเอลและสหรัฐอเมริกา ตามการขอจัดตั้งธรรมศาลายิวสองแห่งขึ้นในกรุงเทพมหานคร เบธ อีลิเชวาและอีเวน เชน, ราไบโยเซฟ ชาอิม คันทอร์ ได้ดำรงตำแหน่งราไบถาวรคนแรกในกรุงเทพมหานคร ใน พ.ศ. 2536 เขาอาศัยอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2536 ในปีเดียวกับที่สมาคมชาวยิวแห่งประเทศไทยได้รับการก่อตั้งขึ้น และเป็นสมาชิกชาบัด

ชาบัดในกรุงเทพมหานครเป็นชาบัดเฮ้าส์ขนาดใหญ่ ซึ่งบริการให้แก่นักท่องเที่ยวหนุ่มสาวชาวอิสราเอลเป็นส่วนใหญ่ สถานที่ดังกล่าวเป็นศูนย์บรรเทาภัยพิบัติที่สำคัญหลังจากเหตุการณ์สึนามิเมื่อ พ.ศ. 2547 นอกจากนี้ ยังได้เสิร์ฟมื้ออาหารชาบัตให้แก่นักท่องเที่ยวชาวยิวหลายร้อยคนต่อสัปดาห์ และอีกหลายร้อยคนในช่วงเทศกาลปัสกา

ปัจจุบัน มีการศึกษาชาวยิวครบวงจรในกรุงเทพมหานคร นับตั้งแต่ระดับอนุบาลจนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย รวมทั้งเยชิวานิกายออร์โธด็อกซ์ที่เพิ่งเปิดใหม่ด้วย หลังจากที่ได้มีการขอรัฐบาลมาเป็นเวลาหลายปี ในที่สุดรัฐบาลก็อนุญาตให้มีการก่อตั้งสุสานชาวยิวได้
อิหร่านแอร์ เที่ยวบินที่ 277

อิหร่านแอร์ เที่ยวบินที่ 277 เป็นเที่ยวบินรับส่งผู้โดยสารภายในประเทศ ซึ่งประสบอุบัติเหตุตกหลังจากพยายามทำการบินไปใหม่ (go-around) ระหว่างระยะสุดท้ายในการร่อนลงในสภาพอากาศที่เลวร้ายในท่าอากาศยานโอรุมิเยห์ แคว้นอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน เครื่องบินที่ประสบอุบัติเหตุดังกล่าว เป็น อิหร่านแอร์ โบอิง 727-286 เอดีวี หมายเลขทะเบียน EP-IRP

เครื่องบินที่เกิดอุบัติเหตุเป็นเครื่องบินประเภทโบอิง 727-286 เอดีวี หมายเลขทะเบียน EP-IRP สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2517 เครื่องบินลำดังกล่าวไม่ได้ถูกใช้มาเป็นเวลานานแล้ว โดยถูกกักไว้ที่แบกแดด ประเทศอิรัก ระหว่าง พ.ศ. 2527-33 และได้เก็บรักษาไว้ระหว่าง พ.ศ. 2534-45 หลังจากนั้น เครื่องบินได้รับการปรับปรุงใหม่และถูกนำมาใช้อีกครั้งหนึ่ง

เที่ยวบินดังกล่าวเป็นเที่ยวบินระหว่างเตหะรานกับโอรุมิเยห์ และประสบอุบัติเหตุตกระหว่างระยะสุดท้ายในการร่อนลงใกล้กับทะเลสาบ ใกล้กับท่าอากาศยานโอรุมิเยห์ อุบัติเหตุดังกล่าวเกิดขึ้นในช่วงประมาณ 19.45 น. ตามเวลาท้องถิ่น (16.15 น. UTC) โดยมีรายงานว่าเกิดขึ้นจากสภาพอากาศที่เลวร้าย เครื่องบินลำดังกล่าวไม่สามารถทำการร่อนลงได้ในความพยายามครั้งแรก และได้ประสบอุบัติเหตุขณะพยายามทำการบินไปใหม่ หรือขณะพยายามเดินทางกลับไปยังเตหะราน สภาพอากาศในเวลาที่เกิดอุบัติเหตุขึ้นนั้นมีหิมะตกและมีทัศนวิสัยเลว การกระแทกทำให้เครื่องบินแตกออกเป็นหลายส่วน แต่ไม่มีเพลิงไหม้หรือเกิดการระเบิดแต่อย่างใด รายงานประเภทของเครื่องบินที่ประสบอุบัติเหตุในช่วงแรกไม่ตรงกัน บ้างก็ว่าฟอกเกอร์ 100 บ้างก็ว่าโบอิง 727 ก่อนที่จะได้รับการยืนยันว่าเป็นเครื่องบินโบอิง 727 ในเวลาต่อมา

