seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ปีเตอร์ พาร์เลอร์

ปีเตอร์ พาร์เลอร์ () (ราว ค.ศ. 1330 – 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1399 ที่เมืองปราก) เป็นสถาปนิกชาวเยอรมัน ที่มามีชื่อเสียงในกรุงปราก ได้รับการยกย่องจากผลงานการก่อสร้าง มหาวิหารเซนต์ไวทัส (Saint Vitus Cathedral) และ สะพานชาร์ลส์ (Charles Bridge) ในเมืองปราก ซึ่งเป็นที่พำนักของพาร์เลอร์ตั้งแต่ปี ค.ศ.1356

ปีเตอร์ พาร์เลอร์ เป็นสมาชิกของตระกูลพาร์เลอร์ที่เป็นตระกูลช่างก่อสร้างและมีเครือญาติกระจัดกระจายออกไปทั้งยุโรป ไฮน์ริคท์ พาเลอร์ บิดาของเขา ได้พาครอบครัวมาอยู่ที่เมือง ชเวบิชกมึนด์ (Schwäbisch Gmünd) เพื่อทำงานในโครงการก่อสร้างซ่อมแซมวัดโฮลีครอสที่พังทลายลง ปีเตอร์เองก็ได้รับการเรียนรู้เกี่ยวกับการก่อสร้างจากครอบครัวมาตลอดชีวิต ในปี ค.ศ. 1352 ปีเตอร์ก็ได้รับเลือกให้สานต่อการก่อสร้างของโครงการมหาวิหารเซนต์ไวทัส หลังจากที่สถาปนิกคนเก่าได้เสียชีวิตลง และได้รับเลือกให้เป็นผู้ออกแบบส่วนขยายของปราก และ สะพานชาร์ลส์ รวมทั้งหอคอยบนตัวสะพานด้วย สำหรับในวังแห่งกรุงปราก ปีเตอร์ก็ได้ทำการก่อสร้างชาเปลออลเซนต์ (All Saints' Chapel) หลังจากเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1541 และตกแต่งใหม่ในรูปแบบสถาปัตยกรรมบาโรก งานอื่นๆ ของพาเลอร์ได้แก่วัดพระแม่มารี (Church of Our Lady หรือ Frauenkirche) ซึ่งสร้าง ณ จตุรัสกลางเมือง นูเรมเบิร์ก ในเยอรมนี, วัดเซนต์บาร์โทโลมิวในเมืองโคลิน พาเลอร์เสียชีวิตลงในปี ค.ศ.1399 ศพได้รับการบรรจุไว้ภายในมหาวิหารเซนต์ไวทัสในกรุงปราก
เซราฟิม โทโดรอฟ

เซราฟิม โทโดรอฟ (อังกฤษ: Serafim Todorov, บัลแกเรีย: Серафим Тодоров) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวบัลแกเรีย คู่ชิงเหรียญทองโอลิมปิกที่แอตแลนต้าของ สมรักษ์ คำสิงห์ เกิดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 ที่เมืองปาซาร์จีก ประเทศบัลแกเรีย มีชื่อเต็มว่า เซราฟิม ซีเมโอนอฟ โทโดรอฟ (Serafim Simeonov Todorov, Серафим Симеонов Тодоров)

เซราฟิม โทโดรอฟ เมื่อแข่งขันโอลิมปิก ได้จับสลากอยู่คนละสายกับสมรักษ์ ทั้งคู่จึงไม่มีโอกาสได้เจอกัน จนกระทั่งถึงรอบชิงชนะเลิศ โดยในรอบรองชนะเลิศนั้น โทโดรอฟ ต้องพบกับ ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ นักมวยชาวอเมริกันเจ้าภาพ ซึ่งเป็นความหวังของทีมมวยสหรัฐด้วยในรุ่นเฟเธอร์เวทนี้ โดยการพบกันของทั้งคู่ ปรากฏว่า โทโดรอฟ เป็นฝ่ายเอาชนะ เมย์เวทเธอร์ ไปได้อย่างเฉียดฉิว 10-9 หมัด ซึ่งทางฝ่ายเมย์เวทเธอร์ได้ประท้วงผลการตัดสิน แต่ไร้ผล ส่งผลให้โทโดรอฟผ่านเข้าไปชิงชนะเลิศกับสมรักษ์ คำสิงห์ ของไทยต่อไป (ซึ่งในพิธีขึ้นรับเหรียญในเวลาต่อมา เมย์เวทเธอร์ก้มหน้าตลอด เป็นการแสดงออกว่าไม่พอใจในผลตัดสิน)

ในวันชิงชนะเลิศนั้น เซราฟิม โทโดรอฟ อยู่ในมุมน้ำเงิน เมื่อระฆังยกแรกเริ่มขึ้น นักมวยทั้งคู่ต่างจดจ้องกัน เนื่องจากเป็นนักมวยที่มีสไตล์การชกคล้ายคลึงกัน คือ เป็นมวยที่คอยจังหวะ 2 ทั้งคู่ จึงคาดหมายว่า จะเป็นการชกที่ออกหมัดกันน้อย ซึ่งก็เป็นไปตามที่คาดหมายไว้จริง ๆ และก็เป็นฝ่ายโทโดรอฟที่ออกหมัดนำสมรักษ์ไปได้ก่อน 0-1 หมัด ซึ่งเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวของโทโดรอฟที่สามารถทำคะแนนำสมรักษ์ไปได้ หลังจากนั้นสมรักษ์เมื่อทำคะแนนคืนได้และนำมาตลอด จนกระทั่งชนะไปในที่สุด 8-5 หมัด โดยเมื่อขึ้นยก 2 ในช่วงกลางยก ที่ข้อศอกซ้ายของสมรักษ์เกิดเป็นแผลถลอก เลือดไหลซิบ ๆ แต่ก็ไม่เป็นผลอะไรกับการชก

