seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
จาง ซวิน

จาง ซวิน (; 16 กันยายน, 2397 - 11 กันยายน, 2466) นายพลผู้จงรักภักดีต่อราชวงศ์ชิง ผู้ซึ่งพยายามที่จะฟื้นฟูอำนาจของราชวงศ์ชิงหลังจากที่ราชวงศ์ชิงได้ล่มสลายไปแล้ว ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 จาง ซวิน ทำรัฐประหารที่ปักกิ่ง แล้วได้ตั้ง ปูยี ขึ้นเป็นจักรพรรดิ และ เขายังเป็นผู้สนับสนุน หยวน ซื่อไข่ ในตอนที่เป็นประธานาธิบดี

จางเป็นนายทหารผู้คุ้มกันพระนางซูสีไทเฮาในระหว่างที่เกิดกบฏนักมวยขึ้นและจางต่อสู้ให้กับราชวงศ์ชิงในศึกที่นานกิงในปี พ.ศ. 2454

จางได้เข้ายึดครองนานจิงจากทหารของก๊กมินตั๋งในปี พ.ศ. 2456 ถึงแมัว่าการบุกยึดเมืองครั้งนี้กองทัพของ จาง ซวิน จะได้ปล้นสดมภ์ราษฎรในเมืองอย่างโหดร้ายแต่ก็ทำให้เขาได้รับตำแหน่งนายพลจากประธานาธิบดี หยวน ซื่อไข่

ในปี พ.ศ. 2460 จาง ซวิน ร่วมกับ คัง โหย่วเหวย ทำรัฐประหารที่ปักกิ่งสำเร็จ เขาได้ฟื้นฟูอำนาจของจักรพรรดิชิงโดยเชิญปูยีขึ้นเป็นจักรพรรดิที่มีอำนาจเต็มอีกครั้ง แต่หลังจากรัฐประหารสำเร็จได้เพียง 12 วัน จาง ซวินก็ถูกรัฐประหารคืน และต้องลี้ภัยเข้าไปอยู่ในเขตปกครองของดัตช์ในประเทศจีน และหลังจากนั้นก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองอีกเลยจนกระทั่งเสียชีวิต
รังไข่

รังไข่ มี 2 อัน อยู่คนละข้างของมดลูก มีขนาดประมาณเท่านิ้วหัวแม่มือ หนักประมาณ 2-3 กรัม

1. สร้างไข่สุกเดือนละ 1 เซลล์ โดยมีการตกไข่ (Ovulation) ทุกๆ 28 วัน โดยเริ่มจากรังไข่ซ้ายก่อนแล้วสลับด้วยรังไข่ขวา ในเด็กหญิงแรกเกิดมีไข่ในรังไข่ ประมาณ 5 แสนเซลล์ แต่ไข่ที่สุกและสามารถตกไข่ได้ประมาณ 400 เซลล์ เท่านั้น ที่เหลือจะฝ่อไป

2. สร้างฮอร์โมน 2 ชนิด คือ เอสโทรเจน ควบคุมลักษณะต่างๆ ของเพศหญิง เช่น การตกไข่ สะโพกผาย เสียงแหลม และ โปรเจสเตอโรน ทำหน้าที่กระตุ้นมดลูกให้เตรียมรับไข่
แอร์วีน ร็อมเมิล

แอร์วีน โยฮันเนิส อ็อยเกน ร็อมเมิล () สมญา จิ้งจอกทะเลทราย เป็นจอมพลที่โด่งดังที่สุดของกองทัพนาซีเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สอง ได้รับความนับถือจากทั้งทหารฝ่ายเดียวกันและข้าศึก
ร็อมเมิลเป็นนายทหารที่ได้รับการเชิดชูเกียรติขั้นสูงในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยได้รับเหรียญกล้าหาญพัวร์เลอเมรีท สำหรับการปฏิบัติหน้าที่อันกล้าหาญในแนวรบอิตาลี ในสงครามโลกครั้งที่สอง เขามีชื่อเสียงโด่งดังจากการบังคับบัญชากองพลพันท์เซอร์ที่ 7 สมญา "กองพลผี" ระหว่างการบุกครองฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1940 หากตำนาน "จิ้งจอกทะเลทราย" () ได้มาจากการบังคับบัญชากองกำลังผสมเยอรมนี-อิตาลีในการทัพแอฟริกาเหนือ เขาถูกมองว่าเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการสงครามทะเลทรายผู้สามารถมากที่สุดคนหนึ่งในสงคราม ภายหลังเขาบังคับบัญชากองทัพเยอรมันในการบุกครองนอร์ม็องดีของฝ่ายสัมพันธมิตร

ร็อมเมิลได้รับการนับถือว่าเป็นผู้บัญชาการที่มีมนุษยธรรมสูงและนายทหารมืออาชีพ กองทัพน้อยแอฟริกาในการบังคับบัญชาของเขาไม่เคยถูกกล่าวหาว่าก่ออาชญากรรมสงครามเลย ทหารที่ตกเป็นเชลยระหว่างการทัพแอฟริกาของเขามีรายงานว่าถูกปฏิบัติอย่างมีมนุษยธรรมด้วยการแบ่งส่วนอาหารเท่ากันทหารนาซีเยอรมันและมีพลทหารนาซีเยอรมันที่ประจำการที่แอฟริกาเล่าว่า ขณะที่รถของร็อมเมิลติดทราย ร็อมเมิลยังมาช่วยทหาร ยิ่งไปกว่านั้น ร็อมเมิลยังปฏิเสธคำสั่งฆ่าคอมมานโด ทหาร และพลเรือนชาวยิวในทุกเขตสงครามในบังคับบัญชาของเขาด้วยและเขาคิดจะให้ชาวบ้านช่วยเขาจะมีค่าจ้างให้

ช่วงปลายสงคราม ร็อมเมิลถูกเชื่อมโยงกับแผนลับลอบสังหารฮิตเลอร์ เนื่องจากร็อมเมิลมีสถานะเป็นวีรบุรุษแห่งชาติ ฮิตเลอร์จึงต้องการกำจัดเขาอย่างเงียบ ๆ แทนที่จะประหารชีวิตอย่างผู้ร่วมแผนการหลายคน ร็อมเมิลเลือกฆ่าตัวตายโดยใช้ไซยาไนด์เพื่อรักษาชื่อเสียงของเขาจากการไต่สวนและเพื่อแลกกับการที่ครอบครัวจะไม่โดนลงโทษ ฮิตเลอร์จัดงานศพอย่างสมเกียรติ โดยมีการประกาศข่าวว่าร็อมเมิลถูกเครื่องบินสัมพันธมิตรที่นอร์ม็องดียิงบาดเจ็บจนเสียชีวิต ด้วยวัย 53 ปี
แบ็กทูแบล็ก

แบ็กทูแบล็ก () เป็นผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของนักร้องอังกฤษในแนวอาร์แอนด์บี/โซล และนักแต่งเพลง เอมี ไวน์เฮาส์ ออกวางขายในเดือนตุลาคม 2006 กับสังกัดไอส์แลนด์เรเคิดส์ อัลบั้มนี้ตัดซิงเกิ้ลออกมาหลายซิงเกิ้ลอย่าง "Rehab", "You Know I'm No Good", "Back to Black", "Tears Dry on Their Own" และ "Love Is a Losing Game" โดยรวมแล้วอัลบั้ม "แบ็กทูแบล็ก" ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดี ได้รับคำสรรเสริญกับบรรยากาศเพลงคลาสสิกแจ๊ซ/โซล "ผลงานในสไตล์ย้อนยุค" การเขียนเพลงที่ประสบความสำเร็จ และสไตล์การร้องของไวน์เฮาส์ที่โตและเข้าถึงอารมณ์ และยังติดอันดับสูง ๆ ในท็อป 10 ของชาร์ตปลายปีหลายสถาบัน อย่าง ดิออสตินโครนิเคิล (อันดับ 4) นิตยสารบิลบอร์ด (อันดับ 3) นิตยสารเบลนเดอร์ (อันดับ 8) นิตยสารสแลนต์ (อันดับ 4) นิตยสารเอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี (อันดับ 2) เดอะนิวยอร์กไทมส์ (อันดับ 3) และนิตยสารไทม์ (อันดับ 1)

ในงานมอบรางวัลประจำปีครั้งที่ 50 ของรางวัลแกรมมี อัลบั้ม "แบ็กทูแบล็ก" ได้รับ 5 รางวัล (เทียบเท่ากับ ลอรีน ฮิลล์ อลิเชีย คีย์ส นอราห์ โจนส์ บียอนเซ่ และอลิสัน เคราส์) ที่เป็นศิลปินหญิงที่ได้รับรางวัลมากที่สุดในงานมอบรางวัลครั้งเดียว อัลบั้มได้รับสาขา เพลงป็อปยอดเยี่ยม ขณะที่เพลง "Rehab" ได้รับรางวัลเพลงป็อปหญิงยอดเยี่ยม เพลงแห่งปี และบันทึกเสียงแห่งปี ไวน์เฮาส์เองยังได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม จนถึงบัดนี้อัลบั้มขายได้ 15,197,000 ชุดทั่วโลก กับยอดขาย 5.5 ล้านชุดในปี 2007 ถือเป็นอัลบั้มขายดีที่สุดแห่งปี
โชห่วย

"โชห่วย" คือ ของชำ, ร้านขายของชำ ตามความหมายในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เป็นคำที่มาจากภาษาจีนแต้จิ๋วว่า 粗货อ่านว่าโชวห่วย ตัวหนังสือจีน 粗 อาจแปลได้ว่า หยาบ พื้นๆ บ้านๆ (ตรงข้ามกับ ละเอียดประณีต) ส่วนตัวหนังสือ 货 แปลว่าสินค้า สิ่งของ รวมกันจึงหมายถึงสินค้าพื้นๆ ที่ใช้กินใช้สอยประจำวัน
ร้านขายของชำ สะดวกซื้อ สารพัดสิ่ง มักมีลักษณะอยู่ในตึกแถว มีขนาดต่างๆ กันตั้งแตคูหาเดียวถึงหลายคูหา โดยมากเป็นกิจการเล็กๆ กิจการในครัวเรือน สร้างรายรับเล็กๆ น้อยๆ ใช้ในชีวิตประจำวัน ปัจจุบัน มีจำนวนน้อยลงไปมาก เนื่องจากไม่ได้รับการปรับรูปแบบให้ทันสมัย และต้องเผชิญกับคู่แข่งยุคโมเดิร์นเทรดที่เป็นร้านสะดวกซื้อ รูปลักษณ์ทันสมัย ติดแอร์ เปิดตลอด 24 ชั่วโมง

คำว่า โชห่วย ในความหมายของคนไทยคือ ร้านขายของชำ สันนิษฐานว่ามาจากภาษาจีนเขียนว่า 粗货 ออกเสียงจีนกลางว่า "ชู ฮั่ว" ( "ชู" - 粗 หมายถึง ใหญ่ ๆ หรือ หยาบ, "ฮั่ว" - 货 หมายถึง สินค้า, แปลรวมๆ หมายความว่า มีของขายเยอะแยะมากมาย) ในสำเนียงจีนฮกเกี้ยน ที่เป็นชาวจีนที่มาค้าขายรุ่นแรก ๆ ในไทย แถบปีนัง มลายู และภูเก็ต ก็ออกเสียงว่า โชฮ่วย หรือ ชุกห่วย

คำว่าโชห่วย ในภาษาจีนแต้จิ๋ว บางครั้งเรียกว่า จับห่วย (雜貨) หรือ แป๊ะห่วย (百貨) ในขณะที่ภาษากวางตุ้งจะออกเสียงว่า จับดอ
การทัพตูนิเซีย

การทัพตูนิเซีย () เป็นการรบที่เกิดขึ้นในตูนิเซียในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่างกองกำลังฝ่ายอักษะกับฝ่ายสัมพันธมิตร กองกำลังหลักของฝ่ายสัมพันธมิตรประกอบด้วยกองทัพของจักรวรรดิอังกฤษ, กองทัพอเมริกันและกองทัพฝรั่งเศส

การรบครั้งนี้เริ่มต้นด้วยความสำเร็จของฝ่ายอักษะ แต่ด้วยความเหนือกว่าทั้งทางด้านยุทธปัจจัยและด้านกำลังพลที่เหนือกว่าของฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้สุดท้ายฝ่ายอักษะก็พ่ายแพ้ลงอย่างราบคาบ ทหารเยอรมันและอิตาลีมากกว่า 230,000 คน ถูกจับเป็นเชลยศึก รวมถึงกองกำลังส่วนใหญ่ของกองพลน้อยแอฟริกาอันโด่งดังของฝ่ายอักษะ
แนแธเนียล ฮอว์ธอร์น

แนแธเนียล ฮอว์ธอร์น () (4 กรกฎาคม ค.ศ. 1804 - (19 พฤษภาคม ค.ศ. 1864) แนแธเนียล ฮอว์ธอร์นเป็นนักเขียนนวนิยาย และ นักเขียนเรื่องสั้นคนสำคัญชาวอเมริกัน ที่เกิดเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1804 ที่เมืองเซเลมในแมสซาชูเซตส์ ในสหรัฐอเมริกา และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1864 ที่เมืองพลิมัธในนิวแฮมป์เชียร์ ผลงานสำคัญของแนแธเนียล ฮอว์ธอร์นก็ได้แก่ "The Scarlet Letter" () ที่เขียนในปี ค.ศ. 1850 และ "The House of the Seven Gables" () ที่เขียนในปี ค.ศ. 1851

ฮอว์ธอร์นเป็นบุตรของ แนแธเนียล แฮทธอร์น (Nathaniel Hathorne) และเอลิซาเบธ คลาร์ค แมนนิง แฮทธอร์น ต่อมาฮอว์ธอร์นก็เปลี่ยนนามสกุลจาก “Hathorne” เป็น “Hawthorne” โดยเติม “w” เข้าไปในชื่อ เพื่อที่จะแยกจากครอบครัวของญาติที่รวมทั้งจอห์น แฮทธอร์น (John Hathorne) ผู้เป็นผู้พิพากษาคนหนึ่งระหว่างการพิจารณาคดีแม่มดแห่งซาเลม (Salem Witch Trials) ฮอว์ธอร์นเข้าศึกษาที่วิทยาลัยโบว์ดิน (Bowdoin College) และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1825 เพื่อนร่วมชั้นก็ได้แก่ผู้ที่ในอนาคตกลายมาเป็นประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาแฟรงกลิน เพียร์ซ และกวีเฮนรี แวดสเวิร์ธ ลองเฟลโลว์ (Henry Wadsworth Longfellow) ในปี ค.ศ. 1828 ฮอว์ธอร์นก็ตีพิมพ์งานชิ้นแรกโดยไม่ใช้ชื่อ "Fanshawe" ในปี ค.ศ. 1828 ก็ตีพิมพ์เรื่องสั้นอีกหลายเรื่องในนิตยสารหลายเล่มที่มารวมเล่มในปี ค.ศ. 1837 เป็น "Twice-Told Tales" () ปีต่อมาฮอว์ธอร์นก็หมั้นกับโซเฟีย พีบอดี ฮอว์ธอร์นทำงานที่ด่านศุลกากรและเข้าเป็นสมาชิกของบรุคฟาร์ม (Brook Farm) ซึ่งเป็นชุมนุมของกลุ่มคตินิยมเหนือเหตุผล (Transcendentalism) ก่อนที่สมรสกับพีบอดีในปี ค.ศ. 1842 หลังจากนั้นฮอว์ธอร์นและโซเฟียก็ย้ายไปอยู่ที่บ้านเดอะโอลด์แมนส์ (The Old Manse) ที่ คองคอร์ด, แมสซาชูเซตส์, ต่อมาก็ย้ายไปยังเดอะเบิร์คเชอร์ส (The Berkshires) ในเซเลม หลังจากนั้นก็ย้ายกลับมาคองคอร์ดที่บ้านเดอะเวย์ไซด์ (The Wayside) "The Scarlet Letter" ได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1850 ตามด้วยนวนิยายต่อมาอีกหลายเรื่อง เมื่อได้รับตำแหน่งหน้าที่ทางการเมืองฮอว์ธอร์นก็ย้ายครอบครัวไปยุโรปก่อนที่ย้ายกลับมาที่บ้านเดอะเวย์ไซด์ในปี ค.ศ. 1860 ฮอว์ธอร์นเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1864 ที่เมืองพลิมัธในนิวแฮมป์เชียร์

งานของฮอว์ธอร์นส่วนใหญ่เป็นงานในบริเวณนิวอิงแลนด์ งานหลายชิ้นเป็นงานที่แฝงอุปมานิทัศน์ทางจริยธรรมจากอิทธิพลเพียวริตัน งานเขียนนวนิยายเป็นงานที่จัดอยู่ในกลุ่มขบวนการจินตนิยมในกลุ่มย่อยที่เรียกว่า dark romanticism แก่่นของเรื่องมักจะมีศูนย์กลางเกี่ยวกับความชั่วร้ายและความมีบาปของมนุษย์ และมักจะสื่อความหมายทางจริยธรรมและเต็มไปด้วยความขัดแย้งอันลึกซึ้งทางจิตวิทยา งานเขียนของก็รวมทั้งนวนิยาย เรื่องสั้น และชีวประวัติของเพื่อน แฟรงกลิน เพียร์ซ
อินเรนโบว์ส

อินเรนโบว์ส () คือสตูดิโออัลบั้มชุดที่เจ็คของเรดิโอเฮดออกจำหน่ายครั้งแรกในรูปแบบดาวน์โหลดผ่านทางเว็บไซต์
จักรวรรดิปาละ

จักรวรรดิปาละ () เป็นจักรวรรดิที่ปกครองบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของเอเชียใต้ ปาละมักจะได้รับการบรรยายโดยศัตรูว่าเป็น “ประมุขแห่งกวาดา” (Gaur, West Bengal) คำว่า “ปาละ” ในภาษาเบงกอล ( "pal") แปลว่า “ผู้พิทักษ์” และใช้เป็นสร้อยพระนามของกษัตริย์ทุกพระองค์ ปาละเป็นผู้นับถือศาสนาพุทธนิกายมหายานและลัทธิตันตระ พระเจ้าโคปาละทรงเป็นกษัตริย์องค์แรกของราชวงศ์ผู้ขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 750 กวาดาโดยการรับเลือกตั้งอย่างประชาธิปไตย เหตุการณ์ครั้งนี้ถือกันว่าเป็นการเลือกตั้งแบบประชาธิปไตยเป็นครั้งแรกของเอเชียใต้ตั้งแต่สมัย 16 มหาชนบท พระเจ้าโคปาละครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 750 จนถึง ค.ศ. 770 ระหว่างรัชสมัยของพระองค์ พระองค์ก็ทรงขยายอำนาจควบคุมเบงกอลได้ทั้งหมด ปาละมีความรุ่งเรืองอยู่ราวสี่ร้อยปีระหว่าง ค.ศ. 750 จนถึง ค.ศ. 1120 ที่เป็นสมัยของความมั่นคงและความสงบสุข ในช่วงนี้ก็มีการสร้างวัดและงานศิลปะต่างๆ รวมทั้งการก่อตั้งมหาวิทยาลัยที่นาลันทา และวิกรมศิลา วัดโสมาปุระมหาวิหาร (Somapura Mahavihara) สร้างโดยพระเจ้าธรรมปาละในพหารปุระ (Paharpur) ในบังกลาเทศถือกันว่าเป็นพุทธศาสนสถานที่สำคัญที่สุดในอินเดียใต้

จักรวรรดิปาละรุ่งเรืองที่สุดในสมัยของพระเจ้าธรรมปาละและพระเจ้าเทวปาละ พระเจ้าเทวปาละทรงขยายดินแดนจนครอบคลุมบริเวณอินเดียใต้และไกลออกไปจากนั้น จักรวรรดิของพระองค์ครอบคลุมตั้งแต่อัสสัม ไปจนถึง อุตคาละ ทางตะวันออก, กัมโพชะ (อัฟกานิสถานปัจจุบัน) ทางตะวันตกเฉียงเหนือ และ เด็คคานทางตอนใต้ หลักฐานที่บันทึกไว้บนแผ่นทองแดงของปาละกล่าวว่าปาละสามารถพิชิต อุตคาละ, อัสสัม, ฮูนา, ประติหาระ (Pratihara), คุชราต (Gurjara) และ ทราวิฑ (Dravida) ได้

การเสด็จสวรรคตของพระเจ้าเทวปาละเป็นการสิ้นสุดยุคแห่งความรุ่งเรืองของจักรวรรดิปาละ หลังจากนั้นอาณาบริเวณนั้นก็แบ่งแยกออกไปเป็นอาณาจักรย่อยๆ ที่ปกครองโดยราชวงศ์ต่างๆ หลายราชวงศ์ แต่เมื่อมาถึงรัชสมัยของพระเจ้ามหิปาละ พระองค์ก็ทรงสามารถนำความรุ่งเรืองมาสู่จักรวรรดิได้อีกครั้งหนึ่งและทรงขยายดินแดนของจักรวรรดิออกไปอีก นอกจากนั้นก็ยังทรงสามารถต่อต้านการรุกรานของ ราเชนทระ โจฬะ (Rajendra Chola) และ ราชวงศ์จาลุกยะได้ หลังจากสมัยของพระเจ้ามหิปาละแล้วจักรวรรดิปาละก็เสื่อมโทรมลงอีกครั้งหนึ่งจนกระทั่งมาถึงสมัยของพระเจ้ารามปาละผู้เป็นพระจักรพรรดิผู้มีอำนาจองค์สุดท้ายของราชวงศ์ พระองค์ทรงสามารถกู้ดินแดนที่เสียไปคืนมาได้บ้าง ทรงปราบปรามกลุ่มปฏิวัติวเรนทระ และขยายจักรวรรดิต่อไปยัง Kamarupa, โอริสสา และอินเดียเหนือ

จักรวรรดิปาละถือว่าเป็นยุคทองของเบงกอลที่เป็นความรุ่งเรืองอันไม่เคยเห็นกันมาก่อน ราชวงศ์ปาละมีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่ศาสนาพุทธนิกายมหายานไปยังทิเบต, ภูฏาน และ พม่า นอกจากนั้นก็ยังทำการค้าขายไปยังดินแดนต่างๆ รวมทั้งการมีอิทธิพลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่จะเห็นได้จากลักษณะประติมากรรมและสถาปัตยกรรมของจักรวรรดิราชวงศ์ไศเลนทร (คาบสมุทรมลายู, ชวา และ สุมาตราปัจจุบัน) จักรวรรดิปาละสลายตัวลงในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่อถูกโจมตีโดยราชวงศ์เสนะ
จักรวรรดิวิชัยนคร

จักรวรรดิวิชัยนคร (, , ) เป็นจักรวรรดิที่ตั้งอยู่บนที่ราบสูงเด็คคาน (มทุไร นาย) ทางตอนใต้ของประเทศอินเดียปัจจุบัน จักรวรรดิวิชัยนครก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1336 โดยพระเจ้าหริหระราชาที่ 1และพระอนุชาพระเจ้าบุคคราชาที่ 1 (Bukka Raya I) และรุ่งเรืองต่อมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1646 แม้ว่าอำนาจจะลดถอยลงบ้างเมื่อพ่ายแพ้ต่ออาณาจักรสุลต่านแห่งเด็คคาน (Deccan sultanates) จักรวรรดิตั้งตามชื่อเมืองหลวงวิชัยนคร ซึ่งยังคงมีร่องรอยเหลือให้เห็นในรัฐกรณาฏกะในประเทศอินเดียปัจจุบัน บันทึกของนักเดินทางชาวยุโรปเป็นแหล่งสำคัญของข้อมูลที่เกี่ยวกับจักรวรรดิ ควบกับหลักฐานที่พบทางโบราณคดีทำให้ทราบถึงอำนาจและความมั่งคั่งของจักรวรรดิวิชัยนคร
จักรวรรดิข่านจักกาไท

จักรวรรดิข่านจักกาไท () เป็นจักรวรรดิมองโกลแต่ต่อมาเปลี่ยนไปเป็นเตอร์กิก จักรวรรดิข่านปกครองโดยข่านจักกาไทพระราชโอรสองค์ที่สองของเจงกีส ข่าน และผู้สืบเชื้อสายต่อจากพระองค์ เดิมจักรวรรดิข่านจักกาไทเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิมองโกลแต่ต่อมาแยกตัวมาเป็นอาณาจักรอิสระ

ในจุดที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 จักรวรรดิข่านมีอาณาบริเวณตั้งแต่แม่น้ำอามูดาร์ยา (Amu Darya) ทางใต้ของทะเลอารัลไปจนถึงเทือกเขาอัลไตในบริเวณเขตแดนที่ปัจจุบันคือมองโกเลียและจีน

จักรวรรดิข่านรุ่งเรืองในรูปใดรูปหนึ่งมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1220 จนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 แม้ว่าทางครึ่งตะวันตกของจักรวรรดิจะเสียไปกับตีมูร์ ในคริสต์ทศวรรษ 1360 แต่ครึ่งตะวันออกยังคงอยู่ในมือของข่านจักกาไทที่บางครั้งก็เป็นปฏิปักษ์ต่อหรือบางครั้งก็เป็นพันธมิตรกับผู้ครองจักรวรรดิตีมูร์ต่อมา ในที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จักรวรรดิข่านจักกาไทที่ยังคงเหลือก็ตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของระบบเทวาธิปไตยของ Apaq Khoja และผู้สืบเชื้อสาย, โคจิจัน (Khojijan) ผู้ครองเติร์กสถานตะวันออก (East Turkestan) ภายใต้ดซุงการ์ (Dzungar) และในที่สุดประมุขของแมนจู
เตมูร์

เตมูร์ (Temur) หรือ ตีมูร์ (Timur) ในภาษากลุ่มเตอร์กิกและภาษามองโกเลีย มีความหมายว่า เหล็ก สามารถหมายถึง
ราชวงศ์ตีมูร์

ราชวงศ์ตีมูร์ หรือ จักรวรรดิตีมูร์ (, ตั้งตนเป็น"Gurkānī" , ) เป็นราชวงศ์หนึ่งของจักรวรรดิเปอร์เชียของซุนนีย์มุสลิมในเอเชียกลางที่เดิมมาจากผู้สืบเชื้อสายจากราชวงศ์เติร์ก-มองโกล (Turko-Mongol) ผู้ปกครองจักรวรรดิที่ครอบคลุมเอเชียกลางทั้งหมด, อิหร่าน, อัฟกานิสถาน และส่วนใหญ่ของปากีสถาน, อินเดีย, เมโสโปเตเมีย และ คอเคซัส จักรวรรดิตีมูร์ก่อตั้งขึ้นโดยตีมูร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 14

ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เจ้าแห่งราชวงศ์ตีมูร์ บาบูร์ (Babur) ผู้ครองเฟอร์กานา (Ferghana) ก็เข้ารุกรานอินเดียและทำการก่อตั้งจักรวรรดิโมกุลที่ปกครองดินแดนส่วนใหญ่ของอนุทวีปอินเดียจนกระทั่งมาเสื่อมโทรมลงในสมัยของจักรพรรดิออรังเซพ (Aurangzeb) เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 และถูกยุบอย่างเป็นทางการโดยบริติชราชหลังการปฏิวัติอินเดีย ค.ศ. 1857
ราชวงศ์ซัฟฟาริด

ราชวงศ์ซาฟฟาริยะห์ (, ) เป็นจักรวรรดิเปอร์เชีย ที่ปกครองในซิสถาน (Sistan) ระหว่างปี ค.ศ. 861 และรุ่งเรืองมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1003 ในบริเวณประวัติศาสตร์ทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของอิหร่าน และทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของอัฟกานิสถาน โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ซารันจ์ (Zaranj)

ราชวงศ์ซาฟฟาริยะห์ก่อตั้งโดย และได้ชื่อมาจากยะอกูป อิบนุ ลัยษ อัส-ซาฟฟาร์ (یعقوب لیث صفاری - Ya'qub bin Laith as-Saffar) ผู้มาจากชนชั้นรองในสังคมที่เริ่มจากการเป็นช่างทองแดง และค่อยสร้างฐานะจนกลายเป็นขุนศึก (warlord) ยะอกูปยึดอำนาจในบริเวณซิสถาน และยึดอัฟกานิสถานได้ทั้งหมด, อิหร่านปัจจุบัน และบางส่วนของปากีสถาน และมาใช้ซารันจ์เป็นฐานในการขยายดินแดนครั้งใหญ่ไปทางตะวันออกและตะวันตก ต่อมายะอกูปก็โค่นราชวงศ์ทาฮิริยะห์ (Tahirid dynasty) และผนวกบริเวณเกรตเตอร์โคราซาน (greater Khorasan) ในปี ค.ศ. 873 เมื่อเสียชีวิตยะอกูปก็พิชิตดินแดนต่างๆ ได้มากมายที่รวมทั้งหุบเขาคาบูล (Kabulistan) สินธ์, ตอคาริสถาน (Tocharistan), มาครัน (บาโบคิสถาน), เคอร์มัน, ฟาร์ส, โคราสถาน จนเกือบถึงแบกแดด แต่ก็มาได้รับความพ่ายแพ้

จักรวรรดิซาฟฟาริยะห์รุ่งเรืองอยู่เพียงระยะเวลาอันสั้นหลังจากการเสียชีวิตของยะอกูป อัมร บิน ลัยษ (عمرو لیث صفاری - Amr bin Laith) ผู้เป็นผู้นำต่อจากพี่ชายพ่ายแพ้ต่อราชวงศ์ซามานิยะห์ (Samanids) ในปี ค.ศ. 900 อัมรจึงจำต้องยกดินแดนทั้งหมดให้แก่ผู้ชนะคนใหม่ ต่อมาอาณาบริเวณของซาฟฟาริยะห์ก็จำกัดอยู่แต่ในบริเวณใจกลางของซิสถานและต้องลดฐานะลงเป็นเพียงรัฐบริวารของราชวงศ์ซามานิยะห์และผู้มีอำนาจต่อมา
รัศมี เผ่าเหลืองทอง

รัศมี เผ่าเหลืองทอง นักเขียนบท นักแปล และผู้กำกับละครเวที เป็นอาจารย์สอนด้านวรรณกรรมและการละคร ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีงานการแปลวรรณกรรมหลายด้าน เช่น คอยโกโดต์ ดอนกีโฮเต้

รัศมี เผ่าเหลืองทอง เคยเป็นบรรณาธิการนิตยสารโลกหนังสือ และร่วมก่อตั้งกลุ่มละครสองแปดกับ สุชาติ สวัสดิ์ศรี และ บุรณี รัชไชยบุญ ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการศูนย์ศิลปวัฒนธรรมแสงอรุณ
โอโทเซะ

โอโทเซะ (ชื่อในมังงะภาษาไทย) หรือ โอโทเสะ (ชื่อในอะนิเมะภาษาไทย) () มีชื่อจริงว่า เทราดะ อายาโนะ () เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ 
โอโทเซะ เป็นเจ้าของร้านสแน๊คที่ตั้งอยู่ใต้ร้านรับจ้างสารพัดของกินโทกิ โอโทเซะยังเป็นผู้ที่ให้กินโทกิเช่าชั้น 2 เป็นร้านรับจ้างสารพัด เพราะที่เธอพบกินโทกิครั้งแรก เธอได้อนุญาตให้เขาทานมันจูและชาที่เธอเอามาเซ่นไหว้สามี ทำให้กินโทกิรอดจากการอดตาย ซึ่งเขาได้ประกาศว่าจะปกป้องโอโทเซะเป็นการตอบแทน และมักจะมาทวงค่าเช่าด้วยคำพูดน่ากลัว แต่กินโทกิก็มักจะเบี้ยวไม่ยอมจ่ายเป็นประจำ

ปัจจุบัน โอโทเซะเป็นหญิงชรา จึงมักถูกกินโทกิเรียกว่า ยายแก่ แต่เมื่อ 50 ปีก่อนที่โอโทเซะยังเป็นสาว และเป็นผู้หญิงที่สวยมาก เคยเป็นลูกจ้างของร้านดังโงะ แต่ชอบแอบเอาดังโงะไปให้เด็กยากจน จึงถูกไล่ออกในเวลาต่อมา

โอโทเซะยังมีฐานะเป็นหนึ่งในสี่ราชันย์สวรรค์แห่งคาบุกิโจ ซึ่งคือผู้ที่ให้การสนับสนุนแหล่งบันเทิงในย่านคาบุกิโจ โดยมีตำแหน่งเป็นถึงจักรพรรดินีแห่งคาบุกิโจ

โอโทเซะมีลูกจ้างในร้านสแน๊ค 2 คน ได้แก่ แคทเธอรีน ชาวสวรรค์หูแมว และ ทามะ หุ่นยนต์แม่บ้านจักรกล

ชื่อ "โอโทเซะ" มีที่มาจาก โอโทเซะ ซึ่งเป็นผู้ดูแลโรงแรมที่เป็นที่หลบซ่อนของกบฏ จากการตามล่าของชินเซ็นงุมิ

โอโทเซะชื่อจริงว่า เทราดะ อายาโนะ แต่ไม่ค่อยมีใครเรียกโอโทเซะด้วยชื่อจริง

โอโทเซะปรากฏตัวพร้อมกับแคทเธอรีนบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 5 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 6
โกลเดนฮอร์ด

โกลเดนฮอร์ด (; ; , ) เป็นคำที่สลาฟตะวันออกใช้เรียกมองโกล—ที่ต่อมากลายเป็นกลุ่มชนเติร์ก—มุสลิม อาณาจักรข่านก่อตั้งขึ้นทางตะวันตกของจักรวรรดิมองโกลหลังจากการรุกรานของมองโกลในรุสในคริสต์ศตวรรษ 1240: ปัจจุบันคือบริเวณรัสเซีย, ยูเครน, มอลโดวา, คาซัคสถาน, และ คอเคซัส โกลเดนฮอร์ดบางครั้งก็เรียกว่า Jochi Ulus หรือ อาณาจักรข่านคิพชัค (Kipchak Khanate) (คนละอาณาจักรข่านคิพชัคก่อนหน้านั้นที่ถูกพิชิตโดยมองโกล) อาณาบริเวณของโกลเดนฮอร์ดในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดครอบคลุมดินแดนเกือบทั้งหมดของยุโรปตะวันออกตั้งแต่เทือกเขายูรัลไปจนถึงแม่น้ำดานูบ ทางตะวันออกลึกเข้าไปในไซบีเรีย ทางตอนใต้จรดทะเลดำ, เทือกเขาคอเคซัส และดินแดนของราชวงศ์มองโกลที่เรียกว่าจักรวรรดิข่านอิล (Ilkhanate)

ที่มาของคำว่า “โกลเดนฮอร์ด” ไม่เป็นที่ทราบแน่นอน นักวิชาการบางคนเชื่อว่าเป็นชื่อที่หมายถึงแค้มพ์บาตูและต่อมาประมุขของกลุ่มฮอร์ด ในมองโกเลีย “Altan Orda” หมายถึงแค้มพ์ทอง หรือ วัง (, "Altan Ordon" = "สุวรรณปราสาท") นอกจากนั้นคำว่า “Altan” ที่แปลว่าทองก็ยังเป็นสีที่สงวนสำหรับพระมหากษัตริย์ แหล่งข้อมูลอื่นกล่าวถึงบาตูว่ามีเต้นท์สีทอง ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า “โกลเดนฮอร์ด” ในข้อมูลร่วมสมัย “โกลเดนฮอร์ด” หมายถึง “อาณาจักรข่านแห่งคิพชัค” (Khanate of the Qipchaq) เช่นคิพชัคเติร์กที่ส่วนใหญ่เป็นชนเร่ร่อนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณนั้น (Ulus Jochid)
ครีเอเทีย อาร์ติสต์

ครีเอเทีย อาร์ติสต์ เป็นบริษัทค่ายเพลงในอดีตของไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อช่วงพ.ศ. 2528 โดยเกิดจากแนวความคิดของ ชนินทร์ โปสาภิวัฒน์ ออร์กาไนเซอร์ชื่อดังที่คิดว่าต้องการให้ค่ายเพลงนี้เป็นที่รวบรวมเหล่าคนเบื้องหลังและคนเบื้องหน้าที่มีความสามารถเข้ามาไว้ด้วยกัน

ครีเอเทีย อาร์ติสต์ มี ปั่น หรือชื่อจริง ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว เป็นศิลปินเบอร์แรก หลังจากนั้นก็มีศิลปินตามมาอีกเช่น รวิวรรณ จินดา, เฉลียง, วงกะท้อน ซึ่งค่ายนี้ได้รวบรวม ครีเอทีฟ นักแต่งเพลง และ นักดนตรี ฝีมือดีไว้มากมาย เช่น จิระ มะลิกุล, ประภาส ชลศรานนท์, ธเนศ สุขวัฒน์, พนเทพ สุวรรณะบุณย์, อิทธิ พลางกูร เป็นต้น

ครีเอเทีย อาร์ติสต์ เกิดปัญหาขึ้นเมื่อชนินทร์ เจ้าของบริษัทเกิดอาการทางประสาทขึ้นเนื่องจากใช้สมองในการคิดมากเกินไป จึงถูกส่งตัวไปรักษา ทำให้ภายในค่ายก้าวต่อไปไม่ได้ หลังจากนั้นไม่นานค่ายครีเอเทีย อาร์ติสต์ ก็ปิดตัวลง
ทัฬห์ อมรบุณยกร

เมธี อมรวุฒิกุล หรือในชื่อจริงว่า ทัฬห์ อมรบุณยกร นักแสดงละครโทรทัศน์ชาวไทย เคยมีผลงานถ่ายภาพนู้ดอยู่ระยะหนึ่ง ปัจจุบันเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย และแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ แดงทั้งแผ่นดิน (นปช.) ซึ่งนายเมธี เคยถูกจับกุมจากการขึ้นเวที นปช. แล้วครั้งหนึ่ง

เมธี อมรวุฒิกุล เป็นคนไทยเชื้อสายจีน บิดาชื่อ พิชัย และมารดาชื่อ นิรมล มีพี่ชายและน้องสาวอย่างละหนึ่งคน จบการศึกษาระดับมัธยมตอนปลายที่โรงเรียนเซนต์ดอมินิก ระดับปริญญาตรี สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์การเมืองระหว่างประเทศ ที่มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ภายใต้หลักสูตรเต็ม 4 ปี แต่ใช้เวลาเรียนแค่ 3 ปีเท่านั้น 
จากนั้นได้ศึกษาต่อคอร์สบริหารธุรกิจ หลักสูตรอนุปริญญาโท ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย

เริ่มทำงานเป็นนายแบบกับนิตยสารลลนา หลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต จากนั้นจึงตามมาด้วยผลงานต่าง ๆ อีกมาก ทั้งโฆษณาทางโทรทัศน์ งานแสดง รวมถึงการถ่ายแบบนู้ดด้วย

เปลี่ยนชื่อจริงและนามสกุลจริงเป็น "ทัฬห์ อมรบุณยกร" ในปี พ.ศ. 2550 โดยที่ชื่อมีความหมายว่า "ผู้มีความมั่นคง"

ในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้สร้างความฮือฮา เมื่อเป็นฝ่ายไล่ชก นายอดิศราช ธรรมพิทักษ์ ผู้อำนวยการการเลือกตั้ง จังหวัดสุราษฎร์ธานีของพรรคเพื่อไทย ซึ่งเป็นคนสูงอายุ ที่หน้าที่ทำการพรรค ขณะที่นายอดิศราชเดินทางมาเรียกร้องเงินค่าจ้างผลิตสื่อโฆษณาหาเสียงการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่าง ต่อหน้าสื่อมวลชนจำนวนมาก โดยเจ้าตัวเข้าใจผิดว่านายอดิศราชเป็นพวกเดียวกับนายวรัญชัย โชคชนะ ซึ่งได้นำพานพุ้มหน้าที่ทำการพรรคไปมอบให้นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ อดีตนายกรัฐมนตรีเพื่อให้กำลังใจ กรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI) ควบคุมตัวนายเมธี ระหว่างการชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ แดงทั้งแผ่นดิน พ.ศ. 2553 หนึ่งในผู้ต้องสงสัย ที่ยึดครองอาวุธปืนความเร็วสูง ซึ่งใช้ในปฏิบัติการทางทหาร เมื่อคืนวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2553 โดยกรมสอบสวนคดีพิเศษ แถลงข่าวในเวลาต่อมา อ้างว่านายเมธีให้การรับสารภาพ และคำให้การหลายส่วนเป็นประโยชน์ต่อรูปคดี ส่วนแกนนำ นปช.ยืนยันว่า นายเมธีมิได้เป็นแกนนำแต่แรกอยู่แล้ว เป็นเพียงแนวร่วมเท่านั้น

ต่อมาในกลางปีเดียวกันนั้น ขณะที่นายเมธีถูกควบคุมตัวในฐานะพยานสำคัญของกรมสอบสวนคดีพิเศษ ได้ออกมาแถลงข่าว 2 ครั้ง ใน 2 เรื่องในเวลาไล่เลี่ยกัน คือ เรื่องที่ แอนนี่ บรู๊ค อดีตนักแสดงและนางแบบสาวมีข่าวโด่งดังว่าตั้งครรภ์กับ ฟิล์ม-รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ นักร้องและนักแสดงในสังกัดอาร์.เอส.โปรโมชั่น ซึ่งเนื้อหาที่นายเมธีแถลงนั้น มีใจความว่า ในปี พ.ศ. 2542 แอนนี่และตนเคยคบหากัน และแอนนี่ก็ได้บอกกับตนเช่นนี้ว่าตั้งครรภ์กับตน แต่ตนไม่เชื่อ เพราะได้ป้องกันมาตลอด และหลังจากนั้นก็ได้เลิกรากัน เพราะจับได้ว่าแอนนี่คบผู้ชายคนอื่นถึง 2 คนในเวลาเดียวกัน

และอีกเรื่อง คือ การเปิดเผยว่า นายจตุพร พรหมพันธ์ ซึ่งเป็นแกนนำของ นปช.ได้ยักยอกเงินบริจาคระหว่างการชุมนุมเป็นจำนวนถึง 68 ล้านบาท และมีพฤติกรรมที่ไม่สมควรกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่ภรรยาของตนเองบนชายหาดแห่งหนึ่ง ซึ่งในเรื่องนี้นายจตุพรได้ปฏิเสธและจะดำเนินการฟ้องร้องกลับ
โรงเรียนบ้านสวน (จั่นอนุสรณ์)

โรงเรียนบ้านสวน (จั่นอนุสรณ์) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 18 (ชลบุรี) กระทรวงศึกษาธิการเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ตั้งอยู่เลขที่ 111 หมู่ 6 ตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

โรงเรียนบ้านสวน (จั่นอนุสรณ์) เป็นโรงเรียนที่หลวงบำรุงราชนิยม (สูญ สิงคาลวณิช) กับนายวิชัย อูนากูล ได้ปรึกษากันว่าน่าจะสร้างโรงเรียนขึ้นสักหลังหนึ่งในเนื้อที่ 8 ไร่ใกล้กับสถานเปลื้องทุกข์ เพื่อให้เป็นสถานศึกษา

เนื่องจากวันหนึ่งคุณหลวงบำรุงราชนิยม ท่านได้ไปเยี่ยมท่าน'เจ้าคุณพระไพโรจน์ภัทรธาดา (จำรัส นุตตานนท์) เจ้าอาวาสวัดใหญ่อินทารามผู้ที่นับถือ เห็นว่ากำลังมีการก่อสร้างโรงเรียน จึงปรารภว่า "อยากได้ยินเสียง ค้อน ตะปู ที่เปลื้องทุกข์บ้าง" พระไพโรจน์ภัทรธาดาถามว่า "จะสร้างโรงเรียนใช่ไหม ไม้ก็มี ช่างก็มี"

หลังจากยื่นความจำนงต่อทางราชการโดยร่วมกันบริจาคทรัพย์ 210,000 บาท (สองแสนหนึ่งหมื่นบาทถ้วน) เพื่อก่อสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาตอนปลายแล้ว พระไพโรจน์ก็รับออกแบบแปลน และติดต่อช่างทองเชือน ไขรัศมี ให้เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง โดยนายวิชัย อูนากูล เป็นตัว แทนซื้อของ ในขณะที่กำลังก่อสร้าง นายเสริม วินิจฉัยกุล ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังได้ผ่านมาพบเห็นการก่อสร้าง เมื่อทราบว่าการก่อสร้างนั้นใช้เงินของหลวงบำรุงราชนิยมและลูกหลาน จึงได้ขอเงินจากราชการจำนวน 300,000 บาท (สามแสนบาทถ้วน) มาช่วยเหลือและสร้างเป็นโรงอาหาร
สำหรับการตั้งชื่อโรงเรียนนั้น พระไพโรจน์ภัทรธาดา ได้ตั้งชื่อว่า "จั่นวิทยา" แต่หลวงบำรุงราชนิยม ได้เรียนว่าน่าจะตั้งชื่อ "จั่นอนุสรณ์" เพื่อเป็นการรำลึกถึงคุณยายจั่น สืบสงวน ผู้เป็นย่าทวดของท่าน และเลี้ยงดูท่านมา

โรงเรียนบ้านสวน(จั่นอนุสรณ์)ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลายแบบ 012 โดยเปิดสอนในชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เพียง 1 ห้องเรียนก่อน และได้อาศัยศาลาของหลวงบำรุงราชนิยม ซึ่งเป็นผู้บริจาคทรัพย์ และที่ดินเป็นอาคารเรียนชั่วคราว เพราะอาคารเรียนกำลังก่อสร้าง ซึ่งเปิดเรียนวันแรกในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 มีนักเรียน 9 คน 
โรงเรียนบ้านสวน(จั่นอนุสรณ์)ทำพิธีเปิดอาคารเรียนเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2511 โดยหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในสมัยนั้นเป็นประธานโดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนบ้านสวน(จั่นอนุสรณ์) เป็นทางการตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
สถานที่ตั้ง/ขนาด โรงเรียนบ้านสวน (จั่นอนุสรณ์) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 18 กระทรวงศึกษาธิการเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ ตั้งอยู่เลขที่ 111 หมู่ 6 ตำบลบ้านสวน อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี บริเวณที่ตั้งของโรงเรียนอยู่ติดกับถนนเศรษฐกิจมีการคมนาคมสะดวก บริเวณใกล้โรงเรียนมีอาคารพาณิชย์ และ หมู่บ้าน โดยรอบ โรงเรียนมีเนื้อที่ 8 ไร่ด้านหลังเป็นสถานเปลื้องทุกข์ซึ่งเป็นสุสานที่เก็บอัฐิของบรรพบุรุษของผู้ที่สร้างโรงเรียนและทายาทของท่านเหล่านี้เป็นผู้อุปการะโรงเรียนในระยะเวลาต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน สถานที่ดังกล่าวจะมีเนื้อที่ว่างเปล่าอยู่มาก ผู้อุปการะโรงเรียนได้ปรับพื้นที่ให้เป็นสนามฟุตบอลมาตรฐานและ ใช้เป็นสนามกีฬาของโรงเรียน