seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เกี๊ยว

เกี๊ยว (wonton wantan wanton หรือ wuntun) ภาษาจีนกวางตุ้งเรียก húntun เป็นอาหารว่างแบบหนึ่งของจีน
เกี๊ยวทำจากแป้งที่มีส่วนผสมของแป้งสาลี ไข่ น้ำแล้วเกลือ นวดให้เข้ากันล้วตัดเป็นแผ่นสี่เหลี่ยม ใส่ใส้ตรงกลางกลางแล้วห่อให้เป็นรูปร่างตามต้องการ ไส้ที่นิยมคือหมูบดและกุ้งบด โดยผสมแป้งเล็กน้อยเพื่อช่วยให้ยึดกันดี ปรุงรสด้วยเกลือ เครื่องเทศ ใส่กระเทียมหรือต้นหอมสับ ทำให้สุกโดยการนึ่ง หรือกินกับน้ำซุปแบบก๋วยเตี๋ยวเรียกเกี๊ยวน้ำ
เกี๊ยวซ่า

เกี๊ยวซ่า ( "เจี่ยวจึ" หรือ "เจี่ยวจือ"; "เกียวซะ") เป็นอาหารจีนชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งสาลีห่อไส้ที่ทำจากเนื้อสัตว์ แผ่นแป้งเป็นแป้งสาลีไม่ใส่ผงฟูหรือยีสต์ นำมาห่อไส้หมูแล้วทอด เกี๊ยวซ่าในภาษาไทยมาจากภาษาญี่ปุ่นว่าเกียวซะ ญี่ปุ่นได้รับอาหารชนิดนี้มาจากชาวแมนจู ซึ่งนำไปทอดรับประทานเช่นกัน ชาวจีนทางเหนือรับอาหารชนิดมาจากชาวแมนจูเช่นกัน เรียกว่าเจี่ยวจือ นำมาต้มแล้วกินกับน้ำซุป อาหารชนิดนี้เป็นคนละชนิดกับเกี๊ยวซึ่งคนไทยจะเรียกตามภาษาจีนแต้จิ๋ว ซึ่งจะตรงกับอาหารจีนกวางตุ้งที่เรียกหุนทุน

เจียวจือแบบจีนแบ่งตามการปรุงได้ดังนี้

เจียวจือแบบที่ใช้ไข่ห่อไส้แทนแป้ง () ในทิเบตและเนปาลมีอาหารที่มีรูปแบบคล้ายเกี๊ยวซ่าเรียกว่า โมโม ปรุงสุกด้วยการนึ่ง ไส้ทำด้วยเนื้อสัตว์

คำภาษาญี่ปุ่น เกียวซะ "gyōza" (ギョーザ, ギョウザ) มาจากเสียงอ่านของคำว่า 餃子 ของสำเนียงภาษาจีนในชานตง และเขียนด้วยอักษรจีนตัวเดียวกัน ความแตกต่างสำคัญระหว่างเกี๊ยวซ่าของญี่ปุ่นกับเจียวจือของจีนคือ แบบญี่ปุ่นใส่กระเทียมมากกว่า กิบเกลือและซีอิ๊ว แป้งเกี๊ยวซ่าบางกว่า ไส้ใส่หมูบดผสมกับกะหล่ำปลี น้ำมันงา และกระเทียม

วิธีการทำเกี๊ยวใช้วิธีการ (dough) ห่อไส้เนื้อ ผัก หรือส่วนผสมอย่างอื่น ม้วนและปิดห่อด้วยการแตะน้ำเล็กน้อยแล้วบีบที่ขอบ (แผ่นแป้งเมื่อโดนน้ำแล้วจะติดกัน) ทำให้เกี๊ยวมีรูปทรงคล้ายจานบิน เกี๊ยวสามารถนำไปต้ม นึ่ง หรือทอดพอสุก เสิร์ฟพร้อมซอสพริกและซอสสำหรับจิ้มที่ทำจากซอสถั่วเหลืองผสมน้ำส้มสายชู โดยบางครั้งจะใส่น้ำมันพริกหรือน้ำพริกเผา
ไส้อั่ว

ไส้อั่ว เป็นอาหารพื้นเมืองทางภาคเหนือของประเทศไทย อั่ว หมายถึง ใส่ไส้, แทรก, ยัดไว้ตรงกลาง ปกติทำจากเนื้อหมูบด (สามารถผสมกับมันแข็งของหมู เพื่อไม่ให้เนื้อหมูด้านเวลาสุก) ผสมพริกแห้ง กระเทียม ขมิ้น (ใส่หรือไม่ใส่ก็ได้) ข่า ใบมะกรูด หอมแดง และเครื่องปรุงรส แล้วกรอกลงไปในไส้อ่อนของหมูที่เกลาจนบางแล้ว บิดให้เป็นท่อนพอประมาณ จากนั้นนำไปย่างให้เกรียม จะทำให้มีกลิ่นหอมชวนรับประทาน บางแห่งเปลี่ยนจากหมูเป็นหน่อไม้ซอยละเอียด สำหรับมุสลิมหรือไม่ประสงค์ที่จะรับประทานหมูอาจจะดัดแปลงใช้เนื้อสัตว์ชนิดอื่น แล้วก็กรอกเข้าไปในไส้สัตว์ชนิดอื่นหรือไส้เทียมแทน
อรุณรัตน์ วิเชียรเขียว