จำนวนผู้โดยสารบนเครื่องก็ไม่ชัดเจนเช่นกัน ตามข้อมูลของรัสเซียโนโวสตี รายงานว่ามีผู้โดยสารบนเครื่อง 95 คน ในขณะที่สำนักข่าวรอยเตอร์ รายงานว่ามี 156 คน และแอสโซซิเอดเพรสอ้างว่ามี 105 คน รายงานในภายหลังระบุว่ามีคนอยู่บนเครื่อง 105 หรือ 106 คน และมีลูกเรือระหว่าง 10 ถึง 12 คน และผู้โดยสาร 95 หรือ 94 คน องค์การการบินพลเรือนอิหร่านออกมากล่าวในวันเดียวกันว่าเที่ยวบินดังกล่าวมีผู้โดยสาร 93 คน และลูกเรือ 12 คน ตามข้อมูลเที่ยวบินอย่างเป็นทางการ

มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 77 คน และอีก 26 คนได้รับบาดเจ็บ ความพยายามช่วยเหลือเกิดความยุ่งยากเนื่องจากในพื้นที่มีหิมะตกหนัก เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นกล่าวว่า หิมะที่ตกลงมาอย่างหนักนั้นทำให้ชั้นหิมะหนาถึง 70 เซนติเมตร ณ จุดตก หลังจากอุบัติเหตุดังกล่าว มีการเรียกรถพยาบาล 36 คัน และโรงพยาบาล 11 แห่งให้ความสะดวกในปฏิบัติการช่วยเหลือ เหตุการณ์ครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตจากเครื่องบินตกมากที่สุดในรอบครึ่งปีของ พ.ศ. 2554 นับจาก เดือนมกราคม ถึง เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2554

ทางการอิหร่านได้ตั้งคณะกรรมการสืบสวนอุบัติเหตุตกดังกล่าว หนึ่งวันหลังจากอุบัติเหตุ เจ้าหน้าที่ค้นหา ณ จุดตกได้พบทั้งเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินและเครื่องบันทึกข้อมูลการบิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมอิหร่านได้กล่าวว่า การสืบสวนจะประกอบด้วยคณะทำงานหลายกลุ่มซึ่งจะมีผู้เชี่ยวชาญในหลายสาขา การสืบสวนดังกล่าวอยู่ภายใต้การดูแลขององค์การการบินพลเรือนอิหร่าน เครื่องบินทึกข้อมูลการบินและเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินได้รับการเก็บไปจากซากและถูกนำกลับไปวิเคราะห์ในเตหะราน
อิปไซลอนแอนดรอมิดา

อิปไซลอนแอนดรอมิดา (; υ Andromedae / υ And) คือดาวคู่ที่อยู่ห่างจากโลกราว 44 ปีแสงในบริเวณกลุ่มดาวแอนดรอมิดา ดาวฤกษ์เอกคือ อิปไซลอนแอนดรอมิดา เอ เป็นดาวแคระเหลือง-ขาว ซึ่งมีอายุน้อยกว่าดวงอาทิตย์ ดาวฤกษ์รองในระบบคือ อิปไซลอนแอนดรอมิดา บี เป็นดาวแคระแดง อยู่ในวงโคจรที่กว้างกว่า

