seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เอมพาโตเจโยส แบรนด์

เอมพาโตเจโยส แบรนด์ (Empatojayos Brand) เป็นตัวละครในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" มีบทบาทในเนื้อเรื่องจักรวาลขยายฉบับเก่า หรือ"เลเจนดส์"

เอมพาโตเจโยส แบรนด์เป็นอัศวินเจไดที่รอดชีวิตจากการกวาดล้างเจไดครั้งใหญ่ แรกเริ่มเขาเป็นศิษย์พาดาวันของยาดเดิล สำเร็จขึ้นเป็นอัศวินหลังจากยุทธการนาบูในปีที่ 32 ก่อนยุทธการยาวิน หลังจากนั้นได้รับใช้นิกายเจไดและสาธารณรัฐเรื่อยมา จนในปีที่ 22 ก่อนยุทธการยาวิน แบรนด์ถูกส่งไปเจรจายุติสงครามกลางเมืองเซปันที่ยืดเยื้อมานับทศวรรษ ทว่าการเจรจานั้นไม่สำเร็จผล แบรนด์เป็นคนหนึ่งที่ได้ขับยาน เดลต้า 7 แอเธอร์สไปรต์-คลาส ไลท์อินเตอร์เซพเตอร์ ในฐานะส่วนหนึ่งของหน่วยเจไดจู่โจมในยุทธการจีโอโนซิส ต่อมาได้ขึ้นเป็นนายพลเจไดในช่วงสงคราม นำกองทัพทหารโคลนสู่ชัยชนะในยุทธการบาสซาโดร

เมื่อสงครามโคลนยุติ เหล่าเจไดถูกตราหน้าเป็นศัตรูของสาธารณรัฐ แบรนด์ถูกตามล่าสังหารโดยลอร์ดมืดแห่งซิธ ดาร์ธ เวเดอร์ ยานของแบรนด์ถูกโจมตีอย่างหนักโดยเวเดอร์ในบริเวณดาวเคราะห์นาร์ ชาดด้า หลังจากนั้นแบรนด์ที่บาดเจ็บสาหัสปางตายถูกทิ้งให้สิ้นชีพ อย่างไรก็ดี เขาได้รับการช่วยเหลือโดยชาวกานาธานที่อยู่ใกล้เคียงแม้มีเทคโนโลยีระดับพื้นฐาน สร้างร่างสังเคราะห์ให้เขา หลังจากแบรนด์จึงได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งกานาธ

ในปีที่ 10 หลังยุทธการยาวิน ยาน"มิลเลนเนียม ฟอลคอน"ที่เสียหายหนัก ได้เดินทางเข้ามาในย่านอวกาศกานาธาน แบรนด์จึงได้ทราบข่าวจากผู้โดยสารยานคือฮัน โซโล และเลอา ออร์กานา โซโล ภรรยา เกี่ยวกับสาธารณรัฐใหม่ ว่าดาร์ธ เวเดอร์ ได้เสียชีวิตลงแล้ว แต่สงครามยังมีต่อกับจักรพรรดิพัลพาทีนผู้โกงความตายโดยถ่ายวิญญาณผ่านไปยังร่างโคลน แบรนด์ยังได้ทราบอีกว่าลุค สกายวอล์คเกอร์ ผู้เป็นพี่ชายของเลอา กำลังสร้างนิกายเจไดใหม่ขึ้น แบรนด์จึงเดินทางร่วมกับโซโลกไปยังดินแดนอันปลอดภัย อัลเดอรานใหม่ หลังจากถูกโจมตีโดยจักรวรรดิ แบรนด์เข้าร่วมกับสกายวอล์คเกอร์และสาธารณรัฐใหม่ในการรบกับจักรวรรดิ ต่อมาได้ร่วมกับสกายวอล์คเกอร์ในความพยายามสุดท้ายในการหยุดพัลพาทีนบนดาวเคราะห์ออนเดรอน แม้จะบาดเจ็บจากการสู้กับพัลพาทีน แต่แบรนด์ก็สามารถกักเอาวิญญาณของพัลพาทีนที่หลุดออกจากร่างหลังจากถูกยิงโดยฮัน โซโล ไว้ในร่างของตัวเองได้ หลังจากนั้นแบรนด์ได้พาวิญญาณของพัลพาทีนไปสู่สุขาวดีแห่งพลังด้วยกัน อดีตจักรพรรดิจะถูกกักเป็นนักโทษโดยเหล่าเจไดผู้จากไปชั่วนิรันดร์

เอมพาโตเจโยส แบรนด์ ถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดย Tom Veitch และ Cam Kennedy เพื่อเป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนชุด "" และตายลงในภาคต่อชุด "" ต่อมาเมื่อมีการสร้าง แบรนด์ได้รับการเสริมเนื้อเรื่องภูมิหลังไว้ในช่วงเวลาดังกล่าว แม้จะไม่มีการถ่ายทำภาพของเขาในช่วงที่มีร่างกายสมบูรณ์เลยก็ตาม ในเกม "" ชื่อของแบรนด์เป็นชื่อหนึ่งในบรรดายานขับเจไดในภารกิจสุดท้ายของเกม แม้จะไม่ได้รับการกล่าวถึงเป็นพิเศษและไม่มีบทพูดใๆ ก็ตาม

ตัวละครตัวหนึ่งที่คล้ายแบรนด์มากปรากฏอยู่ในฉากหลังของงานแต่งงานระหว่างลุคและมาราในหนังสือการ์ตูน "" ซึ่งดำเนินเรื่องในช่วงแปดปีหลังการเสียชีวิตของแบรนด์

ในฉบับละครวิทยุของ "Dark Empire II" แบรนด์ได้รับการให้เสียงโดย Joe Hacker
แมดเนสส์ (วงดนตรี)

แมดเนสส์ () เป็นวงดนตรีป็อป/สกาจาก แคมเด็น ทาวน์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี 1976

แมดเนสส์ประสบความสำเร็จในช่วงต้นถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ร่วมกับวง UB40 โดยซิงเกิลของแมดเนสส์ได้ขึ้นชาร์ตได้นานกว่า 214 สัปดาห์
วงมโหรี

วงมโหรีเกิดจากการประสมกันระหว่าง 1)วงบรรเลงพิณ (โบราณาจารย์เรียก การขับร้องเป็นลำนำพร้อมกับการดีดพิณน้ำเต้า ในคนๆเดียว แต่มึสองลำนำขึ้นไปประสานเสียงกันว่า "วง") และ 2) วงขับไม้ (ผู้สีซอสามสายเป็นลำนำ ร่วมกับผู้ไกวบัณเฑาะว์) เกิดขึ้นครั้งแรกไม่น้อยกว่าสมัยกรุงสุโขทัย ภายหลังจึงประสมเครื่องดนตรีเพิ่มมากขึ้นโดยลำดับ เป็นวงมโหรีเครื่องสี่. หก. และประสมเครื่องดนตรีวงปี่พาทย์ตามวิวัฒนาของวงปี่พาทย์เครื่องคู่. และเครื่องใหญ่แต่มีระเบียบวิธีที่เป็นข้อยึดถือเสมอมา คือ กำหนดให้ซอสามสาย และการขับร้องเป็นประธาน และยึดบันไดเสียงกลุ่มเสียงระดับเพียงออ ร่วมกับเน้นลักษณะการขับกล่อม เป็นสำคัญ แม้นเมื่อประสมด้วยเครื่องปี่พาทย์ตามยุคต่าง ๆ ก็ดี ดุริยางคศิลปิน มักจะสร้างสรรค์ให้เครื่องปี่พาทย์ปรับเข้าหาเครื่องสาย และใช้โทน รำมะนา ในการกำกับจังหวะ เนื่องจากเป็นวงประเภทการขับกล่อมเพื่อสุนทรีย์ ด้วยจริงการปรับขนาดเครื่องดนตรีให้เล็กลงเพื่อให้เสียงกลมกลืนกันกับเครื่องสาย และกำหนดให้เสียงลูกยอดของระนาดเอกจะพอดีกับเสียงนิ้วก้อยสายเอกของซอด้วง ตลอดจนเมื่อขนาดของเครื่องดนตรีปี่พาทย์เล็กลงจะใช้ไม้นวมบรรเลง

เกิดจากการการประสมกันระหว่างการบรรเลงพิณและการขับไม้ ปรากฏครั้งแรกในสมัยสุโขทัย มีเครื่องดนตรี 4 ชนิดดังนี้

ลักษณะคล้ายวงมโหรีเครื่องสี่ แต่ได้เพิ่มเครื่องดนตรีอีกสองอย่างคือ รำมะนา ขลุ่ยเพียงออ และใช้ ฉิ่ง แทน กรับพวง

ไม่มีข้อมูล

เหมือนกับวงมโหรีเครื่องเล็ก แต่ได้เพิ่มระนาดทุ้ม ฆ้องวงเล็ก ขลุ่ยหลิบ ซอด้วง ซออู้ จะเข้ และซอสามสายหลิบ ขลุ่ยเพียงออ อย่างละหนึ่ง

งานมงคลต่างๆ เช่น งานแต่งงาน งานทำบุญบ้าน งานขึ้นบ้านใหม่ เป็นต้น
A Great Day in Harlem

อะเกรตเดย์อินฮาร์เล็ม หรือ ฮาร์เล็ม 1958 เป็นชื่อของภาพถ่ายขาวดำของกลุ่มนักดนตรีแจ๊สจำนวน 57 คน ที่ถ่ายเมื่อปี ค.ศ. 1958 บริเวณริมถนน หน้าอาคารแห่งหนึ่งในย่านฮาร์เล็ม มหานครนิวยอร์ก

ภาพหมู่นี้ถ่ายโดยอาร์ต เคน ช่างภาพอิสระของนิตยสารเอสไควร์ เมื่อเวลาประมาณ 10 นาฬิกา ของวันหนึ่งกลางฤดูร้อนของปี 1958 บริเวณหน้าบ้านเลขที่ 17 ถนนสายที่ 126 (อยู่ระหว่างฟิฟต์แอฟวะนิว และเมดิสันแอฟวะนิว) ในย่านฮาร์เล็มตะวันออก พิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารเอสไควร์ ฉบับเดือนมกราคม ค.ศ. 1959 และกลายเป็นภาพถ่ายที่มีชื่อเสียง

ในปี ค.ศ. 1994 เรื่องราวเกี่ยวกับเบื้องหลังภาพถ่ายภาพนี้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์สารคดี "A Great Day in Harlem" ซึ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ ประจำปี 1995

ภาพถ่ายนี้ถูกนำมาอ้างอิงถึงในภาพยนตร์ปี 2004 ของสตีเว่น สปีลเบิร์กเรื่อง "The Terminal" (เดอะ เทอร์มินัล ด้วยรักและมิตรภาพ) นำแสดงโดยทอม แฮงค์ รับบทเป็น วิคเตอร์ นาวอร์สกี้ ชาวยุโรปตะวันออกที่ตกค้างอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี หลังจากพยายามเดินทางเข้าสหรัฐอเมริกา เพื่อตามหาลายเซ็นของนักดนตรีคนสุดท้าย จากทั้ง 57 คนที่ปรากฏในภาพถ่าย A Great Day in Harlem เพื่อเป็นการสืบทอดความฝันของบิดาผู้ล่วงลับ ที่ใช้เวลา 40 ปีตามสะสมลายเซ็นของนักดนตรีทั้งหมด ในภาพยนตร์เรื่องนี้ มี เบนนี โกลสัน นักแซกโซโฟนชาวอเมริกัน หนึ่งในนักดนตรีในภาพถ่ายที่ยังมีชีวิตอยู่ ร่วมแสดงรับเชิญด้วย
ยูนิเวนเจอร์

บริษัท ยูนิเวนเจอร์ จำกัด (มหาชน) () เป็นบริษัทมหาชนในประเทศไทยก่อตั้งเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2523 โดยเริ่มต้นธุรกิจด้วยการเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์ผงสังกะสีอ๊อกไซด์ (Zinc Oxide) ภายใต้เครื่องหมายการค้า รูป “เตาเผา” บริษัทฯ เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2531 และต่อมาภายหลังได้ขยายธุรกิจเข้าสู่ธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์จนกลายเป็นธุรกิจหลัก และย้ายเข้าสู่หมวดธุรกิจกลุ่มอสังหาริมทรัพย์และก่อสร้าง เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 ปัจจบันบริษัทฯ ประกอบธุรกิจหลัก 4 ประการ คือ
บริษัท อเดสฟอส จำกัด โดยฐาปนและปณต สิริวัฒนภักดี ได้เข้าซื้อหุ้นเพิ่มทุนจำนวน 452 ล้านบาท เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 และ ต่อมาเสนอซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทฯ ซึ่งทำให้มีสัดส่วนในการถือหุ้น 56.4% เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัท การเข้าถือหุ้นใหญ่ของกลุ่มเจริญ สิริวัฒนภักดี ในครั้งนี้นับว่าเป็นการต่อยอดธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ จากเดิมที่มีบริษัท ที.ซี.ซี. แลนด์ จำกัดจับกลุ่มตลาดบน

ภายหลังการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้น บริษัทฯ ก็ได้ประกาศการลงทุนพัฒนาโครงการ อาคารสำนักงานและโรงแรมระดับห้าดาวแห่งใหม่บนแยกถนนเพลินจิต-วิทยุ ความสูง 33 ชั้น มูลค่าการลงทุนกว่า 7,500 ล้านบาท ภายใต้ชื่อโครงการปาร์คเวนเชอร์ ดิ อีโคเพล็กซ์ ออน วิทยุ โดยคาดว่าจะก่อสร้างแล้วเสร็จพร้อมเปิดดำเนินการประมาณปี พ.ศ. 2554
ซัมเมอร์สแลม (2009)

ซัมเมอร์สแลม ปี 2009 เป็นรายการ เพย์-เพอร์-วิว ของ WWE ในปี 2009 สถานที่จัดคือ Staples Center ใน Los Angeles, California เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2552 โดยเป็นการปล้ำทั้ง 3 ค่าย ได้แก่ รอว์ สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู โดยมีแมทช์การปล้ำ 8 แมทช์

ด้านของ แรนดี ออร์ตัน ซึ่งหลังจากที่ออร์ตันชนะ ก็ได้มีการหาผู้ท้าชิงด้วยการ "Beat the Clock challenge"โดยมีผู้ท้าชิงคือ Mark Henry, Montel Vontavious Porter, Triple H, Jack Swagger และ John Cena ใครที่ทำเวลาดีที่สุด จะได้สิทธิ์ไปซัมเมอร์สแลม ทำให้ซีนา ได้สิทธิ์ปล้ำกับออร์ตันอีกครั้ง ด้านของ ซีเอ็ม พังก์ ได้ขอสิทธิ์จากเจฟฟ์ ฮารดีอีกครั้ง โดยเจฟฟ์ปล้ำกับพังก์ ในสแมคดาวน์ และเจฟฟ์ เอาชนะได้ โดยกำหนดแมทช์ว่าจะเป็นแมทช์อะไร โดยเจฟฟ์ เลือกแมทช์ เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ แมทช์ ในซัมเมอร์สแลม
ศูนย์วิจัยและพัฒนาอาชีพแก่เกษตรกร จังหวัดลพบุรี

ภายหลังมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ขยายกิจการ และเตรียมพื้นที่การเรียนการสอนสำรองการขยายขีดความสามารถในการเรียน การสอน และวิจัย ณ วิทยาเขตกำแพงแสนแล้ว โครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรีก็เป็น 1 ใน 5 ของโครงการจัดตั้งวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยมี วิทยาเขตศรีราชา วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนคร วิทยาเขตสุพรรณบุรี วิทยาเขตลพบุรี และวิทยาเขตกระบี่ เพื่อขยายโอกาสอุดมศึกษาไปยังภูมิภาค จนสามารถดำเนินการเรียนการสอนได้ในวิทยาเขตศรีราชา พ.ศ. 2539 วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนคร พ.ศ. 2543

ตามที่รัฐบาลมีนโยบายขยายโอกาสอุดมศึกษาไปสู่ภูมิภาค เพื่อพัฒนาการศึกษาและให้โอกาสทางการศึกษาระดับอุดมศึกษาแก่ผู้ด้อยโอกาสในต่างจังหวัดได้มีโอกาสในการศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษามากขึ้น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์จึงรับนโยบายในการขยายโอกาสทางการศึกษา โดยกำหนดพื้นที่จังหวัดเป้าหมายจำนวน 3 จังหวัด และหนึ่งในนั้นคือจังหวัดลพบุรี ในการนี้มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้เสนอโครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี บรรจุในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2540 – 2544) และคณะรัฐมนตรีได้พิจารณาแล้ว มีมติเห็นชอบให้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตลพบุรี (ตามมติคณะรัฐมนตรี ครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2539)

มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงได้ร่วมประชุมปรึกษาราชการกับผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี คณะผู้บริหารจังหวัดลพบุรีและผู้เกี่ยวข้อง ในการจัดหาพื้นที่ประมาณ 2,000 ไร่ ตามที่ทางจังหวัดลพบุรีเห็นว่าเหมาะสม ในการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตลพบุรี โดยมอบหมายให้นายอำเภอโคกสำโรงเป็นผู้ดำเนินการ และเสนอพื้นที่ “ที่สาธารณประโยชน์หนองโสน” ตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ตำบลเพนียด อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี พื้นที่ประมาณ 1,876 ไร่ เป็นพื้นที่จัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ซึ่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้พิจารณาแล้วเห็นสมควรจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ในพื้นที่ที่จังหวัดลพบุรี จัดหาให้นั้น

โครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรีได้ประสบปัญหาต่อเนื่อง ตั่งแต่มีผู้บุกรุก แอบอ้างเข้าใช้พื้นที่ ที่จะดำเนินก่อตั้งวิทยาเขต และอีกทั้งการดำเนินจัดตั้งวิทยาเขต ขาดงบประมาณในการดำเนินการ

จากปัญหาในการดำเนินการจัดตั้งวิทยาเขต จนยังไม่สามารถดำเนินโครงการได้ ปี พ.ศ. 2551 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงได้มีมติว่า "โครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ไม่เป็นวิทยาเขต" ทั้งนี้ให้ยุติการดำเนินการจั้ดตั้งวิทยาเขต โดยมีมติเมื่อ 21 เม.ย. พ.ศ. 2551 และปรับเปลี่ยนเป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาอาชีพแก่เกษตรกร สังกัดสถาบันค้นคว้าและพัฒนาระบบนิเวศเกษตร
วงเครื่องสายปี่ชวา

วงเครื่องสายผสมปี่ชวาเกิดจากวงเครื่องสายประสมกับวงกลองแขก เกิดขึ้นในปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ลักษณะของวงเครื่องสายผสมปี่ชวามีดังนี้

การบรรเลงเครื่องสายปี่ชวานั้น นักดนตรีต้องมีไหวพริบปฏิภาณดี โดยเฉพาะคนตีฉิ่งต้องมีสมาธิดีที่สุด จึงจะบรรเลงได้อย่างไพเราะ ในปัจจุบันหาดูได้ยากมาก.

.
ชาลส์ มิงกัส

ชาลส์ "ชาร์ลี" มิงกัส จูเนียร์ (22 เมษายน ค.ศ. 1922 - 5 มกราคม ค.ศ. 1979) นักดับเบิลเบสแจ๊สชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงในฐานะนักดนตรี นักแต่งเพลง หัวหน้าวง และนักต่อสู้เพื่อต่อต้านการแบ่งแยกสีผิว

ชาลส์ มิงกัส เกิดในค่ายทหารในรัฐแอริโซนา เติบโตที่ลอสแอนเจลิสในครอบครัวที่เคร่งศาสนา มารดามีเชื้อสายจีนและอังกฤษ ส่วนบิดามีเชื้อสายชาวผิวดำ และสวีเดน มิงกัสเริ่มหัดเล่นดนตรีแจ๊สจากความชื่นชอบในดนตรีของดุ๊ก เอลลิงตัน โดยเริ่มหัดเล่นทรอมโบน ก่อนจะหันมาเล่นเชลโล และดับเบิลเบสในระหว่างเรียนชั้นมัธยม พร้อมกับเริ่มแต่งเพลงด้วยตัวเอง โดยได้รับอิทธิพลจากดนตรีของชาร์ลี พาร์กเกอร์

ในวัย 20 ปี มิงกัสเริ่มออกตระเวนแสดงร่วมกับหลุยส์ อาร์มสตรอง ตั้งแต่ ค.ศ. 1943 และมีผลงานบันทึกเสียงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1945 ร่วมกับวงดนตรีของรัสเซล จาร์คเค จากนั้นได้ร่วมงานกับนักดนตรีอีกหลายคน รวมทั้งชาร์ลี พาร์กเกอร์ ก่อนจะมาตั้งวงของตัวเอง

ชาลส์ มิงกัส ได้ชื่อว่าเป็นนักดนตรีที่มีอารมณ์ร้อน ระหว่างการแสดงในไนท์คลับหลายครั้ง มิงกัสสั่งให้วงดนตรีของตนหยุดเล่นอย่างกะทันหันเป็นเวลาหลายนาที พร้อมกับตะโกนต่อว่าผู้ชมบางคนที่พูดคุย หรือทำเสียงดัง ในบางครั้งเขาไม่พอใจการเล่นของนักดนตรีร่วมวง ถึงกับไล่นักดนตรีหลายคนลงจากเวที

ในช่วงทศวรรษ 1970 มิงกัสป่วยเป็นโรคเอแอลเอส (Amyotrophic lateral sclerosis) เกิดจากการเสื่อมของเซลล์ประสาทที่ควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อ ทำให้ไม่สามารถเล่นดนตรีได้ เขายังคงแต่งเพลงและควบคุมการบันทึกเสียง จนกระทั่งเสียชีวิตในวัย 56 ปี เมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1979 ที่เม็กซิโก เถ้ากระดูกของเขาถูกโปรยลงในแม่น้ำคงคา

ผลงานอัลบั้มชิ้นสุดท้ายของมิงกัส ชื่อ "Mingus" เป็นผลงานร่วมกับโจนี มิตเชลล์ มีนักดนตรีที่ร่วมบันทึกเสียงเช่น เวย์น ชอร์ตเตอร์ เฮอร์บี แฮนค็อก และจาโค พาสโทเรียส
เบนนี กอลสัน

เบนนี กอลสัน (25 มกราคม ค.ศ. 1929 - ) นักแซกโซโฟนแจ๊สชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงในฐานะนักแต่งเพลง นักเรียบเรียงเสียงประสาน และนักดนตรีในแนวบีบ็อพ และฮาร์ดบ็อพ

กอลสันเริ่มเล่นดนตรีตั้งแต่สมัยเรียนไฮสคูลในฟิลาเดลเฟีย เคยร่วมวงดนตรีของไลโอเนล แฮมป์ตัน ดิซซี กิลเลสพี อาร์ต เบลคคี ต่อมาได้ตั้งวง Jazztet ร่วมกับ อาร์ต ฟาร์มเมอร์

ผลงานแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงที่สุด คือเพลง "I Remember Clifford" ที่อุทิศให้กับคลิฟฟอร์ด บราวน์ นักทรัมเปตที่เคยร่วมวงไลโอเนล แฮมป์ตัน ด้วยกัน และเสียชีวิตเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี ค.ศ. 1956 เมื่อมีอายุเพียง 25 ปี เพลงนี้เป็นที่นิยมเนื่องจากนักดนตรีหลายคนมักนำเพลงนี้ไปบรรเลงในแบบของตัวเอง เพื่อเป็นการระลึกถึงตัวคลิฟฟอร์ด บราวน์ เพลงอื่นๆของกอลสันที่เป็นที่นิยม ได้แก่เพลง "Stable Mates", "Killer Joe", "Whisper Not", "Along Came Betty" และ "Are You Real?"

เบนนี กอลสันเป็นหนึ่งใน 57 นักดนตรีที่ปรากฏอยู่ใน A Great Day in Harlem ภาพถ่ายที่มีชื่อเสียงของนิตยสารเอสไควร์ในปี ค.ศ. 1958 และร่วมเป็นนักแสดงรับเชิญในภาพยนตร์ปี 2004 ของสตีเว่น สปีลเบิร์กเรื่อง "The Terminal" (เดอะ เทอร์มินัล ด้วยรักและมิตรภาพ) ที่มีเนื้อหาส่วนหนึ่งเกี่ยวกับการสะสมลายเซ็นของนักดนตรีทั้ง 57 คนที่ปรากฏในภาพถ่าย A Great Day in Harlem
สงครามที่เกี่ยวข้องกับอิรัก

สงครามที่เกี่ยวข้องกับอิรัก อาจหมายถึง
สมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิง

สมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิง (Women's Tennis Association) หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า ดับเบิลยูทีเอ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี 1973 เป็นสมาคมที่จัดตั้งเพื่อนักเทนนิสหญิงอาชีพโดยเฉพาะ อีกทั้งสมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิงยังจัดตั้ง ดับเบิลยูทีเอทัวร์ เป็นรายการการแข่งขันจากทั่วทุกมุมโลกให้นักเทนนิสอาชีพได้แข่งขันอีกด้วย โดยในปี 2005 โซนี่อริคสัน ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งและเป็นผู้สนับสนุนหลักของสมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิง จึงเป็นที่รู้จักในนาม โซนี่อริคสัน ดับเบิลยูทีเอทัวร์

ในปี ดับเบิลยูทีเอ ได้เปลี่ยนระดับการแข่งขันใหม่ โดยมีทั้งระดับ พรีเมียร์และอินเตอร์เนชั่นแนล โดยระดับพรีเมียร์แทน ระดับ เทียร์ 1 และ เทียร์ 2 ส่วนระดับอินเตอร์เนชั่นแนลแทน ระดับ เทียร์ 3 และ เทียร์ 4การจัดอันดับอาจมาจากรายการใน และ โอลิมปิก เกม ส่วนหนึ่งด้วย
เพโลพอนนีส

เพโลพอนนีส (, ) เดิมเรียกว่า "มอเรีย" เป็นคาบสมุทรใหญ่ (หรือเกาะ หลังจากการตัดคลองคอรินท์ ซึ่งแยกเพโลพอนนีสออกจากส่วนที่เหลือของกรีซแผ่นดินใหญ่) ทางตอนใต้ของประเทศกรีซทางตอนใต้ของอ่าวคอรินท์ ที่มีเนื้อที่ทั้งหมดราว 21,549 ตารางกิโลเมตร คาบสมุทรเพโลโพนีสแบ่งเป็นเขตการปกครองสามเขต (periphery) เขตเพโลโพนีส ส่วนหนึ่งของกรีซตะวันตก และเขตอัตติกา เมื่อขุดคลองคอรินท์ในปี ค.ศ. 1893 แล้วคาบสมุทรเพโลโพนีสก็ถูกแยกออกจากแผ่นดินใหญ่แต่มิได้ถือว่าเป็น “เกาะ”
ทะเลสาบโอกูตามะ

ทะเลสาบโอกูตามะ () ตั้งอยูที่รอยต่อระหว่างกรุงโตเกียวและจังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากอยู่เหนือเขื่อนโอโงจิจึงเป็นที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่าอ่างเก็บน้ำโอโงจิ มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลโอกูตามะในอำเภอนิชิตามะ กรุงโตเกียว และหมู่บ้านทาบายามะในอำเภอคิตัตสึรุ จังหวัดยามานาชิ เป็นแหล่งน้ำดื่มที่สำคัญของโตเกียวแม่น้ำทามะไหลลงสู่ทะเลสาบโอกูตามะที่ปลายสุดด้านตะวันตก ด้านตะวันตกเฉียงใต้มีแม่น้ำโคซูเงะไหลลงสู่ทะเลสาบเช่นกัน ปลายด้านตะวันออกคือแม่น้ำทามะที่ไหลออกจากทะเลสาบ บริเวณรอบทะเลสาบเป็นแหล่งชมดอกซากูระบานในฤดูใบไม้ผลิที่มีชื่อเสียง
ตาบริซ

ตาบริซ (; ; ) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นที่สี่ของอิหร่าน และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออกที่ตั้งอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,350 เมตรตรงจุดที่แม่น้ำกูรี (Quri River) และแม่น้ำอาจี (Aji River) มาบรรจบกัน ตาบริซเป็นเมืองหลวงเมืองหนึ่งและที่ประทับของมกุฎราชกุมารของราชวงศ์กาจาร์ (Qajar) ตาบริซเป็นเมืองที่มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ร่วมสมัย ที่ตั้งของตัวเมืองอยู่ในหุบเขาทางตอนเหนือของสันเขาของยอดภูเขาไฟซาฮันด์ ทางตอนใต้ของภูเขาเอย์นาลี (Eynali) หุบเขาเปิดออกไปสู่ที่ราบที่ค่อย ๆ ลาดลงไปทางตอนเหนือของทะเลสาบอูร์เมีย (Lake Urmia) 60 กิโลเมตรทางตะวันตก

ตาบริซมีประชากรราว 1,600,000 คน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นที่สี่ของอิหร่านรองจากเตหะราน มัชฮัด และอิสฟาฮาน และเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางอุตสาหกรรมลำดับสองรองจากเตหะราน ตาบริซเป็นเมืองสำหรับการพักร้อน และเป็นศูนย์กลางทางการค้า อุตสาหกรรม และการคมนาคม

ตาบริซมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์มาตั้งแต่โบราณ เป็นที่ตั้งของอนุสาวรีย์ทางประวัติศาสตร์หลายแห่งแต่มาถูกทำลายไปมากจากการถูกรุกรานโดยชาวต่างประเทศ การละเลยของรัฐบาล และจากภัยธรรมชาติเช่นแผ่นดินไหวหรือน้ำท่วม สิ่งก่อสร้างที่ยังคงเหลืออยู่มาจากสมัยอิลคานิด (Ilkhanid), ซาฟาวิด (Safavid) และกาจาร์ (Qajar) และบางชิ้นก็เป็นงานชิ้นเอกที่มีความทางสถาปัตยกรรม
เอร์ซูรุม

เอร์ซูรุม ( "Karin", หรือ Կարնո քաղաք, "Karin City", , , ชื่อเดิม: หรือ Nicaea) เป็นเมืองในภาคอานาโตเลียตะวันออกในประเทศตุรกี ชื่อ “Erzurum” มาจากคำว่า “Arz-u Rûm” ที่แปลตรงตัวว่า “ดินแดนของโรมัน” เพราะคำว่า “Rûm” เป็นคำภาษาอาหรับที่ออกเสียงแบบเปอร์เซียในการเรียกโรมัน สำหรับชาวอาหรับเมืองนี้เรียกว่า “คาลี-คาลา” (Kali-kala) มาจนกระทั่งเมืองถูกยึดคืนไปเป็นของจักรวรรดิไบแซนไทน์ในรัชสมัยของจักรพรรดิบาซิลที่ 2 เมื่อชาวอาหรับที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นั่นถูกเนรเทศ เมืองนี้ก็เป็นที่รู้จักโดยโรมันและต่อมาไบแซนไทน์ว่า “ธีโอโดซิโอโพลิส” (Theodosiopolis) มาได้ชื่อปัจจุบันหลังจากที่เซลจุคเติร์กยึดเมืองคืนได้ในยุทธการแมนซิเคิร์ท (Battle of Manzikert) ในปี ค.ศ. 1071
ชายฝั่งบาร์บารี

ชายฝั่งบาร์บารี หรือ กลุ่มรัฐบาร์บารี () เป็นคำที่ใช้โดยชาวยุโรปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่หมายถึงบริเวณชายฝั่งทางตอนกลางและทางตะวันตกของแอฟริกาเหนือที่ปัจจุบันคือโมร็อกโก, แอลจีเรีย, ตูนิเซีย และ ลิเบีย เป็นคำที่มาจากชนเบอร์เบอร์ของแอฟริกาเหนือ คำว่า “บาร์บารี” ในบริบททางตะวันตกมักจะทำให้นึกถึงโจรสลัดบาร์บารีและการค้าทาส (Barbary Slave Trade) ที่เกิดขึ้นจากการโจมตีเรือตามบริเวณที่มีการตั้งถิ่นฐานในบริเวณชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับมหาสมุทรแอตแลนติก และการจับคนเป็นทาสและค้าทาสจากยุโรปและบริเวณภูมิภาคแอฟริกาซับ-ซาฮารา (sub-Saharan Africa)

บาร์บารีมักจะไม่รวมตัวกันเป็นกลุ่มการเมือง ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 บาร์บารีแบ่งเป็นโมร็อกโก, จังหวัดแทนเจียร์ (ออตโตมัน), จังหวัดทูนิส (ออตโตมัน) และ ตริโปลิตาเนีย ประมุขสำคัญของกลุ่มรัฐบาร์บารีในช่วงนี้ก็ได้แก่ปาชา (Pasha) หรือ เดย์ (Dey) แห่งอัลเจียร์ส, เบย์แห่งตูนิส และเบย์แห่งตริโปลี ผู้ต่างก็ต้องการที่จะกำจัดสุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมันแต่ตามความเป็นจริงแล้วต่างก็เป็นประมุขของรัฐอิสระ

ก่อนหน้านั้นบาร์บารีมักจะแบ่งระหว่างโมร็อกโกและรัฐแอลจีเรียตอนกลางตะวันตกที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ ทเลมเชน (Tlemcen) หรือ ทิอาเรท (Tiaret) ตระกูลบาร์บารีผู้มีอิทธิพลเช่นอัลโมฮัด (Almohad) หรือฮาฟสิด (Hafsids) มักจะรวมบาร์บารีเข้าด้วยกันอยู่ได้ชั่วระยะหนึ่ง ตามทัศนคติของชาวยุโรปเมืองหลวงหรือเมืองสำคัญของบาร์บารีอยู่ที่ตริโปลีในลีเบียปัจจุบัน แม้ว่ามาราเคช (Marrakesh) ในโมร็อกโกจะเป็นเมืองที่ใหญ่กว่าและมีความสำคัญกว่า บางครั้งก็จะเห็นว่าแอลเจียร์สในแอลจีเรีย และแทนเจียร์สในโมร็อกโกก็ถือว่าเป็นเมืองหลวง

ในปี ค.ศ. 1805 สหรัฐอเมริกาพยายามทำลายโจรสลัดบาร์บารี และปลดปล่อยชาวอเมริกันที่ถูกจับเป็นทาส
โจรสลัดบาร์บารี

โจรสลัดบาร์บารี () เป็นโจรสลัดมุสลิมที่ก่อความไม่สงบในบริเวณแอฟริกาเหนือตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 ระหว่างสงครามครูเสดจนกระทั่งถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 บาร์บารีตั้งหลักแหล่งอยู่ตามเมืองท่าทางตอนเหนือของแอฟริกาเช่นตูนิส ตริโปลี แอลเจียร์ส ซาเล และเมืองท่าในโมร็อกโก และมักจะทำการรังควานในบริเวณฝั่งทะเลบาร์บารี เหยื่อของบาร์บารีอยู่ในทะเลเมดิเตอเรเนียน ทางตอนใต้ตามชายฝั่งทะเลทางด้านมหาสมุทรแอตแลนติกของแอฟริกาตะวันตก และ ทางตอนเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติกไปจนถึงไอซ์แลนด์ บาร์บารีมักจะเลือกโจมตีเรือของชาวยุโรปตะวันตกทางตะวันตกของทะเลเมดิเตอเรเนียน นอกจากนั้นก็ยังทำการโจมตีเมืองชายฝั่งทะเลของยุโรปและจับคริสเตียนเป็นทาสเพื่อขายให้แก่อิสลามในบริเวณเช่นแอลจีเรีย และ โมร็อกโก

การโจมตีของบาร์บารีต่อเรือฝรั่งเศส สเปน และอังกฤษ และตามชายฝั่งทะเลในสเปนและอิตาลีทำให้ผู้คนละทิ้งจากบริเวณต่างๆ เหล่านั้นจนกระทั่งมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 โจรสลัดบาร์บารีจับชาวยุโรปราว 800,000 ถึง 1.25 ล้านคนไปเป็นทาส ส่วนใหญ่จากหมู่บ้านตามชายฝั่งทะเลในอิตาลี สเปน และ โปรตุเกส และบางครั้งก็ในฝรั่งเศส อังกฤษ เนเธอร์แลนด์ ไอร์แลนด์ และไอซ์แลนด์ และบางครั้งก็ไปถึงอเมริกาเหนือ บาร์บารีที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเฮย์เรดดิน บาร์บารอสซา และ โอรุค ไรส์ (Oruç Reis) ผู้มีอำนาจในแอลเจียร์สเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งเป็นการเริ่มการมีอิทธิพลของจักรวรรดิออตโตมันในแอฟริกาเหนือเป็นเวลาสี่ร้อยปี และเป็นการก่อตั้งศูนย์กลางของกิจการโจรสลัดในทะเลเมดิเตอเรเนียน

หลังจากสงครามนโปเลียนและการประชุมแห่งเวียนนาในปี ค.ศ. 1815 และการเข้าเกี่ยวข้องของรัฐนาวีของสหรัฐอเมริกาในสงครามบาบารีครั้งที่ 1 ในปี ค.ศ. 1801 ถึงปี ค.ศ. 1805 และ ครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ. 1815 เมื่อมหาอำนาจของยุโรปเห็นถึงความจำเป็นในการกำจัดอำนาจของโจรสลัดบาร์บารี หลังจากนั้นอำนาจของโจรสลัดบาร์บารีก็ลดถอยลง นอกจากนั้นฝรั่งเศสก็เข้ายึดบริเวณส่วนใหญ่ตามฝั่งทะเลบาร์บารีในคริสต์ศตวรรษที่ 19
มัสยิดซิวเลย์มานีเย

มัสยิดซิวเลย์มานีเย (, ) เป็นมัสยิดหลวงของออตโตมันที่ตั้งอยู่ในอิสตันบูลในตุรกี เป็นมัสยิดที่ใหญ่เป็นที่สองของอิสตันบูลและเป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดของเมืองสิ่งก่อสร้างหนึ่ง

มัสยิดซิวเลย์มานีเยสร้างตามพระบรมราชโองการของสุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมัน โดยมีมิมาร์ ซินานเป็นสถาปนิก เป็นสถาปัตยกรรมแบบอิสลาม ที่เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1550 และสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1557

ซินานมีความเห็นว่าการออกแบบของมัสยิดเป็นสถาปัตยกรรมที่เป็นการถ่วงดุลยภาพกับของอะยาโซเฟียของไบแซนไทน์ที่มาเปลี่ยนเป็นมัสยิดในรัชสมัยของสุลต่านเมเหม็ดที่ 2 และเป็นลักษณะการก่อสร้างที่ใช้เป็นแบบอย่างในการก่อสร้างมัสยิดหลายแห่งในเมืองอิสตันบูลต่อมา ลักษณะสถาปัตยกรรมของซินานเป็นสถาปัตยกรรมที่มีความสมดุล และอาบด้วยแสงที่เป็นการตีความหมายที่มาจากรากฐานของสถาปัตยกรรมออตโตมันก่อนหน้านั้น และรวมทั้งอะยาโซเฟียเอง นักเขียนบางคนเสนอว่าอาจจะเป็นได้ว่าการติดต่อระหว่างอิตาลีและอิสตันบูลอาจจะมีส่วนในการมีอิทธิพลต่อความคิดของซินานในการสร้างความสมดุลของสิ่งก่อสร้างและการสร้างทรงที่มีเหตุผล (rational forms)

การออกแบบมัสยิดซิวเลย์มานีเยอาจจะเป็นการแสดงออกของสุลต่านสุลัยมานในการเป็นโซโลมอนองค์ที่สอง การก่อสร้างมัสยิดซิวเลย์มานีเยพาดพิงไปถึงโดมทองแห่งเยรุซาเล็มที่สร้างบนวัดโซโลมอนอะยาโซเฟียเสร็จว่าทรงมีความสามารถเกินกว่าโซโลมอน มัสยิดซิวเลย์มานีเยมีความเด่นสง่าที่แสดงความสำคัญของสุลต่านสุลัยมานในประวัติศาสตร์แต่มีขนาดเล็กกว่าอะยาโซเฟีย
ตริโปลิเตเนีย

ตริโปลิเตเนีย หรือ ตริโปลิตานา (; , Ṭarābulus) เป็นภูมิภาคในประวัติศาสตร์และอดีตจังหวัดของลิเบียที่ตั้งติดกับภูมิภาคไซเรไนกา (Cyrenaica) และภูมิภาคเฟซซัน (Fezzan) เขตปกครองนี้ยุบเลิกไปเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 และถูกแทนที่ด้วยเขตปกครองที่มีขนาดย่อมกว่า ซึ่งก็มีการเปลี่ยนแปลงอีกหลายครั้งต่อมา ในระบบเดิมนั้น ตริโปลิเตเนียรวมตริโปลีเมืองหลวงของลิเบียและบริเวณทางตะวันตกเฉียงเหนือไว้ด้วย แต่เขตการปกครองในปัจจุบันแตกต่างจากเดิมเป็นอันมาก ฉะนั้นคำว่า “ตริโปลิเตเนีย” จึงหมายถึงภูมิภาคในประวัติศาสตร์มากกว่าที่จะหมายถึงดินแดนในปัจจุบัน ในภาษาอาหรับคำเดียวกัน ( طرابلس ) หมายความได้ทั้งเมืองและภูมิภาค ถ้าใช้โดยไม่มีคำขยายก็จะหมายถึงเมืองเท่านั้น ถ้าจะใช้คำว่า “ตริโปลิเตเนีย” ในภาษาอาหรับ ก็ต้องใช้คำนำหน้าเช่น “รัฐ” “จังหวัด” หรือ “sha'biyah” ประกอบด้วย