อำเภอสิเกา

อำเภอสิเกา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง 
สิเกา อำเภอเล็กๆ อำเภอหนึ่ง อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดตรัง เมืองแห่งความสงบและธรรมชาติที่บริสุทธิ์ ที่มาของชื่อเมือง"สิเกา"นี้ หลายคนคงตีความไปต่างๆ นาๆ บ้างก็ว่ามีกงสี(บ้านพักชาวสวนยาง)เก่า เคยตั้งอยู่บริเวณนี้ บ้างก็ว่าคนจีนฮกเกี้ยนที่เคยอพยพมาจากสิงคโปร์และปีนังเข้ามาอยู่เรียกพื้นที่นี้ว่า"สี่เก้า" ต่อมาเพี้ยนเป็นสิเกา ซึ่งอย่างไรก็ตาม ที่มาของชื่อสิเกาที่น่าเชื่อถือ และได้รับการยอมรับมากที่สุดคือ คำว่า "สิเกา" เพี้ยนมาจากคำว่ากงสีเก่า เนื่องจากได้มีชาวจีนปีนัง ฮกเกี้ยน และประเทศเพื่อนบ้านเข้ามาอาศัยประกอบอาชีพตัดไม้ขาย ต่อมาได้ตั้งโรงงานแปรรูปไม้ขึ้นที่ริมคลองสิเกา เพื่อนำไม้ คบ น้ำมันยาง ไม้ไผ่ และถ่านไม้โกงกางไปจำหน่ายยังต่างประเทศ และบรรทุกสินค้าอื่นๆ จากต่างประเทศเข้ามาจำหน่ายในอำเภอสิเกา ในยุคนั้นจึงมีผู้คนอาศัยอย่างหนาแน่น ต่อมาปริมาณไม้ลดลง ชาวจีนจึงเลิกกิจการกลับประเทศจีน บ้างก็ย้ายไปตั้งรกรากใหม่ ในตลาดทับเที่ยง(เทศบาลนครตรัง) บ้างก็เปลี่ยนไปทำไร่พริกไทย สวนยางพารา สวนมะพร้าว บ้างก็มีลูกเมียตั้งรกรากอยู่ที่ตำบลบ่อหิน (ตัวอำเภอปัจจุบัน) แต่ตัวโรงงานแปรรูปไม้หรือสถานที่ตั้งโรงงานยังมีอยู่ ชาวบ้านพากันเรียกว่า "กงสีเก่า" ต่อมานานวันเข้าก็เพี้ยนเป็น"สีเก่า" ผลสุดท้ายด้วยความเคยชินของสำเนียงใต้จึงได้เรียกเป็น"สิเกา หรืออีกแนวคิดหนึ่งก็คือที่ตั้งอำเภอนี้อยู่ใกล้ภูเขาสี่ลูก จึงเรียกหมู่บ้านนี้ว่า "บ้านสี่เขา" ต่อมาเพี้ยนเป็น"สีเกา" และ "สิเกา" ตามลำดับ
อำเภอสิเกา ได้รับการสถาปนาเป็นอำเภอ ขึ้นต่อจากเมืองกันตัง(เมืองตรังในขณะนั้น) เมื่อปี พ.ศ. 2430 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เหตุผลที่เลือกตั้งตัวอำเภอในที่ตั้งปัจจุบันบริเวณคลองสิเกาคือ เพื่อป้องกันข้าศึกในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 (ญี่ปุ่นขึ้นเมือง) โดยเมื่อก่อน อำเภอสิเกามีพื้นที่กว้างขวางกว่าปัจจุบัน คือ พื้นที่ด้านตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดของจังหวัด นับตั้งแต่ชายเขตอำเภอห้วยยอด ต่อมา พ.ศ. 2536 ได้มีการปรับเขตการปกครองใหม่ แบ่งเขตการปกครองออกเป็นกิ่งอำเภอวังวิเศษ ซึ่งแบ่งครึ่งพื้นที่เดิมอำเภอสิเกาไปทางด้านตะวันออกของปัจจุบัน ทำให้ขนาดของอำเภอสิเกามีขนาดเล็กลง กว่าเดิมไปมาก
ปัจจุบันอำเภอสิเกามี ทั้งหมด 5 ตำบล ประชากรส่วนใหญ่ 60% นับถือศาสนาพุทธ 39%นับถือศาสนาอิสลาม และ 1% นับถือศาสนาคริสต์ อาชีพส่วนใหญ่ของชาวสิเกา คือเกษตรกรรมทั้งกสิกรรม ส่วนใหญ่จะเป็นสวนยางพาราและสวนปาล์มน้ำมัน และการประมงจับสัตว์น้ำ เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ด้านการท่องเที่ยวทางทะเล และลูกจ้างโรงงานอุตสาหกรรมแปรรูปสินค้าเกษตรในพื้นที่ ชาวสิเกามีชีวิตความเป็นอยู่ที่เรียบง่ายมีวิถีพอเพียงแบบชนบทมีความสงบ ทั้งทางธรรมชาติและสังคมทำให้เกิดความสุขอย่างยั่งยืน 
อำเภอสิเกาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอสิเกาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอสิเกาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่

คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการประมง (หลักสูตร 4 ปี และต่อเนี่อง 2 ปี)
วิทยาลัยการโรงแรมและการท่องเที่ยว (หลักสูตร 4 ปี และภาคพิเศษ)
อำเภอสิเกา แต่เดิมนั้นมีท่าเรือหลักอยู่ที่ ต.บ่อหิน สำหรับการขนส่งปลาของชาวประมง และมีท่าเรือหรือสะพานปลาเล็กๆ สำหรับขึ้นท่าส่งไปขายยังเมืองตรัง เมื่อการท่องเที่ยวทางทะเลเริ่มมีการขยายตัวเพิ่มมากขึ้น จึงได้มีการสร้างท่าเรือเพื่อการเดินทางท่องเที่ยวทางทะเลไปยังเกาะแก่งต่างๆ ในน่านน้ำทะเลตรัง เช่น เกาะมุก เกาะเชือก เกาะแหวน เกาะม้า เกาะกระดาน เกาะยา เกาะปลิง และทะเลกระบี่ เกาะไหง เกาะรอกใน เกาะรอกนอก หินแดง หินม่วง เพื่อรองรับการท่องเที่ยวที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ

อำเภอสิเกาเป็นอำเภอหนึ่งที่มีทรัพยากรธรรมชาติและการทำเกษตรเป็นหลัก โดยมีวัตถุดิบทางการเกษตรหลักในท้องถิ่น ได้แก่ ยางพารา ปาล์มน้ำมัน ทำให้มีกลุ่มทุนเข้ามาดำเนินการตั้งโรงงานอุตสาหกรรมเกี่ยวกับอุตสาหกรรมการเกษตรหลายโรงงานด้วยกัน ทั้งโรงงานแปรรูปยางพารา ไม้ยางพาราและผลิตภัฑณ์ การแปรรูปและสกัดปาล์มน้ำมันและผลิตก๊าซชีวภาพจากกากของเสียจากกระบวนการผลิตปาล์มน้ำมันเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้า รวมถึงโรงงานสกัดน้ำมันสำหรับผลิตไบโอดีเซล เป็นต้น ซึ่งพื้นที่ตั้งโรงงานอุตสาหกรรมจะตั้งอยู่ในพื้นที่ ต.นาเมืองเพชร ต.กะลาเส และ ต.เขาไม้แก้ว ตามเส้นทางหลวง ตรัง-สิเกา และ ทางหลวง สิเกา-ควนกุน