seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ภัยพิบัติ

ภัยพิบัติ คือ ภัยที่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อชีวิต และทรัพย์สิน โดยส่งผลกระทบต่อภาวะเศรษฐกิจ และวิถีชีวิตของผู้คนในสังคมทั้งในระยะสั้น และระยะยาว ภัยพิบัติแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ ภัยพิบัติทางธรรมชาติ และภัยพิบัติที่มนุษย์สร้างขึ้น

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ คือ ภัยที่มีสาเหตุมาจากธรรมชาติ อาทิ แผ่นดินไหว อุทกภัย อัคคีภัย พายุ การระเบิด โดยการระเบิดที่กล่าวถึงนี้คือการระเบิดของแก๊ซที่มีความไวไฟสูงที่ธรรมชาติปล่อยออกมาสู่ภายนอก นอกจากนี้ภัยพิบัติทางธรรมชาติยังรวมถึงภัยจากนอกโลกด้วย เช่น อุกกาบาต

ภัยพิบัติที่มนุษย์สร้างขึ้น คือ ภัยพิบัติที่มีสาเหตุมาจากมนุษย์ เช่น การสูบน้ำใต้ดินปริมาณมากจนส่งผลให้เกิดการทรุดตัวของพื้นดิน การปล่อยก๊าซเรือนกระจกปริมาณมากจากโรงงานอุตสาหกรรมจนส่งผลให้ระดับน้ำทะเลเพิ่มสูงขึ้นและท่วมพื้นที่ในระดับต่ำ การเปลี่ยนทางน้ำจนทำให้เกิดภัยแล้งในบางพื้นที่ เป็นต้น รวมถึงการทดลองทางวิทยาศาสตร์ เช่น การทดลองระเบิดนิวเคลียร์ใต้ดิน ซึ่งส่งผลต่อชั้นหินใต้เปลือกโลก โดยอาจมีผลกระทบต่อโลกในระยะยาว เป็นต้น
ปลายาด

ปลายาด หรือ ปลาเวียน () เป็นสกุลของปลาน้ำจืดที่มีขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Tor" (/ทอร์/)

มีลำตัวยาวและแบนข้างไม่มากนัก หัวค่อนข้างเล็ก มีหนวดที่ยาว 2 คู่ คู่แรกอยู่ที่ริมปากบน และคู่ที่สองอยู่ที่มุมปาก ปากโค้งเป็นรูปเกือกม้า ริมปากบนและล่างหนาเชื่อมติดต่อกัน ริมปากล่างมีร่องคั่นระหว่างริมปากกับกระดูกขากรรไกรล่าง บางชนิดอาจมีกล้ามเนื้อแบ่งเป็นพู ๆ บนริมปากล่าง และบางชนิดไม่มีพูของกล้ามเนื้อดังกล่าว เกล็ดมีขนาดใหญ่ เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์ เยื่อขอบกระดูกแก้มเชื่อมติดกับเอ็นคาง ฟันที่ลำคอรูปร่างเหมือนช้อน มี 3แถว โคนครีบหลังหุ้มด้วยเนื้อที่เป็นเกล็ด มีก้านครีบแขนง 8 หรือ 9 ก้าน ก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายเป็นหนามแข็งและขอบเรียบ

ต้นแบบของสกุลนี้มาจาก "Cyprinus tor" ซึ่ง จอห์น เอ็ดเวิร์ด เกรย์ ได้ยกขึ้นเป็นชื่อสกุล โดยตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Tor hamiltonii" ก่อนหน้าสกุล "Labeobarbus" ของเอ็ดดวร์ด รุพเพิล ซึ่งนักมีนวิทยาหลายท่านได้นำเอาสกุล "Labeobarbus" ไปตั้งชื่อปลาที่พบในแถบคาบสมุทรอินโดออสเตรเลีย แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้สกุลอื่น ปลาในกลุ่มนี้จึงมีชื่อพ้องด้วยกันหลากหลาย

พบทั้งหมดประมาณ 20 ชนิด ในทวีปเอเชีย ตามแม่น้ำสายใหญ่ ๆ
มาห์เซียร์

มาห์เซียร์ (), มหาศีร์ () หรือ มหาสีร์ () เป็นชื่อสามัญของปลาน้ำจืดขนาดใหญ่จำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในสกุล "Tor", "Neolissochilus" และ "Naziritor"โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสกุล "Tor" ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มาห์เซียร์เป็นปลาที่กระจายพันธุ์ในเขตร้อนของทวีปเอเชียตั้งแต่มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, เอเชียใต้ จนถึงอิหร่าน ตลอดจนอนุทวีปอินเดีย

มาห์เซียร์เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ มีรูปร่างคล้ายปลาคาร์ป เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ มักพบอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่ใสสะอาด มีปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำสูง เช่น ลำธารหรือน้ำตกในป่าดิบชื้น หรือแม่น้ำขนาดใหญ่หลายสาย เช่น แม่น้ำสาละวิน, แม่น้ำเมย, แม่น้ำเพชรบุรี เป็นต้น

เป็นปลาที่นิยมตกเป็นเกมกีฬา และนิยมรับประทานเนื้อเป็นอาหารในบางชนิด และบางพื้นที่ แต่ขณะที่บางพื้นที่ในประเทศไทยมีความเชื่อว่า เมื่อรับประทานไปแล้วจะมีอาการมึนเมา หรือถึงขั้นเสียชีวิตได้ จึงเชื่อกันว่าเป็นปลาเจ้า แต่ความจริงแล้ว เกิดจากการที่ปลากินผลไม้พิษจำพวกลูกกระเบาหรือลูกลำโพงเข้าไปแล้วสะสมความเป็นพิษไว้ในตัวเหมือนกับกรณีของปลาบ้า เมื่อมีผู้รับประทานไปแล้วจะเกิดมีอาการมึนเมา

มาห์เซียร์ชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือปลาเวียนทอง ซึ่งมีสถิติบันทึกไว้ว่ายาวได้ถึง 2.75 เมตร (9 ฟุต) และมีน้ำหนักถึง 54 กิโลกรัม (119 ปอนด์) ถือว่าเป็นหนึ่งในปลาน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกด้วย แต่ปัจจุบันนี้ก็หาตัวอย่างปลาที่มีขนาดใกล้เคียงขนาดนี้ได้ยากเต็มที

สำหรับมาห์เซียร์ มีชื่อเรียกหลากหลายในภาษาไทย เช่น "ปลาพลวง", "ปลาโพ", "ปลาเพง ", "ปลาจาด" , "ปลาพุง", "ปลายาด" , "ปลาคม", "ปลาเวียน", "ปลาเงียน" ในขณะที่ภาษามลายูจะเรียกว่า "อีกันเมเลาะ" หรือ "อีกันกือเลาะ" เป็นต้น

ประกอบด้วยประกอบด้วย:ประกอบด้วย:
ชอยยัง

ทางการเมืองคนสำคัญของ ลีซองกเย หรือ พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์โชซอน เนื่องจากชอยยังผู้นี้เป็นขุนนางที่สนับสนุน ราชวงศ์หยวน ขณะที่ลีซองกเยนั้นเป็นขุนนางที่
สนับสนุน ราชวงศ์หมิง

มรณภาพลงในปี ค.ศ. 1374

โดยในปีสุดท้ายของชีวิตชอยยังได้ร่วมมือกับ ลีซองกเย กำจัดอำนาจและอิทธิพลของ ลีอินอิม หรือ คยองเพียงกุน มหาเสนาบดีและพระบิดา
บุญธรรมของ พระเจ้าอู

ชเวยองถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1388 ในวัย 72 ปีหลังจากลีซองกเยทำรัฐประหาร
โพรโทแอกทิเนียม(V) ออกไซด์

โพรแทกทิเนียม(V) ออกไซด์ () เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า PaO เมื่อถูกรีดิวซ์โดยไฮโดรเจน จึงอยู่ในรูปแบบ PaO.
โพรโทแอกทิเนียม(IV) ออกไซด์

โพรแทกทิเนียม(IV) ออกไซด์ () เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า PaO ออกไซด์สีดำจะเกิดขึ้นจากการรีดิวซ์ PaO ด้วยไฮโดรเจน
แมงกานีส(II) ออกไซด์

แมงกานีส(II) ออกไซด์ () เป็นสารประกอบอนินทรีย์ที่มีสูตรว่า MnO มีรูปแบบเป็นผลึกสีเขียวและไม่มีกลิ่น
เมอร์คิวรี(II) ออกไซด์

เมอร์คิวรี(II) ออกไซด์ () เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า HgO มีสีแดงหรือสีส้ม เมอร์คิวรี(II) ออกไซด์ เป็นของแข็งที่อุณหภูมิและความดันห้อง
คลอโร(ไพริดีน)โคบาโลซิม

คลอโร(ไพริดีน)โคบาโลซิม () เป็นสารประกอบโคออร์ดิเนชันที่มีส่วนผสมของ Co กึ่งกลางด้วยโคออร์ดิเนชันแปดด้าน ได้รับการพิจารณาเป็นสารประกอบรูปแบบของ vitamin B ในการศึกษาคุณสมบัติ และกลไกการออกฤทธิ์ของวิตามิน เป็นระดับเชิงซ้อนของ bis(dimethylglyoximato)cobalt(III) ที่มีลิแกนด์แตกต่างตามแนวแกน ที่เรียกว่า โคบาโลซิม
ปลาบ้า (สกุล)

ปลาบ้า ("Leptobarbus") เป็นสกุลปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะที่สำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ มีหัวกว้าง มีหนวดยาว 2 คู่ ปากค่อนข้างกว้าง มุมปากอยู่หน้านัยน์ตา เกล็ดมีขนาดปานกลาง เส้นข้างลำตัวอยู่ต่ำกว่าแนวกลางลำตัว ไปสิ้นสุดลงที่ส่วนล่างของโคนหาง ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 7 ก้าน และที่ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 5 ก้าน เป็นปลาที่กินพืช โดยเฉพาะเมล็ดพืชเป็นอาหาร

สกุลปลาบ้ามีทั้งหมด 4 ชนิด พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ประเทศไทย ไปจนถึงเกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตรา นับเป็นปลาจำพวกปลาซิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี้ สำหรับในประเทศไทยพบเพียงแค่ชนิดเดียว
ด้วยรักและผูกพัน (เพลง)

ด้วยรักและผูกพัน เป็นซิงเกิลแรกและเพลงแรกในชีวิตของนักร้อง ธงไชย แมคอินไตย์ ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2528 จากสตูดิโออัลบั้มของหาดทราย สายลม สองเรา (2529) ประพันธ์คำร้องโดย เรวัต พุทธินันทน์ ทำนองและเรียบเรียงโดย จาตุรนต์ เอมซ์บุตร

เพลง "ด้วยรักและผูกพัน" ได้ถูกนำมาเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ของ "ด้วยรักและผูกพัน" ในปี พ.ศ. 2529 และปี พ.ศ. 2557 เพลง "ด้วยรักและผูกพัน" ได้เป็นเพลงประกอบซีรีส์เรื่อง "ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ซีซั่นที่ 2" ในตอนที่ 8 ตอน "หมอก" เป็นเรื่องราวภายในครอบครัวของหมอก ที่สูญเสียคุณพ่อไป
ปลาส่อ

ปลาส่อ เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า "Crossocheilus" (/ครอส-โซ-ไคล-อัส/) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ในวงศ์ย่อย Garrinae

มีรูปร่างโดยทั่วไป คือ เป็นปลาขนาดเล็ก ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวประมาณ 10 เซนติเมตร มีลำตัวเรียวยาวทรงกลม หัวสั้นเป็นรูปกระสวย ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ท้องกลม มีหนวดอยู่ 1 คู่ ลักษณะสำคัญ คือ มีหนังที่จะงอยปากเชื่อมติดกับริมฝีปากบน ริมฝีปากบนและล่างไม่ติดกัน บนจะงอยปากมีรูเล็ก ๆ และตุ่มเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถว ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 8 ก้าน และก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายไม่แข็ง ขอบเรียบ ครีบหลังยกสูง

อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง มักอาศัยอยู่ในลำธารและแหล่งน้ำเชี่ยว รวมถึงแม่น้ำสายใหญ่ ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ กินอาหารจำพวก ตะไคร่น้ำหรือสาหร่ายบนโขดหิน หรือแมลงน้ำและแพลงก์ตอนขนาดเล็กต่าง ๆ หลายชนิดจะมีแถบสีดำพาดลำตัวในแนวนอน

โดยปลาในสกุลนี้ มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาเล็บมือนาง" หรือ "ปลาสร้อยดอกยาง" เป็นต้น เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่นและเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีประโยชน์ในการเก็บกินเศษอาหารหรือตะไคร่น้ำภายในตู้เลี้ยง และยังนำไปในกิจการฟิชสปาหรือสปาปลาแทนที่ปลาเลียหินที่มีลักษณะและพฤติกรรมคล้ายคลึงกันได้อีกด้วย
ปลาทรงเครื่อง (สกุล)

ปลาทรงเครื่อง ("Epalzeorhynchos") เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะสำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย หัวเป็นทรงกรวย จะงอยปากมีติ่งเนื้อยื่นออกมาสองข้าง ปลายติ่งเนื้อนี้สามารถกระดิกได้ หนังที่จะงอยปากติดเป็นแผ่นเดียวกับริมฝีปากบน มีขอบหยักเป็นชายครุย และคลุมช่องปากในขณะที่หุบปาก มีหนวด 1-2 คู่ ช่องเหงือกแคบอยู่ค่อนไปทางท้อง เยื่อขอบกระดูกแก้มติดต่อกับกล้ามเนื้อคาง มีฟันที่คอ 3 แถว ครีบหลังสั้นไม่มีก้านครีบแข็ง จุดเริ่มของครีบหลังอยู่ล้ำหน้ากึ่งกลางลำตัว และมีก้านครีบแขงประมาณ 10-13 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 5 ก้าน

เป็นปลาที่มักหากินอยู่ตามพื้นท้องน้ำ โดยแทะเล็มกินตะไคร่น้ำ, สาหร่าย หรืออินทรียสารต่าง ๆ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ

ปลาในสกุลนี้มีความคล้ายคลึงกับปลาในสกุล "Crossocheilus", "Garra" และ "Labeo" มาก โดยถือว่าอยู่วงศ์ย่อยหรือเผ่าเดียวกัน

ปัจจุบันพบทั้งหมด 5 ชนิด ได้แก่
ปลาขี้ยอก

ปลาขี้ยอก หรือ ปลาหนามไผ่ เป็นสกุลของปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ที่ใช้ชื่อสกุลว่า "Mystacoleucus" (/มีส-ทา-โค-ลิว-คัส/) เป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีรูปร่างโดยรวมเหมือนปลาในวงศ์นี้ส่วนใหญ่ โดยมีรูปร่าวยาวปานกลาง ลำตัวค่อนข้างแบนมาก ท้องกลม หัวมีขนาดเล็ก นัยน์ตามีขนาดโต บนจะงอยปากมีรูพรุนเล็ก ๆ เรียงเป็นแถว ๆ ปากอยู่เกือบปลายสุด ริมฝีปากบาง บางชนิดมีหนวด 2 คู่ (จะงอยปาก 1 คู่ และมุมปาก 1 คู่) บางชนิดมีหนวด 1 คู่ (มุมปาก) บางชนิดไม่มีหนวด มีฟันที่ลำคอ 3 แถว เกล็ดมีขนาดปานกลาง เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์และส่วนปลายไปสิ้นสุดที่กึ่งกลางของฐานครีบหาง หน้าครีบหลังมีก้านกระดูกเป็นหนามแหลม 1 ก้าน ครีบหลังอยู่ตรงข้ามฐานครีบท้อง ก้านครีบเดี่ยวก้านก้านสุดท้ายของครีบหลังเป็นหนามแข็ง และมีขอบจักเป็นฟันเลื่อย ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญของสกุล อันเป็นที่มาของชื่อเรียก หรือในบางชนิดก็มีก้านครีบเดี่ยวนี้ไม่เป็นหนามแข็งและขอบเรียบ ก้านครีบแขนงของครีบหลังมี 8 หรือ 9 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 6-10 ก้าน
เปลวไฟในฝัน

เปลวไฟในฝัน เป็นละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ทุกวันจันทร์-อาทิตย์ เวลา 18.40 น. เริ่มออกอากาศเมื่อ พ.ศ. 2549 - พ.ศ. 2549 (ไม่ทราบวันออกอากาศ) บทประพันธ์และบทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์ กำกับการแสดงโดย มานพ สัมมาบัติ นำแสดงโดย เขตต์ ฐานทัพ, ภัทรธิดา พัชรวีระพงษ์, อนุชิต สพันธุ์พงษ์, อารยา เอ ฮาร์เก็ต และอีกมากมาย

จำปา(แสดงโดย: ปิยะดา เพ็ญจินดา) เมื่อในอดีตจำปาเคยทำงานกวาดถนนเลี้ยงดูบัว(แสดงโดย: เขตต์ ฐานทัพ) ลูกชายเพียงลำพัง เพราะ สมชาย(แสดงโดย: เลิศพร อารยะโกศล) สามีขี้เมาชอบตบตีจำปาเพื่อไถเงินไปกินข้าว วันหนึ่งจำปาเก็บเด็กชายวัยไล่เลี่ยกับบัวในขยะเอามาเลี้ยง และตั้งชื่อว่ากุหลาบ(แสดงโดย: อนุชิต สพันธุ์พงษ์) สมชายไม่พอใจจึงหาเรื่องทุบตีกุหลาบและจำปาเป็นประจำ กระทั่งเด็กทั้งสองทนไม่ไหวบัววิ่งไปแจ้งความกับตำรวจ ส่วนกุหลาบเข้าต่อสู้กับสมชายและใช้ขวดเหล้าฟาดสมชายจนเลือดอาบ เป็นเหตุให้สมชายต้องไปสงบสติอารมณ์ในคุกหนึ่งคืน

จำปาตัดสินใจพาลูกหนีเข้ากรุงเทพฯ เพราะกลัวสมชายตามมาเล่นงานกุหลาบเพราะความแค้น จำปาและลูกๆ มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ลานดอกหญ้า เธอต้องทำงานหนักเพื่อเก็บเงินเอาไว้ใช้ผ่าตัดบัวที่เป็นโรคหัวใจ 10 ปีผ่านไปทั้งสองเติบโตเป็นหนุ่มวัยรุ่น จำปายึดอาชีพค้าขายอาหาร กุหลาบรับจ้างเป็นลูกน้องให้กับ เฮียไก่ เพื่อเก็บออมไว้เป็นค่าผ่าตัด สมชายออกจากคุกก็ดั้นด้นตามหาจำปาและลูกๆ เขาเล่นละครตบตาบัวจนบัวเกิดความสงสาร
เวิง ถงเหอ

เวิง ถงเหอ (; 1830–1904) สมัญญาว่า ชู ผิง (叔平) เป็นบัณฑิตขงจื้อและยังเป็นราชครูในสมัยราชวงศ์ชิง เขาได้เป็นจอหงวนในการสอบขุนนางเมื่อปี ค.ศ. 1856 และภายหลังได้เป็นสมาชิกคนหนึ่งของฮั่นหลินย่วน (翰林院) สถาบันการศึกษาอันทรงเกียรติ

บิดาของเวิง ถงเหอ เป็นข้าราชการที่ถูกกลั่นแกล้งโดยกลุ่มผู้มีอิทธิพลในราชสำนักซึ่งนำโดยซู่ ชุ่น (肃顺) (1816– 1861) อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1861 เกิดกบฏขึ้นและนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงสถานะของซู่ ชุ่นและฝ่ายของเขา รัฐบาลใหม่ซี่งนำโดยเจ้าชายกง หรือกงชินหวังยี่ซิน (奕訢, 恭親王) พระนางซูอันไทเฮา (慈安皇太后) และพระนางซูสีไทเฮา (慈禧太后) ได้แต่งตั้งให้บิดาของเวิง ถงเหอ กลับมารับตำแหน่งสูงในราชการต่อไป และเสียชีวิตลงในปีต่อมา (ค.ศ. 1862)

ปี ค.ศ. 1865 เวิง ถงเหอ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อ (同治) ร่วมกับราชครูอีกคน คือ หวัว เหริน (Wo Ren) ในปี ค.ศ. 1873 จักรพรรดิถงจื้อได้ขึ้นครองราชย์แต่กลับสิ้นพระชนม์ในสองปีต่อมา มีบันทึกของราชครูเวิง ถงเหอ ไว้ว่า สมเด็จพระจักรพรรดิไม่ทรงสามารถอ่านหนังสือได้จบประโยคแม้จะมีพระชนมพรรษาสิบหกพรรษาแล้วก็ตาม ทำให้พระนางซูสีไทเฮาทรงพระปริวิตกเกี่ยวกับความหย่อนพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระจักรพรรดิอย่างยิ่ง

เห็นได้ชัดว่าเวิง ถงเหอ ได้รับการปกป้องจากการถูกโจมตีในเรื่องความล้มเหลวของการถวายการศึกษาแก่จักรพรรดิถงจื้อ เพราะเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิกวังซวี่ (光绪) ผู้สืบทอดต่แหน่งต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อ ในเวลาต่อมาขณะมีพระชนม์ได้ห้าพรรษา ในฐานะราชครูของจักรพรรดิกวังซวี่ เขาได้เน้นการสอนให้องค์จักรพรรดิน้อยมีความเคารพและกตัญญูต่อพระนางซูสีไทเฮาอย่างมาก ทำให้องค์จักรพรรดิน้อยทั้งเคารพและหวาดกลัวพระนางไปพร้อมกัน

พร้อม ๆ กับการเป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิ เวิง ถงเหอ ได้สั่งสมอำนาจทางการเมืองด้วยโดยการรับตำแหน่งสำคัญ ๆ หลายตำแหน่งในการบริหารงานของราชวงศ์ชิง อาทิ ตำแหน่งรองประธานกรรมการสรรพากร และต่อมาได้เป็นประธานด้วย (President of the Board of Revenue) หัวหน้าฝ่ายตรวจการ (Director of the Censorate) และเป็นประธานกรรมการการลงโทษ (President of the Board of Punishment) นอกจากนั้น ในระหว่างปี ค.ศ. 1882–84 เขายังได้ทำหน้าที่ในกรมความลับทหาร (Grand Council) และยังมีส่วนตัดสินใจเข้าร่วมสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (First Sino-Japanese War)

เวิง ถงเหอ ยังเป็นที่รู้จักในฐานะผู้อุปการะคัง โหย่วเหวย์ (康有為) นักคิด นักเขียน และนักปฏิรูปคนสำคัญชาวจีนในช่วงปลายราชวงศ์ชิง ผู้เผยแพร่แนวความคิดเรื่องการปฏิรูปการปกครองในสมัยนั้น แต่มาในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1898 เวิง ถงเหอ ก็เริ่มปลีกตัวออกห่าง และเนื่องจากความสัมพันธ์นี้ ได้มีการกล่าวว่าพระนางซูสีไทเฮาจึงปลดเวิง ถงเหอ ออกจากราชสำนัก แต่ในความจริงแล้วเป็นองค์สมเด็จพระจักรพรรดิเองที่สั่งปลดเขาออกจากตำแหน่งในเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 1898 เนื่องจากการที่เขาได้โต้เถียงกับพระองค์อย่างรุนแรง
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997 () จัดขึ้นที่เมืองบาเกียว, ประเทศฟิลิปปินส์ ระหว่างวันที่ 5–10 เมษายน ค.ศ. 1997
ฟ้า หิน ดิน ทราย

ฟ้า หิน ดิน ทราย เป็นละครโทรทัศน์แนวดราม่า สะท้อนสังคมเรื่องหนึ่ง ซึ่งออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ค่ายดาราวิดีโอ บทประพันธ์ของ โสภี พรรณราย บทโทรทัศน์ คฑาหัสต์ บุษปะเกศ , วลัย บุปผา , สินียา ไกรวิมล , สิริรัตน์ เอื้อน้อมจิตต์กุล , ธนา เสตะกสิกร และ เจษฎา ปลอดแก้ว กำกับการแสดงโดย มาวิน แดงน้อย ออกอากาศตอนแรกเมื่อปี พ.ศ. 2550 และอวสานในปีเดียวกับ (1 มีนาคม พ.ศ. 2550 - 1 เมษายน พ.ศ. 2550) ออกอากาศทุกวันจันทร์ - วันอาทิตย์ เวลา 18.40 น. นำแสดงโดย อนุชิต สพันธุ์พงษ์, เอมี่ กลิ่นประทุม, พาทิศ พิสิฐกุล, คีตภัทร อันติมานนท์
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1999

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997 จัดขึ้นที่ เมืองเจียอี้, ประเทศไต้หวัน 20–25 เมษายน 1999

แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001 จัดขึ้นที่ เมืองอิสฟาฮาน, ประเทศอิหร่าน 1–8 เมษายน 2001

แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001
บอนเต่า

บอนเต่า อยู่ในวงศ์ Araceae เป็นไม้ล้มลุก ใบเดี่ยว รูปรี ปลายใบแหลม ดอกออกเป็นช่อสีขาว ช่อดอกและยอดอ่อนใช้ทำอาหาร
เห็ดขิง

เห็ดขิง () อยู่ในวงศ์ Russulaceae เป็นเห็ดดอกเดี่ยว ทรงกระทะคว่ำ โตเต็มที่ด้านบนของหมวกเห็ดจะแผ่แบน บุ๋มตรงกลาง ริมขอบโค้งเล็กน้อย หมวกเห็ดสีขาวเรียบมันเป็นเงา ถ้าตัดจะมีน้ำยางสีขาวไหลออกมา แผลจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเล็กน้อย ก้านทรงกระบอกสีขาวนวล กลวงตรงกลาง สปอร์ทรงรียาว เป็นเห็ดที่รับประทานได้
การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน

การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน () เป็นคำที่ใช้ในการอธิบายการจัดการเรียนการสอนที่เกี่ยวข้องกับความยั่งยืน การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นคำที่ใช้กันโดยทั่วไปในระดับนานาชาติและสหประชาชาติ Agenda 21 เป็นเอกสารในระดับนานาชาติเอกสารแรกที่เน้นให้เห็นว่าการศึกษาเป็นเครื่องมือที่สำคัญเพื่อบรรลุการพัฒนาที่ยั่งยิน
ขนนกกับดอกไม้

ขนนกกับดอกไม้ เป็นอัลบั้มพิเศษของธงไชย แมคอินไตย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2538 เป็นอัลบั้มที่มีการเอานำเพลงไทยที่โด่งดัง 5 เพลง มาขับร้องโดยมี ใหม่ เจริญปุระ, คริสติน่า อากีล่าร์, มาช่า วัฒนพานิช, ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ และเสาวลักษณ์ ลีละบุตร มาร่วมขับร้องด้วย จัดทำขึ้นจำนวน 12 เพลง โดยมียอดจำหน่าย 1 ล้านชุด ต่อมาอัลบั้มนี้ได้ประสบความสำเร็จ จึงทำให้จัดคอนเสิร์ตขนนกกับดอกไม้ ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2538 โดยจัดแสดงที่ อินดอร์สเตเดี้ยม หัวหมาก
อยากบอกรัก (เพลงธงไชย แมคอินไตย์)

อยากบอกรัก เป็นเพลงซิงเกิลของ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ ในปี พ.ศ. 2554 จากอัลบั้ม "อาสาสนุก" ผลิตออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2553 ประพันธ์คำร้องโดย กสิ นิพัฒน์ศิริผล แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย จักรกฤษณ์ มัชนาโส

เพลง อยากบอกรัก ได้อันดับสูงสุด 9 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
ลิงซ์ยูเรเชีย

ลิงซ์ยูเรเชีย (; ) แมวป่าชนิดหนึ่ง จำพวกลิงซ์ จัดอยู่ในวงศ์เสือและสิงโต (Felidae)

ลิงซ์ยูเรเชีย นับเป็นลิงซ์ชนิดที่ใหญ่ที่สุด และพบได้กว้างขวาง แพร่กระจายพันธุ์ที่สุด ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย ขนาดเมื่อโตเต็มที่ตัวผู้อาจมีความสูงจากปลายเท้าจรดหัวไหล่ 50 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 17 กิโลกรัม มีรายงานว่าตัวที่มีนำหนักมากที่สุดอยู่ที่ไซบีเรีย ซึ่งหนักถึง 38 กิโลกรัม หรือบางรายงานกล่าวว่าหนักถึง 45 กิโลกรัม

ลิงซ์ยูเรเชีย มีจุดเด่น คือ ขนปลายหูสีดำที่เป็นติ่งแหลมชี้ขึ้นด้านบน ใช้สำหรับประสิทธิภาพในการรับฟังเสียง ทำให้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของเหยื่อที่อยู่ใต้ดินไกลถึง 50 เมตร หางสั้น และมีข้อเท้าและอุ้งเท้าที่แข็งแกร่ง ทรงพลัง และจะประกาศอาณาเขตของตนด้วยการสร้างรอยข่วนด้วยเล็บทิ้งไว้ตามต้นไม้หรือซากไม้ล้มในป่า ซึ่งเห็นได้ชัดเจน

มีถิ่นกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่สแกนดิเนเวีย, ยุโรปกลางจรดจนถึงเอเชียเหนือ, เอเชียตะวันออก, เอเชียกลาง และบางส่วนในจีน เช่น ทะเลสาบคานาส ในแถบเทือกเขาอัลไต เชื่อว่าลิงซ์ยูเรเชียตัวผู้มีถิ่นหากินกว้างไกลได้ถึง 100 ตารางกิโลเมตร และบางครั้งจะล่วงล้ำเข้าไปในถิ่นหากินของตัวเมียอยู่บ่อย ๆ ออกหาอาหารในเวลากลางคืน อาหารได้แก่ สัตว์ขนาดเล็กหลายอย่าง รวมถึง เป็ด, ไก่ หรือนกกระทา อันเป็นสัตว์เลี้ยงหรือปศุสัตว์ของมนุษย์อีกด้วย รวมถึงสามารถล่าสัตว์ขนาดใหญ่ เช่น กวางเรนเดียร์ ได้อีกด้วย และยังกินซากสัตว์ที่ตายแล้ว บ่อยครั้งที่ลิงซ์ยูเรเชียจะออกหาอาหารในแหล่งที่ใกล้กับบ้านเรือนของชุมชนของมนุษย์ตามชายป่า นอกจากนี้แล้วลิงซ์ยูเรเชียยังเป็นแมวป่าที่ไม่กลัวน้ำ ตรงกันข้ามกลับชอบที่จะเล่นน้ำ และว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่ว 
ลิงซ์ยูเรเชีย เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ราว 2-2.5 ปี ลูกลิงซ์ยูเรเชียจะอาศัยอยู่กับแม่จนถึงอายุวัยช่วงนั้น ก่อนที่จะแยกตัวออกไปหากินตามลำพัง ลิงซ์ยูเรเชียเป็นสัตว์สันโดษ ตามปกติแล้วจะอาศัยอยู่ตามลำพัง มีบางครั้งที่ลูกลิงซ์ยูเรเชียที่เกิดมาเป็นพี่น้องในครอกเดียวกัน จะอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นคู่ และมีความผูกพันกันมาก จนถึงช่วงวัยที่เติบโตพอที่จะแยกไปอาศัยอยู่ตามลำพัง

ลิงซ์ยูเรเชีย ยังแบ่งออกได้เป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้อีก ได้แก่
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003 จัดขึ้นที่ประเทศ6–13 เมษายน 2003

แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001

"* ถอนตัว"
วิเชียร ศรีโมรา

วิเชียร ศรีโมรา (29 เมษายน พ.ศ. 2492 — ) เป็นอดีตผู้ฝึกสอนและผู้จัดการวอลเลย์บอลทีมชาติไทย เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีของวงการวอลเลย์บอล ในฐานะผู้สร้างนักวอลเลย์บอลระดับทีมชาติมาแล้วหลายราย และมีลูกศิษย์เป็นนักวอลเลย์บอลทั้งชายและหญิงนับร้อยชีวิต

วิเชียร ศรีโมรา ได้รับการยกย่องให้เป็นผู้ฝึกสอนกิตติมศักดิ์ประจำโรงเรียนสระบุรีวิทยาคม ผู้บุกเบิกสร้างทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียน กระทั่งมีชื่อเสียงจนถึงปัจจุบัน และมีนักวอลเลย์บอลรายสำคัญที่ได้รับการฝึกสอน อาทิ สมรัก ซุงภูเขียว, กฤษดา ฉันไชย, มนต์ชัย อุณหกะ, จ.อ.สถาพร สว่างเรือง, ลอราช ทนทองคำ และวิศรุต วิเศษสุวรรณ ตลอดจนมีนักวอลเลย์บอลจากทีมโรงเรียนที่เขาสอน ได้รับเลือกให้เข้าร่วมทีมสรรพาวุธทหารบก และสามารถครองแชมป์เยาวชนได้หลายสมัย

นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอน ทั้งยูโด และกระบี่กระบอง เมื่อครั้งที่เข้ารับราชการครู

วิเชียร ศรีโมรา เกิดที่อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรีโดยกำเนิด สำเร็จการศึกษาระดับประถมต้นจากโรงเรียนโคกกระต่าย ที่จังหวัดสระบุรี ระดับประถมปลายและระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนประเทียบวิทยาทาน ที่จังหวัดสระบุรี และระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนพระนครวิทยาลัย ที่กรุงเทพมหานคร

เมื่อครั้งที่เขาศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยวิชาการศึกษาวิชาการพลศึกษาประสานมิตร (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร) จากที่แห่งนี้ ได้ทำให้เขาเรียนรู้กีฬาหลายชนิด แต่ในขณะนั้น เขายังไม่มีความชื่นชอบด้านวอลเลย์บอล หากแต่มีความชื่นชอบกีฬาศิลปะการต่อสู้อย่างยูโด รวมถึงกระบี่กระบอง โดยวิเชียร ศรีโมรา ได้เป็นนักยูโดของวิทยาลัย ผู้ซึ่งเข้าแข่งขันในหลายรายการ รวมถึงกีฬาเขตแห่งประเทศไทย จากนั้น เขาก็ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนทั้งยูโดและกระบี่กระบองเมื่อครั้งที่รับราชการครู

โดยเขารับราชการครูที่โรงเรียนสระบุรีวิทยาคมใน พ.ศ. 2517 เมื่อเขาพบว่าที่นี่ยังไม่มีทีมวอลเลย์บอล เขาก็เริ่มทำทีมขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2525 แล้วส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัด กระทั่งในปี พ.ศ. 2530 ทางโรงเรียนได้มีโครงการเพื่อความเป็นเลิศด้านกีฬาวอลเลย์บอล ครูวิเชียรก็ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดูแลโครงการ โดยเขาได้เข้ารับอบรมการเป็นผู้ฝึกสอน และเดินทางไปศึกษาถึงการแข่งขันในระดับประเทศ

หลังจากที่ได้สั่งสมประสบการณ์ ส่งผลให้ทีมได้รับการพัฒนาเรื่อยมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับทีมชาย ที่ส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัดรวมถึงกรุงเทพมหานคร ทำให้นักวอลเลย์บอลของทีมชายมีความแข็งแกร่งขึ้นตามลำดับ กระทั่งมีชื่อเสียงอย่างมากใน พ.ศ. 2534 เมื่อทีมวอลเลย์บอลชายรุ่น 18 ปี สามารถครองแชมป์วอลเลย์บอลเยาวชนถึง 6 รายการ ซึ่งได้แก่ แชมป์ประเทศไทยพาวเวอร์ทัวร์นาเมนต์, เหรียญทองกีฬาเยาวชนแห่งชาติที่จังหวัดศรีสะเกษ, ชนะเลิศวอลเลย์บอลนักเรียนเขตการศึกษา, ถ้วยกรมพลศึกษา, ถ้วยกรุงเทพมหานคร และถ้วยนักเรียนของกองทัพอากาศ

หลังจากนั้น ครูวิเชียรก็ได้สร้างนักวอลเลย์บอลจากทีมสระบุรีวิทยาคมขึ้นมาเป็นนักกีฬาทีมชาติไทย ทั้งวอลเลย์บอลในร่มอย่างธิติ ธนาพงศธร รวมถึงวอลเลย์บอลชายหาด ซึ่งได้แก่กิตติพัทธ์ ยังถิ่น กับธีรภัทร โพธิ์เหลือง ตลอดจนนักวอลเลย์บอลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดอย่างลอราช ทนทองคำ ซึ่งเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย

และในการแข่งขันวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ 2011 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมสโมสรวอลเลย์บอลอยุธยา เอ.ที.ซี.ซี นมไทยเดนมาร์ก

ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับนางบรรจบ ศรีโมรา ซึ่งเป็นครูที่โรงเรียนเสาไห้ “วิมลวิทยานุกูล” และมีบุตรธิดาด้วยกัน 2 คน ได้แก่ พงศพัฒน์ ศรีโมรา และปทุมาภรณ์ ศรีโมรา
ขนนกกับดอกไม้ ตอน SECRET GARDEN

ขนนกกับดอกไม้ ตอน SECRET GARDEN เป็นอัลบั้มเพลงของธงไชย แมคอินไตย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2556 ในรูปแบบซีดี และดิจิตอลดาวน์โหลด เพื่อเป็นการฉลองครบรอบ 30 ปี ของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ อัลบั้มนี้มีลูกเล่นหลากหลาย โดยนำเอาเพลงฮิต เพลงดัง ที่โดนใจในอดีต มาทำการมิกซ์เข้าด้วยกัน แล้วนำมาร้องในสไตล์ใหม่ และมีผู้ร่วมขับร้องเพลงในอัลบั้มได้แก่ ดา เอ็นโดฟิน, ลุลา กันยารัตน์, นิว-จิ๋ว, และชมพู่ อารยา โดยอัลบั้มนี้มีเพลงใหม่หนึ่งเดียวในอัลบั้ม ชื่อเพลง "รักนี้มีค่าเพราะเธอ" ซึ่งประพันธ์คำร้องโดย ฟองเบียร์ (ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม)

และยังได้จัดคอนเสิร์ตขนนกกับดอกไม้ Secret Garden ในวันที่ 18 - 20 ตุลาคม พ.ศ. 2556
ดูคาติ ไฮเปอร์โมทาร์ด

ดูคาติ ไฮเปอร์โมทาร์ด () เป็นจักรยานยนต์แบบซูเปอร์โมโต ของดูคาติ ออกแบบโดยปีแอร์ เทอร์บลังเช (Pierre Terblanche) เปิดเผยตัวครั้งแรกเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ที่งานโชว์จักรยานยนต์มิลาน (EICMA) ไฮเปอร์โมทาร์ดมีเครื่องยนต์ 1,078 cc (65.8 cu in) ระบบวาล์ว Desmodromic ลดความร้อนด้วยลมเย็น 2 วาล์ว 90° เครื่องยนต์ V-twin แบบฉีดเชื้อเพลิง มีน้ำหนักน้อยกว่า 180 kg (396 lb) สามารถวิ่งได้เร็วถึง 125 mph (201 km/h) แต่คนทั่วไปมักขับด้วยความเร็วมากกว่า 100 mph (160 km/h) และมีการยอมรับว่ามีข้อจำกัดการป้องกันแรงลมน้อยกว่า เมื่อเทียบกับจักรยานยนต์อื่น เนื่องจากตำแหน่งที่นั่งขับและโครงสร้างรถ
ข้าวต้มใบกะพ้อ

ข้าวต้มใบกะพ้อ บ้างเรียก ข้าวต้มพวง ภาษาไทยถิ่นใต้เรียก ขนมต้ม หรือ ต้ม ภาษาอินโดนีเซียและมลายูเรียก เกอตูปัต () ภาษามลายูปัตตานีเรียก ตูป๊ะ หรือ ตูปัต ส่วนสำเนียงสะกอมเรียก กะต้ม เป็นอาหารว่างอย่างหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศไทย และยังพบในบรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ (ซึ่งเรียกว่าปูโซในภาษาเซบัวโน บุกโนยในภาษาฮิลิไกนอน ปาตูปัตในภาษากาปัมปางัน และภาษาปางาซีนัน หรือตะอ์มูในภาษาเตาซุก) และสิงคโปร์

เกอตูปัตทำจากข้าวห่อด้วยใบปาล์มแล้วนำไปต้ม นิยมกินกับเรินดัง, สะเต๊ะ หรือกาโดกาโด แต่เดิมเป็นอาหารที่เตรียมให้ชาวประมงที่ต้องออกทะเลเป็นเวลานาน

เกอตูปัตมีหลายประเภท โดยที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดคือเกอตูปัตนาซีกับเกอตูปัตปูลุต เกอตูปัตนาซีทำจากข้าวขาวห่อด้วยใบมะพร้าว ส่วนเกอตูปัตปูลุตทำจากข้าวหนียวห่อเป็นรูปสามเหลี่ยมด้วยใบกะพ้อ ชาวมลายูนิยมรับประทานในเทศกาลฮารีรายอ ในอินโดนีเซียจะรับประทานกับโอปอร์อายัม, เรินดัง, ซัมบัลโกเร็งอาตี (ตับวัวรสเผ็ด), เกรอเจะก์ (อาหารทำจากหนังควาย) หรือซายูร์ลาบูเซียม มุสลิมโมโรในฟิลิปปินส์จะรับประทานเกอตูปัตกับตียูละห์อีตุม, เรินดัง, กีนาตาอังมานอก, กุรุหม่า และสะเต๊ะ โดยรับประทานในเทศกาลสำคัญและงานแต่งงาน

ในกลุ่มชาวฟิลิปปินส์ที่นับถือศาสนาคริสต์ ปูโซหรือเกอตูปัตเป็นอาหารกลางวันที่นิยมกันทั่วไป โดยเฉพาะในกลุ่มคนงาน กินกับสตูต่าง ๆ ปูโซจัดเป็นอาหารที่ขายริมถนนที่ได้รับความนิยมในเกาะเซบู โดยกินกับสตูหรือเนื้อสัตว์ย่าง
ดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ

ดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ () เป็นสถานะทางกฎหมายของดินแดนที่ถ่ายโอนจากการควบคุมของประเทศหนึ่งสู่อีกประเทศหนึ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 หรือเป็นข้อตกลงระหว่างประเทศในการบริหารดินแดนหนึ่งในฐานะตัวแทนของสันนิบาตชาติ
เกาะบานาบา

เกาะบานาบา (, ) หรือ เกาะโอเชียน () เป็นเกาะตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ตั้งอยู่ทางตะวันตกของหมู่เกาะกิลเบิร์ตและตั้งอยู่ห่างจากนาอูรูไปทางตะวันออก ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศคิริบาส มีพื้นที่ทั้งสิ้น 6 ตารางกิโลเมตร จุดสูงสุดของเกาะแห่งนี้เป็นจุดสูงสุดของประเทศคิริบาสโดยมีความสูง 81 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง เกาะบานาบาเป็นเกาะที่มีทรัพยากรฟอสเฟตเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็น 1 ใน 3 แห่งในมหาสมุทรแปซิฟิก โดยอีก 2 แห่งคือนาอูรูและมาเกเตอาในเฟรนช์โปลินีเซีย
ฟอสฟอไรต์

ฟอสฟอไรต์ หรือ หินฟอสเฟต () เป็นหินตะกอนชนิดหนึ่งที่มีปริมาณของฟอสเฟตเป็นจำนวนมาก ปริมาณของฟอสเฟตในฟอสฟอไรต์นั้นพบว่ามีมากถึงร้อยละ 15 - 20 ของปริมาณหินทั้งหมด ซึ่งมากกว่าหินตะกอนโดยทั่วไปที่มีปริมาณฟอสเฟตน้อยกว่าร้อยละ 0.2
เหมืองผิวดิน

เหมืองผิวดิน () หรือ เหมืองเปิด เป็นเหมืองที่นำดินหรือหินที่อยู่เหนือแหล่งแร่ที่ต้องการออก ซึ่งแตกต่างจากเหมืองใต้ดินที่ต้องนำแร่ออกจากแหล่งผ่านอุโมงค์ โดยเริ่มมีการทำเหมืองใต้ดินครั้งแรกในตอนกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เหมืองผิวดินนี้นิยมทำกันในทั่วโลก แต่พบมากที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