ศาสตราจารย์ อรุณรัตน์ วิเชียรเขียว อาจารย์ประจำสาขาวิชาประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ภาคีสมาชิก สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง ราชบัณฑิตยสถาน สำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (ศศ.บ. ประวัติศาสตร์) และสำเร็จการศึกษาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (อ.ม. ประวัติศาสตร์) เป็นนักประวัติศาสตร์ที่มีความเชียวชาญประวัติศาสตร์ล้านนา และมีความสามารถในการอ่านและเขียนอักษรธรรมล้านนา มีงานวิจัยที่ทำร่วมกับมหาวิทยาลัยต่างๆทั้งในประเทศและต่างประเทศ จนได้รับการยกย่องให้เป็นศาสตราจารย์อาคันตุกะ ของมหาวิทยาลัยหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย ประเทศออสเตรเลีย มหาวิทยาลัยคอล์แนล ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นต้น และได้รับประเมินความรู้เทียบเท่าปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยคอร์เนล, ๒๕๓๗ตัวอย่างผลงานของศาสตราจารย์อรุณรัตน์ วิเชียรเขียว 
9.พระพุทธรูปในล้านนา
10.สังคมและวัฒนธรรมล้านนาจากคำบอกเล่า
11.ชุมชนหมู่บ้านลุ่มน้ำขาน (เขียนร่วมกับพรพิไล เลิศวิชา)
12.งานปริวรรตคัมภีร์โบราณล้านนา (บรรณาธิการ)
13.ธรรมศาสตร์หลวง และธรรมศาสตร์ราชกือนา (ปริวรรต)
14.ตำนานพญาเจือง (ปริวรรตและวิเคราะห์ ร่วมกับอานันท์ กาญจนพันธ์)
15.เมืองในเขตล้านนา 
16.มังรายธรรมศาสตร์ (ปริวรรตและวิเคราะห์)
17.ตำนานเมืองพะเยาและคร่าวซอคำเล่นเป็นแท้ (ปริวรรติ จินตนา มัธยมบุรุษ แปลเป็นภาษาไทย)
18.วิเคราะห์กฎหมายล้านนาโบราณ : ประชุมกฎหมายครอบครัว (เขียนร่วมกับ ลมูล จันทร์หอม)
19.ธรรมศาสตร์หลวงและคลองตัดคำ (ปริวรรต)
20.สิทธิชุมชนท้องถิ่นพื้นเมืองดั้งเดิมล้านนา (เขียนร่วมกับ ชลธิรา สัตยาวัฒนา, สมบัติ บุญคำเยือง, ลมูล จันทร์หอม) 
21.LanNa in Chinese Historiography (เขียนร่วมกับ Foon Ming Liew-Herres และ Volker Grabowsky)
22.Inter-Ethnic Relations in the Making of Mainland Southeast Asia and Southwestern China (เขียนร่วมกับ Hayashi Yukio)
โซนี่โมบายล์

โซนี่ โมบายล์ คอมมูนิเคชัน เอบี (ภาษาอังกฤษ:Sony Mobile Communications AB) หรือชื่อเดิมคือ โซนี่ อิริคสัน โมบายล์ คอมมูนิเคชัน เอบี (ภาษาอังกฤษ:Sony Ericsson Mobile Communications AB) เกิดจากการซื้อกิจการบริษัทอิริคสันของบริษัทโซนี่ ทำให้โซนี่ อิริคสันถูกเปลี่ยนชื่อเป็นโซนี่ โมบายล์

บริษัทโซนี่ อิริคสัน นั้นก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2001 โดยการร่วมมือกันของบริษัทโซนี่ และ บริษัทอิริคสัน ต่างถือหุ้นเท่ากันฝ่ายละ 50% โดยมีปัจจัยที่ทำให้ทั้งสองบริษัทมาลงทุนร่วมกันก็คือการที่ต่างฝ่ายต่างมีประสบการณ์หรือความเชี่ยวชาญในสายการผลิตของตนเป็นพิเศษต่างกันไป ทางโซนี่นั้นเชี่ยวชาญในเรื่องของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หรือเครื่องใช้ไฟฟ้า ส่วนอิริคสันเชี่ยวชาญในเรื่องเทคโนโลยีการสื่อสารและมีผลิตภัณฑ์หลักคือโทรศัพท์มือถือ โดยผลิตภัณฑ์แรกของบริษัทถูกเปิดตัวในเดือนมีนาคม ปี ค.ศ. 2002
สำนักงานใหญ่ของโซนี่ อิริคสัน ตั้งอยู่ที่นครลอนดอน สหราชอาณาจักร และมีสำนักวิจัยหรือพัฒนาผลิตภัณฑ์กระจายอยู่ทั่วโลก มีพนักงานอยู่ทั่วโลกไม่ต่ำกว่า 5,000 คน ทั้งฝ่ายวิจัย, ฝ่ายออกแบบ, ฝ่ายพัฒนา, ฝ่ายการตลาด, ฝ่ายขาย, ฝ่ายกระจายสินค้าและฝ่ายบริการลูกค้า ส่วนประธานบริษัทคนปัจจุบันคือ ไมลส์ ฟลินซ์ และมี แจน เวอร์บี เป็นรองประธานบริษัท ซึ่ง โซนี่อีริคสันมีสาขาทั่วโลกประมาณ 77 สาขาทั่วโลกโดยแบ่งเป็น

เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2011 โซนีได้ประกาศว่าจะซื้อหุ้นส่วนของอีริคสัน ในโซนีอีริคสันทั้งหมดเป็นมูลค่า 1.05 พันล้านยูโร (1.47 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ทำให้โซนีอีริคสันกลายเป็นบริษัทในเครือของโซนี โดยจะมีผลในเดือนมกราคม 2012

