seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เทลมอน

เทลมอน () (gatomon) เป็นตัวละครการ์ตูนที่อยู่ในเรื่อง ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ เป็นคู่หูของฮิคาริ เคยรับใช้แวนเดมอนและเมื่อเจอกับฮิคาริก็ได้เป็นคู่หูที่มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้น
ดิจิม่อนทารก หัวคล้ายแมว มีหางยาว พลังโจมตีต่ำ

ดิจิม่อนร่างโตเต็มวัย ลักษณะคล้ายแมว ท่าไม้ตายคือ กรงเล็บพิฆาต หมัดแมวเหมียว เนโกะพั้น

แอนเจวูมอน คือ ดิจิมอนร่างสมบูรณ์ของเทลมอน มีนรปร่างเหมือนนางฟ้า เกิดจากการแปลงร่างด้วยสัญลักษณ์แห่งความแสงสว่าง มีท่าไม้ตายชื่อว่า "โฮลี่ แอโร่ว์" (holy arrow) ยิงธนูสวรรค์ใส่ศัตรู ,โฮลี่ ชาม (holy charm) ใช้พลังเหมือนไม้กางเขน

ร่างที่เกิดจากรวมร่างของเทลมอนและอควีรามอน
ดิจิม่อนเทพมังกร หนึ่งในสี่เทพมังกร
ร่างสูงสุดของเทลมอน หนึ่งในสามมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่

ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งแสงสว่าง
ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งมิตรภาพ
ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งความหวัง
ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งความเมตตา
ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งดวามรู้
ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งความรัก
ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งปาฏิหาริย์
ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งความซื่อสัตถ์
ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งความบริสุทธิ์
ร่างที่เกิดจากเทลมอนทำการสวมเกราะจากดิจิเมนทอลแห่งความกล้า
ลิล เวย์น

ดเวย์น ไมเคิล คาร์เตอร์ จูเนียร์ () หรือเป็นที่รู้จักในนาม ลิล เวย์น () เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน ซึ่งปัจจุบันก็ได้รวมกลุ่มอีกครั้งกับวงแร็ปที่ชื่อ ฮ็อตบอยส์ เขาอยู่สังกัดแคชมันนี ตั้งแต่ยังวัยรุ่น ทำงานกับ บี.จี. ในอัลบั้ม "True Story" ลิล เวย์นในฐานะสมาชิกวงฮ็อตบอยส์ออกผลงานในปี 1997 กับอัลบั้มแรกคือ "Get It How U Live" และผลงานชุด "Tha Block is Hot" ถือเป็นผลงานเดี่ยวชุดแรกของเขาที่ออกในปี 1999 อัลบั้มนี้ติดท็อปเท็นในบิลบอร์ด 200 และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม จากนิตยสาร "The Source" ในปีนั้นเอง ต่อมาเขาได้ร่วมงานกับแร็ปเปอร์อื่น ๆ ในซิงเกิลอย่าง "Bling Bling" กับ B.G. และ "#1 Stunna" กับ the Big Tymers ในปี 2000 และ ลิล เวย์น เป็นผู้ก็ตั้ง Young Money Entertainment

หลังจากออกผลงานเดี่ยวชุดแรก "Tha Block Is Hot" ก็มีผลงานต่อมาอีก 2 อัลบั้มที่ไม่ค่อยได้รับการประชาสัมพันธ์ แต่ก็มีผลงานที่รับความนิยมเพิ่มขึ้นในปี 2004 กับชุด "Tha Carter" และมีอัลบั้มภาคต่อใน "Tha Carter II" (2005) และ "Tha Carter III" (2008) เขายังปรากฏในผลงานมิกซ์เทปและซิงเกิลของศิลปินอื่นหลาย ๆ คน
นูแจ๊ส

นูแจ๊ส () เป็นคำที่เกิดขึ้นในปลายทศวรรษ 1990 ที่หมายถึงประเภทดนตรีที่ผสมผสานองค์ประกอบของเพลงแนวแจ๊สเข้ากับแนวเพลงอื่น เช่น ฟังก์ ดนตรีโซล ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ และคีตปฏิภาณสด ๆ คำว่า นูแจ๊ส อาจเขียนในภาษาอังกฤษว่า nü-jazz หรือ NuJazz ก็ได้ และในบางครั้งอาจเรียกว่า อิเล็กทรอนิกส์แจ๊ส อิเล็กโทร-แจ๊ส อี-แจ๊ส แจ็สโทรนิกา แจ๊สเฮาส์ ฟิวชัน นีโอ-แจ๊ส หรือฟิวเจอร์แจ๊ส
เฟม ขยับเท้าก้าวสู่ฝัน

'เฟม ขยับเท้าก้าวสู่ฝัน' ออกฉายในปี ค.ศ. 1980 กำกับภาพยนตร์โดย Alan Parker กำกับภาพโดย Michael Seresin
Joudan Ja Nai!

เป็นเรื่องของหนุ่มใหญ่คนหนึ่ง ซึ่งกำลังจะแต่งงานกับหญิงสาวที่มีอายุต่างกันถึง 20 ปี เรื่องตลกร้ายที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เมื่อเขาเดินทางไปสู่ขอฝ่ายหญิงที่บ้านเกิดซึ่งทำธุรกิจไร่องุ่นสำหรับผลิตไวน์ในเขตชนบทในฝรังเศส ที่นี่เขาได้พบกับแฟนเก่าที่เลิกรากันไปเมื่อ 20 ปีที่แล้วโดยบังเอิญ เรื่องคงไม่เลวร้ายนัก ถ้าเพียงแต่ว่าแฟนเก่าของเขาคนนั้น จะไม่เป็นแม่ของหญิงสาวที่เขากำลังจะแต่งงานด้วย เรื่องวุ่นๆ ของคู่แต่งงานใหม่ที่ต้องมาเจอกับปัญหายุ่งๆ ในครอบครัว รวมไปถึงวิกฤตการณ์เมื่อฝ่ายชายถูกเลิกจ้างงาน และต้องเริ่มมองหางานใหม่ เป็นเรื่องราวของคนสองคนที่มีอายุและมุมมองที่ต่างกัน ที่ต้องปรับตัวเมื่อต้องมาอยู่ร่วมเป็นครอบครัวเดียวกันTBS - Joudanjanai
บาอัล

