seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
กระดูกสันอก

กระดูกสันอก () เป็นกระดูกชนิดกระดูกแบบแบน (Flat bone) ที่วางตัวอยู่ตรงกลางของทรวงอก และติดต่อกับกระดูกซี่โครงโดยข้อต่อและกระดูกอ่อนซี่โครง (costas cartilage) เพื่อประกอบขึ้นเป็นโครงร่างแข็งของผนังช่องอก เพื่อป้องกันโครงสร้างที่อยู่ภายในช่องอกจากการกระทบกระเทือน นอกจากนี้ยังมีข้อต่อกับกระดูกไหปลาร้า (clavicle) ซึ่งเป็นกระดูกที่ค้ำจุนส่วนไหล่อีกด้วย

กระดูกสันอกมีลักษณะยาวและแบน และเป็นกระดูกที่อยู่ตรงกลางของผนังทางด้านหน้าของช่องอก กระดูกสันอกในผู้ใหญ่จะมีความยาวเฉลี่ยประมาณ 17 เซนติเมตร และกระดูกสันอกของเพศชายจะยาวกว่าเพศหญิงเล็กน้อย ทางด้านบนสุดรองรับกระดูกไหปลาร้าโดยข้อต่อสเตอร์โนคลาวิคิวลาร์ (sternoclavicular joint) ขอบด้านข้างจะมีรอยที่เป็นข้อต่อกับกระดูกอ่อนซี่โครง และทางด้านบนสุดจะเป็นจุดเกาะต้นส่วนหนึ่งของกล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ (sternocleidomastoid muscle)

กระดูกสันอกจะประกอบด้วยสามส่วน ได้แก่
ส่วนต่อกันระหว่างส่วนแมนูเบรียมและส่วนบอดี้ จะมีความโค้งนูนออกมาเล็กน้อย ซึ่งสามารถคลำได้จากภายนอก บริเวณดังกล่าวนี้เรียกว่า มุมกระดูกสันอก (sternal angle) ซึ่งเป็นจุดอ้างอิงถึงกระดูกซี่โครงซี่ที่ 2 และมีประโยชน์ในการตรวจร่างกายส่วนอก

การบาดเจ็บหรือการแตกหักของกระดูกสันอกนั้นพบได้ไม่บ่อย แต่มักมีสาเหตุมาจากอุบัติเหตุ เช่นการกระแทกกับพวงมาลัยในกรณีของอุบัติเหตุทางรถยนต์ การแตกหักของกระดูกสันอกมักจะทำให้เกิดเศษกระดูกชิ้นเล็กน้อย จุดที่มีความเสี่ยงที่จะเกิดการหักของกระดูกสันอกมากที่สุดคือที่บริเวณมุมกระดูกสันอก ซึ่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาทางด้านหน้ามากที่สุดและมีความแคบมากที่สุดด้วย
วัดนาริตาซัง

วัดนาริตาซัง (Narita-san Temple) เป็นวัดพุทธที่ตั้งอยู่ในเมืองนาริตะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น

วัดนี้เป็นหนึ่งในวัดที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาคคันโต และจำนวนผู้มาเยี่ยมชมในช่วงเทศกาลปีใหม่ก็เป็นรองเพียงศาลเจ้าเมจิในกรุงโตเกียวเท่านั้น บริเวณวัดเป็นที่ตั้งของประตูหลัก ทางเดินบันไดขึ้นสู่อาคารหลัก เจดีย์ห้าชั้นหนึ่งคู่ สวนหย่อมที่มีสระน้ำขนาดใหญ่ รวมทั้งบริเวณสำหรับเลี้ยงสัตว์

อาคารหลักเป็นสถานที่สำหรับสักการบูชา ภายในก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมพุทธแบบอินเดีย โดยยังคงเอกลักษณ์ของศิลปะแบบญี่ปุ่นเอาไว้

ผู้ที่จะเดินทางออกจากประเทศญี่ปุ่นที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ มักจะแวะชมวัดนี้ การเดินเท้าจากสถานีรถไฟ JR นาริตะ หรือสถานีรถไฟเคเซนาริตะ มายังวัดนี้ ใช้เวลาเพียงไม่ถึง 10 นาที ทั้งสองเส้นทางนี้เต็มไปด้วยร้านค้าขายขนมญี่ปุ่นหรืออาหารประเภทอื่น และเครื่องรางนำโชคอย่างตุ๊กตาดารูมะ
หาดคูจูกูริ

หาดคูจูกูริ () เป็นชายหาดบนฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรโบโซในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น อยู่ห่างจากกรุงโตเกียว 60 กิโลเมตร เป็นชายหาดที่ยาวเป็นอันดับสองของญี่ปุ่น และเป็นที่นิยมสำหรับว่ายน้ำและโต้คลื่น

คำว่า "คูจูกูริ" แปลอย่างหยาบๆได้ว่า "เก้าสิบเก้าไมล์" โดย"คูจูกุ"แปลว่า "เก้าสิบเก้า" ส่วน"ริ"เป็นหน่วยวัดความยาวแบบเก่า แทนความยาวประมาณ 3.93 กิโลเมตร ชื่อนี้มิได้ตั้งขึ้นเพื่อแสดงถึงความยาวที่แท้จริงของหาด แต่เพื่อเปรียบเปรยว่าชายหาดแห่งนี้ยาวไกลมากจนไม่มีใครสามารถนับได้ว่ายาวทั้งหมดกี่"ริ" ส่วนความยาวจริงของหาดคือประมาณ 66 กิโลเมตร
ยอดเขาแคเมอรูน

ยอดเขาแคเมอรูน (Mount Cameroon) ตั้งอยู่ในประเทศแคเมอรูน ใกล้กับอ่าวกีนี เป็นภูเขาไฟที่ขนาดใหญ่ลูกหนึ่งในทวีปแอฟริกา มีความสูง 4,095 เมตร
ยอดเขาเคนยา

