seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ละครจักร ๆ วงศ์ ๆ

ละครจักร ๆ วงศ์ ๆ เป็นชื่อเรียก ละครโทรทัศน์ไทย ที่ว่ากันว่าเกือบทั้งหมดมาจาก นิทานพื้นบ้าน เล่ากันแบบปากต่อปากหรือมุขปาฐะ จะแตกต่างกันในรายละเอียดที่คนเล่าสอดแทรกสิ่งที่ตัวเองรู้ในแต่ละท้องถิ่น มักมีโครงเรื่องคล้ายๆ กัน เช่น เจ้าชาย พลัดพรากจากบ้านเมือง ต้องออกเดินทางผจญภัย พบนางเอก และต่อสู่กับตัวร้ายซึ่งส่วนมากก็คือ ยักษ์ หรืออาจมีเนื้อหาประมาณ พระเอกถูกใส่ร้ายเป็นตัวกาลกิณีบ้านเมือง จำเป็นต้องถูกเนรเทศเข้าป่า ได้ไปเรียนวิชากับพระอาจารย์หรือ ฤๅษี เจอกับนางเอก กลับมากอบกู้บ้านเมือง

ในสมัยก่อนจะทำเป็น ภาพยนตร์ เรียกว่า หนังจักร ๆ วงศ์ ๆ ใช้ฟิล์ม 16 มม. แต่ต่อมาเปลี่ยนมาเป็นการอัดวิดีโอ และเปลี่ยนมาเป็นละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ทางโทรทัศน์ แล้วจึงมาเป็นละครพื้นบ้าน ซึ่งเป็นละครลักษณะเดียวกัน ละครจักรๆ วงศ์ๆ ที่มีชื่อเสียงเช่น สิงหไกรภพ, สังข์ทอง, จันทโครพ, แก้วหน้าม้า, ขวานฟ้าหน้าดำ, หลวิชัย-คาวี, สี่ยอดกุมาร, สุพรรณหงส์, นกกระจาบ, พระรถเมรี, นางสิบสอง, บัวแก้วบัวทอง, เกราะเพชรเจ็ดสี, ดาบเจ็ดสี มณีเจ็ดแสง, มณีนพเก้า, พิกุลทอง, โสนน้อยเรือนงาม, เทพศิลป์ อินทรจักร, กุลาแสนสวย, เกราะกายสิทธิ์, บัวแก้วจักรกรด, เทพสามฤดู, โกมินทร์, เทพสังวาลย์, ปลาบู่ทอง, ตุ๊กตาทอง ฯลฯ 
ในปัจจุบัน ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น เป็นผู้ผลิตละครค่ายเดียวเท่านั้นที่ผลิตละครจักรๆ วงศ์ๆ ผ่านทาง ช่อง 7 โดยผลิตในนามของ สามเศียร มีนักแสดงเช่น โฟน ฆธาวุธ ปิ่นทอง, แยม ศิริวัฒนา เบญจมาธิกุล (ปัจจุบัน เปลี่ยนชื่อเป็น รุ้งรดา เบญจมาธิกุล, ธมลพรรณ์ ภานุชิตพุทธิวงศ์), เจมส์ เลอสรรค์ คงเจริญ, อ้อม ประถมาภรณ์ รัตนภักดี, อ้น รติพงษ์ ภู่มาลี, ต้น วรนันท์ พร้อมมูล, มายด์ ธารธารา รุ่งเรือง, การ์ตูน กนกวรรณ งามทรัพย์มณี

ในสมัยนั้นในช่วงที่มีการแข่งขันในด้านละครจักรๆ วงศ์ๆ มีคู่แข่งทั้ง 7 ช่องรายการ เช่น สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3, สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก, สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7, สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์, สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย, สถานีโทรทัศน์ไอทีวี, สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี, และ สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส มักจะแข่งขันกันที่เวลา ฐานการรับชม และการออกอากาศเป็นส่วนใหญ่ ในปัจจุบันนี้ ช่อง 3 ช่อง 5 ช่อง 9 ช่อง 11 ช่อง NBT ไอทีวี ทีไอทีวี และ ไทยพีบีเอส ยุติการออกอากาศละคร จักร์ๆ วงศ์ๆ แล้วสาเหตุมาจากฐานการรับชมมีน้อย
กลยุทธ์

กลยุทธ์ () หรือ ยุทธศาสตร์ เป็นศัพท์ที่มีกำเนิดในทางทหาร หมายถึง แผนการปฏิบัติซึ่งวางเพื่อให้บรรลุเป้าประสงค์จำเพาะ กลยุทธ์หรือยุทธศาสตร์ในทางทหารนั้นแตกต่างจากยุทธวิธี ซึ่งว่าด้วยการดำเนินการรบปะทะ (engagement) ขณะที่ยุทธศาสตร์นั้น ว่าด้วยวิธีการเชื่อมโยงการรบปะทะต่าง ๆ เข้าด้วยกัน คำถามที่ว่า "จะสู้รบอย่างไร" เป็นปัญหาทางยุทธวิธี แต่ข้อกำหนดและเงื่อนไขซึ่งมีการสู้รบกันและความเหมาะสมในการสู้รบกันนั้นเป็นปัญหาทางยุทธศาสตร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการสงคราม (warfare) สี่ระดับ ได้แก่ วัตถุประสงค์ทางการเมืองหรือยุทธศาสตร์หลัก, ยุทธศาสตร์, ปฏิบัติการและยุทธวิธี นักคิดคนหนึ่งนิยามยุทธศาสตร์ไว้ว่าเป็น "วิถีอย่างครอบคลุมในอันที่จะพยายามปฏิบัติเพื่อผลเบื้องปลายทางการเมือง รวมทั้งการข่มขู่หรือการใช้กำลังอย่างแท้จริง ในวิภาษวิธีแห่งเจตจำนง ซึ่งจำต้องมีอย่างน้อยสองฝ่ายในความขัดแย้งหนึ่ง ๆ ฝ่ายเหล่านี้มีปฏิสัมพันธ์กัน และดังนั้น ยุทธศาสตร์จะประสบความสำเร็จน้อยครั้งหากไม่แสดงความสามารถในการดัดแปลง" ยุทธศาสตร์ได้ขยายออกนอกสาขาการทหาร ไปยังธุรกิจ เศรษฐศาสตร์ ทฤษฎีเกม และสาขาอื่น

