seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สกุลพรุน

สกุลพรุน เป็นสกุลของต้นไม้และไม้พุ่มซึ่งรวมถึงพลัม, เชอร์รี, ลูกท้อ, เอพริคอต, ซากุระ และอัลมอนด์ ใช้ชื่อสกุลว่า "Prunus" ในวงศ์กุหลาบ แต่เดิมอยู่ในวงศ์ย่อย Prunoideae (หรือ Amygdaloideae) แต่บางครั้งก็มีวงศ์เป็นของตนเองคือ Prunaceae (หรือ Amygdalaceae) เมื่อเร็วๆนี้ เห็นได้ชัดว่า "Prunus" วิวัฒน์มาจากวงศ์ย่อย Spiraeoideae มีประมาณ 430 สปีชีส์ กระจายทั่วพื้นที่ส่วนบนของโลก

ดอกเป็นสีขาวถึงชมพู มี 5 กลีบเลี้ยง 5 กลีบดอก เป็นดอกเดี่ยวหรือในช่อซี่ร่ม 2-6 หรือมากกว่าบนช่อกระจะ ผลเป็นแบบผลเมล็ดเดียวแข็ง ใบเป็นรูปหอก ไม่มีหยักหรือฟันบนขอบใบ

"Prunus africana" (สติงก์วูดแดง)
"Prunus apetala"
"Prunus armeniaca" (เอพริคอต)
"Prunus avium" (เชอร์รีป่า)
"Prunus buergeriana"
"Prunus campanulata" (เชอร์รีไต้หวัน)
"Prunus canescens"
"Prunus cerasifera" (พลัมเชอร์รี หรือเชอร์รีพลัม)
"Prunus cerasoides" (นางพญาเสือโคร่ง)
"Prunus cerasus" (เชอร์รีเปรี้ยว)
"Prunus ceylanica"
"Prunus cocomilia"
"Prunus cornuta"
"Prunus crassifolia"
"Prunus davidiana"
"Prunus domestica" (พลัม)
"Prunus dulcis" (อัลมอนด์)

"Prunus fruticosa" (เชอร์รีแคระยุโรป)
"Prunus geniculata"
"Prunus glandulosa"
"Prunus gracilis"
"Prunus grayana" (เชอร์รีเกรย์)
"Prunus incana"
"Prunus incisa" (เชอร์รีฟูจิ)
"Prunus insititia" (แดมซัน)
"Prunus italica"
"Prunus jacquemontii"
"Prunus japonica" (เชอร์รีเกาหลี)
"Prunus korshinskyi"
"Prunus laurocerasus" (ลอเรลอังกฤษ)
"Prunus lusitanica" (ลอเรลโปรตุเกส)
"Prunus maackii" (เชอร์รีแมนจูเรีย)
"Prunus mahaleb" (เชอร์รีเซนต์ลูซี)
"Prunus maximowiczii"

"Prunus minutiflora"
"Prunus mume" (บ๊วย)
"Prunus murrayana"
"Prunus myrtifolia"
"Prunus nipponica"
"Prunus occidentalis"
"Prunus padus" (เชอร์รีนก)
"Prunus persica" (ท้อ)
"Prunus pleuradenia"
"Prunus pseudocerasus"
"Prunus prostrata" (เชอร์รีภูเขา)
"Prunus rivularis"
"Prunus salicina"
"Prunus sargentii"
"Prunus serrula"
"Prunus serrulata"
"Prunus sibirica"

"Prunus simonii"
"Prunus sogdiana"
"Prunus speciosa"
"Prunus spinosa" (แบล็กทอร์น)
"Prunus spinulosa"
"Prunus ssiori"
"Prunus subhirtella"
"Prunus tenella"
"Prunus tomentosa" (เชอร์รีแคระจีน)
"Prunus triloba"
"Prunus ursina"
"Prunus vachuschtii"
"Prunus verecunda"
"Prunus × yedoensis"
"Prunus yedoensis"
"Prunus zippeliana"
"Prunus alabamensis"
"Prunus alleghaniensis"
"Prunus americana" (พลัมอเมริกา)
"Prunus andersonii" (ท้อทะเลทราย)
"Prunus angustifolia"
"Prunus besseyi" 
"Prunus caroliniana"
"Prunus emarginata" (เชอร์รีขม)
"Prunus fasciculata" (อัลมอนด์ทะเลทราย)
"Prunus fremontii" (เอพริคอตทะเลทราย)
"Prunus havardii"
"Prunus hortulana"
"Prunus ilicifolia" (ไอเลย์)

"Prunus maritima" (พลัมชายหาด)
"Prunus mexicana" (พลัมเม็กซิโก)
"Prunus munsoniana"
"Prunus nigra" (พลัมดำหรือพลัมแคนาดา)
"Prunus pensylvanica" (เชอร์รีเข็ม)
"Prunus pumila" (เชอร์รีทราย)
"Prunus serotina" (เชอร์รีดำ)
"Prunus sphaerocarpa"
"Prunus subcordata" (พลัมออริกอน)
"Prunus texana"
"Prunus triloba"
"Prunus umbellata"
"Prunus virginiana"
รัฐกวานาคัวโต

กวานาคัวโต () เป็นรัฐของประเทศเม็กซิโก อยู่ตอนกลางของประเทศ ตั้งชื่อตามเมืองหลวงของรัฐ เมืองกวานาคัวโต ที่มาจากภาษาท้องถิ่นที่มีความหมายว่า "หุบเขาแห่งกบ" รัฐกวานาคัวโตเป็นรัฐบ้านเกิดของอดีตประธานาธิบดีบีเซนเต ฟอกซ์, จิตรกรฝาผนังเดียโก รีเบรา และนักร้อง-นักแต่งเพลงโคเซ อัลเฟรโด คีเมเนซ

