seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โทไกโดชิงกันเซ็ง

โทไกโด ชิงกันเซ็ง () เป็นเส้นทางรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งเส้นทางแรก เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1964 เชื่อมต่อระหว่างกรุงโตเกียวกับนครโอซะกะ ดำเนินการโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลาง แรกเริ่มก่อตั้งดำเนินงานโดยการรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น

เมื่อปี พ.ศ. 2483 (ค.ศ. 1940) มีการวางแผนไว้ว่า โทโกโด ชิงกันเซ็งจะมีรถไฟวิ่งด้วยความเร็ว 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเชื่อมต่อจากโตเกียวไปยังชิโมะโนะเซะกิ ซึ่งความเร็วระดับนี้อยู่ที่ระดับ 50% ของรถไฟด่วนที่เร็วที่สุดในสมัยนั้นเท่านั้น เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 เปิดฉากขึ้น โครงการนี้ก็หยุดชะงักลงขณะอยู่ในขั้นเริ่มวางแผนเท่านั้นแม้ว่าจะได้ขุดอุโมงหลายแห่งไปแล้ว (ต่อมาอุโมงค์เหล่านี้ก็มาอยู่ในเส้นทางของชิงกันเซ็งในปัจจุบันด้วย) เนื่องจากว่าเส้นทางของชิงกันเซ็งสายนี้ผ่านเมืองที่ใหญ่ที่สุด 3 เมืองของญี่ปุ่น จึงทำให้เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่มีผู้โดยสารมากที่สุด

การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2502 (ค.ศ. 1959) ภายใต้การควบคุมของ นายชินจิ โซโก ประธานการรถไฟญี่ปุ่นและฮิเดโอ ชิมะ หัวหน้าวิศวกร จนแล้วเสร็จในปี 2507 และมีรถไฟขบวนแรกที่วิ่งจากโตเกียวไปยังชินโอซาก้าเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ของปีนั้น ชิงกันเซ็งสายนี้เปิดใช้บริการพร้อมๆกับกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ปี 2507 ที่กรุงโตเกียวซึ่งเป็นการแข่งขันที่ทำให้ทั่วโลกสนใจประเทศญี่ปุ่นมากขึ้น ตอนแรก เส้นทางนี้มีชื่อในภาษาอังกฤษว่า New Tōkaidō Line ซึ่งมาจากชื่อของถนนโทไกโดในญี่ปุ่นที่ครบรอบ 100 ปีพอดี

ชิงกันเซ็งสายนี้มียอดผู้โดยสารถึงตัวเลข 100 ล้านคนในปี 2507 และถึงตัวเลข 1,000 ล้านคนในปี 2519 และฉลองครบรอบ 40 ปีในปี 2547 ด้วยตัวเลข 4,160 ล้านคน

ต่อมา สถานีชินนะงะวะ เปิดให้บริการในเดือนตุลาคม ปี 2546 ประกอบกับมีการเปลี่ยนแปลงตารางเวลาครั้งใหญ่ จึงมีจำนวนผู้ใช้บริการรายวันเพิ่มขึ้นอย่างมาก โดยเฉพาะขบวนที่ให้บริการโดยโนะโซะมิ

รถไฟของโทไกโด ชิงกันเซ็งทุกขบวนที่วิ่งเข้าและออกจากกรุงโตเกียวจะมาหยุดที่สถานีชินนะงะวะและสถานีโยโกยะมะ

ชิงกันเซ็งสายนี้มีรถไฟอยู่เพียง 3 แบบเท่านั้น ได้แก่ โนะโซะมิ, ฮิกะริ และ โคะดะมะ โดยรถไฟโนะโซะมิและฮิกะริหลายขบวนจะวิ่งต่อไปถึงซันโย ชิงกันเซ็งเลย จนหยุดที่สถานีฮะกะตะ ในนครฟุกุโอะกะ

แต่รถไฟโนะโซะมิไม่สามารถให้บริการนักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศที่ใช้บัตรผ่านรถไฟญี่ปุ่นได้

ขบวนรถที่ให้บริการในเส้นทางนี้ได้แก่:

ในปี พ.ศ. 2507 รถไฟ"ฮิกะริ"วิ่งจากโตเกียวไปยังโอซาก้าใช้เวลา 4 ชั่วโมงเท่านั้น จากนั้นในปี 1965 ก็ย่นเวลาเหลือ 3 ชั่วโมง 10 นาที จากนั้นมีการนำรถไฟ"โนะโซะมิ"มิที่มีความเร็วสูงมาให้บริการในปี พ.ศ. 2535 การเดินทางก็ใช้เวลาเพียงแค่ 2 ชั่วโมง 30 นาทีเท่านั้น และซีรีส์ N700 ที่นำมาใช้ในปี 2007 ก็จะทำให้รถไฟ"โนะโซะมิ"ใช้เวลาเดินทางเหลือเพียง 2 ชั่วโมง 25 นาทีเท่านั้น

ปัจจุบัน เมื่อเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2551 รถไฟ"ฮิกะริ"วิ่งจากโตเกียวไปยังโอซาก้าใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง ขณะที่ขบวนรถแบบ "โคะดะมะ"ที่หยุดทุกสถานีนั้นจะใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 4 ชั่วโมง

ขบวนรถ "โคะดะมะ" จะจอดทุกสถานี ส่วน "โนะโซะมิ" และ "ฮิกะริ" จะจอดบางสถานี ขบวนรถไปทุกขบวนจะจอดที่สถานีโตเกียว, ชินะงะวะ, ชินโยะโกะฮะมะ, นะโงะยะ, เคียวโตะ และ ชินโอซะกะ
โนโซมิ (ขบวนรถไฟ)

โนโซมิ () เป็นขบวนรถไฟความเร็วสูงในเส้นทางโทไกโดชิงกันเซ็งและซันโยชิงกันเซ็ง ถ้าทำขบวนด้วยรถไฟซีรีส์ 500 จะสามารถวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้สามารถเดินทางจากโตเกียวไปยังโอซากะ ระยะทางประมาณ 515 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางเพียง 2.5 ชั่วโมง

ปัจจุบัน ขบวนโนโซมิ จะใช้รถไฟชิงกันเซ็ง 300 ซีรีส์, 500 ซีรีส์, 700 ซีรีส์ และ N700 ซีรีส์ ซึ่ง N700 รุ่นล่าสุดนั้นจะให้บริการไปกลับเพียงแค่ 4 รอบต่อวันเท่านั้น นอกจากนั้นยังมีโครงการจะให้บริการโนโซมิทั้งหมด (เช่น โตเกียว-ฮะกะตะ) ใช้รถไฟ N700 ทั้งหมดในปี 2009 นี้

ขบวนโนโซมินี้จะหยุดไม่บ่อยครั้งเหมือนกับขบวนฮิกะริ สำหรับโทไกโด ชิงกันเซ็งนั้น ขบวนโนโซมิจะหยุดที่สถานีรถไฟโตเกียว, นะโงะยะ, เคียวโตะ และชินโอซะกะ เท่านั้น ส่วนเส้นทาง ซันโย ชิงกันเซ็ง นั้น ขบวนโนโซมิทุกขบวนจะหยุดที่สถานีชินโคเบะ, โอะกะยะมะ, ฮิโระชิมะ, โคะกุระ และฮะกะตะเท่านั้น มีโนโซมิบางขบวนเท่านั้นที่จะหยุดที่สถานีเสริมนอกเหนือจากนี้ โนโซมิให้บริการเฉพาะเวลากลางวันเท่านั้น โดยไม่สามารถใช้สิทธิ์บัตรผ่านรถไฟญี่ปุ่นสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติได้

คำว่า "โนโซมิ" เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น มีความหมายว่า "ความหวัง" ได้รับการคัดเลือกให้เป็นชื่อเนื่องจากมีความเร็วกว่าบริการรถไฟที่มีอยู่ในขณะนั้นคือ "ฮิกะริ" ที่มีความหมายว่า "แสง" หรือ "รังสี" และ"โคะดะมะ" ที่มีความหมายว่า "เสียงสะท้อน" ซึ่งในขณะนั้นมีความต้องการรถไฟที่เร็วกว่า"ฮิระกิ" และ "โคะดะมะ"อยู่มาก

"โนโซมิ" เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1992
จากัวร์

จากัวร์ หรือ แจกัวร์ หรือ แจกวาร์ (Jaguar) สามารถหมายถึง
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งเนปาล (ลัทธิเหมา)

พรรคคอมมิวนิสต์แห่งเนปาล (ลัทธิเหมา) ( ถอดเป็นอักษรไทย: เนปาล กมฺยุนิษฺฏ ปารฺฏี (มาโอวาที), ) เป็นพรรคการเมืองตามแนวลัทธิเหมาในประเทศเนปาล ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2537 ในการเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญในปี พ.ศ. 2551 พรรคคอมมิวนิสต์แห่งเนปาล (ลัทธิเหมา) ได้รับเลือกตั้งมากที่สุดคือ 220 ที่นั่ง จากทั้งหมด 601 ที่นั่ง
ฮิการิ (ขบวนรถไฟ)

ฮิการิ () เป็นขบวนรถไฟความเร็วสูงในประเทศญี่ปุ่น ให้บริการในเส้นทางโทไกโดชิงกันเซ็งและซันโยชิงกันเซ็ง รถไฟประเภทนี้วิ่งช้ากว่าขบวนโนโซมิ แต่ยังเร็วกว่าขบวนโคดามะ หากใช้สิทธิ์ตามบัตรผ่านรถไฟญี่ปุ่น ขบวนฮิการินี้จะเป็นรถไฟประเภทที่เร็วที่สุดที่ให้บริการบนเส้นทางโทไกโดและซันโยชิงกันเซ็ง เมื่อชิงกันเซ็งเปิดให้บริการในปี 1964 ฮิการิได้เป็นรถไฟที่เร็วที่สุดบนเส้นทางที่วิ่งจากโตเกียวไปยังสถานีชินโอซะกะ มีการหยุดรถเพียงแค่สองครั้งเท่านั้นคือที่นาโงยาและที่เกียวโต ต่อมา ฮิการิได้ขยายไปให้บริการบนซันโยชิงกันเซ็งแม้ว่ารถไฟฮิการิจะเร็วกว่าเพียงขบวนโคดามะเท่านั้น ทั้งคู่จึงได้รับฉายาสั้นๆร่วมกันว่า "ฮิดะมะ"

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลางเป็นผู้ให้บริการฮิการิ ปัจจุบันนี้ใช้รถไฟขนาด 16 โบกี้ หลายซีรีส์ได้แก่ 700 ซีรีส์ และ 300 ซีรีส์ รถไฟฮิการิส่วนใหญ่จะหยุดตามสถานีต่างเช่น ชิซุโอะกะ, ไมบาระ หรือฮิเมะจิ เพื่อให้รถไฟที่เร็วกว่า เช่น ขบวนโนโซมิ วิ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูงสุดก่อน

ในเดือนมีนาคม ปี 2008 ขบวนฮิการิได้นำชิงกันเซ็ง N700 ซีรีส์ มาใช้สำหรับการเดินทางระหว่างสถานีชินโยโกะฮะมะและสถานีฮิโระชิมะ และสำหรับรถไฟเที่ยวดึกระหว่างสถานีโตเกียวและนาโงยา

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตกเริ่มให้บริการฮิการิ เรล สตาร์ (Hikari Rail Star) ในปี 200 ซีรีส์0 โดยมีเฉพาะเส้นทางซันโยชิงกันเซ็งเท่านั้น โดยใช้รถไฟขบวนพิเศษขนาด 8 โบกี้ซีรีส์ 700 ซีรีส์ ที่มีความเร็วสูงสุด 285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง การที่บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตกนำมาให้บริการนี้เพื่อเพิ่มศักยภาพในการแข่งขันกับสายการบินที่บินอยู่ในเส้นทางโอซะกะไปยังฟุกุโอะกะ ที่นั่งที่สำรองเอาไว้บนรถไฟ"ฮิการิ เรล สตาร์"มีการจัดแบบ 2-2 แทนที่จะเป็น 3-2 เหมือนฮิการิทั่วๆไป และด้านหน้าของแต่ละที่นั่งนั้นจะมีจุดจ่ายไฟฟ้าสำหรับผู้ใช้คอมพิวเตอร์แบบพกพาอีกด้วย

ก่อนและระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2นั้น ฮิการิเคยเป็นชื่อของรถไฟด่วนที่วิ่งจากปูซาน ประเทศเกาหลี ไปยังชางชุน ในแมนจูเรีย ต่อมา ในทศวรรษที่ 1950 ชื่อนี้ได้นำมาใช้เป็นชื่อรถไฟด่วนที่วิ่งจากฟุกุโอะกะไปยังคาโงชิมะและเบ็ปปุ
เนียร์ชูเมกเกอร์

เนียร์ชูเมกเกอร์ () เป็นยานอวกาศของนาซา สำหรับไปสำรวจดาวเคราะห์น้อยอีรอส ส่งออกจากโลกเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 บินผ่านดาวเคราะห์น้อยแมธิลด์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540 และเข้าสู่วงโคจรของอีรอสเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543
อัตราเร็วในวงโคจร

อัตราเร็วในวงโคจร คืออัตราเร็วของวัตถุหนึ่งขณะโคจรรอบวัตถุอื่น ซึ่งอัตราเร็ว formula_1 จะมีค่าเท่ากับ
อนอมัลลีเฉลี่ย

ในทางฟิสิกส์ดาราศาสตร์ อนอมัลลีเฉลี่ย () ของวัตถุที่โคจรรอบวัตถึอื่น หมายถึงมุมที่วัตถุนั้นเคลื่อนที่ไปรอบจุดศูนย์กลางของวัตถุอื่น คำนวณได้โดยสูตร
รายนามศิษย์เก่าจากโรงเรียนอัสสัมชัญ

รายนามศิษย์เก่าจากโรงเรียนอัสสัมชัญ เป็นการรวบรวมรายชื่อบุคคลที่จบการศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ซอยเจริญกรุง 40 ถนนเจริญกรุง เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ตั้งแต่วันสถาปนาโรงเรียนอย่างเป็นทางการในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2428 โดยบาทหลวง เอมิล ออกัสต์ กอลมเบต์

ศิษย์เก่าอัสสัมชัญ หรือที่เรียกกันว่า "อัสสัมชนิก - Assumptionist" หรือ "โอแม็ก" (OMAC- Old Man Assumption College) คือคำที่ใช้เรียกบุคคลที่จบจากโรงเรียนอัสสัมชัญ นับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีนักเรียนอัสสัมชัญมาแล้วกว่า 5 หมื่นคน (ทั้งมีชีวิตและเสียชีวิตไปแล้ว) อ้างอิงจากเลขประจำตัว ในบทความนี้นำเสนอข้อมูลสรุปศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงบางส่วน พร้อมกับเหตุผลกำกับ จำแนกตามสาขาอาชีพดังนี้1.รางวัลนักเขียนบทความดีเด่นคนแรกของกองทุนมรว.อายุมงคล​ โสณ​กุล​ปีพศ.​​2530

2.รางวัลนักแปลดีเด่นสุรินทราชา​ปี​พ.ศ. 2555
ความเอียงของวงโคจร

ความเอียงของวงโคจร () เป็นหนึ่งในองค์ประกอบของวงโคจร หมายถึงมุมระหว่างระนาบของวงโคจรกับระนาบอ้างอิง

ความเอียงของวงโคจร เป็นหนึ่งใน 6 องค์ประกอบของวงโคจร ใช้อธิบายถึงรูปร่างและทิศทางของวงโคจรของวัตถุท้องฟ้า นับเป็นระยะเชิงมุมของระนาบวงโคจรเทียบกับระนาบอ้างอิง (โดยมากมักใช้เส้นศูนย์สูตรหรือเส้นสุริยวิถีของดาวฤกษ์แม่ในระบบ และมีหน่วยเป็นองศา)

สำหรับระบบสุริยะ ความเอียงของวงโคจร (คือ "i" ในภาพด้านข้าง) ของดาวเคราะห์ดวงหนึ่งๆ จะเท่ากับมุมระหว่างระนาบของวงโคจรของดาวเคราะห์นั้นกับเส้นสุริยวิถี ซึ่งเป็นระนาบที่เป็นเส้นทางโคจรของโลก นอกจากนี้ยังสามารถวัดได้โดยเปรียบเทียบกับระนาบอื่นๆ เช่น เทียบกับเส้นศูนย์สูตรของดวงอาทิตย์ หรือเทียบกับระนาบโคจรของดาวพฤหัสบดี แต่การใช้เส้นสุริยวิถีในการอ้างอิงจะเหมาะสมกับผู้สังเกตการณ์บนโลกมากกว่า วงโคจรของดาวเคราะห์ส่วนใหญ่ในระบบสุริยะของเรามีค่าความเอียงของวงโคจรค่อนข้างน้อย ไม่ว่าจะเปรียบเทียบกันเองหรือเทียบกับเส้นศูนย์สูตรของดวงอาทิตย์ก็ตาม มีข้อยกเว้นก็เพียงในบรรดาดาวเคราะห์แคระ เช่น พลูโต และ อีรีส ซึ่งมีค่าความเอียงของวงโคจรเทียบกับสุริยวิถีสูงถึง 17 องศาและ 44 องศาตามลำดับ ดาวเคราะห์น้อยขนาดใหญ่เช่น พัลลัส ก็มีความเอียงของวงโคจรสูงถึง 34 องศา สำหรับดาวเคราะห์นอกระบบ ยังไม่ค่อยมีการวัดความเอียงของวงโคจร ทราบได้แต่เพียงมวลต่ำสุดของมันเท่านั้น ซึ่งหมายถึง ดาวเคราะห์นอกระบบบางดวงที่แท้อาจเป็นดาวแคระน้ำตาล หรือเป็นดาวแคระแดงที่จางมากๆ ก็ได้ มีแต่เพียงดาวเคราะห์ที่ตรวจพบการเคลื่อนผ่าน และที่ตรวจจับด้วยวิธีมาตรดาราศาสตร์ จึงสามารถทราบถึงความเอียงของวงโคจร และบางทีอาจทราบถึงมวลที่แท้จริงได้ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2010 ข้างหน้านี้ น่าจะมีการตรวจวัดความเอียงของวงโคจรและมวลที่แท้จริงของดาวเคราะห์นอกระบบจำนวนมากได้เพิ่มขึ้น โดยใช้การสังเกตการณ์ในอวกาศผ่านปฏิบัติการต่างๆ เช่น Gaia mission, Space Interferometry Mission, และ กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เว็บบ์
ลองจิจูดของจุดโหนดขึ้น

ลองจิจูดของจุดโหนดขึ้น หรือ ราหู (อังกฤษ: longitude of the ascending node) เป็นหนึ่งในองค์ประกอบของวงโคจร หมายถึงมุมระหว่างจุดอ้างอิงและโหนดขึ้น
พ่อขุนศรีนาวนำถุม

พ่อขุนศรีนาวนำถุม หรือ พ่อขุนศรีนาวนำถม แรกปรากฏพระนามตามศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 2 ว่าเป็น พ่อขุนผู้รวบรวมบ้านเมืองในลุ่มแม่น้ำยม-น่าน และสถาปนาแคว้นสุโขทัย-ศรีสัชนาลัยขึ้นเป็นปึกแผ่น มีการตีความว่า อาจมีความเป็นไปได้ว่าสุโขทัยเริ่มมีการแยกตัวเป็นอิสระ จากอิทธิพลขอม-ละโว้ในรัชสมัยของพ่อขุนศรีนาวนำถุมนี้

อย่างไรก็ตามผู้ปกครองสุโขทัยต่อมา คือ ขอมสบาดโขลญลำพง อาจนำแคว้นสุโขทัยกลับเข้าอยู่ภายใต้อิทธิพลของขอม-ละโว้ อีกครั้งหนึ่ง จนกระทั่ง พ่อขุนผาเมือง ร่วมกับ พ่อขุนบางกลางหาว ร่วมกันทำสงครามได้ชัยชนะเหนือขอมสบาดโขลญลำพง จนสามารถนำแคว้นสุโขทัยออกจากอิทธิพลของขอม-ละโว้ อีกครั้ง

หลักฐานตามศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 2 (จารึกวัดศรีชุม) ปรากฏเชื้อสายของราชวงศ์ของพ่อขุนศรีนาวนำถุมคือ

อาจเป็นเพราะเนื่องจาก มหาเถรศรีศรัทธา ไม่มีบุตรชายมีแต่ธิดาสองคน และออกบวชเดินทางแสวงบุญในเวลาต่อมา จึงไม่ปรากฏหลักฐานการสืบเชื้อสายของตระกูลนี้ต่อมาหลังจากนั้น

อย่างไรก็ตาม ประเพณีในสมัยนั้นนิยมนำชื่อปู่มาตั้งเป็นชื่อคนรุ่นหลาน และปรากฏว่าต่อมามีกษัตริย์ไทยเมืองเหนือชื่อ พระยางั่วนำถุม จึงมีความเป็นไปได้ว่าเชื้อสายของพ่อขุนศรีนาวนำถุมยังคงมีอำนาจในแคว้นสุโขทัยสืบต่อมาอีกระยะหนึ่ง
1 E7 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 10 Mm (10,000 กม.) ถึง 100 Mm (100,000 กม.) (10 และ 10 ม.)

ความยาวน้อยกว่า 10 เมตร

1,000 กม. เท่ากับ:
ความยาวมากกว่า 10 เมตร
ซึร์ทเซย์

ซึร์ทเซย์ ( ออกเสียงว่า แปลว่า"เกาะของซึร์ท") เป็นเกาะภูเขาไฟ ที่ตั้งอยู่ในหมู่เกาะเวสมาร์นายาส ซึ่งห่างจากชายฝั่งทางใต้ของประเทศไอซ์แลนด์ เกาะนี้เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ใต้สุดของประเทศไอซ์แลนด์

เกาะนี้ก่อตัวขึ้นจากการปะทุของภูเขาไฟซึ่งซึ่งอยู่ใต้ทะเล 130 เมตรและอยู่กลุ่มภูเขาไฟใต้น้ำ "เวสมาร์นายาส" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกกลางมหาสมุทรแอตแลนติกได้เกิดการปะทุขึ้นและก่อตัวขึ้นเรื่อยๆจนโผ่ลพ้นผิวน้ำในในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 การปะทุสิ้นสุดลงในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2510 โดยมีพื้นที่ประมาณ 2.7 ตารางกิโลเมตร หลังจากนั้นเกาะก็ถูกกัดเซาะจากลมและคลื่นจนทำให้ในปี พ.ศ. 2555 เกาะเหลือพื้นที่เพียง 1.3 ตารางกิโลเมตร จาการสำรวจล่าสุดในปี พ.ศ. 2550 พบว่าจุดที่สูงที่สุดของเกาะคือ จากระดับน้ำทะเล

เกาะนี้มีชื่อมาจากเทพเจ้าเซิร์ทในตำนานเทพเจ้าสแกนดิเนเวีย เกาะนี้ถูกศึกษาโดยนักวิทยาภูเขาไฟอย่างละเอียดในช่วงที่มันเกิดการประทุ, และได้รับการศึกษาโดยนักพฤกษศาสตร์และนักชีววิทยาเพื่อศึกษารูปแบบของชีวิตในเกาะใหม่แห่งนี้ การปะทุครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เกิดเกาะซึร์ทเซย์เกาะเดี่ยวแต่ทำให้เกิดเกาะJólnirและยอดเขาอื่นๆที่ยังไม่ได้รับการตั้งชื่อด้วย
จารึกวัดศรีชุม

จารึกวัดศรีชุม หรือ "ศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ ๒" เป็นศิลาจารึกภาษาไทยสมัยสุโขทัยที่สำคัญ ที่เล่าเรื่องราวการสถาปนากรุงสุโขทัย และ วีรกรรมของกษัตริย์ราชวงศ์นำถุม โดยสันนิษฐานว่าผู้สร้างศิลาจารึกหลักนี้คือ พระมหาเถรศรีศรัทธา ผู้เป็นเชื้อสายของ พ่อขุนศรีนาวนำถุม ผู้สถาปนาแคว้นสุโขทัย-ศรีสัชนาลัย

จารึกสลักตัวอักษรไทย ภาษาไทย บนแผ่นหินดินดาน รูปใบเสมา เรียวบาง (ชำรุดบางแห่ง) มี ๒ ด้าน ๒๑๒ บรรทัด กว้าง ๒ ศอก สูง ๙ ศอก หนา ๓ ถึง ๔ นิ้วโดยประมาณ

ตามประวัติ ในสมัย รัชกาลที่ ๕ พ.ศ. ๒๔๓๐ หลวงสโมสรพลการได้ค้นพบจารึกนี้อยู่ในอุโมงค์ มณฑปวัดศรีชุม และได้ถูกขนย้ายนำมารวบรวมไว้ในกรุงเทพฯ ผู้ศึกษาอ่านจารึกนี้เป็นคนแรกคือ ศาสตราจารย์ ยอร์ช เซเดส์ผู้เป็นบรรณารักษ์ใหญ่ หอสมุดวชิรญาณในขณะนั้น ใจความที่ปรากฏในจารึกถูกพิมพ์เผยแพร่เป็นครั้งแรกใน พ.ศ. ๒๔๖๗ ปัจจุบันจารึกนี้เก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร

สันนิษฐานว่าศิลาจารึกวัดศรีชุมนี้อาจจัดสร้างขึ้นในระหว่างปีที่ พระยาลิไทย ได้อำนาจปกครองกรุงสุโขทัย ประมาณ พ.ศ. ๑๘๙๐ 
เรื่องราวที่ปรากฏในจารึกกล่าวถึง

ชื่อสถานที่เช่น "อีจาน" และ "รัตภูมิ" อาจบอกถึงสถานที่ตั้งเมืองของ มหาเถรศรีศรัทธาได้หากมีการศึกษาต่อไปในอนาคต

เนื่องจากมีการเล่าเรื่องราวข้อมูลเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่สำคัญ และ ข้อมูลหลายอย่างไม่พบในศิลาจารึกหลักอื่นๆ จึงทำให้ศิลาจารึกหลักนี้เป็นที่สนใจของนักประวัติศาสตร์อย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ใจความโดยรวมของศิลาจารึกนี้ยังสอดคล้องกับศิลาจารึกหลักที่ ๑ที่สร้างโดย พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
สกูบา

สกูบา เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติไทย มีสมาชิกอยู่ 3 คน มีผลงาน 1 อัลบั้ม

สมาชิก 3 คน คือ หนึ่ง เกรียงไกร เขมาวาศน์, แม็กส์ สกรรจ์ วงษ์ประยูร, กร ธนากร พัฒนศรี

เดิมทีวงมีสมาชิก 4 คน ทั้งหมดเรียนอยู่ที่เดียวกันคือสถาบันราชภัฏจันทรเกษม รวมตัวเล่นดนตรีด้วยกันตั้งแต่ปี 1 โดยใช้ชื่อวง "IN SCHOOL BUS" จนมีการประกวดพานาโซนิค สตาร์ ชาร์เลนจ์ (Panasonic Star Challenge 2002) จึงเข้าประกวดและได้รับรางวัลชนะเลิศประเภทวงดนตรี ทำให้ได้มีโอกาสเข้ามาเซ็นสัญญากับอาร์.เอส. แต่มือกลองของวงต้องไปศึกษาต่อ ทางวงเห็ฯว่า "IN SCHOOL BUS" ต้องมี 4 คนเท่านั้น ถ้าเหลือ 3 คนคงใช้ชื่อนี้ไม่ได้ และก็ไม่คิดที่จะหามือกลองคนใหม่มาแทน จึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อวงเป็น "สกูบา"
ซามี ฮูเปีย

ซามี ฮูเปีย (Sami Tuomas Hyypiä) (เกิด 7 ตุลาคม ค.ศ. 1973) เป็นนักฟุตบอลชาวฟินแลนด์ เคยเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ในตำแหน่ง เซนเตอร์แบ็ก ในช่วงปี 1999 ถึง 2009 เคยเป็นผู้จัดการทีมของ ไบเออร์ 04 เลเฟอร์คูเซิน ใน บุนเดิสลีกา ล่าสุดเป็นผู้จัดการทีม เอฟซี ซูริค ใน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ยอห์น อาร์เน รีเซ่

John Arne Semundseth Riise (วันเกิด 24 กันยายน 1980) เป็นนักฟุตบอลชาวนอร์เวย์ ในตำแหน่งแบ๊กซ้ายและมิดฟิลด์กราบซ้าย
พระมหาเถรศรีศรัทธา

สมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธาราชจุฬามุนีศรีรัตนลังกาทีปมหาสวามีเป็นเจ้า เป็นเชื้อสายของ พ่อขุนศรีนาวนำถุม ผู้สถาปนาแคว้นสุโขทัย-ศรีสัชนาลัย สันนิษฐานว่าเป็นผู้สร้าง จารึกวัดศรีชุม หรือ ศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 2 เป็นสมเด็จพระสังฆราชในสมัยสุโขทัย

พระมหาเถรศรีศรัทธาปรากฏนามตามจารึกวัดศรีชุมว่า "สมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธาราชจุฬามุนีศรีรัตนลงกาทีปมหาสามี"
ตามเรื่องเล่าในศิลาจารึก กล่าวว่า พระมหาเถรศรีศรัทธา อยู่ในเชื้อสายตระกูลของ พ่อขุนศรีนาวนำถุม เกิดในเมืองสรลวงสองแคว (พิษณุโลก) เป็นบุตรของ พระยาคำแหงพระราม และ เป็นหลานของ พ่อขุนผาเมือง ในวัยหนุ่มเมื่ออายุ 17 ปีได้ช่วยบิดารบกับ "ท้าวอีจาน" จนชนะ ต่อมาเมื่ออายุได้ 26 ปีได้ช่วย พระยาเลอไทยในการสงคราม และทำการชนช้างชนะ "ขุนจัง" จนถูกยกย่องว่าเป็นนักรบที่เข้มแข็งมีฝีมือ

เมื่ออายุ 31 ปี มีความจำเป็นทำให้ต้องสละทรัพย์สมบัติ ภรรยารวมทั้ง ธิดาอีกสองคน ออกบวชเดินทางจาริกแสวงบุญ ช่วยบูรณะศาสนสถานที่ต่าง ๆ จนถึงอินเดียและลังกา จนกระทั่งได้กลับมาสร้างจารึกเล่าเรื่องราวและประวัติความเป็นมาของตระกูลไว้ในแคว้นสุโขทัยในสมัยการปกครองของพระยาลิไทย

มีผู้สันนิษฐานว่าเนื่องจากกษัตริย์ในราชวงศ์พระร่วงได้ขยายอำนาจของสุโขทัยเข้ามายังลุ่มน้ำน่านซึ่งเป็นบริเวณที่ตระกูลนาวนำถุมมีอำนาจครอบครองอยู่ อาจเป็นสาเหตุที่กดดันให้พระมหาเถรศรีศรัทธา ต้องออกบวช

"จารึกวัดศรีชุม" ที่พระมหาเถรศรีศรัทธาได้สร้างขึ้น นับเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่บอกเล่าถึงการสถาปนาแคว้นสุโขทัย-ศรีสัชนาลัย ที่ไม่มีปรากฏในหลักฐานอื่น ๆ
อันดรีย์ โวโรนิน

อันดรีย์ โวโรนิน () เกิดเมื่อ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1979 เป็นนักฟุตบอลชาวยูเครน อดีตต้นสังกัดชอร์โนโมเรตส์โอเดซา, โบรุสเซียเมินเชนกลัดบัค, ไมนซ์ 05, เคิล์น (โคโลญ), ไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน และลิเวอร์พูล ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลไดนาโมมอสโก
มาตราการตวงของไทย

มาตราการตวงของไทย สมัยก่อนเรานิยมใช้การตวงโดยใช้กะลามะพร้าว ใช้ถัง ใช้กระบุงสานจากไม้ไผ่ ในการหาปริมาณของสิ่งของที่เป็นของแห้ง ซึ่งอาจมีขนาดที่ไม่แน่นอน เมื่อการค้าเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาก จนต้องตั้งกระทรวงเกษตรพณิชยการขึ้นมาในรัชกาลที่ 6 จัดการการค้าขายโดยเฉพาะ และกำหนดวิธีการชั่งตวงวัดขึ้นให้มีมาตรฐานเดียวกันไม่เป็นอุปสรรดในการค้าขายในประเทศและระหว่างประเทศ

ใน พ.ศ. 2466 ได้มีการตราพระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัด ขึ้นมาเพื่อกำหนดการตวงขึ้นใช้ร่วมกัน
มาตราที่ 13 มูลจำนวนหน่วยแห่งความจุสำหรับวัตถุเหลวฟาวัตถุแห้งนั้น ให้เป็น ลิตร คือ ขนาดโวลูมของน้ำบริสุทธิ (ปราศจากอากาศ) หนักหนึ่งกิโลกรัมในเวลาที่ความหนาวร้อนเสมอขีด 4 ดีกรีเซนติกราด และมีความกดอากาศเปนธรรมดา
เทะสึยะ (นักดนตรี)

เทะสึยะ โอะงะวะ (; เกิด 3 ตุลาคม พ.ศ. 2512) หรือชื่อในการแสดงว่า เทะสึยะ เป็นนักดนตรีและหัวหน้าวงลักอ็องเซียล (L'Arc-en-Ciel)
เค็ง คิตะมุระ

เคน มีชื่อจริงว่า เคน คิตะมุระ () เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ในเมืองไมบะระ จังหวัดชิงะ ญี่ปุ่น เป็นนักดนตรี ในวง L'Arc~en~Ciel
ยุกิฮิโระ (นักดนตรี)

ยุกิฮิโระ มีชื่อจริงว่า ยุกิฮิโระ อะวะจิ () เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ในเมืองชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักดนตรี ในวง L'Arc~en~Ciel
Album purification (2006)Single let's dance (2006)Mini Album faults (2003)
นันทโชติ ชัยรัตน์

นันทโชติ ชัยรัตน์ ( - 2 พ.ค. 2551) อดีตที่ปรึกษาสมัชชาคนจนซึ่งร่วมต่อสู้กับขบวนการชาวบ้านสมัชชาคนจนมาอย่างยาวนาน มีผลงานเช่น เป็นที่ปรึกษาชาวบ้านในการเจรจากับรัฐเรื่องระยะเวลาเปิดเขื่อนปากมูล

นันทโชติเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ขณะเดินทางกลับจากจังหวัดร้อยเอ็ด หลังจากไปช่วยชาวบ้านเจรจากรณีปัญหาเขื่อนราษีไศล เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
ฮิซาชิ (นักดนตรี)

ฮิซาชิ มีชื่อจริงว่า ฮิซาชิ โทโนมูระ () เกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ในเมืองฮิโรซากิ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักดนตรี ในวง "Glay"
โทคิเมคิเมโมเรียล โอนลีเลิฟ

โทคิเมคิเมโมเรียล โอนลีเลิฟ () เป็นอนิเมะที่ดัดแปลงมาจากเกมออนไลน์ "โทคิเมคิเมโมเรียล ออนไลน์" ซึ่งเป็นหนึ่งในซีรีส์เกมส์จีบสาวชื่อดัง โทคิเมคิเมโมเรียล โดยในเรื่องจะมีทั้งตัวละครพื้นฐานจากเกม เช่น ตัวละคร NPC (อาจารย์, เพื่อนนักเรียน) และตัวละครออริจินอลที่ออกแบบขึ้นมาใหม่สำหรับอนิเมะโดยเฉพาะ

โทคิเมคิเมโมเรียล โอนลีเลิฟ เริ่มออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ถึง 26 มีนาคม พ.ศ. 2550 รวมความยาวทั้งสิ้น 25 ตอน
ซิหลง

ซิหลง มีชื่อรองว่า กงหมิง () เป็นชาวตำบลหยางจวิ้น เมืองเหอตง มณฑลซานซี เกิดในปี ค.ศ.168 เป็นแม่ทัพคนสำคัญของโจโฉ ใช้ขวานใหญ่เป็นอาวุธ เดิมอยู่รับใช้เอียวฮอง เมื่อโจโฉปะทะกับเอียวฮองและหันเซียม ได้ให้เคาทูออกไปรบ เอียวฮองสั่งให้ซิหลงไปสู้ โจโฉเห็นพลังของซิหลง จึงอยากได้มาเป็นขุนพล ต่อมาถูกหมันทองเกลี้ยกล่อมให้อยู่ด้วยโจโฉ โจโฉตั้งให้เป็นนายพัน ซิหลงออกศึกสำคัญให้โจโฉหลายครั้ง ครั้งใหญ่สุดคือการรบกับกวนอูที่เมืองอ้วนเซีย สู้กันถึง 80 เพลง จนกวนอูต้องล่าถอย ชัยชนะครั้งนั้นทำให้ได้เลื่อนขึ้นเป็นนายพล

ส่วนเรื่องการตายของเขา บางคนกล่าวไว้ว่า ซิหลงยกทัพพร้อมกับ สุมาอี้ ไปปราบเบ้งตัด ซิหลงถูกเบ้งตัดยิงเกาทัณฑ์โดนหน้าผากเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ.227 ขณะอายุได้ 59 ปี

แต่สิ่งที่บางคนกล่าวคือ ซิหลง ป่วยหนักจนเสียชีวิตต่างหาก ...

ในหนังสือสามก๊กแต่ละเล่มบอกว่าอาวุธประจำตัวของซิหลงคือขวานใหญ่และด้ามยาว
ออร์บิทัล (วงดนตรี)

ออร์บิทัล () เป็นดูโอจากอังกฤษ ในแนวเทคโน ประกอบด้วยสมาชิก สองพี่น้อง ฟิล ฮาร์ตนอลล์ และ พอล ฮาร์ตนอลล์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1989 ถึง 2004 และกลับมาอีกครั้งในปี 2009 โดยชื่อของวงนั้นได้มาจาก ลอนดอนออร์บิทัล (London Orbital) ซึ่งเป็นชื่อถนนมอเตอร์เวย์ในเกรตเตอร์ลอนดอน
แจ็ก สแปร์โรว์

กัปตัน แจ็ก สแปร์โรว์ () เป็นตัวละครเอกในภาพยนตร์ชุด ไพเรทส์ ออฟ เดอะ แคริบเบียน รับบทโดย จอห์นนี เดปป์ แจ็ก สแปร์โรว์ เป็นเจ้าโจรสลัดแห่งทะเลแคริบเบีย(ที่หวังจะฮุบทั่วทั้ง7คาบสมุทรของโลก) พูดกลับกลอกเพื่อเล่นคำและโยกย้ายเรื่องพูดต่างๆ สามารถเอาตัวรอดได้หลายครั้งด้วยไหวพริบและการเจรจามากกว่าการใช้อาวุธและกำลัง แจ๊กจะต่อสู้ถ้าเลี่ยงไม่ได้เท่านั้น ส่วนมากเขาจะพยายามหลบหนีเมื่อตกในสถานการณ์คับขัน

คำนิยาม :หยิบฉวยมันลูกเดียว ไม่ต้องให้อะไรใคร
พื้นที่อนุรักษ์อึงโกรองโกโร

พื้นที่อนุรักษ์อึงโกรองโกโร () คือพื้นที่แถบหนึ่งในประเทศแทนซาเนีย ทวีปแอฟริกา มีสภาพเป็นปล่องภูเขาไฟ จัดเป็นปล่องภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพื้นที่ ๆ ด้านก้นปล่องกว้าง 260 ตารางกิโลเมตร จากขอบปล่องถึงก้นปล่องลึก 610 เมตร เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าจำนวนมากที่บริเวณพื้นราบก้นปล่องประมาณ 25,000 ตัว รวมทั้งสัตว์ขนาดใหญ่อย่าง สิงโต, แรด, ควายป่า, เสือดาว รวมถึงมีทะเลสาบน้ำเค็มบริเวณก้นปล่องที่เป็นแหล่งรวมตัวของนกฟลามิงโกฝูงใหญ่รวมถึงนกน้ำชนิดอื่น ๆ แต่ไม่ปรากฎพบสัตว์กินพืชอย่างอิมพาลา, โทปิ หรือยีราฟ ในส่วนของชนพื้นเมืองมีชาวมาไซอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่

ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติเมื่อปี ค.ศ. 1979
โคดามะ (ขบวนรถไฟ)

โคดามะ () เป็นขบวนรถไฟที่ให้บริการในเส้นทางโทไกโดชิงกันเซ็งและซันโยชิงกันเซ็ง ขบวนโคดามะจะจอดทุกสถานีที่รถไฟวิ่งผ่าน ส่งผลให้ขบวนโคดามะเป็นขบวนรถไฟที่วิ่งช้าที่สุดในบรรดาบริการรถไฟชิงกันเซ็งทั้งหมดที่ผ่านเมืองใหญ่ๆ ได้แก่ โตเกียว และโอซากะ ปกติแล้วนักเดินทางจะนิยมใช้ขบวนโคดามะในการเดินทางระหว่างเมืองเล็กๆอย่างเช่นอะตะมิเท่านั้น ส่วนผู้เดินทางก็ระหว่างเมืองใหญ่ๆก็จะใช้บริการขบวน "โนโซมิ" หรือ"ฮิการิ"แทน ซึ่งจะจอดระหว่างสถานีน้อยครั้งกว่า

คำว่า โคดามะ มีความหมายในภาษาญี่ปุ่นว่า "เสียงสะท้อน" แต่เดิมนั้นเป็นชื่อของรถไฟด่วนที่ให้บริการบนเส้นทางหลักโทไกโด ที่ต่อมาคำว่า "โทไกโด"ก็ได้นำมาใช้เป็นชื่อของรถไฟชิงกันเซ็งในปี 1964 คำว่า"โคดามะ"จึงนำมาตั้งเป็นชื่อของรถไฟที่ให้บริการบนเส้นทางนี้ด้วย

โดยทั่วไปแล้ว ขบวนโคดามะจะวิ่งในระยะทางที่สั้นกว่า"โนโซมิ"และ"ฮิกะริ" ปกติโคดามะจะวิ่งในเส้นทางเหล่านี้คือ โตเกียว-นะโงยะ, โตเกียว-ชินโอซากะ, ชิซุโอะกะ-ชินโอซากะ, ชินโอซากะ-โอะกะยะมะ, ชินโอซากะ-ฮิโระชิมะ, โอะกะยะมะ-ฮะกะตะ และฮิโระชิมะ-ฮะกะตะ เช่นเดียวกับรถไฟเที่ยวดึกขบวนอื่น

โคดามะใช้รถไฟชิงกันเซ็ง 300 ซีรีส์และ700 ซีรีส์ เช่นเดียวกับที่"ฮิกะริ"และ"โนโซมิ"ใช้ ส่วนรุ่นที่เก่ากว่านั้นคือ 0และ100 ซีรีส์ก็มีใช้ในโคดามะเช่นกันในเส้นทางซันโย ชิงกันเซ็ง

ขบวนโคดามะส่วนใหญ่จะมีทั้งโบกี้ที่อนุญาตให้สำรองที่นั่งและไม่อนุญาตให้สำรองที่นั่งล่วงหน้า อย่างไรก็ตาม ในตอนเช้าของบางวันนั้น โคดามะจะวิ่งจาก โคะกุระและฮะกะตะบนเกาะคีวชู โบกี้ชั้นมาตรฐานทุกโบกี้จะไม่อนุญาตให้สำรองที่นั่งล่วงหน้า และไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่บนรถไฟเว้นแต่บริเวณที่จัดไว้ให้เท่านั้น

โคดามะมักจะจอดตามสถานีต่างๆเพื่อให้รถไฟขบวนที่เร็วกว่า เช่น "โนโซมิ", "ฮิการิ" และ "ฮิการิเรลสตาร์" ผ่านไปก่อน แล้วจึงเดินทางต่อ
การรถไฟญี่ปุ่น

การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น () หรือที่รู้จักกันดีว่า JNR เคยเป็นผู้ให้บริการเครือข่ายรถไฟทั่วประเทศญี่ปุ่น ระหว่างปี พ.ศ. 2492 ถึง พ.ศ. 2530

เริ่มแรก คำว่า "โคะกุยู เทะสึโด" หรือ "การรถไฟของรัฐ" ใช้เป็นชื่อของเครือข่ายเส้นทางรถไฟที่ดำเนินการโดยบริษัทแห่งชาติภายใต้การควบคุมของสถาบันรถไฟภายหลังการโอนกิจการรถไฟให้เป็นกิจการของชาติใน พ.ศ. 2449 - พ.ศ. 2450 ต่อมา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงรถไฟและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมและการสื่อการก็ได้เข้าถือครองกิจการรถไฟและเป็นผู้ควบคุมการทำงานทั้งหมด โดยให้ประกาศให้ใช้ชื่อ การรถไฟแห่งรัฐบาลญี่ปุ่น (JGR) แทนชื่อเดิม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐบาลญี่ปุ่นต้องรื้อถอนรางรถไฟของการรถไฟแห่งรัฐบาลญี่ปุ่นไปใช้ประโยชน์เนื่องจากภาวะสงครามทำให้เหล็กกล้าขาดแคลนมาก

เมื่อปี พ.ศ. 2492 การรถไฟแห่งรัฐบาลญี่ปุ่นได้แปรรูปเป็นบริษัทมหาชน ตามคำสั่งของผู้นำทางทหารของสหรัฐอเมริกาที่เข้ามารักษาความสงบในกรุงโตเกียว บริษัทใหม่แห่งนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก จนนำมาสู่การสร้างรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งในปี พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) ได้ในที่สุด อย่างไรก็ตาม การที่บริษัทพยายามต่อขยายเครือข่ายรถไฟด่วน บริษัทก็ตกเป็นหนี้มากขึ้นเนื่องจากบริษัทต้องกู้เงินจำนวนมหาศาลมาใช้สำหรับโครงการใหม่นี้

จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2530 การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่นก็ตกเป็นหนี้จำนวนมหาศาลถึง 25 ล้านล้านเยน (ประมาณ 2 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปีต่อมา เครือข่ายรถไฟนี้จึงถูกระงับโดยรัฐสภาญี่ปุ่น แล้วจึงแบ่งการรถไฟญี่ปุ่นออกเป็นบริษัทย่อยๆหลายบริษัทที่มีชื่อเรียกว่า กลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น (JR Group)
หลิว อี้เฟย์

หลิว อี้เฟย์ () เป็นนักแสดงหญิงชาวจีนสัญชาติอเมริกัน มีชื่อเดิมว่า อัน เฟิง (安风) เมื่อบิดามารดาแยกทางกันจึงเปลี่ยนชื่อเป็น หลิว ซีเหม่ย์จื้อ (刘茜美子) และชื่อเล่นว่า ซีซี (茜茜) และมีชื่อภาษาอังกฤษว่า คริสตัล (Crystal)

หลิว อี้เฟย์ เกิดวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2530 ที่เมืองอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน เมื่ออายุ 8 ปี ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดนางแบบรุ่นจิ๋ว พออายุ 10 ปีต้องตามพ่อแม่ไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา และเพิ่งเดินทางกลับประเทศจีนเมื่อช่วงต้นปี พ.ศ. 2545 ในวัย 15 ปี เธอสอบเข้าเรียนที่สถาบันภาพยนตร์ปักกิ่งซึ่งเป็นโรงเรียนสอนการแสดงชื่อดังของจีนและจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2552 ความสามารถพิเศษของเธอคือเต้นรำ บัลเลต์ และเล่นเปียโน เธอมีนักแสดงในดวงใจสองคนคือออเดรย์ เฮปเบิร์น และวิเวียน ลีห์

หลิว อี้เฟย์ ออกอัลบั้มเพลงกับค่าย Sony BMG ของญี่ปุ่น