ณ ตอนนี้ (พ.ศ. 2553) มีดาวเคราะห์นอกระบบ 4 ดวงที่ได้รับการยืนยันแล้วว่าโคจรอยู่รอบดาวฤกษ์เอกของระบบนี้ ดาวเคราะห์ทั้งสี่มีลักษณะเป็นดาวเคราะห์คล้ายดาวพฤหัสบดี อิปไซลอนแอนดรอมิดาเป็นดาวฤกษ์ดวงแรกในแถบลำดับหลักที่มีการค้นพบระบบดาวเคราะห์ซึ่งมีสมาชิกหลายดวง และเป็นดวงแรกในหมู่ดาวฤกษ์ประเภทระบบดาวหลายดวงซึ่งมีสมาชิกในระบบดาวเคราะห์หลายดวง อิปไซลอนแอนดรอมิดาเป็นดาวฤกษ์ในลำดับที่ 21 ในจำนวน 100 เป้าหมายแรกของโครงการค้นหาดาวเคราะห์คล้ายโลก ( ขององค์การนาซ่า ซึ่งต้องเลื่อนระยะเวลาโครงการออกไปเนื่องจากประสบปัญหาด้านการเงิน
ชั้นสแคโฟโปดา

ชั้นสแคโฟโปดา (ชั้น: Scaphopoda) เป็นหนึ่งในชั้นของไฟลัมมอลลัสคาที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนปัจจุบัน ซึ่งสัตว์ในชั้นนี้พบมีอยู่มายาวนานกว่า 240 ล้านปีมาแล้ว โดยพบหลักฐานในซากดึกดำบรรพ์ ปัจจุบันพบแล้วประมาณ 1,000 ชนิด ซึ่งเรียกกันในชื่อสามัญว่า หอยงาช้าง หรือ หอยฟันช้าง()

ทุกชนิดจะอาศัยอยู่ภายใต้พื้นทรายใต้ทะเล มีรูปร่างโดยรวม คือ เปลือกมีรูปร่างคล้ายฝักดาบซามูไรหรืองาของช้าง มีลักษณะเรียวยาว โค้งตรงกลางเล็กน้อย หน้าตัดเป็นทรงค่อนข้างกลม มีช่องเปิดที่ปลายสุดของทั้งสองด้านซึ่งด้านหนึ่งจะใหญ่กว่าอีกด้านเสมอ มีขนาดตั้งแต่ 5 มิลลิเมตรจนถึง 15 เซนติเมตร

ศัพท์คำว่า Scaphopoda นั้น สามารถแปลเป็นภาษาอังกฤษได้ว่า "เท้าเป็นจอบ" (shovel-footed)

มีลักษณะโครงสร้างคือ ไม่มีตา ไม่มีเส้นเลือด ไม่มีแม้กระทั่งอวัยวะสำคัญอย่าง หัวใจ โดยเลือดจะถูกสูบโดยแรงดันน้ำภายในเนื้อเยื่อจากการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อเท้าที่มีรูปร่างคล้ายจอบ ที่ใช้ขุดเจาะเพื่อแทรกเปลืองลงวางตัวดิ่งในพื้นทราย มีอวัยวะพิเศษคล้ายหนวดเล็ก ๆ รอบ ๆ ปากด้านล่างเรียกว่า "captacula" ทำหน้าที่ดักจับอาหารเข้าสู่ปากเพื่อบดเคี้ยวและย่อยสลาย แล้วพ่นทิ้งออกอีกทางเป็นของเสีย

เปลือกของหอยงาช้าง นั้น ผู้หญิงในอินเดียนแดงเผ่าลาโคตาใช้ทำเครื่องประดับสำหรับตกแต่งเสื้อผ้าหรือชุดที่สวมใส่เช่นเดียวกับขนของเม่น
อ็องเดรเดอะไจแอนต์

อังเดร เรเน รุสสิมอฟฟ์ (André René Roussimoff; 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 – 27 มกราคม ค.ศ. 1993) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวฝรั่งเศสเชื้อสายบัลแกเรียน-โปลิช อดีตสังกัดเวิลด์เรสต์ลิงเฟเรเดชั่น (WWF) ที่รู้จักกันในนาม อ็องเดรเดอะไจแอนต์ (André the Giant) เป็นอดีตแชมป์ WWF 1 สมัย และแชมป์แท็กทีม WWF คู่กับ ฮากุ ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงด้วยอายุ 46 ปี ที่กรุงปารีส และได้บรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 1993 เป็นคนแรกของ WWF หรือ WWE ในปัจจุบัน
รัฐปารานา

รัฐปารานา () เป็น 1 ในรัฐของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ติดกับรัฐเซาเปาโลทางทิศเหนือ ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศตะวันออก ติดกับรัฐซันตากาตารีนาและจังหวัดมีซีโอเนสของอาร์เจนตินาทางทิศใต้ ติดกับรัฐมาตูโกรสซูโดซูลและประเทศปารากวัยทางทิศตะวันตก โดยมีแม่น้ำปารานาแบ่งเขตแดน เมืองหลวงของรัฐคือเมือง กูรีตีบา ถือเป็นเมืองที่มีคุณภาพชีวิตที่ดีเมื่อเทียบกับเมืองอื่น

บริเวณชายแดนของรัฐที่ติดกับอาร์เจนตินามีอุทยานแห่งชาติอีกัวซู ที่ยูเนสโกประกาศเป็นมรดกโลก นอกจากนั้นยังมีน้ำตกการาตาตัสโดอีกัวซูที่มีนักท่องเที่ยวราว 7 ล้านคนต่อปี
ชั้นไบวาลเวีย

ชั้นไบวาลเวีย (ชั้น: Bivalvia) เป็นมอลลัสคาชั้นหนึ่ง ที่ยังคงสืบทอดเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน โดยวิวัฒนาการให้อาศัยอยู่ได้ทั้งในทะเลและน้ำจืด มีชื่อเรียกในภาษาสามัญว่า หอยฝาคู่ หรือ หอยสองฝา หรือ หอยเปลือกคู่ หรือ หอบกาบคู่

ซึ่งคำว่า Bivalvia นั้น เป็นภาษาละติน มาจากคำว่า "bis" แปลว่า สอง สนธิกับคำว่า "valvae" ที่แปลว่า บานประตู

มีลักษณะทั่วไป คือ มีฝาสองข้างประกบเข้าด้วยกัน สามารถเปิดปิดได้ โดยมีโครงสร้างของจุดเชื่อมต่อคล้ายฟันสลักบานพับประตูที่ขั้วฝาทั้งสองที่ขบเกี่ยวกัน บางชนิดยึดติดเปลือกข้างหนึ่งไว้กับพื้นผิวที่แข็ง ใช้เหงือกกรองอาหารกินจากกระแสน้ำที่พัดผ่าน บางชนิดฝังตัวอยู่ใต้ทรายตลอดทั้งชีวิต โดยใช้เนื้อเท้าที่มีรูปร่างคล้ายใบขวานขุดแซะ เพื่อแทรกตัวลงไปใต้พื้นทราย โดยมีท่อน้ำดูดน้ำเข้าออกกรองอาหารกิน บางชนิดฝังตัวใต้ซากไม้ที่ผุพัง และบางชนิดก็ซุ่มซ่อนตัวเพื่อล่าเหยื่อ ขณะที่บางกลุ่มสามารถเปิดฝาปิดนี้อ้าและหุบเป็นจังหวะ เพื่อพ่นขับแรงดันน้ำจนเสมือนกับว่าได้ว่ายน้ำได้

ซึ่งมอลลัสคาที่อยู่ในชั้นนี้ที่เป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่ หอยนางรม, หอยแมลงภู่, หอยลาย, หอยมือเสือ, หอยคราง, หอยหลอด, หอยตลับ เป็นต้น ซึ่งแบ่งออกเป็นชั้นย่อยได้อีก 6 ชั้น (ดูในตาราง)

ปัจจุบันพบแล้วกว่า 30,000 ชนิด
รัฐมาตูโกรสซูดูซูล

มาตูโกรสซูดูซูล () เป็น 1 ในรัฐของประเทศบราซิล อยู่ติดกับรัฐอื่น (จากเหนือตามเข็มนาฬิกา) ดังนี้ ติดกับรัฐมาตูโกรสซู รัฐโกยาส รัฐมีนัสเชไรส์ รัฐเซาเปาลู และรัฐปารานา และมีชายแดนติดกับประเทศปารากวัยและประเทศโบลิเวียทางทิศตะวันตก เศรษฐกิจของรัฐส่วนใหญ่คือการทำเกษตรและการเลี้ยงวัว รัฐมีเส้นทรอปิกออฟแคปิคอร์น ตัดผ่านทางตอนใต้ สภาพภูมิอากาศโดยทั่วไปอบอุ่นและชื้น และยังมีแขนงของแม่น้ำปารานาพาดผ่านหลายสาย

รัฐมีชื่อเสียงเรื่องความสวยงามของธรรมชาติและเป็นจุดท่องเที่ยวของทั้งนักท่องเที่ยวทั้งในและนอกประเทศ เมืองหลวงของรัฐคือ กัมปูกรันดี
รัฐเซอารา

รัฐเซอารา () เป็น 1 ใน 27 รัฐของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ บนชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 8 และมีพื้นที่เป็นอันดับ 17 เป็นรัฐที่เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวหลักของประเทศ เมืองหลวงของรัฐคือเมือง ฟอร์ตาเลซา

รัฐมีชื่อเสียงด้านชายหาดที่กว้างขวาง กับความยาว 573 กิโลเมตร (356 ไมล์) และยังมีภูเขา หุบเขา ที่ปลูกผลไม้เมืองร้อน ทางตอนใต้ของรัฐ ที่ติดกับรัฐปาราอีบา รัฐเปร์นัมบูกู รัฐปีเอาอี มีป่าสงวนแห่งชาติอารารีเป (National Forest of Araripe)
ไซยาโนแบคทีเรีย

ไซยาโนแบคทีเรีย หรือ สาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงิน (blue-green algae หรือ cynobacteria) จัดอยู่ในไฟลัม Cynobacteria ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่สังเคราะห์ด้วยแสงได้ สาหร่ายชนิดนี้มีโครงสร้างของนิวเคลียสคล้ายคลึงกับนิวเคลียสของแบคทีเรีย และบางชนิดยังมีคุณสมบัติตรึงไนโตรเจนในอากาศได้ นอกจากนั้นยังมีคุณสมบัติทางชีวเคมีคล้ายแบคทีเรียด้วย แต่ต่างจากแบคทีเรีย เพราะสาหร่ายชนิดนี้มีคลอโรฟิลล์เอ และมีการปล่อยออกซิเจนออกสู่สิ่งแวดล้อมจากกระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสง ซึ่งไม่พบในแบคทีเรีย

ไซยาโนแบคทีเรีย เป็นสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว รูปแบบโครงสร้างเซลล์มีสารพันธุกรรมทั้งตัวและไม่มีเยื่อหุ้มนิวนิวเคลียส (โพรแคริโอต) ทำให้สามารถเจริญแบบเพิ่มจำนวนได้โดยการแบ่งตัว เนื่องจากโลกยังร้อนจัด ไม่ออกซิเจน มีแต่คาร์บอนไดออกไซด์ สารประกอบจำพวก ไนโตเจน มีเทน แอมโมเนีย ไซยาโนแบคทีเรีย สามารถปรับตัวได้สูงมากโดยการ สร้างเมือกห่อหุ้มเซลล์ และในเซลล์จะมีถุงลมเพือเพิ่มการพยุงตัว หาสภาวะที่เหมาะสมในการสังเคราะห์แสง มีเม็ดสีช่วยในการต่อต้านแสงอัลตราไวโอเลตจากดวงอาทิตย์ และเริ่มสังเคราะห์ด้วยแสง เกาะอาศัยอยู่บนสโตรมาโตไลต์ ทั่วไปบริเวณชายฝั่งทะเลสมัยพัฒนาเป็นสิ่งมีชีวิต

จากการวิวัฒนาการของ ไซยาโนแบคทีเรีย มีทั้งแบบ สายตรงและแบบผสมกับเซลล์อื่น เช่น รา (รวมยีสต์) และสาหร่ายชั้นสูง
จากลักษณะทางสัณฐานวิทยา สามารถแบ่งไซยาโนแบคทีเรียได้เป็น 2 กลุ่ม ดังนี้
แขวงเอโดงาวะ