กลยุทธ์ในสาขาอื่นนอกเหนือจากการทหาร หมายถึง การวางแผนงานสู่การปฏิบัติเพื่อบรรลุเป้าหมาย ภายใต้การวิเคราะห์สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม หรือการวิเคราะห์เชิงกลยุทธ์ SWOT Analysis กล่าวคือ การวิเคราะห์ จุดอ่อน จุดแข็ง โอกาส และภัยคุกคาม (อุปสรรค) ในกรอบระยะเวลาที่ต้องการ ทั้งนี้เพื่อประกอบการวางแผนการในการใช้วิธีการ และทรัพยากร เพื่อให้บรรลุเป้าหมายสูงสุด

ความหมายที่ง่ายที่สุดของคำว่ากลยุทธ์ ก็คือแผนการปฏิบัติที่รวบรวมความพยายามทั้งหลายเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ ในยุคปัจจุบันนี้ จะเป็นการเที่ยงตรงมากกว่า หากพิจารณาว่า Strategy คือขบวนการตัดสินใจอันซับซ้อนซึ่งเชื่อมโยงวัตถุประสงค์ หรือจุดมุ่งหมายสุดท้าย (Ends) เข้ากับ วิถี หรือ หนทาง (Ways) และวิธีการ หรือเครื่องมือ (Means) ในอันที่จะให้บรรลุวัตถุประสงค์นั้น

กลยุทธ์ในระดับสูงสุดของประเทศ ได้แก่ กลยุทธ์ระดับชาติ หรือ Grand National Strategy เป็นขบวนการซึ่งวัตถุประสงค์หลักของชาติได้รับการยอมรับ จุดมุ่งประสงค์สุดท้ายของ Grand Strategy มักจะถูกกล่าวถึงในรูปของผลประโยชน์แห่งชาติ ที่เกี่ยวข้องกับ ความมั่นคง และความมั่งคั่ง บทบาทของขบวนการ Strategy ก็คือ แปลผลประโยชน์ของชาติเหล่านั้นให้เป็นวิธีการ หรือเครื่องมือที่จะทำให้ได้มาซึ่งวัตถุประสงค์เหล่านั้น นั่นเอง ส่วนเครื่องมือ หรือวิธีการต่าง ๆ ก็จะถูกกล่าวถึงในรูปของเครื่องมือพลังอำนาจแห่งชาติ National Powers ซึ่งก็คือ การเมือง (หรือการทูต) การทหาร เศรษฐกิจ สังคมจิตวิทยา รวมทั้ง วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ดังนั้น Grand National Strategy จึงเป็นขบวนการซึ่งมีการจัดและใช้เครื่องมือที่เป็นพลังอำนาจแห่งชาติทุก ๆ ด้าน เพื่อให้บรรลุผลประโยชน์ของชาติ นั่นเอง

ยุทธศาสตร์การทหาร ประกอบด้วย 4 ประเด็น ได้แก่ การเตรียมกำลัง การวางกำลัง การใช้กำลัง และการประสานการปฏิบัติ สิ่งเหล่านี้จะเป็นไปเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของชาติตามที่ได้รับการชี้แนะจาก Grand Strategy ในกรณีนี้ การกำหนดยุทธศาสตร์การทหาร จะกล่าวถึงทั้ง 4 ตัวนี้อย่างกว้าง ๆ การถกเถียงใด ๆ เกี่ยวกับยุทธศาสตร์ทางทหารควรจะเริ่มต้นจากแนวความคิดด้านการใช้กำลัง เพราะแผนการที่วางไว้ว่าจะใช้กำลังทหารอย่างไรนั้น ควรเป็นตัวพิจารณาว่าจะเตรียมกำลังทหารขนาดไหน จะวางกำลังที่ไหน และการประสานการปฏิบัติที่ต้องการนั้น ควรเป็นอย่างไร

คำว่า strategy ในภาษาอังกฤษมาจากคำในภาษาฝรั่งเศส ว่า "stratégie" ซึ่งเป็นคำที่ถอดมาจากภาษากรีก "στρατηγία" ที่หมายถึง ผู้บังคับบัญชา
นิ้ว (อวัยวะ)

นิ้ว () เป็นอวัยวะของมนุษย์ที่อยู่ปลายสุดของมือหรือเท้า แบ่งออกเป็น
ฟอราเมน ซีกัม

ฟอราเมน ซีกัม (foramen cecum) เป็นช่องที่เกิดจากรอยเว้าเล็กๆ ที่ปลายสุดของสันหน้าผาก (frontal crest) ของกระดูกหน้าผาก (frontal bone) ซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกเอทมอยด์ (ethmoid)

ช่องดังกล่าวมีขนาดที่แปรผันไปตามแต่ละบุคคล และมักจะผ่านเข้าออกไม่ได้ เมื่อช่องนี้เปิดจะเป็นทางผ่านของหลอดเลือดดำจากจมูกไปยังซุพีเรียร์ ซาจิตตัล ไซนัส (superior sagittal sinus) บริเวณนี้มีความสำคัญทางคลินิกคือเมื่อเกิดการติดเชื้อที่จมูกหรือบริเวณใกล้เคียง อาจผ่านเข้าไปยังเยื่อหุ้มสมอง บริเวณนี้จึงรู้จักกันในชื่อ "สามเหลี่ยมอันตรายของใบหน้า" (danger triangle of the face)
มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์

มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์ () เป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาสถาบันที่ 9 ของสถาบันในเครือตั้งตรงจิตร ที่เกิดจากปณิธานของ ดร.กมล ชูทรัพย์ ผู้ก่อตั้งสถาบันในเครือตั้งตรงจิตร และ ดร.วิภาพรรณ ชูทรัพย์ ประธานคณะกรรมการ บริหารสถาบัน ในเครือตั้งตรงจิตร จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2549 เปิดสอนในระดับปริญญาตรีและระดับปริญญาโท

มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์ จัดตั้งขึ้นเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2549 และได้ก่อสร้างอาคารเรียนหลังแรกเป็นอาคาร 5 ชั้น โดยใช้ชื่อว่า "อาคารเฉลิมพระเกียรติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี" ประกอบไปด้วยห้องเรียน ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ศูนย์การเรียนรู้การค้นคว้าและวิจัย (Learning and Research Center) สำนักงานอธิการบดี ฯลฯ และในปีการศึกษา 2552 มหาวิทยาลัยได้เปิดอาคาร ดร.กมล ชูทรัพย์ ซึ่งเป็นอาคารเรียน 8 ชั้น เพื่อรองรับนิสิต คณะบริหารธุรกิจ สาขาการจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว คณะนิเทศศาสตร์ และคณะวิทยาศาสตร์ อีกทั้งได้จัดสร้างศูนย์ค้นคว้าและนวัตกรรมการเรียนรู้ (สำนักหอสมุด) เพื่อให้บริการแก่นิสิต คณาจารย์ และบุคลากรของมหาวิทยาลัย

ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 ได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัยเป็น "มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์" ตั้งแต่วันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2557

1. วงกลม หมายถึง องค์ความรู้ที่เกิดปัญญาในการพัฒนาทักษะวิชาชีพซึ่งเป็นพลวัตรสร้างสรรค์คุณค่าต่อสังคมและประเทศชาติอย่างไม่หยุดยั้ง

2. รูปหนังสือแฉกมีความหมายได้ 3 ประการ คือ

- หนังสือเปรียบเหมือนสรรพวิชาต่าง ๆ

- แสงสว่างเจิดจ้าเปรียบเหมือนการพัฒนาปัญญาอย่างต่อเนื่อง

- กิ่งก้านของต้นราชพฤกษ์เปรียบเสมือนความเป็นมงคลความดีงาม ความมีเกียรติ มีศักดิ์ศรี

3. รูปหมวกปริญญา หมายถึง ความเป็นสถาบัน

4. รูปเทียน หมายถึง แสงสว่างเจิดจ้าจากการได้รับความรู้จากมหาวิทยาลัยราชพฤกษ์ ทำให้ชีวิตเจิดจรัสดังแสงเทียนที่สว่างไสว

สรุปความหมายรวม “ความสว่างเจิดจ้าในสรรพวิชาต่างๆ ที่พัฒนาอย่างไม่หยุดยั้งและจรรโลงไว้ซึ่ง คุณธรรมประจำตน”

ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย คือ ต้นราชพฤกษ์หรือต้นคูน เป็นไม้ประจำชาติไทย โดยชื่อมีความหมายว่าเป็นราชาแห่งต้นไม้ เป็นไม้ยืนต้น มีความอดทนสูง เหมาะที่จะปลูกทั่วไปในทุกภูมิภาคของประเทศ ออกดอกประมาณเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน เป็นไม้มงคลแสดงถึงความมีคุณธรรม ความสงบ ความเจริญรุ่งเรือง

สรุปความหมายรวม ความสว่างเจิดจ้าในสรรพวิชาต่างๆ ที่พัฒนาอย่างไม่หยุดยั้งและจรรโลงไว้ซึ่งคุณธรรมประจำตน
สีเหลือง หมายถึง ความมีคุณธรรม จริยธรรม

สีเงิน หมายถึง ความเจริญรุ่งเรือง

ปัจจุบันมหาวิทยาลัยราชพฤกษ์ เปิดสอนนิสิตในระดับปริญญาตรี จำนวน 6 คณะ 11 สาขาวิชา คือ

และเปิดสอนนิสิตในระดับสูงกว่าปริญญาตรี จำนวน 4 หลักสูตร คือ

ทั้งนี้ ในปัจจุบันมหาวิทยาลัยราชพฤกษ์จัดการเรียนการสอนแบ่งเป็น 3 แห่ง ได้แก่

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์
ส่วนยื่นกระดูกหน้าผากจดกระดูกโหนกแก้ม

ส่วนยื่นกระดูกหน้าผากจดกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic process of frontal bone) เป็นส่วนหนึ่งของส่วนยื่นจดกระดูกโหนกแก้ม หรือไซโกมาติก โพรเซส (zygomatic process) ซึ่งเกิดจากกระดูกหน้าผาก (frontal bone)

ปลายด้านข้างของขอบเหนือเบ้าตา (supraorbital margin) ของกระดูกหน้าผากจะบรรจบเป็นส่วนยื่นไปด้านข้างและด้านล่างจดกระดูกโหนกแก้ม ซึ่งมีลักษณะแข็งแรงและนูนเด่น และเกิดข้อต่อกับกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic bone)
อารีย์ ลีวีระ

อารีย์ ลีวีระ (พ.ศ. 2456 - 9 มีนาคม พ.ศ. 2496) เป็นนักเขียน นักหนังสือพิมพ์ ผู้อำนวยการบริษัทไทยพาณิชย์ เจ้าของกิจการหนังสือพิมพ์ "สยามนิกร" และ "พิมพ์ไทย" อดีตนายกสมาคมหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย 2 สมัย ระหว่าง พ.ศ. 2491 - 2494

อารีย์ ลีวีระ จบการศึกษาอักษรศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเอ้หมึงแห่งชาติ (National University of Amoy) ประเทศจีน และสอนภาษาจีนที่โรงเรียนเผยอิง และโรงเรียนฮั่วเฉียว ใช้เวลาว่างเขียนบทความ ข่าว และสารคดีให้กับหนังสือพิมพ์จีนหลายฉบับ แล้วเริ่มเป็นนักข่าวประจำหนังสือพิมพ์ หมินก๊กยิเป้า และ จงฮัวหมินเป้า และร่วมกับเพื่อนออกหนังสือพิมพ์จีนชื่อ เสียนจิงสีเป้า แต่ทำได้ไม่นานก็เลิกกิจการ

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง อารีย์ ลีวีระ ร่วมกับญาติ เข้าซื้อกิจการบริษัทไทยพาณิชย์ เจ้าของกิจการหนังสือพิมพ์ สยามครอนิเคิล (Siam Chronicle) สยามนิกร ไทยเสรี และ สตรีไทย จาก พระยาปรีชานุสาสน์ (เดิมคือ บริษัท สยามพาณิชยการ) แต่กิจการไม่ดีต้องยุบเลิกเหลือเพียงฉบับเดียวคือ สยามนิกร และได้ออกหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ คือ "พิมพ์ไทย" เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2489 มีนโยบายมุ่งเน้นให้เสนอข่าวอย่างอิสระ ไม่เกี่ยวข้องกับพรรคการเมือง 
อารีย์ ถูกจับกุมพร้อมกับนักหนังสือพิมพ์อีกหลายคน เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 เนื่องในคดีกบฏสันติภาพ และได้รับการปล่อยตัวเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 หลังได้รับอิสรภาพ อารีย์ เข้าพิธีมงคลสมรสกับแฟนสาว คือ นางสาวกานดา บุญรัตน์ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 และเดินทางไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ที่ชายทะเลบ้านหนองแก อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2496 อารีย์ ลีวีระ ถูกยิงเสียชีวิตที่เรือนพัก โดยตำรวจยศสิบโท และพลตำรวจอีก 4 นาย จากกองกำกับการจังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งอ้างคำสั่งของ พ.ต.ท. ศิริชัย กระจ่างวงศ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในนายตำรวจอัศวินแหวนเพชร ลูกน้องของ พล.ต.อ. เผ่า ศรียานนท์

อารีย์ และกานดา ลีวีระ มีบุตรสาวคนเดียว ชื่อ พลตรีหญิง แพทย์หญิง อารียา ลีวีระ (เทพชาตรี) จบแพทยศาสตรบัณฑิต คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
ส่วนยื่นจดกระดูกโหนกแก้ม

ส่วนยื่นจดกระดูกโหนกแก้ม หรือ ไซโกมาติก โพรเซส (Zygomatic process) เป็นส่วนยื่นที่ออกมาจากกะโหลกศีรษะ คล้ายๆ กับเป็นกันชนของรถยนต์ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic bone) เรียกว่าส่วนยื่นจดกระดูกโหนกแก้มของกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic process of the zygomatic bone) อย่างไรก็ตามนอกจากกระดูกโหนกแก้มแล้วยังมีกระดูกชิ้นอื่นๆ ที่ประกอบเป็นโหนกแก้มอีก ได้แก่ กระดูกหน้าผาก (frontal bone) , กระดูกขากรรไกรบน (maxilla) และกระดูกขมับ (temporal bone) ซึ่งยื่นออกมาเป็น

ไซโกมาติก โพรเซสจริงๆ แล้วเป็นลักษณะของส่วนยื่น (หรือโพรเซส) หลายๆ อัน ได้แก่ ฟรอนโทสฟีนอยดัล, ออร์บิทัล, แมกซิลารี, และเทมพอรัล โพรเซส
สันหน้าผาก

สันหน้าผาก (frontal crest) เป็นขอบของร่องหว่างขม่อม (sagittal sulcus) ซึ่งเป็นร่องเว้าในแนวตั้งที่ปรากฏอยู่ที่ส่วนบนของเส้นแนวกลางตัว ปรากฏอยู่บนพื้นผิวด้านในของกระดูกหน้าผาก (frontal bone) ส่วนสความา ฟรอนทาลิส (squama frontalis) ร่องหว่างขม่อมเป็นที่อยู่ของแอ่งเลือดดำซุพีเรียร์ ซาจิตตัล ไซนัส (superior sagittal sinus) ในขณะที่ขอบและสันเป็นจุดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีไบร (falx cerebri)
รอยเว้ารับกระดูกเอทมอยด์

รอยเว้ารับกระดูกเอทมอยด์ () เป็นรอยเว้าที่แยกระหว่างระนาบเบ้าตาทั้ง 2 ข้าง มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า และประกบรับกับแผ่นกระดูกพรุน (cribriform plate) ของกระดูกเอทมอยด์ (ethmoid)

ขอบของรอยเว้านี้จะมีลักษณะเป็นโพรงอากาศครึ่งโพรง ซึ่งจะรวมกับอีกครึ่งโพรงบนพื้นผิวด้านบนของกระดูกเอทมอยด์ ประกอบเป็นโพรงอากาศเอทมอยด์ (ethmoidal air cells)
แอ่งต่อมน้ำตา

แอ่งต่อมน้ำตา (lacrimal fossa or fossa for lacrimal gland) เป็นรอยเว้าตื้น เรียบ ใต้ส่วนที่ไซโกมาติก โพรเซส (zygomatic process) ปิดอยู่ บนพื้นผิวด้านล่างของระนาบเบ้าตาของกระดูกหน้าผาก (frontal bone) เป็นแอ่งสำหรับต่อมน้ำตา (lacrimal gland)
โทรเคลียร์ โฟเวีย

โทรเคลียร์ โฟเวีย () เป็นรอยเว้าใกล้ๆ กับส่วนจมูกของพื้นผิวด้านล่างของกระดูกหน้าผาก (frontal bone) ในบางครั้งอาจเป็นเงี่ยงโทรเคลียร์เล็กๆ สำหรับเป็นจุดเกาะของรอกกระดูกอ่อนสำหรับกล้ามเนื้อออบลีควัส ออกคูไล ซุพีเรียร์ (Obliquus oculi superior)
โพรงอากาศหน้าผาก

โพรงอากาศหน้าผาก (frontal sinuses) ตั้งอยู่ด้านหลังโหนกคิ้ว (superciliary arches) และมักอสมมาตรกันทั้งสองข้าง และมีผนังกั้นระหว่างกันซึ่งมักจะเบนออกจากแนวกลางตัวไปยังข้างใดข้างหนึ่ง

ขนาดโดยเฉลี่ยของโพรงอากาศหน้าผากคือ สูงประมาณ 3 ซม. กว้าง 2.5 ซม. ลึกจากด้านหน้าไปด้านหลัง 2.5 ซม.

โพรงอากาศแต่ละโพรงจะเปิดทางส่วนหน้าของหลืบกลางของจมูก (middle meatus of the nose) โดยผ่านท่อฟรอนโทนาซัล (frontonasal duct) ซึ่งทอดข้ามส่วนหน้าของแลบิรินธ์ของกระดูกเอทมอยด์ (labyrinth of the ethmoid) โครงสร้างดังกล่าวจะเปิดในไฮเอตัส เซมิลูนาริส (hiatus semilunaris) ในหลืบกลางของจมูก

เยื่อเมือก (mucuous membrane) ในโพรงอากาศนี้ถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเหนือเบ้าตา (supraorbital nerve) และหลอดเลือดแดงเหนือเบ้าตา (supraorbital artery) และหลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์เอทมอยดัล (anterior ethmoidal artery)

โพรงอากาศนี้จะไม่ปรากฏเมื่อแรกเกิด แต่จะพัฒนาขึ้นในระหว่างอายุ 7-8 ปี และจะมีขนาดใหญ่เต็มที่หลังวัยเริ่มเจริญพันธุ์ (puberty)
ท่อฟรอนโทนาซัล

ท่อฟรอนโทนาซัล () เป็นท่อที่เชื่อมระหว่างโพรงจมูกและโพรงอากาศหน้าผากที่อยู่ข้างเดียวกัน
ปุ่มหน้าแอ่งข้อต่อขากรรไกร

ปุ่มหน้าแอ่งข้อต่อขากรรไกร มีฐานด้านหน้าของปลายด้านหลังของพื้นผิวด้านนอกของสความา เทมพอราลิส (Squama temporalis) ซึ่งต่อเนื่องกับขอบล่าง มีลักษณะสั้นแต่กว้างและแข็งแรง ชี้ไปทางด้านใกล้กลางและสิ้นสุดลงเป็นเนินรูปกลม เรียกว่า "ปุ่มหน้าแอ่งข้อต่อขากรรไกร" (articular tubercle or eminentia articularis)

ปุ่มกระดูกดังกล่าวประกอบเป็นขอบเขตด้านหน้าของแอ่งข้อต่อขากรรไกร (mandibular fossa) และถูกคลุมด้วยกระดูกอ่อน
เนซิออน

เนซิออน () เป็นรอยต่อระหว่างกระดูกหน้าผาก (frontal bone) และกระดูกจมูก (nasal bone) 2 ชิ้นของกะโหลกศีรษะมนุษย์ สังเกตได้ชัดเจนคือเป็นรอยเว้าที่อยู่ระหว่างตาทั้งสองข้างและด้านบนดั้งจมูก
คริสตัล เกล

คริสตัล เกล () หรือมีชื่อจริงว่า เบรนดา เกล เว็บบ์ () เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1951 เป็นนักร้องเพลงคันทรี ป็อป ชาวอเมริกัน ที่มีชื่อเสียงในช่วงปลายยุคคริสต์ทศวรรษ 1970-ต้น 1980 เคยมีชื่อติดอันดับ 50 บุคคลสวยหล่อที่สุดในโลกจากนิตยสารพีเพิลประจำปี 1983

ปี 1977 คริสตัล ได้รับรางวัลแกรมมี่ สาขาการแสดงสดเพลงคันทรี่ฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม จากเพลง Don't It Make My Brown Eyes Blue ซึ่ง คริสตัล เผยว่า ริชาร์ด ลีห์ เขียนเพลงนี้ โดยได้แรงบันดาลใจจากสุนัขของเขา ที่มีดวงตาสีน้ำตาลหนึ่งข้างและดวงตาสีฟ้าอีกหนึ่งข้าง แต่เนื้อหาเพลงจริงกล่าวถึงหญิงสาวที่เจ็บปวดกับความรัก
ดาราจักรรี

ดาราจักรรี (Elliptical Galaxy) เป็นดาราจักรแบบหนึ่งในสามประเภทหลักของดาราจักรที่จัดแบ่งโดย เอ็ดวิน ฮับเบิล ในปี ค.ศ. 1936 ตามรูปร่างที่มองเห็น ในงานของเขาที่ชื่อว่า "The Realm of the Nebulae" (อาณาจักรของเนบิวลา) จึงถูกจัดประเภทอยู่ในลำดับของฮับเบิลด้วย ดาราจักรรีอาจมีรูปร่างตั้งแต่เกือบเป็นทรงกลม ไปจนถึงแบบเรียวรีมาก ๆ และอาจมีดาวฤกษ์ตั้งแต่ไม่กี่ร้อยล้านดวง ไปจนถึงนับล้านล้านดวง ในระดับมหภาค ดาวฤกษ์หลายดวงจะจับกลุ่มเข้าด้วยกันเป็นกระจุกดาวทรงกลม ดาราจักรรีส่วนใหญ่มักประกอบไปด้วยดาวฤกษ์ที่มีอายุมากและมีมวลน้อย มีสสารระหว่างดาวอยู่เบาบาง อัตราการเกิดดาวฤกษ์ใหม่ก็ต่ำมาก เชื่อว่าดาราจักรรีมีอยู่ประมาณร้อยละ 10-15 ของดาราจักรทั้งหมดในเอกภพของเรา และมักพบอยู่ใกล้ใจกลางของกระจุกดาราจักร
ดาราจักรชนิดก้นหอย

ดาราจักรชนิดก้นหอย () เป็นดาราจักรแบบหนึ่งในสามประเภทหลักของดาราจักรที่จัดแบ่งโดย เอ็ดวิน ฮับเบิล ในปี ค.ศ. 1936 ตามรูปร่างที่มองเห็น ในงานของเขาที่ชื่อว่า "The Realm of the Nebulae" (อาณาจักรของเนบิวลา) จึงถูกจัดประเภทอยู่ในลำดับของฮับเบิลด้วย ดาราจักรชนิดก้นหอยประกอบด้วยแผ่นจานหมุนแบนๆ ของดาวฤกษ์ แก๊ส และฝุ่น มีจุดศูนย์กลางเป็นกลุ่มดาวฤกษ์หนาแน่นเรียกว่าดุมดาราจักร ล้อมรอบด้วยกลุ่มกลดแบบจางๆ จำนวนมาก ส่วนใหญ่รวมตัวกันเป็นกระจุกดาวทรงกลม

ดาราจักรชนิดก้นหอยได้ชื่อนี้จากรูปร่างภายนอกที่มองเห็น ซึ่งมักมีแขนสองแขนเป็นรูปก้นหอยยืดต่อออกมาจากดุมที่ใจกลางไปเชื่อมกับแผ่นจาน แขนก้นหอยเป็นแหล่งซึ่งดาวฤกษ์กำลังก่อตัวใหม่ มักสว่างกว่าบริเวณที่เป็นแผ่นจานโดยรอบ เพราะมีดาวฤกษ์ที่อายุน้อยและร้อนจัด ประมาณครึ่งหนึ่งของดาราจักรชนิดก้นหอยทั้งหมดพบว่าอยู่ในรูปแบบของโครงสร้างก้นหอยมีคาน ยืดต่อออกมาจากดุม เชื่อว่าดาราจักรทางช้างเผือกของเราก็จัดเป็นดาราจักรชนิดก้นหอยมีคาน แม้ว่าส่วนที่เป็นโครงสร้างคานจะสังเกตเห็นได้ไม่ชัดเจนนักจากตำแหน่งของโลกเราที่อยู่บนจานหมุน สมมุติฐานที่น่าเชื่อถือที่สุดได้มาจากการสำรวจเมื่อเร็วๆ นี้ โดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ ในการสำรวจบริเวณใจกลางดาราจักร

ดาราจักรชนิดก้นหอยพบอยู่มากเป็นจำนวนถึง 70% ของดาราจักรทั้งหมดในเอกภพของเรา พบได้มากที่สุดในเขตที่มีความหนาแน่นต่ำ และไม่ค่อยพบที่ใจกลางของกระจุกดาราจักร
อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล

อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล 
ชื่อเล่น กรีน หรือ กรีน AF5 เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2532 กรีนมีน้องสาว 2 คน เก้ย อมลณัฐ สิริวัฒน์ธนกุล และ กลอย รวิสรา สิริวัฒน์ธนกุล เป็นลูกพี่ลูกน้องกับแก๊ป ธนเวทย์ สิริวัฒน์ธนกุล การศึกษาจบจากโรงเรียนประถม เขมะสิริอนุสรณ์ การศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ วิทยาลัยเทคโนโลยีศิลปอุตสาหกรรม สาขาการออกแบบภายใน เริ่มเข้าวงการบันเทิงเป็นผู้เข้าประกวด รายการ ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่น 5 ได้รองชนะเลิศต่อมาเป็นนักแสดง สังกัด ช่อง 7 เอชดี ผลงานละคร หอบรักมาห่มป่า หยกเลือดมังกร คีตโลกา ขมิ้นกับปูน 
นักบุญทรงกลด และผลงานละครอีกมากมายทำให้กรีนเป็นนางเอกที่มีฝีมือการแสดงยอดเยี่ยมอีกด้วย

กรีน เคยคบหาดูใจกับ เคลลี่ ธนะพัฒน์ คบหาดูใจมานาน 4 ปีหลังจากนั้นเลิกรากันไป
ปัจจุบันกรีน ได้คบหาดูใจกับ ธันวา สุริยจักร มานาน4ปี
ประหยัด ศ. นาคะนาท

ประหยัด ศ. นาคะนาท (17 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 - 12 เมษายน พ.ศ. 2545) เป็นนักเขียน นักหนังสือพิมพ์ ที่มีชื่อเสียงจากนามปากกา "นายรำคาญ" อดีตบรรณาธิการหนังสือพิมพ์สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ของหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช

ประหยัด ศ. นาคะนาท เดิมชื่อ "ประหยัดศรี" เป็นบุตรของขุนวิจิรวรรณกร (เปล่ง นาคะนาท) และเยื้อน นาคะนาท และเป็นพี่ชายของประภาศรี นาคะนาท (หรือ 'ภา พรสรรค์) และประยงคุ์ศรี อุณหธูป (ภริยาของ ประมูล อุณหธูป) เปลี่ยนชื่อตัวเป็น "ประหยัด ศ." ในยุครัฐนิยมสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ที่บังคับให้เปลี่ยนชื่อที่ไม่ตรงตามเพศ ห้ามผู้ชายใช้ชื่อที่มีคำว่า "ศรี"

ประหยัดเข้าเรียนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ ปี พ.ศ. 2472 เลขประจำตัวนักเรียน ท.ศ.3726
เริ่มเขียนหนังสือในหนังสือพิมพ์ประชาชาติรายวัน เมื่อ พ.ศ. 2477 ใช้นามปากกาว่า “นายรำคาญ” ต่อมาในปี พ.ศ. 2478 เริ่มเขียนในประชาชาติรายสัปดาห์ คอลัมน์ “ตามใจท่าน” แทนครูอบ ไชยวสุ

ประหยัด ศ. นาคะนาท มีงานเขียนหลากหลาย ทั้งบทความการเมือง ขำขัน หัสนิยาย สารคดี เคยเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ บางกอกรายปักษ์ บางกอกรายวัน สยามสมัย พิมพ์ไทยวันจันทร์ สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ และสยามิศร์ รายวันและรายสัปดาห์

ประหยัด ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516

ชีวิตส่วนตัว สมรสกับนางละออศรี มีบุตร-ธิดา 5 คน

ในเหตุการณ์ 6 ตุลา เขามีบทบาทในการโจมตีนักศึกษาผ่านสถานีวิทยุยานเกราะอันเป็นเครือข่ายของกองทัพบกเป็นแม่ข่าย

ประหยัด ศ. นาคะนาท เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2545 สิริอายุรวม 87 ปี
ลมูล อติพยัคฆ์

ลมูล อติพยัคฆ์ (เกิด พ.ศ. 2460 - 2533 ) เป็นนักเขียน นักหนังสือพิมพ์ เจ้าของรายการโทรทัศน์ "ไท-ทรรศน์" ทางช่อง 5 เป็นผู้เขียนเรื่อง "ฉุยฉาย" "โฉมฉาย" และ "'นางลอย"' และนักเขียนสารคดีท่องเที่ยว นวนิยายต่างแดน 
ลมูล อติพยัคฆ์ เกิดย่านถนนจักรวรรดิ กรุงเทพมหานคร จบจากโรงเรียนวัดบพิตรพิมุข และโรงเรียนเพาะช่าง แล้วทำงานเป็นบ๋อยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2476 เมื่ออายุ 16 ปี แล้วได้รับการชักชวนให้เข้าสู่วงการหนังสือพิมพ์โดย มาลัย ชูพินิจ พร้อมกับรับราชการ แผนกส่งเสริมการท่องเที่ยว กรมพาณิชย์ (ปัจจุบันคือ กรมส่งเสริมการท่องเที่ยว) ต่อมาได้ลาออกไปทำหนังสือพิมพ์กับบริษัท ไทยพาณิชยการ กับมาลัย ชูพินิจ และอารีย์ ลีวีระ เต็มตัว เป็นบรรณาธิการ "เริงรมย์" และผู้ช่วยบรรณาธิการ "สยามสมัย"

หลังจากอารีย์ ลีวีระ เสียชีวิต ได้ออกไปทำงานกับ แสง เหตระกูล ออกนิตยสาร "กุลสตรี" และกับ ประยูร ส่งเสริมสวัสดิ์ ออกนิตยสาร "สกุลไทย" ต่อมาได้ออกนิตยสารดาราของตัวเอง ชื่อ "โลกดารา" และ "ไดอารี่คู่ชีวิต" ได้รับความนิยมมาก มียอดขายฉบับละเกือบแสนฉบับ และหนังสือพิมพ์ "ไท-รายวัน"

ลมูล อติพยัคฆ์ มีนามปากกาที่ใช้อยู่สามชื่อ คือ ชื่อจริง ใช้เขียนสารคดี และนวนิยาย แถลง พยัคฆวรรณ ใช้เขียนนวนิยายต่างแดน และ สนมอินทร์ ใช้เขียนตำราทำกับข้าว

ลมูล อติพยัคฆ์ เป็นนักดื่มตัวฉกาจ แต่เลิกดื่มสุราทุกชนิดตั้งแต่ พ.ศ. 2500 เนื่องจากให้สัญญากับ จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2533
ปลาตูหนา

ปลาตูหนา หรือ ปลาไหลหูดำ (; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาตูหนา (Anguilidae) มีรูปร่างอ้วนป้อม ลักษณะโดยทั่วไปเหมือนปลาสะแงะ ("A. bengalensis") ซึ่งอยู่ในวงศ์และสกุลเดียวกัน แต่ปลาตูหนามีรูปร่างที่เล็กกว่า ครีบอกของปลาตูหนามีสีคล้ำ ในปลาโตเต็มวัยครีบหลังและครีบก้นมีสีคล้ำด้วยเช่นกัน จึงเป็นที่มาของชื่อว่า "ปลาไหลหูดำ" ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนไม่มีลวดลาย ใต้ท้องสีขาว ขนาดโตเต็มที่ได้ 1.5 เมตร

