seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
กลูตาไธโอน

กลูตาไธโอน () เป็นสารต้านอนุมูลอิสระที่สำคัญในพืช สัตว์ เห็ดราและแบคทีเรียและอาร์เคียบางชนิด ทำหน้าที่ป้องกันองค์ประกอบสำคัญของเซลล์ที่เกิดจากออกซิเจนที่ไวต่อปฏิกิริยา (reactive oxygen species) เช่น อนุมูลอิสระหรือเปอร์ออกไซด์ กลูตาไธโอนประกอบด้วยเพปไทด์สามโมเลกุล (tripeptide) คือ ซีสเตอีน กรดกลูตามิก และไกลซีน มีพันธะเพปไทด์แกมมาระหว่างหมู่คาร์บอกซิลของหมู่ข้างกลูตาเมตและหมู่เอมีนของซิสทีน และพันธะเพปไทด์ธรรมดาระหว่างซีสทีนกับไกลซีน

หมู่ไธออลเป็นตัวรีดิวซ์ ซึ่งมีอยู่ที่ความเข้มข้นประมาณ 5 มิลลิโมลาร์ในเซลล์สัตว์ กลูตาไธโอนรีดิวซ์พันธะไดซัลไฟด์ที่เกิดขึ้นในโปรตีนไซโทพลาสซึมไปยังซีลเตอีนโดยทำหน้าที่เป็นตัวให้อิเล็กตรอน ในกระบวนการนี้ กลูตาไธโอนจะถูกเปลี่ยนเป็นรูปออกซิไดซ์ กลูตาไธโอนไดซัลไฟด์ (GSSG) หรืออีกชื่อหนึ่งว่า แอล-(–)-กลูตาไธโอน

เมื่อถูกออกซิไดซ์แล้ว กลูตาไธโอนสามารถถูกรีดิวซ์กลับได้โดยกลูตาไธออนรีดักเทส (glutathione reductase) โดยอาศัย NADPH เป็นตัวให้อิเล็กตรอน อัตรากลูตาไธโอนรูปรีดิวซ์ต่อกลูตาไธโอนรูปออกซิไดซ์มักใช้เป็นการวัดความเป็นพิษของเซลล์

นอกจากนี้ กลูตาไธโอนช่วยให้ตับขจัดสารพิษออกจากร่างกาย และยังนำมารักษาโรคมะเร็ง โรคหัวใจ ข้ออักเสบ โรคพาร์กินสัน โรคตับ โรคไต โรคเอดส์ ภาวะเป็นหมันในเพศชาย และภาวะหูตึงจากเสียงดัง ผลข้างเคียงยับยั้งการสังเคราะห์เมลานิน
ชันนะโรง

ชันนะโรง เป็นแมลงชนิดหนึ่ง พฤติกรรมคล้าย ผึ้งมิ้ม ไม่มีพิษ ชอบตอมเกสรดอกไม้ ทางเหนือ เรียกว่าขี้ย้า ชอบทำรังอยู่ใต้ดิน รังของชันนะโรง มีลักษณะ เหมือนขี้ผึ้ง เหนียว เป็นมัน คนสมัยก่อนเชื่อว่า เป็นของหายาก และศักดิ์สิทธิ์ บรรดาเกจิอาจารย์ มักจะนำมา สร้างวัตถุมงคล ต่างๆ เช่น หลวงปู่บุญ วัดกลางบางแก้ว นครชัยศรี สร้างเบี้ยแก้ แล้ว อุดด้วยชันนะโรง เป็น ต้น ทางเหนือ ใช้ยาเรือ หรือ ทำ ภาชนะ ที่สานด้วยไม้ไผ่ แล้ว ยาด้วยชันนะโรง ใช้ตักน้ำ จากบ่อน้ำ เป็นต้น
คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นคณะวิชาที่ได้รับการประกาศจากสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จัดการศึกษา ณ วิทยาเขตศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยรับผิดชอบหลักสูตร วิชาด้านวิทยาศาสตร์ และยังจัดการเรียนการสอนวิชาพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ กับวิชาพื้นฐานด้านพลศึกษาให้กับนิสิตคณะอื่นด้วย

พุทธศักราช 2498 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้รับอนุญาตการใช้พื้นที่บริเวณทุ่งเลี้ยงสัตว์เชิงเขาน้ำซับจากกระทรวงมหาดไทย ลงนามโดยจอมพลผิน ชุณหวัณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงในขณะนั้น ตั้งเป็นสถานีวิจัยศรีราชาเพื่อใช้พื้นที่วิจัยและฝึกงานของนิสิตคณะเกษตร จำนวน 500 ไร่ (ปัจจุบันเหลือเพียง 199 ไร่)

ภายหลังที่รัฐบาลได้จัดทำแผนพัฒนาเขตเศรษฐกิจชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมีเป้าหมายให้เป็นเขตอุตสาหกรรมหลัก เขตพาณิชยกรรม และการค้า เขตส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยว เขตพัฒนาเมืองและชุมชน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งมีศักยภาพและความพร้อมทางวิชาการ จึงได้ปรับ เปลี่ยนพื้นที่ของมหาวิทยาลัย ซึ่งแต่เดิมเป็นสถานีวิจัยและฝึกงานให้เป็นที่ตั้งของวิทยาเขตแห่งใหม่เพื่อเป็นสถานศึกษาทำการผลิต และพัฒนากำลังคนระดับสูง ตอบสนองแผนพัฒนาชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้จัดเตรียมการจัดตั้งวิทยาเขตศรีราชา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 ในแนวคิดการจัดการศึกษาที่มุ่งผลิตและพัฒนากำลังคนเฉพาะสาขาที่สนองตอบความต้องการกำลังคนของ ภาคตะวันออก ภายหลังคณะรัฐมนตรีได้อนุมัติในหลักการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนศรีราชา เพื่อทำหน้าที่เตรียมการเรียนการสอน วางแผนจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะวิทยาการจัดการ และคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม แต่ภายหลังคณะกรรมการได้เห็นชอบใช้ชื่อโครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมแทนโครงการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

พ.ศ. 2539 คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติโครงการจัดตั้งวิทยาเขตศรีราชา โดยมีโครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม โครงการจัดตั้งคณะวิทยาการจัดการ โครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม (คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา) ทั้งนี้โครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมได้เปิดรับนิสิตสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ในปีการศึกษา 2540 เป็นรุ่นแรก และสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม ในปีการศึกษา 2541

คณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา ได้รับการอนุมัติจากมติของสภามหาวิทยาลัยให้เป็นคณะวิชาที่เกิดจากการแบ่งส่วนราชการภายในของวิทยาเขตศรีราชา ตามประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ลงวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เพื่อดำเนินการเรียนการสอนด้านวิทยาศาสตร์ให้แก่นิสิต ณ วิทยาเขตศรีราชา มีสีเขียวหัวเป็ด เป็นสีประจำคณะ ต่อมาสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อคณะเป็น คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชาในการประชุมครั้งที่ 10/2554 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2554 และได้เปลี่ยนสีประจำคณะเป็นสีน้ำเงิน

คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มีการแบ่งโครงสร้างภายในออกเป็น 4 ส่วนดังนี้

ปัจจุบันคณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา เปิดสอนหลักสูตรดังต่อไปนี้
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต

นับตั้งแต่ก่อตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมจนมาเป็นคณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มีผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี ดังนี้

หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
ธงชาติเจอร์ซีย์

ธงชาติเจอร์ซีย์ ได้มีการรับรองโดยรัฐเจอร์ซีย์เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2522 ได้รับพระบรมราชานุญาตจากสมเด็จพระบรมราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักรให้ใช้ได้เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2523 และมีการใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2524

ธงนี้เป็นธงสีเหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีขาว กลางมีรูปกากบาทแนวทแยงมุมสีแดง ปลายของกากบาทนั้นจดกับขอบธงทุกด้าน เหนือกากบาทนั้นมีตรามงกุฎแห่งแพลนตาเจอเนตสีเหลือง กับตราอาร์มรูปสิงโตสามตัวแห่งนอร์ม็องดี ซึ่งเป็นตราแผ่นดินของประเทศนี้
ธงชาติเกาะแมน

ธงชาติเกาะแมน () เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงเป็นรูปสัญลักษณ์เกราะขาของมนุษย์ 3 ขา ต่อกันในลักษณะเป็นกงจักรที่บริเวณส่วนโคนขา ส่วนเท้าของขาทั้งสามนั้นหมุนไปตามเข็มนาฬิกา สัญลักษณ์ดังกล่าวมานี้มีชื่อเรียกว่า "ไทรสเกเลียน" () ถือเป็นภาพตราสัญลักษณ์ประจำเกาะแมน ซึ่งมาจากภาพตราประจำพระองค์ของพระเจ้าแมกนัสที่ 3 (King Magnus III) กษัตริย์ชาวนอร์สเมนองค์สุดท้าย (ปัจจุบันยังปรากฏว่าใช้เป็นตราประจำตระกูล Skanke ในประเทศนอร์เวย์ ซึ่งเป็นเชื้อสายที่สืบทอดต่อมาจนถึงปัจจุบัน) รูปดังกล่าวนี้ปรากฏอยู่บนธงทั้งสองด้าน

สำหรับเรือพลเรือนในบังคับของเกาะแมนนั้น จะใช้ธงเรือพลเรือนสหราชอาณาจักร (ธงพื้นแดงมีภาพธงชาติสหราชอาณาจักรที่มุมธงบนด้านคันธง) ประดับภาพตราประจำเกาะแมนที่พื้นสีแดงเป็นเครื่องหมายสำคัญ
การลงประชามติสนธิสัญญามาสทริชต์ในฝรั่งเศส พ.ศ. 2535

การลงประชามติสนธิสัญญามาสทริชต์ "(Référendum sur le traité de Maastrich)" จัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นการลงประชามติเห็นชอบหรือไม่เห็นชอบในการอนุมัติสนธิสัญญามาสทริชต์

ฝ่ายตรงข้ามประกอบไปด้วยพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส (PCF) และพรรคการเมืองซ้ายจัด เช่น พรรค Ligue communiste révolutionnaire (LCR) หรือจะเป็น Lutte Ouvrière (LO) ซึ่งได้ขัดขวางและต่อต้านสิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นการขยายของเศรษฐกิจลัทธิเสรีนิยมแบบใหม่ รวมทั้งพวกยูโร-สเก็ปติกส์ เช่น พวกขวาจัด เช่น พรรค Front national (FN) หรือ ฟิลิป เดอ วิลลีเยร์ และอีกส่วนหนึ่งที่ต่อต้านก็เช่น ผู้เชี่ยวชาญด้านประชากรศาสตร์ อองมานูเอล ทอดด์ ฯลฯ
นูเมนอร์

นูเมนอร์ (Númenor) เป็นชื่อเกาะแห่งหนึ่งในโลกจินตนาการของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เป็นแผ่นดินที่แยกต่างหากออกมาจาก มิดเดิลเอิร์ธ มีแนวคิดในการประพันธ์มาจากแผ่นดินจมสมุทรแอตแลนติส ชื่อนูเมนอร์มาจากภาษาเควนยา ว่า "Númenórë" ซึ่งมีความหมายว่า "แผ่นดินตะวันตก" โทลคีนเขียนไว้ว่า เมื่อแปลงจากคำภาษาเควนยาเป็นภาษานูเมนอเรียน ชื่อนี้ออกเสียงเป็น "อนาดูเน (Anadûnê)"

นูเมนอร์เป็นอาณาจักรของมนุษย์ชาวเอไดน์ หลังสิ้นสุดสงครามในยุคที่หนึ่ง ทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่ใต้ทะเล ปวงเทพจึงสร้างเกาะแห่งนี้ให้เป็นรางวัลแก่มนุษย์ที่ช่วยเหลือการศึกกับฝ่ายเทพ โดยยกแผ่นดินขึ้นเป็นเกาะกลางมหาสมุทรใหญ่ ระหว่างทวีปอามันกับมิดเดิลเอิร์ธ เรียกชื่อดินแดนนี้ว่า อันดอร์ (Andor) หมายถึง 'แผ่นดินอันเป็นกำนัล' มนุษย์ชาวเอไดน์ออกเดินทางมาสู่ดินแดนนี้โดยแล่นเรือติดตามดวงดาวของเออาเรนดิล ดังนั้นดินแดนนี้จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า เอเลนนา (Elenna) ซึ่งแปลว่า 'มุ่งสู่ดวงดาว'

เอลรอส บุตรแห่งเออาเรนดิล ผู้เลือกชะตาชีวิตเยี่ยงมนุษย์ ได้เป็นกษัตริย์องค์แรกของชาวนูเมนอร์ ทรงพระนามว่า 'ทาร์-มินยาทัวร์' ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปีที่ 32 ถึง 442 ของยุคที่สอง ทายาทในสายวงศ์ของพระองค์ล้วนมีอายุยืนยาวมากกว่ามนุษย์โดยปกติทั่วไปมาก

ปวงเทพสั่งห้ามชาวนูเมนอร์มิให้ล่องเรือไกลไปทางตะวันตกจนกระทั่งมองไม่เห็นแผ่นดินของตน เพื่อป้องกันมิให้พวกเขาคิดเดินทางมาสู่แผ่นดินอมตะ แต่ด้วยใจรักการเดินทางทำให้ชาวนูเมนอร์ออกสำรวจโลกไปกว้างไกลทั้งทางตะวันออก ทางเหนือ และทางใต้ กษัตริย์นักเดินเรือคนสำคัญของนูเมนอร์คือ ทาร์-อัลดาริออน ทรงบุกเบิกดินแดนบนมิดเดิลเอิร์ธกว้างและไกล และทรงเจริญสัมพันธไมตรีกับกิล-กาลัด ที่สร้างอาณาจักรอยู่ที่ชายฝั่งทางเหนือ คือที่ลินดอน

รัชสมัยของ อาร์-ฟาราโซน (หรือ ทาร์-คาลิออน) ทรงยกทัพไปครองมิดเดิลเอิร์ธ เซารอนไม่กล้าสู้ด้วย จึงแสร้งเป็นยอมจำนน และมาอยู่นูเมนอร์ในฐานะเชลย แต่แล้วก็สร้างความเชื่อถือของตัวขึ้นจนได้เป็นที่ปรึกษาสำคัญขององค์กษัตริย์ เซารอนในร่างแปลงของ 'อันนาทาร์' ยุยงให้อาร์-ฟาราโซน คิดเหิมเกริมจะไปช่วงชิงความเป็นอมตะจากปวงเทพ จนเป็นเหตุแห่งความพินาศของอาณาจักรในที่สุด

บทบรรยายเรื่องลักษณะภูมิประเทศของนูเมนอร์ แสดงไว้ในหนังสือ Unfinished Tales ตอน "บทพรรณนาว่าด้วยลักษณะของเกาะนูเมนอร์" กล่าวว่า ตัวเกาะตั้งอยู่กลางมหาสาคร (The Great Sea) ค่อนไปทางทวีปอามันมากกว่ามิดเดิลเอิร์ธ ลักษณะของเกาะรูปร่างคล้ายดาวห้าแฉก แบ่งเป็นแคว้นต่างๆ ดังนี้
ภาษาซินดาริน

ภาษาซินดาริน () เป็นภาษาที่ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ประดิษฐ์ขึ้นใช้ในนวนิยายของเขาในชุดมิดเดิลเอิร์ธ แรงบันดาลใจของการสร้างภาษานี้มาจากพื้นฐานของภาษาเวลช์ (Welsh) ซึ่งโทลคีนพบในการศึกษาโคลงโบราณ เขาได้ใช้เวลาประดิษฐ์ภาษานี้จนสมบูรณ์ใช้งานได้จริง เทียบเคียงกับภาษาเควนยา เดิมทีโทลคีนตั้งใจประดิษฐ์ภาษานี้ขึ้นเป็นภาษาของชาวโนลดอร์ แต่เปลี่ยนใจภายหลัง

ภาษาซินดาริน ตามฉบับนิยาย เป็นภาษาของพวกเอลฟ์ ชาวเทเลริ ที่มิได้เข้าร่วมการเดินทางครั้งใหญ่ไปได้ตลอดรอดฝั่ง แต่ยังคงตกค้างอยู่บนมิดเดิลเอิร์ธ และตั้งถิ่นฐานขึ้นในแผ่นดินเบเลริอันด์ ภายใต้การปกครองของกษัตริย์ธิงโกล และ เมลิอัน ไมอาเทวี ในอาณาจักรโดริอัธ เอลฟ์กลุ่มนี้เรียกตัวเองว่า ชาวซินดาร์ หรือเอลฟ์แห่งสนธยา ภาษาของพวกเขาจึงเรียกว่า ภาษาซินดาริน

ภาษาซินดารินมีกำเนิดมาจากคอมมอนเอลดาริน หรือภาษาดั้งเดิมของพวกเควนดิ จึงมีรากเดียวกันกับภาษาเควนยา

ในยุคที่สาม ของโลกอาร์ดา คือเหตุการณ์ในเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์นั้น ภาษาซินดารินเป็นภาษาที่พวกเอลฟ์ใช้กันแพร่หลายทั่วไป ดังนั้นภาษาเอลฟ์ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นชื่อคน ชื่อสถานที่ต่างๆ รวมทั้งอักขระที่จารึกบนประตูทางเข้าเหมืองมอเรีย ก็ล้วนเป็นภาษาซินดารินทั้งสิ้น
กอลลัม

กอลลัม (Gollum) เป็นตัวละครเอกในจินตนิยายเรื่อง เดอะฮอบบิท และ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นชนเผ่าฮอบบิท มีชื่อเดิมว่า สมีโกล ปรากฎตัวครั้งแรกในเดอะฮอบบิท และปรากฎตัวในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอนหอคอยคู่พิฆาต

กอลลัมเดิมชื่อสมีโกล เป็นฮอบบิทธรรมดาคนหนึ่ง วันหนึ่งไปตกปลากับเพื่อนชื่อ ดีเอโกล แล้วดีเอโกลบังเอิญเก็บแหวนเอกได้จากในน้ำ ทั้งสองแย่งชิงแหวนเอกกันด้วยความลุ่มหลง ในที่สุดสมีโกลฆ่าดีเอโกลตาย เขาได้ครองแหวนเอก แต่ถูกอัปเปหิออกจากชุมชน

สมีโกลหนีไปอยู่ในภูเขา ร่อนเร่ไปเรื่อยจนในที่สุดก็จมอยู่กับความลุ่มหลงแหวน ซ่อนตัวอยู่ในทะเลสาบใต้เทือกเขามิสตี้ อำนาจแหวนทำให้สมีโกลมีอายุยืนยาวกว่าฮอบบิททั่วไป สมีโกลแก่มาก แต่เขาไม่ตาย เขาแก่มากจนกระทั่งลืมชื่อของตัวเองไป เหลือแต่เสียงไอโขลก ๆ ดัง "กอลลัม! กอลลัม!" อันเป็นที่มาของชื่อใหม่ของเขา

ในเรื่อง เดอะฮอบบิท บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ หลงทางไปใต้เทือกเขามิสตี้จนได้พบกับกอลลัม กอลลัมคิดจะฆ่าบิลโบ แต่มีข้อตกลงในการเล่นเกมทายปริศนากัน หากบิลโบทายผิด บิลโบต้องตาย แต่หากกอลลัมทายไม่ได้ ต้องยอมปล่อยบิลโบเป็นอิสระ (แต่ก่อนหน้านี้บิลโบบังเอิญเก็บแหวนเอกได้ในการพบกันครั้งนั้น) ในระหว่างที่กำลังทายปริศนาไปมานั้น บิลโบได้ทายกอลลัมว่า อะไรอยู่ในกระเป๋า จนทำให้กอลลัมตอบไม่ได้จึงกลับไปยังรังเพื่อจะเอาแหวนเอกมาใช้แต่กลับพบว่าแหวนหายไปทำให้เขาร้องอย่างโหยหวนแต่ก็นึกถึงคำปริศนาของบิลโบว่า อะไรอยู่ในกระเป๋า ทำให้กอลลัมคิดว่าในกระเป๋าของบิลต้องมีแหวนเอกอันที่เขารักเป็นแน่ จึงรีบพุ่งเข้าหาบิลโบเพื่อฆ่าและแย่งชิงแหวนคืน แต่บิลโบรู้ทันก่อนจึงรีบวิ่งหนี ในระหว่างหนี บิลโบได้หกล้มลงและบังเอิญแหวนเอกได้ถูกสวมบนนิ้วของบิลโบทำให้การหายตัวได้ กอลลัมได้ตามบิลโบทันแต่มองไม่เห็น ในระหว่างกอลลัมค้นหาบิลโบ บิลโบคิดจะฆ่ากอลลัมแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมองเห็นกอลลัมมีแววตาที่รู้สึกน่าสงสารในตัวมัน บิลโบได้ตัดสินใจกระโดดเตะหน้ากอลลัมและหนีออกถ้ำในเทือกเขามิสตี้ไปได้ในที่สุด ทำให้กอลลัมโกรธและเคียดแค้นชิงชังบิลโบและตระกูลแบ๊กกิ้นส์มาก

การประพันธ์เรื่อง เดอะฮอบบิท ของโทลคีนในครั้งแรก มีเรื่องการเผชิญเหน้าของบิลโบกับกอลลัม และแหวนเอกเพียงเท่านี้ ซึ่งแต่เดิมแหวนนั้นไม่มีชื่อ เป็นเพียงแหวนวิเศษธรรมดา ๆ เท่านั้น จนเมื่อโทลคีนคิดจะประพันธ์ภาคต่อของ เดอะฮอบบิท จึงได้คิดเอาแหวนวิเศษวงนี้มาขยายความต่อ

กอลลัมจึงกลับมามีบทบาทในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เขาถูกพวกภูตแหวนจับตัวไปทรมานเพื่อให้บอกที่ซ่อนของแหวน ด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจทนรับไว้จึงได้ตะโกนว่า "ไชร์ แบ๊กกิ้นส์" ทำให้เหล่าภูตแหวนเดินทางไปยังไชร์เพื่อตามล่าบิลโบ แบ๊กกิ้นส์และชิงแหวนเอกมาคืน เมื่อถูกปล่อยตัวออกมาก็ถูกอารากอร์นจับตัวไว้ได้ และนำไปขังไว้ในป่าเมิร์ควูด กอลลัมหนีออกมาได้อีกครั้งและพยายามติดตามแหวนอันเป็นที่รักของตัว จนพบโฟรโดกับแซมไวส์ แกมจีจึงเข้าใกล้เพื่อชิงแหวนแต่โดนจับได้ และต่อมาก็กลายไปเป็นผู้นำทางของโฟรโดเพื่อเข้าสู่มอร์ดอร์

กอลลัมพยายามชิงแหวนคืนจากโฟรโด ในที่สุดเขาก็แย่งคืนมาได้ในเมาท์ดูม แต่ตัวเองก็ตกลงไปในอัคคีแห่งภูมรณะพร้อมกับแหวน ทำให้แหวนสูญสิ้นไป
สงครามแห่งเบเลริอันด์

ในปกรณัมชุด ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน มีสงครามเกิดขึ้นหลายครั้งระหว่างพวกเอลฟ์ในแผ่นดินเบเลริอันด์ กับกองกำลังฝ่ายมารของมอร์กอธ ในระหว่างยุคที่หนึ่งของโลก สงครามเหล่านี้เรียกชื่อว่า สงครามแห่งเบเลริอันด์ หรือบางครั้งก็เรียกว่า สงครามแห่งอัญมณี เนื่องจากในการสงครามทั้งหมด เกิดขึ้นเนื่องจากการช่วงชิงอัญมณี ซิลมาริล

สงครามแห่งเบเลริอันด์เกิดขึ้นทั้งสิ้น 6 ครั้ง คือ
แมค

แมค อาจหมายถึง

หรืออาจสะกดผิดจาก "แม็ก"
แคท ชูบ

แคท ชูบ หรือ แคทเธอรีน อลิซาเบธ ชูบ () เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1983 เป็นพิธีกรชาวอังกฤษ
ยอดเขาชิมโบราโซ

ชิมโบราโซ (Chimborazo) เป็นภูเขาไฟที่เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาแอนดีส ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศเอกวาดอร์ อเมริกาใต้ ห่างจากกรุงกีโตไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 150 กิโลเมตร เป็นภูเขาไฟที่สงบแล้ว การระเบิดครั้งสุดท้ายเกิดเมื่อประมาณ ค.ศ. 640 ± 500 ปี

ยอดเขาชิมโบราโซ มีความสูง 6,268.2 เมตร จากระดับน้ำทะเล ยอดเขาชิมโบราโซนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นจุดที่สูงที่สุดในโลก เมื่อวัดจากจุดศูนย์กลางโลก เป็นระยะทาง 6,384,412 เมตร (6,384 กิโลเมตร) จากแกนโลกถึงยอดเขา แต่เมื่อวัดจากระดับน้ำทะเล จะเตี้ยกว่ายอดเขาเอเวอเรสต์ 2,150 เมตร
อักษรตัวใหญ่

อักษรตัวใหญ่ (อังกฤษ: capital letter, majuscule) คือกลุ่มของอักษรประเภทหนึ่งในระบบการเขียน เช่นในอักษรละติน: A, B, C, D, ... อักษรตัวใหญ่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "upper case" เนื่องจากการจัดเก็บตัวพิมพ์ของอักษรชนิดนี้ไว้ชั้นบนของลิ้นชักโดยโยฮันน์ กูเทนแบร์ก (Johannes Gutenberg) ผู้ประดิษฐ์ตัวพิมพ์แบบถอดได้สำหรับงานพิมพ์ ซึ่งอักษรตัวเล็กที่ใช้บ่อยกว่าจะเก็บอยู่ในลิ้นชักชั้นล่าง

ระบบการเขียนหลายระบบไม่มีความแตกต่างระหว่างอักษรตัวใหญ่กับตัวเล็ก เช่น อักษรอาหรับ อักษรจีน อักษรเทวนาครี รวมทั้งอักษรไทย แม้แต่ภาษาในแถบยุโรปเมื่อก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็ยังไม่มีความแตกต่าง กล่าวคือแม้จะมีรูปอักษรตัวใหญ่และตัวเล็กอยู่แล้ว แต่ข้อความที่เขียนขึ้นจะใช้เพียงประเภทใดประเภทหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช้รวมกัน

ในภาษาที่มีการใช้ความแตกต่างของอักษร อักษรตัวใหญ่ใช้ในกรณีต่อไปนี้

ป้ายจราจร
สภาแห่งชาติโซมี

สภาแห่งชาติโซมี (Zomi National Congress) เป็นพรรคการเมืองในพม่า ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2531 และดำเนินกิจกรรมทางการเมืองจนถึง พ.ศ. 2535 จึงถูกสั่งห้ามโดยรัฐบาลทหารพม่าเช่นเดียวกับพรรคการเมืองอื่นๆในยุคเดียวกัน ปัจจุบันพรรคนี้ยังคงอยู่ในพม่า 
ชิน เซียนทังเป็นผู้นำของพรรค โดยตัวเขาเองนั้นสนใจการเมืองตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา ได้เป็นผู้นำสหภาพนักศึกษาชาวฉิ่นตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ขณะที่ยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง เคยถูกจำคุกอย่างน้อยหกครั้งในการเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐบาลทหารระหว่าง พ.ศ. 2535 – 2542 เขาได้เขียนบทความเรื่อง "In Burma, a Cry for U.N. Help" ลงในหนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์ ฉบับวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2549 หน้า A25
สันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย

สันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย (, ) หรือ พรรคเอ็นแอลดี เป็นพรรคการเมืองในประเทศพม่า ก่อตั้งเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2531 เพื่อต่อต้านสภาฟื้นฟูระเบียบและกฎหมายแห่งรัฐ ซึ่งเข้ายึดอำนาจการปกครองในนามของคณะทหาร ทำให้เกิดการจลาจลนองเลือดในเมืองใหญ่ของพม่าหลายเมือง ผู้ก่อตั้งพรรคได้แก่ อองซาน ซูจี อ่องจี และติ่นจู

อองซาน ซูจี ถูกจับกุมตัวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 ส่วนอ่องจีแยกตัวออกไปเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2531 ทางพรรคส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2533 และเป็นฝ่ายชนะ ได้ 392 จาก 485 ที่นั่ง ทำให้คณะทหารไม่ยอมรับผลการเลือกตั้งสมาชิกพรรคถูกคณะทหารปราบปรามจนแทบไม่เหลือสมาชิกพรรค ทางพรรคได้รับการผ่อนผันให้มีการประชุมพรรคได้ใน พ.ศ. 2541 แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2543 ที่ทำการพรรคถูกสั่งปิด

ในการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศพม่า พ.ศ. 2553 พรรคเอ็นแอลดีได้ประกาศคว่ำบาตรการเลือกตั้ง โดยไม่ส่งผู้สมัครเข้าร่วม ส่งผลให้พรรคถูกยุบตามเงื่อนไขในรัฐธรรมนูญฉบับล่าสุด ทำให้สมาชิกพรรคส่วนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย แยกตัวออกไปก่อตั้งพรรคใหม่ ใช้ชื่อว่า National Democratic Force หรือ พรรคเอ็นดีเอฟ และได้รับการเลือกตั้งจำนวน 16 ที่นั่ง
ขบวนการเกิ่นเวือง

ขบวนการเกิ่นเวือง () เป็นขบวนการต่อต้านลัทธิจักรวรรดินิยมของฝรั่งเศสในเวียดนามโดยมีขุนนางที่สูญเสียอำนาจเป็นผู้มีบทบาทสำคัญ การต่อต้านเริ่มตั้งแต่ฝรั่งเศสยึดครองแคว้นโคชินจีนเมื่อ พ.ศ. 2405 จนกระทั่งอันนัมและตังเกี๋ยตกเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส การต่อต้านสิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2431 แม้ว่าการดำเนินการของขบวนการนี้จะไม่สำเร็จแต่ก็เป็นแรงบันดาลใจของขบวนการเรียกร้องเอกราชของเวียดนามในยุคต่อมา

เมื่อฝรั่งเศสยึดครองโคชินจีนก่อให้เกิดผลกระทบต่อการปกครองของราชวงศ์เหงียนมาก ปฏิกิริยาของราชสำนักเป็นไปในการปราบปรามชาวเวียดนามที่นับถือศาสนาคริสต์ ส่วนการเจรจากับฝรั่งเศสเป็นไปในรูปแบบที่เวียดนามอยู่ในสภาพด้อยกว่า ประชาชนที่สิ้นหวังในราชสำนักได้มารวมกลุ่มกันเป็นจำนวนมากเพื่อต่อต้านฝรั่งเศสและโจมตีชาวเวียดนามที่นับถือคริสต์ การต่อต้านรุนแรงมากขึ้นใน พ.ศ. 2427 เมื่อมีการโจมตีกองกำลังฝรั่งเศสโดยไม่ได้รับการอนุมัติจากราชสำนัก เมื่อจีนและฝรั่งเศสตกลงสงบศึกกันโดยจีนที่เคยช่วยเหลือเวียดนามรบกับฝรั่งเศสเมื่อสองปีก่อนถอนกำลังออกไป สำนัก ฝรั่งเศสจึงเริ่มปราบปรามชาวเวียดนามอย่างรุนแรง

ตน ทัต เทวี้ยต แกนนำคนสำคัญได้นำชาวเวียดนามโจมตีฝรั่งเศสภายใต้การสนับสนุนของจักรพรรดิห่าม หงี แต่ไม่สำเร็จจึงพาองค์จักรพรรดิหนีเข้าป่าเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 องค์จักรพรรดิมีพระบรมราชโองการที่เรียกว่า “เกิ่นเวือง” เรียกร้องให้ชาวเวียดนามสู้กับฝรั่งเศส การต่อต้านดำเนินไปได้ไม่นานนัก ตน ทัต เทวี้ยต หนีไปจีน ส่วนองค์จักรพรรดิถูกจับกุมได้เมื่อ พ.ศ. 2431 และถูกเนรเทศไปแอลจีเรีย ขบวนการต่อต้านฝรั่งเศสจึงสิ้นสุดลง
ขบวนการปาปัวเสรี

ขบวนการปาปัวเสรี (; ) เป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดนที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508 เพื่อเรียกร้องเอกราชให้กับปาปัวตะวันตกให้แยกตัวออกมาจากอินโดนีเซีย ดินแดนนี้ปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของอินโดนีเซียในฐานะจังหวัดปาปัวและจังหวัดอิเรียน จายาตะวันตก แนวคิดในการเรียกร้องเอกราชมาจากการที่ชาวพื้นเมืองในปาปัวถือว่าพวกตนมีความแตกต่างจากชาวอินโดนีเซียที่พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน การปกครองปาปัวตะวันตกของอินโดนีเซียถือว่าเป็นการรุกรานด้วยกำลังทหาร

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 หมู่เกาะอินดีสตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคืออินโดนีเซีย) อยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น และมีการเรียกร้องเอกราชภายในอาณานิคมในช่วง พ.ศ. 2488 – 2493 ในขณะที่นิวกินีของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคือนิวกินีตะวันตก) ถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นเป็นบางส่วน เฉพาะทางชายฝั่งตอนเหนือ และไม่อยู่ในข้อตกลงดัตช์ – อินโดนีเซียเกี่ยวกับเอกราชของอินโดนีเซียในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เนเธอร์แลนด์ยังคงปกครองนิวกินีตะวันตกในฐานะอาณานิคมต่อไปและจัดให้มีการเลือกตั้งในนิวกินีเมื่อ พ.ศ. 2504 ในปีเดียวกันสหรัฐได้ออกมาสนับสนุนให้อินโดนีเซียเข้าครอบครองนิวกินีตะวันตก และมีการลงนามในข้อตกลงระหว่างสหรัฐ อินโดนีเซียและเนเธอร์แลนด์ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2505 แม้ว่าเนเธอร์แลนด์ต้องการให้นิวกินีตะวันตกอยู่ภายใต้การอารักขาของสหประชาชาติและจัดให้มีการลงประชามติเกี่ยวกับอนาคตของตน แต่ข้อตกลงที่ทำขึ้นทำให้สหประชาชาติไม่มีบทบาท การโอนย้ายอำนาจการปกครองในทางกฎหมายไม่ได้รับการยอมรับจากชาวปาปัวและการลงประชามติต้องล่าช้าออกไป เริ่มมีการใช้ธงชาติปาปัวในวันที่ 1 ธันวาคมของทุกปี ซึ่งการกระทำเช่นนี้ถือว่าผิดกฎหมายของอินโดนีเซีย และมีโทษจำคุก 7 -20 ปีถ้าถูกจับได้ 
การลงประชามติมีขึ้นเมื่อ 14 กรกฎาคม – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2512 โดยผู้แทนสหประชาชาติมาถึงเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2511 เพื่อดูแลการลงประชามติ ผลของการลงมติทำให้ปาปัวกลายเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย แต่ชาวปาปัวส่วนใหญ่กล่าวว่าการลงประชามตินี้อยู่ภายใต้อิทธิพลของรัฐบาลอินโดนีเซีย

ผลจากความไม่พอใจผลจากการลงประชามติทำให้มีการวางแผนประกาศเอกราชของปาปัว ใน พ.ศ. 2514 Seth Jafeth Roemkorem และ Jacob Hendrik Prai ได้ประกาศตั้งสาธารณรัฐปาปัวตะวันตกเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 แต่ความขัดแย้งระหว่าง Roemkorem และ Prai ทำให้ขบวนการปาปัวเสรีต้องแยกเป็นสองกลุ่ม ทำให้การต่อสู้ทางทหารอ่อนแอลง

พ.ศ. 2515 มีการตั้งสภาปฏิวัติขบวนการปาปัวอิสระภายใต้การนำของ Moses Werror ขบวนการนี้ได้มีการกล่าวอ้างถึงความเป็นเอกราชของปาปัวในระดับนานาชาติ พ.ศ. 2517 ขบวนการปาปัวเสรีโจมตีชยาปุระ เมืองหลวงของจังหวัดและเป็นเมืองที่ชนส่วนใหญ่ไม่ใช่ชาวเมลานีเซีย การโจมตีนี้ถูกตอบโต้จากทางกองทัพอินโดนีเซียอย่างรุนแรง ทำให้มีผู้ลี้ภัยชาวปาปัวจำนวนมากหนีเข้าไปในปาปัวนิวกินี

ในราว พ.ศ. 2538 ทางองค์กรได้รับการสนับสนุนจากชาวปาปัวอีกครั้งซึ่งเป็นผลมาจากความไม่พอใจรัฐบาลอินโดนีเซียในการทำลายสิ่งแวดล้อมที่เป็นผลมาจากการทำเหมืองทองและการละเมิดสิทธิมนุษยชน พ.ศ. 2539 ขบวนการปาปัวเสรีได้จับตัวประกันชาวยุโรปและอินโดนีเซีย ตัวประกันสองคนถูกฆ่า ที่เหลือถูกปล่อยตัวไป เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 ขบวนการได้ชักธงชาติของปาปัวที่หอคอยที่โกตา เบียก ที่เกาะบีตักและถูกทางการอินโดนีเซียปราบปรามในอีกไม่กี่วันต่อมา

การจัดการภายในองค์กรของขบวนการปาปัวเสรีไม่เป็นที่เปิดเผยมากนัก เมื่อราว พ.ศ. 2539 ผู้นำสูงสุดของกลุ่มคือ Mathias Wenda โฆษกของกลุ่มในออสเตรเลียคือ John Otto Ondawame
อุทยานแห่งชาติดอยภูคา

อุทยานแห่งชาติดอยภูคา ได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 94 เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2542 มีเนื้อประมาณ 1,065,000 ไร่ ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ 8 อำเภอ ของจังหวัดน่าน คือ อำเภอปัว อำเภอท่าวังผา อำเภอเฉลิมพระเกียรติ อำเภอทุ่งช้าง อำเภอเชียงกลาง อำเภอสันติสุข อำเภอแม่จริม และอำเภอบ่อเกลือ ครอบคลุมบริเวณเทือกเขาดอยภูคา มีจุดสูงสุดคือยอดดอยภูคาที่สูง 1,980 เมตร จากระดับน้ำทะเล นอกจากนี้ยังมีดอกชมพูภูคาซึ่งเป็นพันธุ์ไม้หายากและมีที่แห่งนี้ที่เดียวในประเทศไทย ต้นเต่าร้างยักษ์น่าน ป่าดึกดำบรรพ์ น้ำตกต้นตอง น้ำตกภูฟ้า น้ำตกวังเปียน น้ำตกตาดหลวง พิชิตยอดดอยภูแว ชมถ้ำยอดวิมาน และถ้ำผาฆ้อง

พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทือกเขาสูงสลับซับซ้อน โดยมีพื้นที่ราบอยู่รอบ มียอดดอยภูคาเป็นยอดเขาที่สูงที่สุด ในพื้นที่ป่าแห่งนี้ประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์ เป็นพื้นที่ต้นน้ำลำธารชั้น 1A อันเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำน่านและแม่น้ำลำธารสาขาหลายสาย

แบ่งออกเป็น 3 ฤดูกาล คือ

จากอำเภอเมืองน่านถึงอำเภอปัว ใช้เส้นทางหลวงหมายเลข 1080 ระยะทางประมาณ 60 กิโลเมตร จากอำเภอปัวถึงที่ทำการอุทยานฯ ใช้ทางหลวงหมายเลข 1256 (ปัว - บ่อเกลือ) ระยะทางประมาณ 25 กิโลเมตรที่ทำการอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ตำบลภูคา อำเภอปัว จังหวัดน่าน 55120
โทรศัพท์: 0-5470-1000, 0-5473-1362
หอยชักตีน

หอยชักตีน () เป็นชื่อของหอยทะเลชนิดฝาเดียวเปลือกบางชนิดหนึ่ง โดยมีรูปร่างคล้ายหอยสังข์ขนาดเล็ก บางทีจึงเรียกว่า หอยสังข์ตีนเดียว หรือ หอยสังข์กระโดด

เป็นหอยฝาเดียวที่จัดอยู่ในวงศ์หอยชักตีน () พบแพร่กระจายทั่วไปในทะเลเขตอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่ประเทศอินเดีย ศรีลังกา ไปทางตะวันตกสุดถึงเมลานีเซีย เหนือสุดถึงประเทศญี่ปุ่น และใต้สุดถึงควีนส์แลนด์และนิวแคลิโดเนีย พบอาศัยอยู่ในบริเวณพื้นทรายปนโคลน และบริเวณหญ้าทะเลและสาหร่าย ตั้งแต่เขตน้ำขึ้น-ลง ไปจนถึงในระดับความลึกถึงประมาณ 55 เมตร มีการเก็บมาใช้บริโภคเป็นอาหารในหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้งมีการนำเปลือกมาใช้ประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานหัตถกรรมเครื่องใช้และของประดับตกแต่งต่าง ๆ ขนาดใหญ่สุดมีความยาวเปลือก 10 เซนติเมตร แต่โดยทั่วไปมักพบขนาดประมาณ 6–7 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบหอยชักตีนได้ทั่วไปทั้งในฝั่งอ่าวไทยและฝั่งทะเลอันดามัน ถือเป็นหอยฝาเดียวชนิดที่พบมาก สามารถพบเปลือกตามชายฝั่งทะเลทั่วไป แต่มีเพียงบางแหล่งที่มีการเก็บหอยชักตีนขึ้นมาใช้ประโยชน์เพื่อการบริโภคอย่างแพร่หลาย ส่วนใหญ่เป็นแหล่งท่องเที่ยว เช่นแถบจังหวัดกระบี่ พังงา ภูเก็ต ระยอง ชุมพร เป็นต้น ซึ่งโดยทั่วไปการเก็บหอยชักตีนจะใช้วิธีงม หรือเดินเก็บในเวลาน้ำลงในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ สามารถพบหอยชักตีนในพื้นที่ชายฝั่งทะเลของทุกอำเภอ และปัจจุบันยังคงมีอยู่ สังเกตได้จากที่สามารถพบเปลือกหอยใหม่ ๆ ตามชายหาดทั่วไป แต่ไม่มีแหล่งที่ทำการประมงเก็บหอยชักตีนจากธรรมชาติมาบริโภคแพร่หลายเช่นในพื้นที่ฝั่งทะเลอันดามัน และไม่มีการศึกษาสำรวจอย่างจริงจัง จึงไม่ทราบสภาวะทรัพยากรหอยชักตีนในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในปัจจุบัน

หอยชักตีนเป็นหอยที่ขูดกินสาหร่ายและซากอินทรียสารต่าง ๆ เป็นอาหาร การสืบพันธุ์เป็นแบบผสมภายใน โดยมีเพศผู้ เพศเมียแยกกัน จับคู่ผสมพันธุ์กัน หลังจากนั้นจะวางไข่มีวุ้นหุ้มลักษณะเป็นสายยาวสีขาว ขดเป็นกระจุกคล้ายเส้นหมี่ ไข่จะพัฒนาใช้ระยะเวลาประมาณ 4–5 วัน จึงฟักออกเป็นตัวลูกหอย ซึ่งจะดำรงชีวิตว่ายน้ำ กรองกินแพลงก์ตอนพืชเล็ก ๆ เป็นอาหารอยู่ประมาณ 11–14 วัน จึงพัฒนาเข้าสู่ระยะลงพื้น เปลี่ยนการดำรงชีวิตเป็นขูดกินตะไคร่สาหร่ายหรืออินทรียสารต่าง ๆ ลูกหอยที่ได้จากการเพาะพันธุ์จะเติบโตได้ขนาดความยาวเปลือก 0.5–1 เซนติเมตร ภายในระยะเวลาประมาณ 1–2 เดือน

หอยชักตีนมักจะชอบอาศัยอยู่ตรงบริเวณชายหาดโคลนผสมกับทราย สามารถนำมารับประทานได้ เป็นหอยขึ้นชื่อของจังหวัดกระบี่
อำเภอศรีวิไล

อำเภอศรีวิไล เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬ ซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2554 เป็นต้นไป

อำเภอศรีวิไลตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอศรีวิไลแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอศรีวิไลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่