สวนปราสาทซิสซิงเฮิสต์

สวนที่ปราสาทซิสซิงเฮิสต์ ในหมู่บ้านซิสซิงเฮิสต์ พื้นที่วีลด์ เขตเทศมณฑลเคนต์ ประเทศอังกฤษ อยู่ในความดูแลขององค์การอนุรักษ์สถานที่เพื่อประโยชน์ทางประวัติศาสตร์หรือความสวยงามแห่งชาติ เป็นสวนที่มีชื่อเสียงมากในอังกฤษ

สวนของซิสซิงเฮิสต์ย้อนกลับไปเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1930 เริ่มต้นจากวีตา แซ็กวิลล์-เวสต์ นักกวีและนักประพันธ์ และสามีของเธอ แฮโรลด์ นิโคลสัน, นักเขียนและนักการทูต แซ็กวิลล์-เวสต์ เป็นนักเขียนให้กับบลูมเบอร์รี่ กรุ๊ป ซึ่งเป็นที่นิยมมากในคอลัมน์สุดสัปดาห์ เธอส่งเรื่องสวนของเธอไปตีพิมพ์กับ"ดิ อ๊อบเซิฟเวอร์", โดยที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน—สวนของเธอโด่งดังขึ้นมาทันที สวนนั้นออกแบบเหมือนเป็น 'ห้อง' ต่างๆ, แต่ละสวนนั้นมีการตกแต่งที่หลากหลาย มีธีมและสีสันที่ต่างกัน, มีการใช้ต้นไม้ทำเป็นแนวรั้วสูงๆ หรือใช้อิฐสีออกชมพูมาก่อ แต่ละสวนนั้น มี 'ทางเข้า' ที่บ่งบอกถึงสวนแต่ละแบบ, เช่นบางคนอาจจะกำลังมีความสุขกับสวนสวยแบบหนึ่ง, แต่ในขณะเดียวกันอีกคนอาจจะชอบทิวทัศน์อีกส่วนหนึ่งมากกว่า,ในสวนนั้นจะมีทางทะลุกันสำหรับสวนแต่ละแบบ เพื่อให้ทุกคนได้เดินชมสวนหลาย ๆ แบบตามพอใจ นิโคสันออกแบบทางเชื่อมแต่ละสวนเข้าด้วยกัน ส่วนแซ็กวิลล์-เวสต์ จะดูแลในส่วนของดอกไม้ที่ปลูกเพื่อให้สวนดูน่าสนใจยิ่งขึ้น

สำหรับแซ็กวิลล์-เวสต์แล้ว, ปราสาทและสวนซิสซิงเฮิสต์เป็นความเจ็บปวดที่แสนหวานมาแทนที่บ้านโนล, ซึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่มีชื่อเสียงโด่งดังมากในอังกฤษ, ในฐานะที่เป็นบุตรคนเดียวของ ไลโอเนล, ลอร์ดแซ็กวิลล์ที่ 3 เธอควรจะได้เป็นเจ้าของหากว่าเกิดมาเป็นชาย, ดังนั้นบ้านจึงตกไปเป็นของหลานชายผู้สืบทอดตะกูลแทน

สถานที่นี้เก่าแก่มาก— คำว่า "เฮิสต์" เป็นภาษาอังกฤษเก่าที่ใช้เรียก การล้อมรอบด้วยไม้ สร้างตั้งแต่ยุคกลาง ในปี 1305 ปราสาทนี้เป็นบ้านหลังขนาดใหญ่ของขุนนาง ล้อมรอบด้วยคูน้ำ, เมื่อปี 1490 กษัตริย์เอ็ดเวิร์ดค้างแรมที่นี่อยู่หนึ่งคืน, ในช่วงยุค 1530 ทอมัส เบเกอร์ซื้อซิสซิงเฮิสต์ขึ้นมา บ้านหลังนี้จึงมีการปรับปรุงใหม่ มีการใช้อิฐมาทำเป็นประตู ซึ่งออกแบบโดย เซอร์ จอห์น เบเกอร์ (หนึ่งในคณะองคมนตรีของกษัตริย์เฮนรี่ที่ 8) และมีการขยายให้กว้างขึ้นช่วงยุค1560 โดยบุตรชายของเขา ริชาร์ด เบเกอร์, ทำให้มีขนาดใหญ่ถึง 700 เอเคอร์ และในปี 1573, สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1เสด็จมาค้างสามคืนที่ซิสซิงเฮิสต์แห่งนี้

ช่วงปลายศตวรรษที่ 17 ภายหลังจากที่สิ้นตระกูลเบเกอร์, อาคารเหล่านี้ก็กลายมาใช้ประโยชน์อื่นๆแทน: ในช่วงสงครามเจ็ดปี ได้ใช้เป็นสถานที่คุมขังนักโทษ; ใช้เป็นที่ทำงานของสหภาพแครนบรู๊ค; และหลังจากนั้นได้กลายมาเป็นบ้านของคนงานในฟาร์ม

ในปี 1930 แซ็กวิลล์-เวสต์และนิโคลสันพบว่าที่ดินของพวกเขาใกล้ ๆ กับเซเวนโอกส์, ในเคนต์, มีการพัฒนาขยับขยายจนดีแล้ว พวกเขาคิดว่า ถึงแม้ซิสซิงเฮิสต์จะถูกทิ้งให้รกมากนาน, พวกเขาก็สนใจที่จะซื้อซิสซิงเฮิสต์และฟาร์มในละแวกเดียวกันขึ้นมา เริ่มการซ่อมแซมปรับปรุงสวนจนกลายเป็นแบบที่เห็นกันในทุกวันนี้ แบบแปลนโดยนิโคลสัน และภาพวาดโดย แซ็กวิลล์-เวสต์ นั้นได้รับอิทธิพลโดยตรงมาจากสวนของเกอร์ทรูด เจคกิล และ เอ็ดวิน ลัทเยนส์; และภายหลังมีโคเธ่ มาเนอร์ ในซัมเมอร์เซต, แบบแปลนโดย เพื่อนของนิโคลสัน เรจินัลด์ คูปเปอร์, ซึ่งนักเขียนคนหนึ่งถึงกับเรียกว่าเป็น "ซิสซิงเฮิสต์ฝั่งตะวันตก"; รวมถึง ฮิดโคต มาเนอร์ การ์เด้น, ออกแบบโดยเจ้าของชื่อ ลอเรนซ์ จอห์นสตัน, ซึ่งแซ็กวิลล์-เวสต์ได้ร่วมช่วยด้วย แต่ซิสซิงเฮิสต์เป็นที่แรกที่เปิดสู่สาธารณะเมื่อปี 1938

องค์การอนุรักษ์สถานที่เพื่อประโยชน์ทางประวัติศาสตร์หรือความสวยงามแห่งชาติเข้ามาดูแลซิสซิงเฮิสต์ทั้งหมด, ส่วนของสวน, ฟาร์มและอาคารต่างๆ ตั้งแต่ปี 1967. สวนนี้เป็นสวนอังกฤษที่จัดแบบในช่วงยุคกลางของศตวรรษที่ 20 ในปัจจุบันสวนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมาก มีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชมมากมายโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันหยุดต่างๆ เมื่อปี 2009, บีบีซี โฟร์ ได้จัดทำสารคดีชุด "ซิสซิงเฮิสต์ "มีความยาวทั้งหมด 8 ตอน บอกเล่าเรื่องเกี่ยวกับสวนและบ้าน รวมถึงความพยายามของ อดัม นิโคลสัน และภรรยาของเขา ซาร่าห์ เรเวน ที่เปลี่ยนพื้นที่เกษตรกรรมวีลเดนมาเป็นปราสาท พวกเขาวางแผนที่จะปลูกส่วนผสมต่างๆเพื่อนำไปใช้ในภัตตาคารซิสซิงเฮิสต์ สามารถอ่านเรื่องราวเต็มๆได้ในหนังสือของ นิโคลสัน, "ซิสซิงเฮิสต์: ประวัติศาสตร์ที่ยังดำเนินต่อไป" (2008).