seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เหรียญที่ระลึก &quot;ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ&quot;

"ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ"

เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" () เป็นเหรียญที่ระลึกของสหภาพโซเวียต เนื่องในวาระครบรอบ 30 ปีการก่อตั้งกองทัพโซเวียต และ กองทัพเรือโซเวียต ได้รับการประกาศจากคณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 1948 ระเบียบการมอบเหรียญได้รับการแก้ไขเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 1980 ตามประกาศจากคณะกรรมการบริหารสูงสุดของสหภาพโซเวียตของสหภาพโซเวียตเลขที่ 2523-X

เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" ถูกสวมใส่ที่ด้านซ้ายของหน้าอกและอยู่รวมกับเหรียญอื่น ๆ โดยไว้ลำดับถัดไปจากเหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีการทำงานและรับใช้กองทัพแดง" หากมีเหรียญจากสหภาพโซเวียตที่สูงกว่าหรือจากเหรียญของสหพันธรัฐรัสเซีย ให้ไว้ในลำดับถัดไป

ลักษณะของเหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 32 มิลลิเมตร ด้านหน้าเป็นรูปครึ่งขวาของวลาดีมีร์ เลนิน และ โจเซฟ สตาลิน (หน้าสุด) โดยที่มีเลขโรมัน "XXX" อยู่ด้านล่าง ด้านหลังมีข้อความที่เขียนเป็นขอบวงกลมว่า "เพื่อฉลองครบรอบ 30 ปี" () และมีรูปดาวห้าแฉกอยู่ด้านล่างสุดของเหรียญ ตรงกลางมีข้อความที่เขียนเป็น 2 บรรทัดว่า "กองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" () พร้อมกับระบุปี "1918-1948"
มินิโดราเอสโอเอส

โดเรมีจัง: มินิโดราเอสโอเอส () เป็นภาพยนตร์อะนิเมเรื่องสั้นของโดราเอมอน โดยได้เค้าโครงจากชุดมังงะโดราเอมอน ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1989 พร้อมกับ "โดราเอมอน ตอน ท่องแดนญี่ปุ่นโบราณ"ภาพยนตร์ที่เขียนโดย ฮิโรชิ ฟุจิโมโตะ และโมโตโอะ อะบิโคะ
แทนิส

แทนิส (/ tænɪs /; คอปติก: ϫⲁⲛⲓ / ϫⲁⲁⲛⲉ ;กรีกโบราณ: Τάνις ;อียิปต์โบราณ: ḏˁn.t / ɟuʕnat / หรือ / c'uʕnat / ;อาหรับ: صانالحجر Ṣān al-Ḥagar) เป็นเมืองโบราณในทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของลุ่มแม่น้ำไนล์ของอียิปต์ มันตั้งอยู่บนดอนปากแม่น้ำของแม่น้ำไนล์

แทนิสเป็นเมืองในอียิปต์โบราณและทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางศาสนาแบบขนานกับธีบส์ ในช่วงระยะเวลาขั้นกลางที่สาม เป็นสมัยก่อนสมัยราชวงศ์ที่สิบเก้า แทนิสเป็นเมืองหลวงของอียิปต์ล่าง แต่ในช่วงปลายราชอาณาจักรใหม่ เมืองแทนิสได้เสื่อมอำนาจลงและเมืองเพีย-ราเมส (Pi-Ramesses) ขึ้นมาเจริญแทนที่ ทำให้บริเวณดอนปากแม่น้ำไนล์ถูกทิ้งจนรกร้าง เนื่องจากท่าเรือมีปัญหาในการเทียบท่าเรือได้ลำบาก

ในช่วงระยะเวลาขั้นกลางที่สาม เมืองแทนิสได้เป็นเมืองหลวงของฟาโรห์จากราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ด และราชวงศ์ที่ยี่สิบสอง ฟาโรห์เหล่านี้เห็นตัวเองว่าเป็นผู้สืบทอดสิทธิตามกฎหมายบนบัลลังก์ของสังคมของอียิปต์บนและล่าง พวกเขาใช้ชื่อดั้งเดิมและแสดงเจตจำนงในงานก่อสร้างแม้ว่าจะไม่มีสำคัญเมื่อเทียบกับสมัยราชอาณาจักรใหม่

ในเวลาต่อมา เมืองแทนิสได้สูญหายสถานะของเมืองหลวงของอียิปต์โบราณ แต่มันยังคงเป็นประชากรอยู่อาศัยจนกว่าจะถูกทอดทิ้งร้างในสมัยโรมัน
พรรคเพื่อประชาชนไทย

พรรคเพื่อประชาชนไทย พรรคการเมืองของไทยที่ได้จดทะเบียนจัดตั้งตาม พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. ๒๕๕๐ เป็นลำดับที่ 9/2554 เมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2554 โดยมีนายดิเรก กลิ่นจันทร์ และ นายวีระวัฒน์ สุวรรณปรีชา เป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคคนแรก

พรรคเพื่อประชาชนไทยได้ส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันอาทิตย์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยได้หมายเลข 29 แต่ไม่ได้รับเลือกแม้แต่ที่นั่งเดียวขณะที่การเลือกตั้งทั่วไปในวันอาทิตย์ที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ทางพรรคเพื่อประชาชนไทยก็ได้ส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งเช่นกันแต่การเลือกตั้งครั้งนี้ทาง คณะกรรมการการเลือกตั้ง หรือ กกต. ได้ประกาศให้เป็นโมฆะเสียก่อน

พรรคเพื่อประชาชนไทยถูกยุบพรรคเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ตามคำสั่งศาลรัฐธรรมนูญเนื่องจากไม่ทำตามที่กฎหมายกำหนด
แมรี พิกฟอร์ด

แกลดีส์ หลุยส์ สมิธ (; 8 เมษายน ค.ศ. 1892 – 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1979) หรือชื่อในวงการคือ แมรี พิกฟอร์ด () เป็นนักแสดงและผู้สร้างภาพยนตร์ชาวแคนาดา เธอเป็นผู้ร่วมก่อตั้งของพิกฟอร์ด-แฟร์แบงส์ สตูดิโอ (ร่วมกับ ดักลาส แฟร์แบงส์) สตูดิโอภาพยนตร์ยูไนเตดอาร์ทิส (กับ แฟร์แบงส์, ชาร์ลี แชปลิน และดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิท) และหนึ่งในผู้ก่อตั้งของสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ ผู้ที่นำเสนอ "ออสการ์" เป็นงานมอบรางวัลประจำปี

พิกฟอร์ดเป็นรู้จักอย่างดีในฐานะ "หวานใจของอเมริกา" และ "หญิงสาวที่มีผมลอน" เธอเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกชาวแคนาดาในยุคแรกของฮอลลีวูดที่มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาภาพยนตร์ พิกฟอร์ดเป็นผู้หญิงคนแรกในวงการบันเทิงที่มีสตูดิโอเป็นของตัวเอง และเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่ได้รับความนิยมสูงสุดในยุคทศวรรษ 1910 และ 1920 จนได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชินีภาพยนตร์" (Queen of the Movies) เธอยังถูกยกเครดิตว่าเป็นต้นแบบของการสร้าง ingénue หรือตัวละครที่มีความบริสุทธิ์และไร้เดียงสา

พิกฟอร์ดได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Coquette" (1929) และได้รับรางวัลเกียรติยศในปี ค.ศ. 1976 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดให้เธอเป็นนักแสดงหญิงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล อันดับที่ 24 ของภาพยนตร์ฮอลลีวูดยุคคลาสสิกในปี ค.ศ. 1999
อัญพจน์

อัญพจน์ () เป็นการกล่าวซ้ำซึ่งนิพจน์หนึ่งว่าเป็นส่วนหนึ่งของอีกนิพจน์หนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งนิพจน์ที่คัดมาเป็นที่รู้จักดีหรือมีการแสดงที่มาชัดแจ้งโดยการอ้างอิงไปต้นทางต้นฉบับ และมีการระบุโดยเครื่องหมายอัญประกาศ

อัญพจน์ยังสามารถหมายถึงการใช้หน่วยซ้ำ ๆ ของนิพจน์แบบอื่นทุกชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนใดส่วนหนึ่งของงานศิลปะ ได้แก่ ส่วนย่อยของจิตรกรรม ฉากจากภาพยนตร์หรือส่วนหนึ่งของงานประพันธ์ดนตรี
โปรแกรมค้นหาเว็บ

โปรแกรมค้นหาเว็บ () เป็นระบบซอฟต์แวร์ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อค้นหาสารสนเทศบนเวิลด์ไวด์เว็บ ผลการค้นหาโดยทั่วไปนำเสนอเป็นบรรทัดการค้นหาที่มักเรียก หน้าผลลัพธ์โปรแกรมค้นหา (SERPs) สารสนเทศอาจเป็นเว็บเพจ ภาพหรือไฟล์ประเภทอื่นผสมกัน โปรแกรมค้นหาบางโปรแกรมยังขุดข้อมูลที่มีอยู่ในฐานข้อมูลหรือสารบบเปิด โปรแกรมค้นหาเว็บต่างจากสารบบเว็บตรงที่มีบรรณาธิการมนุษย์เป็นผู้บำรุงรักษาเท่านั้น นอกจากนี้ยังบำรุงรักษาสารสนเทศเวลาจริงโดยการดำเนินการอัลกอริทึมบนเว็บครอว์เลอร์

เนื้อหาอินเทอร์เน็ตที่ไม่สามารถค้นได้ด้วยโปรแกรมค้นหาเว็บโดยทั่วไปอธิบายว่าเป็นดีปเว็บ (deep web)
ศูนย์กีฬาครอสคันทรี และไบแอธลอนอัลเพนเซีย

ศูนย์กีฬาครอสคันทรีอัลเพนเซีย () และ ศูนย์กีฬาไบแอธลอนอัลเพนเซีย () เป็นศูนย์กีฬาในรีสอร์ทอัลเพนเซีย ตั้งอยู่ที่แทกวันลย็อง-มย็อน, อำเภอพย็องชัง, จังหวัดคังว็อน, ประเทศเกาหลีใต้ ศูนย์กีฬานี้ใช้สำหรับการแข่งขันกีฬาครอสคันทรีกับไบแอธลอน อัฒจันทร์ของทั้งสองศูนย์อยู่ติดกันและมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ศูนย์ทั้งสองยังติดกับสถานที่เล่นสกี ในช่วงที่ไม่ใช่ช่วงฤดูหนาวศูนย์ทั้งสองนี้ยังใช้เป็นสนามกอล์ฟชื่อว่า อัลเพนเซีย 700 (Alpensia 700) ศูนย์ทั้งสองสามารถบรรจุคนได้ 7,500 คน นั่ง 4,500 คน, ยืน 3,000 คน
ฟุจิวะระ โนะ โยะชิฟุซะ

ฟุจิวะระ โนะ โยะชิฟุซะ (, 804 – 7 ตุลาคม 872) หรือที่รู้จักกันในชื่อ โซะเมะโดะโนะ โนะ ไดจิง รัฐบุรุษ ข้าราชสำนัก และนักการเมืองชาวญี่ปุ่นในระหว่าง ยุคเฮอัง

เมื่อหลานชายของเขาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเซวะ พระองค์ก็ได้แต่งตั้งโยะชิฟุซะซึ่งเป็นพระอัยกา (ตา) เป็น เซ็สโซ ซึ่งเป็นตำแหน่งผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ยังเยาว์อยู่ซึ่งเขานับเป็นเซ็สโซคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์และนับเป็นผู้สำเร็จราชการคนแรกที่มาจาก ตระกูลฟุจิวะระ
หลวงพ่อทองอยู่ จนฺทสาโร

หลวงพ่อทองอยู่ วัดบางเสร่คงคาราม เกจิดังของตำบลบางเสร่ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี เป็นผู้เริ่มสร้างวัดสามัคคีบรรพต ปัจจุบันสังขารท่านอยู่ในวิหาร ณ วัดบางเสร่คงคาราม เพื่อให้ประชาชน และศิษยานุศิษย์ของท่าน ซึ่งมีอยู่ทั่วทุกภาคของประเทศได้เข้ามาเคารพบูชาอยู่บนวิหารจนถึงปัจจุบันนี้

หลวงพ่อทองอยู่ ท่านมีนามเดิมว่า " ทองอยู่ " นามสกุล " บุญเรือง " ท่านเกิดที่บ้านบางเสร่ บิดาชื่อ ผึ้ง มารดาชื่อ ฮุ่น เกิดเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2430 (ตรงกับวันอังคาร ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 1 ปีชวด) มีพี่น้องรวม 8 คน ในสมัยเด็กครอบครัวของท่านได้อพยพไปทำมาหากินที่ ตำบลบางเหี้ย (คลองด่าน) อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ

เมื่ออายุครบอุปสมบท ปี พ.ศ. 2450 (อายุได้ 20 ปี) ท่านได้อุปสมบท ณ วัดโคธาวารี (วัดบางเหี้ย) คลองด่าน จังหวัดสมุทรปราการ โดยมี

ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและการศึกษาด้านคาถาอาคมต่างๆ จากหลวงพ่อปาน ตลอดระยะเวลา 8 พรรษา ท่านออกเดินธุดงค์ไปกับหลวงพ่อปานตลอดเวลา เมื่อหลวงพ่อปานมรณภาพลง และเสร็จพิธีพระราชทานเพลิงศพหลวงพ่อปานแล้ว

ท่านได้ลาสิกขาบทตามโยมบิดาของท่านมาที่บางเสร่ ช่วยประกอบอาชีพต่างๆ ช่วยเหลือโยมบิดาตามความสามารถ และมีครอบครัว ใช้ชีวิตของการเป็นฆราวาสเป็นระยะเวลาไม่น้อยกว่า 6 ปี จนในปี พ.ศ. 2463 (อายุ 33 ปี) ภรรยาของท่านได้คลอดบุตรคนที่ 3 ภรรยาตายแต่บุตรปลอดภัย ท่านเกิดความสังเวชสลดใจ ยกบุตรให้คนอื่นเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมทั้งหมด เมื่อทำศพของภรรยาเรียบร้อยแล้ว

ในปี พ.ศ. 2463 (อายุ 33) ท่านได้เข้ามาอุปสมบทอีกครั้ง ณ วัดบางเสร่คงคาราม โดยมี
ได้รับฉายาทางธรรมว่า " จนทสาโร "

เมื่ออุปสมบทแล้วได้อยู่ศึกษาเล่าเรียนพุทธอาคมต่างๆ อยู่ระยะหนึ่ง จึงได้ออกธุดงค์ไปตามจังหวัดต่างๆ ตลอดภาคใต้ ภาคเหนือ และย้อนมาจังหวัดระยองและจังหวัดตราด เป็นเวลาหลายสิบปี และท่านกลับมาที่วัดบางเสร่คงคารามอีกครั้งก็ตรงกับสมัยที่ พระอธิการแฝง โฆสโก (นามสกุล คงซ่าน) เป็นเจ้าอาวาส เมื่อพระอธิการแฝง มรณภาพแล้ว ท่านจึงได้ปกครองวัดบางเสร่คงคารามสืบมา จนในช่วงที่ท่านออกธุดงค์รอนแรมอยู่นั้น

หลวงพ่อทองอยู่ ท่านได้ศึกษาวิชาจากพระเกจิอาจารย์หลายท่าน ดังนี้

เมื่อครั้งที่ท่านดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบางเสร่คงคารามนั้น ท่านตั้งอยู่ในเมตตาธรรม ชอบความมักน้อยและสันโดษ ทุกสิ่งที่ท่านได้รับจากการถวายของญาติโยมที่ศรัทธา ท่านได้นำไปสร้างถาวรวัตถุจนหมดสิ้นเป็นที่เคารพของชาวบ้าน และชื่อเสียงของท่านร่ำลือไปจนทั่ว ท่านนั้นชอบสมถะวิปัสสนากรรมฐาน และมีความแก่กล้ามากองค์หนึ่งแต่ท่านนั้นจะไม่โอ้อวด โดยท่านมักไปนั่งทำสมาธิอยู่เสมอที่คอเขาปากทางเข้าบางเสร่และเป็นที่เกิดของวัดสามัคคีบรรพตขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2502 ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของชาวบ้าน ครั้นทางวัดสามัคคีบรรพต สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้วและมีเจ้าอาวาสปกครองเรียบร้อยแล้ว ท่านก็ได้เริ่มสร้างอุโบสถของวัดบางเสร่คงคาราม ต่อในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ในวันจันทร์ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 7 ปีกุน ยังไม่ทันแล้วเสร็จได้แค่งานมุงหลังคาโบสถ์ของวัดบางเสร่คงคารามเท่านั้น

หลวงพ่อทองอยู่ มรณภาพด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 เวลา 15.20 น. วันศุกร์ แรม 6 ค่ำ เดือน 3 ปีชวด ที่โรงพยาบาลอาภากรเกียรติวงศ์ ฐานทัพเรือสัตหีบ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี รวมอายุของหลวงพ่อทองอยู่ได้ 86 ปี พรรษาที่ 53 โดยศพของหลวงพ่อทองอยู่ปัจจุบันได้ตั้งศพของท่านเพื่อไว้ให้ประชาชน และศิษยานุศิษย์ของท่าน ซึ่งมีอยู่ทั่วทุกภาคของประเทศได้เข้ามาเคารพบูชาอยู่บนวิหารจนถึงปัจจุบันนี้
ชาวรีวกีว

รีวกีว (; โอะกินะวะ: "Ruuchuu minzuku") หรือ โอกินะวะ (; โอะกินะวะ: "Uchinaanchu") ปรากฏในเอกสารต้นกรุงรัตนโกสินทร์ว่า ลิชี่ว (ตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์) หรือ ลิ่วขิ่ว (โคลงภาพคนต่างภาษา) เป็นชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บนหมู่เกาะรีวกีว ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคีวชูกับไต้หวัน ซึ่งปัจจุบันคือที่ตั้งของจังหวัดโอะกินะวะและคะโงะชิมะของประเทศญี่ปุ่น ภาษาของพวกเขาจัดอยู่ในตระกูลภาษาย่อยรีวกีว หนึ่งในสองตระกูลภาษาย่อยของตระกูลภาษาญี่ปุ่น และถูกนับว่าเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาญี่ปุ่น

ชาวรีวกีวไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นชนกลุ่มน้อยในญี่ปุ่น เนื่องจากเจ้าหน้าที่จากทางการนับว่าชาวรีวกีวเป็นกลุ่มย่อยของชาวญี่ปุ่น ทำนองเดียวกับชาวยะมะโตะและไอนุ กระนั้นถ้าหากว่าชาวรีวกีวเป็นชนกลุ่มน้อย ก็ถือเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เพียงแค่จังหวัดโอะกินะวะก็มีชาวรีวกีวมากถึง 1.3 ล้านคนอาศัยอยู่ นอกจากนี้ยังมีชาวรีวกีวจำนวนไม่น้อยกว่า 600,000 คน อาศัยกระจายไปยังส่วนอื่น ทั้งภายในประเทศญี่ปุ่นเองและประเทศอื่น ๆ ทั่วโลก โดยมากจะอาศัยอยู่ในรัฐฮาวาย

ผลการศึกษาด้านพันธุกรรมและมานุษยวิทยาพบว่าชาวรีวกีวมีความสัมพันธ์กับชาวไอนุเป็นพิเศษ และมีบรรพบุรุษร่วมกันช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นหรือยุคโจมง (10,000-1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก่อนจะผสมข้ามเผ่าพันธุ์กับชาวยะมะโตะในยุคยะโยะอิ (1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 300) ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออก (โดยเฉพาะจากจีนและคาบสมุทรเกาหลี) ชาวรีวกีวมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง เช่น ความเชื่อ ศาสนา หรือแม้แต่อาหาร โดยมีการเพาะปลูกข้าวเพื่อบริโภคครั้งแรกราวศตวรรษที่ 12 ประชากรอาศัยอยู่ตามหมู่เกาะอย่างโดดเดี่ยวเป็นเวลาหลายศตวรรษ ราวศตวรรษที่ 14 ได้มีการรวมสามอาณาจักรเป็นรัฐเดียวคืออาณาจักรรีวกีว (ค.ศ. 1429–1879) ซึ่งโดดเด่นด้านการค้าทางทะเลและมีสถานะเป็นรัฐบรรณาการของจีนยุคราชวงศ์หมิงเป็นต้นมา กระทั่ง ค.ศ. 1609 อาณาจักรรีวกีวถูกแคว้นซะสึมะรุกราน แต่ยังมีอิสระในฐานะรัฐประเทศราช

กระทั่งในยุคเมจิ อาณาจักรรีวกีวถูกยุบเป็นแคว้นรีวกีว (1872–1879) หลังถูกจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง ในปี ค.ศ. 1879 มีการผนวกดินแดนรวมเข้ากับประเทศญี่ปุ่น แล้วจัดตั้งจังหวัดโอะกินะวะ ส่วนพระเจ้าโช ไท พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของรีวกีวถูกเนรเทศไปโตเกียวหลังจากนั้น ค.ศ. 1895 ประเทศจีนอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะรีวกีว ในช่วงเวลานี้ทางการญี่ปุ่นได้ทำการปราบปรามประเพณี วัฒนธรรม และภาษาพื้นเมืองของชาวรีวกีวเพื่อกลืนเป็นชาวญี่ปุ่นหรือชาวยะมะโตะ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง หมู่เกาะรีวกีวถูกสหรัฐเข้าปกครองในปี ค.ศ. 1945–1950 และ ค.ศ. 1950–1972 ช่วงเวลานี้เกิดการละเมิดสิทธิมนุษยชนรีวกีวจำนวนมาก อันก่อให้เกิดความไม่พอใจทั้งรัฐบาลญี่ปุ่นและหน่วยงานทหารของสหรัฐที่ประจำการในโอะกินะวะอย่างรุนแรง ดังจะเห็นได้จากการเกิดขบวนการรีวกีวอิสระ (Ryukyu independence movement)
ไชนาทาวน์ (กรุงเทพมหานคร)

ไชนาทาวน์ในกรุงเทพมหานคร เป็นหนึ่งในไชนาทาวน์หรือชุมชนจีนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ก่อตั้งขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2325 พร้อมกับการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ชาวจีนอพยพที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นชาวแต้จิ๋ว โดยเมื่อมีการสร้างพระบรมมหาราชวัง พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้ชาวจีนที่เดิมอยู่รอบ ๆ ย้ายไปยังสำเพ็ง ก่อให้เกิดเป็นชุมชนจีนเกิดที่นี่ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตัดถนนเยาวราชขึ้นในปี พ.ศ. 2435 จึงทำให้ถนนเยาวราชเป็นย่านหลักของชุมชนจีน และกลายเป็นเขตการค้าหลักของกรุงเทพมหานคร รวมทั้งเป็นย่านสีแดงแหล่งค้าฝิ่น โรงละคร ไนต์คลับ และบ่อนการพนัน

เดิมบริเวณนี้เป็นกำแพงพระบรมมหาราชวังรอบนอก ซึ่งอยู่เลยอาณาเขตเกาะรัตนโกสินทร์ และกลายเป็นศูนย์กลางการค้าของกรุงเทพมหานครในช่วงปลาย พ.ศ. 2344 ถึงต้น พ.ศ. 2443 ตั้งแต่นั้นมา ไชนาทาวน์จึงมีความโดดเด่นขึ้นมา ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมจีนโดยมีร้านค้าจำนวนมากที่ขายสินค้าแบบดั้งเดิม

ปัจจุบันไชนาทาวน์ในกรุงเทพมหานครและย่านต่าง ๆ ใกล้เคียง คือ ตลาดน้อย, คลองถม และเวิ้งนาครเกษม ตั้งอยู่ในพื้นที่เขตสัมพันธวงศ์ ตลอดความยาวของถนนเจริญกรุง

ในอนาคตอันใกล้ ความเจริญในแบบสมัยใหม่กำลังจะเข้ามาสู่ไชนาทาวน์ กรุงเทพมหานคร ทั้งสถานีรถไฟใต้ดิน (คือสถานีวัดมังกร) และสถานีรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน เป็นที่น่ากังวลเกี่ยวกับชุมชนเก่าแก่ที่จะได้รับผลกระทบหลังจากความเจริญเหล่านี้เข้ามาแทนที่
ถนนผดุงด้าว

ถนนผดุงด้าว () เป็นถนนสายสั้น ๆ สายหนึ่งในพื้นที่แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร โดยเป็นถนนที่มีความยาวประมาณ 200 เมตร แบ่งออกเป็น 2 ช่วง ช่วงแรก เชื่อมระหว่างถนนเจริญกรุง และถนนเยาวราช เช่นเดียวกับถนนแปลงนาม ที่อยู่ใกล้เคียง และช่วงที่ 2 เป็นช่วงฝั่งถนนเยาวราช ในช่วงนี้มีถนนอีกสายหนึ่งที่ตัดผ่าน คือ ถนนพาดสาย ถนนผดุงด้าวมีชื่อเรียกติดปากว่า ซอยเท็กซัส หรือ ตรอกเท็กซัส อันเนื่องจากที่นี่ในอดีต เคยเป็นที่ตั้งของโรงภาพยนตร์เท็กซัสมาก่อน

ถนนผดุงด้าว ได้รับชื่อพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทั้งนี้เพื่อกำหนดให้ชื่อถนน หรือตรอกซอกซอยต่าง ๆ เหล่านี้มีความเป็นสากล และเพื่อให้สอดคล้องกับถนนสายต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้เคียง โดยมีผู้เสนอทั้งชื่อ "ผดุงด้าว" และ "ผดุงเผ่า" ซึ่งทรงเลือกชื่อ ผดุงด้าว

ในอดีต ถนนผดุงด้าวมีความคึกคักอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในเวลากลางคืน ถือว่าเป็นแหล่งบันเทิงยามราตรี โรงภาพยนตร์เท็กซัส เป็นที่รู้จักกันดีจะฉายภาพยนตร์อินเดียที่ได้รับความนิยมในขณะนั้น แต่ขณะเดียวกันก็ยังมีธุรกิจที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมและกฎหมายอยู่ด้วย นั่นคือ โรงน้ำชาที่มีผู้หญิงขายบริการ และยังเป็นแหล่งที่จำหน่ายหนังสือปกขาว หรือหนังสือลามกอนาจาร แห่งแรกอีกด้วย

ปัจจุบัน โรงภาพยนตร์เท็กซัสได้เลิกกิจการไปนานหลายปีแล้ว และได้กลายมาเป็นภัตตาคารสุกี้ที่ใช้ชื่อ เท็กซัส เช่นเดียวกับในอดีต นับเป็นภัตตาคารอายุเก่าแก่ยาวนาน และเป็นแห่งแรก ๆ ที่มีจำหน่ายสุกี้ในประเทศไทย นอกจากนี้แล้วบริเวณใกล้เคียงยังมีร้านอาหารจำหน่ายเนื้อแพะตุ๋นยาจีน รวมถึงเนื้อจระเข้, หอยทอด และร้านจำหน่ายซีดีเพลงและภาพยนตร์หรืองิ้วของจีน และขนมไหมฟ้า หรือขนมหนวดมังกร อันเป็นขนมของจีนที่หารับประทานได้ยากอีกด้วย
โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์

โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์ () เป็นการ์ตูนอนิเมะของญี่ปุ่น ที่มีพื้นฐานจากวิดีโอเกมโยไควอทช์

โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์ เป็นอนิเมะที่ฉายต่อจากโยไควอทช์ (อนิเมะชุดแรก)โดยได้ประกาศเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 เป็นภาคต่อของภาพยนตร์ "โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์: โอนิโอ โนะ ฟุคัทสึ" ในรูปแบบฉบับอนิเมะทางโทรทัศน์

ในโยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์จะมีเนื้อหาเป็นตอนยาว และมีเนื้อหาที่จบในตอน และมีเนื้อเรื่องบางช่วงที่จะมีเนื้อหาต่อเนื้องกันหลายๆตอน ซึ่งแตกต่างจากภาคแรกที่มีเนื้อหาเป็นแก๊กอนิเมะ โดยหลังจากเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ "โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์: โอนิโอ โนะ ฟุคัทสึ" นัตสึเมะ โทมะ และอากิโนริได้ก่อตั้งสำนักงานนักสืบโยไค โดยที่จะสืบสวนเรื่องราวที่ผิดปกติที่เกิดขึ้นในเมืองที่มีโยไคเกี่ยวข้องในเหตุการณ์
ลีออนโทโพลิส

ลีออนโทโพลิส เป็นเมืองโบราณที่ตั้งอยู่ในบริเวณดอนปากแม่น้ำไนล์ในอียิปต์ล่าง จะทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงในสมัยราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม ปัจจุบันยังคงเหลือซากโบราณสถานและการตั้งถิ่นฐาน และเป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันคือ คาฟร์ อัล มักดาม

เมืองนี้เป็นชื่อภาษากรีกโบราณ ""ลีออนโทโพลิส"" Λεόντων πόλις (มีความหมายว่า "เมืองแห่งสิงโต") หรือ ลีออนโท Λεοντώ, ("สิงโต") ซึ่งได้รับวัฒนธรรมกรีกจากการเข้าของราชวงศ์ปโตเลมี โดยชาวอียิปต์โบราณเรียกเมืองนี้ว่า "ทาเรมู" ("ดินแดนแห่งปลา") และเมื่อวัฒนธรรมของอาหรับได้เข้ารุ่งเรืองจึงเปลี่ยนเป็น แทล เอล-มักดาม ("เนินดินของเมือง")

เมืองนี้ตั้งอยู่ในภาคกลางของพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ และน่าจะเป็นศูนย์กลางของอำนาจฟาโรห์ภายใต้ราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม ในแผ่นหินสลักที่ค้นพบในแม่น้ำไนล์ที่เจเบล บาร์กัล ซึ่งบรรยายเกี่ยวกับฟาโรห์ปิเยได้พิชิตฟาโรห์ลูพุตที่ 2 ผู้ปกครองเมืองลีออนโทโพลิส สตราโบเป็นนักเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงเมืองลีออนโทโพลิส และอาจเป็นที่มาหรือความสำคัญ

ชื่อเมืองในภาษากรีกหมายถึง "เมืองแห่งสิงโต" โดยคำนึงถึงการปรากฏตัวของเทพธิดาบาสเทต เทพธิดาเซคเมต และโอรสของพระองค์นามว่า มาเฮต ซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งสิงโต มัมมี่สิงโตถูกเก็บไว้ที่วัดในช่วงเวลาของการยึดครองกรีก
ทักษะการเรียน

ทักษะการเรียน, ทักษะวิชาการ หรือยุทธศาสตร์การเรียน เป็นแนวทางการเข้าสู่ที่ใช้กับการเรียน โดยทั่วไปมีความสำคัญต่อความสำเร็จในสถานศึกษา ซึ่งถือว่าจำเป็นต่อการได้มาซึ่งผลการเรียนที่ดี และมีประโยชน์สำหรับการเรียนตลอดชีวิตของบุคคล

ทักษะการเรียนเป็นทักษะต่าง ๆ ที่จัดการกับกระบวนการจัดระเบียบและรับสารสนเทศใหม่ รักษาสารสนเทศหรือจัดการกับการประเมิน ซึ่งมีทั้งวิธีช่วยจำ (mnemonics) เพื่อช่วยรักษารายการสารสนเททศ การอ่านอย่างมีประสิทธิภาพ เทคนิคสมาธิและการจดบันทึกที่มีประสิทธิภาพ หรือในความหมายอย่างกว้าง หมายถึงทักษะใด ๆ ที่ช่วยส่งเสริมความสามารถของบุคคลในการเรียน รักษาและเรียกสารสนเทศซึ่งช่วยในและผ่านการสอบ และอาจรวมถึงการจัดการเวลาและเทคนิคบันดาลใจด้วย

แม้ทักษะการเรียนมักขึ้นอยู่กับตัวผู้เรียนและเครือข่ายสนับสนุนของผู้เรียนเป็นหลัก แต่ทักษะการเรียนเริ่มมีสอนในระดับมัธยมศึกษาและมหาวิทยาลัยมากขึ้น

ทักษะการเรียนเป็นเทคนิคแยกเป็นส่วนที่สามารถเรียนได้ ปกติในเวลาสั้น ๆ และใช้ได้ักับการศึกษาแทบทุกแขนง ฉะนั้นจึงแตกต่างกับยุทธศาสตร์ที่จำเพาะกับการศึกษาสาขาใดสาขาหนึ่ง (เช่น ดนตรีหรือเทคโนโลยี) และจากความสามารถที่มีอยู่ในตัวผู้เรียน เช่น แง่มุมเชาวน์ปัญญาหรือลีลาการเรียน
จังหวัดนูเวบาบิซคายา

จังหวัดนูเวบาบิซคายา (อีโลกาโน: Probinsia ti Nueva Vizcaya [Baro nga Biscaya]) เป็นจังหวัดในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือบาโยมโบง อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเบงเกตทางทิศตะวันตก, ติดกับจังหวัดอิฟูเกาทางทิศเหนือ, ติดกับจังหวัดอีซาเบลาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, ติดกับจังหวัดคีรีโนทางทิศตะวันออก, ติดกับจังหวัดเอาโรรา‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, ติดกับจังหวัดนูเวบาเอซีฮาทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดปังกาซีนันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่เขตเทือกเขาคอร์ดิลเลรัส

จังหวัดนูเวบาบิซคายามีพื้นที่ 3,975.67 ตารางกิโลเมตร และเป็นจังหวัดใต้สุดของเขตลัมบักนางคากายัน อยู่ห่างจากเมโทรมะนิลาไปทางทิศเหนือประมาณ สามารถเดินทางได้โดยถนนลัมบักนางคากายัน (ทางหลวงมาฮาร์ลิกา)
จังหวัดคีรีโน

จังหวัดคีรีโน (อีโลกาโน: Probinsia ti Quirino) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งชื่อตามเอลปิดิโอ กีริโน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 6 เมืองหลักคือคาบาร์โรกิส

จังหวัดคีรีโน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเอาโรรา‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, จังหวัดนูเวบาบิซคายาทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีซาเบลาทางทิศเหนือ จังหวัดคีรีโนเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนูเวบาบิซคายา จนถึงปี ค.ศ. 1966

ประชากรในจังหวัดคีรีโนมีประมาณ 188,991 คน (ค.ศ. 2015) ความหนาแน่น 81 คนต่อตารางกิโลเมตร หรือ 210 คนต่อตารางไมล์ ภาษาหลักที่ใช้คือ ภาษาอีโลกาโนและอิฟูเกา

ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก คิดเป็นร้อยละ 54 ศาสนาอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่ ศาสนาอิสลาม
บัสโก

เทศบาลบัสโก (; อีโลกาโน: Ili ti Basco), เป็นเทศบาลหลักของจังหวัดบาตาเนส เขตลัมบักนางคากายัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากรประมาณ 8,579 คนในปี ค.ศ. 2015

บัสโกตั้งอยู่บนเกาะบาตัน ซึ่งใหญ่เป็นอันดับที่สองของ "หมู่เกาะบาตาเนส" ทางตอนเหนือสุดของฟิลิปปินส์ ตัวเมืองมีท่าอากาศยานหนึ่งแห่ง คือ ท่าอากาศยานบัสโก ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาและบาเกียว บัสโกมีสถานที่สำคัญคือประภาคารบัสโก
สไตกิโมล็อก

สไตกิโมล็อก () เป็นสกุลหนึ่งในตระกูล pachycephalosaurid ในยุคครีเทเชียส ประมาณ 66 ล้านปีก่อน มันเป็นที่รู้จักจาก Hell Creek Formation, Ferris Formation, และ Lance Formation โดยมีชีวิตอยู่ร่วมกับที-เร็กซ์ และไทรเซอราทอปส์

"สไตกิโมล็อก"เป็นแพคีเซอฟาโลซอรัสขนาดใหญ่ หัวกระโหลกยาวประมาณ 46 เซนติเมตร (18 นิ้ว) ไม่เหมือนกับแพคีเซฟาโลซอร์ตัวอื่น ๆ โดมบนหัวนั้นเล็กมาก มีนอทรงกรวยบนจมูก และส่วนหลังของหัว โดยยาวประมาณ 5 เซนติเมตร (2 นิ้ว) และ 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) และยังมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอ

ชนิดต้นแบบ "S. spinifer" ตั้งชื่อโดยนักชีววิทยาชาวอังกฤษ และเยอรมัน Peter Galton และ Hans-Dieter Sues ใน ค.ศ. 1983 "สไตกิโมล็อก" เป็นไดโนเสาร์ที่มีเขาที่ด้านหลังของหัวกระโหลก มีนอยาวตรงกลางมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอ "Dracorex" มีลักษณะคล้ายกันทว่ามีนอที่เล็กกว่า

ชื่อ "สไตกิโมล็อก" มาจากแม่น้ำสติกซ์ที่มีตำนานว่าได้ผ่านยมโลกในตำนานกรีก ส่วน Moloch เป็นชื่อของเทพเจ้าชาวคะนาอันมีหัวหนาทีมีไว้เพื่อดึงดูดคู่
ปรากฏในภาพยนตร์ จูราสสิค เวิลด์ อาณาจักรล่มสลาย ช่วยตัวเอกออกจากกรงใต้ดินและไปป่วนงานประมูลไดโนเสาร์ของตัวร้าย
นอร์มา เชียเรอร์

อีดิธ นอร์มา เชียเรอร์ (; 11 สิงหาคม ค.ศ. 1902 – 12 มิถุนายน ค.ศ. 1983) เป็นนักแสดงชาวแคนาดาและดาราฮอลลีวูดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1925 จนถึง 1942 เธอเป็นนักแสดงคนแรกที่ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 5 ครั้งสำหรับการแสดง และได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง "The Divorcee" ในปี ค.ศ. 1930

เชียเรอร์มีบรรพบุรุษเป็นชาวสก็อต อังกฤษ และไอริช เธอเกิดในมอนทรีออล โดยเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมสตรีมอนทรีออล และโรงเรียนมัธยมเวสต์เมิร์น เชียเรอร์เกิดในครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย พ่อของเธอแอนดรูว์ เป็นเจ้าของธุรกิจรับเหมาก่อสร้างที่ประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตามการแต่งงานระหว่างพ่อแม่ของเธอไม่ค่อยมีความสุขนัก แอนดรูว์มีอารมณ์สองขั้ว และ "ชอบเดินเหมือนเงาหรือผีรอบ ๆ บ้าน" ในขณะที่แม่ของเธอ อีดิธ เมย์ ฟิชเชอร์ เป็นคนที่มีเสน่ห์และทันสมัย ในวัยเด็กเชียเรอร์สนใจในด้านดนตรี แต่หลังจากที่ได้ดูการแสดงลักษณะโวเดอวีล (vaudeville) เธอจึงตัดสินที่จะเป็นนักแสดงเมื่ออายุได้ 9 ปี

ในปี ค.ศ. 1918 ความฝันของเชียเรอร์ก็ต้องจบลง เมื่อครอบครัวของเธอล้มละลาย จากผลกระทบของสงครามโลกครั้งที่ 1 และพี่สาวของเธอ แอโธล ประสบปัญหากับการป่วยทางจิต เชียเรอร์ถูกบังคับให้ย้ายไปอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ในเขตชานเมืองของมอนทรีออล อย่าง "เจียมเนื้อเจียมตัว" แต่การเผชิญหน้ากับความยากจนอย่างฉับพลัน ทำให้เชียเรอร์เข้มแข็งขึ้น เธอกล่าวว่า "ในวัยเด็กฉันก่อตั้งปรัชญาเกี่ยวกับความล้มเหลว บางทีก็ต้องดิ้นรนเพื่อหาเงิน ถึงแม้ธุรกิจของพ่อจะล้มละลาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพ่อล้มเหลวไปด้วย"

ต่อมาพ่อแม่ของเธอก็หย่าร้างกัน เชียเรอร์และพี่สาวย้ายไปอยู่กับมารดาที่บ้านพักราคาถูกแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นแม่ของเธอจึงตัดสินใจผลักดันให้เป็นนักแสดง เพื่อที่จะนำเงินมาจุนเจือครอบครัว โดยเชียเรอร์เริ่มเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 17 ปี และเพื่อความก้าวหน้า แม่จึงพาเธอและพี่สาวย้ายมาอยู่ที่นิวยอร์ก ในปี ค.ศ. 1920
ฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวีย

ฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวีย เป็นอดีตทีมฟุตบอลตัวแทนของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย (ค.ศ. 1918–1941) และสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย (ค.ศ. 1943–1992) เป็นทีมที่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันหลายรายการ แต่ในปี ค.ศ. 1992 ช่วงสงครามยูโกสลาเวีย ทีมชาติถูกลงโทษจากสหประชาชาติมิให้เข้าร่วมการแข่งขันใด ๆ ต่อมาในปี ค.ศ. 1994 ทีมชาติยูโกสลาเวียจึงกลายเป็นทีมชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร

แม้ว่ายูโกสลาเวียจะถูกแยกเป็นหลายประเทศ แต่ทีมชาติเซอร์เบียถือเป็นผู้สืบทอดทีมชาติยูโกสลาเวียแต่เพียงผู้เดียว ภายใต้การรับรองของฟีฟ่าและยูฟ่า
ขนมหนวดมังกร

ขนมหนวดมังกร หรือ ขนมไหมฟ้า หรือ ขนมสายไหมจีน (; อักษรจีนตัวเต็ม: 龍鬚糖, 龙须糖; พินอิน: "Lóng xū táng"; อักษรจีนตัวย่อ: 銀絲糖, 銀絲糖; พินอิน: "Yín sī táng") เป็นขนมแบบดั้งเดิมของชาวจีน พบได้ตามแถบชุมชนจีน และได้แพร่กระจายไปในหลายประเทศทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชียตะวันออก เช่น มาเก๊า, สิงคโปร์, แคนาดา, สหรัฐอเมริกา, ไต้หวัน, ญี่ปุ่น ในเกาหลีถือเป็นขนมหวานที่มีค่ายิ่งในราชสำนัก

ขนมหนวดมังกร มีที่มาตั้งแต่ยุคราชวงศ์ฮั่นเมื่อ 2,000 ปีมาแล้ว กล่าวกันว่า พ่อครัวคนหนึ่งซึ่งเพลินเพลินในการทำขนมแบบใหม่กับพระจักรพรรดิ์ ด้วยการยืดส่วนผสมแบบแป้งที่ทำจากแป้งข้าวเจ้าเป็นเส้นเล็ก ๆ บาง ซึ่งแลดูคล้ายกับหนวดหรือเคราที่สามารถติดอยู่กับใบหน้าผู้คน การที่ได้ชื่อว่า "หนวดมังกร" อาจเป็นเพราะมังกรเป็นสัญลักษณ์ของพระจักรพรรดิ์ ในสมัยโบราณ ขนมหนวดมังกรถือเป็นของที่ทำเพื่อถวายแด่พระจักรพรรดิ์และชนชั้นสูงในราชสำนักเท่านั้น ในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม ขนมหนวดมังกรถูกห้ามจากยุวชนแดง ตามคำสั่งของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ที่ห้ามประชาชนประกอบกิจกรรมที่อาจเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ฮั่น การทำขนมหนวดมังกรถือเป็นศิลปะละเอียดอ่อนอย่างหนึ่ง จึงทำให้หาผู้สืบทอดได้ยาก อย่างไรก็ตามในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาก็ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในสถานที่ท่องเที่ยว เช่น เทศกาลตามถนนสายต่าง ๆ และแพร่กระจายไปทั่วโลกได้ไกลถึงจุดหมายปลายทางของผู้เชี่ยวชาญ

เส้นขนมหนวดมังกร คล้ายกับสายไหม โดยทำจากน้ำผึ้งกวนกับแป้งข้าวเจ้า, แป้งข้าวโพด, แป้งข้าวเหนียว และข้าวโอ๊ต จากนั้นจึงนำมาดึงเหมือนเส้นบะหมี่ จนยืดยาวเป็นเส้นเล็ก ๆ จำนวนหลายร้อยเส้น และนำมาคลุกกับไส้ซึ่งเป็นเม็ดมะม่วงหิมพานต์, ถั่วลิสง และงาขาว จากนั้นจึงปั้นเป็นก้อนกลม ลักษณะคล้ายดักแด้