หลังจากนั้นโทโดรอฟได้หันมาชกมวยสากลอาชีพในปี ค.ศ. 1998 ในรุ่นไลต์เวท และได้แขวนนวมไปในปี ค.ศ. 2003 มีสถิติการชกทั้งหมด ชนะ 5 ครั้ง แพ้ 1 ครั้ง และชนะน็อก 1 ครั้ง โดยไม่เคยขึ้นชกชิงแชมป์ใด ๆ

ปัจจุบัน โทโดรอฟมีสภาพความเป็นอยู่ที่ยากลำบาก โดยได้รับเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลบัลแกเรียเพียงเดือนละ 500 ยูโร ซึ่งไม่พอต่อค่าใช้จ่าย
เดล คาร์เนกี

เดล คาร์เนกี () เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1888 ในเมืองแมรีวิลล์ รัฐมิสซูรี ประเทศสหรัฐอเมริกา จบการศึกษาจาก Warrenburg State Teacher College ขณะที่ทำงานเป็นพนักงานขายและนักแสดง เขาได้เดินทางไปที่นครนิวยอร์ก และเริ่มสอนทักษะในการสื่อสารให้กับนักศึกษาผู้ใหญ่ที่ YMCA และในปี ค.ศ. 1912 ได้กำเนิดหลักสูตรเดล คาร์เนกี และหลักสูตรอื่นๆตามมาจากหลักการอันทรงคุณค่าของเขา อาทิเช่น การเสริมสร้างภาวะผู้นำ (Leadership Development) การนำเสนออย่างทรงพลัง (High Impact Presentations) ฯลฯ

เดล คาร์เนกี เขียนหนังสือเรื่อง วิธีชนะมิตรและจูงใจคน (How to Win Friends and Influence People) และ วิธีชนะทุกข์และสร้างสุข (How to Stop Worrying and Start Living) หนังสือได้รับการตีพิมพ์กว่า 38 ภาษา นอกจากนี้เขาได้เขียนคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์และมีรายการวิทยุประจำวันของตนเอง

ปัจจุบันเดล คาร์เนกี เป็นชื่อศูนย์ฝึกอบรมซึ่งมีสำนักงานต่างๆ กว่า 80 ประเทศ รวมทั้งประเทศไทยด้วย ซึ่งรายละเอียดเพิ่มเติมสามารถค้นหาได้จาก http://th.dalecarnegie.com

หนึ่งในบุคคลที่ผ่านหลักสูตรของ เดล คาร์เนกี และประสบความสำเร็จระดับโลก คือ วอร์เรน บัฟเฟตต์
เลออน บัตติสตา อัลแบร์ตี

ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ () (18 กุมภาพันธ์พ.ศ. 1947 – 25 เมษายน พ.ศ. 2015) เป็นผู้รู้รอบด้าน ผู้เป็นปราชญ์ สถาปนิก นักเขียน กวี นักภาษาศาสตร์ นักปรัชญา นักถอดรหัส ชาวอิตาลี ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน ผู้ที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาของศิลปวิทยาการในยุคเรอเนซองส์
อี้จิง

อี้จิง () คือวิชาที่ว่าด้วยการเปลี่ยนแปลง จากมีเป็นไม่มี ไม่มีเป็นมี บวกกลายเป็นลบ ลบกลายเป็นบวก จึงมีการแทนสิ่งเหล่านี้ด้วยเส้นเต็มและเส้นขาดสองแบบ เมื่อนำมารวมกันหกเส้นหรือฉักลักษณ์ (ฉักกะ = หก,ลักษณะ = รูปแบบ) เมื่อนำมาหาค่าความน่าจะเป็นก็จะได้รูปแบบการเปลี่ยนแปลงถึงหกสิบสี่แบบ จนกลายมาเป็นแม่แบบของวิชาฮวงจุ้ยหกสิบสี่ข่วยด้วยนั่นเอง ด้วยรูปแบบแห่งความจริง ของการเปลี่ยนแปลงหกสิบสี่แบบนี้เอง มันคือความจริงแท้ที่เดินคู่กับชีวิตคนเรา "อี้จิง" จึงสามารถชี้เส้นทางเดินที่ถูกต้องให้คนเราได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ

หลักการอ่านของวิชาอี้จิงมีหลายแบบ แต่โดยหลักใหญ่คือ เราต้องหาวิธีผู่กว้าหรือการขึ้นรูปแบบของกว้า ซึ่งประกอบไปด้วยเส้นหกเส้นให้ได้เสียก่อน โดยการขึ้นกว้านี้ ไม่มีรูปแบบที่ตายตัว สามารถขึ้นได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเห็นคนเดินมาแล้ว เราก็ตีความหมายมาเป็นกว้า หรือการโยนเหรียญ แล้วนำมาขึ้นกว้า หรือการใช้วันเดือนปีและเวลาปัจจุบัน มาตั้งกว้า ก็ถูกต้องทั้งหมด ที่บอกว่าถูกต้องทั้งหมด เพราะการขึ้นกว้า จุดประสงค์เพื่อต้องการอ่านเรื่องราวที่เราต้องการ โดยผู้ถามต้องมีความสัมพันธ์กับเรื่องนั้นด้วย จึงจะสามารถทำให้การอ่านนั้นถูกต้องได้ หลักเบื้องต้นของการอ่านความหมายของ "อี้จิง" ต้องรู้ความหมายของข่วยเสียก่อน ซึ่งหากมีความรู้เกี่ยวกับฮวงจุ้ย อาจจะได้เปรียบในจุดนี้

เมื่อครั้งบรรพกาล กษัตริย์อวี่ ประสบปัญหาอุทกภัย มีมังกรแบกภาพใบหนึ่งโผล่มาจากแม่น้ำฮวงโห (ภาพเหอถู) ตะพาบวิเศษก็คาบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นจากลำน้ำลั่วสุ่ย (ตำราลั่วซู) อวี่อาศัยภาพและตำรา ปรับเปลี่ยนขุนเขาทางน้ำแก้ปัญหาอุทกภัยทั้งเก้าแคว้นสำเร็จ หลังจากนั้น ก็อาศัยภาพเหอถูและความรู้จากการขจัดอุทกภัย เขียนตำราเหลียงซานขึ้นเป็นความหมายว่าเชื่อมต่อแม่น้ำภูเขา

เมื่อกษัตริย์อวี่เสียชีวิต บุตรชายคือเซี่ยฉี ก็ขึ้นเป็นกษัตริย์ราชวงศ์เซี่ย เทิดทูนตำราเหลียงซานเป็นคัมภีร์วิเศษ ใช้เสี่ยงทายทำนายโชคเคราะห์ต่อมา ซางทังล้มล้างราชวงศ์เซี่ย ก่อตั้งราชวงศ์ซางขึ้น ตำราเหลียงซานตกอยู่ในมือมหาเสนาบดีนามอีอิน ทำการปรับปรุ่งกลายเป็นตำรากุยฉัง หมายความว่าสรรพสิ่งของฟ้าดินล้วนเก็บซ่อนอยู่ภายใน ต่อมาใช้เป็นเครื่องมือทำนายโชคเคราะห์

ปลายราชวงศ์ซาง ติ้วอ๋องจับกุมจีซาง ไว้ในสถานที่เรียกว่าเซียงหลี่ จีซางเป็นคนชาญฉลาดระหว่างที่ถูกขังทำการศึกษาตำรากุยฉัง จนจัดทำตำราโจวอี้ ซึ่งอีกชื่อนึงคือ อี้จิง ครอบคลุมถึงความเปลี่ยนแปลงทั้งมวล สรุปแล้วตำราทั้งสามเล่มแม้มีชื่อผิดแผก แท้ที่จริงมีส่วนเกี่ยวเนื่องกัน
บัวผุด

บัวผุด หรือ บัวตูม () เป็นกาฝากชนิดหนึ่ง อาศัยอยู่บนรากของพืชจำพวกสกุลเครือเขาน้ำ ("Tetrastigma") ซึ่งชาวบ้านเรียกว่าย่านไก่ต้ม มีลักษณะเด่นที่ดอกซึ่งเป็นดอกเดียวขึ้นจากพื้นดินมีขนาดใหญ่ มีกลิ่นเหม็นมาก ให้เห็นระหว่างฤดูฝนระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนธันวาคม

ดอกตูมอยู่จะคล้ายกับหม้อขนาดใหญ่มีกลีบหนาจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางของดอก 70-80 เซนติเมตร ที่โคนของดอกมีกลีบนำสีน้ำตาลอมเหลืองเรียงสลับซับซ้อนกันอยู่มาก ภายในดอกจะมีแผ่นแบนคล้ายจาน ด้านบนมีปุ่มคล้ายหนามแหลมจานนี้จะซ้อนเกสรตัวผู้และรังไข่ไว้ด้านล่าง ดอกจะบานอยู่ได้เพียง 4-5 วันเท่านั้น หลังจากนั้นก็จะค่อย ๆ ดำเน่าไป

กระจายพันธุ์ทางภาคใต้ของไทย เช่นที่ อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และป่าดิบในรัฐกลันตัน และเประในประเทศมาเลเซีย ชาวบ้านนิยมนำดอกตูมมาต้มน้ำดื่ม ช่วยให้คลอดง่าย มดลูกเข้าอู่เร็ว

ดอกบัวผุดพบในบนพื้นที่อุทยานแห่งชาติเขาสก อำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี และถือว่าเป็นดอกไม้ประจำจังหวัด ในต่างประเทศ พบในป่าดิบตั้งแต่แหลมมลายูลงไป บัวผุดที่พบในประเทศไทยได้รับการตั้งชื่อเป็นสปีชีส์ของโลกเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยวิลเลิม ไมเยอร์ (Willem Meijer) นักพฤกษศาสตร์ชาวดัตช์จากมหาวิทยาลัยเคนทักกี สหรัฐอเมริกา ตั้งชื่อพฤกษศาสตร์สากลเพื่อเป็นเกียรติแก่อาร์เทอร์ ฟรานซิส จอร์จ เคอร์ (Arthur Francis George Kerr) นายแพทย์และนักพฤกษศาสตร์ชาวไอริช ผู้สำรวจพันธุ์ไม้ชนิดนี้เป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2472
18 ฝน คนอันตราย

18 ฝน คนอันตราย (Bullet Teen) ผลงานภาพยนตร์ลำดับที่สองของ พจน์ อานนท์ ต่อจาก สติแตก สุดขั้วโลก (2538) ได้เล่าเรื่องราวปัญหาสังคมของวัยรุ่น, ยาเสพติด, ตำรวจคอรัปชั่น และอาชญากรรมต่างๆ โดยได้ดารานักแสดงวัยรุ่นมากมาย มาถ่ายทอดเรื่องราวในภาพยนตร์ ซึ่งเนื้อหาในภาพยนตร์ล้วนแต่มีความรุนแรงมากมาย ซึ่งต่างจากผลงานเรื่องแรกที่เป็นแนวตลก ทำให้เสียงวิจารณ์ของเรื่องนี้อยู่ในเชิงบวก แต่ในช่วงนั้นประเทศไทยกำลังอยู่ในภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่แตก ทำให้รายได้ตลอดการเข้าฉายทำไปได้เพียง 25 ล้านบาทเท่านั้น ซึ่งต่างกับผลงานเรื่องแรกเกือบครึ่งนึงของรายได้ทั้งหมด

18 ฝน คนอันตราย เป็นเรื่องราวของเด็กวัยรุ่นทั้ง 4 คน คือ ต๊ะ (ฌานิศ ใหญ่เสมอ) โด่ง (สิทธิพร นิยม) ต่อ (นันทวัฒน์ อาศิรพจน์กุล) และนิคกี้ (สุระ ธีระกล) หลังจากที่โด่งได้ออกมาจากคุกแล้ว ทั้ง 4 คนก็พร้อมจะกลับตัวเป็นคนดีของสังคม แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อ หญิง (ฌัชฌา รุจินานนท์) น้องสาวของต๊ะถูกข่มขืน สร้างความเจ็บปวดให้กับต๊ะเป็นอย่างมาก และต้องการแก้แค้นกับคนที่ทำกับหญิงให้ได้
ดิจิท็อกซิน

ดิจิท็อกซิน (Digitoxin)เป็นสารประเภท cardiac glycoside มีโครงสร้างและผลต่อร่างกายเหมือนกับดิจ็อกซิน (แม้ว่าจะมีผลต่อร่างกายอยู่นานกว่า) สิ่งที่แตกต่างไปจากดิจ็อกซิน (ซึ่งถูกขับถ่ายออกจากร่างกายผ่านทางไต) คือ ดิจิท็อกซินจะถูกขับถ่ายผ่านทางตับ ดังนั้นจึงสามารถใช้กับผู้ป่วยที่มีไตไม่แข็งแรงได้ อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันแทบไม่มีการใช้ดิจิท็อกซินในการแพทย์แผนปัจจุบันของอังกฤษ
พญาแสนภู

พญาแสนภู () ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ล้านนา ครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 1868 ถึง 1877 เมื่อพระองค์ได้ขึ้นครองราชสมบัติแล้ว ไม่ทรงโปรดประทับอยู่ในเวียงเชียงใหม่ จึงทรงย้ายเมืองหลวงไปไว้ที่เชียงแสน แล้วลดฐานะเชียงใหม่เป็นเมืองลูกหลวง และทรงตั้งพระโอรสคือเจ้าคำฟูเป็นเจ้าเมืองเชียงใหม่ พญาแสนภูเสด็จสวรรคตที่เชียงแสนในปี พ.ศ. 1877 เมื่อเจ้าคำฟูขึ้นครองราชสมบัติก็ย้ายเมืองหลวงกลับมาไว้ที่เชียงใหม่
พญากือนา

พญากือนา () หรือพญาธรรมิกราช เป็นพระมหากษัตริย์ล้านนา รัชกาลที่ 6 แห่งราชวงศ์มังราย ทรงครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 1898 - พ.ศ. 1928 เป็นพระราชโอรสในพญาผายูกับพระนางจิตราเทวี

พญากือนามีศรัทธาในศาสนาพุทธอย่างแรงกล้า โปรดให้อาราธนาพระสุมนเถรจากกรุงสุโขทัยมาประดิษฐานพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์ในล้านนา และอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุไปประดิษฐานบนดอยสุเทพ
ฮาเนดะ ทาเคชิ

ฮาเนดะ ทาเคชิ เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง

ฮาเนดะ ทาเคชิ นักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ
จาง จื่ออี๋

จาง จื่ออี๋ () นักแสดงชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ได้รับฉายาว่า กงลี่น้อย มีผลงานเด่นเรื่อง Crouching Tiger, Hidden Dragon และ Memoirs of a Geisha

เกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 ที่กรุงปักกิ่ง พ่อเป็นข้าราชการ แม่เป็นครูอนุบาล สอบเข้าโรงเรียนนาฏศิลป์ปักกิ่ง เรียนระบำพื้นบ้าน จากนั้นจึงสอบเข้าวิทยาลัยการแสดงแห่งชาติและจบปริญญาตรี
เขื่อนดิน

เขื่อนดิน คือเขื่อนที่ก่อสร้างด้วยการถมดินบดอัดแน่น มีวัสดุหลักเป็นดินประเภททึบน้ำ

เขื่อนดินมี 2 ประเภท คือ

ในการออกแบบเขื่อนจะต้องพิจารณารายละเอียดดังต่อไปนี้ คือ

การออกแบบเขื่อนมีขั้นตอนโดยสังเขป ดังนี้

หลักเกณฑ์การออกแบบเขื่อนเก็บกักน้ำและอาคารประกอบ, 2545. กรมชลประทาน.
นนทบุรี: สมาคมศิษย์เก่าวิศวกรรมชลประทาน.
ประกอบการสัมมนาทางวิชาการเทคโนโลยีที่เหมาะสมในการทำงานชลประทาน.
ฟิงโกลฟิน

ตามปกรณัมชุด ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ฟิงโกลฟิน () เป็นกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ พระองค์เป็นโอรสองค์ที่สองของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส มีพี่ชายต่างมารดาคือ เฟอานอร์ และน้องชายร่วมมารดาเดียวกันคือ ฟินาร์ฟิน ฟิงโกลฟินมีโอรสธิดารวมสี่องค์คือ ฟิงกอน ทัวร์กอน อาเรเดล และอาราคาโน (ไม่ได้เอ่ยถึงในปกรณัม) ในปกรณัมกล่าวถึงฟิงโกลฟินว่า เป็นผู้มีร่างกายกำยำแข็งแรง จิตใจห้าวหาญ บางแห่งยกย่องว่าพระองค์เป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาบุตรแห่งอิลูวาทาร์ทั้งปวง ชื่อของพระองค์ในภาษาเควนยา คือ โนโลฟินเว (Nolofinwë) ซึ่งมีความหมายว่า 'บุตรแห่งฟินเวผู้เฉลียวฉลาด'

ฟิงโกลฟินและฟินาร์ฟิน เป็นโอรสของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส ซึ่งอภิเษกหลังจากมีริเอล พระชายาองค์แรกและมารดาของเฟอานอร์สิ้นพระชนม์ ดังนั้นจึงมักมีเรื่องขัดเคืองกันระหว่างเฟอานอร์กับฟิงโกลฟินเสมอๆ เพราะต่างก็เป็นโอรสองค์ใหญ่ เหตุแห่งความขัดเคืองกันส่วนใหญ่มาจากการยุแยงของเมลคอร์ เทพอสูรที่ริษยาในความรุ่งเรืองของเหล่าวาลาร์และพวกเอลฟ์ ครั้งหนึ่งเกิดการวิวาทกันจนเฟอานอร์ชักดาบออกต่อหน้าฟิงโกลฟิน จนเป็นเหตุให้เฟอานอร์ถูกลงโทษ ให้เนรเทศออกจากนครทิริออน ทว่าหลังจากนั้น มานเวเทพบดีได้จัดงานเลี้ยงและไกล่เกลี่ยให้พี่น้องทั้งสองกลับคืนดีกัน

แต่เมลคอร์และอุงโกลิอันท์ก่อเหตุร้าย ทำลายทวิพฤกษา สังหารกษัตริย์ฟินเว แล้วชิงซิลมาริลของเฟอานอร์ไปเสียจากท้องพระคลังที่ฟอร์เมนอส หลบหนีไปยังมิดเดิ้ลเอิร์ธ เฟอานอร์ประกาศตามไล่ล่ามอร์กอธ (หรือเมลคอร์) ประชาชนชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ก็เคียดแค้นและจะตามไล่ล่ามอร์กอธด้วย ฟิงโกลฟินจึงเป็นผู้นำชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ที่ติดตามเฟอานอร์กลับมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธ

หลังจากเฟอานอร์สิ้นพระชนม์ มายดรอส โอรสองค์ใหญ่ของเฟอานอร์สละสิทธิ์ในราชสมบัติ ฟิงโกลฟินจึงขึ้นเป็นจอมกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ เขาเป็นผู้นำในการสงครามต่อสู้กับมอร์กอธหลายครั้ง จนกระทั่งมอร์กอธตีโต้ด้วยไฟ ในสงครามดากอร์บราโกลลัค ทำให้ฝ่ายกองทัพเอลฟ์ได้รับความเสียหายยับเยิน รวมทั้งโอรสสององค์ของฟินาร์ฟิน คืออังกร็อดและอายก์นอร์ สิ้นพระชนม์ในการศึกครั้งนี้ด้วย ทำให้ฟิงโกลฟินลุแก่โทสะ บุกเพียงลำพังพระองค์เดียวเข้าไปถึงที่มั่นของมอร์กอธในอังก์บันด์ ฟิงโกลฟินได้สู้รบกับมอร์กอธตัวต่อตัว และสร้างบาดแผลแก่มอร์กอธได้ถึงเจ็ดแผล (จนทำให้มอร์กอธต้องเดินเขย่งขามานับแต่นั้น) แต่ไม่มีผู้ใดสามารถสังหารมอร์กอธซึ่งเป็นหนึ่งในเหล่าวาลาร์ได้ สุดท้ายฟิงโกลฟินจึงถูกมอร์กอธสังหาร

โธรอนดอร์พญาอินทรี นำร่างของฟิงโกลฟินออกมา ไปไว้ยังเขตเทือกเขาของกอนโดลิน ทัวร์กอนได้สร้างหลุมพระศพของฟิงโกลฟินในที่นั้น
ซิกกุรัต

ซิกกุรัต () เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญทางศาสนาของชาวซูเมอร์ (Sumerians) พบในบริเวณเมโสโปเตเมีย มีลักษณะคล้ายพีระมิดแบบขั้นบันไดแต่ด้านบนเป็นพื้นราบ พื้นราบด้านบนของซิกกุรัตนี้เป็นวิหาร ในระยะแรกใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา แต่ต่อมาซิกกุรัตนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังกษัตริย์ เช่น ซิกกุรัตที่เมืองอูร์ (Ur)

ซิกกุรัตสร้างขึ้นด้วยอิฐและไม้ จึงมีความแข็งแรงคงทนน้อยกว่าพีระมิดอียิปต์ที่สร้างด้วยหิน ซิกกุรัตเก่าแก่ที่สุดเท่าที่ค้นพบมีชื่อว่า “The White Temple” พบที่เมืองอูรุก (Uruk) หรือวาร์กา (Warka) บริเวณประเทศอิรักในปัจจุบัน มีอายุประมาณ 3,500 – 3,000 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเก่าแก่กว่าพีระมิดของอียิปต์หลายร้อยปี
มีเกลอซโซ

มีเกลอซโซ มีชื่อเต็มคือ มีเกลอซโซ ดี บาร์โตโลเมโอ มีเกลอซซี (; ค.ศ. 1391 - ค.ศ. 1472?) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี
มีเกลอซซีเกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ เป็นบุตรของช่างตัดเสื้อ ได้รับเข้าเป็นลูกศิษย์ของปรามาจารย์แห่งประติมากรชื่อ โดนาเตลโล ตั้งแต่วัยเด็ก

มีเกลอซซีมีความเชี่ยวชาญในการใช้วัสดุหินอ่อน สำริด และเงิน ได้สร้างสรรค์ประติมากรรมเลื่องชื่อไว้มากมาย เช่น รูปปั้นนักบุญจอห์นวัยหนุ่ม ที่เหนือประตูหน้าโบสถ์ดูโอโมในเมืองฟลอเรนซ์ และรูปปั้นของนักบุญจอห์นที่ทำจากเงินในโบสถ์ซานโจวันนี เป็นต้น ลูกค้าและเพื่อนรักของมีเกลอซซี คือ โกซีโม เด เมดีชี (Cosimo de' Medici) แห่งตระกูลเมดีชี ที่มีอิทธิพลอย่างมากในเมืองเวนิส ซึ่งได้ชักชวนให้มีเกลอซซีย้ายถิ่นฐานไปพำนักที่เมืองเวนิสในปี ค.ศ. 1433 ณ เมืองเวนิสแห่งนี้ มีเกลอซซีได้สร้างอาคารหลายหลัง รวมทั้งห้องสมุดซานจอร์โจมัจโจเร (San Giorgio Maggiore)

