seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เจ้าจอมน้อม ในรัชกาลที่ 5

เจ้าจอมน้อม ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

เจ้าจอมน้อม ในรัชกาลที่ 5 กำเนิดในสกุลโชติกเสถียร เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2420 ที่บ้านริมคลองโอ่งอ่าง ข้างวัดบพิตรภิมุข เป็นธิดาของพระยาธรรมจรรยานุกูลมนตรี (ทองดี โชติกเสถียร) กับ คุณหญิงลูกจันทร์

มีพี่น้องร่วมมารดา คือ

และยังมีพี่น้องต่างมารดาอีก ดังนี้

เจ้าจอมน้อม ได้รับจากมารดา จนโตพอสมควรจึงเรียนจากครูหนอ และพระศรีสัตยารักษ์ ต่อมาเมื่ออายุ 7-8 ขวบ มารดาท่านถึงอนิจกรรม ท่านผู้หญิงสุ่น โชฎึกราชเศรษฐี ผู้เป็นย่าของท่าน รับเลี้ยงดูต่อมา ในช่วงนี้ท่านยังได้หัดสวดมนต์และนั่งวิปัสนา ตามท่านผู้หญิงด้วย

เจ้าจอมน้อมได้ถวายตัวรับราชการฝ่ายใน ภายหลังโกนจุก เมื่ออายุ 13 ปี ในสำนักของพระอรรคชายาเธอ กรมพระสุทธาสินีนาฏ จนได้รับพระมหากรุณาเป็นเจ้าจอม ท่านเป็นผู้มีบุคลิกกิริยา น่านับถือ กิริยาท่าทีสง่างาม อุปนิสัยเยือกเย็นหนักแน่น จนเป็นที่เกรงใจของคนทั่วไป แม้เจ้านายบางพระองค์ยังมีรับสั่งว่า

เจ้าจอมน้อม มีหน้าที่ประจำปฏิบัติงานเกี่ยวกับพระเครื่องต้นในรัชกาลที่ 5 จึงมีหน้าที่ปอกผลไม้ร่วมกับคุณจอมท่านอื่นๆ ด้วยเหตุที่ท่านผู้หญิงสุ่น เป็นสตรีรุ่นแรกๆ ที่คิดปอกมะปรางริ้ว เจ้าจอมน้อม ในฐานะหลานท่านผู้หญิงสุ่น จึงมีโอกาสรับและแสดงฝีมือในทางนี้มาก นอกจากงดงามแล้ว ยังสามารถดัดแปลงให้เหมือนรูปหอยแครง ทั้งยังสามารถปอกโดยไม่ต้องปลิดลูกจากพวงด้วย ฉะนั้นท่านปอกมะปรางครั้งใด เป็นต้องได้เสวย งานทุกอย่างที่เป็นงานของชาววังสมัยนั้น ท่านทำได้ดีแทบทุกอย่าง การจัดโต๊ะพระราชทานเลี้ยงรับรองแขกเมือง รวมทั้งอาหารเช่น การจัดข้าวเหนียวสีและหน้าต่างๆ ท่านต้องมีส่วนช่วยหรือจัดทำแทบทุกครั้ง เพราะท่านเป็นคนละเอียดลออประณีต นอกจากนี้ยังเชี่ยวชาญในเรื่องเกี่ยวกับการจัดงานพระศพเจ้านาย เป็นการแบ่งเบาพระภาระของพระวิมาดาเธอฯเป็นอันมาก

เมื่อสิ้นรัชกาลที่ 5 ท่านจึงกราบถวายบังคมลา ออกมาอยู่กับท่านบิดาที่บ้าน ปรนนิบัติท่านบิดา จนถึงอนิจกรรม เมื่อ พ.ศ. 2490 หลังจากนั้นจนตลอดชีวิต ก็ได้ทำบุญสุนทานตลอดเวลา แม้เงินที่ได้รับพระราชทานตลอดชีพนั้นก็ได้นำไปบริจาคเสมอ งานสำคัญที่ท่านได้รับพระมหากรุณาฉลองพระเดชพระคุณประจำสกุลโชติกเสถียร คือการถวายเครื่องสังเวยพระป้าย ประจำปีตรุษจีน ครั้งสุดท้ายก่อนอนิจกรรม คือ บูรณะวัดนรนาถสุนทริการาม ซึ่งเป็นวัดประจำตระกูลโชติกเสถียร

เจ้าจอมน้อม ถึงอนิจกรรม ในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2509 ศพได้รับพระราชทานเพลิง ณ เมรุวัดธาตุทอง วันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2509
เจ้าจอมเลียม ในรัชกาลที่ 5

