seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ศีลอด

ศีลอด หรือภาษามลายูปัตตานีว่า ปอซอ หรือ ศิยาม ในภาษาอาหรับ หมายถึง การอดอาหารและเครื่องดื่ม และงดการร่วมประเวณี ตั้งแต่ยามรุ่งอรุณ จนกระทั่งถึงเวลาหลังตะวันตกดิน

การถือศีลอดมีหลายประเภทเช่น 
หมายถึง ผู้ถือศีลอดคนใดคนหนึ่งได้กระทำในสิ่งดังต่อไปนี้ถือว่า ศีลอดของเขาเสียทันที่ และจะต้องถือศีลอดชดใช้ภายหลังจากเดือนร่อมะฎอนได้ผ่านพ้นไปแล้ว สิ่งที่ทำให้ศีลอดเสียมีดังต่อไปนี้
หินดำ

หินดำ (; อัลฮะญัร อัลอัสวัด) คือหินสีดำที่ประดิษฐานอยู่ที่มุมหนึ่งของกะอฺบะหฺ มีทรงกลมรี มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 50 ซม. ล้อมกรอบด้วยเงิน ลักษณะโดยทั่วๆไปแล้ว มีการแตกหักออกเป็นหลายชิ้น เนื่องจากการเสียหายในช่วงที่หินดำถูกขโมยและนำออกไปในช่วงปี ค.ศ. 930 และได้ถูกนำกลับมาใน 22 ปีต่อมา หินดำจึงได้รับการซ่อมแซมด้วยการพันเศษชิ้นส่วนหินที่แตกเหล่านั้นด้วยลวดโลหะเงินแท้ ดังที่เห็นในปัจจุบัน

ตามความเชื่อของชนมุสลิม เชื่อว่าเมื่อครั้งที่พลอยนี้ลงมาครั้งแรกจากสวรรค์ มีสีขาวยิ่งกว่านม ต่อมาเนื่องถูกมลทินและความบาปของผู้ที่มาสัมผัสและจุมพิต จึงทำให้หินนี้กลายเป็นสีดำอย่างที่เห็นทุกวันนี้

ขณะที่มีความเชื่อมากมายเกี่ยวกับนัยสำคัญทางด้านศาสนาและความเชื่อของหินดำ ทางด้านวิทยาศาตร์เองก็มีความคิดเห็นมากมายเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และธรรมชาติของหินดำเช่นกัน

ชาวมุสลิมกล่าวว่าหินดำนี้ถูกพบโดยอับราฮัม (อิบรอฮีม) และอิชมาเอล (อิสมาอีล) บุตรชายของท่าน ในขณะกำลังหาหินเพื่อนำมาก่อสร้างกะอ์บะฮ์ โดยท่านทั้งสองตระหนักเห็นในคุณค่าของหินดำ จึงได้นำหินดำมาประดิษฐานที่มุมหนึ่งของกะอ์บะฮ์

หากพิจารณาประวัติความเชื่อทางด้านศาสนา และความเชื่อในการบูชาหิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการบูชาหินอุกกาบาต ในสังคมก่อนยุคอิสลามแล้ว หินดำอาจจะเป็นหินอุกกาบาตชนิดหนึ่ง แต่ว่าไม่มีความเป็นไปได้เลยที่จะพิสูจน์แนวความคิดนี้ได้โดยปราศจากการนำหินดำออกมาตรวจสอบ ซึ่งไม่มีทางที่จะได้รับการยอมรับให้นำหินดำออกมาจากมุสลิมชนอย่างแน่นอน
อิหม่าม

อิหม่าม หรือ โต๊ะอิหม่าม หรือภาษามลายูปัตตานีว่า โต๊ะอีแม มาจากคำอาหรับว่า อิมาม () แปลว่าผู้นำ มีหน้าที่สอนและปฏิบัติการละหมาดแก่สัปบุรุษเพื่อมุ่งศรัทธาต่ออัลลอฮ์และนบีมุฮัมมัด เป็นผู้มีความรู้และมีคุณธรรม

ทั้งนี้อิหม่ามยังทำหน้าที่เป็นประธานของกิจต่าง ๆ อาทิ การเกิด การสมรส และการตาย รวมทั้งการรังสรรค์ความเจริญก้าวหน้าแก่มัสยิดและชุมชน
อิมาม (ชีอะฮ์)

อิมาม เป็นคำภาษาอาหรับ แปลว่า ผู้นำ ซึ่งในทัศนะของชาวมุสลิมชีอะฮ์ หมายถึงบุคคลที่นบีมุฮัมมัดได้แต่งตั้งให้เป็นผู้นำหลังจากท่านเสียชีวิต บรรดาอิมามเหล่านี้จะเป็นผู้อธิบายความหมายของสาส์นอิสลามให้แก่ชนร่วมสมัย ยามใดที่พวกเขาเหล่านั้นไม่อยู่หรือเสียชีวิต ผู้ที่จะทำหน้าที่แทนก็คือบรรดาผู้ที่มีคุณวุฒิสูงสุด เรียกว่า มุจญ์ตะฮิด ซึ่งเป็นผู้มีความรู้เกี่ยวกับอัลกุรอานและหะดีษ

อิมามสิบสองท่าน อิมามียะหฺ หรือ ญะอฺฟะรียะหฺ เป็นชื่อเรียกชาวชีอะฮ์ใช้เรียกอิมามสูงสุด ที่นบีมุฮัมมัดแต่งตั้งมา มี 12 คน ได้แก่
ชีวเภสัชกรรม

ชีวเภสัชกรรม () เป็นกลุ่มวิชาที่ศึกษาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างยากับกระบวนการในร่างกาย ซึ่งแบ่งเป็น 2 ลักษณะใหญ่ ดังนี้
เมฆสีทอง

เมฆสีทอง () เป็นเมฆที่เป็นยานพาหนะของตัวละครในการ์ตูนดราก้อนบอล

เมฆสีทองเป็นเมฆก้อนเล็กมีสีทองขนาดประมาณนั่งได้ 2 คน โดยมีปรากฏในเนื้อเรื่องของดราก้อนบอลในช่วงแรก ซุน โกคูได้รับมาจากผู้เฒ่าเต่าเป็นรางวัลตอบแทน หลังจากที่ช่วยเต่าทะเล ของผู้เฒ่าเต่า โดยเมฆสีทองมีเงื่อนไขว่า "ผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์เท่านั้นที่สามารถขี่เมฆได้" ผู้ใช้เพียงแค่เรียกชื่อ "เมฆสีทอง" เพียงอึดใจเดียว เมฆสีทองก็จะลอยมาจอดตรงหน้าเสมอ
ผู้ที่สามารถขี่เมฆสีทองได้

ผู้ที่ขี่เมฆสีทองไม่สำเร็จ
ปีนักษัตร

ปีนักษัตร หรือ นักขัต เป็นปีตามปฏิทินสุริยคติไทยและชาติอื่นในเอเชียตะวันออก เช่น จีน เวียดนาม และญี่ปุ่น(เพิ่งรู้จักหมูเลี้ยงในศตวรรษที่ 19 ก่อนหน้านั้นญี่ปุ่นรู้จักแต่หมูป่า) แบ่งเป็นรอบปี รอบละสิบสองปี แต่ละปีกำหนดสัตว์เรียกเป็นชื่อเรียงกันไปดังนี้

โดยความเชื่อเรื่องปีนักษัตรนั้นมีที่มาจากจีน

ตำนานเรื่องเล่าในสมัยปีใหม่แรกของจีน

(วันชิวอิก หรือวันที่ 1 เดือนอ้ายของจีน) สัตว์ทั้งหลายต่างมาชุมนุมหน้าวังหลวงของฮ่องเต้สวรรค์

ฮ่องเต้ประกาศให้สัตว์ 12 ชนิด ที่มาถึงก่อนวัน

(วันชิวยี่ หรือวันที่ 2 เดือนอ้าย)

ดังนั้นสัตว์ 12 ชนิด ได้รับแต่งตั้งเป็นองค์รักษ์

ใน 1 วัน สัตว์ 1 ชนิดอยู่ยาม 2 ชั่วโมง

สัตว์ 12 ชนิดอยู่ยาม 24 ชั่วโมง

รวมเป็น 12 ยามเฝ้าวังหลวง

โดยมีหลักฐานทางโบราณคดีพบว่าตั้งแต่ก่อนยุคราชวงศ์ฉิน (221 ปีก่อนค.ศ. – 207 ปีก่อนค.ศ) ก็มีปรากฏรูปปีนักษัตรแล้ว โดยใช้สัตว์ประเภทต่าง ๆ เป็นตัวแทนหรือสัญลักษณ์ อันได้แก่

ปีนักษัตรจะมีสัตว์ประจำปี อันเป็นความหมายของชื่อปีนั้น ๆ มีดังนี้
ทองพันชั่ง

ทองพันชั่ง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Rhinacanthus nasutus" Kurz) หรือทองคันชั่ง หรือหญ้ามันไก่ เป็นพืชในวงศ์เหงือกปลาหมอ (Acanthaceae) มีลักษณะเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก สูงประมาณ 0.5-2 เมตร กิ่งอ่อนและลำต้นมักเป็นเหลี่ยม ส่วนที่ยังอ่อนมักมีขนปกคลุมใบรูปคล้ายรูปไข่หรือวงรี กว้าง 2-4 ซม. ยาว 4-8 ซม. ก้านใบยาว 0.5-1 ซม. ดอกออกเป็นช่อตามซอกกิ่งยาวประมาณ 10 ซม. แต่ละดอกมีสีขาว ผลใหญ่ประมาณ 1 ซม. ผลเป็นผลแห้งแตกได้ มักมีขน การขยายพันธุ์ใช้ปักชำ ตัดกิ่งแก่ที่มีตาติดอยู่ 2-3 ข้อปลิดใบทิ้งแล้วนำไปปักชำในดินที่ชุ่มชื้นให้กิ่งเอียงเล็กน้อยขึ้นได้ในดินทั่วไป สรรพคุณรักษาโรคผิวหนัง (ชนิดกลาก เกลื้อน) ทาแก้กลากเกลื้อน การที่ทองพันชั่ง สามารถรักษากลากเกลื้อนได้ เพราะน้ำยาที่สกัดด้วยแอลกอฮอล์จะมีฤทธิ์ฆ่าเชื้อราที่ทำให้เกิดโรคกลากเกลื้อนได้ ส่วนที่ใช้เป็นยา ได้แก่ ใบสด และรากสด 
สรรพคุณ :
ราก - แก้กลากเกลื้อน รักษาโรคมะเร็ง รักษาโรคผิวหนัง ดับพิษไข้ แก้พิษงู แก้พยาธิวงแหวนตาผิวหนัง
ทั้งต้น - รักษาโรคผิวหนัง แก้น้ำเหลืองเสีย แก้กลากเกลื้อน ผื่นคัน รักษามะเร็ง คุดทะราด ขับพยาธิตามผิวหนัง ตามบาดแผล แก้ไส้เลื่อน ไส้ลาม แก้ปัสสาวะผิดปกติ
ต้น - บำรุงร่างกาย แก้โรค 108 ประการ รักษาโรคผมร่วง
ใบ - ดับพิษไข้ แก้กลากเกลื้อน ผื่นคัน แก้โรคไขข้ออักเสบ รักษาโรคผิวหนัง รักษาโรคมะเร็ง รักษาโรคความดันโลหิตสูง แก้ผมร่วง บำรุงร่างกาย แก้โรค 108 ประการ แก้ปวดฝี แก้พิษงู ถอนพิษ แก้อักเสบ แก้โรคมุตกิต รักษาโรคพยาธิวงแหวนตามผิวหนัง

นอกจากนี้ยังใช้ผสมในตำรับยาร่วมกับสมุนไพรอื่นๆ รักษาโรคต่อไปนี้คือ
ราก - รักษามะเร็งเนื้องอก รักษามะเร็งปอด กระเพาะลำไส้ มะเร็งตามร่างกาย ทำให้ผมดกดำ แก้ไอเป็นเลือด อาเจียนเป็นเลือด แก้ริดสีดวงทวาร ดับพิษไข้ รักษาโรคผิวหนัง แก้กระษัย แก้ผมหงอก ผมร่วง รักษาโรคตับพิการ รักษาโรครูมาติซึม รักษาโรคไขข้อพิการ แก้ลมเข้าข้อทำให้ปวดบวมต่างๆ ขับปัสสาวะ แก้แมงเคียนกินรากผม แก้เหา แก้รังแค
ทั้งต้น - รักษาโรคผิวหนัง คุดทะราด แก้เม็ดผื่นคัน
ต้น - รักษามะเร็งเนื้องอก รักษามะเร็งปอด มะเร็งกระเพาะ มะเร็งตามร่างกาย มะเร็งลำไส้ แก้แมงเคียนกินรากผม แก้เหา แก้รังแค รักษาโรคผิวหนัง
ใบ - แก้แมงเคียนกินรากผม แก้เหา แก้รังแค รักษาโรคผิวหนัง แก้ไข้ แก้ปวดหัวตัวร้อน แก้มะเร็งไช แก้หิดมะตอย รักษาโรคมะเร็ง รักษาวัณโรค แก้ใจระส่ำระสาย แก้คลุ้มคลั่ง แก้สารพัดพิษ

นอกจากนี้ในตำราบางเล่ม ยังได้กล่าวถึงสรรพคุณทองพันชั่ง โดยไม่ได้ระบุว่าใช้ส่วนใดของพืช หรือส่วนใดในตำรายาร่วมกับสมุนไพรอื่นๆ ในการบำบัดรักษาโรคต่างๆ ดังต่อไปนี้คือ
- รักษาโรคความดันโลหิตสูง รักษาโรคมะเร็ง แก้มุตกิตระดูขาว เป็นยาอายุวัฒนะ แก้ผมร่วง รักษาโรคนิ่ว 
- แก้เคล็ดขัดยอกชายโครง มือเคล็ด คอเคล็ด แก้มะเร็งในกระเพาะ แก้ฝีประคำร้อย แก้มะเร็งในคอ แก้มะเร็งในปาก แก้ไข้เหนือ แก้จุกเสียด เป็นยาหยอดตา แก้ไอเป็นเลือด แก้ช้ำใน แก้นิ่ว แก้โรคผิวหนัง แก้ลมสาร แก้มะเร็งในปอด แก้มะเร็งภายในและภายนอก
โทงเทง

โทงเทง หรือ พุ้งพิ้ง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Physalis minima" Linn.) เป็นพืชในวงศ์ Solanaceae มีชื่อเรียกแตกต่างกันในแต่ละท้องที่ เช่น เชียงใหม่ เรียก ต้อมต๊อก หรือ บาตอมต๊อก ปัตตานี เรียก ปุงปิง หนองคาย เรียก ปิงเป้ง เป็นไม้ล้มลุกฤดูเดียว สูง 30 - 40 เซนติเมตร ใบนุ่มและเรียบ ดอกสีเหลือง ผลสีเหลืองมีลักษณะคล้ายผลมะเขือเทศ มีกลีบเลี้ยงหุ้มรูปร่างเหมือนโคมไฟ ชอบดินทรายและที่แห้ง ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด

ในทางสมุนไพรใช้เป็นยาระงับปวด มีฤทธิ์ต้านการอักเสบในสัตว์
ดาดตะกั่ว

ดาดตะกั่ว (; T. Anders.) เป็นพืชในวงศ์เหงือกปลาหมอ (Acanthaceae) ลักษณะเป็นไม้คลุมดิน ต้นทอดเลื้อยไปตามดิน ใบด้านบนสีเหลือบเงิบ เขียงปนม่วง ด้านล่างสีม่วง ปลายใบแหลม ขอบหยัก ดอกสีขาว เป็นพืชพื้นเมืองของอินเดียและเกาะชวา นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ
ตาลปัตรฤๅษี

ตาลปัตรฤๅษี (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Limnocharis flava" (L.) Buchenau) หรือ ผักพาย หรือ ผักคันจอง ของอิสาน มีชื่อพื้นเมืองอื่นได้แก่ บอนจีน นางกวัก หรือ ตาลปัตรยายชี 
เป็นไม้น้ำ เป็นไม้น้ำ พบบริเวณนาข้าว และบริเวณที่มีน้ำขัง ลำต้นเหง้าฝังจมอยู่ในโคลนเจริญเป็นต้น บางครั้งมีไหลสั้น ๆ จำนวนมาก

ใบเป็นใบเดี่ยว รูปร่างกลมรี ยาว 15-18 ซม. กว้าง 12 ซม. มีก้านใบงอกยื่นอยู่เหนือผิวน้ำก้านใบยาวประมาณ 30 ซม. ก้านใบสีเขียวอ่อนเป็นเหลี่ยม แผ่นใบใหญ่และแผ่นคล้ายใบ ตาลปัตรดอกเป็นดอกช่อแบบร่ม มีดอกย่อย 7-10 ดอก กลีบดอกสีเหลืองอ่อนหลุดร่วงง่ายเส้นผ่าศูนย์กลางของดอกย่อย ประมาณ 1.5 ซม.

ผักตาลปัตรฤๅษี 100 กรัม ให้พลังงานต่อร่างกาย 14 กิโลแคลอรี่ ประกอบด้วยเส้นใย 0.8 กรัม แคลเซียม 7 มิลลิกรัม ฟอสฟอรัส 2 มิลลิกรัม เหล็ก 0.5 มิลลิกรัม เบต้า-แคโรทีน 501 ไมโครกรัม วิตามินบีหนึ่ง 0.03 มิลลิกรัม วิตามินบีสอง 0.08 มิลลิกรัม ไนอาซีน 1.2 มิลลิกรัม วิตามินซี 13 มิลลิกรัม
เอกซ์เอชทีเอ็มแอล

เอกซ์เอชทีเอ็มแอล ( "ภาษามาร์กอัปข้อความหลายมิติขยายได้") เป็นภาษามาร์กอัปที่มีลักษณะการใช้งานเหมือน HTML แต่จะมีความเข้มงวดในเรื่องโครงสร้างภาษา โดยมีวากยสัมพันธ์สอดคล้องกับ XML เนื่องจาก HTML นั้นใช้โครงสร้างของ SGML ที่ค่อนข้างยืดหยุ่น ในขณะที่ XHTML นั้นพัฒนาจาก XML ซึ่งเป็นภาษาที่คล้ายกับ SGML แต่เข้มงวดมากกว่า เราสามารถมองว่า XHTML เป็นการแปลง HTML เดิมให้มาอยู่ในโครงสร้างของ XML ก็ได้

XHTML 1.0 ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ World Wide Web Consortium (W3C) ในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2543 และกลายมาเป็น W3C recommendation เมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 อย่างไรก็ตาม XHTML 2.0 จะหยุดภายในสิ้นปี 2552 โดยหวังจะพัฒนา HTML 5 แทนที่

XHTML 1.0 เป็นการแปลง HTML 4.01 ให้มาอยู่ในรูปของ XML อย่างไรก็ตาม XHTML 1.0 ยังแบ่งเป็นรุ่นย่อยอีก 3 รุ่น

รุ่นล่าสุดในปัจจุบัน เป็นรุ่นปรับปรุงของ XHTML 1.0 Strict โดยตัดแท็กที่ล้าสมัยออกไปทั้งหมด และอนุญาตให้แบ่งส่วนย่อยของ XHTML ด้วย DTD

ปัจจุบันยังอยู่ในขั้นตอนการร่างมาตรฐาน และจะหยุดการพัฒนาสิ้นปี 2552
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง

สาธารณรัฐแอฟริกากลาง (; ซังโก: ) หรือ ซ็องทราฟริก () เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแอฟริกากลาง มีอาณาเขตทางเหนือจรดประเทศชาด ทางตะวันออกจรดประเทศซูดาน ทางใต้จรดสาธารณรัฐคองโกและสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ซาอีร์เดิม) และทางตะวันตกจรดประเทศแคเมอรูน ตั้งอยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร และแบ่งลุ่มแม่น้ำคองโกจากทะเลสาบชาดและลุ่มแม่น้ำไนล์ขาว

ดินแดนนี้แต่เดิมเป็นดินแดนของชาวบันตู ต่อมาจึงกลายเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสชื่ออูบังกี-ชารี (Ubangi-Shari) โดยที่ปกครองโดยชาวฝรั่งเศสที่มีผลประโยชน์จากสวนไร่ และหลังจากที่ประกาศเอกราชเมื่อ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2503 ในปีนี้เองทางแอฟริกากลางได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีน กลายเป็นศูนย์กลางของอิทธิพลจีน จนหลังจาก พ.ศ. 2508 ความสัมพันธ์กับจีนจึงเสื่อมลง นายฌ็อง-เบแดล บอกาซา ยึดอำนาจการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2508 ประกาศตนเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิแอฟริกากลาง ต่อมา พ.ศ. 2519 บอกาซาหันมาปกครองประเทศแบบเผด็จการจนถูกโค่นล้มจากการรัฐประหารของฝ่ายตรงข้ามที่ได้รับความช่วยเหลือจากฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2522 นายดาวิด ดาโก เข้าสืบทอดตำแหน่งแทน ท่ามกลางวิกฤติเศรษฐกิจและความวุ่นวายภายในประเทศ ต่อมาจึงถูกรัฐประหารเมื่อ พ.ศ. 2524 โดยนายพลโกลิงบาได้แต่งตั้งรัฐบาลพลเรือนใน พ.ศ. 2536 แต่ก็ยังไม่มีความมั่นคงทางการเมือง
ขี้ครอก

ขี้ครอก ( ; ) ชื่ออื่นๆของขี้ครอก คือ ขมดง ชบาป่า บอเทอ ปะเทาะ ปอเส้ง ปูลุ เส้ง หญ้าผมยุ้ง หญ้าอียู หญ้าหัวยุ่ง นางนวล จัดอยู่ในวงศ์ Malvaceae ขี้ครอกเป็นพืชมีพิษ หนามมีขนทำให้ระคายเคือง ทุกส่วนของลำต้นถ้ารับประทานเป็นพิษต่อหัวใจทำให้หมดความรู้สึก

ขี้ครอกเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก สูงประมาณ 1 - 2 เมตร เปลือกเหนียว ลำต้นสีเขียวแกมเทา มีขนรูปดาวปกคลุมตลอดลำต้น ยอดอ่อน ใบและก้านใบ ใบ เป็นใบเดี่ยวมีการเกาะติดของใบบนต้นเรียงตัวแบบสลับ ใบรูปไข่ ปลายใบเว้าเป็น 3 พู ปลายแต่ละพูมนหรือแหลม โคนใบมน ขอบใบหยักแบบฟันเลื่อย แผ่นใบเป็นคลื่นมีขนสากมือ มีหูใบ 1 คู่ รูปรี ดอกเดี่ยว เกิดที่ซอกใบ สีชมพูแกมม่วง กลีบดอกรูปไข่กลับ 5 กลีบ กลีบเลี้ยง 5 กลีบ กลีบประดับ 5 กลีบ เกสรเพศผู้จำนวนมากสีชมพูม่วง ก้านชูสีขาวนวลรวมกันเป็นหลอดหุ้มเกสรเพศเมียไว้ ปลายเกสรแยกเป็น 10 ก้านสั้นๆ ส่วนปลายเป็นตุ่ม ผล ทรงกลมแป้นแบ่งเป็น 5 พู ผิวผลมีหนามแข็งสั้นและมีน้ำเหนียวติด เมล็ด รูปไตสีน้ำตาล มีพูละ 1 เมล็ด
กระเจี๊ยบเปรี้ยว

กระเจี๊ยบเปรี้ยว หรือ กระเจี๊ยบแดง (ภาคเหนือเรียก เกงเขง หรือ เกงเคง, ไทใหญ่แม่ฮ่องสอนเรียก ส้มปู, จังหวัดตากเรียก ส้มตะแลงเครง) เป็นพืชสมุนไพรที่เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก สูงประมาณ 3–6 ศอก ลำต้นและกิ่งก้านมีสีม่วงแดง ใบมีหลายแบบด้วยกัน ขอบใบเรียบ บางทีก็มีรอยหยักเว้า 3 หยัก สีของดอกเป็นสีชมพู ตรงกลางดอกมีสีเข้มมากกว่าขอบนอกของกลีบ กลีบดอกร่วงโรยไป กลีบรองดอกและกลีบเลี้ยงก็จะเจริญเติบโตขึ้นอีกเกิดเป็นสีม่วงแดงเข้มหุ้มเมล็ดเอาไว้ภายใน

