seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โรงเรียนหนองผือวิทยาคม

โรงเรียนหนองผือวิทยาคม เปลี่ยนชื่อมาจาก "โรงเรียนบ้านหนองผือ" เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2552 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาหนองคายเขต 1 ตั้งอยู่หมูที่ 8 ตำบลพระธาตุบังพวน อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย เป็นโรงเรียนขนาดเล็ก จัดการเรียนการสอนเป็นสองระดับคือ ระดับก่อนประถมศึกษาและระดับประถมศึกษา ระดับก่อนประถมมีห้องเรียนจำนวน 2 ห้องเรียนคือ ชั้นอนุบาล 1,2 ระดับประถมศึกษามีห้องเรียนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 6
นิธิทัศน์ โปรโมชั่น

นิธิทัศน์ โปรโมชั่น เกิดจากการควบรวมกิจการกันของค่ายเพลง 2 ค่ายคือ "NP Promotion" ของนฤชา เพ่งผล ดีเจ และ "Original Sound" หรือ ไทยรัชฎา ของวิเชียร อัศว์ศิวะกุล โดยมีวิทยา ศุภพรโอภาส และสันติ เศวตวิมลเป็นที่ปรึกษาของบริษัท ประกอบการตั้งแต่ประมาณปี 2524 จนถึงช่วงปี 2538 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น นิธิทัศน์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ในอดีตนิธิทัศน์ได้ร่วมหุ้นกับบริษัท โรต้าแผ่นเสียง-เทป จำกัด และบริษัท ออนป้า เพื่อผลิตเทปวางจำหน่ายทั่วประเทศ แต่ในปัจจุบันนิธิทัศน์แยกตัวออกจากออนป้าและโรต้ามาจัดจำหน่ายเอง โดยเปลี่ยนชื่อบริษัทใหม่เป็น นิธิทัศน์ เอโอเอ

ทาง นิธิทัศน์ เอโอเอ ได้ผลิตรายการเพลงใช้ชื่อว่า Retro Original (เรโทร ออริจินัล) ดำเนินรายการโดย สุนทร สุจริตฉันท์ ออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 08.00-09.00 น. ทางมะจังทีวี ทรูวิชั่นส์ ช่อง 82 นอกจากนี้ยังได้ผลิตรายการเพื่อเอาใจคอเพลงลูกกรุงโดยใช้ชื่อว่า สำราญกรุง ดำเนินรายการโดยเอ้ อัศว์วิเศษศิวะกุล และตวงสิทธิ์ เรียมจินดา เป็นพิธีกรร่วม ออกอากาศทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 08.00-09.00 น. ทางช่อง มะจังทีวี ปัจจุบันยุติการผลิตรายการกับมะจังทีวีแล้ว

นอกจากนี้ นิธิทัศน์ได้จัดทำโปรเจกต์พิเศษของนิธิทัศน์ เช่น อภิมหาอมตะนิรันดร์กาล โดยนำศิลปินลูกกรุงต้นฉบับมาขับร้องเพลงดังของตนเองอีกครั้งด้วยรูปแบบดนตรีที่ทันสมัยทำให้อัลบั้มอภิมหาอมตะนิรันดร์กาลประสบความสำเร็จ ซึ่งศิลปินในโปรเจกต์นี้ประกอบไปด้วย ชรินทร์ นันทนาคร, สุเทพ วงศ์กำแหง, สวลี ผกาพันธ์ เป็นต้น
ฝันสีทอง

ฝันสีทอง เป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของ ดนุพล แก้วกาญจน์ ภายใต้สังกัดนิธิทัศน์ โปรโมชั่น ผลิตและจัดจำหน่ายครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 โดยบริษัทออนป้า เรคคอร์ด โดยมีวงพลอย และชาตรี คงสุวรรณ จากวงดิ อินโนเซ้นท์ เล่นเป็นวงแบคอัพให้

อัลบั้มชุดนี้จัดเป็นอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง โดยเป็นผลงานของศิลปินเดี่ยวอัลบั้มแรกของประเทศไทยที่สามารถทำยอดขายได้มากกว่า 1 ล้านชุด ภายในปีเดียว

ในปี พ.ศ. 2558 ทางนิธิทัศน์โปรโมชั่น ได้นำอัลบั้มฝันสีทองมาทำการรีมาสเตอร์ ให้คุณภาพเสียงดีขึ้นโดยสราวุธ พรพิทักษ์สุข หรือ วู้ดดี้ และจัดจำหน่ายอีกครั้งในรูปแบบแผ่นซีดีและแผ่นเสียง
รถไฟดนตรี

รถไฟดนตรี ก่อตั้งในช่วง พ.ศ. 2522 โดยคุณ ประเสริฐ พงษ์ธนานิกร หรือ ระย้า อดีตดีเจชื่อดังซึ่งมีรายการวิทยุชื่อว่า Music Train ดังนั้นหลังจากทำงานให้กับบริษัท EMI (อีเอ็มไอ) มานาน คุณระย้าจึงตัดสินใจลาออกจากอีเอ็มไอและมาเปิดค่ายเพลงเป็นตัวเองชื่อว่า รถไฟดนตรี โดยดำเนินธุรกิจการผลิตและโปรโมทผลงานเพลงไทยสากลในช่วงทศวรรษแรก ก่อนจะลุยแนวเพลงเพื่อชีวิตและลูกทุ่งเป็นหลักในช่วงทศวรรษที่สองและที่สาม ด้านการจัดจำหน่ายนั้น ในระยะแรกได้ให้ ชัวร์ออดิโอ เป็นผู้จัดจำหน่าย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโรต้า และมาผลิตและจัดจำหน่ายเองในนามบริษัท UFO จนถึงปัจจุบัน

