seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เกียรติ สิทธีอมร

นายเกียรติ สิทธีอมร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ อดีตประธานผู้แทนการค้าไทย และคณะทำงานด้านเศรษฐกิจพรรคประชาธิปัตย์ อดีตประธานคณะกรรมการบริหาร หอการค้านานาชาติแห่งประเทศไทย เกิดวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2502 สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนอัสสัมชัญ ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาโทด้านการต่างประเทศ จากมหาวิทยาลัยทัฟส์ และ ประกาศนียบัตรชั้นสูงด้านการบริหาร จาก Harvard Business School ได้รับประกาศนียบัตรชั้นสูง สาขาการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตย จากสถาบันพระปกเกล้า
หลังเลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 พรรคประชาธิปัตย์เป็นฝ่ายค้านพรรคเดียวในสภาผู้แทนราษฎร ได้ประกาศจัดตั้ง ครม.เงา ขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และ นายเกียรติ สิทธีอมร ได้รับเลือกจาก ที่ประชุมพรรคประชาธิปัตย์ให้ทำหน้าที่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์เงา

ภายหลังจากที่นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และจัดตั้งผู้แทนการค้าไทยขึ้น ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 นายเกียรติ สิทธีอมร จึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แทนการค้าไทย ตั้งแต่วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
เทศบาลตำบลท่ามะเดื่อ

เทศบาลตำบลท่ามะเดื่อ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอบางแก้ว จังหวัดพัทลุง

เทศบาลตำบลท่ามะเดื่อมีฐานะเป็นสุขาภิบาลตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 จนได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พุทธศักราช 2542 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542

ครอบคลุมบางส่วนของหมู่ที่ 1 และหมู่ที่ 6 ตำบลท่ามะเดื่อ และหมู่ที่ 1 ตำบลโคกสัก มีพื้นที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 1,250 ไร่
มาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลี

มาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลี (; ) เป็นพระมเหสีองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นจักรพรรดินีแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จนถึงเมื่อมีการรุกรานของนโปเลียน โบนาปาร์ต จนต้องยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เมื่อปีพ.ศ. 2349 พระองค์จึงเปลี่ยนพระอิสริยยศเป็นจักรพรรดินีแห่งออสเตรีย และสมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี

พระนางมาเรีย เทเรซาประสูติเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2315 ณ เมืองเนเปิลส์ ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอิตาลี) เป็นพระราชธิดาองค์โตในสมเด็จพระเจ้าแฟร์ดีนันด์ที่ 1 แห่งซิซิลีทั้งสอง และอาร์ชดัชเชสมารี แคโรไลน์แห่งออสเตรีย (พระราชธิดาในจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และจักรพรรดินีนาถมาเรีย เทเรซ่าแห่งออสเตรีย)

พระองค์สมรสกับพระญาติของพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันซ์ มกุฎราชกุมารแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พระมารดาของมาเรีย เทเรซาเป็นพระปิตุจฉาในอาร์ชดยุกฟรันซ์) เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2333 เมื่อพระสวามีได้ทรงสืบราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิเลโอโปลด์ ผู้เป็นพระราชบิดาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2335 ทั้งสองพระองค์จึงทรงได้เป็นจักรพรรดิ และจักรพรรดินีแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อนโปเลียน โบนาปาร์ต ได้นำกองทัพของจักรวรรดิฝรั่งเศส เข้ามารุกรานและก้าวก่ายทางการเมืองการปกครอง รวมทั้งราชสำนัก จักรพรรดิฟรันซ์จึงทรงเปลี่ยนแปลงการปกครองครั้งใหญ่ในรูปแบบของจักรวรรดิออสเตรีย โดยยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ลง ทั้งสองพระองค์จึงทรงได้เป็นจักรพรรดิ และจักรพรรดินีแห่งออสเตรียเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2347

จักรพรรดิฟรันซ์ และจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซามีพระราชโอรส 4 พระองค์ และพระราชธิดา 8 พระองค์ รวมพระราชบุตร 12 พระองค์ ดังนี้

จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซาสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2350 รวมพระชนมพรรษาเพียง 35 พรรษา พระศพถูกฝังอย่างสมพระเกียรติที่วิหารฮับส์บูร์ก กรุงเวียนนา
ปานเลขา ว่านม่วง

ปานเลขา ว่านม่วง หรือชื่อจริงในปัจจุบัน รัฐธยาน์ ธิติสุรนันท์ เป็นมิสไทยแลนด์เวิลด์คนแรก ในปี พ.ศ. 2528

