seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
แอมเบอร์ แอน

แอมเบอร์ แอน () หรือชื่อจีน อันซินย่า () เกิดวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1985 เป็นนักแสดงหญิงรุ่นใหม่ชาวไต้หวัน เธอเริ่มมีผลงานถ่ายแบบตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ตามนิตยสารต่างๆ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะนางแบบผู้สวมซีสตริงค์ โดยเป็นนางแบบให้กับนิตยสารเน็กซ์แมกกาซีน และได้รับรางวัลสาวเซ็กซี่อันดับ 1 ของไต้หวัน และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 เธอได้เปิดตัวอัลบั้มชุด เอ้อหนี่ว์ (สาวแสบ) ในเพลง เลี่ยนอ้ายอิงหยวนถวน (กองเชียร์แห่งความรัก) ซึ่งได้รับความสนใจจากผู้ชมนับล้านทั้งฮ่องกงและไต้หวัน เธอเป็นนางแบบอันดับหนึ่งของไต้หวันจากผลการสำรวจของนิตยสารเอฟเอชเอ็ม โดยได้รับการโหวตนางแบบที่เซ็กซี่ที่สุดของประเทศด้วยคะแนนโหวต 55,042 เสียง ซึ่งนำ หลิน จือหลิง ผู้เคยได้รับการโหวตอันดับหนึ่ง 5 ปีติดต่อกันที่มีคะแนนโหวต 28,038 เสียง
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 84

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 84 เป็นงานที่จะมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปี พ.ศ. 2554 จัดขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ณ ฮอลลีวูด แอนด์ ไฮแลนด์ เซ็นเตอร์ (ชื่อเดิม โกดักเธียเตอร์) ฮอลลีวูด ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย จะออกอากาศทางโทรทัศน์ช่อง ABC และถ่ายทอดสดไปทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทย โดยบิลลี่ คริสตัลเป็นพิธีกรของงาน

รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงและได้รับรางวัล เรียงชื่อตามลำดับอักษรภาษาอังกฤษ สำหรับภาพยนตร์ที่มีการกำหนดชื่อภาษาไทยจะมีการวงเล็บไว้ข้างท้ายชื่อ
ขี้ควาย

ขี้ควาย อาจหมายถึง
แมลงทับกลมขาเขียว

แมลงทับกลมขาเขียว หรือ แมลงทับบ้านขาเขียว หรือ แมลงทับเขียว () เป็นแมลงปีกแข็งชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์แมลงทับ (Buprestidae)

มีมีลำตัวยาวโค้งนูน ส่วนที่เป็นปีกแข็งมีความแข็งมาก หัวมีขนาดเล็กซ่อนอยู่ใต้อกปล้องแรกซึ่งโค้งมนเรียวไปทางหัวเชื่อมกับอกปล้องกลางซึ่งกว้างกว่าส่วนอื่น ๆ ท้องมนเรียวไปทางปลายหาง ปีกแข็งหุ้มส่วนท้องจนหมด ปีกแข็งเป็นสีเขียวเลื่อมเหลือบทองมีความแวววาวสวยงาม มีหนวดเป็นเส้นแบบใบไม้ หัวมีขนาดใหญ่

แมลงทับกลมขาเขียว มีวงจรชีวิตยาวประมาณ 1-2 ปี โดยเป็นตัวหนอน 8-20 เดือน ในดินที่มีธาตุอาหารอุดมสมบูรณ์ ในความลึกประมาณ 10-20 เซนติเมตร ในระยะที่ยังเป็นไข่ประมาณ 2-3 เดือน ฟองไข่มีลักษณะกลมรี สีเหลือง

ระยะเป็นดักแด้จะอยู่ในปลอกดินหุ้มลำตัวประมาณ 2-3 เดือน แต่เมื่อเป็นตัวเต็มวัยแล้วจะมีอายุประมาณ 2-3 เดือนเท่านั้น โดยจะผุดขึ้นมาจากดินในช่วงฤดูฝน ที่พื้นดินมีความชุ่มชื้น โดยจะออกหากินทันทีและผสมพันธุ์ตามเรือนยอดไม้ วางไข่ครั้งละ 12 ฟอง ซึ่งจัดว่าน้อยสำหรับแมลงปีกแข็ง

จะกินอาหารจำพวก ยอดไม้ โดยเฉพาะยอดอ่อน ๆ ของพืชหลายชนิด เช่น มะขามเทศ เป็นต้น ในประเทศไทยพบได้ทั่วไปในหลายพื้นที่ ทั้งใน ป่าละเมาะหรือแม้แต่สวนสาธารณะหรือสวนผลไม้ต่าง ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคกลาง มักพบเป็นกลุ่มเล็ก ๆ

นับเป็นแมลงทับ 1 ใน 2 ชนิดที่พบได้บ่อยและรู้จักกันดีที่สุดในประเทศไทย (อีกหนึ่งชนิดนั้น คือ แมลงทับกลมขาแดง ("S. ruficornis"))

เป็นแมลงที่มีความสวยงาม จึงถูกใช้ประโยชน์ต่าง ๆ จากปีกแข็งที่มีสีเขียวเลื่อม ด้วยการทำเป็นเครื่องประดับต่าง ๆ ซึ่งสีของปีกนั้นสามารถคงทนอยู่ได้นานถึง 50 ปี
พระสนมฮีบิน ตระกูลฮง

พระสนมฮีบิน ตระกูลฮง (,ค.ศ. 1494-1581) เป็นหนึ่งในสามพระสนมเอกของ พระเจ้าจุงจง ถูกขับออกจากวังเพราะความทะเยอทะยาน

พระสนมฮีบิน มีพระนามเดิมว่าอย่างไรไม่ปรากฏประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1494 เป็นธิดาของใต้เท้านัมยางหรือ ฮงคยองจู ขุนนางผู้ใหญ่ที่ช่วยให้พระเจ้าจุงจงได้ครองราชย์ต่อมาใต้เท้านัมยางได้ถวายตัวธิดาให้เป็นพระสนมซึ่งพระนางก็ได้ประสูติพระราชโอรส 2 พระองค์คือ องค์ชายกึมวอน และ องค์ชายพงซอน เมื่อสิ้นรัชกาลพระเจ้าจุงจงพระนางก็ถูก พระพันปีมุนจอง ขับออกจากวังเพราะความทะเยอทะยานของตัวพระสนมฮีบินเองเมื่อถูกขับออกจากวังพระสนมฮีบินก็ได้ไปบวชเป็นชีที่วัดแห่งหนึ่ง พระสนมฮีบินสิ้นพระชนม์ในรัชกาล พระเจ้าซอนโจ เมื่อปี ค.ศ. 1581 เมื่อพระชนม์ได้ 87 พรรษา
ยูซุนจอง

ยูซุนจอง (,1459-1512) เป็นอัครมหาเสนาบดีในช่วงต้นรัชกาล พระเจ้าจุงจง และเป็นหนึ่งในสามแกนนำในเหตุการณ์ รัฐประหารพระเจ้าจุงจง

ยูซุนจอง เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1459 ในรัชกาล พระเจ้าเซโจ เริ่มเข้ารับราชการในรัชสมัย พระเจ้าซองจง และในปลายรัชกาล เจ้าชายย็อนซัน เขาได้ร่วมมือกับ พัก วอนจง และ ซองฮึยอัน โค่นราชบัลลังก์เจ้าชายย็อนซันต่อมาเมื่อพัก วอนจงมหาเสนาบดีคนแรกในรัชกาล พระเจ้าจุงจง ถึงแก่อสัญกรรมในปี 1510 ยูซุนจองจึงขึ้นรับตำแหน่งแทน

ยูซุนจอง ดำรงตำแหน่งมหาเสนาได้เพียง 2 ปีก็ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี 1512 ขณะอายุได้ 53 ปี
มหาวิทยาลัยแห่งชาติเจิ้งจื้อ

มหาวิทยาลัยแห่งชาติเจิ้งจื้อ (; ; อักษรย่อ: NCCU) เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ที่มณฑลเวินซาน กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน มหาวิทยาลัยนี้เป็นที่รู้จักกันดีในความเข้มข้นของหลักสูตรสังคมศาสตร์, กฎหมาย, พาณิชย์, การสื่อสาร, ศิลปศาสตร์ และบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต

ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1927 ในหนานจิง ประเทศจีน ในชื่อก๊กมินตั๋งเซ็นทรัลปาร์ตี้แอฟแฟร์สคูล ใน ค.ศ. 1929 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเซ็นทรัลโพลิติคอลสคูล หลังจาก "การกรีฑาทัพขึ้นเหนือ" ชนะนักชาตินิยมในประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ใน ค.ศ. 1946 มหาวิทยาลัยแห่งชาติเจิ้งจื้อได้ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ชี้ถึงการสิ้นสุดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เมื่อพรรคก๊กมินตั๋งสูญเสียอำนาจการควบคุมจีนแผ่นดินใหญ่ใน ค.ศ. 1949 กิจกรรมของทางมหาวิทยาลัยก็ได้ถูกระงับ มหาวิทยาลัยได้เปิดอีกครั้งที่กรุงไทเปใน ค.ศ. 1954 เพื่อตอบสนองความต้องการทางด้านการศึกษาระดับอุดมศึกษาในไต้หวัน ในช่วงแรก ได้ทำการเฉพาะผู้สำเร็จการศึกษา แต่ใน ค.ศ. 1955 ได้มีการสร้างหลักสูตรระดับปริญญาตรีขึ้นมา ใน ค.ศ. 1964 หยาง ปี้ลี่ (楊必立) ได้ริเริ่มการศึกษาภาษาจีนหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตขึ้น
ตำบลหนองหอย (อำเภอเมืองเชียงใหม่)

ตำบลหนองหอย เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันพื้นที่บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองหอย และบางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ โดยส่วนที่เป็นเทศบาลตำบลมีพื้นที่ 3.67 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากร 7,471 คน

แต่เดิมในพื้นที่ตำบลหนองหอย ในหมู่บ้านเสาหินมีหนองน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งอุดมสมบูรณ์ มีทั้งนกและหอยในหนองน้ำแห่งนี้มากมาย โดยเฉพาะหอยซึ่งมีมาก จนชาวบ้านเรียกกันว่า "หนองหอย" จึงเป็นชื่อของตำบลหนองหอยในปัจจุบัน

ตำบลหนองหอยเปลี่ยนแปลงฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหอย เป็นเทศบาลตำบลหนองหอยเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 11 พฤษภาคม 2550

ตำบลหนองหอยอยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศใต้ มีพื้นที่ 2,290 ไร่ หรือประมาณ 3.67 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ซึ่งมีลำเหมืองธรรมชาติไหลผ่านหลายสาย พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นชุมชน

อาณาเขตของตำบลหนองหอย มีดังนี้

ตำบลหนองหอยประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ดังนี้

ถนนสายหลักในตำบลหนองหอย มีดังนี้
หนองหอย

หนองหอย อาจหมายถึง
พยัคฆ์สำอางค์ ผ่าโตเกียว

พยัคฆ์สำอางค์ ผ่าโตเกียว (, จีนตัวเต็ม: 東京攻略, จีนตัวย่อ: 东京攻略, พินอิน: Dōngjīng Gōnglüè) ภาพยนตร์แอ็คชั่นคอเมดี้สัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย เหลียง เฉาเหว่ย, เจิ้ง อี้เจี้ยน, เฉิน ฮุ่ยหลิน, ฮิโรชิ อาเบะ และจาง ป๋อจือ กำกับโดย จิงเกล มา

หลิน กุ้ยเหยิน เป็นนักสืบชาวจีนที่อาศัยอยู่ที่กรุงโตเกียว พร้อมด้วยความช่วยเหลือจากลูกน้องสาวสวยชาวญี่ปุ่นมากมายที่หลงใหลในตัวเขา ขณะเดียวกัน มาซี่ มีสัญญาจะแต่งงานกับ ทาเคฮาชิ แฟนหนุ่มชาวญี่ปุ่น ที่ลาสเวกัส แต่แล้วเขาก็ไม่มา เธอยกเลิกงานแต่ง เมื่อกลับไปที่ฮ่องกง ในบ้านที่ทั้งคู่จะใช้เป็นเรือนหอ ที่นั่น เธอได้พบกับ ปี้ ต้าหย่ง มัณฑนากรหนุ่มปากมากที่มาทวงค่าตกแต่งบ้าน แล้วเธอก็ลากเขาไปที่โตเกียว เพื่อที่จะตามหาทาเคฮาชิ

ที่นั่น ทั้งคู่ได้พบกับแก๊งค์ชายชุดดำใส่สูทที่ตามมาคุกคาม แต่ได้รับการช่วยเหลือจาก หลิน กุ้ยเหยิน ที่ตามหาทาเคฮาชิเช่นเดียวกัน และได้พบกับความจริงว่า ทาเคฮาชิไปแอบมีสัมพันธ์กับภริยาของ ทาเคชิ อิโตะ หัวหน้าแก๊งค์มาเฟียโกเบ แก๊งค์มาเฟียใหญ่ของญี่ปุ่น ซึ่งทาเคชิก็ได้จ้าง หลิน กุ้ยเหยินสืบตามหาทาเคฮาชิเช่นเดียวกัน แล้วเมซี่ก็ได้รู้ความจริงว่า ที่จริงแล้ว ทาเคฮาชิ ก็เป็นหนึ่งในสมาชิกแก๊งบค์มาเฟียด้วยเช่นกัน ที่แตกหักกับแก๊งค์ของทาเคชิ แต่แล้วทาเคชิก็ได้หักหลังหลิน กุ้ยเหยิน ซึ่งชีวิตของทั้ง 3 ตกอยู่ภายใต้การไล่ล่าของแก๊งค์มาเฟียทั้ง 2 ก่อนที่ทั้ง หลิน กุ้ยเหยิน จะเผยว่าที่จริงแล้ว เขาคือ นายตำรวจลับของญี่ปุ่น ที่รับหน้าที่ทลายแก๊งค์มาเฟียกลุ่มนี้ที่ผลิตเงินปลอม และ ปี้ ต้าหยง จริง ๆ แล้วเป็นแชมป์วูซู 5 สมัย และเป็นบอดี้การ์ดที่พ่อของมาซี่จ้างมาเพื่อปกป้องเธอ"Tokyo Riders" เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงที่ออกฉายในช่วงต้นปี 2000 นำแสดงโดยนักแสดงชั้นนำมากมายจากทั้งฝั่งฮ่องกงและญี่ปุ่น ทั้ง เหลียง เฉาเหว่ย, เฉิน ฮุ่ยหลิน, เจิ้ง อี้เจี้ยน รวมทั้ง จาง ป๋อจือ ที่รับบทประกอบเป็นลูกน้องสาวชาวญี่ปุ่นของหลิน กุ้ยเหยิน ด้วย

ภาพยนตร์ได้รับคำวิจารณ์ว่าดูสนุก แต่ทว่าบทภาพยนตร์ยังทำไม่ได้ถึงอารมณ์บางอย่าง เช่น ตัวละคร มาซี่ที่แสดงโดย เฉิน ฮุ่ยหลิน ที่แสดงได้ดี แต่ก็เข้าไม่ถึงอารมณ์การสูญเสียแฟนหนุ่ม หรือตัวละคร ปี้ ต้าหยง ที่ดูแล้วไม่น่าเชื่อว่า นี่คือ แชมป์วูซู 5 สมัย แต่การแสดงของเหลียง เฉาเหว่ย แสดงให้เห็นว่าทำไม เขาถึงเป็นนักแสดงระดับซูเปอร์สตาร์ของฮ่องกงได้

ในปี ค.ศ. 2005 ก็ได้มีภาพยนตร์ภาคต่อ ในชื่อ "Seoul Raiders"
เอริก บิสชอฟฟ์

เอริก บิสชอฟฟ์ (Eric Bischoff) มีชื่อจริงว่า เอริก อารอน บิสชอฟฟ์ (Eric Aaron Bischoff) เกิดวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 เป็นผู้ประกอบการและเป็นผู้จัดการมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เคยทำงานให้กับสมาคม โทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA), เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง เป็นประธานของ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู และ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เป็นผู้จัดการทั่วไป
โยโยงิ

โยโยงิ () เป็นย่านธุรกิจหนึ่งทางตอนเหนือของเขตชิบุยะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทสำคัญในญี่ปุ่น เช่น บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก, สแควร์เอนิกซ์

นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของสวนโยโยงิ สวนสาธารณที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโตเกียว รวมถึงสนามกีฬาแห่งชาติโยโยงิ
เหลือเฟือ มกจ๊ก

เหลือเฟือ มกจ๊ก นักแสดงตลกชาวไทย มีชื่อจริงว่า เกมศักดิ์ แจ้งทิพย์นาง เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2516 ที่จังหวัดขอนแก่น ในครอบครัวที่ยากจน ชีวิตในวัยเด็กได้ออกจากการเรียนกลางคัน ช่วยพ่อแม่ทำการเกษตร และย้ายไปอยู่ที่จังหวัดหนองคาย ก่อนจะเดินทางเข้าสู่กรุงเทพมหานครเพื่อแสวงโชค เช่น เด็กต่างจังหวัดทั่วไป

โดยเริ่มต้นจากพนักงานในร้านอาหาร ได้มีโอกาสเข้าสู่แวดวงบันเทิงด้วยการ เล่นกลอง แทนมือกลองประจำวงดนตรีที่เล่นประจำ โดยบังเอิญ จากนั้นจึงได้แสดงตลกบนเวที จนกระทั่งได้มาอยู่กับคณะมกจ๊กของ จาตุรงค์ มกจ๊ก ซึ่งต้องเวลาประมาณ 4-5 ปี ในการสั่งสมชื่อเสียงและประสบการณ์การแสดง จนกระทั่งได้มีผลงานออกทางสื่อฯเช่นในปัจจุบัน

ชีวิตครอบครัว มีบุตรชายที่เกิดกับกิตติยา โนจา (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ตรีทิพยนิภา) ชื่อ ธนโชติ แจ้งทิพย์นาง และมีกิจการส่วนคือ คือ ร้านอาหารที่เขตบึงกุ่ม ชื่อ "บ้านเหลือเฟือ"
พี.ซี. โซการ์

พี.ซี. โซการ์ (; ; 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 — 6 มกราคม ค.ศ. 1971) เป็นชื่อในวงการของ โปรฑัล จันทรา โซการ์ (; ) ซึ่งเป็นนักมายากลชาวอินเดียที่มีชื่อเสียง เขาเป็นนักมายากลที่ทำการแสดงในระดับสากลตลอดช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1960 โดยการแสดง "อินทราจัล" ก่อนที่จะมีการถ่ายทอดสดและจัดฉายทางโทรทัศน์ โซการ์เสียชีวิตเนื่องจากอาการหัวใจวายขณะมีอายุได้ 58 ปี ในอาซาฮิกาวา ฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1971 ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาได้ทำการแสดง

โซการ์เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 ที่เมืองทันเกล ในเบงกอล (ปัจจุบันอยู่ในประเทศบังกลาเทศ) เขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมชิบนาธ เขาเริ่มต้นเรียนมายากลจาก กานาปาตี จักระบอร์ตี้ และเริ่มมีชื่อเสียงในช่วงกลางทศวรรษที่ 1930 เมื่อเขาเริ่มการแสดงในกัลกัตตา รวมถึงในประเทศญี่ปุ่นและประเทศอื่นอีกหลายประเทศ

ในภายหลัง พี.ซี. โซการ์ ได้แต่งงานกับ บาศานติ เทวี (เสียชีวิต 26 ธันวาคม ค.ศ. 2009 ที่กัลกัตตา) พวกเขาเป็นพ่อแม่ของ แมนิค โซการ์ ซึ่งเป็นทั้งแอนิเมเตอร์ ผู้กำกับ และเลเซอริสท์ , พี.ซี. โซการ์ จูเนียร์ ซึ่งเป็นนักมายากล และ พี.ซี. โซการ์ ยังวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ไปรษณีย์อินเดียได้ออกแสตมป์ 5 รูปี เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
เพชรคูลลิแนน

เพชรคูลลิแนน () เป็นเพชรคุณภาพอัญมณีดิบ (rough gem-quality) ขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยพบ หนัก 3,106.75 กะรัต (621.35 กรัม) มีความยาวประมาณ 10.5 ซม. (4.1 นิ้ว) ค้นพบเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1905 ในเหมืองพรีเมียร์ 2 ใกล้กับเมืองพริทอเรีย สาธารณรัฐแอฟริกาใต้

พลอยที่เจียระไนแล้วชิ้นใหญ่ที่สุดนั้นได้ชื่อว่า คูลลิแนน 1 หรือดาวใหญ่แห่งแอฟริกา (Great Star of Africa) หนัก 530.4 กะรัต (106.1 กรัม) พลอยชิ้นนี้จึงเป็นเพชรขัดที่ใหญ่ที่สุดในโลกกระทั่งการค้นพบเพชรกาญจนาภิเษกใน พ.ศ. 2528 หนัก 545.67 กะรัต (109.13 กรัม) ซึ่งมาจากเหมืองพรีเมียร์แห่งเดียวกัน ปัจจุบัน คูลลิแนน 1 ถูกติดไว้ที่ส่วนหัวของคทากางเขน (Sceptre with the Cross) ซึ่งเป็นคทาประจำพระมหากษัตริย์อังกฤษ เพชรชิ้นที่ใหญ่เป็นอันดับสองจากหินคูลลิแนน ชื่อ คูลลิแนน 2 หรือดาวเล็กแห่งแอฟริกา (Lesser Star of Africa) หนัก 317.4 กะรัต (63.5 กรัม) เป็นเพชรขัดใหญ่ที่สุดอันดับสี่ของโลก เพชรทั้งสองนี้อยู่ในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร(Crown Jewels of the United Kingdom)

เพชรคูลลิแนนค้นพบโดยโธมัส อีวาน โพเวลล์ (Thomas Evan Powell) นักขุดซึ่งนำขึ้นมาจากเหมืองและมอบให้กับผู้จัดการ คือ เฟรเดอริก เวลส์ แห่งเหมืองพรีเมียร์ (Premier Mine) ในเมืองคูลลิแนน ประเทศสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ เมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1905 เพชรนี้ถูกตั้งชื่อตามเซอร์โธมัส คูลลิแนน (Sir Thomas Cullinan) ซึ่งเป็นผู้ครอบครองเหมืองเพชรแห่งนี้

เซอร์วิลเลียม ครูกส์ (Sir William Crookes) เป็นผู้วินิจฉัยเพชรคูลลิแนนก่อนการตัดแบ่งและเจียระไน และพบว่าเพชรนี้มีคุณสมบัติพิเศษที่ความสว่างสดใส (Clarity) แต่พบจุดสีดำอยู่ตรงกลาง สีสันของเพชรบริเวณรอบๆจุดดำนั้นมีสีสันสวยงามและเปลี่ยนไปตามเครื่องมือที่ใช้วิเคราะห์ โดยเขาคิดว่าเกิดจาดความเครียดภายในของอัญมณี ซึ่งพบได้ค่อนข้างยากในเพชร

จากนั้นเพชรดิบนี้ได้ถูกซื้อโดยรัฐบาลของอาณานิคมทรานส์วาล (Transvaal Colony) และนำขึ้นทูลเกล้าฯถวายแก่สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรในวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระองค์.

ต่อมาเพชรดิบนี้ได้ถูกตัดแบ่งเป็นสามส่วนใหญ่ๆโดยบริษัท รอยัล แอสเชอร์ ไดมอนด์ จำกัด (Royal Asscher Diamond Company) แห่งอัมส์เตอร์ดัม และต่อมาเป็น 9 ชิ้นกับเศษเล็กๆเป็นจำนวนมาก ซึ่งในขณะนั้น เทคโนโลยีไม่ได้เอื้ออำนวยเพื่อรับประกันคุณภาพของการเจียระไนเพชรดั่งปัจจุบัน ซึ่งการตัดแบ่งเพชรในสมัยนั้นถือว่าเป็นงานที่ยากลำบาก และเสี่ยงมาก จึงได้มีการออกแบบอย่างระมัดระวัง โดยทำรอยบากไว้ก่อนที่ความลึกครึ่งนิ้ว และจากนั้นได้สอดมีดที่ออกแบบมาพิเศษนั้น และทำการผ่าออกด้วยแรงมหาศาล ซึ่งทำให้เพชรดิบนี้ถูกแบ่งตรงจุดตำหนิพอดีซึ่งทั้งสองชิ้นนี้ได้แบ่งจุดตำหนิไปเท่าๆกัน

เพชรคูลลิแนนนั้นถูกแบ่งเจียระไนเป็นทั้งหมด 9 เม็ดใหญ่ๆ และอีก 96 เม็ดย่อย สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ทรงมีพระบรมราชโองการให้ประดับเพชรคูลลิแนน 1 และคูลลิแนน 2 ไว้ที่คทากางเขน และมงกุฎอิมพีเรียลสเตต ตามลำดับ ที่เหลืออีก 7 เม็ด และเม็ดย่อยทั้ง 96 เม็ดนั้นยังอยู่ในกรรมสิทธิ์ของบริษัทเมสเซอร์ ไอ เจ แอสเชอร์ แห่งอัมส์เตอร์ดัม ซึ่งเป็นบริษัทที่ตัดแบ่งและเจียระไนเพชรคูลลิแนนทั้งหมด จนกระทั่งรัฐบาลของสาธารณรัฐแอฟริกาใต้นั้นขอซื้อไว้ทั้งหมด และสำนักข้าหลวงใหญ่แห่งสมาพันธ์แอฟริกาได้ทูลเกล้าฯถวายแด่สมเด็จพระราชินีแมรีเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1910
เหยาเหยา

เหยาเหยา (; ) หรือ กัว ซูเหยา () เกิดวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1990 เป็นทั้งนักร้อง, นักแสดง และพรีเซ็นเตอร์ชาวไต้หวัน เธอได้รับการโหวตทางอินเทอร์เน็ตให้เป็นหนึ่งในผู้มีหน้าอกที่สวยที่สุดในไต้หวัน โดยอยู่ในอันดับที่ 3 และเป็นบุคคลที่ได้รับความสนใจของวงการ เนื่องจากเธออยู่ติดอันดับหนึ่งในสาม ซึ่งเธอเองได้กล่าวถึงความประทับใจต่อรุ่นพี่ที่ติดอันดับอย่างเทียนซิน รวมถึงหลิน จื้อหลิง ทั้งนี้ เหยาเหยา ได้รับการจัดอันดับขึ้นนำนางแบบที่มีชื่อเสียงอย่างวิเวียน ซู ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 4 เหยาเหยาเป็นที่สนใจของผู้ติดตามผลงาน นับตั้งแต่การเปิดตัวทางโทรทัศน์ตลอดจนสื่อเกมออนไลน์ เธอยังได้รับความนิยมจากการเข้าร่วมแสดงในฉากเพลงป็อป รวมถึงได้ออกผลงานเพลง และร่วมเล่นในมิวสิกวิดีโอมาแล้วเช่นกัน
การรั่วไหลของน้ำมันที่มอนทารา

การรั่วไหลของน้ำมันที่มอนทารา เป็นการรั่วไหลของน้ำมันและแก๊ส รวมถึงคราบน้ำมัน (slick) ในภายหลัง ซึ่งเกิดขึ้นที่บ่อน้ำมันมอนทาราในทะเลติมอร์ นอกชายฝั่งทางเหนือของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในภัยพิบัติด้านน้ำมันครั้งเลวร้ายที่สุดของออสเตรเลีย คราบน้ำมันถูกปล่อยออกมาหลังการระเบิดออกจากแท่นหลุมผลิตมอนทาราเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2552 และยังคงรั่วไหลออกมาต่อเนื่องจนถึงวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 (รวม 74 วัน) เครื่องขุดเจาะน้ำมันเวสต์แอตลาสมีซีดริล บริษัทของนอร์เวย์-เบอร์มิวดา เป็นเจ้าของ และมี ปตท. สำรวจและผลิตปิโตรเลียม ออสตราเลเซีย (PTTEPAA) เป็นผู้ดำเนินงาน ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของปตท. สผ. ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของปตท. อีกต่อหนึ่ง ปตท. เป็นบริษัทน้ำมันและแก๊สธรรมชาติซึ่งรัฐไทยเป็นเจ้าของ และได้ดำเนินงานเหนือบ่อติดกันบนแท่นขุดเจาะมอนทารา บ่อน้ำมันมอนทาราตั้งอยู่นอกชายฝั่งคิมเบอร์ลี ห่างจากฐานทัพอากาศทรุสคอตต์ (Truscott) ไปทางเหนือ 250 กิโลเมตร และห่างจากดาร์วินไปทางตะวันตก 690 กิโลเมตร คนงานหกสิบเก้าคนถูกอพยพออกมาอย่างปลอดภัยจากเครื่องขุดเจาะน้ำมันเวสต์แอตลาสเมื่อเกิดระเบิดขึ้น

กระทรวงทรัพยากร พลังงานและการท่องเที่ยวออสเตรเลียประเมินว่า การรั่วไหลของน้ำมันที่มอนทาราอาจมีปริมาณสูงถึง 2,000 บาร์เรล (320 ม./วัน) ซึ่งเป็นห้าเท่าจากที่ ปตท. สผ. ออสตราเลเซียได้ประเมินไว้ โฆษกรัฐมนตรีทรัพยากร กล่าวว่า ปริมาณ 2,000 บาร์เรลนั้นหมายถึง ปริมาณน้ำมันซึ่งบ่อผลิตได้เมื่อมีการผลิตสูงสุด

ความพยายามสี่ครั้งแรกของ PTTEPAA ที่จะหยุดการรั่วไหลของน้ำมันล้มเหลว แต่ความพยายามครั้งที่ห้าสำเร็จเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เมื่อ PTTEPAA ปั๊มของไหลสำหรับการเจาะ (drilling fluid หรือ drilling mud) ปริมาณอย่างน้อย 3,400 บาร์เรล (540 ม.) เข้าไปในบ่อลดความดัน (relief well) เพื่อหยุดการรั่วไหล

วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ระหว่างความพยายามหยุดการรั่วไหล เกิดเพลิงไหม้ขึ้นบนเครื่องขุดเจาะเวสต์แอตลาส วันที่ 2 พฤศจิกายน PTTEPAA กล่าวว่า ไฟนั้นดูเหมือนว่าจะเผาทำลายน้ำมันและดังนั้นจึงป้องกันมิให้เกิดการรั่วไหลลงทะเลเพิ่มเติม ไฟนี้ส่วนใหญ่ถูกดับแล้วเมื่อการรั่วไหลยุติลง เมื่อถึงเกณฑ์ความปลอดภัยแล้ว ทีมผู้เชี่ยวชาญจึงได้เข้าไปประเมินความเสียหาย
อินส์บรุค

อินส์บรุค () เป็นเมืองหลวงของรัฐทิโรล ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำอินน์ กลางหุบเขาของเทือกเขาแอลป์ ซึ่งสามารถมองเห็นยอดเขาสูงได้แก่ "นอร์ดเคทเทอ" (Nordkette, สูง 2,334 เมตร) อยู่ทางตอนเหนือของเมือง ยอด"พัทแชร์โคเฟิล" (Patscherkofel, สูง 2,246 เมตร) และ"แซร์เลส" (Serles, สูง 2,718 เมตร) ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมือง เมืองอินส์บรุคมีชื่อเสียงในด้านเป็นศูนย์กลางของกีฬาฤดูหนาว ซึ่งเมืองแห่งนี้เคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวหลายครั้ง ได้แก่ โอลิมปิกฤดูหนาว 1964 และ 1976 พาราลิมปิกฤดูหนาว 1984 และ 1988 รวมถึงโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 ทำให้อินส์บรุคเป็นเมืองแรกของโลกที่ได้จัดกีฬาโอลิมปิกถึง 3 ครั้ง อินส์บรุคมีพื้นที่ 104.91 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันมีประชากร 121,791 คน

คำว่า "อินส์บรุค" () มาจากคำว่า "Inn" ซึ่งเป็นชื่อแม่น้ำที่ไหลผ่านเมือง รวมกับ "bruck" ที่มาจากคำว่า "Brücke" ซึ่งเป็นคำในภาษาเยอรมันหมายถึง "สะพาน" ดังนั้นชื่อเมืองจึงมีความหมายว่า "สะพานข้ามแม่น้ำอินน์"

อินส์บรุคมีเมืองพี่น้องได้แก่
แฟ็ส

แฟ็ส (; ; เบอร์เบอร์: ) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 หรือ 4 ในประเทศโมร็อกโก มีประชากรราว 1 ล้านคน (ค.ศ. 2010) เคยเป็นเมืองหลวงโดยประเพณีของประเทศเป็นเวลาหลายปี เป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์เมืองหนึ่งของศาสนาอิสลาม มีอุตสาหกรรมเครื่องหนัง เป็นเมืองการค้า ได้รับการขนานนามว่า "มักกะฮ์แห่งตะวันตก" และ "เอเธนส์แห่งแอฟริกา"
ไอศกรีมแท่ง

ไอศกรีมแท่ง หรือภาษาปากว่า ไอติมแท่ง เป็นน้ำหวาน ซึ่งมักเจือสีสังเคราะห์ และแช่ให้แข็งเป็นแท่งพร้อมด้ามสำหรับถือรับประทานได้ ด้ามเช่นว่านั้นอาจเป็นไม้หรือวัสดุอื่น เช่น พลาสติก และที่ปราศจากด้ามเลยก็มี เช่น เสียบในซองพลาสติก (plastic sleeve) แทน

ในภาษาอังกฤษ คำทั่วไปสำหรับเรียกไอศกรีมแท่ง คือ ice pop หรือ freezer pop

ในสหรัฐอเมริกาและบ้านใกล้เรือนเคียง เช่น แคนาดา เรียกไอศกรีมแท่งว่า "popsicle" ตามไอศกรีมแท่งยี่ห้อ "พ็อปซีเคิล" (Popsicle) ซึ่งเป็นบ่อเกิดแห่งไอศกรีมแท่งทั้งปวง และในสหราชอาณาจักรว่า ice lolly, lolly ice หรือ ice lollipop ส่วนในประเทศไอร์แลนด์ว่า "freeze pop" และในบางภูมิภาคของประเทศออสเตรเลียว่า "ice block"

ในประเทศนิวซีแลนด์เรียกว่าไอศกรีมแท่งว่า "icy pole" ด้วยเหตุผลทำนองเดียวกับสหรัฐอเมริกา คือ ได้รับอิทธิพลจากไอศกรีมแท่งยี่ห้อ "ไอซีโพล" (Icy Pole)

สำหรับไอศกรีมแท่งแบบเสียบในซองพลาสติกนั้น ภาษาอังกฤษเรียก "ice pop", "freezer pop" หรือ "freezie"

สำหรับในประเทศไทยไอศกรีมแท่งแบบโบราณนั้นจะเรียกว่า "ไอติมหลอด"

มีบันทึกว่า ไอศกรีมแท่งนั้นเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1905 เมื่อแฟร็งก์ เอ็ปเพอร์สัน (Frank Epperson) เด็กชายวัยสิบเอ็ดปีชาวนครซานฟราสซิสโกคนหนึ่ง ลืมแก้วบรรจุน้ำผสมผงโซดาเสียบแท่งไม้กวนอาหารทิ้งไว้ที่ชานหลังบ้าน พอตกดึก อุณหภูมิลดลง ครั้นรุ่งเช้า เอ็ปเพอร์สันนึกขึ้นได้ และกลับไปหลังบ้านเพื่อจะนำน้ำโซดานั้นมาดื่ม แต่พบว่า น้ำในแก้วแข็งตัวเสียแล้ว เขาจึงนำแก้วดังกล่าวผ่านน้ำร้อนชั่วประเดี๋ยวเพื่อให้น้ำแข็งเลื่อนหลุดจากแก้วได้เขาจึงได้โซดาแท่งมารับประทาน

ต่อมาใน ค.ศ. 1922 นักผจญเพลิงในเมืองโอกแลนด์ (Oakland) จัดงานลีลาศกัน ครั้งนั้นได้เลี้ยงน้ำหวานแท่งทำนองเดียวกับโซดาแท่งของเด็กชายเอ็ปเพอร์สันด้วย ในปีถัดมา เอ็ปเพอร์สันจึงจดสิทธิบัตรของหวานดังกล่าว ใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ไอศกรีมแช่แข็งเสียบไม้" (frozen ice on a stick) และตั้งยี่ห้อโดยเอาชื่อตนประสมเข้าไปว่า "ไอศกรีมแท่งเอ็ปซีเคิล" หรือ "เอ็ปซีเคิลไอซ์พ็อป" (Epsicle ice pop) ต่อมาเขาจึงกร่อนยี่ห้อลงเหลือ "พ็อปซีเคิล" (Popsicle) โดยกล่าวว่า บุตรเขามักเรียกมันสั้น ๆ เช่นนั้นไอศกรีมแท่งของเอ็ปเพอร์สันได้รับความนิยมเป็นอันมาก ถึงขนาดที่ต่อมา ยี่ห้อของเขาได้รับการบรรจุในพจนานุกรมว่า สามารถหมายถึงไอศกรีมแท่งทั่วไป ๆ ได้ไม่ว่ายี่ห้ออะไร สองสามปีให้หลัง เอ็ปเพอร์สันขายสิทธิในยี่ห้อ "พ็อปซีเคิล" ให้แก่บริษัทโจโล (Joe Lowe Company) จากนครนิวยอร์ก

ในสหรัฐอเมริกา มีสถิติว่า ผู้คนรับประทานไอศกรีมแท่งมากกว่าหนึ่งพันล้านแท่งต่อหนึ่งปี ในประเทศดังกล่าว มีไอศกรีมแท่งให้เลือกมากกว่าสามสิบรส และผลสำรวจปรากฏว่า รสยอดนิยมเสมอมาคือ รสส้ม

แต่บริษัทพ็อปซีเคิลว่า ตนขายผลิตภัณฑ์ได้มากกว่าสองพันล้านแท่งต่อหนึ่งปี และที่ขายดีที่สุดคือ รสเชอร์รี

อนึ่ง นอกจากหาซื้อรับประทานได้ตามร้านรวงทั่วไปแล้ว ยังสามารถประกอบไอศกรีมแท่งเองได้โดยประสมน้ำผลไม้หรือเครื่องดื่มอื่น ๆ ใส่ภาชนะไม้เสียบแช่จนแข็ง ปัจจุบัน มีอุปกรณ์สำเร็จรูปสำหรับประกอบไอศกรีมแท่งเองขายอยู่มากมายในท้องตลาด

ใน ค.ศ. 1997 ชาวเนเธอร์แลนด์ผลิตไอศกรีมแท่งสูงหกร้อยสี่สิบเซนติเมตร และได้รับการบันทึกลงบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ (Guinness Book of World Records) ว่าเป็นไอศกรีมแท่งที่สูงที่สุดในโลก ต่อมาในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2005 บริษัทสแน็ปเปิล (Snapple) พยายามทำลายสถิติเช่นว่าโดยหมายจะผลิตไอศกรีมแท่งสูงเจ็ดร้อยหกสิบสองเซนติเมตรกลางนครนิวยอร์ก แต่น้ำหวานสิบเจ็ดตันกับห้าร้อยกิโลกรัมที่อุตส่าห์นำมาแต่เมืองเอดิสัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ และแช่แข็งเอาไว้นั้น ละลายรวดเร็วกว่าที่คาดหมาย บริษัทดังกล่าวจึงไม่อาจสร้างสถิติใหม่ของโลกได้
เจ้าหญิงฮโยฮเย

องค์หญิงฮโยฮเย (,13 มิถุนายน ค.ศ. 1511 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1531) พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ใน พระเจ้าจุงจง ที่ประสูติแต่ พระมเหสีชางกยอง ประสูติเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1511 มีพระอนุชาร่วมอุทรคือ องค์ชายลีโฮ ต่อมาอภิเษกกับ คิมฮี นายกองวังหลวงบุตรชายของ คิม อันโล ขุนนางผู้ใหญ่

ซึ่งในซีรีส์เรื่อง บัลลังก์จอมนาง ผู้เขียนบทได้เชื่อมโยงองค์หญิงฮโยฮเยกับเหตุการณ์สาปแช่งรัชทายาทลีโฮด้วยหนูตายโดยให้องค์หญิงเป็นผู้นำหนูตายไปแขวนในตำหนักรัชทายาท สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1531 ขณะพระชนม์เพียง 19 พรรษา
โทะกุงะวะ โยะชินะโอะ

โทะกุงะวะ โยะชินะโอะ (, 1601-1650) เป็นไดเมียวคนที่ 1 แห่งแคว้นโอะวะริ

โยะชินะโอะ เกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1601 เป็นบุตรชายคนที่ 9 ของ โทะกุงะวะ อิเอะยะสึ ต่อมาเมื่ออายุได้ 9 ปีได้รับแต่งตั้งให้เป็นไดเมียวคนแรกของแคว้นโอะวะริ

โยะชินะโอะถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1650 ขณะอายุได้ 50 ปีซึ่งมิตสึโตะโมะบุตรชายคนโตได้สืบทอดตำแหน่งต่อ
อิวาซากิ ยาโนซูเกะ

อิวาซากิ ยาโนซูเกะ (1851-1908) เป็นนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นและประธานคนที่ 2 ของมิตซูบิชิ

ยาโนซูเกะเกิดเมื่อปี 1851 เป็นน้องชายของอิวาซากิ ยาตาโร ต่อมาเมื่อยาตาโรถึงแก่กรรมในปี 1885 ยาโนซูเกะจึงขึ้นเป็นประธานแทน

ยาโนซูเกะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโตเกียวและมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ก่อนจะมารับตำแหน่งประธานมิตซูบิชิต่อจากพี่ชาย

หลังจากยาโนซูเกะเป็นประธานมิตซูบิชิได้ 8 ปีเขาก็สละตำแหน่งให้ฮิซายะดำรงตำแหน่งแทนในปี 1893 อีก 3 ปีต่อมายาโนซูเกะได้เป็นประธานธนาคารกลางญี่ปุ่น ก่อนจะออกจากตำแหน่งในปี 1896

ยาโนซูเกะถึงแก่กรรมเมื่อปี 1908 ขณะอายุได้ 57 ปี