seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ยูเอสเอส จอร์จ วอชิงตัน (CVN-73)

ยูเอสเอส จอร์จ วอชิงตัน () เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานนิวเคลียร์ลำดับที่ 6 ในกลุ่มเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นนิมิตซ์ และเรือรบลำที่ 4 ของกองทัพเรือ ที่ตั้งชื่อตามประธานาธิบดี จอร์จ วอชิงตัน เรือลำนี้เข้าประจำการเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2535

ในปี 2554 เรือลำนี้ได้เป็นหนึ่งในเรือที่เข้าช่วยเหลือในสึนามิที่ประเทศญี่ปุ่น และได้เคลื่อนออกจากญี่ปุ่นภายหลังจากที่จอดที่โยโกซึกะ และตรวจพบสารกัมมันตรังสีที่รั่วไหลมาจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟุกุชิมะไดอิชิ

ในปี 2554 ในเหตุการณ์อุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554 เรือลำนี้ได้วางแผนเข้ามาช่วยเหลือผู้ประสบภัยในประเทศไทย แต่ได้ถอนตัวออกเนื่องจากความสับสนของคำสั่งจากทางรัฐบาลไทย
โรงเรียนแก่งคอย

โรงเรียนแก่งคอย เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4 (ปทุมธานี สระบุรี) (สังกัดเดิมคือสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสระบุรี เขต 2) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่บริเวณถนนสุดบรรทัด ตำบลแก่งคอย อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายแบบสหศึกษา และเป็นโรงเรียนประจำอำเภอแก่งคอย

โรงเรียนแก่งคอย ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2494 โดยอาศัยวัดแก่งคอยเป็นสถานที่เรียนชั่วคราว และมีนายฉ่ำ ทองคำ รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ ซึ่งต่อมาได้รับการบริจาคที่ดินจำนวน 6 ไร่จากพระพายัพพิริยกิจให้เป็นสถานที่ตั้งโรงเรียน โดยยกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของกรมวิสามัญศึกษาและก่อสร้างอาคารเรียนในปีเดียวกัน

ในปี พ.ศ. 2497 พระพายัพพิริยกิจได้ยกที่ดินจำนวน 22 ไร่ 2 งาน บริเวณจุดตัดของถนนสุดบรรทัด และถนนอุไรรัตน์ ซึ่งเป็นที่ดินของพระพายัพพิริยกิจรวมกับที่ดินที่ได้รับการบริจาคจากประชาชน และเงินบริจาคจากจอมพล ป. พิบูลสงคราม จัดตั้งโรงเรียนและก่อสร้างอาคารเรียน โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนแก่งคอยประชาศึกษา มีสถานะเป็นโรงเรียนราษฎร์ อยู่ในความอุปการะของสมาคมวัฒนธรรมฝ่ายหญิงจังหวัดสระบุรี

ในปี พ.ศ. 2509 จังหวัดสระบุรีและกรมวิสามัญศึกษาได้รวมกิจการของโรงเรียนแก่งคอยและโรงเรียนแก่งคอยประชาศึกษา และย้ายมายังสถานที่เรียนของโรงเรียนแก่งคอยประชาศึกษา และใช้ชื่อว่า โรงเรียนแก่งคอย มีสถานะเป็นโรงเรียนรัฐบาลและเป็นโรงเรียนประจำอำเภอแก่งคอย
เทวดาหน้าโฉด

เทวดาหน้าโฉด () เป็นหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ประพันธ์โดย "โนริฮิโร่ ยากิ" (Norihiro Yagi) ตีพิมพ์ครั้งแรก(ญี่ปุ่น)ในปี ค.ศ. 1992 โดยสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตีพิมพ์ครั้งแรก(ไทย)ในปี ค.ศ. 2003 โดยสำนักพิมพ์เนชั่นเอ็ดดูเทนเมน์ (Nation Group)ออกวางจำหน่ายแล้ว (ไทย) 15 เล่ม เทวดาหน้าโฉดยังไม่มีการสร้างเป็นอะนิเมะ 
เทวดาหน้าโฉดเป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มจิตใจดีแต่หน้าตาราวกับปีศาจ จึงมักสร้างความเข้าใจผิดให้คนรอบข้างเสมอ เวลาโกรธ คิตาโน่ จะมีพลังบ้ามากและด้วยพลังนี้เองทำให้สามารถโค่นโคจิมะ แห่งโรงเรียน ม.ปลาย ฮาคุอุน ลงได้ ชื่อเสียงจึงลือกระฉ่อนและได้รับการยอมรับให้เป็นหัวโจกแห่งเฮคิคู แบบไม่ได้ตั้งใจ
โทกูงาวะ อิเอชิเงะ

โทะกุงะวะ อิเอะชิเงะ () เป็น โชกุน คนที่ 9 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ (ช่วงสมัย: ค.ศ. 1745 ถึง ค.ศ. 1760) เป็นบุตรชายคนโตของโชกุนโทะกุงะวะ โยะชิมุเนะ กับนางชินโตะกุ-อิน (Shintoku-in, 深徳院) ภรรยาน้อยของโชกุนโยะชิมุเนะ แม้จะเป็นบุตรชายคนโตซึ่งโชกุนโยะชิมุเนะแต่งตั้งให้เป็นทายาท แต่โทะกุงะวะ อิเอะชิเงะนั้น มีความพิการเกี่ยวกับการพูด ทำให้มีขุนนางจำนวนมากใน "บะกุฟุ" สนับสนุนให้น้องชายต่างมารดาของอิเอะชิเงะ คือ โทะกุงะวะ มุเนะตะเกะ (Tokugawa Munetake, 徳川宗武) เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งโชกุนแทน แต่โชกุนโยะชิมุเนะก็ได้ให้การสนับสนุนอิเอะชิเงะอย่างเต็มที่ และได้ขับมุเนะตะเกะน้องชายให้ออกจากอำนาจไป

