ออลอะเบาต์แดตเบส

"ออลอะเบาต์แดตเบส" () เป็นเพลงของเมแกน เทรนเนอร์ นักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน บรรจุอยู่ในอัลบั้ม "ไทเทิล" ออกจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2014 ผ่านค่ายเพลงอีพิกเรเคิดส์ในรูปแบบดิจิตอลดาวน์โหลด เนื้อเพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับการมีทัศนคติที่ดีและยอมรับในรูปร่างที่ตนมี ซึ่งเนื้อเพลงทั้งหมดแต่งโดยเทรเนอร์และเควิน คาดิช มิวสิกวิดีโอของเพลงนี้ได้ปล่อยให้ชมครั้งแรกผ่านทางเว็บไซต์อะโดลาทอร์ ในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2014 กำกับโดย ฟาตีมา โรบินสัน โดยมิวสิกวิดีโอได้รับความนิยมอย่างมากในด้านไวรอลวิดีโอ

เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" ได้รับเสียงวิจาร์ณในด้านบวกในเรื่องของจังหวะเพลง เนื้อเพลง และความหมายของมัน เพลงประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์โดยติดอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และที่ 8 ในชารต์ประจำปีค.ศ. 2014 ในสหรัฐอเมริกา พร้อมกับติดที่ 1 ในชาร์ตออสเตรเลีย, แคนาดา, เดนมาร์ก, นิวซีแลนด์ และสหราชอาณาจักร พร้อมทั้งติดท็อป 10 บนชาร์ตอีกหลายประเทศ ทั้งนี้เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" ถือเป็นเพลงแรกของเทรนเนอร์ที่ประสบความสำเร็จบนชาร์ตเพลง เพลงยังทำยอดขายในสหรัฐอเมริกากว่า 4.6 ล้านหน่วย โดยได้รับการรับรองโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา ในระดับแพลทินัม (6 แผ่นเสียงทองคำขาว) นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมีในสาขาบันทึกเสียงแห่งปีและสาขาเพลงแห่งปี และเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลพีเพิลส์ช้อยส์อะวอดส์ในสาขาเพลงยอดนิยม

เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เริ่มต้นเขียนในช่วงระหว่างที่เทรนเนอร์เป็นนักแต่งเพลงและอยู่ในทริปแต่งเพลงที่ลอสแอนเจลิสหนึ่งสัปดาห์เพื่อเขียนเพลงให้ศิลปินคนอื่น เธอพบกับเควิน คาดิช โปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน และชักชวนเขาเขียนเพลง คาดิชบอกว่าตอนนั้นเหมือนกับวันนัดบอด พวกเขารู้สึกเหมือนมีพลังในการเขียน ทั้งสองเริ่มต้นโดยที่คาดิชทำจังหวะ และเทรนเนอร์แร็ปเนื้อเพลงท่อนแรกว่า "ชัดเจนแล้วนะว่าฉันไม่ได้ผอมแห้ง" (It's pretty clear I ain't no size 2.) ทำให้ทั้งสองได้ไอเดียในการแต่งเพลงให้คนหันมารักตัวเอง และเทรนเนอร์เสนอให้เพลงเกี่ยวกับเรื่องบั้นท้ายและหุ่นหนาบางด้วย ซึ่งเธอได้แรงบันดาลใจจากขนาดที่แตกต่างกันระหว่างส่วนบนและส่วนล่างของกีตาร์เบส พร้อมกับการที่เธอเคยประสบกับการต่อสู้ต่อภาพลักษณ์ทางร่างกายในช่วงวัยรุ่น ซึ่งคาดิชเห็นด้วยกับเธอเพราะเขาเคยประสบปัญหาคล้ายกับเธอ นอกจากนี้เทรนเนอร์ต้องการที่จะวิพากษ์วิจารณ์ในการใช้โปรแกรมอะโดบี โฟโตชอป หลังจากที่เธอเห็นภาพนางแบบได้รับการแก้ไขในรายการ"ดิเอลเลนดีเจนเนอเรสโชว์" และวิจารณ์ต่ออุตสาหกรรมแฟชั่นที่ได้สร้างมาตรฐานของความงามที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ ทั้งสองใช้เวลาในการแต่งเพลงทั้งหมด 40 นาที คาดิชเสนอชื่อเพลงในตอนแรกว่า "All Bass, No Treble" ซึ่งขณะนั้นเทรนเนอร์กำลังพูดว่า "I’m all about that Mexican food!" ทำให้ทั้งคู่ได้ท่อนฮุคว่า "ฉันน่ะคือเบส ไม่ใช่เทรเบิล" (I'm all about that bass, no treble) ทั้งสองได้นำสไตล์เพลง 1950 และดูวอป มาใช้กับเพลงนี้เพราะเทรนเนอร์เห็นว่าเป็นแนวเพลงที่ติดหูง่าย คาดิชปรับปรุงให้เป็นจังหวะทันสมัยและเทรนเนอร์ร้องแบบฟรีสไตล์ในท่อนแรก โดยเธอต้องการมี่จะเขียนเพลงซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนกับเพลง "โลลี่ป๊อป" ของเดอะ คอร์เดทส์ และเธอยังได้รับแรงบันดาลใจเพิ่มเติมจากเพลง "จัสต์เดอะเวย์ยูอาร์" ของบรูโน มาร์ส

หลังจากเทรนเนอร์และคาดิชเขียนเพลงเสร็จ พวกเขากังวลเกี่ยวกับโอกาสเชิงพาณิชย์ จึงได้เสนอให้ต่อหลายค่ายเพลงและศิลปิน เช่น บียอนเซ่ และอะเดล โดยทางค่ายเพลงนั้นชอบ แต่บอกว่าเพลงไม่ได้อยู่ในกระแสหลัก และให้ทำใหม่อีกครั้งเพราะเพลงไม่ใช่แนวป็อปตามสมัยและไม่ได้ใช้ซินธิไซเซอร์และออโต้ทูนในเพลง และเพลงมีคอรัสที่ใหญ่ไป ซึ่งเทรนเนอร์และคาดิชไม่ยอมรับคำแนะนำเหล่านี้ ทำให้เทรนเนอร์ตกลงที่จะร้องเพลงนี้เองตามข้อเสนะแนะของคาดิช เทรนเนอร์ได้บันทึกเสียงเดโมของเพลงนี้ และต่อมาเธอได้พบกับพอล ปอนติอุส นักคัดสรรและพัฒนาศิลปินทางค่ายเพลงอีพิกเรเคิดส์ เธอได้ร้องเพลงนี้ให้เขาฟัง หนึ่งสัปดาห์ถัดมาเขาได้ชักชวนเธอมาร้องให้แอล.เอ. เรด ประธานกรรมการและซีอีโอจากค่ายเพลงเดียวกัน ซึ่งเธอได้ร้องให้เรดฟังพร้อมกับเล่นอูกูเลเล ด้วยความตื่นเต้นในใจเธอ หลังจากนั้นเธอได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงอีพิกเรเคิดส์ และเรดได้ตัดสินใจตัดเพลงนี้โดยเหมือนกับเดโมแต่ทำการมารเตอร์ริ่ง (audio mastering) เข้าไปด้วย

เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" บันทึกเสียงที่แคร์เรจเฮาส์สตูดิโอ ในโนเลนส์วิลล์ รัฐเทนเนสซี สหรัฐอเมริกา บันทึกโดยคาดิช ซึ่งเขายังได้ผสมเสียง ออกแบบเสียง และวิศวกรรมเสียงเพลง ทำนองเพลงประกอบด้วยกีตาร์ไฟฟ้า เบส และกลองชุด เล่นโดยคาดิช และเปียโน, แบริโทน, แซกโซโฟน และแฮมมอนด์ออร์แกน เล่นโดยดาวิด บารอน เทรเนอร์ยังได้เพิ่มเสียงปรบมือและจังหวะเคาะเพิ่มเติ่มลงไปในเพลงด้วย ตัวเพลงได้รับการขึ้นมาสเตอร์โดยเดฟ คูช ที่เดอะมาสเตอริ่งพาเลส ในนครนิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก

เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เป็นเพลงบับเบิ้ลกัมป็อปและดูวอป เขียนในสัดส่วน 4/4 ในเครื่องหมายกำหนดจังหวะ (time signature) ด้วยกุญแจของเอเมเจอร์ในจังหวะซีเต็ม (common time) กับค่าเทมโป 132 เฮิร์ตซ์ต่อ 1 จังหวะ เพลงตามทางเดินคอร์ด (chord progression) โดยคอร์ด A–Bm–E–A ส่วนเสียงร้องของเทรนเนอร์นั้นอยู่ตั้งแต่โน้ต E3 ถึง C♯5 ในสไตล์เรโทรช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และ 1960 นักวิจารณ์ได้จำแนกแนวเพลงของเพลงนี้ได้หลาย ๆ แนวประกอบไปด้วย อาร์แอนด์บี, ฮิปฮอป, ทรอปิคอล คันทรี และร็อกแอนด์โรล ซึ่งเทรนเนอร์ยังได้นำแนวแคริบเบียนเร้กเก้มาใช้รวมกับเสียงแบ็กกราวน์และใช้เทคนิคในการแร็ป ตลอดทั้งช่วงพรีคอรัสและท่อนฮุคนั้นเป็นสไตล์โซล-ป็อปและกรู๊ฟ ในช่วงก่อนคริสต์ทศวรรษ 1960 รวมกับสแคทแทมโป (scatting tempo) จังหวะชวนส่ายสะโพก (shimmying melody) โดยในท่อนคอรัสนั้นเทรนเนอร์ร้องเนื้อเพลงคอรัสวนไปเรื่อย ๆ และมีเสียงแอดลิบในท่อนเอาท์โทรพร้อมกับเสียงเทรนเนอร์ที่ต่ำลงก่อนที่มีเสียงสะท้อนคำว่า "bass, bass, bass" จนจบท่อนคอรัส เสียงร้องในเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" ได้รับการเปรียบเทียบกับวงประสานเสียงหญิงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และนักร้องวินเทจในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ได้แก่ เบ็ตตี เอเวอเรตต์, ดอริส เดย์, เอดีย์ กอร์เม และโรสแมรี คลูนีย์ และมีการกล่าวว่าทำนองเพลงนั้นเหมือนกับเพลง "แฮปปี้โมด" ของวงเกาหลีใต้ โคโยเต้

เนื้อหาของเพลงนั้นเปรียบเทียบได้กับเพลง "บิวติฟูล์" ของคริสตินา อากีเลรา ในรูปแบบที่ทันสมัยขึ้น ส่วนนักวิจาร์ณนั้นเปรียบเทียบให้เหมือนกับเพลงของอากีเลรา "เอนต์โนอัธเธอร์แมน" เนื้อหายังเกี่ยวกับทัศนคติต่อร่างกายในเชิงบวกซึ่งคล้ายกับเพลง "ทราย" ของโคลบี คาเลต์ และเพลง "ยูแอนด์ไอ (โนบอดี้อินเดอะเวิลด์)" ของจอห์น เลเจนด์ ตัวเพลงสื่อให้เห็นถึงทัศนคติที่มองว่ารูปร่างผอมได้รับการตีค่าสูงเกินไปในสังคม และส่งเสริมให้ยอมรับต่อรูปร่างและหุ่นต่าง ๆ ที่มีทั้งชายและหญิง จากเนื้อเพลงว่า "ทุก ๆ ตารางนิ้วของคุณนั้นดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า / ชัดเจนแล้วนะว่าฉันไม่ได้ผอมแห้ง แต่ฉันก็สามารถส่ายก้นอย่างที่ฉันควรจะทำ" (Every inch of you is perfect from the bottom to the top / It's pretty clear I ain't no size 2, but I can shake it, shake it like I'm supposed to do) ในท่อน "ฉันจะนำบั้นท้ายเธอกลับมา" (I'm bringing booty back) เปรียบเทียบได้กับเพลง "เซ็กซีแบ็ก" ของจัสติน ทิมเบอร์เลก โดยความหมายแฝงของเพลงทั้งหมดนั้นมีความใกล้เคียงกับหลายเพลง เช่น เพลง "วีอาร์ฮูวีอาร์" ของเคชา, เพลง "ฟักกิงเพอร์เฟกต์" ของพิงก์, เพลง "เบรฟ" ของซารา บาเรลเลส และเพลง "เบลอเร็ดไลน์" ของโรบิน ธิก เป็นต้น นอกจากนี้เพลงยังมีเนื้อหาเกี่ยวกับบั้นท้ายของผู้หญิงซึ่งเปรียบเทียบได้กับเพลง "เบบี้กอตแบ็ก" ของเซอร์มิกซ์อะลอต, เพลง "อนาคอนดา" ของนิกกี มินาจ และเพลง "บูทตี้" ของเจนนิเฟอร์ โลเปซ

หลังจากเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" ปล่อยออกมา ตัวเพลงได้รับเสียงวิจารณ์อย่างมากในด้านบวก โดยได้รับการยกย่องว่า "(กำลังเป็น)เพลงแห่งหน้าร้อน" (making a run for song of the summer) และเป็น "เพลงดูจริงจังแต่ฟังสบาย" (enthusiastically affable song) นักวิจารณ์จากเว็บไซต์อะโดลาทอร์ บรรยายไว้ว่า "ตัวมิวสิกวิดีโอนั้นน่ารัก ส่วนเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" ผสมผสานไปด้วยแนวเพลงสไตล์คันทรี, ป็อป และร็อกแอนด์โรลสมัยก่อน พร้อมกับเสียงร้องอันเป็นเอกลักษณ์ ที่จะมาทำให้วิทยุ EDM ติดเพลงนี้" พอล เกรน จากเว็บไซต์ยาฮู! มองว่าเพลงนี้เป็น "หนึ่งในเพลงที่มีความหมายแฝงดีที่สุดในช่วงเวลาไม่นานมานี้" นักเขียนจาก"เดอะ การ์เดียน" คาร์โรไลน์ ซัลลิแวน กล่าวว่า "เพลงอื่น ๆ ได้รับประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงต่อความคิดในการโฆษณาสื่อว่าบั้นท้ายที่เซ็กซี่ต้องมีขนาดเล็ก... ในทางตรงกันข้าม เพลงของเทรนเนอร์ที่มีกลิ่นของการประสบความสำเร็จอย่างยากลำบากกับการขาดความเชื่อมั่นในตนเอง" และบีโจไล ชาห์ จากสำนักเดียวกันระบุว่าเพลงนี้มีเนื้อเพลง "จดจำได้ในทันที" (instantly-memorable) และ "ทำให้เสพติด" (addictive) ต่อเบสไลน์ เขามีความเห็นว่าเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เป็นเพลงที่แปลกใหม่ อีแวน ซอว์เดย์ แห่งนิตยสารออนไลน์ "ป็อปแมทเทอส์" แสดงความเห็นว่า "เนื้อเพลงนั้นแสดงถึงบุคลิกภาพของเทรเนอร์" และได้เขียนว่ามันเป็น "หนึ่งในเพลงที่สนุกที่สุด" ในปี 2014 และอีริค แอนสท์ แห่งหนังสือพิมพ์ "มิลวอกีเจอร์แนลเซนติเนล" กล่าวว่าเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" สามารถ "จับใจได้ทั้งจักรวาล" (universally catchy) และ "พร้อมเต้นได้อย่างไม่อายใคร" (shamelessly dance-ready) ขณะที่แกรี ทรัส แห่งนิตยสาร "บิลบอร์ด" รู้สึกว่าเพลงนี้แตกต่างจาก "ทุก ๆ เพลงในวิทยุเพลงป็อป" ในเวลานั้น และฮิวจ์ แมคอินไตย์ นักเขียนจากนิตยสาร "ฟอบส์" อธิบายว่ามันเป็นเพลงที่ "ติดหูแบบเมามัน" (insanely catchy) "รักมันได้ง่าย" (easy-to-love) และ "อบอุ่นใจ" (heartwarming) เขาได้เขียนในบทความว่า "เพลงนี้ฟังดูเหมือนบางอย่างที่คุณควรเปิดให้เด็ก ๆ ของคุณฟัง... มันมีเนื้อเพลงทางเลือกเล็กน้อยที่แสดงให้เห็นว่าเทรนเนอร์ไม่ใช่เด็ก ๆ "

เพลงถูกวิจารณ์และตีความว่าต่อต้านรูปร่างผอมและสื่อให้เป็นเรื่องน่าอับอาย จากการที่เทรนเนอร์ใช้คำว่า "skinny bitches" และสื่อถึงการต่อต้านกลุ่มสตรีนิยม เพราะในเนื้อหานั้นบอกให้ผู้หญิงจำนนต่อสายตาของผู้ชายจากท่อน "แม่บอกฉันว่าอย่าไปกังวลกับเรื่องหุ่นของตัวเอง / เธอบอกอีกว่าผู้ชายชอบบั้นท้ายใหญ่ ๆ ให้นอนกอด" (Yeah, my mama she told me don’t worry about your size / She says, ‘Boys like a little more booty to hold at night.) จอน คาร์แมนิก แห่ง "เดอะนิวยอร์กไทมส์" เรียกเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เป็น "ความทะเล้นแปลก ๆ ยอดนิยม" (cheeky novelty hit) และกล่าวว่า ""ฉันจะนำบั้นท้ายเธอกลับมา" (I'm bringing booty back) เธอร้องมันถึงแม้ว่าส่วนนั้นอาจจะเป็นไม้กระดานแล้ว รับประกันต่อเธอเลยว่าตรงนั้นจะไม่เคยไปไหนเลย" นักเขียนจากนิตยสารออนไลน์ "สเลต" ให้ความคิดเห็นว่าเทมโปและทำนองในท่อน "ทุก ๆ ตารางนิ้วของคุณนั้นดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า" (Every inch of you is perfect from the bottom to the top) ทำให้เขารู้สึก "จดจำได้ง่ายดาย" (effortlessly memorable) เขาเคยไปชมการทำงานของคาดิชในเพลงนี้และรู้สึกว่าคาดิชได้สร้างทำนองเพลงที่ละเอียดละอ่อนในสไตล์วินเทจแบบผู้หญิงผิวขาว โซลอิตาโล-ลาติน และเลียนแบบเสียงเพลงอย่างชำนาญจากเพลง "คัมออน-อะมายเฮาส์" ของ โรสแมรี คลูนีย์ และเพลง "เบลมอิตออนเดอะบอสซาโนวา" ของ เอดีย์ กอร์เม อย่างไรก็ตามเขาได้วิจารณ์การใช้คำว่า "เทรเบิล" (treble) ในเพลงเชิงอุปมา และกล่าวว่า "แค่หวังว่าการใช้คำในทางที่ผิดของเทรนเนอร์จะไม่ทำลายความหมายของคำในรุ่นต่อ ๆ ไป" ส่วนนิตยสาร "ไทม์" ได้จัดให้เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" อยู่ที่อันดับที่ 5 ในการจัดอันดับ "เพลงที่แย่ที่สุดในปี 2014" โดยให้เหตตุผลเพราะเพลงใช้คำว่า "skinny bitches" และจำกัดความของการคิดดีต่อรูปร่างเหมือนกับบางอย่างที่อุปโลกน์ขึ้นมาเพื่อจะให้ผู้ชายชอบ

รายชื่อผู้มีส่วนร่วมทำเพลงจาก "ไทเทิล"