ในปี 1428 มีเกลอซซีได้ร่วมงานกับโดนาเตลโล ได้ร่วมกันสร้างแท่นเทศน์กลางแจ้ง (open-air pulpit) ที่โบสถ์เซนต์สตีเฟนที่เมืองปราโต (St. Stephen at Prato) ผลงานออกแบบสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของมีเกลอซซี คือ วังของตระกูลเมดีชี (Palazzo Medici in Florence) ซึ่งโกซีโมเป็นผู้ว่าจ้าง อาคารหลังนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของอิตาลีใน ศตวรรษที่ 15 ของ งานออกแบบเป็นการ ผสมผสานกันระหว่างความบางเบาของรูปแบบกอทิกอิตาลี (Italian Gothic) กับความหนาหนักและเป็นทางการของสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก (classical style) นอกจากนี้ด้วยทักษะทางวิศวกรรมของเขา ทำให้มีเกลอซโซได้รับการว่าจ้างให้ทำการปรับปรุงโครงการวังเวกกีโอ (Palazzo Vecchio) ซึ่งอยู่ในสภาพที่พังทลายขึ้นใหม่โดยมีการเพิ่มห้องและบันได้เข้าไปหลายส่วน

โกซีโมได้ว่าจ้างให้มีเกลอซซีออกแบบอาคารอีกหลายแห่งที่มีความสำคัญ แต่ที่น่าสนใจและเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ในแดนไกลคือ บ้านพักที่เมืองเยรูซาเลม สำหรับชาวฟลอเรนซ์ที่เดินทางไปแสวงบุญ มีเกลอซซีได้รับความนับถือจากลูกของโกซีโม ชื่อ โจวันนี เด เมดีชี (Giovanni de' Medici) เป็นอย่างมาก จึงได้รับความไว้วางใจให้ทำงานในรุ่นที่สองต่อไป โดยได้ทำโครงการให้กับโจวันนี เช่น ปราสาทแห่งเมืองฟิเอโซเล (Fiesole) มีเกลอซซีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1472 (หลักฐานไม่ตรงกันในหลายบันทึก) ศพของเขาถูกเก็บไว้ในโบสถ์ซานมาร์โก ณ เมืองฟลอเรนซ์
ยาโกบ ฟัน ตีเนิน

ยาโกบ ฟัน ตีเนิน () เป็นสถาปนิกชาวเฟลมมิช (จากภูมิภาคฟลานเดอส์ ทางเหนือของเบลเยียม) มีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตามประวัติศาสตร์ของเบลเยียม เชื่อว่า ฟัน ตีเนิน คือสถาปนิกผู้ออกแบบและก่อสร้างศาลาว่าการกรุงบรัสเซลส์ () ในปี ค.ศ. 1402 ซึ่งตั้งอยู่ในเขตของพระราชวัง เป็นงานสถาปัตยกรรมที่ได้รับการยกย่องให้เป็นผลงานชั้นเอก (masterpiece) ของยุโรปยุคกลาง (Medieval European) หอแขวนระฆัง (belfry) ของอาคารหลังนี้ สร้างโดยสถาปนิกอีกคนชื่อ ยัน ฟัน เรยส์บรุก (Jan van Ruysbroeck)
วัดวังกลม

วัดวังกลม ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร สร้างเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2459 มีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 71 ตารางวา มีพระประธานในอุโบสถคือหลวงพ่อลือ
จาโกโป ซานโซวีโน

จาโกโป ซานโซวีโน () มีชื่อเต็มว่า จาโกโป ดันโตนีโอ ซานโซวีโน (Jacopo d’Antonio Sansovino) (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1486 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1570) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ ชื่อที่ได้รับตอนเกิดคือ จาโกโป ตัตตี (Jacopo Tatti) ได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้จากอันเดรอา ซานโซวีโน (Andrea Sansovino) หลังจากนั้นได้เปลี่ยนนามสกุลตามอาจารย์

เมื่อครั้งอยู่ในโรม ได้มีผลงานประติมากรรมที่ทำให้ศิลปินและสถาปนิกระดับปรมาจารย์ เช่น บรามันเต (Bramante) และ ราฟาเอล (Raphael) ซานโซวีโน ย้ายกลับมาพำนักที่ฟลอเรนซ์ในปี 1511 และได้รับการว่าจ้างให้ปั้นรูปจำลองของเซนต์เจมส์ ให้โบสถ์ประจำเมืองฟลอเรนซ์ ("Basilica di Santa Maria del Fiore") รูปปั้นที่เขาวางแผนที่จะปั้นให้กับโบสถ์แห่งเมืองซานลอเรนโซ ได้รับการปฏิเสธโดยมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี (Michelangelo) ซึ่งเป็นสถาปนิกใหญ่ขณะนั้น หลังจากที่แบบร่างได้ถูกเสนอ โดยซานโซวีโนได้เขียนจดหมายประท้วงอย่างรุนแรงในปี 1518

ในช่วงนี้ซานโซวีโนได้พำนักกับเพื่อนศิลปินซึ่งเป็นจิตรกรเลื่องชื่อ นาม อันเดรอา เดล ซาร์โต และต่อมาเขาได้เดินทางกลับไปโรม โดยพำนักอยู่เป็นเวลาเก้าปี และหนีออกจากโรมไปพำนักที่เวนิสเนื่องจากภาวะสงคราม ในเหตุการณ์เข้าตีกรุงโรม โดยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทางตอนเหนือ นำโดยสมเด็จพระจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ในปี 1529 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสถาปนิกสูงสุด (Protomagister) ขึ้นตรงต่อผู้ว่าของเขตซานมาร์โกของเวนิส ทำให้เขากลายมาเป็นศิลปินที่มีอิทธิพลที่สุดในเมือง งานสถาปัตยกรรมชั้นเอกของเขาเป็นงานที่ยังได้รับการเยี่ยมชมโดยนักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองเวนิสมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งได้แก่ อาคารทุกหลังที่อยู่ ณ จัตุรัสมาร์โค ("Piazza San Marco") โดยเฉพาะอาคารที่เรียกว่า เซกกา (Zecca) หอคอยแห่งจัตุรัส นอกจากนี้เขายังได้ทำการปั้นประติมากรรมหลายชิ้นให้กับมหาวิหารซานมาร์โค

งานที่สำคัญมากชิ้นหนึ่งคือห้องสมุดแห่งมาร์โค ("Biblioteca Marciana") เป็นอาคารที่ได้รับการตกแต่งอย่างวิจิตรมากที่สุดอาคารหนึ่งในเวนิส เป็นความสำเร็จของการผสมผสานหลักการพื้นฐานที่เรียบง่ายของสถาปัตยกรรมคลาสสิก เข้ากับการตกแต่งประดับประดาอย่างวิจิตรในแบบของเมืองเวนิสได้อย่างลงตัว ซึ่งจะมีอิทธิพลอย่างมากต่อหลักการออกแบบสถาปัตยกรรมของอานเดรอา ปัลลาดีโอ
โคนิอีน

โคนิอีน (Coniine) เป็นแอลคาลอยด์ที่เป็นพิษที่พบในพืช poison hemlock และ yellow pitcher plant และทำให้เกิดกลิ่นเหม็นในพืช hemlock เป็นสารพิษที่มีฤทธิ์ทำลายระบบประสาทโดยรบกวนการทำงานของระบบประสาทส่วนกลาง มีความเป็นพิษต่อร่างกายมนุษย์และปศุสัตว์ทุกชนิด ปริมาณที่มีฤทธิ์ถึงแก่ชีวิตต่อมนุษย์มีไม่ถึง 0.2 กรัม โดยทำให้เสียชีวิตเนื่องมาจากระบบหายใจเป็นอัมพาต
พระเจ้าซรอนซันกัมโป

พระเจ้าซรอนซันกัมโป (ทิเบต: སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ་, "Songtsän Gampo") เป็นกษัตริย์ทิเบตระหว่าง พ.ศ. 1163 - 1193 เป็นกษัตริย์พระองค์แรกของทิเบตที่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ชัดเจน ทรงครองราชย์ในสมัยที่ทิเบตเรืองอำนาจทางทหาร ทรงสร้างสัมพันธไมตรีกับกษัตริย์แห่งจีนและเนปาล โดยอภิเษกกับเจ้าหญิงภริคุติ ราชธิดาของพระเจ้าอังศุวรมันแห่งเนปาล และเจ้าหญิงเหวินเฉิง(文成公主; མུན་ཅང་ཀོང་ཅོའི) ราชธิดาของพระเจ้าถังไถ่จง(唐太宗) กษัตริย์จีน พระชายาทั้งสององค์นี้นับถือพุทธศาสนา และได้นำศาสนาพุทธเข้ามาเผยแพร่ในทิเบต

พระเจ้าซรอนซันกัมโป ได้ส่งเสนาบดีของพระองค์คือ ทอนมีสัมโภทาไปศึกษาศาสนาพุทธในอินเดีย เมื่อกลับมา สัมโภทาได้ประดิษฐ์อักษรทิเบตและเขียนไวยากรณ์ภาษาทิเบต ส่งผลให้มีการแปลคัมภีร์ทางพุทธศาสนาเป็นภาษาทิเบต นอกจากนี้ พระองค์ได้วางระเบียบปฏิบัติ 16 ข้อ ที่ถือเป็นกฎหมายฉบับแรกของทิเบต และย้ายเมืองหลวงจากยาลุงไปสร้างเมืองหลวงใหม่ที่นครลาซา
พระเจ้าราลปาเชน

พระเจ้าราลปาเชน เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้าเสนาเล ในรัชสมัยของพระองค์มีการทะนุบำรุงพระพุทธศาสนาอย่างมาก สนับสนุนการแปลพระไตรปิฎก ทรงรับไตรสรณคมน์ทุกครั้งก่อนออกว่าราชการ การอุปถัมภ์พระพุทธศาสนาของพระองค์สร้างความไม่พอใจในหมู่ข้าราชการและประชาชนที่นับถือศาสนาบอน ทรงครองราชย์อยู่นาน 20 ปี ปลายรัชกาลเกิดความยุ่งยากในราชวงศ์ พระองค์เสด็จสวรรคตโยพลัดตกจากบันได ชาวทิเบตโดยทั่วไปเชื่อว่าพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์
สักยะ

นิกายสักยะ เป็นนิกายสำคัญนิกายหนึ่งของพุทธศาสนาในทิเบต รากฐานของคำสอนมาจากวิรูปะ โยคีชาวอินเดียผ่านทาง คายธร ดรอกมี สักยะเยเช ลูกศิษย์ของสักยะเยเชคือ คอน คอลจ็อก เจลโป ได้สร้างวัดชื่อวัดสักยะ จึงกลายมาเป็นชื่อนิกาย

ผู้นำที่เป็นหลักของนิกายสักยะเรียกว่า ปัญจะสังฆราช ได้แก่ ลาเซ็น กุงกะนิงโป, โสนัมเซโม, ดักปะ เจลเซ่น, สักยะบัณฑิตกุงกะ เจลเซ่น, และโดรกอน โชกยัล พักปะ นอกจากนี้ยังมีอาจารย์ที่ร่วมพัฒนานิกายสักยะ เรียกอลังการทั้ง 6 เช่น งอเซ็น กุงกะ ซังโป, ซองปะกุง กะนัมกยัล, โครัมเสนัม เซ็งเก, สักยะ โชเด็น เป็นต้น

นิกายสักยะมีการแบ่งเป็นนิกายย่อยหลายนิกายเช่นเดียวกับนิกายอื่นๆ คำสอนที่ถือเป็นแก่นของนิกายคือ ลัมเดร มรรควิถีและผล ปรัชญาทางมรรควิถีของนิกายนี้ถือว่าไม่สามารถแยกสังสารวัฏและพระนิพพานออกจากกันได้ เพราะจิตมีรากฐานอยู่ทั้ง 2 อย่าง ดังนั้น ผู้ฝึกฝนจำเป็นต้องศึกษาให้เข้าใจถ่องแท้ทั้ง 2 สภาวะ การปฏิบัติที่เป็นหลักของนิกายนี้คือ เหวัชระ จักรสัมภวะ ตันตระและมารกกาล

นิกายสักยะเคยมีบทบาทปกครองทิเบตอยู่ราว 100 ปี เนื่องจากสักยะบัณฑิตได้ไปเผยแพร่พุทธศาสนาที่มองโกเลียจนเป็นที่เลื่อมใสของโกดันข่าน ต่อมา พักปะ หลานชายของสักยะบัณฑิตประดิษฐ์อักษรพัก-ปาเพื่อใช้เขียนภาษามองโกเลีย กุบไลข่านพอใจผลงานของพักปะจึงแต่งตั้งให้พักปะมีอำนาจปกครองทิเบต 3 แคว้น ถือว่าพักปะเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ทิเบตที่มีอำนาจทั้งทางศาสนาและการเมือง
กาเลอาโซ อัลเลซี

กาเลอาโซ อัลเลซี () (ค.ศ. 1512- 30 ธันวาคม ค.ศ. 1572) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลี เกิดและเสียชีวิตที่จังหวัดเปรูจา ได้รับการถ่ายทอดวิชาโดย จิโอวาน บาติสตา คาโปราลิ (Giovan Battista Caporali) อัลเลซี ให้ความสนใจกับ สถาปัตยกรรมยุคโบราณ (ancient architecture) เป็นอย่างมากตั้งแต่วัยเยาว์ แนวทางการออกแบบที่เขาคิดค้นขึ้น ทำให้เขามีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับทั่วยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมืองเจนัว ซึ่งเขาได้ทำการออกแบบวังไว้หลายแห่ง บางแห่งได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก อัลเลซี ได้ทำการออกแบบก่อสร้างโบสถ์ และ วัง ในหลายๆ เมือง เช่น มิลาน ซิซิลี ฟลอนเดอร์ (ตอนเหนือของประเทศเบลเยี่ยม) และ เยอรมนี

งานที่สำคัญที่สุดคือ โบสถ์ ซานตา มาเรีย แห่งเมือง อาซิซิ ในจังหวัดเปรูจา ประเทศอิตาลี (Basilica of Santa Maria degli Angeli in Assisi)
โอเคเนชั่น

โอเคเนชั่น เป็นบริการฟรีบล็อก แห่งหนึ่งในประเทศไทย ของเครือเนชั่น เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2550 โดยผู้เขียนบล็อกมีทั้งบรรณาธิการ คอลัมนิสต์ ผู้สื่อข่าวจากสื่อในเครือเนชั่น และสมาชิกที่ลงทะเบียนร่วมกันผลิตเนื้อหา โดยมีเนื้อหาหลากหลาย ทั้งนี้ รูปแบบการนำเสนอเป็นไปในลักษณะที่เรียกว่า Citizen Reporter โดยให้สมาชิกทุกคนมีส่วนร่วมในการผลิตเนื้อหา

โอเคเนชั่นเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 89 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา
อักษรขอมไทย

อักษรขอมไทย เป็นอักษรขอมที่นำมาใช้เขียนภาษาไทย ซึ่งมีอักขรวิธีต่างจากการใช้อักษรขอมเขียนภาษาบาลีและภาษาเขมร อักษรดังกล่าวนี้สามารถพบได้ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา ตำรายา ตำราคาถาอาคม รูปยันต์ต่าง ๆ โดยมากปรากฏในแถบภาคกลาง และอาจพบได้บ้างในภาคใต้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย

พยัญชนะมีทั้งหมด 35 ตัว โดยแต่ละตัวมีทั้งรูปตัวเต็มกับตัวเชิงหรือพยัญชนะซ้อน มีการจัดแบ่งเป็นวรรคตามระบบภาษาสันสกฤต

รูปพยัญชนะอักษรขอมไทยน้อยกว่าอักษรไทย 9 ตัว โดยรูปพยัญชนะที่ขาดไป 9 ตัว คือ ฃ ฅ ซ ฎ ด บ ฝ ฟ และ ฮ ซึ่งการเขียนคำที่มีพยัญชนะที่ขาดไปเป็นดังนี้
พยัญชนะทุกตัวใช้เป็นพยัญชนะต้นได้ทั้งหมด ในกรณีของอักษรนำและตัวควบกล้ำ ตัวแรกใช้รูปตัวเต็ม ตัวต่อไปใช้รูปตัวเชิง

นิยมเขียนด้วยรูปตัวเชิงใต้พยัญชนะต้นหรือสระ เว้นแต่พยัญชนะมีรูปสระหรือตัวควบกล้ำอยู่ข้างล่างอยู่แล้วจึงใช้รูปตัวเต็มพ่อขุนไกร

แบ่งเป็นสระลอยกับสระจม รูปสระลอยใช้เขียนคำที่มีเสียง อ มีทั้งหมด 8 ตัว ได้แก่

รูปสระจมหรือประสมคล้ายกับอักษรไทยปัจจุบัน ที่ต่างไปมีดังนี้

การใช้ไม่แน่นอนมีทั้งที่ไม่เติมวรรณยุกต์ ใช้รูปวรรณยุกต์ต่างจากปัจจุบัน หรือใช้เหมือนกัน

มีทั้งเขียนบนพยัญชนะต้นและตัวสะกด บางครั้งไม่ใช้ไม้หันอากาศแต่เพิ่มตัวสะกดเป็น 2 ตัวแทน เช่น "วนฺน" = วัน, "ทงั" = ทั้ง