seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
หลายแผ่นดิน แม้สิ้นใจ ก็ไม่ลืม

หลายแผ่นดิน แม้สิ้นใจ ก็ไม่ลืม (; ; ดีวีดีในไทย ใช้ชื่อว่า "หลายแผ่นดิน แม้สิ้นใจ ก็ไม่ลืม" ) เป็นภาพยนตร์จีนที่กำกับโดยเฉิน ข่ายเกอ สร้างจากนวนิยายในชื่อเดียวกันของลิเลียน ลี นักเขียนชาวฮ่องกง

มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของโตวจื่อ นักแสดงอุปรากรจีนชาย ที่ได้รับการฝึกฝนให้รับบทเป็นตัวนาง กับซือโถว เพื่อนรุ่นพี่ที่คอยปกป้องโตวจื่อมาตั้งแต่เด็ก เมื่อเติบโตขึ้นโตวจื่อใช้ชื่อในการแสดงว่า เฉิงเตี๋ยอี มีชื่อเสียงโด่งดังกับกับบทอวี้จี่อัน นางสนมของเซี่ยงอี่ (หรือ ฌ้อปาอ๋อง 232-202 ปีก่อนคริสตกาล) แม่ทัพแห่งแคว้นฉู่ตะวันตกในยุคราชวงศ์ฉิน ที่แสดงโดยซือโถว ซึ่งใช้ชื่อในการแสดงว่า ต้วนเสี่ยวโหลว บทบาทของทั้งคู่มาจากอุปรากรปักกิ่งเรื่อง "ฌ้อปาอ๋อง" เกี่ยวกับการรบเมื่อ 202 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างเซี่ยงอี่ กับหลิวปัง, การสถาปนาราชวงศ์ฮั่น และเรื่อง "ศาลาโบตั๋น"

ภาพยนตร์นำเสนอความสัมพันธ์แบบสามเส้าแบบ ชาย-ชาย-หญิง ระหว่าง เฉิงเตี๋ยอี (รับบทโดย เลสลี่ จาง) กับ ต้วนเสี่ยวโหลว (รับบทโดย จาง เฟิงอี้) และนางโลมชื่อ จูเสียน (รับบทโดย กง ลี่) โดยภาพยนตร์จบลงที่ความตายของเฉิงเตี๋ยอี โดยใช้ดาบเชือดคอตัวเอง เช่นเดียวกับในบทอวี้จี่อัน ที่ตัวเองเป็นผู้เล่น

ภาพยนตร์สะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมและการเมืองจีนในช่วงต้นทศวรรษที่ 20 ตั้งแต่ยุคสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง การพ่ายแพ้ของกองทัพญี่ปุ่น การโค่นล้มพรรคก๊กมินตั๋งโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน ผ่านยุคการปฏิวัติทางวัฒนธรรมที่งิ้วกลายเป็นสิ่งต้องห้าม จนมาถึงยุคปัจจุบัน เป็นภาพยนตร์ภาษาจีนเพียงเรื่องเดียวที่ได้รับรางวัลปาล์มทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1993
ลิเงียม

ลิเงียม (; ถึงแก่กรรม พ.ศ. 777) ชื่อรอง เจิ้งฟาง เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิง ประวัติศาสตร์ เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงตาม ประวัติศาสตร์ ขุนพลฝ่าย จ๊กก๊ก แต่เดิมเคยรับใช้เล่าเจี้ยงเป็นคนที่มีความรู้แต่ โลภมากและเห็นแก่ตัวเมื่อ เล่าเจี้ยง สละมณฑลเสฉวนให้เล่าปี่แล้ว ลิเงียมก็ได้มาอยู่กับเล่าปี่ โดยได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการคลังเสบียง

ในเวลาต่อมา ในสมัยพระเจ้าเล่าเสี้ยน ลิเงียมซึ่งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการคลังเสบียง ไม่คิดจะส่งเสบียงมาให้ทหารของจ๊กก๊ก ขงเบ้งคิดว่าลิเงียมทรยศจึงได้แจ้งพระเจ้าเล่าเสี้ยน พระเจ้าเล่าเสี้ยนได้ยินดังนั้นก็คิดจะกำจัดลิเงียม แต่บิฮุย ได้บอกแก่พระเจ้าเล่าเสี้ยนว่า ลิเงียมเป็นคนที่ พระเจ้าเล่าปี่ โปรด อยากให้พระองค์ไว้ชีวิตลิเงียม พระเจ้าเล่าเสี้ยนจึงปลดออกจากตำแหน่งแล้วไล่ลิเงียมออกไปนอก เมือง แล้วลิเงียมก็ตรอมใจตายที่นอกเมืองในเวลาต่อมา
รหัสคิวอาร์

รหัสคิวอาร์ () หรือ คิวอาร์โค้ด เป็นเครื่องหมายการค้าของบาร์โค้ดเมทริกซ์ (หรือบาร์โค้ดสองมิติ) เดิมออกแบบสำหรับอุตสาหกรรมยานยนต์ในญี่ปุ่น บาร์โค้ดเป็นป้ายสำหรับให้เครื่องอ่านด้วยแสงที่บรรจุข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งของที่ตัวรหัสติดอยู่ รหัสคิวอาร์มีมาตรฐานของหลักการเข้ารหัส 4 แบบ (ตัวเลข อักขระอักษรเลข ไบต์/เลขฐานสอง และคันจิ) สำหรับเก็บข้อมูลดิบ

รหัสคิวอาร์ยังเป็นที่นิยมนอกเหนือจากอุตสาหกรรมยานยนต์ เนื่องจากความสามารถในการอ่านเร็วและพื้นที่เก็บข้อมูลที่มากกว่าเมื่อเทียบกับบาร์โค้ดรหัสผลิตภัณฑ์สากล รหัสคิวอาร์นำมาใช้ในการตามรอยผลิตภัณฑ์ การระบุสิ่งของ การระบุเวลา การจัดการเอกสาร และการตลาดทั่วไป

รหัสคิวอาร์ประกอบด้วยมอดูลสีดำ (จุดสี่เหลี่ยม) จัดวางในกริดบนพื้นหลังสีขาว ซึ่งสามารถอ่านได้ด้วยเครื่องมืออ่านภาพ (เช่น กล้องถ่ายรูป เครื่องสแกน เป็นต้น) และประมวลผลด้วยกระบวนการแก้ไขข้อผิดพลาดรี้ด-โซโลมอน จนกระทั่งภาพถูกแปลความหมายอย่างเหมาะสม และถอดออกมาจากรหัสที่นำเสนอเป็นภาพในแนวตั้งและแนวนอนจนได้ข้อมูลที่ต้องการ

รหัสคิวอาร์ไม่มีลิขสิทธิ์ แต่กำหนดและเผยแพร่ ในลักษณะของมาตรฐานไอเอสโอ โดยทางเดนโซเป็นผู้ถือสิทธิบัตรของรหัสคิวอาร์ แต่มิได้สงวนลิขสิทธิ์แต่อย่างใด
โมนิกา (นักร้อง)

โมนิกา เดนิส อาร์โนลด์ () หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ โมนิกา () เกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1980 เป็นนักร้องแนวอาร์แอนด์บี นักแต่งเพลง และในบางครั้งเป็นนักแสดง ชาวอเมริกัน เกิดและโตในแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย เธอเป็นสมาชิกวงชาร์ล ทอมสัน แอนด์เดอะเมเจสติกส์ วงร้องประสานเสียงแนวกอสเปล 12 ช้ิน และเซ็นสัญญาเป็นศิลปินนักร้องกับค่ายอาริสตา ในปี 1995 เธอออกผลงานอัลบั้มเปิดตัว "Miss Thang" (1995) ที่มี 4 ซิงเกิลและทำให้เธอเป็นศิลปินที่อายุน้อยที่สุดที่มีซิงเกิลฮิตอันดับ 1 ติดต่อกัน 2 เพลงบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอตอาร์แอนด์บีซิงเกิลส์ชาร์ต

หลังจากความสำเร็จจากซิงเกิล "The Boy Is Mine" ที่ร้องร่วมกับนักร้องแบรนดี้ และอัลบั้มที่ 2 ในชื่อเดียวกัน ในปี 1998 เธอก็ถือเป็นศิลปินหญิงแนวอาร์แอนด์บีรุ่นใหม่ที่ประสบความสำเร็จที่สุดคนหนึ่งในกลางถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 อย่างไรก็ตามความนิยมของเธอก็ลดลงไปในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 ที่เธอประสบกับปัญหาส่วนตัว รวมถึงการฆ่าตัวตายของแฟนหนุ่มของเธอ ปัญหาวุ่นวายกับอดีตคู่หมั้น โครีย์ "ซี-เมอร์เดอร์" มิลเลอร์ และการเลื่อนขายอัลบั้มชุดที่ 3 ชุด "All Eyez on Me" (2002) ในปี 2003 โมนิกา ออกอัลบั้มชุดที่ 4 ที่ชื่อ "After the Storm" หลังจากที่ไม่ประสบความสำเร็จ เธอก็มีซิงเกิลอันดับ 1 บนชาร์ตอาร์แอนด์บีอย่างเพลง "So Gone" หลังจากนั้นเธอก็ให้กำเนิดลูกชายคนแรกที่ชื่อ ร็อดนีย์ ราโมน ฮิลล์ ที่ 3 ในเดือนพฤษภาคม 2005 และหลังจากห่างหายไปในช่วงสั้น ๆ เธอกลับมาออกอัลบั้มชุดที่ 5 ชุด "The Makings of Me" ในเดือนตุลาคม 2006

ขณะที่เธอเป็นนักร้อง เธอก็มีชื่อเสียงจากการแสดงในภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์หลายเรื่อง รวมถึงรับบทสมทบในภาพยนตร์เรื่อง "Boys and Girls" (2000) และ "ATL" (2006) และยังแสดงในภาพยนตร์ของเอ็มทีวีเรื่อง "Love Song" (2000)
ออลเซนต์ส (กลุ่มดนตรี)

ออลเซนต์ส () เป็นกลุ่มดนตรีอังกฤษหญิงล้วน ก่อตั้งวงปลายปี 1993 ในชื่อ ออลเซนต์ 1.9.7.5 วงประกอบด้วยสมาชิกคือ เมลานี แบลตและแชซเนย์ ลูอิส และคู่พี่น้อง นิโคล แอปเพิลตันและนาตาลี แอปเพิลตัน พวกเธอถือเป็น 1 ในวงป็อปอังกฤษที่ประสบความสำเร็จที่สุด โดยมี 9 ซิงเกิลติดท็อป 10 (รวมถึงมีซิงเกิลอันดับ 1 ถึง 5 ซิงเกิล) มีอัลบั้มแผ่นเสียงทองคำขาว 2 ชุด (รวมถึงอัลบั้มอันดับ 1 อยู่ 1 อัลบั้ม) มีอัลบั้มแผ่นเสียงทองคำ 2 ชุด และมียอดขายเพลงและอัลบั้มมากกว่า 10 ล้านชุดทั่วโลก

อัลบั้ม

อัลบั้มรวมเพลง
ซิงเกิล
อารีเพ็ญ อุตรสินธุ์

นายกองตรี อารีเพ็ญ อุตรสินธุ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบสัดส่วน กลุ่ม 8 สังกัดพรรคมาตุภูมิ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี และอดีตรองหัวหน้าพรรคมาตุภูมิ

อารีเพ็ญ อุตรสินธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 ที่ตำบลปะลุรู อำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขานิติศาสตร์ และปริญญาโทสาขาบริหารรัฐกิจ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และสำเร็จการศึกษาประกาศนียบัตรชั้นสูง สาขาบริหารงานภาครัฐและกฎหมายมหาชน สถาบันพระปกเกล้า

อารีเพ็ญ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกที่จังหวัดนราธิวาส ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2529 และได้รับการเลือกตั้งเป็น ส.ส. จังหวัดนราธิวาสเรื่อยมา จนกระทั่งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 จึงย้ายมาลงสมัครรับเลือกตั้งในแบบบัญชีรายชื่อ

เขาเคยเป็นกรรมการบริหารพรรคประชาชน ในปี พ.ศ. 2531
ในปี พ.ศ. 2533 ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการในคณะกรรมการวิสามัญศึกษาปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้ 
อารีเพ็ญ เคยดำรงตำแหน่งทางการเมืองหลายตำแหน่ง อาทิรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (15 สิงหาคม 2540 - 8 พฤศจิกายน 2540) เป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2547 เป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม พ.ศ. 2538 และเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ พ.ศ. 2547

ในปี พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคมาตุภูมิ และในการเลือกตั้งในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ได้ลงรับสมัครเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อลำดับที่ 3 พรรคมาตุภูมิ แต่ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้ง และได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคมาตุภูมิ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 ต่อมาในปลายปี พ.ศ. 2556 ภายหลังการยุบสภาผู้แทนราษฎร เขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อไทย

ในปี พ.ศ. 2561 เขาและกลุ่มวาดะห์ นำโดยนาย วันมูหะมัดนอร์ มะทา อดีต ประธานสภาผู้แทนราษฎร ได้ย้ายมาสังกัดพรรคประชาชาติ
บาสแตร์

บาสแตร์ () เป็นเมืองหลวงของสหพันธรัฐเซนต์คิตส์และเนวิส มีประชากรราว 15,500 คนจากการสำรวจในปี 2000 ท่าเรือบาสแตร์ตั้งอยู่ที่พิกัด บนชายหาดตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเซนต์คิตส์ และเป็น 1 ในศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญของเกาะลีวาร์ด

บาสแตร์ถือเป็น 1 ในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในแคริบเบียนตะวันออก
แอเรีย 51

แอเรีย 51 () เป็นชื่อเรียกของฐานทัพที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของรัฐเนวาดา ในสหรัฐอเมริกาตะวันตก ห่างจากดาวน์ทาวน์ในลาสเวกัส 83 ไมล์ (133 กม.) ตั้งอยู่ทางฝั่งใต้ของ "กรูม เลก" ในบริเวณพื้นที่ทางทหารการบินลับขนาดใหญ่ มีจุดประสงค์เพื่อสนับสนุนการพัฒนาและทดสอบอากาศยานและระบบอาวุธ

ฐานทัพลับนี้ตั้งอยู่ในเขตทดสอบและฝึกซ้อมเนวาดาในพื้นที่ของกองทัพอากาศสหรัฐฯ อันกว้างขวาง ถึงแม้ว่าสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ จะดำเนินงานโดยฐานทัพทางอากาศที่ 99 (99th Air Base Wing) ที่ฐานทัพอากาศเนลลิส (Nellis Air Force Base) สิ่งอำนวยความสะดวกในกรูมเลกนี้ดำเนินการเสริมให้กับศูนย์ทดสอบกองทัพอากาศ (Air Force Flight Test Center (AFFTC)) ที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดส ในทะเลทรายโมฮาวี ราว 186 ไมล์ (300 กม.) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรูม และยังเป็นที่รู้จักของศูนย์ทดสอบฐานทัพอากาศกองที่ 3 (Air Force Flight Test Center (Detachment 3))

เนื่องจากความเข้มงวดด้านการปกปิดความลับของฐานทัพ ทำให้มักถูกตั้งประเด็นว่าเป็นทฤษฎีสมคบคิด ในเรื่องวัตถุบินไม่สามารถระบุเอกลักษณ์ หรือยูเอฟโอ
ธงชาติโปแลนด์

ธงชาติของประเทศโปแลนด์ ประกอบด้วยแถบแนวนอนสองสีขนาดกว้างเท่ากัน โดยแถบบนเป็นสีขาว แถบล่างเป็นสีแดง สีทั้งสองนี้ถือเป็นสีประจำชาติตามที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐโปแลนด์ สำหรับธงชาติโปแลนด์ที่มีการเพิ่มเครื่องหมายตราแผ่นดินลงที่กลางแถบขาวของธงถือเป็นธงชาติสำหรับใช้ในทางราชการตามกฎหมายทั้งในต่างประเทศและในเรือเดินทะเลของรัฐ ส่วนธงอีกอย่างหนึ่งที่คล้ายคลึงกับธงในราชการแต่มีการตัดชายธงเป็นรูปหางนกแซงแซวนั้นเป็นธงนาวีสำหรับกองทัพเรือโปแลนด์

สีขาวและสีแดงถือเป็นสีประจำชาติของโปแลนด์อย่างเป็นทางการมานับตั้งแต่ ค.ศ. 1831 ต้นกำเนิดของทั้งสองสีนั้นมีที่มีจากลวดลายของตราอาร์มแห่งเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียในอดีต ซึ่งได้แก่รูปนกอินทรีสีขาวของโปแลนด์ และรูปอัศวินชุดขาวขีม้าขาวถือโล่ของแกรนด์ดัชชีแห่งลิทัวเนีย ซึ่งตราอาร์มทั้งสองดวงนั้นต่างใช้สีพื้นตราเป็นสีแดงเช่นกัน โดยในยุคก่อนหน้านั้น กองทหารชาวโปลจะทำริ้บบิ้นรูปวงกลม (cockade) ด้วยสีต่าง ๆ ผสมกันอย่างหลากหลายติดที่หมวกเป็นสัญลักษณ์ สำหรับธงชาติโปแลนด์นั้นได้รับการยอมรับฐานะอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1919 และนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 เป็นต้นมา โปแลนด์จะมีการเฉลิมฉลองวันธงชาติในวันที่ 2 พฤษภาคมของทุกปี

ธงชาติโปแลนด์จะมีการชักไว้ตลอดเวลา ณ ที่ทำการของราชการระดับสูงสุดของประเทศ เช่น รัฐสภาสาธารณรัฐโปแลนด์และทำเนียบประธานาธิบดีที่กรุงวอร์ซอว์ เป็นต้น สถาบันอื่น ๆ และประชาชนชาวโปลส่วนมากจะชักธงชาติในวันหยุดราชการและในโอกาสพิเศษอื่น ๆ ที่มีความสำคัญเกี่ยวกับชาติ อนึ่ง กฎหมายธงของโปแลนด์ในปัจจุบันมิได้เข้มงวดการใช้ธงชาติซึ่งไม่มีรูปตราแผ่นดินอยู่ด้วย ตราบเท่าที่การใช้ธงดังกล่าวจะไม่เป็นไปด้วยความไม่เคารพ

ธงแถบแนวนอนสีขาวและสีแดงถือเป็นรูปแบบธงอย่างหนึ่งที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย ดังจะเห็นได้ว่ามีธงหลากหลายธงที่คล้ายคลึงกับธงชาติโปลแลนด์แต่มิได้มีความเกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด ธงสำคัญซึ่งมีลักษณะดังกล่าวได้แก่ธงของแคว้นโบฮีเมียในสาธารณรัฐเช็ค และธงชาติของสองประเทศซึ่งเรียงแถบสีแดงอยู่เหนือสีขาว อันได้แก่ธงชาติอินโดนีเซียและธงชาติโมนาโก ในประเทศโปแลนด์ ธงหลายชนิดจะมีพื้นฐานการออกแบบมาจากธงชาติเป็นหลัก และมีสีประจำชาติปรากฏร่วมอยู่ในธงด้วย
ดิออฟสปริง

ดิออฟสปริง () เป็นวงร็อกอเมริกันที่ก่อตั้งในฮันติงตันบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย ในปี ค.ศ. 1984 ตั้งแต่ก่อตั้งวง สมาชิกของวงคือ เดกซ์เตอร์ ฮอลแลนด์ (ร้องนำ กีตาร์), นูเดิลส์ (กีตาร์ลีดและกีตาร์ริธึม, ร้องประสาน) และเกรก เค. (เบส และร้องประสาน) วงยังมี รอน เวลตี (กลอง เพอร์คัชชัน) ส่วนมือกลองล่าสุดคือ พีต พาราดา อดีตสมาชิกวงเฟซทูเฟซ และเซฟส์เดอะเดย์ ที่อยู่กับวงมาตั้งแต่ปี 2007

วงดิออฟสปริงได้รับการยกย่องร่วมกับวงพังก์แคลิฟอร์เนียอย่างกรีนเดย์และแรนซิด ที่นำกระแสพังก์ร็อกกลับมาฟื้นฟูใหม่ในสหรัฐอเมริกาในช่วงระหว่างกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 จนปัจจุบัน ดิออฟสปริงออกผลงานสตูดิโออัลบั้ม 8 ชุด อัลบั้มรวมเพลง 1 ชุด อีพี 4 ชุด และดีวีดี 3 ชุด พวกเขามียอดขายอัลบั้มทั่วโลกกว่า 34 ล้านชุด ทำให้พวกเขาเป็นวงพังก์ร็อกที่มียอดขายมากที่สุดตลอดกาล โดยอัลบั้มตั้งแต่ปี 1994 ทุกอัลบั้มมียอดขายเกินล้านชุด

ตั้งแต่ออกผลงานอัลบั้มชุด "Smash" ที่ถือเป็นอัลบั้มเพลงจากค่ายอิสระที่ขายดีที่สุดตลอดกาล ดิออฟสปริงประสบความสำเร็จด้านยอดขายมากกว่า 5 อัลบั้ม มีซิงเกิ้ลดังอย่าง "Come Out and Play", และ "Self Esteem" อัลบั้มถัดมา 3 อัลบั้ม "Ixnay on the Hombre", "Americana" และ "Conspiracy of One" ก็ประสบความสำเร็จ ที่ "Ixnay on the Hombre" และ "Conspiracy of One" ได้รับแผ่นเสียงทองคำขาว อดีตมือกลอง รอน เวลตีออกจากดิออฟสปริงไปในต้นปี 2003 และได้อตอม วิลลาร์ดมาแทน ต่อมาปีนั้นวงออกอัลบั้มถัดมาชุด "Splinter" ที่ได้รับยอดขายที่ดีและได้เสียงวิจารณ์ที่ดีพอควร ในปี 2005 วงออกอัลบั้มรวมฮิตและออกทัวร์เพื่อสนับสนุนอัลบั้มรวมเพลงนี้ อัลบั้มล่าสุดของพวกเขาชุด "Rise and Fall, Rage and Grace" ออกขายเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2008 มีซิงเกิ้ลฮิตอย่าง "You're Gonna Go Far, Kid" และ "Hammerhead" พวกเขามีแผนจะออกสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 9 ในปี 2010
ยกกางเขน (รือเบินส์)

ยกกางเขน (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เป็นส่วนหนึ่งของบานพับภาพที่เขียนโดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ จิตรกรสมัยบาโรกชาวดัตช์ ปัจจุบันตั้งอยู่ภายในมหาวิหารแอนต์เวิร์ป ในเมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม

รือเบินส์เขียนภาพ "ยกกางเขน" ราวระหว่างปี ค.ศ. 1610 ถึงปี ค.ศ. 1611 หลังจากกลับมายังฟลานเดอส์จากอิตาลี เป็นงานที่แสดงอิทธิพลของจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาและบาโรกของอิตาลี เช่น การาวัจโจ, ตินโตเรตโต และมีเกลันเจโลอย่างเห็นได้ชัด แผงกลางแสดงแรงดึงระหว่างกล้ามเนื้อส่วนต่าง ๆ ของร่างกายของทุกคนที่พยายามยกกางเขนที่หนักด้วยน้ำหนักของพระเยซูที่ทรงถูกตรึงอยู่บนกางเขน