บาอัล (Baal; ออกเสียง; ภาษาฮีบรู: בעל) เป็นเทพเจ้าแห่งสายฝนที่มีผู้นับถือในคานาอัน ตามตำนานกล่าวว่าเมื่อบาอัลชนะยัม เทพเจ้าแห่งท้องทะเลได้แล้วจึงสร้างเมืองของตนที่ภูเขาซาโฟน บาอัลพยายามหลบเลี่ยงมอต เทพเจ้าแห่งความตายตลอดแต่ก็หนีไม่พ้นและถูกเชิญให้ไปพบ อานัต ภรรยาของบาอัลได้พยายามขอให้มอตคืนบาอัลให้นางแต่ไม่สำเร็จ นางจึงชำแหละร่างของมอตและนำไปเผาไฟ ต่อมาทั้งบาอัลและมอตต่างฟื้นคืนชีพอีกครั้ง และเข้าต่อสู้กัน เทพเจ้าส่วนใหญ่เข้าข้างบาอัล ในที่สุดบาอัลจึงชนะได้ครองท้องทุ่งกว้าง
สเต็ปเท้าไฟ หัวใจท้าฝัน

สเต็ปเท้าไฟ หัวใจท้าฝัน ภาพยนตร์แคนาดา ออกฉายในปี ค.ศ. 2008 กำกับโดย Ian Iqbal Rashid
ลาบีจาแนซ

เพลงชาติโกตดิวัวร์ มีชื่อว่า ลาบีจาแนซ (, แปลว่า เพลงจากเมืองอาบีจาน) ชื่อของเพลงนี้ตั้งตามชื่อของเมืองอาบีจานซึ่งเป็นเมืองหลวงเก่าของโกตดิวัวร์ (ปัจจุบันเมืองหลวงของโกตดิวัวร์คือกรุงยามุสซุโกร) ประพันธ์เนื้อร้องโดยมาตีเยอ เอกรา (Mathieu Ekra) โฌอากิม บอนี (Joachim Bony) และปีแยร์ มารี กอตี (Pierre Marie Coty) ซึ่งเป็นผู้ประพันธ์ทำนองเพลงชาติร่วมกับปีแยร์ มีแชล ป็องโก (Pierre Michel Pango) เพลงนี้เริ่มใช้เป็นเพลงชาติของประเทศโกตติวัวร์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2503
เดอบูกงกอแล

เดอบูกงกอแล (, แปลว่า "ตื่นเถิดชาวคองโก") คือชื่อเพลงชาติของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ประพันธ์ทำนองโดยซีมง-ปีแยร์ บอกา ดี อึมปาซี ลงดี (Simon-Pierre Boka di Mpasi Londi) เนื้อร้องโดยโจเซฟ ลูตุมบา (Joseph Lutumba) เพลงนี้ได้ใช้เป็นเพลงชาติครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2503 เมื่อสาธารณรัฐคองโก (เลโอโปลด์วิลล์)ได้รับเอกราชจากเบลเยียม แต่เมื่อประเทศได้เปลี่ยนชื่อเป็นประเทศซาอีร์ในปี พ.ศ. 2514 จึงได้เปลี่ยนเพลงชาติเป็นเพลง "ลาซาอีรวซ" "(La Zaïroise)" ภายหลังเมื่อโลร็อง กาบีลา (Laurent Kabila) ก้าวขึ้นมามีอำนาจในปี พ.ศ. 2540 ก็ได้มีการนำเพลงเดอบูกงกอแลกลับมาใช้เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกอีกครั้ง
สาวสวิง กลิ้งยกแก๊งค์

สาวสวิง กลิ้งยกแก็งค์ () เป็นภาพยนตร์ แนวคอมมาดี้ ออกฉายในปี พ.ศ. 2547 ในประเทศญี่ปุ่น โดยมีคำโฆษณาในการฉายในไทยว่า "ความฮาน่ารักที่มากันเป็นแก๊งค์"

ในวันหยุดปิดภาคฤดูร้อนของโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่ง เรื่องวุ่นๆ ได้เกิดขึ้นเมื่อวงดนตรีของโรงเรียนซึ่งต้องทำหน้าที่ในงานแข่งขันเบสบอลประจำปี เกิดล้มป่วยลงพร้อมกัน จากความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงม.ปลายกลุ่มหนึ่ง ทำให้เด็กสาวที่ไม่เคยสนใจในดนตรีกลุ่มนี้ต้องจับพลัดจับผลูมาฝึกซ้อมเพื่อเข้าทำหน้าที่แทนเป็นการแสดงความรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ในขณะที่สมาชิกแต่ละคนกำลังเริ่มสนใจและซาบซึ้งในเสียงดนตรีที่แม้จะแปร่งไปบ้าง เพราะยังเป็นมือสมัครเล่น แต่ก็มีชีวิตชีวาในแบบของตัวเอง โชคไม่ดีที่เมื่อทุกอย่างกำลังจะเข้าที่เข้าทางอยู่แล้ว สมาชิกมืออาชีพของวงดนตรีของโรงเรียนก็แข็งแรงพอจะกลับมาทำหน้าที่ของตนต่อได้ พวกเธอจึงถูกกันให้มาอยู่วงนอกเหมือนเดิม อย่างไรก็ตามโทโมโกะ (จุริ อุเอะโนะ) และเพื่อนๆ กลับไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจง่ายๆ ถึงขนาดขวนขวายหาเครื่องดนตรีกลางเก่ากลางใหม่ (แต่ไปทางเก่าเสียมากกว่า) ราคาถูก มาใช้ฝึกซ้อมกันเอง จนรวมตัวเป็นวงได้ในชื่อ Swing Girls (ภายหลังเปลี่ยนเป็น Swing Girls & A Boy จากการแก้ชื่อใหม่โดย ทาคุยะ) และตระเวนแสดงไปตามที่ต่างๆ

แม้จะไม่เก่ง แต่พวกเขาก็พยายาม โดยมีแรงสนับสนุนจากอาจารย์โอซาว่า อาจารย์คณิตศาสตร์ผู้คลั่งไคล้ในดนตรีแจ็ส แต่ไร้พรสวรรค์ด้านดนตรีโดยสิ้นเชิง คอยให้การสนับสนุนและแนะนำ ในที่สุดเพื่อทดสอบความสามารถของตนเอง วง Swing Girls & A Boy ตัดสินใจเข้าร่วมประกวดในเทศกาลดนตรี แต่เรื่องวุ่นดูจะยังไม่สิ้นสุด เมื่อโทโมโกะ ลืมส่งเทปเดโมเพื่อสมัครเข้าร่วมการประกวด จนกลายเป็นกลุ่มที่สมัครเข้าไปช้าที่สุด ในวันสุดท้ายของการรับสมัครจุดเด่นของภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ที่การที่นักแสดงแต่ละคน ต้องเข้ารับการฝึกสอนการเล่นดนตรีแจ็ส เพื่อให้สามารถเล่นได้ด้วยตนเองจริงๆ ถึงกับมีการตั้งวง Swing Girls & A Boy และจัดแสดงคอนเสิร์ตตามที่ต่างๆ รวมถึงการออก CD Sound Track และ DVD Live Concert เพื่อเป็นที่ระลึกแก่แฟนๆ ของวงด้วย
ลากงกอแลซ

ลากงกอแลซ (, แปลว่า "เพลงแห่งคองโก") เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐคองโก ประพันธ์ทำนองโดย ฌ็อง รัวเย (Jean Royer) และโฌแซ็ฟ สปาดีลีแยร์ (Joseph Spadilière) เนื้อร้องโดยฌัก ตงดรา (Jacques Tondra) และฌอร์ฌ กีบ็องกี (Georges Kibanghi) เพลงนี้เริ่มใช้เป็นเพลงชาติครั้งแรกเมื่อประกาศเอกราชจากฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2502 แต่ถูกแทนที่ด้วยเพลง "เลทรัวกลอรีเยิซ" ("Les Trois Glorieuses") ในสมัยสาธารณรัฐประชาชนคองโกเมื่อ พ.ศ. 2512 ก่อนที่จะได้เปลี่ยนกลับมาใช้เพลงนี้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐคองโกอีกครั้งในปี พ.ศ. 2534
ลาสต์เฟรนส์

ลาสต์เฟรนส์ () เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ออกอากาศทาง Fuji Television ในช่วงเวลาสี่ทุ่ม ทุกวันพฤหัสบดี ตั้งวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2551 จนถึงวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2551 และตอนพิเศษที่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องบางส่วนที่ถูกทิ้งไป ได้ถูกเพิ่มเข้ามาในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2551

เนื่อเรื่องหลักได้ตามชีวิตของ ไอดะ มิจิรุ ซึ่งเป็นผู้ช่วยพนักงานเสริมสวย เธอได้ย้ายกลับมาอยู่ที่โตเกียวหลังจากที่ย้ายไปอยู่ที่บ้านเกิด4ปี เธอถูกรุ่นพี่ที่ทำงานรังแกสาระพัดแถมแฟนหนุ่มก็ได้ทำร้ายร่างกายเธออีก จนเธอได้มาพบเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยมปลาย คิชิโมโตะ รุกะ ที่เป็นนักมอเตอร์ครอสที่มีความสามารถ, ทาเครุ ช่างแต่งหน้า และ เอริ เพื่อนร่วมบ้านของ รุกะ และจุดเริ่มต้นของมิตรภาพก็ได้กำเนิดขึ้น

ลาสต์ เฟรนส์ ได้อันดับ 1 ของ Fuji's top 50 list ในวันที่ 26 มิถุนายน จนถึงวันที่ 29 มิถุนายน แต่ถึงอย่างนั้นอันดับก็ได้ตกลงสู่อันที่ดับ 6 หลังจากที่ตอนพิเศษได้ออกชายในช่วงสัปดาห์ที่ 7 ถึง 13 กรกฎาคม และก็ยังได้อันดับที่ 9 จากรายการ the Top 50 list นอกเหนือจากเว็บไซต์หลักของซีรีส์ที่ Fuji TV แล้วก็ยังได้มีการสร้างอีกเว็บไซต์ขึ้งมา ในชื่อ "Last Friends : Another"

ละครเรื่องลาสต์เฟรนส์ ได้ติดตามประเด็นปัญหาต่างๆของคนในรุ่นปัจจุบัน โดยที่ส่วนมากนั้นมักจะเป็นปัญหาเรื่องการใช้ความรุนแรงในครอบครัว ความผิดปกติทางเพศ และ ความบอบช้ำทางจิตใจ โดยนำเสนอผ่านตัวละครทั้ง 5 คือ :
นิ้วกลาง

นิ้วกลาง คือนิ้วที่สามบนมือของมนุษย์ อยู่ระหว่างนิ้วชี้และนิ้วนาง คนส่วนใหญ่จะมีนิ้วกลางเป็นนิ้วที่ยาวที่สุด แต่บางคนอาจยาวเท่ากับนิ้วชี้หรือนิ้วนาง ในทางกายวิภาคศาสตร์ นิ้วกลางอาจมีชื่อเรียกอื่นเป็นภาษาละตินเช่น digitus medius, digitus tertius, หรือ digitus III เป็นต้น

นิ้วกลางมีส่วนช่วยให้จับสิ่งของได้ง่ายขึ้น เช่น ดินสอ ปากกา หรือตะเกียบ นอกเหนือไปจากนิ้วโป้งและนิ้วชี้ ถึงแม้ว่าบางคนอาจไม่ได้ใช้นิ้วกลางเลย มือกลหรือแขนเทียมมักจะมีสามนิ้วเพื่อเป็นตัวแทนของนิ้วโป้ง นิ้วชี้ และนิ้วกลาง เพื่อให้จับได้ถนัดยิ่งขึ้นและไม่หลุดจากมือด้วย
เถ้าแก่น้อย (เกม)

เถ้าแก่น้อย เป็นซอฟต์แวร์เกม ประเภท แฟลช ของ บริษัท วิสต้า บิสซิเนส จำกัด เป็นเกมสอนเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ และมีอยู่ 2 ตอน ที่สอน ภาษาอังกฤษ นอกจากนี้ ยังมีการจัดทำนิตยสารเกี่ยวกับเกมเถ้าแก่น้อย ภายใต้ชื่อ "เถ้าแก่น้อย& Friends" 
ปัจจุบัน เถ้าแก่น้อยมี 91 ตอน ได้แก่ยังไม่มี
วันชัยในทวีปยุโรป

วันชัยในทวีปยุโรป () หมายถึง วันที่ 7 ถึงวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 คือ วันที่ฝ่ายสัมพันธมิตรยอมรับการยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขของนาซีเยอรมนี ในวันที่ 30 เมษายน หลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ฆ่าตัวตายที่หลุมหลบภัยในกรุงเบอร์ลิน ตำแหน่งประธานาธิบดีเยอรมนีตกเป็นของ คาร์ล เดอนิทซ์ เขาได้ลงนามในสนธิสัญญายอมจำนนในวันที่ 7 พฤษภาคม ในเมืองแรมส์ ฝรั่งเศส นอกจากนั้นวิลเฮล์ม ไคเทล ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพเวร์มัคได้ลงนามในสนธิสัญญายอมจำนนต่อสหภาพโซเวียตในวันที่ 8 พฤษภาคม ในกรุงเบอร์ลิน เยอรมนี

ในวันนั้น ได้มีการจัดการเฉลิมฉลองกันครั้งใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในกรุงลอนดอน ซึ่งประชาชนชาวอังกฤษกว่าล้านคนได้มาเฉลิมฉลองกันในบรรยากาศการเล่นรื่นเริงในการสิ้นสุดของสงครามในทวีปยุโรป แม้ว่าการปันส่วนอาหารและเสื้อผ้าจะยังคงกินเวลาต่อไปอีกหลายปี และในความเป็นจริงแล้ว การปันส่วนอาหารกินเวลายาวนานยิ่งกว่าช่วงเวลาของสงครามโลกครั้งที่สองเสียอีก ฝูงชนได้มารวมตัวกันที่จัตุรัสทราฟัลการ์ไปจนถึงพระราชวังบักกิงแฮม ที่ซึ่ง พระเจ้าจอร์จที่ 6 พระราชินีเอลิซาเบธ และนายกรัฐมนตรี วินสตัน เชอร์ชิลล์ ได้ปรากฏตัวเหนือระเบียงของพระราชวังต่อหน้าประชาชน เจ้าหญิงเอลิซาเบธและเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตได้รับอนุญาตให้เดินไปปะปนอยู่กับฝูงชนที่มาชุมนุมนั้น และมีส่วนร่วมในการเฉลิมฉลองด้วย

ในสหรัฐอเมริกา ประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมน ผู้ซึ่งจัดงานวันเกิดครบรอบ 61 ปีของเขาเอง ได้อุทิศชัยชนะเพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีคนก่อนหน้าแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ เพราะว่าเขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ยุติสงคราม โรสเวลต์ถึงแก่อสัญกรรมไม่กี่เดือนก่อนหน้าการยอมจำนนจะกิดขึ้น ในวันที่ 12 เมษายน ฝูงชนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ชิคาโก ลอสแองเจิลลิส ไมอามี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไทมส์สแควร์ ในนครนิวยอร์ก

ส่วนสหภาพโซเวียตและประชาชนจำนวนมากได้จัดงานเลิมฉลองวันชัย(ยุโรปตะวันออก) ในมหาสงครามรักชาติในวันที่ 9 พฤษภาคมแทน หลังนาซีเยอรมันได้ลงตราสารยอมจำนนในคืนวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ.1945 รัฐบาลโซเวียตได้มีการจัดสวนสนามทหารในกองทัพแดง ณ จตุรัสแดงในกรุงมอสโก

บางประเทศมีการกำหนดให้วันที่ 8 พฤษภาคม ให้เป็นวันหยุดราชการ อย่างเช่นส่วนสหประชาชาติกำหนดมให้วันที่ 8 และ 9 พฤษภาคม เป็นช่วงเวลาแห่งความทรงจำและการปรองดองกัน ตามมติที่ 59/26 ของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่กำหนดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 เพื่อเป็นเกียรติแก่ความทรงจำในสงครามโลกครั้งที่สอง
การชูนิ้วกลาง

ในวัฒนธรรมตะวันตก การชูนิ้วกลาง () เป็นกิริยามือลามก กิริยาดังกล่าวสื่อการดูหมิ่นระดับปานกลางถึงมาก แสดงโดยให้เห็นด้านหลังมือและเหยียดเฉพาะนิ้วกลางขึ้น แม้ในบางท้องถิ่นจะเหยียดนิ้วหัวแม่มือด้วย การเหยียดนิ้วกลางถือเป็นสัญลักษณ์ดูหมิ่นในหลายวัฒนธรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศตะวันตก หลายวัฒนธรรมมีกิริยาคล้ายกันเพื่อแสดงความไม่เคารพ แม้บางวัฒนธรรมใช้แสดงอาการชี้โดยไม่มีการดูหมิ่นโดยเจตนาเหมือนวัฒนธรรมอื่น ๆ กิริยานี้ปกติใช้เพื่อแสดงการดูหมิ่นแต่สามารถใช้ในเชิงตลกหรือหยอกได้เช่นกัน

กิริยาดังกล่าวมีมาตั้งแต่สมัยกรีซโบราณ และยังมีใช้ในโรมโบราณ ในอดีตกิริยานี้เป็นสัญลักษณ์ขององคชาติ ในวัฒนธรรมสมัยใหม่บางแห่งกิริยานี้เริ่มเป็นที่รู้กันว่าเป็นสัญลักษณ์การแสดงความไม่เคารพ และศิลปินดนตรี นักแสดง ผู้มีชื่อเสียง นักกีฬา และนักการเมืองก็ใช้ คนส่วนใหญ่ยังมองกิริยานี้ว่าลามก มีการเปรียบเทียบในยุคร่วมสมัยว่านิ้วชี้และนิ้วนางที่อยู่ข้างนิ้วกลางเป็นสัญลักษณ์ของอัณฑะด้วย

ในสหราชอาณาจักร ประเทศไอร์แลนด์ ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ สัญลักษณ์วีหรือ "ชูสองนิ้ว" (the fingers) เมื่อหันหลังมือให้แก่ผู้รับมีความมุ่งหมายคล้ายกับการชูนิ้วกลาง ในประเทศที่พูดภาษาสเปน โปรตุเกสหรือฝรั่งเศส กิริยาที่มีการชูกำปั้นและตีกล้ามเนื้อไบเซปส์บนแขนข้างเดียวกับที่ชูกำปั้นนั้น บางทีเรียก "แขนเกียรติยศ" (bras d'honneur), การตบไอบีเรีย (Iberian slap) ก็มีความหมายเดียวกัน ประเทศอิตาลี โปแลนด์ รัสเซีย เบลารุสและยูเครน เป็นต้น ก็มองว่าท่าดังกล่าวเทียบเท่ากับการชูนิ้วกลางด้วย แต่วัยรุ่นส่วนใหญ่ในประเทศเหล่านี้ใช้การชูนิ้วกลางเป็นการดูหมิ่น ซึ่งเหมือนกับวัฒนธรรมตะวันตก

ในประเทศและวัฒนธรรมอิสลาม ใช้กิริยาที่แสดงเฉพาะนิ้วหัวแม่มือในแนวตั้งแทนการชูนิ้วกลางเพื่อสื่ออารมณ์คล้ายกัน กิริยาลามกคล้ายกันเป็นการเหยียดนิ้วทั้งห้าพร้อมกับหันฝ่ามือไปด้านหน้า หมายความว่า "มึงมีพ่อห้าคน" เป็นการเรียกผู้อื่นว่าเป็นลูกนอกสมรส มีกิริยาคล้ายกันในประเทศกรีซ เรียก มูนซา (mountza) ซึ่งมีการแผ่นิ้วทั้งห้ากว้างแล้วผลักฝ่ามือไปทางผู้รับ ในภูมิภาคตุรกีและสลาฟ สัญลักษณ์ฟิกมีความหมายเทียบเท่ากับการชูนิ้วกลาง หมายความว่า "มึงไม่ได้หรอก" หรือ "ฝันไปเถอะ" กิริยาดังกล่าวแสดงโดยงอมือและนิ้วแล้วสอดนิ้วหัวแม่มือระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลาง กิริยานี้ยังใช้ในประเทศอินโดนีเซีย ตุรกีและจีน
เถ้าแก่น้อย

เถ้าแก่น้อย อาจหมายถึง
จีเอ็ม

จีเอ็ม (GM) สามารถหมายถึง
หลุยส์ อาร์มสตรอง

หลุยส์ อาร์มสตรอง () (4 สิงหาคม ค.ศ. 1901 - 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1971) มีชื่อเล่นว่า "แซทช์โม" () หรือ ป็อปส์ (Pops) นักทรัมเป็ตและนักร้องเพลงแจ๊สชาวอเมริกัน

หลุยส์ อาร์มสตรอง เกิดที่เมืองนิวออร์ลีน รัฐลุยเซียนา ในย่านสลัมคนผิวดำ พ่อเป็นกรรมกร แม่เป็นแม่บ้านที่มีอาชีพเสริมเป็นโสเภณี โดยพ่อทิ้งครอบครัวไปตั้งแต่ยังเป็นทารก แม่ย้ายไปอยู่ย่านโสเภณี ได้ทิ้งเขาไว้ให้ย่าดูแล เติบโตมาด้วยการประทังชีวิตให้อยู่รอด หาเงินโดยการเป็นนักร้องวงประสานเสียงของเด็ก ๆ ได้ร้องเพลงตามที่สาธารณะ พออายุได้ 13 ปี ถูกจับตัวที่บ้านคุ้มครองเด็กเนื่องจากนึกคะนองยิงปืนขึ้นฟ้า ที่นี้เองทำให้เขาได้เรียนเป่าคอร์เน็ต (Cornet) ในวงดนตรีของบ้านคุ้มครองเด็ก

พอออกจากบ้านคุ้มครองเด็ก จึงตัดสินใจเอาดีทางด้านดนตรี โดยเวียนวนอยู่ในย่านเริงรมย์ในนิวออร์ลีน จนพบกับคิง โอลิเวอร์ (Joe "King" Oliver) นักคอร์เน็ตและหัวหน้าวงแจ๊สชื่อดัง โอลิเวอร์สนับสนุนเขาเป็นอย่างดีจนเมื่อโอลิเวอร์ย้ายไปชิคาโก จึงให้อาร์มสตรองเล่นทรอมโบนแทนในวงของเขา ในการดูแลของ คิด โอรี จนเมื่อในปี 2462 สถานเริงรมย์ในเมืองนิวออร์ลีนถูกทางการสั่งปิด อาร์มสตรองจึงหันมาเล่นดนตรีในเรือล่องแม่น้ำมิสซิสซิปปี จากนั้นโอลิเวอร์ชวนเขาไปร่วมวง"Creole Jazz Band" ของเขาที่เมืองชิคาโก

ในช่วงปี พ.ศ. 2465 เขาเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้น และเขาได้อัดแผ่นเสียงครั้งแรกที่ชิคาโก จากนั้นปี พ.ศ. 2467 ย้ายไปนิวยอร์กร่วมกับวง "เฟล็ทเชอร์ เฮนเดอร์สัน ออร์เคสตรา" (Fletcher Henderson Orchestra) วงชั้นนำในยุคนั้น โดยเขาเปลี่ยนจากเล่นคอร์เน็ตเป็นทรัมเป็ต ปีต่อมาเขาได้กลับมายังชิคาโกกับวงของตัวเองที่ชื่อ "ฮ็อต ไฟว์” (Hot Five) โดยออกแผ่นเสียงกว่า 60 ซีรีส์ อย่างเช่น "Potato Head Blues", "Muggles” และ "West End Blues"

จนเมื่อเขาอายุ 30 ปลาย ๆ เริ่มมีปัญหาเรื่องนิ้วมือและริมฝีปาก ทำให้เขาหยุดเป่าทรัมเป็ตในปี พ.ศ. 2502 อาร์มสตรองหันมาพัฒนาความสามารถในการร้องเพลง จนเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียง เขาได้ออกทัวร์เล่นดนตรีในยุโรป จนมีชื่อเสียงระดับโลกในยุคทศวรรษ 1950 เขามีเทคนิคการเปล่งเสียงเลียนเสียงเครื่องดนตรีที่เรียกว่า "สแก็ท" (Scat Vocal) เขายังได้แสดงภาพยนตร์ขนาดยาว มีผลงานยอดนิยมกว่า 50 เรื่อง จนได้ฉายาว่า "Ambassador Satch" ซึ่งก็โด่งดังกว่าเป็นนักร้องเสียอีก อาร์มสตรองเสียชีวิต ที่นครนิวยอร์กเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 รวมอายุ 69 ปี ด้วยอาการหัวใจล้มเหลว

ภายหลังการเสียชีวิต มีการสร้างสนามบินโดยใช้ชื่อเขาว่า "Louis Armstrong New Orleans International Airport" และมีการสร้างอนุสาวรีย์ที่สวนสาธารณะเพื่อรำลึกถึงเขาหลายแห่งในเมืองนิวออร์ลีนบ้านเกิดของอาร์มสตรอง
อีซีเอ็มเอสคริปต์

อีซีเอ็มเอสคริปต์ () เป็นภาษาสคริปต์ ซึ่งกำหนดมาตรฐานโดย Ecma International ด้วยข้อกำหนดทางเทคนิค ECMA-262 ภาษา ECMAScript นิยมใช้แพร่หลายในการทำเว็บ และมักสับสนกับ JavaScript หรือ JScript ซึ่งภาษาทั้งสองสำเนียงล้วนเป็นส่วนหนึ่งของมาตรฐาน ECMAScript
เอธัส มนต์เสรีนุสรณ์

นายเอธัส มนต์เสรีนุสรณ์ นักธุรกิจบริหารกิจการ และผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552 โดยก่อนหน้านั้นได้ทำธุรกิจกับบริษัทของครอบครัวในด้านอุตสาหกรรมเคมี

เอธัส มนต์เสรีนุสรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2506 เป็นบุตรของนายสุรินทร์ – นางอุษา มนต์เสรีนุสรณ์ เป็นคนกรุงเทพฯโดยกำเนิด

เข้าศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย และเป็นนักกีฬาทีมโรงเรียน
และสำเร็จการศึกษาพาณิชยศาสตร์บัณฑิต จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ตลอดช่วงเวลาในการเรียนมหาวิทยาลัยก็เป็นนักกีฬารักบี้เช่นเดียวกัน และยังได้รับรางวัลทีมชนะเลิศกีฬาสควอช ถ้วย King's cup ในปี พ.ศ. 2525

ศึกษาต่อในระดับปริญญาโท Master of International Management , American Graduate School of International Management สหรัฐอเมริกาเมื่อปี พ.ศ. 2535

ในด้านการทำงาน รับภาระในการบริหารกิจการต่อจากบิดาตั้งเมื่อายุ 21 ปี
และขยายธุรกิจออกไปหลายชนิด เช่น อุตสาหกรรมเคมี บริษัทอุษรินทร์ ออมย่า บริษัทผู้ผลิตแคลเซี่ยมคาร์บอร์เนต
กิจการด้าน อสังการิมทรพย์ โฆษณา สื่อโฆษณากลางแจ้ง โรงแรม ตลาดค้าปลีก

ในปี 2550 เริ่มศึกษาต่อในระดับปริญญาเอก สาขาการพัฒนาองค์กร มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ

ระหว่างปี พ.ศ. 2543-2547 ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครรับผิดชอบ
สำนักการแพทย์ สำนักอนามัย สำนักพัฒนาชุมชน

และเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 ลงสมัคร ในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552 หมายเลข 14 ในนามพรรคสุวรรณภูมิ ใช้สโลแกนหาเสียงว่า เอธัส ชัดเจน
ภาษาโปรแกรมย่อย

ภาษาโปรแกรมย่อย () คือข้อแตกต่างหรือส่วนขยายเล็กน้อยระหว่างภาษาโปรแกรมที่ไม่ทำให้ลักษณะของภาษานั้นๆเปลี่ยนไป เช่นในกรณีของภาษาสกีมและภาษาฟอร์ท ที่มาตรฐานเดิมอาจไม่ตรงกับความต้องการของผู้พัฒนา จึงได้สร้างสำเนียงใหม่ขึ้น ตัวอย่างเช่นในภาษาลิสป์ที่มีหลายสำเนียง อาทิ ภาษาสกีม ภาษาโลโก ภาษาลิสป์ใน Emacs ภาษาคอมมอนลิสป์
ฟุจิวะระ โนะ อะกิมิซุ

ฟุจิวะระ โนะ อะกิมิซุ (藤原顕光) (ค.ศ. 944- ค.ศ. 1021) เป็นสมาชิกของตระกูลฟุจิวะระ และเป็นขุนนางของญี่ปุ่นในยุคเฮอัง โดยดำรงตำแหน่ง เสนาบดีฝ่ายซ้าย บิดาของเขาคือ ฟุจิวะระ โนะ คะเนะมิชิ

อะกิมิซุ เป็นที่รู้จักในฐานะบิดา ของเจ้าหญิงอินชิ พระชายาใน เจ้าชายอะซุกิระ (敦明親王) ภายหลังขึ้นเป็น จักรพรรดิโคะอิชิโระ
จีดับเบิลยู

จีดับเบิลยู (GW) อาจหมายถึง
รายชื่อผู้เล่นของเอซี มิลาน

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักเตะที่มีชื่อเสียงของมิลาน ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสโมสร จนถึงปัจจุบัน
วิกฤตการณ์ ร.ศ. 112

หนังสือถวาย คำราชาศัพท์ตรงกับหนังสือที่ได้กล่าวอ้างว่าคองโก

วิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 หรือในต่างประเทศเรียกว่า สงครามฝรั่งเศส-สยาม เป็นความขัดแย้งระหว่างสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 และราชอาณาจักรสยาม เหตุเริ่มในปีพ.ศ. 2429 โอกุสต์ ปาวี รองกงสุลฝรั่งเศสในหลวงพระบาง เป็นผู้แทนหลักในการสนับสนุนผลประโยชน์ของฝรั่งเศสในลาว ใช้อุบายฉวยประโยชน์จากความอ่อนแอของสยามในภูมิภาคและการปกครองเป็นครั้งคราวของกบฏชาวเวียดนามจากตังเกี๋ย เพิ่มความตึงเครียดระหว่างสยามกับฝรั่งเศส หลังความขัดแย้งนี้ สยามตกลงยกลาวให้ฝรั่งเศส ซึ่งทำให้อินโดจีนฝรั่งเศสขยายขึ้นมาก...

ความขัดแย้งดังกล่าวเริ่มขึ้นเมื่อข้าหลวงใหญ่อินโดจีนฝรั่งเศส ฌอง เดอ ลาแนสซัง ส่งโอกุสต์ ปาวีเป็นกงสุลมายังกรุงเทพฯเพื่อนำลาวมาอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส รัฐบาลในกรุงเทพฯ ซึ่งเชื่ออย่างผิด ๆ ว่ารัฐบาลอังกฤษจะสนับสนุน ปฏิเสธจะยกดินแดนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโขง กลับเสริมการแสดงตนทางทหารและการปกครองแทน

เหตุการณ์มาถึงจุดที่ต้องตัดสินใจโดยสองเหตุการณ์ซึ่งผู้ว่าราชการสยามในคำม่วนและหนองคายขับวาณิชฝรั่งเศสสามคนจากแม่น้ำโขงตอนกลางในเดือนกันยายน 2435 ซึ่งสองในนั้นต้องสงสัยว่าลักลอบค้าฝิ่น ไม่นานจากนั้น กงสุลฝรั่งเศสในหลวงพระบาง มัซซี ซึ่งกระสับกระส่ายและเสียขวัญ ฆ่าตัวตายระหว่างทางกลับไซ่ง่อน มาในฝรั่งเศส เหตุการณ์เหล่านี้ถูกการวิ่งเต้นอาณานิคมใช้เพื่อปลุกปั่นอารมณ์ชาตินิยมต่อต้านสยาม เป็นบริบทของการแทรกแซง

การเสียชีวิตของมัสซีทำให้โอกุสต์ ปาวีเป็นกงสุลฝรั่งเศสคนใหม่ ในเดือนมีนาคม 2436 ปาวีเรียกร้องให้สยามอพยพที่มั่นทางทหารทั้งหมดบนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโขง ใต้คำม่วน โดยอ้างว่าดินแดนนั้นเป็นของเวียดนาม เพื่อสนับสนุนข้อเรียกร้องเหล่านี้ ฝรั่งเศสส่งเรือปืน ""ลูแตง"" มายังกรุงเทพฯ ซึ่งผูกเรืออยู่ที่แม่น้ำเจ้าพระยาติดกับสถานอัครราชทูตฝรั่งเศส
วัดหัสดาวาส

ในพงศาสวดาร ฉบับกรมราชบัณฑิต พ.ศ. 2455 ที่แก้ไขจากฉบับหมอบรัดเลย์ และ ฉบับสมุดไทย เขียนว่า วัดหัษฏาวาส วัดหัสดาวาส [น่าจะมาจากคำสนธิ หัตถึ+อาวาส = หัตาวาส หรือ วัดช้าง แต่ ด และ ต ใช้แทนกันได้ นานๆ ไปจึงกลายเป็น หัสดาวาส] หรือวัดช้าง เป็นวัดร้าง ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา ถัดจากวัดหน้าพระเมรุ [เดิมเรียกวัด เมรุราชิการาม หรือ วัดที่ใช้ทำพระเมรุมาศ สำหรับพระชา หรือ พระราชินี] ไปทางทิศตะวันออก เดิมเคยมีทางเดินติดต่อถึงกัน

สิ่งก่อสร้างในวัดหัสดาวาสในปัจจุบันมีดังนี้

นิยมสร้างกันในสมัยอยุธยายุคที่ ๒ คือ ช่วงเวลานับแต่สมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเสด็จขึ้นครอง

ราชย์ที่พิษณุโลก เมื่อ พ.ศ. ๒๐๐๖ ลงมาจนสิ้นรัชกาลสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม อย่างไรก็ดีเจดีย์ทรงลังหาหรือทรงกลมก็มีที่สร้างกันในสมัยอยุธยายุคที่ ๑ ด้วย
Kame Wa Igai To Hayaku Oyogu

ซุซุเมะ (นกกระจอก) คาตากุระ เป็นเพียงหญิงสาวที่แต่งงานแล้ว ทำหน้าที่เป็นแม่บ้านอยู่กับบ้านเพียงอย่างเดียว ชีวิตแต่ละวันของเธอช่างเรียบง่ายจนน่าเบื่อหน่าย ยิ่งเมื่อสามีของเธอต้องย้ายไปทำงานที่บริษัทสาขาที่ต่างประเทศ ทำให้ซุซุเมะยิ่งเหนื่อยหน่ายมากขึ้น

สิ่งเดียวที่เป็นงานหลักที่สามีฝากไว้ให้เธอจำใจต้องทำให้ ทั้งที่เจ้าตัวก็ไม่ค่อยอยากจะทำเท่าไหร่ นั่นคือการเลี้ยงเต่าชื่อ คาเมะทาโร่ ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของสามี

ซุซุเมะมีเพื่อนรักอยู่คนหนึ่งชื่อว่า คุจะกุ (นกยูง) เป็นคนมั่นใจสูง ไม่เคยกลัวที่จะตอบโต้หรือขัดแย้งกับใคร ความใฝ่ฝันของเธอคือ การได้ไปใช้ชีวิตอยู่กับคนรักชาวฝรั่งเศส ในห้องพักที่สามารถมองเห็นหอไอเฟลได้ （?）คุจะกุเป็นเพื่อนกับซุซุเมะมาตั้งแต่เกิดก็ว่าได้ เนื่องจากแม่ของเธอทั้งสองเจ็บท้องคลอดพวกเธอพร้อมกัน พักฟึ้นก็อยู่เตียงติดกัน ชื่อของซุซุเมะนั้น แม่ของเธอก็ได้แรงบันดาลใจมาจากแม่ของคุจะกุ

ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนรัก แต่ซุซุเมะก็มักจะอดที่จะเปรียบเทียบตัวเองกับคุจะกุไม่ได้ เพราะไม่ว่าจะทำอะไรคุจะกุก็มักจะนำหน้าเธออยู่ก้าวหนึ่งเสมอ (ที่จริงเริ่มมาตั้งแต่ตอนแม่ของเธอทั้งสองตั้งชื่อให้พวกเธอแล้ว คือการเปรียบเทียบความหมายชื่อของพวกเธอระหว่างนกยูงกับนกกระจอก)

ซุซุเมะเริ่มรู้สึกเหมือนตนเองหมดคุณค่า และไร้ตัวตนขึ้นทุกที ในขณะนั้นเองที่เธอบังเอิญได้เห็นป้ายประกาศขนาดจิ๋วบอกข่าวการรับสมัครสายลับ แปะติดอยู่ที่โคนราวบันไดแห่งหนึ่ง ซุซุเมะเกิดความสนใจในประกาศนี้ขึ้นมาทันที

เมื่อไปถึงสำนักงานสายลับ (ที่เขาว่าไว้ในประกาศ) ซึ่งก็เป็นแค่อพาร์ตเม้นท์โทรมๆ หลังหนึ่ง ซุซุเมะได้พบกับคู่สามีภรรยาสายลับ คือ ชิซุโอะ กับ เอสึโกะ ที่กล่าวอ้างว่าตนเองเป็นสายลับของประเทศอื่นที่เป็นคนญี่ปุ่น (?!) พวกเขาสัมภาษณ์ซุซุเมะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบอกตกลงรับซุซุเมะเข้าเป็นสายลับ ด้วยเหตุผลที่ว่า เธอดูเรียบๆ ไม่สะดุดตาใครดี

ทันทีที่เริ่มงานสายลับ เหตุการณ์ต่างๆ รอบตัวซุซุเมะดูจะผิดแปลกออกไป มีเรื่องราวที่น่าสงสัยเกิดขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะมีศพมาติดอวนชาวประมงในวันที่เธอไปร่วมงานลากอวน หรือบุคคลรอบๆ ตัวที่เคยดูปกติดี ก็เหมือนจะมีทีท่าผิดแปลกออกไป รวมถึงรุ่นพี่คาโต้ที่เธอเคยปลึ้มนักหนาก็ดูแปลกจนประหลาด จนในที่สุดคุจะกุก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย สายลับซุซุเมะจึงต้องค้นหาความจริงต่างๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เพลงชาติสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน

เพลงชาติสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน () เป็นผลงานการประพันธ์ทำนองของฮัสซัน ริยาฮี (Hassan Riyahi) ประกอบด้วยเนื้อร้องซึ่งประพันธ์โดยคณะบุคคลจำนวนหนึ่ง เริ่มใช้เมื่อปี ค.ศ. 1990 เพื่อใช้แทนเพลงชาติซึ่งใช้ในสมัยการปกครองของอายะตุลลอห์ โคไมนี

เพลงชาติในฐานะสัญลักษณ์สำคัญของชาติ. เนื้อหา และ ความหมายของบทร้องซึ่งกล่าวถึงประเทศแห่งเสรีภาพ และ ความเป็นเอกราชของชาติ. ผู้ประพันธ์ได้มีการกล่าวถึงในฐานะพระผู้เป็นเจ้า. อันแสดงถึงจิตวิญญาณความรักชาติ และ การต่อสู้ ความเสียสละของวีรชนในสมัยต่างๆของประวัติศาสตร์อิหร่าน. จวบจนถึงการปฏิวัติอิสลามในสมัยของสาธารณรัฐอิสลาม.
อัสซะลามอัลอะมิรี

เพลงชาติแห่งรัฐกาตาร์ มีชื่อว่า อัสซะลามอัลอะมิรี (As Salam al Amiri) ทำนองโดย เชคมูบารัก บิน ซาอิฟ อัลตานี (Sheikh Mubarak bin Saïf al-Thani) เนื้อร้องโดย อับดุล อาซิส นัสเซอร์ โอไบดาน (Abdul Aziz Nasser Obaidan) เริ่มใช้เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ในพระราชพิธีราชาภิเษกเชคฮามัด บิน คอลีฟะห์ อัลตานี เจ้าผู้ครองรัฐกาตาร์องค์ปัจจุบัน บรรเลงครั้งแรกในพิธีเปิดการประชุม คณะมนตรีความร่วมมือรัฐอ่าวอาหรับ (Gulf Cooperation Council) ที่จัดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน.