seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ภาพที่ระบุว่าเขียนโดยคาราวัจโจ

ภาพที่ระบุว่าเขียนโดยคาราวัจโจ (ภาษาอังกฤษ: Paintings attributed to Caravaggio) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เคยได้รับการระบุว่าเขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลี ภาพเหล่านี้เขียนระหว่าง ค.ศ. 1571 - 1610 คาราวัจโจเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงมากระหว่างที่มีชีวิตอยู่แต่ถูกละเลยทันทีที่เสียชีวิตซึ่งทำให้เป็นการยากที่จะแยกงานเขียนที่คาราวัจโจเขียนเองกับงานเขียนที่เลียนแบบโดยผู้ติดตามผู้มีฝีมือ

มินา เกรกอริ สนับสนุนว่าเป็นงานของคาราวัจโจในปี ค.ศ. 1992 และจอห์น แกชถกเถียงกรณีนี้ใน “Melita Historica” ในปี ค.ศ. 1998 ฝ่ายผู้สนับสนุนกล่าวว่าทุกคนในภาพเป็นบุคคลเดียวกับบุคคลในภาพอื่นที่เชื่อกันว่าเขียนโดยคาราวัจโจ และยากจะเป็นไปได้ว่าผู้ที่วาดเลียนแบบจะหาแบบที่เหมือนกับแบบของคาราวัจโจเอง นอกจากนั้นก็ยังเป็นลักษณะการเขียนของคาราวัจโจ โดยเฉพาะเมื่อพำนักอยู่ที่มอลตาระหว่างปี ค.ศ. 1607 - 1608 และเป็นภาพประเภทเดียวกับเมื่อเริ่มงานเขียนภาพที่โรม

ฝ่ายที่ค้านว่าไม่ใช่งานของคาราวัจโจกล่าวว่าคาราวัจโจไม่ได้เขียนงานเขียนชีวิตประจำวันหลังจากราว ค.ศ. 1600 และไม่มีหลักฐานใดๆ ที่บ่งถึงภาพเขียนภาพนี้ หรือภาพเขียนชีวิตประจำวันสมัยหลังในแหล่งข้อมูลเช่นจิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริ ผู้ที่เที่ยวเสาะหาภาพเขียนของคาราวัจโจ

“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” จากบาเซิลมีลักษณะหลายอย่างที่คล้ายงานของคาราวัจโจ - การใช้แสงเงาที่มืดลึก, รูปโดดของนักบุญ - แต่เป็นภาพที่ไม่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเขียนโดยคาราวัจโจ การเปรียบเทียบกับภาพเขียนของคาร์โล เซลลิตโต (Carlo Sellitto) แสดงให้เห็นว่าผู้ที่ได้รับอิทธิพลของคาราวัจโจที่มีพรสวรรค์สามารถที่จะเขียนภาพที่ไม่แต่เพียงเหมือนภาพที่คาราวัจโจเขียนแต่ยังสามารถถ่ายทอดความรู้สึกในการสื่อความหมายของภาพได้ด้วย และดีจนกระทั่งยากที่แยกออกได้ว่าเป็นงานเขียนเลียนแบบ

“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” จากบาเซิลเป็นภาพที่มีคุณภาพดีในทางจิตรกรรมแต่เป็นภาพที่เป็นรูปสัญลักษณ์ที่เขียนกันทั่วไปในสมัยการปฏิวัติซ้อนของโรมันคาทอลิก ที่นักบุญจอห์นถือช่อกุหลาบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูต่อหน้าลูกแกะที่เป็นสัญลักษณ์ของความเสียสละของพระเยซูที่จะมาถึง แต่ไม่มีความหมายลึกซึ้งและความสับสนที่ปนเประหว่างความมีเสนห์ทางเพศและความศรัทธาที่คาราวัจโจเขียนในภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” อื่นๆ อีกหลายภาพ

ตามที่เชื่อกันคาราวัจโจเขียนภาพดอกไม้และผลไม้เมื่อมาถึงโรมใหม่ๆ ดอกไม้และผลไม้แต่ละชิ้นในภาพ “ภาพนิ่งของดอกไม้และผลไม้” เขียนอย่างละเอียดและด้วยฝีมืที่ดีมากที่ทำให้นึกถึงงาน “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” ของคาราวัจโจและความเห็นที่ว่าการเขียนภาพดอกไม้ก็ใช้เวลาพอกับการเขียนคน แต่อย่างไรก็ตามเมื่อดูโดยทั่วไปแล้วการวางภาพดูเก้งก้างเกินกว่าที่จะยอมรับได้ว่าเป็นงานของคาราวัจโจ ภาพเขียนได้รับการบ่งว่าเป็นงานเขียนของจิตรกรแห่งภาพนิ่งแวดสเวิร์ธ เอเธนเนียมตามงานเขียนที่พิพิธภัณฑ์แวดสเวิร์ธ เอเธนเนียม (Wadsworth Athenaeum) ที่ฮาร์ทฟอร์ด รัฐคอนเนตทิคัต
เด็กชายกับตะกร้าผลไม้ (การาวัจโจ)

เด็กชายกับตะกร้าผลไม้ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์บอร์เกเซ, โรมในประเทศอิตาลี