เจ้าจอมเลียม ในรัชกาลที่ 5 เกิดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2424 
เป็นบุตรีคนที่ 4 ในเจ้าพระยาสุรวงศ์วัฒนศักดิ์ (โต บุนนาค) กับ ท่านผู้หญิงตลับ (สกุลเดิม โอสถานนท์) ท่านมีพี่น้องร่วมมารดา ดังนี้เมื่อท่านอายุได้ 11 ปี มารดาส่งเข้าไปอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ในสำนักของท่านเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ( เจ้าคุณจอมมารดาแพ ในรัชกาลที่ 5 ) ผู้เป็นอา ต่อมาได้ถวายตัวรับใช้ รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯให้เป็นเจ้าจอม พร้อมรับพระราชทานเบี้ยหวัดตั้งต้น 40 บาท ในระหว่างรับราชการ ท่านได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ตติยจุลจอมเกล้า เหรียญรัตนาภรณ์ เข็มพระชนมายุสมมงคล เข็มพระกำนัล เหรียญรัชฎาภิเศก ประพาสมาลา ทวีธาภิเษก และมีส่วนในพระราชพินัยกรรมด้วย

ภายหลังสิ้นรัชกาลที่ 5 ได้ 2 ปีแล้ว ท่านจึงกราบถวายบังคมลาออกมาอยู่ที่บ้านเดิม ตำบลตลาดแขก ฝั่งธนบุรี กับมารดาและพี่น้อง ตลอดชีวิตได้ทำบุญมากมายหลายอย่าง ยกตัวอย่างมาโดยสังเขปดังนี้

พ.ศ. 2464 ส่งเงินเข้าเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสภากาชาด 3,000 บาท สร้างเตียงในนามเจ้าคุณ บิดา และสร้างเรือนคนไข้ที่ตำบลพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ในนามท่านผู้หญิงตลับ มารดา

พ.ศ. 2466 ชักชวนพี่น้อง สร้างพระป่าเลไลยก์ ซึ่งเป็นรูปเดิม ของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ ปู่ของท่าน ซึ่งบิดาได้ทำค้างไว้จนสำเร็จ ประดิษฐานไว้ในภูเขาวัดประยุรวงศาวาส ธนบุรี

พ.ศ. 2484 สมัครเข้าเป็นอาสากาชาด

พ.ศ. 2493 ได้บริจาคทรัพย์บำรุงวัดต้นตระกูล คือ

พ.ศ. 2494 สร้างหนังสือธรรม 3 ฉบับๆละ 1,000 เล่ม ถวายตามวัดต่างๆสิ้นเงิน 8,500 บาท กับทั้งถวายพรมปูในพระอุโบสถวัดบุปผาราม สิ้นเงินอีก8,550 บาท
นอกจากนี้ยังได้สร้างหลังคาพระพุทธไสยาสน์ใหญ่ ที่เขาวงกต จังหวัดลพบุรี สิ้นเงิน 130,000 บาท

สร้างตึกประยูรวงศ์ ในวัดบุปผาราม อุทิศให้เจ้าคุณพระประยูรวงศ์ อาของท่าน เมื่อปี 2498 สิ้นเงินกว่า 300,000 บาท

สร้างศาลาสมเด็จ อุทิศให้สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ ปู่ของท่าน สิ้นเงิน 280,000 บาท

กับทั้งบริจาคเงินบำรุงวัดประจำตระกูลอีกหลายคราว ตลอดชีวิต

นอกจากในการบุญกุศลที่ทำเป็นอันมากแล้ว ท่านยังมีฝีมือในทางการช่าง เช่น เมื่อคราวอยู่ในวัง ได้อุตสาหะรวบรวมกระดาษหัวจดหมาย ของทั้งเจ้านายและข้าราชการ รวบรวมเป็นเล่มใหญ่อย่างดี ทูลเกล้าฯถวายสมเด็จพระศรีสวรินทิรา บรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า และเวลาที่วัดบุปผารามมีงานเทศน์มหาชาติเพื่อรวบรวมทุนสร้างอุโบสถ ท่านก็จัดประดิษฐ์เครื่องกัณฑ์พิเศษ ทำเป็นเรือสำเภาใหญ่หรือ ตะกร้าใหญ่เพื่อบรรจุของถวายพระ จนครบจำนวนกัณฑ์ นอกจากนี้ยังได้ประดิษฐ์เรือนตุ๊กตา มีทั้งห้องนอน ห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องพระ ซึ่งมีโต๊ะหมู่บูชาฯลฯ งดงามอย่างของจริง ซึ่งเรือนตุ๊กตานี้เมื่อท่านอนิจกรรมแล้ว ทายาทจึงบริจาคไว้ปรากฏในพิพิธภํณฑ์สถานแห่งชาติ พระนคร จนทุกวันนี้

ครั้งสุดท้ายได้รับพระมหากรุณา พระราชทานเงินค่าครองชีพ จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชรัชกาลที่ 9 เป็นเงิน 2,000 บาท

ท่านได้ล้มป่วยด้วยโรคหัวใจ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 อาการมีแต่ทรงกับทรุด จนถึงอนิจกรรม เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2503เวลา 15.50 น. สิริอายุ 78 ปี
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อย ในรัชกาลที่ 5

เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อย (ราชสกุลเดิม: อิศรางกูร; เกิด: 14 มิถุนายน พ.ศ. 2398 — อสัญกรรม: 19 เมษายน พ.ศ. 2439) เป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นเจ้าจอมมารดาของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาค

เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อย เป็นพระธิดาในหม่อมเจ้าโสภณ อิศรางกูร กับหม่อมอิ่ม อิศรางกูร ณ อยุธยา บิดาเป็นพระโอรสในสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเกศ กรมขุนอิศรานุรักษ์ ต้นราชสกุลอิศรางกูร เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อยมีน้องสาวคนหนึ่งถวายตัวเป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเช่นกัน คือ เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์มณี

เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อย ได้สนองพระเดชพระคุณรับราชการเป็นพระสนม ประสูติกาลพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาค เมื่อพระราชธิดาทรงพระเจริญขึ้น ท่านจึงได้ประดิษฐ์ตุ๊กตาชาววังที่ปั้นจากดินเหนียวเพื่อให้พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาคทรงเล่น จนเป็นที่โปรดปรานของเด็ก ๆ ในวัง แต่เดิมเจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อยได้ปั้นแจกแก่เด็กคนอื่นบ้าง แต่ภายหลังได้พัฒนาจนมีรูปแบบที่หลากหลาย ก่อนนำออกจำหน่ายตุ๊กตาชาววังในตำหนักนั่นเอง

เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อย ถึงแก่อสัญกรรมหลังป่วยด้วยอหิวาตกโรค เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2439 สิริอายุ 41 ปี โดยมีอนุสาวรีย์อยู่ที่สุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีความเป็นมาหลายยุคหลายสมัย ตั้งแต่สมัยวิทยาลัยวิชาการศึกษาพิษณุโลก มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลก จนมาถึงมหาวิทยาลัยนเรศวรในปัจจุบัน เป็นคณะที่เปิดสอนในกล่มวิชาวิทยาศาสตร์ ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีความเป็นมาตั้งแต่ภายหลังการก่อตั้งวิทยาลัยวิชาการศึกษาพิษณุโลกในปี พ.ศ. 2510 โดยมีการจัดตั้ง "คณะวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ วิทยาลัยวิชาการศึกษาพิษณุโลก" เปิดสอนปริญญาหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.)ใน 5 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาคณิตศาสตร์ สาขาวิชาชีววิทยา สาขาวิชาฟิสิกส์ สาขาวิชาเคมี และสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป

ในปี พ.ศ. 2517 วิทยาลัยวิชาการศึกษาพิษณุโลกได้รับการยกฐานะเป็น "มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลก" จึงยกฐานะของคณะเป็น "คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลก" โดยมีการเปิดปริญญาหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตในสาขาวิชาต่างๆ ดังนี้ สาขาวิชาคณิตศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2522 สาขาวิชาฟิสิกส์ ในปี พ.ศ. 2523 สาขาวิชาชีววิทยา ในปี พ.ศ. 2524 และ สาขาวิชาเคมี ในปี พ.ศ. 2530

ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 ได้ยกฐานะขึ้นเป็น "คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร" และต่อมาได้เปิด หลักสูตรระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอกเพิ่มเติมดังต่อไปนี้คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งภาควิชาออกเป็น 5 ภาควิชา ดังต่อไปนี้ปัจจุบัน คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดสอนในหลักสูตรและสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
อิซะนะมิ

อิซะนะมิ () เป็นหนึ่งในความเชื่อเทพเจ้าญี่ปุ่น เป็นน้องสาว และเป็นภรรยาของอิซะนะงิ

หลังจากที่อิซะนะมิ สิ้นชีวิตลงจากการให้กำเนิดเทพอัคคีแล้ว ร่างของนางได้ตกลงไปสู่ โยมะ (แผ่นดินแห่งความมืดมน) ตอนแรกนางยังไม่สามารถทำใจได้ แต่ในที่สุดนางก็ยอมรับในสถานะของตนเอง และสร้างพระราชวังขึ้น ณ ดินแดนโยมะนั้นเอง

อิซะนะงิ ผู้เป็นพี่ชาย และเป็นสามี รู้สึกอาลัยอาวรณ์ อิซะนะมิผู้เป็นภรรยา จึงได้ลงไปตามหาอิซะนะมิในโยมะ เขาได้พบกับอิซะนะมิที่อยู่ในความมืดแห่งดินแดนโยมะ อิซะนะมิขอร้องให้อิซะนะงิลืมตน แล้วกลับไปยังโลกเบื้องบนเสีย อิซะนะงิไม่ยอม จะให้อิซะนะมิกลับไปด้วยกันให้ได้ แต่เมื่ออิซะนะงิได้เห็นสภาพของอิซะนะมิอย่างชัดเจน ร่างกายของอิซะนะมิเริ่มแปรเปลี่ยนสภาพไปเป็นคนที่ตายแล้ว จึงเริ่มเกิดความหวาดกลัว อิซะนะงิรีบหันหลังหนีกลับทันที

เมื่ออิซะนะมิได้เห็นดังนั้น ทำให้รู้ว่าสามีของตนหมดรักตนแล้ว เนื่องจากสภาพร่างกายของอิซะนะมิที่แปรเปลี่ยนไปหลังจากที่ได้ล่วงสู่ดินแดนโยมะ ทำให้อิซะนะมิโกรธแค้นเป็นอันมาก ได้ติดตามอิซะนะงิไปอย่างรวดเร็วในทันที

อิซะนะงิเมื่อเห็นอิซะนะมิติดตามมาก็เกิดความหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เขาเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น อิซะนะมิได้สั่งให้กองทัพภูตซึ่งอยู่ใต้อาณัตของนางไล่ตามอิซะนะงิไป อิซะนะงิเมื่อเห็นจวนตัวจึงได้นำเมล็ดผลไม้โยนลงบนพื้น เมล็ดผลไม้ก็งอกขึ้นมากลายเป็นต้นไม้ ภูตส่วนหนึ่งหยุดกินลูกไม้ที่งอกขึ้นมา

อิซะนะมิไม่ละควมพยายาม นางให้แม่เฒ่าแห่งโยมะไล่ติดตามอิซะนะงิไปอีก อิซะนะงิได้โยนเมล็ดผลไม้ที่เหลือลงไปบนพื้น ก็งอกขึ้นมาอีก แม่เฒ่าแห่งโยมะจึงได้หยุดกิน เหลือเพียงอิซะนะมิที่ยังติดตามมาจนเกือบถึงทางออกโยมะ อิซะนะงิได้นำเอาหินก้อนใหญ่ปิดทางเข้าออกไว้ อิซะนะมิไม่สามารถติดตามออกมาได้ จึงได้ยืนด่าทออิซะนะงิด้วยความเกรี้ยวกราด และขอตัดพี่ตัดน้อง ตัดความรักความอาวรณ์ต่ออิซะนะงิผู้เป็นพี่ชาย และสามี นอกจากนี้ อิซะนะมิได้ประกาศกร้าวแก่สามีของนางว่า นางจะทำให้คนบนโลกตายลงวันละ 1,000 คนเพื่อเป็นการตอบแทนความแค้นแก่อิซะนะงิ อิซะนะงิก็ประกาศว่า ถ้าอย่างนั้นตนก็จะให้มนุษย์ถือกำเนิดขึ้นมาวันละ 1,500 คน เพื่อให้การเกิดตายบนโลกสมดุลกัน

ด้วยเหตุนี้ อิซะนะมิ จึงได้ถูกยกให้มีฐานะเป็นเทพีแห่งการสร้าง และความตาย นอกจากนี้ นางยังนับเป็นราชินีผู้เป็นใหญ่ที่สุดของยมโลกที่มีพลังอำนาจสูงสุด และเป็นมารดาของเหล่าอสูรทั้งมวลของญี่ปุ่นอีกด้วย
สาวหิมะ

สาวหิมะ หรือ ยูกิอนนะ () ตามความเชื่อของชาวญี่ปุ่น เป็นชื่อที่ใช้เรียกภูตหิมะที่มีรูปร่างเป็นสตรีที่งดงาม ว่ากันว่าเป็นจิตวิญญาณแห่งฤดูหนาว ซึ่งยูกิอนนะนี้ จะมีลักษณะเป็นผู้หญิงสาวสวย สวมชุดกิโมโนสีขาวสะอาด นางจะปรากฏตัวบนภูเขาหิมะในวันที่มีพายุหิมะ และหลอกล่อให้ผู้ชายที่หลงใหลในความงามของนางไปสู่ความตาย เรื่องเล่าของสาวหิมะมีหลากหลายอยู่ว่า บางครั้งเล่ากันว่าในวันที่หิมะตกหนัก นักเดินทางที่โชคไม่ดี จะได้พบกับสาวหิมะท่ามกลางพายุหิมะที่อันตราย เธอจะสวมกิโมโนสีขาว และค่อนข้างตัวสูง บ้างก็เล่าว่าเธอสวมกิโมโนสีแดง แล้วรอยเท้าที่เธอเดิน เต็มไปด้วยคราบเลือด บางครั้งเชื่อว่าสาวหิมะเป็นวิญญาณของหญิงที่ตั้งครรภ์ ที่ตายเพราะพายุหิมะ และเมื่อใครเดินผ่านมาตามทางแล้วพบเห็นเธอเข้า เธอจะยิ้มแล้วยอมให้คนนั้นอุ้มลูก เหยื่อจะไม่สามารถปล่อยลูกของเธอได้เมื่ออุ้มแล้ว และลูกของเธอจะหนักขึ้นและเย็นจนแข็ง ทำให้เหยื่อขยับไปไหนไม่ได้ และจะจมหิมะตาย

ทว่าเรื่องเล่าที่มีชื่อเสียงของสาวหิมะ เป็นเรื่องที่มีอยู่ว่า ชายตัดฟืน 2 คน คนหนึ่งยังหนุ่ม ส่วนอีกคนค่อนข้างมีอายุ ติดอยู่ท่ามกลางพายุหิมะไม่สามารถกลับได้ จึงต้องหาที่พักซึ่งเป็นกระท่อมร้างเพื่อหลบหิมะก่อน เมื่อทั้งคู่หลับลง กลางดึกนั้นมีเพียงชายคนที่อายุน้อยกว่ากึ่งหลับกึ่งตื่น เห็นผู้หญิงที่สวมกิโมโนสีขาว หน้าตาซีดเผือด และมีแววตาที่น่ากลัว เป่าลมหายใจใส่ชายคนที่มีอายุกว่า ชายคนที่อายุน้อยกว่าตกใจมากจนพูดไม่ออก แล้วสาวหิมะก็เข้ามากระซิบว่าเธอจะไว้ชีวิตเขา ตราบเท่าที่เขาไม่แพร่งพรายเรื่องของเธอให้ใครรู้ แล้วสาวหิมะก็หายตัวไป เขาพบว่าชายคนที่สูงวัยกว่าได้แข็งตายไปแล้ว