และในปี พ.ศ. 2552 ทางบริษัทจะมีอายุครบ 30 ปี จึงได้รวบรวมงานเพลงของศิลปินดังๆ ในอดีตทั้งหมด 8 ศิลปินได้แก่ ฟรีเบิร์ดส,สาว สาว สาว, ชรัส เฟื่องอารมย์, ภูสมิง หน่อสวรรค์, พัณนิดา เศวตาสัย, จำรัส เศวตาภรณ์, สุชาติ ชวางกูร และ ศุ บุญเลี้ยง มาจำหน่ายใหม่ในรูปแบบบ็อกซ์เซ็ต
ฟรุตตี้

ฟรุตตี้ (Fruity) เป็นวงดนตรียุคแรก ๆ ของ อาร์เอสมีสมาชิกทั้งหมด 8 คน โดยมีสมาชิกที่เป็นแกนหลักคือ ชมพู สุทธิพงษ์ วัฒนจัง (กีตาร์, ร้องนำ) และ ปิง สมพร ปรีดามาโนช(เบส, ร้องนำ, กีต้าร์, หัวหน้าวง) มีเพลงดังหลายเพลงเช่น เหมือนนกไร้ปีก, คนข้างเคียง, ลืมเธอ, รอยนิรันดร์, อยากบอกรัก, คิดไม่ตก (อยากตาย), ไปให้พ้น, รักแท้ (แต่รอให้รวยก่อน) ฯลฯ

อัลบั้มชุดที่ 5 "อยากบอกรัก" ที่ออกมาในปี 2530 เป็นผลงานชุดแรกของฟรุตตี้ ที่นำเสนอในรูปแบบ ศิลปินคู่ คือ ชมพู และ ปิง ด้วยดนตรีเพลงป๊อบที่ทันสมัยขึ้น ทิ้งรูปแบบเพลงสตริงเดิม ๆ ที่ทางวงเคยทำมา

ฟรุตตี้เกิดจากการรวมตัวกันของเพื่อนสมัยเรียน โรงเรียนพระโขนงพิทยาลัย ทั้งหมด 6 คนแต่นักร้องนำได้ลาออกจากวงในภายหลัง อนุรักษ์ ใช้ลิ้ม มือกลองของวงได้แนะนำให้ปิงซึ่งเป็นมือกีตาร์และหัวหน้าวงไปดูฝีมือของชมพู สุทธิพงษ์ วัฒนจัง และ สาโรจน์ ไชยเนตร ซึ่งเล่นดนตรีและร้องเพลงแนวโฟล์คซองที่ร้าน ศาลาโฟร์โมสต์ ที่ตั้งอยู่ปากซอยบ้านปิงซึ่งต่อมาปิงได้ดึงชมพูและสาโรจน์เข้าร่วมวงและตระเวนออกแสดงตามที่ต่าง ๆ โดยมีชมพูรับหน้าที่เป็นคนแต่งเพลงส่วนใหญ่ให้กับวงจนได้เข้าสังกัด อาร์เอส ซาวด์ (อาร์เอสในปัจจุบัน) จากการชักชวนของอาจารย์ บุญสม รดาเจริญ จนได้ออกอัลบั้มชุดแรกคือ "เหมือนนกไร้ปีก" มีเพลงดังคือเพลงชื่อเดียวกับอัลบั้ม ตามมาด้วยอัลบั้มชุดที่ 2 "คนข้างเคียง" ในปี 2527, ชุดที่ 3 "2 สไตล์" ในปี 2528, ชุดที่ 4 "รอยนิรันดร์" ในปี 2529 หลังจากนั้นในปี 2530 กับอัลบั้มชุดที่ 5 "อยากบอกรัก" ได้เกิดความเปลี่ยนแปลงทางด้านสมาชิกขึ้นเมื่อทางต้นสังกัดต้องการเปลี่ยนรูปแบบการนำเสนอของวงฟรุตตี้ให้เน้นไปที่สมาชิกแกนหลักสองคนในวงคือ ชมพู และ ปิง ทั้งการออกสื่อและรูปแบบวงโดยที่สมาชิกที่เหลือยังคงอยู่กับวงในฐานะแบ๊คอัพของทั้งคู่อัลบั้มชุดนี้จึงเป็นชุดสุดท้ายที่สมาชิก 7 คนในวง อยู่ในนาม ฟรุตตี้

อัลบั้มถัดมาในปี 2530 คือ "อยากบอกรัก" งานชุดแรกของฟรุตตี้ที่สมาชิกมีเพียง ชมพู และ ปิง โดย ปิง รับบทบาทในตำแหน่งกีต้าร์ทั้งในการแสดงสด และ บันทึกเสียงด้วย ในปีเดียวกันทางวงออกผลงานชุดพิเศษขึ้นคือ "5.5" ที่นำเพลงใหม่บางเพลงอย่าง 'คิดไม่ตก (อยากตาย)' บวกกับเพลงจากอัลบั้มเก่า ๆ เป็นการปิดท้ายยุคเดิมของฟรุตตี้ งานในยุคนี้ของฟรุตตี้ เน้นไปที่เพลงป็อปตามสากลนิยมมากขึ้น เจือด้วยเพลงแนวป็อปร็อก เต็มรูปแบบ สมาชิกทั้งสองคนมีส่วนร่วมในการทำงานทั้งการเล่นดนตรีในห้องอัด เรียบเรียงดนตรี ควมคุมการผลิตเอง และ การแต่งเพลง โดยเฉพาะ ชมพู ที่แต่งเพลงเกือบทั้งหมดให้แก่วง งานเพลงในยุคนี้ที่โด่งดั่งได้แก่ 'อยากบอกรัก', 'นิยายรักขาดตอน', 'สายเกินไป', โปรดรับรู้ (ร้องและแต่งโดย ปิง), 'คารมเป็นต่อ รูปหล่อเป็นรอง', 'รักนิด ๆ', 'รักแท้ (แต่รอให้รวยก่อน)', 'ทำไม่ได้', 'สุดใจบิน'
เส้นเวลาการค้นพบดาวเคราะห์และดาวบริวารในระบบสุริยะ

