seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
แขวงชินางาวะ

ชินางาวะ () เป็น 1 ใน 23 แขวงพิเศษของโตเกียว เป็นแขวงที่ตั้งของสถานทูตต่างชาติ 9 ประเทศ ในปี พ.ศ. 2553 มีประชากรประมาณ 349,829 คน
อิวาเนะ มัตสึอิ

อิวาเนะ มัตสึอิ () ; 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1885 — 22 กันยายน ค.ศ. 1957) เป็นนายพลในกองทัพบกญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง อิวาเนะ มัตสึอิได้เป็นผู้เกี่ยวข้องกับการสังหารหมู่นานกิง และถูกตัดสินประหารชีวิตโดยการยิงเป้าแล้วแขวนคอประจานต่อหน้าสาธารณชน โทษฐานอาชญากรรมสงคราม
ฟีลิป อามอรี

ฟีลิป อามอรี (; 6 มีนาคม ค.ศ. 1940 - 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2006) เป็นนักธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์ชาวฝรั่งเศส เป็นเจ้าของสื่อรายใหญ่ที่มีอิทธิพลที่สุดในฝรั่งเศส เขาเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทการพิมพ์ฟีลิป อามอรี () ผู้ตีพิมพ์หนังสือพิมพ์เลอปารีเซียง () หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นของปารีส และเลกิป () นิตยสารกีฬารายใหญ่ของฝรั่งเศส

บริษัทลูกของอีพีเอ ชื่อว่า องค์การกีฬาอามอรี (Amaury Sport Organisation - ASO) เป็นบริษัทผู้จัดการแข่งขันกีฬารายการสำคัญหลายรายการ เช่น การแข่งขันจักรยานตูร์เดอฟร็องส์, บูเอลตาอาเอสปัญญา, ปารีส-นิส, การแข่งขันรถวิบากปารีส-ดาการ์
คิง แคมป์ ยิลเลตต์

คิง แคมป์ ยิลเลตต์ (; 5 มกราคม ค.ศ. 1855 - 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1932) เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงในฐานะเป็นผู้ประดิษฐ์มีดโกนหนวดแบบนิรภัย (Safety razor) ที่สามารถโกนหนวดโดยไม่จำเป็นต้องระวังมีดบาด และผลิตมีดโกนหนวดแบบเปลี่ยนใบมีด ใช้แล้วทิ้ง วางจำหน่ายในราคาถูกเป็นคนแรก เมื่อ ค.ศ. 1903 ในชื่อผลิตภัณฑ์ "ยิลเลตต์"
เปป กวาร์ดิโอลา

เปป กวาร์ดิโอลา (; เกิดเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1971 ที่เมืองซันต์เปดอร์ บาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา; มีชื่อเต็มว่า ฌูแซ็ป กวาร์ดิโอลา อี ซาลา (Josep Guardiola i Sala)) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีม แมนเชสเตอร์ ซิตี้ กวาร์ดิโอลาเคยเล่นในตำแหน่ง กองกลางตัวรับ และเล่นกับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาเป็นหลัก และยังเป็นส่วนหนึ่งของทีมของ โยฮัน ครัฟฟ์ ที่นำทีมบาร์เซโลนาชนะการแข่งขันยูโรเปียนคัพครั้งแรก กวาร์ดิโอลายังเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเบรสเซีย, สโมสรฟุตบอลโรมา, สโมสรฟุตบอลอัลอาห์ลี และสโมสรฟุตบอลโดราโดสเดอซีนาโลอา ส่วนในการแข่งขันระดับนานาชาติ เป็นตัวแทนของฟุตบอลทีมชาติสเปน และในบางครั้งยังเล่นในนัดกระชับมิตรใหักับฟุตบอลทีมชาติกาตาลุญญาอีกด้วย

หลังจากที่กวาร์ดิโอลาเลิกเล่นฟุตบอลนั้น กวาร์ดิโอลาได้เป็นโค้ชให้กับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาทีมบี และเมื่อ เดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 2008 ประธานสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา ควน บาหอร์ตา ประกาศว่ากวาร์ดิโอลาจะมาแทน ฟรังก์ ไรการ์ด ในตำแหน่งผู้จัดการทีม โดยเซ็นสัญญาเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2008 ในฤดูกาลแรกในฐานะผู้จัดการทีม เมื่อฤดูกาล 2008–09 บาร์เซโลนาชนะ 3 ตำแหน่งคือ ลาลีกา, โคปาเดลเรย์ และยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ในการที่นำทีมชนะยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ทำให้กวาร์ดิโอลาเป็นผู้จัดการทีมที่อายุน้อยที่สุด และในฤดูกาล 2009–10 กวาร์ดิโอลานำทีมบาร์เซโลนาชนะในซูเปร์โกปาเดเอสปาญา โดยชนะแอทเลติกบิลบาโอ และชนะในยูฟ่าซูเปอร์คัพ โดยชนะสโมสรฟุตบอลชาคห์ตาร์โดเนตสค์ และชนะในฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ โดยชนะสโมสรฟุตบอลเอสตูดีอันเตส ทำให้เป็นผู้จัดการที่นำถ้วยรางวัลชนะเลิศให้กับทีม 6 ถ้วยในการแข่งขันเพียงปีเดียว

แต่ในฤดูกาล 2011-2012 ที่บาร์เซโลนาไม่ประสบความสำเร็จ ทั้งในลาลีกาและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก โดยในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกนั้น หลังจากทีมตกรอบรองชนะเลิศ เมื่อเป็นฝ่ายเสมอกับสโมสรฟุตบอลเชลซี ที่สนามแคมป์นู ซึ่งเป็นสนามเหย้าของตัวเอง ตกรอบไปด้วยผลต่างของประตู กวาร์ดิโอลาก็ได้ประกาศจะลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการทีมหลังจบฤดูกาล และขอหยุดพักการทำหน้าที่ผู้จัดการทีมทั้งหมดเป็นการชั่วคราว โดยผลงานในการเป็นผู้จัดการทีมบาร์เซโลนานั้น กวาร์ดิโอลานำทีมบาร์เซโลนาได้ถ้วยรางวัลชนะเลิศทั้งหมด 14 ถ้วย