หลังจากนั้น 1 ปีให้หลัง เขาได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ค่อนข้างสูง หน้าตาซีดเผือด แต่เป็นผู้หญิงที่หน้าตาดี เขาตัดสินใจแต่งงานและอยู่กินกับเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะมีลูกกับเขาถึง 10 คน แต่ความงามของเธอไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยซักนิดเดียว วันหนึ่งสามีก็เกิดหลุดปาก เล่าเรื่องสาวหิมะออกมาให้เธอฟัง เมื่อเธอได้ยิน เธอก็คืนร่างกลับเป็นสาวหิมะตนเดิม ตนเดียวกับที่สามีเคยเจอ ด้วยความเป็นมนุษย์ ฝ่ายสามีเกิดหวาดกลัวภรรยา แต่เพราะว่าเธอเห็นแก่ลูกๆ จึงไว้ชีวิตสามีแล้วหายตัวไป หลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้พบกับสาวหิมะนางนั้นอีกเลย

ส่วนใหญ่แล้ว เรื่องเล่าของ ยุกิอนนะ จะปรากฏในทางตอนเหนือของเกาะญี่ปุ่นเสียเป็นส่วนมาก ไม่ว่าจะเป็นทางแถบฮอกไกโดหรือทางแถบจังหวัดอิวาเทะ เนื่องจากทางตอนเหนือของญี่ปุ่นจะมีอากาศหนาวเย็น และมีหิมะปกคลุมอยู่เกือบตลอดทั้งปี จึงมีเรื่องเล่าขานของยูกิอนนะ มากกว่าท้องที่อื่นๆ 
และนอกจากนี้เกมออนไลน์ชื่อดังอย่างเทลส์รันเนอร์ยังใช้เรื่องของสาวหิมะมาทำเป็นการแข่งขันโดยใช้ชื่อเจ้าหญิงหิมะ
รีวจิง

รีวจิง () หรือรีวโอ นับเป็นหนึ่งในจตุมหาราชทั้งสี่ของญี่ปุ่น

ริวโอ เป็นผู้ปกครองท้องทะเล มีลักษณะเป็นมังกรตัวมหึมา ถ้าหากจะเปรียบเทียบแล้ว จตุมหาราชทั้งสี่นี้ ได้รับอิทธิพลมาจากการเผยแพร่วัฒนธรรมจากอินเดีย ซึ่งจตุมหาราชทั้งสี่นี้ ริวโอ ก็คือ ท้าววิรูปักษ์ จอมนาคาตามความเชื่อของลัทธิพราหมณ์-ฮินดูนั่นเอง
เบ็นไซเต็ง

เบ็นไซเต็ง () หรือที่เรียกอย่างสั้นว่า เบ็นเต็ง () เป็นเทพีองค์หนึ่งตามคติพุทธศาสนาแบบญี่ปุ่น เป็นเทพีองค์เดียวกับพระสรัสวดีของคติศาสนาพราหมณ์-ฮินดู

คติการนับถือเบ็นไซเต็ง เกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6-8 ผ่านการแปล "สุวรรณประภาสสูตร" (; ) จากภาษาจีนสู่ญี่ปุ่น โดยเนื้อหาให้พระคัมภีร์ดังกล่าวมีเนื้อหาเกี่ยวกับเบ็นไซเต็ง และยังปรากฏใน "สัทธรรมปุณฑรีกสูตร" (; ) ที่ปรากฏองค์พร้อมกับเครื่องดนตรีญี่ปุ่นดั้งเดิมที่เรียกว่า "บิวะ" () ต่างกับพระสรัสวดีที่ถือ "พิณ" (วีณา)

เบ็นไซเต็ง เป็นหนึ่งในเทพแห่งโชคลาภทั้งเจ็ด และเป็นเทพีแห่งกวี อักษรศาสตร์ นาฏกรรม และดนตรี เชื่อกันว่าผู้ใดนับถือเทวีพระองค์นี้ก็จะพบแสงสว่างแห่งปัญญา ในอดีตเกชะนิยมบูชาเบ็นไซเต็งเพราะเชื่อว่าจะทำให้มีความสามารถเชิงระบำรำฟ้อน ส่วนพวกตีนแมวและพวกย่องเบาเองก็นิยมบูชาเทวีพระองค์นี้เช่นกัน เพราะเชื่อว่าเบ็นไซเต็งจะดลบันดาลให้ภารกิจลุล่วงไปด้วยดี
ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ

ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ () ตั้งอยู่ระหว่างเมืองอิตามิ จังหวัดเฮียวโงะ และเมืองโทโยนากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มักจะเรียกโดยทั่วกันว่า สนามบินอิตามิ