เส้นเวลาการค้นพบดาวเคราะห์และดวงจันทร์ในระบบสุริยะ ดังรายการต่อไปนี้ แสดงขั้นตอนการค้นพบเทหวัตถุใหม่เรียงตามลำดับในประวัติศาสตร์

สัญลักษณ์สีในตารางแสดงความหมายถึงดาวเคราะห์และดวงจันทร์บริวารของมัน ดังต่อไปนี้
ยุทะกะ นิอิดะ

ยุทะกะ นิอิดะ (Yutaka Niida; ภาษาญี่ปุ่น:新井田豊)นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ที่โยะโกะฮะมะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 2
จักรพรรดิซ่งหลี่จง

ซ่งหลี่จง (; 26 มกราคม ค.ศ. 1205 – 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1264) ชื่อตัวว่า จ้าว ยฺหวิน () เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 14 ของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ห้าของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์วันตั้งแต่ ค.ศ. 1224 จนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1264

จ้าว ยฺหวิน แม้จะเป็นทายาทสายตรงของจ้าว ควงอิ้น (趙匡胤) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์ซ่ง แต่ไม่อยู่ในลำดับสืบราชสมบัติ เพราะครอบครัวไม่มีฐานทางการเมือง ต่อมา หยางไท่โฮ่ว (楊太后) มเหสีจักรพรรดิซ่งหนิงจง (宋寧宗) วางแผนกับขุนนางฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน (史彌遠) ให้จ้าว ยฺหวิน ได้ครองราชย์ในที่สุด

จ้าว ยฺหวิน เป็นทายาทรุ่นที่สิบของจ้าว ควงอิ้น ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซ่งขึ้นเมื่อกว่า 250 ปีก่อน เดิมจ้าว ยฺหวิน มีชื่อตัวว่า "จ้าว ยฺหวี-จฺวี่" (趙與莒) เมื่อเด็กอาศัยอยู่ในเช่าซิง (紹興), เจ้อเจียง (浙江) วันหนึ่งฝนตก จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ไปหลบฝนใต้สะพาน ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหยู เทียนซี (余天錫) ขุนนางที่ฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน อัครมหาเสนาบดี (丞相) ส่งมาตามหาผู้สืบราชบัลลังก์ เพราะรัชทายาทเพิ่งสิ้นพระชนม์ เมื่อทราบว่า เด็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นใคร หยู เทียนซี ก็รีบกลับไปรายงานฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน และฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน เห็นสมควรให้จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ขึ้นเป็นรัชทายาทคนใหม่ เมื่อเป็นรัชทายาทแล้ว จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ เปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว กุ้ยเฉิง" (趙貴誠) ต่อมาใน ค.ศ. 1224 จักรพรรดิซ่งหนิงจงสิ้นพระชนม์ พระนางหยางไท่โฮ่ว มเหสีของซ่งหนิงจง ก็ยกจ้าว กุ้ยเฉิง ขึ้นสืบราชสมบัติต่อ และจ้าว กุ้ยเฉิง เปลี่ยนชื่อตัวอีกครั้งเป็น "จ้าว ยฺหวิน"

จ้าว ยฺหวิน ครองราชย์ 40 ปี แต่ไม่ได้กระทำกิจที่เป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินมากนัก จ้าว ยฺหวิน ไม่สนใจในราชการงานเมือง ช่วงแรกให้ฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน ว่าราชการแทบทั้งสิ้น ครั้นฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน ถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1233 จ้าว ยฺหวิน กลับมาบริหารอำนาจเอง แต่ไม่นานก็โอนกิจบ้านการเมืองให้แก่อัครมหาเสนาบดีคนใหม่ ส่วนตัวเองก็เอาแต่เสวยสุข ร่ำลือกันว่า ช่วงปลายรัชกาล รับสั่งให้หญิงคณิกาเข้ามาในวังหลวงเป็นนิตย์ แม้ขุนนางจะพากันต่อต้านห้ามปรามก็ตาม

เหตุการณ์สำคัญในรัชกาลของจ้าว ยฺหวิน คือ ทัพผสมของจักรวรรดิซ่งและจักรวรรดิมองโกลร่วมกันตีราชวงศ์จิน (金朝) ของชาวนฺหวี่เจิน (女真) แตกพ่ายใน ค.ศ. 1234 แต่ใน ค.ศ. 1259 มองโกลก็หันมาเล่นงานซ่งแทน รัฐบาลซ่งจึงจำต้องยกดินแดนทั้งหมดทางเหนือแม่น้ำฉาง (长江) ให้แก่มองโกล ต่อมาใน ค.ศ. 1279 มองโกลรุกคืบมายึดครองจักรวรรดิซ่งได้ทั้งหมด

ใน ค.ศ. 1264 จ้าว ยฺหวิน สิ้นพระชนม์โดยไร้โอรสที่มีชีวิตอยู่ หลานของเขา คือ จ้าว ฉี (趙禥) จึงสืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗)

หลังกุบไลข่านแห่งมองโกลก่อตั้งราชวงศ์ยฺเหวียน (元朝) ขึ้นใน ค.ศ. 1271 แล้ว มีการขุดศพของจ้าว ยฺหวิน ขึ้นมา ภิกษุกลุ่มหนึ่งเอาศพจ้าว ยฺหวิน แขวนประจานสามวัน ก่อนตัดแยกชิ้นส่วน เอากะโหลกศีรษะมาทำเป็นถ้วยเหล้าถวายกุบไลข่าน จนเมื่อจู ยฺเหวียนจาง (朱元璋) ปราบราชวงศ์ยฺเหวียนได้ในเกือบร้อยปีให้หลัง ศพของจ้าว ยฺหวิน จึงได้ฝังอีกครั้ง
เลอมาลี