แขวงเอโดงาวะ () เป็น 1 ใน 23 แขวงการปกครองพิเศษของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งชื่อตามแม่น้ำเอะโดะที่ไหลผ่านจากทิศเหนือลงทิศใต้ทางทิศตะวันออกของแขวง เป็นแขวงที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกที่สุดของกรุงโตเกียว โดยมีอาณาแขวงติดต่อกับเมืองอูรายาซุและเมืองอิจิกาวะของจังหวัดชิบะ ทางทิศตะวันออกติดกับแขวงคัตสึชิกะ ทางทิศเหนือติดกับแขวงซูมิดะ และทางทิศตะวันตกติดกับแขวงโคโต
แขวงโคโต

โคโต () เป็น 1 ใน 23 แขวงพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกจากศูนย์กลางเมืองโตเกียวโดยมีแม่น้ำซูมิดะเป็นแนวเขตทางทิศตะวันตก แม่น้ำอารากาวะเป็นแนวเขตทางทิศตะวันออก ทางทิศใต้ติดกับอ่าวโตเกียว ในปี พ.ศ. 2551 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 442,271 คน
แขวงซูงินามิ

ซูงินามิ () เป็น 1 ใน 23 แขวงพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2551 มีจำนวนประชากรประมาณ 536,657 คน มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 34.02 ตารางกิโลเมตร
โช แจ-ฮย็อน

โช แจ-ฮย็อน (; ; 30 มิถุนายน ค.ศ. 1965 — ) เป็นนักแสดงภาพยนตร์, ละครเวที และภาพยนตร์โทรทัศน์ ชาวเกาหลีใต้ และเป็นผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นหน้ากากของคิม คีดุก นับตั้งแต่ได้รับบทนำและเป็นดาราสมทบในภาพยนตร์ทุกเรื่องที่กำกับโดยคิม คีดุก ปัจจุบัน เขาได้รับเชิญร่วมแสดงในภาพยนตร์ร่วมทุนไทย-เกาหลีเรื่อง "วอนโดนเตะ!!"

โช แจ-ฮย็อน เกิดที่โซล ในค.ศ. 1965 เขาและครอบครัวอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีเพื่อนบ้านค่อนข้างยากจนในบริเวณลาดของหุบเขา กระทั่งพ่อของเขาประสบความสำเร็จในธุรกิจภัตตาคารในเขตจองโนของโซล ค.ศ. ในการให้สัมภาษณ์นิตยสารภาพยนตร์ที่มีชื่อว่า Cine 21 โชได้กล่าวว่าเขาเป็นเด็กเกเรที่หนีออกจากบ้าน เขาหวังที่จะเป็นช่างศิลป์สมัยเรียนมัธยม โดยพยายามเข้าเรียนในโรงเรียนศิลปะมัธยมปลายแต่ก็ล้มเหลว เมื่อเขาเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมแห่งอื่น เขาก็หนีออกจากบ้านไปปูซาน โชได้ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นั่น และศึกษาหลักสูตรการเรียนรู้ด้วยตนเองเพื่อการสอบผ่านวุฒิการศึกษาเทียบเท่ากับการได้รับประกาศนียบัตรมัธยมศึกษาตอนปลาย อย่างไรก็ตาม โชก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขาได้กลับมายังโซลเพื่อสำเร็จหลักสูตรมัธยมปลายในช่วงปีที่เหลืออยู่ในภายหลัง

โช ได้เข้าร่วมศึกษาปริญญาตรี หลักสูตรภาพยนตร์และการละครที่มหาวิทยาลัยคยุงซุง โชนึกถึงช่วงที่เขาทำตามใจตัวเองที่ปูซานในช่วงที่เป็นน้องใหม่รวมถึงช่วงการเป็นนักเรียนปีสองของเขา ในขณะที่เขามุ่งเน้นการละครสำหรับช่วงปีการศึกษามหาวิทยาลัยที่เหลือ โชกล่าวว่าคำถามจากช่วงที่เขาเป็นเด็กในโรงเรียน ตลอดช่วงระยะเวลาพักฤดูร้อนสามครั้ง ส่งผลให้เขาเริ่มเปลี่ยนความคิดใหม่ต่ออนาคตของเขา ว่าจะทำอะไรภายหลังจากการสำเร็จการศึกษา โชกล่าวว่าเขารู้สึกอับอายในช่วงเวลาดังกล่าวเนื่องจากไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้ ดังนั้น โชจึงเริ่มเปลี่ยนความคิดใหม่และทุ่มเทสำหรับการแสดงอย่างเต็มที่

