seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
วัดบ้านไร่

วัดบ้านไร่ (วัดหลวงพ่อคูณ) ตั้งอยู่ใน ตำบลกุดพิมาน อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา มีชื่อเสียงเนื่องจากพระเทพวิทยาคม (คูณ ปริสุทฺโธ) พระเกจิชื่อดัง เป็นที่เคารพศรัทธาของคนทั้งประเทศ ท่านเคยเป็นเจ้าอาวาสวัดบ้านไร่ ปัจจุบัน พระภาวนาประชานาถ (นุช รตนวิชโย) เป็นรักษาการเจ้าอาวาส จึงทำให้วัดแห่งนี้เป็นที่รู้จักของคนทั่วไปด้วย หลวงพ่อคูณเป็นพระชาวบ้านที่เข้าถึงมวลชนทุกระดับชั้น ตั้งแต่เจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน นักการเมืองไปจนถึงชาวบ้าน ด้วยท่านมีเมตตามหานิยม มีวิธีการสั่งสอนที่ตรงไปตรงมาง่ายแก่การเข้าใจ

ปัจจุบัน หอเทพวิทยาคม เฉลิมพระเกียรติ ๘๔ พรรษา (อาคารปริสุทธปัญญา) ซึ่งเพิ่งสร้างเสร็จในปี 2554 ได้กลายจุดเด่นสำคัญของวัดบ้านไร่ ลักษณะเป็นอาคารประติมากรรมช้าง ตั้งอยู่บนพื้นที่บึงน้ำขนาด 30 ไร่ เป็นอาคารสูง 4 ชั้น รวมชั้นใต้ดิน (ชั้นบาดาล) 1 ชั้น โดยชั้นดาดฟ้าของอาคารเป็นรูปปั้นหลวงพ่อคูณและสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีความสูงรวมแล้ว 42 เมตร อาคารตั้งอยู่บนลานทรงกลมมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 65 เมตร ทำให้หอเทพวิทยาคม กลายเป็นพุทธสถานในนิกายเถรวาทที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย

วัดบ้านไร่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ที่มีมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2436 ในช่วงรัชกาลที่ 5 โดยมีพระอาจารย์เชื่อม วิรโช เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกได้มีการก่อสร้างศาสนอาคารต่างๆ ขึ้น โดยเฉพาะช่วงที่หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ เป็นเจ้าอาวาสได้มีการพัฒนาวัดมากที่สุด ด้วยมีผู้ศรัทธาจากทั่วประเทศได้ร่วมถวายวัตถุปัจจัยเป็นเงินมหาศาล หลวงพ่อคูณได้ก่อตั้งเป็นมูลนิธิหลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ เพื่อกิจกรรมสาธารณประโยชน์ต่างๆ เช่น การบูรณะวัด การสร้างโรงเรียน โรงพยาบาล เป็นต้น
ธนดล นิลนพรัตน์

ธนดล นิลนพรัตน์ นักร้อง, ดีเจ, วีเจ, พิธีกรรายการโทรทัศน์ และนักแต่งเพลงชาวไทย

ธนดล เกิดเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 ที่โรงพยาบาลชุมพร จังหวัดชุมพร เป็นบุตรชายคนกลาง ของนายพินิจ กับนางวรรณพรรณ์ นิลนพรัตน์ มีพี่ชายชื่อ อนันต์ นิลนพรัตน์ (น๊อต) และน้องสาวชื่อ อารยา นิลนพรัตน์ (แนน)

จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนศรีวิกรม์ และโรงเรียนโยธินบูรณะ ระดับปริญญาตรี สาขานิเทศศาสตร์ วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

ธนดล นิลนพรัตน์ เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ที่โรงพยาบาลเลิดสิน ด้วยโรคไวรัสตับอักเสบบีขึ้นสมอง และอาการแทรกซ้อน ติดเชื้อในกระแสโลหิต รวมอายุ 25 ปี 10 เดือน 8 วัน

โดยพิธีศพของธนดลจัดขึ้นที่ศาลา 5 วัดบัวขวัญ จังหวัดนนทบุรี แต่ไม่มีพิธีรดน้ำศพ เพราะธนดลยังด้อยอาวุโส จึงไม่สมควรมีพิธีรดน้ำศพ มีสวดพระอภิธรรมศพ 5 คืนและมีพิธีฌาปนกิจในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
กองทัพทำลายล้างอวกาศ วอร์สตาร์

กองทัพทำลายล้างอวกาศ วอร์สตาร์ () เป็นชื่อกลุ่มตัวละครประเภทกลุ่มองค์กรจากเรื่อง โกเซย์เจอร์ ปรากฏตัวตั้งแต่ตอนที่ 1 จนถึงตอนที่ 15
พรเดชา สุขารมณ์

นายแพทย์พรเดชา สุขารมณ์ (ชื่อเดิม อัมพร สุขารมณ์) หรือ แจ๊ค สุขารมณ์ เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดชาและนักร้อง เป็นบุตรคนกลาง ในจำนวนพี่น้อง 3 คน ของ นาวาโท นายแพทย์ เดชา สุขารมณ์ และนางทิพย์สุดา สุขารมณ์ สมรสกับ วีรินท์ อนันตพัฒนาวงศ์ (เชอรี่) ในปี พ.ศ. 2550 มีธิดาด้วยกัน 1 คน ชื่อ ทาช่า สุขารมณ์ และต่อมามีบุตรกับ รสริน จันทร์เลขา อีก 1 คนโดยมิได้สมรส ชื่อ พลเดชา สุขารมณ์ (มาร์ธา)

ด้านการศึกษาจบการศึกษาระดับอุดมศึกษาจากคณะแพทย์ศาสตร์ ศิริราชพยาบาล และวิศวกรรมการแพทย์ จากมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย

แจ๊ค สุขารมณ์เคยออกผลงานอัลบั้มเพลงชุด "Revolution of Love" กับสังกัด เฮ้าส์ ออฟ ฟัน เรคคอร์ด และในปี 2547 ออกอัลบั้ม "โซล เซิร์ชชิ่ง" สังกัด จีราฟ เรคคอร์ด ในเครือแกรมมี่

ในปี 2552 เคยตกเป็นข่าวหลังถูกสาวลูกจ้างสถาบันเสริมความงาม ร้องมูลนิธิปวีณา ว่าถูกทำร้ายร่างกายจนบอบช้ำไปทั้งตัว หลังโดนหาว่ายักยอกทรัพย์ แต่เขาก็ปฏิเสธทำร้ายร่างกายลูกจ้างสาว อ้างว่าบันดาลโทสะ เพราะเชื่อว่าถูกยักยอกทรัพย์ไป

แจ๊ค สุขารมณ์ นอกจากจะเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดชา ยังทำธุรกิจส่วนตัว เอนวี อีสเตติก ศูนย์ปรึกษาปัญหาด้านรูปร่างและผิวพรรณอยู่ที่ เอราวัณแบงค็อก

เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 นายแพทย์พรเดชา เสียชีวิตเนื่องจากการตกจากที่สูง ภายหลังได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล แต่เสียชีวิตในเวลาต่อมาเนื่องจากทนพิษบาดแผลไม่ไหว ซึ่งเจ้าหน้าที่ได้สืบสวนหาสาเหตุการตายที่แท้จริง ว่าเป็นอุบัติเหตุหรือการฆ่าตัวตาย
เหตุการณ์โรงงานอบลำไยระเบิดในจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2542

เหตุการณ์โรงงานอบลำไยระเบิดในจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2542 เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2542 เกิดขึ้นที่โรงงานลำไยอบแห้งของบริษัท หงษ์ไทยเกษตรพัฒนา จำกัด ตำบลบ้านกลาง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่

สาเหตุของการระเบิดเนื่องจากขนย้ายสารโปแตสเซี่ยมคลอเรตเข้ามาเก็บไว้ในโรงงาน ทำให้เกิดการอัดและระเบิด ในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2542 เวลาประมาณ 10.00 น. หลังเหตุระเบิดส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 45 ราย บาดเจ็บ 102 ราย และบ้านเรือนเสียหาย 571 หลังคาเรือน

ศาลชั้นต้นได้ตัดสินให้ผู้บริหารโรงงานให้มีความผิดในข้อหาโยกย้ายยุทธภัณฑ์โดยไม่ได้รับอนุญาต และข้อหาต่อเติมอาคารโดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งมีโทษจำคุก 1 ปี แต่ให้รอลงอาญา 2 ปี และสั่งปรับ 90,000 บาท ส่วนข้อหาประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายนั้นศาลยกฟ้อง โดยจำเลยในคดี ประกอบด้วย จำเลยที่ 1 คือ บริษัท หงษ์ไทยเกษตรพัฒนา จำกัด จำเลยที่ 2 นายปธาน ตรีฉัตร ผู้จัดการ จำเลยที่ 3 นายเทิดพันธ์ ฉันทะโรจน์ศิริ ประธานกรรมการบริหารบริษัทฯ และจำเลยที่ 4 นายลีหงเหิน หุ้นส่วนชาวไต้หวัน

ต่อมาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ศาลอุทธรณ์ภาค 5 ได้มีคำตัดสินให้จำคุกจำเลยที่ 2 และ 3 เป็นเวลา 1 ปี 6 เดือน และจำคุกนายลีหงเหิน ซึ่งหลบหนีไป เป็นเวลา 10 ปี ,
แคบหมู

แคบหมู คือ หนังหมูหรือหนังหมูติดมันทอดให้พองและกรอบ เป็นอาหารที่ปรากฏในทุกภูมิภาคของโลก ในภาษาอังกฤษเรียก pork snack, pork rind, pork scratching หรือ pork crackling

ในประเทศไทย แคบหมูมักใช้รับประทานเป็นเครื่องเคียงอาหารอื่น ๆ เช่น น้ำพริก ก๋วยเตี๋ยว น้ำเงี้ยว ฯลฯ หรือเป็นส่วนผสมประกอบอาหารอื่น ๆ เช่น พวกน้ำพริกหรือแกง ถ้าใช้หนังสัตว์อื่น จะเปลี่ยนไปเรียกชื่อตามสัตว์นั้น ๆ เช่น แคบควาย ทำจากหนังกระบือ แต่ถ้าทำจากหนังโค จะเรียก หนังพอง

แคบหมูปรากฏในอาหารของทุกภูมิภาคที่บริโภคสุกร มักเป็นผลิตผลของการทำน้ำมันหมู และบางทีก็เป็นวิธีทำให้หนังสุกรที่หนาและแข็งนั้นรับประทานสะดวกขึ้น ในวัฒนธรรมโบราณหลายรูปแบบ น้ำมันสำหรับปรุงอาหารนั้นได้มาก็แต่โดยอาศัยไขมันสัตว์ นอกจากนี้ แคบหมูยังเคยใช้เป็นอาหารควบคุมน้ำหนัก จนกระทั่งมีการปฏิวัติอุตสาหกรรม น้ำมันพืชจึงค่อยแพร่หลายขึ้น

แคบหมูแบบอุ่นด้วยเตาไมโครเวฟก็มีขาย มีลักษณะทำนองเดียวกับข้าวโพดคั่วที่อุ่นด้วยเตาไมโครเวฟ และจะบริโภคเสียในขณะที่ยังอุ่นอยู่นั้นก็ได้ ส่วนแคบหมูหมักมักแช่เย็นและรับประทานกันเย็น ๆ แต่แคบหมูหมักนี้ต่างจากแคบหมูทอดตรงที่มีความมันและเค็มเป็นอันมาก คล้ายคลึงกับฟัวกรา (foie gras)

แคบหมูมีคาร์โบไฮเดรตต่ำ จึงใช้เป็นของคบเคี้ยวทางเลือกตามการควบคุมน้ำหนักแบบแอตกินส์ (Atkins diet) ทว่า แคบหมูมีไขมันและโซเดียมสูง ไขมันในแคบหมูนั้นทัดเทียมกับในมันฝรั่งทอด ขณะที่โซเดียมในแคบหมูซึ่งบริโภคแต่ละครั้งนั้นมีปริมาณมากกว่าที่ได้จากการบริโภคมันฝรั่งทอดครั้งหนึ่ง ๆ ถึงราวห้าเท่า นิตยสาร "เมนส์เฮลธ์ (Men's Health)" ประเมินว่า การบริโภคแคบหมูครั้งละยี่สิบแปดกรัม (หนึ่งออนซ์) จะได้โปรตีนมากกว่าการบริโภคมันฝรั่งทอดถุงหนึ่งราวเก้าเท่า และในแคบหมูชนิดไขมันต่ำ มีไขมันน้อยกว่ามันฝรั่งทอดชนิดไขมันสูง แต่ในขณะที่97%ของไขมันในมันฝรั่งทอดเป็นไขมันไม่อิ่มตัว มีเพียงร้อยละ43ของไขมันแคบหมูนั้นไม่อิ่มตัว ส่วนใหญ่เป็นกรดโอเลอิก (oleic acid) อันเป็นไขมันที่เป็นผลดีต่อสุขภาพชนิดเดียวกับที่พบในน้ำมันมะกอก ขณะที่อีกร้อยละสิบสามของไขมันแคบหมูนั้นเป็นกรดสตีแอริก (stearic acid) อันเป็นไขมันอิ่มตัวที่เชื่อกันว่าไม่เพิ่มระดับคอเลสเทอรอล แต่ทั้งนี้เมื่อนับปริมาณไขมันอิ่มตัวในแคบหมู ก็มีถึง53% ซึ่งยังนับว่าเป็นอาหารไขมันสูงอยู่ดี

ในประเทศแคนาดาเรียกแคบหมูต่าง ๆ กันไปตามภูมิภาค เช่น ในรัฐนิวฟันด์แลนด์เรียก "สกรันเชียน" (scrunchion) มักเป็นแคบหมูชิ้นเล็ก ๆ นิยมใช้เป็นเครื่องชูรสอาหารอื่น เช่น ปลาเค็ม และใช้ปรุงอาหารที่เรียก "ปลากับบรูอิส" (fish and brewis) ส่วนในรัฐควิเบกเรียกแคบหมูว่า "ออเรยเดอกริสต์" (oreilles de Christ) แปลว่า พระกรรณพระคริสต์ เพราะมักใช้บริโภคเป็นส่วนหนึ่งของอาหารกาบานอาซูเกร (cabane a sucre) ตามประเพณี
คาร์ชาโรดอนโทซอรัส

คาร์คาโรดอนโทซอรัส (Carcharodontosaurus) เป็นหนึ่งในไดโนเสาร์กินเนื้อที่มีขนาดใหญ่โตและแข็งแรงที่สุดชนิดหนึ่ง มีชีวิตอยู่ในช่วง () ของยุคครีเทเชียสมีขนาดโดยประมาณคือ 13.8 เมตร อาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกาเหนือเมื่อประมาณ 100-93 ล้านปีก่อน ชื่อ คาชาโรดอน มาจากภาษากรีกมีความหมาย "ขรุขระ" หรือ "คม ซึ่งความหมายของชื่อคือ กิ้งก่าฟันฉลาม"
ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ ได้ให้ประมาณการความยาวของคาร์ชาโรดอนโทซอรัสมีความยาวที่13.8 เมตร และมีความสูง4เมตร และหนักระหว่าง 8-15.1 ตัน คาร์ชาโรดอนโทซอรัส จึงทำให้เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อที่ใหญ่เป็นอันดับ 2ของโลก และเป็นสัตว์กินเนื้อที่มีปากใหญ่ มีฟันเป็นซี่ยาวถึง 8 นิ้วและคมที่สุดในบรรดานักล่าขนาดใหญ่ แต่ไม่แข็งแรงเท่าฟันของ ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ กะโหลกมีความยาวประมาณ 1.75 เมตร ปัจจุบันกะโหลกไดโนเสาร์กินเนื้อที่ยาวที่สุดคือกระโหลกของ จีกาโนโตซอรัส ที่มีความยาวถึง 1.80 เมตร แต่กะโหลกไดโนเสาร์กินเนื้อที่ถือว่าใหญ่ที่สุดคือ กะโหลกของ ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ เนื่องจากนักวิทยาศาสตร์เทียบขนาดจากความกว้างไม่ใช่ความยาว

คาร์คาโรดอนโทซอรัส ถูกค้นพบครั้งแรกโดย คาร์เรส เดเปอร์เร็ท และ ซาวอร์นิน ใน intercalaire Continental ของแอลจีเรีย ในปี ค.ศ. 1927

คาร์คาโรดอนโทซอรัสเป็นไดโนเสาร์กินเนื้อที่ร่อนเร่หาอาหารไปทั่ว ไม่อยู่เป็นกลุ่มหลายตัว ฟันของมันมีขนาดใหญ่กว่า 8 นิ้วและเหมาะสำหรับฉีกเนื้อเพราะมีลักษณะคล้ายฟันฉลาม ดังนั้นมันจึงได้ชื่อว่า"กิ้งก่าฟันฉลาม" โดยมันจะล่าไดโนเสาร์กินพืชขนาดกลางจนถึงซอโรพอดขนาดใหญ่เป็นอาหาร แต่ในยุคของมันมันไม่ได้เป็นนักล่าที่ใหญ่ที่สุดในห่วงโซ่อาหาร มันยังมีคู่แข่งอย่าง สไปโนซอรัส ที่ยาว15 เมตร (50 ฟุต) ซึ่งถูกขุดพบในทวีปแอฟริกาเหนือเหมือนกับมัน ซึ่งยืนยันได้ว่านักล่าขนาดใหญ่ทั้ง 2 นี้ได้มีชีวิตอยู่ในยุคเดียวกัน ปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์ได้สันนิฐานว่า คาร์คาโรดอนโทซอรัส อาจจะล่าสไปโนซอรัส เป็นอาหารด้วยเนื่องจากมีการพบร่องรอยการกัดของ คาร์คาโรดอนโทซอรัสไว้บน กระโดงของสไปโนซอรัส ซึ่งนะเวลานี้คาร์คาโรดอนโทซอรัส เป็นนักล่าที่อยู่บนสุดของทวีปแอฟริกา
ธรรมนูญแคลเร็นดอน

ธรรมนูญแคลเร็นดอน () คือ วิธีดำเนินงานทางนิติบัญญัติจำพวกหนึ่งซึ่งพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษทรงอนุมัติในปี ค.ศ. 1164 ธรรมนูญแคลเร็นดอนมีด้วยกันทั้งหมด 16 มาตรา มีสาระสำคัญเป็นการพยายามจำกัดอภิสิทธิ์ของคริสตจักร อำนาจของศาลคริสตจักร และอำนาจหน้าที่ของพระสันตะปาปาในอังกฤษ สถานภาพของความเสื่อมโทรมของอำนาจของพระมหากษัตริย์ในสมัยรัชกาลก่อนหน้านั้นในสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ เป็นสมัยที่คริสตจักรขยายอำนาจเข้ามาแทนที่ส่วนที่ขาดไป จุดประสงค์ของธรรมนูญแคลเร็นดอนอ้างกันว่าเพื่อเป็นการฟื้นฟูอำนาจทางด้านการยุติธรรมตามแบบฉบับที่เคยเป็นมาในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1100–ค.ศ. 1135) แต่ตามความเป็นจริงแล้วเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างเสริมพระราชอำนาจของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 เองเข้ามาทั้งในด้านกฎหมายแพ่งและกฎหมายศาสนาซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของรัชสมัยของพระองค์

จุดประสงค์หลักของธรรมนูญก็เพื่อการหาวิธีการตัดสินเกี่ยวกับกรณีนักบวชที่ทำผิดทางอาญาและรอดพ้นจากการถูกลงโทษโดยระบบศาลคริสตจักรตามข้อ "ผลประโยชน์ของนักบวช" (Benefit of clergy) ศาสนศาลไม่เหมือนกับศาลของพระมหากษัตริย์ที่มักจะเข้าข้างผลประโยชน์ของนักบวช การฆาตกรรมที่นักบวชมีส่วนเกี่ยวข้องมักจะลงเองโดยการสึกนักบวชที่ถูกล่าวหา แต่ในศาลของพระมหากษัตริย์ฆาตกรมักจะถูกลงโทษโดยการถูกสับเป็นชิ้นๆ หรือถูกประหารชีวิต

ธรรมนูญแคลเร็นดอนเป็นความพยายามของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ในการแก้ปัญหาดังกล่าว โดยอ้างว่าเมื่อศาลคริสตจักรลงโทษผู้ถูกกล่าวหาโดยการสึกแล้ว ทางคริสตจักรก็ไม่มีสิทธิที่จะพิทักษ์ผู้นั้นอีกต่อไป ฉะนั้นผู้นั้นก็ควรจะต้องถูกพิจารณาและลงโทษได้โดยศาลของพระมหากษัตริย์

ทอมัส เบ็กเก็ต อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีขณะนั้น (ค.ศ. 1162-ค.ศ. 1170) ต่อต้านธรรมนูญฉบับนี้ของพระเจ้าเฮนรี โดยเฉพาะในกรณีที่เกี่ยวกับ "นักบวชที่เป็นอาชญากร" (criminous clerks) ทอมัส เบ็คเค็ทอ้างว่าไม่มีผู้ใดที่ควรจะถูกพิจารณาคดีซ้ำสอง (double jeopardy) การต่อต้านเป็นผลให้เบ็กเก็ตมีความขัดแย้งโดยตรงต่อพระมหากษัตริย์ ซึ่งเป็นผลให้พระเจ้าเฮนรีทรงเนรเทศเบ็คเค็ทและครอบครัวออกจากอังกฤษ และในที่สุดเบ็กเก็ตเองก็ถูกลอบสังหารในปี ค.ศ. 1170
แอโครแคนโทซอรัส

แอโครแคนโทซอรัส ( () ) เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อขนาดใหญ่ ในตระกูล อัลโลซอร์ (allosauroids) มีชีวิตอยู่ระหว่าง 112-125 ล้านปีก่อน ถูกค้นพบในทวีปอเมริกาเหนือ ฟอสซิลของมันมันยังคงพบส่วนใหญ่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ในรัฐโอคลาโฮมาและรัฐเทกซัส แต่ก็มีการบันทึกว่าถูกค้นพบใน ทางตะวันออกในรัฐแมริแลนด์

แอโครแคนโทซอรัส เป็นหนึ่งในไดโนเสาร์กินเนื้อขนาดใหญ่โตและแข็งแรงที่สุด มีความยาวโดยประมาณ 12 เมตร (40ฟุต) และมีน้ำหนักประมาณ 6.8 ตัน แต่มันก็มีขนาดเล็กกว่าญาติขนาดใหญ่เช่น กิก้าโนโตซอรัสที่มีความยาว13เมตร (42ฟุต) ฟอสซิลของแอโครแคนโทซอรัส ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยค้นพบวัดจากปลายจมูกถึงพวยปลายหางมีความยาว11.5เมตร (38ฟุต) น้ำหนักประมาณ 6177 กิโลกรัม (6.1ตัน) กะโหลกของแอโครแคนโทซอรัส มีลักษณะคล้ายกับ ไดโนเสาร์ในตระกูลอัลโลซอร์ อื่นๆ ที่ส่วนใหญ่มีรูปร่างยาวและแคบ ลักษณะเด่นที่สุดของ แอโครแคนโทซอรัส คือ แถวของแผงกระดูกสูงที่ตั้งอยู่บนกระดูกสันหลังส่วนคอ สะโพกและหางส่วนบน คล้ายกับของ สไปโนซอรัส แต่มีขนาดเล็กกว่า โดยหน้าที่ของมันยังไม่สามารถสรุปได้ชัดเจน นอกจากลักษณะกระดูกสันหลัง แอโครแคนโทซอรัส มีโครงกระดูกแบบตระกูลอัลโลซอร์ทั่วไปที่หางมีความยาวและหนัก ศีรษระ มีขนาดใหญ่และมีน้ำหนักมากเพื่อรักษาสมดุลของร่างกาย แต่ละมือมี 3นิ้ว แขนมีขนาดสั้นแต่แข็งแรงกว่าของไทรันโนซอรัส กระดูกขาหลังของแอโครแคนโทซอรัส มีความแข็งแรงกว่า อัลโลซอรัส ญาติขนาดเล็กกว่าของมัน
แอโครแคนโทซอรัส ถูกออกแบบมาเพื่อล่าเหยื่อที่เป็นไดโนเสาร์กินพืชขนาดใหญ่เช่น ทีนอนโตซอรัส หรือแม้แต่ซอโรพอดขนาดใหญ่อย่างซอโรโพไซดอน ไดโนเสาร์ขนาดยักษ์ที่มีความสูง 17 เมตร (56ฟุต) มีความยาวถึง 34เมตร (112ฟุต) ต่างจากไทรันโนซอรัสที่มักจะล่าเหยื่อที่มีขนาดเล็ก โดยมันเป็นเทอโรพอดเพียงไม่กี่ขนิดที่สามารถล่าเหยือขนาดใหญ่เช่นนี้ได้
ชูพล ศรีเวียง

ชูพล ศรีเวียง ครีเอถีฟ นักโฆษณา นักร้อง นักดนตรี นักแต่งเพลง หัวหน้าวงวิเศษนิยม วงดนตรีแนว Modern rock

ชูพล ศรีเวียง เกิดที่กรุงเทพมหานคร เข้าเรียนอนุบาลถึงประถมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนอนุบาลสามเสนฯ ศึกษาต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และระดับอุดมศึกษาที่คณะมนุษยศาสตร์ เอกศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (คณะศิลปกรรมศาสตร์ ในปัจจุบัน)

ช่วงที่เป็นนิสิตชั้นปีที่1 มศว.ประสานมิตร เข้าร่วมทำกิจกรรมกับคณะละครเวทีกลุ่ม"ช่อมะกอก" แสดงนำในละครแนวAbsurdเรื่อง "ตากอากาศกลางสนามรบ" ที่ดัดแปลงจากบทละครPicnic on the Battlefieldของ Fernando Arrabal

ระหว่างศึกษาในชั้นปีที่4 เข้าร่วมงานกับบริษัทผลิตรายการโทรทัศน์ในตำแหน่งScriptwriter ก่อนเป็นผู้ควบคุมการผลิตสารคดีสั้น3นาทีชื่อ“เมืองไทยก้าวไกล”ทางช่อง9อ.ส.ม.ท. รายการส่งเสริมการประกอบอุตสาหกรรมของไทย และเป็นCreativeและProducerผลิตรายการโทรทัศน์ครึ่งชั่วโมงชื่อ"Top Ten" นอกจากนั้นยังเป็นผู้แต่งเพลงไตเติ้ลประจำรายการ

เริ่มทำงานในวงการโฆษณาโดยอาศัยประสบการณ์จากสมัยเป็นนิสิตชั้นปีที่2จากการอบรมครีเอถีฟเวิร์คช้อปรุ่นที่4 ของสมาคมผู้กำกับศิลป์บางกอกBangkok Art Directors Association (BAD)

ช่วงยุคตั้งแต่ปีพ.ศ. 2537 ที่ผู้เสพดนตรีเริ่มมองหาดนตรีนอกเหนือจากกระแสหลักจากสังกัดดนตรีอิสระIndependent Music Labelที่ให้โอกาสกลุ่มดนตรีหน้าใหม่ที่ผลิตงานเอง ชูพลจึงก่อตั้งวง“วิเศษนิยม” โดยมีสมาชิกคือณัฐวุฒิ ปรียวนิตย์ และกังวาน คุณทรัพย์ ซึ่งนำมาจากชื่อยาสีฟันสมัยเก่าและมีนัยยะถึงกลุ่ม"ผู้นิยมความวิเศษ" ในแนวทางดนตรีที่ได้รับอิทธิพลจากThe Beatlesและกลุ่มดนตรีพ็อพจากฝั่งอังกฤษ ก่อนออกE.P.ชุดฺBakery Samplers พร้อมกับ Silly FoolsและStone Soulในปีพ.ศ. 2539 กับเบเกอรี่มิวสิค

ปีพ.ศ. 2544 มีผลงานการแต่งคำร้องเพลง"สาวน้อย"ให้กับศิลปินBonusในอัลบั้มSmallroom 2 - song from the audience ของสมอลล์รูม

ปีพ.ศ. 2544ดีเจ ยุทธนา บุญอ้อม (ป๋าเต็ด) ผู้บริหารสถานีวิทยุFat Radio 104.5(ในสมัยนั้น)จัดงานแฟตเฟสติวัล Fat Music Festivalเป็นปีแรกและได้เชิญ"วิเศษนิยม"เข้าร่วม ทางวงจึงผลิตผลงานเฉพาะกิจE.P.ชุด "คอลเล็คเตอร์ส อิดิฌั่น"เพื่อจำหน่ายในงานนี้โดยเฉพาะ และยังเข้าร่วมกิจกรรมกับFatอีกครั้งในโครงการPerspectives#1"ปีพ.ศ. 2545 โดยนำเพลง"เพื่อนกัน"ของ"เบิร์ดกับฮาร์ท"มาเรียบเรียงใหม่

ปี2545 อัลบั้ม"นิว วิเศษนิยม"ออกวางจำหน่ายโดยFree-i ของพรเดชา สุขารมณ์ หรือแจ๊ค สุขารมณ์

ชูพลเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของLowe Activation บริษัทตัวแทนโฆษณาต่างชาติ เป็นตำแหน่งสุดท้ายในวงการโฆษณาก่อนจะออกมาทำงานอิสระ
โมซาซอร์

โมซาซอร์ () ความหมายชื่อคือ "ราชากิ้งก่าแม่น้ำมิวส์"เป็นกลุ่มกิ้งก่าทะเลคล้ายงูในวงศ์ Mosasauridae ที่เคยมีชีวิตอยู่ปลายยุคครีเทเชียส เชื่อว่ามีวิวัฒนาการมาจากสัตว์กลุ่มกิ้งก่าและงู ( Squamata) ที่รู้จักกันว่า aigialosaurs ช่วงต้นยุค และหลังจากที่มีการวิเคราะห์วิวัฒนาการของมัน โดยดูโครงสร้างขากรรไกรและกะโหลกศีรษะที่ยืดหยุ่นได้ ทำให้นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่ากิ้งก่ากลุ่มนี้น่าจะเป็นญาติใกล้ชิดกับงู

โมซาซอร์เป็นญาติห่างจากไลโอพลัวเรอดอนแต่โมซาซอร์ยาวกว่ามากและโมซาซอร์อาศัยกระจายไปหลายส่วนของโลก เพราะในยุคนี้มีระดับน้ำทะเลสูง เรียกว่าน้ำทะเลไปถึงไหนเจ้าสัตว์กลุ่มนี้ก็ไปถึงนั่น ดังจะเห็นได้จากมีการค้นพบฟอสซิลในหลายพื้นที่ ทั้งในอเมริกาเหนือ ได้แก่ แคนาดาและสหรัฐ ที่พบในหลายรัฐซึ่งเคยเป็นเส้นทางทะเล นอกจากนี้ยังพบในเนเธอร์แลนด์ สวีเดน แอฟริกา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และเกาะเวกานอกชายฝั่งขั้วโลกใต้ โดยพบฟอสซิลครั้งแรกในเขตเหมืองหินปูนในเมืองมาสตริกช์ของเนเธอร์แลนด์ ปี 1764 และจากฟอสซิลที่ค้นพบทำให้แบ่งสัตว์กลุ่มนี้ได้ 4 วงศ์ย่อยคือ Halisaurinae ,Mosasaurinae, Plioplatecarpinae และTylosaurinae สกุลที่ใหญ่ที่คือไทโลซอรัส ฮอฟมานี

โมซาซอร์เป็นกิ้งก่าทะเลที่ว่ายน้ำเก่งและสามารถปรับตัวได้ดีเพื่ออยู่ในเขต ทะเลน้ำตื้นและอบอุ่น และแม้แต่ออกลูกในน้ำ ซึ่งออกลูกเป็นตัว ไม่ต้องขึ้นฝั่งเพื่อไปวางไข่เหมือนเต่าทะเลทั่วไป ส่วนอาหารกินได้ทุกอย่าง รวมถึงพวกทากทะเล หอยและสัตว์ทะเลอื่น ๆ เพราะมีฟันแข็งแรง

ตัวเล็กสุดมีขนาดยาวประมาณ 5-9 เมตร ในวงศ์ย่อย ฮาลิซอร์ ส่วนตัวใหญ่สุดยาวระหว่าง 16.8-20 เมตรคือ "ไทโลซอร์รัส" แต่นักวิทยาศาสตร์ชื่อดังหลายคนและข้อมูลบีบีซีเชื่อว่ามันไม่ได้ยาวแค่นั้นและเป็นไปได้ที่อาจยาวถึง30เมตรหรือหนักราว58-74ตันและอาจเคยกินไดโนเสาร์แล้วก็ได้ด้วยกรามที่แข็งแรงมันจึงสามารถกัดเหล็กชั้นหนาจนขาดได้และบางทีมันอาจว่ายน้ำได้ถึง 118 กิโลเมตรต่อชั่วโมงก็ได้ซึ่งเหยื่อที่โมซาซอร์ก็คือปลาฉลามขาว หมึกยักษ์หรือแม้แต่โมซาซอร์ด้วยกันเองโดยมีชีวิตอยู่ช่วง 65-89 ล้านปีก่อนและบางทีอาจจะกินปลาได้ด้วย
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์ เป็นวิทยาเขตในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน เริ่มเปิดทำการสอนเมื่อปี พ.ศ. 2473 ตั้งอยู่ที่ตำบลนอกเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์

วิทยาเขตสุรินทร์ จัดตั้งขึ้นตามนโยบายของเสนาบดีกระทรวงธรรมการ (เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี) เมื่อปี พ.ศ. 2470 บริเวณทุ่งนาด้านทิศตะวันออกของกำแพงเมืองชั้นนอกของเมืองสุรินทร์ที่เรียกว่า "ทุ่งยาง" (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของ โรงเรียนสุรวิทยาคาร โรงเรียนสิรินธร โรงเรียนอนุบาลสุรินทร์ โรงเรียนเมืองสุรินทร์ วิทยาลัยอาชีวศึกษาสุรินทร์ วิทยาลัยเทคนิคสุรินทร์ และโรงพยาบาลสุรินทร์) โดยใช้ชื่อว่า "โรงเรียนศรีสุรินทร์กสิกรรม เป็นโรงเรียนประถมกสิกรรม สังกัดกรมวิสามัญ กระทรวงธรรมการ เปิดสอนระดับประถมสามัญ (ป.1-3) และประถมวิสามัญ (ป.4-6) มีครูใหญ่คนแรกคือ นายมั่น เพชรศรีสม ได้เปิดทำการเรียนครั้งแรกเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2473

ต่อมา พ.ศ. 2481 ได้แยกนักเรียนชั้นประถมวิสามัญมาอยู่ที่ริมฝั่งห้วยเสนง และเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนเกษตรกรรมสุรินทร์" ในปี พ.ศ. 2483 เกิดกรณีพิพาทระหว่างอินโนจีน ฝรั่งเศส กระทรวงกลาโหม จึงขอพื้นที่ดังกล่าวไปจัดตั้งเป็นค่ายทหาร และย้ายโรงเรียนมาที่สถานที่ตั้งปัจจุบัน บนเนื้อที่ 1,500 ไร่

ในปี พ.ศ. 2518 ได้มีการยุบรวมวิทยาลัย โรงเรียนต่างๆ เข้าสังกัดวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ซึ่งโรงเรียนเกษตรกรรมสุรินทร์ เป็นหนึ่งในกลุ่มโรงเรียนนั้นด้วย จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา วิทยาเขตเกษตรสุรินทร์" และเป็น "สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตสุรินทร์" ในปี พ.ศ. 2531

การจัดตั้งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล 9 แห่งทั่วประเทศ ในปี พ.ศ. 2548 ทำให้วิทยาเขตสุรินทร์ ได้โอนมาสังกัด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ดังเช่นปัจจุบัน

ปัจจุบันเปิดสอน 2 คณะ ได้แก่
เฮนรียุวกษัตริย์

เฮนรี หรือที่เรียกกันว่า ยุวกษัตริย์ (; 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1155 — 11 มิถุนายน ค.ศ. 1183) เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในห้าองค์ในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษและเอเลเนอร์แห่งอากีแตน เฮนรีทรงเป็นรองพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรอังกฤษ, ดยุคแห่งนอร์ม็องดี, เคานท์แห่งอองชู และ ไมน์

ประสูติเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1155 ที่ลอนดอน พระโอรสคนที่สองของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษกับเอลินอร์แห่งอากีแตน หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐา วิลเลียม ในปี ค.ศ. 1156 พระองค์ถูกมองว่าเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งในอังกฤษ นอร์ม็องดี และอ็องฌูของพระบิดา

ในปี ค.ศ. 1158 เฮนรีที่มีพระชนมายุเพียง 3 พรรษาถูกจับหมั้นหมายกับมาร์กาเร็ต พระธิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสกับพระมเหสีคนที่ 2 โดยมีเงื่อนไขว่าสินสอดติดตัวของมาร์กาเร็ตจะเป็นเว็กแซ็ง แคว้นชายแดนระหว่างนอร์ม็องดี (ที่ตอนนั้นอยู่ในการครอบครองของอังกฤษ) กับฝรั่งเศส พระเจ้าเฮนรีที่ 2 ใช้ประโยชน์จากปัญหาทางการเมืองของพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ทำให้พระสันตะปาปาอนุญาตให้เฮนรีกับมาร์กาเร็ตได้แต่งงานกันในปี ค.ศ. 1160

ในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1170 เฮนรีน้อยได้รับได้รับการสวมมงกุฎ (ที่ในทางทฤษฎีหมายความว่าจะได้ปกครองร่วมกับพระบิดา) ที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์โดยอาร์ชบิชอปโรเจอร์แห่งยอร์ก อันเป็นการแย่งชิงอำนาจพิเศษมาจากอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์บรี ทำให้ความขัดแย้งของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 กับอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์บรี โธมัส เบ็คเก็ต ยิ่งย่ำแย่ลง และจบลงด้วยการฆาตกรรมเบ็คเก็ตในหกเดือนต่อมา เฮนรีน้อยได้รับการสวมมงกุฎอีกครั้งในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1172 (ครั้งนี้เป็นการสวมมงกุฎพร้อมกับมาร์กาเร็ต) ยุวกษัตริย์ไม่ได้รับการแบ่งปันอำนาจใดๆ จากพระบิดา (คนในยุคเดียวกันและนักประวัติศาสตร์ในยุคต่อมาไม่ได้เรียกพระองค์ว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 3)

ด้วยการร่วมมือกับพระมารดาและพระอนุชา ริชาร์ด (อนาคตพระเจ้าริชาร์ดที่ 1) กับเจฟฟรีย์ พระองค์เกือบล้มล้างอำนาจของพระบิดา พระเจ้าเฮนรีที่ 2 ได้ในปี ค.ศ. 1173 ทรงได้รับการอภัยจากการก่อการปฏิวัติ แต่ก็ลอบวางแผนกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 ต่อต้านพระบิดาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1182–83 พระองค์ทำสงครามแย่งชิงปัวตูกับริชาร์ด และกำลังเตรียมการที่จะต่อสู้กับริชาร์ดอีกครั้งตอนที่สิ้นพระชนม์ในฝรั่งเศสด้วยโรคบิด

ยุวกษัตริย์ได้รับความนิยมมากจนประชาชนของเลอม็องส์กับรูอ็องเกือบทำสงครามแย่งชิงสิทธิ์ในการดูแลศพของพระองค์ และในดินแดนที่สืบทอดกันมาทางสายเลือดของพระมารดา พระองค์เป็นอมตะใน "บทเพลงไว้อาลัยแด่ยุวกษัตริย์" ที่แต่งโดยนักขับลำนำทรูบาดูร์ เบร์ทร็อง เดอ โบร์น
แรมงแห่งปัวตีเย

เรย์มงด์แห่งปัวติเยร์ (; ราว ค.ศ. 1115 — 29 มิถุนายน ค.ศ. 1149) เรย์มงด์แห่งปัวติเยร์เป็นเจ้าผู้ครองราชรัฐอันติออคระหว่างปี ค.ศ. 1136 จนถึงปี ค.ศ. 1149 เรย์มงด์เป็นบุตรคนรองของวิลเลียมที่ 9 ดยุคแห่งอากีแตนกับภรรยาคนแรก ฟิลิปปา เคานเทสแห่งตูลูส
โรงพยาบาลสิงห์บุรี

โรงพยาบาลสิงห์บุรี เป็นโรงพยาบาลของรัฐขึ้นตรงต่อสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสิงห์บุรี สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข ประเภทโรงพยาบาลทั่วไปขนาด 343 เตียง ถนนขุนสรรค์ ตำบลบางพุทรา อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ห่างจาก ศาลากลางจังหวัดสิงห์บุรี ประมาณ 3 กิโลเมตรโดยมีบริเวณพื้นที่ทั้งหมด 33 ไร่ 2 งาน 62 ตารางวา

โรงพยาบาลสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เริ่มก่อสร้างตั่งแต่ปี พ.ศ. 2495 ด้วยงบประมาณจากรัฐบาลมีเตียงคนไข้ 10 เตียง ต่อมาได้ขยายกิจการด้วยเงินของ ก.ศ.ส. และเงินบริจาคจากเอกชนปัจจุบันมีเตียงที่สามารถรองรับคนไข้ได้ถึง 343 เตียง ให้บริการผู้ป่วยทั่วไป (ที่มีการดูแลผู้ป่วยหลายสาขา) มีเจ้าหน้าที่ทั้งหมดจำนวน 843 คน ผู้มาใช้บริการเฉลี่ยวันละ 845 ราย (ต.ค.51-ก.ย.52)รับผิดชอบในการดูเลสุขภาพประชากรในเขตเทศบาลเมืองสิงห์บุรีทั้ง 8 ชุมชน จำนวน 13,679 คน เพศชาย 6,486 คน คิดเป็นร้อยละ 47.42 เพศหญิง 7,193 คน คิดเป็น ร้อยละ 52.58 ครอบคลุม 3,985 หลังคาเรือน 4,976 ครอบครัว (ข้อมูลจากการสำรวจ) ปัจจุบันมีนายแพทย์สมเจตน์ เหล่าลือเกียรติ เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล
โรงพยาบาลสิงห์บุรี มีการแบ่งส่วนราชการ ดังต่อไปนี้
พระเจ้าเจมส์ที่ 5 แห่งสกอตแลนด์

พระเจ้าเจมส์ที่ 5 แห่งสกอตแลนด์ () เป็นกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ในปีค.ศ. 1513 พระองค์ถูกกดดันจากพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ ผู้เป็นน้าให้ทำการยุบอารามของโรมันคาทอลิกในสกอตแลนด์ แต่พระองค์ไม่ยินยอมจึงเกิดเป็นการใช้กำลังต่อสู้กับอังกฤษในยุทธการที่โซลเวย์มอส ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะของอังกฤษในเดือนพฤศจิกายน 1542 ความพ่ายแพ้ต่ออังกฤษทำให้สุขภาพของพระองค์ทรุดลงอย่ารวดเร็วจนเสด็จสวรรคตในเดือนถัดมา แม้พระองค์จะทรงมีโอรสอยู่สองคนแต่โอรสทั้งสองเป็นลูกนอกกฎหมาย ทำให้เจ้าหญิงแมรีที่พึ่งประสูติได้เพียง 6 วัน ต้องขึ้นครองราชบัลลังก์สกอตแลนด์ต่อจากพระราชบิดา

พระเจ้าเจมส์ที่ 5 ทรงเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ กับพระมเหสี มาร์กาเร็ต ทิวดอร์ ซึ่งเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ ประสูติเมื่อวันที่ 10 เมษายน 1512 ที่พระราชลินลิธเกาในสกอตแลนด์ เมื่อแรกประสูติทรงมีพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งรอธเซย์ พระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์สกอตแลนด์ขณะมีอายุเพียง 17 เดือนเนื่องจากพระราชบิดาเสด็จสวรรคตกะทันหันในยุทธการที่ฟลอดเดนในปี 1513 เนื่องจากขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์มากทำให้พระราชมารดาและพระญาติต้องทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการ

พระเจ้าเจมส์ที่ 5 ทรงอภิเษกครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 มกราคม 1537 กับเจ้าหญิงเมเดลีนแห่งวาลัวร์ พระราชธิดาในพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ณ มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส อย่างไรก็ตาม เจ้าหญิงเมเดลีนมีพระพลานามัยที่ย่ำแย่อยู่แล้ว เมื่อเจ้าหญิงเมเดลีนเสด็จไปประทับในสกอตแลนด์ได้ไม่นานก็สิ้นพระชนม์ พระเจ้าเจมส์ได้ทำการอภิเษกสมรสครั้งที่สองในปี 1538 กับแมรีแห่งกีส ธิดาในกลูด ดยุกแห่งกีส และแม้หม้ายในหลุยส์ที่ 2 ดยุกแห่งลงกีวล์ ซึ่งเธอมีลูกชายติดมาด้วยสองคน ทั้งสองได้ให้กำเนิดพระราชธิดานามว่าเจ้าหญิงแมรี ซึ่งขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ขณะมีพระชนม์เพียง 6 วัน
พระเจ้ารอเบิร์ตที่ 3 แห่งสกอตแลนด์

พระเจ้ารอเบิร์ตที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ () พระนามเดิมคือ จอห์น สจวต เป็นกษัตริย์สกอตแลนด์แห่งราชวงศ์สจวตระหว่างค.ศ. 1390 ถึง 1406 พระองค์กับพระราชบิดาเคยร่วมกับก่อกบฎต่อพระเจ้าเดวิดที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ ผู้เป็นลุงในต้นปี 1363 ก่อนที่จะยอมจำนนในภายหลัง ต่อมาในปี 1368 พระเจ้าเดวิดได้แต่งตั้งให้เจ้าชายจอห์น สจวต เป็นเอิร์ลแห่งแคร์ริก ต่อมาเมื่อพระเจ้าเดวิดเสด็จสวรรคตในปี 1371 โดยไม่มีทายาท ทำให้พระราชบิดาได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ารอเบิร์ตที่ 2 ส่งผลให้เอิร์ลแห่งแคร์ริกกลายเป็นรัชทายาทสกอตแลนด์

เมื่อพระเจ้ารอเบิร์ตที่ 2 เสด็จสวรรคตในปี 1390 เอิร์ลแห่งแคร์ริกได้ขึ้นสืบราชสมบัติต่อเป็นพระเจ้ารอเบิร์ตที่ 3 ตลอดรัชสมัยของพระองค์ต้องเผชิญกับการแย่งชิงอำนาจกับบรรดาพี่น้อง
ฟรานเชสโคที่ 1 กอนซากา

ฟรานเชสโคที่ 1 กอนซากา () (ค.ศ. 1366 - 7 มีนาคม ค.ศ. 1407) วินเช็นโซดำรงตำแหน่งเป็นดยุคแห่งมานทัวระหว่างปี ค.ศ. 1382 ต่อจากบิดาลูโดวิโคที่ 1 กอนซากา จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1407