seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สะพานภูมิพล

สะพานภูมิพล () หรือเดิม สะพานวงแหวนอุตสาหกรรม เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาสำหรับถนนวงแหวนอุตสาหกรรม เชื่อมระหว่างถนนพระรามที่ 3 ถนนสุขสวัสดิ์ ถนนปู่เจ้าสมิงพราย และถนนกาญจนาภิเษก ลักษณะเป็นสะพานขึงขนาด 7 ช่องจราจร ทางด้านเหนือหรือ "สะพานภูมิพล 1" เชื่อมระหว่างแขวงบางโพงพาง เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร กับตำบลทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ทางด้านใต้หรือ "สะพานภูมิพล 2" เชื่อมระหว่างตำบลทรงคนองกับตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 แต่ก่อนหน้านั้นได้เปิดใช้ตั้งแต่วันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2549

ในวันพุธที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทางชลมารค โดยเรือพระที่นั่งอังสนาของกองทัพเรือ ทรงทำพิธีเปิดสะพานภูมิพลและประตูระบายน้ำคลองลัดโพธิ์ ณ กลางแม่น้ำเจ้าพระยา ในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ

สะพานภูมิพล ประกอบด้วย 2 ช่วง คือ

สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นด้วยงบประมาณของกรมทางหลวงชนบท ตามแบบเดิมจะเป็นอุโมงค์ลอดใต้แม่น้ำเจ้าพระยา แต่ติดปัญหาด้านงบประมาณจึงปรับเป็นรูปแบบสะพาน วิศวกรผู้ออกแบบ Elljarn A.Jordet ชาวนอร์เวย์ และ Daniel J.Farquhar ชาวอังกฤษ ได้เลือกรูปแบบสะพานขึงเนื่องจากข้อกำหนดว่าตัวสะพานต้องสูงกว่าระดับน้ำ ไม่น้อยกว่า 50 เมตร ลักษณะโครงสร้างสถาปัตยกรรมมีรูปร่างเพรียว เพื่อความประหยัด สถาปนิกโครงการ Albert Yi กำหนดให้ระหว่างสะพานทั้งสองช่วง มีลักษณะคล้ายหัวแหวน โดยออกแบบให้มีลักษณะคล้ายพระธำมรงค์ถวายแต่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

เมื่อเปิดใช้สะพานใหม่ ๆ ในปี พ.ศ. 2549 สะพานเคยมีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า "สะพานวงแหวนอุตสาหกรรม" โดยเข้าใจผิดว่าเป็นนามพระราชทาน จนกระทั่งนายวิชาญ คุณากูลสวัสดิ์ อธิบดีกรมทางหลวงชนบท ได้เปิดเผยเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ว่า พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อสะพานแห่งนี้ว่า "สะพานภูมิพล"

เริ่มต้น ถนนพระรามที่ 3
สิ้นสุด ถนนกาญจนาภิเษก
ระบบอัตโนมัติ

ระบบอัตโนมัติ คือ ระบบใดๆ หรือ กลไก ที่สามารถเริ่มทำงานได้ด้วยตัวเอง โดยทำงานตามโปรแกรมที่วางไว้ เช่นระบบรดน้ำอัตโนมัติ ระบบตอบรับโทรศัพท์อัตโนมัติ 
ระบบอัตโนมัติ อาจเป็นการใช้ กลไก คอมพิวเตอร์ หรือ อุปกรณ์อิเล็คทรอนิกส์ ควบคุม จะทำงานถูกต้องต่อเมื่อมีการวางแผน หรือ โปรแกรมโดยมนุษย์ทั้งสิ้นXxxHD
ลิลี อัลเลน

ลิลี โรส อัลเลน () เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1985 เป็นนักร้องแนวป็อปชาวอังกฤษ มีเพลงดังที่รู้จักอย่าง Smile ของเธอครองอันดับ 1 มาถึง 2 สัปดาห์ต่อกันในอังกฤษ

ลิลี่ อัลเลน เริ่มโด่งดังจากการไปโพสต์เพลงของตนเองใน MySpace.com แล้วกลับกลายเป็นว่ามีคนถึง 40,000 คนกลายเป็นแฟนเพลงของเธอ สาเหตุที่เธอดังขนาดนี้ อาจเป็นเพราะเพลงของเธอเป็นการพูดถึงชีวิตทั่วไปของเธอในกรุงลอนดอน แต่เป็นมุมมองที่น่าสนใจและเก๋ไก๋ของเด็กสาวยุคใหม่วัย 21 ปี ถึงแม้ว่าพ่อของเธอคือ คีธ อัลเลน นักแสดงดัง และแม่เป็นโปรดิวเซอร์หนัง แต่เธอมีชีวิตที่ระหกระเหจากการที่พ่อแม่ของเธอหย่ากันตั้งแต่อายุแค่ 4 ขวบ เธอเปลี่ยนโรงเรียนถึง 12 แห่ง และเลิกเรียนตั้งแต่อายุ 15 ปี แต่เธอก็นำประสบการณ์หลากหลายของเธอ มาแต่งเพลง และกลายเป็นคนดังไปได้อย่างน่าชื่นชม นอกเหนือจากนี้เพลงของเธอยังเป็นป๊อปที่มีกลิ่นอายของสกา

ส่วน ลิลี่ อัลเลน กับอัลบั้ม “Alright, Still” สื่อมวลชนในอังกฤษต่างยกย่องเธอว่าเป็น “ 2006’s Alternative Teen-Pop Star” ด้วยวัยเพียง 21 ปี กับการเป็นทั้งคนแต่งเพลงและร้องเพลงเองทั้งหมด บวกกับเนื้อหาของเพลงที่มีเสน่ห์ ที่ว่าด้วยชีวิตของเด็กวัยรุ่นในลอนดอน กับแง่มุมที่แตกต่างจากเพลงป็อปทั่วไป อีกทั้งซิงเกิลแรก ‘Smile’ ก็ไต่ขึ้นไปถึง อันดับ 1 ในอังกฤษ

ซิงเกิล 2 ‘LDN’ ได้รับการเสนอชื่อเข义าชิงรางวัลมากมายทั้ง MTV Europe Music Awards, Brit Awards และคว้ารางวัล Digital Music Awards สาขา Best Pop Artist
คำ

คำ เป็นหน่วยของภาษาที่สื่อถึงความหมายซึ่งประกอบด้วยพยางค์หนึ่งพยางค์หรือมากกว่า ปกติแล้วในแต่ละคำจะมีรากศัพท์ของคำแสดงถึงความหมายและที่มาของคำนั้น โดยการนำคำหลายคำมาประกอบกันจะทำให้เกิดวลีหรือประโยคซึ่งใช้สื่อความหมายให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นไป

ในภาษาอื่น ๆ อาจมีคำประเภทอื่นนอกเหนือจากที่กล่าวไว้แล้วข้างต้น เช่น
คาเร็น

คาเร็น () เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวออกมาในภาค II

คาเร็นเป็นนักเต้นจากหมู่บ้านคุสคุส เป็นลูกศิษย์ของนักเต้นชื่อดัง มินะ และเป็นนักเต้นที่มีชื่อเสียงมากภายในเมืองคุสคุส ปกติเธอจะเป็นคนขี้อายแต่เมื่อจะทำการแสดงเธอจะเปลี่ยนโฉมกลายเป็นสาวงามในทันที
ลาสต์.เอฟเอ็ม

ลาสต์.เอฟเอ็ม (Last.fm สามารถอ่านเป็น "ลาสต์เอฟเอ็ม" หรือ "ลาสต์ดอตเอฟเอ็ม") เป็นสถานีวิทยุบนอินเทอร์เน็ตของสหราชอาณาจักร และเว็บไซต์ชุมชนคนสร้างสรรค์ดนตรี ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2545 ปัจจุบันมีผู้ใช้จากทั่วโลก 200 ประเทศกว่า 30 ล้านคน เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ซีบีเอสอินเทอแร็กทีฟถือครองกรรมสิทธิ์ ลาสต์.เอฟเอ็ม ในราคา 140 ล้านปอนด์ (ประมาณ 280 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

ลาสต์.เอฟเอ็ม มีระบบแนะนำเพลงที่เรียกว่า Audioscrobbler ซึ่งช่วยให้รายละเอียดของผู้ใช้แต่ละคนว่ามีรสนิยมทางดนตรีเป็นอย่างไร โดยการเก็บข้อมูลเพลงทั้งหมดที่ผู้ใช้นั้นเคยฟัง ไม่ว่าจะมาจากสถานีวิทยุ หรือรายการเพลงจากเครื่องเล่นพกพาหลายชนิด ข้อมูลนี้ถูกส่งผ่าน (scrobble) ไปยังฐานข้อมูลของลาสต์.เอฟเอ็ม ผ่านทางปลั๊กอินที่ติดตั้งไว้ในโปรแกรมเล่นเสียง รายละเอียดของผู้ใช้ก็จะแสดงในหน้าข้อมูลส่วนตัว เว็บไซต์นี้ยังมีคุณลักษณะของเครือข่ายสังคม และสามารถแนะนำเพลงและศิลปินที่ผู้ใช้นั้นชื่นชอบ
อำเภอบางสะพานน้อย

บางสะพานน้อย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์

ท้องที่อำเภอบางสะพานน้อยเดิมเป็นส่วนหนึ่งของเมืองกำเนิดนพคุณ ซึ่งต่อมาเป็นอำเภอเมืองกำเนิดนพคุณ จังหวัดชุมพร (เมือง) และต่อมาจึงได้รวมกับ 2 อำเภอจากจังหวัดเพชรบุรี (เมือง) คืออำเภอเมืองปราณบุรี และอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งก็ยังเป็นอำเภอกำเนิดนพคุณ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอบางสะพาน จนกระทั่งกระทรวงมหาดไทยได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง แบ่งท้องที่อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอบางสะพานน้อย โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2517 เป็นต้นมา จนได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 98 หน้าที่ 115 ก ฉบับพิเศษ วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 หน้า 7

อำเภอบางสะพานน้อยตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอบางสะพานน้อยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 41 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอบางสะพานน้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่

โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาประจำอำเภอที่มีการเรียนการสอนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย คือ โรงเรียนบางสะพานน้อยวิทยาคม

สถานศึกษาในเขตตำบลไชยราช ได้แก่ โรงเรียนบ้านไชยราช โรงเรียนบ้านช้างเผือก โรงเรียนบ้านบางเจริญ โรงเรียนบ้านทองอินทร์ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านไชยราช ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านหินเทิน และ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านบางเจริญ
เรือประจัญบาน

เรือประจัญบาน คือเรือรบหุ้มเกราะขนาดใหญ่ที่มีอาวุธประจำเรือเป็นปืนใหญ่มีระยะยิงไกล ในช่วงปลายสตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 เรือประจัญบานถือเป็นเรือรบที่มีพลานุภาพที่สุดในบรรดาเรือรบทั้งหลาย และการมีฝูงเรือประจัญบานถือว่ามีความสำคัญมาก สำหรับประเทศใดๆก็ตามที่ต้องการคงไว้ซึ่งความเป็นใหญ่ทางทะเล

คำว่า "เรือประจัญบาน" ถูกกำหนดขึ้นเมื่อราว ปี 1794 และเป็นคำลดรูปมาจาก "เรือรบแนวเส้นประจัญบาน" (ship of the line of battle) หรือที่เรียกสั้นๆว่า "เรือเส้นประจัญบาน" (ship of the line) อันเป็นเรือรบต่อด้วยไม้ ที่มีบทบาทสำคัญที่สุดใน ยุคสมัยของเรือใบ (Age of Sail) คำดังกล่าวเข้ามาสู่การใช้อย่างเป็นทางการในปลายทศวรรษที่ 1880 เพื่อใช้บรรยาย เรือรบหุ้มเกราะ (ironclad warship) ประเภทหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันได้รับการอ้างถึงโดยนักประวัติศาสตร์ว่า "เรือประจัญบาญยุคก่อนเดร็ดนอท" ในปี 1906 คำสั่งให้ต่อ เรือหลวงเดร็ดนอท (1906) (HMS Drednought) นับว่าเป็นการเปิดศักราชใหม่ในการออกแบบเรือประจัญบาน

ในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม มีการสร้างเรือประจัญบานที่ขับเคลื่อนด้วยพลังกลจักรไอน้ำ และติดอาวุธที่ทรงอานุภาพ เช่น ปืนใหญ่โฮชวิตเซอร์ และปืนครก ที่มีระยะยิงไกล และมีอำนาจการยิงรุนแรง

ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการติดตั้งเกราะเหล็กให้กับเรือประจัญบาน และมีการติดตั้งป้อมปืนใหญ่ที่หมุนยิงได้รอบ กระสุนปืนใหญ่มีการพัฒนากระสุนแบบต่างๆ และก็เข้าสู่ยุคการสร้างเรือประจัญบานด้วยเหล็กทั้งลำ และในยุคเดียวกัน กองทัพเรืออังกฤษได้สร้างเรือประจัญบาน "เรือหลวง"เดรดนอต" (HMS "Dreadnought") ที่ติดปืนใหญ่ขนาด 12 นิ้ว (305 มม.) ที่ยิงได้ทั่วทุกทิศ ทุกชาติต่างพากันสร้างเรือประจัญบาน หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ได้มีสนธิสัญญาจำกัดการสร้างเรือประจัญบานขึ้นมาหลายข้อ เช่น สนธิสัญญานาวิกวอชิงตัน ที่ห้ามสร้างเรือรบที่มีขนาดเรือเกิน 35,000 ตัน และห้ามติดปืนใหญ่ขนาดเกิน 16 นิ้ว (406 มม.) สนธิสัญญาแวร์ซายซึ่งจำกัดการสร้างเรือของเยอรมนีที่แพ้สงคราม โดยห้ามสร้างเรือที่มีขนาดเกิน 10,000 ตัน และห้ามติดปืนใหญ่ขนาดเกิน 11 นิ้ว (280 มม.)

ทางเยอรมนีก็ได้สร้างเรือประจัญบานขนาดกระเป๋าชั้น "ดอยช์ลันช์" ขึ้นมา โดยขนาดเรือกว่า 14,000 ตัน ติดปืนใหญ่ 11 นิ้ว 6 กระบอก ติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซล ทำให้สามารถทำความเร็วได้สูง

ในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1939-1945) ชาติต่าง ๆ ที่ร่วมสงคราม ต่างสร้างเรือประจัญบานขึ้นมา เช่น "บิสมาร์ค" ของเยอรมนี, "ไอโอวา" ของสหรัฐอเมริกา, และ"ยามาโตะ" ของจักรวรรดิญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์หมู่เกาะแปซิฟิก

ประวัติศาสตร์หมู่เกาะแปซิฟิก เป็นประวัติศาสตร์หมู่เกาะมหาสมุทรแปซิฟิก ชาวโพลินีเซียมีความเจริญสูงสุดโดยเฉพาะประเทศตองกาและประเทศซามัว ซึ่งเจริญมากจนมีการสร้างขึ้นเป็นอาณาจักร สำหรับชาวเมลานีเซียความเจริญมากสุดอยู่ที่ประเทศฟิจิและหมู่เกาะโซโลมอน และมีสังคมแบบชนเผ่า สังเกตได้ในประเทศปาปัวนิวกินีซึ่งมีชนเผ่ากว่า 100 ชนเผ่า ส่วนภูมิภาคไมโครนีเซียก็มีประชากรอาศัยกันอยู่อย่างช้านานแบบชนเผ่า บางแห่งเป็นรัฐ แว่นแคว้นหรืออาณาจักร ในประเทศออสเตรเลียมีชาวอบอริจินส์อาศัยอยู่นานถึง 40,000 - 50,000 ปี สำหรับประเทศนิวซีแลนด์มีชาวมาวรีอาศัยอยู่

สำหรับประวัติศาสตร์ในหมู่เกาะแปซิฟิกแบ่งได้ดังนี้คือ
กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ

กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ หรือ สุสานราชตระกูล ณ เชียงใหม่ เป็นสุสานหลวงที่เจ้าดารารัศมี พระราชชายาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดฯ ให้อัญเชิญรวบรวมพระบรมอัฐิ และพระอัฐิของเจ้าหลวงและพระบรมวงศานุวงศ์ของราชวงศ์ทิพย์จักร ที่ครองนครเชียงใหม่มาประดิษฐานรวมกัน ณ บริเวณลาน วัดสวนดอก (พระอารามหลวง) โดยเกิดจากพระดำริเมื่อปี พ.ศ. 2452 พระราชชายาดารารัศมีทรงพิจารณาเห็นว่า (กู่) อนุสาวรีย์เจ้าผู้ครองนครและพระญาติพระวงศ์ทั้งหลายตั้งอยู่ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำปิง ทางทิศตะวันตกนั้น (ตลาดวโรรสแถวตรอกข่วงเมรุ) ไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงคิดที่จะหาที่ใหม่ซึ่งก็คือบริเวณวัดสวนดอกในปัจจุบันที่มีอาณาบริเวณกว้างขวาง ภายหลังเมื่อเจ้าดารารัศมี พระราชชายา สิ้นพระชนม์ ได้อัญเชิญแบ่งพระอัฐิของพระองค์มาประดิษฐานไว้ ณ กู่เจ้านายฝ่ายเหนือแห่งนี้ (อีกส่วนหนึ่งแบ่งประดิษฐานไว้ในสุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร)

ปัจจุบันกู่เจ้านายฝ่ายเหนือ ได้ถูกจดทะเบียนให้เป็นโบราณสถานสำคัญ ภายใต้การกำกับดูแลของกรมศิลปากร ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม 2478

การนำพระอัฐิและอัฐิของผู้ใดไปประดิษฐานในบริเวณกู่แห่งนี้ นับแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบันต้องผ่านการพิจารณาจากผู้ดูแลรับผิดชอบ 2 ฝ่ายคือ ฝ่ายสายตระกูล ณ เชียงใหม่ และฝ่ายวัดสวนดอก โดยความเห็นชอบของเจ้าอาวาส จะถือหลักปฏิบัติว่าต้องเป็นอัฐิบุคคลที่เป็นลูกหลานและเครือญาติของเจ้าหลวง

กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ ประกอบไปด้วยกู่จำนวนมาก ซึ่งภายในกู่จะบรรจุอัฐิเชื้อพระวงศ์ที่สำคัญ ดังนี้
อนันต์

อนันต์ (; ใช้สัญลักษณ์ ∞) เป็นแนวคิดในทางคณิตศาสตร์และปรัชญาที่อ้างถึงจำนวนที่ไม่มีขอบเขตหรือไม่มีที่สิ้นสุด ในประวัติศาสตร์ ผู้คนต่างพัฒนาแนวคิดต่าง ๆ เกี่ยวกับธรรมชาติของอนันต์ ในทางคณิตศาสตร์ มีการจำกัดความของคำว่าอนันต์ในทฤษฎีเซต ภาษาอังกฤษของอนันต์ที่ว่า Infinity มาจากคำในภาษาละติน "infinitas" ซึ่งแปลว่า "ไม่มีที่สิ้นสุด"

ในทางคณิตศาสตร์ เนื้อหาที่เกี่ยวกับอนันต์จะถือว่าอนันต์เป็นตัวเลข เช่น ใช้ในการนับปริมาณ เป็นต้นว่า "จำนวนพจน์เป็นอนันต์" แต่อนันต์ไม่ใช่ตัวเลขชนิดเดียวกับจำนวนจริง เกออร์ค คันทอร์ นักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมันได้จัดระเบียบแนวคิดที่เกี่ยวกับอนันต์และเซตอนันต์ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 เขายังได้ค้นพบว่าอนันต์มีการนับปริมาณแตกต่างกัน แนวคิดดังกล่าวถูกเรียกว่าภาวะเชิงการนับ เช่น เซตของจำนวนเต็มเป็นเซตอนันต์ที่นับได้ แต่เซตของจำนวนจริงเป็นเซตอนันต์ที่นับไม่ได้
กระทรวงยุติธรรม (ประเทศไทย)

กระทรวงยุติธรรม () เป็นกระทรวงหนึ่งในประเทศไทยก่อตั้งเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2434 เดิมใช้ชื่อว่ากระทรวงยุตติธรรมและมีการเปลี่ยนชื่อเป็นกระทรวงยุติธรรมในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2495มี พระดุลยพากย์สุวมัณฑ์ (ปิ่ณฑ์ ปัทมสถาน)เป็น ปลัดกระทรวงยุตติธรรมคนสุดท้ายดำรงตำแหน่งวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2492 ถึง 11 มีนาคม พ.ศ. 2495 และเป็นปลัดกระทรวงยุติธรรมคนแรกดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2495 ถึงวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2496 และในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2496 
ได้มีการโปรดเกล้า สัญญา ธรรมศักดิ์ เป็นปลัดกระทรวงคนที่สอง มีภารกิจเป็นหน่วยงานหลักของกระบวนการยุติธรรม ในการดำเนินการเพื่อพัฒนากฎหมาย และระบบบริหารจัดการของ กระบวนการยุติธรรมอย่างเป็นเอกภาพ โปร่งใส คุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชน ช่วยเหลือและให้ความรู้แก่ประชาชนทางกฎหมาย ป้องกัน ปราบปราม แก้ไข ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด รวมทั้งป้องกัน แก้ไขปัญหาอาชญากรรมในสังคมและอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ การฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ การบังคับคดีแพ่ง บังคับคดีล้มละลาย บังคับคดีทางอาญา บำบัดแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำผิด

ต่อมาในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2560 พระราชบัญญัติคุมประพฤติ พ.ศ. 2559 มีผลใช้บังคับ ส่งผลให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม เป็นประธานคณะกรรมการคุมประพฤติ ปลัดกระทรวงยุติธรรมเป็นรองประธานกรรมการคุมประพฤติ
เมื่อปี พ.ศ. 2535 ไดเกิดวิกฤตตุลาการ โดย วสันต์ สร้อยพิสุทธิ์ ได้รับการแต่งตั้งจากผู้ชุมนุมประท้วงที่เป็นตุลาการให้เป็น โฆษกฝ่ายกบฏตุลาการสืบเนื่องจากวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2534 คณะกรรมการตุลาการมีมติให้นาย ประวิทย์ ขัมภรัตน์ เป็นประธานศาลฎีกา ในการนี้ ประภาสน์ อวยชัย ได้ระงับมติดังกล่าวให้เหตุผลว่าเนื่องจากมีผู้เข้าประชุมไม่ครบองค์ประชุม ซึ่งนาย ประวิทย์ ขัมภรัตน์ ได้รับการสนับสนุนจาก โสภณ รัตนากร

และในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2534 คณะกรรมการตุลาการ ได้มีมติ ให้ นาย ประเสริฐ บุญศรี เป็นปลัดกระทรวงยุติธรรม และ สวัสดิ์ โชติพานิช เป็นประธานศาลฎีกา ต่อมาวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2534 คณะกรรมการกฤษฎีกาได้มีมติไม่เห็นด้วยกับการแต่งตั้ง ปลัดกระทรวงยุติธรรมและประธานศาลฎีกา ของ ประภาสน์ อวยชัย นำมาสู่การชุมนุมครั้งใหญ่ของผู้พิพากษาในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 ที่แยกราชประสงค์ ก่อนเลิกชุมนุมและรับมติคณะกรรมการตุลาการ
วู่หยา

วู่หยา (Wuya) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย

วู่หยาเป็นแม่มดที่ถูกอาจารย์ดาฉีขังไว้ในกล่องปริศนาเมื่อ 1500 ปีที่แล้ว และถูกปล่อยออกมาโดย แจ๊ก สไปเซอร์ แต่เธอก็เหลือเพียงแค่วิญญาณเท่านั้น เมื่อมีเชนกังวูกำลังเผยตัว วู่หยาจะสามารถรับรู้ได้ ในตอนจบของฤดูกาลที่ 1 เรมุนโด้ได้ร่วมมือกับวู่หยา โดยใช้หางพญานาคและคันฉ่องส่องกลับเพื่อทำให้วู่หยากลับคืนสู่ร่างเดิม แต่ต่อมาเรมุนโด้ได้จับวู่หยาใส่กล่องปริศนาของอาจารย์ดาฉี ในตอนจบของฤดูกาลที่ 2 เชสยังใช้หางพญานาคและคันฉ่องส่องกลับเพื่อทำให้วู่หยากลับคืนสู่ร่างเดิมอีกครั้ง

วู่หยาในตำนานมังกรเส้าหลินมีเนื้อหาไม่ตรงกับภาคก่อนเพราะวู่หยาจะถูกอาจารย์ดาฉีขังไว้ในสปริง ก่อนที่จะถูกปล่อยออกมาโดย แจ๊ก สไปเซอร์ ในตอนBack in the Flesh Again ชาโดว์ใช้ำไลหัวใจม่วงและที่เกาหลังผู้แข็งแกร่งเพื่อทำให้วู่หยากลับคืนสู่ร่างเดิมอีกครั้ง

วู่หยาเคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 4 ครั้ง โดยชนะ 1 ครั้ง และแพ้ 3 ครั้ง
โอมิ

โอมิ (Omi) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย

โอมิเป็นเด็กกำพร้าชาวจีนที่ถูกฝึกมาเป็นพระเส้าหลินตั้งแต่เกิด เป็นมังกรแห่งธาตุน้ำ และเป็นผู้ที่มีรูปร่างเล็กที่สุด (แต่ตัวไม่เล็กที่สุดในตำนานมังกรเส้าหลิน) และคาดว่าอายุน้อยที่สุดแต่มีทักษะมากที่สุดในบรรดามังกรเส้าหลินทั้งสี่ เขามักจะใช้สำนวนต่าง ๆ ผิดอยู่เสมอ และมักจะไม่พอใจมากเวลาใครมาว่าหัวของตน ในตอนจบของฤดูกาลที่ 2 โอมิสูญเสียชิฝ่ายดีไป ทำให้กลายเป็นฝ่ายเฮ่ยหลินและเข้าร่วมกับเชสยัง แต่หลังจากนั้นก็กลับมาอยู่ฝ่ายเส้าหลินอีกครั้ง

โอมิในตำนานมังกรเส้าหลินนั้นได้เลื่อนขั้นเป็นนักรบโชคู แถมยังได้ปิ้งป่องมาเป็นพี่น้องร่วมรบอีกด้วย โดยในช่วงการคัดเลือกหานักรบเส้าหลินฝึกหัด โอมิถูกชาโดว์ (ที่ปลอมตัวมาในชื่อวิลโล่) หลอกจนเธอสามารถขโมยเชนกังวูไปได้ทั้งหมด (โอมิเป็นคนเดียวที่รู้ที่ซ่อนเชนกังวูและรหัส) ซึ่งหลังจากที่วัดเส้าหลินถูกทำลาย โอมิและพวกพ้องก็ได้ออกเดินทาง เพื่อค้นหาวัดแห่งใหม่ และจะหาวัดเส้าหลินใหม่เจอในตอน Princess Kaila of the Thousand Layer Mountain

ปิ้งป่อง (Ping Pong) เป็นชาวฝรั่งเศส ซึ่งเขาเป็นตัวละครใหม่จากตำนานมังกรเส้าหลิน เป็นมังกรแห่งธาตุไม้ และเป็นผู้ที่มีรูปร่างเล็กที่สุด มีทักษะด้านการวิ่งได้เร็วที่สุด มีจิตใจสะอาดที่สุดในบรรดามังกรเส้าหลินทั้งห้า ซึ่งปิ้งป่องได้เป็นสมาชิกใหม่ในฐานะเส้าหลินฝึกหัด โดยในช่วงการคัดเลือกหานักรบเส้าหลินฝึกหัด ปิ้งป่องถุกชาโดว์เล่นสกปรกจนทำให้ปิ้งป่องขายหน้าจนขอออกจากการคัดตัว แต่ก็กลับมาเพื่อบอกว่าวิลโล่คือชาโดว์ที่เป็นสมุนของเชสยังแต่ก็สายเกินไป ซึ่งหลังจากที่วัดเส้าหลินถูกทำลาย ปิ้งป่องได้ถูกเลือกให้เป็นเส้าหลินฝึกหัด และได้ออกเดินทางร่วมกับพวกพ้อง เพื่อค้นหาวัดแห่งใหม่ และจะหาวัดเส้าหลินใหม่เจอในตอน Princess Kaila of the Thousand Layer Mountain ในตอนOut of Ping Pong's Mind ปิ้งป่องได้ปลุกสัญชาตญาณพยัคของตนเองขึ้นมา(โอมิช่วยกระตุ้น) และในตอนMi Temple, Mi Casa ปิ้งป่องได้เลื่อนขั้นเป็นนักรบโชคู

โอมิเคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 28 ครั้ง โดยชนะ 24 ครั้ง และแพ้ 4 ครั้ง (ไม่นับการประลองกับอาจารย์ดาฉีและเรมุนโด้)

โอมิเคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 10 ครั้ง โดยชนะ 8 ครั้ง และแพ้ 2 ครั้ง

ปิ้งป่องเคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 4 ครั้ง โดยชนะ 3 ครั้ง และแพ้ 1 ครั้ง
โดโจ คาโนโจ โช

โดโจ คาโนโจ โช () เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย

โดโจเป็นมังกรจีนสีเขียวที่เป็นมิตร มีหน้าที่ผู้รักษาคัมภีร์เชนกังวู และเป็นพาหนะในการเดินทางไปหาเชนกังวูในแต่ละครั้ง เมื่อ 1500 ปีที่แล้ว โดโจเคยเป็นผู้ช่วยของอาจารย์ดาฉีและได้ช่วยอาจารย์ดาฉีซ่อนเชนกังวูชิ้นต่างๆ เมื่อมีเชนกังวูกำลังเผยตัว โดโจจะสามารถรับรู้ได้ ทุกๆ 1500 ปี โดโจจะต้องขังตัวเองไว้ในกล่อง 24 ชั่วโมง เพื่อป้องกันสัตว์ประหลาดสองหัวที่จะโผล่มาจากร่างของเขา ถ้าเขาไม่สามารถควบคุมได้ โลกจะตกอยู่ใต้ความมืดนับพันปี

โดโจสามารถขยายร่างให้มีขนาดใหญ่ได้ และยังสามารถเปลี่ยนร่างเป็นเรือ รถไฟ รถไฟใต้ดิน และปลอมตัวเป็นคนได้

โดโจเคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 1 ครั้ง โดยแพ้ 1 ครั้ง

โดโจไม่เคยประลองเส้าหลินเพราะตามกฏแล้วมังกรเข้าร่วมการประลองเส้าหลินไม่ได้ แต่ในตอน Rocco นั้นโดโจกับร๊อคโค่ได้ใช้ขวดวิญญาณของเรมุนโด้,เคลย์(ซอมบี้)มาประลองกับเชสยัง,ชาโดว์ แทนพวกตน
คิมิโกะ โทโฮมิโกะ

คิมิโกะ โทโฮมิโกะ () เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย

คิมิโกะเป็นลูกสาวของนักธุรกิจผู้ร่ำรวยเจ้าของบริษัทโทโฮมิโกะในโตเกียว เป็นมังกรแห่งธาตุไฟ และเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในบรรดามังกรเส้าหลินทั้งสี่ เธอมีลักษณะเหมือนผู้ไกล่เกลี่ยระหว่างโอมิและเรมุนโด้ และเป็นเหมือนพี่สาวของโอมิ เธอเป็นคนที่โกรธง่ายที่สุดในบรรดามังกรเส้าหลินทั้งสี่โดยเฉพาะเมื่อมีคนบอกว่าเธอมีฝีมือน้อยกว่าเพราะเป็นผู้หญิง

คิมิโกะในตำนานมังกรเส้าหลินนั้นได้เลื่อนขั้นเป็นนักรบโชคู โดยในช่วงการคัดเลือกหานักรบเส้าหลินฝึกหัด คิมิโกะได้สงสัยวิลโล่และได้สะกดรอยตามจนรู้ว่าเธอคือลูกน้องของเชสยังและได้ไปบอกพวกพ้องแต่ก็สายเกินกว่าที่จะหยุดยั้งเธอได้ ซึ่งหลังจากที่วัดเส้าหลินถูกทำลาย คิมิโกะและพวกพ้องก็ได้ออกเดินทาง เพื่อค้นหาวัดแห่งใหม่ และจะหาวัดเส้าหลินใหม่เจอในตอน Princess Kaila of the Thousand Layer Mountain ในตอนจบ เธอได้เป็นนักขี่มังกรคนแรกของยุคนี้(มังกรชื่อซิ๊ปปี้ลู/ซิ๊ปปี้ ลู)

คิมิโกะเคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 13 ครั้ง โดยชนะ 11 ครั้ง และแพ้ 2 ครั้ง

คิมิโกะเคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 3 ครั้ง โดยชนะ 1 ครั้ง และแพ้ 2 ครั้ง
เรมุนโด้ เปโดรซ่า

เรมุนโด้ เปโดรซ่า (Raimundo Pedrosa) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย

เรมุนโด้เกิดในหมู่บ้านโทเบอเรโจในริโอ เดอ จาเนโร ประเทศบราซิล เป็นมังกรแห่งธาตุลม เขาเป็นคนที่ไร้กังวลมากที่สุดและมีแนวโน้มว่าขี้เกียจที่สุดในบรรดามังกรเส้าหลินทั้งสี่ ในตอนจบของฤดูกาลที่ 1 เรมุนโด้ได้เข้าร่วมกับวู่หยา แต่ต่อมาเขาก็เป็นผู้ขังวู่หยาไว้ในกล่องปริศนาของอาจารย์ดาฉี ในตอนจบของฤดูกาลที่ 3 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าของมังกรเส้าหลินทั้งสี่

เรมุนโด้ในตำนานมังกรเส้าหลินนั้นได้เลื่อนขั้นเป็นนักรบโชคู โดยในช่วงการคัดเลือกหานักรบเส้าหลินฝึกหัด เรมุนโด้ได้ตกหลุมรักวิลโล่(เหมือนโอมิ)ซึ่งเขากับโอมิเป็นผู้ทำให้วิลโล่ได้เข้าไปแข่งขันกับปิ้งป่อง ซึ่งหลังจากที่วัดเส้าหลินถูกทำลาย เรมุนโด้และพวกพ้องก็ได้ออกเดินทาง เพื่อค้นหาวัดแห่งใหม่ และจะหาวัดเส้าหลินใหม่เจอในตอน Princess Kaila of the Thousand Layer Mountain

เรมุนโด้เคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 10 ครั้ง โดยชนะ 9 ครั้ง และแพ้ 1 ครั้ง (ไม่นับการประลองกับโอมิ)

เรมุนโด้เคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 2 ครั้ง โดยชนะ 2 ครั้ง (นับรวมตอนเป็นซอมบี้)
เคลย์ เบลลีย์

เคลย์ เบลลีย์ () เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย

เคลย์เป็นคาวบอยจากเทกซัส เป็นมังกรแห่งธาตุดิน และเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในบรรดามังกรเส้าหลินทั้งสี่ เขามีความเป็นสุภาพบุรุษมากโดยจะไม่ต่อสู้กับผู้หญิง และเขามักจะมีคำพูดอุปมาในเรื่องต่าง ๆ อยู่เสมอ

เคลย์ในตำนานมังกรเส้าหลินนั้นได้เลื่อนขั้นเป็นนักรบโชคู โดยในช่วงการคัดเลือกหานักรบเส้าหลินฝึกหัด เคลย์ไม่ได้เอียงข้างใคร ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ช่วยทำให้แผนการของชาโดว์เสียหาย ซึ่งหลังจากที่วัดเส้าหลินถูกทำลาย เคลย์และพวกพ้องก็ได้ออกเดินทาง เพื่อค้นหาวัดแห่งใหม่ และจะหาวัดเส้าหลินใหม่เจอในตอน Princess Kaila of the Thousand Layer Mountain

เคลย์เคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 11 ครั้ง โดยชนะ 8 ครั้ง และแพ้ 3 ครั้ง

เคลย์เคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 4 ครั้ง โดยชนะ 2 ครั้ง และแพ้ 2 ครั้ง (นับรวมตอนเป็นซอมบี้)
อะซิโตนเพอร์ออกไซด์

อะซิโตนเพอร์ออกไซด์ (อังกฤษ:acetone peroxide) เป็นสารประกอบจากอะซิโตน และไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ มีคุณสมบัติไวต่อความร้อนและความสั่นสะเทือน ซึ่งเมื่อได้รับความร้อนหรือความสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อย จะทำให้พันธะระหว่างออกซิเจนที่เกาะตัวกันอย่างหลวมๆ แตกตัวออก และเกิดแรงอัดของแก๊สจำนวนมากออกมา ทำให้เกิดการระเบิด

อะซิโตนเพอร์ออกไซด์ มีลักษณะเป็นผลึกคล้ายกับน้ำตาล ทำให้ตรวจจับยาก และสามารถผลิตด้วยสารตั้งต้นที่หาได้ง่าย ประกอบด้วยอะซิโตน ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ และกรดไฮโดรคลอริก หรือกรดซัลฟิวริก จึงเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ก่อการร้าย

อะซิโตนเพอร์ออกไซด์ มีชื่อเรียกอีกหลายชื่อได้แก่
ฮาสวาร์

ฮาสวาร์ (อังกฤษ: Haswar) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวออกมาในภาค V, ฮาสวาร์เป็นผู้ดูแลดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งลูนัส (Holy land of Lunas)

ชื่อ: ฮาสวาร์ ฟาเลเนส (Haswar Falenas) 
ดวงดาวประจำตัว: เท็นโช (Tensyo) 
บ้านเกิด: โซล-ฟาเลนา (Sol-Falena) 
อายุ: มากกว่า 34 ปี
เผ่าพันธุ์: มนุษย์ 
รูนที่ถือครอง: ไม่ปรากฏ 
ครอบครัว: ชาฮีวาร์ (Shahrewar, มีศักดิ์เป็นมารดา) 
สถานะ: ผู้ดูแลดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งลูนัส 
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไ่ม่ปรากฏ 
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามกลางเมืองในฟาเลนา

ฮาสวาร์เป็นลูกสาวของเจ้าหญิงชาฮีวาร์ (Princess Shahrewar) ลูกสาวคนโตของราชินีโอฮาซีทา (Queen Olhazeta) ราชินีองค์แรกของอาณาจักรฟาเลนา หลังราชินีโอฮาซีทาสิ้นพระชนม์ได้เกิดสงครามขึ้นระหว่างเจ้าหญิงชาฮีวาร์และเจ้าหญิงฟาฮาแรม (Princess Fahlzram) เจ้าหญิงทั้งสองต่อสู้กันเพื่อจะที่แย่งตำแหน่งการเป็นราชินีแห่งฟาเลนา ท้ายที่สุดเจ้าหญิงชาฮีวาร์โดนปลงพระชนม์โดยกองกำลังนีเตอร์เกต (Nether Gate) ซึ่งเป็นกองกำลังที่ฟาฮาแรมเป็นคนสร้างขึ้นมาอย่างลับๆ ฟาฮาแรมจึงได้ขึ้นเป็นราชินีแห่งฟาเลนาในที่สุด หลังจากนั้นสองปีราชินีฟาฮาแรมสิ้นพระชนม์ โดยให้ลูกสาวของตน อาสแตส ขึ้นครองราชย์ต่อจากเธอ ดังนั้นฮาสวาร์จึงไม่มีโอกาสได้เข้าเป็นราชินีแห่งฟาเลนาแต่มีเชื้อสายกษัตริย์อยู่ในตัว

ฮาสวาร์ได้รับเลือกเข้าเป็นผู้ดูแลดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งลูนัส และได้มีโอกาสในการเลี้ยงดูเจ้าชายแห่งฟาเลนาแม้เธอจะยุ่งมากกับหน้าที่ของการดูแลดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ตาม แม้ว่าเธอจะไม่มีโอกาสในการได้เข้าเป็นราชินีแห่งฟาเลนา แต่เธอกลับไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นและบอกกับตนเองเสมอว่า อาสแตสสามารถทำหน้าที่นี้ได้ดีมากกว่าเธอ แต่ก็ยังคงมีบุคคลส่วนมากที่ไม่เห็นด้วยกับความคิดนั้น

ขณะเกิดสงครามกลางเมืองในฟาเลนา ฮาสวาร์เองต้องการที่จะให้ความช่วยเหลือกับเจ้าชายแห่งฟาเลนาและหมายรวมถึงเจ้าหญิงลิมสเลียด้วยเช่นกัน แต่ไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก นอกจากการให้กำลังใจเพียงอย่างเดียว แม้แต่ในวันขึ้นครองราชย์ของเจ้าหญิงลิมสเลียเองก็ตาม ดังนั้นเมื่อถึงโอกาสที่เจ้าชายเข้ามาชวนเธอไปเป็นพวก ฮาสวาร์จึงไม่ปฏิเสธในการออกเดินทางไปกับเจ้าชายเลย

ภายหลังสงครามสิ้นสุดลงเธอกลับไปทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งลูนัส และได้แต่งงานไปโดยที่ไม่มีใครคาดคิด
เลขฐานห้า

เลขฐานห้า หมายถึง ระบบเลขฐานห้า ที่มีสัญลักษณ์ห้าตัวคือ 0 (ศูนย์) 1 (หนึ่ง) 2 (สอง) 3 (สาม) และ 4 (สี่)
โดนาเตลโล

โดนาเตลโล หรือ โดนาโต ดี นิกโกเลาะ ดี เบตโต บาร์ดี (; ค.ศ. 1386 - 13 ธันวาคม ค.ศ. 1466) ศิลปินชาวอิตาลีในด้านงานปั้นในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ

โดนาเตลโลเป็นลูกของพ่อค้าขนแกะนิกโกเลาะ ดี เบตโต บาร์ดี ผู้เป็นสมาชิกของสมาคมพ่อค้าขนแกะแห่งฟลอเรนซ์ที่เกิดที่งฟลอเรนซ์ราวปี ค.ศ. 1386 โดนาเตลโลได้รับการศึกษาภายในบ้านของตระกูลมาร์เตลลี และการศึกษาเบื้องต้นจากห้องศิลป์ของช่างทอง และต่อมาก็ได้ฝึกงานอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งกับโลเรนโซ กีแบร์ตี

ขณะที่ร่ำเรียนและทำงานขุดค้นอยู่กับฟีลิปโป บรูเนลเลสกี ในกรุงโรมระหว่าง ค.ศ. 1404 ถึง ค.ศ. 1407 ศิลปินสองคนนี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นนักล่าสมบัติ โดนาเตลโลหากินโดยการทำงานกับร้านช่างทอง การทำงานในกรุงโรมเป็นจุดสำคัญของการเปลี่ยนแปลงของการวิวัฒนาการทั้งหลายของศิลปะอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เพราะในช่วงนี้เองที่บรูเนลเลสกีทำการวัดโดมของตึกแพนธีอันและสิ่งก่อสร้างโรมันอื่น ๆ ในกรุงโรม สิ่งก่อสร้างของบรูเนลเลสกีและงานประติมากรรมของโดนาเตลโลถือกันว่าเป็นงานเอกในการแสดงออกถึงความก้าวหน้าทางสถาปัตยกรรมและประติมากรรมของยุคดังกล่าว และมามีอิทธิพลต่อจิตรกรอื่น ๆ ของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาต่อมา
อาจารย์ฟ่ง

อาจารย์ฟ่ง (Master Fung) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย

อาจารย์ฟ่งเป็นอาจารย์ของพระเส้าหลิน และเป็นเพื่อนของโดโจ เขามักจะให้ภารกิจยากๆแก่มังกรเส้าหลินเสมอ ซึ่งโอมิชื่นชมเขามาก อาจารย์ฟ่งเคยถูกเชสยังส่งไปโลกหยินหยาง แต่อาจารย์ฟ่งก็เข้าฌาณขังความชั่วไว้ภายใน หลังจากนั้นโอมิเข้าไปช่วยอาจารย์ฟ่ง แต่เข้าไปโดย หยินโยโย่ ทำให้โอมิไปอยู่ฝ่ายเฮ่ยหลิน แต่ต่อมาโอมิและอาจารย์ฟ่งก็ได้ชิ ที่ดีกลับคืนมา โดยตอนท้ายของ ฤดูกาลที่ 3 อาจารย์ฟ่งได้แต่งตั้งให้เรมุนโด้เป็นหัวหน้าของมังกรเส้าหลินทั้งสี่

อาจารย์ฟ่งในตำนานมังกรเส้าหลิน ได้แยกทางกับมังกรเส้าหลิน แต่จะกลับมาที่วัดเส้าหลินแห่งใหม่ถาวรในตอนWho Shrunk Master Fung?

อาจารย์ฟ่งไม่เคยประลองเส้าหลิน

อาจารย์ฟ่งเคยประลองเส้าหลินทั้งหมด 1 ครั้ง โดยชนะ 1 ครั้ง