seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ปลานวลจันทร์ทะเล

ปลานวลจันทร์ทะเล หรือ ปลานวลจันทร์ (; ) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่งที่สามารถอาศัยในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดได้ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Chanos chanos" อยู่ในวงศ์ Chanidae ซึ่งถือเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์นี้และสกุลนี้
ปลานวลจันทร์ทะเลมีรูปร่างเพรียวยาว เกล็ดเล็กละเอียดสีเงินแวววาว ครีบหางเว้าลึก ครีบท้องและครีบหลังเล็ก เป็นปลาที่มีความปราดเปรียวว่องไว พบได้ตามชายฝั่งทะเลแถบอบอุ่นทั่วภูมิภาคของโลก มักอยู่รวมกันเป็นฝูง กินอาหารได้แก่ ปลาอื่น ๆ ที่มีขนาดเล็กกว่า และสัตว์น้ำชนิดอื่น ๆ รวมถึงสาหร่ายทะเลด้วย มีขนาดโตเต็มที่ยาวได้ถึง 1.5 เมตร ในประเทศไทยพบมากที่แถบจังหวัดเพชรบุรี, ประจวบคีรีขันธ์, ชุมพร และบางส่วนในจังหวัดตราด โดยมีการสำรวจพบครั้งแรกที่บ้านคลองวาฬ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

ลูกปลาวัยอ่อนจะเข้ามาอาศัยเจริญเติบโตในป่าชายเลน ในราวเดือนเมษายน–พฤษภาคม การที่จะนำลูกปลาไปเลี้ยงในบ่อเพื่อเป็นปลาเศรษฐกิจจะกระทำในช่วงเวลานี้ โดยปลาจะวางไข่ในเวลากลางคืน ไข่เป็นแบบไข่ลอย มีสีเหลืองอ่อน ใช้เวลาฟักเป็นตัวประมาณ 36 ชั่วโมง ลูกปลาในระยะแรกจะมีลำตัวใส และจะพัฒนาการเหมือนตัวเต็มวัยในอายุราว 21 วัน ใช้เวลาเลี้ยงประมาณ 7 เดือนก็สามารถจับขายได้ ในต่างประเทศ เช่น ประเทศฟิลิปปินส์มีการเลี้ยงอย่างแพร่หลาย และยังส่งลูกปลาไปจำหน่ายยังต่างประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา, ไต้หวัน ที่นั่นนิยมรับประทานปลานวลจันทร์ทะเลด้วยการแปรรูปเป็นลูกชิ้นเนื้อปลา ส่วนหัวและท้องนิยมต้มใส่ขิงรับประทาน สำหรับชาวฟิลิปปินส์จะรู้จักปลาชนิดนี้เหมือนที่ชาวไทยรู้จักปลาทู นอกจากจะใช้บริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจแล้ว ยังนิยมตกเป็นเกมกีฬาและเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

การเพาะเลี้ยงปลานวลจันทร์ทะเลในประเทศไทย เริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. 2508 จากการที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งให้มีการเพาะเลี้ยงปลานวลจันทร์ทะเลในเชิงพาณิชย์ หลังจากที่ได้ทรงรับการทูลเกล้าฯถวายพันธุ์ปลานิลจากมงกุฎราชกุมารอะกิฮิโตะแห่งญี่ปุ่นแล้ว จึงเริ่มมีการเพาะเลี้ยงโดยมีการนำปลาส่วนหนึ่งที่จับได้จากธรรมชาติไปทดลองเลี้ยงในอ่างเก็บน้ำเขาเต่า อำเภอหัวหิน ในโครงการพระราชดำริ และนำลูกปลาไปปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ แต่ด้วยองค์ความรู้ทางการประมงในขณะนั้นยังมีไม่เพียงพอ เรื่องการเพาะเลี้ยงปลานวลจันทร์ทะเลก็ได้ถูกลืมเลือนหายไป จนกระทั่งในวโรกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษาเมื่อปี พ.ศ. 2544 จึงทรงมีรับสั่งเรื่องปลานวลจันทรทะเลอีกครั้ง กรมประมงจึงได้ทำการศึกษาและปฏิบัติอย่างจริงจัง จนกระทั่งประสบความสำเร็จในปี พ.ศ. 2553 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2556 จึงเริ่มถ่ายองค์ความรู้นี้แก่ชาวประมงเกษตรกรได้ นอกจากการบริโภคสดแล้ว ปลานวลจันทร์ทะเลยังสามารถแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ได้ เช่น ปลากระป๋อง, ลูกชิ้น, ปลานวลจันทร์ทะเลตากแห้งหรือแดดเดียว, ปลานวลจันทร์ทะเลต้มเค็ม หรือทำเป็นน้ำยารับประทานคลุกกับขนมจีน เป็นต้น

ปลานวลจันทร์ทะเลยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ ว่า "ปลาดอกไม้", "ปลาชะลิน" หรือ "ปลาทูน้ำจืด" เป็นต้น
ปลาอินทรีทะเลสาบเขมร

ปลาอินทรีทะเลสาบเขมร (; เขมร: ត្រីស្បៃកា, ត្រីបីកា; ) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่งที่สามารถอาศัยในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดได้ อยู่ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae)

มีรูปร่างเพรียวยาว หัวแหลม ปากมีฟันแหลมคม ครีบหางเว้าลึก ครีบท้องและครีบหลังแหลมและมีรอยหยักไปจรดครีบหาง ชายครีบเป็นสีดำ ปลายครีบอกหรือครีบอกมนกลมไม่แหลม ลำตัวสีเทาเงินเหลือบเขียว ลำตัวไม่มีลวดลายหรือแต้มจุดเหมือนปลาอินทรีชนิดอื่น อาศัยอยู่ตามชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ตั้งแต่สหรัฐอเมริกาแถบชายฝั่งแปซิฟิก, ญี่ปุ่น, จีน, เวียดนาม และพบบางส่วนเข้ามาอาศัยในแหล่งน้ำจืด ที่ปากแม่น้ำโขง และทะเลสาบเขมรด้วย โดยพบได้ตั้งแต่น้ำตกคอนพะเพ็งในลาวไปจนถึงจังหวัดกระแจะและพนมเปญในกัมพูชา ในประเทศไทยพบได้บ้างแถบจังหวัดจันทบุรี และมีการตกได้ที่เกาะราชาน้อย จังหวัดภูเก็ต เมื่อปลายเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 โดยนักตกปลานายอานนท์ แดงสวัสดิ์ น้ำหนักมากกว่า 72.5 กิโลกรัม เป็นปลากินเนื้อที่ล่าเหยื่อเป็นอาหาร ซึ่งได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็ก

มีความยาวได้ถึง 2.18 เมตร หนักได้ถึง 80 กิโลกรัม (หนักที่สุดพบ 131 กิโลกรัม เมื่อปี ค.ศ. 2006) นับเป็นปลาอินทรีชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด แต่มักสับสนกับปลาอินทรีญี่ปุ่น ("S. niphonius") ที่พบในทะเลจีนใต้

เป็นปลาเศรษฐกิจใช้เพื่อการบริโภค ตกเป็นเกมกีฬา และเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2549

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2549 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 123 ตอนที่ 102 ก ณ วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549 มี 39 มาตรา เป็นรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวที่หัวหน้าคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ หลังจากที่ได้กระทำการรัฐประหารเป็นผลสำเร็จ เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549

คณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (คปค.) ได้แต่งตั้งทีมงานนักกฎหมายเพื่อร่างรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวนี้ ซึ่งเริ่มต้นประกอบด้วยมีชัย ฤชุพันธุ์ ซึ่งเป็นผู้ร่างรัฐธรรมนูญหลายฉบับ, บวรศักดิ์ อุวรรณโณ และวิษณุ เครืองาม แต่หลังการประกาศชื่อ สองคนนี้ได้ลาออกเนื่องจากได้รับเสียงวิจารณ์ว่าเคยร่วมงานกับขั้วอำนาจเก่าของรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร

ภายหลังนายมีชัยได้ลาออกจากการเป็นหัวหน้าทีมร่างรัฐธรรมนูญ โดย คปค. ได้แต่งตั้งจรัญ ภักดีธนากุล ซึ่งในช่วงนั้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการประธานศาลฎีกา ทำหน้าที่แทน

หน่วยงานที่ตั้งขึ้นใหม่จากรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พ.ศ. 2549
ฟาโรห์ทุตโมสที่ 1

ฟาโรห์ทุตโมสที่ 1ในตลอดรัชสมัยของฟาโรห์ทุตโมสที่ 1 ได้ทรงนำกองทัพรุกเข้าพิชิตเมืองใหญ่น้อยในเขตปาเลสไตน์และซีเรีย จากนั้นจึงได้บุกเข้าทำลายศูนย์อำนาจของชาวนิวเบียที่ยู่ทางใต้จนราบคาบ แล้วจัดการกวาดต้อนแรงงานก่อนจะผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอียิปต์

ทุตโมสที่ 1ได้ทรงยกทัพลึกลงไปกว่าฟาโรห์องค์ใดๆ ในสมัยก่อนหน้า และทรงกลับสู่อียิปต์โดยมีร่างไร้ชีวิตของผู้นำชาวนิวเบียห้อยมากับหัวเรือ เป็นการประกาศพระราชอำนาจและเตือนสติผู้ที่หวังมาท้าทายพระองค์ไปในตัว ฟาโรห์ทุตโมสที่ 1 สั่งให้สร้างอาคารและสลักพระนามแผ่นจารึกทั่วแผ่นดิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในดินแดนแถบนิวเบียที่พระองค์ที่พึ่งจะพิชิตได้ ขณะเดียวกันก็ทรงประกาศความศรัทธาแด่เทพ อมุน-เร ด้วยการเสริมซุ้มประตูศิลามหึมาและลานกว้างของพระองค์เข้าไปยังมหาวิหารคาร์นัก
มหาวิทยาลัยวาเซดะ

มหาวิทยาลัยวาเซดะ () หรือมักจะเรียกย่อว่า โซได (早大) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนตั้งอยู่ในเขตชินจูกุในโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น และอยู่ในลำดับต้น ๆ ของการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น

วาเซดะมีชื่อเสียงในด้านเศรษฐศาสตร์ บริหารธุรกิจและรัฐศาสตร์ และในด้านอื่นหลายด้านซึ่งวาเซดะมักจะถูกเทียบกับมหาวิทยาลัยเคโอที่มีชื่อเสียงมากเช่นกันในญี่ปุ่น ซึ่งทั้งสองมหาวิทยาลัยจะมีกีฬาเบสบอลแข่งกันของทั้งสองมหาวิทยาลัย ในลักษณะเดียวกับการแข่งขันพายเรือระหว่างมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและเคมบริดจ์ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของอังกฤษ

มหาวิทยาลัยวาเซดะยังอยู่ในกลุ่มมหาวิทยาลัยชั้นนำ Tokyo 6 Universities Alliance ซึ่งเทียบเคียงได้กับกลุ่มมหาวิทยาลัยไอวีลีกในประเทศสหรัฐอเมริกา

มหาวิทยาลัยวาเซดะเริ่มต้นขึ้นจากวิทยาลัยโตเกียวเซ็มมงกักโก เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2425 ก่อนที่จะมีการเลือกใช้ชื่อนี้ มหาวิทยาลัยเป็นที่รู้จักในหลายชื่อ เช่นวาเซดากักโก หรือทตสึกากักโก หลังจากที่ได้มีการเลือกสถานที่ตั้งที่บ้านของผู้ก่อตั้งในหมู่บ้านวาเซดะ และที่ตั้งของโรงเรียนในหมู่บ้านทตสึกะตามลำดับแล้ว เมื่อประมาณปี 2525 ผู้คนเริ่มเรียกมหาวิทยาลัยว่าวาเซดากักโก จึงมีการให้ชื่อใหม่ว่ามหาวิทยาลัยวาเซดะในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2445 และมหาวิทยาลัยก็เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น นอกจากนี้ ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยวาเซดะยังได้รับการเลือกตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศญี่ปุ่นถึง 7 คน

ในช่วงแรกของมหาวิทยาลัย นักศึกษาจะมีสัญลักษณ์ของตนเองซึ่งพวกเขาใช้เป็นตราในหมู่นักเรียน แต่ก็มิได้มีการระบุที่มา ในปีที่ครบรอบ 20 ปีของมหาวิทยาลัย ได้มีการคัดเลือกตราสัญลักษณ์สำหรับหมวกนักเรียนและเครื่องแบบนักเรียนเป็นครั้งแรก สุดท้ายได้เป็นตราสัญลักษณ์ทรงกลมซึ่งต่างกับที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน หลังจากนั้นอีก 4 ปีก็ได้มีการนำสัญลักษณ์กลับมาใช้อีกครั้งหนึ่ง และได้กลายเป็นต้นแบบของสัญลักษณ์ที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน สัญลักษณ์นี้เป็นรูปตัวอักษรคันจิ เขียนว่า ไดกักกุ ซึ่งมีความหมายว่า มหาวิทยาลัย อยู่บนรวงข้าวทรงโค้ง (ตามที่ระบุไว้ในหนังสือระเบียบของทางมหาวิทยาลัยในขณะนั้น) แต่ในขณะนั้นมีการใช้ที่แตกต่างกันไปเช่นการใช้รูปแบบตัวอักษร รูปแบบและสีของริบบิ้น และจำนวนของรวงข้างที่แตกต่างกัน ดังนั้นในปีที่มหาวิทยาลัยครบรอบ 100 ปี จึงได้มีการจัดทำสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยให้เป็นมาตรฐานตามที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน ได้มีการสังเกตกันว่าทั้งสองข้างของสัญลักษณ์มีรวงข้าวอยู่ 19 รวง ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นเพราะมหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1882
วาเซดะได้รับการยอมอย่างกว้างขวางว่าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งในประเทศและต่างประเทศ ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น และอยู่ในลำดับต้น ๆ ของการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น

มหาวิทยาลัยถูกจัดให้อยู่ในอันดับ 5 ในปี 2008-2009 และอันดับ 6 ในปี 2010-2011 ในการจัดลำดับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อว่า "Truly Strong Universities (本当に強い大学)" จัดทำขึ้นโดย Toyo Keizai

มหาวิทยาลัยวาเซดะ เป็นที่ยอมรับว่าเป็นสถาบันบ่มเพาะนักการเมืองและนักบริหารชั้นนำในประเทศมายาวนาน เป็นที่รวมของนักคิด นักบริหารระดับประเทศ ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยล้วนแล้วแต่ก้าวขึ้นไปมีบทบาทสำคัญ ทั้งในทางเศรษฐกิจ การเมือง และธุรกิจของญี่ปุ่น
ฟาโรห์ทุตโมสที่ 2

ฟาโรห์ทุตโมสที่ 2 ผู้สืบบัลลังก์ได้ครองอียิปต์อยู่ 14 ปี แต่ดูเหมือนว่าจะทรงป่วยออดๆแอดๆ อยู่ตลอด ทุตโมสที่ 2 จึงหาทางครองบัลลังก์อย่างมั่นคงด้วยการสมรสกับฮัตเชปซุตน้องสาวร่วมบิดาและธิดาของทุตโมสที่ 1 คงหวังจะได้สายเลือดของฟาโรห์ทุตโมสที่ 1 เข้ามาช่วยเพิ่มสิทธิธรรมในการปกครอง ราชินีฮัตเชปซุตนั้นนับเป็นบุคคลที่น่าสนใจมากที่สุด และอาจจะทรงเชี่ยวชาญด้านการปกครองยิ่งกว่าบุรุษส่วนมาก
ก่อนที่ฟาโรห์ทุตโมสที่ 2 สวรรคตในราวปี 1479 ก่อนคริสตกาล ทรงได้แต่งตั้งทุตโมสที่ 3 ซึ่งเป็นพระโอรสขอพระองค์กับสนมอีกนางหนึ่ง ให้ครองฐานะฟาโรห์องค์ต่อไป ถึงกระนั้นทุตโมสที่ 3ยังทรงอ่อนเยาว์ไม่สามารถปกครองอาณาจักรได้ด้วยตนเอง ฮัตเชปซุตจึงอ้างวัยวุฒินี้เพื่อรั้งตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนทุตโมสที่ 3ทว่านางกลับมีความมุ่งมั่นที่จะครองอาณาจักรโดยเป็นฟาโรห์เอง
โรนิน

โรนิน อาจหมายถึง
โกโฮดรัก

Lawful Drug () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นวาดโดยแคลมป์ เรื่องนี้เป็นเรื่องของราวของผู้ชาย 2 คน โดยตอนแรกนั้นคุโด้ คาซาฮายะได้ล้มลงกลางหิมะ และถูกช่วยเหลือโดยฮิมูระ ริคุโอ
และทั้งคู่ก็มาพักที่ร้านยาแห่งหนึ่งโดยมีคะเคย์เป็นเจ้าของร้าน โดยทั้งคู่จะต้องทำงานที่ร้านเป็นการตอบแทน แต่คาซาฮายะ
และริคุโอนั้นก็ได้ทำงานพิเศษแปลกๆเบคะเคย์อีกอย่าง ให้ไปตามหาของเอย ตามหาคนเอย ซึ่งแต่ละอย่างอันตรายทั้งนั้น
เฉียวฟง

เฉียวฟงหรือเซียวฟง เป็นหนึ่งในสามตัวเอกของนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง

เฉียวฟง มีอายุประมาณสามสิบเศษ รูปร่างสูงใหญ่ เป็นประมุขพรรคกระยาจก ถูกขนานนามร่วมกับมู่หยงฟู่เป็น "เฉียวฟงเหนือ มู่หยงใต้" นับเป็นจอมยุทธอันดับหนึ่งแห่งยุค วรยุทธสูงส่ง 18ฝ่ามือพิชิตมังกร เป็นหนึ่งในใต้หล้าไร้ผู้ต่อต้าน มีนิสัยซื่อสัตย์ ยึดมั่นคุณธรรม องอาจกล้าหาญ กตัญญู จิตใจกว้างขวาง ทุกเรื่องราวที่กระทำลงไป ไม่ละอายต่อฟ้า และกล้าสู้หน้ากับดิน ชื่นชอบการร่ำสุราสนทนากับผู้กล้าแห่งยุทธจักร และขึ้นชื่อในฝีมือการร่ำสุราได้อย่างไร้เมาสิ้นมาย

เฉียวฟงหรือเซียวฟงเป็นบุตรของของชาวคิตันตอนยังเป็นทารกบิดามารดาถูกจอมยุทธ์กลุ่มหนึ่งดักทำร้ายจนเสียชีวิต จากการยุยงของกุฟุมู่หยงเปาะ ต่อมาถูกชาวฮั่นที่เป็นผู้ฆ่าบิดามารดาตัวเองซึ่งก็คือประมุขพรรคกระยาจกและเจ้าอาวาสวัดเส้าหลิน นำมาให้ชาวบ้านเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ในช่วงอายุแปดปี ได้มีวาสนาพบพานกับไต๋ซือเศียรคู และรับเฉียวฟงไปเป็นศิษย์ฝึกวรยุทธ์ที่วัดเส้าหลิน เมื่อเฉียวฟงเติบโตขึ้นได้อายุเพียงยี่สิบสามปี เฉียวฟงฝึกวรยุทธ์จนกลายเป็นยอดฝีมือในยุทธภพ ประกอบวีรกรรมห้าวหาญสร้างชื่อเสียงให้พรรคกระยาจก จึงได้รับการถ่ายทอดเพลงไม้เท้าตีสุนัขจากประมุขพรรคคนก่อน และรับการสืบทอดตำแหน่งประมุขพรรคกระยาจก ซึ่งเฉียวฟงได้ทำหน้าที่ประมุขพรรคกระยาจกเป็นเวลาแปดปี สร้างชื่อเสียงเกียรติภูมิให้แก่พรรคกระยาจกเป็นที่ระบือลือลั่นทั่วแผ่นดิน

เฉียวฟงมีรอยสักรูปหัวหมาป่าที่กลางหน้าอก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของชาวเมืองซิตัน หรือเมืองเหลียว และนั่นทำให้เขามีสายเลือดของนักสู้อยู่เต็มเปี่ยมในตัว ในยามที่เขาต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง เขาจะมีพลังแฝงเพิ่มขึ้นมาเสมอ เรียกว่าศัตรูเข้มแข็งเขายิ่งเข้มแข็งกว่า นับเป็นยอดคนโดยแท้จริง

แต่เฉียวฟงเป็นตัวละครแห่งโศกนาฏกรรม เมื่อความจริงเรื่องชาติกำเนิดถูกเปิดเผย กระแสความคิดชาตินิยม และการปลุกปั่นวางแผนของผู้อาวุโสในพรรคฯหลายคน ทำให้เฉียวฟงถูกขับออกจากพรรค ถูกใส่ร้ายป้ายสี จนกลายเป็นศัตรูของคนทั่วทั้งยุทธภพ 
แต่ยังโชคดีที่มี อาจู

อยู่เคียงข้างในยามที่ท้อแท้ แต่ทว่าเพราะความแค้นและการถูกหลอกลวงทำให้เขาพลั้งมือทำร้าย อาจู

จนเสียชีวิต

เฉียวฟงได้ร่วมสาบานกับซีจุ๊ และต้วนอี้ ภายหลังเฉียวฟงยังสาบานเป็นพี่น้องกับฮ่องเต้ซิตัน และห้ามสงครามระหว่างเมืองเหลียวเผ่าของตน กับเมืองซ่ง ที่เป็นถิ่นเลี้ยงเขามาจนเติบใหญ่ ด้วยการต่อรองกับ จักรพรรดิซึ่งด้วยความที่ตนมีสายเลือดของซึ่งเฉียวฟงได้มารู้ความจริงในภายหลังว่าเป็นบิดาของตนถือว่าหมิ่นเบื้องสูง กอปกับด้วยความคิดถึง อาจู

จึงตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง ปิดฉากตำนานนักสู้ผู้ไม่เคยพ่าย นับเป็นจอมยุทธอันดับหนึ่งในนิยายชุดแปดเทพอสูรมังกรฟ้า

เฉียวฟงเป็นผู้นำพรรคใหญ่อันดับหนึ่งแห่งยุค นั่นคือการดำรงค์ตำแหน่งในฐานะประมุขพรรคกระยาจก ซึ่งในยุคนั้นพรรคกระยาจกถือเป็นพรรคใหญ่อันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน วิชาที่โด่งดังของพรรคกระยาจกคือ 18 ฝ่ามือพิชิตมังกร และเพลงไม้เท้าตีสุนัข ที่ถ่ายทอดเฉพาะประมุขพรรค ส่วนวิชาอื่นๆก็มี หมัดยาวของไท้โจ้ว ลมปราณพลังเปลี่ยนเส้นเอ็น
จามปา

จามปา (; ) เป็นกลุ่มรัฐอิสระของชาวจาม (Cham) ที่ตั้งอยู่ทั่วชายฝั่งซึ่งปัจจุบันคือภาคกลางและภาคใต้ของเวียดนาม ดำรงอยู่ตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 2 จนถูกจักรพรรดิมิญ หมั่ง (Minh Mạng) ผนวกเข้ากับเวียดนามเมื่อ ค.ศ. 1832

ในภูมิภาคนี้ รัฐหลินอี้ (; ) ซึ่งตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 192 ดำรงอยู่มาก่อนรัฐจามปา แต่ความเกี่ยวเนื่องระหว่างหลินอี้กับจามปานั้นยังไม่อาจระบุให้ชัดแจ้งได้ รัฐจามปารุ่งเรืองถึงขีดสุดในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 และ 10 แต่หลังจากนั้นก็เริ่มตกต่ำเพราะถูกกดดันจากรัฐด่ายเหวียต (Đại Việt) ที่ตั้งอยู่ ณ ดินแดนซึ่งปัจจุบันคือห่าโหน่ย (Hà Nội) ครั้น ค.ศ. 1832 จักรพรรดิมิญ หมั่ง ผนวกแว่นแคว้นต่าง ๆ ของรัฐจามปาเข้ากับเวียดนามเป็นผลสำเร็จ เป็นอันสิ้นสุดรัฐจามปา

ชาวจามที่ปัจจุบันอาศัยอยู่ในเวียดนามและกัมพูชาคือผู้คนที่ตกค้างจากรัฐจามปาโบราณนี้ ชาวจามใช้ภาษาจาม (Chamic) ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย (Malayo-Polynesian) ที่สัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษามาเลย์อิก (Malayic) และภาษา Bali–Sasak–Sumbawa

ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 รัฐจามปารับศาสนาฮินดูเข้ามาจากฟูนาน (Funan) รัฐเพื่อนบ้านที่ขัดแย้งกันจนถูกจามปาพิชิตได้ในที่สุด ศาสนาฮินดูช่วยหล่อหลอมศิลปะและวัฒนธรรมของจามปาตลอดมาหลายร้อยปี ดังปรากฏในศาสนวัตถุและศาสนสถานทั่วพื้นที่จามปา ทุกวันนี้ ชาวจามปาส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามซึ่งเปลี่ยนมาเข้ารีตกันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษ 10 และเป็นที่ยอมรับของราชวงศ์อย่างเต็มที่ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่ผู้ถือศาสนาฮินดูก็ยังมีอยู่ และยังมีพิธีกรรมและเทศกาลต่อไปตามประเพณี ชาวฮินดูกลุ่มนี้เป็นหนึ่งในฮินดูนอกอินเดียสองกลุ่มดั้งเดิมที่หลงเหลืออยู่ในโลก โดยมีวัฒนธรรมย้อนหลังไปได้หลายพันปี ฮินดูอีกกลุ่ม คือ ฮินดูบาหลี (Balinese Hinduism) ในอินโดนีเซีย

ดินแดนหลายแห่งซึ่งเคยเป็นของจามปา เช่น หมีเซิน (Mỹ Sơn) ศูนย์กลางทางศาสนา และโห่ยอาน (Hội An) เมืองท่า ได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลก
สารคดี (นิตยสาร)

นิตยสารสารคดี () เป็นนิตยสารของไทย ที่มุ่งเน้นบทความแนวสารคดีโดยเฉพาะ ครอบคลุมทั้งเรื่องธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ บุคคล ชีวิต ศิลปวัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี โดยเริ่มวางแผงฉบับปฐมฤกษ์เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 โดยอยู่ในเครือของ บริษัท วิริยะธุรกิจ จำกัด โดยมีจุดเริ่มต้นจาก คุณสุชาดา จักพิสุทธิ์ บรรณาธิการคนแรก คุณจำนงค์ ศรีนวล บรรณาธิการฝ่ายศิลป์ คุณสกล เกษมพันธ์ ช่างภาพสารคดี คุณสุดารา สุจฉายา และคุณวันชัย ตันติวิทยาพิทักษ์เป็นนักเขียนรุ่นบุกเบิก โดยมีความคิดทำหนังสือที่มีสาระความรู้หลากหลาย ให้ความสำคัญกับการถ่ายภาพและการออกแบบรูปเล่มเป็นพิเศษ ปัจจุบันมีคุณสุวัฒน์ อัศวไชยชาญ เป็นบรรณาธิการบริหาร

สำนักงานนิตยสารสารคดีตั้งอยู่ที่ บริษัทวิริยะธุรกิจ ซอยนนทบุรี 22 ถ.นนทบุรี(สนามบินน้ำ) ตำบลบางกระสอ อำเภอเมืองนนทบุรี นนทบุรี

ปี พ.ศ. 2517 สำนักพิมพ์เมืองโบราณได้ก่อตั้งเพื่อผลิตวารสารเมืองโบราณ นิตยสารรายสามเดือน รวมถึงจัดทำหนังสือวิชาการและพ็อกเกตบุ๊กในแนวเดียวกัน จนเมื่อถึงปี พ.ศ. 2526 สำนักพิมพ์ประสบภาวะขาดทุน จึงตัดสินสร้างนิตยสารใหม่ที่สามารถเข้าถึงคนอ่านวงกว้างได้จึงกลายเป็นที่มาของ นิตยสาร สารคดี ซึ่งเป็นนิตยสารรายเดือน และออกวางจำหน่ายเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 จนถึงปัจจุบัน โดยเปลี่ยนบรรณาธิการบริหารมาแล้ว 3 คนด้วยกันคือ คุณสุชาดา จักพิสุทธิ์, คุณวันชัย ตันติวิทยาพิทักษ์ และล่าสุดคือคุณสุวัฒน์ อัศวไชยชาญ ในปี พ.ศ. 2554

นิตยสารสารคดี มีจุดยืนในการ “ให้ปัญญาและความรู้” มุ่งหวังให้ผู้อ่านได้รับความรู้และความบันเทิงไปพร้อมกัน โดยให้ความสำคัญกับ 3 สิ่งคือ เนื้อเรื่องที่มีคุณค่าและข้อมูลที่น่าเชื่อ นำเสนอโดยยึดถือคุณธรรมและจรรยาบรรณ การออกแบบและจัดรูปเล่มอย่างพิถีพิถันได้มาตรฐาน ตลอดจนให้ความสำคัญกับภาพถ่ายที่มีคุณภาพ บอกเล่าเรื่องราวและสะท้อนอารมณ์ความรู้สึกได้ดี
กาญจนา นาคสกุล

ศาสตราจารย์กิตติคุณ กาญจนา นาคสกุล ราชบัณฑิตสำนักศิลปกรรม ประเภทวรรณศิลป์ สาขาภาษาไทย เป็นผู้เชี่ยวชาญภาษาและวรรณคดีไทย รวมทั้งภาษาและวรรณคดีเขมรมากที่สุดคนหนึ่งของประเทศ มีผลงานด้านการเขียนเกี่ยวกับภาษาไทยและภาษาเขมรเป็นจำนวนมาก กาญจนาเป็นที่รู้จักกันมากยิ่งขึ้นเมื่อจัดรายการ ""ภาษาไทยวันละคำ"" โดยหยิบยกคำภาษาไทยที่คนไทยใช้กันผิดพลาดมากมาอธิบายเพื่อให้เกิดความเข้าใจและใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องยิ่งขึ้น ในปี 2555 กาญจนาได้เสนอแนวทางการปรับปรุงคำยืมจากภาษาอังกฤษ 176 คำ แต่ได้ถูกคัดค้าน และทางราชบัณฑิตยสถานได้ ประกาศว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เพราะจัดพิมพ์ไปแล้ว ส่วนข้อเสนอของกาญจนายังอยู่ในช่วงพิจารณาภายใน
ปราณี ฬาพานิช

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ดร.ปราณี ฬาพาณิช เป็นนักวิชาการทางบูรพคดีศึกษา (Oriental Studies) ประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีความชำนาญภาษาสันสกฤตและภาษาปรากฤตเป็นพิเศษดร.ปราณี ฬาพาณิช เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ ประจำภาควิชาภาษาตะวันออก คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อภิชนาธิปไตย

อภิชนาธิปไตย (, ) เป็นระบอบการปกครองซึ่งอำนาจเป็นของพลเมืองอภิชนระดับล่าง คำว่า aristocracy มาจากภาษากรีก "aristokratia" หมายถึง "การปกครองโดยคนที่ดีที่สุด" (rule of the best) ณ เวลาที่คำดังกล่าวถือกำเนิดในกรีซโบราณ อภิชนาธิปไตยเข้าใจว่าเป็นการปกครองโดยพลเมืองเบื้องสูง และมักถูกเปรียบเชิงสนับสนุนราชาธิปไตย ในภายหลัง อภิชนาธิปไตยมักถูกมองว่าปกครองโดยคนกลุ่มน้อยที่มีอภิสิทธิ์ และตรงข้ามกับประชาธิปไตย
กุสุมา รักษมณี

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ กุสุมา รักษมณี เป็นนักภาษาและวรรณคดี ที่มีความเชี่ยวชาญทั้งภาษาและวรรณคดีสันสกฤต และภาษาและวรรณคดีไทย เคยสอนอยู่ที่ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ กรุงเทพฯ อาจารย์กุสุมามีบทบาทอย่างมากในการนำทฤษฎีวรรณคดีสันสกฤตมาอธิบายวรรณคดีไทย

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ กุสุมา รักษมณี หรือ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.กุสุมา รักษมณี เกิดเมื่อวันที่ ปัจจุบันเป็นข้าราชการบำนาญศาสตราจารย์เกียรติคุณ กุสุมา รักษมณี เป็นอาจารย์ภาษาไทยที่ได้รับการยอมรับว่ามีผลงานโดดเด่น ทางด้านภาษาไทยจำนวนมาก มีผลงานวิจัยทางด้านภาษาและวรรณคดีหลายเล่ม และเคยได้รับรางวัลผลงานวิจัยดีเด่นของมหาวิทยาลัยศิลปากร รางวัลพระเกี้ยวทองคำ รางวัลนิสิตเก่าอักษรศาสตร์จุฬาดีเด่น และได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นปูชนียบุคคลด้านภาษาไทย เนื่องใน วันภาษาไทยแห่งชาติ ประจำปีพุทธศักราช 2551
เมเจอร์ลีกซอกเกอร์

เมเจอร์ลีกซอกเกอร์ () ย่อว่า เอ็มแอลเอส (MLS) เป็นลีกฟุตบอลสูงสุดในสหรัฐและแคนาดา โดยในปัจจุบันมีทีมทั้งหมด 20 ทีม โดยแบ่งเป็นสองภูมิภาคคือตะวันออกและตะวันตก ฝั่งละ 10 ทีม

เมเจอร์ลีกซอกเกอร์จะเริ่มเล่นประมาณเดือนเมษายนและแข่งจบในเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายนของทุกปี โดยการแข่งขันจะแข่งแบบทีมเหย้า-เยือนอย่างละ 2 ครั้ง รวมเป็นทั้งหมด 4 ครั้งสำหรับในภูมิภาคเดียวกัน และเหย้า-เยือนอย่างละ 1 ครั้งสำหรับต่างภูมิภาคกัน

แชมในแต่ละฤดูกาลจะได้ถ้วยรางวัล เอ็มแอลเอ็สคัพ ไปครอบครอง โดยมีรายชื่อต่อไปนี้
กำปงจาม

กำปงจาม อาจหมายถึง
กำปงชนัง

กำปงชนัง อาจหมายถึง
กำปงสปือ

กำปงสปือ อาจหมายถึง
เสียมราฐ

เสียมราฐ หรือ เสียมเรียบ อาจหมายถึง
จังหวัดบันทายมีชัย

บันทายมีชัย หรือ บ็อนเตียย์เมียนเจ็ย (, "ปราการแห่งชัยชนะ") เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศกัมพูชา (ภาษาไทยเรียกว่า "จังหวัดบ้านใต้มีชัย", "บันทายมีชัย" หรือ "ศรีโสภณ") อยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ เมืองหลักคือศรีโสภณ จังหวัดบันทายมีชัยติดต่อกับประเทศไทยทางทิศตะวันตกที่เมืองปอยเปต

จังหวัดบันทายมีชัยเคยเป็นจังหวัดพิบูลสงครามของสยาม ในปี ค.ศ. 1907 สยามได้ยกพื้นที่นี้ให้แก่ประเทศฝรั่งเศส และรวมเข้าเป็นจังหวัดพระตะบอง ต่อมาในปี ค.ศ. 1988 จังหวัดบันทายมีชัยจึงได้แยกออกจากจังหวัดพระตะบอง เดิมประกอบด้วย 5 อำเภอ คือ มงคลบุรี ถมอปวก ศรีโสภณ พระเนตรพระ และพนมศก

จังหวัดบันทายมีชัยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 อำเภอ ได้แก่
สมุดหน้าเหลือง

สมุดหน้าเหลือง หรือ เยลโล่เพจเจส () เป็นคำสามัญที่หลายประเทศทั่วโลกใช้เรียกสมุดโทรศัพท์ประเภทไดเร็คทอรี่ส์ที่รวบรวมรายชื่อธุรกิจ สินค้า และบริการ ที่เรียบเรียงไว้เป็นหมวดหมู่ แจกจ่ายไปตามบ้านเรือน ที่พักอาศัย บริษัท ห้างร้าน และแหล่งธุรกิจต่าง ๆ โดยไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ ถือว่าเป็นสื่อโฆษณาแบบรายปี

แรกเริ่มเดิมที สมุดหน้าเหลืองถูกพิมพ์ครั้งแรกในประเทศสหรัฐอเมริกา บนกระดาษสีเหลืองคุณภาพต่ำด้วยความจำเป็นด้านต้นทุน เนื่องจากต้องพิมพ์เป็นจำนวนมาก แม้ปัจจุบันสมุดหน้าเหลืองจะใช้กระดาษคุณภาพมาตรฐานที่มีสีขาวย้อมเหลืองแล้วก็ตาม คนทั่วไปก็ยังคงจำภาพลักษณ์ของสมุดโทรศัพท์ประเภทไดเร็คทอรี่ส์ว่า เยลโล่เพจเจส

ต่อมา รูปแบบการดำเนินธุรกิจแบบเยลโล่เพจเจส เป็นที่นิยมและเริ่มมีทั้งหน่วยงานภาครัฐและเอกชนนำรูปแบบนี้ไปทำธุรกิจทุกประเทศ หลากหลายภาษาทั่วโลก จวบจนธุรกิจสมุดหน้าเหลืองเข้าประเทศไทย โดยบริษัท จีทีอี ที่คนไทยเรียกกันติดปากว่า "หน้าเหลือง" จากนั้นโอนย้ายไปอยู่ในการดูแลของ เอที แอนด์ ที ภายใต้สัมปทานที่ได้มาจากองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย (TOT) และต่อมากับบริษัทชินวัตร ไดเร็คทอรี่ (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นบริษัทเทเลอินโฟ มีเดีย จำกัด มหาชน) ซึ่งหมายถึงไทยแลนด์ เยลโล่เพจเจส ในขณะที่บ้านเราก็มีสมุดหน้าขาว หรือ ไวท์เพจเจส ก็พิมพ์บนกระดาษสีขาวโดยตัวสมุดจะเป็นการรวบรวมรายชื่อบุคคล (หรือธุรกิจ) ที่เรียงตามลำดับตัวอักษร ก-ฮ

ปัจจุบันหลังจากมีการเปิดเสรีโทรคมนาคมแล้ว ผนวกกับการเข้ามาของเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ต ได้เข้ามาท้าทายให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของสื่อประเภทไดเร็คทอรี่ส์ จนสมุดหน้าเหลืองต้องปรับตัวเป็นสื่อไดเร็คทอรี่ส์ออนไลน์มากยิ่งขึ้น ทำให้ก้าวต่อไปของสมุดหน้าเหลืองกลายเป็นเรื่องของธุรกิจฐานข้อมูลขนาดใหญ่ ที่สามารถกระจายเนื้อหาไปยังสื่อประเภทต่าง ๆ ได้อีกมากมาย
เก้าเก

เก้าเก มีลักษณะการเล่นคล้ายกับ ป๊อกเด้งผสมกับโป๊กเกอร์ เป็นเกมที่จำเป็นต้องมีเดิมพัน (เป็นเกมการพนันอย่างหนึ่ง) หากผู้เล่นไม่ต้องการพนัน สามารถใช้ของอื่นๆ ทดแทนได้ เช่น ชิพ หรือลูกอม (ซึ่งเมื่อเล่นเสร็จก็คืนเจ้าของเดิมไป)

ความน่าจะเป็น
โอกาสทั้งหมด (sample space) เท่ากับ 52!/49!/3! = 22,100
การคำนวณความน่าจะเป็นของไพ่แต่ละแบบ (เรียงจากโอกาสเกิดน้อยไปมาก)
จังหวัดเกาะกง

เกาะกง () เดิมไทยเรียก ปัจจันตคิรีเขตร บ้างสะกดว่า ปัตจันตคีรีเขตร์ หรือ ประจันต์คิรีเขตต์ เป็นจังหวัดหนึ่งที่มีพื้นที่ติดชายฝั่งทะเลของประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่บริเวณภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ทิศเหนือติดกับจังหวัดโพธิสัตว์ ส่วนทิศตะวันออกติดกับจังหวัดกำปงสปือและจังหวัดกำปอต ส่วนทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดพระสีหนุและอ่าวไทย

จังหวัดเกาะกงมีเมืองหลักคือเมืองเขมรภูมินทร์ ซึ่งได้พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุได้พระราชทานนาม แต่ไม่เป็นที่นิยมเรียก ทั้งนี้ประชาชนส่วนใหญ่นิยมเรียกเมืองหลักนี้ว่า "กรุง (เมือง) เกาะกง" ()

ชาวเกาะกงทั้งที่มีเชื้อสายเขมรและไทยเรียกเมืองหลักนี้ว่า "เกาะกง" ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่า "เกาะที่ชื่อกง" ต่อมาเมื่อช่วงที่เกาะกงอยู่ภายใต้อิทธิพลของกรุงสยาม รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานนามเมืองแห่งนี้ว่า "ปัจจันตคิรีเขตร" ซึ่งมีความหมายว่า "ปลายเขตแดนที่ภูเขา" และตั้งนามเมืองให้คล้องกับเมืองประจวบคีรีขันธ์ (เดิมชื่อ "บางนางรมย์") ซึ่งเมืองทั้งสองตั้งอยู่ในแนวรุ้งเดียวกัน ดังปรากฏไว้ความว่า

"...ขุนสารประเสริฐรับพระบรมราชโองการใส่เกล้าฯ ทรงพระกรุณา โปรดเกล้าฯ สั่งว่า เมืองบางนางรมย์นั้นโปรดเกล้าฯ ให้เรียกเมืองประจวบคีรีขันธ์ กับที่เกาะกงนั้น โปรดเกล้าฯ ให้เรียกว่า เมืองปัจจันตคิรีเขตร ให้กรมวัง หมายไปยังกรมพระกลาโหม กรมท่า กรมพระศุภรัต สัสดีซ้ายขวา ให้เรียกชื่อเมืองทั้ง ๒ ให้ถูกตามแบบรับสั่ง"

แต่เดิมที่ทำการเมืองเกาะกงตั้งอยู่ที่เกาะเสก็ดและขึ้นต่อจังหวัดกำปอต ต่อมาในปี พ.ศ. 2502 ได้มีการสร้างที่ทำการเมืองใหม่ที่เสาธงแล้วเสร็จ จึงได้แยกเกาะกงออกมาตั้งเป็นจังหวัดใหม่

จังหวัดเกาะกงแบ่งเป็น 7 อำเภอ ("สฺรุก") 33 ตำบล และ 131 หมู่บ้าน เกาะกงถือเป็นจังหวัดขนาดเล็กที่มีประชากรอาศัยอยู่ 23,168 หลังคาเรือน และมีประชากรจำนวนทั้งสิ้น 132,106 คน

จังหวัดเกาะกงมีประชากรทั้งหมดประมาณ 132,106 คน (สถิติปี พ.ศ. 2541) ความหนาแน่นของประชากร 11.8 คนต่อตารางกิโลเมตร โดยประชากรส่วนใหญ่]ร้อยละ 75 เป็นชาว[[เขมร] ที่เหลือร้อยละ 25 เป็น[[ไทยเกาะกง|ชาวไทยเกาะกง]] สำหรับเมืองหลักที่มีชาวเกาะกงอาศัยอยู่ถึงร้อยละ 22 ของประชากรทั้งหมดคือ สมัคเมียนเจย ส่วนประชากรอีกร้อยละ 75 ไม่ใช่ชาวพื้นเมืองเกาะกง แต่ย้ายมาจากจังหวัดอื่น ๆ ของกัมพูชา ส่วนใหญ่จะเข้ามาหางานที่ดีกว่าทำที่บริเวณชายแดนไทย-กัมพูชา

คนเชื้อสายไทยในเกาะกงส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ตามหมู่บ้านต่าง ๆ ตามคลองและลุ่มแม่น้ำ เช่น ลุ่มแม่น้ำเกาะปอ, แม่น้ำครางครืน, แม่น้ำตาไต, แม่น้ำบางกระสอบ, แม่น้ำตะปังรุง, แม่น้ำคลองพิพาท, อ่าวเกาะกะปิ, คลองแพรกกษัตริย์, อ่าวยายแสน, อ่าวพลีมาศ, อาหนี และอาจเลยไปถึงนาเกลือ

ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมง นอกจากนี้คือธุรกิจท่องเที่ยว รวมทั้งนิคมอุตสาหกรรมอีกจำนวนมากที่ตั้งอยู่ในเกาะกงซึ่งมีสวัสดิการที่ดีและมีความมั่นคงทางอาชีพสูง
[[หมวดหมู่:จังหวัดในประเทศกัมพูชา|เกาะกง]]
[[หมวดหมู่:จังหวัดเกาะกง]]
เก้าสิบเก้า (เกมไพ่)

เก้าสิบเก้า เป็นเกมไพ่อย่างง่ายและมุ่งไปยังการบวกเลขพื้นฐาน มีรายงานว่าเป็นที่นิยมในหมู่ยิปซี เกมนี้ใช้สำรับไพ่ป๊อกมาตรฐานกี่สำรับก็ได้ โดยอัยดับไพ่แต่ละใบมีคุณสมบัติพิเศษ และสามารถเล่นกี่คนก็ได้ ระหว่างเกม ค่าของไพ่แต่ละใบที่เล่นจะเพิ่มผลรวมซึ่งต้องไม่เกิน 99 ผู้เล่นที่ไม่สามารถเล่นให้ผลรวมนี้มีค่าน้อยกว่าหรือเท่ากับ 99 แพ้ และเสียหนึ่งโทเค็น
หมู่เกาะคะแนรี

หมู่เกาะคะแนรี (), คะแนรีส์ () หรือ กานาเรียส () เป็นหมู่เกาะของราชอาณาจักรสเปน ประกอบด้วยเกาะภูเขาไฟ 7 เกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก ตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา (โมร็อกโกและเวสเทิร์นสะฮารา) และมีฐานะเป็นแคว้นปกครองตนเองของสเปน
หมู่เกาะแบลีแอริก

หมู่เกาะแบลีแอริก (), หมู่เกาะบาลาอัส () หรือ หมู่เกาะบาเลอาเรส () เป็นกลุ่มเกาะในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก ใกล้ชายฝั่งประเทศสเปน เป็นหนึ่งในแคว้นปกครองตนเองของสเปน เมืองหลักคือปัลมา จังหวัดที่แคว้นนี้มีอยู่แห่งเดียวก็มีชื่อเดียวกับชื่อแคว้น