seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สตีเวน โตเกลัง

สตีเวน โทเกลัง () นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 10 ครั้ง ชนะ 2 เสมอ 1 แพ้ 7 
โทเกลังขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 แพ้น็อค ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม ยก 4 ที่ประเทศไทย จากนั้น ไปชกแพ้น็อคเจอร์รี่ พีญาโลซ่า ที่ฟิลิปปินส์ แล้วแพ้น็อคเอเดรียน คัสเปรี่ ที่อินโดนีเซีย จากนั้น โทเกลังหยุดชกไป 6 ปี กลับมาชกอีกครั้งก็ขึ้นชกชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2544 แพ้น็อค เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง ยก 5 โทเกลังขึ้นชกที่อินโดนีเซียอีก 5 ครั้ง ชนะ 2 เสมอ 1 แพ้ 2 ซึ่งเป็นการเสมอกับนรสิงห์ เกียรติประสานชัย จากนั้น โทเกลังมาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2547 แพ้น็อค สมศักดิ์ สิงห์ชัชวาล ยก 2 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
ของเหลวผลควบแน่นโพส–ไอน์สไตน์

สสารควบแน่นโพส-ไอน์สไตน์ () เกิดขึ้นเมื่อเราลดอุณหภูมิของธาตุลงให้ต่ำมากๆ โดยปกติจะสูงกว่าศูนย์องศาสัมบูรณ์ (-273.15 องศาเซลเซียส) เพียงแค่เศษเสี้ยวเดียวของ 1 องศาเซลเซียส ซึ่งเป็นอุณหภูมิในทางทฤษฎีที่ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดการเคลื่อนไหวนิ่งสนิท

พฤติกรรมที่โดยปกติจะเห็นได้ในระดับอะตอมก็สามารถเห็นได้ในระดับที่กว้างขึ้น ตัวอย่างเช่น ถ้านำสสารควบแน่นโพส-ไอน์สไตน์มาใส่ในถ้วยแก้ว และรักษาระดับความเย็นให้เพียงพอ สสารดังกล่าวจะไหลคลานออกมาข้างนอกถ้วยแก้วด้วยตัวมันเอง

สสารควบแน่นโพส-ไอน์สไตน์ได้รับการพยากรณ์ว่ามีอยู่จริงโดยไอน์สไตน์ในปี ค.ศ. 1925 หลังจากที่ศึกษาผลงานของสัตเยนทระ นาถ โพส แต่ก็ไม่มีใครทำให้สสารดังกล่าวเกิดขึ้นได้จริงจนกระทั่งถึงปี 1995 ซึ่งส่งผลให้การค้นพบดังกล่าวได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี 2001 ต้นฉบับงานเขียนของไอน์สไตน์ก็เพิ่งถูกค้นพบอีกครั้งในปี 2005 นี่เอง
จีนกันส์

จีนกันส์ () นิตยสารปืนอัดลมจีนฉบับแรกของโลก เกิดขึ้นตามคำเรียกร้องของผู้ที่นิยมเล่นปืนบีบี เนื่องจากตลาดปืนของเล่นประเภทปืนอัดลมเบามีแนวโน้มที่จะเติบโตขึ้นอีกหลายเท่าตัว โดยเฉพาะปืนอัดลมเบาที่มาจากประเทศจีน ซึ่งผู้เล่นหรือรู้จักปืนบีบีเรียกตรงกันว่า “ปืนจีน” ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นทางเลือกระดับต้นๆ ที่แม้แต่มืออาชีพ ผู้หัดเป็นช่างซ่อมปืน หรือผู้นิยมการดัดแปลงแต่งปืนของเล่นให้ความสนใจตลอดเวลา เนื่องจากผลงานการผลิตปืนบีบีจากประเทศจีนสามารถดัดแปลงแต่งเติมด้วยอุปกรณ์ เสริมสารพัดชนิดของประเทศญี่ปุ่นได้ด้วย อีกทั้งความพยายามบรรจงสร้างปืนให้ออกมามีรายละเอียดและการใช้งานในระดับ เสมือนจริง ในราคาที่ถูกกว่า ดังนั้น ปืนจีนที่ถูกผลิตออกเท่าไรก็แทบไม่พอกับความต้องการของผู้ซื้อ
จีนกันส์ฉบับปฐมฤกษ์เปิดตัวเมื่อเดือนกันยายน 2550 เป็นนิตยสารรายสองเดือน โดยสุวิชา กลินทะ รวบรวมผู้รู้ในวงการปืนจีนตั้งทีมขึ้นมาใหม่หลังจากที่นิตยสารเกมกันส์ดำเนินมาไก้เกือบ 2 ปี เพื่อถ่ายทอดความรู้ แนะแนวทางแก้ไขปัญหา รวมไปถึงการดัดแปลงให้แก่ผู้ที่เลือกเล่นปืนจีนโดยเฉพาะ ด้วยว่ามีข้อมูล รายละเอียด และผู้สนับสนุนมากมาย สิทธิเจต รอดแก้ว ทีมงานหลักจากเกมกันส์เข้ามาเป็นบรรณาธิการ ร่วมด้วย สุนทร คำขจร ผู้เชี่ยวชาญปืนจีนระดับต้นของประเทศเป็นรองบรรณาธิการ

จีนกันส์ ไม่ได้มุ่งเน้นการนำเสนอเนื้อหาสาระของปืนที่มาจากประเทศจีนเพียงอย่างเดียว แต่ยังให้ข้อมูล ข่าวสาร รายละเอียดเกี่ยวกับปืนของเล่นที่ผลิตจากฮ่องกงและไต้หวันอีกด้วย
การค้าไตรภาคี

การค้าไตรภาคี () เป็นคำทางประวัติศาสตร์ซึ่งระบุถึงการค้าระหว่างเมืองท่าหรือภูมิภาคสามแห่ง การค้าไตรภาคีมักจะพัฒนาขึ้นเมื่อภูมิภาคหนึ่งมีสินค้าส่งออกซึ่งไม่จำเป็นในภูมิภาคซึ่งสินค้าเข้าหลักมาถึง การค้าไตรภาคีจึงเป็นวิธีการสำหรับแก้ไขการเสียดุลการค้าระหว่างภูมิภาคเหล่านี้

