seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
พระเจ้าซองด๊อกมหาราช

พระเจ้าซองด๊อกมหาราช (ครองราชย์ ค.ศ. 702 - 737) กษัตริย์องค์ที่ 33 แห่งอาณาจักรชิลลา เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าซินมุน และเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ พระเจ้าฮโยโซ
ในปี ค.ศ. 704 ทรงได้พระมเหสี คือ พระนางซองจอง (คิม แบโซ) ธิดาของ (คิม วอนแท) มีพระราชโอรสคือ องค์ชายจุงกยอง ในปี ค.ศ. 715 (พ.ศ. 1258) ทรงสถาปนาองค์ชายจุงกยองขึ้นเป็นองค์รัชทายาท แต่ทรงเป็นได้ 2 ปีก็สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 717 (พ.ศ. 1260)

หลังจากนั้นทรงหมดความโปรดปรานมเหสีองค์แรก และทรงได้พระมเหสีองค์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 720 (พ.ศ. 1263) คือ พระมเหสีโซด๊อก ธิดาของ (คิม ซุนวอน) จากสกุลกึมเช่นกัน พระมเหสีโซด๊อกทรงให้ประสูติพระราชโอรสคือ พระเจ้าฮโยซอง และ พระเจ้าคยองด๊อก

พระเจ้าซองด๊อก ทรงสร้างความเจริญทุกด้านจนทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง สวรรคตในปี ค.ศ. 735 (พ.ศ. 1278) หลังจากครองราชย์ยาวนานถึง 35 ปี องค์รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮโยซองสืบต่อมา
พระราชวังชังด็อก

ชังด็อกกุง หรือ พระราชวังชังด็อก เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของเกาหลี สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าแทจงแห่งราชวงศ์โชซ็อน เมื่อปี พ.ศ. 1948 (ค.ศ. 1405) แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 1955 (ค.ศ. 1412) ด้วยเหตุที่พระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวังคย็องบก (Kyeongbok Palace) ผู้คนจึงเรียกพระราชวังแห่งนี้ว่าพระราชวังตะวันออก (East Palace) ซึ่งต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าซอนโจ กษัตริย์องค์ที่ 14 แห่งโชซ็อนได้โปรดเกล้าฯ ให้ขยายสนามหญ้าของพระราชวังเป็น 500,000 ตารางเมตร

ในปี พ.ศ. 2135 (ค.ศ. 1592) ขุนศึกญี่ปุ่น โทะโยะโตะมิ ฮิเดะโยะชิได้เข้ารุกรานเกาหลี กินเวลายาวนานถึง 7 ปี พร้อมกับเผาทำลายพระราชวัง ซึ่งในปีนี้เองเป็นปีที่ฉลองครบรอบ 200 ปีแห่งการสถาปนาราชวงศ์ โดยหลังจากผ่านสงคราม 7 ปีไปแล้ว พระราชวังก็ได้รับการบูรณะขึ้นอีกครั้งในปี พ.ศ. 2152 (ค.ศ. 1619) โดยพระเจ้าซอนโจ และองค์ชายควางแฮกุน แต่อีก 4 ปีต่อมา พระราชวังกลับเกิดเพลิงเผาวอดอีกครั้งในเหตุจลาจลที่ขุนนางไม่พอใจองค์ชายควางแฮและก่อการยึดอำนาจ สถาปนาองค์ชายนึงยางขึ้นเป็นพระเจ้าอินโจ พร้อมกับเนรเทศองค์ชายควางแฮไปเกาะคังฮวา จนพระราชวังถูกโจมตีอีกครั้งจากจักรวรรดิชิง (ประเทศจีน) แต่หลังจากนั้นพระราชวังก็ได้รับการสร้างใหม่ให้อยู่ในสภาพดั้งเดิม

พระราชวังชังด็อกได้ถูกใช้เป็นที่ประทับขององค์กษัตริย์ ที่ว่าราชการ และที่ทำงานของขุนนางจนถึงปี พ.ศ. 2415 (ค.ศ. 1872) เมื่อพระราชวังคย็องบกซึ่งอยู่ข้างเคียงได้รับการสร้างขึ้นใหม่อีกครั้งโดยสมเด็จพระจักรพรรดิซุนจง (จักรพรรดิองค์สุดท้ายของจักรวรรดิเกาหลี) แต่อย่างไรก็ตามสมเด็จพระจักรพรรดิซุนจงนี้ก็ได้เสด็จมาประทับที่พระราชวังชังด็อกเรื่อยมากระทั่งเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2469 (ค.ศ. 1926)

อย่างไรก็ตาม บรรดาสมาชิกราชวงศ์ลี (ราชวงศ์จักรพรรดิเกาหลี) ที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันซึ่งยังไม่มีสถานะเป็นประมุขแห่งรัฐอย่างเป็นทางการนั้น หากในอนาคตสถาบันจักรพรรดิเกาหลีถูกฟื้นขึ้นในฐานะสัญลักษณ์แห่งรัฐ (ระบอบประชาธิปไตยอันมีสมเด็จพระจักรพรรดิเป็นประมุข) พระราชวังแห่งนี้น่าจะเป็นสถานที่ใช้ในการประกอบพิธีบรมราชาภิเษกเพื่อการขึ้นเสวยราชย์ของสมเด็จพระจักรพรรดิ

สิ่งก่อสร้างในพระราชวังชังด็อกมีดังนี้ พระราชวังชังด็อกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 21 เมื่อปี พ.ศ. 2540 ที่เนเปิลส์ ประเทศอิตาลี โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
หอศิลป์บอร์เกเซ

หอศิลป์บอร์เกเซ (; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่กรุงโรมในประเทศอิตาลี ที่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1903

หอศิลป์บอร์เกเซตั้งอยู่ในสิ่งก่อสร้างที่เดิมเป็น “วิลลาบอร์เกเซพินชิอานา” ที่เดิมเป็นส่วนสำคัญของสวนแต่ในปัจจุบันสวนแยกเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหากเป็นสวนวิลลาบอร์เกเซ (Villa Borghese gardens) หอศิลป์บอร์เกเซเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะของงานสะสมบอร์เกเซ ที่รวมทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม และศิลปะโบราณที่เริ่มสะสมโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) หลานของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 คฤหาสน์สร้างโดยสถาปนิกฟลามินิโอ พอนซิโอ (Flaminio Ponzio) จากร่างที่เขียนโดยสคิปิโอเนเอง ผู้ที่ใช้เป็นคฤหาสน์นอกเมืองสำหรับจัดงานเลี้ยง

สคิปิโอเน บอร์เกเซเป็นผู้อุปถัมภ์คนแรกๆ ของจานโลเรนโซ แบร์นินี และเป็นผู้ชอบสะสมงานของคาราวัจโจ ที่ประกอบด้วย “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้”, “นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ”, “บัคคัสไม่สบาย” และอื่นๆ ภาพเขียนอื่นๆ ที่สำคัญก็ได้แก่ “วีนัสและเจ้าสาว” โดยทิเชียน, “ชะลอร่างจากกางเขน” โดยราฟาเอล และงานของปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และเฟเดอริโค บารอชชิ (Federico Barocci)

งานศิลปะบางชิ้นในหอศิลป์
พระราชวังชังกย็อง

ชังกย็องกุง หรือ พระราชวังชังกย็อง เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของเกาหลี ปัจจุบันตั้งอยู่ในโซล ประเทศเกาหลีใต้ เดิมเป็นพระราชวังฤดูร้อนของกษัตริย์ราชวงศ์โครยอ กระทั่งพระเจ้าเซจงมหาราชมีดำริที่จะสร้างพระราชวังถวายแก่พระราชบิดาคือ พระเจ้าแทจง ต่อมาในปี พ.ศ. 2026 ในรัชสมัยพระเจ้าซองจง โปรดให้บูรณะซ่อมแซมและขยายอาณาเขตของพระราชวัง ระหว่างยุคล่าอาณานิคมของญี่ปุ่น พวกญี่ปุ่นได้สร้างสวนสัตว์ สวนสาธารณะ และพิพิธภัณฑ์ไว้ที่นี่ จนในปี พ.ศ. 2526 ได้มีการย้ายสวนสัตว์และสวนสาธารณะออกไปเหลือแค่พิพิธภัณฑ์เท่านั้น
รถไฟสายทางช้างเผือก

รถไฟสายทางช้างเผือก ( 銀河鉄道の夜 ) เป็นวรรณกรรมเยาวชน ที่เขียนขึ้นโดย มิยาซาวะ เคนจิ เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2470 ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2477 ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดย สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น) เมื่อปี พ.ศ. 2545 การการแปลของมณฑา พิมพ์ทอง

" จากคำนำ" รถไฟสายทางช้างเผือก แสดงให้เห็นอุดมคติอันสูงส่งในการที่จะอุทิศตัวเองเพื่อผู้อื่น ตัวละครในเรื่องที่ไปถึงแดนสวรรค์ต่างเป็นผู้ที่เสียสละเพื่อเพื่อนมนุษย์ และมีความเชื่อมั่นในการกระทำของตนเองทั้งสิ้น มิยาซาวะได้แสดงให้เห็นปณิธานอันแน่วแน่ในการที่จะทำให้ผู้อื่นมีความสุขผ่านคำพูดของโจวานนี ตัวละครเอกในเรื่องซึ่งเดินทางไปในความฝันกับขบวนรถไฟร่วมกับคัมพาเนลลาเพื่อนรักของเขา สิ่งเหล่านี้คือความบริสุทธิ์งดงามของ รถไฟสายทางช้างเผือก ที่ยังคงอยู่ในดวงใจของผู้อ่านชาวญี่ปุ่นชั่วนิรันดร

นวนิยายได้รับการดัดแปลงเป็นละครเพลง และละครเวทีอยู่เสมอ ถูกนำมาสร้างเป็นแอนิเมชัน ออกฉายในปี พ.ศ. 2528

หนังสือการ์๖นที่มีชื่อเหล่านี้ล้วนมีเนื้อหาของ รถไฟสายทางช้างเผือกแทรกอยู่ในเนื้อเรื่อง หรือดัดแปลงบทประพันธ์ในเข้ากับเนื้อเรื่องของตนเองรถด่วนอวกาศ 999
เบรกบีตฮาร์ดคอร์

เบรกบีตฮาร์ดคอร์ () เป็นแนวเพลงแดนซ์ ได้รับอิทธิพลจากแนวเพลง แอซิดเฮาส์ และเบรกบีต ที่เกิดขึ้นปลายทศวรรษ 1980 เริ่มแพร่กระจาย ใน สหราชอาณาจักร ในต้นทศวรรษ 1990s เพลงแนวเบรกบีตฮาร์ดคอร์มักเล่นในไนต์คลับในสหราชอาณาจักร และเบรกบีตฮาร์ดคอร์ยังถูกจัดเป็นส่วนหนึ่งในดนตรีเรฟ
พระราชวังท็อกซู

ท็อกซูกุง หรือ พระราชวังท็อกซู เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์โชซ็อนและเกาหลี เดิมพระราชวังแห่งนี้เป็นที่ประทับขององค์ชายวอลซาน พระเชษฐาในพระเจ้าซองจงหรือองค์ชายชาซาน ระหว่างสงครามเจ็ดปี ที่นี่ได้กลายเป็นพระราชวังหลวง โดยพระเจ้าซอนโจเป็นกษัตริย์องค์แรกที่เสด็จมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้ และองค์ชายควางแฮกุนได้ทรงสวมมงกุฎที่นี่เมื่อ ค.ศ. 1608 (พ.ศ. 2151) และทรงเปลี่ยนชื่อพระราชวังแห่งนี้เป็น คย็อนกุนกุง (경운궁, 慶運宮) ในปี ค.ศ. 1611 (พ.ศ. 2154) หลังจากทางราชสำนักได้กลับไปสร้างพระราชวังชังด็อกขึ้นมาใหม่ในปี ค.ศ. 1618 (พ.ศ. 2161) พระราชวังแห่งนี้ก็ได้เป็นพระราชวังรองตลอด 270 ปี (ค.ศ. 1618-1888) และได้เปลี่ยนชื่อเป็น ซอกุง (พระราชวังตะวันตก) 
ต่อมาในปี ค.ศ. 1897 (พ.ศ. 2440) หลังจากเกิดวิกฤติการณ์ทางการเมืองแล้ว พระเจ้าโกจงได้ทรงลี้ภัยเข้าไปประทับในสถานทูตรัสเซีย หลังจากนั้นพระองค์ได้กลับมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้ และได้เปลี่ยนชื่อเป็นคย็อนกุนกุงอีกครั้ง หลังจากทรงย้ายกลับมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้แล้วโปรดให้มีการขยายและเพิ่มเติมสิ่งอำนวยความสะดวกในพระราชวัง หลังจากทรงสละราชสมบัติให้สมเด็จพระจักรพรรดิซุนจง พระราชโอรสก็ทรงประทับที่พระราชวังแห่งนี้และได้เปลี่ยนชื่อพระราชวังเป็น ท็อกซูกุง จนถึงทุกวันนี้ และมีเรื่องเล่าอ้างอิงว่าทรงอธิษฐานให้มีพระชนม์ชีพที่ยาวนานและทรงใช้พระชนม์ชีพที่เหลือประทับที่ ฮัมนย็องจ็อน โดยปัจจุบันนี้พระราชวังท็อกซูได้เป็นพิพิธภัณฑ์มีสวนป่าและมีพระบรมรูปพระเจ้าเซจงมหาราช
พรรคเทียนแห่งธรรม

พรรคเทียนแห่งธรรม (อักษรย่อ: ท.ห.ธ. ) จดทะเบียนจัดตั้ง เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2551 มีสำนักงานใหญ่ของพรรคตั้งอยู่ เลขที่ 1548 ถนนสุรนารายณ์ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา โดยมี นายธนากร วีรกุลเดชทวี เป็นหัวหน้าพรรค และนางจันทิมา วีรกุลเดชทวี เป็นเลขาธิการพรรค

พรรคเทียนแห่งธรรม จดทะเบียนในปี พ.ศ. 2551 โดยก่อนหน้านั้น นายสนธิ ลิ้มทองกุล แกนนำกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย เปิดเผยว่ามูลนิธิยามเฝ้าแผ่นดินจะพัฒนาไปเป็น "พรรคเทียนแห่งธรรม" ซึ่งภายในกลุ่มผู้จัดการได้มีแนวคิดการตั้งพรรคการเมืองกันมานานแล้ว โดยดูเหมือนเป็นการพูดเล่น แต่กลับมีการเสนอชื่อพรรค, สัญลักษณ์พรรค, คำขวัญพรรค, และนโยบายพรรคอย่างเป็นการเป็นงาน และมีการตอบรับในบทความของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ ซึ่งนายสุริยะใส กตะศิลา ผู้ประสานงานกลุ่มพันธมิตรฯ ออกมายอมรับว่ามวลชนของกลุ่มพันธมิตรฯ เป็นผู้นำชื่อพรรคเทียนแห่งธรรม ไปจดไว้กับคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) เพราะทางแกนนำเกรงว่าจะมีคนนำชื่อพรรคไปแอบอ้างเพื่อหาผลประโยชน์ โดยอีกพรรคหนึ่งที่มวลชนของกลุ่มพันธมิตรฯ ได้ไปจดทะเบียนไว้คือ พรรคประชาภิวัฒน์ ซึ่งกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ได้มีการจดทะเบียนตั้งพรรค คือ พรรคการเมืองใหม่

พรรคเทียนแห่งธรรม มีคณะกรรมการบริหาร จำนวน 9 คน ได้แก่
ไท ต.ศิลาชัย

ไท ต.ศิลาชัย หรือนายเอกวัฒน์ ทาริน เกิดเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2528 ที่จังหวัดอุดรธานี

ไทเริ่มต้นด้วยการชกมวยไทยในชื่อโชคนำชัย ต.ศิลาชัย เนื่องจากมีจุดเด่นที่เป็นมวยหมัดหนัก จึงหันมาชกมวยสากลเมื่อ พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าแพ้คะแนน ก้องเดช ศิษย์ตราษตระการ จึงหันกลับไปชกมวยไทยตามเดิม

อีก 4 ปีต่อมา ไทหันกลับมาชกมวยสากลอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2549 ชนะน็อค โอมิด โกลิซาเคย์ ยก 4 จึงหันมาชกมวยสากลอย่างต่อเนื่อง การชกที่สร้างชื่อเสียงคือชนะน็อคยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง อดีตแชมป์โลกของสมาคมมวยโลกในยกที่ 5 จากนั้น ไทได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนของสภามวยโลกรุ่นเฟเธอร์เวทและเป็นฝ่ายชนะคะแนน อาร์เมอร์ ทิโน่ ได้ครองแชมป์สมใจ ป้องกันแชมป์ได้ระยะหนึ่งก็ไปเสียแชมป์ที่ออสเตรเลีย
อาร์ สยาม

อาร์ สยาม เป็นบริษัทในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยค่าย อาร์ สยาม ได้แยกตัวจาก อาร์เอส โปรโมชั่น มาเป็นค่ายเพลงประเภทแนวลูกทุ่ง, หมอลำ และเพลงพื้นบ้าน โดยได้เปิดตัวในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2545

พ.ศ. 2545 คุณ สุรชัย เชษฐโชติศักดิ์ ผู้บริหารของค่ายเพลง อาร์เอส โปรโมชั่น ในขณะนั้น ได้มีแนวคิดที่จะแยกส่วนเพลงลูกทุ่งของค่ายออกมาเป็นบริษัทย่อยต่างหาก เพื่อความสะดวกในการดำเนินธุรกิจและสอดรับกับการแข่งขันของธุรกิจเพลงลูกทุ่งที่รุนแรงขึ้น จึงได้มีการจัดตั้งบริษัท "อาร์ สยาม" อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2545 โดยมี คุณศุภชัย นิลวรรณ บริหารงานในตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการ บริษัท อาร์ สยาม จำกัด

พ.ศ. 2547 หลังจากที่บริษัทอาร์เอสได้เข้าเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ จึงได้มีการแบ่งทีมเพลงในบริษัทออกเป็น 5 ยูนิต คือ

พ.ศ. 2548 บริษัท อาร์ สยาม จำกัด ได้ยุบรวมกับบริษัทแม่ เป็น ค่ายเพลง อาร์ สยาม 
โดย คุณศุภชัย นิลวรรณ บริหารงานในตำแหน่ง รองกรรมการผู้อำนายการดูแลงานเพลงลูกทุ่ง 
บริษัท อาร์.เอส.โปรโมชั่น จำกัด (มหาชน)
และ กรรมการผู้จัดการ ค่ายเพลง อาร์ สยาม ในเครือ บริษัท อาร์.เอส.โปรโมชั่น จำกัด (มหาชน)

พ.ศ. 2549 อ.มนต์ เมืองเหนือ ได้ลาออกจากบริษัท จึงได้มีการยุบยูนิตกระต่ายคู่ลง

พ.ศ. 2551 มีการปรับโครงสร้างภายในอีกครั้ง ตามแนวทาง Music Segmentation ของบริษัทแม่ จึงมีการยุบยูนิตแคน เร็คคอร์ด ยูนิต เพลงไชโย และยูนิตรักษ์ไทย แต่คงยูนิต มีดี เร็คคอร์ด ที่มีจุดแข็งอยู่ในส่วนเพลงลูกทุ่งสำเนียงใต้ ซึ่งได้กลายเป็นจุดเด่นของค่าย อาร์ สยาม ไปด้วย

พ.ศ. 2552 ได้มีการตั้งยูนิต ภูมิไท ดูแลโดย คุณ สร่างศัลย์ เรืองศรี (หนู มิเตอร์)ในเดือนพฤษภาคม 2552

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ได้มีการจัดทำสถานีทีวีดาวเทียมเป็นของตัวเอง ใช้ชื่อว่า "สบายดี ทีวี"

พ.ศ. 2554 ได้มีการตั้งยูนิต โฮมฮัก เรคคอร์ด ดูแลโดย คุณ พิสิษฐ์ ฐิติธนพันธ์ (โต จรัล) จนกระทั่งปี พ.ศ. 2560 คุณ พิสิษฐ์ ฐิติธนพันธ์ ได้ลาออกเพื่อไปทำงานที่ ท็อปไลน์มิวสิค

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2555-31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ได้มีการจัดทำสถานีวิทยุเป็นของตัวเอง ใช้ชื่อว่า "สบายดี เรดิโอ" ออกอากาศผ่านสถานีวิทยุเสียงจากทหารเรือ วังนันทอุทยาน กรุงเทพมหานคร คลื่นความถี่ FM 88.5 MHz

1 กันยายน พ.ศ. 2560 คุณศุภชัย นิลวรรณ ได้ลาออกจากบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน)

ปัจจุบัน ค่ายเพลง อาร์ สยาม ผลิตเพลงทุกแนวเพลง ไม่ได้จำกัดเฉพาะเพลงลูกทุ่ง
พชร ธรรมมล

พชร ธรรมมล (ชื่อเดิม: ปรมัติ; ชื่อเล่น: ฟลุค) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงเมื่อเป็นอันดับที่สาม จากการเข้าประกวดร้องเพลง ในรายการโทรทัศน์ "เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 5"

พชรเกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2531 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายของทรงวุฒิ รมยะพันธุ์ แต่มีปัญญา ธรรมมล (ต้อ) ครูชำนาญการ วิทยาลัยนาฏศิลป์ ซึ่งรับพชรเป็นบุตรบุญธรรมตามกฎหมาย เป็นผู้เลี้ยงดูจนเติบโต ปัจจุบันอยู่ระหว่างศึกษาปริญญาตรี สาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ในวัยเด็ก พชรแสดงเป็นพระยอดฟ้า ในภาพยนตร์เรื่องสุริโยไท และแสดงเป็นพระนเรศ ในละครโทรทัศน์เรื่องกษัตริยา
พระคริสต์ทรงรับพิธีล้าง (ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา)

พระเยซูรับศีลจุ่ม () เป็นภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา จิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน “พระเยซูรับศีลจุ่ม” เป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1448 ถึงปี ค.ศ. 1450

เปียโรได้รับจ้างให้เขียนภาพนี้โดยสำนักสงฆ์ลัทธิคามาลโดเลเซ ที่ ซานเซพอลโครในทัสเคนี ภาพนี้เดิมเป็นส่วนหนึ่งของบานพับภาพ เป็นงานเขียนสมัยแรกของเปียโรซึ่งเห็นได้ว่ายังมีลักษณะการเขียนแบบ “light painting” ของ โดเมนนิโค เวเนเซียโน (Domenico Veneziano) ผู้เป็นครู

ภาพเขียนเป็นภาพพระเยซูกำลังรับศีลจุ่มจากนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ เหนือพระเศียรเป็นภาพของนกพิราบ พระเยซู, มือของนักบุญจอห์น นกพิราบ และขันน้ำของนักบุญจอห์น แบ่งภาพเป็นสองส่วนเท่าๆ กันอีกจุดหนึ่งที่เปียโณใช้แบ่งภาพ คือต้นไม้ทางด้านซ้ายของพระเยซู ซึ่งแบ่งภาพตามแบบที่เรียกว่า “อัตราส่วนทองคำ” (Golden ratio)

เทวดาสามองค์ที่ยืนทางด้านซ้ายแต่งตัวไม่เหมือนกัน และแตกต่างจากการเขียนภาพทั่วไป เทวดาสามองค์ไม่ได้อยู่ในอาการที่สนับสนุนหรือเกี่ยวข้องกับเยซู แต่ยืนจับมือกันแทน ส่วนนี้ อาจจะสะท้อนถึง นโยบายของ การประชุมสภาบาทหลวงแห่งฟลอเรนซ์ ที่มีจุดมุ่งหมายในการประสานความสัมพันธ์ระหว่างคริสต์ศาสนจักรทางตะวันตกและตะวันออก และความจริงแล้วนักบวชคามาลโดเลเซ อัมโบรจิโอ ตราเวอร์ซาริ (Ambrogio Traversari) ก็เป็นผู้สนับสนุนการรวมตัวกันของสองฝ่าย สัญลักษณ์นี้ยังเน้นอีกด้วยจากผู้ที่จะมารับศีลจุ่มต่อจากพระเยซูที่แต่งตัวแบบตะวันออกที่ยืนอยู่ข้างหลัง

เปียโร เดลลา ฟรานเชสกามีชื่อเสียงในสมัยนั้นในทางการวาดแบบทัศนียภาพและแบบเรขาคณิต ซึ่งในภาพนี้จะเห็นได้จากแขนและขาของนักบุญจอห์นซึ่งทำเป็นสองมุมที่มีขนาดเดียวกัน
พระราชวังฤดูร้อนเดิม

พระราชวังฤดูร้อนเดิม () เป็นที่รู้จักในชื่อ ยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน (; ) เดิมมีชื่อเรียกว่า ยฺวี่-ยฺเหวียน (; ) เป็นกลุ่มพระราชวัง และสวนหย่อม ตั้งอยู่บริเวณชานกรุงปักกิ่ง ห่างจากพระราชวังต้องห้ามไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 8 กิโลเมตร ในบริเวณใกล้เคียงกับพระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอ-ยฺเหวียน

ยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 19 เพื่อเป็นที่ประทับของจักรพรรดิราชวงศ์ชิง มีเนื้อที่ประมาณ 3.5 ตารางกิโลเมตร พระตำหนักส่วนใหญ่สร้างด้วยหิน ตามแบบสถาปัตยกรรมตะวันตก จากการออกแบบของ Giuseppe Castiglione และ Michel Benoist สถาปนิกเยซูอิตชาวอิตาลี

พระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1707 ในรัชกาลจักรพรรดิคังซี เพื่อพระราชทานแก่พระราชโอรสองค์ที่สี่ ซึ่งต่อมาได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิหย่งเจิ้น และทรงขยายอาณาเขตพระราชวัง ในปี ค.ศ. 1725 และได้มีการบูรณะอีกครั้งในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง และใช้เป็นพระราชวังที่ประทับของสมเด็จพระจักรพรรดิ เป็นเวลาถึง 150 ปี

พระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน ถูกเผาทำลายในช่วงปลายของสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1860 โดยกองทหารฝรั่งเศส บุกเข้ายึดพระราชวัง ซึ่งเป็นที่ประทับของจักรพรรดิเสียนเฟิง ในกลางดึกของคืนวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1860 ต่อมาในวันที่ 18 ตุลาคม ลอร์ดเจมส์ บรูซ แห่งเอลกิน ผู้สำเร็จราชการของอังกฤษ ได้สั่งการให้กองทหารอังกฤษ จำนวน 3,500 คน บุกเข้าเผาทำลายพระราชวัง เพื่อเป็นการตอบโต้ราชสำนักจีน ที่สั่งทรมานและประหารชีวิตนักโทษชาวยุโรป และอินเดีย จำนวน 20 คน โดยใช้เวลาเผาทำลายถึง 3 วัน

ในยุคปัจจุบัน ทางการจีนเคยพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่จะสร้างพระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียนขึ้นมาใหม่ แต่ในที่สุดก็ได้ตัดสินใจอนุรักษ์ซากปรักหักพังไว้ในสภาพเดิม
แม่พระมหาการุณย์ (ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา)

แม่พระมหาการุณย์ () เป็นงานเขียนชิ้นแรก ๆ ของปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ Pinacoteca Comunale ที่เมืองซานเซพอลโคร ประเทศอิตาลี แผงกลางเป็นลักษณะภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ที่นิยมเขียนกันในอิตาลี

ในปี ค.ศ. 1445 Compagnia della Misericordia ซึ่งเป็นคณะภราดาฆราวาสของซานเซปอลโกรว่าจ้างปีเอโรเขียนบานพับภาพ ลักษณะที่นิยมสำหรับการเขียนบานพับภาพในสมัยนั้นมักจะเป็นการใช้สีสรรค์ที่จัด (precious colours) และฉากหลังเป็นทอง เขาไม่พอใจที่สัญญาจำกัดเวลาให้เขียนเสร็จภายในเพราะมีงานอื่นที่กำลังยุ่งอยู่ เขาโรจึงไม่ได้เขียนเสร็จจนอีกสิบเจ็ดปีต่อมาในปี ค.ศ. 1462

แผงที่เก่าที่สองแผงทางด้านซ้ายของแผงหลักเป็นภาพนักบุญเซบาสเตียนและนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา แผงนักบุญเซบาสเตียนมีลักษณะที่เกี่ยวข้องกับภาพเปลือยที่เขียนโดยมาซัชโช ปีเอโรมาเขียนจั่ว (tympanum) รอบแผงภายหลัง รวมทั้งภาพการตรึงพระเยซูที่กางเขนเหนือแผงกลาง และนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซีย ทูตสวรรค์ แม่พระรับสาร และนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีรอบด้านข้าง มาในปี ค.ศ. 1450 ปีเอโรก็เขียนภาพนักบุญอันดรูว์และนักบุญแบร์นาร์ดีโนแห่งซีเอนา เสร็จ บนฐานฉากแท่นบูชาประกอบด้วยฉากห้าฉากจากชีวิตของพระเยซูที่ส่วนใหญ่โดยผู้ช่วย ส่วนสุดท้ายที่เขียนคือแผงกลางซึ่งเป็นภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ซึ่งเป็นภาพพระแม่มารีแสดงพระกรุณาโดยการกางฉลองพระองค์คลุมผู้อยู่ภายใต้การพิทักษ์ของพระองค์

ปีเอโรมีปัญหาในการวางภาพบนที่บนฉากหลังที่เป็นสีทองล้วน ๆ เขาโรจึงขอให้ผู้จ้างอนุญาตให้วางรูปสมาชิกของคณะภราดาที่คุกเข่าภายในช่องในเสื้อคลุมที่กางออกไปของพระแม่มารีย์ ช่องว่างนี้จึงคล้ายมุขรอบด้านทำพิธีของโบสถ์ แต่องค์พระแม่มารีย์ก็ยังมีขนาดใหญ่กว่าที่ไม่ได้สัดส่วนกับผู้ที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุม ซึ่งเป็นลักษณะการวาดภาพของสมัยกลางที่ให้ความสำคัญต่อบุคคลสำคัญในภาพโดยวาดใหญ่กว่าคนอื่นๆ ในภาพ แต่ลักษณะการวาดรูปคนของปีเอโรมีอิทธิพลมาจากมาซัชโชและมีความลึกที่มีอิทธิพลมาจากฟีลิปโป บรูเนลเลสกี เป็นลักษณะของศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

อัลดัส ฮักซลีย์บรรยายภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ของปีเอโรว่าเป็นภาพเขียนที่สวยที่สุดในโลก ซึ่งเป็นคกล่าวที่เชื่อกันว่าทำให้ทหารอังกฤษที่จำได้เลี่ยงการทิ้งระเบิดที่เมืองซานเซพอลโครระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2
แม่พระมหาการุณย์

พระแม่มารีปางกรุณา (ภาษาอังกฤษ: Virgin of Mercy; ภาษาอิตาลี: Madonna della Misericordia; ภาษาเยอรมัน: Schutzmantelmadonna; ภาษาฝรั่งเศส: Vièrge au Manteau หรือ Vierge de Miséricorde) เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนา ที่เป็นภาพพระแม่มารีกางฉลองพระองค์คลุมกว้างออกไปเหนือกลุ่มคนที่เข้ามารับการพิทักษ์ หัวเรื่องการเขียนภาพนี้นิยมกันมากในอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 และมักจะเป็นลักษณะเขียนย่อยจากภาพเหมือนผู้อุทิศ (Donor portrait) ภาพเขียนลักษณะนี้พบในประเทศอื่นและศิลปะยุคต่อมาด้วย โดยเฉพาะในแคว้นคาเทโลเนีย และละตินอเมริกา

ตามปกติพระแม่มารีจะยืนอยู่องค์เดียวที่อาจจะมีเทวดายกเสื้อคลุมให้เพื่อที่จะทรงอุ้มพระบุตรได้ ผู้ที่ได้รับการพิทักษ์มักจะคุกเข่าและด้วยความจำเป็นมีขนาดร่างเล็กกว่าพระแม่มารีมาก ผู้ได้รับการพิทักษ์อาจจะเป็นผู้แทนของคริสต์ศาสนจักรโดยมีพระสันตะปาปาถือคทาประจำพระองค์และมงกุฏอยู่ข้างหน้าและผู้แทนของประชาชนในเมืองที่เขียน ภาพมักจะจ้างให้เขียนโดยกลุ่มคนเช่นครอบครัว, สมาคมภราดรภาพ, สมาคมพ่อค้า หรือสำนักสงฆ์หรือแอบบี ผู้รับการพิทักษ์ก็เป็นผู้จ้างให้เขียนภาพซึ่งแสดงจากการแต่งตัว หรือมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก็อาจจะเป็นภาพส่วนบุคคล บางครั้งในภาพก็จะมีลูกธนูหล่นลงมาเป็นสายอยู่เหนือภาพโดยมีเสื้อคลุมของพระแม่มารีปกป้องผู้หลบอยู่ข้างใน

งานเขียนภาพนี้ที่เก่าที่สุดอาจจะเป็นจิตรกรรมแผงเล็กที่เขียนโดยดุชโช ราวปี ค.ศ.1260 โดยมีพระซานฟรานซิคันสามคนหลบอยู่ในเสื้อคลุม ในภาพนี้พระแม่มารีทรงนั่งและกางเสื้อคลุมออกไปข้างเดียว และทรงอุ้มพระบุตรบนพระเพลาด้วยพระกรอีกข้างหนึ่ง

แรงบันดาลใจของรูปสัญลักษณ์มาจากทิพยทัศน์ที่รายงานใน “Dialogus Miraculorum” ของหลวงพ่อซิสเตอร์เชียนซีซาร์แห่งไฮสเตอร์บาค (Caesar of Heisterbach) ที่แพร่หลายอย่างกว้างขวางราว ค.ศ. 1230. นอกไปจากนั้นที่มาของภาพอาจจะเกี่ยวข้องกับประเพณีหรือทิพยทัศน์ของปาฏิหาริย์ที่เกี่ยวข้องกับภาพที่มีชื่อเสียงที่วัดเซนต์แมรีแห่งบลาแชร์แน (Church of St. Mary of Blachernae) ที่ คอนแสตนติโนเปิล ซึ่งเป็นที่มาของรูปสัญลักษณ์พระแม่มารีผู้พิทักษ์ (The Protection of the Mother of God) ของนิกายรัสเซียออร์โธด็อกซ์ แต่ภาพนี้ก็ไม่พบในศิลปะไบแซนไทน์ ภาพที่คล้ายคลึงกันเป็นภาพของพระแม่มารีที่ทรงปกป้องด้วยผ้าคลุมผมที่ทรงถืออยู่ในพระหัตถ์ที่พิทักษ์คนได้เพียงจำนวนน้อย ภาพตะวันตกนี้บางครั้งก็ยังพบในรูปสัญลักษณ์ของอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ที่อาจจะเผยแพร่ทางไซปรัสโดยผู้ไปรบในสงครามครูเสด หรือในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในยุโรปตะวันออก
ตามปกติแล้วภาพนี้ไม่ว่าจะเป็นจิตรกรรมหรือประติมากรรมจะเป็นภาพโดดๆ ไม่รวมอยู่ในภาพชุดใด ยกเว้น “ฉากแท่นบูชาพระแม่มารีปางกรุณา” โดย เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1445-1462 โดย เปียโร เดลลา ฟรานเชสกาที่วางแผง “พระแม่มารี” เป็นแผงกลางของฉากแท่นบูชาโดยมีแผงอื่นประกบข้างและเหนือภาพ

ในเยอรมนีใช้ภาพทรงเดียวกันแต่แทนที่จะเป็นพระแม่มารีก็เป็นนักบุญเออร์ซูลาผู้มักจะถือศรที่สัญลักษณ์ประจำตัวเพื่อไม่ให้สับสนกับพระแม่มารี

มาร์ติน ลูเทอร์กล่าวเสียดสีภาพนี้ว่าเป็นภาพ “แม่ไก่กับลูกเจี๊ยบ”

คำว่า “พระแม่มารีปางกรุณา” พบในความหมายอื่นที่ไม่เกี่ยวกับงานศิลปะที่กล่าวมา เช่นการใช้เป็นรูปสัญลักษณ์ของพระแม่มารีและพระบุตร พระแม่มารีผู้กรุณาทรงเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของบาร์เซโลนา
ฟลายอิ้ง ซูโม่

ฟลายอิ้ง ซูโม่ (Flying Sumo) คือ วงดนตรีแนวป๊อปร็อก สมาชิกวงประกอบด้วยเดิมวง ฟลายอิ้ง ซูโม่ มีชื่อวงว่า ม.teen เริ่มรวมตัวกันในปี พ.ศ. 2547 ผลิตงานเพลงชื่อ "ฟันเหล็กเด็กแนว" โดยเปิดให้ได้รับฟังผ่านระบบอินเทอร์เน็ต ซึ่งได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ต่อมาในปี 2550 ทางวงได้ร่วมงานกับค่ายดนตรี Backyard จึงได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น ฟลายอิ้ง ซูโม่ (Flying Sumo) ออกผลงานอัลบั้ม Teen Story ซึ่งเป็นอัลบั้มเต็มครั้งแรกของพวกเขาทั้ง 5 คน

ส่วนเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับวงคือ "ฟันเหล็กเด็กแนว", "จูงมือ", "เด็กใหม่" เป็นต้น
ปลาหมูลายเมฆ

ปลาหมูลายเมฆ () ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Botia kubotai" อยู่ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) มีรูปร่างแบนข้าง ลำตัวเรียวยาวเล็กน้อย ลำตัวมีสีสันสวยงามมาก โดยเป็นปล้องและดวงสีเหลืองสลับกับสีดำบนพื้นลำตัว ครีบและหางก็มีสีสันแบบนี้ด้วยเช่นกัน โดยปลาแต่ละตัวสีสันจะไม่เหมือนกัน ปากค่อนข้างเรียว มีหนวด 3 คู่ ใต้ตามีกระดูกแข็งอยู่ข้างละคู่ซึ่งสามารถพับเก็บได้

มีขนาดลำตัวใหญ่เต็มที่ไม่เกิน 8.5 เซนติเมตร

พบอาศัยอยู่เป็นฝูง หากินบริเวณหน้าดินเฉพาะลุ่มแม่น้ำสาละวินเท่านั้น โดยพบระหว่างพรมแดนไทย-พม่า โดยในเขตแดนไทยพบที่แม่น้ำสุริยะ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร

เป็นปลาชนิดใหม่ที่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ และถูกอนุกรมวิธานโดย ดร.มัวรีซ คอตเทเลต นักมีนวิทยาชาวสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อปี ค.ศ. 2004

จากความที่มีสีสันสวยงาม ทำให้ปลาหมูลายเมฆได้รับความนิยมในฐานะเป็นปลาสวยงามในระยะเวลาไม่นาน ในสถานที่เลี้ยง ปลาสามารถปรับตัวได้เป็นอย่างดี มีอุปนิสัยไม่ก้าวร้าว สามารถเลี้ยงรวมเป็นฝูงหรือรวมกับปลาอื่นได้เป็นอย่างดี โดยจะเก็บกินเศษอาหารที่ปลาใหญ่ในตู้กินเหลือ

อนึ่ง มีปลาหมูอีกชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายปลาหมูลายเมฆ และพบในลุ่มแม่น้ำสาละวินเช่นเดียวกัน คือ ปลาหมูพม่า ("B. histrionica")
เหวิน เทียนเสียง

เขาได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองหูหนานและเจียงซี
ปีค.ศ.1276 ในสมัยจักรพรรดิซ่งกงจง กองทัพมองโกลของกุบไลข่านตีได้เมืองต่างๆ ของจีน แล้วยกเข้าใกล้ราชธานีหลินอาน(หางโจว)ห่างจากกำแพงเมืองเพียง 30 ลี้ จักรพรรดิซ่งกงจงและไทเฮาเห็นว่าหมดทางสู้จึงขอสวามิภักดิ์ต่อมองโกล และเหวินเทียนเสียงออกไปเจรจาหย่าศึกแต่ก็ไม่เป็นผล กองทัพมองโกลบุกยึดเมืองหลวงและจับตัวเหวินเทียนเสียงไว้ แต่ก็หาทางหลบหนีออกมาได้ และจัดตั้งกองกำลังต่อต้านกองทัพมองโกล ในขณะที่ขุนนางอื่นที่ไม่ยอมแพ้ได้ย้ายราชธานีลงใต้ไปยังเมืองฝูโจว แล้วพากันยกองค์ชายเจ้าซื่อขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งต้วนจง มีเหวินเทียนเสียงเป็นอัครเสนาบดีใหญ่

ปีค.ศ.1277 จักรพรรดิซ่งต้วนจงสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน องค์ชายเจ้าปิ่งได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งตี้ปิง 1 ปีถัดมากองทัพมองโกลก็ยึดเมืองฝูโจวได้สำเร็จ เหล่าขุนนางจึงย้ายราชธานีลงใต้ไปยังเมืองกว่างโจว ปลายปี ค.ศ.1278 ทัพมองโกลได้ยกทัพใหญ่บุกเข้ามาที่เขาอู่พัวหลิ่ง (ทางเหนือของมณฑลกวางตุ้งปัจจุบัน) จับเอาเหวินเทียนเสียง ไปเป็นเชลย แล้วเข้ายึดราชธานีได้ในปี ค.ศ.1279 จักรพรรดิซ่งตี้ปิงและบรรดาขุนนางหนีไปยังภูเขาหยาซานริมทะเลซินฮุ่ย แต่กองทัพมองโกลก็ตามมาโจมตีอีก ลู่ซิ่วฟูขุนนางผู้ใหญ่ จึงแบกองค์ฮ่องเต้ลงเรือหนีฝ่าวงล้อมออกไปแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงจับฮ่องเต้หนีลงทะเลหายสาบสูญไป เมื่อทำลายราชวงศ์ซ่งใต้ได้แล้ว
เหวินเทียนเสียงก็ถูกส่งขึ้นเหนือไปยังต้าตู (ปักกิ่ง)ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1279 กุบไลข่านขังเหวินเทียนเสียงไว้ในบ้าน เป็นเวลาถึง 4 ปี เพื่อเกลี้ยกล่อมและบังคับให้มารับใช้ราชสำนักมองโกล แต่เขาไม่เคยยอมสวามิภักติ์ต่อราชวงศ์หยวนเลย 9 มกราคม ค.ศ.1283 เหวิน เทียนเสียง ก็ถูกประหารชีวิต ขณะที่เขามีอายุได้ 47 ปี โดยก่อนตายยังได้หันหน้าไปยังทิศใต้แล้วก้มลงคำนับต่อแผ่นดินเกิด

เหวินเทียนเสียงถือเป็นขุนนางและกวีผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในความซื่อสัตย์และภักดี โดยบทกวี กั้วหลิงติงหยาง (过零丁洋)สองวรรคท้ายเป็นประโยคที่คนจีนทุกคนยังท่องจำได้ขึ้นใจจนกระทั่งปัจจุบัน

辛苦遭逢起一经 ยากเย็นแสนเข็ญแตกฉานการรบ

干戈寥落四周星 ตรากตรำกรำศึกโดดเดี่ยวนานปี

山河破碎风飘絮 บ้านเมืองล่มสลายดุจใบไม้ร่วง

身世沉浮雨打萍 ชีวิตล่มจมดั่งแหนกลางลมฝน

惶恐滩头说惶恐 หาดหวางข่งแตกพ่ายขวัญผวา

伶仃洋里叹伶仃 ทอดถอนใจเดียวดายในหลิงติง

人生自古谁无死 แต่โบราณมาใครเล่าอยู่ค้ำฟ้า

留取丹心照汗青 เหลือเพียงใจภักดิ์คงคู่โลก

อย่างไรก็ตามในสองวรรคท้ายนั้น ได้มีการแปลเป็นสำนวนต่างๆอีกมาก ที่โด่งดัง เช่น "นับแต่อดีตมามีผู้ใดบ้างที่เคยหนีจากความตายได้ จะเหลือทิ้งไว้ก็แต่เพียงหัวใจอันสัตย์ซื่อนี้ที่ส่องสว่างอยู่ในประวัติศาสตร์" และ "เกิดมามีใครไม่ปลดปลง เกียรติยืนยงฝากไว้ในแผ่นดิน" เป็นต้น