เพลงชาติของประเทศมาลีมีชื่อว่า เลอ มาลี () เป็นผลงานการประพันธ์เนื้อร้องของดอกเตอร์เซย์ดู บาดียัง กูยาเต (Seydou Badian Kouyaté) ทำนองโดย บังซูมานา ซิสโซโก (Banzoumana Sissoko) เริ่มใช้เป็นเพลงชาติมาตั้งแต่ พ.ศ. 2505 ตามกฎหมายเลขที่ 62-72 ลงวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1962 (loi n° 62-72 du 9 août 1962) เพลงนี้เป็นที่รู้จักทั่วไปในหมู่ชาวมาลีอีกสองชื่อ คือ "ปูร์ลาฟริกเอปูร์ตัว, มาลี" (, แปลว่า แด่ทวีปแอฟริกาและแด่เธอ, มาลี) และ "อาตงอาปแปล มาลี" (, แปลว่า จากเสียงเพรียกของเธอ มาลี)
เอ็กซ์เกมส์

เอ็กซ์เกมส์ () เป็นงานประจำปีแข่งขันกีฬาประเภทเอ็กซ์ตรีมสปอร์ต โดยเอ็กซ์เกมส์ฤดูหนาวจัดขึ้นในเดือนมกราคมหรือกุมภาพันธ์ และเอ็กซ์เกมส์ฤดูร้อนมักจัดขึ้นในเดือนสิงหาคม ซึ่งทั้งสองงานจัดขึ้นในสหรัฐอเมริกา ผู้ร่วมแข่งขันเพื่อชิงเหรียญทองแดง เหรียญเงิน เหรียญทอง และเงินรางวัล ในการแข่งขันมักจะเกิดทริคใหม่ ๆ ขึ้นมาเช่น ทริค 900 โดยโทนี ฮอว์ก และ ดับเบิลฟลิบ ในมอเตอร์ครอสของ ทราวิส พาสทรานา

การจัดเอ็กซ์เกมส์ฤดูหนาวจัดขึ้นโดยตลอดใน แอสเพน รัฐโคโลราโด ไปถึงปี 2012 ขณะที่เอ็กซ์เกมส์ฤดูร้อนจัดขึ้นในลอสแอนเจลิส ไปถึงปี 2009 ผู้เข้าร่วมเอ็กซ์เกมส์มาจากทั่วทุกมุมของโลก ในการจัดการแข่งขันมีการถ่ายทอดสดทางช่อง อีเอสพีเอ็น และ เอบีซี
เดอะโรลลิงสโตนส์

เดอะโรลลิงสโตนส์ () เป็นวงร็อกอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี 1962 ในลอนดอน โดยหัวหน้าวงดั้งเดิม ไบรอัน โจนส์ และนักเปียโน เอียน สจ๊วต ร่วมด้วยนักร้อง มิก แจ็กเกอร์ และมือกีตาร์ คีธ ริชาร์ดส ในช่วงแรกแจ็กเกอร์และริชาร์ดส ร่วมในฐานะผู้ร่วมเขียนเพลง จากนั้นเริ่มนำวงหลังจากเกิดปัญหาและความไม่เอาแน่เอานอนของโจนส์ ต่อจากนั้น มือเบส บิลล์ ไวแมน และมือกลอง ชาร์ลีย์ วัตส์ ก็เข้ามาเป็นสมาชิกในยุคแรก และสจ๊วตรู้สึกว่าไม่เหมาะสมกับการเป็นทีนไอดอล จึงออกจากวงอย่างเป็นทางการเมื่อปี 1963 แต่ยังคงทำหน้าที่เป็นผู้จัดการวงในช่วงออกเดินทางทัวร์ และเป็นมือคีย์บอร์ด จนเขาตายในปี 1985

ในช่วงแรกผลงานส่วนใหญ่จะนำเพลงเก่าในรูปแบบบลูส์อเมริกันและอาร์แอนด์บี มาทำใหม่ หลังจากที่วงประสบความสำเร็จครั้งแรกในสหราชอาณาจักร พวกเขาก็เริ่มประสบความสำเร็จในอเมริกาหลังจากออกรายการ "British Invasion" ในต้นยุคทศวรรษ 1960 วง เดอะโรลลิงสโตนส์มีภาพลักษณ์ที่ขัดกับวงคู่แข่งอย่าง เดอะบีทเทิลส์อย่างเห็นได้ชัดคือ มีภาพลักษณ์เป็นพวกยาวรุงรังและต่อต้านสังคม มีซิงเกิลดังในปี 1965 อย่าง "(I Can't Get No) Satisfaction" และมีผลงานอัลบั้ม "Aftermath" หลังจากนั้นโจนส์เสียชีวิตในปี 1969 หลังจากถูกไล่ออกจากวง และแทนที่โดย มิก เทย์เลอร์ ซึ่งเทย์เลอร์ร่วมบันทึกเพลงกับวง 5 สตูดิโออัลบั้มก่อนออกจากวงในปี 1974 หลังจากนั้นมือกีตาร์ รอนนีย์ วูด เข้ามาในวง จากนั้นไวแมนออกจากวงในปี 1983 และดาร์รีล โจนส์ เข้ามาเป็นสมาชิกวงอย่างไม่เป็นทางการ เขาทำงานกับวงตั้งแต่ปี 1994

เดอะโรลลิงสโตนส์ ออกสตูดิโออัลบั้มมา 22 อัลบั้มในสหราชอาณาจักร (24 ชุดในสหรัฐอเมริกา) มีอัลบั้มคอนเสิร์ต 8 ชุด (9 ชุดในสหรัฐอเมริกา) และมีอัลบั้มรวมเพลงอีกหลายชุด มียอดขายรวม 200 ล้านชุดทั่วโลก อัลบั้มล่าสุดของพวกเขาคือ "A Bigger Bang" ออกในปี 2005 และเขายังมีสถิติในชุด "Sticky Fingers" (1971) ที่ถือเป็นอัลบั้มอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกาอย่างต่อเนื่อง ถึง 8 ชุด นอกจากนี้พวกเขายังมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม ในปี 2004 และติดอันดับ 4 ของการจัดอันดับนิตยสารโรลลิงสโตนในหัวข้อ 100 ศิลปินที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาล
นักบุญจอร์จและมังกร (ราฟาเอล)