ระบบการค้าไตรภาคีอันเป็นที่รู้จักกันมาที่สุด คือ การค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตอลนติก ซึ่งดำเนินการระหว่างคริสต์ทศวรรษที่ 17-19 โดยขนส่งทาส พืชผลทางการเกษตร และสินค้าหัตถกรรมระหว่างแอฟริกาตะวันตก แคริบเบียนหรืออาณานิคมอเมริกาและเจ้าอาณานิคมทวีปยุโรป โดยมีอาณานิคมเหนือของอเมริกาเหนือของอังกฤษ โดยเฉพาะอยางยิ่งนิวอิงแลนด์ บางครั้งได้มีบทบาทมากกว่าเมืองท่าในทวีปยุโรป

การค้าเที่ยวแรกลากจากเมืองท่ายุโรปไปยังทวีปแอฟริกา ซึ่งเรือจะบรรทุกสินค้าสำหรับขายและแลกเปลี่ยน อย่างเช่น ทองแดง เสื้อผ้า สิ่งประดับเล็กน้อย ลูกปัดทาส ปืนและเครื่องกระสุน เมื่อเรือทาสมาถึง สินค้าบรรทุกจะถูกขายหรือแลกเปลี่ยนกับทาส ซึ่งจะถูกมัดติดกันอย่างแน่นหนาเช่นเดียวกับสินค้าอื่น ๆ เพื่อเพิ่มมูลค่าให้มากที่สุด

การค้าเที่ยวที่สอง เรือได้เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากแอฟริกาสู่โลกใหม่ เมื่อเรือทาสมาถึงโลกใหม่ ผู้รอดชีวิตจะถูกขายในแคริบเบียนหรือทวีปอเมริกา

เรือจะถูกจัดเตรียมเพื่อที่จะทำให้เรือทำความสะอาดได้อย่างทั่วถึง ระบายน้ำออก และบรรทุกด้วยสินค้าส่งออกสำหรับเที่ยวเรือขากลับ เพื่อกลับไปยังเมืองท่าของตน จากหมู่เกาะอินเดียตะวันตก สินค้าส่งออกที่สำคัญ คือ น้ำตาล รัม และกากน้ำตาล จากเวอร์จิเนีย สินค้าส่งออกได้แก่ยาสูบและป่าน
ชินเมกามิเทนเซย์ เดวิชิล

ชินเมกามิเทนเซย์ เดวิชิล () เป็นภาพยนตร์อนิเมะของซีรีส์ชินเมกามิเทนเซย์ เดวิลชิลเดรน จาก เมกามิเทนเซย์ โดยนำตัวละครจากเกม "ชินเมกามิเทนเซย์ เดวิลชิลเดรน หนังสือสีแดง / หนังสือสีดำ" ผลิตโดยบริษัท TMS ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ CBC และ TBS โดยออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2000 สิ้นสุดออกอากาศเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2001 รวมจำนวนตอนที่ออกอากาศทั้งหมด 50 ตอน
หม่อมหลวงจักรานพคุณ ทองใหญ่

หม่อมหลวงจักรานพคุณ ทองใหญ่ นักวิชาการทางการเกษตรชาวไทย ซึ่งมีผลงานทางการเกษตรมากมายและยังเป็นนักเขียนชาวไทย เป็นบุตรชายของหม่อมราชวงศ์จักรทอง ทองใหญ่ โอรสของพลตรี หม่อมเจ้าทองฑีฆายุ ทองใหญ่ และหม่อมลุดมิลา ทองใหญ่ ณ อยุธยา อดีตรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรในสมัยของจอมพลถนอม กิตติขจร กับ ศาสตราจารย์ ท่านผู้หญิงนพคุณ ทองใหญ่ ณ อยุธยา มีพี่น้อง 4 คน คือ
หม่อมหลวงจักรานพคุณ ทองใหญ่ ได้เข้ารับการศึกษาในระดับปริญญาตรีที่คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งในขณะนั้นบิดาของท่าน ได้ดำรงตำแหน่งรักษาการอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น จนในที่สุดก็สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น

หม่อมหลวงจักรานพคุณ ทองใหญ่ เป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถทางด้านการเกษตร เป็นนักวิชาการการเกษตร และเขียนหนังสือต่างๆมากมาย ยังมีรายงานการวิจัยต่างๆอีก อาทิเช่น การวิจัยเรื่องการเปรียบเทียบความสามารถในการเพิ่มผลผลิตมันสำปะหลังโดยใช้ ปุ๋ยพืชสด ปุ๋ยเคมี และปุ๋ยคอก ปัจจุบัน หม่อมหลวงจักรานพคุณ ทองใหญ่ ได้ถึงแก่กรรมแล้ว
ปลาแบมบูซ่า

ปลาแบมบูซ่า (; ; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Elopichthys bambusa") เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล" Elopichthys"

โดยชื่อสกุล " Elopichthys" มาจากคำว่า "Elops" ซึ่งหมายถึงปลาในกลุ่มปลาตาเหลือกหรือปลาตาเหลือกยาวในภาษาอังกฤษ และภาษากรีกโบราณ ἰχθύς (ikhthús) หมายถึง "ปลา" โดยรวมหมายถึง ปลาในสกุลนี้มีรูปร่างคล้ายกับปลาตาเหลือก และชื่อชนิด "bambusa" หมายถึง "ไม้ไผ่" ซึ่งอ้างอิงมาจากภาษาถิ่นของจีนที่เรียกปลาชนิดนี้ว่า ""ชู่ ไหน่ หยู"" (พินอิน: "Chǔh nuy yu") หมายถึง "ปลาไม้ไผ่นิสัยเสีย" โดย จอห์น รีฟส์ ผู้วาดภาพปลานี้ระหว่างทำหน้าที่เป็นผู้ตรวจสอบชาในจีนระหว่างปี ค.ศ. 1812–1831