เที่ยวบินส่วนมากของโอซากะจะเป็นเที่ยวบินภายในประเทศ รองรับการจราจรภายในเขตคันไซ ส่วนเที่ยวบินระหว่างประเทศจะให้บริการอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ
จักรพรรดิเจียชิ่ง

สมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง (จักรพรรดิชิงเหรินจง) ( 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2303 – 2 กันยายน พ.ศ. 2363) เป็นโอรสองค์ที่ 15 ของจักรพรรดิเฉียนหลง เดิมมีพระนามว่า หย่งเยี๋ยน (顒琰) เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อปี พ.ศ. 2339 (ค.ศ. 1796) เมื่อพระชนมายุได้ 37 พรรษา ภายหลังการสละราชสมบัติของจักรพรรดิเฉียนหลง พระราชบิดา แต่อำนาจในการปกครองแผ่นดินแท้จริงยังอยู่ในจักรพรรดิเฉียนหลง เมื่อจนถึงปีที่ 3 ที่ทรงครองราชย์ พ.ศ. 2342 (ค.ศ. 1799) จักรพรรดิเฉียนหลงได้สวรรคต และพระองค์จึงได้อำนาจในการปกครองอย่างแท้จริง

เมื่อทรงได้อำนาจเต็มแล้ว ทรงได้กำจัดเหอเซิน ที่เป็นขุนนางกังฉิน โกงกินชาติ ซึ่งเป็นคนสนิทของจักรพรรดิเฉียนหลง ทรงรวบรวมขุนนางและบรรดาผู้ที่จงรักภักดีเพื่อกำจัดเหอเซิน โดยบุคคลสำคัญผู้หนึ่งที่มีบทบาทในการครั้งนี้คือ อ๋องเฉิน ซึ่งเป็นพระเชษฐา (พี่ชาย ) ของพระองค์และเป็นพระโอรสลำดับที่ 11 ของจักรพรรดิเฉียนหลง เมื่อได้ยึดทรัพย์เหอเซินแล้ว พบว่าเงินจำนวนที่เหอเซินยักยอกไว้นั้นมีมูลค่าเท่ากับรายได้ประเทศชาติถึง 10 ปี แต่เมื่อจับกุมเหอเซินได้แล้วกลับลังเลพระทัยที่จะประหารชีวิต เนื่องจากทรงเคยรับคำพระราชบิดา จักรพรรดิเฉียนหลงเอาไว้ว่าจะไว้ชีวิตเหอเซิน เมื่อพระองค์สวรรคต แต่ได้ถูกอ๋องเฉินและบรรดาขุนนางทูลทัดทาน จึงได้ตัดสินพระทัยบังคับให้เหอเซินผูกคอตาย

ตลอดรัชสมัย ทรงพบกับการก่อกบฏและเรื่องทางความมั่นคงมากมาย เช่น กบฏพรรคบัวขาว, กบฏโจรสลัดไต้หวัน กบฏพรรคเที่ยงธรรม เป็นต้น ซึ่งกบฏเหล่านี้ส่วนใหญ่ เป็นกบฏชาวฮั่นที่รวบรวมคนไว้เพื่อโค่นล้มราชวงศ์ชิงกอบกู้ราชวงศ์หมิงนั่นเอง

มีพระโอรส 3 พระองค์ พระโอรสองค์โตเกิดจากพระอัครมเหสีฮีตียา ซึ่งเป็นพระอัครมเหสีที่ทรงรักยิ่ง แต่พระนางสิ้นพระชนม์ไปก่อนเมื่ออายุยังน้อย และพระโอรสอีก 2 พระองค์ ที่เกิดจากพระมเหสีหนิวฮูลู่ พระอัครมเหสีองค์ใหม่ที่ทรงแต่งตั้งขึ้นมาจากการเป็นพระมเหสี ซึ่งพระองค์ไม่เคยโปรดพระนางเลย แต่ต้องทรงสถาปนาเนื่องจากเหตุผลทางการเมือง ด้วยต้องการให้เหล่าขุนนางและประชาราษฎร์เห็นถึงพระทัยเมตตาของพระองค์ เหตุที่ไม่โปรดพระมเหสีหนิวฮูลู่ นี้ เพราะพระนางเป็นบุตรสาวของขุนนางที่เคยเป็นพรรคพวกเหอเซินมาก่อน จึงไม่ไว้วางพระทัย

ในรัชสมัยของจักรพรรดิเจี่ยชิ่ง ปรากฏกรณีที่กระทบต่อความมั่นคงของชาติมาตลอด เช่น เกิดกบฏต่างๆ การที่เวียดนามขอแยกออกไปเป็นประเทศเอกราช เป็นต้น ซึ่งพระองค์ทรงใช้ทั้งนโยบายที่ผ่อนปรนและแข็งกร้าวสลับกันไป เช่น การห้ามชาวแมนจูแต่งงานกับชาวฮั่นเด็ดขาด หรือ การห้ามชาวคริสต์เผยแพร่ศาสนาเด็ดขาด รวมทั้งการห้ามราษฎรสูบฝิ่นด้วย เป็นต้น ซึ่งสิ่งทั้งหมดเหล่านี้จะส่งผลต่อความมั่นคงตามมาในภายหลัง