ตัวอย่างผลิตภัณฑ์ของ โซนี่ โมบายล์
ตัวอย่างผลิตภัณฑ์ของ โซนี่ อิริคสัน
พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก

พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า GoldenEye เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 17 ในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ ซีรีส์ ที่ค่ายภาพยนตร์ อีโอเอ็นโปรดัคชั่น (EON Production) จัดทำขึ้น เป็นครั้งแรกของ เพียร์ซ บรอสแนน ที่แสดงให้กับค่ายอีโอเอ็นในบท เจมส์ บอนด์ เป็นครั้งแรกของ จูดี้ เด็นช์ ที่แสดงให้กับค่ายอีโอเอ็นในบท เอ็ม ซึ่งเป็นผู้หญิงคนแรกที่รับบทเจ้านายของเจมส์ บอนด์ และเป็นครั้งแรกของ ซาแมนธา บอนด์ ที่แสดงให้กับค่ายอีโอเอ็นในบท มันนี่เพ็นนี ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายใน พ.ศ. 2538 โดยดัดแปลงจากบทประพันธ์ของจอห์น การ์ดเนอร์ กำกับโดย มาร์ติน แคมป์เบลล์ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ 007 รหัสสังหาร โดยมีภาคต่อจากนี้คือ 007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย

ใช้ทุนการสร้างรวมทั้งสิ้น 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบเท่าเงิน 84,881,890 ดอลลาร์สหรัฐในพ.ศ. 2551

กวาดรายได้รวมทั้งสิ้น 353.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบเท่าเงิน 499,954,330 ดอลลาร์สหรัฐในพ.ศ. 2551

เป็นภาพยนตร์ เจมส์ บอนด์ ที่ขายดีเป็นอันดับที่ 14 จากภาพยนตร์ เจมส์ บอนด์ อย่างเป็นทางการ 22 เรื่อง

การเปิดตัวอย่างยอดเยี่ยมและเหนือชั้นของ สายลับ007 คนใหม่ 'เพียร์ซ บรอสแนน' ในภาพยนตร์สายลับสุดระทึก ที่มาพร้อมฉากเปิดตัวยิ่งใหญ่อลังการกว่าที่เคย!
เมื่อเจ้าหน้าที่ MI6 (ฌอน บีน) กลับกลายเป็นอาชญากร และวางแผนทำลายโลกด้วยอาวุธทรงอานุภาพจากอวกาศ บอนด์ต้องขอความช่วยเหลือจากอดีตพันธมิตรใน คิวบา มอนติคาร์โล สวิสเซอร์แลนด์ หรือแม้แต่รัสเซีย พร้อมผจญกับ สาวงามสุดอันตราย (ฟามเก้ แจนส์เซ่น) ที่พร้อมทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้ "ดื่มด่ำ" กับพ่อสายลับเจ้าเสน่ห์ของเรา
สื่อมวลชน

สื่อมวลชน (mass media) เป็นสื่อที่สามารถกระจายข้อมูลข่าวสารจากบุคคลหนึ่งหรือจากองค์กรหนึ่ง ไปยังมวลชนจำนวนมากโดยเฉพาะประชาชนทั้งประเทศ ในเวลาอันรวดเร็ว ได้แก่ หนังสือพิมพ์ นิตยสาร วิทยุ โทรทัศน์ ภาพยนตร์ อินเทอร์เน็ตฯลฯ การเผยแพร่ในสื่อมวลชนส่วนหนึ่งต้องจ่ายเงินเพื่อซื้อเวลา ซื้อพื้นที่ในการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสาร อย่างไรก็ตามองค์กรสามารถใช้สื่อมวลชนแบบให้เปล่าได้ หากองค์กรนั้นมีเรื่องราวที่น่าสนใจแก่การเผยแพร่ หรือบังคับโดยข้อกฎหมาย
ขบวนการร่วมเพื่อเอกราชปัตตานี

ขบวนการร่วมเพื่อเอกราชปัตตานี หรือ เบอร์ซาตู ( ; ) เป็นการรวมตัวขององค์กรที่ต่อสู้เพื่อเอกราชของปัตตานี 4 องค์กรคือ ขบวนการแนวร่วมปลดแอกแห่งชาติปัตตานี ขบวนการแนวร่วมปฏิวัติแห่งชาติมลายูปัตตานี มูจาฮีดีนอิสลามปัตตานีและพูโลใหม่ เมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2532 เพื่อรวมการต่อสู้ให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ประธานคนแรกคือ ดร. วาห์ยุดดิน มูฮัมหมัด ส่วนประธานคนปัจจุบันคือ ดร. วันมะเดร์ เจ๊ะเมาะ

โครงสร้างหลักของเบอร์ซาตูมี 3 ส่วนคือ
การเคลื่อนไหวของเบอร์ซาตูเน้นการเคลื่อนไหวทางการเมือง ส่วนการเคลื่อนไหวด้วยอาวุธมักเป็นภาระของพูโลและบีอาร์เอ็น หลักการต่อสู้ของเบอร์ซาตูที่สำคัญมี 6 ข้อคือ

กลุ่มเบอร์ซาตูต้องการตั้งประเทศมลายูอิสลามปัตตานี โดยมีการร่างรัฐธรรมนูญของประเทศนี้เมื่อ พ.ศ. 2539 โดยประเทศนี้จะปกครองโดยถือหลักศาสนาอิสลามเป็นกฎหมาย ศาสนาประจำชาติคือศาสนาอิสลาม นิกายสุหนี่ นับถืออิหม่ามซาฟีอี ระบบเศรษฐกิจใช้แบบอิสลาม
ทับทิมกรอบ

ขนมทับทิมกรอบ เป็นขนมหวานแบบไทย ทับทิมกรอบเป็นขนมหวานที่รับประทานได้ทุกฤดูกาล นิยมมากที่สุดในฤดูร้อน รับประทานแล้วหอมหวานเย็นอร่อยชื่นใจคลายร้อนได้ดี ประกอบด้วยเม็ดทับทิมกรอบสีแดงสดใสและเม็ดทับทิมกรอบสีชมพูสวย เมื่อเคี้ยวแล้วกรอบมันด้วยรสชาติของแห้ว มีน้ำเชื่อมที่ทำจากน้ำตาลทราย ลอยด้วยดอกมะลิ มีกะทิสดจากการคั้นมะพร้าว น้ำแข็งบดละเอียดหรือน้ำแข็งทุบให้เป็นเม็ดเล็ก ๆ รสชาติหอมชื่นใจ
มณฑลอานฮุย

มณฑลอานฮุย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน มีเมืองเอกชื่อ เหอเฟย์ มีเนื้อที่ทั้งหมด 139,400 ตาราง ก.ม.

มณฑลอานฮุยมีพื้นที่ติดต่อดังนี้ 
มีประชากร 64,610,000 คน ความหนาแน่น 463/ก.ม.ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น จีดีพี 481.3 ล้านล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 7450

มีแม่น้ำแยงซีเกียงและ แม่น้ำหวงเหอ ไหลผ่ากลางพื้นที่มณฑลจากตะวันออกไปตะวันตก

อยู่ในเขตอบอุ่นกึ่งเขตร้อนชื้นแถบเอเซีย มี 4 ฤดู

ในปี พ.ศ. 2546 มณฑลอันฮุยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในมณฑลทั้งหมด 397,320 ล้านหยวน เพิ่มขึ้นจากก่อน 9.2 %
มณฑลกานซู่

มณฑลกานซู่ หรือ มณฑลกังซก (จีนตัวย่อ: 甘肃省, จีนตัวเต็ม: 甘粛省) ชื่อย่อ กาน หรือ หล่ง （甘, 陇） ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจีน ตอนบนของแม่น้ำฮวงโห (แม่น้ำเหลือง) มีเมืองหลวงชื่อ หลานโจว

มณฑลกานซู่มีพื้นที่ติดต่อดังนี้

ฤดูกาลทั้ง 4 มีความแตกต่างอย่างชัดเจน คือ ฤดูหนาวหนาวเย็น
และยาวนาน ฤดูใบไม้ผลิอุณหภูมิเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว ฤดูร้อนช่วง
สั้นๆอากาศเย็นสบาย ฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นสบายแต่อุณหภูมิลดต่ำเร็ว อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 0-15 องศา

มณฑลกานซู่แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 14 เมืองหรือจังหวัด (市) 4 เทศมณฑลระดับเมือง (市) 58 เทศมณฑล (县) 17 เขต (区) และ 7 เขตปกครองตนเอง (自治县)

ปี พ.ศ. 2546 มูลค่าจีดีพี เท่ากับ 130,106 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 
10.1% จีดีพีต่อหัวคิดเป็น 4,984 หยวน อุตสาหกรรม
อุตสาหกรรมหลักได้แก่ อุตสาหกรรมโลหะ เช่น ทอง
มณฑลกุ้ยโจว

มณฑลกุ้ยโจว หรือเดิมไทยเรียกว่า กุยจิว (จีนตัวย่อ: 贵州省 จีนตัวเต็ม: 貴州省 Guizhou) ชื่อย่อ เฉียน (黔) หรือ กุ้ย (贵) ตั้งอยู่บนที่ราบสูงหยุนกุ้ยส่วนตะวันออก ระหว่างเส้นลองจิจูด 103.36 - 109.31 องศาตะวันออก และ
ละติจูด 24.37 - 29.13 องศาเหนือ ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน มีเมืองหลวงชื่อ กุ้ยหยาง 
มีเนื้อที่ 176,100 ก.ม. มีประชากร 39,040,000 คน ความหนาแน่น 222 ต่อตารางกิโลเมตร จีดีพี 159.2 พันล้านเหรินหมินปี้
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น

มณฑลกุ้ยโจวมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

ภูมิประเทศเป็นแบบเทือกเขาสูง
โดยเฉพาะด้านตะวันตก ส่วนด้านตะวันออกและใต้พื้นที่ค่อนข้างราบ สูงจากระดับน้ำทะเลเฉลี่ย 1,000 เมตร

อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 14 - 16 องศาเซลเซียส เดือนมกราคม อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย 4 - 9 องศา เดือนกรกฎาคมอุณหภูมิเฉลี่ย 20 - 28 องศา

มณฑลกุ้ยโจวแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 เมืองหรือจังหวัด (市) 7 เทศมณฑลระดับเมือง (市) 56 เทศมณฑล (县) 13 เขต (区) และ 11 เขตปกครองตนเองระดับเทศมณฑล (自治县)
มณฑลเหอเป่ย์

มณฑลเหอเป่ย์ (河北省) ชื่อย่อ จี้（冀）ตั้งอยู่ระหว่างที่ราบสูง มองโกเลียในและที่ราบภาคเหนือของประเทศ เป็นมณฑลที่อยู่ล้อมรอบนครสำคัญคือ ปักกิ่ง และเทียนจินมีเมืองหลวงชื่อ ฉือเจียจวง มีเนื้อที่ 187,700 ก.ม.

ทิศเหนือติดต่อกับมณฑลเหลียวหนิง และมองโกเลียใน 
ทิศตะวันออกติดซานซีใต้ติดกับเหอหนันและซานตง
ทิศตะวันออกติดกับทะเลป๋อไฮ่

มีประชากร 68,090,000 คน ความหนาแน่น 363/ก.ม.
จีดีพี 876.9 พันล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 12,900 
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
มีสภาพอากาศแบบมรสุมเขตอบอุ่นภาคพื้นทวีป แบ่งเป็น 4 ฤดู 
ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 300-800 มิลลิเมตร/ปี 
อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 3-27 องศาเซลเซียส ปี 2004

มีมูลค่าจีดีพีเท่ากับ 883,690 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.9% 
จีดีพีเฉลี่ยต่อหัว เท่ากับ 13,017 หยวน เพิ่มขึ้น 12.2%
อุตสาหกรรมมี 5 ประเภทได้แก่ อุตสาหกรรมผลิตเวชภัณฑ์ยา หลอมโลหะ วัสดุก่อสร้าง เครื่องจักรกล และผลิตภัณฑ์อาหาร นอกจากนี้ยังมีอุตสาหกรรมสิ่งทอและอุตสาหกรรมเบาต่างๆ
ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมในท้องถิ่นที่สำคัญ
มณฑลเหอหนาน

เหอหนาน ตามสำเนียงกลาง หรือ ห้อหลำ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน () หรือชื่อย่อ อวี้ () และชื่อเดิม จงโจว หรือ จงหยวน เป็นมณฑลในสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ทางตอนกลางเยื้องทางตะวันออกของประเทศ อยู่ทางตอนกลางส่วนล่างของ แม่น้ำเหลือง (หวงเหอ) ซึ่งไหลผ่านเป็นระยะทาง 700 กว่ากิโลเมตร ถือเป็นแหล่งอารยธรรมที่เก่าแก่แห่งหนึ่งของจีน มีเมืองเอกชื่อ เจิ้งโจว (郑州) มีเนื้อที่ 167,000 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 97,170,000 คน ความหนาแน่น 582 ต่อตารางกิโลเมตร จีดีพี 881.5 พันล้านเหรินหมินปี้ จีดีพีต่อประชากร 9070 เหรินหมินปี้ ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น

มณฑลเหอหนานมีประชากรมากที่สุดในประเทศจีน ภูมิประเทศ ทิศตะวันตกเป็นเทือกเขาทอดตัวยาวสลับซับซ้อน อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร ทางตะวันออกเป็นพื้นที่ราบ สูงกว่าระดับน้ำทะเลราว
100 เมตร จุดที่สูงที่สุดของมณฑลอยู่ที่ยอดเหล่ายาช่า ในเมืองหลิงเป่า ซึ่งสูงกว่าระดับน้ำทะเลถึง 2413.8 เมตร ภูมิอากาศมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนกึ่งอบอุ่น มีฤดู 4 ฤดูอย่างชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 13-15 องศาเซลเซียส เศรษฐกิจปี 2547 เหอหนันมีมูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศเท่ากับ 881,509 ล้านหยวน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า 13.7 % อุตสาหกรรมเหอหนันถือเป็นฐานผลิตพลังงานที่สำคัญ มีธุรกิจถ่านหิน 65 ราย สามารถผลิตถ่านหินได้ปีละประมาณ 100 ล้านตัน เป็นที่ 2 ของจีน

มณฑลเหอหนานมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
มณฑลหูเป่ย์

มณฑลหูเป่ย์ (จีน: 湖北省 Húběi Shěng) ชื่อย่อ เอ้อ (鄂) ตั้งอยู่ตอนกลาง
ของประเทศ มีอาณาเขตอยู่ในพื้นที่ของแม่น้ำ 2 สายคือ 
แม่น้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง) และฮั่นเจียง เนื่องจากอยู่
ทางเหนือของทะเลสาบต้งถิงทางตอนกลางของแม่น้ำ
ฉางเจียง จึงได้ชื่อว่า ‘หูเป่ย’ ซึ่งแปลว่า เหนือทะเลสาบ
มีเมืองหลวงชื่อ อู่ฮั่น มีเนื้อที่ 185,900 ตร.ก.ม. 
มีประชากร 60,160,000 คน ความหนาแน่น 324/ตร.
ก.ม. จีดีพี 631.0 พันล้านเหรินหมินปี้
จีดีพีต่อประชากร 10,500 เหรินหมินปี้

มณฑลหูเป่ยมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

ลักษณะภูมิประเทศเป็นแบบภูเขา เนินเขา สันเขาต่ำๆ 
และที่ราบ ตรงกลางเป็นที่ราบต่ำ ทิศตะวันตก ตะวันออก
และเหนือล้อมรอบด้วยภูเขา

มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนเป็นลักษณะของเขตร้อน
แถบเอเชียกึ่งอบอุ่น แสงแดดและปริมาณน้ำฝนเพียงพอตลอดปี เหมาะแก่การทำเกษตรกรรม

อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ 
อุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ ผลิตเครื่องจักร หลอมทอง ปิโตรเคมี 
สิ่งทอ และวัสดุก่อสร้าง ครองสถิติผลิตรถยนต์ได้เป็นอันดับหนึ่ง
ของประเทศเมื่อปี 2001
มณฑลหูหนาน

มณฑลหูหนาน (จีน: 湖南省) ชื่อย่อ เซียง （湘）ตั้งอยู่บนลองจิจูด 108 องศา 47 ลิปดาถึง 114 องศา 45 ลิปดา ตะวันออก และละติจูด 24 องศา 39 ลิปดาถึง 30 องศา 28 ลิปดาเหนือ ทางตอนใต้ของทะเลสาบต้งถิง (洞庭湖) ทะเลสาบใหญ่ทางตอนกลางของแม่น้ำแยงซี มีเมืองหลวงชื่อ ฉางชา มีเนื้อที่ 211,800 ตาราง ก.ม.

มณฑลหูหนานมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

มีประชากร 66,980,015 คน ความหนาแน่น 316/ก.ม.
จีดีพี 561.2 พันล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 8380
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น

มีเทือกเขาโอบล้อมถึง 3 ด้าน ด้านตะวันออกมีเทือกเขามู่ฟู่และเทือกเขาหลัวเซียว 
ด้านใต้มีแนวเขาอู๋หลิ่งซัน ด้านตะวันตกมีเทือกเขาอู่หลิงและเทือกเขาเสี่ยว์เฟิง ยอดเขาทางตะวันตกของมณฑลส่วนใหญ่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร

มีสภาพอากาศแบบมรสุมเขตร้อนภาคพื้นทวีปเอเซียกลาง ได้รับอิทธิพลของลมตะวันออก อุณหภูมิเฉลี่ย/ปี 16-18 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1200 - 1700 มิลลิเมตร/ปี 
สภาพอากาศมี 3 ลักษณะเด่น คือ สภาพอากาศแบบสมดุล มีแสงแดด และแหล่งน้ำเพียงพอ อากาศอบอุ่น
มณฑลเจียงซี

มณฑลเจียงซี () หรือเดิมไทยเรียกว่า เกียงซี ชื่อย่อ กั้น（赣）ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก
เฉียงใต้ของประเทศจีน บนชายฝั่งตอนใต้ของลุ่มน้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง) ตอนล่าง โดยด้านตะวันออกติดกับมณฑลเจ้อเจียง และฝูเจี้ยน ด้านใต้ติดกับกว่างตง ด้านตะวันตกติดกับหูหนัน ด้านเหนือติดกับหูเป่ย และอันฮุย มีเมืองหลวงชื่อ หนันชาง มีเนื้อที่ 166,900 ก.ม.
มีประชากร 42,840,000 คน ความหนาแน่น 257 / ก.ม. จีดีพี 349.6 พันล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 8160 ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น

มีลักษณะสำคัญเป็นภูเขา 36% และทิวเขาเล็กทอดยาวต่อกัน 42% ที่เหลือเป็นที่ราบและแม่น้ำ มณฑลเจียงซีมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

มีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีประมาณ 18 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนตลอดปีเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 1,341 - 1,940 มิลลิเมตร โดยทางใต้ ตะวันออก และเขตภูเขาจะมีฝนตกชุกมากกว่าทางเหนือ ตะวันตก

มีการทำฟาร์มที่พัฒนาไปไกล เจียงซีนับเป็นผู้ผลิตพืชประเภทข้าวรายหลักแห่งหนึ่งของประเทศ และมีพืชเศรษฐกิจได้แก่ เรพซีด (เมล็ดให้น้ำมันจำพวกมัสตาร์ด) อ้อย ฝ้าย

เจียงซีเป็นแหล่งผลิตแร่ธาตุต่างๆ ได้แก่ ทังสเตน ถ่านหิน เหล็ก ตะกั่ว สังกะสี ไนโอเบียม หินเกลือ และดินสำหรับปั้นหม้อเป็นต้น เครื่องถ้วยชามของจิ่งเต๋อเจิ้น ซึ่งมีประวัติศาสตร์อันยาวนานด้านเครื่องเคลือบดินเผาก็เป็นที่ต้องการของตลาดทั่วโลกด้วย

มณฑลเจียงซีมีระบบการคมนาคมที่สะดวกสบาย ทั้งทางบกและทางน้ำ การขนส่งระบบราง มีเส้นทางรถไฟเชื่อมต่อมณฑลใกล้เคียง อาทิ เจ้อเจียง อันฮุย ฯลฯ ระยะทางกว่า 2,241 กิโลเมตร มีสถานีรองรับผู้โดยสาร 200 สถานี เจียงซีมีชุมทางเส้นทางหลวงอยู่ในเมืองสำคัญ อาทิ หนันชาง กั้นโจว จี๋อัน อู๋โจว อี๋ชุน ฯลฯ เชื่อมต่อเป็นเครือข่ายเส้นทางหลวง ที่มีความยาวรวมกว่า 37,318 กิโลเมตร ทั้งนี้เป็นเส้นทางทันสมัยถึง 30.48%
หนานโถว

เทศมณฑลหนานโถว เป็นเทศมณฑลหนึ่งของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) มีเมืองหลวงชื่อ หนานโถวซิตี้มีเนื้อที่ 4,106.436 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 536,190 คน ความหนาแน่น 131 คนต่อตารางกิโลเมตร
เทศมณฑลหนานโถวคือเทศมณฑลเดียวของไต้หวัน ที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล
เผิงหู