มีรูปร่างเพรียวยาวคล้ายปลาซิวทั่วไปหรือปลาสะนาก ปากกว้างและแหลมยาว บริเวณใบหน้า, แก้มและใต้ท้องเป็นสีเหลือง ครีบทุกครีบสั้นยกเว้นครีบหางเป็นสีเหลือง เกล็ดเล็กละเอียดสีเงินแวววาว ปลาขนาดเล็กตลอดทั้งลำตัวจะเป็นสีเหลืองทองแวววาว

มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 45–50 กิโลกรัม จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียนที่เป็นปลากินเนื้อที่ใหญ่ที่สุดในโลก

เป็นปลาที่หายากชนิดหนึ่ง พบเฉพาะในประเทศจีน บริเวณแม่น้ำแยงซี มณฑลเจียงซี และบางส่วนในไซบีเรียเท่านั้น

เป็นปลาที่อาศัยอยู่ในน้ำที่มีอุณหภูมิต่ำ ประมาณ 10–20 องศาเซลเซียสเท่านั้น

มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของความเป็นปลาเศรษฐกิจ และตกเป็นเกมกีฬา และยังสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย ซึ่งต้องนำเข้าและมีราคาขายที่แพง
ฟอร์ตเซนต์จอร์จ (อินเดีย)

ฟอร์ตเซนต์จอร์จ (; หรือ "ไวท์ทาวน์" ตามประวัติศาสตร์) เป็นชื่อเรียกของป้อมปราการแห่งแรกของอังกฤษในอินเดีย ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1639 ที่เมืองชายฝั่งมัทราส (ปัจจุบันคือ เจนไน) การก่อสร้างป้อมได้เป็นแรงผลักดันซึ่งทำให้เกิดการตั้งถิ่นฐานและกิจกรรมการแลกเปลี่ยนที่เพิ่มมากขึ้น ในพื้นที่ซึ่งเดิมเป็น "บริเวณที่ไม่มีผู้จับจอง" นอกจากนี้ ยังมีข้อโต้เถียงกันว่าเมืองได้พัฒนาขึ้นรอบป้อมปราการนี้

บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ ซึ่งได้เข้าสู่อินเดียในราว ค.ศ. 1600 เพื่อกิจกรรมด้านการค้า ได้เริ่มจดทะเบียนการค้าที่สุรัต ที่ซึ่งได้เป็นปราการแห่งแรกของบริษัท อย่างไรก็ตาม เพื่อรักษาเส้นทางการค้าและผลประโยชน์ทางพาณิชย์ในการค้าเครื่องเทศ บริษัทเล็งเห็นถึงความจำเป็นของการตั้งเมืองท่าใกล้กับช่องแคบมะละกา บริษัทประสบความสำเร็จในการซื้อที่ดินชายฝั่ง ที่ซึ่งได้เริ่มมีการก่อสร้างท่าเรือและค่ายทหาร ค่ายดังกล่าวสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 23 เมษายน ป้อมดังกล่าวได้ให้กำเนิดถิ่นฐานแห่งใหม่ที่เรียกว่า จอร์จทาวน์ (ในประวัติศาสตร์เรียกว่า แบล็กทาวน์) ซึ่งในเวลาต่อมาได้พัฒนาขึ้นเป็นหมู่บ้านและนำไปสู่การก่อตั้งเมืองมัทราส นอกจากนี้ ยังช่วยสร้างอิทธิพลของอังกฤษเหนือภูมิภาคคาร์นาติก

ในปัจจุบัน ตัวป้อมเป็นศูนย์บริหารรัฐการของของสภานิติบัญญัติของรัฐทมิฬนาฑู และยังคงเป็นที่ประจำของทหารในการส่งไปยังสถานที่หลายแห่งในอินเดียตอนใต้และหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ พิพิธภัณฑ์ของป้อมยังคงเก็บวัตถุโบราณของบริติชราชเอาไว้เป็นจำนวนมาก รวมไปถึงภาพเหมือนของผู้ว่าการจำนวนมาก
ภิกษุณีในประเทศจีน

ประวัติภิกษุณีสงฆ์ในประเทศจีน
ปลายปีรัชกาลย่งเจีย(หย่งเกีย)แห่งราชวงศ์จิ้น(พ.ศ.850-855) หญิงจีนมีนามว่า จิ้งเจี่ยน ตัดสินใจปลงผม และขอรับศีล10 จากพระอุปัชฌาย์ พระชญาณเมรุ มีผู้หญิงจีนศรัทธาและเข้ารับการบรรพชาพร้อมเธอ24คน แล้วก่อตั้ง อารามจู๋หลินซื่อ(เต๊กลิ้มยี่)แปลว่า วัดป่าไผ่ ขึ้นที่ประตูทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง เนื่องจากบรรดาสามเณรีเหล่านี้ไม่มีปวัตตินี เธอจึงศึกษาธรรมอยู่กับพระอาจารย์จิ้งเจี่ยน ซึ่งเป็นผู้มีความสามารถในการสั่งสอนอบรม

พระอุปัชฌาย์นั้นคือ พระชญาณเมรุ สมณะจากแคว้นกาศมีระ(แคชเมียร์)ในดินแดนทางทิศตะวันตก ท่านเป็นอาจารย์ที่ปราดเปรื่องและมีเมตตาธรรม นอกจากนั้น ยังเป็นอาจารย์ฝ่ายวิปัสสนาและมีความรู้ดีในพระสูตรต่างๆในปลายปีรัชกาลย่งเจีย แห่งราชวงศ์จิ้น ท่านได้เดินทางมาประเทศจีน และยังชีพโดยการภิกขาจาร ท่านสั่งสอนธรรมและเผยแผ่คำสอนในพระพุทธศาสนา แต่ประชาชนในยุคนั้นยังไม่ค่อยศรัทธาในพระพุทธศาสนามากนัก จึงไม่ค่อยมีใครสนใจจะศึกษากับท่านอย่างจริงจัง ในปีแรกของปีรัชกาลเจี้ยนอู่(พ.ศ.860) ท่านจึงได้เดินทางกลับไปยังแคว้นกาศมีระ ต่อมาพระอาจารย์อีกรูปหนึ่งชื่อ พุทธจิงค์ เดินทางจากประเทศอินเดียมายังประเทศจีนอีกและได้สรรเสริญถึงคุณธรรมและความสามารถของพระชญาณเมรุ ทำให้ประชาชนชาวจีนพากันเสียใจ และเสียดายโอกาสในความโง่เขลาของตนที่ไม่ได้เล่าเรียนพระพุทธศาสนาจากพระอาจารย์ผู้มีความสามารถในขณะที่ท่านอยู่ในประเทศจีน
ขณะเดียวกัน จิ้งเจี่ยน ก็อบรมสั่งสอนศิษย์อยู่ที่อารามแห่งเดิมนั้น เธอเป็นผู้มีท่วงทีงามสง่า คือการปฏิบัติในแนวทางสายกลางและเป็นผู้มีจริยาวัตรที่มั่นคงในธรรม เธอมีความสามารถในการเทศน์สอนจนสามารถเอาชนะใจผู้ฟังได้ดี