ในประเทศไทยพบได้ตั้งแต่ภาคใต้ฝั่งตะวันตกแถบริมชายฝั่งอันดามัน เรื่อยไปจนถึงประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซีย และในภาคตะวันตกในชายแดนที่ติดกับประเทศพม่า เช่น จังหวัดตาก แม่ฮ่องสอน เป็นต้น โดยชาวกะเหรี่ยงเรียกปลาชนิดนี้ว่า "หย่าที" ในภูมิภาคเอเชียตะวันตกพบได้ตั้งแต่พม่า บังกลาเทศ จนถึงอินเดีย โดยปลาที่พบในประเทศแถบนี้จะเป็นสายพันธุ์ย่อยที่เรียกว่า "A. b. pacifica" ส่วนปลาที่พบในแถบเอเชียตะวันออกมีชื่อเรียกว่า "A. b. bicolor"

ปลาตูหนามีพฤติกรรมจะกลับไปผสมพันธุ์และวางไข่แถบป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำ ลูกปลาแรกเกิดมีลำตัวใสเหมือนวุ้นเส้น มีสีแดงเรื่อ จากนั้นเมื่อโตขึ้นจะค่อยอพยพว่ายทวนน้ำมาสู่แหล่งน้ำจืด ซึ่งบางครั้งอาจพบได้ไกลถึงลำธารน้ำตกบนภูเขา

ปลาชนิดนี้เป็นที่นิยมอย่างมากโดยเฉพาะชาวไทยเชื้อสายจีนในแถบจังหวัดระนองหรือตรัง ถือเป็นเมนูราคาแพง สามารถนำไปปรุงได้หลากหลาย เช่น ต้มยำ ย่าง หรือทำน้ำแดง ในต่างประเทศที่นิยมบริโภคได้แก่จีนและญี่ปุ่น โดยหน่วยงานประมงของประเทศเหล่านี้ได้มีการส่งเสริมให้เป็นปลาเศรษฐกิจ มีการทำฟาร์มเพาะขยายพันธุ์ แต่ว่าเนื้อมีกลิ่นคาวมาก จึงนิยมปลาตูหนาญี่ปุ่น ("A. japonica") มากกว่า
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัจฉรพรรณีรัชกัญญา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัจฉรพรรณีรัชกัญญา (7 กรกฎาคม พ.ศ. 2415 - 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2453
เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเจ้าจอมมารดาตลับ มีพระอนุชาร่วมพระมารดา คือ 
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารพีพัฒนศักดิ์ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ พระองค์เจ้าอัจฉรพรรณีรัชกัญญา 
ประสูติเมื่อวันอาทิตย์ที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2415 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2453 เวลา 2 นาฬิกา พระชันษา 38 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศศิพงศ์ประไพ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศศิพงศ์ประไพ (ประสูติ: 26 เมษายน พ.ศ. 2424 — สิ้นพระชนม์: 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2477) เป็นพระราชธิดาลำดับที่ 31 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาจันทร์ ธิดาของพระยาราชสัมภารากร (เทศ) ประสูติวันอังคาร เดือน 5 แรม 13 ค่ำ ปีมะเส็ง ตรีศก จุลศักราช 1243 ตรงกับวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2424 เมื่อทรงพระเยาว์ได้ทรงศึกษาเล่าเรียนที่โรงเรียนราชกุมารีในพระราชวังหลวง ทรงศึกษาภาษาไทยและภาษาอังกฤษกับพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยจางกูร) หลังจากนั้นได้ทรงศึกษาค้นคว้าด้วยพระองค์เองมาตลอด ในรัชกาลที่ 6 ทรงได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เฉลิมพระยศเป็น "พระเจ้าน้องนางเธอฯ" เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 ต่อมาในรัชกาลที่ 7 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เฉลิมพระยศเป็น "พระเจ้าพี่นางเธอฯ" เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2468 และต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เฉลิมพระยศเป็น "พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศศิพงศ์ประไพ"

ในปี พ.ศ. 2472 พระองค์ได้ทรงจัดงานยิ่งใหญ่งานหนึ่งที่วังบางขุนพรหม เรียกว่า "งานสี่มะเส็ง" โดยทรงชักชวนเจ้านายพี่น้องที่ประสูติในปีมะเส็งร่วมสหชาติเดียวกันจำนวนสี่พระองค์ ประกอบด้วยจอมพล สมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิต นายพลเอก กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน และพระองค์เจ้าพิสมัยพิมลสัตย์ รวมถึงพระองค์เองด้วยเพื่อทรงร่วมบริจาคเงินสมทบทุนสร้างตึกถาวรวัตถุเป็นพระอนุสรณ์ชื่อว่า "ตึกสี่มะเส็ง" ที่สถานเสาวภาภายในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

ภายหลังจากสมเด็จพระบรมราชชนกเสด็จสวรรคต หลังปี พ.ศ. 2462 ได้ทรงย้ายที่ประทับจากตำหนักสวนภาพผู้หญิงในวังสวนดุสิตมาประทับที่สวนสุนันทา พระองค์ทรงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ทรงใฝ่พระทัยในธรรมะ งานที่โปรดคือการเย็บปักถักร้อยและงานแกะสลัก รวมทั้งโปรดกีฬากอล์ฟและการออกแบบเสื้อผ้า สมเด็จพระพันปีหลวงถึงกับทรงมอบหมายให้ทำหน้าที่ตัดเย็บฉลองพระองค์

พระองค์เคยทรงประทับที่วังศศิพงศ์ประไพ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเขตมหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา วังของพระองค์อยู่ใกล้วังวาริชเวสม์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวาปีบุษบากร พระองค์สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 7 วันพฤหัสบดี เดือน 7 แรม 3 ค่ำ ปีจอ ฉศก จุลศักราช 1296 ตรงกับวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 พระชันษา 53 พรรษา ด้วยพระอาการพระอันตะ (ลำไส้ใหญ่) อักเสบ

พระองค์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของตระกูลต่าง ๆ ดังนี้