seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ปาลัซโซสกีฟาโนยา

ปาลัซโซสกีฟาโนยา () เป็นวังตั้งอยู่ที่เมืองแฟร์ราราในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาในประเทศอิตาลี เป็นวังที่สร้างสำหรับตระกูลเอสเต ชื่อของวัง "Schifanoia" เชื่อกันว่ามาจากคำว่า "Schifanoia" ที่มาจากคำว่า "schivar la noia" ที่แปลว่า "หลบจากความน่าเบื่อ" ซึ่งเป็นคำบรรยายที่ตรงกับความเป็นจริงของจุดหมายในการก่อสร้างแต่เดิม สิ่งที่สำคัญที่สุดที่มีชื่อเสียงของวังนี้คือจิตรกรรมฝาผนังอุปมานิทัศน์ของ "วัฏจักรสิบสองเดือน" (Cycle of the Year) ที่เขียนโดยฟรันเชสโก เดล กอสซา และโกซีโม ตูรา ระหว่างปี ค.ศ. 1469 ถึงปี ค.ศ. 1470

พระราชวังมีต้นกำเนิดมาจากโครงสร้างชั้นเดียวที่สร้างขึ้นโดยไม่มีปีกสำหรับอัลแบร์โตที่ 5 เดสเต สร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เป็นสถานที่สำหรับรับประทานอาหารค่ำ และสำหรับการเปลี่ยนบรรยากาศ ทำนองเดียวกับหองานเลี้ยงอาหาร โดยมีด้านหนึ่งแบบเมืองและด้านหนึ่งเป็นสวน เทียบเท่ากับเป็นโรมันของวิลลาชานเมือง ปาลัซโซสกีฟาโนยาสร้างมานานก่อนที่สถานที่ที่มีวัตถุประสงค์เชิงเดียวกันสร้างขึ้นในกรุงโรม คือ เบลเวเดเรที่สร้างขึ้นสำหรับนิโคลัสที่ 5
มุขมณฑลเลอปุย-อ็อง-เวอแล

มุขมณฑลเลอปุย-อ็อง-เวอแล () เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในประเทศฝรั่งเศส ประกอบด้วยมณฑลโอต-ลัวร์ทั้งหมด บริเวณแคว้นโอแวร์ญ ในปัจจุบันมุขมณฑลเลอปุย-ออง-เวอเลย์เป็นปริมุขมณฑลของอัครมุขมณฑลบูร์ฌ

ดินแดนเดิมของมุขมณฑลเลอปุยถูกยุบโดยสนธิสัญญาความตกลง ค.ศ. 1801 (Concordat of 1801) ไปรวมกับมุขมณฑลแซ็งต์ฟลูร์ แต่กลับมาเป็นมุขมณฑลอีกครั้งในปี ค.ศ. 1823 บรียูด (Brioude) ซึ่งเคยเป็นของแซ็งต์ฟลูร์ก็ถูกย้ายมาเป็นของเลอปุย
เคานต์แห่งตูลูซ

เคานต์แห่งตูลูซ () เป็นตำแหน่งผู้ปกครองเคาน์ตีตูลูซ เคานต์แห่งตูลูซคนแรก ๆ เป็นผู้บริหารเมืองและอาณาเขตภายใต้ราชวงศ์เมโรแว็งฌีย็อง เมื่อมาถึงสมัยของราชวงศ์กาโรแล็งเชียง การแต่งตั้ง “เคานต์” หรือ “ดยุก” ก็เป็นเรื่องทำกันเป็นปกติขึ้นและเป็นที่รู้จักกันดีมากขึ้น แต่ในที่สุดตำแหน่งก็กลายเป็นตำแหน่งสืบตระกูล

“เคานต์แห่งตูลูซ” ที่เป็นตำแหน่งสืบตระกูลครองเมืองตูลูซและอาณาบริเวณรอบ ๆ มาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 มาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1270 เคานต์แห่งตูลูซในบางโอกาสก็มีตำแหน่งเป็นเคานต์ของแกร์ซี, รูแอร์ก, อาลบี และนีม และเป็นมากราฟแห่งกอเธียและพรอว็องส์ นอกจากนั้น แรมงที่ 4 ก็เป็นผู้ก่อตั้งเคาน์ตีตริโปลีซึ่งเป็นหนึ่งในอาณาจักรครูเสดและผู้สืบเชื้อสายจากแรมงก็ครองตริโปลีต่อมา

อาณาจักรเคานต์แห่งตูลูซเป็นอาณาจักรที่สืบต่อจากราชอาณาจักรวิซิกอท (ค.ศ. 418–ค.ศ. 721) ตูลูซ (รวมทั้งแอควิเทเนีย (อ็อกซิทาเนีย) และล็องเกอด็อก) ต่างก็รับกฎหมายของวิซิกอทและโรมันมารวมกันใช้ซึ่งเป็นกฎหมายที่ให้สิทธิแก่สตรีมากกว่ากฎหมายของอาณาจักรอื่นในสมัยเดียวกันมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่อนุญาตให้สตรีมีสิทธิในการรับที่ดินและตำแหน่งเป็นมรดกได้ และสามารถบริหารอิสระจากสามีหรือญาติที่เป็นชาย สตรีสามารถระบุผู้รับมรดกได้ในพินัยกรรมถ้าไม่มีทายาท และสามารถเป็นผู้แทนตนเองในศาลได้เมื่อมีอายุเกิน 14 ปีและเลือกคู่แต่งงานได้เองเมื่อมีอายุได้ 20 ปี
นางพญาไพร

นางพญาไพร เป็นละครไทย เคยออกฉายทาง ช่อง 7 สี เมื่อปี พ.ศ. 2542 จัดจำหน่ายโดย บริษัท สามเศียร จำกัด บทประพันธ์ โดย ภาวิต
ราชอาณาจักรวิซิกอท