ระหว่างปลายปีรัชกาลเสียนคัง ในราชวงศ์จิ้น(พ.ศ.878-885)พระสมณะเซิงเจี้ยน ได้รับคัมภีร์ต้นฉบับมหาสังฆิกภิกษุณีกรรม และ ภิกษุณีปราติโมกข์ มาจากอาณาจักรง้วยสี และได้แปล(จากภาษาสันสกฤต)เป็นภาษาจีน ในวันที่8 เดือน2 ปีที่1 ในปีรัชกาลเซิงผิง(พ.ศ.900-904)ในเมืองลั่วหยาง พระอาจารย์ชาวต่างประเทศคือ พระสมณะธรรมคุปต์ได้กำหนดเขตสีมา ศีลมณฑล เพื่อการบรรพชาอุปสมบทภิกษุณีขึ้น แต่พระอาจารย์จีนชื่อ สมณะซือเต้าฉาง โต้แย้ง โดยอ้างว่าการกระทำดังกล่าวไม่ถูกต้องตามพระวินัยบัญญัติดังปรากฏในวินัยสูตร ดังนั้น จึงได้ตระเตรียมเรือลอยกลางแม่น้ำซื่อ จิ้งเจี่ยน พร้อมผู้หญิงอีก3คนจึงขึ้นไปบนเรือนั้น และได้รับศีลภิกษุณีจากพระภิกษุ นับเป็นหญิงจีนคนแรกที่ได้รับการบรรพชาอุปสมบทเป็นภิกษุณีในประเทศจีน
ภิกษุณีจิ้งเจี่ยน

ภิกษุณีจิ้งเจี่ยน หรือ จิงเจียน เป็นภิกษุณีรูปแรกของประเทศจีน แห่งอารามจู๋หลินซื่อ เมืองลั่วหยาง
ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนมีชื่อเดิมว่า หลิงยี่ แซ่จุง เป็นชาวเมืองเปิงเจิง บิดาแซ่ตัน เคยดำรงตำแหน่งข้าหลวงแห่งเมืองหวูเว่ จิ้งเจี่ยนเป็นผู้สนใจในการศึกษาเล่าเรียนมาแต่เด็ก เธอเป็นหม้ายตั้งแต่อายุยังน้อย และด้วยฐานะครอบครัวที่ยากจน เธอจึงรับจ้างสอนพิเศษให้แก่ลูกข้าราชการต่างๆโดยสอนดนตรี และการอ่านเขียน ต่อมา เมื่อเธอได้ฟังเกี่ยวกับคำสอนในพุทธศาสนา เธอจึงเกิดศรัทธา แต่ไม่สามารถหาอาจารย์ที่จะสอนเธอได้ ในเวลาต่อมา เมื่อเธอได้พบกับภิกษุฟาซื่อ ซึ่งเป็นอาจารย์ที่รอบรู้ในพุทธศาสนา และได้สร้างวัดขึ้นที่ประตูเมืองด้านตะวันตกของเมืองหลวงในสมัยเจียนซิง จิ้งเจี่ยนจึงไปนมัสการพระอาจารย์รูปนี้ ซึ่งเป็นผู้สอนธรรมะแก่เธอ ทำให้เธอเป็นผู้มีความตื่นในทางจิตวิญญาณ เธอได้ไตร่ตรองว่าเธอควรแสวงหาผลประโยชน์ในทางธรรมในขณะที่เธอยังมีสุขภาพดีอยู่และร่างกายแข็งแรง เธอจึงยืมพระสูตรในทางพุทธศาสนาจากพระอาจารย์ และเริ่มต้นศึกษาพระธรรมอย่างจริงจัง จนเข้าใจหลักธรรมในพุทธศาสนา

จิ้งเจี่ยนได้เดินทางไปติดต่อถามวิธีบวชภิกษุณีและข้อวัตรจากนั้นจิ้งเจี่ยนได้ตัดสินใจปลงผมและขอรับศีล 10 จากพระอุปัชฌาย์ มีผู้หญิงร่วมบวชพร้อมเธอ24คนแล้วก่อตั้งอารามจู๋หลินซื่อ(วัดป่าไผ่) ในขณะเดียวกันเธอก็สอนธรรม มีท่าทีสง่าผ่าเผย คือการปฏิบัติทางสายกลางเป็นผู้มีจริยาวัตรมั่นคงในธรรม

ท่านได้อุปสมบทอย่างเป็นทางการ กลางน้ำพร้อมกับภิกษุณีอีก 3 รูป ปรากฏว่ามีกลิ่นหอมประหลาด ซึ่งว่ากันว่าเป็นการสรรเสริญคุณธรรมของภิกษุณีจิ้งเจี่ยน ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนยังคงสอนและเผยแพร่ธรรมจนมีผู้คนศรัทธามากมาย

ในปลายปีสมัยเฉิงปิง(พ.ศ.900-904)ประชาชนได้กลิ่นหอมประหลาดนั้นอีกครั้ง และปรากฏมีควันสีแดงลอยกลางอากาศในเวลาเดียวกัน มีผู้หญิงถือดอกไม้หลากสีในมือ ได้ลอยมาจากอากาศ ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนดีใจที่ได้พบหญิงคนนี้ ท่านจึงได้กล่าวกับภิกษุณีรูปอื่นว่า ดูแลตัวของท่านเองให้ดีในอนาคต ฉันจะลาพวกท่านไปแล้วละ เมื่อกล่าวอำลาจบ ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนก็ลอยขึ้นไปในอากาศ ทางที่ท่านล่องลอยขึ้นไปนั้น มองดูเหมือนสายรุ้งที่พุ่งตรงขึ้นไปในฟากฟ้า ในปีที่จากไปท่านอายุได้ 70 พรรษา
อาหารเวียดนาม

อาหารเวียดนามเป็นอาหารประจำชาติของชาวเวียดนาม ซึ่งเป็นอาหารที่มีลักษณะโดดเด่นเป็นของตัวเอง ชาวเวียดนามกินข้าวเป็นอาหารหลักเช่นเดียวกับชาติอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และใช้เครื่องปรุงรสที่เป็นของหมักดองเช่นเดียวกัน เนื่องจากเวียดนามเคยถูกจีนและฝรั่งเศสปกครองจึงมีอิทธิพลของทั้งสองชาติปรากฏอยู่บ้าง นอกจากนั้น เนื่องจากสภาพภูมิศาสตร์ที่ทอดยาวตามแนวชายฝั่ง ทำให้อาหารเวียดนามแต่ละภูมิภาคมีความแตกต่างกัน อาหารเวียดนามที่คนไทยรู้จักดีและเป็นเอกลักษณ์คือแหนมเนืองและขนมเบื้องญวน

ชาวเวียดนามกินข้าวเจ้าเป็นอาหารหลัก แต่ก็รับประทานข้าวเหนียวด้วย อาหารที่ปรุงด้วยแป้ง และมีไส้ รวมถึงขนมปังฝรั่งเศส ชาวเวียดนามเรียกว่า "บั๊ญ" () อาหารที่ปรุงด้วยข้าวเหนียวที่เป็นที่นิยมในเวียดนามได้แก่ ข้าวไข่เจียวหมูสับ 
ชาวเวียดนามมีอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากก๋วยเตี๋ยวของจีน เรียกว่า "เฝอ" () ซึ่งได้ปรับปรุงจนมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ขนมจีนในภาษาเวียดนามเรียก "บู๋น" () ซึ่งมีรูปแบบการปรุงที่หลากหลาย เช่น

อาหารเวียดนามเป็นอาหารที่กินผักสดหลากหลายชนิดในแทบทุกเมนู และมีน้ำจิ้มที่หลากหลาย เครื่องปรุงรสส่วนใหญ่เป็นแบบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มากกว่าจีน เช่น เครื่องปรุงรสเปรี้ยวใช้มะขาม มะนาว ไม่นิยมน้ำส้มสายชู เครื่องปรุงรสเค็ม ส่วนใหญ่เป็น น้ำปลา น้ำกะปิ รองลงไปเป็นกะปิ ปลาร้า กุ้งจ่อม ใช้ซีอิ๊วแบบจีนน้อยมาก.
แซม แทรมเมล

แซม แทรมเมล () เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 ที่นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา เป็นนักแสดง มีผลงานทั้งภาพยนตร์และทางโทรทัศน์ เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาท แซม เมอร์ลอต ในซีรีส์แวมไพร์ทางช่องเอชบีโอ เรื่อง " True Blood" ซึ่งยังทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสกรีมอวอร์ด สาขานักแสดงชายผู้โดดเด่น (Breakout Performance - Male)
จาฟาร์ ปานาฮี

จาฟาร์ ปานาฮี () เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1960 เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอิหร่าน หนึ่งในผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีอิทธิพลที่สุดในวงการคลื่นลูกใหม่ของอิหร่าน เขามีชื่อเสียงจากการเป็นนักทฤษฎีภาพยนตร์และนักวิจารณ์ เขาได้รับหลายรางวัลภาพยนตร์ รวมถึงรางวัลสิงโตทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เวนิซ และรางวัลหมีเงิน จากเทศกาลภาพยนตร์เบอร์ลิน
ดวงใจ หทัยกาญจน์

ดวงใจ หทัยกาญจน์ หรือมีชื่อจริงว่า ดวงใจ บันธยามาศ มีชื่อเล่นว่า อี๊ด เกิดวันที่ 25 พฤศจิกายน 2496 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักแสดงชาวไทย มีผลงานแสดงภาพยนตร์ อาทิ
"ลานสาวกอด" (2515), "กุหลาบไฟ" (2516), "น้ำตานาง" (2517), "คู่หู" (2518), "5 แผ่นดินเพลิง" (2518), "ป่ากามเทพ" (2519), "ขบวนการสามสลึง" (2520), "ทีเด็ดลูกเขย" (2521), "ชั่วฟ้าดินสลาย" (2523), "ศรีธนญชัย" (2524), "ผีเสื้อและดอกไม้" (2528) และ "ผู้ชายชื่อต้น ผู้หญิงชื่อนุช" (2528) เป็นต้น ได้รับรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมในงานมหกรรมภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิก จากภาพยนตร์เรื่อง "รักริษยา" (2521)

ดวงใจจบการศึกษามัธยมปลาย ที่โรงเรียนโรงเรียนพิบูลย์อุปถัมภ์ ขณะศึกษาชั้น ม.6 ได้มีโอกาสไปเที่ยวบ้านของ นงลักษณ์ โรจนพรรณ นักร้องและนักแสดงชื่อดังของช่อง 4 บางขุนพรหม นงลักษณ์ได้ถูกชะตาจึงได้ชักชวนเธอเข้าสู่วงการบันเทิง ด้วยการแสดงภาพยนตร์โทรทัศน์ของช่อง 4 บางขุนพรหม เรื่อง "ดาวดวงเดือน" และ "ยอดมวยไทย"