หลังจากที่ตอนกลางของเม็กซิโกและทางชายฝั่งอ่าวเม็กซิโก ได้ตกเป็นเมืองขึ้นของสเปน รัฐกวานาคัวโตก็เป็นบริเวณแรก ๆ ที่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของสเปน ราวคริสต์ทศวรรษ 1520 ซึ่งเป็นบริเวณที่เป็นที่ตั้งของแหล่งเงิน สถาปัตยกรรมของกวานาคัวโตเป็นสถาปัตยกรรมอาณานิคม ที่ได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดี เฉพาะเมืองหลวงของรัฐมีโบสถ์เก่าแก่กว่า 35 โบสถ์

นอกจากเมืองหลวงของรัฐแล้ว ยังมีเมืองอื่นอย่าง ซีลาโอ, ซานลุยส์เดลาปาซ, อากัมบาโร, เซลายา, เลออน, ยูรีเรีย, ซาลามังกา, อีราปัวโต, ซานมีเกลเดอาเยนเด, ซัลบาเตียร์รา (เมืองแรกของรัฐกวานาคัวโต), กอร์ตาซาร์, กูเอรามาโร, ตารีโมโร และโดโลเรสอีดัลโก
สตีฟ แม็กควีน

เทอร์เรนซ์ สตีเวน "สตีฟ" แม็กควีน () (24 มีนาคม ค.ศ. 1930 - 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวอเมริกัน มีชื่อเล่นว่า "ราชาแห่งความเจ๋ง" จากบทบาทตัวเอกที่ไม่เข้าข่ายจำพวกฮีโร โดยเฉพาะในช่วงจุดสูงสุดวัฒนธรรมที่แปลกต่างจากที่มีอยู่ในสังคมในช่วงสงครามเวียดนาม ทำให้เขามีบทบาทในภาพยนตร์ที่ขึ้นอันดับ 1 บนบ็อกซ์ออฟฟิสในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 แม็กควีนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์จากบทบาทในเรื่อง ""The Sand Pebbles"" เขายังมีผลงานโด่งดังในภาพยนตร์ "The Magnificent Seven", ""The Great Escape"", "The Thomas Crown Affair", "Bullitt", "The Getaway", ""Papillon"", และ "The Towering Inferno" ในปี ค.ศ. 1974 เขาเป็นดาราที่มีค่าตัวสูงที่สุดในโลก ถึงแม้ว่าแม็กควีนจะมักมีปากเสียงกับผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ แต่ความนิยมนี้ทำให้เขาเป็นที่ต้องการสูง และต้องการจ่ายค่าตัวให้เขาอย่างสูง

เขาชอบในการแข่งรถทั้งรถมอเตอร์ไซค์และรถยนต์ ขณะที่เขาเรียนการแสดง เขายังได้แข่งรถมอเตอร์ไซค์ในช่วงวันหยุดและเขาซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ตัวเองครั้งแรกพร้อมกับชัยชนะในการแข่งขัน เขายังเป็นที่รู้จักกับการแสดงบทสตันท์ด้วยตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบทขับรถด้วยความเร็วไล่ล่าในภาพยนตร์เรื่อง "Bullitt".

แม็กควีนเสียชีวิตเมื่อวัย 50 ปีที่เมืองซิวดัดฮัวเรซ รัฐชีวาวา ประเทศเม็กซิโก หลังจากการผ่าตัดเอาเนื้องอกเนื้อร้ายในช่องท้อง
ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี

ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี () เป็นเขตเมืองหลวงของออสเตรเลียและถือเป็นดินแดน เขตการปกครองตนเองภายในที่เล็กที่สุด ตั้งอยู่ภายในรัฐนิวเซาท์เวลส์ ดอกไม้ประจำดินแดนคือดอกรอแยลบลูเบล และสัตว์ประจำดินแดนคือ Gang-Gang cockatoo
สกุลแรด

สกุลแรด เป็นสกุลหนึ่งในวงศ์แรด สมาชิกในสกุลมีนอเดียว ใช้ชื่อสกุลว่า "Rhinoceros" คำว่า "rhinoceros" มาจากภาษากรีก "rhino" แปลว่า "จมูก" และ "ceros" แปลว่า "เขา" สกุลนี้ประกอบไปด้วยแรด 2 ชนิดคือ แรดอินเดีย ("Rhinoceros unicornis") และ แรดชวา ("Rhinoceros sondaicus") ถึงแม้ว่าแรดทั้ง 2 ชนิดถูกคุกคามอย่างหนัก แต่แรดชวากลับเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ที่สุดในโลก เหลือประชากรเพียง 60 ตัวเท่านั้นในชวาและเวียดนาม
โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม

โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม () เป็นโรงเรียนรัฐบาลในอำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร ซึ่งโรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนมัธยมที่เก่าแก่โรงเรียนหนึ่งของจังหวัดพิจิตร ได้เปิดสอนมานานกว่า 120 ปีแล้ว มีนักเรียนตั้งแต่เริ่มเปิดสอน จนถึงปัจจุบันมากกว่า 33,000 คน ปัจจุบันได้เปิดสอนนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 และยังเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐประจำจังหวัด ของจังหวัดพิจิตรอีกด้วย

โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม หรือ พิจิตรวิทยาคม พิจิตรกัลยาณี แต่เดิมนั้นเปิดสอนนักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา ถึงชั้นมัธยมศึกษา โดยในตอนแรกได้เปิดการสอนที่ศาลาการเปรียญ วัดฆะมัง ตำบลฆะมัง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร ต่อมาในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 ได้มีการย้ายโรงเรียนจากตำบลฆะมัง ไปเปิดสอนที่วัดท่าหลวง ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร แต่เดิมนั้นเป็นเพียงโรงเรียนวัดเล็กๆแห่งหนึ่ง โดยใช้โรงทำกระเบื้องเป็นห้องเรียนที่ทำการสอนให้กับนักเรียน นักเรียนยังคงนั่งเรียนกับพื้น อาศัยม้านั่งเป็นที่เขียนหนังสือ