ในปลายรัชสมัย มีพระพลานามัยอ่อนแอ ด้วยทรงสูงพระชันษาประกอบกับการกลัดกลุ้มพระทัยอยู่บ่อยครั้งเกี่ยวกับราชภารกิจ สวรรคตในปี พ.ศ. 2363 (ค.ศ. 1820) พระชนมายุ 61 พรรษา รวมระยะเวลาที่ได้ทรงครองราชย์ 24 ปี และผู้ที่ครองราชย์สืบต่อมาคือ องค์ชายเหมี่ยนหนิง ภายหลังขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า สมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง
โซนิคแบทเทิล

โซนิคแบทเทิล (; ) เป็นเกมต่อสู้สองมิติสำหรับเครื่องเกมบอยแอดวานซ์ ผลิตโดยบริษัท Dimps (ภายใต้ชื่อโซนิคทีม) จัดจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาโดย THQ โดยเกมนี้เป็นหนึ่งในเกมชุดโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก เกมโซนิคแบทเทิ้ลส์ได้นำตัวละครหลักๆจากตระกูลโซนิคมาทั้งหมดซึ่งแต่ละคนจะมีท่าต่อสู้และความสามารถที่ต่างกันออกไป ฉากในเกมจะถูกสร้างมาในแบบกึ่ง 3 มิติ หรือก็คือฉากจะมีความกว้าง,ยาว, สูง เป็นแบบ 3 มิติ สามารถหมุนฉากได้ แต่ไม่อิสระมากนัก

4000 ปีก่อน อารยธรรมยุคโบราณได้มีการสร้างอาวุธโบราณนามว่า "กิซอยด์" ไว้ 4000 ปีต่อมาศาสตรจารย์เจอรัลด์ โรบ็อทนิก ได้ค้นพบมันเข้า 50 ปีต่อมาหลานชายของเขาดร.เอ็กแมน ได้นำหุ่นตัวนี้มาลองใช้งานดูปรากฏว่าไม่สามารถทำได้ เขาจึงทิ้งไว้ที่ชายหาดจนกระทั่งโซนิค เดอะเฮดจ์ฮ็อกไปพบมันเข้า

กิซอยด์ซึ่งถูกเรียกว่า "เอเมิร์ล" ได้เปิดเผยความสามารถของตนที่สามารถลอกเลียนแบบความสามารถของอีกฝ่ายหนึ่งได้ ขณะที่เขาออกต่อสู้และได้เรียนรู้ผ่านทั้งมิตรและศัตรู แต่ท้ายที่สุดแล้วเอเมิร์ลต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่แท้จริงว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาคืออาวุธที่จะทำลายล้างคนทั้งโลก
ระบบการเล่นในเกมโซนิคแบทเทิลส์เป็นเกมต่อสู้ โดยพื้นฐานตัวละครจะมีท่าต่อสู้ที่ค้ชล้ายๆกันคือการเตะและต่อยเพื่อสร้างคอมโบ มีท่ากระโดดและท่าปัดขึ้นฟ้า จุดที่สำคัญคือทักษะพิเศษที่ตัวละครแต่ละตัวจะมีกันคนละ 3 อย่างคือ ซ็อต (ยิง) พาวเวอร์ (แรง) เซ็ต (กับดัก) โดยจะติดตั้งให้กับปุ่ม R ซึ่งจะแบ่งย่อยออกไปได้อีก 3 แบบคือพื้น (ใช้ทักษะบนพื้น), อากาศ (ใช้ทักษะกลางอากาศ), และป้องกัน (สามารถป้องกันทักษะนั้นๆได้) เท่ากับว่าในหนึ่งตัวละครผู้เล่นสามารถติดตั้งทักษะให้กับตัวละครให้ต่างกันได้ถึง 6 แบบ

ในการต่อสู้ผู้เล่นแต่ละคนจะมีแถบพลังชีวิตและจำนวนชีวิตที่เหลือ (หรือจำนวนศัตรูที่ล้มได้ขึ้นอยู่กับการตั้งค่าการต่อสู้นั้นๆ) เมื่อผู้เล่นพลังชีวิตหมดก็จะแพ้หรือน็อคเอาท์และผู้เล่นจะโดนหักค่าชีวิตลงหนึ่งแต้ม(หรือผู้ที่ทำให้ผู้เล่นแพ้จะได้หนึ่งแต้ม) และจะให้โอกาสผู้เล่นลงติดตั้งทักษะก่อนจะนำลงเข้าสู่สนามอีกครั้ง เกมจะจบลงเมื่อทำตามเงื่อนไขที่เกมวางไว้ (เช่น ชีวิตหมด, ทำคะแนนได้, เวลาหมด)

ระหว่างเล่นเกมผู้เล่นจะสะสมเกจพลังงานที่เรียกว่า "อิจิฮิโระ" ซึ่งเมื่อเต็มจะทำให้ท่าพิเศษที่ใช้ R สามารถทำให้ศัตรูพลังชีวิตหมดได้ทันที

ระบบที่สำคัญอีกอย่างคือระบบปรับแต่งเอเมิร์ล ที่เอเมิร์ลสามารถนำท่วงท่าของตัวละครต่างๆเอามาเป็นของตัวเองได้ในรูปแบบของการ์ด แต่ท่าแต่ละท่าจำเป็นต้องใช้คะแนนทักษะในการติดตั้งซึ่งได้จากการล้มศัตรู ยิ่งคะแนนทักษะมากขึ้นก็จะติดตั้งการ์ดได้มากขึ้นผู้เล่นสามารถนำเอเมิรล์ที่ตนเองปรับแต่งไปสู้กับเอเมิร์ลคนอื่นๆได้

ในส่วนของเนื้อเรื่อง ระหว่างการเล่นเนื้อเรื่องผู้เล่นสามารถควบคุมตัวละครบนฉากแผนที่ได้อิสระโดยใช้เคอร์เซอร์ในการชี้ตำแหน่งให้ตัวละครเดิน เพื่อเข้าต่สู้หรือคุยกับบุคคลอื่น ซึ่งในการดำเนินเรื่องนั้นเองผู้เล่นสามารถปรับแต่งเอเมิร์ลได้

นอกจากนั้นแล้วเกมยังมีมินิเกม ที่เล่นหลายผู้เล่นเท่านั้น มีทั้งหมด 5 เกมโดยแต่ละเกมจะปลดล็อกโดยเล่นโหมดเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ
สถานีรถไฟใสใหญ่

สถานีรถไฟใสใหญ่ ตั้งอยู่ถนนทุ่งสง-นครศรีธรรมราช(403) ตำบลถ้ำใหญ่ อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นสถานีรถไฟชั้น 3 ของทางรถไฟสายใต้
สถานีรถไฟช่องเขา

สถานีรถไฟช่องเขา ตั้งอยู่ ตำบลถ้ำใหญ่ อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นสถานีรถไฟชั้น 3 ของทางรถไฟสายใต้
.ac

.ac เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับเกาะอัสเซนชัน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540

บางครั้ง .ac ที่เป็นโดเมนระดับบนสุด (ไม่ใช่ .ac ที่เป็นโดเมนระดับที่สอง เช่น .ac.th หรือ .ac.uk) ถูกใช้โดยเว็บไซต์ของสถานศึกษาที่ไม่ได้อยู่บนเกาะอัสเซนชัน แต่อยู่ในประเทศอื่นหรือดินแดนอื่น ในลักษณะคล้ายคลึงกับ .edu
.ag

.ac เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศแอนติกาและบาร์บูดา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534
.ai

.ai เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับแองกวิลลา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
.al

.al เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศแอลเบเนีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2535
.an

.an เป็นโดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536

โดเมน .an ถูกยุบเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2553 แต่หลังการถูกยุบ โดเมน .an ยังคงเปิดใช้งานอยู่ต่อไปอีกระยะหนึ่ง แต่มีแนวโน้มว่าจะยกเลิกการใช้งาน .an ตามการยกเลิกรหัสประเทศหรือดินแดน ในระบบ ISO 3166-1 alpha-2

ภายหลังการยุบเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสและแบ่งเขตการปกครองใหม่ ได้มีรหัสประเทศหรือดินแดนในระบบ ISO 3166-1 alpha-2 เพิ่มเติม คือ ของกือราเซา, ของเกาะเซนต์มาร์ตินเฉพาะส่วนดินแดนของเนเธอร์แลนด์ และ ของโบแนเรอ ซาบา และซินต์เอิสตาซียึส ขึ้นมา หลังจากนั้นได้มีโดเมน .cw, .sx และ .bq ขึ้นมาเพิ่มเติมตามรหัสประเทศใหม่ด้วย

ผู้รับจดทะเบียนโดเมนทยอยจัดการลบโดเมนที่อยู่ภายใน .an ออกตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม 2556 จนในที่สุด วันที่ 30 ตุลาคม 2557 โดเมนระดับบนสุด .an ได้ถูกลบออกจาก root server จึงถือเป็นการยุติการใช้โดเมน .an ลงอย่างเป็นทางการ
.ao

.ao เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศแองโกลา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
.aq

.aq เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับแอนตาร์กติกา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2535
.as

=.cv
= #C
= 1997
= code top-leve ld
= Ant
= AS omain Registry
= AS Domain Registry
with Actualuse
= Used for a variety of things, mostly not connected with American Samoa

= {http:/
.aw

.aw เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับอารูบา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
.ax

.ax เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับหมู่เกาะโอลันด์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538 ปัจจุบันแทนที่ด้วย .aland.fi ตั้งแต่เดือนสิงหาคมปี พ.ศ. 2549
.az

.az เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศอาเซอร์ไบจาน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536
.ba

.ba เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539
.bb

.bb เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศบาร์เบโดส เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534
.bd

.bd เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศบังคลาเทศ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2542
.bf

.bf เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศบูร์กินาฟาโซ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536
.bg

.bg เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศบัลแกเรีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
.bi

.bi เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศบุรุนดี เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539
.bj

.bj เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเบนิน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539
.bm

.bm เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเบอร์มิวดา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536
.bn

.bn เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศบรูไน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2537
.bo

.bo เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศโบลิเวีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534