seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
อร่าม รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์

พันเอก อร่าม รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์ (24 สิงหาคม พ.ศ. 2463 - 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 อายุ 61 ปี) บุตรของพลเอก หลวงเสรีเริงฤทธิ์ (จรูญ รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์) อดีตแม่ทัพกองทัพพายัพ ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจ และกระทรวงพาณิชย์ ในสมัยรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม อธิบดีกรมรถไฟและผู้ว่าการการรถไฟแห่งประเทศไทยตามลำดับ

พันเอกอร่าม รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์ สมรสกับสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา พระเชษฐภคินีในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เมื่อ พ.ศ. 2487 นับเป็นพระเชษฐภาดา (พี่เขย) ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีธิดาคือ ท่านผู้หญิงทัศนาวลัย ศรสงคราม (เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 ที่สวิตเซอร์แลนด์)

พันเอกอร่าม รัตนกุล เป็นบุคคลเดียวที่โดยเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลเดช อยู่ในรถยนต์พระที่นั่งขณะที่เกิดอุบัติเหตุรถชนกับรถบรรทุก ที่ทะเลสาบเจนีวา สวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2491 และได้รับบาดเจ็บสาหัส

เมื่อเดินทางกลับประเทศไทย พันเอกอร่าม รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์ ได้รับราชการเป็นอาจารย์สอนหนังสือ เมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนส่งเสริมอาชีพก่อสร้าง (ปัจจุบันคือ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง)
หม่อมเจ้าภัทรลดา ดิศกุล

หม่อมเจ้าภัทรลดา ดิศกุล มีพระนามเดิมว่า “หม่อมเจ้าภัทรลดา ฉัตรไชย” ประสูติเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2467 (พุทธศักราชแบบเก่าจะเป็น พ.ศ. 2466) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ประสูติแต่เจ้าลดาคำ ณ เชียงใหม่ ราชธิดาในเจ้าราชวงศ์ (เลาแก้ว ณ เชียงใหม่)

ท่านหญิงทรงเสกสมรสกับหม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กับหม่อมหลวงใหญ่ อิศรเสนา เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2487 มีโอรส-ธิดาสองคน คือ

ท่านหญิงถึงชีพิตักษัย เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2551 สิริชันษา 84 ปี
หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล

หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล (28 พฤษภาคม พ.ศ. 2464 - 14 สิงหาคม  พ.ศ. 2543) เป็นพระโอรสใน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กับ หม่อมหลวงใหญ่ หรือ ลำดวน อิศรเสนา

หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล ประสูติเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2464 เป็นพระโอรสใน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กับหม่อมหลวงใหญ่ หรือ ลำดวน อิศรเสนา

ทรงเริ่มต้นการศึกษาที่ โรงเรียนราชินี ก่อนจะย้ายไปโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย เลขประจำตัว 249 จบการศึกษาเมื่อพ.ศ. 2481 ทรงสอบเข้าเรียนต่อในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทรงได้รับปริญญา วศ.บ.(เหมืองแร่)เมื่อปีพ.ศ. 2485 ระหว่างพ.ศ. 2501-2502 ได้เสด็จไปศึกษาต่อที่ University of London: Imperial College of Science & Technology : Royal School of Mines ทรงได้รับปริญญา M.Sc.(Eng) และ D.I.C.

เริ่มทำงานเมื่อพ.ศ. 2485 เป็นนายช่างเหมืองแร่ บริษัทแร่และยางไทย จำกัด จังหวัดภูเก็ต จนถึง พ.ศ. 2489 จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2490 เข้ารับราชการกรมทรัพยากรธรณี จนเกษียณอายุในตำแหน่งผู้อำนวยการองค์การเหมืองแร่ในทะเล

หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล อภิเษกสมรสกับ หม่อมเจ้าภัทรลดา ดิศกุล พระธิดาใน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน พระนามเดิมว่า “พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร” กับ เจ้าหญิงลดาคำ ณ เชียงใหม่ มีบุตรธิดาดังนี้หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล ทรงสิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2543 สิริพระชันษา 79 ปี
มะกิ โกะโต

มากิ โกะโต (ญี่ปุ่น : 後藤真希/โรมะจิ : Gotō Maki/อังกฤษ : Maki Goto) (เกิดวันจันทร์ที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2528) คือ นักร้องแนวเจ-ป็อปหญิงชาวญี่ปุ่น อดีตสมาชิกกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะและอดีตสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ ปัจจุบันเป็นศิลปินเดี่ยวภายใต้สังกัดริทึม โซน มากิ โกะโต ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรุ่นที่ 3 ของกลุ่มนักร้องมอร์นิงมุซุเมะ ในปี พ.ศ. 2542 ผลงานในมอร์นิงมุซุเมะชิ้นแรกของเธอคือเพลงซิงเกิล "เลิฟแมชีน" (เพลงซิงเกิลของกลุ่มเพลงแรกที่สร้างยอดขายได้เกิน 1 ล้านชุด)

ระหว่างที่เธอยังเป็นนักร้องของมอร์นิงมุซุเมะ เธอได้เป็นสมาชิกรุ่นก่อตั้งของกลุ่มนักร้องพุคจิโมนิ และเริ่มอาชีพศิลปินเดี่ยวในปี พ.ศ. 2544 ด้วยเพลงซิงเกิล "ไอโนะบะกะยะโร" จนกระทั่งเธอ 'สำเร็จการศึกษา' จากมอร์นิงมุซุเมะ เธอก็ได้ทำหน้าที่เป็นนักร้องนำในหลาย ๆ เพลงของสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์

หลังจากที่ 'สำเร็จการศึกษา' แล้ว โกะโตได้ทุ่มเทความสนใจให้กับอาชีพศิลปินเดี่ยวของเธอ และกลุ่มนักร้องระยะสั้นที่เธอเป็นสมาชิก เช่น กลุ่มโกะมัตโต กลุ่มโนะจิอุระนัตสึมิ และกลุ่มเดฟ.ดีวา เป็นต้น และเมื่อเวลาผ่านไป เธอยังเพิ่มความสนใจให้กับการแสดงควบคู่ไปกับการร้องเพลงอีกด้วย

ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2550 โกะโตได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของกลุ่มนักร้องพิเศษ "มอร์นิงมุซุเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต" ที่ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อฉลองครบรอบ 10 ปีแห่งการก่อตั้งกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะ โดยนอกจากโกะโตแล้ว สมาชิกในกลุ่มดังกล่าวยังประกอบไปด้วยนัตสึมิ อาเบะ คาโอริ อีดะ ริสะ นีงากิ และโคฮารุ คูซูมิ เพลงซิงเกิลของกลุ่มเพลงแรกที่มีชื่อว่า "โบะกุระกะอิกิรุ มายเอเชีย" เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2550

วันที่ 28 ตุลาคม 2550 ระหว่างที่เธอกำลังแสดงคอนเสิร์ตรอบสุดท้ายในการทัวร์คอนเสิร์ต "จี-อีโมชันII ~ฮาวทูยูสเซ็กซี~" โกะโตได้ประกาศ 'สำเร็จการศึกษา' จากสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ เพื่อที่จะเข้าทำงานกับสังกัดอื่น ซึ่งต่อมาทางบริษัท อัปฟรอนต์ สังกัดแม่ของเธอและเฮลโล! โปรเจกต์ ได้รายงานว่า สังกัดดังกล่าวคือสังกัดย่อยที่อยู่ในเครือของอัปฟรอนต์แน่นอน การ 'สำเร็จการศึกษา' ของเธอในครั้งนี้ ทำให้เธอไม่สามารถเข้าร่วมการทัวร์คอนเสิร์ตของเฮลโล! โปรเจกต์ ประจำฤดูหนาวของปี พ.ศ. 2551 ได้

และในปัจจุบันนี้มากิ โกะโตได้เซ้นสัญญาเป็นนักร้องภายใต้สังกัดใหม่ริทึม โซนในเครือเอเว็กซ์ แทร็กซ์ ซึ่งเป็นสังกัดเดียวกับคุมิ โคดะอดีตคู่แข่งในการออดิชั่นวงมอร์นิ่ง มุซุเมะ
"หมายเหตุ: เพลง “ไอโนะบะกะยะโร” เป็นเพลงของศิลปินเดี่ยวในสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ เพลงเดียวที่ติดอันดับหนึ่งในตารางจัดอันดับเพลงประจำสัปดาห์ของประเทศญี่ปุ่น"
วัสดุก่อสร้าง

วัสดุก่อสร้าง คือ วัสดุที่ใช้ในจุดประสงค์สำหรับการก่อสร้าง ที่เกี่ยวข้องกับที่อยู่อาศัยของมนุษย์และสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์สร้างขึ้นรวมไปถึงสถาปัตยกรรมที่ถูกสร้างขึ้น วัสดุก่อสร้างมีการหลากหลายในทางวัสดุตั้งแต่ ดินจนถึงโลหะ พลาสติกหรือแก้ว วัสดุแบ่งแยกในหลายด้านไม่ว่าโครงสร้างทางวัตถุ จุดประสงค์การใช้งาน มักจะหมายถึงชิ้นส่วนผลิตภัณฑ์ สำหรับใช้ในงานจำเพาะเจาะจงและอาจหมายถึงวัสดุต่างชนิดได้เช่น เสาเข็ม สามารถหมายถึง เสาเข็มคอนกรีต เสาเข็มไม้ หรือเสาเข็มเหล็ก
หรือแม้แต่ในปัจจุบันได้มีการเล็งเห็นถึงความสัมพันธ์ของวัสดุก่อสร้างและสิ่งแวดล้อม ได้มีหลายองค์การที่จัดแบ่งแยกวัสดุออกตามการนำกลับมาใช้ใหม่

ในเมืองไทยคอนกรีตเป็นวัสดุก่อสร้างที่นิยมมากที่สุดในปัจจุบัน (2549) เนื่องจากคุณสมบัติที่แข็งแรงและทนไฟ คอนกรีตได้มีการใช้ในงานอาคาร ถนน หรือแม้แต่อนุสาวรีย์ และด้วยเหตุผลทางการเมืองที่รัฐบาลมีการสนับสนุนคอนกรีต และมีการตั้งภาษีนำเข้าของเหล็กสูง
พระที่นั่งบรมพิมาน

พระที่นั่งบรมพิมาน เดิมชื่อ พระที่นั่งภานุมาศจำรูญ เป็นพระที่นั่งอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ทางด้านใต้ของวัดพระศรีรัตนศาสดาราม อยู่เหนือสวนศิวาลัย บริเวณคลังสรรพาวุธเดิม พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อพระราชทาน สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร แต่เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ เสด็จสวรรคตเสียก่อน จึงพระราชทานให้เป็นที่ประทับของ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ (พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว)

เมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จขึ้นครองราชย์จึงเสด็จมาประทับเป็นครั้งคราว ในปี พ.ศ. ๒๔๖๗ จึงทรงเปลี่ยนนามพระที่นั่งเป็น พระที่นั่งบรมพิมาน ตามนามพระที่นั่งองค์ใหญ่ อันป็นพระวิมานที่ประทับในพระอภิเนาว์นิเวศน์ของสมเด็จพระบรมอัยกาธิราชที่รื้อไป

ต่อมาพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จประทับที่พระที่นั่งองค์นี้ก่อนพระราชพิธีบรมราชาภิเษก

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล ได้เสด็จประทับเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินนิวัตพระนคร เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๘๕และได้เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหัน ณ พระที่นั่งองค์นี้ เมื่อวันที่ ๙ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๘๙

ปัจจุบันเป็นเขตพระราชฐานส่วนพระองค์ในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี ใช้เป็นที่ประทับเป็นการถาวรหลังจากนิวัตประเทศไทย ควบคู่กับ พระตำหนักพลอยปทุม จ.ปทุมธานี โดยด้านหลังของพระที่นั่งองค์นี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดให้สร้าง อาคารรับรองด้านหลัง A และ B ใช้เป็นที่พักรับรองผู้ติดตามพระราชอาคันตุกะชั้นประมุขและพระราชวงศ์ชั้นสูง ปัจจุบัน ใช้เป็นที่ทรงงานในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เพื่อเสด็จออกรับบุคคลที่ขอเข้าเฝ้า และใช้เป็นกองงานในพระองค์ ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี

พระที่นั่งบรมพิมาน เป็นอาคาร ๒ ชั้น หลังคารูปโค้ง มุงด้วยกระเบื้องหินชนวน ลักษณะแบบเฟรนซ์เรเนซองซ์ ออกแบบโดยสถาปนิกชาวยุโรป ผู้ทำการก่อสร้างคือ พระยาประดิษฐ์อมรพิมาน (หม่อมราชวงศ์ชิต อิศรศักดิ์)

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้นาย อี.มนเฟรดี สถาปนิก และนาย ซี. ริโกลี จิตรกรชาวอิตาลี ดัดแปลงเพดานพระที่นั่ง และเขียนภาพสีประดับ ตามตัวอย่างภาพเขียนของสมเด็จกรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์

เมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๒ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้า ฯ ให้ซ่อมแซมและต่อเติมมุขด้านทิศใต้ และสร้างอาคารรับ 2 อาคารด้านทิศใต้ เพื่อใช้เป็นที่ประทับและพักรับรองพระราชอาคันตุกะชั้นประมุข และพระราชวงศ์ชั้นสูงของต่างประเทศ โดยหม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร ทรงเป็นสถาปนิกออกแบบต่อเติม ทางด้านหลังพระที่นั่งองค์นี้ ได้สร้างเรือนรับรองเป็นเรือนทรงไทย สำหรับผู้ติดตาม
10000000000

10000000000 (หมื่นล้าน) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 9999999999 (เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 10000000001 (หมื่นล้านเอ็ด)
หม่อมราชวงศ์สุจิตคุณ สารสิน

ท่านผู้หญิงสุจิตคุณ สารสิน นามเดิม หม่อมราชวงศ์สุจิตคุณ กิติยากร (12 พฤศจิกายน 2481 - ) เป็นธิดาคนสุดท้องของหม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากิติยากรวรลักษณ์ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ และหม่อมเจ้าอัปษรสมาน เทวกุล กับหม่อมราชวงศ์วิจิตรโฉม กิติยากร ธิดาในหม่อมเจ้าสฤษดิเดช ชยางกูร กับหม่อมเนื่อง ชยางกูร (ณ นคร) มีพี่สองคน คือ หม่อมราชวงศ์เกียรติคุณ กิติยากร และหม่อมราชวงศ์สฤษดิคุณ กิติยากร

หม่อมราชวงศ์สุจิตคุณ กิติยากร สมรสกับนายอาสา สารสิน อดีตราชเลขาธิการในพระองค์ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ มีธิดาสองคน บุตรหนึ่งคน คือ
หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร

หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร (15 มีนาคม พ.ศ. 2444 - 28 มกราคม พ.ศ. 2510) พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากิติยากรวรลักษณ์ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ และหม่อมเจ้าหญิงอัปสรสมาน เทวกุล

หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ เมื่อสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนราชวิทยาลัย สมัยบางขวางแล้ว ก็ทรงศึกษาต่อที่ประเทศฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๗ จบหลักสูตรโรงเรียนนายร้อยทหารบก รับราชการทหารบก ประจำกรมจเรทหารบก เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๖ ทรงเป็นผู้สอนวิชาประวัติศาสตร์ทหารที่โรงเรียนเสนาธิการทหาร กระทรวงกลาโหม ทรงเป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนการปืนกลสำหรับนายทหาร ที่จังหวัดสระบุรี จากนั้นเข้าประจำกรมทหารมหาดเล็ก และกรมจเรทหารราบ ตามลำดับ

หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ ได้รับพระราชทานยศพันตรี ประจำกรมเสนาธิการทหารบก ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ไปศึกษาต่อโรงเรียนเสนาธิการทหาร ที่กรุงปารีส แต่ยังไม่ทันจบก็เกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทรงถูกปลดประจำการ และต้องเดินทางกลับประเทศไทย

หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทรงเป็นอาจารย์พิเศษที่คณะอักษรศาสตร์ และคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และทรงดำรงตำแหน่งนายกสมาคมฝรั่งเศส

หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร ทรงเป็นนักร้องประจำวงลายคราม ทรงเป็นผู้แปลหนังสือ แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง (All Quiet on The Western Front) จากผลงานประพันธ์ภาษาเยอรมันของ เอริค มาเรีย เรอมาร์ค (Erich Maria Remarque) ไว้ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๗๒

หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร เสกสมรสกับ หม่อมราชวงศ์วิจิตรโฉม ชยางกูร (๒๒ มีนาคม ๒๔๕๔ - ๑๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๓๔) เมื่อวันที่ ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๔๗๗ มีโอรส-ธิดา ๓ คน คือ
100000000000

100000000000 (แสนล้าน) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 99999999999 (เก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 100000000001 (แสนล้านเอ็ด)
ออสตราเลเซีย

ออสตราเลเซีย () คือชื่อที่ใช้เรียกภูมิภาคโอเชียเนีย กล่าวคือ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และหมู่เกาะใกล้เคียงในมหาสมุทรแปซิฟิก

ผู้คิดคำนี้ขึ้น คือ ชาร์ล เดอ บรอส (Charles de Brosses) ซึ่งระบุไว้ในหนังสือประวัติการสำรวจซีกโลกใต้ (Histoire des navigations aux terres australes) เมื่อ ค.ศ. 1756 โดยใช้ศัพท์ภาษาละติน หมายถึง "ตอนใต้ของเอเชีย" เพื่อแสดงความแตกต่างจากพื้นที่โพลินีเซีย และมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากนี้ยังเพื่อให้เห็นความแตกต่างที่ชัดเจนจากไมโครนีเซีย ด้วย
วงศ์ปลาเนื้ออ่อน

วงศ์ปลาเนื้ออ่อน (อังกฤษ: Sheatfish, ชื่อวิทยาศาสตร์: Siluridae) ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) รูปร่างเพรียวยาว ลำตัวแบนข้างมาก ใช้ชื่อวงศ์ว่า Siluridae (/ไซ-เลอร์-อิ-ดี้/)

ส่วนหัวมักแบนราบหรือแบนข้างในบางชนิด ปากกว้าง มีฟันซี่เล็กและแหลมขึ้นบนขากรรไกรและเป็นแผ่นบนเพดาน มีหนวด 2-3 คู่

ครีบก้นยาวมากกว่าครึ่งหนึ่งของความยาวลำตัว ไม่มีครีบไขมัน ครีบหลังเล็กมาก ไม่มีก้านครีบแข็งแหลมที่ครีบอกและครีบหลัง ครีบหางเว้าตื้นหรือเป็นแฉก ครีบอกมีขนาดใหญ่ ครีบท้องเล็ก เป็นปลากินเนื้อเป็นอาหาร ได้แก่ แมลงขนาดเล็ก, ปลาขนาดเล็ก, กุ้งฝอย และสัตว์หน้าดินต่าง ๆ วางไข่แบบจมติดกับวัสดุใต้น้ำ

กระจายพันธุ์ไกล พบตั้งแต่ยุโรป, เอเชียตอนบน, อินเดียไปจนถึงอินโดนีเชีย

เป็นปลาเศรษฐกิจสำคัญชนิดหนึ่งของประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ประเทศไทย, กัมพูชา

เฉพาะที่พบในประเทศไทยมีราว 30 ชนิด ชนิดที่มีขนาดเล็กสุด เช่น ปลาก้างพระร่วง ("Krytopterus vitreolus") ที่มีความยาวราว 6.5-8 เซนติเมตร นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ใหญ่ที่สุดคือ ปลาเวลส์ ("Silurus glanis") พบในยุโรป ที่สามารถยาวได้ถึง 3 เมตร และหนักกว่า 113 กิโลกรัม และชนิดใหญ่ที่สุดที่พบในประเทศไทยคือ ปลาค้าวขาว ("Wallago attu") ใหญ่ได้ถึง 2 เมตร

ตัวอย่างปลาในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน เช่น
วงศ์ปลาสวาย

วงศ์ปลาสวาย () เป็นปลาหนัง มีรูปร่างเพรียว ส่วนท้องใหญ่ ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย หัวโต ตาโต มีหนวด 2 คู่ รูจมูกช่องหน้าและหลังมีขนาดเท่ากัน ครีบไขมันและครีบท้องเล็ก ฐานครีบก้นยาว กระเพาะขนาดใหญ่รียาว มี 1-4 ตอน ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pangasiidae (/แพน-กา-ซิ-อาย-ดี้/)

พบขนาดตั้งแต่ไม่เกิน 40 เซนติเมตร เช่น ปลาสังกะวาดท้องคม หรือ ปลายอนปีก ("Pangasius pleurotaenia") จนถึง 3 เมตรใน ปลาบึก ("Pangasianodon gigas") ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นปลาน้ำจืดไม่มีเกล็ดที่ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก การกระจายพันธุ์จากอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเกาะบอร์เนียวในอินโดนีเชีย

เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร เช่น กุ้ง หรือ หอยฝาเดียว นอกจากนี้ยังเป็นปลาที่มีพฤติกรรมกินซากอีกด้วย ทั้งซากพืชและซากสัตว์ เช่น ปลาเทพา ("Pangasius sanitwongsei")

มีทั้งหมด 30 ชนิด และพบในประเทศไทยประมาณ 12 ชนิด ซึ่งปลาที่มีขนาดเล็กจะเรียกชื่อซ้ำซ้อนในแต่ละชนิดว่า "สังกะวาด" หรือ "สังกะวัง" จัดเป็นปลาน้ำจืดเศรษฐกิจชนิดหนึ่งที่คนไทยนิยมบริโภคและรู้จักกันดี และจากการศึกษาล่าสุด พบว่าเนื้อปลาในวงศ์ปลาสวายนี้มีโอเมกา 3 มากกว่าปลาทะเลเสียอีก โดยเฉพาะอย่าง ปลาสวาย ("P. hypophthalmus") มีโอเมกา 3 สูงถึง 2,570 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนัก 100 กรัม

30 ชนิด ใน 3 สกุล:
พีชคณิต

พีชคณิต (คิดค้นโดย มุฮัมมัด อิบน์ มูซา อัลคอวาริซมีย์) เป็นสาขาหนึ่งในสามสาขาหลักในทางคณิตศาสตร์ ร่วมกับเรขาคณิต และ การวิเคราะห์ (analysis) พีชคณิตเป็นการศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้าง ความสัมพันธ์ และจำนวน พีชคณิตพื้นฐานจะเริ่มมีสอนในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา โดยศึกษาเกี่ยวกับการบวกลบคูณและหาร ยกกำลัง และการถอดราก พีชคณิตยังคงรวมไปถึงการศึกษาสัญลักษณ์ ตัวแปร และเซ็ต

คำว่า "พีชคณิต" เป็นคำศัพท์ภาษาสันสกฤต พบครั้งแรกในตำราคณิตศาสตร์ชื่อสิทธานตะ ศิโรมณิ ของนักคณิตศาสตร์อินเดียชื่อ ภาสกร หรือ ภาสกราจารย์ ส่วนในภาษาอังกฤษ อัลจีบรา (algebra) มาจากภาษาอาหรับคำว่า الجبر (al-jabr) แปลว่า การรวมกันใหม่
ตรัสรู้

ตรัสรู้ หมายถึง การรู้แจ้งของพระพุทธเจ้า ซึ่งเป็นการรู้สภาวะของสิ่งทั้งหลายตามความเป็นจริงในหลักอริยสัจ 4

หลังจากพระโคดมทรงบำเพ็ญทุกรกิริยาที่ตำบลอุรุเวลาเสนานิคมอยู่นานถึง 6 ปี ก็ยังไม่บรรลุ จึงทรงละหนทางนี้ แล้วระลึกได้ว่าเมื่อทรงพระเยาว์ได้เคยนั่งสมาธิใต้ต้นหว้า ด้วยความสงัดจากกาม สงัดจากอกุศลธรรมทั้งหลาย จึงได้ปฐมฌานมาตั้งแต่ครั้งนั้น พระองค์จึงตัดสินพระทัยกลับเสวยพระกระยาหาร ทำให้ร่างกายกลับมีพลัง พระทัยเริ่มสงัดจากกาม สงัดจากอกุศลธรรมอีกครั้ง จนได้บรรลุฌานเป็นลำดับจนถึงจตุตถฌาน ในขณะที่จิตเป็นสมาธิ บริสุทธิ์ผ่องแผ้ว ตั้งมั่น อย่างนี้ ก็ทรงบรรลุญาณ 3 แต่ละขั้นในปฐมยาม มัชฌิมยาม และปัจฉิมยาม ตามลำดับ ในช่วงเวลานี้จึงทรงรู้ว่าอวิชชาถูกกำจัดแล้ว เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในวันเพ็ญเดือน 6

ในสังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัมมาสัมพุทธสูตร พระโคตมพุทธเจ้าตรัสว่า เพราะพระองค์ได้ตรัสรู้อริยสัจ 4 ประการตามความเป็นจริง พระองค์จึงเป็นพระอรหันต์สัมมาสัมพุทธเจ้า และในอรหันตสูตร ตรัสว่าพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหมด ทั้งในอดีตกาล อนาคตกาล และในปัจจุบันกาล ล้วนตรัสรู้ซึ่งอริยสัจ 4 เดียวกันนี้ตามความเป็นจริง

ลัทธิอนุตตรธรรม เชื่อว่าพระพุทธเจ้าตรัสรู้จุดญาณทวาร ซึ่งเป็นประตูสู่นิพพาน เนื่องจากพระแม่องค์ธรรมสงสารพระโคดมที่ลำบากบำเพ็ญทุกรกิริยามาหลายปีแต่ยังไม่บรรลุ จึงให้พระทีปังกรพุทธเจ้าจำแลงเป็นดาวประกายพรึกมาเปิดจุดญาณทวารให้ พระโคดมจึงได้ตรัสรู้
การุณ ใสงาม

นายการุณ ใสงาม นักการเมืองอดีตสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดบุรีรัมย์ อดีต ส.ส.พรรคประชาธิปัตย์หลายสมัย อดีตสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ ปี 2550 อดีตรองหัวหน้าพรรคประชาราช อดีตรองหัวหน้าพรรคมัชฌิมาธิปไตย

นายการุณ ใสงาม เกิดวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2495 เป็นชาวตำบลปังกู อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ มีพี่น้อง 8 คน บิดาเป็นสมาชิกสภาจังหวัดบุรีรัมย์หลายสมัย

การุณจบการศึกษาจากวิทยาลัยครูนครราชสีมา เมื่ออายุ 16 ปี และสมัครเข้าเรียนที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง รุ่นที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2514

ในยุครัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร เกิดการต่อสู้เรียกร้องความเป็นธรรมระหว่างชาวบ้าน กับนายทุนที่ผูกขาดสัมปทานรถประจำทางในอำเภอประโคนชัย เกิดกรณี 9 กบฏสองแถว หญิงท้องแก่ถูกไล่ลงจากรถสองแถว ระหว่างเดินทางไปโรงพยาบาล แล้วทิ้งไว้ข้างทางจนเสียชีวิต การุณ ใสงาม เข้าร่วมประท้วงด้วย จนถูกจับกุมและถูกตั้งข้อหา กบฏในราชอาณาจักร และน้องชายชื่อ มงคล ใสงาม ซึ่งร่วมประท้วงด้วยถูกยิงเสียชีวิต

ในช่วงใกล้เหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 สถานการณ์การเมืองรุนแรงขึ้น จนต้องหนีเข้าป่าพร้อมกับน้องชายชื่อ สมนึก ใสงาม เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย มีชื่อจัดตั้งว่า ‘สหายสมคิด’ ทำให้ครอบครัวถูกเพ่งเล็งจากทางการ น้องชาย, บิดาและแม่เลี้ยง ถูกยิงเสียชีวิต

การุณออกจากป่าเมื่อ พ.ศ. 2525 และกลับเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงจนสำเร็จการศึกษา จากนั้นไปทำงานเอ็นจีโอ โครงการพัฒนาชนบท ปัจจุบัน จบปริญญาโทพัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ สมรสแล้ว มีบุตร 2 คน

การุณ ใสงาม สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2526 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. จังหวัดบุรีรัมย์ ปี พ.ศ. 2526, 2529 และ 2538 ในสังกัด พรรคประชาธิปัตย์ มาโดยตลอด และลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์เพื่อสมัครรับเลือกตั้ง ส.ว. ครั้งแรกที่มีการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2543

ภายหลังเหตุการณ์รัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 นายการุณได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550

ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 เข้าร่วมสังกัดพรรคประชาราช ได้รับตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรค แต่ลาออกเมื่อ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 และไปสังกัด พรรคมัชฌิมาธิปไตย พร้อมกับกลุ่มของ นายประชัย เลี่ยวไพรัตน์ ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 นายการุณได้ลงสมัครในระบบสัดส่วน กลุ่ม 4 ลำดับที่ 2 ในสังกัดพรรคมัชฌิมาธิปไตย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง และในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2551 ได้ลงสมัครนายกเทศมนตรีตำบลประโคนชัย บ้านเกิดอีกครั้ง ก็ไม่ได้รับเลือกตั้ง

ช่วงการชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ปี พ.ศ. 2551 นายการุณ ใสงาม ได้เข้าร่วมขึ้นเวทีปราสรัย โดยมีนายสมบูรณ์ ทองบุราณ อดีต ส.ว.ยโสธร และ นายอธิวัฒน์ บุญชาติ แกนนำอีสานกู้ชาติ นายไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ นักการเมืองจากจังหวัดบุรีรัมย์ เข้าร่วมชุมนุมกับ พลตรีจำลอง ศรีเมือง และ นายสนธิ ลิ้มทองกุล แกนนำพันธมิตรประชนชนเพื่อประชาธิปไตย

ในปี พ.ศ. 2551 ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคมัชฌิมาธิปไตย

การุณ ใสงาม เคยจัดรายการโทรทัศน์ชื่อ "ตรงไป ตรงมา" ทาง ASTV ช่อง NEWS1 ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 23.00 - 24.00 น. และรายการ "วิเคราะห์บ้าน วิจารณ์เมือง" ทาง ASTV ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 19.30 - 21.30 น. ต่อมาได้เลิกจัดรายการดังกล่าว เนื่องจากเข้าเป็นนักการเมืองในสังกัด พรรคมัชฌิมาธิปไตย และมีผลงานหนังสือชื่อ "ตรงไป ตรงมา" ซึ่งเป็นผลงานเขียนอย่างตรงไป ตรงมา เกี่ยวกับการเมืองไทย โดยใช้สไตล์ของตัวเอง
พระตำหนักม่อนจ๊อกป๊อก

พระตำหนักม่อนจ๊อกป๊อก พระตำหนักไม้สักโปร่งขนาดใหญ่บนดอยสุเทพ ของ พระราชชายา เจ้าดารารัศมี เป็นที่ทรงเพาะพันธุ์ปลูก กุหลาบจุฬาลงกรณ์ และเป็นที่ออกประทับรับรอง พระบรมวงศานุวงศ์ชั้นผู้ใหญ่ ในพระบรมราชจักรีวงศ์หลายพระองค์ ภายหลัง พระราชชายา เจ้าดารารัศมี ได้ถวายที่ดินและพระตำหนักแก่ วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต

พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต (5 ธันวาคม พ.ศ. 2447 - 15 กันยายน พ.ศ. 2502) อดีตอุปนายก ผู้อำนวยการสภากาชาดไทย และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งธนาคารไทยทนุ เมื่อปี พ.ศ. 2492

พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต และหม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร (ราชสกุลเดิม ไชยันต์) ประสูติเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2447 พระอิสริยยศเมื่อแรกประสูติเป็น หม่อมเจ้าจุมภฏพงษ์ บริพัตร ทรงศึกษาชั้นต้นที่วังบางขุนพรหม ซึ่งเป็นที่ประทับของราชสกุลบริพัตร หรือที่ชาวต่างชาติสมัยนั้นให้ฉายาว่า "บางขุนพรหมยูนิเวอร์ซิตี้" จากนั้นทรงศึกษาต่อที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ และศึกษาต่อที่วิทยาลัยแฮร์โรว์ ประเทศอังกฤษ และปริญญาตรีสาขาปรัชญา รัฐศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์ในสำนักไครสต์เชิร์ช มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ทรงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เมื่อ พ.ศ. 2472 ทรงเข้ารับราชการในกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ เมื่อ พ.ศ. 2473 ก่อนจะกราบบังคมทูลลาออกจากราชการเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2475 เพื่อตามเสด็จพระบิดาและครอบครัวไปประทับยังเมืองบันดุง เกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย และเมื่อเสด็จนิวัติประเทศไทย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุมภฏพงษ์บริพัตร ทรงดำรงตำแหน่งอุปนายก ผู้อำนวยการสภากาชาดไทย เมื่อ พ.ศ. 2491 ซึ่งเป็นการสืบตำแหน่งจากพระบิดา จนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2502 ที่วังสวนผักกาด

พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต เสกสมรสกับหม่อมราชวงศ์พันธุ์ทิพย์ บริพัตร (ราชสกุลเดิม เทวกุล) พระธิดาใน พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเทววงศ์วโรทัย เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต และประทับที่วังสวนกุหลาบ มีพระธิดาองค์เดียวคือ หม่อมเจ้ามารศีสุขุมพันธุ์ บริพัตร
พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์

พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์ ตั้งอยู่บนดอยบวกห้า ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,373.197 เมตร ในเนื้อที่โดยรอบประมาณ 284 ไร่ คำว่า “ดอยบวกห้า” เป็นชื่อเรียกตามคำพื้นเมือง "ดอย" หมายถึงภูเขา "บวก" หมายถึงหนองน้ำ "ห้า" หมายถึงต้นหว้า รวมหมายความว่า ที่ยอดดอยแห่งนี้มีหนองน้ำอุดมไปด้วยต้นหว้าขึ้นปกคลุมทั่วบริเวณหนองน้ำ

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้สร้างขึ้น ในปี พ.ศ. 2504 และพระราชทานนาม พระตำหนักองค์นี้ว่าภูพิงคราชนิเวศน์ โดยทรงเลือกจาก หนึ่งใน 2 ชื่อ ซึ่งสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก วัดบวรนิเวศวิหาร เมื่อครั้งเป็นที่ พระศาสนโสภณ เป็นผู้คิดชื่อถวาย คือ “พิงคัมพร” กับ “ภูพิงคราชนิเวศน์” พระตำหนักแห่งนี้ ใช้เป็นที่ประทับในโอกาสที่เสด็จพระราชดำเนินแปรพระราชฐานมาประทับแรม ที่จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อทรงงาน และเยี่ยมเยียนราษฎรในเขตภาคเหนือ รวมทั้งเพื่อรับรองพระราชอาคันตุกะที่เข้ามาเจริญสัมพันธไมตรีกับไทยในโอกาสต่างๆ การที่ทรงเลือกสร้างที่จังหวัดเชียงใหม่ เนื่องจากมีอากาศเย็นสบาย ภูมิประเทศสวยงาม อีกทั้งเคยเป็นเมืองหลวงมาก่อน ผู้คนพลเมืองยังดำรงรักษาจารีตขนบธรรมเนียม ประเพณีอันดีงามไว้

พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์ มีลักษณะเป็นแผนผังแบบเรือนไทยภาคกลางที่เรียกว่า “เรือนหมู่” มีรูปแบบสถาปัตยกรรมเป็นไทยประเพณีประยุกต์ ก่ออิฐถือปูน ยกพื้นสูงหลังคาทรงไทย ภายในประกอบไปด้วยท้องพระโรง ห้องเสวย ห้องบรรทม และห้องสรง และส่วนที่ประทับสำหรับพระราชอาคันตุกะ โดยมีเฉลียงใหญ่ และพลับพลาหอนกเป็นที่ประทับทอดพระเนตรทัศนียภาพของเมืองเชียงใหม่ ชั้นบนเป็นที่ประทับ ชั้นล่างเป็นที่อยู่ของมหาดเล็ก และคุณข้าหลวง ออกแบบแปลนโดยหม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร สถาปนิกพิเศษ กรมศิลปากร ออกแบบรูปด้านโดยหม่อมราชวงศ์ มิตรารุณ เกษมศรี และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สำนักงานทรัพย์สิน ส่วนพระมหากษัตริย์ดำเนินการก่อสร้างโดยมีหม่อมเจ้า สมัยเฉลิม กฤดากร เป็นผู้อำนวยการก่อสร้าง หม่อมราชวงศ์มิตรารุณ เกษมศรี และนายประดิษฐ์ ยุวพุกกะ จากกองสถาปัตยกรรม กรมศิลปากรเป็นผู้ช่วย และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พลเอกหลวงกัมปนาท แสนยากร องคมนตรี เป็นผู้แทนพระองค์ ในการวางศิลาฤกษ์พระตำหนักเมื่อ วันพฤหัสบดีที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2504 เวลา 10 นาฬิกา 49 นาที การก่อสร้างพระตำหนักใช้เวลา 5 เดือนก็แล้วเสร็จ จากนั้น ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หม่อมราชวงศ์มิตรารุณ เกษมศรี เป็นทั้งสถาปนิก และมัณฑนากรออกแบบ ตกแต่ง ภายในพระตำหนัก ทั้งในส่วนที่ประทับและส่วนที่ใช้รับรองพระราชอาคันตุกะทั้งหมด โดยออกแบบให้เป็นแบบไทยประยุกต์ ดัดแปลงให้เหมาะสมกับการใช้แบบสากลมากขึ้น 
พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์นอกจากจะเป็นที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชและพระบรมวงศานุวงศ์แล้วยังมีพระราชอาคันตุกะจากต่างประเทศอีกหลายพระองค์เช่น
สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 9 แห่งเดนมาร์ก และ อิงกริดแห่งสวีเดน สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กแห่งเดนมาร์ก เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. ๒๕๐๕
สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ และเจ้าฟ้าชายแบร์นฮาร์ดแห่งเนเธอร์แลนด์ จากประเทศเนเธอร์แลนด์ 
สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงแห่งเบลเยียม และสมเด็จพระราชินีฟาบิโอลาแห่งเบลเยียม แห่งประเทศเบลเยี่ยม
คุ้มท่าเจดีย์กิ่ว

คุ้มท่าเจดีย์กิ่ว หรือ คุ้มเจดีย์กิ่ว หรือ คุ้มเจดีย์งาม หรือ วังท่าเจดีย์กิ่ว เดิมตั้งอยู่บริเวณถนนวิชยานนท์ เป็นหนึ่งในคุ้มหลวงของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่องค์สุดท้าย ภายหลังได้ตกเป็นมรดกของเจ้าบัวทิพย์ ณ เชียงใหม่ พระธิดา ซึ่งน้อมเกล้าฯ ถวายให้เป็นที่ประทับของเจ้าดารารัศมี พระราชชายา เมื่อเสด็จมาประทับนครเชียงใหม่เป็นการถาวร และยังเป็นที่ประดิษฐานพระศพเจ้าดารารัศมี เมื่อคราบำเพ็ญพระราชกุศล

ที่เรียกว่า "คุ้มท่าเจดีย์กิ่ว" ก็เพราะตัวคุ้มตั้งอยู่ใกล้กับเจดีย์กิ่ว (หรือ "เจดีย์ขาว") ประกอบกับตั้งอยู่ริมแม่น้ำปิง จึงมีชื่อดังกล่าว

ต่อมาคุ้มหลวงแห่งนี้ถูกขายต่อให้กับชู โอสถาพันธุ์ (เถ้าแก่โอ้ว) ในปี พ.ศ. 2488 ถูกรื้อถอนเพื่อพัฒนาเป็นตลาดนวรัฐ (หรือ กาดเจ็กโอ้ว) เมื่อปี พ.ศ. 2500 ส่วนหนึ่งก็เพราะคุ้มหลวงเองได้ทรุดโทรมลงตามกาลเวลา ปัจจุบันใช้เป็นสถานกงสุลอเมริกันประจำจังหวัดเชียงใหม่