ปานเลขา ว่านม่วง เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2506 บิดาชื่อ "พันตำรวจโท ปน ว่านม่วง" มารดาชื่อ "ลัจจา" ถึงแก่กรรมแล้ว เป็นอดีตครูสอนรำไทยที่โรงเรียนศรีวิกรม์ ส่วนชื่อปานเลขา คุณหญิงชิ้น ศิลปบรรเลง เป็นคนตั้งให้ ปอเริ่มเรียนชั้นอนุบาลถึงชั้นประถม 7 ที่ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร จบปริญญาตรี สาขามนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ระหว่างที่เรียนปริญญาตรีได้สมัครมิสไทยแลนด์เวิลด์ 1985 ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรกได้ตำแหน่งมิสไทยแลนด์เวิลด์คนแรกของประเทศไทยและเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดมิสเวิลด์ 1985 ที่ประเทศอังกฤษ ต่อมาได้เรียนต่อจนจบและใช้ชีวิตเป็นแม่บ้าน ช่วงแรกทำงานที่บริษัทการบินไทย ได้ลาออกจนได้กลับเข้าสู่วงการบันเทิง ถ่ายแบบปกนิตยสาร เดินแบบแฟชั่นจนเป็นอาชีพ
ธานินทร์ อินทรเทพ

ธานินทร์ อินทรเทพ มีชื่อจริงว่า ธานินทร์ อินทรแจ้ง นักร้องเพลงลูกกรุงอาวุโส มีชื่อเสียงจากเพลง "รักเอย เหมือนคนละฟากฟ้า นกขมิ้น หากรู้สักนิด ขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก และ ทำไมถึงต้องเป็นเรา" (โดยเฉพาะเพลงขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก มีชื่อเสียงจนถูกนำไปแต่งเพลงล้อเลียน ชื่อ "ขาดฉันแล้วเธอจะเซ้งตึก" แปลงเพลงโดย ซูม แห่งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ)
สมเด็จพระสันตะปาปาเปโตรที่ 2

สมเด็จพระสันตะปาปาเปโตรที่ 2 () เป็นพระนามพระสันตะปาปาที่สมมุติขึ้น และในระยะหลังนี้ เป็นชื่อสามัญของกลุ่มเซเดวาแคนทิซึม (Sedevacantism) ที่อุปโลกน์ตัวเป็นสันตะปาปา

นอกเหนือไปจากนักบุญเปโตรอัครทูตซึ่งชาวคริสต์ถือกันว่าเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาพระองค์แรกนั้น ไม่มีพระสันตะปาปาพระองค์ใดเคยใช้พระนามว่า "เปโตร" อีกเลย และเป็นที่เล็งเห็นได้ว่า จะไม่มีพระสันตะปาปาพระองค์ใดในอนาคตกาลจะทรงเลือกใช้พระนามเช่นนั้นด้วย กระนั้น มีพระสันตะปาปาหลายพระองค์ที่ทรงใช้ชื่อบัพติศมาว่า "เปโตร" (อาจสะกดต่างออกไปสุดแต่ภูมิภาค) หนึ่งในนั้นคือสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13 ซึ่งทรงมีชื่อบัพติศมาว่า เปียโตร ออร์ซีนี (Pietro Orsini)

ทั้งนี้ เป็นเพราะวรรคสุดท้ายของสันตะวจนะ (Prophecy of the Popes) บทประพันธ์อันเป็นที่รู้จักกันกว้างขวางในวงการคาทอลิก และว่ากันว่าเป็นผลงานของนักบุญแมลาไค (St. Malachy) นั้น บรรยายไว้ทำนองพยากรณ์ว่า "เปโตรชาวโรมัน" (Petrus Romanus) จะเป็นพระสันตะปาปาพระองค์สุดท้าย วรรคนั้นว่า

"ระหว่างการประหัตประหารสุดท้ายของพระศาสนจักรโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ บัลลังก์จักถูกครองโดยปีเตอร์ ชาวโรมัน ผู้ซึ่งจะเลี้ยงดูฝูงแกะของเขาอย่างแสนยากเย็น และเมื่อการนี้บรรลุ นครสัตบริภัณฑ์จักถึงแก่กาลวินาศ ตุลาการผู้น่าหวั่นเกรงจักพิพากษาหมู่ชนของเขา สิ้นแล"

"In persecutione extrema S.R.E. sedebit Petrus Romanus, qui pascet oves in multis tribulationibus: quibus transactis civitas septicollis diruetur, et Iudex tremêndus iudicabit populum suum. Finis."

"During the final persecution of the Holy Roman Church, the seat will be occupied by Peter the Roman, who will feed his sheep in many tribulations; and when these things are finished, the seven-hilled city will be destroyed, and the formidable Judge will judge his people. The End."