ราชอาณาจักรวิซิกอท () เป็นอำนาจของยุโรปตะวันตกที่เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เป็นหนึ่งในรัฐที่ตามมาจากจักรวรรดิโรมันตะวันตก เดิมก่อตั้งขึ้นโดยการการตั้งถิ่นฐานของวิซิกอทภายใต้ประมุขของตนเองในอากีแตน (กอลตอนใต้) โดยรัฐบาลของโรมัน ต่อมาก็ขยายดินแดนออกไปโดยการพิชิตในคาบสมุทรไอบีเรีย ราชอาณาจักรสามารถดำรงตัวเป็นอิสระจากจักรวรรดิไบแซนไทน์เมื่อไบแซนไทน์พยายามรื้อฟื้นอำนาจของโรมันในไอบีเรียประสบความล้มเหลว แต่เมื่อมาถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 6 ชนแฟรงค์ในกอลก็สามารถได้รับชัยชนะต่อราชอาณาจักรวิซิกอททั้งหมดยกเว้นเซ็พติมาเนีย ในที่สุดราชอาณาจักรวิซิกอทก็ล่มสลายระหว่างการโจมตีของการรุกรานของอิสลาม (Umayyad conquest of Hispania) จากโมร็อกโก ต่อมาราชอาณาจักรอัสตูเรียสก็กลายเป็นอาณาจักรที่สืบต่อจากราชอาณาจักรวิซิกอท

ราชอาณาจักรวิซิกอทปกครองโดยพระมหากษัตริย์ที่มาจากการเลือกตั้งและต้องเป็นชนกอธโดยมี “เซเนท” เป็นที่ปรึกษาราชการที่ประกอบด้วยสังฆราช และขุนนาง แม้ว่าพระมหากษัตริย์จะพยายามก่อตั้งราชวงศ์แต่ก็ไม่มีผู้ใดทำสำเร็จ พระมหากษัตริย์องค์แรก ๆ นับถือคริสต์ศาสนานิกาย Arianism หลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นลัทธิไนเซียน (Nicene Creed) ซึ่งทางสถาบันศาสนาพยายามสร้างอำนาจมากขึ้นจากการประชุมสภาสงฆ์แห่งโตเลโด (Councils of Toledo) แต่กระนั้นวิซิกอทก็เป็นชาติที่มีการวิวัฒนาการทางกฎหมายทางโลกที่ก้าวหน้าที่สุดในยุโรปตะวันตก “Liber Iudiciorum” กลายมาเป็นรากฐานของกฎหมายของสเปนตลอดยุคกลาง
คีโทน

ในสารประกอบอินทรีย์ คีโทน () เป็นสารประกอบชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วย หมู่คาร์บอนิล (C=O) เชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนอื่นอีกสองอะตอมในรูปแบบ R (CO) R อะตอมที่มาแทนที่ R และ R ไม่อาจเป็นไฮโดรเจน (H) เพราะเมื่อหมู่ R หมู่ใดหมู่หนึ่งเป็นไฮโดรเจน สารประกอบนี้จะเรียกว่าอัลดีไฮด์

คาร์บอนคาร์บอนิลเชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนสองอะตอมทำให้คีโทนแตกต่างจากกรดคาร์บอกซิลิก, อัลดีไฮด์, เอสเทอร์, เอไมด์, และ สารประกอบอื่นๆที่ประกอบด้วยออกซิเจน พันธะคู่ของหมู่คาร์บอนิลทำให้คีโทนแตกต่างจากแอลกอฮอล์และอีเธอร์

คีโทนที่พื้นฐานที่สุดคือแอซีโทน, CH-CO-CH (ชื่อตามระบบ IUPAC คือโพรพาโนน)

อะตอมคาร์บอนที่อยู่ติดกับหมู่คาร์บอนิลเรียกว่า formula_1-คาร์บอน ไฮโดรเจนที่เชื่อมกับอะตอมคาร์บอนนี้เรียก formula_1-ไฮโดรเจน ในการมีอยู่ของตัวเร่งปฏิกิริยาชนิดกรด ทำให้คีโทนถูกเรียกเป็นคีโต-อีนอล ทอร์โมเมอริซึม คีโทนทำปฏิกิริยาเคมีกับเบสรุนแรงให้อีโนเลตเหมือนกัน ไดคีโทนเป็นสารประกอบที่ประกอบด้วยคีโทนสองหมู่
เอเตียนที่ 2 เคานต์แห่งบลัว

เอเตียนที่ 2 เคานต์แห่งบลัว (; ราว ค.ศ. 1045 - 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1102) สตีเฟนเป็นขุนนางชาวฝรั่งเศสผู้มีตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งบลัวและเคานท์แห่งชาร์ตร์ สตีเฟนเกิดเมื่อราวค.ศ. 1045 เป็นบุตรของธีโอบอลด์ที่ 3 เคานต์แห่งบลัว ต่อมาสตีเฟนสมรสกับอเดลาแห่งนอร์ม็องดีผู้เป็นพระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1080 ที่ชาร์ตร์
เดอะเฮอร์ริเคน~ไฟร์เวิกส์~

"เดอะเฮอร์ริเคน~ไฟร์เวิกส์~" () เป็นซิงเกิลที่ 31 ของเอ็กซ์ไซล์ ออกจำหน่ายวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 สามารถเปิดตัวอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ตในสัปดาห์แรกของการวางจำหน่าย และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวจาก RIAJ เนื่องจากมียอดขายและยอดส่งออกเกิน 250,000 แผ่น

เพลง "FIREWORKS" เป็นเพลงประกอบรายการ "EXILE TV" ของเคเบิลทีวีสกาย เพอร์เฟค ส่วนเพลง "ยาซาชิอิฮิคาริ" (優しい光) เป็นเพลงประกอบโฆษณาขนมยี่ห้อ "Fran Whipped" ของบริษัท Meiji และเพลง "THE NEXT DOOR -INDESTRUCTIBLE- feat.FLO RIDA " มีศิลปินชื่อดังอย่าง "โฟล ไรเดอ" มาร่วมร้องด้วย
เทพสังวาลย์

เทพสังวาลย์ เป็นละครพื้นบ้าน ออกอากาศทางช่อง 7 
เทพสังวาลย์ ได้มีการทำเป็นละครพื้นบ้านมาทั้ง3ครั้ง 
โดยทั้ง3 ครั้ง ผลิตโดย บริษัท สามเศียร จำกัด บทประพันธ์โดย บุราณ ผู้ควบคุมรายการ สุรางค์ เปรมปรีดิ์ และ สมพงษ์ อัชฌานุเคราะห์

มีเทพทั้งห้าและมีสังวาลห้าสี ครอบครอง คือ สังวาล ขาว แดง เหลือง เขียว และ ดำ เทพศาสตราและเทพีหยั่งรู้ ทำผิดกฎ รักกันและให้กำเนิดบุตรชาย มณีแดง จึงนำ มณีแดงไปให้อสูรเลี้ยงดู ยังโลกมนุษย์ แต่อสูรกลับเลี้ยงมณีแดงให้เป็นคนชั่วร้าย และทำร้ายคนที่เป็นปรปักษ์ ยุยงให้มณีแดงครอบครองทั้งสามภพ ตามล้างฆ่า แสงสุรีย์ โดยมีนาคี ให้ความช่วยเหลือแสงสุรีย์ แต่ แสงสุรีย์กับมณีแดง ยิ่งบาดหมาง เมื่อทั้งสองคนต่างหลงรัก พระธิดารัตนาวดี ซึ่งเป็นชนวนทำให้ มณีแดงและแสงสุรีย์เป็นศัตรูกัน รัตนาวดี ต้องตกเป็นของมณีแดงโดยไม่ได้ยินยอม ทำให้ก่อกำเนิด บุตรชาย ผู้มีเลือดสามภพ คือ สายเลือดเทพ สายเลือดมนุษย์ สายเลือดอสูร และที่สำคัญจะเป็นผู้ทำลายอสูร ทำให้อสูรต้องกำจัด รัตนาวดี และ ลูก มณีแดงเอาตัวเข้าขัดขวางทำให้ได้รับบาดเจ็บ และเลือดในกายของมณีแดงเป็นพิษจากการดื่มเลือดของอสูร ถ้ามณีแดงจะเป็นคนดีเมื่อไร เลือดพิษจะทำลายล้างมณีแดง ก่อนตายมณีแดง แสงสุรีย์ นาคี ร่วมกันกำจัดอสูร รัตนาวดีเลี้ยงดูบุตรชายให้เป็นคนดี ไม่ให้เป็นอย่างมณีแดง โดยมีเทพ คอยดูแลมณีนพเก้า คือ เทพสังวาลย์ ในอีกรูปแบบหนึ่งมีความแตกต่างทางด้านรายละเอียดของตัวละคร ทั้งการเพิ่มเติมเทพอีก4องค์ การดัดแปลงลักษณะนิสัยของตัวละคร รวมไปถึงสถานการณ์บางเหตุการณ์ที่แปรเปลี่ยนไปแต่ทั้งหมดได้คงเนื้อเรื่องหลักของเทพสังวาลย์ไว้อย่างครบถ้วน
สิ่งที่มณีนพเก้า แตกต่างจาก เทพสังวาลย์อย่างเห็นได้ชัดคือ การปรากฏตัวของเกราะเพชรเจ็ดสี ซึ่งทางสามเศียรได้เพิ่มเติมเนื้อหาของเกราะเพชรเจ็ดสีเข้าไป เนื่องด้วยความนิยมของเกราะเพชรเจ็ดสีได้รับความนิยมอย่างสูงจากผู้ชม ทางผู้สร้างจึงได้ดัดแปลงและเพิ่มเติมเข้าไปเพื่อเป็นการเรียกคะแนนความนิยมจากผู้ชมอีกครั้ง จึงอาจเรียกได้ว่า มณีนพเก้า เป็นภาคต่อของเกราะเพชรเจ็ดสี ทั้งที่จริงแล้วละครทั้ง2เรื่อง ต่างไม่มีความสัมพันธ์แต่อย่างใด(ยกเว้นนักแสดงบางชุด และตอนที่เกราะอยู่ในถ้ำ(ตอนแรก))
เกราะกายสิทธิ์

เกราะกายสิทธิ์ เป็นละครแนวพื้นบ้านไทย ของช่อง 7 ผลิตโดยบริษัท สามเศียร จำกัด และ บริษัท ดีด้าวีดีโอ จำกัด ออกอากาศเมื่อวันที่ 14 มกราคม - 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ดารานักแสดง โดย รติพงษ์ ภู่มาลี เลอสรรค์ คงเจริญ สพล ชนวีร์ วรนันท์ พร้อมมูล ศิริวัฒนา เบญจมาธิกุล(ธมลพรรณ์ ภานุชิตพุทธิวงศ์) พัชรมัย สุขประเสริฐ ภูธฤทธิ์ พรหมบันดาล จำหน่ายโดย บริษัท สามเศียร จำกัด
รูปแบบดัดแปลงมาจากเกราะเพชรเจ็ดสี(เดิม)ที่เคยออกอากาศทางช่อง 7 สี เมื่อประมาณปี 2538ความแตกต่างระหว่างเกราะกายสิทธิ์ และ เกราะเพชรเจ็ดสี นั้น มีสิ่งที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดคือ
ระวิ โหลทอง

ระวิ โหลทอง นักธุรกิจสื่อมวลชนและกีฬาโดยเฉพาะฟุตบอล ผู้ก่อตั้งบริษัท สยามสปอร์ตซินดิเคท จำกัด (มหาชน) ซึ่งริเริ่มนำเสนอกีฬาฟุตบอลอังกฤษในประเทศไทย และขยายไปสู่ฟุตบอลลีกดังของโลก เช่นเซเรียอา ของอิตาลี, บุนเดสลีกาของเยอรมนี และลาลีกาของสเปน ระวิเริ่มงานจากการเป็นผู้สื่อข่าวกีฬาของหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ตำแหน่งสุดท้ายเป็นหัวหน้าข่าวกีฬา ก่อนจะลาออกตั้งแต่ พ.ศ. 2516 เพื่อทำธุรกิจหนังสือพิมพ์กีฬาของตัวเอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ระวิเป็นผู้เสนอให้ปรับปรุงระบบการแข่งขันฟุตบอลในประเทศไทย ให้เทียบเท่ามาตรฐานสากล โดยร่วมกับสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ก่อตั้งการแข่งขันระบบลีกสูงสุดในชื่อไทยลีก (ปัจจุบันคือ ไทยพรีเมียร์ลีก) ปัจจุบันระวิดำรงตำแหน่งเจ้าของสโมสรฟุตบอลเมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด
เอื้อ อัญชลี

เอื้อ อัญชลี เป็นนามปากกาของ อัญชลี เอื้อกิจประเสริฐ (พ.ศ. 2517-) เป็นนักเขียนที่เป็นที่รู้จักจากคอลัมน์ สามก๊ก ฉบับคนกันเอง ในนิตยสาร มติชนสุดสัปดาห์ ผลงานการประพันธ์ของเธอเรื่อง "เงาฝันของผีเสื้อ" ได้รับการคัดเลือกเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ปี 2552

อัญชลี จบการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเพาะช่าง คณะวิจิตรศิลป์ แผนกถ่ายภาพ เธอได้รับรางวัลช่อการะเกดจากเรื่องสั้น ให้ฉันไปจากเธอ ในปี 2538 หนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มแรกของเธอชื่อ "ความสุข" พิมพ์รวมเล่มโดยสำนักพิมพ์เมฆปีกนก ในเดือนมกราคม 2540 หลังจากนั้น ในเดือนกุมภาพันธ์ 2541 เธอได้ตีพิมพ์รวมบทกวีเล่มแรกของเธอออกมาในชื่อ "'งานศพดอกไม้" ซึ่งเป็นการรวบรวมบทกวีที่เธอเขียนขึ้นตั้งแต่ 2536-2540 ก่อนที่เรื่องสั้น "ลมผีเสื้อ" ของเธอได้รับการตีพิมพ์ลง ช่อการะเกด 30 (มกราคม-กุมภาพันธ์ 2540) ในเดือนธันวาคม 2542 รวมเรื่องสั้นเล่มที่สองของเธอจึงได้รับการรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์เมฆปีกนกในชื่อ "ความทุกข์" เรื่องสั้นในเล่มนี้มีรูปแบบการเขียนที่หลากหลาย ทั้งแบบเป็นนิทาน หรือไดอารี่ หลังจากนั้น เธอยังได้รับรางวัลรางวัลสุภาว์ เทวกุล จากเรื่องสั้น "ตำรับเซลล์แมน" ในปี 2543 ด้วย

เอื้อ อัญชลี เป็นที่รู้จักในวงกว้างจากคอลัมน์ของเธอ "สามก๊ก ฉบับคนกันเอง" ซึ่งตีพิมพ์ในมติชนสุดสัปดาห์ โดยเธอเริ่มเขียนคอลัมน์ตั้งแต่ฉบับที่ 1250 ประจำวันที่ 30 กรกฎาคม - 5 สิงหาคม 2547 จนถึงปัจจุบัน โดยเธอจะเขียนวิเคราะห์บุคลิกตัวละครในสามก๊กโดยเปรียบเทียบกับเรื่องราวต่างๆในชีวิตประจำวัน เช่น เปรียบเทียบบุคลิกของ ลิโป้ กับพระเอกการ์ตูนผู้หญิงเรื่อง Mars (สิงห์นักบิด สาวนักโบก) หรือเปรียบเทียบเตียวหุยกับบิดาของตนเอง เน้นอารมณ์ความรู้สึก และความสัมพันธ์ของตัวละครมากกว่าการวิเคราะห์กลยุทธ์การศึกในนิยาย ปัจจุบัน ได้มีการรวมบทความจากคอลัมน์ดังกล่าวออกตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชน 2 เล่มด้วยกัน คือ "สามก๊กฉบับคนกันเอง ภาคหนึ่ง: ขุนเขาไม่เปลี่ยน สายน้ำไม่ขาด" (มีนาคม 2549) และ "สามก๊กฉบับคนกันเอง ภาคสอง: ความดีมีด่างพร้อย ความชั่วมีความเป็นมา" (สิงหาคม 2550)

นอกจากบทความแล้ว เธอยังมีรวมเรื่องสั้นซึ่งได้แรงบันดาลใจจากฉาก ตัวละคร และข้อคิดต่างๆจากสามก๊ก คือ "ขงเบ้งเจอคนบ้า" และนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ซึ่งเล่าเรื่องชีวิตของผู้แต่งสามก๊ก หลอ กว้านจง "เงาฝันของผีเสื้อ" ซึ่งทำให้เธอได้เข้าชิงรางวัลซีไรต์ปี 2552

เธอมีเรื่องสั้นลงใน "สนามหญ้า 3: สถานที่หนึ่งในหัวใจ" ของสำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม (มีนาคม 2545) ร่วมกับนักเขียนคนอื่นๆ เช่น เสี้ยวจันทร์ แรมไพร, ฟ้า พูลวรลักษณ์, วาด รวี เป็นต้น และ"สนามหญ้า 4.1: เธอเต้นรำอย่างเดียวดาย" นอกจากนั้น เอื้อ อัญชลียังเป็นหนึ่งในนักเขียนที่เข้าร่วมโครงการคลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติของภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และภาควิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วัดขนแกะ

วัดขนแกะ () คือวัดในอังกฤษที่สร้างจากทุนทรัพย์ที่ได้มาจากกิจการการค้าขายขนแกะอันรุ่งเรืองในยุคกลาง พ่อค้าที่ร่ำรวยจากกิจการที่ว่าก็แสดงออกโดยการสร้างคริสต์ศาสนสถานที่หรูหราที่แสดงถึงความมั่งคั่งที่ได้รับ วัดขนแกะส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในบริเวณค็อทสวอลด์ และ อีสต์แองเกลีย

วัดโฮลีทรินิตีที่ลองเมลฟอร์ดในซัฟโฟล์คถือกันว่าเป็นตัวอย่างของ “วัดขนแกะ” ที่สร้างอย่างงดงามที่สุดวัดหนึ่งในอังกฤษ ที่ส่วนใหญ่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1467 ถึงปี ค.ศ. 1497 ภายในตกแต่งด้วยหน้าต่างประดับกระจกสีจากคริสต์ศตวรรษที่ 15, ชาเปลแชนทรีของตระกูลคล็อพตันและชาเปลพระแม่มารีที่ยื่นออกไปจากมุขตะวันออก วัดเป็นพยานให้เห็นถึงความรุ่งเรืองของเศรษฐกิจการค้าขนแกะในยุคกลางอย่างเด่นชัด
บีตอิต

"บีตอิต" () เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสันเขียนโดยแจ็กสันและผู้ร่วมโปรดิวซ์ ควินซี โจนส์ในผลงานสตูดิโออัลบั้มที่ 6 ชุด "ทริลเลอร์" โจนส์มีความต้องการให้เพลงนี้เป็นเพลงร็อกแอนด์โรลของคนผิวดำ อย่างไรก็ตาม แจ็กสันก็ไม่เคยสนใจกับแนวเพลงนี้เลย โดยได้เอดดี้ วงแวนเฮเลน มาช่วยโซโลกีตาร์ให้ โดยเอดดี้ตอนรับสายโทรศัพท์จากโจนส์ นึกว่าเป็นเรื่องหลอกเล่นที่ชวนเขาให้มีส่วนร่วม เนื้อเพลง "บีตอิต" พูดถึงเกี่ยวกับ ความสิ้นหวังและการให้กำลังใจ

หลังจากที่ประสบความสำเร็จบนชาร์ตเพลงในชุด "ทริลเลอร์" ต่อจากเพลง "The Girl Is Mine" และ "Billie Jean" "บีตอิต" ก็ออกขายเมื่อ 14 กมภาพันธ์ ค.ศ. 1983 เป็นซิงเกิ้ลที่ 3 ของอัลบั้มชุดนี้ เพลงประสบความสำเร็จทั้งแง่ยอดขายและเสียงวิจารณ์ กลายเป็นหนึ่งในซิงเกิ้ลขายดีที่สุดตลอดกาล ทั้ง "Billie Jean" และ "บีตอิต" ติดอันดับท็อป 5 ในเวลาเดียวกัน เพลงนี้มียอดขายยืนยันในระดับแผ่นเสียงทองคำขาวในปี 1989 รางวัลที่ได้รับ รวมถึง 2 รางวัลแกรมมี่ 2 รางวัลอเมริกันมิวสิกอวอร์ดส และยังมีชื่ออยู่ใน Music Video Producers Hall of Fame

มิวสิกวิดีโอเพลงนี้เป็นเหมือนภาพยนตร์สั้นที่แจ็กสันได้นำ 2 แก๊งค์ปะทะกันผ่านการเต้นที่ทรงพลัง เพลงนี้ยังถูกนำมาใช้เป็นแซมเพิลของศิลปินอื่น อย่างเช่น เฟอร์กี้ และฟอลล์เอาต์บอย เพลงนี้ยังถูกใช้ในการประชาสัมพันธ์โครงการต่อต้านการดื่มและขับรถ "บีตอิต" ก็ถือเป็นเพลงประจำตัวของไมเคิล แจ็กสันอีกเพลงหนึ่ง ที่เขาแสดงในทุกเวิลด์ทัวร์
ซุ้มกาลิลี

ซุ้มกาลิลี ( (church architecture)) คือมุขทางเข้า หรือ ชาเปลด้านตะวันตกของบางคริสต์ศาสนสถานที่มีไว้สำหรับผู้สำนึกบาปมารอก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในตัววัดได้ หรือเป็นที่ใช้ในการพบปะเมื่อนักบวชมีธุรกิจกับสีกา

หลักฐานแรกที่กล่าวถึงปฏิมณฑลชนิดนี้อาจจะพบใน “Consuetudines cluniacensis” โดยอัลริค หรือใน “Consuetudines cenobii cluniacensis” โดยเบอร์นาร์ดแห่งคลูนี แต่คำนิยามของปฏิมณฑลชนิดนี้ค่อนข้างกำกวม ฉะนั้นลักษณะโครงสร้างจึงไม่อาจจะบอกได้ว่าเป็นการบรรยายของคลูนีได้อย่างแน่นอน

ตัวอย่างซุ้มกาลิลีที่ยังมีให้เห็นคือที่มหาวิหารเดอแรม มหาวิหารอีลี และ มหาวิหารลิงคอล์น
แกลมมอรัส

"แกลมมอรัส" () เป็นซิงเกิลที่ 3 จากผลงานอัลบั้มของนักร้องเพลงป็อป เฟอร์กี้ ชุดเดี่ยวชุดแรกที่ชื่อ "The Dutchess" ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 ถือเป็นซิงเกิลอันดับ 1 เพลงที่สองในสหรัฐอเมริกาของเฟอร์กี้ในฐานะศิลปินเดี่ยว ซิงเกิลออกขายเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2007 ในสหราชอาณาจักร และเป็นซิงเกิลที่ 2 จากอัลบั้ม ซิงเกิลไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่ในประเทศละตินอเมริกา (ไม่ได้ออกเป็นทางการ) อย่างซิงเกิลก่อนอย่าง "London Bridge" และ "Fergalicious" จากข้อมูลเดือนมีนาคม 2008 ซิงเกิลนี้ขายได้ 2,300,000 ชุด เพลงนี้ยังใช้ประกอบซีรีส์ทางโทรทัศน์ช่อง The CW เรื่อง "แสบใสไฮโซ" และยังปรากฏในวิดีโอเกมคาราโอเกะ "Revolution Presents: American Idol Encore"
โจวันนี บอกกัชโช

โจวันนี บอกกัชโช () (ค.ศ. 1313 – 21 ธันวาคม ค.ศ. 1375) เป็นนักเขียน กวี และนักมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลี ผู้เป็นนักประพันธ์งานสำคัญหลายชิ้นที่รวมทั้ง “ตำนานสิบราตรี” (Decameron) และ “On Famous Women”

รายละเอียดเกี่ยวกับการกำเนิดของบอกกัชโชไม่เป็นที่ทราบกันเท่าใดนัก บางหลักฐานก็ว่าเกิดที่ปารีส จากแม่ที่เป็นชาวปารีส แต่บ้างก็ว่าเป็นเรื่องเล่าขานเพื่อสร้างความโรแมนติกโดยนักชีวประวัติสมัยโบราณ ฉะนั้นอาจจะเป็นได้ว่าบอกกัชโชอาจจะเกิดที่เชอร์ทาลโดในทัสเคนีซึ่งเป็นเมืองของบิดา บอกกัชโชเป็นบุตรของพ่อค้าชาวฟลอเรนซ์กับสตรีไม่ทราบนามซึ่งอาจจะเกือบเป็นที่แน่นอนว่าเป็นลูกนอกสมรส
เต่ายักษ์เซเชลส์

เต่ายักษ์เซเชลส์ (; ) เป็นเต่าบกที่เคยเชื่อว่าสูญพันธุ์ไปตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 เนื่องจากถิ่นที่อยู่บนหมู่เกาะเซเชลส์ถูกมนุษย์รุกรานอย่างหนัก ซึ่งเต่ายักษ์ชนิดอื่นๆที่ใกล้เคียงกันบนหมู่เกาะอื่นๆในมหาสมุทรอินเดีย อย่างเช่นมอริเชียส, เรอูนียง และ เกาะโรดริเกซ ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เต่ายักษ์ในมหาสมุทรอินเดียเพียงชนิดเดียวที่เหลือรอดมาได้คือ เต่ายักษ์อัลดาบร้า ("A. gigantea") เนื่องจากมีถิ่นที่อยู่โดดเดี่ยวและมีกฎหมายคุ้มครองในศตวรรษที่ 19

เต่ายักษ์เซเชลส์อาศัยอยู่บนหมู่เกาะเซเชลส์ กินพืชพรรณตามริมหนองและลำธารเป็นอาหาร เมื่อ ค.ศ. 1840 ได้สูญหายไปจากธรรมชาติ สันนิษฐานว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว

จนกระทั่ง ค.ศ. 1999 มีรายงานว่ายังคงมีเต่ายักษ์เซเชลส์บางส่วนหลงเหลืออยู่ภายใต้สถานที่เลี้ยง จากรายงานเกี่ยวกับเต่ารูปร่างประหลาด ทำให้ หน่วยงานปกป้องธรรมชาติแห่งเซเชลส์ ดำเนินการตรวจสอบเต่าเหล่านั้น ดร. จัสติน เกอร์เลช และ ลอรา เคนนิ่ง ได้เปรียบเทียบเต่าเหล่านั้นกับตัวอย่างของเต่ายักษ์เซเชลส์ที่เชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว พบว่าเต่าบางตัวมีลักษณะตรงกับตัวอย่าง

อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้มีบทความทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับพันธุ์ศาสตร์ของเต่าในเซเชลส์และมหาสมุทรอินเดีย ได้เสนอผลการค้นคว้าที่ขัดแย้งออกมา งานวิจัยบางส่วนบ่งชี้ว่าในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมามีเต่ายักษ์ในภูมิภาคนี้เพียงชนิดเดียว ขณะที่อีกบางส่วนเสนอว่ามีเต่ายักษ์สามชนิดที่ใกล้เคียงกัน
กวีโด ดา ซีเอนา

กุยโด ดา เซียนา หรือ กุยโด ดิ กราเซียโน () เป็นจิตรกรยุคศิลปะไบแซนไทน์ของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 13 กุยโด ดา เซียนาอาจจะเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในการเปลี่ยนแปลงลักษณะการเขียนจิตรกรรมเช่นเดียวกับชิมาบูเยที่สามารถทำสำเร็จต่อมา แต่ประเด็นนี้ยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้

งานที่เป็นที่รู้จักกันของกุยโดเป็นงานจิตรกรรมแผงที่ปัจจุบันแบ่งออกเป็นหลายชิ้น วัดซานโดเมนนิโคในเซียนามีภาพเขียนชิ้นใหญ่ contains a large painting of the “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์” พร้อมกับเทวดาหกองค์ด้านบน คอนแวนต์เบ็นนาดิคตินในเซียนาเช่นกันมีส่วนที่เป็นสามเหลี่ยมเหนือภาพเขียนเป็นภาพพระมหาไถ่ในท่าประทานพร (in benediction) กับเทวดาสององค์ ภาพสองชิ้นนี้เดิมเป็นภาพเดียวกันที่เดิมเป็นบานพับภาพ แผงหลังของภาพมีคำจารึกภาษาละตินที่บ่งชื่อจิตรกรว่าคือ “Guido de Senis” และปี ค.ศ. 1221 แต่ก็อาจจะไม่ใช่ปีที่วาดจริง และปีที่วาดจริงอาจจะเป็นปี ค.ศ. 1281

โดยทั่วไปแล้วลักษณะการเขียนภาพนี้ก็มิได้แตกต่างไปจากภาพเขียนอื่นๆ ในสมัยเดียวกันนอกจากส่วนที่เป็นพระเศียรของพระแม่มารีและพระบุตรที่แสดงฝีมือการเขียนที่เหนือกว่า – เป็นธรรมชาติและสง่างามมากกว่า – งานเขียนชิ้นอื่นๆ ก่อนงานเขียนของชิมาบูเย ฉะนั้นจึงมีข้อโต้แย้งกันว่าพระเศียรในภาพนี้เป็นงานเขียนของจิตรกรที่เขียนในปี ค.ศ. 1221 จริงก่อนหน้างานเขียนของชิมาบูเยเป็นเวลานานนักวิพากษ์ศิลปกรรมโจเซฟ อาร์ชเชอร์ โครว์ และ จิโอวานนิ บัตติสตา คาวาลคาเซลเลเสนอว่าพระเศียรเป็นส่วนที่มาเขียนใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่อาจจะเขียนโดยอูโกลิโน ดา เซียนา ถ้าข้อเสนอของโครว์และคาวาลคาเซลเลถูกต้องชิมาบูเยก็ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้นำในการสร้างความก้าวหน้าในการเปลี่ยนแปลงลักษณะการเขียนจิตรกรรม

นอกไปจากนี้แล้วก็ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับกุยโด ดา เซียนาเท่าใดนัก ภาพที่สถาบันแห่งเซียนากล่าวว่าเป็นงานเขียนของกุยโด (ภาพครึ่งตัวของพระแม่มารีและพระบุตรกับเทวดาสององค์) ที่อาจจะเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1250 ถึงปี ค.ศ. 1300 และภาพในวัดซานแบร์นาร์ดิโนที่เป็นภาพพระแม่มารีที่เขียนในปี ค.ศ. 1262 มิลาเนซิเสนอว่าเขียนโดยกุยโด กราเซียนิ (Guido Graziani) แต่ก็ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับกราเซียนิก่อนปี ค.ศ. 1278 เมื่อมีหลักฐานว่าเป็นผู้เขียนแถบ เท่าที่ทราบงานของกุยโด ดา เซียนาเป็นงานบนแผงไม้ ไม่ใช่จิตรกรรมฝาผนัง อาจเป็นได้ว่ากุยโดเป็นลูกศิษย์ของดิโอติซาลวิ (Diotisalvi), มิโน ดา เตอร์ริตา และ แบร์ลินเกียริ ดา ลูคคา
ปาโดวา

แพดัว () หรือ ปาโดวา () เป็นเมืองในแคว้นเวเนโตที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี แพดัวเป็นเมืองหลวงของจังหวัดแพดัว และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการโทรคมนาคมของบริเวณนี้ แพดัวมีประชากรทั้งสิ้นประมาณ 212,500 คน () บางครั้งแพดัวก็รวมเป็นส่วนหนึ่งของเวนิส ภายในปริมณฑลแพดัว-เวนิส ปริมณฑลซึ่งทำให้มีประชากรรวมกันทั้งสิ้นประมาณ 1,600,000 คน
อีราสโมแห่งนาร์นิ

อีราสโมแห่งนาร์นิ หรือที่รู้จักกันดีว่า กัตตาเมลาตา () (ค.ศ. 1370 – 16 มกราคม ค.ศ. 1443) เป็นทหารรับจ้างหรือคอนดตติเอเรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15 อีราสโมแห่งนาร์นิมีชื่อเล่นว่า “The Honeyed Cat” อีราสมัสเกิดที่นาร์นิและเป็นทหารรับจ้างแก่นครรัฐต่างๆ หลายนครตั้งแต่พระสันตะปาปาและเมืองฟลอเรนซ์ และในปี ค.ศ. 1434 ที่เวนิสในการต่อสู้กับตระกูลวิสคอนติแห่งมิลาน

โดนาเทลโลสร้างอนุสาวรีย์บนหลังม้าของอีราสโมแห่งนาร์นิที่ตั้งอยู่ที่จตุรัสกลางเมืองที่ปาดัวที่อีราสมัสกลายมาเป็นผู้เผด็จการที่นั่นในปี ค.ศ. 1437

ที่บ้านเกิดที่นาร์นิมีป้ายจารึกว่า “Narnia me genuit Gattamelata fui” (ข้าเกิดที่นาร์นิ ข้าชื่อกัตตาเมลาตา)
มหาวิหารปาโดวา

อาสนมหาวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์แห่งปาโดวา () หรือ มหาวิหารปาโดวา () เป็นคริสต์ศาสนสถานของคริสตจักรโรมันคาทอลิก มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ตั้งอยู่ที่เมืองปาโดวา ในประเทศอิตาลี สร้างขึ้นเพื่ออุทิสแก่แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ อาคารปัจจุบันเป็นสิ่งก่อสร้างที่สาม สิ่งก่อสร้างแรกสร้างหลังจากพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานเมื่อปี ค.ศ. 313 แต่มาถูกทำลายในแผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1117 โบสถ์ที่สองสร้างเป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ และมารื้อทิ้งในปี ค.ศ. 1551 เพื่อสร้างใหม่ตามแบบที่ออกโดยมีเกลันเจโล ลักษณะที่ยังเป็นโบสถ์สมัยกลางยังคงเห็นได้จากจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจุสโต เด เมนาบูโออีในหอล้างบาป

การสร้างเป็นแบบฟื้นฟูศิลปวิทยาสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1754 แต่ด้านหน้ายังคงเป็นอิฐเปลือยที่ยังไม่ได้รับการตกแต่ง
สะพานส่งน้ำ

สะพานส่งน้ำ หรือ ลำรางส่งน้ำ () คือช่องทางที่สร้างขึ้นในการส่งน้ำ ในทางวิศวกรรมสมัยใหม่อาจจะหมายถึงท่อ, คู, คลองขุด, อุโมงค์ และสิ่งก่อสร้างอื่นที่ใช้สำหรับจุดประสงค์ที่ว่า แต่ในความหมายที่เฉพาะเจาะจง “สะพานส่งน้ำ” หรือ “สะพานน้ำ” (water bridge) หมายถึงสะพาน หรือ สะพานไวอะดัคท์ (viaduct) หรือสะพานที่ใช้ในการขนส่งน้ำ—แทนที่จะเป็น ทาง ถนน หรือ รถไฟ—ที่ข้ามช่อง ถ้าสะพานส่งน้ำมีขนาดใหญ่พอก็อาจจะใช้ในการล่องเรือเล็กและใหญ่ สะพานส่งน้ำต้องเชื่อมระหว่างช่วงสองช่วงที่มีระดับน้ำเดียวกัน คำว่า “Aqueduct” มาจากภาษาละตินว่า “aqua” ที่แปลว่า “น้ำ” บวกกับคำว่า “ducere” ที่แปลว่า “นำ”
สุสานใต้ดิน

สุสานใต้ดิน () เป็นสุสานที่สร้างขึ้นเพื่อเก็บศพใต้ดิน สุสานใต้ดินหลายแห่งที่ตั้งอยู่ใต้เมืองใช้เป็นที่หลบภัยระหว่างสงคราม หรือเป็นที่พบปะของกลุ่มลัทธิบูชา ระเบียงช่องเก็บศพที่เรียกกันว่า “สุสานใต้ดิน” ที่ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกตั้งอยู่ภายใต้มหาวิหารนักบุญเซบัสเตียนนอกกำแพง (San Sebastiano fuori le mura) ในกรุงโรม ในปัจจุบันคำว่า “สุสานใต้ดิน” หมายถึงเครือถ้ำ หรือ ช่อง หรือระเบียงที่ใช้ในยุคกลางสำหรับหนีภัยระหว่างสงคราม หรือสำหรับบรรจุศพ
สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม

สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม หรือ สุสานรังผึ้งแห่งกรุงโรม () เป็นสุสานโบราณที่สร้างขึ้นเพื่อเก็บศพใต้ดินในกรุงโรมหรือใกล้กรุงโรมในประเทศอิตาลี ซึ่งมีด้วยกันอย่างน้อยสี่สิบสุสาน บางสุสานก็เพิ่งพบเมื่อไม่นานมานี้ แม้ว่าจะมีชื่อเสียงว่าเป็นที่เก็บศพของผู้นับถือคริสต์ศาสนา แต่ก็เป็นที่เก็บศพของผู้นับถือศาสนาอื่นด้วยที่รวมทั้งเพกันและศาสนายูดาย บางครั้งก็ในบริเวณเดียวกันหรือบางครั้งก็แยกจากกัน การเก็บศพในสุสานใต้ดินแห่งกรุงโรมเริ่มทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2 ดินภายใต้กรุงโรมเป็นหินทัฟฟ์เหมาะแก่การสร้างอุโมงค์และช่องที่ใช้ในการบรรจุศพ หินทัฟฟ์เป็นหินที่อ่อนที่ขุดง่ายและแข็งตัวเมื่อถูกอากาศ สุสานบางสุสานยาวหลายกิโลเมตรและอาจจะมีด้วยกันถึงสี่ชั้นหรือสี่ระดับ

สุสานใต้ดินของโรมันคาทอลิกมีความสำคัญเป็นอย่างมากต่อนักประวัติศาสตร์ศิลปะในการศึกษาศิลปะคริสต์ศาสนาของสมัยคริสเตียนยุคแรกเพราะในสุสานมีตัวอย่างงานจิตรกรรมฝาผนัง และ ประติมากรรมจากราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 สุสานใต้ดินของยูดายก็เช่นเดียวกันที่มีความสำคัญในการศึกษาวัฒนธรรมของศาสนายูดายในช่วงเวลาเดียวกัน
แคว้นคาลาเบรีย

คาลาเบรีย () เป็นแคว้นหนึ่งใน 20 แคว้นของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางภาคใต้หรือส่วนล่างของคาบสมุทรอิตาลี ถ้าเปรียบอิตาลีเป็นรองเท้าบูต แคว้นคาลาเบรียจะเป็นส่วนปลายด้านหน้ารองเท้า แคว้นคาลาเบรียมีอาณาเขตทางทิศเหนือติดต่อกับแคว้นบาซีลีคาตา ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้อยู่ใกล้กับแคว้นปกครองตนเองซิซิลี ทางตะวันตกติดกับทะเลติร์เรเนียน และทางทิศตะวันออกติดต่อกับทะเลไอโอเนียน ครอบคลุมพื้นที่ 15,080 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 2 ล้านคน มีเมืองหลักชื่อเมืองคาตันซาโร และมีเมืองใหญ่อีกสองเมืองคือเมืองเรจโจคาลาเบรียและเมืองโคเซนซา

แคว้นคาลาเบรียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 จังหวัด ได้แก่
การอพยพฉุกเฉิน

การอพยพฉุกเฉิน () หมายถึง การเคลื่อนย้ายประชากรอย่างรวดเร็วและเร่งด่วน เนื่องจากเกิดภัยธรรมชาติหรือภัยอันตรายอย่างใดอย่างหนึ่งเกิดขึ้น โดยสามารถมีขอบเขตได้ตั้งแต่การอพยพขนาดเล็ก เช่น อพยพผู้คนในอาคารที่ถูกเพลิงไหม้ ไปจนถึงการอพยพขนาดใหญ่ เช่น การอพยพเนื่องจากอุทกภัย

การอพยพฉุกเฉินอาจเกิดขึ้นก่อน ระหว่างหรือหลังเหตุการณ์ภัยพิบัติทางธรรมชาติก็ได้ อย่างเช่น:

และสาเหตุอื่น อย่างเช่น: