seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เมืองที่มีฐานะเป็นนครในสหราชอาณาจักร

เมืองที่มีฐานะเป็นนครในสหราชอาณาจักร (ภาษาอังกฤษ: City status in the United Kingdom) เป็นเมืองที่ได้รับพระราชทานฐานะจากพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร (British monarch) ให้แก่ชุมชนที่ทรงเลือก การได้รับพระราชทานฐานะเป็นนครเป็นแต่การได้รับสิทธิที่จะเรียกตนเองเป็น “นคร” โดยไม่มีสิทธิพิเศษใดใดนอกไปจากนั้น แต่กระนั้นก็ยังเป็นสิ่งที่เป็นที่ต้องการกันเป็นอย่างแพร่หลายเพราะเป็นการนำมาซึ่งความมีหน้ามีตาของเมือง นอกจากนั้นการมอบสิทธิก็มิได้มีหลักเกณฑ์มาตรฐานแต่อย่างใด แต่ในอังกฤษและเวลส์ฐานะการเป็น “นคร” มักจะมอบให้แก่เมืองที่เป็นที่ตั้งของมหาวิหาร ประเพณีการตั้งเมืองที่มีมหาวิหารขึ้นเป็น “นคร” เริ่มมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1540 เมื่อสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงก่อตั้งสังฆมลฑล (ซึ่งก็หมายถึงการมีมหาวิหาร) ในเมืองแปดเมืองและพระราชทานฐานะเมืองต่างๆ เหล่านั้นให้เป็น “นคร” โดยทรงมอบพระราชเอกสารสิทธิ (letters patent) ให้

การมอบฐานะการเป็นนครให้เมืองในไอร์แลนด์และในเวลส์มีจำนวนน้อยกว่าในอังกฤษมาก ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในบริเวณที่ปัจจุบันเป็นไอร์แลนด์เหนือมีเมืองที่มีฐานะเป็นนครมีเพียงสองเมือง ส่วนในสกอตแลนด์ฐานะนครไม่มีให้กันอย่างเป็นทางการจนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งในเวลานั้นก็เริ่มมีการฟื้นฟูการมอบฐานะการเป็นนครโดยเริ่มในอังกฤษ ที่การมอบฐานะจะตามด้วยการก่อตั้งมหาวิหาร และต่อมาการมอบฐานะก็เกิดขึ้นในสกอตแลนด์

ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 การมอบฐานะการเป็นนครในอังกฤษและเวลส์ก็เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปว่าไม่จำเป็นต้องเป็นเมืองที่มีมหาวิหารและสิทธิที่มอบให้ตั้งแต่นั้นมาก็ขึ้นอยู่กับมาตรฐานหลายอย่างเช่นตามจำนวนประชากรในเมืองที่ได้รับฐานะเป็นต้น

ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มีการยุบเลิกรัฐบาลท้องถิ่นบางรัฐบาลที่เป็นผลของการปฏิรูปรัฐบาลท้องถิ่นที่เกิดจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น (ไอร์แลนด์) ค.ศ. 1840 (Municipal Corporations (Ireland) Act 1840) ทำให้เมืองเก่าหลายเมืองถูกยุบฐานะ แต่ก็ได้มีการมอบพระราชเอกสารสิทธิให้แก่เมืองที่ถูกกระทบกระเทือนเพื่อให้เมืองต่างๆ เหล่านั้นมีฐานะตามที่เคยเป็นมา ในปัจจุบันโรเชสเตอร์, เพิร์ธ และเอลกินเป็นเพียงเมืองสามเมืองเท่านั้นในสหราชอาณาจักรที่สูญเสียฐานะในการเป็นนคร
นากใหญ่ธรรมดา

นากใหญ่ธรรมดา หรือ นากยุโรป (; ) เป็นนากชนิดที่สามารถพบได้กว้างขวางมาก มีลำตัวยาว ขนหนาและหยาบเพื่อป้องกันมิให้น้ำซึมเข้ามา ทำให้ว่ายน้ำได้คล่องแคล่ว และป้องกันอากาศเย็นได้เป็นอย่างดี สีขนตามลำตัวเป็นสีน้ำตาลอ่อน ในบางครั้งอาจเปลี่ยนหรือเห็นเป็นสีเทา บริเวณท้องมีสีขนที่อ่อนกว่า หัวแบนและกว้าง หูกลม หางเรียวยาว ขนสั้น นิ้วเท้ามีพังผืดยึดติดกัน

มีความยาวลำตัวและหัว 55-72 เซนติเมตร ความยาวหาง 37.5-48 เซนติเมตร น้ำหนักสูงสุด 3-5 กิโลกรัม

มีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวางมากตั้งแต่ทวีปยุโรปจนถึงทวีปเอเชีย พบตั้งแต่ สหราชอาณาจักร, ยุโรปตะวันตก, รัสเซีย, ตุรกี, ซีเรีย, อิหร่าน, เลบานอน, ซาอุดิอาระเบีย, คูเวต, อิรัก, ปากีสถาน, อินเดีย, ศรีลังกา, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย, เกาะสุมาตราและเกาะชวา (มีทั้งสิ้น 11 ชนิดย่อย ดูในตาราง)

มีพฤติกรรมสามารถปรับตัวให้อาศัยในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี เช่น ป่าใกล้ลำธารหรือทะเลสาบ แม่น้ำขนาดใหญ่ สามารถขึ้นไปอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำบนพื้นที่ที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลถึง 1,000 เมตร อาหารหลัก คือ สัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ รวมทั้งเป็ดและไก่และนกน้ำชนิดต่าง ๆ ด้วย สามารถหาอาหารในน้ำที่มืดและขุ่นได้ด้วยการใช้ประสาทสัมผัสจากหนวด ทำหน้าที่รับรู้แรงสั่นสะเทือนจากการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำ ออกหากินตามลำพังหรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ หากินได้ทั้งกลางวันและกลางคืน มีพฤติกรรมในการถูตัวเกลือกกลิ้งกับทรายเพื่อเป็นการทำให้ขนแห้งและช่วยกระชับความสัมพันธ์ในครอบครัว ลูกนากใหญ่ธรรมดาจะเริ่มหัดอาหารกินเองเมื่ออายุได้ 4 เดือน โดยมีนากใหญ่ธรรมดาที่โตเต็มที่คอยช่วยเหลือและแบ่งปันอาหารให้ โดยบางครั้งอาจรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่เพื่อป้องกันอันตรายจากสัตว์นักล่าได้ด้วย

จากคุณสมบัติของขนที่ทั้งหนาและกันหนาวได้เป็นอย่างดี ทำให้ถูกล่าเพื่อเอาขนและหนังทำเป็นเสื้อขนสัตว์ในอดีต ก่อนที่ในปี ค.ศ. 1975 ทางกองทุนสัตว์ป่าโลก ได้เรียกร้องให้รัฐบาลประเทศต่าง ๆ ยกเลิกการค้าหนังนาก ซึ่งก็ได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดีรวมทั้งในประเทศไทยด้วย ซึ่งสถานะของนากใหญ่ธรรมดาในปัจจุบัน จัดอยู่ในบัญชีหมายเลข 1 (Appendix 1) ของอนุสัญญาไซเตส
พินอคคิโอ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2483)

พินอคคิโอ (Pinocchio) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดยาวเรื่องที่สี่ของวอลต์ ดิสนีย์ ออกฉายวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2483 กำกับโดย Ben Sharpsteen

พินอคคิโอ ได้ชนะเลิศรางวัลออสการ์ ใน 2 สาขา ได้แก่ สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และสาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม

เป็นเรื่องราวการผจญภัยของหุ่นไม้ที่มีชีวิต กับพ่อผู้ยากจนของเขา "เจปเปตโต" ซึ่งเป็นช่างไม้ ปิน็อกกีโอมีลักษณะเด่นที่รู้จักกันดี คือ เมื่อพูดโกหก จมูกของเขาจะยาวขึ้น

กอลโลดีนั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะเขียนเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องสำหรับเด็กตั้งแต่แรก ในเนื้อเรื่องดั้งเดิมนั้น พินนอคคิโอถูกแขวนคอตาย เนื่องจากทำความผิดนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ได้แก้ไขในฉบับถัดมา ซึ่งตอนจบนั้น ได้แก้ให้หุ่นกระบอกนั้นกลายเป็นเด็กที่มีชีวิตจริง ๆ ซึ่งก็เป็นตอนจบที่เรารู้จักกันดี
นาก (แก้ความกำกวม)

"นาก" อาจหมายถึง:
พระเจ้ากุสตาฟที่ 1 แห่งสวีเดน

พระเจ้ากุสตาฟที่ 1 แห่งสวีเดน (ประสูติ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2039 - 29 กันยายน พ.ศ. 2103)
เวสต์มินสเตอร์

เวสต์มินสเตอร์ (ภาษาอังกฤษ: Westminster) เป็นบริเวณในใจกลางลอนดอน (Central London) ภายในนครเวสต์มินสเตอร์ ที่ตั้งอยู่เหนือของฝั่งแม่น้ำเทมส์ทางตะวันตกเฉียงใต้ของนครหลวงลอนดอน และ 1 กิโลเมตรจากชาริงครอสส์ เวสต์มินสเตอร์เป็นบริเวณที่มีสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และสิ่งที่น่าสนใจสำหรับนักท่องเที่ยวที่มาชมลอนดอนรวมทั้งพระราชวังบัคคิงแฮม, แอบบีเวสต์มินสเตอร์ และบริเวณเวสต์เอ็นด์ของลอนดอน (West End of London)

เวสต์มินสเตอร์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของมิดเดิลเซ็กซ์ที่เป็นมลฑลในประวัติศาสตร์ของอังกฤษ (Historic counties of England) คำว่า “เวสต์มินสเตอร์” เป็นคำบรรยายโบราณของบริเวณรอบแอบบีเวสต์มินสเตอร์ –– “เวสต์” + “มินสเตอร์” (บริเวณทางตะวันตกของมหาวิหาร) เวสต์มินสเตอร์เป็นที่ตั้งของ รัฐบาลแห่งอังกฤษมาร่วมหนึ่งพันปี ตั้งแต่การก่อตั้งในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 เวสต์มินสเตอร์ก็เป็นที่ตั้งของพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ซึ่งเป็นมรดกโลกและเป็นที่ตั้งของรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน

สมเด็จพระราชาธิบดีออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดนและนอร์เวย์ (ประสูติ 21 มกราคม พ.ศ. 2372 - สวรรคต 8 ธันวาคม พ.ศ. 2450) เป็นพระมหากษัตริย์ตั้งแต่วันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2415 ทรงสละราชสมบัติจากการเป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2448 และทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสวีเดนเมื่อวันเดียวกันกับการเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์ พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2450 รวมพระชนมายุได้ 78 ปี ทรงดำรงตำแหน่งตามฐานันดรดังนี้สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งสวีเดนและนอร์เวย์มีพระราชโอรสพระราชธิดาทั้งสิ้น 4 พระองค์ดังต่อไปนี้
จักรพรรดิจินไท่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิจินไท่จง (ค.ศ.1075 - 1135) จักรพรรดิองค์ที่2แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อปี ค.ศ.1075 (พ.ศ. 1618) มีพระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยน อู่ฉีไม (Wanyan Wuqimai) (金太宗完颜晟，名 吴乞买)เป็นพระราชอนุชาในจักรพรรดิจินไท่จู่เมื่อพระเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 1123 (พ.ศ. 1666) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าจักรพรรดิจินไท่จง

ในปีที่ 4 ของรัชกาล ตรงกับ ค.ศ. 1127 (พ.ศ. 1670) พระองค์ได้ทรงนำกองทัพบุกเข้ายึดเมืองไคฟง เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่งเหนือได้สำเร็จ ทำให้ราชวงศ์ซ่งต้องย้ายเมืองหลวงหนีลงใต้ไปที่หลินอัน (เมืองหังโจว มณฑลเจ้อเจียงในปัจจุบัน)

จักรพรรดิจินไท่จงสวรรคตในปี ค.ศ. 1135 (พ.ศ. 1678) พระชนมายุได้ 60 พรรษา พระราชนัดดาของพระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิจินซีจง
ภาคของอังกฤษ

ภาค () เป็นเขตการปกครองท้องถิ่นระดับบนสุดของรัฐบาลท้องถิ่นในอังกฤษ (Local government in England) ยกเว้นลอนดอนที่มีระบบการปกครองเป็นของตนเอง ภาคการปกครองของอังกฤษก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และในปัจจุบันแบ่งเป็น 9 ภาค
เตียวเหลียง (ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก)

เตียวเหลียง หรือ จางเหลียง (; ; พินอิน: "Zhāng liàng อ่านว่า จางเลี่ยง"; ? - 189 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นที่ปรึกษาและเสนาธิการคนสำคัญของจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก โดยรับใช้หลิวปัง (ฮั่นเกาจู่) มาตั้งแต่ช่วงปลายราชวงศ์ฉิน จนถึงสงครามฉู่-ฮั่น ระหว่างหลิวปังและเซี่ยงอวี่ (ฌ้อปาอ๋อง) จนเป็นที่มาของวรรณกรรมจีนอมตะเรื่องไซ่ฮั่น เมื่อหลิวปังได้ชัยชนะเหนือฌ้อป้าอ๋องแล้วและขึ้นครองราชย์เป็นฮั่นเกาจู่ ก็ทรงแต่งตั้งเตียวเหลียงเป็นที่ปรึกษาในพระองค์

เชื่อกันว่า เตียวเหลียงได้รับคัมภีร์พิชัยสงครามที่ตกทอดมาจากเจียง ไท่กง หรือเจียง จื่อหยาง ที่ปรึกษาและเสนาธิการคนสำคัญอีกคนหนึ่งในยุคราชวงศ์โจวตอนต้น และในประวัติศาสตร์จีน จึงทำให้เตียวเหลียงวางแผนไม่เคยผิดพลาด

ซือหม่า เชียน นักบันทึกประวัติศาสตร์ในยุคจีนโบราณได้บันทึกถึงเตียวเหลียงเอาไว้ว่า ""เมื่อถึงคราวที่พระเจ้าฮั่นโกโจเผชิญปัญหาหนักหนาถึงขนาดคอขาดบาดตาย เตียวเหลียงผู้นี้ก็มักจะเป็นคนที่ช่วยพระองค์ให้รอดพ้นจากเรื่องเหล่านั้นเสมอ""

นอกจากนี้แล้ว เตียวเหลียงยังได้รับการกล่าวขานอีกว่า เป็นบุรุษที่มีใบหน้าสวยราวกับอิสตรีคนหนึ่งในประวัติศาสตร์จีน ผู้คนมักจะเข้าใจผิดอยู่บ่อยครั้งว่าเป็นอิสตรี

ในวรรณกรรมสามก๊ก นอกจากขวันต๋ง, งักเย(เล่ออี้) และเจียง จื่อหยาง แล้ว ความสามารถของขงเบ้งที่ทั้งชีซี ผู้เป็นสหาย และสุมาเต็กโช ผู้เป็นอาจารย์มักจะกล่าวเปรียบเปรยนั้น เตียวเหลียงก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่มักถูกหยิบยกไปเทียบเคียงกับขงเบ้ง โดยระบุว่า ""หนึ่งในนั้นคือเกงสง (เจียง จื่อหยาง) ผู้วางฐานรากของราชวงศ์โจวอย่างแน่นหนาเป็นเวลาแปดร้อยปีและคนอื่น ๆ เตียวเหลียงที่ทำให้ราชวงศ์ฮั่นรุ่งโรจน์เป็นเวลาสี่ร้อยปี""

เตียวเหลียงถึงแก่อสัญกรรรมเมื่อ 189 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 354)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1250

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1250 (ทางแยกเข้าท่าโป่งแดง) เป็นทางหลวงแผ่นดินภายในเขตอำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 2.3 กิโลเมตร เป็นถนนสายสั้นที่แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (ถนนเชียงใหม่-ฮอด-แม่ฮ่องสอน) ไปยังพื้นที่การท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำปายด้านทิศใต้ของตัวเมือง บริเวณหมู่บ้านท่าโป่งแดง

เส้นทางนี้แม้มีระยะทางสั้น แต่สามารถเชื่อมต่อกับทางหลวงชนบทได้หลายเส้นทาง ได้แก่ ทางหลวงชนบท มส.4012 (บ้านท่าโป่งแดง-บ้านห้วยเสือเฒ่า) ซึ่งเป็นเส้นทางต่อเนื่องจากสะพานแม่น้ำปาย ผ่านเรือนประทับแรมโป่งแดง ไปสิ้นสุดที่บ้านห้วยเสือเฒ่า (หมู่บ้านชาวกะเหรี่ยงคอยาว ที่นักท่องเที่ยวสามารถเข้าถึงได้สะดวกที่สุด) บริเวณชายแดนไทย-พม่า (รัฐกะยา) หรือเชื่อมต่อด้วยถนนเลียบแม่น้ำจากบ้านท่าโป่งแดง ถัดลงมายังบ้านห้วยเดื่อ และบรรจบกับทางหลวงชนบทสายบ้านแม่สะกึด-น้ำเพียงดิน ไปสิ้นสุดเส้นทาง ณ จุดผ่อนปรนการค้าชายแดนไทย-พม่า ที่บ้านน้ำเพียงดิน

นอกจากนี้ ทั้งบ้านท่าโป่งแดงและบ้านห้วยเดื่อ ที่โครงข่ายถนนตัดผ่าน ยังเป็นจุดที่มีท่าเรือหางยาวให้บริการนักท่องเที่ยวที่ต้องการล่องแม่น้ำปาย ไปชมวิถีชีวิตชาวกะเหรี่ยงคอยาวบ้านห้วยปูแกง เที่ยวชมถ้ำน้ำเพียงดิน และวนอุทยานผาหินตั้ง ก่อนสิ้นสุดการเดินทางที่บ้านน้ำเพียงดิน

เป็นถนนผิวลาดยางขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ในพื้นที่ตำบลผาบ่อง อำเภอเมืองฯ จังหวัดแม่ฮ่องสอน แยกจากหลักกิโลเมตรที่ 265.4268 ของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (ถนนเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน) ด้านซ้ายทาง (มุ่งหน้าตัวเมือง) ที่สามแยกประตูเมืองแม่ฮ่องสอนทิศใต้ ผ่านบ้านท่าโป่งแดง แล้วทอดข้ามแม่น้ำปายระยะทาง 186 เมตร ไปสิ้นสุดที่คอสะพานฝั่งขวาของแม่น้ำ โดยมีเส้นทางต่อเนื่องกับทางหลวงชนบท มส.4012 (บ้านท่าโป่งแดง-บ้านห้วยเสือเฒ่า) และมีแยกถนนผิวคอนกรีตเลียบแม่น้ำปายไปยังบ้านห้วยเดื่อ

เดิมเส้นทางนี้เป็นทางลำลองผิวลูกรัง กว้าง 3-4 เมตร ตัดผ่านพื้นที่ป่า ใช้สำหรับเข้าหมู่บ้านและโรงเรียนท่าโป่งแดง ต่อมาในปีงบประมาณ พ.ศ. 2523 กรมทางหลวงได้สำรวจวางแนวเส้นทางใหม่เพื่อเป็นทางเข้าสู่พระตำหนัก (เรือนประทับแรมโป่งแดง) มีการก่อสร้างทางและสะพานเบลี่ข้ามแม่น้ำปายเมื่อปี พ.ศ. 2523 ลาดยางเมื่อปี พ.ศ. 2524 มีการปรับปรุงพื้นผิวและภูมิทัศน์อีกครั้งในช่วงปี พ.ศ. 2544-2545 กระทั่งปี พ.ศ. 2546 จึงได้โอนพื้นที่บริเวณปากทางระยะทาง 220.5 เมตร ให้แก่เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน เพื่อก่อสร้างซุ้มประตูเมือง
หาน ซิ่น

หาน ซิ่น (; เสียชีวิต 196 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นขุนศึกซึ่งรับใช้หลิว ปัง (劉邦) ในช่วงสงครามฉู่–ฮั่น (楚漢戰爭) และมีส่วนสำคัญในการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น

เขาเป็นที่จดจำในฐานะแม่ทัพผู้ปราดเปรื่อง เลื่องลือกลยุทธ์ วิธีการบางอย่างของเขาเป็นที่มาของสำนวนจีนหลายสำนวน นอกจากนี้ เขา พร้อมด้วยจาง เลี่ยง (张亮) และเซียว เหอ (蕭何) ได้รับยกย่องเป็น "สามวีรบุรุษต้นยุคฮั่น" (漢初三傑)

หลิว ปัง ตอบแทนเขาโดยตั้งเขาเป็นฉีหวัง (齊王; "เจ้าฉี") ปกครองรัฐฉี (齊国) เมื่อ 203 ปีก่อนคริสตกาล ครั้นปีถัดมา ก็ตั้งเขาเป็นฉู่หวัง (楚王; "เจ้าฉู่") ปกครองรัฐฉู่ (楚国) แต่หลิว ปัง หวั่นเกรงที่เขามีอิทธิพลมากขึ้นทุกวัน จึงค่อย ๆ ลดทอนอำนาจเขา จนปลาย 202 ปีก่อนคริสตกาล ก็ถอดเขาจากตำแหน่ง "หวัง" (王; "เจ้า") ลงเป็นขุนนางตำแหน่ง "โหว" (侯) บรรดาศักดิ์ "หฺวายอินโหว" (淮陰侯) ต่อมาใน 196 ปีก่อนคริสตกาล เขาถูกกล่าวหาว่า คิดกบฏ และถูกลวงมาฆ่าทิ้งตามพระเสาวนีย์ของจักรพรรดินีลฺหวี่ (呂后)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1194

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1194 (แม่สะเรียง-แม่สามแลบ) เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ขึ้นเขาเป็นบางช่วงมีระยะทางทั้งหมด 26 กิโลเมตร เริ่มต้นจากสะพานข้ามแม่น้ำยวม และสิ้นสุดที่ศาลาชมทิวทัศน์แม่น้ำสาละวิน เป็นถนนลาดยางตลอดสาย
เซียว เหอ

เซี่ยวเหอ (? - 193 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นอัครมหาเสนาบดีในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ - จักรพรรดิฮั่นฮุ่ยตี้ เป็นผู้ช่วยของหลิวปังคู่กับเตียวเหลียงตั้งแต่ปลายราชวงศ์ฉิน เมื่อหลิวปังขึ้นครองราชย์แล้วก็ทรงแต่งตั้งเซี่ยวเหอเป็นอัครมหาเสนาบดี

เซี่ยวเหอถึงแก่อสัญกรรมในปีที่ 2 ในรัชกาลฮั่นฮุ่ยตี้ เมื่อ พ.ศ. 351
เตียวเหลียง (แก้ความกำกวม)

เตียวเหลียง เป็นชื่อบุคคลหลายคนยกตัวอย่างเช่น
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1270

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1270 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (กองลอย)-แม่แฮใต้] เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร โดยเริ่มต้นจากบ้านกองลอย อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่หรือเริ่มต้นจาก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 ที่บริเวณกิโลเมตรที่ 55 และสิ้นสุดที่บ้านแม่โถ อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ครูซ คาร์บาฮาล

ครูซ คาร์บาฮาล () อดีตนักมวยสากลชาวเม็กซิกัน เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ที่เมืองเวลาครูซ ประเทศเม็กซิโก มีศักดิ์เป็นน้องชายของนักมวยอดีตแชมป์โลกชื่อดัง ไมเคิล คาร์บาฮาล มีสถิติการชกทั้งหมด 47 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 25) เสมอ 2 แพ้ 16
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1337

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1337 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (หางปอน) -ประตูเมือง] เป็นถนนสายสั้น ๆ จากอำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน ไปบ้านพะโท ขนาด 2 ช่องจราจร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1266

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1266 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (แม่ลาน้อย)-ละอุบ] เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจรจากอำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ไปสิ้นสุดที่บ้านห้วยหมากหนุนหรือเริ่มต้นจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 ที่บริเวณหลักกิโลเมตรที่ 132
กิลเบอร์โต โรมัง

กิลเบอร์โต โรมัง () อดีตนักมวยสากลชาวเม็กซิกัน เป็นแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC) 2 สมัย ได้ชื่อว่าเป็นนักมวยในรุ่น 115 ปอนด์ที่เก่งกาจที่สุดในโลกคนหนึ่งเทียบเท่ากับ เขาทราย แกแล็คซี่ เมื่อสมัยที่ทั้งคู่ยังชกมวยอยู่ แต่ทั้งคู่ไม่ได้มีโอกาสชกเพื่อพิสูจน์ฝีมือกัน โดยก่อนที่จะชกมวยสากลอาชีพ โรมังเคยชกมวยสากลสมัครเล่นในทีมชาติเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 มาก่อน โดยตกรอบ 3 ในรุ่นฟลายเวท (51 กิโลกรัม)

โรมังเกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ที่เมืองเม็กซิกาลี รัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ รวมอายุได้ 29 ปี มีสถิติการชกทั้งหมด 61 ครั้ง ชนะ 54 (น็อค 35) เสมอ 1 แพ้ 6
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1285

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1285 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (ทุ่งมะส้าน)-ห้วยผึ้ง] เป็นทางหลวงแผ่นดินในพื้นที่ตำบลห้วยผา อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 15 กิโลเมตร แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) เข้าสู่หมู่บ้านในพื้นที่ชายแดนไทย-พม่า (รัฐฉาน) จนสิ้นสุดเส้นทางที่บ้านห้วยผึ้ง

ปัจจุบันเส้นทางนี้ได้มีการก่อสร้างทางหลวงชนบทเพิ่มเติม เพื่อต่อขยายเส้นทางจากบ้านห้วยผึ้ง ผ่านพื้นที่อุทยานแห่งชาติถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อไปยังจุดผ่อนปรนบ้านห้วยผึ้ง ที่ชายแดนประเทศพม่า บริเวณเขตเมืองปั่น ในแขวงลอยแหลม รัฐฉาน ซึ่งได้เปิดตลาดร่องแห้งเป็นตลาดนัดการค้าชายแดนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ถือเป็นช่องทางการค้าชายแดนที่สำคัญ 1 ใน 2 แห่งของจังหวัดแม่ฮ่องสอน นอกเหนือจากจุดผ่อนปรนบ้านห้วยต้นนุ่นในอำเภอขุนยวม ที่ชายแดนไทย-พม่า รัฐกะยา คาดว่าทางหลวงสายบ้านห้วยผึ้งรวมถึงส่วนต่อขยายนี้จะมีบทบาทต่อการค้าชายแดนผ่านรัฐฉานมากขึ้นในอนาคต โดยเฉพาะการขนส่งวัสดุก่อสร้าง เนื่องจากจุดผ่อนปรนแห่งนี้อยู่ห่างจากกรุงเนปยีดอ เมืองหลวงใหม่ของพม่าประมาณ 240 กิโลเมตรเท่านั้น

เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ระยะทาง 15.000 กิโลเมตร ผิวทางลาดยาง อยู่ในความดูแลของแขวงการทางแม่ฮ่องสอน สำนักทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง เส้นทางแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 บริเวณกิโลเมตรที่ 188.125 ด้านขวาทาง (มุ่งหน้าตัวเมืองแม่ฮ่องสอน) ที่หมู่บ้านห้วยผา ใกล้กับถ้ำปลา (ที่ทำการอุทยานแห่งชาติถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อ) เลียบฝั่งซ้ายของลำน้ำแม่สะงี ผ่านบ้านทุ่งมะส้าน บ้านนาปลาจาด บ้านทุ่งคาหาร ไปสิ้นสุดเส้นทางที่บ้านห้วยผึ้ง

เดิมเส้นทางนี้เป็นทางดิน กว้างประมาณ 3-4 เมตร เป็นเส้นทางของจังหวัดแม่ฮ่องสอน ต่อมากรมทางหลวงได้รับมาดำเนินการก่อสร้างตามโครงการพระราชดำริเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 จนแล้วเสร็จในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2529 และรับเป็นทางบำรุงของกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2529 มีสภาพเป็นทางลูกรังและลาดยางบางช่วง คันทางกว้าง 6 เมตร ในภายหลังได้มีการลาดยางเพิ่มเติมเป็นตอน ๆ ในช่วงปี พ.ศ. 2537-2541 จนเป็นผิวลาดยางตลอดทั้งเส้นทาง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1226

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1226 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (แม่ละนา)-ปางคาม] เป็นทางหลวงแผ่นดินภายในเขตอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 27.35 กิโลเมตร เป็นเส้นทางที่แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) ไปยังหมู่บ้านหลายแห่งในพื้นที่ชายแดนไทย-พม่า (รัฐฉาน) และสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดแม่ฮ่องสอน คือ ถ้ำแม่ละนา

เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) ที่หลักกิโลเมตรที่ 152.275 ด้านขวาทาง (จากแม่มาลัยมุ่งหน้าปาย) ที่ตำบลนาปู่ป้อม ผ่านบ้านแม่ละนา และสิ้นสุดที่บ้านปางคาม ในพื้นที่ตำบลปางมะผ้า อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ลักษณะเส้นทางช่วงต้นเป็นผิวลาดยาง ช่วงถัดมาเป็นผิวคอนกรีตสลับลูกรัง โดยมีแนวเส้นทางบางช่วงเลียบชายแดนไทย-พม่า

เดิมเส้นทางนี้เป็นทางคนเดินและม้าต่าง ต่อมาทางจังหวัดแม่ฮ่องสอนมีบัญชาให้อยู่ในความดูแลของกรมทางหลวง เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 เพื่อเป็นเส้นทางเข้าหมู่บ้านแม่ละนา ต่อมามีการก่อสร้างและรับมอบเป็นทางบำรุงของกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2529 และได้ปรับปรุงเป็นผิวลาดยางสลับกับผิวลูกรังในช่วงปี พ.ศ. 2539-2541
เป็นเส้นทางที่กรมทางหลวงได้รับมอบจากกองบัญชาการทหารสูงสุดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ได้ปรับปรุงเป็นผิวลาดยางสลับกับผิวลูกรังในช่วงปี พ.ศ. 2543-2545
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1265

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1265 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (ปาย)-วัดจันทร์] เป็นทางหลวงสายหลักที่ใช้สำหรับเดินทางเข้าสู่หมู่บ้านวัดจันทร์ และศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ โดยเชื่อมต่อจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (แม่มาลัย-ปาย-แม่ฮ่องสอน) ที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน

เส้นทางนี้อยู่ในการดูแลของแขวงการทางแม่ฮ่องสอน สำนักทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง เริ่มต้นจากแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) กิโลเมตรที่ 85+225 ด้านซ้ายทาง (จากแม่มาลัย) ที่บ้านแม่ปิง ตำบลแม่ฮี้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เลียบไปตามริมฝั่งห้วยแม่ยะและแม่น้ำปาย ผ่านบ้านเมืองแปง ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ ข้ามแม่น้ำแม่แจ่ม และสิ้นสุดที่หมู่บ้านวัดจันทร์ ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ ที่แยกตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1349 (สะเมิง-วัดจันทร์) รวมระยะทาง 43.913 กิโลเมตร เส้นทางเป็นถนนลาดยางขนาด 2 ช่องจราจรตลอดสาย กว้าง 7.00 เมตร เขตทางกว้างข้างละ 20.00 เมตร

แนวเส้นทางสายนี้ เดิมเป็นทางลำลองของเหมืองแร่มหาลานนาและทางเดินเท้าเข้าสู่หมู่บ้านวัดจันทร์ อำเภอแม่แจ่ม (เดิม) จังหวัดเชียงใหม่ ความกว้าง 2.5 เมตร กรมทางหลวงได้เริ่มก่อสร้างโดยขยายคันทางเดิมและปรับปรุงช่วงที่ลาดชันในปี พ.ศ. 2523-2524 จากนั้นได้ปรับปรุงเส้นทางช่วง 12 กิโลเมตรแรกเป็นผิวทางลูกรังในปี พ.ศ. 2526 และได้เร่งดำเนินการก่อสร้างผิวทางลูกรังในส่วนที่เหลือเพื่อสนับสนุนศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์เมื่อปี พ.ศ. 2527 แต่เนื่องจากกำลังคนและเครื่องจักรไม่พอ ทางแขวงการทางแม่ฮ่องสอนจึงดำเนินการจากกิโลเมตรที่ 12 ถึง 28 และศูนย์สร้างทางลำปางดำเนินการตั้งแต่กิโลเมตรที่ 28 เป็นต้นไป จากนั้นในปี พ.ศ. 2528 จึงได้ตัดลาดเชิงเขาแก้ความลาดชันเป็นแห่งๆ ในช่วง 28 กิโลเมตรแรก และได้รับมอบเส้นทางช่วงกิโลเมตรที่ 0 ถึง 26+931 เป็นทางบำรุงเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 ในภายหลังมีการปรับปรุงเส้นทางเป็นระยะๆ ในช่วงปี พ.ศ. 2539-2545 จนกระทั่งการปรับปรุงล่าสุด ทำให้เส้นทางนี้เป็นถนนลาดยางตลอดสายเมื่อปี พ.ศ. 2550
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1088

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1088 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (ออบหลวง)-แม่ซา] เป็นขึ้นเขาสูงชันแต่ไม่มากนัก โดยเริ่มต้นจากสวนสนบ่อแก้ว อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ บ้านแม่นาจร และสิ้นสุดที่บ้านวัดจันทร์ ช่วงสวนสนบ่อแก้ว-บ้านแม่นาจร เป็นถนนลาดยางช่วงบ้านแม่นาจร-บ้านวัดจันทร์ เป็นทางลูกรังจนไปบ้านวัดจันทร์ ถนนขนาด 2 ช่องจราจรตลอดสาย
ไปรษณีย์อืดอาด

ไปรษณีย์อืดอาด ซึ่งเป็นศัพท์บัญญัติจากภาษาอังกฤษว่า "snail mail" หรือ "smail" (จาก snail + mail) เป็นคำที่ประดิษฐ์กันขึ้นในทางเสียดสีระบบการขนส่งไปรษณียภัณฑ์ว่ากว่าจะบริการส่งถึงผู้รับนั้นช่างอืดอาดเหลือใจ โดยเฉพาะในภาษาอังกฤษนั้นว่าอืดอาดอย่าง "snail" คือหอยทาก เทียบไม่ได้กับไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ ไปรษณีย์อืดอาดนี้ความจริงแล้วก็หมายถึงไปรษณียภัณฑ์ที่ไม่ได้ส่งผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์นั่นเอง คือเป็นไปรษณียภัณฑ์ทั่วไปซึ่งบางทีภาษาอังกฤษก็เรียก "ไปรษณีย์กระดาษ" (paper mail) หรือ "ไปรษณีย์บก" (land mail) นอกจากนี้ คำ "ไปรษณีย์อืดอาด" ยังหมายถึง มิตรสัมพันธ์ทางไปรษณีย์ () อีกด้วย

คำ "ไปรษณีย์อืดอาด" มีการใช้ครั้งแรกประมาณ พ.ศ. 2513 ในเรื่องสั้น "เดอะเลตเทอร์" () ที่นายอาร์โนลด์ โลเบล (Arnold Lobel) เขียนไว้ในหนังสือ "ฟรอกแอนด์โทดอาร์เฟรนส์" () แต่มิใช่ในความหมายดังข้างต้น แต่หมายถึงไปรษณีย์ที่อืดอาดเพราะมีหอยทากจริง ๆ เป็นพนักงานไปรษณีย์ โดยในเรื่องสั้นนั้น เจ้ากบฝากจดหมายให้เจ้าหอยทากนำไปส่งให้แก่เจ้าคางคก พนักงานไปรษณีย์หอยทากใช้เวลาสี่วันในการนำพาจดหมายไปถึงจุดหมาย

ต่อมายังมีการใช้คำนี้โดยหมายถึงไปรษณีย์ที่หอยทากจริง ๆ เป็นพนักงานไปรษณีย์อีกด้วย โดยในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง "สตรอว์เบอร์รีชอร์ตเค้กอินบิ๊กแอปเพิลซิตี" () ฉายเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นมุกตลกซึ่งผลสตรอว์เบอร์รีได้รับจดหมายของเธอช้ากว่าปรกติถึงสามสัปดาห์ เพราะหอยทากเป็นพนักงานไปรษณีย์ และก็ยอมรับว่า "ไปรษณีย์หอยทาก (snail mail) อืดอาดเป็นธรรมดา"
นครเวสต์มินสเตอร์

นครเวสต์มินสเตอร์ (ภาษาอังกฤษ: City of Westminster) เป็นนครของลอนดอนที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของนครลอนดอนและเหนือฝั่งแม่น้ำเทมส์ และเป็นส่วนหนึ่งของใจกลางลอนดอน อาณาบริเวณของนครเวสต์มินสเตอร์รวมทั้งบริเวณเวสต์เอ็นด์เกือบทั้งหมดและเป็นที่ตั้งของรัฐบาลของสหราชอาณาจักร, พระราชวังเวสต์มินสเตอร์, พระราชวังบัคคิงแฮม, พระราชวังไวท์ฮอลล์ และ Royal Courts of Justice

ในปี ค.ศ. 1965 อำเภอลอนดอนก่อตั้งขึ้นจากอำเภอเดิมสามอำเภอ อำเภอเมโทรโพลิตันเซนต์มาริบอน, อำเภอเมโทรโพลิตันแพดดิงตัน และอำเภอเมโทรโพลิตันเวสต์มินสเตอร์ ที่ครอบคลุมบริเวณที่กว้างกว่าบริเวณเวสต์มินสเตอร์เดิม

นครเวสต์มินสเตอร์มีเนื้อที่ทั้งหมด 21.48 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2007 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 234,100 คน โดยถัวเฉลี่ยความหนาแน่นเป็นจำนวน 10,899 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
จักรพรรดิจินซีจง (หว่านเอี๋ยน เหอล่า)

สมเด็จพระจักรพรรดิจินซีจง (Xizong of Jin) (ค.ศ. 1119 - 1149) จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1119 (พ.ศ. 1662) พระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยน เหอล่า เป็นพระราชโอรสขององค์ชายซงจุ่น พระโอรสองค์โตในจักรพรรดิจินไท่จู่ เมื่อพระอัยกาคือจักรพรรดิจินไท่จง พระอนุชาในพระเจ้าจินไท่จู่ สวรรคตในปี ค.ศ. 1135 (พ.ศ. 1678) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่าจักรพรรดิจินซีจง ขณะพระชนม์เพียง 16 พรรษา และได้รับพระนามใหม่เป็นหวันเอี๋ยนต้าน(完颜亶)

พระเจ้าจินซีจงสิ้นพระชนม์เนื่องจากการปลงพระชนม์จากองค์ชายหวันเอี๋ยนเหลี่ยง(หวันเอี๋ยนตี้กูไน)ผู้เป็นพระญาติ และขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าไหหลิงอ๋องในปี ค.ศ.1149
พระเจ้าโจวอู่

พระเจ้าโจวอู่ (หรือพระเจ้าจิวบู๊อ๋อง ในสำเนียงแต้จิ๋ว, ) (? - 1043 ปีก่อน ค.ศ.) ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โจว ผู้โค่นล้ม ราชวงศ์ซาง ทรงครองราชย์ระหว่าง 1046 - 1043 ปีก่อน ค.ศ.

พระเจ้าโจวอู่ทรงริเริ่มการปกครองแบบ ศักดินา คือทรงแบ่งแยกดินแดนออกเป็นแคว้น และทรงแต่งตั้งเชื้อพระวงศ์แซ่ "จี" ขึ้นเป็น เจ้าผู้ครองนครรัฐ แล้วทรงส่งไปปกครองแคว้นต่างๆ

พระเจ้าโจวอู่เสด็จสวรรคตเมื่อ 1043 ปีก่อน ค.ศ. องค์ชาย จี้ สง พระราชโอรสองค์โตจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็น พระเจ้าโจวเฉิง

http://www.burapat.com/detail_boyhk.asp?id=517

http://www.reurnthai.com/index.php?topic=5517.0;wap2

http://thejeang.wordpress.com/category/%E0%B9%82%E0%B8%88%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%AD%E0%B9%8B%E0%B8%AD%E0%B8%87/
รายนามแชมป์โลกมวยสากลปัจจุบัน

เฉินหลง (WBA) 50-1-0-1 (34 KO) 30 สิงหาคม , 2551 , รัสลาน ชากาเยฟ (WBA) 25-0-1 (17 KO) 17 มิถุนายน , 2551

ฮอร์เก้ ลินาเรส 26-0 (17 KO) พฤศจิกายน 28, 2551

คริส จอห์น(WBA) 42-0-2 (22 KO) พฤศจิกายน 1, 2546

เซเลสติโน่ คาบัลเรโล (WBA) 31-2 (22 KO) พฤศจิกายน 21, 2551

อันเซลโม่ โมเรโน่ (WBA) 24-1-1 (8 KO) พฤษภาคม 31, 2008

วิค ดาร์ชิเนียน (WBA) 32-1-1 (26 KO) พฤศจิกายน 1, 2551

โฆเซ่ โลเปซ (WBO)

ไดกิ คาเมดะ (WBA) สถิติ 46-1-1 (20 KO)ได้ครองตำแหน่งเมื่อ 31 ธันวาคม 2551

บราฮิม อัสลูม (WBA) 23-2 (9 KO) มิถุนายน 1, 2551

โรมัน กอนซาเลซ (WBA) 23-0 (20 KO) 15 กันยายน 2551

===เฮฟวี่เวท (200+ ป., 90.7+ กก.)
พระเจ้าโจวเฉิง

พระเจ้าโจวเฉิง (จีน: 周成王พินอิน: zhōu chéng wáng) กษัตริย์องค์ที่ 2 แห่ง ราชวงศ์โจว ทรงครองราชย์ระหว่าง 1043-
1021 ปีก่อนคริสตกาล

เป็นพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้าโจวอู่ ทรงพระนามเดิมว่า จี สง เมื่อพระราชบิดาสวรรคตเมื่อ 1043 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้าโจวเฉิง

ในรัชสมัยของพระองค์ มีโจวกง (จีตัน ผู้เป็นพระปิตุลาหรืออา) ช่วยบริหารราชการแผ่นดิน แผ่นดินสงบสันติ

พระเจ้าโจวเฉิง เสด็จสวรรคตเมื่อ 1021 ปีก่อนคริสตกาล องค์ชายจี จ้าว จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็น พระเจ้าคัง