ต่อมาในปี พ.ศ. 2443 ในช่วงที่พระยาเทพาธิบดี (อิ่ม) เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดพิจิตร ได้มีการปลูกสร้างอาคารเรียนขึ้นมาครั้งแรก ในเขตวัดท่าหลวง เป็นอาคารชั้นเดียวทรงปั้นหยาไม่มีมุข มีฝารอบแต่ไม่กั้นเป็นห้อง ขนาดกว้าง 6.5 เมตร ยาว 30 เมตร ยกพื้นสูง 1.5 เมตร เสาไม้เต็ง เครื่องบนไม้พลวง พื้นและฝาไม้ตะแบกหลังคามุงสังกะสี ได้ก่อสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2443 นับเป็นอาคารเรียนแห่งแรกของโรงเรียน จากเดิมที่เป็นเพียงห้องเรียนในโรงทำกระเบื้อง โดยมีพระยาเทพาธิบดี (อิ่ม) เป็นประธานพิธี ต่อมามีการสร้างอาคารเรียนขึ้นอีกหลัง ซึ่งทางด้านใต้ของอาคารทั้งสองมีต้นพิกุลขนาดใหญ่อยู่ ในตอนแรกจึงเรียกโรงเรียนนี้กันว่า โรงเรียนร่มพิกุล

จนกระทั่ง พ.ศ. 2473 ขุนคุรุการพิจิตร (เทียม พฤกษะวัน) ศึกษาธิการจังหวัดในสมัยนั้น ได้เห็นว่าโรงเรียนแห่งนี้ทรุดโทรมมาก จึงมีการเรี่ยรายเงินมาสร้างอาคารเรียนใหม่ เป็นอาคารปั้นหยาชั้นเดียว ใต้ถุนสูง หลังคามุงกระเบื้องซีเมนต์ มี 5 ห้องเรียน ก่อสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2474 ทำพิธีเปิดเมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2474

ต่อมามีการแยกโรงเรียนจากเดิมที่เป็นโรงเรียนเรียนรวมชายและหญิง มาเป็นโรงเรียนชาย กับโรงเรียนหญิงในปี พ.ศ. 2475 โดยแบ่งเป็นโรงเรียนพิจิตรวิทยาคม และโรงเรียนพิจิตรกัลยาณี มี ร.อ.ท. ขุนศึกษากิจพิสัณห์ ศึกษาธิการจังหวัด เป็นประธานในพิธีเปิดโรงเรียนพิจิตรกัลยาณีเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 ซึ่งที่ตั้งของโรงเรียนพิจิตรกัลยาณี คือที่ตั้งของโรงเรียนอนุบาลพิจิตรในปัจจุบัน

การแยกโรงเรียนได้ดำเนินมาถึงปี พ.ศ. 2515 โรงเรียนพิจิตรวิทยาคม และโรงเรียนพิจิตรกัลยาณี ก็ได้กลับมารวมกันเป็นโรงเรียนเดียวกันอีกครั้งในชื่อ โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม ตามแนวคิดรวมโรงเรียนของกรมสามัญศึกษา ได้ย้ายที่ตั้งโรงเรียนมายังตำบลคลองคะเชนทร์ อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร และได้อยู่ในโครงการ สคศ. ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521

ปัจจุบัน โรงเรียนพิจิตรพิทยาคมได้เข้าโครงการ คมภ.2 รุ่นที่ 5 ได้มีการสร้างอาคารเรียนเพิ่มเติมจากเดิม และพัฒนาขึ้นจากเดิมมาก ได้เปิดสอนเฉพาะนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 มีอาจารย์ผู้สอนมากกว่า 135 คน นักเรียนที่ยังเรียนอยู่ไม่ต่ำกว่า 2,800 คน โดยมีนายบุญธรรม อ่อนจันทร์ เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนคนปัจจุบัน
เทศบาลตำบลสันกำแพง

เทศบาลตำบลสันกำแพง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ครอบคลุม 13 ชุมชนในตำบลสันกำแพง 7 ชุมชนในตำบลทรายมูล และตำบลแช่ช้าง 3 ชุมชน เทศบาลตำบลสันกำแพง อยู่ห่างจากจังหวัดเชียงใหม่ไปทางทิศตะวันออกตามทางหลวงแผ่นดิน หมายเลข 1006 (เชียงใหม่ - สันกำแพง) ระยะทางประมาณ 13 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ22.714 ตารางกิโลเมตร ศูนย์กลางชุมชนที่หนาแน่นตั้งอยู่ริมถนนสายเชียงใหม่ – สันกำแพง

อาณาเขต

"ทิศเหนือ" มีพื้นที่ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลสันกำแพงและองค์การบริหารส่วนตำบลร้องวัวแดง

"ทิศตะวันออก" มีพื้นที่ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลร้องวัวแดงและองค์การบริหารส่วนตำบลแช่ช้าง

"ทิศตะวันตก" มีพื้นที่ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลสันกำแพง

"ทิศใต้" มีพื้นที่ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลแช่ช้าง องค์การบริหารส่วนตำบลสันกำแพง

และเทศบาลตำบลบวกค้าง

เขตการปกครอง

เทศบาลตำบลสันกำแพง มีพื้นที่ในความรับผิดชอบประมาณ 22.714 ตารางกิโลเมตร

ประกอบด้วย 3 ตำบล 22 หมู่บ้าน และการบริหารงานในด้านการบริการประชาชน เทศบาลได้มีการจัดตั้ง