มีการตีความวรรคข้างต้นกันไปต่าง ๆ นานา กระแสหลักนั้นเห็นว่า สมเด็จพระสันตะปาปาปีเตอร์ที่ 2 จะเสด็จขึ้นสู่ตำแหน่งถัดจากสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16

ผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปาหลายคนได้เลือกใช้นามว่า "เปโตรที่ 2" โดยเฉพาะสันตะปาปาเท็จที่อ้างว่าได้ตำแหน่งมาเพราะพระผู้เป็นเจ้าทรงแต่งตั้งให้เป็นการเฉพาะตัว สันตะปาปาเท็จผู้ใช้นามนี้และโด่งดังที่สุด คือ มานูเอล อาลอนโซ คอร์รัล (Manuel Alonso Corral) แต่มานูเอลบอกปัดอย่างแจ้งชัดว่า ตนมิใช่ "เปโตรชาวโรมัน" ตามสันตะวจนะ

ในนวนิยายชุดเรื่อง "เลฟต์บีไฮนด์ (Left Behind)" ปีเตอร์ แมธิวส์ (Peter Mathew) มุขนายกคาทอลิกผู้มีใจคด ได้รับเลือกตั้งเป็นพระสันตะปาปาพระนามว่า เปโตรที่ 2 และต่อมาก็ได้เป็นประมุขแห่งศาสนาเอกภพแห่งบาบิลอนลึกลับ (Enigma Babylon One World Faith)

ส่วนนิยายเรื่อง "เดอะเธิร์ดซีเคร็ต (The Third Secret)" ของสตีฟ เบร์รี (Steve Berry) นั้น พระคาร์ดินัลอัลเบอร์โต วาเลนเดรีย (Alberto Valendrea) รัฐมนตรีแห่งวาติกันผู้มีใจทะเยอทะยาน ได้รับเลือกตั้งเป็นพระสันตะปาปาพระนามว่า เปโตรที่ 2
จอร์โจเน

จอร์โจเน (ภาษาอังกฤษ: Giorgione หรือ Giorgio Barbarelli da Castelfranco) (ราว ค.ศ. 1477 - ค.ศ. 1510) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์คนสำคัญของเวนิสในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 มีชื่อเสียงว่าเขียนภาพอย่างมีอรรถรส (elusive poetic quality) ทั้งๆ ที่มีภาพที่เป็นที่ทราบแน่นอนว่าเขียนโดยจอร์โจเนเพียงประมาณ 6 ภาพไม่นับภาพอื่นที่สันนิษฐานว่าเขียนโดยจอร์โจเนด้วย เพราะความที่ไม่ทราบว่าเป็นใครแน่และความหมายของภาพเขียนจึงทำให้งานเขียนของจอร์โจเนเป็นงานที่ยังลึกลับต่อการตีความหมายที่สุดในบรรดางานจิตรกรรมตะวันตก

จอร์โจ วาซารีบรรยายชีวิตของจอร์โจเนในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร” (Le Vite) ว่าจอร์โจเนมาจากเมืองเล็กๆ ชื่อคาสเตลฟรังโค เวเนโต ไม่ใกลจากเวนิส บางครั้งก็จะรู้จักกันในนามว่า “ซอร์โซ” (Zorzo) หรือ “ซอร์ซอน” (Zorzon) ซึ่งเป็นอีกวิธีหนึ่งที่ใช้เรียก “จอร์โจเน” ซึ่งอาจจะแปลว่า “จอร์โจเนใหญ่” ชีวิตสมัยเด็กที่เวนิสไม่มีหลักฐานอะไรให้ทราบ แต่คาร์โล ริดอล์ฟินักเขียนประวัติจิตรกรกล่าวว่าจอร์โจเนฝึกงานกับจิโอวานนี เบลลินี

เอกสารร่วมสมัยบันทึกว่างานของจอร์โจเนเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันตั้งแต่ ค.ศ. 1500 เมื่ออายุได้เพียง 23 ปีและได้รับเลือกให้เขียนภาพเหมือนของดยุกอากอสติโน บาร์เบริโก (Doge Agostino Barberigo) และทหารรับจ้างคอนซาลโว เฟอร์รันเต (Consalvo Ferrante) ในปี ค.ศ. 1504 ก็ได้รับสัญญาให้วาดฉากแท่นบูชาเป็นอนุสรณ์แก่ทหารรับจ้างอีกคนหนึ่งชื่อมัทเทโอ คอสแตนโซ (Matteo Costanzo) ภายในมหาวิหารที่เมืองบ้านเกิด ใน ค.ศ. 1507 จอร์โจเนได้รับสัญญาจากสภาเทศบาลทึ่จ่ายเป็นสิบงวดสำหรับเขึยนภาพภายในท้องพระโรง (Hall of the Audience) ภายในวังของดยุก ระหว่างปี ค.ศ. 1507 ถึงปี ค.ศ. 1508 จอร์โจเนและช่างเขียนคนอื่นๆ เพื่อเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายนอกหอพ่อค้าเยอรมัน (Fondaco dei Tedeschi)  ที่เวนิสหลังจากที่ได้ทำงานที่คล้ายคลึงกันที่คฤหาสน์ซอรันโซ (Casa Soranzo), วังกริมานีอาลลิแซวิ (Casa Grimani alli Servi) และวังอื่นๆ ที่เวนิส แต่ปัจจุบันไม่มีเหลือแล้ว

นอกจากที่กล่าวมาแล้ววาซารียังกล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในชึวิตของจอร์โจเนซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่มีอิทธิพลต่องานของจอร์จิโอต่อมาซึ่งการที่จอร์จิโอพบกับเลโอนาร์โด ดา วินชีในโอกาสที่ ดา วินชีมาเมืองเวนิสเมื่อปี ค.ศ. 1500 ในเดือนกันยายนหรือเดือนตุลาคมปึ ค.ศ. 1510 จอร์โจเนเสียชีวิตเมื่อกาฬโรคระบาดที่เมืองเวนิส เพียงไม่กี่วันหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิต ก็มีจดหมายจากอิสซาเบลลา เดสเตผูอุปถัมภ์ศิลปะเขียนจากมานตัวถามถึงเพลงที่เขียนโดยจอร์โจเน

รายชื่อข้างล่างเป็นเพียงบางส่วนของงานของจอร์เจโน
นริศ อารีย์

นริศ อารีย์ (31 ธันวาคม พ.ศ. 2473 - 30 กันยายน พ.ศ. 2554) เป็นนักร้องเพลงลูกกรุงรุ่นใหญ่ ที่ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในสามขุนพลเพลงลูกกรุง ร่วมกับ สุเทพ วงศ์กำแหง และชรินทร์ นันทนาคร

นริศ อารีย์ เป็นน้องชายแท้ๆของ วรนุช อารีย์ นักร้องนำวงสุนทราภรณ์ ชอบร้องเพลงประกวดตามงานวัด หลังจากชนะเลิศการประกวดร้องเพลงที่วิทยาลัยบพิตรพิมุขจึงได้เข้าสู่วงการ แสดงละครวิทยุและร้องเพลงกับคณะละครพันตรีศิลปะ และร้องเพลงสลับฉากที่ศาลาเฉลิมไทย และศาลาเฉลิมกรุง รุ่นเดียวกับสุเทพ วงศ์กำแหง และชรินทร์ นันทนาคร

เพลงของนริศ อารีย์ ที่มีชื่อเสียง คือเพลง "ชัวนิจนิรันดร" (พยงค์ มุกดา) "คอย" และ "สักวันหนึ่ง" (ป. ชื่นประโยชน์) "ผู้ครองรัก" และ "ผู้แพ้" (รัก รักษ์พงษ์ หรือ สมณะโพธิรักษ์) "เปียจ๋า" และ "ม่วยจ๋า" (สุรพล โทณะวณิก) "กลิ่นเกล้า" และ "แม้พี่นี้จะขี้เมา" (ไพบูลย์ บุตรขัน)

นริศ อารีย์ เสียชีวิตในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2554 ด้วยโรคพาร์กินสัน และโรคเบาหวาน ซึ่งตรงกับช่วงที่ กาเหว่า เสียงทอง ผู้เป็นนักร้องชาวไทย ได้เสียชีวิตในช่วงเดียวกัน
เป็ดพม่า

เป็ดพม่า หรือ เป็ดรัดดี (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Tadorna ferruginea") เป็นนกอพยพชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Anatidae พบตามแม่น้ำสายใหญ่ เช่น แม่น้ำโขง นาเกลือ ตามชายทะเล และบึง แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปยุโรป, แอฟริกา และเอเชีย ลำตัวมีขนาดใหญ่ ยาว 61-67 เซนติเมตร คล้ายห่าน ขนมีสีน้ำตาลแกมแดงหรือส้มเป็นหลัก ตัวผู้มีสร้อยรอบคอสีดำ ตัวเมียมีใบหน้านวลมากกว่า แต่ตัวเล็กกว่าตัวผู้

มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ บางครั้งอาจถึงพันตัว ในพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ สามารถกินได้ทั้งพืชและสัตว์ขนาดเล็กทั่วไป

เป็ดพม่าอพยพมาช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ มีรายงานการพบ

และมีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
นกแต้วแร้วท้องดำ

นกแต้วแร้วท้องดำ หรือ นกแต้วแล้วท้องดำ (, ) เป็นนกที่พบในพม่าและไทย ปัจจุบันพบได้ที่ เขานอจู้จี้ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาประ-บางคราม อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ และบางส่วนในประเทศพม่า

นกแต้วแร้วท้องดำถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1875 ในเขตตะนาวศรี ประเทศพม่า โดยชื่อสามัญในภาษาอังกฤษและชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งขึ้นเป็นเพื่อเป็นเกียรติแก่ จอห์น เฮนรี เกอนีย์ นายธนาคารและนักปักษีวิทยาสมัครเล่นชาวอังกฤษ มีรายงานการพบครั้งสุดท้าย ในประเทศพม่าปี ค.ศ. 1914 และไม่พบอีกเลยติดต่อกันนานถึง 50 ปี ทำให้ CITES ขึ้นบัญชีเป็นสัตว์ที่สูญพันธุ์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1986 ถูกค้นพบในประเทศไทยโดย ฟิลิป ดี. ราวด์ และ อุทัย ตรีสุคนธ์ โดยพบ 44-45 คู่ แต่ในปี ค.ศ. 1997 เหลือเพียง 9 คู่เท่านั้น ปัจจุบันคาดว่ามีอยู่ประมาณ 13-20 คู่เท่านั้น จึงถูกให้เป็นสัตว์ป่าสงวน 15 ชนิดของไทย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ซึ่ง IUCN เคยประเมินสถานภาพให้อยู่ในระดับใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง (CE) แต่จากการที่การสำรวจพบประชากรของนกชนิดนี้ในประเทศพม่ามากขึ้น ในปี ค.ศ. 2008 จึงปรับสถานภาพให้ดีขึ้นเล็กน้อยเป็นใกล้สูญพันธุ์ (EN)

นกแต้วแร้วท้องดำ เป็นหนึ่งในนกแต้วแร้ว 12 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย รูปร่างอ้วนป้อม คอสั้น หัวโต หางสั้น ลำตัวยาว 22 เซนติเมตร ตัวผู้หัวมีสีดำ กระหม่อมและท้ายทอยสีน้ำเงินเหลือบฟ้า หางสีน้ำเงินอมเขียว ท้องสีเหลืองสดมีริ้วสีดำบาง ๆ พาดสลับตลอดช่วงท้อง ใต้ท้องมีแต้มสีดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ตัวเมียกระหม่อมสีเหลืองอ่อน มีแถบดำผ่านใต้ตาลงไปถึงแก้ม ท้องสีขาว มีแถบสีน้ำตาลขวางจากอกลงไปถึงก้น

อาศัยอยู่ในป่าดิบที่ราบต่ำ ซึ่งมีระดับความสูงไม่เกิน 200 เมตรจากระดับน้ำทะเล มักพบตามที่ราบ ใกล้ร่องน้ำหรือลำธารที่ชื้นแฉะ ไม่ชอบอยู่บริเวณที่มีไม้พื้นล่างขึ้นรกทึบ

หากินด้วยการกระโดดหาแมลงบนพื้นดินกินหรืออาจขุดไส้เดือนดินขึ้นมากิน บางครั้งอาจจับกบ และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กด้วย โดยเฉพาะในช่วงมีลูกอ่อน

นกตัวผู้จะร้องหาคู่ด้วยเสียง 2 พยางค์ เร็ว ๆ ว่า "ท-รับ" แต่ถ้าตกใจจะร้องเสียงว่า "แต้ว แต้ว" เว้นช่วงแต่ละพยางค์ประมาณ 7-8 วินาที และอาจร้องนานเป็นชั่วโมง ส่วนเสียงที่ใช้ในการสื่อสารกันระยะใกล้จะใช้เสียงนุ่มดังว่า "ฮุ ฮุ"

มีฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนมีนาคม-มิถุนายน ออกไข่คราวละ 3-4 ฟอง
แอนโทนีแห่งปาดัว

นักบุญแอนโทนี (หรืออันตน) แห่งปาดัว () เป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเป็นไฟรอาร์สังกัดคณะฟรันซิสกัน เกิดวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1195 ที่เมืองลิสบอน ประเทศโปรตุเกส และถึงแก่มรณกรรมวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1231 ที่เมืองปาโดวา ประเทศอิตาลี นักบุญแอนโทนีแห่งปาดัวเป็นหนึ่งใน "นักปราชญ์แห่งคริสตจักร" ชื่อเสียงในการเทศน์ให้คนต่างศาสนาเปลี่ยนใจมาศรัทธานิกายโรมันคาทอลิกเป็นจำนวนมาก ว่ากันว่าหลังจากการฝังศพท่านไปเกือบ 40 ปี เมื่อมีการขุดศพขึ้นมาเพื่อทำเป็นเรลิกบูชาในมหาวิหาร กลับพบชิ้นส่วน "ลิ้น" ของท่านที่ยังคงสีแดงสดในขณะที่ร่างกายส่วนอื่นเน่าเปื่อยหมดแล้ว ซึ่งเป็นเครื่องหมายของการเทศนาอันดีเยี่ยมนั่นเอง จึงทำให้ท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญในคริสต์ศาสนา

นักบุญอันตนแห่งปาดัว เกิดที่เมืองลิสบอน จากบิดาชื่อมาร์ติโน เด โบยญอน ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการของเมืองลิสบอน และมารดาชื่อเทเรซา คาเวรา ท่านได้ถูกตั้งชื่อว่า แฟร์นันโด เด โบยญอน ครอบครัวของแฟร์นันโดเป็นครอบครัวจากตระกูลขุนนางที่ร่ำรวย บิดาของท่านต้องการสนับสนุนท่านให้ได้รับการศึกษาอย่างดีและให้ชีวิตของท่านประสบความสำเร็จทางด้านสังคม แต่จิตใจของท่านมีความรักที่จะเจริญชีวิตในความยากจน และอุทิศตนเพื่อเพื่อนมนุษย์ตามแบบอย่างของพระเยซู

เมื่ออายุได้ 15 ปี ท่านได้เข้าเป็นนักบวชคณะออกัสติเนียน ที่อารามนักบุญวินเซนต์ นอกกำแพงเมืองลิสบอน ตลอด 2 ปีที่ใช้ชีวิตนักบวชอยู่ที่นั่นมักมีมิตรสหายเก่ามาเยี่ยมเยียนมิได้ขาด ท่านจึงขออนุญาตย้ายไปอยู่ในที่อารามซานตาครุส ซึ่งเป็นบ้านแม่ของคณะ อยู่ห่างจากกรุงลิสบอนเกือบร้อยไมล์ ท่านใช้เวลา 8 ปีที่นี่ ในความนบนอบ ในการภาวนา ในการศึกษาเล่าเรียน ท่านได้มีโอกาสรู้จักกับไฟรอาร์ห้าท่านในคณะฟรันซิสกัน และท่านก็เริ่มสนใจพวกเขาเป็นการส่วนตัว ซึ่งต่อมาไฟรอาร์ทั้งห้าท่านได้กลายเป็นมรณสักขีที่ประเทศโมรอกโก ท่านจึงตัดสินใจเป็นนักบวชคณะฟรันซิสกัน และได้รับนามใหม่ว่า อันตน
เม็กกาโลดอน

เม็กกาโลดอนอังกฤษ megalodon; ชื่อวิทยาศาสตร์: Carcharocles megalodon) มีชีวิตอยู่ในราว 23 ถึง 2.6 ล้านปีก่อน (ไมโอซีนตอนต้นถึงไพลโอซีน) ถึงโดยแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทรในแถบทวีปอเมริกาใต้ในปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า เม็กกาโลดอนกินอาหารโดยไม่เลือก และอาจจะกินวาฬได้ด้วย เนื่องจากมีการขุดค้นพบกระดูกวาฬที่มีรอยฟันคล้ายรอยฟันของปลาฉลามกัด

นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่ามีรูปร่างและลักษณะรวมทั้งพฤติกรรมคล้ายคลึงกับปลาฉลามขาว (C. carcharias) และได้จัดให้อยู่ในสกุล Carcharodon อันเป็นสกุลเดียวกับฉลามขาว แต่ทว่า เม็กกาโลดอนมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่ามาก

เม็กกาโลดอน มีชีวิตอยู่ในช่วงยุคนีโอจีน (23-1.5ล้านปีก่อน) โดยแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทรในแถบทวีปอเมริกาใต้ในปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า เม็กกาโลดอนกินอาหารโดยไม่เลือก และอาจจะกินวาฬได้ด้วย เนื่องจากมีการขุดค้นพบกระดูกวาฬที่มีรอบฟันคล้ายรอยฟันของฉลามกัด เชื่อว่าเป็นรอยฟันของเม็กกาโลดอน

โดยเหยื่อของเม็กกาโลดอนชนิดหนึ่ง คือ ออโดเบ็นโอเซ็ทออป ซึ่งเป็นวาฬในยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่มีลักษณะคล้ายนาวาฬในยุคปัจจุบัน

ขนาดของเม็กกาโลดอน อาจมีความยาวประมาณ 20–22 เมตร (มากกว่า 60 ฟุต) ฟันของเม็กกาโลดอน มีความยาวประมาณ 21 เซนติเมตร พบที่รัฐนอร์ทแคโรไลนา และมีขนาดกรามใหญ่ถึง 2 เมตร นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าเม็กกาโลดอน น่าจะมีขนาดของเม็กกาโลดอน อาจมีความยาวประมาณ 14-18 เมตรหรือยาวกว่านั้น ฟันของเม็กกาโลดอน มีความยาวประมาณ 18 เซนติเมตร และมีขนาดกรามใหญ่ถึง 2 เมตร นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าเม็กกาโลดอนที่ยังอ่อน จะอาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเล และตัวใหญ่จะออกหากินตามทะเลเปิดและก้นมหาสมุทร โดยสามารถว่ายน้ำและโจมตีเหยื่อได้อย่างรวดเร็ว

ปัจจุบัน เม็กกาโลดอนได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้วราว 2 ล้านปีก่อน คาดว่าอาจเป็นเพราะ วาฬเริ่มอพยพสู่เขตน้ำเย็น ซึ่งเม็กกาโลดอนอาศัยอยู่ได้แค่เขตน้ำอุ่นเท่านั้น มันไม่สามารถเพิ่มอุณหภูมิในร่างกายได้เหมือน ปลาฉลามขาว จึงไม่มีอาหารขนาดใหญ่พอสำหรับมัน จึงเป็นสาเหตุให้เม็กกาโลดอนเริ่มสูญพันธุ์ไปจนหมด แต่ยังเหลือปลาที่มีความใกล้เคียงกันที่สุดก็คือ ปลาฉลามขาว ความใหญ่และน่ากลัวของเม็กกาโลดอนทำให้มีผู้นำไปสร้างเป็นนวนิยายและภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง เช่น "" ในปี ค.ศ. 2002, นวนิยายเรื่อง "Megalodon เขี้ยวมหึ...สึนามิ" นวนิยายแนววิทยาศาสตร์สยองขวัญ โดย ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ นักเขียนและนักสมุทรศาสตร์ชาวไทย ในปี ค.ศ. 2005 หรือสารคดีทางโทรทัศน์เรื่อง "" เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 ทางช่องดิสคัฟเวอรี

อย่างไรก็ดี ในปี ค.ศ. 1933 มีชายชาวอเมริกันคนหนึ่งอ้างว่า เขาได้พบเห็นปลาฉลามตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าปลาฉลามปกติทั่วไปหลายเท่า โดยพบที่มหาสมุทรแปซิฟิกนอกชายฝั่งของสหรัฐอเมริกา เขาอ้างว่าเฉพาะหัวส่วนของมันมีขนาดใหญ่ราว 10 ฟุต

อนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้ นักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งได้ติดตั้งกล้องน้ำลึกเพื่อบันทึกภาพการกินเหยื่อของฉลาม และพบฉลามตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่มาก โดยที่นักวิทยาศาสตร์ไม่รู้ว่า มันคือปลาฉลามชนิดไหน แต่อาจมีความเป็นไปได้ว่า คือ เม็กกาโลดอน (แต่มีผู้สันนิษฐานว่า คือ ปลาฉลามสลีปเปอร์แปซิฟิก ("Somniosus pacificus") ซึ่งโตเต็มที่ยาวได้ 7 เมตร)
รถเมล์นายเลิศ

รถเมล์นายเลิศ หรือ รถเมล์ขาว เป็นรถโดยสารประจำทางสายแรกของไทย ผู้ริเริ่มคือพระยาภักดีนรเศรษฐ หรือนายเลิศ เศรษฐบุตร เริ่มจากกิจการบริการรถม้าเช่า ซึ่งนายเลิศเป็นผู้ออกแบบตัวรถเอง โดยคิดค่าโดยสารสำหรับรถม้าเดี่ยวชั่วโมงละ 75 สตางค์ รถม้าคู่ชั่วโมงละ 1 บาท แต่นายเลิศเห็นว่าเป็นการทรมานสัตว์ จึงคิดเปลี่ยนมาใช้รถยนต์ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2453

รถเมล์นายเลิศมีลักษณะเฉพาะคือ ทาสีขาวทั้งคัน มีตราประจำรถเป็นรูปขนมกง นายเลิศเป็นผู้ออกแบบตัวถังรถเมล์ด้วยตัวเอง โดยเขียนแบบด้วยชอล์กบนพื้นปูน ให้ช่างไม้ชาวเซี่ยงไฮ้เป็นผู้ต่อ โดยใช้เครื่องยนต์ที่สั่งซื้อมาจากประเทศอังกฤษ นายเลิศมีนโยบายในการเดินรถว่า "สุภาพ ซื่อสัตย์ ประหยัด ทันใจ เอากำไรแต่น้อย บริการผู้มีรายได้น้อย"

รถเมล์สายแรกของนายเลิศ วิ่งจากประตูน้ำไปสี่พระยา เมื่อกิจการเจริญก้าวหน้าจึงขยายออกไปจนเกือบทั่วกรุงเทพมหานคร คนทั่วไปเรียกรถของท่านว่า "รถเมล์ขาว" ตามสีของรถ ต่อมานายเลิศได้ริเริ่มบริการเรือเมล์ที่ชาวบ้านเรียก "เรือขาว" รับส่งผู้โดยสารตามคลองแสนแสบ ผ่านหนองจอก มีนบุรี แล้วมาสุดทางที่ประตูน้ำ เชื่อมโยงกับเส้นทางของรถเมล์ขาว กิจการนี้เป็นที่ประทับใจของคนทั่วไป และสร้างชื่อเสียงให้ท่านมาก

กิจการรถเมล์นายเลิศ ดำเนินการมานานถึง 70 ปี ได้รับสัมปทานเดินรถประจำทางในกรุงเทพฯ ถึง 36 สาย มีรถประมาณ 700 คัน มีพนักงาน 3,500 คน นับเป็นบริษัทรถเมล์ที่ใหญ่ที่สุด แต่ได้เลิกกิจการลงในปี พ.ศ. 2520 เมื่อรัฐบาลมีนโยบายรวมกิจการรถเมล์ทุกสายในกรุงเทพมหานครมาอยู่ในความดูแลของ องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ
เรย์ โอราอิส

เรย์ โอราอิส () หรือเรย์นัลโด โอราอิส นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ที่เมืองมาลิตโบก จังหวัดเลย์เตใต้ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 15 
โอราอิสขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2543 เสมอกับ จอยเซน อาลอง ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยชกชนะคะแนน โจโจ้ โรดรีโก โอราอิสได้ขึ้นชิงแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2545 โดยมาชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC แพ้คะแนน สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ มาชกนอกรอบ ชนะคะแนน สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 14 มีนาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย จากนั้นมาชกแพ้น็อค ขุนศึก ลูกพระบาท ยก 1 แพ้คะแนน วิษณุ ก่อเกียรติยิม ไปชกนอกรอบที่ญี่ปุ่น ชนะน็อค มาโกโตะ มิยากิ ยก 8 และแพ้คะแนน เคน นากาจิมะ เมื่อ พ.ศ. 2547 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ WBF รุ่นมินิมัมเวทที่ว่าง แพ้น็อค เบนจี้ โซรอลลา ยก 7 เมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2547

โอราอิสได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC กับโอเล่ห์ดงอีกครั้งเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 6 มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ แต่ก็ขึ้นชกในฟิลิปปินส์ชนะคะแนน โรแลนโด ทูยูกอน และชนะน็อค โนเอล ทูนาเกา ยก 3 จากนั้น มาชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 แพ้น็อค เนตร ศศิประภายิม ยก 3 โดยโอราอิสถูกเนตรชกลงไปนับแปดถึง 2 ครั้งในยกที่ 2 ก่อนจะแพ้น็อคไปในที่สุด โอราอิสไปชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีก 3 ครั้ง ก่อนจะมาชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นฟลายเวทเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2551 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 3 จากนั้น โอราอิสก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
โรเดล โอราอิส

โรเดล โอราอิส (Rodel Orais) เกิดเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2522 ที่เมือง Marbel ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 6) เสมอ 1 แพ้ 18
อาร์มัน เดอ ลาครูซ

อาร์มัน เดอ ลาครูซ () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ที่ เมือง Guindulman จังหวัดโบโฮล ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 35 ครั้ง ชนะ 21 (น็อค 8) เสมอ 3 แพ้ 11 
เดอลาครูซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน แจ๊กกี้ คอลลามาร์ หลังจากนั้น ก็ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่น มินิมัมเวท WBC ที่ว่างเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย ต่อมา ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 14 มีนาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งคราวนี้เดอลาครูซเป็นฝ่ายชนะน็อค สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ ยก 2 ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน สาลิกาเล็ก เสียแชมป์ไปเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 จากนั้น เดอลาครูซได้ขึ้นชกในรายการ 2003 PPBL FLYWEIGHT TOURNAMENT เมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเสมอกับจูน อีบาเล ตกรอบ ต่อมา เดอลาครูซขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนนเออร์เนสโต รูบิลลาร์ ได้แชมป์ไปครอง จากนั้น เดอลาครูซไปชกนอกรอบชนะที่ญี่ปุ่นสองครั้ง และชกชนะน็อค เดชศักดิ์ ศิษย์สายทอง ยก 1 ที่ฟิลิปปินส์ ก่อนจะขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิม้มเวทเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2549 แพ้น็อค ฟลอเรนเต คอนเดส ยก 5 ได้ไปชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBO ที่แอฟริกาใต้ในปีเดียวกันนั้นก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค ไม่ได้แชมป์

เดอลาครูซได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ชนะคะแนน ฟาบิโอ มาร์ฟา ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนน เดนเวอร์ คูเอโญ เมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ต่อมา ได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2550แพ้น็อค วันเฮง มีนะโยธิน ยก 5 และเมื่อขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์คืนจากคูเอโญเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ก็ทำได้เพียงเสมอกันโดยเทคนิคเพราะหัวชนกันแตกโดยอุบัติเหตุ เดอลาครูซได้ครองแชมป์อีกครั้งเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2551 เมื่อชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง ชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 1 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค ซอนนี บอยจาโร ยก 6 เสียแชมป์ไปเมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 จากนั้นก็ไม่ได้ชกมวยอีกเล