ยอดเขาเคนยา () ตั้งอยู่ในประเทศเคนยา ตรงกลางของประเทศ ในพิกัดต่ำกว่าเส้นศูนย์สูตรเพียงไม่ถึง 200 กิโลเมตร ลักษณะเป็นภูเขาไฟที่ระเบิดครั้งสุดท้ายเมื่อประมาณ 2-3 ล้านปีที่แล้ว ยอดเขาเคนยามีความสูงถึง 5,199 เมตร ทำให้บนยอดเขามีน้ำแข็งปกคลุมตลอดทั้งปีถึงแม้ว่าจะห่างจากเส้นศูนย์สูตรเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นับเป็นยอดเขาที่มีความสูงเป็นอันดับสองของทวีปแอฟริการองจากยอดเขาคิลิมันจาโร ในประเทศแทนซาเนีย โดยยอดสูงสุดมีสองแห่ง คือ บาเตียน ที่มีความสูง 5,119 เมตร และเนเลียน สูง 5,188 เมตร

ยอดเขาเคนยา เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติยอดเขาเคนยา ซึ่งองค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 1997
มาซาย

มาไซ () เป็นชาติพันธุ์กึ่งเร่ร่อนมีประชากรประมาณ 800,000 คน อาศัยอยู่ใน ประเทศเคนยา และ ประเทศแทนซาเนีย ชนเผ่ามาซายเลี้ยงฝูงสัตว์ตามทุ่งหญ้ารอบตีนเขาคิลิมันจาโรมาช้านาน ประมาณ 300 ปี เชื่อว่าชนเผ่ามาซายอพยพจากแถบลุ่มแม่น้ำไนล์ตอนเหนือลงมาทางใต้ตามหุบเขาทรุด เกรตริฟต์แวลลีย์ อาหารหลักของชนเผ่ามาซายคือ นมวัว และ นมคน คนเผ่านี้ฆ่าสัตว์กินในโอกาสที่มีงานฉลอง พิธีฉลองส่วนใหญ่จัดขึ้นเมื่อผู้ชายรุ่นหนึ่งได้เลื่อนฐานะในสังคม ในช่วงเวลาอื่นถือว่าวัวควายมีค่าเกินกว่าจะกินเป็นอาหาร วัวยังใช้เป็นสินสอดแก่ฝ่ายหญิงตามประเพณีอีกด้วย ชนเผ่ามาซายไม่มีบ้านถาวรแต่จะอยู่ในกระท่อมโครงไม้พอกด้วยโคลนและขึ้วัว ล้อมรั้วด้วยไม้พุ่มมีหนาม ทุกสามสี่ปีเมื่อทุ่งหญ้าโกร๋นเกรียนและรั้วหมดสภาพแล้ว ทั้งเผ่าก็จะออกเร่ร่อนต่อไป
แหวนเพชร วงทอง

แหวนเพชร วงทอง เป็นนักร้องลูกทุ่งชายที่โด่งดังในระดับที่น่าพอใจคนหนึ่งในยุคที่สายัณห์ สัญญา กำลังรุ่งเรือง เขาเคยอยู่กับวงดนตรีดังๆหลายวง และผลิตผลงานออกมาหลายชุด แต่หลังจากที่
อำลาวงการไปนานถึง 12 ปี ชื่อของเขากลับถูกหยิบยกมาพูดถึง และถามหากันมากขึ้น เมื่อเพลงดังของ
เขาอย่าง "รักข้ามโขง" และ"ไร่อ้อยคอยรัก" ถูก หนู มิเตอร์ นำมาปัดฝุ่นขับร้องใหม่เมื่อปี 2549 และได้รับความนิยมไปทั่วประเทศเป็นระยะเวลายาวนานโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพลง "ไร่อ้อยคอยรัก"

แหวนเพชร วงทอง มีชื่อจริงว่า ชาญยุทธ อินทรมณี เกิดเมื่อ พ.ศ. 2497 บ้านเดิมอยู่ที่ อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น เขาจบการศึกษาชั้นประถม 4 จากนั้นบวชเรียนจนได้นักธรรมเอกเปรียญ 2 สอบเทียบได้ ม.ศ.3 หลังจากสึกจากเณรแล้ว ก็เข้ากรุงเทพฯ มาประกวดร้องเพลงกับ อ.พงษ์ศักดิ์ จันทรุกขา จนได้ไปประจำกับวงดนตรี กาเหว่า เสียงทอง ตั้งแต่อายุราว 20 ปี และย้ายมาอยู่วง ชินกร ไกร
ลาศ ซึ่งในช่วงนั้นก็ได้มาร่วมงานสายัณห์ สัญญา เพราะเป็นหางเครื่องด้วยกัน

จากนั้นแหวนเพชรย้ายมาอยู่กับวงเพลิน พรหมแดน และในปี 2522 ขณะอายุได้ 25 ปี อ.ธงชัย เล็กกัมพล ได้แต่งเพลงให้เขา 6 เพลง มี "ไร่อ้อยคอยรัก" "รักข้ามโขง" "ครู ปกส." "แอบรักคนสวย" "เสี้ยวอีสาน" และเพลง "กฐินลืมทุ่ง" อัดประกบกับเพลง" จักรยานคนจน" ของยอดรัก สลัก
ใจ คนละด้านของแผ่นเสียง ปรากฏว่า เพลง "ไร่อ้อยคอยรัก" กับ "รักข้ามโขง" และ "ครู ปกศ." ดังมากตามมหาวิทยาลัย

อ.ธงชัย เล็กกำพล อยากให้แหวนเพชรออกมาทำวงเอง และฟอร์มวงไว้รอแล้ว แหวนเพชร วงทอง
ทำวงเดินสายอยู่ปีกว่า แต่สู้ความแรงของวงวงสายัณห์ สัญญา, ยอดรัก สลักใจ, ศรชัย เมฆวิเชียร ไม่ได้ เลยขอหยุดวง จากนั้นเขาเดินทางไปแลกเปลี่ยนวัฒณธรรมที่ศรีลังกา 3 เดือน เมื่อกลับมา สายัณห์ สัญญาทีกำลังดังจากเพลง "แด่คนชื่อเจี๊ยบ" ชวนมาอยู่ด้วย แหวนเพชร จึงมาอยู่กับสายัณห์ในทีมงาน "เจ็ดพลังหนุ่ม"จนเลิกวงไปในช่วงแรก