เทศมณฑลเผิงหู () คือหมู่เกาะชายฝั่งทางด้านตะวันตกของสาธารณรัฐจีน ซึ่งในอดีตปกครองสาธารณรัฐประชาชนจีนต่อจากราชวงศ์ชิง เกาะเล็กครอบคลุมพื้นที่ 141 ตารางกิโลเมตร เทศมณฑลเผิงหูถูกดำเนินการปกครองโดยสาธารณรัฐจีน(ไต้หวัน) เมืองหลวง Magong ซิตี้ เนื้อที่ทั้งหมด 141.052 ตารางกิโลเมตร ประชากรทั้งหมด 91,950 (ข้อมูลปี พ.ศ. 2550) ความหนาแน่นประชากร 724.79 คน/ตารางกิโลเมตร
เจียอี้

เทศมณฑลเจียอี้ คือเทศมณฑลใน ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของสาธารณรัฐจีน เนื้อที่ไม่รวมนครเจียอี้ มีเมืองหลวงคือ ไท่เป่าซิตี้ เนื้อที่ทั้งหมด 1901.67 ก.ม.² ประชากรทั้งหมด 559,329 คน ความหนาแน่นประชากร 294 คนต่อตารางกิโลเมตร
ปาเลตาเดมังโก

ปาเลตาเดมังโก () เป็นอาหารว่างชนิดหนึ่งของเม็กซิโกและลาตินอเมริกา ทำจากมะม่วงสุก คลุกด้วยน้ำมะนาว เกลือ และพริกป่น เสียบไม้ให้ถือรับประทาน (ปาเลตา แปลว่า แท่ง)
พระศรีรัตนเจดีย์

พระศรีรัตนเจดีย์ ภายในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งอยู่บนฐานไพทีทางทิศตะวันตก สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) เมื่อปี พ.ศ. 2398 โดยจำลองแบบมาจากเจดีย์ในวัดพระศรีสรรเพชญ์ที่พระราชวังกรุงศรีอยุธยา องค์เจดีย์มีความสูงประมาณ 40 เมตร ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ เมื่อสมัยแรกสร้างนั้นยังมิได้มิได้มีการประดับกระเบื้อง ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๕) จึงได้มีการประดับกระเบื้องสีทองทั้งองค์เจดีย์
พระมณฑป (วัดพระศรีรัตนศาสดาราม)

พระมณฑป ภายในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งอยู่บนฐานไพทีตรงกลางระหว่างปราสาทพระเทพบิดรและพระศรีรัตนเจดีย์ เป็นมณฑปยอดปราสาทเจ็ดชั้น ฝาผนังภายนอกประดับลวดลายนูนต่ำปิดทองประดับกระจกเป็นรูปเทพพนมภายในกรอบสี่เหลี่ยม บานประตูทั้งสี่ทิศเป็นประตูลายมุก ส่วนของฐานนั้นทำเป็นชั้น โดยชั้นบนเป็นรูปเทพบุตรนั่งประนมกรเรียงระหว่างซุ้มประตู ส่วนด้านล่างเป็นรูปครุฑและคนธรรพ์นั่งสลับกัน ส่วนภายในเป็นที่ประดิษฐานตู้พระไตรปิฎกประดับมุก และปูพื้นด้วยเสื่อสานด้วยเส้นลวดที่ทำจากเงิน
ยอดเขากันเจนชุงคา

กันเจนชุงคา (Kanchenjunga) หรือ กัญจนชังฆา () เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสามของโลก รองจากยอดเขาเอเวอเรสต์ และยอดเขาเคทู ตั้งอยู่ในเทือกเขาหิมาลัยบริเวณพรมแดนประเทศอินเดียกับเนปาล มีความสูงกว่า 8,586 เมตร หรือ 28,169 ฟุต
ร็อกแอนด์โรล

ร็อกแอนด์โรล () คือแนวเพลงประเภทหนึ่งที่ได้พัฒนาในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ช่วงปลายยุค 40s จนมาได้รับความนิยมในต้นยุค 50s และได้แพร่ขยายความนิยมไปทั่วโลก ซึ่งในปัจจุบันเราจะเรียกกันสั้นๆว่า "ร็อก" ส่วนเรื่องจังหวะจะเป็นจังหวะ บูกี้ วูกี้ บลูส์ โดยจะทำให้เด่นโดยจังหวะแบ็ค บีท (Back Beat) ซึ่งต่อมาจะใช้กลองสแนร์
ดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงแรกจะเล่นโดยกีตาร์ไฟฟ้า หนึ่งหรือสองตัว (1 ลีด ,1 ริทึม),กีตาร์เบส (หรือดับเบิ้ลเบส),ชุดกลอง ส่วนคีย์บอร์ดจะเป็นส่วนเสริม

ร็อกแอนด์โรลในช่วงต้นยุค 50s มักจะใช้แซกโซโฟนนำดนตรี ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็นกีตาร์ช่วงกลางยุค 50s เปียโนก็ถูกใช้เป็นส่วนสำคัญในดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงกลางยุค 40s

ความได้รับความนิยมในดนตรีร็อกแอนด์โรลเป็นอย่างมากได้แพร่กระจายสู่สังคม นอกจากทางด้านดนตรีแล้ว ยังมีผลต่อแฟชั่น ไลฟ์สไตล์ ภาษา ศิลปินที่มีชื่อเสียงอย่างมากคือ เอลวิส เพรสลีย์ ที่สร้างภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ในรูปแบบของร็อกแอนด์โรล

ในปี ค.ศ. 1951 อลัน ฟรีด (Alan Freed) ดีเจจากโอไฮโอ ได้ถูกยกเครดิตให้เป็นผู้คิดคำว่า ร็อกแอนด์โรลล์เป็นคนแรก

ร็อกแอนด์โรล ได้ผสมผสาน เอาดนตรีของคนผิวขาวกับผิวดำเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดเป็นดนตรีแนวใหม่ที่มีจังหวะที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งเสียงกีตาร์ที่ดัง กลองที่รัวและเร็ว วัฒนธรรมดนตรีแบบร็อกแอนด์โรล ได้มีผลต่อวัยรุ่นในยุคนั้น ทั้งภาษาและการพูดจา ที่โจ่งแจ้ง แสดงอารมณ์อย่างชัดเจน การแต่งกายและทรงผมแปลก ๆ การเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ฯลฯ ที่ถือว่าเป็น การแสดง ถึงตัวตน (Identity) ของตนเองออกมา ภาษากายต่าง ๆ เหล่านี้ ล้วนเป็นแนวทางที่ขัดแย้งกับ สิ่งที่ผู้ใหญ่ในสมัยนั้น เห็นว่าดีงาม และถูกต้องทั้งสิ้น ในยุคนั้น ร็อกแอนด์โรลจึงถูกประฌามว่าเป็น ดนตรีของปีศาจ (Devil's Music) เนื่องจากความใหม่และแหวกแนวอย่างมาก

ในช่วงทศวรรษที่ 50 เพราะขณะที่ศิลปินร็อกแอนด์โรลระดับที่เป็นตำนาน ทยอยกันสร้างชื่อ และผลงานของตนเองไว้ที่อเมริกา ไม่ว่าจะเป็น บิล ฮาลีย์ (Bill Haley) ที่มีเพลงฮิตที่รู้จักกันทั่วโลกคือ Rock around the clock (1954), ชัค เบอร์รี (Chuck Berry) ผลงานที่โด่งดัง คือเพลง Meybelline (1955), ลิตเติล ริชาร์ด (Little Richard) เพลง Long tall Sally หรือ Rip it up (1956) ที่มียอดขายเกินหลักล้าน, เจอร์รี ลี ลีวิส (Jerry Lee Lewis) กับเพลงที่ได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำ Whole latta shakin' goin' on (1957), และเพลงที่ติดอันดับสองรองเพลงของเอลวิส Great Ball of Fire! (1957), Crazy Arms (1957), เอลวิส เพรสลีย์ที่มีเพลงฮิตติดอันดับนับไม่ถ้วนตั้งแต่ 1956 ถึง 1958 เช่น Love me tender (1956) Loving you (1957) Jailhouse rock (1957) King carole (1958) Big hunk o'love (1959), หรือ บัดดี ฮอลลี (Buddy Holly) ผลงานที่ฮิตที่สุด Peggy Sue (1957) Rave On (1957) Oh Boy! (1958)
หนอนถั่ว

หนอนถั่วหรือ ไซพันคูลา (Sipuncula) เป็นสิ่งมีชีวิตอาศัยตามทราย โคลน ซอกหิน รอยแยกของปะการัง ในทะเลน้ำตื้น ถึง น้ำลึก ลักษณะลำตัวกลมยาวไม่มีขา ผิวไม่เรียบ เป็นร่องสันทั่วตัวคล้ายเปลือกถั่วลิสง ปลายด้านหนึ่งยืดหดได้คล้ายคอ มีกระจุกหนวดไว้คอยหาอาหาร หนอนถั่วมีอยู่ประมาณ 350 สปีชีส์
เรนโบว์ (อัลบั้มมารายห์ แครี)

เรนโบว์ () เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 7 และเป็นอัลบั้มที่ 9 ของศิลปินหญิงชาวอเมริกัน มารายห์ แครี ออกวางขายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 โดยโคลัมเบีย เรคคอร์ดส ถือว่าเป็นอัลบั้มที่ร่วมงานกับศิลปินอื่นหลายศิลปินอย่าง เจย์-ซี (), ดา แบรท (), มิสซี เอเลียตต์ (), สนูป ด็อกก์ (), มิสติคอล และ มาสเตอร์ พี (), อัชเชอร์ () , โจ และ ไนน์ตี้เอท ดีกรีส์
โดยเพลงช้าส่วนใหญ่จะโปรดิวซ์โดย จิมมี่ แจม และ เทอร์รี่ ลีวิส แทนที่วอลเตอร์ อฟานาเซียฟ ที่เคยทำงานร่วมกันตั้งแต่อัลบั้มชุดแรกๆ

อัลบั้ม "เรนโบว์" เข้าชาร์ตบิลบอร์ดครั้งแรกที่อันดับที่ 2 ด้วยยอดขาย 323,000 แผ่น และอยู่ในชาร์ตทั้งสิ้นนาน 35 สัปดาห์ (เข้าชาร์ทใหม่ 1 ครั้ง) อัลบั้มนี้ขึ้นอันดับ 1 ในประเทศฝรั่งเศส และขึ้นอันดับ 1 ใน ชาร์ตยูไนเต็ดเวิลด์
ยอดขาย (ณ ปี พ.ศ. 2548) ในอเมริกาขายได้ 4 ล้านชุด และ 10 ล้านชุดทั่วโลก

"เรนโบว์" มีเพลงอันดับ 1 ในอเมริกา 2 เพลงคือ "Heartbreaker" และ "Thank God I Found You" ส่วนเพลง "Against All Odds (Take a Look at Me Now)" เพลงเก่าของ ฟิล คอลลินส์ ในอังกฤษได้ร้องร่วมกับวงบอยแบนด์ "เวสท์ไลฟ์" เพลงนี้สามารถขึ้นอันดับ 1 ในอังกฤษ