seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ

เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ (; 29 ธันวาคม พ.ศ. 2537) เป็นพระธิดาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ เจ้าชายอากิชิโนะ กับเจ้าหญิงคิโกะ พระชายาฯ และเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีมิชิโกะ

เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ ประสูติเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ณ โรงพยาบาลสำนักพระราชวัง กรุงโตเกียว เป็นพระบุตรองค์ที่สองในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ เจ้าชายอากิชิโนะ กับเจ้าหญิงคิโกะ พระชายาฯ มีพระภคินีและพระอนุชาคือเจ้าหญิงมาโกะและเจ้าชายฮิซาฮิโตะแห่งอากิชิโนะ ตามลำดับ

พระองค์เข้ารับการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนประถมกะกุชูอิงในเดือนเมษายน พ.ศ. 2544 จนสำเร็จการศึกษาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 แล้วเข้าศึกษาต่อระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมหญิงกะกุชูอิงในเดือนเมษายนปีเดียวกัน และสำเร็จการศึกษาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 หลังสำเร็จการศึกษาชั้นเตรียมอุดมก็ทรงศึกษาภาษาอังกฤษ ณ วิทยาลัยทรีนิตีในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ โดยทรงเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาสาขาศึกษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยกะกุชูอิงในเดือนเมษายนปีถัดมา ครั้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 ก็ทรงลาออกจากมหาวิทยาลัยเดิม แล้วทรงสอบเข้ามหาวิทยาลัยนานาชาติคริสเตียน โดยทรงร่วมพิธีเปิดการศึกษาของมหาวิทยาลัยดังกล่าวเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2558

พ.ศ. 2560 เจ้าหญิงคาโกะตัดสินพระทัยเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาในสหราชอาณาจักรเช่นเดียวกับเจ้าหญิงมาโกะพระภคินีในเดือนกันยายน โดยจะทรงเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยลีดส์ แต่มิทราบว่าพระองค์จะศึกษาต่อสาขาใด แต่คาดว่าอาจจะศึกษาด้านศิลปะและจิตวิทยาเพราะทรงสนพระทัย

ในปี พ.ศ. 2546 เจ้าหญิงมาโกะและเจ้าหญิงคาโกะตามเสด็จพระชนกและชนนีเสด็จเยือนประเทศไทยด้วยพระชนกเป็นพระสหายคนสนิทของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งถือเป็นการเสด็จเยือนต่างประเทศครั้งแรกของเจ้าหญิงมาโกะและเจ้าหญิงคาโกะ

พระองค์ตามเสด็จพระชนกชนนีและพระภคินีมาประเทศไทยในวันที่ 7-13 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ การรับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี และทรงร่วมวิจัยปักษีวิทยาของพระชนก

เจ้าหญิงคาโกะทรงสนพระทัยสเกตลีลาตั้งแต่ทรงศึกษาในระดับประถมศึกษา ในปี พ.ศ. 2555 พระองค์เป็นตัวแทนของสมาคมสเกตลีลาเมจิจิงงุไกเอน (Meijijingu Gaien Figure Skating Club) และทรงเข้าร่วมการแข่งขันสเกตลีลาฤดูใบไม้ผลิ (Spring Cup Figure Skating Competition) ที่จัดขึ้นโดยสหพันธ์สเกตญี่ปุ่น ซึ่งพระองค์ติดอันดับของเขตชินจุกุ (ทีมบีหญิง-ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 หรือมากกว่า)
เจ้าหญิงคิโกะ พระชายาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ

เจ้าหญิงคิโกะ พระชายาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ (; 11 กันยายน พ.ศ. 2509) พระนามเดิม คิโกะ คาวาชิมะ () เป็นพระชายาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ เจ้าอากิชิโนะ และเป็นพระสุณิสาในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ

เจ้าหญิงคิโกะประสูติที่จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นธิดาของทัตสึฮิโกะ คาวาชิมะ กับคาซูโยะ (สกุลเดิม ซูงิโมโตะ) ครอบครัวของพระองค์ย้ายไปอาศัยที่ฟิลาเดลเฟีย สหรัฐในปี พ.ศ. 2510 หลังพระชนกเข้าศึกษาต่อ ณ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย จนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาวิทยาศาสตร์ภูมิภาค เมื่อปี พ.ศ. 2514 และเป็นอาจารย์ผู้สอนในมหาวิทยาลัยดังกล่าวหลังจากนั้น

ทรงเข้ารับการศึกษาระดับปฐมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษาจากเวียนนา ประเทศออสเตรีย ด้วยเสด็จย้ายตามพระชนก ที่ขณะนั้นพระชนกเป็นหัวหน้านักวิจัยของสถาบันวิเคราะห์ระบบประยุกต์นานาชาติ (Institute for Applied Systems Analysis) ในลาเซินบวร์ค ประเทศออสเตรีย ที่เขาได้ศึกษาวิทยาศาสตร์เชิงพื้นที่ และร่วมกิจกรรมขององค์การนอกภาครัฐ ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงคิโกะจึงสามารถตรัสภาษาอังกฤษและเยอรมันได้ดี ครั้นในปี พ.ศ. 2515 ครอบครัวได้ย้ายกลับมายังประเทศญี่ปุ่น พระชนกเข้าเป็นอาจารย์วิชาเศรษฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัยกากูชูอิงในโตเกียว ครอบครัวของพระองค์จึงพำนักอยู่ในห้องชุดขนาดเล็กภายในมหาวิทยาลัย

เจ้าหญิงคิโกะทรงเข้าศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขาจิตวิทยา คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยกากูชูอิงจนสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2532 ทรงศึกษาต่อระดับปริญญาโทสาขาจิตวิทยาสังคม จากบัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยกากูชูอิงเมื่อปี พ.ศ. 2538 และปริญญาเอกสาขาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยโอจาโนมิซุเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556

พระองค์ทรงเข้าร่วมโครงการเรือเยาวชนเอเชียอาคเนย์ (The Ship for Southeast Asian and Japanese Youth Program) เมื่อปี พ.ศ. 2530 และยังทรงสนับสนุนโครงการนี้

เจ้าชายฟูมิฮิโตะ เจ้าอากิชิโนะทรงขอเจ้าหญิงคิโกะเสกสมรสเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ขณะที่ทั้งสองพระองค์ยังศึกษาระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยกากูชูอิง สามปีต่อมาสำนักพระราชวังจึงได้ประกาศแถลงการณ์เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2532 ว่าทั้งสองจะทรงหมั้นกัน โดยพระราชพิธีหมั้นถูกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2533 แต่ยังไม่มีกำหนดการณ์สำหรับพระราชพิธีเสกสมรส เนื่องจากอยู่ในช่วงไว้อาลัยการสวรรคตของจักรพรรดิโชวะซึ่งเสด็จสวรรคตในเดือนมกราคม พ.ศ. 2532

พระราชพิธีเสกสมรสถูกจัดขึ้นแบบส่วนพระองค์เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ณ ศาลเจ้าภายในพระราชวังหลวงโตเกียว ซึ่งในพระราชพิธีเสกสมรสนั้นเจ้าชายฟูมิฮิโตะได้รับพระราชทานอิสริยยศเป็น "เจ้าอากิชิโนะ" ส่วนพระองค์ก็ได้รับพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงพระชายา

ทั้งนี้พระราชพิธีหมั้นและเสกสมรสนี้ถือเป็นความเสื่อมเสียยิ่งในสายตาของเจ้าพนักงานสำนักพระราชวัง เพราะเจ้าชายฟูมิฮิโตะเสกสมรสขณะที่ยังทรงศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยกากูชูอิง และเสกสมรสก่อนมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะพระเชษฐา เจ้าพนักงานในสำนักพระราชวังจึงพยายามต่อต้านพระราชพิธีเสกสมรส นอกจากนี้เจ้าหญิงคิโกะคือเป็นสุภาพสตรีชนชั้นกลางพระองค์แรกที่เสกสมรสเข้าไปในพระราชวงศ์ สื่อมวลชนให้สมญาแด่พระองค์ว่า "เจ้าหญิงห้องชุด" (the apartment princess) ต่างจากสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ ที่แม้ว่าจะมีพระชาติกำเนิดเป็นสตรีสามัญก็จริง แต่พื้นฐานครอบครัวขององค์จักรพรรดินีมีฐานะร่ำรวย

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา เจ้าอากิชิโนะและเจ้าหญิงคิโกะประทับอยู่ในหมู่พระตำหนักอากาซากะ แขวงมินาโตะ โตเกียว มีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ คือ
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ครั้งที่ 33

การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนส์คัพ ครั้งที่ 33 ประจำปี พ.ศ. 2552 จัดขึ้นโดยสโมสรฟุตบอลชลบุรีได้เป็นเจ้าภาพ จัดแข่งขันระหว่างวันที่ 1 - 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 โดยในการแข่งขันครั้งนี้ มี 21 ทีมสโมสรจากประเทศไทย และ 2 ทีมสโมสรจากประเทศเกาหลีใต้ เข้าร่วมการแข่งขัน การแข่งขัน รอบคัดเลือกทำการแข่งขันใน 5 สนามกีฬาใน 4 จังหวัดและแข่งขันรอบสุดท้ายที่ สนามฟุตบอลสิรินธร โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยทีมชนะเลิศจะได้ครองถ้วยพระราชทานเป็นเวลา 1 ปี พร้อมเงินรางวัล 300,000 บาท รองชนะเลิศ 150,000 บาท อันดับ 3 รับเงินรางวัล 100,000 บาท

"ดูเพิ่มเติม ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ครั้งที่ 33 รอบคัดเลือก"

กลุ่ม บี มีสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน

กลุ่ม ซี มีสโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน

กลุ่ม ดี มีสโมสรฟุตบอลสุพรรณบุรี เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน

กลุ่ม อี มีสโมสรฟุตบอลฮากกา เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน โดยใช้ผู้เล่นของศรีราชา เอฟซี

ในการแข่งขันรอบสุดท้ายจะจัดชึ้นที่สนามฟุตบอลสิรินธร โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยจะมี 8 สโมสรเข้าร่วมได้แก่ 5 สโมสรจากรอบคัดเลือก 2 สโมสรรับเชิญจากประเทศเกาหลีใต้
และสโมสรฟุตบอลชลบุรี เจ้าภาพการแข่งขันในครั้งนี้

รอบรองชนะเลิศ

รอบชิงชนะเลิศ

ผู้รักษาประตู: แช อิม คิว (ฮาเลลูยา)
กองหลัง: จู ฮอน โอ (ฮาเลลูยา), อกัสซู , ชลากร สงวนดี (บีอีซี เทโรศาสน), ณัฐพงษ์ สมณะ (ชลบุรี) 
กองกลาง: อาทิตย์ สุนทรพิธ (ชลบุรี), พิชิต ใจบุญ(บีอีซี เทโรศาสน), สมภพ นิลวงศ์ (พัทยา ยูไนเต็ด) 
กองหน้า: คัง แต ซอง (ฮาเลลูยา), สมชาย สิงห์มณี (พัทยา ยูไนเต็ด), แอนเดอร์สัน (ชลบุรี)
ฮันส์ แม็มลิง

ฮันส์ แม็มลิง (; ราว ค.ศ. 1430 - 11 สิงหาคม ค.ศ. 1494) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา คริสต์ศตวรรษที่ 15

ฮันส์ แม็มลิงเกิดเมื่อราวปี ค.ศ. 1430 ที่เซลิเกินชตัท ใกล้เมืองแฟรงก์เฟิร์ตในประเทศเยอรมนี เชื่อกันว่าได้ฝึกงานที่ไมนซ์ (Mainz) หรือโคโลญและต่อมาไปทำงานที่เนเธอร์แลนด์ให้กับโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน ราวระหว่างปี ค.ศ. 1455-1460 หลังจากนั้นแม็มลิงก็เดินทางไปบรูชราวปี ค.ศ. 1465

มีเรื่องที่ค่อนข้างเคลือบแคลงเล่ากันว่าแม็มลิงหลังจากที่ได้รับความบาดเจ็บในยุทธการที่น็องซี (Battle of Nancy) ก็ไปพักตัวอยู่ที่สถานพยาบาลที่เมืองบรูชและเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณแม็มลิงก็ไม่ยอมรับค่าจ้างภาพที่เขียนให้สถานพยาบาล จริงแล้วแม็มลิงก็เขียนภาพหลายภาพให้สถานพยาบาลในปี ค.ศ. 1479 และปี ค.ศ. 1480 และก็น่าจะเป็นไปได้ว่าเป็นที่รู้จักของผู้อุปถัมภ์ที่นั่นก่อน

แม็มลิงมีความเกี่ยวข้องเพียงเล็กน้อยกับทางการทหารโดยการมีชื่อในรายการผู้ให้จักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 1 ยืมทุนในการต่อต้านการรุกรานของฝรั่งเศสระหว่างปี ค.ศ. 1480 ถึงปี ค.ศ. 1477 เมื่อถูกแจ้งอย่างเข้าใจผิดว่าเสียชีวิตในสงครามแม็มลิงกำลังทำงานฉากแท่นบูชาสำหรับสมาคมผู้ค้าหนังสือที่บรูช งานเขียนชิ้นนี้ชื่อ "ความเศร้าเจ็ดอย่างของพระแม่มารี" (Seven Griefs of Mary) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งตูรินและเป็นงานเขียนที่ทำในสมัยที่มีฝีมือเต็มตัว แต่ก็มิได้ด้อยไปกว่างานเขียนที่ทำในปี ค.ศ. 1479 ที่สถานพยาบาลเซนต์จอห์น และไม่น่าสนใจน้อยไปกว่าภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" (The Last Judgment) ที่เขียนในคริสต์ศตวรรษ 1470 ที่ตั้งอยู่ที่วัดเซ็นต์แมรีที่ Gdańsk ซึ่งเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นภาพที่เขียนโดยแม็มลิง

หลักฐานเหล่านี้ทำให้ทราบว่าแม็มลิงเป็นจิตรกรมีชื่อที่ตั้งหลักแหล่งอยู่ที่บรูชในปี ค.ศ. 1473 ภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" เป็นภาพที่ขายให้กับพ่อค้าที่เมืองบรูชผู้นำไปกับเรือที่จะเดินไปเมดิเตอร์เรเนียนแต่มาถูกจับโดยเพาล์ เบเนอเคอ (Paul Beneke) ในปีเดียวกัน การที่ภาพเขียนถูกซื้อโดยตระกูลเมดีชีทำให้ทราบได้ว่าแม็มลิงต้องมีชื่อเสียงพอสมควร

นอกจากนั้นงานเขียนของแม็มลิงมีส่วนเกี่ยวข้องกับราชสำนักเบอร์กันดี ในการสำรวจสมบัติของอาร์ชดัชเชสมาร์กาเร็ตแห่งออสเตรีย (Archduchess Margaret of Austria) ที่ทำในปี ค.ศ. 1524 กล่าวเป็นนัยถึงบานพับภาพ "God of Pity" โดยโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน ที่ปีกเป็นภาพเทวดาที่เขียนโดย "มาสเตอร์ฮันส์" เดิมเชื่อกันว่าฟัน เดอร์ไวเดินเป็นจิตรกรของตระกูลการเขียนของบรูชจนมาเมื่อมีหลักฐานที่พิสูจน์ว่าฟัน เดอร์ไวเดินทำงานอยู่ที่ตูร์แน (Tournai) และตั้งหลักฐานอยู่ที่บรัสเซลส์ แม้ว่าชีวิตเบื้องต้นของแม็มลิงจะไม่เป็นที่รู้กันแต่ก็เห็นได้ชัดว่าจากลักษณะการเขียนว่าแม็มลิงได้รับการศึกษาจากฟัน เดอร์ไวเดิน และอาจจะเป็นได้ว่าฟัน เดอร์ไวเดินได้รับงานจ้างจากบรัสเซลส์และได้นำตัวลูกศิษย์ไปบรูชด้วย

รายการข้างล่างนี้เป็นงานสมัยต้น ๆ ของแม็มลิง :
เปตรึส คริสตึส

เปตรึส คริสตึส (; ราว ค.ศ. 1410/ค.ศ. 1420 - ราว ค.ศ. 1475/ค.ศ. 1476) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมันในหัวข้อที่เกี่ยวกับศิลปะคริสเตียนและการเขียนภาพเหมือน

เปตรึส คริสตึสเกิดเมื่อราวระหว่างปีค.ศ. 1410-ค.ศ. 1420 ที่เมืองบาร์เลอ-แฮร์โตค (Baarle-Hertog) ใกล้กับแอนต์เวิร์ปในประเทศเบลเยียมปัจจุบัน คริสตึสทำงานส่วนใหญ่ที่บรูชตั้งแต่ปี ค.ศ. 1444 เป็นที่เชื่อกันมานานแล้วว่าคริสตึสเป็นลูกศิษย์และทำงานต่อจากยัน ฟัน ไอก์ งานบางชิ้นก็สับสนกันว่าเป็นงานของฟัน ไอก์ เมื่อฟัน ไอก์เสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1441 คริสตึสก็รับช่วงทำโรงฝึกงานต่อและซื้อสัญชาติในปี ค.ศ. 1444 สามปีหลังจากที่ฟัน ไอก์เสียชีวิต อันที่จริงแล้วคริสตึสก็ควรจะได้สัญชาติหลังจากที่ทำงานในโรงฝึกงานของฟัน ไอก์ มาได้หนึ่งปีและหนึ่งวันตามธรรมเนียม หรืออาจจะว่าได้ว่าแม้ว่าจะเป็นผู้รับช่วงต่อในการเขียนภาพแบบบรูช แต่ก็มิได้หมายความว่าจะเป็นลูกศิษย์ และอันที่จริงแล้วจากการค้นคว้าเมื่อไม่นานมานี้พบว่าคริสตึสเป็นจิตรกรอิสระที่มีผลงานที่แสดงว่ามีอิทธิพลจากศิลปินหลายคนรวมทั้งดีร์ก เบาตส์, โรเบิร์ต กัมปิน และโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน
พระรามสัมพุทธเจ้า

พระรามะสัมมาสัมพุทธเจ้า ปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ กล่าวถึงว่า หลังจากที่หมดยุคศาสนาของ พระศรีอาริยเมตไตรยสัมมาสัมพุทธเจ้า แผ่นดินถูกทำลาย และได้เกิดแผ่นดินใหม่จนนับไม่ถ้วนแล้ว

จนถึงแผ่นดินใหม่เรียกว่า มัณฑกัปป์มีพระพุทธเจ้า บังเกิดขึ้นมา 2 พระองค์ได้แก่ พระรามะสัมพุทธเจ้า และพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า

พระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์นั้นต้องบำเพ็ญบารมี อย่างยิ่งยวด โดยพระรามะสัมพุทธเจ้า พระองค์นี้ ครั้งหนึ่งย้อนกลับไปในสมัย พระกัสสปะพุทธเจ้า พระองค์เกิดในตระกูลพราหมณ์ ชื่อว่า นารทมาณพ วันหนึ่งได้พบกับ พระกัสสปะพุทธเจ้า เกิดความยินดี เลื่อมใสเป็นอย่างมาก จึงทำการสักการบูชาด้วยการใช้ผ้า 2 ผืนชุบน้ำมันพันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าทั้ง 2 ข้าง และจุดไฟ ถวายเป็นพุทธบูชาแด่องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ถึงเวลาเช้ามืด ครั้นนารทมาณพดับจิตแล้วได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตและจุดที่ทำการเผาร่างกายนั้นบังเกิดดอกบัวผุดขึ้น ครั้งนั้น พระกัสสปะพุทธเจ้า จึงตรัสพยากรณ์ว่า มาณพนี้จะได้เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในมัณฑกัปป์นี้
ด้วยอานิสงส์ที่บูชาร่างกายเป็นปรมัตถบารมีนี้จึงทำให้พระองค์มีพระวรกายสูง 80 ศอกและมีพระชนมายุ 9 หมื่นปี
พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า

อนาคตวงศ์ระบุว่า พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า () เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตถัดจากพระรามสัมพุทธเจ้า

หลัสิ้นศาสนาของพระศรีอริยเมตไตรยแล้ว แผ่นดินถูกทำลาย เกิดสุญกัปยาวนานถึงหนึ่งอสงไขย จากนั้นจะมีมัณฑกัปซึ่งมีพระพุทธเจ้า บังเกิดขึ้นมา 2 พระองค์ได้แก่ พระรามสัมพุทธเจ้า และพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า

พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้านี้ก็คือพระเจ้าปเสนทิโกศลนั่นเอง โดยย้อนกลับไปในภัทรกัปนี้ในสมัยของพระโกนาคมนพุทธเจ้า พระเจ้าปเสนทิโกศล ได้เกิดเป็นมาณพชื่อว่า สุททะ มีอาชีพขายดอกบัว โดยเก็บดอกบัวมาขายวันละ 2 ดอก

เช้าวันหนึ่ง มาณพก็ทำการเก็บดอกบัว 2 ดอกมาขายตามปกติ พระโกนาคมนะพุทธเจ้าทรงบิณฑบาต ก็ทรงทราบด้วยญาณว่า มาณพนี้เป็น วงศ์แห่งพุทธเจ้า จึงแย้มพระโอษฐ์ มาณพหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็แปลกใจ จึงทูลถาม ว่าพระองค์ทอดพระเนตรและแย้มพระโอษฐ์เพราะเหตุใด พระโกนาคมนพุทเจ้า จึงตรัสว่าตัวท่านนี่แหละคือน้องของตถาคต มาณพหนุ่มได้ฟังเช่นนั้น ก็ยิ่งแปลกใจมากขึ้น ทูลถามว่า ข้าเป็นน้องของท่านเมื่อใด พระโกนาคมนะพุทธเจ้าจึงได้ทำนายว่า ในมัณฑกัปป์หนึ่งท่านจะได้เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในอนาคตกาล พระนามว่าพระธรรมราชา

เมื่อสุททมาณพได้ยินเช่นนั้นจึงเกิดความปีติยินดี จึงได้ถวายดอกบัว 2 ดอกนั้นด้วยความเคารพ พระโกนาคมนพุทธเจ้าได้แสดงพุทธปาฏิหาริย์ขึ้นนั่งบนดอกบัว ด้วยมาณพกลัวพระพุทธองค์ร้อน จึงได้ทำที่บังแดดด้วยผ้า 2 ผืนและไม้อ้อ 4 ลำ และได้ตั้งจิตอธิษฐานขอให้ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยพระพุทธองค์ได้ทรงนั่งอยู่บนดอกบัวนี้จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

อานิสงค์การถวายดอกบัวนี้ เมื่อพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้าดำเนินไปไหนจะมีดอกบัวเท่าจักรรถผุดจากพื้นดินรองรับเสมอ และทุกอิริยาบถของพระองค์จะมีห้องแก้ว 7 ประการเพื่อบังแดดและน้ำค้างด้วยผลทานที่ท่านถวายผ้าบังแดดนั้นเอง

พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้ามีพระชนมายุ 5 หมื่นปี
รายชื่อตอนในเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน

รายชื่อตอนในการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกาเรื่อง
ในประเทศไทยสองตอนแรกของฤดูกาลที่หนึ่งมีฉายในช่วงเบ็นเท็นสุดสัปดาห์ตลอดช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551

ตอนใหม่ของเบ็นเท็นพลังเอเลี่ยน ใน 10 ตอนแรกจะฉายในวันจันทร์เวลา 19.00 โดยจะฉายครั้งละสองตอน ตอนแรกจะเป็นตอนของสัปดาห์ก่อนหน้า และตอนที่สองจะเป็นตอนใหม่ของสัปดาห์นั้นๆ ส่วนอีก 10 ตอนหลัง จะเริ่มฉายตั้งแต่เดือนกันยายน โดยฉายสองตอนใหม่ติดกันในวันอาทิตย์เวลา 10.00
หอยปากเป็ด

หอยปากเป็ด หรือ หอยราก หรือ หอยตะเกียง (; ) เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่อยู่ในไฟลัมแบรคิโอโพดา (Brachiopoda) ซึ่งไม่ใช่สัตว์จำพวกหอย (Mollusca) แต่มีเปลือก 2 ฝาลักษณะคล้ายคลึงกับหอยกาบคู่ เปลือกมีสีเขียวอมน้ำตาลคล้ายหอยแมลงภู่ พบอาศัยฝังตัวอยู่ในบริเวณชายฝั่งทะเลที่เป็นทรายปนเลน โดยใช้ส่วนอวัยวะที่เรียกว่ารากเป็นท่อนเอ็นยาวคล้ายหางช่วยในการเคลื่อนที่ฝังตัวลงในพื้นทราย อาศัยตามพื้นท้องทะเลชายฝั่งตื้น ๆ ที่เป็นโคลนแข็งหรือโคลนเลน กินอาหารจำพวกไดอะตอม, แพลงตอนพืช และแพลงตอนสัตว์บางชนิด สามารถใช้ปรุงเป็นอาหารได้
เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมาร

ฟรีดริช วิลเฮล์ม วิคทอร์ เอากุสท์ แอนสท์ มกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและแห่งปรัสเซีย () เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 และเป็นมกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและราชอาณาจักรปรัสเซียพระองค์สุดท้าย พระองค์ขึ้นเป็นมกุฎราชกุมารขณะมีอายุ 6 ชันษา และครองพระยศนี้เป็นเวลายาวนานกว่า 30 ปีก่อนที่จักรวรรดิเยอรมันจะถูกยุบในปี ค.ศ. 1918

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระองค์เป็นแม่ทัพกองทัพที่ 5 ระหว่างปีค.ศ. 1914 ถึง 1916 และทรงเป็นผู้บัญชาการกรมทหารบกมกุฎราชกุมารเยอรมัน ("Heeresgruppe Deutscher Kronprinz") ในช่วงที่เหลือของสงคราม เมื่อระบอบกษัตริย์และขุนนางเยอรมันถูกล้มล้างภายหลังสงคราม รัฐบาลพลเรือนได้กำหนดยศอย่างเป็นทางการของพระองค์เป็น วิลเฮล์ม เจ้าชายแห่งปรัสเซีย () วิลเฮล์มได้ขึ้นเป็นประมุขแห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นเมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตใจปีค.ศ. 1941

พระองค์ทรงเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 ด้วยโรคหัวใจ ณ เมืองเฮคคิงเงิน รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนีตะวันตก พระชนมายุ 69 ปี พระราชโอรสองค์โตของพระองค์ได้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งประมุขราชวงศ์ต่อ

เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย ทรงอภิเษกสมรสกับดัชเชสเซซิลีแห่งมัคเลินบวร์ค-ชเวรีน เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1905 ทั้งคู่มีพระบุตรด้วยกัน 6 พระองค์ ดังนี้:
เจ้าชายวิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย (2449-2483)

เจ้าชายวิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย (วิลเฮล์ม ฟรีดริช ฟรันซ์ โจเซฟ คริสเตียน โอลาฟ; ประสูติ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 - 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2483) ทรงเป็นเจ้าชายแห่งปรัสเซีย

เจ้าชายวิลเฮล์มประสูติเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 ณ บ้านพักส่วนตัวของครอบครัว ใกล้ๆเมืองพอทสดัม พระองค์เป็นพระโอรสองค์โตในเจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซียและดัชเชสเซซิลีแห่งเม็คเล็นบูร์ก-ชเวริน ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2483 พระองค์ทรงเข้าร่วมในยุทธการแห่งฝรั่งเศสและได้รับบาดเจ็บจากการรบในจังหวัดนอร์ แคว้นนอร์-ปาดกาแล ประเทศฝรั่งเศส และได้สิ้นพระชนม์ที่โรงพยาบาลในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2483
ความสงบเรียบร้อยของประชาชน

ความสงบเรียบร้อยของประชาชน () เป็นศัพท์ทางวิชาการ หมายถึง ภาวะความเป็นอยู่ของประชาชนที่อยู่ร่วมกันในสังคม โดยมีความปลอดภัยในชีวิต ร่างกาย และทรัพย์สิน และในการดำเนินชีวิตโดยปรกติสุข
ศีลธรรมอันดีของประชาชน

ศีลธรรมอันดีของประชาชน /สีนทำ-/ () หมายถึง มาตรฐานทางศีลธรรมและจริยธรรมซึ่งนิยมกันอยู่ในสังคมหนึ่ง ๆ ไม่ว่าจะโดยความนับถือเช่นจารีตประเพณีทั่ว ๆ ไป เรียกว่าเป็น "แรงกดดันจากสังคม" () หรือโดยการบังคับใช้ผ่านกฎหมายหรือผู้มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย เรียก "แรงกดดันจากบ้านเมือง" () ทั้งนี้ เพื่อเป็นปทัสถานหรือแนวที่สมาชิกในสังคมพึงปฏิบัติต่อสังคมนั้น ๆ รัฐที่ปกครองโดยใช้แนวคิด "เทวาธิปไตย" เช่น ไทย มักสั่งสอนประชาชนให้เห็นว่าศีลธรรมอันดีนั้นมีค่าเสมอคำสอนทางศาสนา และทั้งสองสิ่งก็มีค่าบังคับเช่นเป็นกฎหมาย

โดยทั่วไปมักเข้าใจกันว่า "ศีลธรรมอันดีของประชาชน" เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเหมาะสมทางเพศมากกว่า เช่น เรื่องโสเภณี ความฝักใฝ่เพศเดียวกัน ความเหมาะสมในการแต่งกาย ความโป๊เปลือยหรือเรื่องเร้ากามารมณ์ การท้องก่อนแต่ง และการปกป้องเด็ก เป็นต้น ถือว่าเป็นเหตุผลหลักสำหรับการควบคุมพฤติการณ์ในสังคม และมักนำไปสู่การรณรงค์ต่อต้านผู้ไม่เคารพนับถือพระเจ้าหรืออะไรก็ตามที่มักเคารพนับถือกันอย่างพระเจ้า เช่น กษัตริย์ ราชวงศ์ ฯลฯ ซึ่งนับเป็นคนละฝ่ายกับ "เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น" ทีเดียว

อันที่จริงแล้ว ความไม่เหมาะสมทั้งหลายต้องนับว่าเป็นสิ่งที่ขัดต่อศีลธรรมอันดีของประชาชนทั้งนั้น ขึ้นกับว่าสังคมนั้นมองว่าอะไรคือความไม่เหมาะสม แต่แน่นอนว่าในการมองของคนทั้งโลก ความฉ้อฉลทางการเมือง การกล่าววาจาโป้ปดต่อสาธารณะ และความเสื่อมเสียทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นการเมืองระดับท้องถิ่นหรือระดับชาติ ก็นับว่าเป็นความไม่เหมาะสมเช่นกันทั้งนั้น ความแตกต่างทางการมองสังคมของแต่ละสังคมนั้น เป็นต้นว่า บางสังคมก็มองว่าการที่ผู้นำประเทศมีพฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสม เช่น มีภริยาหลายคน หรือไม่จดทะเบียนสมรส เป็นความไม่เหมาะสม ในขณะที่บางสังคมก็มองว่าเป็นเรื่องส่วนตัว จุดนี้เรียกว่าเป็นช่องสีเทาระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องส่วนรวม เพราะเรื่องส่วนตัวของบุคคลบางคนก็อยู่ในความสนใจเป็นอันมากของประชาคม

แน่นอนว่าภายในกรอบแห่งศีลธรรมอันดีของประชาชน การพนันและการขันต่อย่อมถูกควบคุมตามปรกติ บ่อนการพนันถูกมองว่าเป็นภัยยิ่งกว่าสลากกินแบ่งหรือการพนันฟุตบอลทั้งที่สองอย่างหลังมีแพร่หลายดาษดื่น นอกจากนี้ ในบางสังคม การร่ำสุรายาเมาในที่สาธารณะและการทำแท้งยังเป็นสิ่งที่รับไม่ได้ มีการออกกฎหมายควบคุมพฤติกรรมเช่นว่าด้วยโดยเหตุผลเพื่อพิทักษ์ธำรงศีลธรรมอันดีของประชาชน ซึ่งว่ากันตามประวัติศาสตร์แล้ว กฎหมายดังกล่าวที่มามาทุกยุคทุกสมัยก็ตั้งอยู่บนเหตุผลเดียวกัน ทั้งนี้ ถึงแม้ว่าจะมีกฎหมายอนุญาตให้ทำแท้งอย่างถูกต้องก็ตาม คนก็ยังมองว่าเป็นบาปเป็นความไม่เหมาะสม

กรอบแห่งศีลธรรมอันดีของประชาชนนั้นมีความเปลี่ยนแปลงไปทุกยุคทุกสมัย บางทีก็เปิดกว้างขึ้น และบางทีก็หดแคบลงมาก เช่น เมื่อก่อนนี้การรับประทานอาหารบนถนนที่เรียกว่า "เดินไปกินไป" หรือการที่ผู้หญิงสูบบุหรี่ในที่สาธารณะ จะถูกประณามหยามเหยียดอย่างที่สุด แต่ปัจจุบันสังคมเปิดกว้างขึ้น หรือบางกลุ่มแนวคิดอาจเรียกว่าสังคม "หน้าทน" มากขึ้นก็ว่าได้
เรย์ ชาลส์

เรย์ ชาร์ลส () (23 กันยายน ค.ศ. 1930 - 10 มิถุนายน ค.ศ. 2004) เป็นนักเปียโน นักร้อง นักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน ที่เป็นผู้ทำให้เพลงริธึมแอนด์บลูส์ เป็นรูป เป็นร่าง เขานำจิตวิญญาของเพลงคันทรีเข้ากับป็อปสแตนดาร์ด ผ่านการบันทึกเสียงสมัยใหม่ เขายังนำเพลง "America the Beautiful" มาทำใหม่ จน เอ็ด แบรดลีย์ แห่งรายการ "60 Minutes" เรียกว่า "เป็นเวอร์ชันของเพลงธีมเพลงชาติ ที่คลาสสิก ที่จะมีคนร้องมันได้" แฟรงก์ ซินาตรา เรียกเขาว่า "อัจฉริยะตัวจริงของวงการเพลง"

ในปี 2004 "นิตยสารโรลลิงสโตน" จัดอันดับชาร์ลสอยู่ที่อันดับ 10 ของศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล และเขายังได้รับการโหวดให้เป็นอันดับ 2 ของการจัดอันดับในเดือนพฤศจิกายน 2008 ในหัวข้อ 100 นักร้องที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
ความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน

คำสำคัญว่า "ความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน" หรือ "ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน" () ให้แยกดูเป็นเรื่อง คือ
บัสตา ไรมส์

บัสตา ไรมส์ () หรือมีชื่อจริงว่า เทรเวอร์ สมิธ จูเนียร์ () เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน นักแต่งเพลง นักแต่ง เขามีรกรากอยู่ที่จาเมก้า ชื่อของเขาตั้งโดย ชัก ดี จากวงพับบลิกเอนิมี ตั้งขึ้นจากอดีตผู้เล่นเอ็นเอฟแอล ตำแหน่ง wide receiver (จอร์จ "บัสเตอร์" ไรมส์) หลังจากเห็นการแสดงของเขา บัสตา ไรมส์เป็นสมาชิกวง Leaders of the New School ออกผลงานอัลบั้ม 2 ชุด ร่วมกับวง ก่อนที่วงจะแตกไปในปี 1996 เขามีผลงานเดี่ยวมีซิงเกิลฮิตอย่าง "Woo Hah!! Got You All in Check"
ทะเลญี่ปุ่น

ทะเลญี่ปุ่น () เป็นทะเลชายอาณาเขตทางตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิก ระหว่างแผ่นดินใหญ่เอเชีย หมู่เกาะญี่ปุ่น และเกาะซาฮาลิน ล้อมรอบด้วยประเทศญี่ปุ่น เกาหลีใต้ เกาหลีเหนือ และรัสเซีย เป็นผืนน้ำที่ถูกปิดกั้นจากมหาสมุทรแปซิฟิกเกือบสมบูรณ์ ทำให้แทบไม่มีปรากฏการณ์น้ำขึ้นน้ำลง ซึ่งคล้ายกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และความโดดเดี่ยวเช่นนี้ยังทำให้จำนวนชนิดพันธุ์สัตว์และความเค็มของน้ำมีน้อยกว่าในมหาสมุทร ภายในพื้นที่ไม่มีเกาะ อ่าว หรือแหลมขนาดใหญ่ สมดุลของน้ำได้รับอิทธิพลอย่างมากจากกระแสน้ำที่ไหลเข้าและออกผ่านช่องแคบต่างๆ ที่เชื่อมต่อกับทะเลรอบข้างและมหาสมุทรแปซิฟิก ขณะที่แม่น้ำที่ไหลลงสู่ทะเลแห่งนี้มีจำนวนน้อย จึงมีผลต่อปริมาตรน้ำในทะเลเพียงไม่เกินร้อยละ 1

น้ำในทะเลญี่ปุ่นมีความเข้มข้นของออกซิเจนละลายอยู่สูง ส่งผลให้ความอุดมสมบูรณ์ทางชีวภาพ การประมงจึงมีความสำคัญทางเศรษฐกิจในภูมิภาคนี้ และการขนส่งทางเรือในทะเลญี่ปุนกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ตามการเติบโตทางเศรษฐกิจของภูมิภาคเอเชียตะวันออก แม้ว่าในอดีตจะไม่คับคั่งนักเนื่องด้วยประเด็นปัญหาทางการเมือง ขณะที่ชื่อของผืนน้ำแห่งนี้ยังคงเป็นประเด็นขัดแย้ง เนื่องจากเกาหลีใต้พยายามเรียกร้องให้ใช้ชื่อว่า ทะเลตะวันออก

องค์การอุทกศาสตร์สากลได้กำหนดขอบเขตของทะเลญี่ปุ่นไว้ดังนี้

ทะเลญี่ปุ่นเคยถูกล้อมรอบด้วยแผ่นดินในยุคสมัยที่ยังคงมีสะพานแผ่นดินในภูมิภาคเอเชียตะวันออก โดยหมู่เกาะญี่ปุ่นเริ่มก่อตัวขึ้นจากการแยกตัวของพื้นที่ทางตอนเหนือและใต้ในสมัยไมโอซีนตอนต้น ซึ่งทำให้ทะเลญี่ปุ่นเริ่มเชื่อมต่อกับทะเลเปิด พื้นที่ทางตอนเหนือของหมู่เกาะยังคงแยกแตกกระจายกันจนกระทั่งเกิดกลุ่มเกาะทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือในสมัยไมโอซีนตอนปลาย ขณะที่พื้นที่ทางใต้ยังคงเป็นผืนดินขนาดใหญ่ และเมื่อถึงสมัยไมโอซีนตอนปลายก็เริ่มขยายตัวไปทางทิศเหนือ

ทะเลญี่ปุ่นถูกล้อมรอบด้วยแผ่นดินรัสเซียและเกาะซาคาลินทางเหนือ คาบสมุทรเกาหลีทางตะวันตก และหมู่เกาะญี่ปุ่นทางตะวันออก และเชื่อมต่อกับทะเลอื่น ๆ โดยช่องแคบ 5 แห่ง ได้แก่ ช่องแคบตาตาร์ระหว่างทวีปเอเชียกับเกาะซาคาลิน ช่องแคบลาเปรูสระหว่างเกาะซาคาลินกับเกาะฮกไกโด ช่องแคบสึงะรุระหว่างเกาะฮอกไกโดกับเกาะฮนชู ช่องแคบคัมมงระหว่างเกาะฮนชูกับเกาะคีวชู และช่องแคบเกาหลีระหว่างคาบสมุทรเกาหลีกับเกาะคีวชู

ความลึกเฉลี่ย 1,062 เมตร จุดที่ลึกที่สุดลึกจากระดับน้ำทะเล 3,742 เมตร และมีพื้นที่ประมาณ 978,000 ตารางกิโลเมตร กิจกรรมที่สำคัญที่ทะเลแห่งนี้คือการทำประมง ปลาที่จับได้จะมีลักษณะคล้ายปลาในทะเลเบริง นอกจากนี้ยังมีการจับปลิงทะเลด้วย

ในปี พ.ศ. 2535 เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ได้ยกประเด็นว่าด้วยชื่อของทะเลที่ถูกห้อมล้อมโดยรัสเซีย, ญี่ปุ่น, เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ แม้ว่าชื่อของ "ทะเลญี่ปุ่น" หรือการแปลเทียบเท่าอื่น จะได้รับการตั้งชื่ออื่นในต่างประเทศ อย่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต่างก็ให้มีการใช้ชื่อที่ต่างออกไป โดยเกาหลีเหนือให้ใช้ชื่อว่า "ทะเลเกาหลีตะวันออก" และเกาหลีใต้ให้ใช้ชื่อว่า "ทะเลตะวันออก" แทนชื่อของ "ทะเลญี่ปุ่น" อย่างไรก็ดีในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2547 สหประชาชาติได้มีหนังสือถึงรัฐบาลญี่ปุ่นว่า จะใช้ชื่อ "ทะเลญี่ปุ่น" เป็นชื่อสากลในเอกสารราชการที่ออกโดยสหประชาชาติ แต่ยังคงเปิดให้มีการอภิปรายในประเด็นว่าด้วยชื่อทะเลดังกล่าวต่อไป นอกจากนี้ใน พ.ศ. 2555 องค์การอุทกศาสตร์สากล (International Hydrographic Organization) ซึ่งเป็นองค์การว่าด้วยอุทกศาสตร์และมีหน้าที่หนึ่งในการกำหนดชื่อทางอุทกศาสตร์สากล ได้ให้การยอมรับชื่อ "ทะเลญี่ปุ่น" เป็นชื่อเดียวที่จะปรากฏในสื่อสิ่งพิมพ์ขององค์การ และปฏิเสธชื่อ "ทะเลตะวันออก" ตามที่เกาหลีใต้เสนอ โดยจะมีการอภิปรายเรื่องชื่ออีกครั้งเมื่อถึง พ.ศ. 2560