อิทธิพลของลักษณะการเขียนแบบทัศนมิติของมีเกลันเจโลเห็นได้อย่างชัดเจนจากความบิดเบี้ยวของร่างแต่ละร่างที่ต่างก็ใช้ความพยายามอย่างหนักในการยกกางเขนให้ตั้งขึ้น ร่างของพระเยซูแผ่ทแยงอย่างเต็มที่อยู่กลางภาพคล้ายกับการวางภาพ "ชะลอร่างจากกางเขน" โดยการาวัจโจ ที่ทั้งการยกลงและยกขึ้นปรากฏในชั่วขณะเดียวกัน รือเบินส์ใช้สีที่เต็มไปด้วยพลังและค่าต่างแสงอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนที่ค่อยอ่อนลงต่อมา

ในปัจจุบันภาพเขียนนี้ตั้งอยู่ภายในมหาวิหารแอนต์เวิร์ปในเมืองแอนต์เวิร์ปพร้อมกับงานเขียนอื่นของรือเบินส์ ระหว่างการยึดครองของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 พระองค์ก็ทรงนำภาพเขียนภาพนี้และภาพ "ชะลอร่างจากกางเขน" ของรือเบินส์ไปยังปารีส จนกระทั่งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1800 ทางมหาวิหารจึงได้ภาพเขียนคืน
พระพิรุณ

พระพิรุณ หรือ พระวิรุณ หรือ พระวรุณ () เป็นเทพเจ้าแห่งฝน ตามคติของศาสนาฮินดู เป็นโลกบาลทิศประจิม (ทิศตะวันตก) มีผิวสีขาวผ่อง ถือบ่วงบาศและอาโภค ทรงจระเข้เป็นพาหนะ (หรือนาค หรือมกร)

ในหนังสือพระนลคำหลวง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวระบุว่า พิรุณเป็นนามของพระสุริยะ เป็นลูกนางอทิติ เป็นเทพแห่งความเป็นธรรม พระพิรุณยอมรู้ว่าผู้ใดทำอะไร ย่อมรู้ว่าผู้ใดกะพริบตากี่ครั้ง ใครทำบาป เมื่อมีผู้ทำบาปพระพิรุณจักใช้บ่วงคล้องผู้นั้นไปหาพญายมราชเพื่อนำไปลงทัณฑ์ ในพระเวทเรียก "เจ้าฟ้าอันอยู่ทั่วไป" ภายหลังได้ฉายาว่า "สินธุปติ" แปลว่า "เจ้าน้ำทั่วไป" ในมหาภารตะ พระพิรุณเป็นบุตรพระฤๅษีกรรทม พรหมบุตร พระพิรุณในความเชื่อของคนไทยว่าเป็นผู้ให้ฝน ให้น้ำ ถือพระขรรค์ ทรงพญานาค หรือมกร เป็นพาหนะ จึงเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยงานราชการที่เกี่ยวกับการเกษตร อาทิ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ หรือมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
อาร์ม็อง ฌ็อง ดูว์ เปลซี เดอ รีเชอลีเยอ

อาร์ม็อง ฌ็อง ดูว์ เปลซี พระคาร์ดินัลดยุกแห่งรีเชอลีเยอ () เป็นขุนนาง บาทหลวง และรัฐบุรุษชาวฝรั่งเศส

อาร์ม็อง ฌ็อง ดูว์ เปลซีได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกแห่งลูว์ซงในปี ค.ศ. 1607 ต่อมาเข้ารับราชการจนได้เป็นเสนาบดีกระทรวงการต่างประเทศและเสนาบดีกระทรวงสงครามในปี ค.ศ. 1616 และยังก้าวหน้าในสมณศักดิ์จนได้รับการแต่งตั้งเป็นพระคาร์ดินัลในปี ค.ศ. 1622 และเป็นอัครมหาเสนาบดีในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมขณะดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1642
ซอฮย็อน

ซอ จู-ฮย็อน (; ) ชื่อในการว่า ซอฮย็อน (; ) เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ เป็นสมาชิกของวงเกิลส์เจเนอเรชัน ตำแหน่งนักร้องเสียงหลัก มักเน่ เซ็นเตอร์ ปัจจุบันได้ออกจากทางต้อสังกัด SM แล้ว

ซอ จู-ฮย็อน เกิดวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1991 ซึ่งนับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก เธอเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมปลายแดยอง (대영고등학교) จากนั้นได้เทียบโอนย้ายไปยัง โรงเรียนศิลปะมัธยมปลายชอนจู (전주예술고등학교) และปัจจุบันจบการศึกษาระดับอุดมศึกษาในสาขาการแสดง มหาวิทยาลัยดงกุก
บาร์โตโลเมโอ บันดีเนลลี

บาร์โทโลเมโอ บันดิเนลลิ () (7 ตุลาคม ค.ศ. 1488 - ไม่นานก่อนวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1560) เป็นประติมากร, ช่างเขียนแบบ และจิตรกรชาวอิตาลีของสมัยฟืนฟูศิลปวิทยาของคริสต์ศตวรรษที่ 16
คองคอร์เดีย (เทพปกรณัม)

เทพีคองคอร์เดีย (, ) ในศาสนาของโรมันโบราณคองคอร์เดียเป็นเทพีแห่งความสมานฉันท์ ความเข้าใจ และความปรองดองกันในชีวิตคู่ ในตำนานเทพเจ้ากรีกที่เทียบเท่ากับเทพีฮาร์โมเนีย
ด็อกวิลล์

ด็อกวิลล์ () เป็นภาพยนตร์ภาษาอังกฤษแนวปรัชญา ดรามา และลึกลับ เขียนบทและกำกับโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์ ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเดนมาร์ก นำแสดงโดยนิโคล คิดแมน เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของไตรภาคชุด "สหรัฐอเมริกา ดินแดนแห่งโอกาส" (USA - Land of Opportunities) โดยมีภาคต่อคือเรื่อง "แมนเดอร์เลย์" (Manderlay) ออกฉายในปี 2005 และปิดท้ายด้วย "วอซิงตัน" (Wasington) ที่ยังไม่มีกำหนดการถ่ายทำ

ภาพยนตร์แบ่งออกเป็น 9 องก์ เล่าเรื่องราวในทศวรรษ 1930 เกี่ยวกับ เกรซ มัลลิแกน (รับบทโดย คิดแมน) เป็นหญิงสาวที่หลบหนีการตามล่าของอันธพาล มาหลบซ่อนในด็อกวิลล์ เมืองเล็กๆ แถบเทือกเขาร็อกกี การมาถึงของเธอ กลับทำให้ความเป็นอยู่ของชุมชนเมืองเล็กๆ เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอได้รับความช่วยเหลือจากชาวเมือง แต่ก็ต้องแลกกับถูกใช้งานเป็นคนรับใช้สารพัด และถูกล่วงละเมิดทางเพศ

ภาพยนตร์ถ่ายทำที่โรงถ่ายภาพยนตร์ในสวีเดนด้วยกล้องวิดีโอดิจิตอล โดยใช้ฉากเรียบง่าย คล้ายละครเวที อุปกรณ์ประกอบฉาก และตัวแสดงประกอบ ล้วนอยู่ในโรงถ่ายโล่ง โดยตีเส้นที่พื้นแสดงอาณาบริเวณของห้อง และสถานที่ต่างๆ ไม่มีการกั้นฝาห้อง ในภาพยนตร์ "แมนเดอร์เลย์" ภาคต่อมา ก็ถ่ายทำในฉากลักษณะเดียวกันนี้ แต่เปลี่ยนนักแสดงนำจากนิโคล คิดแมน เป็นไบรซ์ ดัลลัส ฮาเวิร์ด

ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลปาล์มทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 2003 และได้รับการจัดอันดับจากหนังสือพิมพ์เดอะการ์เดียน เป็นภาพยนตร์ยอดเยี่ยมลำดับที่ 8 แห่งทศวรรษ 2000

ดนตรีประกอบภาพยนตร์เกือบทั้งเรื่อง เป็นดนตรีคลาสสิกจากการประพันธ์ของอันโตนีโอ วีวัลดี
จังหวะชีวิต ลิขิตด้วยเพลง

จังหวะชีวิต ลิขิตด้วยเพลง เป็นชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์เรื่อง "Dancer in the Dark" ภาพยนตร์เพลง/ดรามา ที่กำกับและเขียนบทโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์ นำแสดง ร้องและแต่งเพลงประกอบโดยปีเยิร์ก เป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายในไตรภาค "หัวใจทองคำ" (Golden Heart Trilogy) ของลาร์ส ฟอน เทรียร์ ต่อจากเรื่อง "Breaking the Waves" (1996) และ "The Idiots" (1998)

ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยกล้องวิดีโอดิจิตอลโดยใช้แสงธรรมชาติ ไม่มีการจัดแสงใดๆ ใช้เทคนิคที่เรียกว่า Cinéma vérité ทำให้ได้ภาพสั่นไหว ภาพยนตร์ออกฉายครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 2000 และได้รับรางวัลปาล์มทองคำ นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (ปีเยิร์ก) ผู้กำกับยอดเยี่ยม (ฟอน เทรียร์) ประจำปีนั้น ท่ามกลางความอื้อฉาว เนื่องจากผู้ชมจำนวนมากเดินออกจากโรงภาพยนตร์ระหว่างการฉาย เนื่องจากทนไม่ได้กับภาพที่สั่นไหวจากการถ่ายทำด้วยกล้องมือถือ

นอกเหนือจากเพลงประกอบของปีเยิร์กแล้ว ในภาพยนตร์ยังประกอบด้วยเพลงสามเพลงของร็อดเจอร์สและแฮมเมอร์สไตน์ จากเรื่องมนต์รักเพลงสวรรค์ คือเพลง "My Favorite Things" ที่เธอร้องขณะกำลังจะถูกประหารชีวิต นอกจากนี้ เพลง "I've Seen It All" ในภาพยนตร์ ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาเพลงประกอบยอดเยี่ยม อัลบัมดนตรีประกอบภาพยนตร์ ใช้ชื่ออัลบัมตามตัวละครเอกว่า "Selmasongs"

ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1960 เกี่ยวกับชีวิตของเซลมา (รับบทโดย ปีเยิร์ก) คนงานอพยพมาจากเช็ก พร้อมกับลูกชาย เธอทำงานเป็นสาวโรงงาน กำลังจะตาบอดและมีเป้าหมายเดียวในชีวิต คือสะสมเงินเพื่อให้ลูกชายได้ผ่าตัดดวงตาและหลุดพ้นจากความทุกข์แบบเดียวกับเธอ นอกจากนี้เธอยังมีความใฝ่ฝันที่จะได้แสดงละครเวที ในบทมาเรีย จากเรื่อง The Sound of Music (บทบาทเดียวกับที่แสดงโดยจูลี แอนดรูว์) เธอถูกเพื่อนบ้าน คือบิล (รับบทโดย เดวิด มอร์ส) และ ลินดา (รับบทโดย คารา ซีมัวร์) กล่าวหาว่าขโมยเงินไป ซ้ำยังถูกจับและกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร จนถึงฉากสุดท้าย เธอตาบอดสนิทและกำลังจะถูกประหารชีวิตโดยการแขวนคอ
ชาวนาวี

นาวี () คือสิ่งมีชีวิตในจินตนาการจากภาพยนตร์เรื่อง อวตาร ()
เป็นประชากรส่วนใหญ่บนดาวแพนดอร่า () มักอาศัยอยู่ในเขตป่าฝน ลักษณะโดยทั่วไปมีผิวเรียนเนียนเป็นสีน้ำเงิน มีหางยาว กะโหลกศีรษะค่อนข้างเล็กโหนกแก้มสูงมีจมูก เขี้ยวและหูที่คล้ายกับแมว บนใบหน้ามีจุดเรืองแสงอยู่ อายุขัยโดยเฉลี่ยพอ ๆ กับมนุษย์ ส่วนสูงประมาณ 9 - 12ฟุต มีผมเกลียวหนาห่อหุ้มเส้นประสาท นับถือเทพเจ้านาม เอวา ()
Breaking the Waves

Breaking the Waves เป็นภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ เขียนบทและกำกับโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์ นำแสดงโดยเอมิลี วัตสัน และสเตลลัน สคาร์การ์ด เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในไตรภาค "หัวใจทองคำ" (Golden Heart Trilogy) ของลาร์ส ฟอน เทรียร์ ที่ประกอบด้วย Breaking the Waves (1996), The Idiots (1998) และ "Dancer in the Dark" (2000)

ลาร์ส ฟอน เทรียร์ได้โครงเรื่องของภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากนิทานที่เขาชื่นชอบมาตั้งแต่เด็ก เรื่อง "Golden Heart" กล่าวถึงเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่เข้าไปเที่ยวเล่นในป่าพร้อมกับขนมปังแถวหนึ่ง เมื่อกลับออกมา เธอมีเพียงร่างกายเปลือยเปล่าไม่เหลืออะไรเลย มีแต่ร่างเปลือยเปล่าเท่านั้น เปรียบเทียบกับในภาพยนตร์ ที่ตัวเอกยอมเสียสละทุกสิ่งเพื่อให้คนรักพบแต่ความสุข

ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยกล้องมือถือ ด้วยเทคนิคที่เรียกว่า Cinéma vérité ทำให้ได้ภาพสั่นไหว ทำให้ผู้ชมจำนวนมากไม่สามารถทนชมได้จนจบเรื่อง เพราะเกิดอาการมึน และปวดศีรษะ เดิมลาร์ส ฟอน เทรียร์ คัดเลือกเฮเลนา บอนด์แฮม คาร์เตอร์ หรือเมลานี กริฟฟิท ให้รับบทเบส แต่ถูกปฏิเสธเนื่องจากต้องแสดงบทเปลือยกาย และฉากเซ็กซ์

ภาพยนตร์ได้รับรางวัลกรังปรีซ์ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1996 และรางวัลอื่นๆ จากเทศกาลภาพยนตร์ยุโรป และทำให้เอมิลี วัตสัน ไดรับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในปีนั้น

เรื่องราวในภาพยนตร์เกิดขึ้นที่สกอตแลนด์ในทศวรรษ 1970 เบส แมคนีล (รับบทโดย วัตสัน) หญิงชาวสกอตเคร่งศาสนาที่แต่งงานกับ ยาน (รับบทโดย สคาร์การ์ด) คนงานแท่นเจาะน้ำมันชาวนอร์เวย์ ที่ประจำอยู่นอกชายฝั่งทะเลเหนือและได้พบกันนานๆ ครั้ง วันหนึ่งยานประสบอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาตจนทำให้ไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์กับเธอได้ เขาร้องขอให้เธอไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่น และนำประสบการณ์กลับมาเล่าให้เขาฟัง เธอยินยอมตามคำของสามี โดยถือว่าพิธีกรรมดังกล่าวเป็นการล้างบาป โดยเสนอเรือนกายเป็นเครื่องบนบานต่อพระเจ้า เป็นการพิสูจน์ให้พระเจ้ารับรู้ถึงความรักที่เธอมีต่อยาน และจะทรงปัดเป่าโรคภัยแก่ยานในที่สุด

เบสถูกข่มขืนและรุมโทรมโดยชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง จนไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ในขณะที่เธอกำลังเสียชีวิตนั้น อาการป่วยของยานกลับดีขึ้นราวกับมีปาฏิหาริย์ ราวกับว่าพระเจ้าได้ทรงยอมรับการเสียสละของเธอ แลกกับอาการเจ็บป่วยของสามี
คู่ซ่าฮาคูณสอง

คู่ซ่าฮาคูณสอง (คู่ซ่าฮา X 2 今日から俺は！！ Kyo Kara ore wa!!) เป็นชื่อหนังสือการ์ตูนและอนิเมะซึ่งแต่งโดย Nishimori Hiroyuki เริ่มตอนแรกเมื่อปี 1993

คู่ซ่าฮาคูณสองได้นำเข้าลิขสิทธิ์มายังไทยโดยสำนักพิมพ์ Siam Inter Comic เป็นการ์ตูนที่มีตัวเอก 2 คน ชื่อว่า มิตสึฮาชิ ทากาชิ และ อิโต้ ชินจิ ทั้ง 2 ย้ายโรงเรียนเพราะว่าหนีอดีต ทำให้ทั้ง 2 ต้องการจะเฮ้วที่สุดในญี่ปุ่น ซึ่งโรงเรียนที่เขาย้ายมาคือ รร.มัธยมปลายนันโค จังหวัดชิบะตัวเอกรองของเรื่อง มีผมตั้งสูงเป็นความยาวทั้งหมด 30 ซม. เป็นคนดี แต่พอมีเรื่องก็จะสามารถชนะได้เพราะความอึด เคยมีเรื่องกับ นากาโนะ ที่จังหวัดเกียวโตแต่ก็ชนะมาได้ มีแฟนชื่อว่า เคียวโกะ

นางเอกของเรื่อง หน้าตาสวย เป็นคนที่มิตสึฮาชิชอบแต่ไม่กล้าบอก ริโกะนั้นก็ชอบมิตสึฮาชิแต่มิตสึฮาชิไม่รู้ ริโกะเป็นตัวละครที่โดดเด่น และติดตามมิตสึฮาชิเสมอ และมักจะโดนมิตสึฮาชิเรียกว่า "ยัยลิงจิ๋ว" อยู่ประจำ

เพื่อนร่วมห้องและโรงฝึกของริโกะ เป็นคนที่ชอบริโกะแต่ริโกะไม่รู้ ตอนนี้ได้อยู่โรงเรียนเดียวกับ มิตสึฮาชิ และ อิโต้ มักจะโดนเรียกว่า เรียวคุง บ่อยๆ

ตัวติ๊งต๊องประจำเรื่อง มักจะมีลูกน้อง (เพื่อน) อยู่ข้างๆ โดนมิตสึฮาชิรังแกบ่อยๆ แต่ก็เป็นเพื่อนกัน เคยโดนมิตสึฮาชิขังไว้ในตึกร้าง ทำให้ต้องการแก้แค้นมิตสึฮาชิแต่ก็ไม่ทำสักที

บุคคลที่คอยติดตามอิไมอยู่ตลอดเวลา ทำตัวโหด แต่ที่จริง ไม่มีฝีมือ
แมนเดอร์เลย์

แมนเดอร์เลย์ () เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของเรื่อง "ด็อกวิลล์" ของลาร์ส ฟอน เทรียร์ เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองในไตรภาคชุด "สหรัฐอเมริกา ดินแดนแห่งโอกาส" (USA - Land of Opportunities)

ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยทีมงานชุดเดียวกับเรื่องด็อกวิลล์ ทั้งผู้กำกับ ผู้อำนวยการสร้าง ผู้กำกับภาพ และตัดต่อ โดยใช้เทคนิคแบบเดียวกัน คือใช้กล้องวิดีโอดิจิตอล ใช้ฉากเรียบง่ายคล้ายละครเวที อุปกรณ์ประกอบฉากอยู่ในโรงถ่ายโล่ง โดยตีเส้นที่พื้นและมีตัวหนังสือกำกับ เช่นเดียวกับในภาคแรก ภาพยนตร์ยังแบ่งเป็นหลายๆ องก์ ตามแนวทางส่วนตัวของฟอน เทรียร์ เช่นเดิม ดนตรีประกอบภาพยนตร์ใช้ดนตรีคลาสสิกจากการประพันธ์ของอันโตนีโอ วีวัลดี โทมาโซ อัลบิโนนี จอร์จ เฟรดริก ฮันเดล จิโอวานนี บัททิสตา เปอร์โกเลซี และเดวิด โบวี

ฟอน เทรียร์ใช้เสียงบรรยายของจอห์น เฮิร์ต เช่นเดิม แต่เปลี่ยนตัวนักแสดงนำในบทเกรซ จากนิโคล คิดแมน เป็นไบรซ์ ดัลลัส ฮาเวิร์ด และบทตัวพ่อ จากเจมส์ คาน เป็นวิลเลม เดโฟ ส่วนนักแสดงอื่น ได้แก่ลอเรน เบคอล โคลเอ เซวิกนี ฌอง-มาร์ก บาร์ และอูโด เคียร์ กลับมารับบทอีกครั้ง แต่เปลี่ยนตัวละครที่เล่นไปจากในภาคก่อน

เนื้อเรื่องในภาพยนตร์ต่อเนื่องจากภาคแรก ในทศวรรษ 1930 หลังจากเมืองด็อกวิลล์ถูกเผาทำลายไป เกรซและพ่อเดินทางไปยังแอละบามา และได้พบกับเมืองเกษตรกรรมเล็กๆ ชื่อ "แมนเดอร์เลย์" เมืองชนบทที่ยังคงมีการใช้แรงงานทาส ถึงแม้จะเป็นเวลากว่า 70 ปีหลังสงครามกลางเมืองอเมริกาแล้วก็ตาม

ในการถ่ายทำภาพยนตร์ ถูกวิพากษ์วิจารณ์ถึงการทารุณกรรมสัตว์ โดยมีการฆ่าและชำแหละลาจริงๆ เพื่อความสมจริง ผลจากฉากนี้ ทำให้นักแสดงคนหนึ่ง คือ จอห์น ซี. รีลลีย์ ขอถอนตัวออกจากภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่ในที่สุด ฉากนี้ก็ถูกตัดออกจากการฉายจริง
ดนตรีทดลอง

ดนตรีทดลอง () ในงานเขียนภาษาอังกฤษ มีความหมายถึงรูปแบบการจัดวางดั้งเดิมที่เกิดขึ้นในกลางศตวรรษที่ 20 โดยมากในอเมริกาเหนือที่หมายถึง การประพันธ์ดนตรีในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งที่ได้ผลมาแบบไม่สามารถคาดเดาได้ มีชื่อเสียงอย่างมากและมีผู้สนับสนุนอันมีอิทธิพลอย่าง จอห์น เคจ ส่วนในความหมายหลวม ๆ แล้ว คำว่า "ทดลอง" (experimental) ใช้เป็นตัวเชื่อมกับชื่อแนวเพลงที่อธิบายถึงดนตรีในทางเฉพาะที่ดันขอบเขตหรือนิยามหรืออย่างอื่นซึ่งเป็นสไตล์ลูกผสมที่แตกต่างอย่างมาก หรือแนวรวมแบบนอกคอก หรือส่วนผสมที่โดดเด่นแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด ความโดดเด่นของดนตรีทดลองเด่นชัดขึ้นในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ที่อธิบายถึงการประพันธ์โดยการควบคุมของคอมพิวเตอร์ ซึ่งในบางครั้งก็จะใช้เรียกว่า ดนตรีอีเลกโทรนิก และ musique concrète

คำว่าดนตรีทดลองนั้น ได้ใช้โดยสื่อมวลชน ที่คำทั่วไปที่หมายถึง การขัดคอกันของดนตรีที่แยกมาจากดนตรีปกติดั้งเดิม