seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ปลาไหลนา

ปลาไหลนา หรือ ปลาไหลบึง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Monopterus albus" อยู่ในวงศ์ปลาไหลนา (Synbranchidae) มีรูปร่างเรียวยาวคล้ายงู ตามีขนาดเล็ก คอป่องออก มีอวัยวะช่วยหายใจอยู่ในคอหอยเป็นเส้นเลือดฝอย ซึ่งช่วยให้หายใจได้โดยไม่ต้องผ่านซี่กรองเหงือกเหมือนปลาทั่วไป และยังสามารถขุดรูในดินเพื่อจำศีลในช่วงฤดูร้อนได้ด้วย ไม่มีครีบใด ๆ ยกเว้นบริเวณปลายหางแบนยาวคล้ายใบพาย เมื่อยังเล็กมีครีบอก แต่โตขึ้นจะหายไป กระดูกเหงือกมีทั้งหมด 3 คู่

ลำตัวลื่นมาก สีลำตัวปกติเป็นสีเหลืองทอง ใต้ท้องสีขาว ในบางตัวอาจมีจุดกระสีน้ำตาล แต่ก็มีพบมากที่สีจะกลายไป เป็นสีเผือก สีทองทั้งตัว หรือสีด่าง มีความยาวประมาณ 60 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 1.01 เมตร

ปลาไหลนา จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาไหลนาที่พบมากที่สุดในประเทศไทยและเป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดด้วย โดยพบได้ทุกภาค ทุกแหล่งน้ำ พบชุกชุมทั่วไป สำหรับในต่างประเทศพบกว้างขวางมาก ตั้งแต่อเมริกากลาง, ทวีปอเมริกาใต้, ทวีปแอฟริกา, ประเทศอื่น ๆ ในทวีปเอเชีย ไปจนถึงโอเชียเนีย เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร โดยกินได้แม้กระทั่งซากสัตว์ที่เน่าเปื่อย มีพฤติกรรมชอบรวมตัวกันหาอาหาร

เมื่อยังเล็กจะเป็นตัวเมีย และจะกลายเป็นตัวผู้เมื่อโตขึ้น ผสมพันธุ์ได้ตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนกันยายน และมีความสมบูรณ์สูงสุดในการวางไข่ คือ เดือนสิงหาคม โดยไข่จะมีเพียง 1 ฝัก เป็นลักษณะไข่จมไม่สัมผัสกับวัสสุใด ๆ ใต้น้ำ เมื่อสัมผัส จะมีความยืดหยุ่นมาก มีลักษณะสีเหลืองสดใส ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.3 เซนติเมตร ไข่ที่ได้รับการผสมมีลักษณะกลม สีเหลืองทอง ส่วนไข่ที่ไม่ได้รับการผสมจะมีสีขาวใส ไข่จะใช้เวลาในการฟักประมาณ 3 วัน ลูกปลาเมื่อฟักออกใหม่ ๆ มีความยาว 2.5 เซนติเมตร มีถุงไข่แดง 2 ใน 3 ส่วน และมีครีบอกเมื่ออายุได้ 5 - 6 วัน ถุงไข่แดงยุบพร้อมครีบอกหายไป และเริ่มกินอาหารได้ 
เป็นปลาที่คนไทยรู้จักกันเป็นอย่างดี เพราะนิยมบริโภคกันมาแต่โบราณ อีกทั้งยังมีความเชื่ออีกว่า หากปล่อยปลาไหลนาแล้วจะช่วยให้ทุกข์โศกไหลไปตามชื่อ ปัจจุบันมีการเพาะเลี้ยงกันในเชิงพาณิชย์ โดยนิยมเลี้ยงในบ่อปูน ในปลาที่มีสีกลายออกไป นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ปลาไหลแดง

ปลาไหลแดง หรือ ปลาหล่อย ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Macrotrema caligans" อยู่ในวงศ์ปลาไหลนา (Synbranchidae) มีรูปร่างคล้ายปลาไหลหลาด ("Ophisternon bengalense") ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน แต่ปลาไหลแดงจะมีปลายหางที่แผ่แบนเป็นครีบเห็นได้ชัดเจนกว่า มีตาอยู่เยื้องมาทางด้านหน้า กระดูกเหงือกมี 4 คู่ เป็นปลาที่มีขนาดเล็กที่สุดในวงศ์ปลาไหลนาที่พบได้ในประเทศไทยทั้งหมด 3 ชนิด และจัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล "Macrotrema"

มีขนาดยาวที่สุดประมาณ 17–20 เซนติเมตร สีลำตัวเป็นสีแดง แต่สามารถปรับสีให้เปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมได้

มักอาศัยอยู่ใต้โคลนตมหรือแหล่งน้ำที่มีใบไม้ทับถมกันเป็นจำนวนมาก พบในปากแม่น้ำหรือลำคลองในบริเวณภาคกลาง, ภาคใต้พบได้ที่ทะเลสาบลำปำ จังหวัดพัทลุง ในต่างประเทศพบที่มาเลเซีย

จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย และหายากที่สุดในวงศ์ปลาไหลนาที่พบในประเทศไทย
คลองตะกั่วป่า

คลองตะกั่วป่า หรือ แม่น้ำตะกั่วป่า มีต้นกำเนิดจากทิวเขาในเขต อำเภอกะปง ไหลมาบรรจบกับคลองเหล และคลองรมณีย์ แล้วไหลออกสู่ทะเลอันดามันที่ ตำบลเกาะคอเขา อำเภอตะกั่วป่า มีความยาวประมาณ 30 กิโลเมตร ในอดีตเคยใช้เป็นเส้นทางการค้าผ่านคาบสมุทร
ตราแผ่นดินของบรูไน

ตราแผ่นดินของบรูไน () ใช้เครื่องหมายอย่างเดียวกับที่ปรากฏในธงชาติบรูไน เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2475 ประกอบด้วยสัญลักษณ์ 5 อย่าง คือ ราชธวัช (ธง) พระกลด (ร่ม) ปีกนก 4 ขน มือสองข้าง และซีกวงเดือนหรือพระจันทร์เสี้ยว ภายในวงเดือนซึ่งหงายขึ้นนั้น มีข้อความภาษาอาหรับจารึกไว้ ซึ่งแปลความได้ว่า "น้อมรับใช้ตามแนวทางของพระอัลเลาะห์เสมอ" ("Always in service with God's guidance") เบื้องล่างสุดมีแพรแถบจารึกชื่อประเทศไว้ว่า บรูไนดารุสซาลาม () แปลว่า นครแห่งสันติ

สัญลักษณ์ต่างๆ มีความหมายดังนี้
ธงชาติบรูไนดารุสซาลาม

ธงชาติบรูไนดารุสซาลาม เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเหลือง ภายในมีแถบสีขาวและสีดำวางพาดตามแนวทแยงมุม จากมุมบนด้านคันธงไปยังมุมล่างด้านปลายธง โดยสีขาวอยู่บน สีดำอยู่ล่าง กลางธงนั้นมีภาพตราแผ่นดินของบรูไน

พาดตามแนวทแยงมุม จากมุมบนด้านคันธงไปยังมุมล่างด้านปลายธง โดยสีขาวอยู่บน สีดำอยู่ล่าง กลางธงนั้นมีภาพตราแผ่นดินของบรูไน

เดิมรัฐสุลต่านบรูไนใช้ธงสีเหลืองเป็นสัญลักษณ์ของรัฐมาโดยตลอดแม้อยู่ในช่วงของการเป็นรัฐในอารักขาของสหราชอาณาจักร ต่อมาจึงได้มีการเพิ่มแถบสีคาดสีขาว-ดำ ลงบนธงในปี พ.ศ. 2449 เพื่อให้เกิดความแตกต่างจากธงอื่นที่ใช้สีเหลืองชัดเจนขึ้น และได้มีการแก้ไขแบบธงอีกครั้งโดยการเพิ่มรูปตราแผ่นดินลงบนกลางธงในปี พ.ศ. 2502 ดังลักษณะที่ปรากฏในปัจจุบันนี้

ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สีเหลืองจะใช้เป็นสีประจำสถาบันพระมหากษัตริย์ และเป็นสีของธงประจำพระองค์ยังดี เปอร์ตวน อากง แห่งสมาพันธ์มาเลเซีย และธงมหาราชของราชอาณาจักรไทย รวมถึงสีธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซียอีกด้วย

นอกเหนือไปจาธงชาติ ยังมีธงสำคัญอย่างที่ใช้ในทางราชการดังนี้
บลีชเมมโมรี่ส์ออฟโนบอดี้

Bleach Memories of Nobody เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นที่ดัดแปลงจากมังงะและอะนิเมะเรื่อง BLEACH หรือ เทพมรณะ ซึ่งเป็นผลงานของ คุโบะ ไทเทะ เข้าฉายครั้งแรกในโรงภาพยนตร์ที่ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2549

จู่ๆ เมืองคาราคุระก็ถูกคุกคามโดยสิ่งมีชีวิตทางวิญญาณที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน หรือที่เรียกว่า "แบลงค์" (欠魂) อิจิโกะและลูเคีย จึงได้รับคำสั่งให้ออกไปตรวจสอบเหล่าตัวประหลาดเหล่านี้ ในระหว่างที่สืบเรื่องราวของ"แบลงค์" อยู่นั่นเอง ที่อิจิโกะและลูเคียได้พบกับยมทูตสาวที่ชื่อว่า "เซ็นนะ" ผู้เป็นเจ้าของดาบฟันวิญญาณที่มีชือว่า "มิโรคุมารุ" เข้า "เซ็นนะ" นอกจากจะไม่ยอมเปิดเผยเรื่องราวของตัวเองแล้ว เมื่อถูกถามถึงหน่วยที่สังกัด ก็เลี่ยงที่จะตอบโดยบอกว่า "ลืมไปแล้ว"

ในเวลาเดียวกับที่โลกมนุษย์เกิดเรื่องราวแปลกๆ ทางโซลโซไซตี้เองก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นเช่นกัน เมื่อจู่ๆท้องฟ้าเหนือเซย์เรย์เทย์ก็ปรากฏภาพของโลกมนุษย์ที่อยู่อีกฟากขึ้น ด้วยเหตุนี้ สิบสามหน่วยพิทักษ์จึงจัดประชุมหัวหน้าหน่วยอย่างเร่งด่วน และความจริงอันน่าตกใจที่เหล่าหัวหน้าหน่วยได้รับการบอกมาก็คือ สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นบนโลกมนุษย์และโซลโซไซตี้คือจุดเริ่มต้นของ "จุดจบของโลก"

"จุดจบของโลก" นั้นเกิดขึ้นเมื่อความสมดุลระหว่างโลกมนุษย์และโซลไซตี้ถูกทำลายลง โลกทั้งสองที่ไร้ความสมดุลนั้นจะไม่สามารถคงอยู่ต่อไปได้ และสูญสลายไปภายในชั่วพริบตา อนึ่ง ในการประชุมด่วนครั้งนี้เองที่ฮิตสึกายะ หัวหน้าหน่วยที่10 ได้รับ"คำสั่งพิเศษ" แต่ไม่ได้บอกรายละเอียดว่าคำสั่งพิเศษนี้คืออะไร พวกอิจิโกะที่อยู่กับเซ็นนะ จู่ๆ ชายที่ใช้พลังแห่งความมืด ที่ใช้ชื่อว่า "กังริว" ก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเขา ซึ่งกังริวคนนี้เองที่อยู่เบื้องหลังแผนการทำลายล้างโลกในครั้งนี้ พวกอิจิโกะจะฝ่าฟันการต่อสู้อันหนักหน่วงระหว่างพวกเขากับพลังแห่งความมืดที่กำลังแผ่ขยายออกไปได้ไหม เหตุผลที่เซ็นนะถูกกังริวตามล่าตัวคืออะไร การเริ่มต้นนับถอยหลังสู่จุดจบของโลกได้เริ่มขึ้นแล้ว เวลาที่เหลืออยู่ มีเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น พวกอิจิโกะ และเซ็นนะ จะปกป้องโลกใบนี้ไว้ได้หรือไม่

เพลง : เซ็น โนะ โยรุ โอะ โคเอเตะ ()

นักร้อง : Aqua Timez
ธงชาติโอมาน

ธงชาติรัฐสุลต่านโอมาน () เป็นธงสีเหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีขาว-เขียว-แดง แบ่งเป็นแถบแนวนอนความกว้างเท่ากัน ที่ด้านคันธงมีแถบสีแดงในแนวตั้ง ภายในส่วนบนของแถบดังกล่าวนั้นมีตราแผ่นดินของโอมานสีขาว

ความหมายของสัญลักษณ์ในธงชาติคือ

ธงราชการของกองทัพโอมาน ได้รับอิทธิพลแบบธงทหารมาจากสหราชอาณาจักรซึ่งเป็นผู้ให้การอารักขารัฐสุลต่านมัสกัต ดังนี้
สถาปัตยกรรมตะวันตก

สถาปัตยกรรมตะวันตก ()

แบ่งเป็นสมัยย่อยอย่างคร่าวๆ ได้ดังนี้:
เพลงชาติโอมาน

เพลงชาติโอมาน มีชื่อว่า "นาชีด อัสซาลาม อัสซุลตานี" ( نشيد وطني عماني) แปลว่า "เพลงสรรเสริญสุลต่าน" ประกาศใช้เมื่อ พ.ศ. 2513 แก้ไขเพิ่มเติมเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539
อาสนวิหารวินเชสเตอร์

อาสนวิหารวินเชสเตอร์ () เป็นอาสนวิหารของคริสตจักรแห่งอังกฤษ ตั้งอยู่ที่เมืองวินเชสเตอร์ เทศมณฑลแฮมป์เชอร์ สหราชอาณาจักร ตัวอาสนวิหารปัจจุบันเริ่มสร้างเมื่อ ค.ศ. 1079 และเสร็จ เมื่อ ค.ศ. 1093

อาสนวิหารแรกสุดก่อตั้งเมื่อค. ศ. 642 ตรงด้านเหนือของอาสนวิหารปัจจุบัน อาสนวิหารเดิมรู้จักกันในนามว่า “Old Minster” (มินสเตอร์เดิม) วัดมาเป็นอารามเมื่อปีค.ศ. 971 นักบุญสวิธัน (Saint Swithun) ถูกฝังไว้ใกล้อาสนวิหารเดิมก่อนที่จะถูกย้ายมาฝังที่อาสนวิหารใหม่ที่สร้างแบบโรมาเนสก์ หรือที่เรียกกันว่า “สถาปัตยกรรมนอร์มัน” ที่อังกฤษ “Mortuary chests” (หีบ หรือ กล่อง) ซึ่งเชื่อกันว่าข้างในบรรจุกระดูกของพระเจ้าแผ่นดินแซ็กซอนเช่นพระเจ้าเอ็ดวี (Edwy of England) และพระนางเอลจิวา พระมเหสี (Elgiva) ซึ่งเดิมฝังอยู่ที่อาสนวิหารเก่าแต่ต่อมาก็ย้ายไปฝังที่อาสนวิหารปัจจุบัน อาสนวิหารเดิมถูกรื้อทิ้งเมื่อปีค.ศ. 1093

ตัวอาสนวิหารปัจจุบันเริ่มสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1079 ภายใต้การนำของบิชอปวอล์คลิน (Bishop Walkelin) เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1093 นักพรตก็ย้ายจากอาสนวิหารเดิมไปสู่อาสนวิหารใหม่ต่อหน้าผู้มาเข้าร่วมพิธีจากทั่วอังกฤษ

บริเวณที่เก่าที่สุดของอาสนวิหารปัจจุบันคือที่ฝังศพภายใต้วัด (crypt) ซึ่งสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในสมัยพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 ที่รู้จักกันในนามวิลเลียม รูฟัส (William Rufus) พระราชโอรสในพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ผู้ซึ่งต่อมาถูกฝังไว้ในอาสนวิหารเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1100 หลังจากที่สิ้นพระชนม์จากอุบัติเหตุจากการล่าสัตว์ที่

หอเตี้ยเหนือจุดตัดระหว่างทางเดินกลางกับแขนกางเขนของโบสถ์เริ่มสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1202 เพื่อแทนหอเดิมที่ทลายลงมาเพราะดินบริเวณที่สร้างอาสนวิหารนั้นไม่แน่น ลักษณะของสถาปัตยกรรมของอาสนวิหารเป็นแบบโรมาเนสก์แท้ ถึงแม้การก่อสร้างจะทำต่อมาจนถึงสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14

เมื่อปี ค.ศ. 1394 ก็เริ่มการบูรณะปรับรูปแบบทางเดินกลางที่สร้างแบบโรมาเนสก์โดยอาจารย์ช่างหินวิลเลียม วินฟอร์ด (William Wynford) และทำต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 รวมทั้งการเพิ่มจรมุข (Ambulatory) เพื่อให้มีเนื้อที่เพียงพอสำหรับนักแสวงบุญที่มาทำการสักการะนักบุญสวิทเธิร์นที่โบสถ์

อารามเซนต์สวิธันคณะเบเนดิกตินถูกยุบเลิกตามการยุบอารามเมื่อปี ค.ศ. 1539 ระเบียงฉันนบถและหอประชุมนักบวชถูกรื้อทิ้งแต่อาสนวิหารยังเป็นอาสนวิหารต่อมา

ระหว่างปีค.ศ. 1905 - ปี ค.ศ. 1912 มีการปฏิสังขรณ์โดย ที จี แจ็คสัน (T.G. Jackson) ที่สำคัญคือการป้องกันไม่ให้อาสนวิหารทรุดลงมาทั้งหลัง พื้นที่สร้างอาสนวิหารเป็นพื้นที่ที่มีน้ำขังทางกำแพงด้านใต้และด้านตะวันออกซึ่งต้องให้นักประดาน้ำวิลเลียม วอลคเคอร์ (William Walker) เอาถุงคอนกรีตเข้าไปอัดไว้ใต้ฐาน 25,000 ถุงและ ก้อน คอนกรีตอีก 115,000 ก้อน และ อิฐอีก 900,000 ก้อน วอลคเคอร์ใช้เวลาดำน้ำ 6 ชั่วโมงต่อวันเป็นเวลา 6 ปี (ค.ศ. 1906 - ปี ค.ศ. 1912) ในสภาพที่มืดมิดและมีความลึกถึง 6 เมตร วิลเลียม วอลคเคอร์จึงเป็นคนที่มีบทบาทสำคัญมากในการอนุรักษ์อาสนวิหารที่เราเห็นกันอยู่ทุกวันนี้ เพื่อเป็นการตอบแทนคุณความดีของวอลคเคอร์ สมเด็จพระราชินีนาถวิคตอเรียพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Royal Victorian Order ชั้น MVO ให้แก่วิลเลียม วอลคเคอร์
บลีชเดอะซีลด์สอร์ดเฟรนซี

Bleach The sealed Sword Frenzy เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นที่ดัดแปลงจากมังงะและอะนิเมะเรื่อง BLEACH หรือ เทพมรณะ ซึ่งเป็นผลงานของ คุโบะ ไทเทะ ออกฉายในงานจัมป์เฟสต้า ประจำปี 2005

ไบชิน คือยมทูตที่เคยอยู่ในเซเรย์เทย์ สมญานามคือ Blade และเป็นอดีตหัวหน้าหน่วย เมื่อ 400 ปีก่อน เขาทำการฝึกฝนคนเองจนอยู่ในระดับที่เก่งเลยทีเดียว และในวันนึงเขาก็ฝึกฝนตนเองจนสามารถทำให้ตนเองรวมร่างกับดาบผ่าวิญญาณได้สำเร็จ แต่เขาก็ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่รวมร่วงกับดาบผ่าวิญญาณไป คือ เมื่อรวมร่างแล้ว เขาก็สูญเสียจิตของตนไป และวิญญาณในดาบก็ครอบครองร่างของเขาแทน เขาเลยเกิดการคลุ้มคลั่ง และฆ่าฟันยมทูตในเซเรย์เทย์ ทั้งหมด 63 ศพ และในจำนวนนั้นมีหัวหน้าหน่วย 2 คนที่ตกเป็นเครื่องสังเวยของ Blade และ เขาก็ได้หนีมายังโลกมนุษย์ หลังจากนั้น หัวหน้าหน่วยก็ใช้วิชาในการผนึกเขาไว้ และสร้างวัดในบริเวณนั้นเพื่อกางเขตอาคมเพื่อป้องกันการทำลายผนึก จนกระทั่งวันนึง ไบชินก็สามารถทำลายผนึกได้ด้วยตนเอง และสังหารยมทูตที่ร่วมพิธีผนึกในตอนนั้นหมดทุกคน ทางด้านเร็นจิ มาหาอิจิโกะ เพื่อขอความช่วยเหลือในเรื่องของการสืบเรื่องของไบชิน และได้มาคุยกันที่ร้านเบอร์เกอร์ แห่งหนึ่งที่ ฮานาทาโร่ ผู้ซึ่งถูกส่งมาทำภารกิจพิเศษ ทำงานอยู่ และได้คุยกัน เรนจิพยายามจะบอกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ยังไม่ทันได้บอกเสียงระเบิดก็ดังสนั่นขึ้นหน้าร้านเบอร์เกอร์ที่พวกเขานั่งอยู่กระจกแตกกระจายไปทั่ว อิจิโกะ เรนจิ ลูเคีย และ ฮานาทาโร่ จึงวิ่งออกมาตรวจสอบเหตุการณ์ ในตอนนั้นเรนจิรู้แล้วว่าไบชิน มาจึงคว้าปืนที่เคยใช้ยิงหัวพ่ออิจิโกะออกมา เตรียมพร้อมยิง แต่ไบชินก็ปรากฏตัวออกมา เร็นจิจึงยิงใส่ แต่ด้วยร่างกายของไบชิน ได้ผ่านการรวมร่างกับดาบผ่าวิญญาณ (เป็นวิญญาณดาบเหล็ก) ทำให้กระสุนไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย ไบชินเลยเรียกดาบเหล็กออกมาเป็นกรณีพิเศษ และปาใส่เรนจิที่หัวไหล่ อิจิโกะจึงวิ่งไปดูเรนจิ และถามถึงอาการ แต่ไบชินก็โจมตีใส่ อิจิโกะ และเรนจิ สถานะการณ์คับขัน อิจิโกะถอดร่างกลายเป็นยมทูต ใช้ดาบรับคมมีดบินของไบชินได้ทัน และการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น
วิลล์ สมิธ

วิลลาร์ด คริสโตเฟอร์ สมิธ จูเนียร์ (Willard Christopher Smith, Jr.) (เกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1968) เป็นนักแสดง นักร้อง และเป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์เช่น ภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ เรื่อง Hitch และ The Pursuit of Happyness สมิธมีผลงานการแสดงอย่างภาพยนตร์ทำเงินติดอยู่ใน 50 อันดับแรกของภาพยนตร์ทำรายได้จากทั่วโลกสูงสุดตลอดกาล เรื่อง "Men in Black™" (ซึ่งเขาเป็นผู้บันทึกเสียงเพลงไตเติ้ลที่คว้ารางวัลแกรมมี่) ในปี 1997 และภาพยนตร์ปี 1996 เรื่อง " (Independence Day) " สมิธยังแสดงนำในภาพยนตร์ เรื่อง "Bad Boys" ซึ่งถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดของปี 1995 และยังมีผลงานที่ได้รับการตอบรับที่ดี และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง"รางวัลออสการ์" เรื่อง "Six Degrees of Separation, Made in America" และ "Where the Day Takes You"

สมิธได้ เข้าสู่วงการซึ่งได้รับความนิยม ในปี 1996

ทางด้านผลงานสมิธออกผลงานแรกในนามสมิธ ตั้งแต่สมัยที่เขาเรียนปีสุดท้ายอยู่ในไฮสกูล และได้ออกผลงานเดี่ยวซึ่งเคยได้รับสองรางวัลแกรมมี่ และสามรางวัลอเมริกัน มิวสิก อวอร์ด อัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของสมิธ “Big Willie Style” ทำยอดขายมากถึง 8 ล้านชุดอัลบั้มชุด “Willennium” ของเขา และซิงเกอร์ “Will2K” ได้สองแพล็ตตินั่ม และทำยอดขายไปชุดละ 2 ล้านชุด

สมิธแสดงนำในภาพยนตร์ 2 เรื่องที่ติดอยู่ใน 50 อันดับภาพยนตร์ทำรายได้จากทั่วโลกสูงสุดตลอดกาล ได้แก่ ภาพยนตร์ฮิตประจำซัมเมอร์ปี 1997 เรื่อง "Men in Black™" (ซึ่งเขาเป็นผู้บันทึกเสียงเพลงไตเติ้ลที่คว้ารางวัลแกรมมี่) และภาพยนตร์ปี 1996 เรื่อง "Independence Day" สมิธยังแสดงนำในภาพยนตร์ของโคลัมเบีย พิคเจอร์ส เรื่อง "Bad Boys" ซึ่งถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดของปี 1995 ผลงานภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ของเขายังรวมถึงบทบาทการแสดงที่ได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมในภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ เรื่อง "Six Degrees of Separation, Made in America และ Where the Day Takes You"

สมิธได้รับตำแหน่งดาราดาวรุ่งชายยอดเยี่ยม จากนาโต้/โชเวสต์ ประจำปี 1995 และต่อมายังได้รับตำแหน่งดารานำชายแห่งปี ในปี 2002 นอกจากนั้น เขายังได้รับรางวัล International Box Office Achievement Award ในปี 1997 และยังได้รับตำแหน่ง “ผู้ให้ความบันเทิงยอดเยี่ยมประจำปี 1999” จาก The NAACP Image Awards นอกจากนี้เขายังเป็นผู้อำนวยการสร้างบริหาร ร่วมกับเจด้า พินเก็ตต์ สมิธ ภรรยาของเขา ให้กับซีรีส์แนวตลกเรื่อง "All of Us"
อาสนวิหารยอร์ก

อาสนวิหารยอร์ก () มีชื่อเป็นทางการว่า "อาสนวิหารและคริสตจักรมหานครแห่งนักบุญเปโตรในกรุงยอร์ก" (The Cathedral and Metropolitical Church of St Peter in York) เป็นคริสต์ศาสนสถานประเภทอาสนวิหารที่สร้างเป็นแบบกอธิคที่ใหญ่ที่เป็นที่สองรองจากอาสนวิหารโคโลญในประเทศเยอรมนี ทางตอนเหนือของทวีปยุโรป อาสนวิหารยอร์กตั้งอยู่ที่เมืองยอร์กในยอร์กเชอร์ ทางตอนเหนือของ สหราชอาณาจักร เป็นโบสถ์ประจำตำแหน่งของของอาร์ชบิชอปแห่งยอร์กซึ่งเป็นตำแหน่งสูงสุดในคริสตจักรแห่งอังกฤษรองจากอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี อาสนวิหารยอร์กถือกันว่าเป็น “high church” ของนิกายแองโกล-คาทอลิก (Anglo-Catholicism) ของคริสตจักรแองกลิคัน

อาสนวิหารมีทางเดินกลางที่สร้างแบบกอธิควิจิตร (Decorated Gothic) และหอประชุมนักบวช บริเวณร้องเพลงสวดและทางด้านหลังเป็นแบบกอธิคแบบ กอธิคสูง (Perpendicular Gothic) ทางด้านเหนือของแขนกางเขนเป็นแบบกอธิคอังกฤษตอนต้น ทางเดินกลางมีหน้าต่างเหนือบานประตูที่สร้างเมื่อ ค.ศ. 1338 และด้านตรงข้ามทางหลังวัดบริเวณชาเปลพระแม่มารีย์ มีหน้าต่างใหญ่ชื่อ “Great East Window” สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1408 ซึ่งเป็นหน้าต่างประดับกระจกสีที่ใหญ่ที่สุดในโลก ทางด้านเหนือของแขนกางเขนมีหน้าต่างที่เรียกว่า “Five Sisters Window” แต่ละแกนของหน้าต่างสูงถึง 16 เมตร หรือประมาณ 9 ชั่วคน ทางด้านใต้เป็นหน้าต่างกุหลาบที่มีชื่อเสียงมาก

ยอร์กมีผู้นับถือคริสต์ศาสนามาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 โบสถ์คริสต์แห่งแรกที่สร้างตรงจุดนี้เป็นโบสถ์ไม้ที่สร้างอย่างเร่งด่วนในปี ค.ศ. 627 เพื่อใช้ในการทำพิธีศีลล้างบาปให้แก่เอ็ดวินพระมหากษัตริย์แห่งนอร์ทธัมเบรีย ในคริสต์ทศวรรษ 630 ก็มีการสร้างโบสถ์ที่ถาวรขึ้น ต่อมาในปี ค.ศ. 637 นักบุญออสวอลด์แห่งเบอร์นิเซียก็สร้างโบสถ์ให้เป็นหินและอุทิศให้แก่นักบุญเปโตร แต่โบสถ์ก็เสื่อมโทรมลงจนในที่สุดก็อยู่ในสภาพที่เกินกว่าที่จะซ่อมแซมได้ง่าย ๆ เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 670 เมื่อวิลฟริดได้รับตำแหน่งเป็นประมุขของมุขมณฑลยอร์กท่านก็ได้สั่งให้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์โครงสร้างใหม่ โรงเรียนและห้องสมุดมาก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 8

ในปี ค.ศ. 741 อาสนวิหารก็ถูกเพลิงไหม้ทำลายลง แต่โบสถ์ที่สร้างใหม่แทนที่ก็เป็นโบสถ์ที่มีโครงสร้างที่เป็นที่น่าประทับใจมากกว่าเดิมที่มีแท่นบูชาถึงสามสิบแท่น หลังจากนั้นอาสนวิหารก็ถูกขโมยกวาดทรัพย์สินหลายครั้งโดยผู้รุกรานหลายกลุ่มและไม่มีประวัติที่ทราบแน่นนอนมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 เมื่อมีอาร์ชบิชอปจากคณะเบเนดิกตินหลายองค์ที่รวมทั้งนักบุญออสวอลด์ วูลฟตัน และอัลเดรดผู้เดินทางไปเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์เพื่อไปประกอบพิธีราชาภิเษกให้แก่พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1066 อัลเดรดเสียชีวิตปี ค.ศ. 1069 ร่างของท่านยังบรรจุอยู่ภายในอาสนวิหาร
.рф

.рф (อ่านว่า "ด็อต เอร เอฟ", รัสเซีย: Росси́йская Федера́ция, "สหพันธรัฐรัสเซีย") เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศรัสเซีย เริ่มใช้ครั้งแรกใน พ.ศ. 2551

โดเมนนี้เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดชื่อแรกในโลกที่ใช้อักษรซีริลลิก และชื่อเว็บไซต์ที่ใช้โดเมนนี้จะเป็นอักษรซีริลลิกเท่านั้น
ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี

ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี () เป็นถนนเชื่อมระหว่างพื้นที่เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร กับอำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีระยะทางเริ่มต้นจากถนนประชาราษฎร์ สาย 2 (ทางแยกเตาปูน) ในพื้นที่แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ ตรงไปทางทิศเหนือ ตัดผ่านทางรถไฟสายใต้ เข้าพื้นที่แขวงวงศ์สว่าง จากนั้นโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนวงศ์สว่าง (ทางแยกวงศ์สว่าง) ข้ามคลองบางเขนเข้าสู่เขตตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี ข้ามคลองบางตะนาวศรีเข้าเขตตำบลตลาดขวัญ และไปสิ้นสุดที่จุดตัดระหว่างถนนสายนี้กับถนนติวานนท์และถนนนครอินทร์ (ทางแยกติวานนท์) โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนประชาราษฎร์

ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรีเป็นถนนขนาด 4 ช่องทางจราจร (เกาะกลางเป็นที่ตั้งของรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม) ระยะทางรวม 5.358 กิโลเมตร ความกว้างประมาณ 25 เมตร ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่นเพื่อตัดถนนเชื่อมคมนาคมกรุงเทพพระมหานครกับจังหวัดนนทบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2474 โดยมีแนวเส้นทางเริ่มจากถนนพระรามที่ 5 (แต่เมื่อก่อสร้างจริงนั้นเริ่มที่ถนนประชาราษฎร์ สาย 2) ไปถึงบริเวณเหนือวัดลานวัว ทั้งนี้เพื่อให้การจราจรทางบกระหว่างสองจังหวัดรวดเร็วยิ่งขึ้น หลังจากเมื่อปี พ.ศ. 2471 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายศาลากลางจังหวัดนนทบุรีจากปากคลองบางซื่อลงมาตั้งที่ตำบลบางขวาง รวมทั้งยังโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเรือนจำมหันตโทษกลางขึ้นที่นั่นด้วย

ในปีต่อมา (พ.ศ. 2475) พระองค์โปรดเกล้าฯ พระราชทานนามถนนสายนี้รวมกับถนนที่มาจากตัวจังหวัดนนทบุรีถึงวัดลานวัวว่า ถนนประชาราษฎร์ จนกระทั่งภายหลังได้มีการเปลี่ยนชื่อถนนช่วงทางแยกเตาปูนถึงทางแยกติวานนท์เป็น ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ปัจจุบันถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรีในเขตบางซื่ออยู่ในการดูแลของสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร มีระยะทาง 3.617 กิโลเมตร ส่วนช่วงที่อยู่ในเขตอำเภอเมืองนนทบุรีนั้นถือเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 301 สายคลองบางเขน - ติวานนท์ และเป็นเขตควบคุมของหมวดทางหลวงนนทบุรี แขวงทางหลวงนนทบุรี (หน่วยงานของกรมทางหลวง) ระยะทาง 1.741 กิโลเมตร

อนึ่ง การใช้ชื่อซอยย่อยของถนนระหว่างสองพื้นที่ยังมีความแตกต่างกันอีกด้วย กล่าวคือ กรุงเทพมหานครใช้ชื่อซอยว่า "กรุงเทพ-นนทบุรี" ฝั่งขาออก (ฝั่งซอยเลขคี่) มี 24 ซอย และฝั่งขาเข้า (ฝั่งซอยเลขคู่) มี 31 ซอย ส่วนเทศบาลนครนนทบุรีจะเริ่มนับตัวเลขใหม่เมื่อเข้าเขตจังหวัดนนทบุรี โดยใช้ชื่อซอยว่า "กรุงเทพนนท์" ฝั่งขาออกมี 8 ซอย และฝั่งขาเข้ามี 7 ซอย
ถนนประชาราษฎร์

ถนนประชาราษฎร์ () เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีระยะทางเริ่มต้นจากแยกติวานนท์ ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างถนนติวานนท์และถนนนครอินทร์กับถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรีในพื้นที่ตำบลตลาดขวัญ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โค้งและตรงไปทางทิศตะวันตก จนกระทั่งตัดกับถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรี (แยกประชาราษฎร์-เลี่ยงเมือง) และเข้าเขตตำบลสวนใหญ่ จากนั้นเบี่ยงลงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เล็กน้อย ก่อนตัดกับถนนพิบูลสงคราม (แยกศรีพรสวรรค์) และไปสิ้นสุดที่วงเวียนหอนาฬิกาท่าน้ำนนทบุรี

ถนนประชาราษฎร์เป็นถนนสายแรก ๆ ของจังหวัดนนทบุรี ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่นเพื่อตัดถนนจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตำบลบางขวางขึ้นไปถึงวัดลานวัว จังหวัดนนทบุรีเมื่อปี พ.ศ. 2474 โดยมีแนวเส้นทางเริ่มจากแม่น้ำเจ้าพระยา ตำบลบางขวาง (ปัจจุบันคือตำบลสวนใหญ่) ไปทางทิศตะวันออกจนถึงบริเวณเหนือวัดลานวัว (ปัจจุบันคือวัดลานนาบุญ) ทั้งนี้เพื่อให้การจราจรทางบกในจังหวัดนนทบุรีมีความสะดวกรวดเร็วยิ่งขึ้น หลังจากที่เมื่อปี พ.ศ. 2471 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายศาลากลางจังหวัดนนทบุรีจากปากคลองบางซื่อลงมาตั้งที่ตำบลบางขวาง รวมทั้งยังโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเรือนจำมหันตโทษกลางขึ้นที่นั่นด้วย

ในปีต่อมา (พ.ศ. 2475) พระองค์จึงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามถนนสายนี้รวมกับถนนที่ตัดมาจากตำบลบางซื่อ กรุงเทพพระมหานคร (ซึ่งตัดขึ้นในช่วงเดียวกัน) ว่า ถนนประชาราษฎร์ จนกระทั่งภายหลังได้มีการแบ่งถนนประชาราษฎร์ช่วงตั้งแต่แยกเตาปูนถึงแยกติวานนท์ออกไปเป็นถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ถนนประชาราษฎร์จึงมีระยะทางอยู่ในจังหวัดนนทบุรีเท่านั้น ปัจจุบันช่วงตั้งแต่แยกติวานนท์ถึงแยกศรีพรสวรรค์เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 306 และอยู่ในเขตควบคุมของหมวดทางหลวงนนทบุรี แขวงทางหลวงนนทบุรี (หน่วยงานของกรมทางหลวง)
ถนนนครอินทร์

ถนนนครอินทร์ () หรือ ทางหลวงชนบท นบ.1020 สายนครอินทร์ เป็นเส้นทางการคมนาคมในพื้นที่อำเภอเมืองนนทบุรีและอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี โดยเป็นถนนขนาด 10 ช่องทางจราจร มีเส้นทางเริ่มต้นที่แยกติวานนท์ ในอำเภอเมืองนนทบุรี ไปบรรจบกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกต่างระดับบางคูเวียงในอำเภอบางกรวย

ถนนนครอินทร์ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอบางบัวทอง อำเภอเมืองนนทบุรี อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี และเขตตลิ่งชัน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2537 โดยเป็นหนึ่งในโครงการถนนต่อเชื่อมสายติวานนท์-เพชรเกษม-รัตนาธิเบศร์ (แนวตะวันออก-ตะวันตก) เพื่ออำนวยความสะดวกและความรวดเร็วแก่การคมนาคม การขนส่ง และการจราจร แต่เนื่องจากกฎหมายดังกล่าวได้หมดอายุบังคับใช้ไปก่อนที่กรมโยธาธิการจะสำรวจแนวเขตที่ดินที่จะเวนคืนให้แล้วเสร็จ จึงได้ออกพระราชกฤษฎีกาเดียวกันอีกครั้งในปี พ.ศ. 2542 หลังจากนั้นจึงเริ่มเวนคืนที่ดินและก่อสร้างเส้นทางถนนรวมทั้งสะพานซึ่งจะเป็นตัวเชื่อมถนนทั้งสองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเข้าด้วยกัน

ในปี พ.ศ. 2545 ทางการได้เริ่มเปิดให้ใช้ถนนสายนี้ (ขณะนั้นแล้วเสร็จเพียงช่วงติวานนท์ถึงบางกรวย-ไทรน้อย) พร้อม ๆ กับเปิดการจราจรบนสะพานข้ามแม่น้ำแห่งใหม่ซึ่งได้รับพระราชทานชื่อว่า "สะพานพระราม 5" ประชาชนทั่วไปจึงเริ่มเรียกชื่อถนนว่า ถนนพระราม 5 ตามชื่อสะพาน จนกระทั่งการก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ทั้งสายในปี พ.ศ. 2546 กรมทางหลวงชนบทผู้รับผิดชอบสายทาง (รับโอนมาจากกรมโยธาธิการ) ได้หารือกับกรมศิลปากรเพื่อตั้งชื่อถนนอย่างเป็นทางการ ในขั้นแรกนั้นทางกรมศิลปากรโดยสำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ เห็นว่าน่าจะใช้ชื่อมีความสัมพันธ์กับชื่อสะพาน แต่หากนำชื่อสะพานมาใช้เป็นชื่อถนนด้วยนั้นจะซ้ำซ้อนกับถนนที่มีชื่อว่า "พระรามที่ 5" อยู่แล้ว นั่นคือ ถนนพระรามที่ 5 ในพื้นที่เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร จึงเห็นชอบกับชื่อถนนที่กรมทางหลวงชนบทเสนอไป โดยนำชื่อวัดนครอินทร์ซึ่งตั้งอยู่ที่เชิงสะพานพระราม 5 มาตั้งโดยอนุโลมเป็น ถนนนครอินทร์

เริ่มจากแยกติวานนท์ (จุดตัดระหว่างถนนติวานนท์กับถนนประชาราษฎร์) ในพื้นที่ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ข้ามคลองบางตะนาวศรีเข้าสู่ตำบลบางเขน จากนั้นเข้าเขตตำบลตลาดขวัญอีกครั้งหนึ่ง ก่อนเข้าสู่ตำบลสวนใหญ่และตัดกับถนนพิบูลสงครามที่สี่แยกสะพานพระราม 5 จากนั้นซ้อนกับแนวซอยพิบูลสงคราม 13 (บุรีรังสรรค์) แล้วข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา (โดยสะพานพระราม 5) เข้าเขตตำบลบางไผ่ ข้ามคลองบางสีทองเข้าเขตตำบลบางศรีเมือง ข้ามแนวคลองวัดสนามเข้าสู่ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย (บริเวณก่อนถึงจุดกลับรถสี่แยกบางสีทอง ซึ่งตัดกับถนนบางกรวย-ไทรน้อย) จากนั้นแนวเส้นทางมุ่งไปทางทิศตะวันตก ข้ามคลองบางกอกน้อยเข้าเขตตำบลบางขนุน เข้าเขตตำบลบางขุนกอง ข้ามคลองบางขุนกอง ผ่านวงเวียนราชพฤกษ์ (จุดตัดกับถนนราชพฤกษ์) ใกล้กับวัดซองพลู จากนั้นข้ามคลองบางไกรนอก ข้ามคลองบางราวนกเข้าสู่ตำบลบางคูเวียง และข้ามคลองบางคูเวียงไปบรรจบกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกต่างระดับบางคูเวียง โดยในทุกแยกที่ถนนสายนี้ผ่านจะมีสะพานข้ามแยกขนาด 6 ช่องจราจร รวมระยะทางทั้งหมด 12.4 กิโลเมตร