seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค)

เจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ นามเดิม วร สกุลบุนนาค (2 กรกฎาคม พ.ศ. 2371 - พ.ศ. 2431) มีนามเดิมว่า วร หรือ วอน เป็นบุตรชายคนโตของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) กับท่านผู้หญิงกลิ่น ธิดาหลวงแก้วอายัติ (จาด)

ท่านเริ่มรับราชการตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้เป็น"เจ้าหมื่นไวยวรนารถ" หัวหมื่นมหาดเล็ก และเป็นอุปทูตติดตามพระยาศรีพิพัฒน์ (แพ บุนนาค) ราชทูต ออกไปเจริญทางพระราชไมตรีที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2403 ต่อมาท่านได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็น"พระยาสุรวงศ์ไวยวัฒน์" จางวางมหาดเล็ก และเป็นราชทูต ไปฝรั่งเศสอีกครั้งใน พ.ศ. 2409

ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนพระยาสุรวงศ์ไวยวัฒน์ เป็น"เจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์" ที่สมุหพระกลาโหม ศักดินา 10,000 เมื่อ พ.ศ. 2412 ท่านดำรงตำแหน่งสมุหพระกลาโหม เป็นเวลา 19 ปี จนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2431 บุคคลทั่วไปออกนามเรียกเป็นการสามัญว่า “เจ้าคุณทหาร” หรือ “เจ้าคุณกลาโหม” และชื่อเรียกนี้ก็กลายมาเป็นชื่อของสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ในเวลาต่อมา

เจ้าพระยาสุรวงศ์ไวยวัฒน์มีบุตรธิดารวมทั้งสิ้น 65 คน โดยบุตรธิดาที่รับราชการในตำแหน่งสำคัญ เช่น

เจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่าง ๆ ดังนี้
 (สมัยนั้นเรียกว่าชั้น"มหาสุราภรณ์") เจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ ป่วยเป็นโรคปอด มีอาการเบื่ออาหาร นอนไม่หลับ ร่างกายซูบผอม รับการรักษาด้วยแพทย์แผนไทยและแผนตะวันตกแล้วอาการก็ไม่ทุเลา จนถึงแก่อสัญกรรมในวันอังคารที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2431 ตรงกับแรม 10 ค่ำ เดือน 11 เวลา 7 ทุ่มเศษ สิริอายุได้ 61 ปีเศษ เย็นวันต่อมา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ มาพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ พระราชทานโกศไม้สิบสองประกอบศพ ตั้งเหนือแว่นฟ้า 2 ชั้น พระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมทุกคืนจนถึงวันพระราชทานเพลิงศพ
สถานีเพลินจิต

สถานีเพลินจิต () เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้า ในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนเพลินจิต กรุงเทพมหานคร บริเวณสี่แยกเพลินจิต
ด้านทิศตะวันออกของสี่แยกเพลินจิต (จุดบรรจบถนนเพลินจิต และถนนวิทยุ) ใกล้จุดตัดทางพิเศษเฉลิมมหานคร (ทางลงทางด่วนเพลินจิต) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของถนนสุขุมวิท ในพื้นที่แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร

เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา โดยการออกแบบสถานีเพลินจิต มีข้อแตกต่างจากสถานีอื่นๆ คือ ทางขึ้นไปยังตัวสถานีนั้น จะลอดอยู่ใต้ชั้นขายบัตรโดยสาร ซึ่งจะต้องเดินขึ้นไปบริเวณกลางสถานีอีกชั้น ถึงจะถึงชั้นขายบัตรโดยสารจุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 3 หน้าบริษัท บางกอก แทรเวล คลับ จำกัด
กอดฟรี

กอดฟรี () เป็นแนวความคิดเกิดขึ้นโดย ผู้ที่ใช้ชื่อว่า "ฆวน มานน์" (Juan Mann) ซึ่งหมายถึง ผู้ชายคนหนึ่ง เป็นการณรงค์ให้กอดกับคนที่ไม่รู้จักกันโดยไม่คิดอามิสสินจ้างรางวัลอันใด และมักทำป้ายว่า "กอดฟรี" การรณรงค์นี้เกิดขึ้นในหลาย ๆ ประเทศ ทั้งสหรัฐอเมริกา อิตาลี เกาหลีใต้ ไต้หวัน ญี่ปุ่น จีน และ ประเทศไทยด้วย

หลังจากมีการประชาสัมพันธ์ผ่านบนเว็บไซต์ยูทูบเมื่อเดือนกันยายน 2550 มียอดผู้เข้าชมถึงกว่า 15 ล้านครั้ง ในช่วง 3 เดือนต่อมา

ฆวน มานน์ (Juan Mann) ที่อาศัยอยู่ในลอนดอนและต่อมาเดินทางกลับบ้านที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย และเมื่อเดินทางมาถึงสนามบินได้เห็นผู้โดยสารคนอื่นๆ ต่างมารอรับ เพื่อน ญาติและครอบครัว ยิ้มและโอบกอดกัน แต่ตัวเขาเองไม่มีใครมารอรับ ทำให้เขาอยากจะมีใครสักคนมาคอยเขากลับมา ยิ้มให้เขาและกอดเขา

เขาจึงหาการ์ดบอร์ดเขียนคำว่า "Free Hugs" ทั้ง 2 ด้าน หลังจากเวลาเดินทางไปแล้ว 15 นาที ผู้คนเริ่มมองมาที่ตัวเขา และมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาบอกเขาว่า "เมื่อเช้านี้สุนัขของฉันเพิ่งตาย เช้านั้นครบรอบวันเสียชีวิตของลูกสาวคนเดียวที่จากไปในอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอรู้สึกเหงา และโดดเดี่ยว" ฆวนคุกเข่าลงและกอดหญิงสาวคนนั้น หลังจากนั้นทั้งสองก็ยิ้มให้กันและเดินจากกันไป
มีดพับสวิส

มีดพับสวิส คือมีดพับแบบพกพาที่รวมเครื่องมือหลายอย่างไว้รวมกัน เช่น ไขควง กรรไกร ที่เปิดขวด ที่เปิดกระป๋อง เป็นต้น เครื่องมือเหล่านั้นรวมกันอยู่ภายในด้ามจับด้วยกลไกของจุดหมุนตามจุดต่างๆ ที่สามารถเปิดออกและพับเก็บได้ ด้ามจับมีลักษณะเป็นสีแดง มีตราโล่และกากบาทที่คล้ายธงชาติของสวิสเซอร์แลนด์ คำว่า "Swiss Army" เป็นเครื่องหมายการค้าของ Wenger S.A. และ Victorinox A.G. ซึ่งเป็นเจ้าของร่วมกันตั้งแต่ ค.ศ. 2005 จากในอดีตที่เคยเป็นคู่แข่งกัน มีดพับชนิดนี้มีการผลิตเพื่อให้กองทัพสวิสเซอร์แลนด์ใช้งานมาเป็นระยะเวลายาวนานตั้งแต่ ค.ศ. 1897

ปัจจุบันแม้มีผู้ผลิตหลายรายในต่างประเทศที่พยายามรวบรวมเครื่องมือต่างๆ เข้าไปใส่ในมีดพับ แต่มีดพับนั้นก็ยังเรียกกันโดยทั่วไปว่า "มีดพับสวิส" ต้นเหตุมาจากทหารของสหรัฐอเมริกาเมื่อหลังสงครามโลกครั้งที่สอง พวกเขาไม่สามารถอ่านออกเสียงชื่อ "Offiziersmesser" ซึ่งเป็นชื่อดั้งเดิมของมีดพับสวิสได้ พวกเขาจึงเรียกมีดพับที่มีเครื่องมือหลายอย่างอยู่ภายในว่า "Swiss Army knife" ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
แช่ม พรหมยงค์

นายแช่ม พรหมยงค์ มีชื่อและนามสกุลเดิมว่า ซำซุดดิน มุสตาฟา เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2444 ที่ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ บิดาชื่อ นายจำปา หรือ มุสตาฟา เป็นโต๊ะอิหม่าม แห่งมัสยิดพระประแดงและเป็นอาจารย์สอนศาสนาอิสลาม นายแช่มเองนั้นจบการศึกษาด้านศาสนาอิสลามจากมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร ณ กรุงไคโร ประเทศอียิปต์

ในทางการเมือง นายบรรจง ศรีจรูญ เพื่อนสนิทซึ่งศึกษาอยู่ในเวลาเดียวกันได้ชักชวน นายแช่ม ให้เข้าเป็นสมาชิกคณะราษฎร ในวันเปลี่ยนแปลงการปกครอง นายแช่มและนายบรรจง ทำหน้าที่ควบคุมตัวเจ้านายและพระบรมวงศานุวงศ์ชั้นสูง ให้เข้าประทับในพระที่นั่งอนันตสมาคม และทำหน้าที่แจกใบปลิวเพื่อทำความเข้าใจในระบอบประชาธิปไตยแก่ราษฎร นายแช่ม พรหมยงค์ มีความสนิทสนมและนับถือ นายปรีดี พนมยงค์ หัวหน้าคณะราษฎรฝ่ายมันสมองเป็นอย่างมาก ถึงกับเปลี่ยนนามสกุลเป็น พรหมยงค์ เพื่อให้คล้ายคลึงกับ พนมยงค์ นามสกุลของนายปรีดี อีกด้วย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้เข้าเป็นสมาชิกขบวนการเสรีไทย
เมื่อนายปรีดี พนมยงค์ได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และมีดำริที่จะฟื้นฟูตำแหน่งจุฬาราชมนตรีขึ้นมาใหม่ หลังจากที่ชะงักไปหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง นายแช่มซึ่งเป็นข้าราชการกรมโฆษณาการและมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาชายแดนภาคใต้ในขณะนั้น จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นจุฬาราชมนตรีเมื่อ พ.ศ. 2488 ถือเป็นจุฬาราชมนตรีคนแรกของไทยที่นับถือนิกายสุหนี่

หลังเหตุการณ์รัฐประหารในปี พ.ศ. 2490 นายแช่ม ต้องลี้ภัยการเมืองไปพร้อมกับ นายปรีดี พนมยงค์ ยังสิงคโปร์และสหรัฐอเมริกา และท้ายสุดไปอยู่ที่รัฐกลันตัน มาเลเซียซึ่งขณะนั้นเป็นดินแดนในอารักขาของอังกฤษและซาอุดิอาระเบียตามลำดับ จนกระทั่งเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2497 ได้เดินทางกลับสู่ประเทศไทย เมื่อทางรัฐบาลขณะนั้นอภัยโทษให้ และมาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 ด้วยวัย 88 ปี
รังสีไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาล

รังสีไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาล (; เรียกย่อว่า CMB, MBR, หรือ CMBR) เป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ารูปแบบหนึ่งที่แผ่อยู่ในเอกภพ กล่าวให้เข้าใจง่าย เมื่อเรามองดูท้องฟ้าด้วยกล้องโทรทรรศน์วิทยุ ห้วงอวกาศระหว่างดาวและดาราจักรต่างๆ จะไม่เป็นสีดำ แต่กลับมีการเรืองแสงน้อยๆ อยู่ที่เกือบจะเป็นไปในทิศทางเดียวกัน โดยเส้นเรืองแสงนั้นไม่ได้มาจากดาวฤกษ์หรือดาราจักรใดๆ เลย เส้นเรืองแสงนี้จะเข้มที่สุดในย่านคลื่นไมโครเวฟของสเปกตรัมวิทยุ มันจึงได้ชื่อว่า รังสีไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาล ส่วนที่เกี่ยวข้องกับรังสีก็เนื่องมาจากทฤษฎีซึ่งเป็นที่แพร่หลายที่อธิบายว่า การแผ่รังสีนี้เป็นสิ่งหลงเหลือจากเอกภพยุคแรกเริ่ม การตรวจวัดการแผ่รังสีพื้นหลังของจักรวาลอย่างแม่นยำมีความสำคัญมากในการศึกษาจักรวาลวิทยา เพราะแบบจำลองของเอกภพใดๆ ก็ตามจะต้องสามารถอธิบายการแผ่รังสีที่ตรวจพบนี้ได้ด้วย

การค้นพบเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1965 ที่ว่ากันว่าเป็นรังสีที่แผ่ปกคลุมทั้งเอกภพ มีสเปกตรัมคล้ายกับวัตถุดำที่มีอุณหภูมิ 2.725 เคลวินในช่วงความถี่160.2 กิโลเฮิร์ตซ์ หรือคำนวณเป็นความยาวคลื่นประมาณ 1.9 มิลลิเมตรนักจักรวาลวิทยาส่วนใหญ่คิดว่าไมโครเวฟพื้นหลังนี้เป็นหลักฐานที่ดีที่สุดสำหรับการสนับสนุนทฤษฎีบิ๊กแบง อันเป็นทฤษฎีการกำเนิดเอกภพที่ได้รับความเชื่อถือมากที่สุดในปัจจุบัน
ดนัย สมุทรโคจร

ดนัย สมุทรโคจร (17 ม.ค. 2524 -) เป็นนักแสดงชาวไทยและสุดยอดแฟนพันธุ์แท้แห่งปี 2006 ในหมวดซูเปอร์ฮีโร

ดนัยเกิดที่ประเทศคูเวต เป็นลูกพี่ลูกน้องกับ "นิธิ สมุทรโคจร" ซึ่งเป็นนักแสดงเช่นเดียวกัน ชีวิตวัยเด็กส่วนใหญ่จะอยู่ต่างประเทศ เช่น ซาอุดีอาระเบีย เนปาล ปากีสถาน ออสเตรเลีย ญี่ปุ่น เพราะต้องย้ายตามบิดาซึ่งทำงานอยู่การบินไทย จบการศึกษาปริญญาตรีจาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

เข้าวงการแสดงครั้งแรกในโฆษณาแป้งจอห์นสัน และเข้าเป็นนักแสดงสังกัดของบรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น

ปัจจุบัน เป็นนักแสดงสังกัด สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7 และเป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้ ซุปเปอร์ฮีโร่ในปี 2006 นอกจากนี้ เขายังได้ตำแหน่งสุดยอดแฟนพันธุ์แท้แห่งปีในปีเดียวกันนี้ด้วย
อาร์คดัชเชสอาเดลเลดแห่งออสเตรีย

อาร์คดัชเชสอาเดลเลดแห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: อาร์คดัชเชส อาเดลเลด มาเรีย โจเซฟ่า ซิกซ์ต้า แอนโตเนีย โรเบิร์ตต้า อ๊อตโตเนีย ซีต้า ชาร์ลอต หลุยส์ อิมมาคูลาต้า ปีอา เธเรเซีย เบียทริกซ์ ฟรานซิสก้า อิสซาเบล เฮ็นเรียต แม็กซิมิเลียน เจโนวีน่า อิกเนเทีย ภาษาอังกฤษ: Adelheid Maria Josepha Sixta Antonia Roberta Ottonia Zita Charlotte Luise Immakulata Pia Theresia Beatrix Franziska Isabelle Henriette Maximiliane Genoveva Ignatia von Habsburg-Lorraine) ประสูติเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2457 ณ พระตำหนักเฮ็ทเซ็นดอร์ฟ ประเทศออสเตรีย เป็นพระราชธิดาองค์แรกในสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 1และสมเด็จพระจักรพรรดินีซีต้าแห่งออสเตรีย (พระนามเดิม: เจ้าหญิงแห่งบูร์บอง-ปาร์มา) เมื่อเจริญชันษา 4 พรรษา ได้เสด็จลี้ภัยพร้อมกับพระราชวงศ์อิมพีเรียล หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งเป็นจุดจบของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ทำให้พระราชวงศ์ถูกล้มล้างอำนาจในที่สุด

เมื่อทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงเรียนภาษาเยอรมัน ภาษาฮังการี และภาษาโครเอเชียน พระองค์ทรงสำเร็จการศึกษสาขาพลศึกษาในกรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยี่ยม ต่อมาทรงสำเร็จการศึกษาจากเมืองโลเวน สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ เมื่อพ.ศ. 2478 หลังจากที่มีการออกกฎหมายใหม่ ซึ่งมีผลกระทบต่อพระราชวงศ์อิมพีเรียลเป็นอย่างยิ่ง พระองค์จึงเสด็จกับประเทศออสเตรีย เพื่อจะทรงทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะให้พระเชษฐาของพระองค์ สมเด็จพระจักรพรรดิอ๊อตโต้ ได้กลับคืนสู่ราชบัลลังก์อิมพีเรียล อย่างไรก็ตาม เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2481 หลังจากที่นักสังคมนิยมได้ปกครองออสเตรีย พระองค์จึงทรงอพยพไปที่ต่าง อาทิ ประเทศฮังการี ประเทศเบลเยี่ยม ประเทศโปรตุเกส ประเทศแคนาดา และ สหรัฐอเมริกา โดยเมื่อพระองค์ทรงประทับอยู่ที่นิวยอร์ก พระองค์ทรงทำงานเป็นนักสังคมสงเคราะห์ จากนั้นทรงเป็นศาสตราจารย์แห่งสาขาวิชาสังคมศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยฟอร์ดแฮม เมื่อปีพ.ศ. 2488 พระองค์เสด็จกลับมายุโรป แล้วมาทรงเป็นนักข่าว นักประชาสัมพันธ์ และ ราชเลขานุการในสมเด็จพระจักรพรรดิอ๊อตโต้ พระเชษฐาของพระองค์ด้วย โดยหลังจากที่พระองค์ทรงเซ็นสัญญาการสละสิทธิ์ต่างๆ ในที่สุด พระองค์ทรงได้รับการอนุญาตให้เข้ามาประพาส และประทับในประเทศออสเตรีย

อาร์คดัชเชสอาเดลเลดไม่ทรงอภิเษกสมรส และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2514 ณ พระตำหนักเพิกกิ้ง บาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ทรงสิริพระชันษาได้เพียง 57 ชันษา
ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ

ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ เป็นภาพยนตร์ไทยในปี 2547 กำกับโดย บรรจง ปิสัญธนะกูล และ ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ นำแสดงโดย อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม ณัฐฐาวีรนุช ทองมี และ อชิตะ วุฒินันท์สุระสิทธิ์ สามารถทำรายได้ในประเทศไทย 107.1 ล้านบาท ยังขายลิขสิทธิ์ได้ใน 30 ประเทศทั่วโลก สร้างรายได้ ฉายในสิงคโปร์ได้ 33 ล้าน ที่เกาหลีติดอันดับ 5 หนังทำเงิน ฉายที่บราซิล 4 สัปดาห์แรก ทำรายได้สูงถึง 100 ล้านบาท ชัตเตอร์ยังได้รับรางวัล Best Asian Film จากเทศกาล Fantasia Film Festi val 2005 ที่แวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา และรางวัลหนังแฟนตาซีที่ดีที่สุดในงาน Fantastic's Arts Festival of Gerardmer ประเทศฝรั่งเศส

ภาพยนตร์ถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2550 กำกับโดย Masayuki Ochiai ผู้กำกับชาวญี่ปุ่น นำแสดงโดย ราเชล เทย์เลอร์ นักแสดงชาวออสเตรเลีย ซึ่งมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง "Transformer" มีกำหนดออกฉายในปี พ.ศ. 2551 นอกจากนี้ยังมีผู้สร้างภาพยนตร์บอลลีวูด นำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ภาษาทมิฬ ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 ชื่อเรื่อง "Sivi" กำกับโดย K. R. Senthil Nathan ผู้กำกับชาวอินเดีย

ธรรม์ (อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม) ช่างภาพหนุ่มกับ เจน (ณัฐฐาวีรนุช ทองมี) แฟนสาวของเขา ทั้งคู่ขับรถชนหญิงสาวคนหนึ่งอย่างแรง แล้วตัดสินใจขับหนีไป ต่อมาทั้งคู่พบเหตุการณ์ประหลาด เมื่อภาพที่ธรรม์ถ่ายติดแสงเงาประหลาด และบางภาพมีเงาคล้ายกับใบหน้าของผู้หญิงติดมาในรูปด้วย และเป็นที่มาของการสืบเชื่อมโยงเหตุการณ์ต่างๆ
หลังจากที่ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณได้เข้าฉายโรงภาพยนตร์ได้รับกระแสตอบรับที่ดีมากในเรื่องของความน่ากลัว จนผู้คนได้ยกย่องให้ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณให้เป็นภาพยนตร์ผีที่น่ากลัวที่สุดต่อมาจนถึงปัจจุบัน ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณสามารถทำรายได้ถึง 107.1 ล้านบาท
ออร์แกเนลล์

ในชีววิทยาของเซลล์ ออร์แกเนลล์เป็นโครงสร้างย่อยๆ ภายในเซลล์ที่มีหน้าที่เฉพาะ และอยู่ภายในโครงสร้างปิดที่เป็นเยื่อลิพิดแบ่งออกเป็น1ชั้นและ2ชั้น

คำว่า "ออร์แกเนลล์" (organelle) มาจากแนวความคิดที่ว่า โครงสร้างเล็กๆ ในเซลล์นี้เปรียบเหมือนกับ อวัยวะ (organ) ของร่างกาย (โดยการเติมคำปัจจัย "-elle": เป็นส่วนเล็กๆ) ออร์แกเนลล์มองเห็นได้ภายใต้กล้องจุลทรรศน์ และแยกให้บริสุทธิ์ได้โดยวิธีการกระบวนการปั่นแยกเซลล์ (cell fractionation)

ออร์แกเนลล์มีหลายชนิดโดยเฉพาะในเซลล์ยูแคริโอตของสัตว์ชั้นสูง เซลล์โปรแคริโอตในครั้งหนึ่งเคยคิดว่าไม่มีออร์แกเนลล์ แต่ว่ามีงานวิจัยที่สามารถพิสูจน์ได้ว่ามีการเกิดขึ้นกับวัวและควายด้วย
อุลตร้าแมนจัสติส

อุลตร้าแมนจัสติส () เป็นนักรบอุลตร้าที่มาจากดวงดาวอื่นที่ปรากฏในอุลตร้าแมนคอสมอสภาค The Blue Planet และภาค Final Battle : Ultraman Cosmos vs. Ultraman Justice โดยมีร่างทรงชื่อว่า จูเลีย (Julia) อุลตร้าแมนตนนี้นับว่าเป็นอุลตร้าแมนตนที่สองที่มีร่างทรงเป็นผู้หญิง

อุลตร้าแมนจัสติสที่ปรากฏในภาค The Blue Planet เป็นผู้ช่วย พวกเชาท์ และ ซีน ชาวดาวแกซี่จากการตามล่าของสกอร์พีช และแซนดอซ ทำให้มีเรื่องของเขาถูกเล่าขานเป็นตำนานบนดาวแกซี่ว่า "ในอวกาศมีเทพผู้เปล่งประกายแสงอันเจิดจรัสอยู่" อุลตร้าแมนจัสติสเคยได้บินลงมาร่วมต่อสู้และแบ่งพลังให้แก่คอสมอส ในขณะที่คอสมอสกำลังได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับแซนด์ลอส แต่ภายในภาค Final Battle : Ultraman Cosmos vs. Ultraman Justice จัสติสต้องกลับมาสู้กับคอสมอสเพราะจัสติสคิดว่ามนุษย์ไม่มีประโยชน์จึงคิดจะทำลาย แต่คอสมอสคิดจะปกป้อง จึงเกิดการต่อสู้กันขึ้น แต่สุดท้าย จัสติสก็ต้องเป็นฝ่ายต่อสู้กับฝ่ายศัตรูเสียเอง หลังจากเพิ่งคิดได้ว่าคอสมอสพูดถูก
มินัสมอร์กูล

มินัสมอร์กูล (Minas Morgul) เป็นชื่อหอคอยในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อเป็นคำในภาษาซินดาริน แปลว่า "หอคอยแห่งมนต์ดำ" เดิมชื่อว่า มินัสอิธิล หรือ หอคอยจันทร์รุ่ง ตั้งชื่อตามชื่อผู้สร้างและเจ้าของคนแรก คืออิซิลดูร์ ซึ่งสร้างหอคอยแห่งนี้ขึ้นในระหว่างการก่อตั้งอาณาจักรกอนดอร์ พร้อมกับเมืองออสกิเลียธ และหอคอยมินัสอะนอร์ ในช่วงปลายของยุคที่สองเพื่อป้องกันฝั่งตะวันตกของเมืองออสกิเลียส

มินัสอิธิลตั้งอยู่ในหุบเขามอร์กูล บนเทือกเขาเอเฟลดูอัธ ซึ่งอยู่ติดชายอาณาเขตมอร์ดอร์ เมื่อแรกสร้างเป็นนครที่งดงามดั่งแสงจันทร์ กำแพงและถนนถูกสร้างด้วยหินอ่อนและประดับประดาอย่างสวยงามปลูกประดับด้วยพฤกษาต่างๆ มีหอคอยที่งดงามอยู่กลางเมือง และอิซิลดูร์ได้นำหน่ออ่อนของพฤกษาขาว ที่เขาลอบนำออกมาจากเกาะนูเมนอร์ได้ทันก่อนเกาะจะจมสมุทร มาปลูกไว้ที่นี่ด้วย มินัสอิธิลถูกเซารอนตีแตกครั้งแรกเมื่อปีที่ 3429 ของยุคที่สอง อิซิลดูร์หนีออกจากนครเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากเอเลนดิล นำทัพกลับมาร่วมกับทัพของอนาริออน สามารถขับไล่เซารอนกลับไปอยู่หลังแนวเทือกเขาได้ ในระหว่างสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย โอรสองค์ที่ 2 และ 3 ของอิซิลดูร์ คือเคียร์ยอนและอาราทัน รับหน้าที่เฝ้าพิทักษ์หอคอยแห่งนี้ หลังสิ้นสุดสงคราม เคียร์ยอนและอาราทันเดินทางขึ้นเหนือพร้อมอิซิลดูร์ผู้บิดา มินัสอิธิลก็กลับมาอยู่ในความดูแลของกอนดอร์

ปีที่ 1636 ของยุคที่สาม เกิดโรคระบาดครั้งใหญ่แพร่มาพร้อมกับสายลมดำมืดจากแดนมอร์ดอร์ มินัสอิธิลได้รับความเสียหายมากที่สุด ทหารและพลเมืองล้มตายไปเป็นจำนวนมากจนเกือบเป็นเมืองร้าง ปีที่ 1980 เหล่านาซกูลพ่ายแพ้ที่อังก์มาร์ ถูกกองทัพพันธมิตรของเอลฟ์ ทัพดูเนไดน์ และทัพกอนดอร์ของเจ้าชายเออาร์นัวร์ตีแตกจนต้องหนีกลับมายังมอร์ดอร์ แต่พวกมันหันมายึดมินัสอิธิลไปเป็นที่มั่นใหม่ และยึดไปได้สำเร็จในปีที่ 2002 พาลันเทียร์ประจำเมืองนี้จึงตกไปอยู่ในมือของเซารอน และถูกย้ายไปยังหอคอยบารัดดูร์ นับแต่นั้นมินัสอิธิลจึงถูกเรียกว่า 'มินัสมอร์กูล' ซึ่งหมายถึง 'หอคอยแห่งเวทมนตร์อันมืดดำ' ส่วนมินัสอะนอร์ก็เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น 'มินัสทิริธ' หมายถึง 'หอคอยระวังภัย'

ทว่าหลังจากสงครามแห่งแหวนจบ แหวนเอกได้ถูกทำลาย เซารอนสิ้นอำนาจ รวมทั้งอาณาจักรมอรดอร์ล่มสลายลง หอคอยนี้ถูกทิ้งร้างไว้เป็นเวลานานหลายปีด้วยความหวาดกลัวจากเรื่องราวในอดีต จนกษัตริย์แห่งกอนดอร์มีพระบัญชาให้บูรณะหอคอยนี้เป็นนครมินัสอิธิลอันงดงามอีกครั้ง
อักษรเทงกวาร์

อักษรเทงกวาร์ () เป็นตัวอักษรที่ประดิษฐ์ขึ้นโดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏใช้อยู่ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ สำหรับใช้เขียนภาษาต่าง ๆ เช่น ภาษาเควนยา และภาษาซินดาริน นอกจากนี้ยังสามารถนำมาใช้ในการเขียนภาษาอื่นได้อีก เช่น ภาษาอังกฤษ (ตัวอย่างการเขียนประโยคด้วยอักษรเทงกวาร์ของโทลคีน ส่วนใหญ่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ) คำว่า "tengwar" เป็นคำเควนยาในรูปพหูพจน์ หมายถึง 'ตัวอักษร' รูปเอกพจน์เรียกว่า "tengwa"

ในปกรณัมของโทลคีน ผู้ประดิษฐ์อักษรเทงกวาร์คือ เฟอานอร์ เจ้าชายเอลฟ์ชาวโนลดอร์ ในยุคสมัยแห่งพฤกษา ก่อนหน้านั้นพวกเอลฟ์ใช้อักษรที่เรียกว่า "ซารัต" ("sarat", พหูพจน์ - "ซารัตติ sarati") ผลงานประดิษฐ์ของรูมิล ครูตำนานแห่งวาลินอร์ เฟอานอร์ปรับปรุงรูปแบบอักษรเหล่านั้นจนมีรูปแบบที่ดีขึ้น และตั้งชื่อว่า "เทงกวา" ("tengwa", พหูพจน์ - "เทงกวาร์ tengwar") ต่อมาอักษรเทงกวาร์กลายเป็นที่นิยมใช้แพร่หลายมากที่สุดในหมู่เอลฟ์

อักษรเทงกวาร์ประกอบด้วยตัวอักษรที่เป็นเสียงพยัญชนะ และเสียงสระ ซึ่งเรียกว่า "โอมาเทคทาร์ (ómatehtar)" เมื่ออักษรเทงกวาร์แพร่หลายมาถึงแผ่นดินเบเลริอันด์ มันถูกแปลงเป็นภาษาซินดาริน เรียกว่า "tîw" (เอกพจน์ "têw") ส่วนอักษรดั้งเดิมที่ใช้กันในเบเลริอันด์เรียกว่า "เคียร์ธ" ("cirth", เอกพจน์ "certh" มีรากกำเนิดมาพร้อมกับ "ซารัตติ") หรือในภาษาเควนยาเรียกว่า "certar" (เอกพจน์ "certa")
ปืนแก๊ป

ปืนแก๊ป เป็นหนึ่งในอาวุธปืน ใช้ในการล่าสัตว์และไว้ป้องกันตัว

ในสมัยก่อนอาวุธของมนุษย์ที่ใช้ป้องกันตัวได้แก่ ธนู หน้าไม้ ค้อน กระบอง หอก ฯลฯ ซึ่งเป็นอาวุธประเภทของมีคมหรือประเภทใช้กำลังทุบตี ต่อมาเมื่อมนุษย์รู้จักคิดค้นการทำดินปืนจากดินประสิวขึ้น จึงได้พัฒนาทำดินปืนมาใส่กระบอกเพื่อให้เกิดแรงระเบิดผลักดันลูกกระสุนให้วิ่งไปยังเป้าหมายและกลายมาเป็นปืนแก๊ปและปืนประเภทต่าง ๆ ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนำไม้ดู่หรือไม้แดงมาเหลาให้เข้ารูปแล้วเจาะสำหรับใส่แหนบโกร่งไกถึงช่วงรอยต่อกับเหล็กแป๊ปกระบอกปืน ปลายกระบอกปืนใช้เหล็กอัดลูก จะมีจุดศูนย์เล็งเหล็กที่ใช้อัดปืนเวลายิง ให้ใช้เหล็กหรือไม้สามหุน พานท้ายปืนใช้เขาควายประกบเข้า
ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ

ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ () เป็นชื่อชุดหนังสือจำนวน 12 เล่ม ที่รวบรวมงานเขียนต้นฉบับต่างๆ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ที่เกี่ยวข้องกับปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ นำมาเรียบเรียงใหม่โดยคริสโตเฟอร์ โทลคีน ตีพิมพ์จำหน่ายในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1983 - 1996 ข้อมูลบางส่วนเป็นงานเขียนที่ได้ตีพิมพ์เผยแพร่แล้ว เช่น ต้นฉบับงานเขียนเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ หรืองานเขียนต้นร่างฉบับต่างๆ ของซิลมาริลลิออน แต่ก็มีข้อมูลจำนวนหนึ่งที่เป็นต้นร่างซึ่งไม่เคยตีพิมพ์เผยแพร่มาก่อน คริสโตเฟอร์ โทลคีน พยายามเรียบเรียงลำดับงานเขียนเกี่ยวกับโลกมิดเดิลเอิร์ธ ซึ่งพ่อของเขาได้เขียนร่างเอาไว้อย่างละเอียดละออที่สุด อย่างไรก็ดีเป็นที่ทราบกันว่า ยังคงมีงานเขียนต้นฉบับบางส่วนถูกเก็บรักษาไว้ที่หอสมุด Bodleian ซึ่งอยู่ในมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และหอสมุดใน Marquette University รวมถึงงานเขียนบางชิ้นตกไปอยู่ในความครอบครองของกลุ่มบุคคลจำนวนหนึ่ง เช่น ชมรมนักศึกษาภาษาเอลฟ์ (Elvish Linguistic Fellowship) เป็นต้น

หนังสือเล่มที่ 1-5 เป็นประวัติการเขียนต้นร่างของซิลมาริลลิออน และงานเขียนข้างเคียงต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง หนังสือเล่มที่ 6-9 แสดงประวัติการเขียนและปรับปรุงต้นฉบับเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ โดยเฉพาะในเล่ม 9 ยังมีเรื่องราวโดยละเอียดของอาณาจักรนูเมนอร์บรรยายอยู่ในต้นร่างนิยายเรื่อง "The Notion Club Papers" หนังสือเล่ม 10-11 กลับไปบรรยายเรื่องราวเกี่ยวข้องกับซิลมาริลลิออนอีกครั้ง รวมถึงบันทึกศักราชแห่งเบเลริอันด์ (Annals of Beleriand) และบันทึกศักราชแห่งอามัน (Annals of Aman) หนังสือเล่ม 12 เป็นรายละเอียดการพัฒนาของเผ่าพันธุ์ต่างๆ ซึ่งปรากฏอยู่ในภาคผนวกของเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ในเล่มนี้ยังบรรจุงานเขียนบางส่วนที่โทลคีนประพันธ์ค้างไว้ในช่วงท้ายของชีวิตด้วย

ชื่อหนังสือทั้ง 12 เล่ม ได้แก่หกปีหลังจากการตีพิมพ์เล่ม 12 (ค.ศ.2002) คริสโตเฟอร์ โทลคีน ได้จัดทำหนังสือดรรชนีออกวางจำหน่าย ชื่อ ดรรชนีประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ (The History of Middle-earth: Index)
เดดิคูรัส

เดดิคูรัส เป็นสัตว์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ประเภท Glyptodont มีชีวิตอยู่ระหว่างสมัยไพลสโตซีนจนกระทั่งสิ้นสุดยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้ายเมื่อประมาณ 11,000 ปีก่อน เป็น Glyptodontid ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยรู้จัก มีความสูง 1.5 เมตร ยาว 3.6 เมตร มีกระดองรูปโดมขนาดใหญ่ซึ่งเกิดจาก Scute จำนวนมากติดกันอย่างแน่นหนา ค่อนข้างคล้ายกับ Armadillo ในปัจจุบัน หางห่อหุ้มด้วยแผ่นกระดูกที่ยืดหยุ่น มีเดือยแหลมหรือปุ่มยาวอยู่ที่ปลายหาง ซึ่งจะพบได้ในตัวผู้ทุกตัว

"Doedicurus clavicaudatus" อาศัยอยู่ในป่าและทุ่งหญ้า กินพืชเป็นอาหาร สันนิษฐานว่าน่าจะใช้หางในการต่อสู้กันเองและใช้ป้องกันตัวจากสัตว์นักล่า และการใช้งานร่างกายส่วนหลังอาจทำได้ยากเนื่องจากสัตว์ชนิดนี้มีระยะการมองเห็นที่จำกัด ดังนั้นมันจึงมองไม่เห็นปลายหางที่ถูกเหวี่ยงเข้าใส่คู่ต่อสู้ นอกจากนี้ กระดองที่ถูกพบยังแสดงให้เห็นรอยแตกที่เกิดจากแรงกระแทกที่มากเท่าๆกับแรงที่เกิดจากกล้ามเนื้อหาง

กระดองยึดติดอย่างแน่นหนากับเชิงกราน แต่จะหลวมที่บริเวณไหล่ ที่ลำตัวส่วนหน้าจะมีกระดองขนาดเล็กกว่าอีกอันหนึ่ง ซึ่งอาจเกิดช่องว่างที่เต็มไปด้วยไขมัน เช่นเดียวกับโหนกของอูฐ ที่ใช้เก็บพลังงานสำหรับใช้ในฤดูแล้ง และยังช่วยบรรเทาแรงกระแทกจากหางของคู่ต่อสู้

ฟอสซิลของ "Doedicurus clavicaudatus" ถูกพบในอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ โดยเฉพาะที่ Ensenada Formation ในอาร์เจนตินา เนื่องจากสัตว์ชนิดนี้สูญพันธุ์ไปเมื่อไม่นานมานี้ จึงสันนิษฐานว่าอาจถูกล่าโดยมนุษย์กลุ่มแรกที่ตั้งรกรากอเมริกาใต้ ระดับดีเอ็นเอที่รักษาไว้ได้คือ 2/5 สัตว์ที่อุ้มบุญน่าจะเป็นอมาดิลโล แต่ความเหมาะสมมีเพียง 1/5 เพราะอมาดิลโลยักษ์ซึ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาอมาดิลโลชนิดเดียวกัน ยังมีน้ำหนักแค่ 30 กิโล กรัม เมื่อเปรียบเทียบกับไซซ์รถเต่าแล้ว ถือว่ายังห่างกันไกล
อภินิหารแหวนครองพิภพ

อภินิหารแหวนครองพิภพ () เป็นภาพยนตร์ตอนแรกสุดของภาพยนตร์ไตรภาคเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ กำกับโดย ปีเตอร์ แจ็กสัน และออกฉายครั้งแรกในปี ค.ศ. 2001 ภาพยนตร์สร้างจากนิยายแฟนตาซีเลื่องชื่อ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน โดยมีชื่อตอนในภาษาอังกฤษเหมือนกันกับฉบับหนังสือ (แต่ฉบับหนังสือของไทยใช้ชื่อว่า มหันตภัยแห่งแหวน) เหตุการณ์ในเรื่องเกิดบนดินแดนในจินตนาการ มิดเดิลเอิร์ธ ว่าด้วยเรื่องของจอมมารเซารอน ผู้ค้นหาแหวนเอกธำมรงค์ (แหวนแห่งอำนาจ) ซึ่งบรรจุอำนาจของตนในยามสร้างขึ้นไว้ เพื่อจะควบคุมผู้ครองแหวนอื่นๆ ที่ได้สร้างขึ้น 3 วงแก่เอลฟ์ 7 วงแด่คนแคระ และ 9 วงแด่มนุษย์ แต่ต่อมาแหวนของเขาตกไปอยู่ในมืออิซิลดูร์ผู้ตัดนิ้วของเขา จากนั้นจึงตกไปสู่ห้วงน้ำและถูกพบเจอโดยกอลลัม หลังจากนั้นบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ก็ครอบครองต่อมา แล้วจึงได้ทิ้งให้เป็นสมบัติของฮอบบิท หลานของเขาคือ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และได้เป็นจุดเริ่มต้นของคณะพันธมิตรแห่งแหวน 9 คน ต้องรับภารกิจในการเดินทางไปยังเมาท์ดูม ภูเขาไฟที่อยู่ใจกลางอาณาจักรมอร์ดอร์ อันเป็นสถานที่ๆหลอมแหวนขึ้นมาและเพียงแห่งเดียวที่สามารถเผาทำลายแหวนเอกธำมรงค์ได้

ภาพยนตร์ได้รับคำชมอย่างมากจากบรรดานักวิจารณ์และแฟนหนังสือ โดยเฉพาะในประเด็นที่สามารถคงความหมายดั้งเดิม ซื่อตรงต่อต้นฉบับหนังสืออย่างยิ่ง และยังสามารถทำรายได้ทั่วโลกสูงถึง 870 ดอลลาร์สหรัฐ เป็นภาพยนตร์ทำรายได้สูงสุดเป็นอันดับสองในปี ค.ศ. 2001 สำหรับในสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก (อันดับหนึ่งเป็นของ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์) และติดอันดับภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดตลอดกาลในลำดับที่ 19 ภาพยนตร์ได้รับรางวัลบาฟต้า 5 รางวัล รวมถึงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และได้รับรางวัลออสการ์ 4 รางวัล ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 74 ได้แก่ ถ่ายภาพยอดเยี่ยม, เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม, แต่งหน้ายอดเยี่ยม และดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ดีวีดีชุดพิเศษของภาพยนตร์ (Special Extended Version) ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002
ป่าดึกดำบรรพ์

ป่าดึกดำบรรพ์ () เป็นชื่อป่าทึบแห่งหนึ่งในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแคว้นไชร์ ระหว่างเขตบั๊กแลนด์ กับเขาสุสาน ใจกลางแผ่นดินเอเรียดอร์อันกว้างใหญ่

แต่เดิมดินแดนแถบนี้เป็นป่าทึบขนาดใหญ่ไร้ผู้อยู่อาศัย (เป็นที่มาของคำว่า 'เอเรียดอร์' หมายถึง 'แผ่นดินร้าง') แต่เมื่อชาวนูเมนอร์มาบุกเบิกแผ่นดินทางใต้ และชาวฮอบบิทอพยพมาจากทางตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ ผืนป่าในเอเรียดอร์ก็ลดน้อยถอยลง หนึ่งในเขตแดนป่าที่เหลือก็คือป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ ชาวฮอบบิทเชื่อว่าในป่าดึกดำบรรพ์มีต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เดินได้และพูดได้ (น่าจะเป็นพวกเดียวกับเอนท์) และยังโหดร้ายอีกด้วย ในหนังสือ ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอน มหันตภัยแห่งแหวน เมื่อโฟรโดกับผองเพื่อนฮอบบิทเดินทางออกจากไชร์ทางด้านบั๊กแลนด์ ได้ผ่านเข้าไปในป่าดึกดำบรรพ์ และถูกต้นไม้ใหญ่ชื่อ 'ผู้เฒ่าหลิว' จับตัวเอาไว้

ทางตะวันออกเฉียงใต้ของป่ามีแม่น้ำวิทธีวินเดิลไหลผ่าน ริมแม่น้ำนั้นเป็นบ้านของ ทอม บอมบาดิล ซึ่งได้ไปช่วยเหล่าฮอบบิทเอาไว้จากผู้เฒ่าหลิว

ในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ฉบับภาพยนตร์ ได้ตัดเรื่องของป่าดึกดำบรรพ์ และ ทอม บอมบาดิล ออกไป