ชุมชนรวมทั้งหมด 23 ชุมชน โดยมีการแยกหมู่บ้านจัดสรรสันกำแพงปาร์ควิลล์ ซึ่งประกอบด้วยบางส่วนของ

หมู่ที่ 8 และหมู่ที่ 9 ตำบลสันกำแพง ตั้งเป็นชุมชนเพิ่มขึ้นอีก 1 ชุมชน

ตำบลสันกำแพงบางส่วน ประกอบด้วย 12 หมู่บ้าน ได้แก่

หมู่ที่ 1 บ้านป่าเส้า หมู่ที่ 7 บ้านกาด

หมู่ที่ 2 บ้านป่าเหว หมู่ที่ 8 บ้านสันใต้

หมู่ที่ 3 บ้านเหล่า หมู่ที่ 9 บ้านสันใต้

หมู่ที่ 4 บ้านคำซาว (ต้นโชค) หมู่ที่ 10 บ้านสันไร่

หมู่ที่ 5 บ้านสันเหนือ หมู่ที่ 11 บ้านน้อย

หมู่ที่ 6 บ้านสันเหนือ หมู่ที่ 14 บ้านออน

ชุมชนสันกำแพงปาร์ควิลล์ (บางส่วนของหมู่ที่ 8 และหมู่ที่ 9 ต.สันกำแพง)

ตำบลทรายมูล เต็มพื้นที่ตำบล ประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ได้แก่

หมู่ที่ 1 บ้านดอนมูล หมู่ที่ 5 บ้านหัวทุ่ง

หมู่ที่ 2 บ้านสันโค้งใหม่ หมู่ที่ 6 บ้านสันก้างปลา

หมู่ที่ 3 บ้านป่าเป้า หมู่ที่ 7 บ้านทรายมูล

หมู่ที่ 4 บ้านสันโค้งเก่า

ตำบลแช่ช้างบางส่วน ประกอบด้วย 3 หมู่บ้าน ได้แก่

หมู่ที่ 6 บ้านป่าไผ่เหนือ

หมู่ที่ 7 บ้านป่าไผ่กลาง

หมู่ที่ 8 บ้านป่าไผ่ใต้

www.sankamphaeng.go.th

www.sankamphaeng.go.th
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 23

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 23 (23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 - 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2554) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย มีจำนวนสมาชิกทั้งสิ้น 480 คน โดยมาจากการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 400 คน และการเลือกตั้งแบบสัดส่วน 80 คน ซึ่งมีการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และประกาศยุบสภาในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

มีรายนามดังนี้
มีรายนามดังนี้ สภาผู้แทนราษฎรคณะนี้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เมื่อนายกรัฐมนตรีได้ทูลเกล้าฯพระราชกฤษฎีกายุบสภา และได้โปรดเกล้าฯลงมาเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ปีเดียวกัน โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งเหตุผลในการยุบสภาครั้งนี้ นายกรัฐมนตรีให้เหตุผลว่า เพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนร่วมตัดสินใจแก้ไขปัญหาของประเทศชาติอีกครั้ง ซึ่งการยุบสภาครั้งนี้ทำไปด้วยความเต็มใจ
ธงชาติไลบีเรีย

ธงชาติไลบีเรีย มีรูปลักษณ์ที่เลียนแบบมาจากธงชาติสหรัฐอเมริกา ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 10 ส่วน ยาว 19 ส่วน พื้นธงเป็นริ้วสีแดงสลับขาวรวม 11 ริ้ว แบ่งเป็นริ้วแดง 6 ริ้ว ริ้วขาว 5 ริ้ว ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสสีน้ำเงิน ความกว้างเท่ากับความกว้างของริ้วแดงสลับขาวรวมกัน 5 ริ้ว ภายในพื้นสีน้ำเงินั้นมีรูปดาวห้าแฉกสีขาวดวงใหญ่ 1 ดวง

เหตุที่ธงชาติไลบีเรียมีลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติสหรัฐอเมริกานั้น ก็เพื่อให้เชื่อมโยงถึงประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นผู้จัดตั้งอาณานิคมไลบีเรียเมื่อปี ค.ศ. 1822 เพื่อเป็นถิ่นฐานทำกินของทาสผิวดำที่ได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนจะมอบเอกราชโดยสมบูรณ์ให้ในปี ค.ศ. 1847

ความหมายของสัญลักษณ์ต่างในธงประกอบด้วย ริ้วแดงสลับขาว 11 ริ้ว หมายถึงผู้แทนลงนามในคำประกาศเอกราชของไลบีเรียทั้ง 11 คน สีแดงและสีขาวหมายถึงความกล้าหาญและความเป็นเลิศในด้านคุณธรรม ดาวห้าแฉกสีขาวหมายถึงอิสรภาพของทาสผิวดำ พื้นสีน้ำเงินหมายถึงผืนแผ่นดินของทวีปแอฟริกา
ธงชาติแอลจีเรีย

ธงชาติแอลจีเรีย (; ) มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งครึ่งเป็น 2 แถบตามแนวตั้ง ครึ่งซ้ายพื้นสีเขียว ครึ่งขวาพื้นสีขาว ที่กลางธงประดับด้วยรูปเดือนเสี้ยวและดาว แต่เดิมรัฐบาลเฉพาะกาลของแอลจีเรียได้ใช้ธงชาติในรูปลักษณ์ที่ใกล้เคียงกับที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน (มีความแตกต่างกันที่แถบสีขาวมีความกว้างมากกว่าแถบสีเขียว) ก่อนที่จะได้มีการปรับปรุงแก้ไขและยอมรับเป็นธงชาติแอลจีเรียอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1962