หลังจากหยุดพักการทำหน้าที่ผู้จัดการทีมทั้งหมดเป็นการชั่วคราวแล้ว บาเยิร์นมิวนิกได้ประกาศเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2013 ว่ากวาร์ดิโอลาจะมาเป็นผู้จัดการทีม ในฤดูกาล 2013-14 หลังจาก ยุพพ์ ไฮน์เคส ได้ประกาศยุติการเป็นผู้จัดการทีมอย่างถาวร

ซึ่งกวาดิโอล่าได้พาบาเยิร์น มิวนิกคว้าแชมป์บุนเดสลีกา เยอรมัน สามปีซ้อน และได้แชมป์เดเอฟเอส โบคาล 2 ถ้วยในฤดูกาล 2013-2014 และในฤดูกาล 2015-2016 หลังชนะดวลจุดโทษดอร์ทมุนท์ ก่อนที่จะลาการเป็นผู้จัดการทีมบาเยิร์น มิวนิก

ต่อมาในต้นปี ค.ศ. 2016 แมนเชสเตอร์ซิตี ในพรีเมียร์ลีก อังกฤษ ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่า ในฤดูกาล 2016–17 กวาร์ดิโอลาจะมาเป็นผู้จัดการทีมแทนที่ของมานวยล์ เปเยกรีนี โดยมีการเซ็นสัญญาเป็นระยะเวลา 3 ปี 
▪ พรีเมียร์ลีก ชนะเลิศ 1 สมัย : 2017-2018

▪ อีเอฟแอลคัพ ชนะเลิศ 1 สมัย : 2017-2018
สาขาวิชารัฐประศาสนศาสนสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ เป็นสาขาวิชาในกำกับของ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ได้ผ่านการเรียนการสอน ด้วยระยะเวลายาวนานกว่า 17 ปี ถือเป็นลำดับที่ 2 ของการก่อตั้งสาขารัฐประศาสนศาสตร์ในภาคเหนือ ปัจจุบันสาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ เป็นสาขาวิชาได้รับความนิยมในการศึกษาต่อทั้งในระดับปริญาตรี ปริญญาโท ทั้งภาคปกติและภาคพิเศษ มากที่สุดในการสมัครเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ของทุกๆปี

พ.ศ. 2538 มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏ พ.ศ. 2538 มีผลทำให้มี การเปลี่ยนชื่อจาก วิทยาลัยครูเชียงใหม่ เป็นสถาบันราชภัฏเชียงใหม่ พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดการบริหารงานคณะวิชา โดยเรียกชื่อใหม่ว่าคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และประกอบด้วย 17 โปรแกรมวิชา และ 3 หมู่วิชา ที่เปิดสอนในขณะนั้น

สิงห์นครพิงค์

"สิงห์นครพิงค์" เป็นตราสัญลักษณ์ประจำหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ โดยมีความเป็นมาเนื่องจากมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ถูกก่อตั้งขึ้นมาเป็นมหาวิทยาลัยเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น โดยที่ตั้งมหาวิทยาลัย ตั้งอยู่ในวิทยาเขตเวียงบัว อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีพระธาตุดอยสุเทพเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดเชียงใหม่ ประกอบชัยภูมิที่ตั้งมหาวิทยาลัยถูกล้อมด้วยชุมชนเมืองเชียงใหม่ จึงเป็นที่มาของคำว่านครพิงค์ หรือชื่อเดิมของเมืองเชียงใหม่ จึงเป็นที่มาทั้งหมดของ สิงห์นครพิงค์ หรือ สิงห์ชมพู

สีน้ำตาล เป็นสีประจำสาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ เป็นสีประจำชุดครุ่ยในชุดประกอบพิธีพระราชทานปริญญาบัตร

รปศ. รวมใจเป็นหนึ่ง เพื่อประเทศชาติและปวงชนชาวไทย

สูตรปรบมือ
1 12 1234 12 1234 12 12 1 PA
บูเกอร์ ที

บูเกอร์ ฮัฟแมน จูเนียร์ (Booker Huffman, Jr.) เกิดวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1965 อดีตนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ บูเกอร์ ที (Booker T) ได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2013

ในรอยัลรัมเบิล (2011) บูเกอร์ได้มาร่วมปล้ำรอยัลรัมเบิลนักมวยปล้ำ 40 คน ซึ่งได้ออกมาปล้ำเป็นลำดับที่21 แต่ก็ไม่ชนะซึ่งถูกเหวี่ยงออกนอกเวทีโดยเมสัน ไรอัน สมาชิกของเดอะเน็กซัส หลังจากศึกรอยัลรัมเบิล บูเกอร์ได้มาเป็นผู้บรรยายในสแมคดาวน์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 บูเกอร์ได้เป็นผู้บรรยายในสนามช่วงไมเคิล โคลเจอกับเจอร์รี ลอว์เลอร์ โดยมีสโตน โคลด์ สตีฟ ออสตินเป็นกรรมการพิเศษ และเมื่อลอว์เลอร์ชนะ บูเกอร์มาแสดงความยินดีและมาขอเบียร์จากสโตน โคลด์ เลยโดนท่าสตันเนอร์ของสโตน โคลด์ ต่อมาบูเกอร์ก็กลับมาปล้ำอีกครั้งโดยชนะแจ็ก สแวกเกอร์ไปแบบ Count-out หลังแมตช์ในขณะที่สแวกเกอร์จะเดินกลับไปหลังฉากสแวกเกอร์ก็ถูกอีแวน บอร์นลอบทำร้ายทำให้ต้องหนีขึ้นมาบนเวทีแต่ก็ไม่วายถูกบูเกอร์ใช้ท่า Scissor Kick ใส่สแวกเกอร์ ต่อมาได้เปิดศึกกับแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล โคดี โรดส์ และท้าชิงแชมป์ในแต่ก็ไม่สำเร็จ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28บูเกอร์ได้เข้าร่วมทีมของทีโอดอร์ ลองแพ้ทีมของจอห์น โลรีนายติสในแท็กทีม 12 คน ในสแมคดาวน์ 3 สิงหาคม 2012 บูเกอร์ได้เป็นผู้จัดการทั่วไปของสแมคดาวน์ จากการแต่งตั้งโดยวินซ์ แม็กแมน ในสแมคดาวน์ 19 กรกฎาคม 2013 วินซ์ประกาศให้วิกกี เกร์เรโรเป็นผู้จัดการคนใหม่ของสแมคดาวน์ ปี2017ได้มาเป็นผู้บรรยายฝั่งรอว์
การตีโฉบฉวยอ่าวซูดา

การจู่โจมอ่าวซูดา () เป็นการโจมตีขนาดเล็กของกองทัพเรืออิตาลีบริเวณอ่าวซูดา เกาะครีต ระหว่างช่วงเช้ามืดของวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1941 เรือลาดตระเวนหนัก เอชเอ็มเอส ยอร์ก ของกองทัพเรืออังกฤษ และเรือลำเลียงนอร์เวย์ เพริเคิลส์ ถูกทุ่นระเบิดของอิตาลีจนไร้สมรรถภาพและจมลงในที่สุด
จิมมี สนูกา

เจมส์ รีเออร์ สนูกา (James Reiher Snuka) (ชื่อเกิด เจมส์ ไวลีย์ สมิธ James Wiley Smith; 1 มีนาคม ค.ศ. 1943 – 15 มกราคม ค.ศ. 2017) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและนักแสดงชาวอเมริกัน อดีตนักมวยปล้ำWWE เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ จิมมี "ซุปเปอร์ฟาย" สนูกกา (Jimmy "Superfly" Snuka) เป็นพ่อของจิมมี รีเออร์ จูเนียร์และทามีนา สนูกา ได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 1996

"ซูเปอร์ฟลาย" คือหนึ่งในนิคเนมที่เจ๋งสุดตลอดกาลของวงการมวยปล้ำ วันนี้จะขอพาแฟนๆ รุ่นใหม่ไปรู้จักกับ จิมมี่ "ซูเปอร์ฟลาย" สนูก้า ให้มากขึ้นกว่าเดิม ในฐานะต้นตำรับการขึ้นเชือกเส้นที่สามของเวที แล้วกระโดดทิ้งบอมบ์ใส่คู่ต่อสู้ในชื่อ Superfly Splash ท่าไม้ตายอันลือลั่นของเจ้าตัว

นี่คือเด็กที่เกิด และโตมาจากฟิจิ เกาะซึ่งเป็นประเทศในแถบโอชิเนีย สนูก้า เริ่มฝึกท่าไม้ตายของเขาตั้งแต่สมัยเด็กด้วยการกระโดดจากหน้าผาลงสู่น้ำทะเล กระทั่งปี 1969 ก็ได้เริ่มต้นออกเดินทางไปยังฮาวายเพื่อการปล้ำอาชีพตามที่ใฝ่ฝัน โดยแต่งตัวแบบชาวเกาะ และปล้ำเท้าเปล่าอันเป็นเอกลักษณ์ พร้อมใช้ท่า Superfly Splash นี่แหละ หากินไปเรื่อยๆ จนโด่งดังทั่วประเทศอเมริกา ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับ WWE ในปี 1982

สนูก้า เปิดตัวกับค่ายยักษ์ใหญ่โดยมี "กัปตัน" ลู อัลบาโน่ เป็นผู้จัดการส่วนตัว และไม่นานก็ได้โอกาสท้าชิงแชมป์โลกกับ บ็อบ แบ็คลันด์ ใน Cage Match ที่ถ้าใครสามารถออกจากกรงเหล็กได้ก่อนจะเป็นฝ่ายชนะ ที่จริง "ซูเปอร์ฟลาย" ต้องได้แชมป์โลกแล้ว เมื่อเขาอัด แบ็คลันด์ ลงไปนอนกองกับพื้นเวที แล้วไต่ขึ้นไปยืนบนขอบกรงเหล็กแบบนิ่มๆ แต่แทนที่จะปีนออกไปเพื่อชัยชนะ เขากลับใส่ท่า Superfly Splash ทิ้งดิ่งจากความสูงที่มากกว่าปกติลงมาแบบบ้าบิ่น โชคร้ายที่ แบ็คลันด์ หลบได้ เลยเป็นท่าไม้ตายนี่แหละที่ทำร้ายเขาเอง สนูก้า กระโดดลงมาวัดพื้นเต็มๆ ทำให้ แบ็คลันด์ ค่อยๆ กลิ้งออกทางประตูไป และป้องกันแชมป์สำเร็จ

แม้จะไม่เคยได้แชมป์อะไรเลยใน WWE แต่ สนูก้า กวาดเข็มขัดมาครองได้แทบทั้งหมดแล้วตอนปล้ำอยู่ค่ายอื่นๆ หลายครั้งที่เขาต้องแพ้แบบน่าเจ็บใจเวลาปล้ำแมตช์สำคัญๆ และหนึ่งในนั้นคือการแพ้ต่อ ดิ อันเดอร์เทเกอร์ ในศึกเรสเซิลเมเนีย ปี 1991 ซึ่งเป็นก้าวแรกของเด๊ดแมนสู่การทำสถิติอันเป็นตำนานยิ่งใหญ่ในศึกดังกล่าวมาจนถึงทุกวันนี้

เขาเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2017 ด้วยวัย 73 ปี
ดาการ์แรลลี

ดาการ์แรลลี หรือ เดอะ ดาการ์ ในอดีตรู้จักกันในชื่อ ปารีส-ดาการ์ เป็นการแข่งขันรถประจำปี ที่จัดการแข่งขันโดยองค์กรกีฬาอามอรี (Amaury Sport Organisation - ASO) บริษัทสัญชาติฝรั่งเศสที่ก่อตั้งโดยฟิลิปเป อามอรี จัดการแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1978

เส้นทางการแข่งขันส่วนใหญ่เริ่มต้นจากปารีส ประเทศฝรั่งเศส มีเส้นทางผ่านภูมิประเทศทุรกันดารหลากหลายชนิดทั้งทะเลทราย บ่อโคลน ทุ่งหญ้า ทุ่งหิน หุบผาสูงชัน เนินทรายในทวีปยุโรปและทวีปแอฟริกา ไปสิ้นสุดที่ดาการ์ ประเทศเซเนกัล แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์สังหารนักท่องเที่ยวชาวฝรั่งเศสในประเทศมอริเตเนียในช่วงปลายปี 2007 โดยกลุ่มก่อการร้ายอัลกออิดะฮ์ ทำให้เกิดความกังวลเรื่องความปลอดภัยของผู้ร่วมแข่งขัน จนต้องงดการแข่งขันในช่วงต้นปี 2008 และย้ายการแข่งขันไปจัดในทวีปอเมริกาใต้ ที่อาร์เจนตินาและชิลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 จนถึงปัจจุบัน

การแข่งขันแบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ รถจักรยานยนต์ รถยนต์ (น้ำหนักต่ำกว่า 3,500 กิโลกรัม) และรถบรรทุก (น้ำหนักมากกว่า 3,500 กิโลกรัม) เส้นทางการแข่งขันในแต่ละวัน มีตั้งแต่ระยะทางสั้นๆ จนถึงเฉลี่ย 800-900 กิโลเมตร

เคยมีนักแข่งชาวไทย 2 คน ที่เข้าร่วมการแข่งขันรายการนี้จนจบ ได้แก่ พรสวรรค์ ศิริวัฒนกุล ในปี 1992-1995 และมานะ พรศิริเชิด ในปี 2009 ทั้งสองคนสังกัดทีมมิตซูบิชิ มอเตอร์ส
แยน แฮร์มันสัน

แยน แฮร์มันสัน () เกิด ค.ศ. 1942 เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกวิชาไอคิโดรายแรกในสวีเดน โดยเป็นเพียงรายเดียวของยุคที่ยังคงทำการฝึกฝนวิชาไอคิโด และเป็นหนึ่งในผู้ดำเนินการด้านไอคิโดที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในประเทศ อันดับของเขาคือชิฮัน 7 ดั้ง ในองค์กรไอคิโดไอคิไค

ประสบการณ์แรกของแฮร์มันสันในบูโด ซึ่งเป็นศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่น คือช่วงที่อยู่ในบ้านเกิดของเขาในสตอกโฮล์ม ช่วงค.ศ. 1959 เมื่อเขาเริ่มต้นการเรียนยูโดกับเจอร์ราด โกเซน ผู้ซึ่งเดินทางมาจากเนเธอร์แลนด์ในช่วงเวลาที่มีความสำคัญสำหรับการเผยแพร่บูโดในสตอกโฮล์ม โกเซนได้พบหนังสือเกี่ยวกับไอคิโดในฝรั่งเศส เขาได้แนะนำโดยหนังสือกับเทปไอคิโดของฝรั่งเศสซึ่งมีมิโนรุ โมชิสึกิ ได้แสดงทักษะด้านไอคิโด โกเซนและแฮร์มันสันเริ่มทดสอบเทคนิคไอคิโดในปี ค.ศ. 1962 ซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นของไอคิโดในประเทศสวีเดน เป็นเรื่องธรรมดาที่ทั้งคู่ได้รับสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ตัวอย่างเช่น ได้เข้าใจผิดด้านชุดฮากามะสีเข้มแบบกว้าง ซึ่งกางเกงจีบกว้างมักใส่ช่วงนอกเหนือจากปกติเป็นชุดฝึกเคโคกิสีขาว สำหรับเป็นกระโปรง แฮร์มันสันได้ขอร้องให้แม่ของเขาได้ทำขึ้นมาชุดหนึ่งสำหรับเขา แต่จะแยกตัวในระหว่างช่วงการสาธิตไอคิโดที่แฮร์มันสันได้จัดขึ้น โกเซนกับแฮร์มันสันยังได้เดินทางไปยังฝรั่งเศสเพื่อฝึกไอคิโดกับทาดาชิ อาเบะ ด้วยเช่นกัน

ในค.ศ. 1965 แฮร์มันสัน ได้ย้ายไปอยู่ที่กรุงโตเกียวในประเทศญี่ปุ่น เพื่อฝึกวิชาไอคิโดที่สำนักไอคิไคฮอนบุ เพื่อการสร้างชีวิตใหม่ เขาได้ทำทุกอย่างตั้งแต่การทำความสะอาดหน้าต่างไปจนถึงการแสดงมวยปล้ำ ที่ฮอนบุแห่งนี้เองที่เขาได้รับรางวัล 4 ดั้งในท้ายที่สุด ซึ่งเป็นอันดับที่ชาวตะวันตกทั่วไปไม่เคยได้รับในสมัยนั้น และด้วยเหตุนี้เขาจึงมีชื่อเล่นว่า "แจน โยดัน" (Janne Yodan) ซึ่งเป็นสิ่งที่สื่อถึงตัวเขาในญี่ปุ่น ("Janne" เป็นชื่อโดยทั่วไปของแยน และ "Yodan" หมายถึงดั้งขั้นสี่) ซาดาเทรุ อาริคาว่า ซึ่งเป็นครูที่สำนักฮอนบุได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้มีอิทธิพลรายสำคัญของแฮร์มันสัน เมื่อเดินทางกลับไปสวีเดนในปีค.ศ. 1980 แฮร์มันสันได้เริ่มต้นการฝึกอบรมและการเรียนการสอนที่โดโจในเขตชานเมืองทางตอนใต้ของกรุงสตอกโฮล์ม ซึ่งมีชื่อว่า ฟาร์สตา ไอคิโดคลับ (Farsta aikidoklubb)

ตั้งแต่ค.ศ. 1994 แฮร์มันสันเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ในคณะกรรมการการจัดลำดับในไอคิไคของสวีเดน ในค.ศ. 1995 เขาได้รับรางวัล 6 ดั้ง ซึ่งถือเป็นรางวัลที่ชาวสวีเดนต้องใช้ระยะเวลาหลายปีในการได้รับตำแหน่งเดียวกันนี้ แล้วเขาก็ได้รับ 7 ดั้งในปีค.ศ. 2006

ในปีค.ศ. 1998 เมื่อฮอนบุได้รับสิทธิจากไอคิโดของสวีเดนในการจัดอันดับดั้งโดยไม่ต้องขึ้นอยู่กับตำแหน่งชิฮันของญี่ปุ่นในปัจจุบัน มันจึงสามารถสันนิษฐานได้ว่าชื่อของแฮร์มันสันในคณะกรรมการให้คะแนนจะเป็นปัจจัยที่สำคัญ เมื่อสำนักฮอนบุให้ออกชื่อตำแหน่งชิฮันครั้งแรกอย่างเป็นทางการ ก็ได้มีเจ็ดรายที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่น (จนถึงราวปีค.ศ. 2002) แฮร์มันสันเป็นหนึ่งในบรรดาบุคคลเหล่านั้น ตั้งแต่ฟาร์สตา ไอคิโดคลับ ได้ปิดตัวลงในค.ศ. 2003 แฮร์มันสันก็ไม่ได้ทำการสอนอย่างสม่ำเสมออีกต่อไป เนื่องจากเขาต้องทนทุกข์ทรมานจากการที่สะโพกไม่มีแรง ซึ่งได้รับการบรรเทาอาการลงบางส่วนโดยการผ่าตัด แม้ว่าจะมีผลเป็นอุปสรรคขัดขวางต่อการเคลื่อนไหวของเขา แต่เขาก็ยังคงสอนอยู่ที่การจัดสัมนา และนอกจากนี้ยังสามารถพบการฝึกอบรมที่สำนักไอคิโดอิยาซากา (Iyasaka) ในสตอกโฮล์มได้เช่นกัน

เรื่องที่น่าสนใจอีกประการของแฮร์มันสันนอกเหนือจากเรื่องของกระโปรง คือเหตุการณ์หนึ่งที่เขาจับคนในการฝึกอบรมที่สำนัก ต่างรู้จักกันว่าเป็นสิ่งที่โหดร้ายสำหรับการเริ่มต้น ซึ่งมักจะมีเสียงมาจากทางหน้าต่างว่า "แบบแข็งหรือแบบอ่อน"
ก็อทลีพ ไดม์เลอร์

ก็อทลีพ วิลเฮ็ล์ม ไดม์เลอร์ (; 17 มีนาคม ค.ศ. 1830 – 6 มีนาคม ค.ศ. 1900) เป็นวิศวกรชาวเยอรมัน เป็นผู้บุกเบิกการผลิตเครื่องยนต์สันดาปภายในและพัฒนารถยนต์ และร่วมกับวิลเฮ็ล์ม ไมบัค ผลิตรถจักรยานยนต์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1885 ต่อมาทั้งสองได้ร่วมกันก่อตั้งบริษัทเดมเลอร์มอเตอร์ (Daimler Motors Corporation) ซึ่งต่อมารวมตัวกับบริษัทของคาร์ล เบ็นทซ์ กลายเป็นเดมเลอร์-เบนซ์ (บริษัทเดมเลอร์ เอจี ในปัจจุบัน) ผู้ผลิตรถยนต์เมอร์เซเดส-เบนซ์
ไลโพโปรตีน

ไลโพโปรตีน () เป็นสารประกอบเชิงซ้อนที่มีหน้าที่ทำให้ร่างกายสามารถขนส่งไขมันไปในน้ำ (ได้แก่ เลือด และของเหลวภายนอกเซลล์) ได้ มีชั้นของฟอสโฟไลปิดและคอเลสเตอรอลอยู่ที่ขอบชั้นนอก โดยหันด้านไฮโดรฟิลิกหรือด้านที่ละลายน้ำได้ออกไปด้านนอกเพื่อสัมผัสกับน้ำ และมีด้านไฮโดรโฟบิกหรือด้านที่ละลายน้ำไม่ได้หันเข้ามาด้านใน
โรเบิร์ต โอ วิลสัน

โรเบิร์ต โอ วิลสัน แพทยศาสตรบัณฑิต (5 ตุลาคม 1906 — ) เป็นแพทย์ชาวอเมริกันและมิชชันนารีนิกายโปรแตสแตนท์ วิลสันเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันและได้รับการฝึกทางการแพทย์จากสถาบันแพทยศาสตร์ฮาร์วาร์ด และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1929 เขาเดินทางกลับนานกิงใน ค.ศ. 1936 โดยเข้าทำงานในโรงพยาบาลนานกิง ท่ามกลางความโกลาหลและการนอกเลือดเมื่อกองทัพญี่ปุ่นเข้ายึดครองนานกิง วิลสันได้ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในหน้าที่ของเขา และเป็นเพียงหนึ่งในแพทย์เพียงหยิบมือที่ยังอาศัยอยู่ในเมือง ณ ค.ศ. 1937
อาเลกซันโดรส นีโกลาอีดิส

ที่ 5 - เวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิป โคเปนเฮเกน 2009 เฮฟวีเวต 
ที่ 5 - เวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิป ปักกิ่ง 2007 เฮฟวีเวต
ที่ 5 - เวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิป การ์มิช 2003 เฮฟวีเวต
อาเลกซันโดรส นีโกลาอีดิส (; ) เกิดวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1979 ในเทสซาโลนีกี ประเทศกรีซ เป็นนักกีฬาเทควันโดโอลิมปิก เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่จัดขึ้นในเอเธนส์ ภายหลังจากที่แพ้ต่อมุน แท-ซ็อง จากเกาหลีใต้ซึ่งเป็นผู้ที่ได้รับรางวัลเหรียญทอง

เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2008 อาเลกซันโดรส นีโกลาอีดิส ได้รับเกียรติให้เป็นผู้ถือคบเพลิงคนแรกของการวิ่งคบเพลิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ต่อมาในวันที่ 11 เมษายนของปีเดียวกันนี้ เขาชนะรายการยูโรเปียนแชมเปียนชิปในกรุงโรมหลังจากแสดงฝีมือการต่อสู้สี่ครั้ง