ภาพ “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” เขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1593 เป็นภาพที่เขียนเมื่อคาราวัจโจเพิ่งมาถึงโรมจากมิลานและพยายามสร้างชื่อเสียงในวงการศิลปะในกรุงโรม นายแบบเป็นเพื่อนศิลปินด้วยกันจากซิซิลีมาริโอ มินนิติผู้ขณะนั้นมีอายุราว 16 ปี ภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจุยเซ็ปปิ เซซาริ ที่ถูกยึกโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) ในปี ค.ศ. 1607 ซึ่งอาจจะทำให้วันวาดอาจจะเป็นเวลาที่คาราวัจโจยังทำงานให้กับห้องเขียนภาพของเซซาริ ที่คาราวัจโจได้เขียนแต่ “ผักและผลไม้” แต่อาจเป็นได้ว่าเขียนหลังจากที่คาราวัจโจและมินนิติออกจากการเขียนภาพให้กับเซซาริในเดือนมกราคม ค.ศ. 1594 แล้วก็ได้ การที่ออกมาก็เพื่อที่จะไปตั้งตัวและทำงานให้ตนเองโดยการขายงานเขียนผ่านนักค้าศิลปะคอนแสตนติโน แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้ว่าเขียนก่อนปี ค.ศ. 1593 ปีที่มินนิติมถึงกรุงโรม นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าเป็นภาพที่เขียนก่อนภาพที่ซับซ้อนกว่าภาพนี้ที่เขียนในช่วงระยะเวลาเดียวกันที่คาราวัจโจใช้มินนิติเป็นแบบในภาพเช่นภาพ “หมอดู” และภาพ “คนโกงไพ่” ทั้งสองภาพเขียนในปี ค.ศ. 1594 ภาพหลังเป็นภาพที่ทำให้คาราวัจโจได้รับความสนใจจากคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต ผู้ที่กลายมาเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญของคาราวัจโจต่อมา

สิ่งแรกที่ควรพิจารณาคือเป็นภาพชีวิตประจำวันที่แสดงให้เห็นความสามารถของจิตรกรในการเขียนรายละเอียดต่างๆ ที่รวมทั้งผิวตัวแบบไปจนถึงผิวของลูกพีช หรือตั้งแต่รอบพับของเสื้อคลุมไปจนถึงรายละเอียดการสานของตะกร้า นอกจากนั้นก็ยังมีเงาที่ทอดลงไปบนผนังหลัง คาราวัจโจอาจจะวาดเงาของตัวเองและขาหยั่งผ้าใบที่เขียน สิ่งที่เขียนอย่างมีฝีมือที่สุดในภาพคือผลไม้ในตะกร้า ศาสตราจารย์จูลส์ แจนิคจากแผนกสถาปัตยกรรมพืชพรรณและภูมิทัศน์ที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดู ที่รัฐอินเดียนาวิจัยจากมุมมองของผู้เชี่ยวชาญทางพืชสวน บรรยายว่า

ตะกร้า ...มีผลไม้หลายชนิด, ทุกอย่างอยู่ในสภาพที่เกือบสมบูรณ์ที่สุดได้แก่ผลพีช สองสีที่ออกสีแดงก่ำ; องุ่นมีด้วยกันสี่พวง — ดำสอง, แดงหนึ่ง, และ “ขาว” หนึ่ง; ทับทิมสุกที่ปริจนเห็นเมล็ดแดงข้างใน; ผลฟิกสี่ผล, สองผลสุกงอมสีดำ, ทั้งสองผลปริและอีกสองผลสีอ่อนกว่า; ผลเม็ดลาร์สองผล; แอปเปิลสามผล—สองผลสีแดง, อีกผลหนึ่งสีชมพูและอีกสองผลเป็นลาย, และผลสีเหลืองที่มีสีแดงที่ฐานและตำหนิ; กิ่งสองกิ่งที่มีแพร์ผลเล็กๆ, กิ่งหนึ่งมีห้าผลสีเหลืองเล็กๆ ที่มีแต้มสีแดงและอีกผลหนึ่งที่ซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่งเป็นผลไม้สีเหลือง นอกจากนั้นก็มีใบไม้ที่แสดงว่ามีเชื้อโรคบางอย่าง ใบองุ่นที่มีจุดรา และอีกใบหนึ่งมีไข่แมลงสีขาวเป็นแผง และใบพีชที่เป็นจุด

การวิจัยแสดงให้เห็นความสามารถของคาราวัจโจในการเขียนภาพที่เหมือนจริงจนสามารถบอกได้ว่าอะไรเป็นอะไรได้ คาราวัจโจวาดสิ่งที่เป็นจริงในตะกร้าและมิได้วาดอย่างอุดมคติไม่ว่าจะเป็นความสุกของผลไม้หรือการจัดแต่ง แต่กระนั้นภาพที่ออกมาก็เป็นภาพที่ชวนเชิญผู้ดูให้เห็นความงามของสิ่งที่วาด

สิ่งที่สองในการพิจารณาภาพนี้คือความเห็นของผู้ออกความเห็นถึงความมีเสน่ห์ของมินนิติจากการเขียนของคาราวัจโจ ที่เปลือยไหล่ คอยาวและสายตาที่ละห้อย เป็นภาพที่สวยจนผู้ชมภาพบางคนให้ความเห็นว่าเป็นสตรีเป็นเวลาหลายร้อยปี แต่ถ้ามีนัยถึงความรู้สึกของคาราวัจโจต่อมินนิติในภาพ แต่จากมินนิติต่อคาราวัจโจเป็นเพียงแต่การวางท่าให้เพื่อนเขียนภาพ ภาพนี้เป็นภาพแรกที่คาราวัจโจแสดงความซับซ้อนทางจิตวิทยาและทางกายที่กลายมาเป็นสิ่งสำคัญในงานเขียนของคาราวัจโจต่อมา
ทะเลสาบอิรี

ทะเลสาบอิรี () เป็นทะเลสาบที่มีพื้นที่ผิวน้ำใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ในหมู่ทะเลสาบของภูมิภาคเกรตเลกส์ และใหญ่เป็นอันดับที่ 10 ของโลก แต่อย่างไรก็ตามทะเลสาบอิรีก็เป็นทะเลสาบที่ตื้นที่สุดและมีปริมาตรน้ำน้อยที่สุดในหมู่ทะเลสาบทั้งห้า

ในทางภูมิศาสตร์เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างแคนาดากับสหรัฐอเมริกา โดยทิศเหนือติดกับรัฐออนแทรีโอของแคนาดา ทิศตะวันตกติดกับรัฐมิชิแกน ทิศใต้และทิศตะวันออกติดกับรัฐโอไฮโอ รัฐเพนซิลเวเนีย และรัฐนิวยอร์กของสหรัฐอเมริกา ชื่อของทะเลสาบมาจากชื่อของชนเผ่าอิรี ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองอาศัยอยู่ชายฝั่งทางตอนใต้ของทะเลสาบ
ชีปีโอเน บอร์เกเซ

สคิปิโอเน บอร์เกเซ (; ค.ศ. 1576 - (2 ตุลาคม ค.ศ. 1633)
พระคาร์ดินัล สคิปิโอเน บอร์เกเซเป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกและนักสะสมศิลปะของยุคเรอเนสซองซ์และเป็นสมาชิกของตระกูลบอร์เกเซ

สคิปิโอเน บอร์เกเซเดิมชื่อสคิปิโอเน คัฟฟาเรลลิ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1576 ที่โรมในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของฟรานซิสโค คัฟฟาเรลลิและออร์เท็นเซีย บอร์เกเซ บิดาของสคิปิโอเนประสบปัญหาทางการเงินฉะนั้นคามิลโล บอร์เกเซลุงทางมารดาจึงเป็นผู้จ่ายค่าเล่าเรียนให้ เมื่อได้รับเลือกให้เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ในปี ค.ศ. 1605 คามิลโลก็แต่งตั้งสคิปิโอเนให้เป็นคาร์ดินัลและมอบสิทธิให้ใช้สกุลบอร์เกเซพร้อมทั้งตราประจำตัว

และตามธรรมเนียมของคติเห็นแก่ญาติ (nepotism) คาร์ดินัลบอร์เกเซก็ใช้อำนาจในฐานะเลขาธิการของพระสันตะปาปาและในนามของพระสันตะปาปาในการเพิ่มพูนฐานะทางการเงินโดยการเก็บค่าธรรมเนียมและภาษีต่างๆ และสะสมที่ดินเป็นจำนวนมากแก่ตระกูลบอร์เกเซ
สกายไลน์

สกายไลน์ (Skyline) อาจหมายถึง
คนครุ่นคิด (รอแด็ง)

คนครุ่นคิด (; ) เป็นประติมากรรมที่สร้างโดย"โอกุสต์ รอแด็ง" ประติมากรชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รอแด็ง กรุงปารีส ในประเทศฝรั่งเศส

"คนครุ่นคิด" เป็นประติมากรรมบรอนซ์และหินอ่อนที่เป็นรูปชายนั่งคิดเหมือนมีความขัดแย้งภายใน รูปปั้นมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ของปรัชญา

ประติมากรรม "คนครุ่นคิด" เดิมชื่อ "กวี" เป็นงานที่จ้างโดยพิพิธภัณฑ์ศิลปะตกแต่ง (Musée des Arts Décoratifs) ในกรุงปารีสเพื่อเป็นรูปปั้นสำหรับประตูทางเข้าพิพิธภัณฑ์ รอแด็งได้รับแรงบันดาลใจจากไตรภูมิดันเตของดันเต อาลีกีเอรี และตั้งชื่อประตูว่า "ประตูนรก" ประติมากรรมแต่ละชิ้นเป็นตัวแทนชองตัวละครจากมหากาพย์ เดิม "คนครุ่นคิด" ตั้งใจจะให้เป็นดันเต อาลีกีเอรี หน้า "ประตูนรก" ครุ่นคิดถึงมหากาพย์ ในประมากรรมชิ้นสุดท้าย รูปปั้นเล็กนั่งอยู่เหนือประตูคิดถึงชะตาของผู้อยู่ข้างใต้ ประติมากรรมเป็นรูปเปลือยเพราะรอแด็งต้องการสร้างผู้ที่มีลักษณะเป็นวีรบุรุษทำนองเดียวกับมีเกลันเจโล ที่แสดงให้เห็นทั้งด้านสติปัญญาที่เกิดขึ้นจากความยำเกรงในพระเจ้าและความสามารถทางกวีนิพนธ์

รอแด็งสร้างปูนหล่อขนาดเล็กในปี ค.ศ. 1880 รูปใหญ่หล่อเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1902 แต่มิได้ตั้งแสดงให้ประชาชนชมจนปี ค.ศ. 1904 ต่อมางานชิ้นนี้ตกไปเป็นของกรุงปารีส และถูกนำไปตั้งอยู่หน้าตึกป็องเตอง ตึกป็องเตอง (Panthéon) ใน ค.ศ. 1906 ในปีค.ศ. 1922 ก็ถูกย้ายไปหน้าโรงแรมบีรงที่ต่อมาเป็นพิพิธภัณฑ์รอแด็ง

ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดชิ้นหนึ่งของรอแด็ง และมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ที่เกี่ยวกับความมีสติปัญญา และต่อมาก็เป็นหัวเรื่องการเสียดสีที่เกิดขึ้นเมื่อรอแด็งยังมีชีวิตอยู่

ประติมากรรม "ครุ่นคิด" ถูกหล่ออีกห้าสิบรูป และนำไปตั้งหน้าพิพิธภัณฑ์ในหลายประเทศ ขนาดรูปก็ต่างกันไป บ้างก็ใหญ่กว่ารูปเดิม บ้างก็เล็กกว่า
รูปหลายเหลี่ยมนูนและเว้า

ในทางเรขาคณิต รูปหลายเหลี่ยมรูปหนึ่งอาจจัดว่าเป็น รูปหลายเหลี่ยมนูน หรือ รูปหลายเหลี่ยมเว้า อย่างใดอย่างหนึ่ง

รูปหลายเหลี่ยมนูน () คือรูปหลายเหลี่ยมเชิงเดียวที่มีเนื้อที่ภายในเป็นเซตนูน (convex set) สมบัติต่อไปนี้ของรูปหลายเหลี่ยมเชิงเดียว ซึ่งเทียบเท่าได้กับสมบัติของรูปหลายเหลี่ยมนูนรูปหลายเหลี่ยมเชิงเดียวจะเป็น "รูปหลายเหลี่ยมนูนโดยแท้" (strictly convex) ถ้ามุมภายในทุกมุมน้อยกว่า 180 องศา และส่วนของเส้นตรงทุกเส้นที่เชื่อมระหว่างจุดยอดสองจุด "ที่ไม่อยู่ติดกัน และไม่ใช่จุดเดียวกัน" วางตัวอยู่ภายในขอบเขตของรูปหลายเหลี่ยม

รูปสามเหลี่ยมทุกรูปที่ไม่ได้อยู่ในภาวะลดรูป เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูนโดยแท้

รูปที่ไม่ได้เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูนจะเรียกว่าเป็น รูปหลายเหลี่ยมเว้า () หรือ รูปหลายเหลี่ยมวกเข้า () รูปหลายเหลี่ยมเว้าจะมีมุมภายในมุมหนึ่งที่มีขนาดมากกว่า 180 องศาเสมอ

รูปหลายเหลี่ยมเว้าเป็นไปได้ที่จะสามารถตัดแบ่งให้เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูนหลายรูป ขั้นตอนวิธีสำหรับการแยกส่วนเป็นรูปย่อยไม่กี่รูป โดยใช้เวลาคำนวณเชิงพหุนาม สามารถทำได้และได้อธิบายไว้แล้วโดย Chazelle กับ Dobkin
พระราชวังคย็องฮี

คย็องฮีกุง หรือ พระราชวังคย็องฮี เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์โชซ็อนและเกาหลี ปัจจุบันตั้งอยู่ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ สร้างในช่วงราชวงศ์โชซ็อนตอนปลาย และพระราชวังแห่งนี้ได้เป็นพระราชวังแห่งที่ 2 ขององค์พระมหากษัตริย์ โดยพระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของโซลจึงเรียกว่า ซอ-กว็อล (พระราชวังตะวันตก) โดยตั้งแต่รัชกาลพระเจ้าอินโจถึงรัชกาลพระเจ้าชอลจงเป็นเวลา 10 รัชกาลที่ประทับที่นี่
โรงเรียนสุรวิทยาคาร

โรงเรียนสุรวิทยาคาร เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำจังหวัดสุรินทร์ ประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ 372 ถนนหลักเมือง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์

โรงเรียนสุรวิทยาคาร ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2452 เมื่อแรกตั้งได้อาศัยศาลาโรงธรรมของวัดจุมพลสุธาวาส เป็นสถานที่เล่าเรียนเฉพาะระดับประถมศึกษา แต่ไม่ทราบจำนวนครูและนักเรียน เนื่องจากไม่มีหลักฐานระบุไว้นตฺถิ ปญฺญา สมา อาภา : แสงสว่างเสมอด้วยปัญญาไม่มี

ความประพฤตินำหน้า วิชาตามหลัง

สีเหลือง เป็นสัญลักษณ์ของความสว่างหรือปัญญา เป็นสีแห่งพระพุทธศาสนา
แช เจ-กง

เมื่อองค์ชายอี ซันได้ขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าช็องโจ ก็แต่งตั้งฮง กุก-ย็อง เป็นราชเลขา, แช เจ-กง เป็นอัครมหาเสนาบดี

เมื่อองค์ชายอี ซันโปรดให้ตั้งหอสมุด คยูจังกัก ขึ้นในปี ค.ศ. 1776 ก็โปรดให้ แช เจ-กง เป็นหัวหน้าของคยูจังกัก
เจ้าหญิงฮวาวาน

องค์หญิงฮวาวาน () เป็นพระราชธิดาของพระเจ้ายองโจ กษัตริย์แห่งโชซอน กับสนมยอง ตระกูลลี หรือพระนางซอนฮี เป็นพระเชษฐภคินีขององค์ชายรัชทายาทซาโด และเป็นพระปิตุจฉาของพระเจ้าจองโจ องค์หญิงฮวาวานทรงอภิเษกสมรสกับจองชีดัล ราชบุตรเขยแห่งอิลซอง (อิลซองวี) แต่ราชบุตรเขยอิลซองเสียชีวิตไปเสียก่อน องค์หญิงฮวาวานจึงทรงรับพระโอรสบุญธรรมมาเลี้ยงดู ชื่อว่า จองฮูกยอม

บันทึกของพระนางฮเยกยอง ฉบับปีค.ศ. 1800 กล่าวว่า หลังจากที่องค์หญิงฮวาพยอง พระธิดาองค์โปรดของพระเจ้ายองโจพระเชษฐภคินีขององค์หญิงฮวาวาน สิ้นพระชนม์ไป พระเจ้ายองโจก็ทรงยกย่ององค์หญิงฮวาวานเป็นพระธิดาองค์โปรดองค์ใหม่ มีอยู่ครั้งหนึ่ง มีข่าวลือว่าองค์ชายรัชทายาทมีพระประสงค์จะสังหารราชบุตรเขยอิลซอง แต่องค์ชายรัชทายาทก็มีพระราชสาส์นขอโทษราชบุตรเขยอิลซอง พระนางฮเยกยองอธิบายว่าด้วยเหตุที่องค์ชายเคยละเว้นชีวิตสามีขององค์หญิงฮวาวานไว้ทำให้นางทรงช่วยเหลือองค์ชายรัชทายาทอยู่เสมอ โดยเฉพาะเมื่อองค์ชายรัชทายาททรงมีอาการทางพระสติ องค์หญิงฮวาวานจะคอยแก้ความผิดต่างๆขององค์ชายให้พระเจ้ายองโจทรงฟังเสมอ

แต่เมื่อองค์ชายรัชทายาททรงอยากจะออกนอกพระราชวัง ได้บังคับขู่เข็ญองค์หญิงฮวาวานว่าให้ขอร้องพระเจ้ายองโจให้อนุญาตให้องค์ชายทรงออกจากวังได้ โดยจับจองฮูกยอม พระโอรสบุญธรรมของพระนางเป็นตัวประกัน องค์หญิงฮวาวานจึงรับเสด็จไปหาพระเจ้ายองโจ ขอให้องค์ชายรัชทายาทได้ประพาสเมืองอนยาง ทำให้เมื่อองค์ชายรัชทายาทจังฮอนถูกบังคับให้เข้าไปอยู่ในกล่องไม้ องค์หญิงฮวาวานทรงไม่ช่วยอะไร

พระนางฮเยกยองทรงไม่ถูกชะตากับองค์หญิงฮวาวาน ดังที่ทรงเขียนไว้ในบันทึก ทรงเรียกองค์หญิงฮวาวานว่า "จองฮูหยิน" เมื่อพระชายาถูกปลด ทรงฝากฝังพระโอรสพระนัดดารัชทายาท (คือ องค์ชายลี ซาน) ไว้กับองค์หญิงฮวาวาน ด้วยเหตุที่ขณะนั้นองค์หญิงทรงเป็นสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในวัง ไม่ว่าพระนางจะตรัสสิ่งใดพระเจ้ายองโจจะทรงเชื่อและทำตามเสมอ ทำให้พระนางเริ่มจะกระหายอำนาจ องค์หญิงฮวาวานทรงควบคุมพระนัดดารัชทายาทอย่างใกล้ชิด เลี้ยงดูเสมือนพระโอรสของพระนางเอง แต่ก็กีดกันมิให้พระนัดดามีสนม ใส่ความให้พระนัดดารัชทายาททรงเกลียดชังพระชายา (มเหสีฮโยอี) และพระมารดาพระนางฮเยกยอง

องค์หญิงฮวาวานรวมทั้งพระโอรสบุญธรรมจองฮูกยอมร่วมมือกับขุนนางตระกูลคิมที่เป็นพระญาติของมเหสีจองซุน เช่น คิมควีจู ในการทำลายอำนาจของตระกูลฮงแห่งพงซาน โดยกล่าวหาฮงพงฮัน พระบิดาของพระนางฮเยกยอง ว่าเป็นกบฏ และใส่ความฮงอินฮัน พระปิตุลาของพระนางฮเยกยอง เมื่อพระนัดดารัชทายาทขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจองโจ พระเจ้าจองโจทรงสั่งประหารชีวิตจองฮูกยอมในค.ศ. 1776 และในค.ศ. 1778 ได้ปลดองค์หญิงฮวาวานเป็นสามัญชน และเนรเทศไปในที่สุด
สุรวุฑ ไหมกัน

สุรวุฑ ไหมกัน นักแสดง, นายแบบ และนักร้องชาวไทย ปัจจุบันกำลังศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก

สุรวุฑ ไหมกัน นักแสดง นายแบบและนักร้องชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ปัจจุบันดำเนินธุรกิจส่วนตัวและพิธีกรรายการเรื่องจริงผ่านจอ กับนักแสดงทางช่อง 7 สี สมรสกับสาวนอกวงการ สุพนิตา เกษะโกมล โดยเข้าพิธีหมั้นกันไปตั้งแต่เดือนมีนาคม 2557 คบหาดูใจกันมานานกว่า 9 ปี และในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 ทั้งคู่ก็ได้ฤกษ์ควงกันเข้าพิธีฉลองมงคลสมรสที่โรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพฯ ,
วัดพุลกุกซา

วัดพุลกุกซา () เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ที่จังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ เป็น 1 ในมรดกโลก ของเกาหลีใต้ วัดนี้ถือว่าเป็นผลงานชิ้นสุดยอดในยุคทองของพระพุทธศาสนาในราชอาณาจักรชิลลา

ในบันทึกของวัดบันทึกว่าวัดนี้เดิมเป็นวัดเล็ก ๆ สร้างในปี ค.ศ. 528 (พ.ศ. 1071) ในบันทึกสามก๊กแห่งเกาหลี กล่าวว่าวัดที่เห็นในปัจจุบันสร้างในรัชสมัยพระเจ้าคย็องด็อกแห่งราชอาณาจักรชิลลาในปี ค.ศ. 751 (พ.ศ. 1294) และมาสร้างสำเร็จในปี ค.ศ. 774 ตรงกับรัชสมัยพระเจ้าฮเยกง พร้อมกับพระราชทานชื่อวัดว่า วัดพุลกุกซา ("วัดแห่งดินแดนพระพุทธศาสนา")
ไรอัน กิกส์

ไรอัน โจเซฟ กิกส์ (; เกิดวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1973) เป็นผู้ฝึกสอนและอดีตนักฟุตบอลชาวเวลส์ ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมชาติเวลส์ ทั้งยังเป็นเจ้าของร่วมซอลฟอร์ดซิตี อีกด้วย

กิกส์ เป็นนักฟุตบอลดั้งเดิมของสโมสรตั้งแต่ยังเป็นเยาวชน โดยประเดิมการเล่นเป็นตัวจริงให้แก่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชุดใหญ่ด้วยอายุเพียง 17 ปี ในวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1991 โดยลูกยิงของกิกส์ที่เป็นที่จดจำได้เป็นอย่างดี คือ การลากลูกเข้าไปยิงประตูด้วยตนเองอย่างสวยงาม ในรายการเอฟเอคัพ ฤดูกาล 1998–99 ที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเอาชนะอาร์เซนอลไปได้ ในรอบรองชนะเลิศนัดแข่งใหม่ 1–2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ ซึ่งทำให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้ทริปเปิลแชมป์ หรือสามแชมป์ในที่สุด

เมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 2014 สโมสรได้แต่งตั้งกิกส์ ทำหน้าที่ผู้จัดการทีมและเป็นผู้เล่นชั่วคราวจนจบฤดูกาล

ซึ่งผลงานนัดแรกของกิกส์ที่ได้ทำหน้าทีผู้จัดการทีมนับว่ายอดเยี่ยม เมื่อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเป็นฝ่ายเล่นในสนามของตัวเอง สามารถเอาชนะนอริชซิตีไปได้ 4–0 รวมผลงานที่กิกส์เป็นผู้จัดการทีมทั้งหมด 4 นัด ชนะ 2 เสมอ 1 และแพ้ 1 และจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 7

เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 กิกส์ได้ประกาศยุติการเล่นฟุตบอลด้วยวัย 40 ปี หลังจากเป็นรับใช้ให้กับสโมสรมานานถึง 24 ปี และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมคนใหม่ภายใต้การจัดการทีมของ ลูวี ฟัน คาล

ในวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 กิกส์ได้แยกทางกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหลังจากอยู่มานานถึง 29 ปี ด้วยความต้องการที่จะเป็นผู้จัดการทีมด้วยตัวเอง เนื่องจากแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้แต่งตั้งโชเซ มูรีนโย เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ ซึ่งคาดกันว่ามูรีนโยจะไม่เลือกกิกส์ให้เป็นผู้ช่วย
เพอร์ฟูม (แก้ความกำกวม)

เพอร์ฟูม () สามารถหมายถึง
พล ตัณฑเสถียร

พล ตัณฑเสถียร นายแบบ , นักแสดง , นักร้อง และคอลัมนิสต์ชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2514 จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีผลงานการแสดงที่ขึ้นชื่อเช่น คู่กรรม เมื่อปี พ.ศ. 2539 ปัจจุบันได้ผันตัวเองไปเป็นเชฟและเปิดร้านอาหารของตัวเองที่ชื่อว่า Spring & Summer สุขุมวิท ซอย 39 และร้านอาหาร Wicked สยามสแควร์วันในปี พ.ศ. 2559
เทศบาลตำบลจอหอ

เทศบาลตำบลจอหอเป็นเทศบาลแห่งหนึ่งใน อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ครอบคลุมบางส่วนของตำบลจอหอ และ ตำบลบ้านเกาะ

เทศบาลตำบลจอหอมีฐานะเป็นสุขาภิบาลจอหอมาก่อนตั้งแต่วันที่ 12 ธันวาคม 2510 และเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลจอหอเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 9 ก ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 มีพื้นที่ 9.50 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ครอบคลุม 2 ตำบล คือ ตำบลจอหอและตำบลบ้านเกาะ ประกอบด้วย หมู่ที่ 1,3,4,5,6(บางส่วน),13,14 ในตำบลจอหอ และ บางส่วนหมู่ 3 ในตำบลบ้านเกาะ

เทศบาลตำบลจอหอมีจำนวนประชากร ณ เดือน ธันวาคม พ.ศ. 2553 ทั้งสิ้น 15,239 คน แยกเป็นชาย 7,072 คน หญิง 8,167 คน มีจำนวนบ้าน 7,428 หลัง

เทศบาลตำบลจอหอ มีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้ชุมชนในเขตเทศบาลในตำบลจอหอมีทั้งหมด 24 ชุมชนดังนี้

หมู่ที่ 1 ตำบลจอหอหมู่ที่ 3 ตำบลจอหอหมู่ที่ 4 ตำบลจอหอหมู่ที่ 5 ตำบลจอหอหมู่ที่ 13 ตำบลจอหอหมู่ที่ 14 ตำบลจอหอในเขตเทศบาลตำบลจอหอ มี วัดอยู่ทั้งหมด 4 แห่ง ดังนี้สถานศึกษาในสังกัดเทศบาลตำบลจอหอ ดังนี้
สถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครราชสีมา เขต 1 ดังนี้

เขตเมืองนครราชสีมาและปริมณฑล
เง็กเซียนฮ่องเต้

เง็กเซียนฮ่องเต้ เป็นเทพเจ้าสูงสุดของจีน

เทวรูปและรูปวาดขององค์เง็กเซียนฮ่องเต้จะทรงฉลองพระองค์เช่นเดียวกับจักรพรรดิจีน คือมีพระมาลา ด้านหน้ามีเส้นร้อยไข่มุกเป็นแถวห้อยลงมาหน้าพระพักตร์ พระหัตถ์ทรงพระป้ายซือฮุดหน้าพระอุระ ด้านหลังมีพนักงานสองคนคอยโบกพัด ด้านหน้ามีองครักษ์สององค์ทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋น พระองค์ทรงได้รับการยกย่องให้เป็นเทพเจ้าสูงสุดตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ ๑๔ เป็นต้นมา

คำว่า เง็กเซียนฮ่องเต้ คนคนไทยเรียกกันเกิดจากการผสมภาษาจีนระหว่าง 2 สำเนียง คือ ฮกเกี้ยนกับแต่จิ๋ว คือ เง็ก (แต้จิ๋ว) เซียน (ฮกเกี้ยน) ฮ่องเต้ (ฮกเกี้ยน) ชื่อ "เง็กเซียนฮ่องเต้" นี้เป็นการเรียกแบบไทย ชาวจีนโดยส่วนมากเรียก อวี่หวงต้าตี้ (ตัวเต็ม: 玉皇大帝, ตัวย่อ: 玉皇大帝, พินอิน: Yù huáng dà dì , ฮกเกี้ยน: หยกฮ่องไต่เต้,สำเนียงแต้จิ๋ว:เง็กอ้วงไต่ตี่ ) หรือ อวี่หวงซ่างตี้ (ตัวเต็ม: 玉皇上帝, ตัวย่อ: 玉皇上帝, พินอิน: Yù huáng sháng dì , ฮกเกี้ยน: หยกอ๋องซ่งเต้,สำเนียงแต้จิ๋ว:เง็กอ้วงเซี่ยงตี่ ) แปลว่า จักรพรรดิหยก หรือ ทีกง หรือ เทียนกง 天公 แปลว่า ปู่สวรรค์ หรือปู่ฟ้า ซึ่งเป็นชื่อที่ชาวฮกเกี้ยนและชาวไต้หวันเรียกแบบใกล้ชิดเสมอญาติ

ชาวจีนมีความเชื่อว่าทีกงคือผู้ดลบันดาลทุกอย่างที่มีบนโลก ทั้งธรรมชาติ ดวงชะตา และความเป็นไปของมนุษย์ ดั้งนั้นทีกงจึงมีผลต่อวิถีของชาวจีน ตามศาลเจ้าหรือวัดจีนทั่วโลก ก่อนที่จะทำการบูชาเทพเจ้าองค์อื่นต้องบูชาทีกงเป็นอย่างแรกเพื่อเป็นการให้เกียรติ โดยตามศาลเจ้าจีนส่วนมากจะตั้งกระถางธูปของทีกงไว้ตรงหน้าของศาล โดยตรงกระถางธูปหรือป้ายบูชาทีกงของคนจีนแต่ละกลุ่มภาษาจะสลักตัวอักษรแตกต่างออกไป ศาลเจ้าของชาวฮกเกี้ยนและชาวกวางตุ้ง จะสลักคำว่า 天官赐福 เทียนก๊วนซูฮก ศาลเจ้าของชาวแต้จิ๋วและไหหลำ จะสลักคำว่า 天地父母 เทียนเต่เป่โบ้

ในทุกปีหลังวันตรุษจีนไปแล้ว 8 วัน ชาวจีนฮกเกี้ยนทั่วโลกจะมีพิธีทีกง เรียกกันว่า ป่ายเทียนกง (拜天公) เพื่อเป็นการระลึกถึงพระคุณของเง็กเซียนฮ่องเต้และเป็นวันประสูติของพระองค์ และมีความเชื่อว่าเมื่อสมัยราชวงค์หมิงชาวจีนฮกเกี้ยนทุกรุกรานจากญี่ปุ่นจึงพากันหนีไปหลบกันในดงอ้อย เมื่อญี่ปุ่นยกทัพกับไปจึงได้พากันออกมา วันนั้นเป็นวันขึ้น 9 คำ เดือน 1 (จีน) พอดีซึ่งตรงกับวัน ป่ายทีกง ชาวจีนฮกเกี้ยนจึงเชื้อว่าที่พวกตนรอดจากการรุกรานของญี่ปุ่นเป็นเพราะทีกงช่วยเอาไว้ จึงได้จัดการป่ายทีกงในวันประสูติของเง็กเซียนฮ่องเต้ในทุกๆปี เพื่อเป็นการระลึกถึงพระคุณ และ ได้นำต้นอ้อยมาร่วมในบูชาด้วย และอ้อยในภาษาจีนฮกเกี้ยนเรียกว่า ก้ามเจี่ย (甘蔗) ซึ่งไปพ้องเสียงกับคำว่า กัมเสี่ย （感謝）ซึ่งแปลว่า ขอบคุณ

ยี่หนึงจินกุน หลานของเง็กเซียน เป็นตัวละครในเรื่องไซอิ๋ว ท่านเป็นผู้เดียวที่สามารถปราบซุนหงอคงแล้วเอาตัวมาลงโทษบนสวรรค์ได้ แต่อย่างไรก็ตามซุนหงอคงมีฤทธิ์มากเมื่อนำตัวขึ้นสวรรค์ไปประหารก็ไม่ตาย ทางสวรรค์จึงขออาศัยบารมีพระพุทธเจ้า (พระยูไล) พระพุทธเจ้าจึงจับตัวหงอคงไปขังไว้ใต้ภูเขาเป็นเวลานานถึง 500 ปี รอจนผู้มีบุญมาช่วย ซึ่งผู้มีบุญนั้นคือพระแม่กวนอิมและพระเสวียนจั้ง และทำให้หงอคงกลับตัวกลับใจจนเข้าร่วมอัญเชิญพระไตรปิฎกอีกด้วย ยี่หนึงจินกุนมีพี่น้อง 7 คน

ชาวจีนบางกลุ่มเชื่อว่าเง็กเซียนฮ่องเต้ เป็นตำแหน่งสืบทอดที่มีวาระ โดยเง็กเซียนฮ่องเต้องค์ปัจุบันเป็นองค์ที่ 18 คือเทพเจ้ากวนอู ทั้ง 18 องค์มีลำดับดังนี้
เซ โชนะงน

เซ โชนะงน (清少納言,Sei Shōnagon ), (ค.ศ. 966-1017)เป็นกวีหญิงชาวญี่ปุ่นผู้ประพันธ์รวมบทความชื่อ มะคุระโนะโซชิ (枕草子, makura no sōshi,The Pillow Book)- "หนังสือข้างหมอน " และเป็นนางในราชสำนักสมัยกลางยุคเฮอัน ถวายการรับใช้จักรพรรดินีเทชิ หรือ ซะดะโกะ และเป็นกวีหญิงร่วมสมัยเดียวกับ มุระซะกิ ชิคิบุ

ยังไม่เป็นที่ปรากฏว่าชื่อจริงของ" เซ โชนะงน" ชื่ออะไร คำเรียกขานว่า เซ โชนะงน มาจากธรรมเนียมหลีกเลี่ยงการเรียกชื่อจริงของสตรีชั้นสูง โดยจะเรียกชื่อแทนตัวจาก ยศ ตำแหน่ง ส่วนหนึ่งของชื่อจริง หรือไม่ก็เรียกตามยศของญาติทางฝ่ายชาย สันนิษฐานกันว่า

"เซ"(清,Sei ) มาจากชื่อตระกูลคิโยะฮะระ (清原,Kiyohara)

"โชนะงน" (少納言,Shōnagon) เป็นชื่อตำแหน่งหนึ่งของขุนนางในอำมาตยสภา (Daijoukan)

ไม่มีหลักฐานว่าญาติคนใดของเธอได้ตำแหน่งโชนะงน บรรดานักวิชาการทั้งหลายสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นไปได้ที่ชื่อจริงของเธอคือ "คิโยะฮะระ นะงิโกะ" (清原 諾 子, Kiyohara Nagiko )

หลักฐานรายละเอียดของชีวประวัติของเธอที่นอกเหนืองานเขียนของเธอเอง มีอยู่น้อยมาก กล่าวว่า เธอเป็นบุตรีของ คิโยะฮะระ โนะ โมะโตะสุเกะ (Kiyohara no Motosuke) นักปราชญ์และกวีแบบวะกะ ที่มีชื่อเสียง ปู่ของเธอคือ คิโยะฮะระ โนะ ฟุคุยะบุ (Kiyohara no Fukayabu) กวีชื่อชื่อดัง แต่พวกเขาก็เป็นเพียงขุนนางชั้นกลางเท่านั้น

เมื่ออายุได้ 27 ปี เธอแต่งงานกับทะจิบะนะ โนะริมิตสึ (Tachibana Norimitsu)เมื่ออายุ 16 ปี และมีบุตรชายด้วยกัน 1 คน หลังจากนั้น เธอแต่งงานใหม่กับ ฟุจิวะระ มุเนะโยะ ( Fujiwara Muneyo) และมีบุตรีให้เขา ราวปี ค.ศ 990 เธอเริ่มเข้าถวายการรับใช้จักรพรรดินีเทชิบุตรีของฟุจิวะระ มิจิทะกะ ( Fujiwara Michitaka) จักรพรรดินีในพระจักรพรรดิอิจิโจ ( Ichijō ) และหย่าขาดกับสามี ตำหนักของจักรพรรดินีเทชิในเวลานั้น กลายเป็นศูนย์กลางของกิจกรรมทางวัฒนธรรมในราชสำนักเฮอัน

เซ โชนะงน มีชื่อเสียงจาก มะคุระโนะโซชิ งานเขียนที่รวบรวมบทความเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ทั้งเรื่องฤดูกาล เรื่องซุบซิบ บทร้อยกรอง การสังเกตการณ์ในเรื่องต่างๆ การบ่นเรื่องที่ไม่ชอบ และ เรื่องราวที่เธอคิดว่าสนุกสนานน่าสนใจ ระหว่างช่วงเวลาที่เธอทำงานในราชสำนัก

ใน มะคุระโนะโซชิ ยังเขียนถึง เหตุการณ์วิกฤตของจักรพรรดินีเทชิ เมื่อขาดคนมีอำนาจหนุนหลัง หลังจากบิดาเสียชีวิตและพี่ชายถูกเนรเทศ โดยศัตรูทางการเมืองคนสำคัญ อาของเธอ ฟุจิวะระ มิจินะงะ รวบอำนาจการปกครองในราชสำนักไว้ในมือ ยังได้ส่งบุตรีของเขา โชชิ หรือ อะคิโกะ เข้ามาเป็นพระชายาของจักรพรรดิอิจิโจ 
ด้วยมีเหตุเพลิงใหม้พระราชวังเฮอันบ่อยครั้ง จักรพรรดิเทชิจึงถูกส่งไปพำนักชั่วคราวขณะก่อสร้างพระราชวังใหม่ที่ที่ประทับสำหรับจักรพรรดินีนอกพระราชฐาน "เซ โชนะงน " บันทึกไว้ว่า จักรพรรดินีเทชิ เจ้านายของเธอเสียชีวิตจาการคลอดบุตรในปี ค.ศ.1000 ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับชีวิตของเซ โชนะงน หลังปี ค.ศ. 1001 เซ โชนะงน เริ่มเขียน มะคุระโนโซชิ ในราชสำนักและเขียนจนจบหลังจากการเสียชีวิตของจักรพรรดิเทชิ โดยสัญนิษฐานว่า อาจจะเขียนจบในปลายปี ค.ศ. 1010 ซึ่งอาจจะเพื่อเป็นของขวัญให้พระธิดาของจักรพรรดินีเทชิ โดยงานเขียนในมะคุระโนะโซชิ จะเขียนถึงบรรยาการอันสนุกสนานหรูหราในวังของจักรพรรดิสาวเป็นส่วนใหญ่ 
เช โชนะงน ยังเป็นที่รู้กันทั่วไปว่า เป็นคู่แข่งคนสำคัญของ กวีหญิงร่วมสมัย มุระซะกิ ชิคิบุ ผู้ประพันธ์ ตำนานเก็นจิ อีกทั้งยังถวายการรับใช้จักรพรรดินีโซชิ ผู้เป็นศัตรูทางการเมืองของจักรพรรดินีเทชิ มุระซะกิ ชิคิบุ ได้เขียนถึง" เซ โชนะงน" ในบันทึกของเธอ ( มุระซะกิโนะนิกกิ )อีกด้วย