seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ไก่เถื่อน

ไก่เถื่อน หรือ ไก่ป่า เป็นสกุลของสัตว์ปีกที่บินไม่ได้ ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae) สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Gallus" ซึ่งเป็นภาษาละตินที่หมายถึง "ไก่ตัวผู้"

ไก่เถื่อน มีลักษณะสำคัญแตกต่างจากไก่สกุลอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกัน คือ บนหัวมีหงอนที่เป็นเนื้อไม่ใช่ขน มีเหนียงทั้ง 2 ข้างห้อยลงมาที่โคนปากและคาง ที่บริเวณใบหน้าและคอเป็นหนังเกลี้ยงไม่มีขน ขนตามลำตัวมีสีสันสวยงาม ขนหางตั้งเรียงกันเป็นสันสูงตรงกลาง มีขนหาง 14-16 เส้น เส้นกลางยาวปลายแหลมและอ่อนโค้ง ที่แข้งมีเดือยแหลมข้างละอันเป็นอาวุธที่ใช้ในการป้องกันตัว มีความแตกต่างระหว่างเพศชัดเจน โดยตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้และขนมีสีไม่ฉูดฉาดเท่าตัวผู้ แข้งไม่มีเดือย หงอนและเหนียงมีขนาดเล็กเห็นชัดเจน

พบกระจายพันธุ์ในทวีปเอเชีย ตั้งแต่ทวีปยูเรเชีย จนถึงอนุทวีปอินเดีย, เอเชียอาคเนย์ และภาคใต้ของจีน เช่น มณฑลยูนนาน โดยพบทั้งผืนแผ่นดินใหญ่และส่วนที่เป็นเกาะหรือหมู่เกาะ

ไก่ในสกุลนี้ ถือได้ว่าเป็นไก่ที่ผูกพันกับมนุษย์มาอย่างยาวนาน โดยมีหลักฐานว่ามนุษย์ได้นำไก่ในสกุลนี้มาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงในครัวเรือน เพื่อการบริโภคเป็นเวลานานกว่า 4,000 ปีมาแล้วในยุคเมโสโปเตเมีย หรือในสมัยสุโขทัย ในประวัติศาสตร์ไทย การล่าไก่ป่าถือเป็นวิถีการดำรงชีวิตอย่างหนึ่งของผู้คนในสมัยนั้น ก่อนที่จะมีการพัฒนาสายพันธุ์จนมาเป็นไก่บ้านอย่างในปัจจุบัน และในส่วนการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามและความเพลินเพลินก็พัฒนามาเป็นไก่แจ้หรือไก่ชน ที่มีการจิกตีกันเป็นการละเล่นในหลายวัฒนธรรม

ถูกแบ่งออกเป็น 4 ชนิด โดยจำแนกตามลักษณะสีขนและถิ่นที่พบกระจายพันธุ์
จิ้งจกดิน

จิ้งจกดิน () สัตว์เลื้อยคลานสกุลหนึ่ง ในวงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก (Gekkonidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Dixonius"

โดยตั้งชื่อมาจาก เจมส์ อาร์. ดิกสัน นักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกแห่งมหาวิทยาลัยเทกซัสเอแอนด์เอ็ม

จัดเป็นสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก มักจะหากินอยู่ตามพื้นดิน, กองหิน, โคนต้นไม้, ตอไม้ รวมถึงผาหินในระดับต่ำ หากินในเวลากลางคืน ตอนกลางวันมักจะซ่อนตัวตามซอกหิน, โพรงไม้ หรือกองใบไม้เหนือพื้นดิน วางไข่ครั้งละ 2 ฟอง พบได้ทั้งในป่าและรวมถึงในตัวเมือง เช่น สวนสาธารณะ

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในประเทศไทย และประเทศเพื่อนบ้าน เ่ช่น กัมพูชา, เวียดนาม

แบ่งออกเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ดังนี้
อักษรไกถี

อักษรไกถี (कैथी), หรืออักษรกยถี หรืออักษรกยัสถี เป็นชื่อของอักษรที่เคยใช้ในอินเดียเหนือสมัยโบราณ โดยเฉพาะบริเวณที่ต่อมาจะเป็นจังหวัดตะวันตกเฉียงเหนือ อวัธ และ พิหาร ซึ่งเคยใช้เป็นตัวอักษรในทางกฎหมาย การบริหาร และบันทึกส่วนตัว

ชื่อของอักษรไกถีได้มาจากคำว่า กยัสถะ ซึ่งเป็นกลุ่มทางสังคมในอินเดีย ชุมชนกยัสถะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเจ้านครรัฐและรัฐบาลอาณานิคมในอินเดียเหนือ อักษรจึงมีชื่อว่าอักษรไกถี

เอกสารที่เขียนด้วยอักษรไกถิที่ตรวจสอบได้พบตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 21 อักษรนี้ใช้มากในสมัยจักรวรรดิโมกุล ในราว พ.ศ. 1933 ในสมัย บริติชราช อักษรนี้เป็นอักษรทางการในศาลของพิหาร ซึ่งนิยมใช้อักษรไกถีมากกว่าอักษรเทวนาครี แต่ต่อมา ความนิยมใช้ได้ลดลง
จุดแมคเบอร์เนย์

จุดแมคเบอร์เนย์ () เป็นชื่อของตำแหน่งหนึ่งบนหน้าท้องบริเวณด้านขวาล่างของหน้าท้อง อยู่บนตำแหน่ง 1/3 ของเส้นที่ลากจาก ASIS ไปยังสะดือ สัมพันธ์กับตำแหน่งของไส้ติ่งในคนส่วนใหญ่ โดยเป็นจุดของฐานของไส้ติ่งบริเวณที่แยกออกมาจากลำไส้ใหญ่ส่วนต้น

อาการกดเจ็บบริเวณจุดแมคเบอร์เนย์หรืออาการแสดงของแมคเบอร์เนย์ () เป็นอาการแสดงของโรคไส้ติ่งอักเสบ
สิงโตมาไซ

สิงโตมาไซ หรือ สิงโตแอฟริกาตะวันออก (; ) เป็นชนิดย่อยของสิงโตชนิดหนึ่งในทวีปแอฟริกา

พบกระจายพันธุ์ในแถบแอฟริกาตะวันออก โดยชนิดต้นแบบได้รับการอธิบายว่ามาจาก "นิวเบีย" รวมถึงชนิดย่อยที่เคยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "massaica" ซึ่งได้รับการอธิบายไว้ในขั้นต้นจากดินแดนแทนกันยีกาในแอฟริกาตะวันออก

สิงโตมาไซมีช่วงขาที่เรียวยาว แลดูปราดเปรียวและช่วงหลังโค้งน้อยกว่าสิงโตชนิดย่อยอื่น ๆ ตัวผู้มีกระจุกขนปานกลางบนข้อเข่าและขนแผงคอจะขึ้นไม่เต็ม แต่จะมีลักษณะเสยไปด้านหลังเหมือนผมที่ถูกหวี

ตัวผู้มีขนาดโดยทั่วไป 2.5-3.0 เมตร (8.2-9.8 ฟุต) รวมถึงหาง ตัวที่ยังไม่โตเต็มที่มักจะมีขนาดเล็กเพียง 2.3-2.6 เมตร (7.5-8.5 ฟุต) น้ำหนักตัวผู้อยู่ระหว่าง 145-205 กิโลกรัม (320-452 ปอนด์) และตัวเมียอยู่ที่ 100-165 กิโลกรัม (220-364 ปอนด์) มีความสูงตั้งแต่ปลายตีนถึงช่วงไหล่ของทั้งสองเพศอยู่ที่ 0.9-1.10 เมตร (3.0-3.6 ฟุต)

สิงโตมาไซตัวผู้ป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีถึงลักษณะของประเภทแผงคอ การพัฒนาแผงคอสัมพันธ์กับอายุ ตัวที่มีอายุมากกว่ามีแผงคอกว้างขวางมากขึ้นกว่าตัวที่อายุน้อยกว่า และแผงคอยังคงยาวไปได้ถึงอายุ 4-5 ปี ตัวผู้จะกลายเป็นสิงโตตัวเต็มวัยได้จากการผสมพันธุ์ ตัวผู้ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่สูงกว่า 800 เมตร (2,600 ฟุต) มีแผงคอที่ใหญ่และกว้างกว่าสิงโตที่พบในแถบที่ราบลุ่มและอบอุ่นของทางตะวันออกและทางตอนเหนือของเคนยา ซึ่งพบว่ามีแผงคอที่ไม่สมบูรณ์และมีลักษณะบ่งบอกถึงทางเพศที่ไม่เต็มที่อีกด้วย.
เกาะตะรุเตา

เกาะตะรุเตา เป็นเกาะหลัก เกาะใหญ่ที่สุดในอุทยานแห่งชาติตะรุเตา ซึ่งประกอบด้วยเกาะน้อยใหญ่จำนวน 51 เกาะ ตั้งอยู่ในทะเลอันดามัน บริเวณช่องแคบมะละกา มหาสมุทรอินเดีย ในท้องที่อำเภอละงู จังหวัดสตูล ด้านใต้ของเขตอุทยานแห่งชาติตะรุเตา ห่างจากเกาะลังกาวี ของมาเลเซีย เพียง 4.8 กิโลเมตร รวมทั้งพื้นที่บนเกาะและทะเลประมาณ 931,250 ไร่ หรือ 1,490 ตารางกิโลเมตร

คำว่า "ตะรุเตา" เป็นภาษามลายู เพี้ยนมาจากคำว่า ตือโละตาวาร์ (Teluk Tawar) แปลว่า "อ่าวจืด" หรือ "อ่าวน้ำจืด" เพราะบนเกาะแห่งนี้เป็นเกาะที่เดียวที่มีธารน้ำจืดอยู่ด้วย

ในทางประวัติศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2479 มีการประกาศพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นโจรผู้ร้าย กรมราชทัณฑ์จึงหาสถานที่ที่มีภูมิประเทศเหมาะสม ซึ่งในที่สุดได้เลือกเกาะตะรุเตาและจัดตั้งขึ้นเป็นทัณฑสถาน โดยเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 กลุ่มบุกเบิกของกรมราชทัณฑ์ ภายใต้การนำของขุนพิธานทัณฑทัย ได้ขึ้นสำรวจเกาะตะรุเตาบริเวณอ่าวตะโละอุดังและอ่าวตะโละวาว เพื่อจัดทำเป็นทัณฑสถาน โดยฟันฝ่าอุปสรรคทางธรรมชาตินานัปการเป็นเวลา 11 เดือน งานบุกเบิกจึงสิ้นสุดลง หลังจากเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2481 เกาะตะรุเตาก็เป็นทัณฑสถานและเป็นนิคมฝึกอาชีพของนักโทษเด็ดขาด และนักโทษผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตหวงห้ามที่ดินบนเกาะนี้ เพื่อประโยชน์แก่การราชทัณฑ์โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 56 หน้า 566 ลงวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 ปลายปี พ.ศ. 2482 รัฐบาลได้ส่งนักโทษการเมืองจากคดีกบฏบวรเดช (พ.ศ. 2476) และกบฏนายสิบ (พ.ศ. 2478) จำนวน 70 นาย มายังเกาะตะรุเตาซึ่งถูกกักบริเวณไว้ที่อ่าวตะโละอุดัง โดยจำนวนนักโทษทั้งหมดมีราว 4,000 คน

ในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา (พ.ศ. 2484-2488) เกาะตะรุเตาถูกตัดขาดออกจากแผ่นดินใหญ่ เกิดปัญหาขาดแคลนอาหาร ยา และเครื่องใช้ต่าง ๆ ต้นปี พ.ศ. 2487 ผู้คุมนักโทษได้ทำตัวเป็นโจรสลัดเข้าปล้นสะดมเรือบรรทุกสินค้าชาวไทยและต่างประเทศที่แล่นแผ่นไปมา ในที่สุดรัฐบาลไทยและทหารอังกฤษได้เข้าปราบโจรสลัดเกาะตะรุเตาสำเร็จเมื่อปี พ.ศ. 2489 และอีกสองปีต่อมากรมราชทัณฑ์ จึงได้ยกเลิกนิคมฝึกอาชีพตะรุเตาในที่สุด

ต่อมาในปี พ.ศ. 2516 จึงได้มีการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติทางทะเลในที่สุด
สถานีอิสรภาพ

สถานีอิสรภาพ () เป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ส่วนต่อขยายหัวลำโพง-บางแค ซึ่งโครงการอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง โดยเป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินสถานีแรกและสถานีเดียวของสายเฉลิมรัชมงคลที่มีเขตที่ตั้งอยู่ที่ฝั่งธนบุรี ในแนวตัดขวางกับถนนอิสรภาพ บริเวณซอยอิสรภาพ 36 สถานีนี้เป็นสถานีสุดท้ายของส่วนต่อขยายหัวลำโพง-บางแค ที่เป็นสถานีใต้ดิน ก่อนยกระดับเข้าสู่สถานีท่าพระต่อไป อีกทั้งยังเป็นสถานีที่เชื่อมต่อไปยังอุโมงค์ลอดใต้เแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อข้ามไปฝั่งพระนคร คือ สถานีสนามไชย อีกด้วย

ในแนวตัดขวางใต้ ถนนอิสรภาพ ระหว่างซอยอิสรภาพ 23 จนถึงซอยอิสรภาพ 34 ในพื้นที่แขวงวัดท่าพระ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร

สถานีอิสรภาพเป็นสถานีเดียวที่การออกแบบตัวสถานีจะไม่ใช้ลักษณะการออกแบบเดียวกับสถานีใต้ดินก่อนหน้า (วัดมังกร สามยอด และสนามไชย) เช่นการก่อสร้างอาคารเพื่อใช้เป็นทางเข้า การทำลวดลายบนฝ้าเพดาน หรือการตกแต่งโดยละเอียดของสถานี ซึ่งการออกแบบสถานีอิสรภาพจะเน้นลักษณะการออกแบบตัวสถานีแบบเดียวกับสถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลในปัจจุบัน แต่เปลี่ยนโทนสีในการตกแต่งให้เป็นสีทองเป็นหลัก และมีการนำรูปหงส์ ที่เป็นสัตว์สิริมงคลและศักดิ์สิทธิ์ และยังเป็นสัญลักษณ์ของวัดหงส์รัตนารามราชวรวิหารมาปรับใช้ในการออกแบบ เพื่อสื่อให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ของพื้นที่

ตราสัญลักษณ์สถานีเป็นรูปหงส์ เพื่อสื่อถึงตราสัญลักษณ์ประจำของวัดหงส์รัตนารามราชวรวิหาร และใช้สีทองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อถึงความเป็นสิริมงคลและเป็นสีที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์

เป็นชานชาลาแบบเกาะกลาง (Station with Central Platform) แบ่งเป็น 4 ชั้น ประกอบด้วย
สิทธิสตรีในกัมพูชา

สตรีในกัมพูชามีภาพลักษณ์เช่นเดียวกับอัปสราในนครวัดคือมีรอยยิ้มสุภาพ นอกจากนั้น ภาพลักษณ์ของสตรีในอุดมคติยังได้จากนิทานพื้นบ้าน Srey Kroup Leakhnak ในชนบท หญิงกัมพูชามีบทบาทในการดูแลบ้าน เป็นผู้ดูแลสมาชิกในครอบครัวและการเงิน รักษาพรหมจรรย์จนกว่าจะแต่งงาน เป็นภรรยาที่ซื่อสัตย์ เป็นที่ปรึกษาและผู้ให้บริการแก่สามี อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน หญิงกัมพูชาก้าวพ้นจากโลกในครอบครัว เข้ามาสู่การทำงานนอกบ้านและโลกทางการเมืองมากขึ้น

เมื่อสงครามกลางเมืองกัมพูชาสิ้นสุดลง กัมพูชาประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานชาย ทำให้หญิงมีบทบาทในการทำงานมากขึ้น ภายใต้กฎหมายของกัมพูชา หญิงที่ทำงานจะได้ค่าแรงเช่นเดียวกับชาย แต่ในความเป็นจริงยังมีหญิงที่ได้ค่าแรงต่ำกว่าชายอยู่ ในช่วง พ.ศ. 2533 มีการอพยพเข้ามาทำงานในเมืองมากขึ้น

หญิงมีบทบาทในศาสนาพุทธและการเข้าร่วมพิธีกรรมและงานเฉลิมฉลองทางศาสนา หญิงที่มีอายุมากหรือเป็นหม้ายมักบวชชี
ใน พ.ศ. 2547 มีสตรีกัมพูชา 45% ที่รู้หนังสือและมีเพียง 16% ที่จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น สาเหตุที่ทำให้เด็กหญิงในกัมพูชามีการศึกษาน้อยมีหลายประการ เช่น ต้องเลี้ยงน้องอยู่กับบ้าน ทำงานบ้าน หรือโรงเรียนอยู่ไกลเกินไป แต่แนวโน้มการศึกษาของหญิงในกัมพูชากำลังเพิ่มขึ้น ใน พ.ศ. 2547 20% ของผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเป็นผู้หญิง
ก่อน พ.ศ. 2523 หญิงกัมพูชาที่มีบทบาททางการเมืองมีน้อยมาก แต่หลังจาก พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา มีหญิงเข้าร่วมในการเมืองและองค์ต่างๆมากขึ้นเพื่อเคลื่อนไหวเกี่ยวกับสิทธิสตรี ใน พ.ศ. 2537 สมาชิกสมัชชาแห่งชาติเป็นหญิง 10% สมาชิกสภาระดับชุมชนเป็นหญิง 8%.
สถานะทางกฎหมายในกัมพูชา ระบุว่าชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกัน หญิงมีสิทธิในการหย่าร้างได้ง่าย
โสเภณีในกัมพูชาเกี่ยวข้องกับผู้หญิงระดับล่างและหญิงจากเวียดนาม มีความเชื่อมโยงกับขบวนการค้ามนุษย์ในประเทศไทย การแพร่หลายของโสเภณีทำให้เกิดการแพร่ระบาดของโรคเอดส์
ในชนบท หญิงมักพบปัญหาความรุนแรงเพราะมีการศึกษาต่ำ จึงปกป้องตัวเองได้น้อยจากอาชญากรรม การข่มขืน ความไม่เท่าเทียมทางเพศง

หญิงวัยรุ่นในปัจจุบันในกัมพูชาได้รับอิทธิพลจากตะวันตกมาก หญิงกัมพูชาโดยเฉพาะในพนมเปญดื่มแอลกอฮอล์มากขึ้น มักมีปัญหาความขัดแย้งในครอบครัว มีเพื่อนชายมาก
โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา

โรงพยาบาลมหาราชนครนครราชสีมา ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลนครนครราชสีมา ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2452 เป็นโรงพยาบาลศูนย์ประจำจังหวัดนครราชสีมา
เป็นโรงพยาบาลศูนย์ในภูมิภาคที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข มีจำนวนเตียงรองรับผู้ป่วยได้ 1,680 เตียงตั้งอยู่เลขที่ 49 ถนนช้างเผือก ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 136 ไร่ 82 ตารางวา โดยมีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
อิงเกมาร์ โยฮันสัน

อิงเกมาร์ โยฮันสัน (Ingemar Johansson) นักมวยสากลชาวสวีเดนคนแรกที่ได้ครองแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวท เกิดเมื่อ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2475 ที่เมืองโกเตเลอร์ในสวีเดน 
โยฮันสัน เริ่มจากการชกมวยสากลสมัครเล่น ได้เหรียญเงินในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2495 จากนั้นจึงหันมาชกมวยสากลอาชีพ โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2495 ชนะน็อค โรเบิร์ต แม็ตสัน ยก 4 และชกชนะรวดมาตลอดจนได้ครองแชมป์ทวีปยุโรปรุ่นเฮฟวี่เวทเมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2499 ชนะน็อค ฟรานเซสโก ดาร์วิคชี ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทกับฟลอยด์ แพตเตอร์สัน

การชกครั้งนั้นเกิดขึ้นเมื่อ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2502 และการชกจบลงอย่างพลิกความคาดหมายเมื่อโยฮันสันเป็นฝ่ายชกแพตเตอร์สันลงไปให้กรรมการนับสิบแค่ยกที่สามเท่านั้น ทำให้โยฮันสันกลายเป็นแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทคนแรกของสวีเดน แพตเตอร์สันขอแก้มืออีกครั้ง โดยการชกแก้มือมีขึ้นเมื่อ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2503 ในยกแรกโยฮันสันเกือบจะชกแพตเตอร์สันลงไปนับได้อีก แต่แพตเตอร์สันใช้ประสบการณ์ประคองตัวรอดไปได้ ก่อนที่แพตเตอร์สันจะเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 5 ได้แชมป์โลกคืนไป ทั้งคู่ได้ชกล้างตากันอีกครั้งเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2504 คราวนี้ แพตเตอร์สันเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 6
หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ โยฮันสันขึ้นชกชนะอีก 2 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ยุโรปรุ่นเฮฟวี่เวทเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2505 ชนะน็อค ดิค ริชาร์ดสัน ยก 8 ได้ครองแชมป์อีกครั้งหนึ่ง แต่ใน พ.ศ. 2506 โยฮันสันขึ้นชกชนะคะแนนไบรอัน ลอนดอนอีกครั้งเดียวเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2506 จากนั้นก็แขวนนวมไป

โยฮันสันเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2552 เขาแต่งงานและหย่าถึงสองครั้ง มีบุตรธิดารวม 5 คน
โรงพยาบาลค่ายสุรนารี

โรงพยาบาลค่ายสุรนารี เป็นโรงพยาบาลประจำกองทัพภาคที่ 2 ค่ายสุรนารี จังหวัดนครราชสีมา ในสังกัดกองทัพบก
http://www.fsh.mi.th
แก๊งม่วนป่วนไทยแลนด์

แก๊งม่วนป่วนไทยแลนด์ (; ) เป็นภาพยนตร์ตลกที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2555 กำกับโดยนักแสดงตลกชาวจีน สวี่ เจิง ถ่ายทำที่กรุงเทพมหานครและจังหวัดเชียงใหม่ เปิดตัวครั้งแรกในประเทศจีนเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2555 และประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง ทำรายได้ถึง 129 ล้านเหรินหมินปี้ในสามวันแรก และ 295 ล้านเหรินหมินปี้ในหนึ่งสัปดาห์ ทำสถิติเป็นหนังจีนที่เปิดตัวสูงสุดตลอดกาลในจีนแผ่นดินใหญ่ (ก่อนที่ถูกทำลายสถิติลงในเดือนกรกฎาคมปี พ.ศ. 2557 จากเรื่อง "Monster Hunt" และภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง "")

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของเรื่อง "Lost on Journey" (2010) ภาพยนตร์มีมุกตลกจำนวนมาก และภาพยนตร์นี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับชาวจีนให้เข้ามาท่องเที่ยวในประเทศไทยอย่างต่อเนื่องเป็นจำนวนมาก

นักวิจัยชาวจีน ฉือลัง (สวี่ เจิง) คิดค้นสารเคมีที่ทำให้น้ำมัน (ในสภาพของเหลวที่อุณหภูมิห้อง) ขยายตัวมีปริมาตรเพิ่มขึ้นมากกว่าปริมาณสารเคมีที่เติมลงไปได้สำเร็จ เขาต้องเซ็นสัญญาข้อตกลงธุรกิจกับผู้ถือหุ้นใหญ่ในบริษัท ที่จะทำให้ฉือลังมีสิทธิในสารเคมี และจะได้รับการอนุมัติงบประมาณมาพัฒนาสารเคมีชนิดนี้ต่อไปอีก ในขณะนั้นตัวผู้ถือหุ้นใหญ่กำลังพักผ่อนอยู่ที่เชียงใหม่ เขาจึงเดินทางจากจีนมาเซ็นสัญญานี้ที่เชียงใหม่ บนเครื่องบินฉือลังได้พบกับหวังเป่า (หวัง เป่าเฉียง) ที่มาเที่ยวเมืองไทย

เมื่อฉือลังมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิ เขาพบว่าเก๋าป๋อ (หวง ป๋อ) ผู้ร่วมงานวิจัยสารเคมี ได้มาถึงประเทศไทยแล้วเช่นกัน และกำลังติดตามไล่ล่าตนเพื่อขัดขวางการเซ็นสัญญา และจะแย่งเซ็นสัญญาแทน เพื่อให้ได้สิทธิในการนำผลงานนี้ไปขายให้บริษัทของฝรั่งเศส ระหว่างที่ฉือลังอยู่ในเมืองไทยได้มีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นจนทำให้ทั้งฉือลังและหวังเป่าต้องเดินทางไปด้วยกันในเมืองไทย ในขณะเดียวกันก็ต้องรีบไปเซ็นสัญญานี้ที่เชียงใหม่ให้ได้ก่อนเก๋าป๋อ ทั้งฝ่ายฉือลังและฝ่ายเก๋าป๋อได้พบเจอกันและได้ต่อสู้กันเป็นระยะ

จนในที่สุด ฝ่ายฉือลังกับหวังเป่า และฝ่ายเก๋าป๋อ เดินทางไปถึงเอกสารพร้อมกัน ฉือลังและเก๋าป๋อต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงเอกสาร ส่วนหวังเป่าถูกต่อสู้โดยนักมวยไทยที่เก๋าป๋อพามาด้วย ในที่สุดหวังเป่าสามารถเอาชนะนักมวยไทยไปได้ เก๋าป๋อเป็นฝ่ายได้เปิดเอกสารดูก่อน แต่เมื่อจะเซ็นกลับพบว่าสัญญาข้อตกลงนี้กำหนดให้ทั้งฉือลังและเก๋าป๋อต้องเซ็นร่วมกัน ฉือลังตัดสินใจไม่ร่วมเซ็นสัญญา และฉีกเอกสารสัญญาทิ้ง ทำให้เก๋าป๋อไม่สามารถนำผลงานสารเคมีไปขายได้

ในตอนท้ายของเรื่อง ฉือลังเดินทางกลับจีนไปขอคืนดีกับภรรยาที่ตั้งท่าจะฟ้องหย่าเขาก่อนหน้านี้ หวังเป่าได้เดินทางกลับจีนเช่นกัน ส่วนฝ่ายเก๋าป๋อนั้นยังติดค้างอยู่ในเมืองไทยเนื่องจากหนังสือเดินทางของเก๋าป๋อนั้นถูกหวังเป่าลักไปในช่วงระหว่างการไล่ล่า และหวังเป่านำติดกลับไปจีนด้วย
ปลาชะโอน (สกุล)

ปลาชะโอน หรือ ปลาสยุมพร เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนังจำพวกหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Ompok" (/ออม-พ็อก/)

มีลักษณะสำคัญคือ นัยน์ตามีเยื่อใส ๆ คลุม โดยที่เยื่อนี้ติดกับขอบตา ปากแคบและเฉียงขึ้นด้านบน มุมปากยื่นไม่ถึงนัยน์ตา ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 3-4 ก้าน มีหนวด 2 คู่ ที่ริมปากบน 1 คู่ และที่คาง 1 คู่ ฟันที่กระดูกเพดาปากชิ้นล่างมีสองกลุ่มแยกจากกันเห็นได้ชัด ครีบท้องมีก้านครีบแขนง 7-8 ก้าน

พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำของอนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

จำแนกออกได้ ดังนี้
วินัย ดะห์ลัน

รองศาสตราจารย์ วินัย ดะห์ลัน เป็น กรรมการในคณะกรรมการสภาการศึกษา กรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านสังคม ใน รัฐบาล พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา ผู้อำนวยการและผู้ก่อตั้งศูนย์วิทยาศาสตร์ฮาลาล จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อีกทั้งยังเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปประเทศ ด้านการศึกษา พ.ศ. 2558 หัวหน้าศูนย์วิจัยวิทยาลิพิดและไขมัน คณะสหเวชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และประธานหลักสูตรบัณฑิตศึกษานานาชาติ สาขาอาหารและโภชนาการ คณะสหเวชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ปัจจุบัน วินัย ดะห์ลัน เป็น รองศาสตราจารย์ ระดับ 9 มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฝึกอบรมทางวิทยาศาสตร์ โดยมีผลงานวิจัยที่ผ่านการตีพีมพ์มากกว่า 30 บทความทั้งในประเทศและระดับนานาชาติ รวมถึงบทความทางวิทยาศาสตร์และโภชนาการ มากกว่า 2 พันชิ้น และงานเขียนในนิตยสารรายสัปดาห์ 3 ฉบับติดต่อกันมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 วินัย ดะห์ลัน เป็นหนึ่งใน 500 มุสลิมจากทั่วโลกที่มีชื่อปรากฏในทำเนียบมุสลิมที่มีอิทธิพลต่อโลกมากที่สุดสามปีติดต่อกันและเป็นหนึ่งใน 16 มุสลิมจากทั่วโลกและมุสลิมไทยคนเดียวที่มีผลงานด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีส่งผลกระทบต่อโลก

หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ และเป็น กรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านสังคม

ประวัติการศึกษา

วินัย ดะห์ลัน มีเชี่ยวชาญในด้านลิพิดวิทยา, ชีวเคมีทางการแพทย์, วิทยาศาสตร์ฮาลาล
อาซูมิโนะ

อาซูมิโนะ () เป็นเมืองในจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น สถาปนาเป็นเมืองขึ้นในปี ค.ศ. 2005 จากการยุบรวมตำบลอากาชินะ ตำบลโฮตากะ ตำบลโทโยชินะ หมู่บ้านโฮริงาเนะ และหมู่บ้านมิซาโตะขึ้นเป็นเมือง ในปี ค.ศ. 2009 มีประชากรทั้งสิ้น 99,307 คน
ชิโนะ

ชิโนะ () เป็นเมืองในจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น สถาปนาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1958 ในปี ค.ศ. 56,082 มีจำนวนประชากร 56,082 คน
ทางด่วนชูโอ

ทางด่วนชูโอ () เป็นทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึงในประเทศญี่ปุ่น ดำเนินงานโดยบริษัททางด่วนนิปปอนกลาง เริ่มต้นตั้งแต่เขตซุงินะมิ โตเกียว ถึงเมืองโคะมะกิ ในจังหวัดไอชิ

ทางด่วนชูโอ เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1967 มีขนาด 4 ช่องจราจร และมีความยาวทั้งสิ้น 366.8 กม แบ่งเป็นช่วงเส้นทางหลัก 344.9 กม และช่วงเส้นทางคะวะงุชิโกะ 21.9 กม
รายพระนามและรายนามผู้ปกครองร่วมแห่งอันดอร์รา

รายพระนามผู้ปกครองร่วมแห่งอันดอร์รา ซึ่งเป็นประมุขของราชรัฐอันดอร์รา
เกง วันสัก

เกง วันสัก (Keng Vannsak; ภาษาเขมร: កេង វ៉ាន់សាក់) เป็นนักวิชาการและนักเขียนชาวกัมพูชา เขาเป็นผู้ประดิษฐ์คีย์บอร์ดสำหรับการพิมพ์ภาษาเขมร เป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงทั้งเรื่องสั้นและกวีนิพนธ์ ผลงานทางวรรณกรรม มีทั้งบทละคร ได้แก่ เนื้อไม่ได้กินแต่เอากระดูกแขวนคอ อินทิตโคโลต กวีนิพนธ์ เช่น ใจสาว ขอให้เขมรอยู่รอด อาตัวอาเตีย งานวิชาการเช่น สัทอักษรเขมร เขาได้ลี้ภัยในปารีสนับตั้งแต่ พ.ศ. 2518 จนเสียชีวิตเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2551
วันสัก เกิดเมื่อ พ.ศ. 2468 ในจังหวัดกำปงจาม เขาเกิดปีเดียวกับพล พต และเป็นที่ปรึกษาให้พล พตเมื่อพล พตไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส หลังจากที่วันสักจบปริญญาตรีทางด้านปรัชญาเมื่อ พ.ศ. 2499 เขาได้เรียนต่อในปารีสและทำงานเป็นผู้ช่วยทางด้านภาษาเขมรในโรงเรียนแห่งชาติทางด้านภาษาตะวันออกสมัยใหม่ (École nationale des Langues Orientales) นอกจากนั้น เขายังสอนภาษาเขมรในโรงเรียนตะวันออกและแอฟริกันศึกษา มหาวิทยาลัยลอนดอนเป็นเวลาสองปี เขาแต่งงานกับ Suzanne Colleville ชาวฝรั่งเศส

วันสักกลับมายังกัมพูชาใน พ.ศ. 2505 พร้อมกับภรรยา เขามาเป็นครูที่วิทยาลัยสีสุวัตถิ์ในพนมเปญจนถึง พ.ศ. 2511 เขามีความคิดต่อต้านราชวงศ์ ใน พ.ศ. 2505 เขาได้ประดิษฐ์คีย์บอร์ดสำหรับพิมพ์ภาษาเขมร เขาลี้ภัยออกจากกัมพูชาเมื่อเขมรแดงขึ้นครองอำนาจ และอาศัยที่ฝรั่งเศสจนเสียชีวิต
แคปิตอล เกต

แคปิตอล เกต () คือ ตึกระฟ้าแห่งหนึ่งในกรุงอาบูดาบี เมืองหลวงของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โดยสร้างติดกับศูนย์นิทรรศการแห่งชาติอาบูดาบี มีความสูง 160 เมตร (520 ฟุต) และมีจำนวน 35 ชั้น ตึกแห่งนี้มีลักษณะพิเศษคือ มีพื้นที่ลาดเอียงไปทางทิศตะวันตก 18 องศา ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนามหอเอนแห่งอาบูดาบี เจ้าของและผู้พัฒนาแคปิตอล เกต คือ บริษัทนิทรรศการแห่งชาติอาบูดาบี

แคปิตอล เกต มีความลาดเอียงถึง 5 เท่าของหอเอนปิซ่า ประเทศอิตาลี ขณะที่หอเอนเมืองปีซ่าแห่งอิตาลี เอียงไปทางตะวันตก 4 องศา ใน ค.ศ. 2010 กินเนสส์บุ๊กเวิลด์เรคคอร์ด ให้การรับรองว่าแคปิตอล เกต คือ หอที่สร้างด้วยมือมนุษย์ที่เอนที่สุดในโลก (World’s furthest leaning man-made tower) ตึกแห่งนี้ถูกออกแบบในแนวทแยงมุม เช่นเดียวกับตึก 30 เซ็นต์แมรีแอกซ์ (กรุงลอนดอน) (นครนิวยอร์ก) และสนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง
นิจชิตา จารุวัฒน์

นิจชิตา จารุวัฒน์ หรือนาว นักแสดงและนักร้อง ชาวไทย

นิจชิตา จารุวัฒน์ () หรือนาว เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2532 เป็นนักแสดงและนักร้อง เชื้อชาติไทย สัญชาติไทย จบมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี จากนั้นเข้าศึกษาระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร คณะมนุษยศาสตร์ เอกจิตวิทยา ปัจจุบันสมรสกับ อดิศร อรรถกฤษณ์ (เต๋า) เป็นนักร้องนักแสดงชาวไทยและเป็นอดีตสมาชิกวงดราก้อน ไฟว์ ในค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ หลังจากคบหาดูใจกันมาทั้งหมด 8 ปี , , ปัจจุบัน มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ น้องทะเล

นิจชิตา จารุวัฒน์ ก้าวสู่วงงานบันเทิงจากงานโฆษณาหลายชิ้นได้แก่ โฆษณาปิกโก้, โฆษณาแลคตาซิค, โฆษณาเป็ปซี่, โฆษณาโซฟี เป็นต้น จากนั้นจึงมีผลงานละครชุดเรื่อง ขบวนการสปอร์ตเรนเจอร์ ทางช่อง 3 (พ.ศ. 2549) ซึ่งรับบทเป็น เมย์ หรือเรนเจอร์สีชมพู และต่อมา นิจชิตา จารุวัฒน์ ได้เข้ารับบท ยุ้ย จากภาพยนตร์เรื่อง อนึ่ง คิดถึงเป็นอย่างยิ่ง (พ.ศ. 2552) ทำให้ได้รับรับเชิญในละครเรื่องเทวดาสาธุ ของ บรอดคาซท์ไทยเทเลวิชั่น จำกัด ในตอนรักแท้ และละครเรื่อง 3 ทหารเสือสาว มนต์จันทรา รับบทเป็น ภรรยาภูผา (รับเชิญ) ทางช่อง 3 (พ.ศ. 2556)

นอกจากงานภาพยนตร์และโฆษณาแล้ว นิจชิตา จารุวัฒน์ กำลังมีผลงานด้านดนตรีกับค่าย พีดี มิวสิค(PD music) ในนามของวงพริ้ง จากรวมมิกซ์โปรเจกต์ และเป็นผู้จัดรายการ(ดีเจ) ทางคลื่นวิทยุ PYNK 98 FM และเป็นพิธีกรรายการ Honda Let's have fun, Hi-Ent, Let's go slogan, DriveThrough ของ Chevloret Thailand (พ.ศ.2556) และผลงานโฆษณาล่าสุดคือ AirAsia, Smooth E
ปลาพลวงหิน

ปลาพลวงหิน หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า ปลาพลวง (; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียนที่มีขนาดใหญ่ ลำตัวยาว ด้านข้างแบน มีเกล็ดขนาดใหญ่ หัวเล็ก มีหนวด 2 คู่ อยู่ปากบนและมุมปาก ครีบหางเว้าเป็นแฉกลึก กระโดงหลังค่อนข้างสูงมีก้านแข็ง 1 อัน ครีบหูมีขนาดเล็ก ครีบท้องและครีบก้นมีขนาดใกล้เคียงกัน ลำตัวมีสีน้ำตาล ปนเขียว สีของปลาชนิดนี้ขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อม บางแหล่งอาจจะมีสีน้ำตาลปนดำเข้ม มีแถบสีคล้ำพาดกลางลำตัวตามยาวไปใกล้โคนหาง ด้านท้องสีจาง ขนาดโดยประมาณ 60 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 1.5 เมตร

อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่นับ 100 ตัวขึ้นไป ตามแม่น้ำขนาดใหญ่ที่มีน้ำใสสะอาด เช่น บริเวณแหล่งน้ำเชิงภูเขา หรือตามลำธารน้ำตกต่าง ๆ ทั่วประเทศ

อาหารได้แก่ เมล็ดพืชต่าง ๆ เป็นปลาใหญ่ที่มักไม่มีใครนำมารับประทาน เนื่องจากทานไปแล้วเกิดอาการมึนเมา จึงเชื่อว่าเป็นปลาเจ้า แต่ความจริงแล้ว ปลาชนิดนี้ได้สะสมพิษจากเมล็ดพืชที่รับประทานเข้าไปในร่างกาย เช่นเดียวกับกรณีของปลาบ้า ("Leptobarbus hoevenii") มีการรวบรวมลูกปลาจากธรรมชาติเพื่อขายส่งเป็นปลาสวยงาม

ปลาพลวงหิน มีชื่อเรียกต่างออกไปตามภาษาถิ่นเช่น ภาคเหนือเรียก "ปลาพุง" หรือ "ปลามุง" บางพื้นที่เรียกว่า "ปลาจาด", "ปลายาด" หรือ "ปลาโพ" เป็นต้น และมีชื่อเป็นภาษากะเหรี่ยงว่า "หญาเปอลา"

ในประเทศไทยสถานที่ท่องเที่ยวที่สามารถพบปลาพลวงได้เป็นจำนวนมาก ได้แก่ น้ำตกตาดหลวง จังหวัดน่าน, น้ำตกพลิ้ว และ น้ำตกลำนารายณ์ จังหวัดจันทบุรี, อุทยานถ้ำปลาและอุทยานถ้ำธารลอด จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นต้น
กวางผาจีน

กวางผาจีน หรือ กวางผาจีนถิ่นใต้ () เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกสัตว์กีบคู่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Naemorhaedus griseus" อยู่ในวงศ์ Bovidae

มีรูปร่างหน้าตาคล้ายแพะ มีหูยาว ขนตามลำตัวหยาบและหนามีสีเทาหรือน้ำตาลเทา มีแถบสีดำพาดอยู่กลางหลัง ตัวเมียจะมีสีขนอ่อนกว่าตัวผู้ บริเวณลำคอด้านในมีขนสีอ่อน ริมฝีปากและรอบ ๆ ตาสีขาว เขาสั้นมีสีดำ ตัวผู้จะมีเขาที่หนาและยาวกว่าตัวเมีย มีความยาวลำตัวและหัว 82–120 เซนติเมตร ความยาวหาง 7.5–20 เซนติเมตร ความสูงจากพื้นดินถึงหัวไหล่ 50–60 เซนติเมตร น้ำหนัก 22–32 กิโลกรัม ผสมพันธุ์ในเดือนตุลาคม–ธันวาคม ใช้เวลาตั้งท้องนาน 6–7 เดือน ออกลูกครั้งละ 1–2 ตัว เป็นสัตว์ที่ตื่นตกใจง่าย เมื่อตกใจจะส่งเสียงร้องสั้นและสูงเป็นสัญญานเตือนภัยถึงตัวอื่น ๆ ในฝูง ใช้ประสาทการมองมากกว่าการดมกลิ่นหรือฟังเสียง ซึ่งต่างจากสัตว์กินพืชทั่วไป มักออกหากินตามทุ่งหญ้าโล่งในเวลาก่อนพระอาทิตย์ตกดินจนถึงเวลาเช้าตรู่ กินอาหารได้แก่ หญ้า, ยอดอ่อนของใบไม้, รากไม้ และลูกไม้เปลือกแข็งจำพวกก่อเป็นอาหารหลัก แม้จะอยู่ในเทือกเขาสูง แต่สามารถว่ายน้ำได้ดีเหมือนเลียงผา และเคยมีรายงานว่า เคยลงมากินน้ำและว่ายข้ามแม่น้ำ มีอายุเต็มที่ 11 ปี

มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่ตะวันออกของรัฐสิกขิมและรัฐอัสสัมของอินเดีย ภาคกลางและภาคใต้ของจีน, พม่า, ภาคเหนือของไทยและลาว

มักอาศัยและหากินรวมกันเป็นฝูงตามทุ่งหญ้าบนภูเขาและชะง่อนผาบนเทือกเขาสูง ที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 1,000–4,000 เมตร ฝูง ๆ หนึ่งจะมีสมาชิกประมาณ 4–12 ตัว และแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย คือ:สถานภาพของกวางผาจีน ปัจจุบันเป็นสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์แล้ว ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าสงวนตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ปัจจุบัน พบว่ามีเหลืออยู่เพียงแห่งเดียวที่ดอยม่อนจอง ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อย อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ และ อำเภอสามเงา จังหวัดตาก มีชื่อเรียกของผู้คนในท้องถิ่นว่า ""ม้าเทวดา"" เนื่องจากเป็นสัตว์ที่ลึกลับ หายากมาก และเมื่อพบเห็นตัวก็จะหลบหนีไปด้วยความรวดเร็ว โดยถูกล่าเพราะมีความเชื่อว่าน้ำมันจากกะโหลกของกวางผาจีนมีคุณสมบัติทางยาสมานกระดูกรักษาโรคไขข้ออักเสบได้เหมือนกับของเลียงผา

โดยมีการเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์เพียงแห่งเดียวเท่านั้นในประเทศไทย คือ สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าอมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ โดยทำการเพาะเลี้ยงมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 เริ่มจากพ่อแม่พันธุ์เพียง 2 ตัว ชื่อ "ม่อนจอง" และ"ซีเกมส์" ที่ได้รับมาจากศูนย์ศึกษาธรรมชาติและสัตว์ป่าเชิงดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2555 ได้มีการปล่อยกวางผาจีนที่เพาะขยายพันธุ์ได้สู่ธรรมชาติทั้งหมด 9 ตัว และมีการติดปลอกคอวิทยุเพื่อทำการติดตามศึกษาต่ออีกด้วยกวางผาที่พบในประเทศไทยนั้นเดิมเคยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Naemorhedus caudatus" ซึ่งเป็นกวางผาชนิดที่พบได้ไกลถึงเอเชียตะวันออกเช่น จีน, ญี่ปุ่น และคาบสมุทรเกาหลี รวมถึงบางส่วนในไซบีเรียด้วย ต่อมาเมื่อมีการระบุชนิดเพื่อออกชื่อในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ได้เปลี่ยนไปเป็น "N. griseus" อย่างในปัจจุบัน