seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เสน่ห์ หงษ์ทอง

เสน่ห์ หงษ์ทอง ผู้ประสานงานศูนย์ประสานงานกรรมกร /เป็นกรรมการบริหารมูลนิธิแรงงานสมศักดิ์ โกศัยสุข / เป็นกรรมการบริหารพรรคสังคมประชาธิปไตยไทย (เดิมการเมืองใหม่) ปฏิบัติหน้าที่นายทะเบียนสมาชิกพรรคฯ

เสน่ห์ หงษ์ทอง เกิดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2514 ที่จังหวัดลพบุรี เป็นลูกคนที่ 5 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 8 คน จบการศึกษาชั้นประถมปีที่ 6 จากโรงเรียนที่บ้านเกิด จากนั้นเดินทางจึงเดินทางเข้าสู่กรุงเทพมหานครเพื่อเรียนต่อการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) พร้อมกับหางานทำไปด้วย ด้วยการเป็นพนักงานเย็บผ้าในโรงงานแถบลำลูกกา แต่เรียนไม่จบ

ชีวิตส่วนตัวอยู่กินกับนายสาวิทย์ แก้วหวาน ประธานสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจการรถไฟแห่งประเทศไทย (สร.ร.ฟ.ท) มีบุตรด้วยกัน 2 คน ชื่อ ศรัทธาชน และ ศาสตราธรรม มีบ้านพักอยู่ย่านรังสิต

เสน่ห์เริ่มต้นการเป็นนักต่อสู้เพื่อสิทธิแรงงาน ด้วยการเรียกร้องสิทธิให้เพื่อนคนงานหญิงในปี พ.ศ. 2534 ทำให้ถูกเลิกจ้าง นับแต่นั้นจึงเข้าสู่แวดวงของการต่อสู้เพื่อเรียกร้องสิทธิแรงงานมาโดยตลอด โดยได้ร่วมทำกิจกรรมต่าง ๆ กับองค์การแรงงาน Young Christian Workers ประเทศไทย (ํYCW) และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจด้วย

ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 เสน่ห์ได้เข้าร่วมในการชุมนุม มีบทบาทเป็นผู้ดำเนินรายการบนเวทีรวมทั้งเป็นผู้นำการชุมนุมในการชุมนุมนอกสถานที่บางครั้ง นอกจากนี้แล้ว ยังเป็นผู้จัดรายการวิทยุรายการ "เสียงจากกรรมกร" ทางคลื่น F.M. 98.25 MHz ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัคร ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 4 ของพรรคการเมืองใหม่
ปราสาทเนิน

ปราสาทเนิน () เป็นปราสาทชนิดหนึ่ง ปราสาทลักษณะนี้สร้างในบริเตน, ไอร์แลนด์ และฝรั่งเศสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 12 เป็นปราสาทที่สร้างอย่างง่ายโดยไม่ต้องใช้ทุนทรัพย์มากนักแต่มีประสิทธิภาพพอที่จะใช้ในการป้องกันจากการโจมตีย่อยๆ จากศัตรูได้

คำว่า “motte” ในภาษาฝรั่งเศสหมายถึงเนินเตี้ยๆ ที่โดยทั่วไปเป็นเนินที่ไม่ใช่เนินธรรมชาติแต่เป็นเนินที่สร้างขึ้นตอนบนของเนินเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยไม้หรือหินที่เรียกว่าหอกลาง ดินที่ใช้ทำเนินขุดมาจากคูรอบๆ ตัวเนินหรือรอบตัวปราสาท ผิวเนินอาจจะคลุมด้วยดินเหนียวหรือสร้างเสริมด้วยไม้ในการหนุน ตัวอย่างของปราสาทลักษณะนี้ก็ได้แก่ปราสาทหลุยส์ (Lewes Castle) และปราสาทลิงคอล์น (Lincoln Castle) ส่วนใหญ่แล้วสิ่งก่อสร้างบนเนินจะทำด้วยไม้จากวัสดุที่มีอยู่ในบริเวณนั้นโดยไม่ต้องใช้ช่างฝีมือที่ดีนัก แต่ต่อมาสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ก็สร้างแทนด้วยหอกลางที่สร้างด้วยหิน

ค่ายภายในปราสาทมักจะล้อมรอบด้วยรั้วไม้ที่เรียกว่ากำแพงระเนียด (palisade) ภายในลานปราสาทเป็นที่พำนักของผู้ที่รับใช้เจ้าของปราสาทหรือชาวนา บุคคลอื่นที่พำนักอยู่ข้างในก็มีช่างตีเหล็ก, ช่างโม่แป้งและช่างอื่นๆ ที่จำเป็นต่อการอยู่รอดของสมัยนั้น ปราสาทอาจจะมีมากกว่าหนึ่งค่ายซึ่งอาจจะเป็นค่ายนอกและค่ายในเช่นที่ปราสาทวาร์คเวิร์ธ (Warkworth Castle) ซึ่งเกิดจากการขยายปราสาทออกไปรวมค่ายอีกค่ายหนึ่งที่มีกำแพงล้อมรอบ หรือบางครั้งก็อาจจะมีค่ายหลายค่ายต่อเนื่องกันบนเนินเช่นที่ปราสาทวินด์เซอร์ ค่ายมักจะจะอยู่ติดกับคูรอบเนินและมีทางออกที่ใช้สะพานชัก ค่ายมักจะมีโถง, โรงม้าและโรงวัว, ชาเปล และกระท่อมสำหรับคนที่ทำงานให้กับเจ้าของปราสาท นอกจากนั้นก็อาจจะมีร้านค้าสำหรับพ่อค้าในท้องถิ่น
สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์

สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ () ในสหราชอาณาจักรเป็นสิ่งก่อสร้างหรือโครงสร้างที่ได้รับการระบุอย่างเป็นทางการว่ามีความสำคัญทางด้านสถาปัตยกรรม, ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรม การระบุว่าเป็น “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” เป็นมาตรฐานที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่ในปัจจุบันประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างทั้งสิ้นราวครึ่งล้านแห่ง

สิ่งก่อสร้างที่ได้รับการระบุว่าเป็น “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ไม่สามารถจะถูกรื้อทิ้ง, ขยายต่อเติมหรือเปลี่ยนแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากสำนักงานวางแผนท้องถิ่น (ผู้มีหน้าที่ปรึกษาสำนักงานกลางของรัฐบาลที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะในการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญๆ ของสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ) ข้อยกเว้นก็ได้แก่วัดอังกลิคันที่ยังใช้เป็นวัดอยู่ และวัดที่บริหารโดยได้รับสิทธิพิเศษ ในบางกรณีเจ้าของสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์มีหน้าที่ที่จะต้องบำรุงรักษาและซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างให้อยู่ในสภาพดี ถ้าละเลยหรือทำการเปลี่ยนแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาตก็จะมีโทษตามกฎหมาย เพราะการได้รับการระบุมีผลในการจำกัดสิทธิในการเปลี่ยนแปลงกฎหมายจึงอนุญาตให้ผู้เป็นเจ้าของสามารถประท้วงการระบุได้

แม้ว่าสิ่งที่ที่ได้รับการระบุว่าเป็น “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งก่อสร้าง แต่ก็มีโครงสร้างอื่นที่อยู่ในรายการด้วยเช่นสะพาน, อนุสาวรีย์, ประติมากรรม, อนุสรณ์สงคราม หรือแม้แต่หลักไมล์ สิ่งก่อสร้างโบราณ, สิ่งก่อสร้างทางการทหาร และสิ่งก่อสร้างที่ไม่ใช่สำหรับการอยู่อาศัย (เช่นสโตนเฮนจ์) แทนที่จะอยู่ในข่าย “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” จะเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้างโบราณภายใต้การพิทักษ์ (Scheduled monument) ที่อยู่ภายใต้การพิทักษ์ของพระราชบัญญัติที่เก่ากว่าพระราชบัญญัติที่ใช้สำหรับ “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ขณะที่ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมเช่นอุทยานและสวนในปัจจุบันอยู่ในรายการที่ไม่มีกฎหมายพิทักษ์ พระราชบัญญัติที่ใช้สำหรับ “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” เริ่มโดยพระราชบัญญัติว่าด้วยการวางแผนเมือง ค.ศ. 1947 (Town and Country Planning Act 1947)

“สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ครอบคลุมทั้งภายในและภายนอกตัวอาคาร ฉะนั้นการเปลี่ยนแปลงแทบทุกอย่างของสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ต้องได้รับการอนุญาตก่อนที่จะทำได้

ระดับของการพิทักษ์แบ่งเป็นสามระดับตามลำดับของความสำคัญและความยากในการขอใบอนุญาตในการเปลี่ยนแปลง:

“เกรด III” ถูกยุบเลิกไปในปี ค.ศ. 1970. ส่วน เกรด A, B และ C ใช้สำหรับวัดในนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์ที่ยังใช้เป็นวัดอยู่ เกรดเหล่านี้ใช้ก่อนปี ค.ศ. 1977 แต่ก็ยังมีสิ่งก่อสร้างบางแห่งที่ยังใช้เกรดนี้อยู่
เม็ก ลีส์

เม็ก ฮีทเตอร์ ลีส์ (, 19 ตุลาคม 1948) อดีตสมาชิกระหว่าง พ.ศ. 2533 - 2548 ในฐานะตัวแทน เม็กเป็นตัวแทนสังกัดระหว่าง พ.ศ. 2533 - 2545 และเป็นสมาชิกวุฒิสภาอิสระระหว่าง พ.ศ. 2545และ 2546 และเป็นหัวหน้ากลุ่มระหว่าง พ.ศ. 2546 - 2548

หลังจากเชิลล์ เคิลนอตลาออกจาก ลีส์ได้รับการเรียกร้องให้ดำรงค์ตำแหน่งรักษาการหัวหน้าพรรคในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2540 และได้รับตำแหน่งหัวหน้าพรรคอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน โดยมีนาตาชา สทอตต์ เดสโพจาเป็นรองหัวหน้าพรรค

ภายใต้การนำของลีส์ พรรคประชาธิปไตยออสเตรเลียปรับปรุงกฎหมายพิทักษ์สิ่งแวดล้อม การจำแนกทางชีววิทยา แนวคิดเพื่อประโยชน์ทางเภษัทกรรม เจรจาปรับปรุงภาษีสินค้าและบริการ และรักษาบทบาทผู้ตรวจสอบของพรรคในวุฒิสภา