ความหมายของสัญลักษณ์ในธงมีดังนี้ สีเขียวหมายถึงธรรมชาติ สีขาวหมายถึงสันติภาพ สีแดงหมายถึงเลือดของผู้ที่เสียชีวิตในสงครามประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส (ระหว่างปี ค.ศ. 1954 - 1962) รูปจันทร์เสี้ยวและดาวหมายถึงศาสนาอิสลาม ซึ่งเป็นศาสนาของชนส่วนใหญ่ในประเทศ

บรรดาเรือต่างๆ ในบังคับของแอลจีเรียจะใช้ธงชาติเป็นธงประจำเรือ เว้นแต่เรือในสังกัดกองทัพเรือจะชักธงนาวี ซึ่งมีการเพิ่มเติมรูปสมอคู่สีแดงไขว้ไว้ที่มุมธงบนด้านคันธง

ต้นกำเนิดของธงชาติแอลจีเรียนี้มีที่มาจากธงประจำตัวของเอเมียร์ อับเดล กาเดร์ (Emir Abdel Kadir) เอมียร์แห่งแอลจีเรียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเขียวและสีขาวแบ่งครึ่งตามแนวตั้ง และได้รับแรงบันดาลใจมาจากธงผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งแอลจีเรียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 - 19 ซึ่งมีลักษณะเป็นธงรูปเดือนเสี้ยวและดาวสีขาวบนพื้นสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดง (ธงดังกล่าวนี้มีลักษณะอย่างเดียวกับธงชาติตุรกีในปัจจุบัน เพราะในเวลานั้นแอลจีเรียมีฐานะเป็นรัฐปกครองตนเองภายใต้อำนาจของจักรวรรดิออตโตมาน) ทั้งนี้ สีแดง สีขาว สีแดง รวมทั้งรูปจันทร์เสี้ยวและดาว ล้วนเป็นสัญลักษณ์ที่ชาติอิสลามนิยมใช้เป็นเครื่องหมายของตนเองในอดีต อย่างไรก็ตาม แม้ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับธงชาติแอลจีเรียส่วนมากจะไม่กระจ่างแจ้งนัก แต่เป็นที่เชื่อกันว่าธงนี้ได้รับการออกแบบขึ้นในปี ค.ศ. 1928 โดยผู้นำขบวนการชาตินิยมแอลจีเรียชื่อ เมสซาลี ฮัจญ์ (Messali Hadj)
ธงชาติเลโซโท

ธงชาติเลโซโท แบบที่ใช้ในปัจจุบัน มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็นแถบสี 3 แถบ ตามแนวนอน แถบบนสีน้ำเงิน แถบกลางสีขาว แถบล่างสีเขียว ที่กลางแถบขาวมีรูปหมวกพื้นเมืองของเลโซโทที่เรียกว่า หมวกโมโกรอทโล (mokorotlo - หมวกปีกกว้างชนิดหนึ่งของชาวบาโซโท) รูปดังกล่าวนี้มีสีดำ ธงดังกล่าวนี้ได้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) เนื่องในว่าระครบรอบ 40 ปี แห่งการได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร

รายงานบางฉบับได้กล่าวไว้ว่า แบบธงดังกล่าวนี้แสดงออกถึงแนวโน้มของประเทศที่จะเดินไปสู่ทิศทางแห่งสันติภาพมากกว่าในอดีตที่ผ่านมา

ประเทศเลโซโทมีธงชาติขึ้นเป็นธงแรกอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1966 อันเป็นวันที่เลโซโทประกาศเอกราชสมบูรณ์จากสหราชอาณาจักร ลักษณะของธงดังกล่าวเป็นรูปสีเหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีน้ำเงิน ที่ด้านต้นธงมีแถบแนวตั้งสองแถบสีเขียวและสีแดง ในพื้นสีน้ำเงินมีรูปหมวกโมโกรอทโลสีขาว ซึ่งแต่ละสีนั้นมีความหมายต่างๆ ดังนี้ สีน้ำเงินหมายถึงท้องฟ้าและสายฝน สีขาวหมายถึงสันติภาพ สีเขียวหมายถึงแผ่นดิน สีแดงหมายถึงความศรัทธา

ต่อมาในปี ค.ศ. 1986 คณะทหารได้ทำการรัฐประหารรัฐบาลพรรคคณะชาติบาโซโท (Basotho National Party) ซึ่งได้ปกครองประเทศมายาวนานถึง 20 ปี หลังจากนั้นจึงได้มีการออกแบบธงชาติใหม่โดยรัฐบาลทหาร โดยแบบธงที่ได้รับเลือกนั้นเป็นผลงานการออกแบบของนายสิบเอกเรเชลิซิโช มาเตเต (Sergeant Retšelisitsoe Matete) และได้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1987 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งพื้นที่ออกเป็นรูปสามเหลี่ยมขนาดใหญ่สองรูปด้วยแถบทแยงสีน้ำเงินซึ่งพาดจากมุมขวาบนไปยังมุมซ้ายล่าง สามเหลี่ยมตอนบนเป็นพื้นสีขาว ที่มุมบนสุดมีรูปโล่แบบชาวบาโซโทพร้อมด้วยหอกและตะบองไขว้สีน้ำตาล แม้ลักษณะของธงจะเปลี่ยนไปจากเดิม แต่ความหมายของสีธงยังคงมีความหมายคล้ายคลึงกับความหมายในธงสมัยก่อนหน้า กล่าวคือ สีน้ำเงินหมายถึงสายฝน สีขาวหมายถึงสันติภาพ สีเขียวหมายถึงความเจริญรุ่งเรือง

ในปี ค.ศ. 2006 ราชอาณาจักรเลโซโทได้มีประกวดแบบธงชาติใหม่อีกครั้ง โดยแบบที่ได้รับการคัดเลือกสี่แบบสุดท้ายนั้นล้วนมีรูปหมวกโมโกรอทโลเป็นองค์ประกอบหลักแทนรูปโล่บาโซโทและดาบตะบองไขว้อยู่ด้วยทุกแบบ ซึ่งรูปหมวกโมโกรอทโลในแบบธงที่ได้รับเลือกนั้นได้รับการแก้ไขให้เป็นสีดำเพื่อแสดงความหมายถึงความเป็นชาติของคนผิวดำ สภาแห่งชาติของเลโซโทได้รับรองพระราชบัญญัติแก้ไขธงชาติเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2006 โดยมีสมาชิกรัฐสภาลงคะแนนเสียงรับรอง 84 เสียง คัดค้าน 18 เสียง งดออกเสียง 2 เสียง และผ่านการรับรองในชั้นของวุฒิสภาในเวลาต่อมา ก่อนจะประกาศใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 4 ตุลาคม ปีเดียวกัน แบบธงดังกล่าวนี้คือธงชาติเลโซโทที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
ตาฮีตี

ตาฮีตี () เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มของหมู่เกาะวินด์เวิร์ดของเฟรนช์พอลินีเชีย ตั้งอยู่ในหมู่เกาะโซไซตี มหาสมุทรแปซิฟิกใต้ เกาะมีประชากร 178,133 คน จากข้อมูลการสำรวจประชากรในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2007 ถือเป็นเกาะที่มีประชากรมากที่สุดในเฟรนช์พอลินีเชีย มีจำนวนเป็นร้อยละ 68.6 ของทั้งหมด มีเมืองหลวงคือเมืองปาเปเอเต ซึ่งตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ
เดอะ คอนเทนเดอร์เอเชีย

เดอะ คอนเทนเดอร์เอเชีย หรือเป็นที่รู้จักในชื่อของ The Contender: Kickboxer ในสหราชอาณาจักร กับในชื่อของ The Contender: Muay Thai ในสหรัฐอเมริกา เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ 15 ตอน ที่ถ่ายทำเรื่องราวของนักมวยไทยรุ่นมิดเดิ้ลเวท 16 คนจาก 12 ประเทศทั่วโลก โดยผู้ชนะจากการแข่งขันจะได้เงินรางวัล 150,000 ดอลลาร์สหรัฐ และจะได้รับสิทธิในการป่าวประกาศว่าเป็น "เดอะคอนเทนเดอร์ แชมเปี้ยน"

ในการแข่งขันฤดูกาลที่สองได้ประกาศทางเว็บไซต์ทางการ ว่าจะเริ่มขึ้นในช่วงปลายเดือนกันยายน ค.ศ. 2009 ที่กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย กับผู้เข้าร่วมแข่งขัน 16 ราย และจะมีการมอบเงินรางวัลเป็นจำนวนมากที่สุดเท่าที่เคยมีการมอบให้สำหรับแข่งขันกีฬามวยไทย

ปัจจุบันอยู่ที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ไทยแลนด์ไฟฟ์ 2010

ไทยแลนด์ ไฟฟ์ 2010 อุดรธานี อินเตอร์เนชันแนล ฟุตซอล ทัวร์นาเมนต์ เป็นการแข่งขัน อุ่นเครื่อง ที่จัดขึ้น ในระหว่าง วันที่ 8-10 เมษายน 2553 ณ ห้องคอนเวนชั่น เซ็นทรัลพลาซา อุดรธานี จังหวัดอุดรธานี ประเทศไทย เพื่อเตรียมความพร้อม เข้าแข่งขันในการเข้าร่วมการแข่งขันระดับนานชาติ ซึง่การแข่งขันครั้งนี้จัดการแข่งขันเป็นครั้งที่4 โดยมี ทีมฟุตซอลชั้นนำของโลก เข้าร่วมการแข่งขัน4ทีม คือ อิหร่าน (อันดับโลกอยู่ที่ 5) อาร์เจนตินา (อันดับ 7) อุซเบกิสถาน (อันดับ18) และไทย (อันดับ 10)

ใช้ระบบการแข่งขันแบบพบกันหมด
วิซาร์ดส ออฟ เวฟเวอรี่ เพลซ ครอบครัวพลังโอมเพี้ยง

วิซาร์ดส ออฟ เวฟเวอรี่ เพลซ ครอบครัวพลังโอมเพี้ยง เป็นซีรีส์ทาง ช่องดิสนี่ ชาแนล ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ปี 2007 . ซีรีส์เรื่องนี้ เป็นที่นิยมอย่างมากของเด็กและวัยรุ่นทั่วโลก มีเนื้อหาเกี่ยวกับ เวทมนตร์แฟนตาซี ซึ่งปัจจุบันได้ผลิตมาถึงซีซั่น 3 แล้ว , ซีรีส์เรื่องนี้ถูกผลิตขึ้นโดย ท็อดด์ กรีนน์วาล์ด และนำแสดงโดยดารานำ 3 คนคือ เซเลน่า โกเมซ เดวิด เฮนรี่ เจ๊ก ออสติน , ซีรีส์เรื่องนี้ได้รับความนิยมอย่างมาก จึงได้ถูกถ่ายทำสร้างเป็นภาพยนตร์ขึ้นในปี 2009

ในเรื่อง วิซาร์ดส ออฟ เวฟเวอรี่ เพลซ ครอบครัวพลังโอมเพี้ยง ถูกตั้งให้อยู่ใน แมนฮัตตันในนิวยอร์ก แต่ความจริงแล้วรายการถ่ายทำใน ฮอลิวู๊ด เซ็นเตอร์ สตูดิโอ ในฮอลิวู๊ดรัฐแคลิฟอเนียร์ และเรื่องนี้ได้ถูกเขียนบทโดยผู้ที่เขียนบทเรื่อง แฮนน่าห์มอนทาน่า ในซีซั่นหนึ่งอีกด้วย"เฉพาะนักแสดงนำ"

เซเลน่า โกเมซ แสดงเป็น อเล็กซานดร้า "อเล็กซ์" มาการิต้า รูสโซ- เป็นพี่สาวคนกลาง เธอมักจะมีปัญหาเวลาใช้เวทมนตร์อยู่เสมอ และไม่ค่อยสนใจกฎการใช้เวทมนตร์เท่าไร จึงทำให้เกิดปัญหามากมายเมื่อ อเล็กซ์ ใช้เวทมนตร์ เธอไม่เก่งทั้งโรงเรียนธรรมดา และ โรงเรียนเวทมนตร์

เดวิด เฮนรี่ แสดงเป็น จัสติน รูสโซ- พี่ชายคนใหญ่สุดของบ้าน เขาเป็นคนที่ฉลาด และเรียนได้ดีทั้งโรงเรียน ธรรมดาและโรงเรียนเวทมนตร์ ซึ่งในตอนซีซั่น 3 เขาก็ได้เรียนจบหลักสูตรเวทมนตร์ และปัจจุบันเขาก็ได้เรียนการล่าสัตว์ประหลาดต่างๆอย่างอิสระ และเขาก็มีความใฝ่ฝันที่จะชนะ การประลองเวทมนตร์

เจ๊ก ออสติน แสดงเป็น แม็คมิลเลี่ยน "แม็ค" รูสโซ- น้องชายคนเล้กสุดของบ้าน เขามักจะใช้เวลาของเขาทำสิ่งแปลกประหลาดเหมือนอเล็กซ์ ที่ใช้เวทมนตร์อย่างไม่ถูกต้อง และทำตัวไม่ค่อยดีที่โรงเรียน และเขาก็เรียนไม่ค่อยเก่งทำให้ล้าหลังอเล็กซ์และจัสตินในหลักสูตรเวทมนตร์ไปหลายบท

เดวิด เดหลุยส์ แสดงเป็น จาเร็ด วินเซ็นท์ "เจอร์รี่ย์" รูสโซ่ - เขาเป็น พ่อและเป็นคุณครูเวทมนตร์ ของอเล็กซ์ จัสติน และ แม็ค เขาเคยชนะการประลองเวทมนตร์ แต่เขาก็ยอมทิ้งพลังของเขา เพื่อมาแต่งงานกับ เทเรซ่า , เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยตามใจลูกและไม่ค่อยให้อิสระลูกเท่าไร

มาเรีย คาแนลส์ บาร์เรร่า แสดงเป็น เทเรซ่า รูสโซ่ (เทเรซ่า มาร์การิตา เดเวซ)- เธอเป็นแม่ ของอเล้กซ์ จัสติน และ แม็ค , เธอไม่ได้มีเวทมนตร์เหมือนคนอื่นๆในบ้าน เพราะเธอเป็นคนธรรมดา แต่เธอรักสามีของเธอมาก คือเจอรรี่ย์ เธอจึงยอมแต่งงานกับพ่อมด

เจนนิเฟอร์ สโตน แสดงเป็น ฮาร์เปอร์ ฟินเคิล- เธอเป็นเพื่อนสนิทของอเล้กซ์ ตอนแรกเธอไม่รู้ว่าเพื่อของเธอมีเวทมนตร์แต่พอมาหลังๆเธอจึงเริ่มรู้ , ฮาร์เปอร์ยังแอบรักพี่ชายของอเล้กซ์ด้วย นั่นก็คือ จัสติน แต่ในซีซั่นที่3 ฮาร์เปอร์ได้ตกหลุมรักกับ ซีค เพื่อนของจัสติน , ฮาร์เปอร์เป็นคนชอบแต่งตัวเหมือนเด็ก สีสันฉูดฉาด แปลกกว่าคนอื้น และออกเพี้ยนๆนิดๆ

"วิซาร์ดส ออฟ เวฟเวอรี่ เพลซ ครอบครัวพลังโอมเพี้ยง" ได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ ดิสนี่ย์ ชาแนล ออริจินอล และออกอากาศในวันที่ 28 สิงหาคม 2009 ได้ถูกตั้งชื่อเรื่องว่า "วิซาร์ดส ออฟ เวฟเวอรี่ เพลซ ครอบครัวพลังโอมเพี้ยง เดอะมุฟวี่" ซึ่งได้ไปถ่ายทำกันถึง Puerto Rico, Los Angeles, และ New York ถ่ายทำกันตั้งแต่ 16 กุมภาพันธ์ ถึง 27 มีนาคม 2009 , ภาพยนตร์ทำสถิติคนดูรอบพรีเมียร์ได้ 13.5 ล้านคน ซึ่งทำสถิติได้เกือบเท่า High School Musical 2 เลยทีเดียว

หลังจากที่ วิซาร์ด ออฟ เวฟเวอรี่ เพลซ เดอะมูฟวี่ได้ถูกฉายในช่องดิสนี่ชาแนล ทางดิสนี่ชาแนลก็ได้ทำอัลบั้มประกอบรายการมา ซึ่งถูกจัดจำหน่ายในวันที่ 4 สิงหาคม 2552 โดย Walt Disney Record
ค้างคาวขอบหูขาวเล็ก

ค้างคาวขอบหูขาวเล็ก (อังกฤษ: Lesser Short-nosed Fruit Bat, Common Short-nosed Fruit Bat) ค้างคาวขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cynopterus brachyotis" อยู่ในวงศ์ค้างคาวผลไม้ (Pteropodidae)

เป็นค้างคาวขนาดเล็ก มีจุดเด่นคือขอบใบหูทั้งสองข้างมีขอบสีขาวอันเป็นที่มาของชื่อ มีใบหน้าคล้ายสุนัข จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "ค้างคาวหน้าหมา" (Lesser Dog-faced Fruit Bat) ขนตามลำตัวหลากหลายมีตั้งแต่สีเทาจาง, น้ำตาลจาง ๆ จนถึงน้ำตาลเข้ม มีน้ำหนักตัวตั้งแต่ 28-40 กรัม ค้างคาวตัวเมียตกลูกครั้งละ 1 ตัว

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตั้งแต่อินเดีย, ศรีลังกา, หมู่เกาะนิโคบาร์ในทะเลอันดามัน, จีนตอนใต้, เอเชียอาคเนย์ พบได้ในภูมิประเทศที่มีความหลากหลายมาก ตั้งแต่ป่าดิบที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,600 เมตร จนถึงชุมชนในเมืองใหญ่ และสวนผลไม้ต่าง ๆ โดยมักจะอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ ตามต้นไม้ใหญ่หรือต้นผลไม้ กินอาหารจำพวก ผลไม้ เช่น มะม่วง และน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ จึงนับเป็นศัตรูของผลไม้ด้วยชนิดหนึ่ง แต่ก็มีประโยชน์ในการผสมพันธุ์และแพร่กระจายละอองเกสรดอกไม้และผลไม้ สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภูมิภาค ยกเว้นภาคเหนือตอนบนและภาคอีสาน

จากการกระจายพันธุ์ที่ค่อนข้างกว้างขวาง ทำให้มีชนิดย่อยมากมายด้วยกันถึง 7 ชนิดย่อย คือ "C.b. altitudinis" พบในที่ราบสูงคาแมรอน ในมาเลเซีย, "C.b. brachysoma" พบในหมู่เกาะอันดามัน, "C.b. cylonensis" พบในศรีลังกา," C.b. concolor" ที่เกาะอังกาโน, "C.b. hoffetti" พบในเวียดนาม, "C.b. insularum" พบในหมู่เกาะคังเกียน, "C.b. javanicus" พบในเกาะชวา และ "C.b. minutus" พบบนเกาะนิเอส
แอลเจียร์

แอลเจียร์ (; "al-Jazā’ir") เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแอลจีเรีย และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ในภูมิภาคมาเกร็บ (รองจากเมืองกาซาบล็องกา) จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 1998 มีประชากร 1,519,570 คนและหากรวมประชากรในเขตเมืองมี 2,135,630 คน และจากการประเมินของสหประชาชาติของประชากรในพื้นที่เมือง (เขตเมือง) มีประชากรถึง 3,354,000 คน ในปี ค.ศ. 2007

ชื่อ El-Bahdja (البهجة) หรือ Alger la Blanche ("Algiers the White") เป็นชื่อเรียกอาคารสีขาวสะท้อนแสงที่ขึ้นมาจากทะเล เมืองแอลเจียร์ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของอ่าวในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ชื่อของเมืองมาจากคำในภาษาอาหรับ (جزائر al-jazā’ir) ที่แปลว่าเกาะ ที่หมายถึง 4 เกาะที่ตั้งอยู่นอกชายฝั่งของเมืองจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินใหญ่ในปี ค.ศ. 1525 ชื่อ Al-jazā’ir เป็นชื่อที่ตัดสั้นจากชื่อเมืองเก่า ( بني مازغان jazā’ir banī mazghannā, "เกาะของ (เผ่า) Bani Mazghanna")

ส่วนทันสมัยของเมือง ก่อสร้างขึ้นบนระดับน้ำทะเลข้างชายฝั่งทะเล ส่วนเก่าแก่ของเมือง ขึ้นไปอยู่บนเขาหลังเมืองสมัยใหม่และที่ตำแหน่งสูงสุดมี แคสบาห์ หรือ เนินปราสาท อยู่ด้านบน 400 ฟุต (122 ม.) เหนือระดับน้ำทะเล
เซนต์จอนส์

เซนต์จอนส์ () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแอนติกาและบาร์บูดา ประเทศที่ตั้งอยู่ในเวสต์อินดีส์ ทะเลแคริบเบียน เซนต์จอนส์ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด กับประชากร 24,226 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2000) เซนต์จอนส์เป็นจุดศูนย์กลางด้านการค้าของประเทศและเป็นเมืองท่าของเกาะแอนติกา
รัฐมิโชอากัง

มิโชอากัง () มีชื่อเต็มว่า มิโชอากันเดโอกัมโป () เป็น 1 ใน 31 รัฐของประเทศเม็กซิโก ชื่อรัฐมีความหมายว่า "สถานที่ของชาวประมง" รัฐติดกับรัฐอื่นคือ ติดกับรัฐโกลีมาและรัฐฮาลิสโกทางทิศตะวันตก, ติดกับรัฐกวานาวาโตและรัฐเกเรตาโรทางทิศเหนือ, ติดกับรัฐเม็กซิโกทางทิศตะวันออก, ติดกับรัฐเกร์เรโรทางทิศใต้-ตะวันออก และติดกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางทิศใต้

รัฐมิโชอากังมีพื้นที่ 59,864 กม² (23,113.6 ตร.ไมล์) เป็นรัฐที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 16 หรือเป็น 3% ของพื้นที่ประเทศ ในปี 2005 มีประชากร 3,966,073 คน รัฐมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับรัฐอื่นทางใต้ของเม็กซิโกอย่างรัฐเกร์เรโรและรัฐวาฮากา เมืองหลวงของรัฐคือเมือง มอเรเลีย ที่ตั้งอยู่ระหว่าง 2 เมืองใหญ่ของเม็กซิโก คือเมืองเม็กซิโกซิตี และเมืองกวาดาลาฮารา