seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
การเวก เสียงทอง

การเวก เสียงทอง เป็นนักร้องลูกทุ่งชายยุคเก่า ที่มีน้ำเสียงไพเราะ และโด่งดังอย่างมากจากเพลง "อำนาจดวงตา"

การเวก เสียงทอง มีชื่อจริงว่า "ธงชัย แสงยุนนท์" เกิดแถววัดไผ่ล้อม จังหวัดนครปฐม แต่มาโตที่กรุงเทพฯ ก่อนเข้าสู่วงการเคยเป็นแคตดี้อยู่ที่สนามกอล์ฟดุสิตเขาเป็นคนที่ชอบร้องเพลงลูกทุ่งมากเวลาว่างๆก็จะร้องเพลงเล่นเมื่อมีการประกวดร้องเพลงที่วัดอินทร์ บางขุนพรหม เขาก็ถูกเพื่อนยุให้ลองไปประกวดร้องเพลงปรากฏว่าเขาได้รางวัลรองชนะเลิศกลับมาโดยบอกว่าแพ้เด็กของกรรมการวัดจากนั้นเขาก็ขึ้นเวทีประกวดร้องเพลงมาเรื่อยๆชนะบ้างแพ้บ้าง

เมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2503 วงดนตรีสมานมิตร เกิดกำแพง มาเปิดการแสดงที่วัดไผ่ตันและก็จัดให้มีการประกวดร้องเพลงซึ่งการเวก เสียงทองก็ได้ขึ้นประกวดด้วยโดยที่งานนั้นมีหัวหน้าวงและชัยชนะ บุญนะโชติ เป็นกรรมการซึ่งครั้งนั้น การเวก เสียงทอง ก็สามารถคว้าชัยฃนะมาได้และได้รับการบรรจุเป็นนักร้องในวงสมานมิตร เกิดกำแพง โดยหัวหน้าวงเป็นคนตั้งชื่อให้เขาว่า การเวก เสียงทอง
ปลายปีนั้น ด้วยความสามารถของตัวเอง การเวก เสียงทอง ก็ได้บันทึกเสียงเป็นครั้งแรกในเพลง “ มิตรเพลงคนจน “ และ “พ่อหม้ายเมียทิ้ง “ แต่มาดังจริงๆในเพลงที่ 3 คือ “อำนาจดวงตา “ ที่โดดเด่นด้วยท่อนลิเก ในปี 2504 และต่อมาถือกันว่าเป็นศิษย์เอกของสมานมิตร ระหว่างที่อยู่กับวงสมานมิตร เขามีโอกาสบันทึกเสียงเอาไว้ราว 40 เพลง พร้อมทั้งมีส่วนผลักดัน กาเหว่า เสียงทอง ให้มีโอกาสขึ้นมาเป็นนักร้องระดับแนวหน้าของวงรวมทั้งยังเป็นคนตั้งชื่อให้กาเหล่า เสียงทองด้วย ก่อนที่จะผูกสัมพันธ์กลายเป็นพี่น้องบุญธรรมกันจวบจนทุกวันนี้
หลังอยู่กับวงระยะหนึ่ง เขาก็ออกมาตั้งวงเองเมื่อปี 2507 รวมทั้งเริ่มรับทำขวัญนาคควบคู่ไปด้วย เขาทำวงอยู่ราว 3 – 4 ปีก็เลิก เพราะธุรกิจเพลงลูกทุ่งไม่ค่อยดี จากนั้นก็หันไปเล่นลิเกอยู่ตามตลาด และงานทั่วรวมทั้งรับทำขวัญนาค ในราวปี 2534 ตั้งคณะมวยชื่อ “ ศิษย์การเวก “ โดยมีลูกชาย 2 คนเป็นนักมวยอยู่ในคณะ

นอกจากความสามารถด้านการร้องเพลง ทำขวัญนาค เล่นลิเก และ การทำมวย การเวก เสียงทอง ยังเป็นนักแต่งเพลงที่มีฝีมือด้วย โดยเจ้าตัวบอกว่าเขาแต่งเพลงเอาไว้ราว 70 เพลง และหลายเพลงก็ถูกนักร้องชื่อดังนำไปบันทึกเสียง เช่น

ปัจจุบัน การเวก เสียงทอง ในวัย 68 (ปี 2550) บอกว่า เขามีความสุขดี โดยพำนักอยู่กับลูกหลานแถววัดเปร็ง อ.แปดริ้ว จ. ฉะเชิงเทรา ด้วยชีวิตสมถะ พอมีพอกิน ไม่โหยหาชื่อเสียง แต่ยังคงสร้างสรรค์ผลงานเพลงประดับวงการต่อไปมุ่งมั่น โดยยังรับงานร้องเพลงบ้าง ทำขวัญนาคบ้าง รวมทั้งรับจัดดนตรีตามงานบวช การแต่ง งานเลี้ยง และวงปี่พาทย์ ร่วมกับ ยมนา เสียงทอง ซึ่งเป็นบุตรสาว และ กาเหว่า เสียงทอง ซึ่งเป็นน้องชายบุญธรรม
เด่นชัย สายสุพรรณ

เด่นชัย สายสุพรรณ เป็นนักร้องลูกทุ่งชายชาวสุพรรณที่สร้างนักร้องลูกทุ่งชื่อดังมามากมาย เด่นชัยอยู่ในวงการเพลงมานานกว่า 20 ปี มีผลงานเพลงดังมากมาย