การขยายพันธุ์โดยการใช้เมล็ดปลูก ควรปลูกในหน้าฝน พรวนดินก่อนปลูก ขุดหลุมปลูกหลุมละ 2-3 เมล็ด ระยะห่างของหลุมประมาณ ½-1 เมตร พอต้นอ่อนงอกออกมาแล้ว ให้ถอนต้นที่อ่อนแอกว่าออกไปเอาต้นที่แข็งแรงไว้ รดน้ำ ใส่ปุ๋ย พรวนดิน กำจัดวัชพืชออกให้หมด

กระเจี๊ยบเปรี้ยวสามารถนำไปทำเป็นเครื่องดื่มแก้กระหายได้ นอกจากนี้น้ำกระเจี๊ยบเปรี้ยวสามารถใช้ทดสอบสารอาหารที่มีโปรตีนได้ โดยอัตราส่วน 1:2 ซึ่งสีแดงของน้ำกระเจี๊ยบเปรี้ยวจะเปลี่ยนเป็นสีม่วงหรือสีอื่น

ชาวแอฟริกาตะวันออกนำทั้งใบและผลไปต้มดื่มแก้อาการไอ ชาวอียิปต์ใช้กลีบเลี้ยงสีแดงต้มน้ำดื่มแก้ความดันโลหิตสูง ชาวมอญและพม่านิยมนำผลและใบกระเจี๊ยบเปรี้ยวไปปรุงอาหารได้หลายอย่าง ใบนำไปยำ หั่นใส่ข้าวยำหรือกินแนมกับอาหารรสจัด ต้ม แกงส้ม ผัด และจิ้มน้ำพริก
กาเบรียล

กาเบรียล เป็นทูตสวรรค์ในศาสนาอับราฮัม โดยชาวยิวและชาวคริสต์เรียกว่ากาเบรียล ส่วนชาวมุสลิมเรียกว่าญิบรีล ("גַּבְרִיאֵל", ภาษาฮีบรูมาตรฐาน: “Gavriʼel”, , , ภาษาฮิบรูไทบีเรียน: “Gaḇrîʼēl”, “Jibrīl” หรือ “Jibrail”) แปลตรงตัวว่า 'พละกำลังของพระเจ้า' เชื่อว่าเป็นอัครทูตสวรรค์ผู้นำสารมาจากพระเป็นเจ้า

มีกล่าวอยู่ในหนังสือดาเนียลในคัมภีร์ฮีบรู

ในคัมภีร์ศาสนาคริสต์บางครั้งถือกันว่ากาเบรียลเป็นทูตสวรรค์หรือเป็นผู้สื่อสารองค์หนึ่งจากพระเจ้า และเป็นหนึ่งในอัครทูตสวรรค์สำคัญเจ็ดองค์ เชื่อว่าท่านเป็นทูตสวรรค์ที่แจ้งการกำเนิดของยอห์นผู้ให้บัพติศมาแก่นักบุญเศคาริยาห์ผู้เป็นพ่อ และการประสูติของพระเยซูแก่นางมารีย์ (มารดาพระเยซู)

ในศาสนาอิสลาม ญิบรีล หรือ ญิบรออีล ถือเป็นมะลักที่ทำหน้าที่เป็นทูตส่งสาส์นจากอัลลอฮ์ให้แก่เราะซูลที่เป็นมนุษย์ เชื่อว่าเป็นผู้ชึ้คัมภีร์อัลกุรอานแก่ท่านนบีมุฮัมมัด และเป็นผู้ส่งสารแก่ประกาศกถึงหน้าที่ความรับผิดชอบ

กาเบรียลปรากฏในข้อเขียนของศาสนาบาไฮด้วย
ปริก (พรรณไม้)

ปริก หรือ ปริกน้ำค้าง () เป็นพืชในวงศ์ Asperagaceae เป็นไม้คลุมดิน ใบจริงลดรูปลงเป็นหนาม ส่วนที่สีเขียวคล้ายใบรูปเข็มเป็นลำต้นที่มีสีเขียว แตกกิ่งเป็นพุ่มห้อยลง ดอกสีขาว ขนาดเล็ก ผลเมื่อสุกสีแดง เป็นพืชพื้นเมืองของแอฟริกาใต้
เจตมูลเพลิงขาว

เจตมูลเพลิงขาว (; ) หรือ ปิดปิวขาว (ภาคเหนือ) เป็นพืชในวงศ์ Plumbaginaceae มีถิ่นกำเนิดในเอเชียใต้ เป็นไม้พุ่มเตี้ยหรือไม้ล้มลุกอายุหลายปี สูง 1-3 เมตร กิ่งก้านมักทอดยาว ใบรูปไข่ ยาว 3-13 ซม. ปลายใบแหลมยาว ตอนปลายเป็นติ่ง โคนในรูปลิ่มหรือมน ใบบาง ช่อดอกแบบช่อกระจะเชิงลด ดอกจำนวนมาก แกนกลางและก้านช่อดอกมีต่อมไร้ก้าน ช่อดอกยาวประมาณ 15 ซม. ก้านช่อยาว 1.5-2 ซม. ใบประดับรูปไข่ ยาว 0.4-0.8 ซม. ใบประดับย่อยรูปแถบ ยาวประมาณ 0.2 ซม. กลีบเลี้ยง 5 กลีบ ยาวประมาณ 1 ซม. กลีบดอกสีขาวหรือสีฟ้าอ่อน หลอดกลีบดอกยาวประมาณ 2 ซม. กลีบดอกรูปไข่กลับหรือรูปขอบขนานแกมรูปใบหอก ยาวประมาณ 0.7 ซม. ปลายแหลมหรือเป็นติ่ง อับเรณูสีน้ำเงิน ยาวประมาณ 0.2 ซม. รังไข่รูปรี เป็น 5 เหลี่ยม ก้านเกสรเพศเมียเกลี้ยง ผลแบบแคปซูล

ในรากเจตมูลเพลิงขาวมีสารพลัมบาจิน (plumbagin) ซึ่งมีคุณสมบัติต้านเชื้อจุลินทรีย์ หากสัมผัสถูกผิวหนังจะทำให้ผิวพุพอง ในทางการแพทย์แผนไทยจัดเจตมูลเพลิงขาวเป็นยารสร้อน แต่มีฤทธิ์น้อยกว่าเจตมูลเพลิงแดง มีสรรพคุณช่วยขับลม บำรุงธาตุ บำรุงเลือด แต่ไม่ควรใช้ในหญิงตั้งครรภ์เพราะอาจทำให้แท้งได้
เจตมูลเพลิงแดง

เจตมูลเพลิงแดง (; ) หรือ ปิดปิวแดง (ภาคเหนือ), ไฟใต้ดิน (ภาคใต้) เป็นพืชในวงศ์ Plumbaginaceae มีถิ่นกำเนิดในอินเดีย เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี สูง 0.5-2 เมตร กิ่งก้านมักทอดยาว ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปรีแกมรูปไข่ ยาว 3-13 ซม. โคนใบมนหรือกลม ปลายใบแหลม ใบบาง ดอกออกเป็นช่อแบบช่อกระจะเชิงลด ยาว 20-90 ซม. ก้านช่อดอกยาว 1-3 ซม. มีดอกจำนวนมาก ใบประดับและใบประดับย่อยรูปไข่ขนาดเล็ก ยาว 0.2-0.3 ซม. กลีบเลี้ยง 5 กลีบ รูปใบหอก ยาว 0.8-0.9 ซม. ดอกสีแดงหรือม่วง หลอดกลีบดอกยาว 2-2.5 ซม. ปลายแยกเป็น 5 แฉก รูปไข่กลับ ยาวประมาณ 2 ซม. ปลายกลีบกลม เป็นติ่งหนามตอนปลาย เกสรเพศผู้ 5 อัน ติดตรงข้ามกลีบดอก อับเรณูยาวประมาณ 2 มม. รังไข่รูปรี ก้านเกสรเพศเมียมีหลายขนาด มีขนยาวที่โคน

ในรากเจตมูลเพลิงแดงมีสารพลัมบาจิน (plumbagin) ซึ่งมีคุณสมบัติต้านเชื้อจุลินทรีย์ หากสัมผัสถูกผิวหนังจะทำให้ผิวพุพอง ในทางการแพทย์แผนไทยจัดเจตมูลเพลิงแดงเป็นยารสร้อน ช่วยขับลม บำรุงธาตุ บำรุงเลือด แต่ไม่ควรใช้ในหญิงตั้งครรภ์เพราะอาจทำให้แท้งได้ ชาวขมุใช้รากต้มรวมกับหอมไก๋และฮ่อสะพายควายใช้บำรุงกำลัง
พระจันทร์ครึ่งซีก

พระจันทร์ครึ่งซีก ()
ศีลแปด

ศีลแปด หรือ อุโบสถศีล เป็นศีลของคฤหัสถ์ หมายถึง อุบาสกอุบาสิกาทั่วไป มิใช่สงฆ์ (ซึ่งมีศีลเฉพาะตนอยู่แล้ว) โดยมักจะรับศีลแปดในวันพระ นิยมรักษาศีลแปดเป็นเวลา 1 วัน หรือ 3 วัน จัดเป็นศีลขั้นต่ำของพระอนาคามี

โดยปกติผู้รักษาศีลจะเปล่งวาจาอธิษฐาน ที่จะขอสมาทานศีลตั้งแต่เช้าของวันนั้น หากรักษาศีลแปดเป็นเวลา 1 วัน เรียกว่า "ปกติอุโบสถ" และหากรักษา 3 วัน เรียกว่า "ปฏิชาครอุโบสถ"
วินนิงอีเลฟเวน

วินนิงอีเลฟเวน () หรือที่รู้จักในชื่อว่า "วินนิ่ง" เป็นเกมฟุตบอลผลิตโดยโคนามิสปอร์ต ในส่วนหนึ่งของบริษัทโคนามิ โดยวินนิ่งอีเลฟเวนได้รับชื่อว่าเป็นเกมฟุตบอลที่ดีที่สุดเกมหนึ่ง เนื่องจากความเหมือนจริงของภาพและการควบคุม เกมล่าสุดของวินนิ่งอีเลฟเวน คือ เวิร์ดซอกเกอร์: วินนิ่งอีเลฟเวน 2012 ที่ออกจำหน่ายวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2554

นอกจากนี้แล้ววินนิ่งอีเลฟเวนยังถูกนำไปดัดแปลงเป็นเวอร์ชันภาษาอังกฤษและรู้จักกันในอีกชื่อว่า "วินนิงอีเลฟเวนอินเตอร์เนชันแนล" (Winning Eleven International) ในประเทศอื่นทั่วโลก และในชื่อ "โปรเอโวลูชันซอกเกอร์" (Pro Evolution Soccer) ในยุโรป

โคนามิมีการเปิดเว็บไซต์สำหรับเป็นศูนย์เครือข่ายคนเล่นวินนิง

วินนิ่งอีเลฟเวน พัฒนาโดยบริษัทโคนามิสำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน โดยพัฒนาต่อมาจากเกมโคนามิไฮเปอร์ซอกเกอร์ (Konami Hyper Soccer) ในปี พ.ศ. 2534 สำหรับเครื่อง แฟมิคอม ซึ่งต่อมาเป็น เพอร์เฟ็คต์อีเลฟเวน (Perfect Eleven) และ ไฟต์ติงอีเลฟเวน (Fighting Eleven) สำหรับเครื่องซูเปอร์แฟมิคอม ในปี พ.ศ. 2534 2536 ตามลำดับ เกมชุดวินนิ่งอีเลฟเวนสร้างภายใต้การควบคุมของ ชินโงะ ทากาซึกะ บริษัทโคนามิ 5555

ตั้งแต่ วินนิ่งอีเลฟเวน 2000 (วินนิ่งอีเลฟเวน 4 ภาคพิเศษ) ทางบริษัทโคนามิได้พยายามที่จะซื้อลิขสิทธิ์ในชื่อของนักบอล และชื่อทีม เพื่อให้เกมมีความสมจริงมากขึ้น โดยจะเห็นได้จากรายชื่อทีมที่มีการเปลี่ยนแปลง เช่น ทีมแมนเชสเตอร์ และทีมลอนดอน ในรุ่นก่อน ได้เปลี่ยนชื่อเป็น ทีมแมคเรสเตอร์ยู (ยังไม่ได้ลิขสิทธิ์ทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด) และทีมอาร์เซนอล โดยรายชื่อนักฟุตบอลได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อจริงเช่นกัน นอกจากนี้เสียงพากย์ในเกมที่เป็นเสียงภาษาญี่ปุ่น ได้ใช้นักพากย์ฟุตบอลชาวญี่ปุ่น จอน คาบิระ มาเป็นผู้พากย์ให้กับเกม

ใน วินนิ่งอีเลฟเวน 8: แอลอี (Winning Eleven 8: LE) ได้พัฒนาระบบการเล่นออนไลน์ โดยผู้เล่นในประเทศญี่ปุ่นสามารถเล่นแข่งกับผู้อื่นผ่านทางอินเทอร์เน็ต โดยผ่านทางเครื่องเพลย์สเตชัน 2
นอกจากการดัดแปลงชื่อและความสามารถของตัวผู้เล่นในเกม ในประเทศไทยได้มีการดัดแปลงระบบภายในเกม ตั้งแต่รุ่น วินนิงอีเลฟเวน 4 เป็นต้นมา โดยมีการดัดแปลงระบบเสียงพากย์เป็นภาษาไทยเพิ่มทีมชาติไทยการดัดแปลงชื่อ ลักษณะ และความสามารถของผู้เล่นในเกม สามารถทำได้อย่างอิสระ ทำให้ วินนิงอีเลฟเวน มีเวอร์ชันแยกย่อยออกมาอีกมากมาย นอกจากแก้ไขลักษณะตัวผู้เล่นแล้ว ยังมีการแก้ไขหน้าปก ภาพไตเติล และเพลงในเกม
พระโพธิธรรม

พระโพธิธรรม (, เทวนาครี बोधिधर्म; อักษรโรมัน (NLAC) : bōdhidharma; , พินอิน: Pútídámó , Dámó) แต่ในนิยายกำลังภายในในประเทศไทยมักเรียก ตักม้อ หรือ ตั๊กม้อ (สำเนียงแต้จิ๋ว ตรงกับจีนกลางว่า ต๋าหมอ) เป็นพระภิกษุในศาสนาพุทธฝ่ายมหายานนิกายเซน มีประวัติไม่ชัดเจนนัก แต่เชื่อกันว่ามีตัวตนอยู่จริง และเป็นผู้สถาปนาวัดเส้าหลิน ในจีน ทั้งยังได้เผยแพร่วิชามวยจีนในหมู่พระเณรของวัดเส้าหลิน จนมีชื่อเสียงมาจวบจนทุกวันนี้

ตามตำนานระบุว่า ท่านเกิดเมื่อราว ค.ศ. 520 เดิมเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ของพระเจ้าแผ่นดิน แคว้นคันธารราษฎร์ ประเทศอินเดีย ใกล้เมืองมัทราสในปัจจุบัน มีนัยน์ตาสีฟ้า ตั้งแต่พระชนอายุยังเยาว์ ทรงปราดเปรื่องและแตกฉานในคัมภีร์ของทุก ๆ ศาสนา ตลอดจนวรรณคดี อักษรศาสตร์โบราณ นับเป็นปราชญ์เอกแห่งยุค

เมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ พระองค์สามารถนั่งสมาธิเข้าฌานสมาบัติชั้นสูง อยู่เบื้องพระบรมศพของพระบิดานานตลอดถึง 7 วัน หลังจากนั้น จึงไปศึกษาแสวงธรรมอยู่กับพระปรัชญาตาระเถระ ผู้เป็นพระสังฆปรินายกองค์ที่ 27 แห่งนิกายเซน (ซึ่งอ้างว่าสืบมาตั้งแต่พระมหากัสสปะในสมัยพุทธกาล ถือเป็นพระปฐมสังฆปริณายกของนิกายเซนในประเทศจีน) หลังจากนั้นท่านได้จาริกจากอินเดียไปเมืองจีน เมื่อราว ค.ศ. 526 ได้เดินทางไปยังเมืองกวางตุ้งของจีน เข้าเฝ้าจักรพรรดิเหลียงอู่ตี้ และไม่นานต่อมาได้ก่อตั้งอารามขึ้นในเมืองลั่วหยาง และใช้เวลาปฏิบัติวิปัสนากรรมฐานถึง 9 ปีในการเพ่งผนังถ้ำ

ฝ่ายมหายาน ถือว่าพระโพธิธรรมเป็นสังฆปริณายกองค์ที่ 28 ที่สืบสายโดยตรงมาจากพระโคตมพุทธเจ้าผ่านทางพระมหากัสสปะ และยังเป็นผู้สถาปนานิกายเซนขึ้นมาในประเทศจีนอีกด้วย เนื่องจากคำสอนของท่านจะเน้นไปที่การเข้าฌาน แนวทางคำสอนของท่านจึงมักจะเรียกกันว่า ฌาน ( ध्यान : dhyan ) ในภาษาจีนเรียกว่า 'ฉาน'(สำเนียงจีนกลาง ส่วนสำเนีงแต้จิ๋วเรียกว่า เซี้ยง) และภาษาญี่ปุ่นว่า 'เซน'

ประวัติชีวิตของท่านถือเป็นตำนาน ขาดหลักฐานที่แน่นอน เช่น ตำนานหนึ่งเล่าว่า ท่านได้ตัดหนังตาทิ้ง เนื่องจากโมโหที่เผลอหลับไปขณะทำสมาธิ เมื่อหนังตานั้นตกถึงพื้น ก็เติบโตกลายเป็นต้นชา และตำนานยังเล่าต่อว่า ด้วยเหตุดังกล่าวภิกษุนิกายเซนจึงนิยมดื่มน้ำชา เพราะจะได้ไม่ง่วงเวลาทำสมาธิ

พ.ศ. 1079 มีการสร้างสถูปอุทิศถวายท่านขึ้นในเมืองเหอหนาน ภายหลังรัชสมัยจักรพรรดิถังไท่จง

ตุ๊กตาล้มลุกของญี่ปุ่น ที่เรียกว่า "ดะรุมะ" ก็เชื่อกันว่าสืบมาจากท่านตั๊กม้อนี้
ข้อความธรรมดา

ข้อความธรรมดา หรือ เพลนเท็กซ์ () ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ หมายถึง ข้อความปกติทั่วไปที่ไม่มีการจัดรูปแบบใด ๆ เช่น "ข้อความตัวหนาและตัวเอียง ในลักษณะนี้เรียกว่าข้อความธรรมดา" ส่วนข้อความต่อไปนี้เรียกว่า "ข้อความจัดรูปแบบ" เช่น "ข้อความตัวหนาและ"ตัวเอียง" ในลักษณะนี้ไม่เรียกว่าข้อความธรรมดา"

ข้อความธรรมดาในทางคอมพิวเตอร์สามารถหมายถึง ไฟล์ที่มีเนื้อหาเป็นข้อความที่ไม่ได้จัดรูปแบบใด ๆ เป็นข้อมูลที่มนุษย์สามารถอ่านออก ซึ่งข้อมูลที่ถูกจัดเก็บในไฟล์จะอยู่รูปของรหัสแอสกีหรือรหัสข้อความอื่น ๆ

ข้อความธรรมดายังหมายถึงไฟล์ข้อมูลที่สามารถใช้โปรแกรมแก้ไขข้อความทั่ว ๆ ไป เช่น Notepad (สำหรับ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์), edlin (สำหรับ ไมโครซอฟท์ ดอส), ed, vi, Emacs, pico, nano (สำหรับ ยูนิกซ์, ลีนุกซ์), SimpleText (สำหรับ แมคโอเอส) เป็นต้น ในการแก้ไขข้อมูลไม่ว่าจะเป็นการพิมพ์เพิ่มตัวอักษร ลบตัวอักษร หรือแก้ไขตัวอักษร และทำการจัดเก็บไฟล์นั้นได้
วันสำคัญทางศาสนาพุทธ

วันสำคัญทางศาสนาพุทธ นิยมระบุตามปฏิทินจันทรคติ โดยปกติจะเป็นวันที่เคยมีเหตุการณ์สำคัญเมื่อครั้งพุทธกาล หรือเมื่อถึงกำหนดต้องปฏิบัติประเพณีสำคัญตามธรรมเนียมในศาสนาพุทธ

วันสำคัญทางศาสนาพุทธที่ชาวพุทธยึดถือมานาน มีดังนี้
กฤษณาสอนน้องคำฉันท์

กฤษณาสอนน้องคำฉันท์ เป็นวรรณกรรมประเภทคำฉันท์ ส่วนใหญ่เป็นกาพย์ฉบังและกาพย์สุรางคนางค์ สันนิษฐานว่าพระยาราชสุภาวดีและพระภิกษุอินท์แต่งกฤษณาสอนน้องคำฉันท์ระหว่างที่พระยาราชสุภาวดีไปรับราชการที่เมืองนครศรีธรรมราช พราะยาราชสุภาวดีแต่งก่อนในตอนต้นแล้วอาราธนาพระภิกษุอินท์แต่งต่อตอนท้าย

กฤษณาสอนน้องคำฉันท์มีจุดมุ่งหมายเพื่อสอนกุลสตรีในสมัยนั้น มีเค้าโครงเรื่องมาจากมหาภารตะของอินเดีย เป็นเรื่องที่แต่งมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแล้ว แต่ต้นฉบับคงจะสูญหายไป พระยาราชสุภาวดี และพระภิกษุอินท์จึงแต่งขึ้นใหม่ ดังกล่าวไว้ตอนหนึ่งว่า

แม่คิงต๋าย
ถ้อยคำเป็นคำพื้นๆ จึงอ่านเข้าใจได้ง่าย
ลำตัด

ลำตัด เป็นการแสดงที่มาจากการแสดงลิเกบันตนของมลายู ลำตัดจะมีลักษณะตัด และเฉือนกันด้วยเพลง (ลำ) การว่าลำตัดจึงเป็นการว่าเพลงรับฝีปากของฝ่ายชาย และฝ่ายหญิงโดยตรง มีทั้งบทเกี้ยวพาราสี ต่อว่า เสียดสี แทรกลูกขัด ลูกหยอด ให้ได้ตลกเฮฮากัน สำนวนกลอนมีนัยยะออกเป็นสองแง่สองง่าม เครื่องดนตรีที่ใช้ คือ กลองรำมะนา ฉิ่ง วิธีแสดงจะมีต้นเสียงร้องก่อน โดยส่งสร้อยให้ลูกคู่ร้องรับ แล้วจึงด้นกลอนเดินความว่า เมื่อลงลูกคู่ก็จะรับด้วยสร้อยเดิมพร้อมกับตีรำมะนา และฉิ่งเข้าจังหวะการร้องรับนั้นด้วย สามรถพบเห็นได้ในแถบภาคกลางโดยเฉพาะจังหวัดสุพรรณบุรี

เพลงลำตัดเป็นเพลงพื้นบ้านภาคกลางชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งนิยมร้องกันในเขตภาคกลาง(สุพรรณบุรี) ทั้งนี้ มีต้นตอมาจาก “ลิเกบันตน” ของชาวมลายู 
ในต้นรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยลิเกบันตนดังกล่าว มีรูปแบบของการการแสดงแยกออกเป็น 2 สาขา สาขาหนึ่ง เรียกว่า “ ฮันดาเลาะ” และ “ลากูเยา” และลิเกบันตนลากูเยา มีลักษณะของการแสดงว่ากลอนสดแก้กัน โดยมีลูกคู่คอยรับ เมื่อต้นบทร้องจบ ต่อมาเมื่อมีการดัดแปลงกลายเป็นภาษาไทยทั้งหมด จึงเรียกกันว่า “ ลิเกลำตัด” ในระยะแรก และเรียกสั้น ๆ ในเวลาต่อมาว่า “ลำตัด” ซึ่งมีลักษณะของเพลง และทำนองเพลงที่นำมาให้ลูกคู่รับโดยมากก็มักตัดมาจากเพลงร้องหรือเพลงดนตรีอีกชั้นหนึ่ง โดยเลือกเอาแต่ตอนที่เหมาะสมแก่การร้องนี้มาเท่านั้น ลำตัดเป็นการตั้งชื่อที่เหมาะสม เรียบง่าย มีความหมายรู้ ได้ดีมาก กล่าวคือ ตามความหมายเดิม “ลำ” แปลว่า เพลง เมื่อนำมารวมกับคำว่า “ตัด” หมายถึง การนำเอาเพลงพื้นบ้านอื่น ๆ อีกหลายชนิดมา ตัดรวมเข้าเป็นบทเพลง เพื่อการแสดงลำตัด 
เช่น ตัดเอา เพลงเกี่ยวข้าว เพลงฉ่อย เพลงเรือ เพลงพวงมาลัยและเพลงอีแซวเป็นต้น เข้ามาเป็นการละเล่นที่เรียกว่าลำตัด