จากนั้น แหวนเพชร วงทองก็ตัดสินใจหันหลังให้วงการลูกทุ่ง เพราะเห็นว่า ช่วงนั้นมีวงที่ใหญ่อยู่ไม่มาก
นอกจากของสายัณห์แล้ว ก็มีวงของชินกร ไกรลาศ และ เพลิน พรมแดน ซึ่งเขาเคยอยู่มาแล้วทั้งสองวง
การที่จะไปอยู่กับวงเล็กๆก็ไม่เหมาะกับเขาที่เคยอยู่วงใหญ่มาก่อน

ในช่วงท้ายๆ ที่อยู่วงสายัณห์ สัญญานั้น แหวนเพชร เปลี่ยนแปลงจากคนที่ดื่มเหล้าไม่เป็น กลายเป็นผู้ที่ดื่มเหล้าขนาดหนัก ซึ่งคาดว่าสาเหตุมาจากการที่เขาเลิกกับภรรยาที่เป็นอดีตนักร้องในวงเพลิน พรหมแดน และมีลูกด้วยกันหนึ่งคน

หลังหันหลังให้วงการ แหวนเพชร ก็กลับไปอยู่บ้านภรรยาที่ อ.เดชอุดม จ.อุบลราชธานี โดยประกอบอาชีพขายส้มตำ และของกินทั่วไป ใช้ชีวิตแบบไม่ฟุ่มเฟือย แหวนเพชร วงทอง มีลูก 4 คน ผู้หญิง 1 คน และผู้ชาย 3 คน

ชื่อแหวนเพชร วงทอง อ.ธงชัย เล็กกำพล และ มนต์ เมืองเหนือ เป็นคนตั้งให้
ภูเขาไฟเมานาโลอา

ภูเขาไฟเมานาโลอา (Mauna Loa) เป็นภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ในฮาวาย สหรัฐอเมริกา จัดเป็นภูเขาไฟมีพลัง เกิดการระเบิดทุกๆ 3 ปีครึ่ง การระเบิดครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2527

เมานาโลอาเป็นภาษาฮาวาย แปลว่า "Long Mountain" เป็นภูเขาไฟที่มีปริมาตรประมาณ 18,000 คิวบิกไมล์ (75,000 km³) เมื่อประกอบกับภูเขาไฟอีก 4 ลูกคือคีเลาเวอา เมานาเคอา โคฮาลา ฮูอาลาไลรวมเป็นเกาะฮาวาย ภูเขาไฟเมานาโลอามีเนื่อที่ประมาณ 5,180 ตารางกิโลเมตร อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติฮาวาย ภูเขาไฟเมานาโลอาจะระเบิดทุก ๆ 3 ปีครึ่ง

ยอดเขาเมานาโลอามีความสูงวัดจากระดับน้ำทะเล 4,170 เมตร เป็นอันดับสองของเกาะฮาวายรองจากยอดเขาเมานาเคอาซึ่งสูงกว่าประมาณ 120 ฟุต (37 เมตร) แต่เมื่อวัดความสูงจากฐานส่วนที่จมอยู่ใต้ทะเลอีกประมาณ 5 กิโลเมตร จะเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับที่สูงที่สุดในโลกคือจะสูงกว่า 9 กิโลมตรและสูงกว่ายอดเขาเอเวอเรสต์

เมานาโลอามีภูมิอากาศแบบเขตร้อน ตลอดทั้งปีที่ระดับความสูงน้อยจะมีอากาศอบอุ่น แต่ที่ระดับความสูงมากขึ้นจะมีอากาศเย็นจนถึงหนาว ตารางด้านล่างแสดงอุณหภูมิที่วัดที่หอสังเกตการณ์ที่ลาดเขา ที่อยู่ที่ระดับความสูง 3,000 เมตรในเขตแอลป์ อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึกได้คือ 85 °F (29 °C) เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 และต่ำสุดคือ 18 °F (−8 °C) เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2505

เมานาโลอาเป็นสถานที่สำคัญสำหรับการเฝ้าสังเกตชั้นบรรยากาศโดยโครงการเฝ้าติดตามบรรยากาศโลกและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์อื่นๆ หอสังเกตการณ์ดวงอาทิตย์แห่งเมานาโลอา (MLSO) ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 3,400 เมตรบนลาดเขาทางทิศเหนือ มีบทบาทสำคัญในการสังเกตการณ์ดวงอาทิตย์ ขณะที่หอสังเกตการณ์เมานาโลอา โดยองค์กรการบริหารสมุทรศาสตร์และบรรยากาศแห่งชาติ สหรัฐอเมริกา (NOAA) ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน และอยู่ห่างไกลจากกิจกรรมของมนุษย์ในท้องถิ่น ทำหน้าที่เฝ้าสังเกตชั้นบรรยากาศของโลก รวมถึงแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ โดยการตรวจวัดถูกปรับเปลี่ยนเพื่ออธิบายการปลดปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์จากภูเขาไฟ และยังมีหน่วยงานอื่นๆ เช่น Array for Microwave Background Anisotropy (AMIBA) ที่เริ่มสำรวจหาต้นกำเนิดจักรวาลมาตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 หรือหอสังเกตการณ์ภูเขาไฟแห่งฮาวายที่ตรวจวัดแผ่นดินไหวและถ่ายภาพกิจกรรมบนปล่อง Mokuʻāweoweo
ภูเขาไฟมายอน

ภูเขาไฟมายอน () ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฟิลิปปินส์ บนเกาะลูซอน อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ ภูเขาไฟมายอนเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับ เคยเกิดระเบิดมาแล้ว 40 ครั้ง ในรอบ 400 ปีที่ผ่านมา รูปทรงภูเขาเป็นรูปสมมาตรที่สวยงาม มีความสูง 2,462 เมตร โดยครั้งล่าสุดเกิดระเบิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1984
ภูเขาไฟเอตนา

ภูเขาไฟเอตนา () ตั้งอยู่บนเกาะซิซิลี ประเทศอิตาลี ห่างจากเมืองกาตาเนียเพียง 29 กิโลเมตร เป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับที่สูงที่สุดในทวีปยุโรป มีความสูง 3,323 เมตร วัดฐานโดยรอบได้ 150 กิโลเมตรบนยอดมีหิมะปกคลุมปีละเก้าเดือน
ภูเขาวิซุเวียส

ภูเขาวิซุเวียส () ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองเนเปิลส์ เหนืออ่าวเนเปิลส์ ประเทศอิตาลี เป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับเพียงแห่งเดียวในแผ่นดินใหญ่ยุโรป มีความสูง 1,281 เมตร ปากปล่องมีเส้นรอบวง 1,400 เมตร ลึก 216 เมตร การระเบิดครั้งที่มีชื่อเสียงเกิดขึ้นในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 79 เถ้าถ่านได้ทับถมเมืองปอมเปอีและเฮอร์คิวเลเนียมทั้งเมือง แต่การระเบิดครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1944
Chula

Chula สามารถหมายถึง
ยอดเขาเมรู

ยอดเขาเมรู (Mount Meru) ตั้งอยู่ในประเทศแทนซาเนีย ในเขตอุทยานแห่งชาติ เมรู-อารูชา เป็นภูเขาไฟที่เกิดจากแนวหุบเขาทรุดเกรตริฟต์แวลลีย์ ยอดเขาเมรูอยู่ห่างจากยอดเขาคิลิมันจาโร เพียง 70 กิโลเมตร มีความสูงกว่า 4,565 เมตรและเป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับ 5 ในทวีปแอฟริกา
ทะเลทรายโกบี

ทะเลทรายโกบี (; ) ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างประเทศมองโกเลียตอนใต้กับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ทางตอนเหนือของประเทศจีน โกบีเป็นทะเลทรายที่ยิ่งใหญ่แห่งหนึ่งของโลก ทอดตัวเป็นแนวโค้งยาว 1,600 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 1.3 ล้านตารางกิโลเมตร ซึ่งใหญ่พอ ๆ กับรัฐอะลาสกาของสหรัฐอเมริกา ทะเลทรายแห่งนี้ตั้งอยู่บนที่ราบสูงเหนือระดับน้ำทะเล 900-1,500 เมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหินล้วนทางด้านตะวันออก ส่วนด้านตะวันตกเป็นทราย

สัตว์ที่อาศัยอยู่ในแถบนี้ ได้แก่ อูฐ ม้า ลา และสัตว์จำพวกฟันแทะ เช่น กระรอกดิน มาร์มอต และโกเฟอร์ มีการค้นพบซากกระดูกไดโนเสาร์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ อีกด้วย
ทะเลทรายอาตากามา

ทะเลทรายอาตากามา () ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศเปรูไปถึงตอนเหนือของประเทศชิลี เป็นระยะทางกว่า 960 กิโลเมตร กินพื้นที่ประมาณ 180,000 ตารางกิโลเมตร โดยสูงเฉลี่ย 610 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ทะเลทรายแห่งนี้ได้ขึ้นชื่อว่าแห้งแล้งที่สุดของโลก ประกอบไปด้วยแอ่งดินเค็มแห้งแล้งหลายแอ่งติดต่อกัน แม้ว่าเกือบจะไม่มีพืชขึ้นเลย แต่ก็อุดมสมบูรณ์ไปด้วยไนเตรต ทองแดง ไอโอดีน และบอแรกซ์ เมืองในทะเลทรายอย่างเช่นเมืองกาลามาประสบภาวะแล้งจัดยาวนานกว่า 400 ปี ซึ่งเพิ่งสิ้นสุดเมื่อปี ค.ศ. 1971

ในอดีต ทะเลทรายแห่งนี้เคยกลายเป็นชนวนเหตุของการก่อสงครามระหว่างโบลิเวียกับชิลี ซึ่งเดิมทีพื้นที่แห่งนี้อยู่ภายใต้การปกครองของโบลิเวีย แต่ด้วยความอุดมสมบูรณ์ของแร่ธาตุ ทำให้ชิลีตัดสินใจใช้กำลังประหัตประหารหักเอาพื้นที่ดังกล่าว หลังจากรบพุ่งกันมาอย่างยาวนานในที่สุดทัพชิลีก็เป็นฝ่ายกำชัย ได้ยึดครองทะเลทรายอันกว้างใหญ่และเมืองท่าอันโตฟากัสตา (Antofagasta) ส่วนโบลิเวียก็ต้องถอยร่นยังในที่ตั้งอันสูงชันอย่างเช่นในปัจจุบัน สงครามแย่งชิงทะเลทรายในครั้งนั้นถูกเรียกว่าสงครามแปซิฟิก

พื้นที่โดยทั่วไปของทะเลทรายอาตากามาถูกปกคลุมไปด้วยแอ่งดินสลับกับผืนทรายราบเรียบ ดูเวิ้งว้างและทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สภาพทางภูมิศาสตร์ของทะเลทรายเป็นที่ราบสูงที่ลาดชันขนานไปกับแนวเทือกเขาแอนดีสซึ่งเป็นเทือกเขาสูงตะหง่านที่ทอดยาวไปตามไหล่ทวีปอเมริกาใต้ ส่วนด้านตะวันออกติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก ในทะเลทรายมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีเพียง 1 มิลลิเมตรเท่านั้น ในขณะที่บางพื้นที่ของทะเลทรายกลายเป็นพื้นที่ที่ไม่เคยมีฝนตกลงเลย การที่มีปริมาณฝนตกลงในพื้นที่ดังกล่าวเพียงจำนวนน้อยทำให้ทะเลทรายอาตากามากลายเป็นทะเลทรายที่แห้งแล้งและร้อนระอุที่สุดของโลก ในอาณาบริเวณของทะเลทรายเต็มไปด้วยทราย เกลือ และกระแสลาวา

ความแห้งแล้งและความร้อนระอุที่เกิดขึ้นกับทะเลทรายอาตากามาเกิดจากปัจจัยสำคัญสองประการ คือการที่มีเทือกเขาสูงตะหง่านขวางกั้นอยู่ทางทิศตะวันออก ทำให้ลมและฝนไม่สามารถฝ่าปราการธรรมชาติเข้ามาถึงดินแดนแห่งนี้ได้ และแม้อีกฟากจะติดกับมหาสมุทรแปซิฟิกแต่พื้นที่ดังกล่าวกลับถูกจัดให้เป็นพื้นที่ที่เรียกว่า แอนติไซโคลน (anticyclone) ซึ่งแทบจะไม่มีพายุพัดผ่าน ความร้อนระอุจึงถูกทับถมลงบนพื้นทรายโดยไม่มีปัจจัยให้ผ่อนคลายหรือระบายออกเลย ปัจจัยสำคัญทั้งสองประการเสริมให้ทะเลทรายอาตากามากลายเป็นพื้นที่ที่แห้งแล้งที่สุดในโลก แต่กระนั้น ทะเลทรายอาตากามาก็ใช่ว่าจะขาดความชุ่มชื้นเอาเสียเลย เพราะสายลมตะวันตกยังได้พัดพาไอระเหิดระเหยจากมหาสมุทรแปซิฟิกพัดผ่านเข้ามาสู่ทะเลทรายบ้างเป็นครั้งคราว แม้จะเป็นเพียงไอชุ่มฉ่ำเพียงเล็กน้อย แต่ก็มากพอให้สิ่งมีชีวิตบางชนิดสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้บนพื้นทรายอันแห้งผากแห่งนี้
ทะเลทรายเนเกฟ

ทะเลทรายเนเกฟ () ทะเลทรายเนเกฟตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิสราเอล มีเนื่อที่เพียง 12,000 ตารางกิโลเมตร ทางด้านตะวันตกติดคาบสมุทรซีนาย ด้านตะวันออกติดกับแอ่งทรุด ทะเลทรายมีเนื้อที่เหมือนรูปสามเหลี่ยมกลับหัว
ทะเลทรายเกรตวิกตอเรีย

ทะเลทรายเกรตวิกตอเรีย () ตั้งอยู่ในประเทศออสเตรเลียทางฝั่งตะวันตก ตั้งอยู่ระหว่างทะเลทรายกิบสันกับที่ราบนัลลาร์บอร์ มีเนื้อที่ประมาณ 424,000 ตารางกิโลเมตร เป็นพื้นที่โล่งแห้งแล้งกว้างใหญ่ เกือบไม่มีพืชขึ้นเลย มีเพียงหญ้าสนามสปินิเฟกซ์
ทะเลทรายซิมป์สัน

ทะเลทรายซิมป์สัน () ตั้งอยู่บริเวณใจกลางประเทศออสเตรเลีย มีเนื้อที่ 77,000 ตารางกิโลเมตร
ทะเลทรายโมฮาวี

ทะเลทรายโมฮาวี () ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศสหรัฐอเมริกา ทางใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนียด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของนครลอสแอนเจลิส มีเนื้อที่ประมาณ 39,000 ตารางกิโลเมตร ทะเลทรายโมฮาวีมีภูเขาล้อมรอบโดยทิศเหนือและทิศตะวันตกเป็นเทือกเขาเซียร์ราเนวาดา ทิศตะวันออกเฉียงใต้เชื่อมต่อกับทะเลทรายโคโลราโด พื้นทะเลทรายเป็นหินชั้นอุดมได้ด้วยแร่ธาตุต่างๆ มีฝนตกเพียงปีละ 115 มิลลิเมตร
พระเจ้าเมงจีโย

พระเจ้าเมงจีโย (สำเนียงพม่าออกว่า มินจีโหญ่) (, ) หรือ พระเจ้าสิริชัยสุระ ตามพงศาวดารไทย หรือในนวนิยายผู้ชนะสิบทิศเรียก เมงกะยินโย เป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์ตองอู ราชวงศ์และอาณาจักรที่ 2 ของประวัติศาสตร์พม่า พระเจ้าเมงจีโยเดิมเป็นนายทหารที่มีความสามารถในการรบ ได้ทำการรวบรวมชาวพม่าที่อยู่กันอย่างกระจัดกระจายหลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกามภายหลังการโจมตีของมองโกล โดยได้รับความช่วยเหลือจากขุนนางสำคัญหลายคน เช่น เมงเยสีหตู (บางคนถูกสมมติเป็นตัวละครในนวนิยายผู้สิบทิศ เช่น มหาเถรวัดกุโสดอ)

พระเจ้าเมงจีโยได้สถาปนาเมืองตองอู ซึ่งเป็นเมืองในขุนเขาเป็นปราการที่ดีขึ้นเป็นศูนย์กลางอำนาจใหม่ ต่อมามีการแผ่ขยายอำนาจเข้ายึดเมืองแปรโดยสามารถรบชนะพระเจ้านระบดีแห่งเมืองแปรได้สำเร็จ ต่อมาคิดจะเข้ายึดเมืองหงสาวดีที่มีพระเจ้าสการะวุตพีเป็นกษัตริย์ แต่ไม่สำเร็จเนื่องจากพระเจ้าเมงจีโยสวรรคตเสียก่อน

ในมหาราชวงศ์พงศาวดารพม่า ระบุว่า พระองค์ได้พบกับพระมเหสีเมื่อเสด็จทอดพระเนตรการสร้างเขื่อน ซึ่งต่อมามีพระโอรสเพียงพระองค์เดียว ที่ได้ครองราชย์ต่อมา คือ พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้

พระเจ้าเมงจีโย สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2074 พระนามของพระองค์อาจแปลได้ว่า "พระองค์ดำ" (มิน = กษัตริย์, จี = ยิ่งใหญ่, โหญ่ = ดำ)
365 วัน ตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์

365 วัน ตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์ () เป็นภาพยนตร์แนวสารคดีเกี่ยวกับเรื่องราวการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ของเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 4 คน ในช่วงปีการศึกษา พ.ศ. 2548 ซึ่งเป็นปีแรกที่ใช้การสอบแอดมิดชันส์ แทนการสอบเอ็นทรานซ์

ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดย โสรยา นาคะสุวรรณ เกิดจากแนวคิดของ จิระ มะลิกุล ผู้อำนวยการสร้าง ที่จะนำเสนอชีวิตของเด็กวัยรุ่นไทยที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย ตามความเป็นจริง ในรูปแบบเรียลลิตี้โชว์ โดยใช้ทีมงานจำนวน 6 คน ประกอบด้วยผู้กำกับ ช่างกล้อง ช่างเสียง ผู้จัดการกองถ่าย ผู้ช่วยผู้จัดการกองถ่าย และคนขับรถ เฝ้าติดตามถ่ายนักแสดงนำทั้ง 4 คน เป็นเวลา 1 ปี โดยไม่มีบท และไม่มีใครทราบล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น จากนั้นจึงนำฟุตเตจทั้งหมด มาตัดต่อเป็นภาพยนตร์

การถ่ายทำส่วนใหญ่ ถ่ายทำที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยซึ่งนักแสดงนำทั้ง 4 คนเรียนอยู่ และที่บ้านของนักแสดง โดยช่างกล้องและช่างเสียง ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นตลอด 1 ปี
และมีเพลงอื่น ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในอัลบั้ม เช่น เพลงวันเดือนปี โดย เจี๊ยบ วรรธนา วีรยวรรธน และเพลงเจ๋ง ๆ อย่าง กันและกัน โดย modern dog
ดีวีดีออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 โดยผู้แทนจำหน่ายคือ พรีเมี่ยม ดิจิตอล เอ็นเตอร์เทนเม้นท์
สวนฮามาริกีว

สวนฮามาริกีว () เป็นสวนสาธารณะในกรุงโตเกียว ตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำซูมิดะในแขวงชูโอ เปิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2489 มีเนื้อที่ 250,165 ตารางเมตร มีสระน้ำชิโออิริอยู่ตรงกลาง คูน้ำที่ไหลอยู่ในสวนนี้เป็นน้ำทะเลจากอ่าวโตเกียว สวนแห่งนี้สร้างขึ้นในพื้นที่ของที่พำนักของโชกุนตระกูลโทกูงาวะในศตวรรษที่ 17

ในสวนแห่งนี้มีบรรยากาศที่เงียบสงบซึ่งทำให้ผู้มาเยี่ยมชมผ่อนคลายจากความวุ่นวายภายนอก โดยอาจพักผ่อนหย่อนใจที่ร้านน้ำชาบนเกาะนากาชิมะที่อยู่กลางสระน้ำ ซึ่งให้บริการชาเขียวและขนมหวานในแบบพิธีชงชา และมีสวนดอกโบตั๋น สวนต้นบ๊วย และทุ่งดอกคอสมอส ซึ่งเขียวชอุ่มและออกดอกในทุกฤดู
วัดโคโตกุ

วัดโคโตกุ หรือ โคโตกูอิง () (แปลว่าที่พักอันมีความดีอันสูงส่ง) เป็นวัดพุทธในเมืองคามากูระ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น

วัดนี้เป็นที่รู้จักจากพระพุทธรูปไดบุตสึ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปอมิตาภะองค์ใหญ่หล่อจากบรอนซ์ตั้งอยู่กลางแจ้ง เป็นสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดอย่างหนึ่งของญี่ปุ่น พระพุทธรูปองค์นี้สูง 13.35 เมตร หนักประมาณ 93 ตัน เป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่เป็นอันดับสองในญี่ปุ่น รองจากพระพุทธรูปในวัดโทได จังหวัดนาระ

ประวัติของพระพุทธรูปอาจย้อนหลังไปถึงเมื่อปี พ.ศ. 1795(ค.ศ. 1252) ในสมัยคามากูระ โดยบันทึกของทางวัดมีการบันทึกไว้ว่ามีการสร้างพระพุทธรูปบรอนซ์ขึ้น แต่ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าจะเป็นพระพุทธรูปองค์ที่เห็นอยู่ในปัจจุบันนี้หรือไม่ ตามบันทึกนั้น พระพุทธรูปถูกสร้างขึ้นในโบสถ์ไม้ แต่อาคารโบสถ์ได้พังทลายลงเนื่องจากถูกคลื่นสึนามิซัด ซึ่งน่าจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งในสมัยมูโรมาจิ ปลายศตววรษที่ 15 แต่พระพุทธรูปยังคงอยู่

เชื่อกันว่า พระพุทธรูปนี้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1795(ค.ศ. 1252) ตามประสงค์ของพระโจโค ซึ่งเป็นผู้รวบรวมเงินบริจาคเพื่อการก่อสร้าง ส่วนช่างแกะสลักคือโอเนะ โกโรเอมงและทันจิ ฮิซาโตโมะ

หลังจากที่โบสถ์พังทลายลงจากคลื่นสึนามิ พระพุทธรูปนี้ก็ตั้งอยู่กลางแจ้งมาตั้งแต่นั้น และในปี 1960-1961 ได้มีการบูรณะพระพุทธรูปให้มีความคงทนมากขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้พังทลายจากเหตุแผ่นดินไหว
แด็กซันด์

แด็กซันด์ () หรือที่ชาวไทยนิยมเรียกว่า "ดัชชุน" เป็นสายพันธุ์สุนัขที่มีต้นกำเนิดจากประเทศเยอรมนี เอกลักษณ์ของสุนัขสายพันธุ์นี้คือลักษณะลำตัวที่ยาวเพี่อให้สะดวกในการมุดรูหนู (ถูกเพาะพันธุ์มาเพื่อใช้จับหนู) เพราะลำตัวยาวนี้เองจึงถูกเรียกอีกชื่อว่าสุนัขไส้กรอก

แด็กซันด์เป็นคำยืมจากภาษาเยอรมันซึ่งออกเสียงว่า "ดัคส์ฮุนท์" แต่ปัจจุบันชาวเยอรมันนิยมเรียกสุนัขพันธุ์นี้ว่า "ดัคเคิล" () มากกว่า
ปราสาทนาโงยะ

ปราสาทนาโงยะ  ตั้งอยู่ในเมืองนาโงยะ จังหวัดไอชิ ประเทศญี่ปุ่น แรกเริ่มนั้น อิมางาวะ อูจิชิกะ สร้างปราสาทขึ้นในเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2068 (ค.ศ. 1525) จนกระทั่งปี พ.ศ. 2075 (ค.ศ. 1532) โอดะ โนบูฮิเดะ ได้แย่งชิงปราสาทจากอิมางาวะ อูจิโตโยะ แต่ภายหลังก็ปล่อยทิ้งปราสาทไว้

ในปี พ.ศ. 2153 (ค.ศ. 1610) โทกูงาวะ อิเอยาซุ ได้สั่งให้สร้างอาคารปราสาทขึ้นใหม่ในบริเวณเดิม การก่อสร้างเสร็จสิ้นในปี 1612

บนยอดปราสาทมีรูปสลักปลาหัวเสือทองคำหนึ่งคู่ เรียกว่า "คินชาจิ" เป็นเครื่องรางสำหรับป้องกันอัคคีภัย และยังกล่าวกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจขุนนางศักดินา รูปสลักคินชาจิคู่นี้เคยถูกนำลงไปจัดแสดงในนิทรรศการเอ็กซ์โป 2005 ระหว่างวันที่ 19 มีนาคม ถึงวันที่ 19 มิถุนายน ปี พ.ศ. 2548 และนำกลับไปไว้บนยอดปราสาทในวันที่ 9 กรกฎาคมในปีเดียวกัน

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปราสาทนาโงยะถูกเพลิงไหม้จากการทิ้งระเบิดของกองทัพอากาศสหรัฐเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 สิ่งของและเครื่องตกแต่งต่าง ๆ ในปราสาทเสียหายเป็นส่วนใหญ่ แต่มีภาพเขียนจำนวนมากรอดจากการถูกทำลายได้ การสร้างปราสาทขึ้นใหม่เสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2502 ปราสาทที่เห็นในทุกวันนี้เป็นอาคารคอนกรีตสมัยใหม่ที่ติดตั้งเครื่องปรับอากาศและลิฟต์ไว้
กระดูกไหปลาร้า

ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ กระดูกไหปลาร้า () เป็นกระดูกแบบยาว (long bone) ชิ้นหนึ่งที่เป็นส่วนประกอบของกระดูกส่วนไหล่ (shoulder girdle) ชื่อของกระดูกไหปลาร้าในภาษาอังกฤษ "Clavicle" เป็นคำที่มาจากภาษาลาติน "clavicula" ซึ่งแปลว่า "กุญแจเล็กๆ" เนื่องจากกระดูกชิ้นนี้จะมีการหมุนรอบแกน ในแนวนอนคล้ายกับการไขกุญแจ ขณะที่แขนกางออก กระดูกไหปลาร้ายังเป็นกระดูกที่สามารถมองเห็น แนวของกระดูกได้จากภายนอกอย่างชัดเจน โดยเฉพาะในเพศหญิงซึ่งมีไขมันในบริเวณรอบๆกระดูกน้อยกว่า

นอกจากในมนุษย์แล้ว กระดูกไหปลาร้ายังพบในสัตว์สี่ขา (tetrapods) ชนิดอื่นๆ แต่อาจมีรูปร่างเล็กกว่าหรืออาจไม่พบเลย กระดูกไหปลาร้าจะเจริญในสัตว์ที่ใช้ส่วนรยางค์หน้าในการหยิบจับ แต่จะไม่เจริญมากนักในสัตว์ที่ใช้รยางค์หน้าในการรองรับน้ำหนักหรือการวิ่ง

กระดูกไหปลาร้าเปรียบเสมือนไม้ค้ำ ประคองแขนทั้งสองข้างไว้ ทำให้แขนสามารถเคลื่อนไหว ได้อย่างเป็นอิสระอยู่บนลำตัว

กระดูกชิ้นนี้อยู่ในตำแหน่ง ที่ง่ายต่อการกระแทก บาดเจ็บ และรับแรงกระแทกที่ส่งผ่านมาจาก แขนไปสู่ลำตัว กระดูกไหปลาร้าจึงเป็นกระดูกชิ้นที่หักบ่อยที่สุดในร่างกาย โดยมักจะหักเนื่องจาก ล้มหรือตกจากที่สูง โดยลงกระแทกบริเวณไหล่ หรือกระแทกในท่าแขนที่เหยียดออก แรงจะส่งผ่านไปตามแขน ไหล่ ไปสู่กระดูกไหปลาร้า และจะหักในส่วนที่อ่อนแอที่สุด (คือรอยต่อระหว่าง 1/3กลาง กับ 1/3ด้านนอก) หลังจากหักจะถูกกล้ามเนื้อและน้ำหนักของแขนดึงให้ผิดรูปไป

กระดูกไหปลาร้าเป็นกระดูกแบบยาวที่มีแนวโค้งสองแนว ทำให้มีรูปร่างคล้ายตัว S และเชื่อมระหว่างส่วนลำตัวและส่วนแขนของร่างกาย เราจึงแบ่งส่วนของกระดูกไหปลาร้าได้เป็นสองส่วนใหญ่ๆ ตามปลายทั้งสองด้านของกระดูก ได้แก่

พื้นผิวบนกระดูกไหปลาร้าที่สำคัญได้แก่พื้นผิวทางด้านบน (superior surface) พื้นผิวทางด้านล่าง (inferior surface) ขอบด้านหน้า (anterior border) และขอบด้านหลัง (posterior border) ซึ่งจะมีจุดเกาะของกล้ามเนื้อและเอ็นต่างๆที่เป็นส่วนประกอบของบริเวณไหล่ ดังตารางสรุปด้านล่าง
กระดูกไหปลาร้ามีหน้าที่หลายประการ อาทิ
อย่างไรก็ตาม กระดูกไหปลาร้าเป็นกระดูกที่ค่อนข้างทึบแน่น และไม่มีไขกระดูกมากนัก จึงไม่ได้มีหน้าที่สำคัญในการผลิตเม็ดเลือดเช่นในกระดูกแบบยาวชนิดอื่นๆ
ชักนาคดึกดำบรรพ์

