seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ชนชั้นทางสังคม

ชนชั้นทางสังคม หรือเรียกเพียง ชนชั้น เป็นกลุ่มมโนทัศน์ในสาขาวิชาสังคมศาสตร์และทฤษฎีการเมืองซึ่งมีศูนย์กลางที่แบบจำลองการจัดชั้นภูมิทางสังคมซึ่งบุคคลถูกจัดอยู่ในกลุ่มหมวดหมู่สังคมลำดับชั้น ชนชั้นสามัญที่สุด คือ ชนชั้นสูง ชนชั้นกลาง และชนชั้นล่าง

ชนชั้นเป็นวัตถุสำคัญแห่งการวิเคราะห์สำหรับนักสังคมวิทยา นักรัฐศาสตร์ นักมานุษยวิทยาและนักประวัติศาสตร์สังคม อย่างไรก็ดี ไม่มีการเห็นพ้องต้องกันว่านิยามที่ดีที่สุดของคำว่า "ชนชั้น" คืออะไร และคำนี้มีหลายความหมายบริบท ในสำนวนพูดทั่วไป คำว่า "ชนชั้นทางสังคม" โดยทั่วไปพ้องกับ "ชนชั้นทางสังคม-เศรษฐกิจ" ซึ่งนิยามว่าเป็น "บุคคลที่มีสถานภาพทางสังคม เศรษฐกิจหรือการศึกษาเท่ากัน" เช่น ชนชั้นกรรมกร ชนชั้นวิชาชีพอุบัติใหม่
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 คำว่า "ชนชั้น" เริ่มเป็นวิธีหลักในการจัดระเบียบสังคมเป็นการแบ่งลำดับชั้นแทนการจำแนกประเภทอย่างฐานันดร ยศและลำดับ ซึ่งสัมพันธ์กับการให้ความสำคัญกับคุณลักษณะที่ตกทอดมาลดลงโดยทั่วไป และให้ความสำคัญกับความมั่งคั่งและรายได้เพิ่มขึ้นเป็นตัวชี้วัดฐานะในลำดับชั้นทางสังคม
พระยาน้อยลังกา

เจ้าหลวงธรรมลังกา () หรือ พระยาน้อยลังกา (พ.ศ.2384 - พ.ศ. 2386) เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 5 ครองนครลำพูนในระหว่างปี พ.ศ. 2384 ถึง พ.ศ. 2386 รวมระยะเวลาครองนคร 2 ปี

เจ้าหลวงธรรมลังกา มีพระนามเดิมว่า "เจ้าน้อยลังกา" เป็นราชโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้าบุญมาเมือง เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 2 ได้เข้ารับราชการตั้งแต่สมัยพระเจ้าบุญมาเมือง ได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นเจ้าเมืองแก้ว นครลำพูนไชย เมื่อ พ.ศ. 2369 เจ้าน้อยลังกา ได้ช่วยบิดาก่อสร้างเมืองลำพูน ดูแลรักษาบำรุงเมือง และเป็นกำลังสำคัญในการช่วยเหลือเจ้าหลวงน้อยอินทร์ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 3 ในการพัฒนาบ้านเมือง

ต่อมาในสมัยของเจ้าหลวงคำตัน เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 4 ได้มอบหมายให้เจ้าน้อยลังกา เป็นแม่ทัพคุมกำลังทหารไปรวมกับกำลังของเมืองเชียงใหม่ ในระหว่าง พพ.ศ. 2381 ถึง พ.ศ. 2382 ไปตีเมืองสาด เมืองต่วน และเมืองปุเป็นผลสำเร็จ

เจ้าน้อยลังกา ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นเจ้าผู้ครองนครลำพูน เมื่อ พ.ศ. 2384 และถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2386
ประกอบ รัตนพันธ์

นายประกอบ รัตนพันธ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ เป็นประธานคณะกรรมาธิการการศึกษา สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 และเป็นอดีตข้าราชการครู สังกัดกรมอาชีวศึกษา

ประกอบ รัตนพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 ที่อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนเกษตรกรรมตรัง จังหวัดตรัง ระดับปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต (ศึกษาศาสตร์-เกษตร) และปริญญาโท วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (ส่งเสริมการเกษตร) จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

ด้านครอบครัว สมรสกับนางเนาวรัตน์ รัตนพันธ์ (สกุลเดิม ภัทรานุกรม) ผู้อำนวยการวิทยาลัยอาชีวศึกษาสุราษฎร์ธานี มีบุตร 3 คน

ประกอบ รัตนพันธ์ เคยรับราชการเป็นครูสังกัดกรมอาชีวศึกษา และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช (ผู้อำนวยการ ระดับ 8) ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งอีกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2554

ประกอบ รัตนพันธ์ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการศึกษา ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 ซึ่งก่อนนั้นเคยดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมาธิการดังกล่าว ในสภาผู้แทนราษฎรชุดก่อนมาแล้ว

ประกอบ รัตนพันธ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 4 สมัย คือ
ไข้เหลือง

ไข้เหลืองเป็นโรคชนิดหนึ่งในกลุ่มโรคไข้เลือดออกจากไวรัส

ไวรัสไข้เหลืองมีขนาด 40-50 นาโนเมตร เป็นไวรัสชนิดอาร์เอ็นเอไวรัสเซนส์บวก มีปลอกหุ้ม อยู่ในแฟมิลีฟลาวิไวริดี ติดต่อผ่านทางการถูกยุงตัวเมียที่มีเชื้อกัด อาจเป็นยุงไข้เหลือง ยุงลาย หรือยุงอื่นๆ บางชนิด พบในพื้นที่เขตร้อนของทวีปอเมริกาใต้และทวีปแอฟริกาและพื้นที่ข้างเคียง แต่ไม่พบในทวีปเอเชีย โฮสต์ของไวรัสไข้เหลืองคือลิงไพรเมทรวมถึงมนุษย์และยุงบางชนิด เชื่อว่าโรคนี้มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่แอฟริกา ระบาดมายังอเมริกาใต้พร้อมกับการค้าทาสในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาในศตวรรษที่ 17 เริ่มมีบันทึกการระบาดครั้งใหญ่หลายครั้งในอเมริกา แอฟริกา และยุโรป จนในศตวรรษที่ 19 ไข้เหลืองก็ถูกยกระดับเป็นโรคติดต่อที่อันตรายที่สุดโรคหนึ่ง

ผู้ป่วยไข้เหลืองส่วนใหญ่มีอาการไข้ หนาวสั่น คลื่นไส้ เบื่ออาหาร ปวดกล้ามเนื้อ (โดยเฉพาะหลัง) และปวดศีรษะ ส่วนใหญ่หายได้เองในเวลาหลายวัน ผู้ป่วยบางคนจะมีระยะพิษตามหลังจากระยะไข้ เซลล์ตับเสียหายจนมีดีซ่าน (เป็นที่มาของชื่อโรค) และอาจเป็นมากจนเสียชีวิตได้ ไข้เหลืองอาจทำให้ผู้ป่วยมีเลือดออกง่าย จึงจัดอยูในกลุ่มโรคไข้เลือดออก องค์การอนามัยโลกประมาณไว้ว่ามีคนที่ไม่ได้รับวัคซีนไข้เหลืองป่วยเป็นไข้เหลือง 200,000 รายต่อปี และเสียชีวิต 30,000 รายต่อปี ปัจจุบันผู้ป่วยโรคไข้เหลืองกว่า 90% อยู่ในแอฟริกา

วัคซีนไข้เหลืองที่ปลอดภัยและใช้ได้ผลนั้นผลิตสำเร็จตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 20 บางประเทศยังกำหนดให้นักท่องเที่ยวต้องได้รับวัคซีนนี้ก่อนเข้าประเทศ เนื่องจากเป็นโรคที่ยังไม่มีวิธีการรักษาจำเพาะจึงมีความจำเป็นต้องจัดให้ผู้ที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยงได้มีโอกาสเข้าถึงวัคซีนอย่างทั่วถึง พร้อมๆ กับลดจำนวนยุงและลดโอกาสถูกยุงกัด ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา จำนวนผู้ป่วยไข้เหลืองเริ่มเพิ่มสูงขึ้นอีกครั้ง จึงจัดอยู่ในกลุ่ม"โรคอุบัติซ้ำ" (re-emerging disease) เชื่อว่าเป็นผลจากสภาพสังคมและสงครามในหลายๆ ประเทศในแอฟริกา
มาสโลว์

มาสโลว์ ( เขียนในภาษาอังกฤษว่า Maslov, Maslow หรือ Maslova) เป็นชื่อสกุลของชาวรัสเซียและชาวรัสเซียเชื้อสายยิวที่นิยมกันมาก อาจหมายถึง
โลเอเบ

โลเอเว่ ( ) เป็นตราสินค้าหรูหรา สัญชาติสเปน ตั้งอยู่ที่กรุงมาดริด ประเทศสเปน เจ้าของคือ LVMH Group โลเอเว่เป็นหนึ่งในตราสินค้าด้านเครื่องหนังที่ดีที่สุด
ก่อตั้งเมื่อ:2389 กว่า172ปี
โดยอยู่ในเครือของ หลุยส์ วิตตอง
ซุคฮอย ซู-47

ซุคฮอย ซู-47 เบอคุต (รัสเซีย: Су-47 Беркут - Golden Eagle) (นาโตใช้ชื่อรหัสว่า Firkin) เป็นเครื่องบินทดสอบและสาธิตทางเทคโนโลยีปีกลู่หน้า ที่ผลิตโดยบริษัท ซุคฮอย เอเวียชั่น คอร์ปอเรชั่น ของรัสเซีย
มันเปรียบได้กับเครื่องบินขับไล่ยุคที่ 4 มีความสามารถและสมรรถนะที่เทียบเท่าเครื่องบิน Su27 และ Su30 ของรัสเซีย พร้อมพิสัยการบิน 3300 กิโลเมตร มันมีจุดเด่นของมันคือปีกที่ลู่ไปด้านหน้า ปีกที่ลู่ไปด้านหน้าจะช่วยในการบินโดยเฉพาะในขณะที่มุมเงยสูง (angles of attack) ซึ่งมีความ จำเป็น ในการต่อสู้ระยะประชิด และเสริมสร้างคุณสมบัติด้านอากาศพลศาสตร์ให้กับเครื่องในความเร็วต่ำกว่าเสียง และช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการบินใช้อาวุธที่ความเร็วสูงมากๆ เพื่อเพิ่มพิสัยให้เครื่องบิน

เนื่องจากมีผู้คนหลายคนนั้นคิดว่าเครื่องบินลำดังกล่าวเป็นเครื่องบินขับไล่หลากพหุบทบาท และมีความสามารถในด้านการตรวจจับได้ยากจากเรดาร์ ซึ่งนั่นไม่เป็นความจริงแต่อย่างใดเพราะเนื่องจาก ซู-47 นั้นเป็นเครื่องบินที่ทดสอบและสาธิตเทคโนโลยีเท่านั้นไม่มีคุณสมบัติในการตรวจจับได้ยากจากเรดาร์แต่อย่างใด

ซุคฮอย ซู-47 ซึ่งเดิมมีชื่อว่า S-37 ชื่อนี้ได้รับระหว่างการพัฒนา ก่อนที่จะมีชื่ออย่างเป็นทางการคือ ซู-47 นอกจากนี้ ซู-47 ยังมีชื่อเล่นอีกด้วยนั้นคือ เบอคุต (โกลเด้น อีเกิ้ล) แปลว่า อินทรีทอง

ซุคฮอย ซู-47 มีขนาดที่ใหญ่พอๆกับเครื่องบินรบขับไล่หลากบทบาท ซู-27 ของสหภาพโซเวียด จุดเด่นของ ซู-47 ก็คือมันมีปีกลู่ไปด้านหน้า ปีกที่ลู่ไปด้านหน้าจะช่วยในการบินโดยเฉพาะในขณะที่มุมเงยสูง (angles of attack) ซึ่งมีความ จำเป็น ในการต่อสู้ระยะประชิด และเสริมสร้างคุณสมบัติด้านอากาศพลศาสตร์ให้กับเครื่องในความเร็วต่ำกว่าเสียงและช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการบินใช้อาวุธที่ความเร็วเหนือเสียง และยังเพิ่มพิสัยให้เครื่องบิน ซึ่งในปัจจุบันยังไม่มีเครื่องบินรบที่มีปีกลู่ไปด้านหน้าแบบในประจำการในโลกเลย ซู-47 ได้ใช้วัสดุผสม (composite materials) เพื่อต่อต้านการบิดตัวของปีก ซึ่งจะทำให้ปีกขาดออกจากลำตัวได้ ซึ่งเกิดขึ้นกับปีกของเครื่องบินทั่วๆไป ที่เป็นแบบลู่ไปด้านหน้า เอส-37 เดิมเป็นชื่อที่ ใช้เรียก โดยบริษัท Sukhoi และอักษรตัวแรก ที่ขึ้นต้นด้วย อักษร " S " หมายถึงปีกลู่ไปด้านหน้า ในภาษารัสเซีย (Strelovidnoe krylo) และ Berkut หมายถึง golden eagle ในภาษารัสเซียเช่นกัน ซู-47 เป็นเครื่องบินทดสอบของบริษัท ซุคฮอย เอเวียชั่น คอร์ปอเรชั่น ซู-47 ประกอบด้วยปีกลู่ไปด้านหน้า ( FSW ) ปีกเล็ก และกระโดงหาง เอียงออกข้างนอกสองหาง มีระบบป้องกันการตรวจพบ และเทคโนโลยี การบังคับทิศทาง ของแรงขับของเครื่องยนต์
โคแฟกเตอร์

โคแฟกเตอร์ เป็นสารประกอบเคมีมิใช่โปรตีนที่ยึดเกาะกับโปรตีนและจำเป็นต่อกิจกรรมทางชีววิทยาโปรตีน โปรตีนเหล่านี้โดยทั่วไปคือเอนไซม์ และโคแฟเตอร์สามารถถูกมองว่าเป็น "โมเลกุลตัวช่วย" ที่ช่วยในการเปลี่ยนรูปทางชีวเคมี

โคแฟกเตอร์สามารถแบ่งกลุ่มได้ขึ้นอยู่กับว่ามันยึดเกาะกับเอนไซม์แน่นเพียงใด โคแฟกเตอร์ที่ยึดเกาะหลวม ๆ เรียกว่า โคเอนไซม์ และโคแฟกเตอร์ที่ยึดเกาะแน่นเรียกว่า กลุ่มพรอสธีติก เอนไซม์ไม่ทำงาน โดยไม่มีโคแฟกเตอร์ เรียกว่า อะโพเอนไซม์ ขณะที่เอนไซม์สมบูรณ์ที่มีโคแฟกเตอร์ เรียกว่า โฮโลเอนไซม์
วัดประชานิยม (จังหวัดกาฬสินธุ์)

วัดประชานิยม ตั้งอยู่เลขที่ ๘๔ ถนนถีนานนท์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ปัจจุบันมี พระเทพสารเมธี (บัวศรี ชุตินฺธโร) เป็นเจ้าอาวาส เป็นสถานที่ตั้งของ โรงเรียนพระปริยัติสามัญวัดประชานิยม และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาลัยศาสนศาสตร์เฉลิมพระเกียรติกาฬสินธุ์ ที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ ๓๓ ไร่ ๒ งาน ๕๕ ตารางวา ตาม โฉนดที่ดิน เลขที่ ๒๐๒๗

พื้นที่แต่ก่อนเป็นป่าช้าโคกกลาง ยังไม่มีผู้ใดถือครองเป็นกรรมสิทธิ์ อยู่ห่างจากชุมชน (เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์)ประมาณ ๕ ก.ม. ต่อมาในปี ๒๔๘๐ พระสุธรรมคณาจารย์ (หลวงปู่แดง ธมฺมรกฺขิโต) ซึ่งเป็นพระกัมมัฏฐาน ศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้ธุดงค์มาจากจังหวัดสกลนคร ถึงป่าช้าโคกกลาง เห็นว่าเป็นสถานที่อันสัปปายะ เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม จึงหยุดพักปักกลดบำเพญกรรมฐาน ณ ป่าช้าโคกกลาง ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
ในสมัยนั้น อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ โดยเฉพาะบริเวณรอบชานเมืองกาฬสินธุ์ ยังไม่มีวัดสาย พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต อยู่เลยแม้แต่วัดเดียว การเข้ามาหยุดพักปักกลดปฏิบัติกรรมฐาน ณ ป่าช้าโคกกลาง ของหลวงปู่แดง จึงเป็นเรื่องแปลกหูแปลกตา ของชาวพุทธบริเวณใกล้เคียง ข่าวการมาของหลวงปู่แดง จึงแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ประชาชนพากันหลั่งไหลไปฟังธรรมและปฏิบัติธรรมกับท่านเป็นจำนวนมาก ในลักษณะ “ ตื่น ” พระกรรมฐาน อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน จึงทำให้ป่าช้าโคกกลาง อันปกคลุมไปด้วยต้นไม้นานาชนิด ต้องกลายสภาพเป็นสถานที่อันโล่งเตียนภายใต้ร่มไม้ที่ร่มรื่น เป็นที่สัปปายะเหมาะแก่การปฏิบัติธรรมอย่างที่หลวงปู่แดงคิดในครั้งแรกที่ เดินธุดงค์มาถึงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือนการพัฒนาป่าช้าโคกกลางให้เป็นวัด เริ่มต้นขึ้นเมื่อประชาชนผู้มีจิตศรัทธาเลื่อมใสในหลวงปู่แดง ประกอบด้วย นายเปรื่อง ยลถวิล,นายภา ยลพันธ์, นายภู ฆารกุล, นายอื๊ด ฆารกุล, นางทองดำ ทองทวี, ได้ร่วมกันจับจองที่ดินแห่งนี้ (ป่าช้าโคกกลาง) แล้วถวายเป็นศาสนสมบัติเพื่อสร้างเป็นวัด โดย เจ้าประคุณสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร) วัดพระศรีมหาธาตุ กรุงเทพมหานคร ทรงให้นามว่า “ วัดประชานิยม ” ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ ๒๔ กุมภาพันธ์ ๒๔๙๘
ดาราจักรกงเกวียน

ดาราจักรกงเกวียน (รู้จักกันในชื่อ "ESO 350-40") เป็นดาราจักรชนิดนูน อยู่ห่างจากโลกประมาณ 500 ล้านปีแสง ในกลุ่มดาวช่างแกะสลัก มีขนาดประมาณ 150,000 ปีแสง มวลประมาณ มวลดวงอาทิตย์ และหมุนด้วยอัตราเร็ว 217 กิโลเมตรต่อวินาที เดิมทีเป็นดาราจักรชนิดก้นหอยธรรมดาแบบเดียวกับดาราจักรทางช้างเผือก แต่เนื่องจากถูกดาราจักรอื่นชนเมื่อประมาณ 200 ล้านปีก่อนจึงทำให้กลายเป็นรูปร่างอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

ข้างๆมีดาราจักรขนาดอีกสองแห่งอยู่ใกล้ แต่โดยทั่วไปเชื่อกันว่าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับการพุ่งชน ส่วนดาราจักรที่ชนกับดาราจักรกงเกวียนนั้นได้เคลื่อนห่างออกไปนานแล้ว
หงส์ โอบี2-12

ดาวหงส์ โอบี2-12 เป็นดาวไฮเปอร์ไจแอนท์สีฟ้าสดใสอย่างมาก ที่มีความสว่างที่สุดเท่าที่ทราบที่รู้จักกันในดาราจักร ซึ่งทำให้ดาวเกือบสองล้านครั้งสว่างกว่าดวงอาทิตย์ แม้น้อยกว่าครึ่งประมาณการเมื่อดาวค้นพบครั้งแรก
กาโด-กาโด

กาโด-กาโด () หรือ โลเต็ก () เป็นอาหารยอดนิยมของประเทศอินโดนีเซีย ประกอบไปด้วยผัก ทั้งผักสด ผักต้ม และผักลวก และธัญพืชหลายชนิด ราดด้วยซอสที่ทำจากถั่ว ทั้งแคร์รอต มันฝรั่ง กะหล่ำปลี ถั่วงอก ถั่วเขียว ถั่วฝักยาว ขนุนอ่อน ผักกาดหอม นอกจากนี้ยังมีเต้าหู้ และไข่ต้มสุก และกินกับข้าวเกรียบทอดหลายชนิด เช่น กรูปุก ซึ่งเป็นข้าวเกรียบกุ้งหรือปลา เอิมปิง เป็นข้าวเกรียบใส่เมล็ดของผักเหมียง หรือจะกินกับเต็มเปทอด หรือข้าวต้มแบบลนตงก็ได้ รับประทานกับซอสถั่วที่คล้ายกับซอสสะเต๊ะ ซึ่งประกอบด้วย กะปิ ถั่วลิสงบด กะทิ น้ำตาลโตนด พริกแดง กระเทียม กะทิ มะขามเปียก คำว่ากาโดในภาษาอินโดนีเซียแปลว่ายำ

กาโด-กาโดมีความหลากหลายในแต่ละท้องที่ ในซูราบายาเรียกว่า "กาโด-กาโดซีรัม" ซึ่งจะราดน้ำซอสลงไปบนเครื่องปรุงอื่น ในบันดุงและโบโกร์จะเคล้าน้ำซอสให้เข้ากับเครื่องปรุงก่อนเสิร์ฟ ในจาการ์ตาเรียกว่า "กาโด-กาโดโบโปล" ใช้เมล็ดมะม่วงหิมพานต์แทนถั่วลิสง
โรงเรียนพระแสงวิทยา

โรงเรียนพระแสงวิทยา (Phrasaengvittaya School) เป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาประเภทสหศึกษา ในสังกัดกรมสามัญศึกษา จัดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2515 เป็นหนึ่งในโรงเรียนที่อัตราการแข่งขันสูงของจังหวัดสุราษฎร์ธานี

ในปีพ.ศ. 2515 โรงเรียนพระแสงวิทยาได้รับการอนุมัติจากกรมสามัญศึกษาให้เปิดทำการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกในนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ในการเปิดเรียนในปีนั้นทางโรงเรียนยังไม่มีสถานที่สำหรับทำการเรียนการสอน จึงได้ใช้ศาลาการเปรียญของวัดย่านดินแดง เป็นสถานที่สำหรับทำการเรียนการสอนชั่วคราว หลังจากนั้นในปีพ.ศ. 2516 ทางโรงเรียนได้รับงบประมาณเพื่อจัดซื้อที่ดินและงบประมาณสำหรับก่อสร้างอาคารเรียนจำนวน 500,000 บาท โดยสร้างอาคารเรียนแบบ216 ในครั้งนั้นได้สร้างห้องเรียนจำนวน 4 ห้องเรียน บนที่ดินปัจจุบัน

ต่อมาปีพ.ศ. 2519 กระทรวงศึกษาธิการได้ยุบโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลาย เข้ากับโรงเรียนพระแสงวิทยา ตามโครงการยุบและรวมโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบล จากนั้นปีพ.ศ. 2524 กรมสามัญศึกษาอนุมัติให้โรงเรียนเปิดทำการเรียนการสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย เบื้องต้นเปิดทำการเรียนการสอนเพียง 2 ห้องเรียน

ในปีพ.ศ. 2529 สภาตำบลสินปุน ได้อนุมัติยกที่ดินสาธารณประโยชน์บริเวณหมู่ที่ 4 ตำบลสินปุน อำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี เนื้อที่ทั้งสิ้น 30 ไร่ ให้กับโรงเรียนเพื่อใช้ทำแปลงเกษตร
เครือข่ายสังคม

เครือข่ายสังคม หมายถึงโครงสร้างทางสังคมที่สร้างขึ้นจากกลุ่มของผู้กระทำ (เช่นปัจเจกบุคคลหรือองค์การ) และความสัมพันธ์ทวิภาคระหว่างผู้กระทำเหล่านี้ ทัศนมิติเครือข่ายสังคมช่วยให้สามารถวิเคราะห์โครงสร้างของหน่วยสังคมทั้งมวลได้อย่างกระจ่างแจ้ง การศึกษาโครงสร้างเหล่านี้ใช้การวิเคราะห์เครือข่ายสังคมเพื่อระบุแบบอย่างท้องถิ่นหรือทั่วโลก ค้นหาหน่วยสังคมที่มีอิทธิพล และตรวจวัดพลวัตของเครือข่าย

เครือข่ายสังคมและการวิเคราะห์เป็นสาขาวิชาสหวิทยาการโดยแท้ อันปรากฏขึ้นจากจิตวิทยาสังคม สังคมวิทยา สถิติศาสตร์ และทฤษฎีกราฟ จอร์จ ซิมเมิล (Georg Simmel) ได้แต่งตำราเกี่ยวกับทฤษฎีเชิงโครงสร้างในสังคมวิทยา เพื่อเน้นให้เห็นถึงพลวัตของความสัมพันธ์ไตรภาคและ "ข่ายโยงใยของการเข้าร่วมกลุ่ม" จาค็อบ โมเรโน (Jacob Moreno) ก็มีชื่อเสียงในเรื่องการพัฒนาผังสังคมมิติ (sociogram) ขึ้นเป็นคนแรกในคริสต์ทศวรรษ 1930 เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล แนวการศึกษาเหล่านี้ถูกทำให้เป็นระเบียบแบบแผนเชิงคณิตศาสตร์ในคริสต์ทศวรรษ 1950 จากนั้นทฤษฎีและวิธีการต่าง ๆ ของเครือข่ายสังคมก็เป็นที่แพร่หลายในสังคมศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ปัจจุบันนี้การวิเคราะห์เครือข่ายสังคมเป็นหนึ่งในกระบวนทัศน์หลักของสังคมวิทยาร่วมสมัย และถูกนำไปใช้ในศาสตร์เชิงสังคมและรูปนัยอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่ง นอกจากนี้เครือข่ายสังคมก่อร่างขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของสาขาวิชาวิทยาการเครือข่ายที่เพิ่งเริ่มต้น ควบคู่ไปกับเครือข่ายซับซ้อนอื่น ๆ
การขนส่งในประเทศกัมพูชา

ระบบการขนส่งในประเทศกัมพูชา ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากสงครามกลางเมือง และได้พัฒนาขึ้นใหม่หลังจากประเทศกลับสู่ความสงบ แต่ก็ยังไม่เพียงพอเท่าที่ควร โครงสร้างพื้นฐานของประเทศที่อ่อนแอทำให้ไม่สามารถให้ความช่วยเหลือฉุกเฉินได้อย่างสะดวก และสร้างปัญหาในการจัดซื้อสิ่งของส่งกระจายไปยังที่ต่าง ๆ แต่ได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตหลังจากที่เขมรแดงลงจากอำนาจ

ทางรถไฟที่สำคัญมีสองสายโดยทั้งหมดมีจุดเริ่มที่พนมเปญ มีระยะทางรวม 612 กิโลเมตร เป็นรางรถไฟทางเดี่ยวขนาดหนึ่งเมตร (มีเตอร์เกจ) ทั้งนี้กัมพูชามีแผนสร้างทางรถไฟสายที่สามเพื่อเชื่อมต่อพนมเปญกับเวียดนาม รวมถึงทางรถไฟระหว่างประเทศสิงคโปร์เชื่อมต่อกับเมืองคุนหมิง ประเทศจีน และสายเหนือ-ใต้

หลังจากทศวรรษที่ได้รับความเสียหายจากช่วงสงคราม เครือข่ายระบบรางของกัมพูชาได้ฟื้นตัวขึ้นใหม่ รวมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางรถไฟทรานส์-เอเชีย ด้วยรถไฟที่ทันสมัย แทนที่การใช้เส้นทางรถไฟที่ชาวบ้านได้ดัดแปลงไม้ไผ่เป็นรถไฟเพื่อการท่องเที่ยว โดยใช้พลังงานรถโกคาร์ตหรือเครื่องปั๊มน้ำ เรียกว่า "รถไฟไม้ไผ่"

ในอดีตเส้นทางรถไฟของกัมพูชาเคยเชื่อมต่อกับเวียดนามและไทย แต่ด้วยสถานการณ์ทางการเมืองจึงทำให้มีการรื้อรางออก

ระบบทางหลวงในประเทศกัมพูชามีระยะทางทั้งสิ้น 38,257 กิโลเมตร ลาดยางแล้ว 2,406 กิโลเมตร และยังไม่ได้ลาดยาง 35,851 กิโลเมตร (ข้อมูลปี พ.ศ. 2547) ประมาณ 50% ราดด้วยแอสฟัลท์ และอยู่ในสภาพดี ใน พ.ศ. 2524 กัมพูชาเริ่มใช้ทางหลวงหมายเลข 1 ที่เริ่มจากพนมเปญไปยังชายแดนเวียดนาม ถนนที่ชำรุดระหว่างสงครามได้รับการฟื้นฟูด้วยทหารช่างจากเวียดนามที่มาให้ความช่วยเหลือ ถนนส่วนใหญ่ได้รับการปรับปรุงให้ใช้งานได้ใน พ.ศ. 2549 มีการสร้างถนนเชื่อมต่อจากชายแดนไทยที่ปอยเปตไปยังจังหวัดเสียมราฐหรือนครวัด

การเดินทางทางน้ำมีบทบาทมากในประวัติศาสตร์กัมพูชา แม่น้ำโขงและทะเลสาบเขมรซึ่งมีคลองเชื่อมต่อมากมาย จัดว่ามีประโยชน์ในการคมนาคมมาก มีเรือเฟอร์รีให้บริการขนส่งระหว่างแม่น้ำบาสักกับแม่น้ำโขงช่วงกลาง

ท่าเรือที่สำคัญของกัมพูชามีสองแห่งคือ ท่าเรือพนมเปญและท่าเรือเมืองพระสีหนุหรือท่าเรือกำปงโสม โดยท่าเรือพนมเปญอยู่ระหว่างจุดตัดระหว่างแม่น้ำโขง แม่น้ำบาสัก และแม่น้ำทะเลสาบ เป็นท่าเรือแม่น้ำที่มีความสำคัญในกัมพูชาทั้งระดับชาติและนานาชาติ ท่าเรือเมืองพระสีหนุเปิดใช้การใหม่อีกครั้งใน พ.ศ. 2522 โดยสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ด้วยความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส

ในกัมพูชามีท่าอากาศยาน 26 แห่ง แต่สามารถใช้การได้ใน พ.ศ. 2528 เพียง 13 แห่ง มีสนามบิน 8 แห่งที่มีรันเวย์แบบถาวร ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุด รองลงมาคือท่าอากาศยานแห่งชาติเสียมราฐในเสียมราฐ ใน พ.ศ. 2526 ได้สร้างท่าอากาศยานขึ้นที่เรียม เรียกว่าท่าอากาศยานนานาชาติเมืองพระสีหนุ โดยได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต นอกจากนั้น ยังมีท่าอากาศยานในพระตะบองและสตึงแตรง
ซึกมุนต์ กาลีนอฟสกี

ซึกมุนต์ กาลีนอฟสกี () เกิดวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 ที่ลัสกี เป็นอดีตผู้รักษาประตูฟุตบอลอาชีพชาวโปแลนด์

สโมสรที่เขาร่วมเล่น ได้แก่ แลเกียวาร์ชาวา, ชล็องสก์วรอตสวัฟ และมอตอร์ลูบลิน เขาได้ร่วมลงเล่นให้แก่ฟุตบอลทีมชาติโปแลนด์ 4 ครั้ง และเป็นผู้รักษาประตูตัวสำรองในฟุตบอลโลก 1974 ที่ซึ่งทีมชาติโปแลนด์ได้อันดับสาม
เซเบอร์แดนซ์

เซเบอร์แดนซ์ (; ) เป็นดนตรีจากองก์ที่ 4 องก์สุดท้ายของบัลเลต์เรื่อง "กายาแน" (Gayane) ผลงานประพันธ์ของอารัม คาชาตูเรียน ออกแสดงครั้งแรกที่เมืองเปียร์ม ประเทศรัสเซีย เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1942 โดยคณะคิรอฟบัลเล่ต์

ดนตรีท่อนนี้เป็นการบรรเลงประกอบการร่ายรำดาบ มีจังหวะที่เร้าใจ โดยดัดแปลงทำนองมาจากดนตรีพื้นเมืองของเมืองกยูมรี (Gyumri) เมืองหลวงของจังหวัดชีรัคในอาร์มีเนีย ผลงานชิ้นนี้เป็นหนึ่งในผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของคาชาเทรียน มีปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนยมาก
วัดป่าเขาน้อย

วัดป่าเขาน้อย เป็นวัดพุทธศาสนา คณะธรรมยุติกนิกาย ก่อตั้งขึ้นตามแบบแผนแห่งวัดที่มุ่งลักษณะวิปัสสนาธุระทั่วไป วัดตั้งอยู่ที่ หมู่บ้านเนินหัวโล้ หมู่ที่ 5 ต.วังทรายพูน อ.วังทรายพูน จ.พิจิตร ปัจจุบันมี พระเสถียร กันตฺสีโล อยู่ในตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดป่าเขาน้อยมีคณะนักบวชประพฤติจริยาเป็นประจำอยู่ประมาณ 15-25 รูป

วัดป่าเขาน้อยเริ่มก่อตั้งเป็นวัดสมบูรณ์ตามกฎหมาย เมื่อปี พ.ศ. 2536 ทางราชการได้ออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3ก) ในที่ดินพื้นที่บริเวณ “ หนองแฟบ ” ซึ่งมีขอบเขตที่เนื้อที่ประมาณ 14 ไร่ 1 งาน 51 ตารางวา ให้กับ นายวงเดือน อัสโย ซึ่งเป็นอุบาสกผู้ริเริ่มก่อสร้างวัดในครั้งแรก และนายวงเดือน ได้มีศรัทธาถวายที่ดินแปลงดังกล่าวให้เป็นที่สร้างวัด

ปี พ.ศ. 2537 นายวงเดือน อัสโย ได้ดำเนินการขออนุญาตสร้างวัดต่อทางราชการในที่ดินแปลงที่ได้รับเอกสารสิทธิ์แล้วนั้น และได้รับอนุญาตจากกรมการศาสนา ด้วยความเห็นชอบของกระทรวงศึกษาธิการ และมหาเถรสมาคม อนุญาตให้สร้างวัดได้ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2537

ปี พ.ศ. 2538 นายวงเดือน อัสโย ได้จัดทำรายงานขอตั้งวัด โดยขอตั้งชื่อวัดว่า “ วัดป่าเขาน้อย ” โดยมี หลวงปู่อ่ำ ธัมมกาโม (หมายถึงพระครูสันติวรญาณ ซี่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสันติวรญาณ ต.วังศาล อ.วังโป่ง จ.เพชรบูรณ์ด้วย) เป็นเจ้าอาวาส เมื่อมีรายงานเสนอต่อทางราชการ จากนั้นกระทรวงศึกษาธิการ โดยความเห็นชอบของมหาเถรสมาคมได้ออกประกาศตั้งวัดป่าเขาน้อยให้เป็นวัดในพระพุทธศาสนาถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2538 และโดยมีพระอ่ำ ธัมมกาโม เป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่นั้น

ปี พ.ศ. 2539 ได้มีประกาศพระราชทานวิสุงคามสีมาให้แก่วัดป่าเขาน้อยลงพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับประกาศทั่วไป เล่ม 113 ตอนที่ 18 ง เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2539 มีนายอำเภอวังทรายพูนเป็นผู้ปักหมายเขตวิสุงคามสีมา ณ บริเวณพระอุโบสถที่อยู่กลางหนองน้ำ ชื่อ ‘ หนองแฟบ ’ ในพื้นที่เป็นบริเวณ กว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร โดยประมาณ

โดยทั่วไปแล้ว ทราบกันดีว่า เป็นพระอาจารย์ใหญ่แห่งสำนักวิปัสนาแห่งนี้ แต่หลวงปู่จันทาไม่ยอมรับในการแต่งตั้งให้ตนเองเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาได้ยอมรับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดป่าเขาน้อย เมื่ออยู่ในวัยชราภาพแล้ว โดยรับการเป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ วันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2549 จวบกระทั่งวันมรณภาพ อนึ่งวัดป่าเขาน้อยในอดีตกาลนั้น เมื่อสมัยตั้งแต่ก่อตั้งวัดเป็นต้นมาคราคร่ำไปด้วยผู้คน และบรรดานักปฏิบัติธรรม พบว่าในอดีต มีพระมาพำนักจำพรรษาอยู่อาศัยประกอบสมณะกิจ ที่ประมาณ 50-70 เป็นประจำ แตกต่างจากปัจจุบันซึ่งมีพระสงฆ์และนักปฏิบัตธรรมจำนวนน้อย ซึ่งอยู่ช่วยกันดูแลศาสนวัตถุ และศาสนสถานไม่ให้รกร้างและชำรุดทรุดโทรมมากเกินไป

พระอุโบสถกลางน้ำ, หอพระไตรปิฎก, ศาลาโรงฉัน, กุฏิถาวรประมาณ 60 หลัง, ศาลาโรงฉันน้ำร้อน, อาคารผู้มาพักปฏิบัติธรรม 6 อาคาร, อาคารเก็บรักษาของบริจาค, พระเมรุ, ถังคอนกรีตเก็บกักน้ำ 3 ถัง ถนนและกำแพงคอนกรีตในพื้นที่ประมาณ 280 ไร่, อาคารที่ล้างบาตร, สระน้ำ, บ่อน้ำบาดาล, ถ้ำประดิษฐานรูปเหมือนหลวงพ่อเพชร, วิหารรายรอบพื้นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปและสิ่งศักดิ์สิทธิ์, พระพุทธรูปพระพุทธมณฑลมงคลบพิตร, เจดีย์ศรีโอภาสพระบรมธาตุ
โฟโต 51

โฟโต 51 () เป็นชื่อที่ตั้งให้แก่ภาพถ่ายการเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์ของดีเอ็นเอ ถ่ายโดยเรย์มอนด์ กอสลิง นักศึกษาปริญญาเอกภายใต้การดูแลของโรซาลินด์ แฟรงคลิน เมื่อปี พ.ศ. 2495 ภาพนี้ถือได้ว่าเป็นภาพถ่ายที่มีส่วนสำคัญที่สามารถทำให้ระบุถึงโครงสร้างที่แท้จริงของดีเอ็นเอได้
ในสมัยนั้น เจมส์ วัตสัน และฟรานซิส คริก ได้รับโฟโต 51 จากเมาริส วิลคินส์ ซึ่งเป็นผู้ร่วมงานของกอสลิง ซึ่งทำให้วัตสันสามารถสร้างแบบจำลองโครงสร้างทางเคมีของดีเอ็นเอชนิดที่ประกอบด้วยน้ำผลึก (ดีเอ็นเอชนิดบี) อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้าที่วัตสันจะสร้างแบบจำลองเสร็จ แฟรงคลินได้บรรยายถึงลักษณะซึ่งเธอได้ศึกษามาก่อนหน้า โดยกล่าวว่า ดีเอ็นเอมีโครงสร้างเป็นเกลียว มีสายคู่แบบขนานสวนทิศ (antiparallel) และมีหมู่ฟอสเฟตเป็นโครงค้ำจุนด้านนอก ส่วนเบสที่อยู่ด้านในทำหน้าที่แสดงลักษณะทางพันธุกรรม จนนำไปสู่การได้รับรางวัลโนเบลสาขาแพทยศาสตร์และสรีรวิทยาเมื่อ พ.ศ. 2505 ถึงกระนั้นแฟรงคลินผู้ดูแลงานนี้ก็สิ้นชีวิตไปเสียก่อนที่จะได้รับรางวัลร่วมกัน จึงถือได้ว่า ภาพโฟโต 51 นี้ เป็นภาพที่นำไปสู่การค้นพบที่สำคัญครั้งหนึ่งในมนุษยชาติ
เนื่องจากภาพนี้ยืนยันถึงโครงสร้างรูปเกลียวคู่ของดีเอ็นเอ เจมส์ วัตสัน ถึงกับกล่าวไว้ในหนังสือ "The Double Helix" ว่า "ครั้งแรกที่ผมเห็นภาพนี้ ผมอ้าปากค้างด้วยความตะลึง หัวอกหัวใจก็สั่นระรัวไปหมด" งานทั้งหมดถูกตีพิมพ์ในช่วงปี พ.ศ.2496 ในนิตยสาร "Nature" ถึงห้าบทความด้วยกัน
อารัม คาชาตูเรียน

อารัม อีลิช คาชาตูเรียน (; ; ; 6 มิถุนายน ค.ศ. 1903 - 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1978) เป็นคีตกวีชาวโซเวียตเชื้อสายอาร์มีเนีย ได้รับการยกย่องเป็น "1 ใน 3 ยักษ์ใหญ่" ของดนตรีโซเวียต ควบคู่ไปกับดมีตรี ชอสตโกวิช และเซียร์เกย์ โปรโคเฟียฟ

คาชาตูเรียนเกิดที่ทบิลิซี เป็นลูกคนสุดท้องในจำนวน 5 คน จากครอบครัวชาวอาร์มีเนียพลัดถิ่นที่อพยพมาจากนาคีชีวัน อาเซอร์ไบจาน เมื่ออายุได้ 19 ปี เขาย้ายมาอาศัยในมอสโก และเข้าศึกษาที่วิทยาลัยดนตรีมอสโก เมื่อปี ค.ศ. 1929

ผลงานของคาชาตูเรียนที่มีชื่อเสียง ได้แก่ บทเพลง Adagio of Spartacus and Phrygia จากองก์ที่สองของบัลเลต์เรื่อง "สปาร์ตาคุส" (1956), บทเพลง Sabre Dance จากองก์ที่ 4 และอะดาจิโอ จากบัลเลต์เรื่อง "กายาเน" (1942) งานดนตรีของคาชาตูเรียนได้รับอิทธิพลจากดนตรีคลาสสิกและดนตรีพื้นบ้านอาร์มีเนีย
ศิวลึงค์

ศิวลึงค์ ลึงค์ หรือ ลิงค์ ( หมายถึง เครื่องหมาย สัญลักษณ์ เพศ องคชาต การอนุมาน คัพภะที่ก่อเกิดลูกหลานชั่วนิรันดร์) เป็นสัญลักษณะของพระศิวะเทพเจ้าในศาสนาฮินดู ใช้ในการบูชาสักการะในโบสถ์วิหารฮินดู ในศาสนาฮินดูยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าศิวลึงค์เป็นตัวแทนทางกายภาพของเทพเจ้าหรือเป็นเครื่องหมายทางจิตวิญญาณ

ศิวลึงค์ ถูกแปลความว่าเป็นเครื่องหมายแห่งพลังสร้างสรรค์ในบุรุษเพศที่มาจากองคชาต แม้ว่าในปัจจุบันชาวฮินดูส่วนใหญ่จะมองศิวลึงค์เป็นเครื่องหมายแห่งพลังศักดิ์สิทธิ์มากกว่าเครื่องหมายทางเพศ ศิวลึงค์มักปรากฏอยู่พร้อมกับโยนีสัญลักษณ์ของพระแม่ปารวตีอันบ่งบอกถึงพลังสร้างสรรค์ของสตรีเพศ การที่ศิวลึงค์และและโยนีอยู่ร่วมกันแสดงถึง "ความเป็นสองในหนึ่งเดียวที่แยกออกจากกันไม่ได้ของบุรุษและสตรี อวกาศที่หยุดนิ่งและเวลาซึ่งเคลื่อนที่อันเป็นต้นกำเนิดของสรรพชีวิต" ตั้งแต่สิ้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักวิชาการตีความว่าศิวลึงค์และโยนีเป็นอวัยวะเพศชายและหญิง ขณะที่ชาวฮินดูเห็นว่าทั้งสองสิ่งเป็นเครื่องแสดงถึงหลักการที่ว่าหญิงและชายไม่อาจแยกออกจากกันได้และเป็นเครื่องหมายแห่งการก่อกำเนิด