เล่นภาพยนตร์เรื่องแรกคือ "ทุ่งเศรษฐี" รับบทเป็น ขวัญเดือน ของ ไพบูลย์ บุตรขัน โดยรับบทเป็นนางรองให้ เพชรา เชาวราษฎร์ ภาพยนตร์ประสพความสำเร็จในระดับกลาง ๆ ชื่อดวงใจ หทัยกาญจน์ ก็ยังไม่โดดเด่นนักมากในยุคนั้น เมื่อเปรียบเทียบกับนางเอกในรุ่นเดียวกัน

ดวงใจ เคยได้รับรางวัลผู้แสดงประกอบหญิงจากงานมหกรรมภาพยนตร์เอเชีย เรื่อง “รักริษยา” ในปี 2522 ซึ่งดวงใจรับบทเป็นมนต์จันทร์

ดวงใจมีเพื่อนที่สนิทกันในวงการอย่าง ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ และ อรสา พรหมประทาน ซึ่งสนิทกันตั้งแต่พวกเธอแสดงหนังใหญ๋ กระทั่งมาลงเล่นละครกัน

ในส่วนของจอแก้ว ดวงใจ หทัยกาญจน์ เริ่มลงเล่นละครเมื่อวัย 25 ปี ประเดิมด้วยบทนางเอก เรื่อง ตะวันยอแสง ของ สุทธิจิตร วีรเดชกำแหง ทางช่อง 3 ปี 2521 ตามด้วยเรื่อง สาวสืบสาว, แกะหลงฝูง, ฉุยฉาย, ประตูสีเทา, มณีดิน, ผู้กองยอดรัก และ ยอดรักผู้กอง (ภาคต่อของ ผู้กองยอดรัก) ในปี 2522 และ โบตั๋น ในปี 2523 ทั้งหมดเป็นละครช่อง 3 หลังจากนั้นจึงได้หันไปรับงานให้ช่องอื่นบ้าง จนถึงปัจจุบัน ที่ส่วนใหญ่จะได้รับบทเป็นแม่ของตัวเด่นในละครหลาย ๆ เรื่อง

ดวงใจ ได้รับขึ้นชื่อว่าเป็นนางเอกที่อนามัย พูดจาอ่อนหวาน และมีนิสัยที่ดี จึงมีเพื่อน ๆ ที่สนิทสนมในรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างมากมาย

ช่วงที่ อี๊ด ดวงใจ โด่งดังอยู่นั้น เธอมักได้รับการเปรียบเทียบกับนางเอกดังอีกท่านที่มีส่วนคล้ายคลึงกันหลายเรื่อง คือ อี๊ด รัชนู บุญชูดวง ซึ่งทั้งคู่ก็สนิทสนมกันในชีวิตจริง เริ่มตั้งแต่ชื่อเล่นเหมือนกัน เกิดปีเดียวกัน เป็นนางเอกลูกรักของผู้จัดช่อง 3 ในตอนนั้น อย่าง แม่แดง รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง เหมือนกัน เป็นนางเอกเรียบร้อยทั้งในและนอกจอเหมือนกัน และยังมีพระเอกคู่ขวัญคนเดียวกันคือ หนิง นิรุตติ์ ศิริจรรยา คู่ขวัญยุคนั้น ถ้าไม่ นิรุตติ์-ดวงใจ ก็ต้อง นิรุตติ์-รัชนู นางเอกร่วมรุ่นละครกับดวงใจท่านอื่น ๆ ก็มี ดวงดาว จารุจินดา, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา, อรสา พรหมประทาน, ปิยะมาศ โมนยะกุล, ดวงตา ตุงคะมณี, เดือนเต็ม สาลิตุล, มยุรา ธนะบุตร (เศวตศิลา), ลินดา ค้าธัญเจริญ, อุทุมพร ศิลาพันธุ์ เป็นต้น

ด้านชีวิตครอบครัว ดวงใจ ได้สมรสกับ วีรพงศ์ กรานเลิศ นักธุรกิจ ขณะที่เธอมีอายุ 34 ปีแล้ว มีบุตรชายหนึ่งคนคือ วีรจิตร กรานเลิศ ซึ่งขณะนี้เรียนจบและรับปริญญาแล้ว
บริษัทอินเดียตะวันออก

บริษัทอินเดียตะวันออกอันทรงเกียรติ () หรือในเวลาต่อมาคือ บริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตน (British East India Company) เป็นบริษัทร่วมทุนสัญชาติอังกฤษในช่วงแรก ซึ่งเดิมถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อแสวงหาการค้ากับภูมิภาคอินเดียตะวันออก แต่ในภายหลังได้ดำเนินการค้าส่วนใหญ่กับอนุทวีปอินเดียและจีน และยังมีหน้าที่ปกครองอาณานิคมในอนุทวีปอินเดีย บริษัทอินเดียตะวันออกถือได้ว่ามีความเก่าแก่ที่สุดเมื่อเทียบกับบริษัทอินเดียตะวันออกของชาติทวีปยุโรปอื่น ๆ

เมื่อแรกก่อตั้ง บริษัทได้รับพระราชทานตราตั้งโดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1ให้เป็น ""ข้าหลวงแลบริษัทพาณิชย์แห่งลอนดอนซึ่งจักทำการค้าไปยังอินเดียตะวันออก"" เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1600 บริษัทนี้เกิดขึ้นจากการร่วมทุนระหว่างพ่อค้าและชนชั้นสูงในอังกฤษ รัฐบาลมิได้ถือหุ้นอยู่ในบริษัทแต่ก็มีการอำนวยความสะดวกต่างๆให้แก่บริษัท เช่น สนับสนุนด้านกำลังทหารและกองเรือปืน การดำเนินงานของบริษัทนี้มีส่วนแบ่งถึงครึ่งหนึ่งของมูลค่าการค้าระหว่างประเทศของทั้งโลก สร้างรายได้ในรูปแบบภาษีให้แก่รัฐบาลอังกฤษอย่างมหาศาล บริษัทเป็นผู้จัดหาสินค้าสำคัญคือ ผ้าฝ้าย, ผ้าไหม, สีย้อมผ้า, เกลือ, ดินประสิว, ใบชา และ ฝิ่น