ภายหลังจากนั้น อาชีพของเขาได้เริ่มขึ้นในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่ปักกิ่ง นีโกลาอีดิสได้รับรางวัลเหรียญเงินโอลิมปิกในรุ่น 80 กิโลกรัม ภายหลังจากที่แพ้ต่อชา ทง-มิน จากเกาหลีใต้ในรอบชิงชนะเลิศ
23 มินนิทส์อินเฮล

23 มินนิทส์อินเฮล () เป็นหนังสือซึ่งมีแก่นของศาสนาคริสต์และเป็นหนังสือขายดีของนิวยอร์กไทมส์ เขียนโดย บิล ไวส์ และได้รับการตีพิมพ์โดย คาริสมาเฮาส์ ใน พ.ศ. 2549 เนื้อหาในหนังสืออ้างว่าเขียนจากเรื่องจริงและเล่าถึงประสบการณ์ที่ผู้เขียนอ้างว่าได้ใช้เวลา 23 นาทีในนรก หนังสือและเนื้อหาที่บรรจุทำให้ไวส์ได้รับเชิญให้ออกไปพูดในหลายโอกาส ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วเป็นโบสถ์หรือองค์การศาสนาคริสต์อื่น ๆ

ไวส์กล่าวว่าเขาเป็นคริสเตียนตั้งแต่ พ.ศ. 2513 แต่ไม่เคยศึกษาเรื่องนรกมาก่อนประสบการณ์ดังกล่าว ซึ่งเกิดขึ้นในคืนวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ตามที่ระบุไว้ในหนังสือ ไวส์ ซึ่งในเวลาต่อมากลายมาเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ พบว่าตนเองอยู่ในห้องขังที่มีความสูงอย่างน้อย 15 ฟุต (4.6 เมตร) และมีพื้นที่ 10 (3.0 เมตร)× 15 ฟุต (4.6 เมตร) ที่ซึ่งมีสัตว์ร้ายกลิ่นเน่าเปื่อยสองตัว อันเป็นบุคลาธิษฐานของความชั่วร้ายและความกลัว พูดในภาษาซึ่งดูหมิ่นศาสนา ไวส์กล่าวว่าสิ่งมีชีวิตดังกล่าวมีกำลังมากกว่ามนุษย์อย่างน้อยหนึ่งพันเท่า และตามการระบุของไวส์ สัตว์ร้ายดังกล่าวได้โยนเขาเข้ากับกำแพงหิน ทำให้กระดูกของเขาหัก จากนั้นจึงฉีกเนื้อของเขาออก

ไวส์กล่าวว่า อย่างไรก็ตาม เขาสามารถคลานออกจากห้องขังนั้นได้ ที่ซึ่งเขาได้ยินเสียงคนนับพันล้านคนที่อยู่ในนรก และกล่าวต่อไปว่า จากนั้นเขาได้พบกับพระเยซู ผู้ตรัสแก่เขาให้บอกมนุษย์คนอื่นว่านรกมีอยู่จริง ไวส์กล่าวว่าประสบการณ์นี้สิ้นสุดลงเมื่อพบว่าตนเองกำลังตื่นขณะอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นของเขา โดยที่กรีดร้องด้วยความกลัว

23 มินนิทส์อินเฮล อยู่ในรายชื่อหนังสือขายดีของนิวยอร์กไทมส์อย่างน้อยสามสัปดาห์ในประเภทหนังสือสารคดีปกอ่อน

คำกล่าวอ้างในหนังสือของไวส์ได้รับปฏิกิริยาเชิงถากถางจากนักเขียนบางคน ทั้งจากสื่อคริสเตียนและสื่อไม่อิงศาสนา ร็อบ มอล จากคริสติแอนิตีทูเดย์ ได้เขียนถึงคำกล่าวของไวส์ที่ว่านรก "ร้อน - เกินว่าจะเป็นไปได้ที่สิ่งมีชีวิตจะอาศัยอยู่มาก" โดยให้ความเห็นว่า "น่ายินดียิ่งที่มันเป็นนรก ทุกคนยกเว้นไวส์ได้ตายหมดแล้ว" จอห์น ซูเธอร์แลนด์ เขียนถึงหนังสือของไวส์ในเดอะนิวสเตทส์แมน กล่าวว่า ไวส์ "ค่อนข้างง่องแง่ง" และบรรยายเสียงของคนที่กรีดร้องนับพันล้านคนนั้นว่า "น่ารำคาญ"

นักเขียนคนอื่นได้แสดงทัศนะที่ร้ายกาจกว่า สตีเวน เวลส์ ได้เขียนในฟิลาเดลเฟียวีคลีว่า "ไวส์นั้นอาจจะผิดหรือถูกก็ได้ และถ้าเขาถูกจริง เช่นนั้นพระเจ้าก็ทรงเป็นทรราชบ้าคลั่ง" นักเขียนจากนอร์เทิร์นไอโอวัน หนังสือพิมพ์นักเรียนของมหาวิทยาลัยนอร์เทิร์นไอโอวา อธิบายว่าหนังสือเป็น "23 นาทีแห่งความไร้สาระ" และพรรณนาความสำเร็จของหนังสือว่าเป็นสัญลักษณ์ความผิดของศาสนาคริสต์และศาสนาโดยรวม

ในอีกแง่หนึ่ง ลอเรนซ์ หยาง คอลัมนิสต์จากหนังสือพิมพ์ฟิลิปปินส์-อเมริกัน เอเซียนเจอร์นัล ได้อุทิศสองคอลัมน์เขียนถึงหนังสือของไวส์ โดยระบุว่าเป็นการบรรยายถึงนรกอย่างแม่นยำ นักเขียนอิสระ บิลลี บรูซ ได้เขียนในไอร์ออนทอนทริบบิวน์ ว่า "ผมเชื่อมั่นในนิมิตของบิล ไวส์ทั้งหมด และหวังว่าคนอื่น ๆ จำนวนมากจะอ่านหนังสือเล่มนี้ คู่กับพระคัมภีร์ไบเบิล ... อ่านหนังสือของบิล ไวส์ 23 มินนิทส์อินเฮล แล้วคุณจะพบว่าคุณไม่ต้องการใช้เวลาสักวินาทีเดียวในสถานที่แห่งนั้น"
รายชื่อภาพยนตร์ของสหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล

นี่คือ รายชื่อภาพยนตร์ของสหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล หรือ ภาพยนตร์โดยสหมงคลฟิล์ม
วาซิลี ซามาร์สกี-บีโฮเวตส์

วาซิลี ซามาร์สกี-บีโฮเวตส์ (; 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1803 — 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1870) เป็นวิศวกรเหมืองชาวรัสเซียและเป็นหัวหน้าเหล่าทหารช่างเหมืองรัสเซีย ระหว่าง ค.ศ. 1845 และ ค.ศ. 1861 ชื่อของแร่ซามาร์สไกต์ และธาตุเคมีซาแมเรียมตั้งตามชื่อของเขา เขาเป็นบุคคลแรกที่ชื่อถูกนำไปตั้งเป็นชื่อของธาตุเคมี

ซามาร์สกี-บีโฮเวตส์เกิดในตระกูลชั้นสูงในมณฑลทอมสก์ ซึ่งตั้งอยู่ในประเทศรัสเซียส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชียพ้นเทือกเขายูรัลไป เขาได้รับการศึกษาด้านช่างทหารที่เหล่านายร้อยการเหมืองท้องถิ่น และหลังจากสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1823 ก็ได้เข้ารับราชการในตำแหน่งทหาร ณ โรงงานโคลีวัน-เรซุร์เร็กติออน และเหมืองแร่ที่เกี่ยวข้องในเทือกเขายูรัล ค.ศ. 1828 เขาได้ถูกย้ายไปยังเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ที่ซึ่งเขาเข้ารับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยคณะรัฐมนตรีรัสเซีย หัวหน้าเสมียนในกรมเหมืองแร่ นายทหารผู้ช่วยอาวุโส และนายทหารฝ่ายเสนาธิการของเหล่าวิศวกรเหมืองแร่ ค.ศ. 1834 เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นร้อยเอก และใน ค.ศ. 1845 เป็นพันเอก ปีต่อมา เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเสนาธิการเหล่าวิศวกรเหมืองแร่และดำรงตำแหน่งจนกระทั่ง ค.ศ. 1861 ในขณะที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเสนาธิการ เขาเริ่มสอนที่สถาบันเหมืองแร่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กและกลายมาเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ของสถาบัน เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นพลโทใน ค.ศ. 1860 และในปีต่อมาได้กลายมาเป็นประธานคณะกรรมการเหล่าวิศวกรเหมืองแร่ เช่นเดียวกับประธานคณะกรรมการชำระกฎบัตรเหมืองแร่ เขาได้ขอลาหยุดพักร้อนสามเดือนใน ค.ศ. 1862 เพื่อเข้าร่วมนิทรรศการวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศในลอนดอนและเสียชีวิตใน ค.ศ. 1870 ซามาร์สกี-บีโฮเวตส์เป็นนายทหารที่ได้รับรางวัลเป็นจำนวนมากโดยไม่มีประวัติด่างพร้อย

ตัวซามาร์สกี-บีโฮเวตส์เองมิได้เกี่ยวข้องกับการศึกษาซามาร์สไกต์และซาแมเรียมแต่อย่างใด แต่ในฐานะนายทหารเหมืองแร่ เขาจึงได้รับอนุญาตให้เข้าถึงตัวอย่างแร่จากเทือกเขายูรัลและนำไปให้กับผู้เชี่ยวชาญแร่ชาวเยอรมัน กุสตาฟ โรเซอ โรเซอใน ค.ศ. 1839 ได้อธิบายถึงแร่ใหม่ในตัวอย่างแร่และตั้งชื่อว่าอูราโนทันทาลุม โดยเชื่อว่าองค์ประกอบของมันส่วนใหญ่ประกอบด้วยธาตุแทนทาลัม ค.ศ. 1846-47 พี่ชายและเพื่อนร่วมงานด้านแร่วิทยา ไฮน์ริช โรเซอ ค้นพบว่าส่วนประกอบหลักของแร่คือ ไนโอเบียม และเสนอให้ใช้ชื่ออื่นเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน ชื่อที่ถูกเลือกใหม่คือ ซามาร์สไกต์ ซึ่งเป็นเพียงการขอบคุณบทบาทของซามาร์สกี-บีโฮเวตส์ในการเข้าถึงตัวอย่างแร่ ในภายหลัง ธาตุแลนทาไนด์จำนวนมากถูกแยกออกมาจากแร่ชนิดนี้ ซึ่งหนึ่งในนั้น คือ ซาแมเรียม ก็ได้รับการตั้งชื่อตามแร่ดังกล่าว จึงถือเป็นการให้เกียรติซามาร์สกี-บีโฮเวตส์อีกครั้งหนึ่งด้วย
ทิล อ็อยเลินชปีเกิล

ทิล อ็อยเลินชปีเกิล () เป็นตัวละครในตำนานพื้นบ้านเยอรมันยุคกลาง ว่ากันว่าเป็นชายชาวชนบทจากเมืองเบราน์ชไวค์ที่ออกตระเวนท่องไปในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ โบฮีเมีย และอิตาลี ชอบทำอะไรตลกขบขัน เป็นที่พอใจของบุคคลทั่วไปที่ได้รู้จัก มีชีวิตอยู่ราว ค.ศ. 1300 ถึง 1350 เรื่องราวของเขาได้รับการบอกเล่าสืบต่อกันมา และได้รับการบันทึกเป็นครั้งแรกในหนังสือชื่อ เมื่อ ค.ศ. 1510 และ ค.ศ. 1515 เป็นภาษาเยอรมัน และได้รับการแปลเป็นภาษาอื่น ๆ หลายภาษา
การประชุมรัฐบาลไรช์ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1941

การประชุมรัฐบาลไรช์ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1941 เป็นการประชุมระหว่างอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดของพรรคนาซี โดยมีผู้นำคนสำคัญเกือบทุกคนของพรรคเข้าร่วมการประชุม เพื่อฟังฮิตเลอร์ประกาศการทำลายล้างชนชาติยิวในอนาคต แต่การประชุมดังกล่าวเป็นที่รู้จักกันน้อยกว่าการประชุมวานเซ

ฮิตเลอร์ได้ประกาศต่อไรช์ซไลเทอร์และเกาไลเทอร์เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม โดยยกคำพูดมาจากถ้อยแถลงก่อนหน้านี้เมื่อ 30 มกราคม ค.ศ. 1939:
ด้วยการเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สองของญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 และการประกาศสงครามต่อสหรัฐอเมริกาของนาซีเยอรมนีเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม สงครามดังกล่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาข้อความข้างต้นแล้ว ก็ถือว่าได้กลายมาเป็น "สงครามโลก" อย่างแท้จริง

ในที่ประชุมไรชส์ทาค อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ประกาศสงครามต่อสหรัฐ โดยมีการถ่ายทอดคำปราศรัยออกทางวิทยุด้วยเช่นกัน วันรุ่งขึ้น ตอนบ่ายของวันที่ 12 ธันวาคม เขาได้ประชุมกับผู้นำคนสำคัญที่สุดของพรรคนาซี

ตอนบ่ายวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ฮิตเลอร์ออกคำสั่งให้สมาชิกระดับผู้นำของพรรคนาซีให้เข้าประชุมในห้องส่วนตัวของเขาในทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์ เนื่องจากการประชุมมีขึ้นในห้องส่วนตัวแทนที่จะเป็นห้องทำงานของฮิตเลอร์ จึงไม่มีบันทึกอย่างเป็นทางการถึงการประชุมดังกล่าว อย่างไรก็ตาม ข้อความในบันทึกประจำวันของเกิบเบลส์และแฟรงก์ได้ยืนยันถึงการประชุมดังกล่าว

โยเซฟ เกิบเบลส์ได้บันทึกถ้อยคำของฮิตเลอร์ไว้ในบันทึกของเขา:

เกี่ยวกับปัญหาชาวยิว ฟือเรอร์ได้กำหนดให้ยกเลิกการรอกำหนดเสีย เขาชาวยิวว่าถ้าพวกเขาก่อสงครามโลกอีกครั้งหนึ่ง มันจะนำไปสู่การล่มสลายของพวกเขาเอง คำพูดเหล่านี้ไม่ใช่เพียงการกล่าวอย่างไร้ความหมาย ขณะนี้สงครามโลกได้มาถึงแล้ว การทำลายล้างของชนชาติยิวจะต้องเป็นผลสืบเนื่องอย่างแน่นอน คำถามนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการแสดงความรู้สึกแต่อย่างใด เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อมีความรู้สึกเห็นใจพวกยิว แต่ย่อมจะเป็นชาวเยอรมันของพวกเรา ถ้าชาวเยอรมันเสียสละชีวิต 160,000 ชีวิตในการทัพด้านตะวันออก แล้วผู้ที่ริเริ่มความขัดแย้งอันนองเลือดนี้จะต้องชดใช้ด้วยชีวิตของพวกเขา
นอกเหนือไปจากข้อเท็จจริงที่ว่า "สงครามยุโรป" ได้ขยายตัวเป็น "สงครามโลก" อีกเหตุผลหนึ่งสำหรับการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวจะต้องมองข้อเท็จจริงที่ว่าการเข้าสู่สงครามของสหรัฐอเมริกาหมายความว่าประชากรชาวยิวได้สูญเสียคุณค่าของการเป็นตัวประกันสำหรับฮิตเลอร์ ซึ่งมีไว้ป้องกันการเข้าสู่สงครามนี้ และเขาจึงมีอิสระที่จะตัดสินใจดำเนินการตามแผนการระยะยาว

สำหรับการประชุมวานเซที่เป็นที่รู้จักกันมากกว่าในเดือนมกราคม ค.ศ. 1942 เป็นก้าวต่อไปสำหรับแผนการของนาซีที่จะกำจัดชาวยิว อย่างไรก็ตาม ไม่เหมือนกับการประชุมครั้งนี้ การประชุมวานเซมีผู้เข้าร่วมประชุมส่วนใหญ่เป็นข้ารัฐการอาวุโส ทั้งยังเป็นการทำลายคำกล่าวอ้างที่ว่าฮิตเลอร์ไม่ทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการล้างชาติโดยนาซีและเป็นเพียงการดำเนินการของผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาโดยที่ไม่รู้เห็นเลย

การประชุมดังกล่าวถือเป็นจุดหักเหของทัศนคติรัฐบาลนาซีที่มีต่อชาวยิว โดยเป็นการเปลี่ยนแปลงจากการโฆษณาชวนเชื่อ การข่มขู่และการโจมตีมาเป็นการทำลายล้างอย่างสมบูรณ์และมีการเตรียมการไว้ ซึ่งสำหรับขั้นตอนหลังนี้ได้เริ่มขึ้นแล้วในบางส่วนของยุโรปตะวันออกตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1941

ผู้เข้าร่วมประชุมในการประชุมดังกล่าวจะต้องเป็นสมาชิกระดับสูงของพรรคนาซี ไม่มีรายนามผู้เข้าร่วมการประชุมดังกล่าวอย่างเป็นทางการ แต่รายชื่อผู้นำของนาซีเยอรมนีด้านล่างนี้ จากทั้งหมด 50% เป็นที่ทราบกันว่าได้ร่วมประชุมด้วย:

ผู้ที่ทราบกันว่าไม่ได้เข้าร่วมการประชุม ได้แก่ แฮร์มันน์ เกอริง ซึ่งไม่มีตำแหน่งภายในพรรค และรีนฮาร์ด เฮย์ดริช