ในค.ศ. 1745 เพื่อความมั่นใจโชกุนโยะชิมุเนะได้สละตำแหน่งโชกุนให้แก่อิเอะชิเงะ แม้ว่าอำนาจการปกครองจะยังคงอยู่ที่บิดา เมื่อ"โอโงโช" (Ōgōshō, 大御所) โยะชิมุเนะถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1751 โชกุนอิเอะชิเงะจึงเป็นผู้ปกครองญี่ปุ่นอย่างเต็มตัว แต่ด้วยความพิการทำให้ต้องมอบการปกครองให้แก่ โอโอะกะ ทะดะมิสึ (Ōoka Tadamitsu, 大岡忠光) ขุนนางคนสนิทซึ่งเป็นขุนนางผู้เดียวที่สามารถสื่อสารกับโชกุนอิเอะชิเงะได้ เป็นผู้สำเร็จราชการแทน ด้วยความอ่อนแอของโชกุน ทำให้สมัยของอิเอะชิเงะเป็นสมัยที่มีการทุจริตฉ้อฉลใน "บะกุฟุ" อย่างกว้างขวาง

จนกระทั่งในค.ศ. 1760 เมื่อโอโอะกะ ทะดะมิสึ ถึงแก่กรรม ทำให้ไม่มีขุนนางคนใดสามารถสื่อสารกับโชกุนอิเอะชิเงะได้อีกต่อไป โชกุนอิเอะชิเงะจึงได้สละตำแหน่งโชกุนให้แก่ โทะกุงะวะ อิเอะฮะรุ (Tokugawa Ieharu, 徳川家治) บุตรชายของตน ลงมาเป็น"โอโงโช" "โอโงโช"อิเอะชิเงะถึงแก่อสัญกรรมในปีต่อมาค.ศ. 1761
โทกูงาวะ อิเอฮารุ

โทะกุงะวะ อิเอะฮะรุ () เป็น โชกุน คนที่ 10 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ (ช่วงสมัย: 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1760 ถึง 17 กันยายน ค.ศ. 1786) เป็นบุตรชายคนโตของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะชิเงะ และนางชิชิน-อิน (Shishin-in, 至心院) โชกุนอิเอะชิงะผู้เป็นบิดาได้สละตำแหน่งโชกุนให้แก่อิเอะฮะรุในค.ศ. 1760 และถึงแก่อสัญกรรมในปีต่อมา ค.ศ. 1761

ในสมัยของโชกุนอิเอะฮะรุ อำนาจการปกครองส่วนใหญ่ตกอยู่ที่ ทะนุมะ โอะกิสึงุ (Tanuma Okitsugu, 田沼意次) และเรียกว่า สมัยของทะนุมะ (Tanuma-jidai, 田沼時代) ทะนุมะได้ทำการปฏิรูปเศรษฐกิจของญี่ปุ่น แต่ได้ชื่อว่าเป็นขุนนางที่ทุจริตฉ้อฉลและชั่วร้ายที่สุดในสมัยเอโดะ ใครก็ตามที่ต้องการตำแหน่งสูงส่งใน"บะกุฟุ"จำเป็นที่จะต้องติดสินบนทะนุมะ โอะกิสึงุ

ในสมัยของโชกุนอิเอะฮะรุเกิดภัยพิบัติขึ้นถึงสองครั้งในญี่ปุ่น ได้แก่ ไฟไหม้ครั้งใหญ่ปีเมวะ (Meiwa-no-daika, 明和の大火) ใน ค.ศ. 1772 และทุพภิกขภัยปีเท็นเม (Tenmei-no-daikikin, 天明の大飢饉) ใน ค.ศ. 1782 ถึง 1787 ในสมัยของโชกุนอิเอะฮะรุ หัวหน้าสถานีการค้า (Opperhoofd) ของฮอลันดาที่เกาะเดะจิมะชื่อว่า ไอแซค ทิตซิงฮ์ (Isaac Titsingh) ได้เข้าพบโชกุนอิเอะฮะรุ เป็นสมัยที่"รังงะกุ" (Rangaku, 蘭学) หรือศิลปวิทยาการตะวันตกนั้นเจริญรุ่งเรืองมากในญี่ปุ่น

โทะกุงะวะ อิเอะโมะโตะ (Tokugawa Iemoto, 徳川家基) บุตรชายเพียงคนเดียวของโชกุนอิเอะฮะรุ ได้เสียชีวิตลงในค.ศ. 1779 ด้วยอายุสิบแปดปี ใน ค.ศ. 1781 บะกุฟุได้เลือกโทะกุงะวะ อิเอะนะริ (Tokugawa Ienari, 徳川家斉) จากตระกูลโทะกุงะวะสาขาฮิโตะสึบะชิ (Hitotsubashi-Tokugawa-ke, 一橋徳川家) มาเป็นบุตรบุญธรรมและทายาทของโชกุนอิเอะฮะรุ โชกุนอิเอะฮะรุถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1786
จัง เหิง (นักบวช)

จัง เหิง (; ; ค.ศ. 78, มณฑลเหอหนาน - ค.ศ. 139, ลั่วหยาง) ปราชญ์ชาวจีน นักพรต สังฆราชศาสนาเต๋า ในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นบุคคลผู้มีความรู้ในหลายๆ ด้านสาขา ไม่ว่าจะเป็นคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์หรือวรรณคดี

ผลงานที่ผู้คนยกย่องเขามากที่สุด คือด้านภูมิศาสตร์และธรณีวิทยา ซึ่งประเทศจีนมักจะประสบภัยพิบัติทางแผ่นดินไหวอยู่เสมอ จังได้สร้างสิ่งประดิษฐ์ของเขาที่มีชื่อว่า "ตี้ตงอี" (Earth Motion Instrument) ซึ่งเป็นเครื่องวัดแรงสั่นสะเทือนชิ้นแรกของโลก มีลักษณะทั่วไป คือ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 เมตรทำจากทองสัมฤทธิ์ มีก้านทองแดงบางๆ 8 อัน ปลายข้างหนึ่งของก้านติดกับแกนกลางรูปไข่ อีกข้างหนึ่งติดกับมังกร 8 หัว ซึ่งเท่ากับจำนวนก้านทองแดง (หันไปยังทิศทั้งแปด) โดยมังกรแต่ละหัวจะคาบลูกบอลทำจากทองแดงไว้ในปาก ใต้หัวมังกรมีกบอ้าปากรับลูกบอล เมื่อเกิดเหตุแผ่นดินไหวทางทิศที่อยู่ใกล้กับลูกบอลทั้ง 8 ทิศ (ทิศใดทิศหนึ่ง) ลูกบอลก็จะหล่นจากปากมังกร และลงไปยังปากกบ และทำให้กระดิ่งดังขึ้นแจ้งเตือนให้ราชสำนักได้รับรู้ และมีอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อปี ค.ศ. 138 ลูกบอลทางทิศตะวันตกและทำให้กระดิ่งดัง ซึ่งจังได้กราบทูลพระจักรพรรดิทรงทราบถึงการค้นพบของเขาและ 2 วันต่อมา ความสงสัยเรื่องเครื่องมือของจังเริ่มก่อตัวขึ้น และวันที่ 3 มีม้าเร็วมาส่งข่าวว่าห่างออกไป 500 กิโลเมตรเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ จึงทำให้จางรอดจากโทษ

จังเป็นคนที่มีความเก่งกาจสูงมาก เขาได้สร้างสรรค์สิ่งดีๆ เอาไว้ให้วงการดาราศาสตร์จากการสังเกตท้องฟ้า จังอนุมานอย่างถูกต้องว่าดวงอาทิตย์ทำให้ดวงจันทร์ส่องสว่าง และจันทรคราสเกิดจากเงาของโลกเคลื่อนผ่านผิวดวงจันทร์ เขาทำแผนที่ท้องฟ้าอย่างละเอียด บันทึกดาวที่สุกสว่างอยู่บนท้องฟ้ารวมทั้งสิ่งที่มีขนาดเล็กจำนวน 2,500 ดวงใน 124 กลุ่มดาวและตั้งชื่อดาว 320 ชื่อเขารวมดาวบนท้องฟ้าว่ามี 11,520 ดวง นอกจากนี้จังยังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับดาราศาสตร์ไว้จำนวนหนึ่ง เล่มที่โด่งดังที่สุดชื่อว่า Lin Xian

ในหนังสืออีกเล่มชื่อว่า Hun-i-chu เขาได้วาดโครงสร้างจักรวาลและตำแหน่งของโลกตามความรู้สึกของเขา เขาบรรยายว่า "ท้องฟ้าเหมือนไข่ไก่" กลมเหมือนลูกปลายหน้าไม้ โลกเหมือนไข่แดงในฟองไข่ ทอดตัวโดยลำพังอยู่ตรงกลาง ท้องฟ้านั้นกว้างใหญ่ แต่โลกเล็กนิดเดียว
ทานูมะ โอกิสึงุ

ทานูมะ โอกิสึงุ () เป็นขุนนางคนสนิทของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะฮะรุ และเป็นขุนนางที่ได้ชื่อว่ามีความทุจริตและชั่วร้ายที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ภารกิจแซตเทิร์น-อะพอลโล 1

ภารกิจแซตเทิร์น-อะพอลโล 1 () เป็นภารกิจปล่อยจรวดแซตเทิร์น 1 ซึ่งเป็นจรวดแบบแรกในตระกูลจรวดแซตเทิร์น ภารกิจนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการอะพอลโลของประเทศสหรัฐอเมริกา ยานแซตเทิร์น-อะพอลโล 1 ถูกส่งขึ้นอวกาศเมื่อ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1961 ณ แหลมคานาเวอรัล รัฐฟลอริดา

จรวดแซตเทิร์น 1 เป็นจรวดที่มีนาดใหญ่ที่สุดทั้งในแง่ของขนาดและกำลังในการเคลื่อนที่เท่าที่เคยมีการสร้างกันมา โดยหากเปรียบเทียบกับจรวดรุ่น ซึ่งเป็นจรวดที่ใช้ในการปล่อยดาวเทียม อันเป็นดาวเทียมดวงแรกของสหรัฐแล้ว จรวดแซตเทิร์น 1 มีความสูงมากกว่าถึงสามเท่า และใช้เชื้อเพลิงมากกว่าถึงหกเท่าและให้แรงขับมากกว่าถึงสิบเท่า

ในขณะนั้นทางนาซ่าได้ตัดสินใจที่จะไม่ทดสอบระบบจรวดทั้งระบบพร้อมกัน (all-up testing) แต่จะแยกทดสอบแต่ในส่วนของจรวดในการปล่อยแต่ละครั้ง และในภารกิจ SA - 1 นี้ เป็นการทดสอบจรวดท่อนล่างสุดของจรวด (ส่วน เอส - 1) การปล่อยครั้งนั้นถูกออกแบบมาเพื่อทดสอบโครงสร้างของตัวจรวดในระหว่างทำการบินในระดับที่ต่ำกว่าระดับวงโคจร (suborbital flight) โดยใช้ส่วนของหัวจรวด (nose cone) จากรุ่นจูปีเตอร์
อุทกภัยในประเทศจีน พ.ศ. 2554

อุทกภัยในประเทศจีน พ.ศ. 2554 เป็นเหตุการณ์อุทกภัยตั้งแต่เดือนมิถุนายน ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2554 ที่เกิดขึ้นในภาคกลางและภาคใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเกิดจากฝนตกหนักส่งผลให้มีน้ำท่วมใน 12 จังหวัด ในขณะที่จังหวัดอื่นๆยังคงประสบภัยแห้งแล้งเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน ประชากรรวมกว่า 36 ล้านคนต่างได้รับผลกระทบ มีผู้สูญเสียชีวิตไปอย่างน้อย 355 ราย และเกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรงเกือบ 6.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

รายงานที่ขัดแย้งกันชี้ให้เห็นว่าเป็นจำนวน 12 หรือ 13 จังหวัด และเขตการปกครองตนเองต่างได้รับผลจากอุทกภัยอย่างหนัก พยากรณ์อากาศคาดการว่าปริมาณน้ำฝนจะยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่อง และรัฐบาลได้เตือนถึงความเป็นไปได้ของการเกิดโคลนถล่ม

วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2554 สำนักงานควบคุมอุทกภัยของจีนได้รายงานว่าพายุโซนร้อนสาริกาได้ขึ้นฝั่งที่ระหว่างซ่านเว่ยในมณฑลกวางตุ้ง และจางปู่ในพื้นที่ใกล้เคียงมณฑลฝูเจี้ยน เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ส่งผลให้เกิดอุทกภัยที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

กระทรวงอุตุนิยมวิทยาของจีนแจ้งเตือนกรณีฉุกเฉินระดับ 3 สำหรับแม่น้ำแยงซีในวันที่ 12 มิถุนายน ส่วนวันที่ 17 มิถุนายน การแจ้งเตือนระดับน้ำท่วมได้มาอยู่ในระดับที่ 4 (ซึ่งเป็นระดับการแจ้งเตือนสูงสุด) ประชากร 555,000 รายได้อพยพข้ามลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียง

พายุโซนร้อนรุนแรงมิอะริได้ทำให้เกิดน้ำท่วมในมณฑลเหลียวหนิง, มณฑลเจ้อเจียง และมณฑลซานตง โดยในวันที่ 27 อุทกภัยได้ส่งผลให้เกิดการอพยพผู้คน 7,500 รายออกจากพื้นที่, ที่อยู่อาศัย 400 หลังคาเรือนถูกทำลาย และครอบคลุมพื้นที่ 17 มณฑล รวมถึงพื้นที่เพาะปลูก 33,000 เฮกเตอร์ ผู้คนจำนวน 164,000 รายต่างได้รับผลกระทบ
พร ธนะภูมิ

พลเอก พร ธนะภูมิ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ และเป็นบิดาของนางเกสรา ณ ระนอง ภริยาของนายกิตติรัตน์ ณ ระนอง รองนายกรัฐมนตรี

พร ธนะภูมิ เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 เข้าศึกษาเป็นนักเรียนเทคนิคทหารบก เมื่อปี พ.ศ. 2477 ต่อจากนั้นได้เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล ในปี พ.ศ. 2479 เข้าศึกษาในโรงเรียนนายร้อยทหารบก ในปี พ.ศ. 2481 และโรงเรียนเสนาธิการทหารบก รุ่น 29

พร สมรสกับนางเรณี ธนะภูมิ มีบุตรคือ นางเกสรา ธนะภูมิ (สมรสกับนายกิตติรัตน์ ณ ระนอง)

พร ธนะภูมิ เข้ารับราชการทหารในตำแหน่งผู้บังคับหมวด กองพันทหารราบที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2483 กระทั่งได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก ในปี พ.ศ. 2519 และเป็นรองปลัดกระทรวงกลาโหมในปีเดียวกัน

พร ธนะภูมิ ได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์) ในปี พ.ศ. 2502 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2522
การกักกันชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น

การกักกันชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น เป็นการที่รัฐบาลแห่งสหรัฐอเมริกาย้ายที่และการกักกันชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นและชาวญี่ปุ่นผู้อาศัยอยู่ตามแนวชายฝั่งแปซิฟิกของสหรัฐอเมริกาอย่างน้อย 110,000 คน ไปยังค่ายที่เรียกว่า "ค่ายย้ายที่สงคราม" ในช่วงที่กระตุ้นเตือนจากการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ของจักรวรรดิญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1942 การกักกันชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นนี้นำมาใช้อย่างไม่เท่ากันทั่วสหรัฐอเมริกา ชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นผู้อาศัยตามชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกาถูกกักกันทั้งหมด ขณะที่ในฮาวาย ซึ่งมีชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นมากกว่า 150,000 คน หรือมากกว่าหนึ่งในสามของประชากร มีเพียง 1,200 ถึง 1,800 คนเท่านั้นที่ถูกกักกัน ในบรรดาผู้ที่ถูกกักกันทั้งหมดนั้น เป็นพลเมืองอเมริกัน 62%

ประธานาธิบดี แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ อนุมัติการกักกันด้วยคำสั่งฝ่ายบริหารที่ 9066 ลงวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 ซึ่งอนุญาตให้ผู้บังคับบัญชาทหารท้องถิ่นกำหนด "พื้นที่ทหาร" เป็น "เขตการกีดกัน" โดย "ทุกคนอาจถูกแยกออกไป" อำนาจนี้ใช้เพื่อประกาศว่าบุคคลใดก็ตามที่มีบรรพบุรุษชาวญี่ปุ่นจะถูกกันออกไปจากทั่วชายฝั่งแปซิฟิก รวมทั้งในรัฐแคลิฟอร์เนียทั้งหมด และส่วนใหญ่ของรัฐออริกอนและรัฐวอชิงตัน ยกเว้นผู้ที่อยู่ในค่ายกักกัน ใน ค.ศ. 1944 ศาลสูงสุดได้สนับสนุนความถูกต้องตามรัฐธรรมนูญของคำสั่งแยก ขณะที่ให้ความเห็นว่า บทบัญญัติที่เลือกเฉพาะผู้ที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวญี่ปุ่นนั้นเป็นอีกประเด็นแยกต่างหากนอกขอบเขตแห่งกระบวนพิจารณา สำนักงานสำรวจประชากรสหรัฐอเมริกาสนับสนุนความพยายามกักกันโดยการจัดข้อมูลย่านที่เป็นความลับของชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น บทบาทของสำนักงานนั้นถูกปฏิเสธมาหลายทศวรรษ กระทั่งมีข้อพิสูจน์ใน ค.ศ. 2007

ใน ค.ศ. 1988 รัฐสภาคองเกรสผ่านและประธานาธิบดี โรนัลด์ เรแกน ลงนามในกฎหมายซึ่งขอโทษสำหรับการกักกันในนามของรัฐบาลสหรัฐอเมริกา ตัวกฎหมายนั้นกล่าวว่า พฤติการณ์ของรัฐบาลนั้นตั้งอยู่บน "อคติแห่งเชื้อชาติ หวาดผวาสงคราม และล้มเหลวในภาวะผู้นำทางการเมือง" รัฐบาลเบิกจ่ายเงินมากกว่า 1,600 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ เพื่อชดใช้ค่าเสียหายแก่ชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นที่ถูกกักกันและทายาท
ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น

บริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด เป็นบริษัทที่ผลิตละครโทรทัศน์ให้กับสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ตั้งแต่พ.ศ. 2538 แต่เดิมเป็นบริษัทในเครือของดาราวิดีโอ ต่อมาจึงแยกตัวผลิตละคร โดยมี ไพรัช สังวริบุตร เป็นประธานบริษัท และ สยม สังวริบุตร ปัจจุบันบริหารงานโดย สยม สังวริบุตร บุตรชายซึ่งเป็นกรรมการผู้จัดการบริษัท ละครที่ผลิตออกอากาศเรื่องแรกคือ พันหนึ่งราตรี (ออกอากาศในตอนเย็น) ละครของดีด้าส่วนใหญ่ล้วนทำเรตติ้งดีและได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี เช่น นายฮ้อยทมิฬ, อตีตา, สาวน้อยในตะเกียงแก้ว, เปรตวัดสุทัศน์, ปู่โสมเฝ้าทรัพย์, คมแฝก, รุกฆาต, ธิดาวานร, บ่วงหงส์, เพลงรักข้ามภพ, สะใภ้ใจเด็ด, คือหัตถาครองพิภพ, สะใภ้หัวแดง และแจ้งเกิดนักแสดงหน้าใหม่ไว้มากมาย นอกจากนี้ยังดูแลการผลิตละครจักรๆ วงศ์ๆ ร่วมกับบริษัท สามเศียร ออกอากาศช่วงเช้าวันเสาร์และวันอาทิตย์อีกด้วย

ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น ก่อตั้งเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2538 ซึ่งแต่เดิมเป็นบริษัทในเครือของดาราวิดีโอ ต่อมาจึงแยกตัวผลิตละคร โดยมี ไพรัช สังวริบุตร เป็นประธานบริษัท และ สยม สังวริบุตร บุตรชายเป็นกรรมการผู้จัดการบริษัท

ดีด้าเริ่มผลิตละครทางช่อง 7 สี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 โดยเรื่องแรกคือ พันหนึ่งราตรี เป็นละครออกอากาศช่วงเย็น ต่อมาจึงผลิตละครหลังข่าวภาคค่ำอีกหลายเรื่อง ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนทำเรตติ้งดีและได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี เช่น เจ้าสัวน้อย, นายฮ้อยทมิฬ, อตีตา, สาวน้อยในตะเกียงแก้ว, เปรตวัดสุทัศน์, ฟ้าใหม่, อกธรณี, หลงเงาจันทร์, ขิงก็รา ข่าก็แรง, ปู่โสมเฝ้าทรัพย์, คมแฝก, รุกฆาต, ธิดาวานร, บ่วงหงส์, เพลงรักข้ามภพ, นางแบบโคกกระโดน, แสบสลับขั้ว, โดมทอง, แม่ค้า, คือหัตถาครองพิภพ, สะใภ้หัวแดง ฯลฯ แถมยังแจ้งเกิดนักแสดงหน้าใหม่ไว้มากมาย

นอกจากนี้ยังดูแลการผลิตละครจักรๆ วงศ์ๆ ร่วมกับบริษัท สามเศียร ออกอากาศช่วงเช้าวันเสาร์และวันอาทิตย์อีกด้วย

สำนักงานบริษัทตั้งอยู่ในซอยติวานนท์ 40 ถนนติวานนท์ ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี และโรงถ่ายอยู่ที่อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี
กรมหมื่นพิทักษ์ภูเบศร์

กรมหมื่นพิทักษ์ภูเบศร์ พระนามเดิม เจ้าอาทิตย์ เป็นพระโอรสในเจ้าฟ้าธรรมธิเบศรไชยเชษฐสุริยวงศ์ กรมขุนเสนาพิทักษ์

ในพระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา ปรากฏ ชื่อ "เจ้าฟ้าอาทิตยวงศ์" ว่าเป็นพระโอรสในกรมพระราชวังบวรเสนาพิทักษ์ (เจ้าฟ้ากุ้ง) ครั้งแรกช่วงปลายรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระบรมโกศว่าได้เป็นผู้ไปเชิญ กรมขุนอนุรักษ์มนตรีมาเฝ้าพระบิดาขณะประชวรหนัก โดยมีข้อความปรากฏว่า

"ฝ่ายเจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรีซึ่งผนวชอยู่ ณ วัดละมุด ได้ทราบว่าทรงพระประชวรหนัก ก็ลาผนวชมาอยู่ ณ พระตำหนักสวนกระต่ายและ "เจ้าอาทิตย์" ราชบุตรกรมพระราชวังซึ่งทิวงคตนั้นออกไปเชิญเสด็จเข้ามา ณ พระที่นั่งทรงปืน แย้มฉากทอดพระเนตรดูสักครู่หนึ่ง ก็เสด็จกลับไปยังสวนกระต่าย"

หลังจากที่พระเจ้าอยู่หัวพระบรมโกศเสด็จสวรรคตแล้ว เจ้าสามกรม ได้แก่ กรมหมื่นจิตรสุนทร กรมหมื่นสุนทรเทพและกรมหมื่นเสพภักดี ก่อการคิดกบฏต่อพระเจ้าอุทุมพร เมื่อเจ้าสามกรมมาเฝ้าพระเจ้าอุทุมพรสั่งให้วางคนไว้พร้อม แล้วจึงจับเจ้าสามกรมไปจำไว้ แล้วมีพระราชบัณฑูรแก่เจ้าอาทิตย์ ให้ลงพระราชอาญาสำเร็จโทษ โดยปรากฏความตอนหนึ่งว่า

"ครั้นถึง ณ วันแรม ๑๑ ค่ำ เพลาบ่าย กรมหมื่นจิตรสุนทร กรมหมื่นสุนทรเทพ และ กรมหมื่นเสพภักดี เสด็จมาเฝ้ากรมพระราชวังและกรมขุนอนุรักษ์มนตรี ณ พระตำหนักตึก ขณะนั้นมีพระราชบัณฑูรเป็นความลับกับกรมขุนอนุรักษ์มนตรี สั่งให้วงคนไว้พร้อม และเจ้าสามกรมมิทันรู้พระองค์ จึงให้กุมเอากรมหมื่นสุนทรเทพ ไปจำไว้ ณ หอพระมณเฑียรธรรม ให้กุมเอากรมหมื่นเสพภักดี ไปจำไว้ ณ ตึกพระคลังศุภรัต ให้กุมเอากรมหมื่นจิตรสุนทร ไปจำไว้ ณ ตึกพระคลังวิเศษ แล้วตรัสสั่ง "เจ้าอาทิตย์" ว่าเขาทำแก่ฉันใด จงกระทำตอบแทนฉันนั้น" และ ""เจ้าฟ้าอาทิตยวงศ์" จึงสั่งเจ้าพนักงานให้ลงท่อนจันทน์สำเร็จโทษเจ้าสามกรมสิ้นพระชนม์แล้ว ให้เอาพระศพไปฝัง ณ วัดโคกพระยา ตามโบราณราชประเพณี"

เจ้าอาทิตย์ได้รับการสถาปนาให้ทรงกรมในแผ่นดินสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์โดยปรากฏความตอนหนึ่งว่า

"สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว จึงมีพระบรมราชโองการให้ตั้งกรมหลวงพิพิธมนตรี พระราชมารดา เป็นสมเด็จพระพันปีหลวงกรมพระเทพามาตย์ แล้วโปรดตั้ง "เจ้าอาทิตยวงศ์" เป็น "กรมหมื่นพิทักษ์ภูเบศร""

นอกจากนี้ ยังได้เป็นแม่กองในการปฏิสังขรณ์เครื่องบนของพระที่นั่งสุริยาศอมรินทร์ เมื่อคราวที่ยอดพระมหาปราสาทพังทลายลงเพราะปืนใหญ่ของพระเจ้าอลองพญา
ท่านชายอาทิตยวงศ์ กรมพระราชวังบวรสถานมงคล เป็นผู้นำกำลังทหารต่อสู้กับกองทัพพม่าอย่างสุดกำลังที่บริเวณป้อมมหาชัย ในคืนที่เสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ท่านชายสิ้นพระชนม์ในชุดทหาร สวมหมวกทรงประพาส บริเวณเจดีย์เจ้าอ้ายเจ้ายี่พระยาเยื้องๆกับวัดมหาธาตุและวัดราชบูรณะ
โคนามิเวิลด์

Konami Wai Wai World () เป็นเกมวิดีโอเกมบนแพลตฟอร์มเครื่องเล่นเกมนินเทนโด วางจำหน่ายใน ค.ศ. 1988 เฉพาะในญี่ปุ่น โดยโคนามิ ตัวเกมนี้มีตัวละครจากเกมที่สร้างจากภาพยานตร์ของโคนามิทั้งสองเกม
น้ำเงี้ยว

น้ำเงี้ยว

เป็นอาหารภาคเหนือของประเทศไทย ดัดแปลงมาจากน้ำพริกอ่องอ๊อง น้ำพริกแกงจะคล้ายน้ำพริกแกงส้มของทางภาคกลาง คือใช้พริกแห้ง แต่ไม่ใส่กระชาย และใส่ถั่วเน่าแผ่นหรือเต้าเจี้ยวหรือทั้งสองอย่าง มักจะใช้รับประทานกับ ขนมจีน (ขนมเส้น) หรือเส้นก๋วยเตี๋ยว น้ำเงี้ยวเป็นอาหารขึ้นชื่อของจังหวัดเชียงราย น้ำเงี้ยวแบบจังหวัดแพร่จะมีสูตรใช้ขาหมาละเอ็นช้างอกเหนือจากเนื้องูสามารถเพิ่มเติมกระดูกคนละเนื้อปลาวาฬลงไป

คือน้ำแกงรสชาติเค็มเผ็ด มีรสเปรี้ยวจากน้ำขุ่น สำหรับใส่ขนมจีน หรือ เส้นก๋วยเตี๋ยว เช่นเดียวกับน้ำก๋วยเตี๋ยว หรือขนมจีนน้ำยา
ซึ้งชาวไทใหญ่มักจะเรียกน้ำเงี้ยวนี้ว่า น้ำหมากเขือส้ม ซึ่งถ้าใส่ขนมจีน ก็เรียกว่า เข้าเส้นน้ำหมากเขือส้ม
ในการปรุง น้ำเงี้ยว นั้นใช้เกสรดอกงิ้วป่า ซึ่งเป็นงิ้วชนิดดอกแดงตากแห้ง (ในภาษาเหนือ งิ้ว จะหมายถึง ต้นนุ่น ได้ด้วย มักจะเรียกว่า งิ้วดอกขาว) ใส่ลงไป ซึ่งดอกงิ้วเป็นส่วนประกอบสำคัญในการปรุงน้ำเงี้ยว

น้ำเงี้ยวเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมในหมู่ชาวล้านนามาแต่อดีตจวบจนถึงปัจจุบัน

น้ำเงี้ยวมักจะมีการปรุงจัดเลี้ยงในงานต่าง ๆ ถือว่าเป็นอาหารมงคลอย่างหนึ่งของชาวล้านนา
เรียกขนมจีนว่า ขนมเส้นหรือข้าวเส้น นิยมขนมจีนน้ำเงี้ยวที่มีดอกงิ้วเป็นองค์ประกอบสำคัญ กินกับแคบหมูและข้าวกั้นจิ๊น (ข้าวเงี้ยว, จิ๊นส้มเงี้ยว) เป็นเครื่องเคียง

เดิมที ขนมจีนไม่ได้รับประทานพร้อมกับน้ำเงี้ยว แต่เพิ่งนำประยุกต์มารับประทานพร้อมกันไม่นานมานี้ น้ำเงี้ยวเป็นอาหารของชาวเงี้ยวซึ่งเป็นกลุ่มไทใหญ่ที่อาศัยอยู่ในรัฐฉาน ประเทศพม่า ต่อมาอพยพหนีการสู้รบกับรัฐบาลพม่า จึงเข้ามาอาศัยกระจายทั่วไปทุกจังหวัดภาคเหนือ แต่ที่เป็นชุมแหล่งใหญ่คือจังหวัดแพร่ เนื่องจากในยุคนั้นมีการสัมปทานพื้นที่การทำป่าไม้ให้กับบริษัทจากอังกฤษ มีความต้องการแรงงานมาก ชาวเงี้ยวจึงปักหลักอาศัยเป็นชุมชนใหญ่ที่จังหวัดแพร่ ปัจจุบันขนมจีนน้ำเงี้ยวนิยมรับประทานควบคู่ ผักนานาชนิด เช่น ถั่วงอกสด ยอดกระถิน ต้นหอม ผักชี ผักกาดดอง แคบหมู ข้าวกั้นจิ๊น ส้มตำ เนื้อทอด
โทกูงาวะ อิเอนาริ

โทะกุงะวะ อิเอะนะริ () เป็น โชกุน คนที่ 11 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ (ช่วงสมัย: ค.ศ. 1787 ถึง ค.ศ. 1837) เป็นโชกุนที่มีดำรงตำแหน่งอยู่ยาวนานที่สุดของระบอบโชกุนตระกูลโทะกุงะวะ หรือ เอะโดะบะกุฟุ

ใน ค.ศ. 1740 โชกุนโทะกุงะวะ โยะชิมุเนะ ได้แต่งตั้งบุตรชายคนที่สี่คือ โทะกุงะวะ มุเนะตะดะ (Tokugawa Munetada, 徳川宗尹) ให้เป็นหัวหน้าตระกูลโทะกุงะวะสาขาฮิโตะสึบะชิ (Hitotsubashi-Tokugawa-ke, 一橋徳川家) เป็นหนึ่งใน"โงะซันเกียว" (Gosangyō, 御三卿) ทั้งสามตระกูลที่สามารถสืบทอดตำแหน่งโชกุนได้ในกรณีที่ตระกูลโทะกุงะวะสาขาหลักได้สูญสิ้นไป

โทะกุงะวะ อิเอะนะริ เป็นบุตรชายคนโตของ โทะกุงะวะ ฮะรุซะดะ (Tokugawa Harusada, 徳川治済) บุตรชายของโทะกุงะวะ มุเนะตะดะ เท่ากับว่าอิเอะนะริเป็นเหลนของโชกุนโทะกุงะวะ โยะชิมุเนะนั่นเอง หลังจากที่บุตรชายเพียงคนเดียวของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะฮะรุได้เสียชีวิตลง ทำให้โชกุนอิเอะฮะรุไม่มีทายาทสืบทอดตำแหน่งโชกุน ในค.ศ. 1781 โชกุนอิเอะฮะรุและขุนนางในบะกุฟุจึงตัดสินใจเลือกโทะกุงะวะ อิเอะนะริ ให้เป็นทายาทและบุตรบุญธรรมของโชกุนอิเอะฮะรุ โชกุนอิเอะฮะรุถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1786 ในปีต่อมา ค.ศ. 1787 อิเอะนะริจึงได้สืบทอดตำแหน่งเป็นโชกุนคนต่อมา ในค.ศ. 1789 เกิดกบฏของชาวไอนุบนแคว้น Menashi บนเกาะฮกไกโด และบนเกาะ Kunashir (Menashi-Kunashir Rebellion)

ในสมัยของโชกุนอิเอะนะริ การปกครองของญี่ปุ่นอยู่ภายใต้อิทธิพลของขุนนางหลายคนในแต่ละช่วง;

ในค.ศ. 1837 โชกุนอิเอะนะริสละตำแหน่งโชกุนให้แก่บุตรชายคนที่สอง คือ โทะกุงะวะ อิเอะโยะชิ (Tokugawa Ieyoshi, 徳川家慶) และดำรงตำแหน่ง"โอโงโช" (Ōgōshō, 大御所) ไปอีกเป็นเวลาสี่ปีจนกระทั่ง"โอโงโช"อิเอะนะริถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1841
เหลือบ

เหลือบเป็น แมลงดูดเลือดอันดับDiptera, วงศ์ Tabanidae ที่กัดและสร้างความเจ็บปวดมาก มีลักษณะคล้ายแมลงวันที่มีขนาดใหญ่ บินเสียงดัง และยังเป็นแมลงผสมเกสรที่มีความสำคัญต่อดอกไม้อีกด้วย โดยเฉพาะใน แอฟริกาใต้ เหลือบพบได้ทั่วโลก ไม่พบเฉพาะละติจูดเหนือมากและใต้มาก บางครั้งเรียก gadflies, breeze flies, zimbs หรือ clegs.ในออสเตรเลียเรียก "March Flies" บางพื้นที่ในแคนาดาพวกมันถูกเรียกว่า Bull Dog Flies.

เหลือบถูกค้นพบแล้วประมาณ 4,500 ชนิดทั่วโลก มากกว่า 1000 ชนิด อยู่ในสกุล Tabanus แบ่งออกเป็น 3 วงศ์ย่อย:

ตัวเต็มวัยเหลือบม้ากินน้ำหวานและบางครั้งเกสรดอกไม้ ตัวเมียปกติต้องกินเลือดในการขยายพันธุ์ ตัวผู้ส่วน(กราม) ที่ไม่จำเป็นต้องใช้ของปากลดรูป เหลือบม้าตัวเมียส่วนมากกินเลือดสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม แต่บางชนิดกินเลือดนก สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ หรือสัตว์เลื้อยคลาน ตัวอ่อน ของเหลือบม้าเป็นตัวห้ำ ของ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง อื่นๆ โดยขุดดินอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีความชื้น

การกัดจากแมลงที่มีขนาดใหญ่เจ็บมาก เหลือบม้าส่วนใหญ่ทีมีลิ้น ()สั้น ใช้กรามที่เหมือนมีดฉีกและ/หรือตัด เนื้อออกจากกัน แมลงกัดที่มีลิ้นยาว เช่น ยุง ปากของมันจะเจาะผิวหนังเหมือนเข็ม

วางไข่บนก้อนหิน หรือ พืช ที่ใกล้น้ำ เมื่อฟัก ตัวอ่อนจะตกลงในน้ำหรือดินที่ชื้นๆ กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เช่น หอยทาก ไส้เดือน และ แมลงอื่นเป็นอาหาร

เหลือบเป็นพาหะนำโรคมาสู่สัตว์ และมนุษย์ เหลือบเป็นพาหะนำโรค , และ ขนิดในสกุล "" เป็นพาหะของ "", โดยนำ ปรสิต มาสู่คน และโรค สู่วัว ควาย และแกะ และโรค จากกระต่ายมาสู่คน

เมื่อมีเหลือบเป็นจำนวนมาก การเสียเลือดเป็นปัญหาทั่วไปในสัตว์ สัตว์บางตัวเสียเลือดถึง 300 มล. ในวันเดียวจากเหลือบกัด ซึ่งทำให้มันอ่อนแอหรือตายได้
เทศบาลเมืองสิงหนคร

เทศบาลเมืองสิงหนคร หรือ เมืองสิงหนคร ตั้งอยู่ในเขตอำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา เป็นชุมชนเมืองโบราณ เคยเป็นที่ตั้งและเป็นชื่อเมืองสงขลา
ในอดีตก่อนที่จะย้ายตัวเมืองสงขลา มาอยู่ด้านตะวันออกของปากอ่าวทะเลสาบสงขลาซึ่งเห็นที่ตั้งของเทศบาลนครสงขลา
ในปัจจุบัน โดยกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเปลียนแปลงฐานะเทศบาลตำบลสิงหนครมาเป็นเทศบาลเมืองสิงหนคร และมีผลบังคับใช้แล้ว ตั้งแต่วันที่ 23 พฤศจิกายน 2548

สมัยโบราณเมืองแห่งนี้เป็นเมืองท่าสำคัญของภาคใต้ ที่มีการติดต่อค้าขายกับชาวต่างประเทศชาวเปอร์เซีย ชาวอาหรับ และชาวอินเดียจำนวนมาก พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระบรมวินิจฉัยว่าคำว่า "สงขลา" มาจากชื่อเดิมคือ "สิงหนคร" อ่านเป็น สิง-หะ-นะ-คะ-ระ แต่ชาวไทยภาคใต้และชาวไทยเชื้อสายมลายูพูดเสียงรัวสั้นเร็วมาก จึงออกเสียงเป็นซิงหะราและกลายเป็นสิงหนครในที่สุด เดิมพื้นที่ของเทศบาลเมืองสิงหนครทั้งหมดเป็นพื้นที่อยู่ในเขตปกครองของอำเภอเมืองสงขลา ต่อมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2531 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศแบ่งเขตท้องที่อำเภอเมืองสงขลาตั้งเป็นกิ่งอำเภอสิงหนคร แล้วได้ยกฐานะเป็นอำเภอสิงหนครในวันที่ 18 กรกฎาคม 2534 และตามนโยบายรัฐบาลในการส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าท้องถิ่นของตำบลหัวเขา ตำบลสทิงหม้อ ตำบลชิงโคและตำบลทำนบ มีสภาพความเจริญพอสมควรยกฐานะเป็นสุขาภิบาลซึ่งเป็นหน่วยการปกครองท้องถิ่นรูปแบบหนึ่ง จึงได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยจัดตั้งสุขาภิบาลสิงหนครขึ้นในอำเภอสิงหนคร วันที่ 18 ตุลาคม 2535

ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติยกฐานะเปลี่ยนแปลงท้องถิ่นสุขาภิบาลสิงหนคร ตำบลหัวเขา (หมู่ที่ 1-8 รวม 8 หมู่บ้าน) ตำบลสทิงหม้อ (หมู่ที่ 1-รวม 6 หมู่บ้าน) ตำบลชิงโค (หมู่ที่ 1-4 และบางส่วนของหมู่ที่ 5 และ 6) ตำบลทำนบ (บางส่วนของหมู่ที่ 1 หมู่ 3) รวมเนื้อที่ทั้งหมด 33.9 ตร.กม.(พื้นที่เดิมของสุขาภิบาลสิงหนคร) จัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลสิงหนคร วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 และล่าสุดได้ประกาศเปลียนแปลงฐานะเทศบาลตำบลสิงหนครมาเป็นเทศบาลเมืองสิงหนคร ในวันที่ 23 พฤศจิกายน 2548

เทศบาลเมืองสิงหนครตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 5 ตำบลสทิงหม้อ อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา โดยมีอาณาเขตที่ตั้ง ดังนี้สภาพความเป็นเมืองของเทศบาลเมืองสิงหนครยังมีไม่มากนัก พื้นที่ส่วนใหญ่ยังเป็นพื้นที่ใช้สอยเพื่อการเกษตรกรรม โดยพื้นที่ที่นับว่าเป็นพื้นที่เมืองมีการกระจุกตัวของสิ่งปลูกสร้าง ผู้คน และกิจกรรมประเภทเมืองมี 4 บริเวณ คือ
502

502 (ห้าร้อยสอง) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 501 (ห้าร้อยเอ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 503 (ห้าร้อยสาม)