หลังจากจบการศึกษา โชได้รับเลือกเป็นนักแสดงทีวีสาธารณะโดยการรับสมัครจาก Korea Broadcasting System (KBS) และได้เปิดตัวครั้งแรกในฐานะของนักแสดงมืออาชีพในฐานะน้องชายคนสุดท้องของยู อินชอน ใน "The Age of Ambition" (야먕의 세월) แม้ว่าละครเวทีจะเป็นพื้นหลักของเขา แต่โชกับเพื่อนของเขาก็ได้ก่อตั้งบริษัทการละครชื่อจองกัก (종각, อักษร"เบลล์พาวิลเลี่ยน") ซึ่งบริษัทได้เพิ่มผลงานอีกเป็นจำนวนมากบนเวทีเช่น "Tricycles" (세발자전거, 1989), "Look Back in Anger" (성난 얼굴로 돌아보라, ค.ศ. 1990) และ "The Lovers of Woomook-baemi" (우묵배미의 사랑, ค.ศ. 1990) ในช่วงนี้ โชได้ให้ความสำคัญต่อละครเวทีมากกว่าโทรทัศน์และภาพยนตร์ ในค.ศ. 1991 โชชนะรางวัลนิวแอคเตอร์อินเธียเตอร์ ที่แพกซางอาร์ตอะวอร์ด จากการแสดงในละครเวที "Equus" ซึ่งเขาเป็นผู้ได้รับบทนำในบทของอลันที่เป็นคนไร้เดียงสาและเป็นตัวละครที่มีความโหดร้ายและดื้อรั้น

ค.ศ. 1989 เมื่อโช แจ-ฮย็อน มีอายุได้ 24 ปี เขาได้แต่งงานแล้วกับคนรักจากมหาวิทยาลัยที่เขาตกหลุมรักในมหาวิทยาลัยด้านการโทรทัศน์ เขามีลูกสาวหนึ่งคนและลูกชายหนึ่งคน ลูกชายของเขาที่มีชื่อว่า โช ซูฮุน เป็นนักแข่งสเก็ตระยะสั้น ผู้ซึ่งชนะเหรียญทองจากการแข่งขัน 500 เมตร สำหรับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชาย ในค.ศ. 2008 ของรายการเทศกาลกีฬาแห่งชาติเกาหลี
จอห์น มัลโควิช

จอห์น เกวิน มัลโควิช () เกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1953 เป็นนักแสดง ผู้กำกับ และผู้อำนวยการสร้างชาวอเมริกันเชื้อสายโครเอเชีย มัลโควิชปรากฏในภาพยนตร์มากกว่า 70 เรื่อง จากผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่อง "Places in the Heart" และ "In the Line of Fire" ที่ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ผลงานที่ได้รับเสียงวิจารณ์เช่นเรื่อง "น้ำตาสีเลือด", "ทุ่งสังหาร", "Dangerous Liaisons", "Con Air", "Being John Malkovich", และ "กระชากปมปริศนาคดีอำพราง" รวมไปถึงซีรีส์ประวัติศาสตร์อย่าง ""
หอยสังข์แตร

หอยสังข์แตร (; ) จัดเป็นมอลลัสคาในชั้นหอยฝาเดี่ยว

มีรูปร่างลักษณะและลวดลายสีสวยงาม เปลือกค่อนข้างบาง ยอดเรียวแหลมคล้ายเจดีย์ ช่องปากเปิดกว้างมีสีส้มพื้นผิวด้านนอกสีน้ำตาลอ่อนแต้มด้วยลวดลายสีน้ำตาลเข้มจางสลับกัน ขนาดความยาวเปลือกประมาณ 1 ฟุต มักอาศัยอยู่ในแนวปะการังน้ำตื้น ของอินโด-แปซิฟิก สำหรับในน่านน้ำไทยจัดว่าเป็นหอยฝาเดี่ยวที่มีขนาดใหญ่ที่สุด โดยจะพบในความลึกประมาณ 30 เมตร ทั้ง
บริเวณอ่าวไทยและฝั่งทะเลอันดามัน เช่นอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์ จังหวัดภูเก็ต เป็นต้น

กินอาหารจำพวก ปลิงทะเลและดาวทะเลเป็นอาหาร โดยเฉพาะดาวมงกุฎหนาม ซึ่งเป็นสัตว์ที่กินปะการังเป็นอาหาร จึงจัดได้ว่าหอยสังข์แตรเป็นตัวควบคุมตามธรรมชาติมิให้ปะการังต้องสูญหาย ถือเป็นสัตว์น้ำที่หาได้ยากในปัจจุบัน และมีสถานะทางกฎหมายเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ปัจจุบันกรมประมงเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์เพื่อปล่อยกลับลงทะเลดังเดิมเพื่อคงปริมาณจำนวนในธรรมชาติไว้ให้สมดุล

เปลือกของหอยสังข์แตร ใช้เป็นเครื่องเป่าในพิธีกรรมต่าง ๆ ของศาสนาพราหมณ์มาตั้งแต่สมัยโบราณ

โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้น ตั้งมาจากชื่อของ ไทรตัน ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งท้องทะเลตามเทพปกรณัมกรีก
นกร่อนทะเลหางแดง

นกร่อนทะเลหางแดง หรือ นกนวลหางยาว () เป็นนกทะเลที่พบในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ในกลุ่มนกร่อนทะเลที่พบเห็นได้ยากแต่ยังมีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้างจึงยังไม่จัดว่าถูกคุกคาม อยู่เป็นอาณานิคมทำรังวางไข่บนเกาะกลางทะเล

นกร่อนทะเลหางแดงคล้ายนกนางนวลแกลบและมีลักษณะใกล้เคียงกับนกร่อนทะเลอีก 2 ชนิดที่เหลือ ยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 46.0-48.0 เซนติเมตร นกที่โตเต็มวัยแล้วมีขนหางคู่กลางยื่นยาวเลยขนหางคู่อื่นออกไปมาก ปากหนาแหลมและแข็งแรง แบนข้าง สันปากบนโค้งลงเล็กน้อย ขอบปากบนหยักเป็นฟันเลื่อย ความยาวของปากไล่เลี่ยกับความยาวของหัว หัวโต คอสั้น ใต้คอเป็นหนังเปลือยเปล่า รูจมูกเป็นรูปรี

ปีกยาว แข็งแรงและปลายปีกแหลม หางเป็นรูปลิ่ม ขนปลายปีกมี 11 เส้น ขาสั้นและอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัว นิ้วตีนทั้งสี่หันไปข้างหน้าและมีแผ่นพังผืดขึงระหว่างนิ้วทั้งสี่ตลอดความ ยาวของนิ้ว แต่นิ้วที่ 1 (นิ้วตีน) อยู่สูงกว่านิ้วอื่น เล็บโค้งแหลมคมโผล่พ้นแผ่นพังผืดออกมา

ลำตัวสีขาวอาจปนสีชมพูจางๆ ขนหางคู่บนสุดยื่นยาวเลยขนหางคู่อื่นออกไปมาก สีชมพูเข้มหรือแดง มีแถบสีดำขวางปากทางด้านหน้าของรูจมูก ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม มีแต้มสีดำที่โคนปีกและสีข้าง และมีแถบสีดำพาดผ่านตา ขาและโคนนิ้วเท้าสีฟ้าอ่อน ที่เหลือสีดำ

นกร่อนทะเลหางแดงทำรังบนเกาะในมหาสมุทรเป็นอาณานิคมขนาดใหญ่จากหมู่เกาะฮาวายถึงเกาะอีสเตอร์และข้ามไปถึงประเทศมอริเชียสและเรอูนียง มีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้าง เคยมีการพบนกที่ใส่ห่วงขาจากฮาวายไกลถึงประเทศญี่ปุ่นและประเทศฟิลิปปินส์ มีพิสัยจากทะเลแดงถึงประเทศนิวซีแลนด์และประเทศชิลี

นกมักเลือกอะทอลล์เป็นที่ทำรัง โดยทำรังใต้พุ่มไม้ (หรือร่องหินปูน) นกร่อนทะเลหางแดงหากินไกลฝั่งตัวเดียว ว่ายน้ำ ดำน้ำได้ กินปลาเป็นอาหาร ส่วมมากเป็นปลาบินและหมึก

ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง