seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
นะงะซุเนะ โนะ ฮิโกะ

นะงะซุเนะ โนะ ฮิโกะ (; ภาษาโรมาจิ: "nagasune no hiko") หรือชื่อเรียกเต็ม ๆ คือ โทะมิโนะ นะงะซุเนะ ฮิโกะ โนะ มิโกะโตะ เป็นบุคคลที่ปรากฏอยู่ในโคจิกิ กล่าวคือ ในอดีตอามาเทรุคุนิเทรุฮิโกะอาเมโนะอาคาริคุชิทามะ"นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ" เทพผู้มีศักดิ์เป็นหลานของอะมะเตะระซุโอคามิที่เสด็จลงมาจากสวนสวรรค์ทาคามาฮาระแห่งอาณาจักรอามาสึพร้อมๆกับเทพรับใช้ 32 คน โดยลงเรืออามาโนะอิวะฟุเนะเสด็จมายังเนินผาอิคารุกะมิเนะที่อยู่เหนือแม่น้ำของคาวาจิโนะคุนิ จากนั้นไปยังโทมิในยามาโตะโนะคินิ (เมืองโทมิโอะ ทางตะวันออกของเขาอิโคมะในจังหวัดนะระในปัจจุบัน) และได้รับโทมิยะฮิเมะน้องสาวของนะงะซุเนะฮิโกะ ผู้ครองดินแดนนั้นเป็นภรรยา และมีบุตรด้วยกันนามว่า "อุมะชิมะจิ โนะ มิโกะโตะ"และพำนักอยู่ที่เขาชิรานิวายามะในโทมิ

หลังจากนั้น "โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกะโตะ" เทพผู้น้องของ "นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ" นำเทวยุทธ์ทั้ง 3 ชิ้นเสด็จลงมายังทาคาจิโฮะในฮิวงะพร้อมกับเทพพี่เลี้ยงทั้งห้า "คะมุยะมะโตะ อิวะเระฮิโกะ โนะ มิโกะโตะ" (ภายหลังคือ ปฐมจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น) เหลนของ"โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกะโตะ" พร้อมกับ "อิสึเซะ โนะ มิโกะโตะ" ผู้เป็นพี่ชายเดินทางไปทางตะวันออกเพื่อหาดินแดนที่เหมาะสมเป็นเมืองหลวงในการปกครองอาชิฮาระโนะคาคาสึคุนิ ญี่ปุ่น แต่ทว่าผู้ที่ตั้งท่ารอกองทัพฮิวงะของอิวะเระฮิโกะ โนะ มิโกะโตะที่เดินทางมาขึ้นฝั่งที่นามิฮายะก็คือเจ้าผู้ครองดินแดนของโทมิ

นะงะซุเนะฮิโกะออกรบโดยที่เชื่อมั่นว่า"นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ" น้องเขยของตนคือเลือดเนื้อเชื้อไขที่แท้จริงของอะมะเตะระซุ ในการต่อสู้ครั้งนั้นเองที่ อิสึเนะ โนะ มิโกะโตะ พี่ชายของ อิวะเระฮิโกะ ถูกลูกธนูปักเข้าที่มือ ซึ่งบาดแผลนี้เป็นต้นเหตุให้เสียชีวิตที่ชิซุยโนโตะในแคว้นคิอิ อิวะเระฮิโกะได้นำทัพอ้อมไปทางตะวันออกตามที่อิสึเนะได้พูดทิ้งท้ายเอาไว้ว่า "บุตรแห่งเทพสุริยันครั้นจะสู้รบโดยหันหน้าเข้าหาดวงตะวันเห็นจะไม่ดี จงถอยทัพแล้วสู้โดยหันหลังให้ตะวันเถิด" ระหว่างทางได้ปราบโอคุมะโฮโนคะแห่งคุมะโนะ, เออุคาชิแห่งอุดะ และเมื่อเข้าสู่ยามาโตะก็ปราบเอชิคิ, สึจิงุโมะและยาโซทาเครุ จนกระทั่งเผชิญหน้ากับกองทัพของนะงะซุเนะฮิโกะอีกครั้งโดยหันหลังให้ดวงอาทิตย์
ภาษาฮารอย

ภาษาฮารอย มีผู้พูดทั้งหมด 35,000 คน (พ.ศ. 2541) ในภาคใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย สาขามาลาโย-ซุมบาวัน สาขาย่อยจามเหนือและตะวันออก เขียนด้วยอักษรละติน
เชสซี

เชสซี () เป็นชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตลึกลับชนิดหนึ่ง โดยเชื่อว่าเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในอ่าวเชสปิก ในรัฐแมริแลนด์ ประเทศสหรัฐอเมริกา

โดยรายงานแรกที่ระบุถึงการพบเห็นเชสซี เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1943 เมื่อชาวประมงท้องถิ่นสองราย อ้างว่าพบเห็นอะไรบางอย่างอยู่ห่างจากเรือของพวกเขาราว 75 หลา (69 เมตร) ไปทางขวา เจ้าสิ่งนั่นมันลอยอยู่ในน้ำ มีสีดำ และมีส่วนหัวขนาดใหญ่เหมือนลูกฟุตบอล มีลักษณะเหมือนม้า มีความยาวทั้งหมดราว 12 ฟุต (2.3 เมตร) และดูเหมือนมันจะหมุนหัวและตัวไปมาหลายรอบ

จากนั้นในปี ค.ศ. 1982 มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งสามารถถ่ายภาพเคลื่อนไหวไว้ได้ด้วยกล้องวิดีโอด้วยความบังเอิญ ใกล้กับเกาะเคนท์ สิ่งที่เห็นได้จากในภาพนั้น คือ อะไรบางอย่างมีสีน้ำตาลเคลื่อนไหวข้างเรือเหมือนงูทะเล

โดยรายงานส่วนใหญ่นั้น มักจะระบุตรงกันว่า สัตว์ประหลาดตัวนี้มีรูปร่างเหมือนงู ความยาวแตกต่างกันออกไป ตั้งแต่ 25-40 ฟุต (12 เมตร) โดยว่ายน้ำโดยใช้ร่างกายที่เป็นเส้นโค้งเคลื่อนที่ผ่านไป มีการพบเห็นอีกสองครั้งในกลางปี ค.ศ. 1977 และ ค.ศ. 1980 แต่ถึงแม้ว่าจะมีพยานผู้พบเห็นและมีภาพเคลื่อนไหวบันทึกได้ แต่ก็ไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะยืนยันได้ถึงการมีอยู่จริงของมัน

ซึ่งสัตว์ชนิดนี้ ได้ถูกเรียกขานว่า "เชสซี" ให้คล้ายกับ "เนสซี" หรือสัตว์ประหลาดล็อกเนสส์ ที่พบในทะเลสาบล็อกเนสส์ ประเทศสก็อตแลนด์

ซึ่งอ่าวเชสปิกนี้ ถือเป็นอ่าวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา มีอาณาบริเวณกว้างกว่า 4,479 ตารางไมล์ (11,600 ตารางกิโลเมตร) และจุดที่ลึกที่สุดประมาณ 175 ฟุต (53 เมตร)

ในปี ค.ศ. 1980 มีการอธิบายไว้ว่า อาจเป็นตัวมานาที จากฟลอริดา ซึ่งก็นับว่าประหลาด เพราะอ่าวเชสปิกอยู่ไกลจากฟลอริดามาก ทั้งนี้เพราะมีมานาทีเพศผู้ตัวหนึ่ง ที่ชื่อ "เชสซี" ถูกช่วยจากน้ำเย็นในอ่าวเชสปิกกลับไปยังฟลอริดา ในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 1994 แต่รายงานการพบเชสซีที่เป็นสัตว์ประหลาดนั้น การว่ายน้ำไม่เหมือนกับตัวมานาทีเลย

มีคำอธิบายอื่นอีก เช่น เชื่อว่า เป็นปลาไหลกลายพันธุ์ หรือ นากแม่น้ำขนาดใหญ่ หรือ แม้แต่จะเป็นบาซิโลซอรัส วาฬขนาดใหญ่ในทะเลยุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่เคยอาศัยอยู่ในบริเวณรัฐแมริแลนด์ในปัจจุบัน หรือ แม้แต่จะเป็นงูอนาคอนดา จากทวีปอเมริกาใต้ ที่อพยพมาพร้อมกับเรือสำเภาในช่วงศตวรรษที่ 18 และ 19 ด้วย
ซิมโฟนีหมายเลข 3 (เบทโฮเฟิน)

ซิมโฟนีหมายเลข 3 ในบันไดเสียง อี แฟลต เมเจอร์ () ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ อีรอยกา ซิมโฟนี (Eroica Symphony; "Eroica" มาจากภาษาอิตาลี หมายถึง "heroic", วีรบุรุษ) เป็นผลงานซิมโฟนีของเบทโฮเฟินที่บางครั้งถูกอ้างถึงว่าเป็นจุดสิ้นสุดของดนตรียุคคลาสสิก และเป็นจุดเริ่มต้นของดนตรียุคโรแมนติก

เบทโฮเฟินเริ่มแต่งซิมโฟนีบทนี้ด้วยความเลื่อมใสในตัวนโปเลียน โบนาปาร์ต (1769-1821) ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เดิมเมื่อเริ่มแต่ง เขาอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้กับนโปเลียน พร้อมกับตั้งชื่อให้ว่า "Bonaparte" เริ่มตั้งแต่ช่วงปลายปี ค.ศ. 1803 แล้วเสร็จเมื่อต้นปี ค.ศ. 1804

ต่อมาเมื่อนโปเลียนสถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิ พระนามว่า จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1804 เบทโฮเฟินผิดหวังในความมักใหญ่ใฝ่สูงของนโปเลียน ถึงกับใช้มีดกรีดกระดาษโน้ตเพลงต้นฉบับเพื่อขูดชื่อโบนาปาร์ตออก จนทำให้ต้นฉบับเป็นรอยฉีกขาด เบทโฮเฟินได้เปลี่ยนชื่อซิมโฟนีบทนี้เป็น "Sinfonia eroica, composta per festeggiare il sovvenire d'un grand'uomo" ("heroic symphony, composed to celebrate the memory of a great man") หรือเรียกสั้นๆ ว่า "Sinfonia eroica"

ซิมโฟนีบทนี้ออกบรรเลงครั้งแรกเป็นการภายในต่อเจ้าชายล็อพโควิทซ์ ผู้อุปถัมภ์เบทโฮเฟิน และแสดงรอบปฐมทัศน์ที่ Theater an der Wien กรุงเวียนนา เมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1805

ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ได้แก่

มูฟเมนต์ที่ 2 มีชื่อเรียกว่า funeral march นิยมใช้บรรเลงในงานศพ หรืองานรำลึกถึงบุคคลที่เสียชีวิต เช่นในงานศพของเฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน . พิธีรำลึกถึงตัวอาตูโร ตอสกานินี แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ และพิธีรำลึกถึงผู้เสียชีวิตจากโศกนาฏกรรมที่มิวนิกในช่วงโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
การลอบสังหารขัตติยะ สวัสดิผล

เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ได้เกิดการลอบสังหารขัตติยะ สวัสดิผลด้วยอาวุธปืนสไนท์เปอร์แรงสูง ขณะที่ขัตติยะ สวัสดิผลกำลังให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนต่างประเทศบริเวณแยกศาลาแดง ภายหลังปฏิบัติการกระชับพื้นที่ของรัฐบาล หลังจากนั้น พล.ต.ขัตติยะ ได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลหัวเฉียวและโรงพยาบาลวชิรพยาบาลตามลำดับ อย่างไรก็ตาม พล.ต.ขัตติยะ ได้เสียชีวิต เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

การลอบยิงเกิดขึ้นบริเวณทางขึ้นลงรถไฟฟ้าใต้ดิน MRT สถานีสีลม ฝั่งสวนลุมพินี บริเวณแยกศาลาแดง เมื่อเวลาประมาณ 19.20 น. ของวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 โดยได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการถูกยิงด้วยกระสุนจากพลซุ่มยิงมุมสูงเข้าที่ศีรษะท้ายทอยด้านขวาและทะลุท้ายทอยด้านซ้าย กลุ่มคนเสื้อแดงได้รีบนำตัวส่งโรงพยาบาลหัวเฉียว หลังจากนั้นทางญาติจึงตัดสินใจย้ายไปรับการรักษาต่อที่โรงพยาบาลวชิรพยาบาลในกลางดึกของวันเดียวกัน โดยทางแพทย์ผู้ให้การรักษาได้ให้เหตุผลว่าทางวชิรพยาบาลมีอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เพียบพร้อมกว่า อาการของ พล.ต.ขัตติยะ อยู่ในสภาพทรงตัวมาตลอดจนกระทั่งเสียชีวิตด้วยภาวะไตวายเฉียบพลันเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 เวลา 09.20 น. โดยมีกำหนดการพระราชทานเพลิงศพ พล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล หรือ เสธ.แดง ที่วัดโสมนัสราชวรวิหาร ในวันที่ 22 มิถุนายน 2553 เวลา 17.00 น.

หนังสือพิมพ์มติชนได้วิเคราะห์ "6 โจทก์" ซึ่งอาจเป็นผู้บงการการลอบสังหาร ได้แก่

นอกเหนือจาก 6 โจทก์ที่น่าจะเป็นมูลเหตุทำให้เสธ.แดงถูกลอบยิงแล้ว ยังมีมูลเหตุอีก ดังนี้นายธาริต เพ็งดิษฐ์ อธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษ แถลงว่า สำหรับความคืบหน้าในการสอบสวนคดีการเสียชีวิตของพล.ต.ขัตติยะ นั้นเบื้องต้นดีเอสไอพบว่าพล.ต.ขัตติยะ ถูกยิงด้วยกระสุนความเร็วสูง ซึ่งมักใช้กับอาวุธที่ใช้กันในกลุ่มของเจ้าหน้าที่รัฐ และในวันที่เกิดเหตุมีข้อมูลเป็นเอกสารคำสั่งอย่างชัดเจนว่าศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน (ศอฉ.) ได้สั่งให้เจ้าหน้าที่ชุดปฏิบัติการณ์เข้าดูแลพื้นที่โดยรอบการชุมนุมและบริเวณตึกสูงโดยรอบที่เกิดเหตุทั้งหมด และดีเอสไอมีรายชื่อเจ้าหน้าที่ชุดปฏิบัติการณ์ในส่วนของเจ้าหน้าที่ทหารจากกองบัญชาการทหารอากาศ แต่ในส่วนของกองทัพบก กองทัพเรือและตำรวจ ที่ได้ขอความร่วมมือไปแล้วตั้งแต่ปี 2554 แต่ยังใม่ได้รับการแจ้งข้อมูลกลับมา

ในช่วงค่ำ วันที่ 17 มี.ค. 2554 นาย วิเชียร ขาวขำ ส.ส.อุดรธานี พรรคเพื่อไทย อภิปรายว่า ""การตายของพล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล อดีตผู้ทรงคุณวุฒิกองทัพบกนั้น คนบงการสั่งฆ่าไม่ใช่ธรรมดา มันเป็นขบวนการ ตนบอกได้เลยว่าทหารเป็นคนยิง จากหน่วย ฉก. 90 ลพบุรี มือสไนเปอร์ ยศสิบเอก ชื่อ พ. นามสกุล ป. ไปไล่สอบกันได้เลย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างการชุมนุม เช่นเรื่องคนชุดดำ การก่อการร้ายนั้น นายสุเทพเป็นคนสร้างสถานการณ์ เพื่อใส่ร้ายคนเสื้อแดง เป็นเงื่อนไขสลายการชุมนุม และรักษาอำนาจตัวเองต่อไป""
แอลบูเคอร์คี (รัฐนิวเม็กซิโก)

แอลบูเคอร์คี (อังกฤษ : Albuquerque) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐนิวเม็กซิโก ตั้งอยู่กึ่งกลางของรัฐ ใกล้กับแม่น้ำริโอแกรนด์ มีประชากร 521,999 ในปี 2008 เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 34 ของสหรัฐอเมริกา และมีอัตราการเจริญเติบโตเป็นอันดับที่ 6

แอลบูเคอร์คีเป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยนิวเม็กซิโก, ฐานทัพอากาศเคิร์ตแลนด์, ศูนย์ทดลองแห่งชาติซานเดีย, อนุสาวรีย์แห่งชาติเปโตรกลิปห์ ภูเขาแซนเดียทางทิศตะวันออก และแม่น้ำริโอแกรนด์ไหลจากเหนือลงใต้
รายพระนามและรายนามผู้ได้รับพระราชทาน ว.ภ.

เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์ หรือ ตราวัลลภาภรณ์ เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นบำเหน็จในพระองค์ ที่สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2461 พระราชทานให้แก่ผู้มีหน้าที่อยู่ประจำใกล้ชิดพรองค์ในพระราชสำนัก โดยตั้งใจรับราชการด้วยความจงรักภักดี ซื่อสัตย์สุจริต เป็นที่พอพระราชหฤทัย โดยพระราชทานให้ทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายใน เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์จัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติเป็นลำดับที่ 20 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ปัจจุบัน พ้นสมัยพระราชทานแล้ว
ฮิบะกง

ฮิบะกง () หรือ ฮินะกง () ชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ที่พบในประเทศญี่ปุ่น มีลักษณะคล้ายกึ่งมนุษย์กึ่งลิง ซึ่งเป็นกรณีเดียวกันกับ เยติในเทือกเขาหิมาลัย และบิ๊กฟุตในป่าลึกของสหรัฐอเมริกา

การพบเห็นฮิบะกงครั้งแรก เกิดขึ้นในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1970 ในพื้นที่ใกล้กับภูเขาฮิบะ ใกล้กับจังหวัดทตโตะริ ในจังหวัดฮิโระชิมะ 3 วันหลังจากการพบเห็นนั้น มีรายงานมีผู้พบเห็นสัตว์ลักษณะคล้ายลิงมีขนยาวเดินผ่านทุ่งนาในชนบทนอกเมืองไซโจ มีประจักษ์พยานพบเห็นทั้งหมดในปีนั้นรวม 12 ราย รวมถึงมีการพบรอยเท้าในหิมะในเดือนธันวาคมอีกด้วย

ต่อมามีการพบเห็นฮิบะกงมากขึ้น ในพื้นที่รอบภูเขาฮิบะ ในช่วงฤดูร้อนระหว่างปี ค.ศ. 1971-1973 เนื่องจากมีการล่าสัตว์เพิ่มมากขึ้น ทำให้สัตว์ป่าทั้งหลายต่างหนีลงมาจากภูเขา ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1974 มีการถ่ายรูปฮิบะกงได้เป็นครั้งแรก เป็นรูปที่มันหลบซ่อนอยู่หลังต้นพลับ ขนาดของรอยเท้าที่วัดได้ยาวประมาณ 20 เซนติเมตร (9 นิ้ว) พบในบริเวณใกล้เคียง

แต่หลังจากปี ค.ศ. 1974 แล้ว การพบเห็นฮิบะกงแทบจะไม่ปรากฏมีอีกเลย จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1980 มีการรายงานพบเห็นมันเดินข้ามแม่น้ำซึ่งเป็นพรมแดนใกล้เมืองยะมะโนะ ซึ่งตอนนี้ฮิบะกงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ยะมะกง (Yamagon)" มันถูกพบเห็นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1981 ที่ถนนใกล้กับสถานีอนามัย แต่รายงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1982 ที่เมืองมิซูกิ ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกราว 30 กิโลเมตร จากเมืองยะมะโนะ แต่ในครั้งนี้ยะมะกงมีลักษณะแปลกไปจากสัตว์ประเภทเดียวกันตัวอื่น ๆ คือ มีรายงานว่ามันถือสิ่งที่ดูคล้ายเป็นเครื่องมือที่ทำจากหินเหมือน ขวาน อีกด้วย

โดยรวมแล้วฮิบะกงมีขนสีน้ำตาล, แดง หรือน้ำตาลดำ ในบางรายงานระบุมีขนสีขาวบนแขนหรือหน้าอกด้วย มีกลิ่นตัวเหม็น ใบหน้าปกคลุมด้วยขน มีจมูกเชิด และแววตาแลดูฉลาด ลักษณะใบหน้าบางครั้งระบุว่าค่อนข้างยาวแต่แบนและยื่นออกมามากกว่ามนุษย์ ส่วนศีรษะรายงานส่วนใหญ่มักบอกตรงกันว่า มีขนาดใหญ่และเป็นรูปทรงสามเหลี่ยมหัวกลับ

ฮิบะกงมีรูปร่างเล็กกว่าบิ๊กฟุตหรือซาสควอซท์ ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ โดยเฉลี่ยแล้วฮิบะกงมีความสูงประมาณ 5 ฟุต และหนักประมาณ 180 ปอนด์ แต่ฮิบะกงมีความคล้ายกับลิงไม่มีหางมากกว่าซาสควอทซ์ โดยฮิบะกงถูกอธิบายว่า มีลักษณะเหมือนกอริลลา และมักจะเคลื่อนย้ายที่อยู่บ่อยๆ
ดาบิด ซิลบา

ดาบิด โฆซูเอ ฆิเมเนซ ซิลบา () เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1986 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี

ซิลบาเป็นนักเตะที่มีความสามารถในการครอบครองบอล ไปยิงประตูหรือแอสซิสต์ให้เพื่อนได้อย่างไม่ยากเย็น และยังมีความสามารถในการเล่นทั้งตำแหน่งปีก และในบางครั้งก็รับตำแหน่งกองหน้าต่ำ (supporting striker)
เปียโนโซนาตาหมายเลข 8 (เบทโฮเฟิน)

เปียโนโซนาตาหมายเลข 8 ในบันไดเสียง ซี ไมเนอร์ (Piano Sonata No. 8 in C minor, Op. 13) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ โซนาตาพาเทติก (Sonata Pathétique) แต่งขึ้นเมื่อเบทโฮเฟินอายุ 27 ปี เมื่อ ค.ศ. 1798 และเผยแพร่ในปีถัดมา เบทโฮเฟินอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้กับเจ้าชายคาร์ล ฟ็อน ลิชน็อฟสกี ที่เป็นเพื่อนสนิท

โซนาตาชิ้นนี้มีความยาวทั้งสิ้นประมาณ 19 นาที แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ได้แก่

โซนาตาพาเทติกเป็นผลงานชิ้นแรก ๆ ของเบทโฮเฟินที่ได้รับความนิยม โดยเฉพาะท่วงทำนองจากมูฟเมนต์ที่สอง อาดาโจ ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก
พระประยุทธชลธี (แป๊ะ วีราสา)

พระประยุทธชลธี หรือ นาวาโท พระประยุทธชลธี ราชนาวี มีชื่อจริงว่า แป๊ะ วีราสา เป็นชาวไทยเชื้อสายมอญ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรปราการและจังหวัดตราด และเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร ในสมัยนายควง อภัยวงศ์

พระประยุทธชลธีนั้นเดิมมีชื่อว่า “แป๊ะ” เนื่องมาจากเป็นชาวมอญที่มีผิวขาวคล้ายชาวจีนเป็นบุตรชายของนาย อาจ กับนาง พูน เกิดเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2436 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนนายเรือ เข้าประจำการกองทัพเรือ ทางกองทัพส่งไปศึกษาเครื่องรับส่งวิทยุ นับว่าเป็นครั้งแรกที่ประเทศไทยได้สั่งเครื่องวิทยุมาจากเยอรมัน นำมาติดตั้งที่กรุงเทพมหานคร สงขลา และในเรืออีกสามลำ เพื่อใช้ในการสื่อสารในกองทัพเรือ ภายหลังจากติดตั้งเรียบร้อยแล้ว ได้รับการคัดเลือกให้เป็นนายสถานีวิทยุทหารเรือกรุงเทพคนแรก

พ.ศ. 2476 ดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยเสนาธิการทหารเรือ เป็นตำแหน่งสุดท้ายทางทหารเรือ

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่6 เสด็จประพาสเลียบมณฑลปักษ์ใต้ ในปี พ.ศ. 2458 ทรงประทับแรมที่สถานีวิทยุโทรเลขทหารเรือ จังหวัดสงขลา เพื่อทอดพระเนตรการซ้อมรบเสือป่าบริเวณนั้น ร.ท.แป๊ะ(ยศในขณะนั้น)เข้าขอรับพระราชทานนามสกุล ได้รับพระราขทานนามสกุลว่า "วีราสา" โดยเขียนเป็นตัวโรมันว่า Virasa

หลังจากรับราชการในกองทัพเรือ ท่านได้ถูกย้ายสังกัดไปกระทรวงมหาดไทย รับการแต่งตั้งไปเป็นผู้ว่าราชการหรือในสมัยนั้นเรียกว่าข้าหลวง ประจำจังหวัดตราดและสมุทรปราการ

ขณะที่เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรปราการ ท่านได้เป็นผู้ตั้งชื่อโรงเรียนวิสุทธิกษัตรี ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสตรีโรงเรียนแรกในจังหวัดสมุทรปราการ

พระประยุทธชลธีมีภรรยาทั้งหมด 4 ท่าน มีบุตร-ธิดาทั้งหมดรวม 11 ท่านดังนี้

เกิดแต่คุณ ขลิบ 1 ท่าน
เกิดแต่คุณ พริ้ง 1 ท่าน
เกิดแต่คุณ อนันต์ วีราสา (โรหิตรัตนะ) 4 ท่าน

เกิดแต่คุณ บัวบุญเกิด วีราสา (จารุจินดา) 5 ท่าน

มีการตราพระราชบัญญัติพรรคการเมือง 2498 ขึ้นเพื่อให้มีการจัดตั้งพรรคการเมืองแข่งขันกัน พรรคการเมืองสำคัญๆ เช่น พรรคเสรีมนังคศิลา พรรคประชาธิปัตย์ พรรคเศรษฐกร พรรคเสรีประชาธิปไตย พรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค พรรคชาตินิยม ฯลฯ 
พ.ศ. 2499 พ.ต.หลวงสรสิทธิ นักการเมือง นายทะเบียนพรรคประชาธิปัตย์ได้มาชวนเป็นสมาชิกของพรรค จากนั้น เมื่อรัฐบาลได้จัดการเลือกตั้ง ในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ท่านได้รับเลือกให้ลงสมัครรับเลือกตั้งในจังหวัดพระนคร การเลือกตั้งครั้งนี้ จอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรกด้วย

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในกรุงเทพฯ จำนวน 9 ที่นั่ง นั้น
พรรคเสรีมนังคศิลา ประสบชัยชนะ 7 ที่นั่ง คือ ส่วนพรรคประชาธิปัตย์ได้ 2 ที่นั่ง คือ เมื่ออายุมากขึ้น ท่านได้สนใจ รวบรวมและศึกษา เกี่ยวกับคุณประโยชน์ของอาหารในทางยา

ในบั้นปลายชีวิตท่านได้อาศัยที่กรุงเทพย่านซอยองครักษ์ บางกระบือ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2524 ด้วยโรคหัวใจ ในวัย 88 ปี
 เหรียญราชรุจิ
จักรวรรดิไม่เป็นทางการ

จักรวรรดิไม่เป็นทางการ อธิบายถึงเขตอิทธิพลซึ่งจักรวรรดิแห่งหนึ่ง ๆ อาจพัฒนาจนกระทั่งกลายมาเป็นระดับของิทธิพลหนือภูมิภาคหรือประเทศ ซึ่งไม่ใช่อาณานิคมของจักรวรรดิแห่งนั้นอย่างเป็นทางการ เนื่องจากผลของการขยายตัวทางการค้า ทางยุทธศาสตร์หรือผลประโยชน์ทางการทหารของจักรวรรดิ

คำดังกล่าวมักจะใช้หมายถึงจักรวรรดิอังกฤษ โดยหมายถึงการขยายขอบเขตความสนใจของอังกฤษไปยังภูมิภาคและชาติซึ่งไม่ใช่ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่อาณานิคมและไม่ได้ปกครองโดยอังกฤษโดยตรง ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดของจักรวรรดิไม่เป็นทางการอังกฤษ ได้แก่ จีน ซึ่งเป็นชาติคู่ค้าที่สำคัญของอังกฤษด้วยความไม่เต็มใจ และแอฟริกาใต้ ที่ซึ่งเป็นภูมิภาคที่สำคัญของผลประโยชน์ทางพาณิชย์และการลงทุนของอังกฤษ
เปียโนโซนาตาหมายเลข 14 (เบทโฮเฟิน)

เปียโนโซนาตาหมายเลข 14 ในบันไดเสียง ซี ชาร์ป ไมเนอร์ (Piano Sonata No. 14 in C # minor, Op. 27 No. 2) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน หรือ Quasi una fantasia หรือรู้จักกันในชื่อ มูนไลต์โซนาตา (; ) เป็นผลงานของเบทโฮเฟินที่เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1801 กล่าวกันว่าเบทโฮเฟินอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้แก่เคาน์เตสจูลีเยตตา กวิชชาร์ดี (Giulietta Guicciardi) เป็นหญิงสาววัย 17 ปี ที่เป็นลูกศิษย์ และเบทโฮเฟินหลงรัก

โซนาตาชิ้นนี้ได้ชื่อว่า "มูนไลต์โซนาตา" จากคำบรรยายของลูทวิช เร็ลชตาพ นักวิจารณ์ดนตรีชาวเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1832 ว่ามูฟเมนต์ที่หนึ่งของโซนาตาชิ้นนี้ มีท่วงทำนองเปรียบได้กับแสงจันทร์ที่ส่องสว่างเหนือทะเลสาบลูเซิร์นในเวลากลางคืน

มูนไลต์โซนาตา แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ได้แก่

งานชิ้นนี้เป็นโซนาตาที่ได้รับความนิยมที่สุดชิ้นหนึ่งของเบทโฮเฟิน
บลูเบอร์รี่ อาร์-สยาม

บลูเบอร์รี่ () กลุ่มศิลปินลูกทุ่งหญิงชาวไทย จากค่ายอาร์ สยาม ในเครือ อาร์เอส ประกอบด้วย ออม-เพลินศิลป์ เกตุแก้ว หนูเล็ก-เบญจวรรณ โภคทรัพย์ โดยเปิดตัวในเพลง "ชิมิ" โดยมีแนวดนตรีลูกทุ่งกึ่งป็อป มีความทันสมัยมากขึ้น ทำได้รับความนิยม ด้วยกระแสเพลง"ชิมิ" ทำให้วงบลูเบอร์รี่เป็นที่รู้จักของคนทั่วไปอย่างง่ายดาย ต่อมาได้ปล่อยซิงเกิลที่สองออกมาคือเพลง "มีเวลาโทรมาด้วยเหรอ" ซึ่งได้รับการตอบรับที่ดีเหมือนเพลงชิมิ ซึ่งทำให้เพลงนี้เคยมียอดดาวน์โหลดเป็นอันดับที่ 1 ของช่องสบายดี ทีวี หลายสัปดาห์ติดต่อกัน อีกไม่นานก็ปล่อยซิงเกิลที่สามอกกมา คือ เพลง "เจ้าที่แรง"และต่อมาได้ออกอัลบั้มชื่อ ชิมิ ชิมิ

โดยทั้งสองสาวบลูเบอร์รี่ได้เดินเข้าสู่วงการเพลงลูกทุ่งโดย การประกวดดาวรุ่งลูกทุ่งไทยแลนด์(หนูเล็ก และ ออม) ของค่ายอาร์ สยาม โดยทั้งสองคนได้ออกอัลบั้มรวมกับผู้เข้าประกวดดาวรุ่งลูกทุ่งไทยแลนด์โดยทั้งสองสาว ชอบเพลงแนวเดียวกัน และได้มีโอกาสทำกิจกรรมร่วมกัน ทางค่ายอาร์ สยาม จึงจับมารวมตัวกันในชื่อ "บลูเบอร์รี่"

โดยที่มาของชื่อวงบลูเบอร์รี่คือ " ด้วยความที่พวกเราเป็นวัยสดใส น่ารัก พอดีว่าเพลงของพวกเราจะเป็นแนวแดนซ์ เลยมาผสมกันจนพี่ที่อาร์สยามมองว่า น้องๆ น่าจะเปรี้ยว น่ารัก ซ่านิดหวานหน่อย เลยตั้งชื่อว่า บลูเบอร์รี่

บลูเบอร์รี่ อาร์สยาม สมาชิกวง 2 คน (หนูเล็ก,ออม) สองสาวลูกทุ่งปีอบไทยลูกทุ่งคู่ดูโอ้
1.เจ้าที่แรง

2.คบไว้แก้เหงา

3.ชิมิ

4.ไม่รู้จึงอยู่ เมื่อรู้จึงไป

5.ขอดีดีอย่าวิ่งราว

6.มีเวลาโทรมาด้วยเหรอ

7.จุงเบย จุงเบย

8.ปรี๊ด...เลยค่ะ

9.โทรจิก

10.หายโมโหฉันโทรกลับเอง

11.สักพักค่อยไป

12.เลี้ยงไม่เชื่อง (เปลืองหญ้าอ่อน)

13.สินสอดโรลแบ็ค

14.ติดประชุม

15.เหงาตอนเขาไม่อยู่

16.เจ้าของเบอร์ชอบเธอนะ

17.มือที่สาม (ด้วยความตั้งใจ)

18.รักเธอแต่เลือกเขา

19.หล่อพอดีคำ

20.บลูเบอร์รี่ (ผลไม้ในใจแฟน)

21.กิ๊กห้ามกั๊ก

22.อยู่ห้องคนเดียว

23.สงสัยอยากได้แฟน

24.ขอดีดีอย่าวิ่งราว
ษรฉัตร สหัชธนชัย

ษรฉัตร สหัชธนชัย ชื่อเดิม : พรนภา เทพทินกร (ชื่อเล่น สุ่ย) เริ่มเข้าสู่วงการด้วยการประกวดนางสาวไทย ปี 2535 เข้ารอบ 10 คนสุดท้าย ต่อมาประกวดมิสไทยแลนด์อินเตอร์เนชั่นแนล ได้เป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามนานาชาติ ปี 1992 ที่ญี่ปุ่น ต่อมาปี 2536 เข้าประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ และได้ตำแหน่งรองอันดับ 4 ไปครอง จากนั้นเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวด มิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนล ปี 1994 ณ ประเทศฮ่องกง และได้เป็นมิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนลสัญชาติไทยคนแรกในประวัติศาสตร์ ก่อนที่จะมีผลงานด้านละครออกมาหลายเรื่อง เธอมีชื่อเสียงอีกครั้งจากการออกพ็อกเก๊ตบุ๊ค “รักรสแซ่บ” ปัจจุบันมีผลงานทั้งพิธีกรและละครให้ติดตามกันอย่างต่อเนื่อง ล่าสุด ละครที่เพิ่งจบไปคือ เรื่องเงารักลวงใจ...เธอแต่งงานกับ คุณ บูรพากรณ์ มุสิกสินธร หนุ่มนอกวงการและเพิ่งคลอดลูกคนแรกเป็นบุตรชายเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2556
พระเจ้ายโศวรรมันที่ 1

ยโศวรรมันที่ 1 เอกสารไทยบางทีว่า ยโศวรมันที่ 1 ( "ยโสวรฺมันที ๑"; ) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร เสวยราชย์ในระหว่าง ค.ศ. 889–910

พระนาม "ยโศวรรมัน" แปลว่า ผู้มียศเป็นเกราะ มาจากคำสันสกฤต "ยศ" แปลว่า ยศ + "วรฺมัน" แปลว่า ผู้มีเกราะ

พระองค์ทรงได้รับสมัญญาว่า "เสด็จขี้เรื้อน" (ស្តេចគម្លង់ "สฺเตจคมฺลง̍"; Leper King) เพราะเชื่อกันว่า ประชวรด้วยโรคนี้

พระองค์ทรงได้รับพระนามหลังสวรรคตว่า "บรมศิวโลก" (បរមឝិវលោក) เพราะทรงนับถือพระศิวะ

ยโศวรรมันที่ 1 เป็นพระโอรสของอินทรวรรมันที่ 1 พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร กับอินทรเทวี (ឥន្ទ្រទេវី "อินฺทฺรเทวี") ผู้เป็นพระชายา

ยโศวรรมันที่ 1 เป็นศิษย์ของพราหมณ์วามศิวา (Vamasiva) นักบวชลัทธิเทวราชา ซึ่งเป็นศิษย์ของศิวโสมา (Sivasoma) ผู้มีความสัมพันธ์กับอาทิ ศังกระ (आदि शङ्करः "Ādi Śaṅkaraḥ") ปรัชญาเมธีฮินดู

เมื่อพระบิดาเสด็จสวรรคาลัย ยโศวรรมันที่ 1 กับพระเชษฐาหรือพระอนุชา ทรงรบกันชิงบัลลังก์ รบรากันทั้งทางบกและทางน้ำในทะเลสาบเขมร (ទន្លេសាប "ทนฺเลสาบ") สงครามยุติด้วยชัยชนะของยโศวรรมันที่ 1 แต่เพราะพระบิดาเคยรับสั่งห้ามยโศวรรมันที่ 1 สืบราชสมบัติ ตามที่ปรากฏในจารึกหลายหลัก ยโศวรรมันที่ 1 จึงทรงเลี่ยงการอ้างสิทธิทางพระบิดาซึ่งเป็นเชื้อสายพระเจ้าชัยวรรมันที่ 1 ผู้สถาปนาพระนคร ไปอ้างสิทธิทางพระมารดาซึ่งเป็นเชื้อสายบูรพกษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนันและอาณาจักรเจนละแทน

เมื่อเสวยราชย์แล้ว ยโศวรรมันที่ 1 ทรงยกทัพไปตีอาณาจักรจามปา ตามความในจารึกที่บันทายฉมาร์ (បន្ទាយឆ្មារ "บนฺทายฉฺมาร")

ช่วงปีแรก ๆ แห่งรัชกาล พระองค์ทรงสร้างอาศรมราว 100 แห่งทั่วแว่นแคว้น เพื่อเป็นที่พักกลางทางสำหรับนักบวชและราชวงศ์ ครั้น ค.ศ. 893 พระองค์ทรงเริ่มให้สร้างฝายเรียก "อินทรตฎาก" (ឥន្ទ្រតដាក "อินฺทฺรตฎาก") ตามพระดำริของพระบิดา ที่กลางฝาย (ซึ่งปัจจุบันแห้งเหือดสิ้นแล้ว) ทรงให้สร้างวัดชื่อ ปราสาทลอเลย (ប្រាសាទលលៃ)

ต่อมา พระองค์ทรงให้ย้ายพระนครจากหริหราลัย (ហរិហរាល័យ) ไปยังยโศธรปุระ (យសោធរបុរៈ "ยโสธรบุระ̤") ที่ซึ่งภายหลังมีโบราณสถานสำคัญจัดตั้งขึ้นมากมาย เช่น นครวัด นักประวัติศาสตร์คาดว่า เหตุที่ทรงให้ย้ายพระนครนั้น เป็นเพราะพระนครเดิมแออัดไปด้วยศาสนสถานที่กษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ ทรงสร้างไว้ ด้วยตามประเพณีแล้ว แต่ละพระองค์ทรงจำต้องมีที่ประทับหลังสิ้นพระชนม์เป็นของพระองค์เอง อีกสาเหตุอาจเป็นเพราะพระนครแห่งใหม่อยู่ใกล้แม่น้ำเสียมเรียบ ทั้งอยู่กลางทางไปพนมกุเลน (ភ្នំគូលេន "ภฺนํคูเลน"; "ภูเขาลิ้นจี่") และทะเลสาบเขมร จะได้มีแหล่งน้ำถึงสองแห่ง

ยโศธรปุระมีศูนย์กลางอยู่ที่พนมบาแคง (ភ្នំបាខែង "ภฺนํบาแขง") และมีเส้นทางเชื่อมไปยังพระนครเดิม เมื่อทรงตั้งพระนครใหม่แล้ว ทรงให้ขุดฝายขนาดใหญ่ชื่อ "ยโศธรตฎาก" (យឝោធរតដាក) หรือชื่อปัจจุบัน คือ "บารายตะวันออก" (បារាយណ៍ខាងកើត "บารายณ์ขางเกีต")

เพราะฉะนั้น ปราสาทลอเลย พนมบาแคง และบารายตะวันตก จึงเป็นอนุสรณ์แห่งกษัตริย์พระองค์นี้

ในรัชสมัยยโศวรรมันที่ 1 ยังมีการสร้างปราสาทที่สำคัญอีกสองแห่งที่ยโศธรปุระ คือ พนมโกรม (ភ្នំក្រោម "ภฺนํโกฺรม") กับพนมบูก (ភ្នំបូក "ภฺนํบูก")

ยโศวรรมันที่ 1 เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 910

พระชายาพระองค์หนึ่งของยโศวรรมันที่ 1 เป็นพระพี่นางหรือพระน้องนางของชัยวรรมันที่ 4 พระมหากษัตริย์เขมร พระชายาพระองค์นี้มีพระโอรสสองพระองค์กับยโศวรรมันที่ 1 คือ อีสานวรรมันที่ 2 และหรรษวรรมันที่ 1
ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์

ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ (; ) เป็นชิ้นงานดนตรีจากช่วงต้นขององก์ที่สาม จากอุปรากรเรื่อง "Die Walküre" (The Valkyrie) อุปรากรเรื่องที่สองในชุด "แดร์ริงเด็สนีเบอลุงเงิน" ปกรณัมชุดของริชชาร์ท วากเนอร์

วากเนอร์เริ่มแต่งทำนองท่อนนี้ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1851 ฉบับร่างแต่งแล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1854 แล้วเสร็จสมบูรณ์เมื่อราว ค.ศ. 1856 ใช้บรรเลงประกอบอุปรากรช่วงที่เหล่าวาลคิรีสี่ตัวบินรวมกลุ่มกันเป็นฝูง ผลงานชิ้นนี้เป็นชิ้นหนึ่งของวากเนอร์ที่ได้รับความนิยมที่สุด

ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ได้รับการบรรเลงต่อสาธารณชนครั้งแรกในรอบปฐมทัศน์ของอุปรากร Die Walküre เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1870 ที่ National Theatre Munich มิวนิก ต่อมาวากเนอร์ได้รับคำร้องขอให้นำไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ แยกออกมาบรรเลงต่างหาก แต่วากเนอร์กลับไม่ยินดีให้มีการแสดงดังกล่าว ทั้งยังเขียนจดหมายไปตำหนิสำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายชีตมิวสิก เฉพาะท่อนไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ที่เมืองไลพ์ซิจ ในเวลาต่อมาเขากลับเปลี่ยนใจยอมให้มีการแสดงเฉพาะท่อนนี้ เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1877 ในการแสดงที่ลอนดอน ซึ่งเขาเป็นผู้อำนวยเพลงด้วยตนเอง ได้มีการบรรเลงไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ซ้ำในช่วงอองคอร์

ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เนื่องจากท่วงทำนองที่สร้างความฮึกเหิม ได้รับการบันทึกว่าถูกนำมาเปิดกระจายเสียงทางวิทยุคลื่นสั้นโดยกองพันรถถังเยอรมนี ก่อนเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้ามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง, ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อของกองทัพอากาศเยอรมัน ทั้งยังปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น นำไปบรรเลงประกอบภาพยนตร์เงียบ "เดอะ เบิร์ธ ออฟ อะ เนชั่น" ในปี ค.ศ. 1915 และฉากเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพสหรัฐโจมตีหมู่บ้านเวียดกงในภาพยนตร์ "อะโพคาลิปส์นาว" ในปี ค.ศ. 1979
สุริยุปราคา 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

สุริยุปราคาเต็มดวง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
1812 โอเวอร์เชอร์

The Year 1812, Festival Overture in E flat major, Op. 49 (, , Festival Overture "The Year 1812") เป็นที่รู้จักกันในชื่อ 1812 โอเวอร์เชอร์ () เป็นโอเวอร์เชอร์ที่แต่งโดยปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี ในปี ค.ศ. 1880 เพื่อรำลึกถึงวีรกรรมของทหารรัสเซียในการป้องกันมอสโกจากการรุกรานของกองทัพฝรั่งเศส นำโดยนโปเลียน โบนาปาร์ต โดยเฉพาะในยุทธการโบโรดิโน เป็นส่วนหนึ่งของการรุกรานรัสเซียของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1812

โอเวอร์เชอร์ชิ้นนี้ออกแสดงครั้งแรกที่มหาวิหารคริสต์แห่งซาเวียร์ เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1882 เป็นที่ชื่นชมในการแสดงประกอบฉากอันน่าตื่นตาตื่นใจ โดยเฉพาะการแสดงการยิงปืนใหญ่ ต่อมาในปี ค.ศ. 1891 ถูกนำไปแสดงในสหรัฐอเมริกา ก็ได้รับความนิยม เนื่องจากปี ค.ศ. 1812 ก็สอดคล้องกับการรบระหว่างสหรัฐอเมริกากับจักรวรรดิอังกฤษ (ค.ศ. 1812-1815) โอเวอร์เชอร์ชิ้นนี้จึงนิยมนำไปบรรเลงในวันชาติสหรัฐอเมริกา วันที่ 4 กรกฎาคมของทุกปี
เดอะดรัมส์

เดอะดรัมส์ () เป็นวงดนตรีอเมริกันจากบรู๊กลิน นิวยอร์ก ที่มีสมาชิกจากวงที่อยู่ได้ไม่ได้ไม่นานที่ชื่อ เอลก์แลนด์ (หรือชื่อ โกตเอกซ์พลอชัน) ปัจจุบันวงอยู่ภายใต้สังกัด โมชิโมชิ/ไอแลนด์ (สหราชอาณาจักร), ป็อปเฟรนซี (ออสเตรเลีย) และดาวน์ทาวน์ (สหรัฐอเมริกา)