seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
พระวิศวกรรม

พระวิศวกรรม หรือเรียกได้อีกหลายชื่อว่า พระวิษณุกรรม, พระวิสสุกรรม, พระเวสสุกรรม หรือ พระเพชรฉลูกรรม เป็น เทวดานายช่างใหญ่ของพระอินทร์ ตามตำนานกล่าวว่า เป็นผู้สร้างเครื่องมือ สิ่งของต่าง ๆ ให้เกิดขึ้น และเป็นแบบอย่างให้กับมนุษย์สืบมา

พระวิศวกรรมรับเทวโองการต่าง ๆจากพระอินทร์ เพื่อสร้าง อุปกรณ์ สิ่งของ อาคาร ต่าง ๆ มากมาย เป็นผู้นำวิชาช่าง มาสอนแก่มนุษย์ นับแต่นั้นมามนุษย์จึงรู้จักการสร้างและใช้งานสิ่งของต่าง ๆ จนมีการพัฒนารูปแบบมาจนถึงปัจจุบันนี้ 
ช่างไทยแขนงต่าง ๆ ให้ความเคารพบูชาพระวิศวกรรมในฐานะครูช่าง หรือเทพแห่งวิศวกรรมของไทย โดยเรามักพบเห็นรูปจำลององค์ท่านได้บ่อย ๆ ตามสถานศึกษาทางช่างทุกสถาบัน โดยนิยมสร้างอยู่สองท่า คือ ท่าประทับนั่งห้อยพระบาท พระหัตถ์ข้างหนึ่งถือ ผึ่ง (จอบสำหรับขุดไม้) และอีกข้างถือ ดิ่ง และท่าประทับยืนมือขวาถือไม้เมตรหรือไม้วา มือซ้ายถือลูกดิ่งและไม้ฉาก

ที่มาขององค์พระวิษณุกรรมทั้ง 2 ท่านี้ พอขยายความได้ว่า 
หากสถาบันใดเปิดสอนวิชาชีพช่างก่อสร้าง มักอยู่ในท่ายืนมือถือลูกดิ่งและไม้เมตรหรือไม้วาอันเป็นเครื่องมือของช่างก่อสร้างมาแต่สมัยโบราณซึ่งช่างทั้งหลายทราบดีว่าเป็นเครื่องมือสำหรับวัดระยะ วัดความเที่ยงตรง แต่สิ่งที่นอกเหนือไปจากนั้นยังแฝงไปด้วยปรัชญาในการดำเนินชีวิต คือความแม่นยำ เที่ยงตรง ไม่เอนเอียงในทางปฏิบัติ ซึ่งเป็นที่มาของช่างที่ดี คือความมีคุณธรรมประจำใจ 
หากสถาบันใดเปิดสอนวิชาชีพสาขาอื่นๆ ที่ไม่ใช่ช่างก่อสร้างอยู่ด้วย มักจะใช้ท่านั่ง เข้าใจว่าผู้สร้างคงจะชี้ให้เห็นเด่นชัดถึงสถาบันผู้ผลิตช่างก่อสร้าง อันเป็นช่างเก่าแก่มีมาแต่ก่อนแล้ว

คนไทยเรียกพระวิศวกรรมว่า 'พระวิษณุกรรม' และในที่สุดได้กร่อนลงเหลือเพียง 'พระวิษณุ' ซึ่งเป็นชื่อของเทพที่คนไทยรู้จักกันในฐานะหนึ่งใน ๓ เทพสำคัญของศาสนาฮินดู อันได้แก่ พระพรหม พระวิษณุ หรือพระนารายณ์ และพระศิวะ ทำให้หลายคนเข้าใจว่าพระวิษณุเป็นเทพแห่งวิศวกรรม ซึ่งเป็นความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน

ในพระไตรปิฎก (อรรถกถา) กล่าวว่า ท่านเป็นผู้สร้างอาศรมให้แก่พระโพธิสัตว์หลายพระองค์ (ก่อนที่จะอุบัติเป็นพระพุทธเจ้า) เช่นในพระเวสสันดรชาดก 
เป็นผู้สร้างบันไดเงิน บันไดทอง บันไดแก้ว ทอดจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ลงมายังโลกมนุษย์ที่เมืองสังกัสสนคร ซึ่งเป็นเส้นทางที่พระพุทธเจ้าใช้เสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ (หลังจากเสด็จขึ้นไปโปรดพุทธมารดาบนสวรรค์ในช่วงเข้าพรรษา)

นอกจากจะเป็นสถาปนิกและเป็นวิศวกรด้านโยธาและสำรวจ ดังจะเห็นได้จากผลงาน ๒ ประการที่ว่านี้แล้ว พระวิศวกรรมายังเป็นวิศวกรเครื่องกลอีกด้วย กล่าวคือ ท่านเป็นผู้สร้างวาฬสังฆาตยนต์ ซึ่งเป็นกงล้อหมุนรอบองค์พระสถูป ปกปักรักษาป้องกันมิให้บุคคลเข้าใกล้พระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า เมื่อครั้งที่พระเจ้าอชาตศัตรูได้รับส่วนแบ่งพระบรมสารีริกธาตุหลังพุทธปรินิพพานและอัญเชิญไปประดิษฐานไว้ในองค์พระสถูปที่ว่านี้

"กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร ฯ มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต สักกะทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์" หมายถึง กรุงเทพมหานคร เมืองแห่งเทวดานั้น พระวิษณุกรรม เป็นผู้สร้าง ตามพระบัญชาของพระอินทร์
คริสตีย็อง ดียอร์

คริสตีย็อง ดียอร์ () เกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1905 และเสียชีวิตวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1957 เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชาวฝรั่งเศส เกิดที่เมืองกร็องวีล (Granville) จังหวัดม็องช์ แคว้นบัส-นอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส เป็นผู้ก่อตั้งแบรนด์ดียอร์

คริสติย็อง ดิยอร์ เกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม 1905 เป็นบุตรชายของมอไรซ์ และ มาเดอลีน ดียอร์

ศึกษาด้านการทูต ณ โรงเรียนรัฐศาสตร์ () ในกรุงปารีส เขาเริ่มเข้าสู่อุตสาหกรรมแฟชั่นในช่วงปี ค.ศ. 1930 และเปิดร้านเสื้อผ้าของเขาเองในปารีสในปี ค.ศ. 1946

ในปี ค.ศ. 1947 เขาได้เปิดตัวแฟชั่นแนวใหม่นามว่า "นิวลุก" ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมาก นั่นคือ เสื้อแบบไหล่แคบและกระโปรงยาว ซึ่งมาแทนที่เสื้อแบบไหล่กว้างและกระโปรงสั้นแบบตรงในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เสื้อผ้าแบบนิวลุกได้ปฏิวัติวงการแฟชั่นสตรี และทำให้ปารีสกลายเป็นศูนย์กลางของโลกแฟชั่น

การออกแบบของดียอร์ในยุคต่อมา เช่น ชุดแซ็ก (ชุดสตรีปล่อยยาวไม่มีเข็มขัด) แบบทรงตรง ยังคงทำให้ดียอร์เป็นผู้นำแฟชั่นในระดับสากล จนเมื่อดียอร์เสียชีวิต เขามีร้านเสื้อผ้าใน 24 ประเทศ และได้รับการสืบทอดต่อมาโดยอีฟว์ แซ็ง โลร็อง, มาร์ก บออ็อง (Marc Bohan), จันฟรังโก เฟร์แร (Gianfranco Ferre) และจอห์น แกลเลียโน (John Galliano)

คริสติย็อง ดิยอร์ เสียชีวิตในวันที่ 24 ตุลาคม 1957 ด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว สิริอายุได้ทั้งสิ้น 52 ปี

ปัจจุบัน ดียอร์ยังคงเป็นยี่ห้อชั้นนำในโลกแฟชั่นและมีผลิตภัณฑ์มากมายหลากหลายประเภท อาทิ เสื้อผ้าบุรุษและสตรี เครื่องหนัง เครื่องสำอาง ซึ่งล้วนได้รับความนิยมไม่เสื่อมคลาย
ประมวลกฎหมายฮัมมูราบี

ประมวลกฎหมายฮัมบูราบี เป็นบทบัญญัติที่รวบรวมกฎหมายต่าง ๆ และพระราชกฤษฎีกาของพระเจ้าฮัมมูราบี ราชาแห่งบาบิโลเนีย และเป็นประมวลกฎหมายที่เก่าแก่ที่สุด ประมวลกฎหมายนี้คัดลอกไว้โดยการแกะสลักลงบนหินบะซอลต์สีดำสูง 2.25 เมตร ซึ่งต่อมาทีมนักโบราณคดีฝรั่งเศสขุดพบที่ Sūsa ประเทศอิรัก ในช่วงฤดูหนาวปี 1901 ถึง 1902 หินสลักนี้แตกเป็น 3 ชิ้น และได้รับการบูรณะ ปัจจุบัน ประมวลกฎหมายฮัมมูราบีอยู่ในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

กฎหมายดังกล่าวเป็นกฎหมายอาญา โดยยึดหลักที่ปัจจุบันเรียกว่า "ตาต่อตา ฟันต่อฟัน" อันหมายถึงทำผิดอย่างไรได้โทษอย่างนั้น ซึ่งแม้บทลงโทษตามกฎหมายฮัมมูราบีจะดูว่าโหดเหี้ยมตามความคิดของคนสมัยใหม่ แต่การทำกฎหมายให้เป็นลายลักษณ์อักษรและพยายามใช้บังคับอย่างเป็นระบบกับทุกคน และการ "ถือว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ไว้ก่อนจนกว่าจะได้รับการพิสูจน์ว่าผิด" นับเป็นหลักการสำคัญที่นับเป็นวิวัฒนาการทางอารยธรรมของมนุษย์

มีทฤษฎีใหม่บางทฤษฎีถือว่า การนับกฎหมายฮัมมูราบีให้สถานะอย่างประมวลกฎหมายอย่างปัจจุบันนั้นไม่ถูกต้องนัก ความจริงเป็นเพียงอนุสรณ์ว่ากษัตริย์ฮัมมูราบีเป็น "ตัวอย่างกษัตริย์ที่ทรงไว้ซึ่งความยุติธรรม" เท่านั้น เพราะในชีวิตของคนย่อมมีความผิดอย่างอื่นที่ไม่ใช่การลักขโมย
ทอมัส เจฟเฟอร์สัน

ทอมัส เจฟเฟอร์สัน () (เกิดวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1743[วันที่แบบเก่า: 2 เมษายน ค.ศ. 1743] - วันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1826) เป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 3 (ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1801 - วันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1809) และผู้ประพันธ์ "คำประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกา" (Declaration of Independence) ของสหรัฐอเมริกา เขาคือหนึ่งในบุคคลที่น่ายกย่องที่สุดในประวัติศาสตร์โลก

ความสนใจของเขาไม่มีขอบเขตและการประสบความสำเร็จของเขายิ่งใหญ่และหลากหลาย เขาคือนักปราชญ์ นักการศึกษา นักธรรมชาตินิยม นักการเมือง นักวิทยาศาสตร์ สถาปนิก ช่างประดิษฐ์ ผู้บุกเบิกในกสิกรรม วิทยาศาสตร์ นักดนตรี นักเขียน และเขาคือโฆษกชั้นแนวหน้าในการรณรงค์เพื่อประชาธิปไตยในยุคของเขา

ในฐานะประธานาธิบดี เจฟเฟอร์สันทำให้อำนาจของรัฐบาลเข้มแข็ง เขาเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่เป็นหัวหน้าพรรคการเมือง และใช้อำนาจผ่านพรรคการเมืองในการควบคุมรัฐสภาของสหรัฐอเมริกา

ทอมัส เจฟเฟอร์สันเป็น 1 ใน 4 ประธานาธิบดีสหรัฐที่รูปใบหน้าได้รับการสลักไว้ที่อนุสรณ์สถานแห่งชาติ เมานต์รัชมอร์ (Mount Rushmore) ใบหน้าของเขาปรากฏบนธนบัตรราคา 2 ดอลลาร์สหรัฐ และเหรียญนิกเกิล (5 เซนต์)

4 กรกฎาคม 1826 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 50 ปี ของการประกาศอิสรภาพและเป็นวันที่ เจฟเฟอร์สัน ถึงแก่อสัญกรรม สองศตวรรษหลังจากเขาเกิด มีการสร้างที่ระลึกถึงเจฟเฟอร์สันในวอชิงตัน ดี.ซี. เขาได้อยู่ร่วมกับ วอชิงตัน และลินคอล์น ท่ามกลางผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของอเมริกา

เจฟเฟอร์สันอายุเกือบ 58 ปีแล้วเมื่อเขาเป็นประธานาธิบดี เขาปฏิบัติหน้าที่อยู่ 2 วาระ เขาเป็นประธานาธิบดีคนแรกซึ่งได้รับการแนะนำในวอชิงตัน ดี.ซี. เขาศรัทธาในประชาชนและนับถือความปรารถนาของพวกเขา เขาลดภาษีต่างๆ ยกเลิกสำนักงานซึ่งเขาคิดว่าไม่จำเป็นและพยายามจะปล่อยให้ทุกคนมีเสรีภาพเท่าที่จะเป็นไปได้

เขาเป็นประธานาธิบดีคนแรกซึ่งเป็นผู้นำพรรคการเมือง เหตุผลสำคัญประการหนึ่งที่น่าจดจำต่อการเป็นประธานาธิบดีของเจฟเฟอร์สัน คือ การที่เขาซื้อเขตแดนหลุยเซียน่าจากฝรั่งเศสในปี ค.ศ.1803 ทำให้อเมริกามีขนาดเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว เจฟเฟอร์สันเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะเป็นผู้เขียนคำประกาศเอกราชและเป็นประธานาธิบดีคนที่ 3 ของอเมริกา

เขายังเป็นนักการทูต สถาปนิก นักดนตรี นักวิทยาศาสตร์ และนักประดิษฐ์ เป็นทนาย ผู้บุกเบิกโรงเรียนของรัฐ ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียในปี 1819 และเป็นผู้อุปถัมภ์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในเรื่องการเรียนรู้และอักษรศาสตร์

เขามีชื่อเสียงมากในฐานะผู้ต่อสู้เพื่ออิสรภาพและประชาธิปไตยในยุคของเขา และมีชื่อเสียงมากขึ้นในศตวรรษที่ 20 ซึ่งเกิดผู้เผด็จการมากมายหลายคนในโลก
คอสเพลย์

คอสเพลย์ ( ) โดยทั่วไปหมายถึงการแต่งกายเลียนแบบตัวละครจากในเกมหรือการ์ตูน โดยอาจมีการแสดงท่าทางหรือบุคลิกตามตัวละครนั้น ๆ ด้วย เดิมทีการแต่งกายในลักษณะนี้ยังไม่มีคำระบุเรียกอย่างชัดเจน คำว่าคอสเพลย์นี้ถูกใช้เป็นครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น เพื่อใช้การเขียนคอลัมน์ในนิตยสาร My Anime เมื่อปี พ.ศ. 2525 โดยโนบุยุกิ ทากาฮาชิ ซึ่งมาจากการนำคำ 2 คำมาผสมกัน คือคำว่า Costume และ Play
ระบบขนส่งทางราง

การขนส่งระบบราง (rail transit system) เป็นการขนส่งที่พัฒนามาจากระบบรางนับตั้งแต่ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 การค้นพบเครื่องจักรไอน้ำได้ถูกพัฒนาต่อเนื่องมาควบคู่กับการปฏิวัติอุตสาหกรรมในยุโรป เป็นการขนส่งที่รวดเร็วและมีบทบาทสูง สามารถเคลื่อนย้ายคน สิ่งของ ได้อย่างรวดเร็ว ปริมาณมาก และมีค่าใช้จ่ายต่ำ

ระบบขนส่ง แยกเป็น รถไฟรางเบา
(Light Rail) และ รถไฟรางหนัก (Heavy Rail) หรือ ระบบขนส่งมวลชนเร็ว

รถราง () ความที่เหมาะสมเป็นพาหนะที่วิ่งบนรางชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายรถไฟแต่จะสั้นกว่าและมีน้ำหนักเบากว่า รถรางส่วนมากใช้ไฟฟ้าจากสายไฟด้านบน (pantograph) แต่ก็ยังมีบางส่วนใช้ดีเซลอยู่ ในปัจจุบันนิยมนับรถรางเป็นประเภทหนึ่งของรถไฟฟ้ารางเบาด้วย (light rail)

ในอดีตประเทศไทยก็เคยมีการใช้รถรางครั้งแรกเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2431 เมื่อเริ่มแรกใช้กำลังม้าลากรถไปตามราง ภายหลังเปลี่ยนมาใช้กำลังไฟฟ้าเมื่อ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2437 และจนถึงปี พ.ศ. 2511 ได้ยกเลิกการเดินรถทุกเส้นทางอย่างถาวร

คำว่า "รถราง" ในภาษาไทยปัจจุบัน ถูกใช้ในความหมายของ รถชมเมืองที่วิ่งโดยไม่ใช้ราง แต่ด้วยล้ออีกด้วย

รถไฟฟ้ารางเบา หรือ ไลท์เรล เป็นระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงที่ให้บริการแถบชานเมือง ขับเคลื่อนโดยใช้ล้อเหล็ก ซึ่งจะวิ่งในรางฝั่งขวา และตู้โดยสารที่ใช้จะเท่ากับหรือมากกว่า 1 ตู้ก็ได้

รถไฟฟ้ารางเบา มักถูกจัดให้คล้ายกับรถราง

ระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง () หรือที่มักเรียกว่ารถไฟฟ้า รถไฟฟ้าใต้ดิน เมโทร มักจะมีในเมืองใหญ่ที่สำคัญทั่วโลก รถไฟฟ้าใต้ดินที่เก่าแก่ที่สุดในโลกอยู่ที่กรุงลอนดอน เปิดใช้เมื่อ พ.ศ. 2406 ปัจจุบันมีเมืองทั้งหมด 162 เมืองที่มีรถไฟฟ้าใต้ดิน

โมโนเรล () เป็นระบบขนส่งทางรางชนิดหนึ่ง ต่างจากระบบเดิมแทนที่จะมีราวเหล็กสองราวประกอบเป็นราง กลับมีลักษณะเป็นราวเหล็กเส้นเดียวให้รถวิ่งผ่าน คำว่าโมโนเรลมีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2440 โดยออยเกน ลังเกน (Eugen Langen) วิศวกรชาวเยอรมัน โดยสมาสคำว่า mono-เดี่ยว และ rail-ราวเหล็กสำหรับประกอบรางรถไฟ เข้าด้วยกัน

รถที่ใช้กับโมโนเรล จะวิ่งบนทางที่มีขนาดแคบกว่าตัวรถโดยอาจมีครีบสำหรับกอดรัดให้ตัวรถติดกับทางไว้ก็ได้ นิยมใช้เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดกลาง จำนวนคนไม่มาก ต่างจากระบบรถไฟฟ้ารางหนัก (heavy rail) ซึ่งขนส่งคนได้ในปริมาณที่มากกว่า

รถไฟฟ้าชานเมือง หรือ รถไฟชานเมือง เป็นรถไฟโดยสารที่ให้บริการระหว่างใจกลางเมือง ไปจนถึงชานเมืองที่มีระยะไม่เกิน 15 กิโลเมตร หรือ 10 ไมล์ หรือเป็นเมืองที่มีผู้คนเข้ามาทำงานในใจกลางเมืองมาก โดยรถไฟจะวิ่งตามกำหนดเวลา มีความเร็วสูงสุดตั้งแต่ 50 ไปจนถึง 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

การรถไฟแห่งประเทศไทย ได้ให้ความหมายของรถไฟชานเมือง ว่า "เป็นขบวนรถที่จัดเดินเพื่อให้บริการแก่ผู้โดยสารในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล รัศมีไม่เกิน 160 กม. เพื่อใช้เดินทางไปทำงาน ศึกษาเล่าเรียน และติดต่อค้าขาย หยุดทุก ๆ สถานี ป้ายหยุดรถ ที่หยุดรถ"
ผ้าขาวม้า

ผ้าขาวม้า เป็นผ้าสารพัดประโยชน์ที่คนไทยใช้มาแต่โบราณ ส่วนใหญ่ผู้ใช้จะเป็นเพศชาย สามารถใช้นุ่งอาบน้ำ เช็ดตัว คลุมหัวกันแดด หรือทำเปลก็ได้ บ้างก็เรียกว่า "ผ้าเคียนเอว"

ผ้าขาวม้ามีลักษณะเป็นผ้ารูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ความกว้างประมาณ 2 ศอก ยาวประมาณ 3-4 ศอก เป็นผ้าสำหรับผู้ชายใช้นุ่งแบบลำลอง ความกว้างจึงเท่ากับระยะจากเอวถึงกลางหน้าแข้ง ความยาวเท่ากับระยะพันรอบตัวแล้วเหลือเศษอีกเล็กน้อย โดยมากทอเป็นลายตารางเล็กๆ นิยมใช้ด้ายหลายสี อย่างไรก็ตาม ผ้าสีเดียว ที่มีขนาดเท่ากับผ้าขาวม้าลายตารางหมากรุกแบบนี้ หากนำมาใช้นุ่งสำหรับผู้ชาย ก็นิยมเรียกผ้าขาวม้าเช่นกัน ผ้าขาวม้าในประเทศไทยมีชื่อเรียกแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับท้องถิ่น ซึ่งคำว่าผ้าขาวม้า เป็นภาษาทางภาคกลาง ส่วนในภาคอีสานบางแห่งเรียกว่าผ้าแพร ซึ่งมักจะได้จากการทอด้วยเครื่องทอผ้าที่เรียกว่า กี่ และจะทอเป็นขนาดยาวประมาณ 20-30 เมตร ต่อการทอแต่ละครั้งแล้วจึงตัดแบ่งออกเป็นผืน ผืนละ 1 วา หรือ ประมาณ 1 เมตรครึ่ง ดังนั้น บางท้องถิ่นจึงเรียกว่าผ้าแพรวา เรียกตามความยาวของผ้าแต่ละผืน

สีและลวดลายของผ้าขาวม้าจะแตกต่างกันไปตามความนิยมของท้องถิ่นโดยทางภาคกลาง ผ้าขาวม้าจะมีลวดลายเป็นตาลายสก๊อต และของภาคอีสานจะเป็นแบบตาเล็กๆ
พระธรรมศาสตร์

พระธรรมศาสตร์ หรือ มนูธรรมศาสตร์ ถือเป็นคัมภีร์กฎหมายเก่าแก่ของอินเดียโบราณ ตามแนวคิดของฮินดู ทั้งยังถือเป็นคัมภีร์กฎหมายดังเดิมที่ไทยเรายึดถือมาตั้งแต่สมัยอยุธยา โดยผ่านคัมภีร์ภาษามอญอีกทอดหนึ่ง
ศาลจำลอง

ศาลจำลอง () เป็นกิจกรรมนอกหลักสูตรของโรงเรียนกฎหมายซึ่งเป็นการจำลองการพิจารณาพิพากษาคดีในศาล

ในการดำเนินกิจกรรมศาลจำลองนี้ ผู้เข้าร่วมจะได้รับคดีไว้ล่วงหน้าก่อนการพิจารณาพิพากษาคดี พวกเขาต้องทำการวิเคราะห์ วิจัย และเตรียมคดี โดยกระทำทุกกระบวนการเสมือนว่าเป็นทนายความของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง (โจทก์หรือจำเลย ผู้ร้องหรือผู้ถูกร้อง) หรือทั้งสองฝ่าย เพื่อฝึกทักษะการใช้เหตุผลและการว่าความ จากนั้นผู้แข่งขันจะต้องเขียนคำให้การ และเตรียมแถลงการณ์ด้วยวาจา

คดีที่เป็นปมปัญหานั้นมักเป็นคดีที่มีความโดดเด่นทั้งในด้านของกฎหมายที่นำมาปรับใช้ ตลอดจนวิธีพิจารณาความ ผู้เข้าแข่งขันมักได้รับการสนับสนุนจากสถาบันการศึกษาของตนหรือองค์กรต่างๆที่สนใจในด้านกฎหมาย

คดีที่ได้รับนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นคดีที่มีความเกี่ยวข้องคล้ายคลึงกันกับคดีความที่น่าสนใจที่เกิดขึ้นจริงในช่วงเวลานั้นๆ และบางครั้งก็มีการตั้งปมปัญหาขึ้นมาใหม่ให้ยุ่งยากซับซ้อนขึ้นเพื่อท้าทายประเด็นทางกฎหมาย

ด้วยประสบการณ์ที่ผู้เข้าร่วมการแข่งขันศาลจำลองได้ฝึกฝน สำนักงานกฎหมายที่เกี่ยวข้องในด้านการฟ้องร้องคดี มักจะรับนักเรียนกฎหมายที่เคยเข้าร่วมการแข่งขันนี้เข้าทำงาน

สำหรับประเทศไทยนั้น คณะนิติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยต่าง ได้มีการจัดทำกิจกรรมศาลจำลองนี้ ในรูปแบบภาษาไทย และภาษาอังกฤษ ทั้งที่เป็นลักษณะรายวิชาประกบอการเรียนการสอน การเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับกระบวนการพิจารณาพิพากษาคดีในศาล วิพากษ์และตีแผ่ประเด็นกฎหมายที่อยู่ในความสนใจในขณะนั้น รวมทั้งยังมีการส่งตัวแทนนิสิต นักศึกษาไปแข่งขันในระดับนานาชาติอีกด้วย อาทิ การแสดงศาลจำลองของนักศึกษา ในงานวันรพี ที่จัดขึ้นโดยคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, ในปี 2005-2006 คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้าร่วมการแข่งขัน Willem C. Vis International Commercial Arbitration Moot Competition ณ กรุงเวียนนา สาธารณรัฐออสเตรีย และ ณ เขตการปกครองพิเศษฮ่องกง สาธารณรัฐประชาชนจีน และเข้าร่วมการแข่งขัน Phillip C. Jessup International Law Competition ณ กรุงวอชิงตัน ดี. ซี. สหรัฐอเมริกา, ในปี 2008 คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คว้า 4 รางวัลจากการแข่งขัน International Law Moot Court Competition (Asia Cup 2008) ซึ่งจัดโดยกระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่น ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นต้น
กิจกรรมนอกหลักสูตร

กิจกรรมนอกหลักสูตร () คือ กิจกรรมที่นักเรียนนักศึกษาปฏิบัตินอกเหนือจากขอบเขตของหลักสูตรปกติของการศึกษาในโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัย กิจกรรมนอกหลักสูตรมีอยู่ในทุกระดับชั้นการศึกษา ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา มัธยมศึกษา ไปจนถึงวิทยาลัย หรือมหาวิทยาลัย

กิจกรรมนอกหลักสูตร โดยทั่วไปมักเป็นไปโดยความสมัครใจมากกว่าถูกบังคับให้เข้าร่วม และส่วนใหญ่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการสมัคร และมักเป็นกิจกรรมที่เกี่ยวข้องในด้านสังคมหรือการบำเพ็ญประโยชน์ ไม่เน้นวิชาการ แต่อาจเกี่ยวข้องกับวิชาที่ศึกษา และมีอยู่หลากหลายด้าน เช่น กิจกรรมออกค่ายอาสา ค่ายศิลปะ ชมรมวิทยาศาสตร์ ชมรมดนตรีหรือกีฬาต่างๆ ชมรมวรรณศิลป์ โต้วาที เป็นต้น ซึ่งผู้เข้าร่วมมักอยู่ในระดับอายุหรือการศึกษาที่ใกล้เคียงกัน

นักเรียนนักศึกษาที่เข้าร่วมกิจกรรมนอกหลักสูตร มักจะดำเนินการจัดการกิจกรรมเหล่านั้นด้วยตนเอง ภายใต้การควบคุมดูแลของคณาจารย์ และการสนับสนุนจากผู้มีอุปการคุณ
เบ็นโต

เบ็นโต () หมายถึงอาหารที่จัดเตรียมใส่กล่องเพื่อสะดวกต่อการพกพาไปรับประทานนอกบ้าน หรือระหว่างการเดินทาง คล้ายกับข้าวกล่อง (lunch box) ของสหรัฐอเมริกา โดยส่วนมากกล่องที่ใส่จะมีลักษณะเป็นหลุมหลายหลุม เหมือนกับถาดหลุม เพื่อจะได้สามารถจัดอาหาร เช่น ข้าวสวย กับข้าว รวมถึงเครื่องเคียงอื่น ๆ ใส่ลงในกล่องได้อย่างเป็นสัดส่วน

ปัจจุบันในประเทศญี่ปุ่นมีเบ็นโตมากมายหลายชนิดให้เลือกรับประทาน ทั้งตามสถานีรถไฟภัตตาคาร ห้างสรรพสินค้า และร้านสะดวกซื้อทั่วไป ส่วนในประเทศไทย สามารถหารับประทานได้ตามภัตตาคารอาหารญี่ปุ่นหลายแห่ง

มีการสันนิษฐานว่าคำว่า ปิ่นโต ของไทย น่าจะเพี้ยนมาจากคำว่า เปี้ยนตัง (便當) ของจีน และเบ็นโตของญี่ปุ่นนี่เอง
สนามกอล์ฟเพบเบิลบีช

สนามกอล์ฟเพบเบิลบีช (Pebble Beach Golf Links) เป็นสนามกอล์ฟที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในโลก ตั้งอยู่ที่เมืองเพบเบิลบีช ในรัฐแคลิฟอร์เนีย สนามเพบเบิลบีชได้ชื่อว่าเป็นสนามกอล์ฟที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งในโลก โดยตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทะเล สนามเพบเบิลบีชได้รับเลือกเป็นสนามกอล์ฟอันดับ 1 ของสหรัฐอเมริกาโดย นิตยสารกอล์ฟไดเจสต์ ในปี 2544

สนามกอล์ฟออกแบบโดย แจ๊ค นีวิลล์ และ ดักลาส แกรนต์ โดยสนามกอล์ฟเปิดใช้เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 (ค.ศ. 1919) ต่อมา แจ๊ค นิคลอส ได้ทำการปรับปรุงสนาม โดยการปรับแต่งในหลุมที่ 4 5 และ 7 ในส่วนกรีนของสนาม ช่วงก่อนแข่งขัน ยูเอสโอเพนในปี 2535

สนามกอล์ฟเพบเบิลบีชได้ถูกเลือกให้จัดการแข่งขันยูเอสโอเพนมาแล้ว 4 ครั้ง และจะมีการจัดครั้งต่อไปในปี พ.ศ. 2553 (ค.ศ. 2010)
เพบเบิลบีช

เพบเบิลบีช () เป็นชุมชนเอกชนลักษณะคล้ายเมือง ตั้งอยู่แถบชายฝั่งทะลบริเวณเคาน์ตีมองเตอเรย์ ในรัฐแคลิฟอร์เนีย เพบเบิลบีชบริหารงานโดยบริษัทเพบเบลบีช และมีการบริหารงานคล้ายเมือง แต่เพบเบิลบีชไม่ได้บริหารงานภายใต้โดยรัฐบาล ผู้อาศัยอยู่ในเพบเบิลบีช จ่ายเงินให้กับทางบริษัท แทนที่จะจ่ายภาษีให้กับรัฐบาล

เพบเบิลบีช ตั้งอยู่ในคาบสมุทรมองเตอเรย์ อยู่ละติจูด 36°35′27″ เหนือ และลองจิจูด 121°56′46″ ตะวันตก ติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกในทิศตะวันตก อยู่ทางใต้ห่างจากเมืองซานฟรานซิสโกประมาณ 192 กิโลเมตร (120 ไมล์)

เพบเบิลบีชเป็นที่รู้จักของที่ตั้งสนามกอล์ฟที่มีชื่อเสียงสองแห่งคือ สนามกอล์ฟเพบเบิลบีช และ สนามกอล์ฟไซเพรซซ์พอยนต์
สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ

สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ () เป็นองค์กรที่มีอำนาจมากที่สุดและเป็นหนึ่งในเสาหลักของสหประชาชาติ เป็นเพียงองค์กรเดียวของสหประชาชาติที่ตัวแทนของแต่ละประเทศสมาชิกมีสิทธิและฐานะเท่าเทียมกัน สมัชชาใหญ่มีหน้าที่ตรวจสอบงบประมาณและการใช้จ่ายในโครงการของสหประชาชาติ แต่งตั้งสมาชิกไม่ถาวรในคณะมนตรีความมั่นคง รับรายงานจากทั่วทุกมุมโลกเพื่ออภิปรายและให้ความเห็น ตลอดจนจัดตั้งองค์กรลูกต่างๆมากมายของสหประชาชาติ การประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งแรกมีขึ้นในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1946 ที่ศาลากลางนครเวสต์มินสเตอร์ในกรุงลอนดอนโดยมีสมาชิกเข้าร่วม 51 ประเทศ

สมัชชาใหญ่จะมีวาระการประชุมตามที่ประธานที่ประชุมหรือเลขาธิการสหประชาชาติได้เรียกประชุมตามขั้นตอนปีละหนึ่งครั้ง ซึ่งโดยมากจะเริ่มเปิดวาระการประชุมตั้งแต่เดือนกันยายนเป็นต้นไป ซึ่งจะหารือกันในหัวข้อหลักต่างๆไปจนถึงราวเดือนธันวาคม และหารือกันในหัวข้อย่อยตั้งแต่เดือนมกราคมไปจนกระทั่งสิ้นสุดทุกประเด็นตามที่ได้แถลงไว้ (ซึ่งส่วนมากมักจะจบก่อนเปิดวาระใหม่ไม่นาน) นอกจากนี้ อาจมีเปิดวาระการประชุมในกรณีพิเศษหรือกรณีฉุกเฉิน ซึ่งการประชุม, กลไก, อำนาจหน้าที่ และการลงคะแนนของสมัชชาใหญ่นั้น เป็นไปตามมาตรา 5 แห่งกฎบัตรสหประชาชาติ

การลงคะแนนของสมัชชาใหญ่เพื่อออกเป็นมติสมัชชาใหญ่ในหัวข้อสำคัญ ข้อแนะนำด้านสันติภาพและความมั่นคง ข้องบประมาณ การเข้าร่วมสหประชาชาติ การระงับหรือเพิกถอนสมาชิกภาพ จะต้องได้รับคะแนนเสียงในที่ประชุมไม่น้อยกว่า 2 ใน 3 ของจำนวนสมาชิกทั้งหมดในที่ประชุม ส่วนหัวข้อย่อยอื่นๆนั้นใช้เพียงคะแนนเสียงเกินกึ่งหนึ่งของสมาชิกในที่ประชุม โดยที่ประเทศสมาชิกแต่ละประเทศมีเพียงหนึ่งเสียงเท่านั้น สมัชชาใหญ่อาจให้ข้อแนะนำเรื่องใดๆก็ตามที่อยู่ภายใต้ขอบเขตของสหประชาชาติ ยกเว้นอำนาจในดำเนินการรักษาสันติภาพและความมั่นคงซึ่งเป็นอำนาจของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

ปัจจุบัน สมัชชาใหญ่มีสมาชิกทั้งหมด 193 ประเทศ ซึ่งกว่าสองในสามเป็นประเทศกำลังพัฒนา และมีผู้สังเกตการณ์ 2 ประเทศ คือ นครรัฐวาติกัน กับ รัฐปาเลสไตน์

สมัชชาใหญ่มีคณะกรรมาธิการทั้งหมด 30 คณะซึ่งในจำนวนนี้เป็นคณะกรรมาธิการใหญ่ 6 คณะ โดยหกคณะใหญ่ดังกล่าวเรียงตามลำดับดังนี้:
นอกจากนี้ยังมีอีกสองคณะกรรมาธิการที่มีความสำคัญแต่ไม่ได้ถูกจัดลำดับไว้ นั่นก็คือ:
ราศีเมษ

ราศีเมษ ( จาก แปลว่า "แกะตัวผู้") เป็นราศีแรกตามตำราของโหราศาสตร์ตะวันตก อยู่ระหว่างราศีมีนกับราศีพฤษภ มีสัญลักษณ์เป็นแกะตัวผู้ ช่วงวันที่ครอบคลุมของราศีเมษนั้น ในแบบสายนะจะครอบคลุมระหว่างวันที่ 21 มีนาคม ถึง 20 เมษายน ส่วนแบบนิรายนะจะครอบคลุมระหว่างวันที่ 15 เมษายน ถึง 15 พฤษภาคม

Jeff Mayo, "Teach Yourself Astrology", pp 38-41, Hodder and Stoughton, London, 1979
ไก่งวง

ไก่งวง () เป็นนกที่บินไม่ได้ประเภทหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae) จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Meleagridinae สกุล "Meleagris"

มีปากสั้นเรียวบาง บริเวณหัวบางส่วนและลำคอไม่มีขนที่เห็นชัด แต่มีหนังย่น ๆ และตุ่มคล้ายหูด ขนหางมี 28-30 เส้น แพนหางชี้ตั้งขึ้น ขายาว ลักษณะนิ้วตีนเหมือนกับไก่ในวงศ์ Phasianidae ตัวผู้มีเดือย ขนตามลำตัวเป็นเงา

แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ "M. gallopavo" พบในอเมริกาเหนือ และ "M. ocellata" พบในอเมริกากลาง

ในสหรัฐอเมริกา ชาวคริสต์นิยมรับประทานไก่งวงในวันขอบคุณพระเจ้า ไก่งวง มีขนาดใหญ่กว่าไก่ทั่วไป ในการประกอบอาหาร นิยมยัดไส้นานาชนิด แล้วนำไปปรุงแต่งอาหาร
อาหารค่ำมื้อสุดท้าย (เลโอนาร์โด)

อาหารค่ำมื้อสุดท้าย หรือ The Last Supper ในภาษาอังกฤษ และ Il cenacolo หรือ L'ultima cena ในภาษาอิตาลี เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เลโอนาร์โด ดา วินชี วาดให้แก่ดยุกลูโดวีโก สฟอร์ซา ผู้อุปถัมภ์เขา ภาพเป็นเหตุการณ์ตามพระวรสารภาพเกี่ยวกับอาหารค่ำมื้อสุดท้ายของพระเยซูกับอัครทูต ก่อนที่จะทรงถูกนำไปตรึงกางเขน ภาพวาดนี้ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ เนื่องจากถูกวาดด้วยปูนเปียกบนผนัง ภาพวาดนี้ยังถือว่าเป็นภาพวาดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของเลโอนาร์โด ดา วินชี ที่ยังคงสภาพให้มองเห็นได้ในปัจจุบัน และยังถือได้ว่าเป็นหนึ่งในบรรดาจิตรกรรมที่รู้จักกันอยู่ทั่วโลก

ภาพวาดนี้ยังเป็นแกนสำคัญของการเดินเรื่องราวของนวนิยายชื่อดังของโลก รหัสลับดาวินชี ที่มีเนื้อหาระบุว่า เลโอนาร์โด ดา วินชี ได้แฝงปริศนาความลับไว้ในภาพโดยแสดงถึงสาวกหญิงใกล้ชิดผู้หนึ่งซึ่งมีสัมพันธ์กับพระเยซู ซึ่งเนื้อหาดังกล่าวได้รับการคัดค้านจากศาสนาจักรคาทอลิกอย่างรุนแรง

ภาพพระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้าย เป็นภาพที่บรรยายให้เห็นถึงปฏิกิริยาของแต่ละอัครสาวก
ในช่วงเวลาสำคัญที่สุดช่วงหนึ่ง คือเมื่อพระเยซูได้ทำนายว่า หนึ่งในผู้ร่วมโต๊ะอาหารมื้อนั้นจะทรยศพระองค์ โดยชื่อของอัครสาวกถูกระบุจาก ต้นฉบับ ("The Notebooks of Leonardo Da Vinci" หน้า 232) ในศตวรรษที่ 19 โดยเรียงลำดับจากซ้ายไปขวาแบ่งเป็นกลุ่มได้ดังนี้ (เรียงลำดับจากหน้าไม่ใช่การนั่ง)
ยังมีภาพพระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้ายของ เลโอนาร์โด ดา วินชี ที่ถูกเลียนแบบขึ้นในที่ต่าง ๆ ได้แก่
บ่อน้ำร้อน

บ่อน้ำร้อน หรือ พุน้ำร้อน () เป็นสถานที่ที่มีน้ำร้อนจากใต้ดินเป็นน้ำที่พุ่งขึ้นมาผ่านตามช่องเปิดใต้พื้นดินที่มีโครงสร้างหลายลักษณะต่างกัน น้ำพุร้อนนั้นจะมีอุณหภูมิสูงกว่าน้ำที่ไม่มีการพุ่งขึ้นมา แต่ไหลมาขังอยู่ในแอ่งพื้นโลกเรียกว่า “บ่อน้ำร้อน”

ในประเทศไทยมีอยู่หลายแห่งด้วยกัน เช่น
บ่อน้ำร้อนในภาษาญี่ปุ่นเรียก อนเซ็น(ออนเซ็น) (温泉) มักเกิดจากความร้อนใต้ดิน และใช้อาบน้ำ โดยเฉพาะการอาบน้ำสาธารณะ เช่น
ราศีสิงห์

ราศีสิงห์ ( จาก แปลว่า "สิงโตตัวผู้") เป็นราศีที่ 5 ตามตำราของโหราศาสตร์ตะวันตก อยู่ระหว่างราศีกรกฎกับราศีกันย์ มีสัญลักษณ์เป็นสิงโต ช่วงวันที่ครอบคลุมของราศีสิงห์นั้น ในแบบสายนะจะครอบคลุมระหว่างวันที่ 23 กรกฎาคม ถึง 22 สิงหาคม(หรือตามตำราต่างๆ) ส่วนแบบนิรายนะจะครอบคลุมระหว่างวันที่ 16 สิงหาคม ถึง 15 กันยายน
สวนสนุก

สวนสนุก คือ สถานที่ที่ให้บริการเครื่องเล่นต่างๆ เช่น รถไฟเหาะตีลังกา เรือไวกิ้ง รวมถึงมีการแสดง เช่น โชว์พาเหรด การ์ตูนโชว์ บางที่ก็ จัดให้มีสวนน้ำ จุดมุ่งหมาย คือให้ ผู้มาใช้บริการได้พักผ่อนหย่อนใจ โดยมากลูกค้ามักจะเป็นเด็ก ๆ และครอบครัว สวนสนุกในความหมายของไทยรวมลักษณะอื่นของ ธีมปาร์ค (Theme Park) หรือ อุทยานแนวคิดอื่น ๆ เข้าไป เช่น สวนสนุกที่มีแนวคิดเป็นเมืองภาพยนตร์ เช่น มูฟวี่เวิลด์ (Movie World) ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอ (Universal Studio) บางแห่งก็รวมเอาสวนสัตว์ เข้าไปด้วย หรืออาจผนวกเข้ากับอุทยานเพื่อการเรียนรู้อื่น ๆ ที่แทรกส่วนบันเทิงเข้าไป เช่น พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งสวนสนุกในประเทศไทย เช่น สวนสยาม, ดรีมเวิลด์, สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน, ซาฟารีเวิลด์, สวนสนุกพัทยาปาร์ค ฯลฯ และที่ปิดไปแล้ว เช่น แฮปปี้แลนด์และแดนเนรมิต

ส่วนสวนสนุกในอาเซียน เช่น Enchanted Kingdom (ฟิลิปปินส์), Ancol Dreamland (อินโดนีเซีย), Genting Highlands (มาเลเซีย), Dragon Park Ha Long (เวียดนาม), Jerudong Park (บรูไน)
เพลย์บอย

เพลย์บอย () เป็นนิตยสารโป๊และไลฟ์สไตล์สำหรับผู้ชาย ออกเป็นรายเดือน ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1953 โดยฮิวจ์ เฮฟเนอร์ มีรูปภาพกึ่งเปลือยหรือเปลือยกายของผู้หญิง และเป็นที่รู้จักกันดีหลังจากได้ขยายเป็นบริษัทเพลย์บอยเอนเทอร์ไพรซ์ด้วยการตีพิมพ์ทั่วโลกและห้ามขายเฉพาะบางประเทศเท่านั้น เนื้อหาภายในหนังสือฉบับของสหรัฐอเมริกาจะประกอบด้วยภาพเปลือยของนางแบบ และเรื่องราวเกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบัน ได้แก่การเมืองสหรัฐอเมริกา กีฬา แฟชั่น เทคโนโลยีใหม่ และสถานที่ท่องเที่ยว รวมถึงบทสัมภาษณ์ดารา

ภาพเปลือยในหนังสือเพลย์บอยจะมีลักษณะที่เรียกว่า ซอฟต์คอร์ (softcore) โดยภาพเปลือยของนางแบบจะมีการถ่ายแบบในลักษณะโชว์สัดส่วนอย่างเดียว ซึ่งแตกต่างกับลักษณะฮาร์ดคอร์ (hardcore) ที่มีการถ่ายรูปขณะร่วมเพศสัมพันธ์เข้ามาเกี่ยวข้อง

สัญลักษณ์ของเพลย์บอยคือรูป กระต่ายผูกโบ ซึ่งต่อมาเมื่อเพลย์บอลขยายกิจการทำธุรกิจอื่นๆ ด้านแฟชั่น ก็นำสัญลักษณ์นี้มาใช้ด้วย รวมถึงมีการก่อตั้งเพลย์บอยคลับแห่งแรก ที่ชิคาโก ในปี ค.ศ. 1963 ผู้ให้บริการในคลับ แต่งกายเป็น บันนี่ เกิร์ล มีท่าเต้น บันนี่ ดิพ อีกด้วย

ทางการ

อื่น ๆ
กินรีนาวา

กินรีนาวา (มีชื่อเรียกในภาษาอังกฤษว่า Peninsula) เป็นภัตตาคารลอยน้ำขนาดใหญ่ในอดีต ลอยอยู่ในสระน้ำของสวนลุมพินี มีหัวเรือเป็นรูปนางกินรีครึ่งตัวเชิดหน้าเป็นหัวเรือ และยื่นถัน 2 เต้าเปลือยเปล่าจนกลายเป็นจุดสะดุดตา ด้วยเหตุนี้จึงเกิดข้อวิจารณ์กันทั้งเมือง และเป็นข่าวพาดหัวหนังสือพิมพ์อยู่หลายวันในขณะนั้น ว่าเป็นศิลปะหรืออนาจารกันแน่ กระทั่งบางคนก็ตั้งฉายาให้กับภัตตาคารนี้ว่า "ภัตตาคารจ้ำบ๊ะ"

หลังจากที่เคยถูกวิจารณ์อยู่ระยะหนึ่ง ภัตตาคารได้นำผ้ามาคลุมถันไว้กันอุจาด แต่เป็นผ้าบางมองได้ทะลุปรุโปร่ง ต่อมามีเสียงเรียกร้องจากผู้คนบางส่วนให้รื้อภัตตาคารนี้ออกสถานเดียว แต่ก็ไม่ได้มีการรื้อถอนภัตตาคารแต่อย่างใด เนื่องจากคณะเทศมนตรีเทศบาลนครกรุงเทพฯ ได้เซ็นสัญญาให้บริษัทประสิทธิ์สิน จำกัด เจ้าของคิงส์โฮเตล เช่าที่เดือนละ 6,000 บาท ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2504 เป็นเวลา 20 ปี ทั้งอนุมัติรูปนางกินรีแอ่นอกที่หัวเรือไว้แล้วด้วย

นอกจากนี้ กินรีนาวา ยังถูกโจมตีว่าเป็นต้นเหตุทำให้น้ำในสระที่สวนลุมพินีเน่าส่งกลิ่นเหม็น อ้างว่ามีการเทเศษอาหารลงไปในน้ำ และส่งกลิ่นไปรบกวนคนไข้ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ แต่ทางภัตตาคารก็ปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นต้นเหตุ ต่อมาได้เกิดเพลิงไหม้กินรีนาวาวอดไปทั้งลำ โดยต้นเพลิงเกิดจากห้องครัวของภัตตาคารเอง ภัตตาคารนี้จึงถูกปิดตัวลงอย่างถาวร