พ.ศ. 2542 นายกฯ จอห์น โฮเวิร์ดเสนอแนวคิด แต่ได้รับการต่อต้านโดยพรรคแรงงานออสเตรเลีย พรรคออสเตรเลียน กรีนส์ และวุฒิสมาชิกอิสระไบรอัน เฮอราดีน ทำให้โฮวาร์ดต้องการเสียงสนับสนุนจากพรรคประชาธิปไตยซึ่งใช้สโลแกนในการรณรงค์การเลือกตั้งในปีพ.ศ. 2541 ว่า "ไม่เก็บภาษีสินค้าและบริการจากอาหาร" ลีส์เห็นด้วยที่จะให้ผ่านร่างกฎหมาย ทำให้ร่างกฎหมายดังกล่าวถูกปรับปรุง ส่วนมากแล้ว อาหารสดและยาสามัญได้รับการงดเว้นภาษี ร่างกฎหมายดังกล่าวได้รับความเห็นชอบจากสมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคในระดับรัฐทั้งหมดยกเว้นควีนส์แลนด์และเซาท์ออสเตรเลีย สทอตต์ เดสโพจาระบุความรู้สึกไม่พอใจของเธอโดยเฉพาะภาษีสินค้าและบริการในหนังสือหลายเล่ม และในท้ายที่สุดทั้งสทอตต์ เดสโพจา และแอนดริว บาร์ทเล็ตตัวแทนรัฐควีนส์ แลนด์โหวตไม่รับร่างกฎหมายภาษีสินค้าและบริการ

ถึงแม้ว่าสมาชิกพรรคส่วนใหญ่จะไม่พอใจกับการต่อรองร่างกฎหมายภาษีสินค้าและบริการ และอภิปรายถึงการเปลี่ยนแปลงหัวหน้าพรรค โดยกฎของพรรคประชาธิปไตยออสเตรเลีย เพื่อเปลี่ยนตัวหัวหน้าพรรคสามารถกระทำได้เมื่อมีผู้เข้าชื่อครบหนึ่งร้อยคน แต่ในช่วงแรกก็ยังไม่มีใครเสนอตัวขึ้นชิงตำแหน่งกับลีส์ ในเวลาต่อมา โพลระบุว่าพรรคประชาธิปไตยกำลังเสื่อมความนิยม ซึ่งอาจจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวกับกฎหมายภาษีสินค้าและบริการหรือความไม่เสถียรในตำแหน่งหัวหน้าพรรค เดือนเมษายน พ.ศ. 2544 โพลระบุว่าวุฒิสมาชิกจากพรรคประชาธิปไตยอาจจะเสียที่นั่งในการเลือกตั้งซึ่งมีผลมาจากเหตุการณ์ก่อนหน้าปีนั้น อันเป็นผลให้มีการเรียกร้องให้มีการการโหวตแบบไม่เปิดเผยชื่อ]เพื่อเปลี่ยนตัวหัวหน้าพรรค และสทอตต์ เดสโพจาแสดงความตั้งใจของเธอที่จะท้าชิงตำแหน่งกับลีส์และประสบความสำเร็จ ลีส์ลงจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2544

กลางปี พ.ศ. 2545 ลีส์กล่าวต่อต้านการเป็นหัวหน้าพรรคของสทอตต์ เดสโพจา กล่าวว่าเธอทำให้พรรคเอียงซ้ายมากเกินไป ซึ่งเป็นผลให้ลีส์ลาออกจากพรรคมาเป็นวุฒิสมาชิกอิสระในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2545

เมษายน พ.ศ. 2546 เม็ก ลีส์ประกาศตั้ง ซึ่งอ้างว่ามีมุมมองที่เป็นกลางทางการเมืองมากกว่าพรรคประชาธิปไตย

อย่างไรก็ตาม ในการเลือกตั้งเดือนตุลาคม พ.ศ. 2547 ลีส์ไม่ได้รับคะแนนเสียงมากพอที่จะได้เป็นสมาชิกวุฒิสภาอีกหกปี ได้คะแนนเสียงเป็นอันดับที่สิบ ลีส์พ้นจากตำแหน่งในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2548

ลีส์แต่งงานกับแมททิว มิทเชล ทนายความชื่อดังของแอดิเลทในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2543 ทั้งคู่มีบุตรหกคนคือ อินกริด ทีเกน เคท สเตฟาน แอน และจอห์น
โพนทอง (แก้ความกำกวม)

โพนทอง สามารถหมายถึง
ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซี

โบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซี (; ) เป็นโบสถ์][[โรมันคาทอลิก]]ตั้งอยู่ที่[[จตุรัสนาโวนา]]ใน[[กรุงโรม]]ใน[[ประเทศอิตาลี]] ชื่อโบสถ์แปลว่า "นักบุญหลุยส์แห่งฝรั่งเศส" สร้างในสมัย[[สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา|ฟื้นฟูศิลปวิทยา]]

ตัวโบสถ์ออกแบบโดย[[จาโกโม เดลลา ปอร์ตา]] (Giacomo della Porta) และสร้างโดย[[สถาปนิก]][[โดเมนีโก ฟอนตานา]] (Domenico Fontana) ระหว่างปี [[ค.ศ. 1518]] ถึงปี [[ค.ศ. 1589]] วัดสร้างเสร็จด้วยความอุปถัมภ์ของ[[แคทเธอรีน เดอ เมดิชิ|พระราชินีนาถแคทเธอรีน เดอ เมดิชิแห่งฝรั่งเศส]]ผู้ทรงอุทิศทรัพย์สมบัติบางส่วนของบริเวณวัด วัดซานลุยจิเดอิฟรานเชซิเป็นวัดประจำชาติของฝรั่งเศสในกรุงโรมที่อุทิศให้แก่[[พระแม่มารีย์]] [[นักบุญเดนิส]] และ[[พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส|นักบุญหลุยส์]]ผู้เป็นพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศสมาก่อนเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ลักษณะแบบฝรั่งเศสเห็นได้ชัดในการออกแบบด้านหน้าของวัดที่เป็นที่ตั้งของประติมากรรมหลายรูปที่ทำให้รำลึกถึงประวัติศาสตร์ที่รวมทั้ง[ชาร์เลอมาญ พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 นักบุญโคลทิลด์, นักบุญเดนีส์ และ นักบุญฌานแห่งวาลัว ภายในตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังบรรยายเรื่องราวของนักบุญหลุยส์ (โดยชาร์ลส์-โจเซฟ นาตัวร์ (Charles-Joseph Natoire)), นักบุญเดนีส์ และพระเจ้าโคลวิสที่ 1 (Clovis I)

โบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีได้รับเลือกให้เป็นที่บรรจุศพของนักบวชคนสำคัญ ๆ และบุคคลที่เป็นสมาชิกของชุมชนฝรั่งเศสที่อยู่ในกรุงโรมที่รวมทั้วพอลลีน เดอ โบมองต์ที่เสียชีวิตด้วยวัณโรคในปี ค.ศ. 1805 ที่คนรักฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีอ็อง (François-René de Chateaubriand) สร้างอนุสรณ์ให้นักเศรษฐศาสตร์หัวใหม่เฟรเดริก บัสติยาท์ (Frédéric Bastiat) พระคาร์ดินัล ฟร็องซัว-ฌออาคิม เดอ ปีแยร์ เดอ แบร์นี (François-Joachim de Pierre de Bernis) และราชทูตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และพระเจ้าหลุยส์ที่ 16

โดเม็นนิโค แซมเปียริเขียนงานจิตรกรรมฝาผนังชิ้นเอกชิ้นหนึ่งภายในวัดที่บรรยายประวัติของนักบุญเซซิเลีย จิตรกรอื่นที่ตกแต่งวัดนี้ก็ได้แก่ คาวาลิเยร์ ดาร์ปิโน (Cavalier D'Arpino), ฟรานเชสโค บาซซาโน (ผู้ลูก) (Francesco Bassano the Younger), จิโรลาโม มูซิอาโน (Girolamo Muziano), โจวันนี บากลีโอเน จีโรลาโม ซีชีโอลันเต ดา แซร์โมเนตา (Girolamo Siciolante da Sermoneta) จาโกปีโน เดล กอนเต (Jacopino del Conte), เพลเลกริโน ทิบัลดิ (Pellegrino Tibaldi) และ อองตวน เดริเซต์ (Antoine Derizet)

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดและทำให้วัดเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปคือภาพเขียนภายในชาเปลคอนทราเรลลิที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรคนสำคัญของยุคบาโรกระหว่างปี ค.ศ. 1599 ถึงปี ค.ศ. 1600 ที่เป็นฉากชีวิตของนักบุญแม็ทธิวที่รวมทั้งภาพ: “พระเยซูเรียกนักบุญมัทธิว”, “การดลใจนักบุญมัทธิว” และ “การพลีชีพของนักบุญมัทธิว”
โรมพินาศ

โรมพินาศ หรือในอีกชื่อหนึ่งว่า ศึกรัก ศึกแผ่นดิน (ชื่อภาษา) เป็นภาพยนตร์คลาสสิกอมตะเรื่องหนึ่ง ที่สร้างขึ้นโดยค่าย เมโทร โกลด์วีน เมเยอร์ (ชื่อภาษา) ออกฉายใน ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494)
ชื่อในภาษาอังกฤษว่า Quo Vadis นั้น มาจากคำในภาษาลาติน ซึ่งแปลว่า "คุณกำลังจะไปไหน?" ซึ่งมาจากต้นฉบับคัมภีร์ทางคริสต์ศาสนา มีบทหนึ่ง พระเยซู กับ นักบุญปีเตอร์ พระสันตะปาปาองค์แรก ได้สนทนากันที่ถนนแอปเปียน () นักบุญปีเตอร์ ถามว่า "Domine, quo vadis?" (แปลว่า พระเจ้า ท่านกำลังจะไปไหน?) พระเยซูตรัสตอบว่า "Whither I go, thou canst not follow me now; but thou shalt follow me afterwards" (แปลว่า "ที่ซึ่งเราจะไปนั้นท่านจะตามเราไปเดี๋ยวนี้ไม่ได้ แต่ภายหลังท่านจะตามเราไป") (ยอห์น 13:36) ซึ่งนั่นหมายถึง นักบุญปีเตอร์จะตายในลักษณะเดียวกับที่พระเยซูจะสิ้นพระชนม์ ซึ่งภายหลัง นักบุญปีเตอร์ก็ถูกตรึงกางเขน

เรื่องราวของ โรมพินาศ เกิดขึ้นในจักรวรรดิโรมัน ในรัชสมัยของ จักรพรรดินีโร ภาพยนตร์กล่าวถึงเรื่องของแม่ทัพโรม นามว่า มาร์คัส วินิเซียส (Marcus Vinicius) ที่กลับจากการทำศึก และได้พบรักกับหญิงสาวศาสนาคริสต์นามว่า "ลิเจีย" (Lygia) ซึ่งเป็นทาสในบ้านนายพลที่ปลดเกษียณแล้วคนหนึ่งของโรม แต่นายพลคนนั้นได้ดูแลลิเจียเยี่ยงลูกสาวมิใช่ทาส จักรพรรดินีโรทราบความ จึงออกคำสั่งในนามจักรพรรดิ ให้ลิเจียมาอยู่ในความปกครองของมาร์คัสแทนอดีตนายพล ลิเจียไม่เต็มใจนักที่จะไปเป็นของมาร์คัส แต่ในใจลิเจียก็รักมาร์คัสอยู่

ในช่วงเดียวกัน จักรพรรดินีโรทรงต้องการสร้างกรุงโรมให้มีความหรูหรา สวยงาม ทันสมัย แต่กรุงโรมตอนนั้น มีตึกรามบ้านช่องเต็มอยู่แล้ว จักรพรรดินีโรจึงทรงสั่งเผากรุงโรม เพื่อสร้างเมืองใหม่ให้เป็นอย่างที่พระองค์ต้องการ แต่เมื่อได้เผาไปแล้ว ประชาชนต้องการคำตอบถึงสาเหตุและบทลงโทษของผู้ที่เผาเมืองและทำให้พวกเขาเดือดร้อน จักรพรรดินีโร ทรงป้ายความผิดให้กับผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์ ซึ่งมีอยู่ประมาณพันคนในช่วงนั้น ทรงสั่งให้จับชาวคริสต์ทุกคน ในขณะที่มาร์คัสเองก็ถูกจับกุมเพราะได้ไปออกคำสั่งปล่อยลิเจีย ซึ่งขัดต่อบัญชานีโร และนีโรก็ทรงสั่งอดอาหารสิงโตและเสือด้วย

เมื่อสิงโตและเสือหิวโซเต็มที่ จักรพรรดินีโร ทรงสั่งให้นำชาวคริสต์และเหล่าสัตว์ลงไปอยู่รวมกันในลานสนามกีฬา ท่ามกลางสายตาประชาชนนับหมื่นแสนที่หลงเชื่อคำตรัสหลอกลวงของนีโร เพื่อให้ชาวคริสต์ถูกเสือและสิงโตกินเสียให้หมด แต่ก่อนหน้านั้น ในช่วงที่ถูกขังในคุกนั้น มาร์คัสและลิเจียก็ได้ทำพิธีแต่งงานกัน

มาร์คัส ลิเจีย และเออร์ซุส (บอดี้การ์ดของลิเจีย) ถูกแยกออกมาต่างหาก โดยจะผูกมาร์คัสไว้ใกล้ๆ ที่ประทับของนีโร ผูกลิเจียไว้กับเสาในลานสนามกีฬา และปล่อยเออร์ซุสตัวเปล่าลงไปในสนามพร้อมกับวัวตัวผู้ 1 ตัว เพื่อให้เออร์ซุสสู้กับวัว หากเออร์ซุสแพ้ วัวจะขวิดเออร์ซุสและลิเจียสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตามาร์คัสที่ถูกผูกไว้ในที่อัฒจรรย์ที่ประทับ

แต่เออร์ซุสสามารถชนะวัวที่ตัวใหญ่กว่าได้ ประกอบกับช่วงนั้น มาร์คัสดิ้นจนโซ่หลุดพอดี จึงวิ่งไปเฉลยความจริงให้ประชาชนรับรู้ เมื่อประชาชนรับรู้ข้อเท็จจริง ก็ก่อการจลาจล จนนีโรตัดสินใจปลงพระชนม์พระองค์เอง
จิตติพจน์ วิริยะโรจน์

จิตติพจน์ วิริยะโรจน์ สมาชิกวุฒิสภา จังหวัดศรีสะเกษ และเป็นพี่ชายของนายพฤฒิชัย วิริยะโรจน์ ผู้แทนการค้าไทย ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร

จิตติพจน์ วิริยะโรจน์ เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2508 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และจากมหาวิทยาลัยเทกซัส ออสติน

จิตติพจน์ วิริยะโรจน์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดศรีสะเกษ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2549 และการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551

ในปี พ.ศ. 2551 ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานกรรมมาธิการกิจการองค์กรตามรัฐธรรมนูญและติดตามการบริหารงบประมาณ วุฒิสภา จำนวนติดต่อกัน 4 วาระ เป็นเวลา 6 ปี ทำหน้าที่ตรวจ ติดตาม การปฏิบัติหน้าที่ขององค์กรตามรัฐธรรมนูญ อันได้แก่ กกต. ปปช. สตง. องค์กรอัยการ เป็นต้น รวมทั้งมีหน้าที่ตรวจสอบติดตามการบริหารงบประมาณของรัฐ หน่วยงานของรัฐ และรัฐวิสาหกิจทุกหน่วยงานที่มีการใช้งบประมาณแผ่นดิน

ในปี พ.ศ. 2553 หลังจากที่มีการสลายการชุมนุมที่ราชประสงค์ ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานกรรมการติดตามสถานการณ์บ้านเมือง วุฒิสภา โดยมี นายวิชาญ ศิริชัยเอกวัฒน์ ส.ว.สรรหา นายโคทม อารียา ผอ.ศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี มหาวิทยาลัยมหิดล พล.อ.เอกชัย ศรีวิลาศ ผอ.สำนักสันติวิธีและธรรมาภิบาล สถาบันพระปกเกล้า เป็นรองประธาน โดยคณะกรรมการมีหน้าที่ ตรวจสอบ ติดตาม ค้นหาความจริง และหาทางออกเกี่ยวกับวิกฤตการณ์อันเนื่องมาจากการสลายการชุมนุมในครั้งนั้น การทำงานของคณะกรรมการใช้เวลานานกว่า 2 ปี แต่รายงานของคณะกรรมการติดตามสถานการณ์บ้านเมืองถูกระงับมิให้มีการเผยแพร่ต่อสาธารณะชน

นอกจากนี้ ยังได้รับเลือกตั้งเป็นประธานกรรมาธิการวิสามัญพิจารณากฎหมายที่สำคัญหลายฉบับ เช่นพ.ร.บ.องค์กรอัยการและพนักงานอัยการ พ.ศ. 2553 พ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและการได้มาซึ่งวุฒิสภา พ.ศ. 2554 พ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 และพ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2554 เป็นต้น
หนองโพ (แก้ความกำกวม)

หนองโพ สามารถหมายถึง
หลอดสุญญากาศ

หลอดสุญญากาศ () หรือ หลอดอิเล็กตรอน (electron tube : ในอเมริกา) หรือ วาล์วเทอร์มิออนิค (thermionic valve : ในอังกฤษ) ในทางอิเล็กทรอนิกส  หมายถึงอุปกรณ์ที่ควบคุมกระแสไฟฟ้าผ่านขั้วอิเล็กโทรดภายในบริเวณที่มีอากาศหรือก๊าซเบาบาง ปรากฏการณ์ ทางฟิสิกส์ที่ใช้อธิบายการนำไฟฟ้าก็คือ ปรากฏการณ์เทอร์มิออนิค อิมิตชัน (thermionic emission) ซึ่งอธิบายว่าเมื่อโลหะถูกทำให้ร้อนจนถึงระดับหนึ่งด้วยการป้อนกระแสไฟฟ้าจะทำให้อิเล็กตรอนหลุดออกมาที่ผิวของโลหะ เมื่อทำการป้อนศักย์ไฟฟ้าเพื่อดึงดูดอิเล็กตรอนที่หลุดออกมาอยู่ที่ผิวด้วยขั้วโลหะอีกขั้วหนึ่งที่อยู่ข้างๆ จะทำให้เกิดการไหลของกระแสได้ เราเรียกหลอดสุญญากาศที่มีขั้วโลหะเพียงสองขั้วนี้ว่า หลอดไดโอด (Diode) โดยขั้วที่ให้อิเล็กตรอนเรียกว่า คาโธด (Cathode) และขั้วที่รับอิเล็กตรอนเรียกว่า อาโนด (Anode) โดยปกติจะมีรูปร่างเป็นแผ่นโลหะธรรมดา บางทีจะเรียกว่า เพลท (Plate) การไหลของกระแสไฟฟ้าของหลอดไดโอดเป็นแบบไม่เป็นเชิงเส้น (Non-linear current) กล่าวคือ เมื่อป้อนศักย์ไฟฟ้าบวกให้กับขั้วอาโนดและศักย์ไฟฟ้าลบให้กับขั้วคาโธดจะทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าไหลดังที่ได้อธิบายผ่านมา แต่เมื่อป้อนศักย์ไฟฟ้ากลับทางคือ ป้อนศักย์ไฟฟ้าบวกให้กับคาโธดและป้อนศักย์ไฟฟ้าลบให้กับอาโนดจะทำให้กระแสไฟฟ้าไม่สามารถไหลได้ ซึ่งเป็นผลมาจากอิเล็กตรอนถูกผลักด้วยผลของสนามไฟฟ้านั้นเอง ซึ่งคุณสมบัติข้อนีจึงทำให้สามารถนำหลอดไดโอดไปใช้เป็นอุปกรณ์เรียงกระแส (rectifier) ได้

ต่อมาได้มีการพัฒนาหลอดไดโอดโดยใส่ขั้วโลหะตาข่ายระหว่างขั้วอาโนดและขั้วคาโธด เรียกว่า กริด (Grid) ซึ่งจะมีรูปร่างเป็นตาข่าย เป็นลวดเส้นเล็กๆ พันอยู่รอบๆหลอดสุญญากาศ บางชนิดอาจจะไม่มีขั้วชนิดนี้ หรือจะมีเพียงขั้วเดียว หรืออาจจะมี 2-3 ขั้วขึ้นไป จะทำหน้าที่เป็นส่วนควบคุมปริมาณกระแสให้ไหลมากน้อยได้ตามศักย์ไฟฟ้าที่ป้อนให้กับขั้วกริด อุปกรณ์ที่มีขั้วโลหะ 3 ขั้วนี้เรียกว่า หลอดไตรโอด (Triode) ทำสามารถใช้ทำเป็นเครื่องส่งวิทยุได้
เลดี เบิร์ด จอห์นสัน

คลอเดีย อัลตา "เลดี เบิร์ด" เทย์เลอร์ จอห์นสัน (22 ธันวาคม ค.ศ. 1912 - 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2007) เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐอเมริกาและเป็นภรรยาของประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสัน
เมโลเดียน

เมโลเดียน () อาจหมายถึง
หีบเพลง

หีบเพลง เป็นชื่อของเครื่องดนตรี อาจหมายถึง
แยกปากเกร็ด

แยกปากเกร็ด เป็นทางแยกจุดตัดถนนติวานนท์กับถนนแจ้งวัฒนะและถนนภูมิเวท ในเขตตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

ในอดีตทางแยกแห่งนี้เป็นห้าแยกที่ควบคุมโดยสัญญาณไฟจราจรทุกทิศทาง มีสภาพการจราจรติดขัดเป็นอย่างมาก แต่ในภายหลังได้มีความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพอย่างต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

โดย กรมทางหลวง ได้ย้ายปากถนนภูมิเวท (ซอยแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด 16) จากแนวที่เข้าสู่ทางแยกโดยตรงไปไว้บริเวณถนนแจ้งวัฒนะ (ขาเข้าท่าน้ำปากเกร็ด) แทนเพื่อบรรเทาปัญหาการจราจร เนื่องจากถนนภูมิเวทมีผู้ใช้เส้นทางน้อยกว่าทิศทางอื่น ๆ ผู้ที่มาจากทางแยกและต้องการเข้าสู่เส้นทางนี้จึงต้องเบี่ยงเข้าสู่ถนนแจ้งวัฒนะไปทางท่าน้ำปากเกร็ดก่อน แล้วจึงเลี้ยวซ้ายอีกครั้งหนึ่งบริเวณก่อนถึงศูนย์การค้าเมเจอร์ฮอลลีวูด ส่วนขาออกจากถนนภูมิเวทต้องเลี้ยวซ้ายไปตามถนนแจ้งวัฒนะ แล้วกลับรถบริเวณท่าน้ำปากเกร็ดเพื่อกลับเข้าสู่ทางแยกอีกครั้งหนึ่ง ทำให้การจัดการจราจรเปลี่ยนแปลงจากรูปแบบห้าแยกไปเป็นสี่แยก

ต่อมา กรมทางหลวงชนบทได้ก่อสร้างสะพานพระราม 4 ยกระดับบนถนนแจ้งวัฒนะ ข้ามแยกปากเกร็ด คร่อมท่าน้ำปากเกร็ดและข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาต่อเนื่องไปยังถนนชัยพฤกษ์เชื่อมต่อไปสู่โครงข่ายถนนราชพฤกษ์ ทำให้เกิดโครงข่ายเส้นทางเข้า-ออกเมืองที่สำคัญบริเวณแยกปากเกร็ด

ในภายหลัง กรมทางหลวง ได้ก่อสร้างอุโมงค์ลอดทางแยกในแนวถนนติวานนท์ทั้งขาเข้าแยกแครายอำเภอเมืองนนทบุรีและขาออกไปจังหวัดปทุมธานี ทำให้การจราจรบริเวณทางแยกคล่องตัวมากขึ้น ประกอบกับการก่อสร้างถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด ซึ่งช่วยแบ่งเบาการจราจรของแยกปากเกร็ดโดยตรง แต่สภาพการจราจรของแยกปากเกร็ดยังคงติดขัดอยู่เป็นประจำ เนื่องจากบริเวณโดยรอบทางแยกเป็นที่ตั้งของสถานที่ราชการ โรงเรียน ตลาด และศูนย์การค้าจำนวนมาก รวมทั้งเป็นจุดเชื่อมต่อเส้นทางที่สำคัญจากอำเภอปากเกร็ดไปสู่อำเภอเมืองนนทบุรี อำเภอบางบัวทอง จังหวัดปทุมธานี และกรุงเทพมหานคร
ถนนประชาชื่น

ถนนประชาชื่น () เป็นถนนที่สร้างเลียบฝั่งตะวันตกของคลองประปาในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร, อำเภอเมืองนนทบุรี และอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี โดยส่วนที่อยู่ในเขตกรุงเทพมหานครและส่วนที่ต่อจากเขตกรุงเทพมหานครจนถึงแยกคลองประปา ดูแลโดยสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร
พูนทรัพย์ ตราโมท

นางพูนทรัพย์ ตราโมท ภรรยาศิลปินแห่งชาติ มนตรี ตราโมท บุคคลสำคัญด้านนาฏศิลป์จากคณะละครของเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ที่มีชีวิตอยู่เป็นคนสุดท้าย และศิลปินรุ่นแรกของวงการละครวิทยุของประเทศไทย

นางพูนทรัพย์ ตราโมท เกิดในสกุล "นาฏประเสริฐ" เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2460 เป็นธิดาของนายสิน นาฏประเสริฐ และ นางสังวาลย์ นาฏประเสริฐ ( สกุลเดิม บุรานนท์ )
เมื่อเยาว์วัย ได้ถวายตัวอยู่ในสำนักของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิงกาญจนากร มีหน้าที่บดยาถวาย และมีโอกาสได้ฝึกฝนดนตรีด้วย

ต่อมาเมื่ออายุได้ 12 ปี จึงได้ไปถวายตัวรับใช้ พระเจ้าบรมวงศ์เธอฯ กรมหลวงสมรรัตน์ศิริเชษฐ์ ซึ่งประชวรด้วยพระโรคชรา และประทับ ณ วังวรดิศ จนสิ้นพระชนม์

ท่านได้รับการฝึกหัดละครในชั้นต้น ตั้งแต่อายุเพียง 9 ปี จากคณะละครของท่านเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ( เจ้าคุณจอมมารดาแพ บุนนาค ในรัชกาลที่ 5 ) ที่ในวังสวนสุพรรณ อำเภอดุสิต จนมีความสามารถในทางนาฏศิลป์ ( ตัวนาง ) และทางขับร้องเพลงไทยเดิม ภายหลังท่านเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ได้ยกคณะละครของท่านทั้งหมด ให้กับ พลตรี พระยาอนิรุทธเทวา ไปดูแล ท่านจึงได้ตามมาประจำอยู่กับคณะละครของพระยาอนิรุทธเทวา ซึ่งมีการแสดงประจำอยู่ที่โรงละครศรีอยุธยา สี่กั๊กพระยาศรี ซึ่งเป็นโรงละครที่มีชื่อเสียงมากในสมัยนั้น ต่อมาภายหลังท่านยังได้ก่อตั้งคณะละครวิทยุ ให้ความบันเทิงแก่ประชาชนอีกยาวนานกว่า 40 ปี

ด้านชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับ นายมนตรี ตราโมท ศิลปินแห่งชาติ มีบุตร-ธิดา รวม 2 คน คือ

นางพูนทรัพย์ ตราโมท ถึงแก่กรรมด้วยโรคเส้นโลหิตในสมองตีบ เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2552 รวมอายุได้ 91 ปี
การดลใจนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ)

การดลใจนักบุญมัทธิว () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลคอนทราเรลลิในโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีในกรุงโรมในประเทศอิตาลี หลังจากเสียชีวิตไปแล้วคาร์ดินัลชาวฝรั่งเศสขื่อแม็ทธิว ควงแทรล (Matthieu Cointrel) หรือ “มัตเตโอ คอนทราเรลลิ” ในภาษาอิตาลีก็ทิ้งมรดกไว้โดยระบุว่าให้ใช้ในการตกแต่งชาเปลในหัวเรื่องของชื่อของท่าน (มัตเตโอ=มัทธิว)

ภาพ “การดลใจนักบุญมัทธิว” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1602 เป็นภาพเขียนภาพที่สามที่การาวัจโจเขียนให้กับโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีและเป็นภาพสำหรับฉากแท่นบูชาภายในชาเปล อีกสองภาพก็ได้แก่ “พระเยซูทรงเรียกนักบุญมัทธิว” และ “การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว”

สัญญาจ้าง (ซึ่งตามตัวหนังสือแล้วมาจากคาร์ดินัลฟรันเชสโก มาเรีย เดล มอนเตผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ของการาวัจโจเองไม่ใช่จากโบสถ์) การเขียนภาพนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำง่ายสำหรับการาวัจโจและอย่างน้อยสองในสามภาพก็ต้องเขียนใหม่เพื่อให้เป็นที่ยอมรับโดยคาร์ดินัลเดล มอนเตผู้จ้าง แต่ภาพแรกที่เขียนถูกทำลายระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ฉะนั้นจึงเหลือแต่เพียงภาพขาวดำเท่านั้นที่ใช้ในการเปรียบเทียบกับภาพอื่นได้ การเขียนครั้งแรกทูตสวรรค์ข้ามาในช่องว่างของภาพเดียวกับช่องว่างของนักบุญมัทธิว และดูเหมือนจะพัวพันด้วยท่าทางที่ยั่วยวนอารมณ์มากกว่าจะเป็นการแสดงการดลใจจากทูตสวรรค์ ภาพที่ถูกปฏิเสธนี้อาจจะเปรียบได้กับภาพ “พักระหว่างหนีไปอียิปต์” ที่คาราวัจโจเขียนก่อนหน้านั้น

ภาพ “การดลใจนักบุญมัทธิว” เป็นภาพที่เขียนสำหรับเป็นฉากแท่นบูชาของชาเปลส่วนตัว ทูตสวรรค์ในภาพห่อตัวด้วยผ้าผืนที่เป็นริ้วลอยตัวม้วนลงมา นักบุญมัทธิวเอนตัวไปข้างหน้าแสดงความรู้สึกบนไบหน้าถึงความฉงนและความไม่แน่ใจขณะที่ทูตสวรรค์มาดลใจถึงงานที่นักบุญจะเขียนเป็นพระวรสารอันสำคัญ การาวัจโจใช้สีมืดทั้งภาพยกเว้นตัวแบบสองตัวที่สำคัญในภาพ นักบุญมัทธิวดูเหมือนจะรีบวิ่งไปยังโต๊ะเขียนหนังสือจนทำให้ม้านั่งเอียงเกือบล้มออกไปนอกกรอบมายังบริเวณของผู้ชมภาพ

ลักษณะการเขียนของคาราวัจโจแตกต่างจากจิตรกรร่วมสมัยเช่นอันนิบาเล คารัคชีเป็นอันมากจนไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ ฉะนั้นถ้าจะเปรียบเทียบภาพเขียนนี้ก็จะต้องเปรียบเทียบกับภาพเขียนของจิโอวานนี ลานฟรังโก (Giovanni Lanfranco) ผู้เป็นลูกศิษย์ ที่ปัจจุบันอยู่ที่ปิอาเช็นซาและภาพเขียนหัวข้อที่คล้ายคลึงกันโดยแรมบรังด์
เซคิเร

เซคิเร หรือ "sekirei" (セキレイ) เป็น การ์ตูนแนวโรแมนติก/ฮาเร็ม ที่เขียนโดย ทาคาว คาโตะ เริ่มเขียนบทวันที่ 2 กรกฎาคม 2008

ในโตเกียวในปี 2020, มินาโตะ ซาหาชิเข้าสอบที่วิทยาลัย สองครั้งและล้มเหลว เขาไม่สามารถอยู่กับแม่ของเขาหรือน้องเล็กๆที่มีแนวโน้มที่ยังคงวันนี้ ในความเป็นจริงคือ มินาโตะ เป๊นคนที่ล้มเหลวและหน้าสงสาร วันหนึ่งมินาเจอหญิงสาวชื่อ มูซูบิ ที่ตกมาจากฟากฟ้า ในไม่ช้า มินาโตะ เรียนรู้ว่าเธอเป็นหนึ่งใน 'เซคิเร'