เด่นชัย สายสุพรรณ ชื่อจริงของเขาคือ ชินพรรธน์ ธันยวิโรจน์ เป็นชาวบางตาเถร อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2507 จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม เป็นคนชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เล็ก ชอบไปร้องเพลงในงานบวชงานแต่ง แต่ค่อนข้างขี้อาย

หลังจากเรียนจบก็ทำงานรับราชการ ในช่วงวันหยุดดูรายการประกวดการขับร้องเพลง 4 ภูมิภาคของศูนย์ดนตรีวาทินี ทางช่อง 11 จึงลองส่งเทปบันทึกเสียงไป ปรากฏว่าถูกเรียกตัวเข้ามาแข่ง และก็กวาดชัยชนะเรื่อยมา และเป็นผู้ชนะเลิศในปี 2536 ทั้งประเภทคะแนนกรรมการ และคะแนนจากการโหวตของผู้ชม โดยเพลงที่เขาใช้ประกวดจนได้รับรางวัลในวันนั้น คือเพลง คาถามหานิยม ของยอดรัก สลักใจ

หลังจากนั้น เด่นชัยได้ถูกทาบทามให้มาเป็นนักร้องคนแรกในสังกัดของวอเนอร์มิวสิก ซึ่งเพิ่งมาเป็นสาขาในประเทศไทย และผลงานเพลงแรกของเจา คือเพลง พี่ไม่ดังนางไม่มอง และได้ออกผลงานกับทางวอเนอร์ มิวสิกอยู่ 4 ชุด เมื่อหมดสัญญา ก็ย้ายมาอยู่กับ บ็อกซิ่งซาวด์ ซึ่งตอนนั้นก็มีอาภาพร นครสวรรค์ อยู่ด้วย บวกกับความที่เด่นชัยมีบุคลิกที่ทะเล้นน่ารัก เด่นชัยจึงหันมาดังกับ แนวกุ๊กกิ๊ก เพลงแนวผัวเมีย แนวเอาใจคนมีอายุ เป็นต้น เมื่อเริ่มร้องเพลง "ดีแล้วครับ" แก้กับเพลง "เลิกแล้วค่ะ" ของอาภาพรที่กำลังดังอย่างสุด ๆ ในตอนนั้น

เด่นชัยออกงานเพลงกับต้นสังกัดใหม่อยู่ราว 4 ชุด ก่อนจะย้ายมาออกกำลังค่ายนพพรโปรโมชั่นอีก 1 ชุด และสร้างชื่อเสียงให้กับเด่นชัยด้วยเพลงน่ารักๆ อย่าง เพลง จังหวัดขาดรัก และยังมีเพลงอื่นๆในอัลบั้มที่ติดหูคนฟังอีกมากมาย รวมไปถึงค่ายโฟร์เอสและมีผลงานกับสังกัดชวนชม โปรโมชั่น อาทิ อัลบั้มชุด เด่นดำทำดี ลำนำรักสลักใจ ซึ่งมีการนำเพลงของยอดขุนพลเพลงลูกทุ่งอย่าง ยอดรัก สลักใจมาขบร้องใหม่ โดยมีความพิเศษ คือการแต่งกลอนเกริ่นไปในตอนต้นของบทเพลงด้วย และล่าสุดมีเด่นชัยมีผลงานเป็นซิงเกิ้ลออกมาให้หายคิดถึงกัน คือเพลง จังหวัดไม่ขาดรัก ทำไมถึงแก่ยังงี้ และมีรักมีทุกข์ ที่ประพันธ์ขึ้นโดยเทวดาเพลงอย่างครชลธี ธารทอง และปัจจุบันเด่นชัย ได้มีการทำวงรำวงย้อนยุค โดยใช้ชื่อว่า รำวงร่วมสมัย เด่นชัย สายสุพรรณ ประกอบไปด้วยเพลงสนุกสนาน อาทิ ตบให้ตาย คนกินแดด ผัวหัวหงอก พี่ไม่ดังนางไม่มอง กลองยาวเด่นชัย อิจฉาตายาย ไม่มีดีกว่า เสี่ยวอีสาน ไอ้หนุ่มเรืออวน และ ลอยลมบน ให้แฟนๆหายคิดถึงกันอีกด้วย
ยังมีเพลงที่เป็นผลงานที่ยังไม่ค่อยมีใครคุ้นเคยคือเพลง ง.เงินแย่งแฟนอีกครับ
บุปผา สายชล

บุปผา สายชล (13 เมษายน พ.ศ. 2490 - 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2533) เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงชื่อดังในครั้งอดีตที่ได้รับความนิยมอย่างสูง และนอกจากจะมีผลงานเพลงที่ได้รับความนิยมมากมายหลายสิบเพลงแล้ว ก็ยังมีผลงานทางด้านการแสดงภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง

บุปผา สายชล
บุปผา สายชล เล่นลิเกในคณะสายพิณวัฒนา ของครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ส่วนใหญ่จะรับบท กัณหา-ชาลี เล่นคู่กับพี่ชาย บุปผา สายชล ชื่นชอบการร้องเพลง เข้าสู่วงการด้วยการเป็นร้องร้องเชียร์รำวง ก่อนจะเข้าสู่วงการเพลงลูกทุ่งเต็มตัวเมื่ออายุ 14 ปี จากการชักชวนของ สุชาติ เทียนทอง โดยได้มาอยู่กับวงจุฬารัตน์ ของครูมงคล อมาตยกุล และได้มีโอกาสบันทึกเสียงเพลงแรกชื่อ “ แก้มนวล “ แก้กับเพลง “ หอมหวน “ ของโฆษิต นพคุณ ที่แต่งโดยชาย เมืองสิงห์ ทั้งสองเพลง แต่อาชีพการงานของเธอในวงจุฬารัตน์นั้นไม่ค่อยเจริญรุ่งเรืองนัก เพราะการที่เธอไม่ค่อยมีโอกาสบันทึกเสียง ตอนที่ออกไปแสดงหน้าเวที ก็จึงต้องหยิบยืมเพลงของ ดวงใจ เมืองสิงห์ไปขับร้อง แต่ปรากฏว่าเธอร้องได้ดีกว่าเจ้าของเพลง ทำให้ชาย เมืองสิงห์ ไม่ค่อยกล้าป้อนเพลงให้ 
ระหว่างนั้น เมื่อมีปัญหา เธอก็ได้หันหน้าไปปรึกษาหารือกับศรีไพร ใจพระ หรือเก่งกาจ จงใจพระในปัจจุบันบัน ซึ่งตอนนั้นเป็นโฆษกของวง จนกลายเป็นคู่รักกันในที่สุด ในที่สุด ศรีไพร ใจพระ ก็หอบหิ้ว บุปผาออกมาตั้งวงเองในปี 2508 ชื่อวง กระดิ่งทอง และหาวิธีผลักดันบุปผา สายชล ด้วยการให้ บุปผา สายชล มีโอกาสเล่นลิเก กับชาย เมืองสิงห์ แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีหวังได้เพลงจากชาย เมืองสิงห์ ศรีไพร ใจพระ ก็หันไปขอเพลงจากครูไพบูลย์ บุตรขัน

จากที่เคยมีชื่อเสียงมาบ้างจากเพลงหวานอย่าง "แก้มนวล" ครูไพบูลย์ บุตรขัน เปลี่ยนทางให้บุปผา สายชล หันมาร้องเพลงแนวโฉบเฉี่ยวอย่างเพลง "รักคนแก่ดีกว่า" ซึ่งงานนี้ก็ไม่พลาดอีกเช่นกัน เมื่อเธอมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว จน รังสี ทัศนพยัคฆ์ ต้องนำเธอไปร่วมแสดงในภาพยนตร์หลายสิบเรื่อง เริ่มจาก "ชาติลำชี" และตามมาด้วย “ มนต์รักลูกทุ่ง “ อันลือลั่นในยุคขายนักร้องลูกทุ่ง และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ทำให้เธอโด่งดังมากขึ้นไปอีก เพราะได้บทดี และได้ร้องเพลงหลายเพลง

หลังการเสียชีวิตของมิตร ชัยบัญชา พระเอกภาพยนตร์ ระดับตำนานของฟ้าเมืองไทย ครูไพบูลย์ บุตรขัน ก็แต่งเพลง “ ยมบาลเจ้าขา “ เพื่อปรับทุกข์เรื่องการที่คนดีตายเร็ว คนชั่วตายช้า และก็ไม่ผิดหวังอีก เมื่อเพลงดังระเบิด รวมแล้วเธอมีผลงานบันทึกเสียงราว 500 เพลง

ปี 2517 ชีวิตครอบครัวของบุปผา สายชล และ ศรีไพร ใจพระ เริ่มมีปัญหาก็เลยเลิกกัน ศรีไพร ใจพระ หันไปทำวงดนตรีหงษ์ทอง ดาวอุดร ส่วนบุปผา สายชล ก็มุ่งไปสู่วงการภาพยนตร์ และพบรักใหม่กับ สิงหา สุริยงค์ พระเอกภาพยนตร์ที่มีโอกาสร่วมงานกัน และมีบุตรกับสิงหา สุริยงค์ 1 คน ซึ่งก่อนหน้านี้มีบุตรกับ ศรีไพร ใจพระ 1 คน

ในปี 2524 บุปผา สายชล ที่ไม่มี ศรีไพร ใจพระ ผลักดัน ได้พยายามกลับเข้าสู่วงการลูกทุ่งอีกครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ
บุปผา สายชล เสียชีวิต เมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 จากอาการเส้นโลหิตในสมองแตก เนื่องจากโรคความดันโลหิตสูง ที่โรงพยาบาลเอกชล จังหวัดชลบุรี เสียชีวิตในปีเดียวกับนางบุญมี พยนต์เลิศ คุณแม่ของเธอ ซึ่งเสียชีวิตในวันที่ 3 มกราคม 2533

ปัจจุบัน สุรชัย สายชล ทายาทคนหนึ่งของบุปผา สายชล ก็ได้ผลิตผลงานลูกทุ่งตามรอยผู้เป็นมารดา แต่ไม่ได้รับความนิยมนัก
คลองถม

คลองถม เป็นแหล่งขายของมือสองและของเก่า รวมทั้งอุปกรณ์รถยนต์ประดับยนต์ รวมไปถึงของจิปาถะ เป็นย่านการค้าที่ตั้งอยู่ระหว่างถนนวรจักรและถนนเจริญกรุงกับเยาวราชมาแต่โบราณ ปัจจุบันตั้งอยู่เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

เดิมคลองถมนั้นเรียกกันว่า คลองสำเพ็ง โดยมีปลายคลองด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนปลายคลองอีกด้านออกสู่คลองมหานาค เมื่อมีการตัดถนนเพิ่มขึ้น และทางการได้ลดจำนวนคลองลง ในช่วงก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครองใน พ.ศ. 2475 จากนั้นก็ได้มีการสร้างถนนขึ้นบริเวณคลองนี้ ตอนแรกก็ถมกันด้วยขยะทั่วไป ต่อมาก็แปรสภาพมาเป็นถนน ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นมาแต่เดิม เรียกกันติดปากเรื่อยมากันว่า "คลองถม" จนถึงทุกวันนี้

คลองถม ถือเป็นแหล่งขายของมือสอง อุปกรณ์รถยนต์ ตลอดจนถึงของจิปาถะเป็นเวลายาวนานจนเป็นที่รู้จักกันดี โดยเฉพาะในวันหยุดสัปดาห์จะมีทั้งผู้ค้าและผู้ซื้อคับคั่ง จนเกิดเป็นปัญหาการจราจร จนกระทั่งหลังการรัฐประหารใน พ.ศ. 2557 รัฐบาลมีนโยบายจัดระเบียบสังคม จึงมีนโยบายให้ผู้ค้าคลองถมเลิกขาย โดยจะหาพื้นที่ใหม่ให้ ซึ่งในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2558 คือ วันสุดท้ายที่อนุญาตให้มีการขายได้
มนุษย์สองร้อยปี

มนุษย์สองร้อยปี () เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ ประเภทเรื่องสั้น ที่แต่งโดยไอแซค อสิมอฟ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 และได้รับรางวัลฮิวโก ในปีนั้น

นิยายบอกเล่าถึงเรื่องราวของหุ่นยนต์ชื่อ แอนดรูว์ ซึ่งทำหน้าที่รับใช้ครอบครัวหนึ่งอย่างซื่อสัตย์เป็นเวลาหลายชั่วอายุคน จากการได้คลุกคลีกับมนุษย์เป็นเวลาหลายปี แอนดรูว์ค่อยๆ ซึมซับด้านต่าง ๆ ของมนุษย์ ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงชิ้นส่วนต่างๆ ของตัวมัน ลดทอนความเป็นเครื่องจักรลงทีละน้อย จนในที่สุดก็ได้รับการยอมรับว่ามีความเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์ ในนิยายมีการนำเสนอเรื่องกฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ ด้วย

ต่อมา ไอแซค อสิมอฟ ได้ร่วมกับ โรเบิร์ต ซิลเวอร์เบิร์ก เขียนนิยายขยายความเรื่อง "The Bicentennial Man" ออกมาเป็น "The Positronic Man" ตีพิมพ์เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ภายหลังการเสียชีวิตของอสิมอฟในปี พ.ศ. 2535

ในปี พ.ศ. 2542 มีการนำนิยายเรื่องนี้มาสร้างเป็นภาพยนตร์ ชื่อ "Bicentennial Man" นำแสดงโดย โรบิน วิลเลียมส์ ใช้ชื่อไทยว่า "บุรุษสองศตวรรษ"
บุรุษสองศตวรรษ

บุรุษสองศตวรรษ หรือ Bicentennial Man เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2542 ดัดแปลงจากนิยายวิทยาศาสตร์ "The Bicentennial Man" ของ ไอแซค อสิมอฟ ซึ่งได้รับรางวัลฮิวโก ในปี พ.ศ. 2519 (ในประเทศไทย ตีพิมพ์ในชื่อเรื่อง มนุษย์สองร้อยปี แปลโดย ชัยคุปต์ เมื่อ พ.ศ. 2523)

ภาพยนตร์ ซึ่งแสดงนำโดย โรบิน วิลเลียมส์ ได้รับการยอมรับว่าถ่ายทอดจากนวนิยายมาได้ค่อนข้างครบถ้วน ถึงแม้จะมีรายละเอียดบางอย่างต่างจากในหนังสือบ้าง
มีเกเล ซานมีเกลี

มีเกเล ซานมีเกลี (อังกฤษ: Michele Sanmicheli, ค.ศ. 1484 – ค.ศ. 1559) เป็นสถาปนิกแห่งสาธารณรัฐเวนิสหรือประเทศอิตาลีในปัจจุบัน เกิดที่เมืองซานมีเกเล (San Michele) ใกล้เมืองเวโรนา (Verona) ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิส

เขาได้เรียนรู้ฝึกฝนการออกแบบและก่อสร้างจากพ่อของเขาที่ชื่อ โจวันนี และอา (หรือลุง) ของเขาชื่อ บาร์โตโลเมโอ ผู้ซึ่งเป็นสถาปนิกที่ประสบความสำเร็จในเมืองเวโรนา มีเกเลเองก็มีแนวทางการดำเนินวิชาชีพคล้ายกับจาโกโป ซานโซวีโน (Jacopo Sansovino) คือเป็นสถาปนิกที่รับเงินตอบแทนทำงานให้กับสาธารณรัฐเวนิสโดยตรง แต่สิ่งที่ต่างจากซานโซวีโนคือ งานของมีเกเลจะเป็นงานที่อยู่ในเขตชายแดนนอกเมืองหลวงของสาธารณรัฐ ผู้คนมักจะจดจำมีเกเลในฐานะสถาปนิกผู้ทำการออกแบบเพื่อกิจการการทางทหาร และถูกจ้างมาเพื่อทำการออกแบบเพื่อสร้างความแข็งแกร่งของระบบป้อมปราการให้กับสาธารณรัฐในเมืองต่าง ๆ เช่น ครีต (Crete) กันดีอา (Candia) ดัลเมเชีย (Dalmatia) และคอร์ฟู (Corfù) เช่นเดียวกับปราการหลักที่ลีโด (Lido) ซึ่งเป็นแนวป้องกันเรือที่จะเข้ามาในทะเลสาบเวนิส (Venetian lagoon) จากการที่เขาได้ท่องเที่ยวไปในหลาย ๆ แห่งตามบันทึกแล้ว มีเกเล ซานมีเกลีอาจจะเป็นสถาปนิกชาวอิตาลีเพียงคนเดียวที่ได้เห็นสถาปัคยกรรมกรีกของแท้ ซึ่งอาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้เขานำเสาดอริกของโรมัน มาไว้ในงานออกแบบของเขา

เขาได้เดินทางไปโรมตั้งแต่เล็ก และคาดว่าน่าจะมีโอกาสได้ฝึกฝนวิชากับอันโตนีโอ ดา ซานกัลโล (Antonio da Sangallo (Murray)) ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของสถาปนิกตระกูลซานกัลโลที่มีชื่อเสียง ณ ที่นี้เขาได้มีโอกาสเรียนรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมและงานประติมากรรมแบบคลาสสิก ในปี ค.ศ. 1509 เขาได้เดินทางไปพำนักที่เมืองออร์วีเอโต (Orvieto) ซึ่งเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ถึงยี่สิบปี เขาได้ทำการออกแบบโบสถ์หลาย ๆ แห่งเช่น ซานตามารีอาเดลลากราซีเอ (Santa Maria delle Grazie) ซานโดเมนีโก เป็นต้น จัตุรัสหน้าโบสถ์ซานโดเมนีโกนี้เป็นรูปแบบส่วนตัวของเขาเอง 
มีเกเลย้ายมาที่เวโรนา ประมาณช่วงปี ค.ศ. 1527 โดยทำการออกแบบอาคารทางการทหารเป็นส่วนใหญ่ เช่น ประตูเมืองที่สามารถทนกระสุนปืนใหญ่ได้ เขาได้ทำการปรับปรุงระบบป้อมปราการอีกหลาย ๆ ประการตามแนวทางการรบที่ได้รับการพัฒนาขึ้นมาใหม่ในสมัยนั้น งานที่มีเกเลออกแบบนอกจากจะแข็งแรงทนทานต่อการศึกแล้ว ยังมีความงามเป็นอย่างมากด้วยการตบแต่งอย่างมหาศาล ป้อมนูโอวา (Porta Nuova) และป้อมปาลีโอ (Palio) มีการใช้องค์ประกอบเสาดอริกของโรมันเป็นเอกลักษณ์พิเศษ เข้าไปผสมกับลักษณะของการก่อให้เห็นวัสดุเปลือยให้เห็นแบบการก่อชัดเจน (rustication) จอร์โจ วาซารีได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมชิ้นนี้ กล่าวชมเชยสาธารณรัฐเวนิสว่า เข้าใจนำองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมของโรมันที่มีความหมายของความเกรียงไกรทางทหารเข้ามาใช้กับสถาปัตยกรรมทางทหารของสาธารณรัฐได้เป็นอย่างดี

มีเกเล ซานมีเกเลลี ยังได้ออกแบบวังอีกสามหลังในเวโรนาที่กลายมาเป็นงานออกแบบที่สำคัญที่สุดของเขา ได้แก่
เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด

เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด () เป็นเกมประเภทต่อสู้ ของค่าย เซก้า โดยเกมนี้เป็นเกมที่ผู้เล่นจะต้องกำจัดซอมบี้ที่อยู่ในบ้านแห่งความตาย เพื่อช่วยคนที่ถูกจับเป็นตัวประกันให้สำเร็จ สามารถเลือกเล่นได้คนเดียวหรือสองคน เกมนี้เป็นประเภท เกมอาร์เคด (arcade) ที่อยู่ตามตู้เกมและอยู่ในรูปแบบเกม PC ด้วย ปัจจุบันปี 2550 มีทั้งหมด 4 ภาค ที่ผ่านมาได้มีการนำเกมนี้ไปสร้างเป็นภาพยนตร์
ทรงสิบสองหน้ารอมบิก

ทรงสิบสองหน้ารอมบิก (อังกฤษ: rhombic dodecahedron) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่ประกอบด้วยหน้ารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนซึ่งมีขนาดของมุมแหลมเท่ากับ cos(1/3) ≈ 70.53° ทั้ง 12 หน้า ทรงสิบสองหน้ารอมบิกมี 14 จุดยอด 24 ขอบ และเป็นหนึ่งในทรงตันแคทาแลน (Catalan solid)

คุณสมบัติพิเศษของทรงสิบสองหน้ารอมบิกคือ เมื่อเชื่อมต่อเส้นทแยงมุมบนหน้ารูปสี่เหลี่ยมเข้าด้วยกันจะเกิดเป็นรูปทรงใหม่ ถ้าเชื่อมด้วยเส้นทแยงมุมด้านสั้น จะได้ทรงลูกบาศก์ (cube) และถ้าเชื่อมด้วยเส้นทแยงมุมด้านยาว จะได้ทรงแปดหน้าปรกติ (regular octahedron)

พื้นที่ผิว "A" และปริมาตร "V" ของทรงสิบสองหน้ารอมบิก ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ "a" คำนวณได้ด้วยสูตร

พิกัดคาร์ทีเซียนของทรงสิบสองหน้ารอมบิก สามารถกำหนดพิกัดได้ดังนี้
สถาปนิกตระกูล ซานกาลโล

ตระกูลซานกาลโล (Sangallo) เป็นตระกูลสถาปนิก ช่างฝีมือ และศิลปินชาวเมือง ฟลอเรนซ์ สมาชิกของตระกูลนี้หลายคนได้กลายมาเป็น สถาปนิก ช่าง และ ศิลปินที่มีชื่อเสียง ตัวอย่างเช่น:
คนเดือนตุลา

คนเดือนตุลา เป็นชื่อเรียกกลุ่มบุคคลที่เข้าร่วมชุมนุม ในเหตุการณ์ 14 ตุลา และ 6 ตุลา ซึ่งส่วนมากขณะนั้นเป็นนักศึกษา โดยในปัจจุบัน กลุ่มคนเดือนตุลาบางส่วน ก็เข้าสู่แวดวงการเมืองและสังคม
ผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช

ผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช เป็นตำแหน่งรักษาการแทนสมเด็จพระสังฆราช มีสมเด็จพระราชาคณะผู้อาวุโสโดยสมณศักดิ์ ซึ่งปฏิบัติหน้าที่แทนสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ในระหว่างที่ตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายกยังว่างอยู่ หรือในระหว่างที่สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ทรงปฏิบัติศาสนากิจในราชกิจในต่างประเทศ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505

ถ้าไม่มีสมเด็จพระสังฆราช สมเด็จพระราชาคณะที่มีอาวุโสสูงสุดโดยสมณศักดิ์จะปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช จนกว่าจะมีสมเด็จพระสังฆราช ถ้าสมเด็จพระราชาคณะดังกล่าวไม่อาจทำหน้าที่ได้ กรรมการมหาเถรสมาคมจะแต่งตั้งสมเด็จพระราชาคณะรูปอื่นตามลำดับสมณศักดิ์และความสามารถในการทำหน้าที่แทน

เมื่อสมเด็จพระสังฆราชไม่อยู่ในประเทศ หรือไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้ สมเด็จพระสังฆราชจะแต่งตั้งสมเด็จพระราชาคณะรูปหนึ่งรูปใดให้ปฏิบัติหน้าที่แทน

ถ้าไม่ได้แต่งตั้ง หรือผู้ที่ได้รับแต่งตั้งไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้ สมเด็จพระราชาคณะที่มีอาวุโสสูงสุดโดยสมณศักดิ์จะปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชแทน และถ้าสมเด็จพระราชาคณะดังกล่าวไม่อาจทำหน้าที่ได้ กรรมการมหาเถรสมาคมจะแต่งตั้งสมเด็จพระราชาคณะรูปอื่นตามลำดับสมณศักดิ์และความสามารถในการทำหน้าที่แทน

ผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชในกรณีข้างต้นนี้ อาจเป็นสมเด็จพระราชาคณะกลุ่มหนึ่งก็ได้ แล้วแต่สมเด็จพระสังฆราช หรือกรรมการมหาเถรสมาคมจะเห็นสมควร คณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชจะดำเนินกิจกรรมตามวิธีการที่ตนเองกำหนด และอาจมีผู้ช่วยหรือที่ปรึกษาด้วย

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน) ประชวรและประทับรักษาพระองค์ ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย มาตั้งแต่วันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชจึงตราพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 พ.ศ. 2547 เพื่อเปิดให้มีการแต่งตั้งคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชได้ โดยประกาศลงในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2547

วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 ที่ประชุมมหาเถรสมาคมมีมติเป็นเอกฉันท์ให้แต่งตั้งคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชเพื่อบริหารกิจการคณะสงฆ์แทนสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (เจริญ สุวฑฺฒโน) ประชวรและประทับรักษาพระองค์ ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ประกอบด้วยสมเด็จพระราชาคณะ 7 รูป จากพระอาราม 7 แห่ง ทั้งมหานิกายและธรรมยุติกนิกาย ครั้งนั้น มอบหมายให้ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) ในฐานะมีอาวุโสสูงสุดโดยสมณศักดิ์ และสามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ เป็นประธาน

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (เจริญ สุวฑฺฒโน) สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2556 คณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชจึงสิ้นสุดลงในวันรุ่งขึ้น ระหว่างที่ยังไม่มีการตั้งสมเด็จพระสังฆราชพระองค์ใหม่ สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) วัดปากน้ำภาษีเจริญ ซึ่งเป็นสมเด็จพระราชาคณะที่มีอาวุโสสูงสุดโดยสมณศักดิ์และสามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ ได้เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชตั้งแต่วันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2557
อักษรลนตารา

อักษรลนตารา หรือ อักษรมากาซาร์ (Lontara or Makasar alphabet) พัฒนามาจากอักษรพราหมี คำว่าลนตาราเป็นภาษามลายูหมายถึงชื่อของใบปาล์มลนตราที่ใช้เขียนหนังสือในอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย ตรงกับใบลานในภาษาไทยใช้เขียน ภาษาบูกิส ภาษามากาซาร์ และภาษามันดาร์ ภาษากลุ่มออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในเกาะซูลาเวซี ปัจจุบันใช้เขียนเฉพาะภาษามากาซาร์
อักษรลนตาราสืบทอดมาจากอักษรกวิ ที่ใช้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทะเลเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 13 ไม่แน่นอนว่าอักษรนี้จะสืบทอดโดยตรงจากอักษรกวิหรือพัฒนามาจากลูกหลานของอักษรกวิอีกทีหนึ่ง อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าอักษรนี้เกิดขึ้นทีหลังอักษรเรยัง เพราะมีรูปร่างอักษรคล้ายกัน แต่อักษรลนตาราบางตัวที่ไม่ม้วนงออาจพัฒนาขึ้นมาทีหลัง

คำว่าลนตารามีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของบูกิส และตำนานของซูเรก ฆาลีโฆ อักษรชนิดนี้เคยใช้เขียนเกี่ยวกับกฎหมาย แผนที่ บันทึกการเดินทาง โดยเขียนลงบนใบของพืชวงศ์ปาล์มที่เรียกลนตารา
แม้ว่าปัจจุบันอักษรละตินจะเข้ามาแทนที่อักษรลนตารา แต่ยังคงใช้อย่างจำกัดในหมู่ชาวบูกิสและมากาซาร์ ในบูกิสจะใช้ในโอกาสงานเฉลิมฉลอง เช่น งานแต่งงาน ใช้ตีพิมพ์วรรณคดีพื้นเมืองของชาวบูกิส ในมากาซาร์ใช้เขียนเอกสารส่วนตัว เช่นจดหมาย 
อักษรบูกิสเป็นอักษรในตระกูลเดียวกับอักษรพราหมี มีพยัญชนะ 23 ตัว และแต่ละตัวมีพื้นเสียงเป็นสระ /a/ ซึ่งออกเสียงเป็น “ออ” ในภาษาบูกิส มีรูปสระเพื่อแทนเสียง /i/, /u/, /e/, /ə/, /o/ เสียงนาสิก เสียง อ ที่มีในภาษาบูกิสจะไม่เขียน ทำให้เอกสารค่อนข้างกำกวมสำหรับผู้ที่ไม่ได้ใช้เป็นภาษาแม่ ปกติเขียนจากซ้ายไปขวา หรือจะเขียนสลับซ้ายไปขวาแล้วขวาไปซ้ายซึ่งจะพบการเขียนแบบนี้ในเอกสารเก่าๆ

เครื่องหมายแสดงสระเรียก "ana’ surə’" ใช้เปลี่ยนเสียงสระที่เกาะกับพยัญชนะ มี 5 ตัวโดย /ə/ ไม่ใช้ในภาษามากาซาร์ แบ่งได้สองชุดคือ จุด (')และเครื่องหมายขีด(')

อักษรลนตาราได้ถูกเพิ่มในยูนิโค้ดตั้งแต่รุ่น 4.1
อักษรเสาราษฏร์

อักษรเสาราษฏร์ (Saurashtra) พัฒนาขึ้นเมื่อราวพ.ศ. 2400 ใกล้เคียงกับอักษรทมิฬ ใช้เขียนภาษาเสาราษฏร์ซึ่งเป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ใกล้เคียงกับภาษาคุชราต มีผู้พูด 310,000 คนในรัฐทมิฬนาดู การณกะ และอันตรประเทศในอินเดียตอนใต้ ภาษานี้ยังเขียนด้วยอักษรเตลุกุ อักษรเทวนาครีหรืออักษรทมิฬที่ดัดแปลงไปเล็กน้อยได้ด้วย
อักษรสิงหล

อักษรสิงหล พัฒนามาจากอักษรพราหมี เมื่อราว พ.ศ. 243 – 343 ใช้เขียนภาษาสิงหลซึ่งเป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน มีผู้พูดในศรีลังการาว 12 ล้านคน และมีผู้พูดในสิงคโปร์ ไทย แคนาดา และสหรัฐอาหรับฯ ด้วย ชาวสิงหลใช้อักษรนี้เขียนภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตเช่นกัน พยัญชนะที่มีเสียงควบ /ร/ หรือ /ย/ จะมีรูปเฉพาะ
อักษรมณีปุระ

อักษรมณีปุระ (Manipuri alphabet), อักษรเมไตมาเยก (Meetei Mayek) หรือ อักษรไมไตมาเยก (Meitei Mayek) เป็นอักษรที่ใช้ในรัฐมณีปุระ ความเป็นมาไม่แน่นอน เนื่องจากเอกสารทางประวัติศาสตร์ถูกเผาทำลายในสมัยกษัตริย์ปัมเฮยบา เมื่อราว พ.ศ. 2300 บางกลุ่มเชื่อว่าอักษรนี้มีใช้มากว่า 4,000 ปี แต่บางกลุ่มเชื่อว่าอักษรนี้มาจากอักษรเบงกาลี เมื่อราว พ.ศ. 2200 เมื่อ พ.ศ. 2253 – 2483 ภาษามณีปุระเขียนด้วยอักษรเบงกาลี มีการนำอักษรมณีปุระมาปรับปรุงใหม่เมื่อ พ.ศ. 2483 -2493 โดยปรับปรุงหรือเพิ่มอักษรบางตัว เริ่มสอนในโรงเรียนตั้งแต่พ.ศ. 2523 พยัญชนะแต่ละตัวมีเสียงอะ ชื่ออักษรมาจากส่วนต่างๆของร่างกาย
ปูนขาว

ปูนขาว เป็นวัสดุที่ได้จากการเผาหินปูน (แคลเซียมคาร์บอเนต) โดยใช้ความร้อนสูง จะได้เป็นปูนสุก (แคลเซียมออกไซด์, CaO, lime) เมื่อเย็นตัวลงแล้วพรมน้ำให้ชุ่ม ปูนสุกจะทำปฏิกิริยากับน้ำได้เป็น แคลเซียมไฮดรอกไซด์ ส่วนที่เป็นผงแห้งได้เป็น ปูนขาว และส่วนที่เป็นสารแขวนลอยคือ น้ำปูนไลม์ (Milk of lime)
ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์

ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์ () โดยทั่วไปคือคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ที่เกิดจากการกำหนดพิกัดและการคำนวณค่าบนระนาบสองมิติ รวมทั้งมุมและระยะทาง ตามทฤษฎีเวกเตอร์ในทางคณิตศาสตร์ ในการก่อให้เกิดเป็น เส้น หรือรูปภาพ ข้อดีคือ สามารถย่อขยายได้ โดยคุณภาพไม่เปลี่ยนแปลง ข้อเสียคือภาพไม่เหมือนภาพจริงเป็นได้เพียงภาพวาด หรือใกล้เคียงภาพถ่ายเท่านั้น ข้อมูลภาพพวกนี้ได้แก่ไฟล์สกุล svg, ps, eps, ai (adobe illustrator) และฟอนต์แบบ TrueType ต่างๆเป็นต้น โปรแกรมที่ใช้สร้างข้อมูลภาพประเภทนี้เช่น Adobe Illustrator, InkScape ในบางครั้ง ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์ยังอาจหมายถึงกราฟิกส์สามมิติอีกด้วย
วาคอม

วาคอม (Wacom) () เป็นชื่อผลิตภัณฑ์กราฟิกแทบเล็ต เป็นอุปกรณ์ใช้ในการสั่งการณ์เครื่องประมวลผล ทำหน้าที่เหมือนเม้าส์ มีลักษณะเป็นปากกา วาคอมมีสำนักงานใหญ่ที่ โอโตเนะ จังหวัดไซตามา ประเทศญี่ปุ่น วาคอมเป็นแทบเล็ตที่นิยมมากที่สุดในบรรดาแทบเล็ตทั้งหมด โดยมีคุณสมบัติพิเศษที่เป็นแทบเล็ตไร้สาย
กล้วยน้ำไท

กล้วยน้ำไท อาจหมายถึงดังนี้:-
A4

A4 อาจหมายถึง
A3

A3 อาจหมายถึง
สกิน (วงดนตรี)

สกิน (, เขียนเป็น S.K.I.N.) คือวงดนตรีที่เกิดจากการรวมตัวครั้งยิ่ใหญ่ของศิลปินชั้นแนวหน้าของญี่ปุ่นอาทิ แก๊กต์,มิยาบิ,สึกิโซะ และ โยชิกิ โดยทางวงจะทำการแสดงสดครั้งแรกในงาน Anime Expo 2007

เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 โยชิกิ (มือกลองวงเอกซ์เจแปน) ได้ปรากฏตัวที่งานโอตาค่อน และทำการประกาศสร้างวงใหม่โดยมี แก๊กต์ (อดีตนักร้องนำวงมาลิซไมเซอร์) เข้าร่วม

ต่อมาในเดือนธันวาคมได้มีข่าวออกมาว่า สึกิโซะ (มือกีตาร์วงลูนาซี) ได้เข้าร่วมวงเป็นคนที่สาม

และในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ทางวงก็ได้ประกาศชื่อวงออกมาอย่างเป็นทางการคือ S.K.I.N พร้อมกับสมาชิกคนที่สี่คือ มิยาวี (อดีตมือกีตาร์วง Dué le quartz) และโยชิกิยังได้ประกาศว่า ทางวงจะมีทัวร์คอนเสิร์ตทั่วในประเทศอเมริกาหลังจากงาน Anime Expo รวมทั้งการแสดงในประเทศญี่ปุ่นเองด้วย

S.K.I.N. ทำการแสดงสดครั้งแรกในงาน Anime Expo convention ในลองบีช แคลิฟอร์เนีย วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2550 และทำการแนะนำสมาชิกคนสุดท้าย จู-เค็น มือเบสจากวง "GacktJOB" วงดนตรีซัพพอรด์ของแก๊กต์
รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่

มูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ริเริ่มให้มี รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 โดยการสนับสนุนของเครือซิเมนต์ไทย สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) 
รางวัลนี้จัดตั้งขึ้นเพื่อเชิดชูเกียรติและเป็นกำลังใจให้แก่นักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ของไทยที่มีศักยภาพสูงในการทำงานวิจัยที่มีคุณภาพ โดยมีเงื่อนไขจะต้องเป็นบุคคลสัญชาติไทย มีอายุไม่เกิน 35 ปี มีผลงานด้านวิทยาศาสตร์พื้นฐาน เช่น ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา คณิตศาสตร์ หรือ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ประยุกต์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง และได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยที่มีคุณภาพดี เผยแพร่ในวารสารที่มีมาตรฐานระดับสากล จำนวนไม่น้อยกว่า 3 เรื่อง โดยผู้เสนอควรเป็นผู้วิจัยหลักและเป็นงานที่ทำในประเทศไทย เป็นผู้ทำการวิจัยและพัฒนาวิทยาศาสตร์อย่างจริงจัง มีคุณธรรมและมนุษยสัมพันธ์ที่ดี 
การประกาศรางวัล จะจัดขึ้นในต้นเดือนสิงหาคมของทุกปี

ถือเป็นที่ยอมรับในวงการวิชาการว่ารางวัลนี้เป็นรางวัลสูงสุดของประเทศสำหรับนักวิทยาศาสตร์พื้นฐานและนักวิทยาศาสตร์ประยุกต์ที่มีอายุต่ำกว่า 35 ปี โดยมีรางวัลเป็นโล่พระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ และเงินรางวัล 100,000 บาท พระราชทานโดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในวันที่ 18 สิงหาคม ของทุกปี ซึ่งเป็น "วันวิทยาศาสตร์แห่งชาติ" ที่งานมหกรรมวิทยาศาสตร์แห่งชาติพร้อมกันกับรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น