ชักนาคดึกดำบรรพ์ เป็นการละเล่นอย่างหนึ่งของไทย มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นการแสดงเรื่องการชักนาคเพื่อเอาน้ำอมฤตจากเกษียรสมุทร ตามคติของฮินดู มักจะแสดงในงานมหรสพหลวง การละเล่นชักมีกล่าวไว้ในกฎมณเฑียรบาลสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนที่กล่าวถึงพระราชพิธีอินทราภิเษกว่า มีการตั้งเขาพระสุเมรุและภูเขาอื่น ๆ ที่กลางสนาม แล้วให้ตำรวจเล็กแต่งตัวเป็นอสูร 100 ตน มหาดเล็กแต่งตัวเป็นเทวดา และวานรอย่างละ 100 และแต่งเป็นสุครีพ พาลี และมหาชมพูอย่างละหนึ่งตัว เข้าร่วมแห่ทำพิธีชักนาคดึกดำบรรพ์ โดยให้อสูรชักหัว เทวดาและวานรชักหาง
หนังใหญ่

หนังใหญ่ คือมหรสพที่แพร่หลายของคนไทยอีกอย่างหนึ่ง ตัวหนังจะใช้แผ่นหนังวัวฉลุเป็นรูปตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์ และมีไม้ผูกทาบตัวหนังไว้ทั้งสองข้าง เพื่อให้ตัวหนังตั้งตรงไม่งอ และทำให้มีคันยื่นลงมาใต้ตัวหนังเป็นสองข้างสำหรับจับถือและยกได้ถนัด สถานที่เล่นจะปลูกโรงผ้าใช้ผ้าขาวคาดเป็นจอ ส่วนด้านหลังจอจะจุดไต้และก่อไฟไว้ เพื่อให้แสงทำให้เห็นเงาตัวหนังซึ่งมีลวดลายวิจิตรมาติดอยู่ที่จอผ้าขาว และการเชิดนั้นคนเชิดต้องเต้นไปตามจังหวะดนตรีและบทพากย์บทเจรจาด้วย การแสดงโขนก็ประกอบไปด้วยการพากย์ เจรจา ขับร้อง และการเต้นทำท่าตามบทพากย์ จึงกล่าวได้ว่าโขนนำเอาการพากย์ เจรจา และท่าทางการเต้นการแสดงมาจากหนังใหญ่

ปัจจุบันเหลือคณะหนังใหญ่อยู่ทั้งหมด 3 คณะได้แก่

ตัวหนังใหญ่สามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่

หนังเรื่องคือหนังขนาดใหญ่ที่มีภาพอื่น ๆ เป็นองค์ประกอบ หรือ มีตัวละครมากกว่าหนึ่งตัว ได้แก่

หนังเบ็ดเตล็ดคือหนังที่จัดท่าทางพิเศษ เช่น หนังรถ ตัวละครนั่งบนราชรถ
โขนกลางแปลง

โขนกลางแปลง เป็นการแสดงโขนแสดงกลางแจ้ง บนพื้นดิน หรือกลางสนามหญ้า สันนิษฐานว่าเป็นการแสดงโขนประเภทแรก จัดแสดงตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่ไม่ทราบต้นกำเนิดแน่ชัด

ข
ผู้แสดงส่วนใหญ่จะเป็นข้าราชบริพาร การจัดแสดงโขนประเภทนี้ในสมัยโบราณจึงมีแต่พระมหากษัตริย์ หรือเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้น ที่จะสามารถจัดการแสดงได้ เนื่องด้วยต้องใช้กำลังคนและกำลังทรัพย์เป็นจำนวนมาก ปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงในสมัยกรุงศรีอยุธยามีเพียงวงที่เรียกว่า เครื่องห้า ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์เพิ่มวงปี่พาทย์ให้มีสองวงเป็นอย่างน้อย ปลูกเป็นร้านยกขึ้นตั้งวงปี่พาทย์ เพื่อให้ผู้บรรเลงเห็นตัวโขนได้ในระยะไกล และมีความเป็นไปได้ว่าวงปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงโขนกลางแปลงในอดีตน่าจะมีมากกว่าสองวง เมื่อตัวโขนเข้าไปใกล้วงไหนวงนั้นก็จะบรรเลง ส่วนการดำเนินเรื่องใช้เพียงการพากย์ เจรจาเท่านั้น ไม่มีการขับร้อง
โขนโรงใน

โขนโรงใน ได้รับการปรับปรุงผสมผสานโขนกับการแสดงละครใน โดยนำเอาการขับร้องเพลงตามแบบละครในมาร้องแทรกในโขนด้วย และยังมีการแสดงแบบจับระบำรำฟ้อนเช่นเดียวกับละครใน จึงเรียกว่า โขนโรงใน โขนโรงในต้องมีโรงสำหรับแสดงและมีฉากหลังเป็นม่านแบบในละครใน การแสดงมีบทพากย์เจรจาแบบโขนและมีการขับร้องแบบละครใน มีเตียงสำหรับตัวแสดงนั่งแบบละครใน เวลาร้องเพลงและบรรเลงปี่พาทย์ต้องมีการตีกรับเป็นจังหวะแบบละครใน ปี่พาทย์ที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดงโขนหน้าจอใช้ปี่กลางที่มีเสียงสูง ไม่เหมาะสำหรับการแสดงโขนโรงในเนื่องจากปี่กลางเสียงสูงเกินไป ไม่เหมาะแก่การขับร้อง ปี่กลางจึงถูกเปลี่ยนมาเป็นปี่ในตามเสียงที่ลดลงมา วงปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงโขนโรงในนั้นมีเพียงวงเดียว แต่จะเป็นวงปี่พาทย์ชนิดใดก็ขึ้นอยู่กับฐานะของงาน

โขนที่กรมศิลปากรนำออกแสดงในปัจจุบันนี้ ก็ใช้ศิลปะการแสดงแบบโขนโรงใน ไม่ว่าจะแสดงกลางแจ้งหรือแสดงหน้าจอก็ตาม