ในอินเดียเอง ก็มีนิคมของชาติยุโรปอื่นๆตั้งอยู่เช่นกัน เช่นของปรัสเซีย, เนเธอร์แลนด์ และฝรั่งเศส แต่ในปี 1740 อังกฤษได้ขัดแย้งกับปรัสเซียและฝรั่งเศสจากผลของสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย การต่อสู้นั้นเกิดขึ้นทั้งในยุโรปและบางส่วนของอินเดีย จักรวรรดิโมกุลเลือกที่จะยืนอยู่ข้างฝรั่งเศสและทำสงครามกับบริษัท อย่างไรก็ตาม กองเรือของบริษัทซึ่งนำโดยพันเอกรอเบิร์ต ไคลฟ์ สามารถมีชัยเหนือกองทัพของโมกุลและฝรั่งเศสได้และบริษัทได้เข้าไปปกครองภาคเบงกอล ต่อมาหลังฝรั่งเศสพ่ายแพ้ในสงครามเจ็ดปี ฝรั่งเศสก็เสียดินแดนพิหารในอินเดียแก่อังกฤษและฝรั่งเศสจำยอมถอนอิทธิพลออกจากอินเดีย

เดิมที บริษัทมีอำนาจสิทธิขาดในการจัดการปกครองอินเดียทั้งหมด แต่เมื่อมีการตราพระราชบัญญัติรัฐบาลอินเดีย ค.ศ. 1858 บริษัทก็ถูกลดบทบาทลง กฎหมายฉบับนี้ทำให้อำนาจการปกครองในอินเดียหันไปขึ้นกับพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษโดยตรง

เรือเดินสมุทรของบริษัทอินเดียตะวันออก มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า อีสต์อินเดียแมน (East Indiamen) หรือเรียกว่า "อินเดียแมน" (Indiamen). มีรายนามเรือต่อไปนี้:
วูวูเซลา

วูวูเซลา (, เป็นภาษาซูลู แปลว่า "ทำให้เกิดเสียงดัง") หรือในบางครั้งเรียก เลปาตาตา (Lepatata ในภาษาสวานา) เป็นเครื่องดนตรีประเภทเป่าคล้ายทรัมเป็ต เป็นเครื่องดนตรีและวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองแอฟริกาใต้ มีความยาวประมาณ 1 เมตร นอกจากนี้ ยังใช้ในการเชียร์กีฬา เช่น ฟุตบอลอีกด้วย ปัจจุบัน วูวูเซลานิยมทำจากพลาสติก

เสียงของวูวูเซลา เป็นไปในลักษณะดังกึกก้อง คล้ายเสียงร้องของช้าง วูวูเซลาใช้ในการเชียร์กีฬาครั้งแรก ในคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยกลุ่มกองเชียร์ สโมสรฟุตบอลไกเซอร์ ชีฟส์ เอฟซี ในลีกแอฟริกาใต้ เริ่มนำมาใช้เป็น อุปกรณ์การเชียร์ทีมรักของตน ในสนามฟุตบอล แต่ยังเป็นที่รู้จักเฉพาะภายในแอฟริกาใต้เท่านั้น

จากนั้น วูวูเซลา นำมาใช้อีกครั้ง ในการแข่งขันคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2009 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ และได้รับการกล่าวถึง ในแง่ที่เป็นอุปกรณ์เชียร์ ที่สามารถข่มขวัญทีมคู่แข่ง และกองเชียร์คู่แข่งได้เป็นอย่างดี ด้วยเสียงอันกึกก้อง รวมถึงทำลายสมาธิของนักฟุตบอลคู่แข่ง จึงเกิดกระแสวิจารณ์ไปทั่ว และทำให้ชาติตะวันตกบางชาติ ถึงกับเรียกร้องให้ สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) สั่งห้ามใช้อุปกรณ์ชิ้นนี้ระหว่างแข่งขัน แต่ประธานฟีฟ่า เซปป์ แบลตเตอร์ มีความเห็นคัดค้าน โดยให้เหตุผลว่า เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอฟริกัน

ในฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ กองเชียร์ก็นำวูวูเซลามาใช้ และกลายเป็นที่วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางอีกครั้ง เช่นกล่าวว่า เสียงเป่ากลบเสียงผู้พากษ์ และผู้ฝึกสอน หรือสร้างความรำคาญ บ้างก็บอกว่า เสียงดังคล้ายเสียงแมลงวัน หรือแมลงหวี่บินตอม เป็นต้น

อย่างไรก็ดี งานวิจัยของคณะแพทย์ชาวเยอรมันกลุ่มหนึ่ง สนับสนุนการห้ามใช้วูวูเซลาอย่างถาวร โดยเตือนว่า ผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเสียง ที่ดังเกินพอดีของวูวูเซลา ควรรีบมาพบแพทย์ ภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อตรวจเช็คระบบการได้ยินเป็นการด่วน ก่อนที่อาจหูหนวกไปตลอดชีวิต

นอกจากนี้แล้ว ยังมีแพทย์ชาวอังกฤษระบุว่า วูวูเซลาเป็นพาหะแพร่เชื้อโรคต่างๆ ได้ โดยรายงานว่า มีการทดสอบเป่า โดยอาสาสมัคร 8 ราย พบว่าในวูวูเซลา ชุ่มไปด้วยละอองน้ำลาย ซึ่งเป็นพาหะต่อเชื้อโรคต่างๆ และเชื้อโรคเหล่านี้ สามารถอยู่ในอากาศได้นานนับชั่วโมง ทำให้มีความเป็นไปได้อย่างมาก ที่จะมีการติดเชื้อต่อๆ กันไป และหากใช้วูวูเซลาอันเดียวกัน เป่าต่อๆ กันไป มากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสติดเชื้อได้ง่ายขึ้นอีก เป็นต้น
โจนาธาน กรอฟฟ์

โจนาธาน กรอฟฟ์ () เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1985 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง นักแสดง มีผลงานแสดงภาพยนตร์ ละครเวทีและโทรทัศน์ เขารับบทเป็นเจสซี เซนตฺ์ เจมส์ ในซีรีส์เพลงทางโทรทัศน์เรื่อง "Glee"
ชิโระอิยุกิ

ชิโระอิยุกิ () เป็นซิงเกิลลำดับที่ 25 ของไม คุรากิ มีรหัสซีดี GZCA-7083 ออกจำหน่ายวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2549 และใช้เป็นเพลงประกอบการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลที่ 25 ของไม คุรากิ จำหน่ายเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เพลงนี้ใช้ในอะนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนันเป็นเพลงปิดที่ 26 ของเรื่องนี้ ตั้งแต่ตอนที่ 458-470 จำนวน 12 ตอน และ ovaที่ 7 และเป็นอีกครั้งในรอบ 5 ปีในการใช้ในเพลงปิดหลังจากเพลงออลเวยส์และเป็นครั้งล่าสุดที่ใช้ในเพลงปิดของเรื่องนี้

ซิงเกิลนี้เปิดตัวที่อันดับ 2 ประจำสัปดาห์ที่อันดับ 4 ที่ยอดขาย 23,937 อยู่ในโอริคอนซาร์ด 11 สัปดาห์ ยอดขายรวม 43,721 ชุด
เนื้อร้องโดย:ไม คุรากิ ทำนองโดย:ไอกะ โอโนะ เรียบเรียงโดย: ไดสุเกะ อิเคดะ
เนื้อร้องโดย:ไม คุรากิ ทำนองและเรียบเรียงโดย:Yoko Blaqstone
อะซีแนปทีน

อะซีแนปทีน (Acenaphthene)เป็นสารประกอบโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนประกอบด้วยวงของแนฟทาลีนและมีหมู่เอทิลีนเชื่อมที่ตำแหน่งที่ 1 และ 8 ชื่ออื่นๆคือ 1,2-dihydroacenaphthylene, แสดงว่าสารนี้เป็นรูปที่ถูกไฮโดรจีเนตของอะซีแนปทิลลีน และเป็นองค์ประกอบที่อยู่ในน้ำมันดิน อะซีแนปทิลลีนถูกเตรียมขึ้นครั้งแรกจากน้ำมันดินโดย Marcellin Berthelot และหลังจากนั้น Bardy ได้สังเคราะห์จาก α-ethyl naphthalene

สารนี้ใช้ในการเตรียมสี สารกำจัดศัตรูพืชและเภสัชศาสตร์ ยังไม่ปรากฏว่าเป็นสารก่อมะเร็ง
อะซีแนปทิลลีน

อะซีแนปทิลลีน (Acenaphthylene) เป็นสารประกอบโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนที่ประกอบด้วยวงแนปทาลีนที่มีหมู่เอทิลีนเชื่อมระหว่างตำแหน่งที่ 1 และ 8 เป็นองค์ประกอบของน้ำมันดิน การเกิดปฏิกิริยารีดักชันที่หมู่เอทิลีนจะทำให้ได้สารที่มีโครงสร้างใกล้เคียงกันคือ อะซีแนปทีน สารนี้ต่างจากโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนอื่นๆคือไม่เรืองแสงฟลูออเรสเซน
ฟ้า พูลวรลักษณ์

ฟ้า พูลวรลักษณ์ เกิด 16 พฤษภาคม 2496 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยม จากโรงเรียนสหคุณศึกษา ทำ A Level ที่ King College เมือง Poole,UK จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อในสาขาคณิตศาสตร์ ระดับปริญญาตรีที่ Warwick University ประเทศอังกฤษ หลังจากที่ใช้ชีวิตโสดมาเนิ่นนาน ปัจจุบันสมรสกับผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วันทนี สุรไพฑูรย์กร เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2556

หนังสือเล่มแรกของฟ้า เป็นบทกวีถูกตีพิมพ์ ในปี พ.ศ. 2515 ชื่อ แคนโต้หมายเลขหนึ่ง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2546 ฟ้าได้ค้นหาผู้ที่ชื่นชอบในกวีแคนโต้ ได้จำนวน 5 คน แล้วนำผลงานของพวกเขามาจัดพิมพ์เผยแพร่ ในชื่อ ห้าแคนโต้ กับสำนักพิมพ์ใบไม้สีเขียว และในปี พ.ศ. 2548 ได้ค้นหากลุ่มแคนโต้ กลุ่มที่สอง แล้วนำผลงานของพวกเขามาจัดพิมพ์ ในชื่อ ห้าแคนโต้กลุ่ม 2 กับคนไร้เงา กับสำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม และในปีเดียวกันนั้น (พ.ศ. 2548)ได้เปิดเว็บไซต์ thaicanto.com เพื่อใช้เป็นพื้นที่สำหรับผู้ที่ชื่นชอบเขียนบทกวีและใช้เพื่อแลกเปลี่ยนแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับบทกวีแคนโต้

ส่วนหนังสือเล่มโปรดที่ฟ้าชื่นชอบ คือ มหาภารตะ

เมื่อปี พ.ศ. 2551 ฟ้าได้ไปศึกษาการทำภาพยนตร์และได้สร้างภาพยนตร์สั้น ทั้งหมด 7 เรื่อง

ในปี พ.ศ. 2552 นวนิยาย เรื่อง โรงเรียนที่เงียบที่สุดในโลก ได้เข้ารอบคัดเลือกรางวัลซีไรต์ 2552 (Shortlist 2009) ประเภท นวนิยาย

นามปากกาที่ใช้ในงาน คือ ฟ้า พูลวรลักษณ์, ไฟ พูลวรลักษณ์, บึง พูลวรลักษณ์ ฟ้าเป็นทั้ง กวี ศิลปิน นักเขียนเรื่องสั้น นักเขียนนวนิยาย ผู้กำกับภาพยนตร์ ผลงานของฟ้าจึงมีทั้ง บทกวี คอนเซ็ปชวลเรื่องสั้น นวนิยาย และ ความเรียง 
นอกจากนี้ยังมีผลงานภาพยนตร์สั้น ภาพยนตร์

และในปี พ.ศ. 2554 เรื่องสั้น เรื่อง 24 เรื่องสั้นของฟ้า ได้เข้ารอบคัดเลือกรางวัลซีไรต์ 2554 (Shortlist 2011) ประเภท เรื่องสั้น