นักบุญจอร์จและมังกร (ภาษาอังกฤษ: Saint George and the Dragon) เป็นจิตรกรรมตู้ (cabinet painting) ซึ่งเป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในประเทศสหรัฐอเมริกา

ราฟาเอลเขียนภาพ “นักบุญจอร์จและมังกร” ระหว่างปี ค.ศ. 1504 ถึงปี ค.ศ. 1506 ภาพนี้และภาพ “นักบุญจอร์จ” ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในปารีส และ “นักบุญไมเคิล” ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในปารีส มีความคล้ายคลึงกันสองประการ ประการแรกคือหัวเรื่องซึ่งทั้งสามภาพเป็นเรื่องของอัศวินหนุ่มที่ต่อสู่กับมังกร ประการที่สองคือลักษณะการเขียน ทั้งสามภาพจัดอยู่ในภาพเขียนสมัยฟลอเรนซ์ของราฟาเอลที่ได้รับอิทธิพลบางอย่างจากช่างเขียนแบบเออร์บิโนที่ทำงานอยู่ในหรือมีภาพเขียนในฟลอเรนซ์ในขณะนั้น แต่อิทธิพลส่วนใหญ่ของสามภาพนี้มาจากภาพเขียน “ยุทธการอันเกียริ” โดย เลโอนาร์โด ดา วินชี ที่พาลัซโซเวคคิโอ (Palazzo Vecchio) ซึ่งเป็นตัวอย่างของฉากการต่อสู้ในยุทธการ (สภาพของภาพเขียนเสื่อมลงอย่างรวดเร็วและในปัจจุบันไม่มีเหลือไห้เห็นแล้ว เพราะดา วินชีทดลองใช้วิธีการเขียนใหม่แต่ไม่ได้ผล) อิทธิพลอื่นก็เป็นภาพเขียนเฟล็มมิช --โดยเฉพาะภาพเขียนโดย เฮียโรนิมัส บอส ราฟาเอลใช้แสงสว่างจัดและลักษณะอัปลักษณ์ของสัตว์ในภาพที่เป็นลักษณะเด่นของงานเขียนของบอส -- ซึ่งทำให้เห็นว่างานจากทางเหนือของยุโรปยังมีอิทธิพลต่องานเขียนบริเวณเออร์บิโน

ภาพเขียนนี้แสดงถึงอิทธิพลต่างๆ ที่ราฟาเอลได้ศึกษาและรับมา ในขณะเดียวกันก็แสดงถึงปัญหาทางการเขียนภาพซึ่งราฟาเอลยังประสพอยู่และมาแก้ไขและวิวัฒนาการในภาพต่างๆ ที่เขียนขึ้นต่อมา

ภาพเขียนนี้เดิมเป็นงานเขียนชิ้นเอกของงานสะสมของปิแอร์ โครซาท์ ซึ่งขายผ่านเดนนิส ดิเดโรท์ (Denis Diderot) ให้แก่ พระจักรพรรดินีนาถแคทเธอรีนที่ 2 แห่งรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1772 ภาพเขียนตั้งแสดงอยู่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กราวร้อยห้าสิบปี และเป็นภาพที่นิยมที่สุดภาพหนึ่งในบรรดางานสะสมของพระเจ้าซาร์ แต่ในเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 1931 บอลเชวิค (Bolsheviks) ขายภาพเขียนให้แก่แอนดรูว์ เมลลอน (Andrew Mellon) ผู้มอบให้แก่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
การคืนพระชนม์ของพระคริสต์ (ราฟาเอล)

"ดูบทความหลักที่ พระเยซูคืนชีพ"

พระเยซูคืนชีพ หรือ พระเยซูคืนชีพคินแนร์ด (ตามชื่อลอร์ดคินแนร์ดเจ้าของเดิม) (ภาษาอังกฤษ: Resurrection of Christ หรือ The Kinnaird Resurrection) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เซาเปาลูในประเทศบราซิล

ราฟาเอลเขียนภาพ “พระเยซูคืนชีพ” ระหว่างปี ค.ศ. 1499 ถึงปี ค.ศ. 1502 และอาจจะเป็นภาพหนึ่งในบรรดาภาพแรกๆ ที่ราฟาเอลเขียน อาจจะเป็นภาพบนส่วนหนึ่งของฐานแท่นบูชา (predella) แต่ไม่ทราบว่าสำหรับแท่นบูชา แต่ก็มีผู้เสนอว่าอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของ แท่นบูชาบารอนชิ (Baronci altarpiece) ซึ่งเป็นงานแรกที่มีหลักฐานว่าเป็นงานจ้างชิ้นแรก
ฉากประดับแท่นบูชาบารอนชี

ฉากประดับแท่นบูชาบารอนชี () เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีสมัยเรอเนซองส์ ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซิวิคา โทซิโอ มาร์ติเน็นยาที่เบรสเชียในประเทศอิตาลี

ราฟาเอลเขียนภาพ “ฉากประดับแท่นบูชาบารอนชี” ระหว่างปี ค.ศ. 1501 ถึงปี ค.ศ. 1501 เป็นงานชิ้นแรกที่มีหลักฐานการจ้างสำหรับเป็นฉากประดับแท่นบูชาในโบสถ์น้อยบารอนชี ในโบสถ์ซานอากอสติโน ที่ซิตาดิคาสเตลโลใกล้เมืองอูร์บีโน ฉากประดับแท่นบูชาได้รับความเสียหายอย่างหนักระหว่างแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1789 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1849 ส่วนต่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก็ถูกแบ่งแยกกันไปเป็นของเจ้าของหลายคน

เมื่อวันที่10 ธันวาคม ค.ศ. 1500 ราฟาเอลและเอวันเจลิสตา ดา เปียน ดี เมเลโต (Evangelista da Pian di Meleto) ช่างเขียนสูงอายุจากเวิร์คช็อพของโจวันนี ซันตี (Giovanni Santi) บิดาของราฟาเอลได้รับค่าจ้างให้เขียนภาพใหญ่สำหรับเป็นฉากแท่นบูชาที่อุทิศให้แก่นักบุญนิโคลัสแห่งโตเลนตีโน (Nicholas of Tolentino) สำหรับโบสถ์น้อยบารอนชิ สัญญาจ้างระบุถึงราฟาเอลว่าเป็น “magister” หรือ “มาสเตอร์” ราฟาเอล เขียนเสร็จเมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1501

กลางภาพเป็นนิโคลัสแห่งโตเลนตีโนยืนกลางซุ้มโค้งโดยมีปีศาจอยู่ที่เท้า ข้าง ๆ เป็นทูตสวรรค์สามองค์ เหนือนักบุญเป็นพระเจ้าพระบิดา (God the Father) ที่ถือมงกุฏในมือล้อมรอบไปด้วยหัวเทวดา ทางด้านซ้ายเป็นพระนางมารีย์พรหมจารีและนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป

ระหว่างแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1789 ฉากแท่นบูชาได้รับความเสียหายอย่างหนักจนต้องเลื่อยออกเป็นชิ้นๆ และตั้งแสดงแต่ชิ้นส่วนที่ไม่ได้รับความเสียหาย ในปีเดียวกัน สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 6 ทรงซื้อชิ้นส่วนต่างๆ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของวังวาติกัน ชิ้นส่วนจึงอยู่ในวังวาติกันมาจนมาถึงปี ค.ศ. 1849 แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีหลักฐานว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับชิ้นส่วนเหล่านั้น หลายปีหลังจากนั้นนักวิชาการก็สืบหาจนพบหกชิ้น สี่ชิ้นเป็นส่วนหนึ่งของภาพเขียนเอก อีกสองชิ้นเป็นส่วนหนึ่งของฐานแท่นบูชา (predella)

ภาพที่เป็นภาพที่จินตนาการว่าเป็นภาพทั้งชิ้นเขียนแทนรูปเดิมเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 สำหรับซิตตา ดิ คาสเตลโล ส่วนภาพร่างที่ราฟาเอลเขียนสำหรับงานเดิมอยู่ที่หอวิจิตรศิลป์แห่งลิลล์และที่พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน (Ashmolean Museum) ที่อ็อกฟอร์ด จากภาพที่หลงเหลือทำให้สรุปได้ว่าการออกแบบทั้งหมดของแท่นบูชาทำโดยราฟาเอลแต่การเขียนภาพราฟาเอลเขียนร่วมกับเอวันเจลิสตา ดา เปียน ดี เมเลโต โดยราฟาเอลอาจจะเป็นผู้เขียนตัวฉากแท่นบูชาและเมเลโตเขียนฐานแท่นบูชาข้อมูลจากวิกิเยอรมันที่อ้าง:
พยาธิวิทยาคลินิก

พยาธิวิทยาคลินิก หรือเวชศาสตร์ชันสูตร () เป็นการแพทย์เฉพาะทางที่เกี่ยวกับการวินิจฉัยโรคโดยอาศัยการวิเคระห์ทางห้องปฏิบัติการทางการแพทย์จากสิ่งส่งตรวจเช่นสารน้ำในร่างกาย เลือด หรือปัสสาวะ โดยอาศัยความรู้ทางเคมีคลินิก จุลชีววิทยาคลินิก โลหิตวิทยา และพยาธิวิทยาโมเลกุล (molecular pathology) ซึ่งแพทย์ด้านนี้จะทำงานร่วมกันกับนักเทคนิคการแพทย์

พยาธิวิทยาคลินิกเป็นหนึ่งในสองแขนงวิชาหลักของพยาธิวิทยา ซึ่งได้แก่พยาธิกายวิภาคและพยาธิวิทยาคลินิก พยาธิแพทย์อาจต้องศึกษาทั้งสองสาขาวิชาซึ่งเรียกว่า พยาธิวิทยาทั่วไป (general pathology)

พยาธิวิทยาคลินิกแบ่งออกได้อีกเป็นสาขาวิชาย่อยหลักๆ ได้แก่ เคมีคลินิก (clinical chemistry) , โลหิตวิทยาคลินิก (clinical hematology) , เวชศาสตร์การบริการโลหิตหรือธนาคารเลือด และจุลชีววิทยาคลินิก
แม่พระเปซาโร

พระแม่มารีเปซาโร (ภาษาอิตาลี: Pala Pesaro หรือ Madonna di Ca' Pesaro; ภาษาอังกฤษ: Pesaro Madonna) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันอยู่ที่บาซิลิกาซานตามาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริที่เมืองเวนิสในประเทศอิตาลี

ทิเชียนเขียนภาพ “พระแม่มารีเปซาโร” ระหว่างปี ค.ศ. 1519 ถึงปี ค.ศ. 1526 สำหรับชาเปลของตระกูลเปซาโรที่ซื้อจากบาซิลิกาซานตามาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ (Santa Maria Gloriosa dei Frari) ในปี ค.ศ. 1518 โดยได้รับจ้างจากจาโคโป เปซาโร (Jacopo Pesaro) จาโคโปเป็นบาทหลวงของพาฟอส (Paphos) ในไซปรัส และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการกองเรือของพระสันตะปาปาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6

ทิเชียนแสดงภาพของผู้อุปถัมภ์ในท่าคุกเข่าต่อหน้าพระแม่มารีโดยมี นักบุญปีเตอร์เป็นผู้นำเฝ้าซึ่งจะเห็นได้จากกุญแจใหญ่บนบันไดที่เป็นสัญลักษณ์ของพระองค์ โครงสร้างของภาพเป็นสามเหลี่ยมที่ดึงไปสู่พระแม่มารีและจาโคโปในสามเหลี่ยมรอง ตำแหน่งของพระแม่มารีบนสุดของบันไดให้ความหมายว่าอยู่ในฐานะ “พระแม่มารีแห่งบันได” (Madonna della Scala) ซึ่งหมายถึงบันไดที่นำไปสู่สวรรค์

ธงใหญ่สีแดงทางซ้ายของภาพมีตราประจำพระองค์ของพระสันตปาปาอยู่ตรงกลางและของจาโคโปอยู่ข้างล่าง และใต้ธงมีขุนนางที่ไม่ทราบนามที่มากับนักโทษสองคน คนหนึ่งที่โพกผมเป็นชาวตุรกีและอีกคนหนึ่งเป็นมัวร์ ซึ่งอาจจะหมายถึงชัยชนะของจาโคโปต่อตุรกีในปี ค.ศ. 1502 ทางด้านขวามีนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิเชื่อมสมาชิกห้าคนของตระกูลเปซาโรที่คุกเข่าอยู่กับพระเยซู ซึ่งเป็นการเสนอว่าการพบพระเยซูเป็นการนำไปสู่ความปลดเปลื้องจากบาป หลังนักบุญฟรานซิสเป็นนักบุญแอนโทนีแห่งปาดัว ทั้งสองคนเช่นเดียวกับนักบุญเบอร์นาดิโนแห่งเซียนนาเป็นนักบวชฟรานซิสกันซึ่งเป็นนิกายของบาซิลิกาซานตามาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ

สมาชิกห้าคนของตระกูลเปซาโรคุกเข่านิ่งอยู่ในภาพขณะที่ผู้อื่นทำท่าทางต่างๆ อยู่ในโครงสามเหลี่ยม เหนือบันไดเป็นคอลัมน์ยักษ์ที่ด้านบนถูกปาดออกเพื่อให้อยู่สร้างสามเหลี่ยมเพื่อเน้นโครงสร้างทั่วไปของภาพ บนเมฆมียุวเทพที่ตัวหนึ่งถือกางเขน พระเยซูยืนเล่นอยู่บนตักของพระแม่มารีขณะที่มองไปทางนักบุญฟรานซิสผู้มองตอบ ผ้าที่ใช้ในการแต่งตัวเป็นผ้าที่มีเนื้อหรูหราโดยเฉพาะเครื่องแต่งกายและธง สีเสื้อผ้าทำให้สว่างขึ้นด้วยแสงที่จัดและมืดจากท้องฟ้าและแสงที่กระทบผิวน้ำของเวนิสก็ดูเหมือนจะยิ่งทำให้ภาพสว่างมากขึ้น

เมื่อเขียนฉากแท่นบูชา ทิเชียนก็วางภาพที่ไม่เหมือนการวางภาพที่เคยทำกันมาก่อนหน้านั้นคือแทนที่จะวางให้ผู้มีความสำคัญของภาพที่ในกรณีคือพระแม่มารีและพระบุตรให้อยู่กลางภาพ ทิเชียนวางหนักไปทางด้านหนึ่ง การเลือกวางภาพเช่นนี้ทำให้เพิ่มความรู้สึกว่ามีความเคลื่อนไหวในภาพมากขึ้น ที่นำไปสู่การเขียนภาพแบบบาโรกในสมัยต่อมาที่เป็นการสร้างองค์ประกอบที่สลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้น
ไลฟ์ออฟไรอัน

ไลฟ์ออฟไรอัน () เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ ที่ตามติดชีวิตนักสเกตบอร์ดอาชีพที่ชื่อ ไรอัน เช็กเลอร์ โดยในแต่ละตอนมีความยาวประมาณ 22 นาที เป็นเรื่องราวชีวิตของไรอัน และครอบครัวของเขา รวมถึงเพื่อน ในเรื่องราวของครอบครัว การหาแฟน รวมถึงในฐานะโปรสเกตบอร์ด โดยส่วนมากของหลาย ๆ ตอนจะถ่ายทำในละแวกบ้านของเช็กเลอร์ในแซนเคลเมนที รัฐแคลิฟอร์เนียรายการผลิตโดยคาร์โบนเอนเทอร์เทนเมนต์ ให้กับทางเอ็มทีวี ออกอากาศทางเอ็มทีวี, เอ็มทีวี 2, เอ็มทีวียุโรป, เอ็มทีวีโปแลนด์, เอ็มทีวีเอเดรีย, เอ็มทีวีฮังการี, เอ็มทีวีโรมาเนีย, เอ็มทีวีโปรตุเกส, เอ็มทีวีเซ็นทรัล, เอ็มทีวีแคนาดา, เอ็มทีวีอิตาลี, เอ็มทีวีนิวซีแลนด์ ,เอ็มทีวียูเค, เอ็มทีวีลาตินอเมริกา, เอ็มทีวีเอเชีย และเอ็มทีวีไทยแลนด์ โดยออกอากาศครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อ 27 สิงหาคม ค.ศ. 2007 เวลา 22.30 น่. หลังจากนั้นออกอากาศฤดูกาลที่สองเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2008
รายชื่อภาพเขียนโดยราฟาเอล

"ดูบทความหลักที่ ราฟาเอล"

รายชื่อภาพเขียนโดยราฟาเอล () เป็นรายการภาพเขียนสีน้ำมันและจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอล ซานซิโอ ที่รู้จักกันสั้นๆ ว่า “ราฟาเอล” ผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลี ราฟาเอลมีงานเขียนมากมายแม้ว่าจะเสียชีวิตเมื่ออายุได้เพียง 37 ปีและงานเกือบทั้งหมดก็ยังคงมีอยู่โดยเฉพาะงานที่ทำในวังวาติกันที่ราฟาเอลและผู้ช่วยตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่มารู้จักกันว่า “ห้องราฟาเอล” งานเขียนของราฟาเอลมิใช่เป็นงานที่มีฝีมือเป็นเอกแต่ยังเป็นงานที่มีอิทธิพลต่อนักเขียนมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ19
รายชื่อภาพเขียนโดยฮีเยโรนีมึส โบส

รายชื่อภาพเขียนโดยฮีเยโรนีมึส โบส เป็นรายการภาพเขียนที่เขียนโดยฮีเยโรนีมึส โบส ผู้เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เรอแนซ็องส์) คนสำคัญของประเทศเนเธอร์แลนด์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมันและบานพับภาพ

"เรียงตามชื่อภาษาอังกฤษ"
จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม

จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม (ภาษาอังกฤษ: The Baptism of Constantine) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยผู้ช่วยของราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ผู้ที่น่าจะเป็นผู้เขียนคือจานฟรานเชสโค เพ็นนิ (Gianfrancesco Penni) ภาพเขียนอยู่ในวังวาติกันในประเทศอิตาลี

จานฟรานเชสโค เพ็นนิเขียนภาพนี้ระหว่างปี ค.ศ. 1517 ถึงปี ค.ศ. 1524 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1520 เพ็นนิกับสมาชิกในเวิร์คช็อพของราฟาเอลก็วาดภาพที่ได้รับค่าจ้างไว้จนเสร็จ ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” (Stanze di Raffaello) ภายในวังวาติกัน

ภาพ “จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม” ตั้งอยู่ภายในห้องโถงคอนแสตนติน (Sala di Costantino) ในภาพเป็นภาพจักรพรรดิคอนแสตนตินที่ 1 ก่อนที่จะเสด็จสวรรคต ทรงคุกพระเพลาเพื่อรับศีลจุ่มสมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 1 แต่จิตรกรใช้เครื่องหมายของพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ผู้ที่เป็นผู้สั่งจ้างให้เขียนภาพบนผนังให้เสร็จแทนที่ พระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ทรงสั่งให้เขียนต่อจากงานที่ค้างไว้ระหว่างที่หยุดไปในสมัยพระสันตะปาปาเฮเดรียนที่ 6

ขณะที่ภาพมีลักษณะทั่วไปเป็นแบบสมัยเรอเนซองส์สูง แต่ภาพหมู่ชนในภาพมีเป็นลักษณะแบบลัทธิแมนเนอริสม์ที่ออกไปทางซับซ้อนและไม่ประสานกัน
สถาบันจอห์น เอฟ. เคนเนดีเพื่อศิลปะการแสดง

สถาบันจอห์น เอฟ. เคนเนดีเพื่อศิลปะการแสดง หรือเรียกสั้นๆ ว่า ศูนย์เคนเนดี () เป็นโรงละครแห่งชาติตั้งอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำโพโตแม็คติดกับวอเตอร์เกทคอมเพล็กซ์ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีเอ็ดเวิร์ด เดอร์เรลล์ สโตน (Edward Durrell Stone) เป็นสถาปนิก เปิดเพื่อการแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อค.ศ. 1971

ศูนย์เคนเนดีเป็นองค์การที่เป็นเอกลักษณ์ในการแสดงถึงความร่วมมือของรัฐบาลและเอกชนเพราะตัวสิ่งก่อสร้างเป็นทั้งอนุสาวรีย์ที่สร้างเพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดีและโรงละครแห่งชาติซึ่งครอบคลุมการให้การศึกษาและเผยแพร่การศึกษาซึ่งได้รับเงินทุนเกือบทั้งหมดจากการขายตั๋วการแสดงและทุนที่ได้รับจากเอกชน, บริษัท, และองค์การส่วนบุคคล

ตัวสิ่งก่อสร้างออกแบบโดยสถาปนิกเอ็ดเวิร์ด เดอร์เรลล์ สโตน และสร้างโดยผู้รับเหมาจอห์น แม็คเชน (John McShain) จากฟิลาเดลเฟีย ศูนย์เคนเนดีบริหารโดยสถาบันสมิธโซเนียนโดยได้รับเงินงบประมาณทุกปีจากรัฐบาลกลางในการบำรุงรักษาและบริหารตัวสิ่งก่อสร้าง
นักบุญเซบาสเตียน (ราฟาเอล)

นักบุญเซบาสเตียน (ภาษาอังกฤษ: St. Sebastian) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่อัคคาดิเมียคาร์รารา, เบอร์กาโมในประเทศอิตาลี

ราฟาเอลเขียนภาพ “นักบุญเซบาสเตียน” ระหว่างปี ค.ศ. 1501 ถึงปี ค.ศ. 1502 เป็นงานเขียนอีกมุมหนึ่งของการวางแบบแบบเปรูจิโน และใช้สีที่ใสที่เป็นลักษณะของฟรานเชสโค ฟรังเคียที่ผสมผสานกันในลักษณะที่ทราบได้ว่าเป็นงานของราฟาเอล ความสามารถในการวางองค์ประกอบของภาพที่ชัดเจนและสมดุลกลายมาเป็นเอกลักษณ์ของงานของราฟาเอลรวมทั้งการทำให้ภาพมีความรู้สึกสงบราบรื่น

ในรูปนักบุญเซบาสเตียนถือศรซึ่งเป็นสัญลักษณ์ในการมรณะสักขีของพระองค์ระหว่างนิ้วมือที่เพรียวงาม ทรงสวมเสื้อคลุมสีแดงและเสื้อปักทองพร้อมด้วยผมยาวประบ่าที่จัดไว้ ไม่มีสิ่งใดในภาพที่แสดงถึงความทารุณที่จะมาถึง ลักษณะนี้เป็นเอกลักษณ์ของงานที่ไม่ลงชื่อที่ได้รับการบ่งว่าเป็นงานสมัยแรกๆของราฟาเอล การใช้เครื่องตกแต่งที่สวยงามและอารมณ์คำนึงทำให้นึกถึงงานของเปรูจิโน