seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
อำเภอสังขละบุรี

สังขละบุรี [—สัง-ขฺละ-บุ-รี] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี

อำเภอสังขละบุรีมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอสังขละบุรี ในอดีตชื่อ อำเภอวังกะ ซึ่งได้รับการเปลี่ยนชื่อเมื่อ พ.ศ. 2482 (ในคราวเดียวกันกับที่ "กิ่งอำเภอสังขละบุรี" ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "กิ่งอำเภอทองผาภูมิ") ต่อมาอำเภอสังขละบุรีได้ถูกลดฐานะลงให้เป็น กิ่งอำเภอสังขละบุรี เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2484
และต่อมาเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 จึงได้ถูกยกฐานะกลับขึ้นเป็นอำเภอสังขละบุรีดังเดิม

อำเภอสังขละบุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 20 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสังขละบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
โรมีโอและจูเลียต (แก้ความกำกวม)

โรมีโอและจูเลียต (Romeo and Juliet) อาจหมายถึง
ภาษาตูกังเบซี

ภาษาตูกังเบซี เป็นภาษากลุ่มออสโตรนีเซียน ใช้พูดในกลุ่มเกาะตูกังเบซี ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะซูลาเวซี ในอินโดนีเซีย มีผู้พูดราว 200.000 คน มีพยัญชนะ 25 เสียง สระ 5 เสียง มีการเน้นเสียงที่พยางค์ที่ 2 หรือพยางค์สุดท้าย ลักษณะเฉพาะของภาษานี้ คิอ เสียงจากเส้นเสียง และเสียงเสียดแทรก /s/ มีเสียงนาสิกที่แยกเป็นหน่วยเสียงต่างหาก
ภาษาฟุยุ-คีร์กิซ

ภาษาฟุยุ-คีร์กิซ (Fuyü Gïrgïs หรือ Fu-Yu Kirgiz) เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิกที่ใช้พูดทางตะวันออกสุดของมณฑลเฮยลองเจียน (Heilongjiang) ที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน มีผู้พูดน้อย และไม่ถือเป็นสำเนียงของภาษาคีร์กิซ
ภาษามอคชา

ภาษามอคชา (ภาษามอคชา; "mokshanj kälj") เป็นภาษาที่ใช้พูดทางตะวันตกของสาธารณรัฐมอร์โดเวียและบริเวณใกล้เคียง คือ แคว้นเปนซา แคว้นรีซาน แคว้นตัมบอฟ แคว้นซาราตอฟ แคว้นซามารา แคว้นโอเรนบุร์ก สาธารณรัฐตาตาร์สถาน สาธารณรัฐบัชคอร์โตสถาน ไซบีเรีย และภาคตะวันออกไกลของประเทศรัสเซีย และยังพบในประเทศอาร์มีเนียและสหรัฐอเมริกาด้วย มีผู้พูดราว 500,000 คน

ภาษามอคชาเป็นภาษาราชการคู่กับภาษาเออร์เซียและภาษารัสเซียในสาธารณรัฐมอร์โดเวีย จัดอยู่ในภาษากลุ่มฟินโน-ยูกริก สาขาฟินโน-วอลกาอิก มีความใกล้เคียงกับเออร์เซีย แต่มีความแตกต่างกันบ้างในด้านหน่วยเสียง คำศัพท์ และไวยากรณ์
ภาษามอคชาเป็นภาษาราชการหนึ่งในสามภาษาในมอร์โดเวีย สิทธิของแต่ละภาษาได้รับการรับรองโดยสถาบันแห่งสาธารณรัฐมอร์โดเวีย แต่ไม่มีระเบียบทางภาษาเฉพาะที่ควบคุมการใช้ภาษามอคชา ศาลและหน่วยงานทางราชการอื่น ๆ ในมอร์โดเวียจะใช้เอกสารทางราชการเป็นภาษามอคชา ภาษาเออร์เซียและภาษารัสเซีย

ภาษมอคชาเป็นภาษารูปคำติดต่อ ทำให้บางคำมีลักษณะยาวมาก ปัจจุบันถือว่าภาษามอคชาสูญเสียการเปลี่ยนเสียงสระไป การเน้นหนักส่วนใหญ่พบที่พยางค์แรก และการเน้นหนักไม่มีผลต่อการเปลี่ยนเสียงสระ สระมี 8 เสียง ซึ่งมีความสำคัญทั้งทางรากศัพท์และไวยากรณ์ มีพยัญชนะ 33 ตัว

ภาษามอคชามีระบบการเขียนแบบโลโกแกรมก่อนที่จะได้รับอิทธิพลทางคริสต์ศาสนา และยังใช้อยู่จนถึงพุทธศตวรรษที่ 25 ปัจจุบันภาษามอคชาเขียนด้วยอักษรซีริลลิกแบบรัสเซียและอักษรละติน โดยมีรูปแบบต่าง ๆ ดังนี้
ก่อนพ.ศ. 2460 หนังสือที่ตีพิมพ์ด้วยภาษามอกซามีประมาณ 100 เล่มส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับศาสนา เอกสารส่วนใหญ่ไม่ถูกตีพิมพ์ ในพุทธศตวรรษที่ 24 สมาคมมิชชันนารีนิกายรัสเซียนออร์ธอดอกซ์ในกาซานได้ตีพิมพ์ตำราภาษารัสเซียสำหรับชาวมอคชารวมทั้งเพลงพื้นบ้านภาษามอคชา
อำเภอสามชุก

อำเภอสามชุก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุพรรณบุรีซึ่งเป็นจังหวัดที่เก่าแก่และมีความสำคัญมากแห่งหนึ่งในประวัติศาสตร์ไทย

ในหนังสือนิราศสุพรรณของสุนทรภู่ นิทานย่านสุพรรณ และบันทึกคนรุ่นเก่ากล่าวไว้ว่า สามชุกในอดีตเป็นแหล่งรวมของการแลกเปลี่ยนสินค้า โดยชาวกะเหรี่ยง ชาวลาว และชาวละว้าจะนำเกวียนบรรทุกของป่ามาขายแลกกับสินค้าที่ชาวเรือนำมาจากทางใต้ที่บริเวณท่าน้ำ เป็นตลาดมีเรือมาจอดมากมายเพื่อรับส่งข้าวจากโรงสีต่าง ๆ สินค้าที่ชาวบ้านนำมานั้นบรรจุอยู่ใน "กระชุก" ซึ่งทำจากลำไม้ไผ่ จึงเป็นที่มาหนึ่งของชื่อ "สามชุก" ส่วนอีกชื่อหนึ่งที่เรียกขานพื้นที่นี้คือ "สามเพ็ง" ซึ่งเพี้ยนมาจาก "สามแพร่ง" เนื่องจากเป็นที่ชุมนุมของพ่อค้าที่เดินทางมาจากทิศเหนือ ทิศใต้ และทิศตะวันตก

นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นบางท่าน กล่าวว่า ในอดีตมีการรวมตัวของชุมชนที่บริเวณท่ายาง กับสามชุก ก่อนจะขยับขยายมาที่สามเพ็งหรือสำเพ็ง(บริเวณตลาดสามชุกในปัจจุบัน) ส่วนชื่อของสามชุกนั้นประการหนึ่งสันนิษฐานว่า ลากเสียงมาจากคำว่า "สำชุก" ซึ่ง "ส่ำ" หรือ "สำ" เป็นภาษาแต่โบราณ ใช้เรียก สถานที่ พวก หมู่ เหล่า อยู่รวมกัน ส่วน "ชุก" นั้นก็คือจำนวนมาก ดังนั้น "สำชุก" หรือ "สามชุก" จึงหมายถึง ชุมชน หมู่บ้าน ที่ตั้งอยู่รวมกันเป็นจำนวนมาก ด้วยเป็นดินแดนท่า ปากป่า ลำน้ำ ที่สำคัญมาแต่โบราณ โดยอาจจะมากด้วยกลุ่มชน ตระกูล บ้าน หรือใดๆ ที่ชุก กระจุกตัวอยู่บริเวณนี้ ซึ่งมีข้อสังเกตอย่างเดียวกับการเรียกชื่อหมู่บ้านตามลักษณะของชุมชนหรือภูมิประเทศอันขึ้นต้นด้วยคำว่า ทับ ตรอก ชุม ค่าย ท่า หนอง ดอน บาง เป็นต้น นอกจากนี้ยังปรากฏชื่อหมู่บ้านในท้องถิ่นสุพรรณบุรีเรียกว่า "สาม , สำ" เช่นเดียวกัน อาทิ สามจุ่น สามนาก สามทอง สามเอก สามหน่อ สามขนอน(สำขนอน) สำปะร้า สำปะซิว(สำปะทิว) สำเพ็ง(สามเพ็ง)

เมื่อปี พ.ศ. 2437 ทางราชการได้ตั้งอำเภอมีชื่อว่า อำเภอนางบวช และบ้านสามชุก มีสถานะเป็นตำบลๆหนึ่งขึ้นอยู่กับอำเภอนางบวช ครั้นถึงปี พ.ศ. 2454 ได้มีการเสนอขอจัดตั้งอำเภอขึ้นอีกแห่งหนึ่งแยกจากอำเภอนางบวช ในบริเวณหมู่บ้านเขาพระ โดยใช้ชื่อว่า อำเภอเดิมบาง จึงทำให้ต้องย้ายที่ว่าการอำเภอนางบวชซึ่งขณะนั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ของอำเภอที่ตั้งขึ้นใหม่(อำเภอเดิมบาง)ลงมาอยู่บริเวณหมู่บ้านสามเพ็ง ในพื้นที่ตำบลสามชุก กระทั่งปี พ.ศ. 2457 จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อจากอำเภอนางบวชเป็น อำเภอสามชุก เพื่อไม่ให้เกิดการสับสนกับอดีต และให้สอดคล้องกับชื่อตำบลที่ที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่

อำเภอสามชุกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้

อำเภอสามชุกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 68 หมู่บ้าน

ท้องที่อำเภอสามชุกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่

อำเภอสามชุกมีโรงพยาบาลชุมชน 1 แห่ง
แม่น้ำปิง

แม่น้ำปิง () เป็นแม่น้ำสายสำคัญของประเทศไทย และเป็นหนึ่งในสองของแม่น้ำที่บรรจบมาเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำปิงไหลอยู่ในหุบเขาระหว่างทิวเขาถนนธงชัยกลางกับทิวเขาผีปันน้ำตะวันตก มีต้นน้ำอยู่ที่ดอยเชียงดาวในอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ไหลลงทางใต้ผ่านจังหวัดลำพูน รวมกับแม่น้ำวังที่อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ไหลลงใต้ผ่านจังหวัดกำแพงเพชร แล้วบรรจบกับแม่น้ำน่านที่ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ และจากจุดนี้ไปเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำปิงมีความยาวทั้งสิ้น 658 กิโลเมตร

แม่น้ำปิงมีแม่น้ำสาขาที่สำคัญอยู่ 6 สาย ได้แก่ น้ำแม่งัด น้ำแม่แตง น้ำแม่กวง น้ำแม่ลี้ น้ำแม่กลาง และน้ำแม่แจ่ม

ในบริเวณแม่น้ำปิงตอนบนเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติแม่ปิง มีเนื้อที่ 627,346 ไร่ (1,003.75 ตร.กม.)

เขื่อนที่สำคัญกั้นลำน้ำสายนี้คือเขื่อนภูมิพล ตั้งอยู่ที่อำเภอสามเงา จังหวัดตาก ลุ่มแม่น้ำปิงกินเนื้อที่ 33,898 ตารางกิโลเมตร และหากรวมกับลุ่มแม่น้ำวังจะกินเนื้อที่ 44,688 ตารางกิโลเมตร นอกจากนี้มีฝายแม่แฝก ที่ตำบลแม่แฝก อำเภอสันทราย เขตชุมชนหลายแหล่งอยู่บริเวณลุ่มน้ำปิงแสดงด้านล่าง พื้นที่หลายแห่งเป็นพื้นที่ประวัติศาสตร์ที่มีความสัมพันธ์เกี่ยวโยงกับน้ำแม่ปิง ลำดับของเมืองเรียงจากจุดเริ่มต้นของแม่น้ำไปถึงจุดปลายสุด
เพชรกาญจนาภิเษก

เพชรกาญจนาภิเษก () เป็นเพชรเจียระไนขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีขนาดใหญ่กว่าคูลลิแนน 1 หรืออีกชื่อว่า ดาวใหญ่แห่งแอฟริกา ซึ่งเป็นเป็นอดีตเพชรเจียระไนขนาดใหญ่ที่สุดในปี พ.ศ. 2451 เพชรกาญจนาภิเษกเป็นเพชรสีน้ำตาลขนาดใหญ่ หนัก 755.5 กะรัต (151 กรัม) ได้มีการค้นพบปี พ.ศ. 2528 ในเหมืองพรีเมีรยร์ในประเทศแอฟริกาใต้ เพชรดังกล่าวภายหลังตัดให้เหลือน้ำหนัก 545.67 กะรัต (109.13 กรัม)

เพชรกาญจนาภิเษกค้นพบที่เหมืองพรีเมียร์ในประเทศแอฟริกา ทางตอนใต้ หนัก 545.67 กะรัต โดยมี Gabi Tolkowsky เป็นผู้เจียระไน จนได้เป็นเพชรที่มีเหลี่ยมเจียระไนที่สมบูรณ์ที่สุดคือ 148 เหลี่ยม โดยเป็นเหลี่ยมบนหน้าเพชร 55 เหลี่ยม เหลี่ยมด้านล่าง 69 เหลี่ยม และเหลี่ยมที่ขอบเพชร 24 เหลี่ยม รูปแบบการเจียระไน บันทึกจากการตรวจสอบโดย Tolkowsky describes ออกใบรับรองการเจียระไนรูปแบบ "fire rose cushion cut"

"สีน้ำตาลไม่มีชื่อ" (Unnamed Brown) เป็นชื่อแรกของเพชรนี้ ส่วนใหญ่ถูกมองว่าเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ De Beers เป็นผู้มอบให้ Gabriel Tolkowsky ด้วยวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบอุปกรณ์พิเศษและวิธีการตัดซึ่งพัฒนาโดยตั้งใจให้ใช้กับเพชรเซนทานารี (Centenary) สีดี ("ไร้สี") ไร้ตำหนิ อุปกรณ์และวิธีการเหล่านี้ไม่เคยทดสอบมาก่อน จึงได้ทดลองกับเพชรนี้

การตัดและขัดเพชรนี้เป็นงานท้าทายเพราะพื้นผิวใหญ่ รอยแตกลึกจากข้างใน และอีกหลายสาเหตุประกอบกัน เพชรนี้ตัดในห้องใต้ดินที่ออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้การสั่นสะเทือนภายนอกมารบกวน ในเวลาสองปีจึงจะทำให้เพชรมาอยู่ในสภาพปัจจุบันได้

ในปี พ.ศ. 2539 บริษัท เดอเบียร์ ซึ่งนำมาแสดงที่งาน บีโอไอแฟร์ ในประเทศไทย ความงดงามของเพชร กาญจนาภิเษก ได้ถูกกลุ่มนักธุรกิจไทยมองเห็นคุณค่าของเพชรเม็ดนี้ และจ่ายเงินซื้อมาในราคาประมาณ 6 ล้านเหรียญสหรัฐ และเนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงครองราชสมบัติครบ 50 ปี นักธุรกิจไทยจึงได้ร่วมใจน้อมเกล้าน้อมกระหม่อมฯ ถวายเพชรกาญจนาภิเษกแก่พระองค์ แรกเรื่มได้มีแผนการว่าจะเชื่อมเพชรเข้ากับคทาหรือตราประจำพระองค์ แต่ก็ไม่ได้ดำเนินการแต่อย่างใด ปัจจุบัน เพชรกาญจนาภิเษกเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์ที่พระบรมมหาราชวัง มีมูลค่า 4-12 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
คาซึโกะ ทาดาโนะ

คาซึโกะ ทาดาโนะ () เป็นนักสร้างแอนิเมชัน นักออกแบบตัวละคร และนักวาดภาพประกอบชาวญี่ปุ่น เกิดวันที่ 14 มีนาคม ที่จังหวัดฮิโระชิมะ กรุ๊ปเลือด B เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากการออกแบบตัวละครให้กับเรื่องเซเลอร์มูน เดิมเคยสังกัดอยู่สตูดิโอไลฟ์ แต่ปัจจุบันสังกัดอยู่สตูดิโอวิวน์ นอกจากชื่อจริงแล้ว ทาดาโนะยังมีนามปากกาอีกหลายชื่อด้วยกัน ได้แก่ KAZZ "(คาซ)", ただの かずこ "(คาซึโกะ ทาดาโนะ เขียนด้วยอักษรฮิรางานะ)", タダノ カズコ "(คาซึโกะ ทาดาโนะ เขียนด้วยอักษรคาตาคานะ)"
อำนวย สุวรรณคีรี

นายอำนวย สุวรรณคีรี อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 9 สมัย

นายอำนวย สุวรรณคีรี เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 ที่ จังหวัดสงขลา เป็นบุตรของนายซ้อน กับนางรืน สุวรรณคีรี เป็นน้องชายของ รองศาสตราจารย์ภิญโญ สุวรรณคีรี ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ และเป็นพี่ชายของดร.ไตรรงค์ สุวรรณคีรี เป็นนักการเมืองสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ผู้ได้รับ 2 รางวัลพระราชทาน คือ โล่รางวัล "มหิดลวรานุสรณ์" และ รางวัล "เสาเสมาธรรมจักร"

นายอำนวย สุวรรณคีรี สำเร็จการศึกษาจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

นายอำนวย สุวรรณคีรี เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 จนถึงปี พ.ศ. 2543 เคยเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (พ.ศ. 2526) และรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2529 - พ.ศ. 2531)
ในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 ได้รับแต่งตั้งเป็น คณะกรรมการวิสามัญศึกษาปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้ 
ในปี พ.ศ. 2544 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 49 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง

ในวันศุกร์ที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 นายอำนวยพร้อมบุตรชาย นายปรียนันท์ สุวรรณคีรี ได้ย้ายมาสมัครเป็นสมาชิกพรรคเพื่อชาติ
อำเภอศรีสวัสดิ์

ศรีสวัสดิ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี

อำเภอศรีสวัสดิ์มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอศรีสวัสดิ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 33 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอศรีสวัสดิ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เดอะ เจนเทลเมน อัลลิแอนซ์ ครอส

เดอะ เจนเทลเมน อัลลิแอนซ์ ครอส () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แนวเลิฟคอเมดี้ ผลงานของ อารินะ ทาเนมูระ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารริบบอน ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ตั้งแต่แบบประจำเดือนกันยายน พ.ศ. 2547

ไฮเนะ โอโตมิยะ เด็กสาววัย 15 ปี ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนเคโคคุแผนกมัธยมปลาย เข้าเรียนที่นี่เพราะความรักที่มีต่อชิซึมาสะ โทงูผู้เป็นถึงจักรพรรดิหรือประธานนักเรียน ไฮเนะได้มีโอกาสเข้าร่วมในสภานักเรียนและใกล้ชิดกับชิซึมาสะที่เธอหลงใหล แต่ชิซึมาสะที่เธอได้พบนั้นกลับดูเป็นคนละคนกับในอดีตที่เธอเคยรู้จักในอดีต ไฮเนะเคยเป็นสาวนักเลง เพราะอยากระบายความรู้สึกที่อัดแน่นออกให้หมด และในช่วงนั้นเอง เธอก็ได้พบกับอุชิโอะ จึงกลายเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่นั้นมาถึงชิซึมาสะจะรักไฮเนะมาก แต่จากที่ดูมาแล้ว เหมือนกับเขาจะรักพี่ชายมากกว่าเล็กน้อย
ในอดีต พ่อของอุชิโอะมีภรรยาหลายคน แต่ภรรยาหลวงนั้นมีลูกไม่ได้จึงต้องรับอุชิโอะซึ่งเป็นลูกของภรรยาน้อยมาอุปการะ และอุชิโอะก็โดนสังคมต่อว่าทำร้าย เกือบตายหลายครั้งทั้งโดนวางยาพิษ และโดนรัดคอ พ่อของอุชิโอะบอกเธอเสมอว่า "เมื่อลูกยิ้มให้ใคร ลูกก็จะถูกเอาเปรียบ" นั่นทำให้อุชิโอะไม่สามารถยิ้มได้ และไม่อยากจะยิ้ม

และช่วงหนึ่งหลังจากที่ปรับความเข้าใจกับไฮเนะโดยที่มีอาจารย์เซนริให้คำแนะนำลับๆ เธอก็ยิ้มง่ายขึ้น และสนิทกับมาโอะจังขึ้นนิดหน่อย อย่างเช่นตอนหนึ่ง ที่มาโอะถามอุชิโอะว่า "จะกินขนมมั้ย" อุชิโอะตอนแรกตอบว่า "ไม่" แต่ว่าอีกสักพักหนึ่งเธอก็เสริมขึ้นมาว่า "แต่ถ้าเป็นคาราเมล ฉันกินได้"

ผู้ชายคนแรกของอุชิโอะก็คืออาของอุชิโอะ ซึ่งมีในตอนพิเศษในเล่มสุดท้าย

นิยามความรักของอุชิโอะก็คือ "จะเป็นใครก็ได้ ขอแค่สอนความรักให้ฉันได้ก็พอ"

พ่อบ้านประจำตระกูลโทงู ที่มาเรียนหนังสือเพื่อคอยดูแลจักรพรรดิ์

พ่อเลี้ยงของไฮเนะ รักคามิยะ ไมกะอยู่

น้องชายบุญธรรมของไฮเนะ ตอนแรกคุซาเมะแอบชอบไฮเนะอยู่แต่ว่าไฮเนะคิดกับคุซาเมะแค่น้องชายเท่านั้น

พ่อของไฮเนะ เป็นคนที่ขายไฮเนะไปด้วย มีอุปนิสัยเย็นชา

ความจริงแล้ว คาซึฮิโตะเพียงแค่ต้องการปลดปล่อยไฮเนะให้เป็นอิสระ เพราะไม่อยากทำผิดกับไมกะเหมือนที่ตัวเองเคยทำกับเธอ เพราะฉะนั้น ไฮเนะก็เลยเป็นเหมือนสิ่งเดียวที่เขาสามารถใช้ทดแทนความรู้สึกผิดในใจได้

คาซึฮิโตะเป็นคนที่ค่อนข้างขี้อายเมื่ออยู่กับไมกะ แต่ก็เป็นคนเข้มแข็ง มีบุคลิกผู้นำ

แม่ของไฮเนะ มีความรักกับโอโตมิยะ อิซึกิ แต่ต้องมาแต่งงานกับคาซึฮิโตะ เนื่องจากผลประโยชน์ทางธุรกิจ เธอความจำเสื่อมในช่วงแรกเรื่อง แต่หลัง ๆ ก็ได้รับความทรงจำกลับมา

น้องสาวแท้ๆของไฮเนะ เป็นประธานนักเรียนม.ต้น เป็นคนที่มีนิสัยเรียบร้อย เอาแต่ใจ และชอบออกคำสั่งเป็นที่สุด ปัจจุบันคบอยู่กับคุซาเมะ

น้องชายแท้ๆของไฮเนะ เป็นเด็กปากร้าย ท่าทางเหมือนจะไม่ชอบไฮเนะแต่จริงๆแล้วรักไฮเนะมาก

ทำหน้าที่คอยส่งจดหมายภายในโรงเรียน ความจริงแล้วคือมาโอระปลอมตัวมา

รปภ.ของโรงเรียน มีฐานะร่ำรวย แต่น่าแปลกที่เขามาทำงานเป็นรปภ.ได้
แฟร์ดีน็อง เดอ แลแซ็ปส์

แฟร์ดีน็อง มารี วีกงต์ [ไวเคานต์] เดอ แลแซ็ปส์ (; 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1805 - 7 ธันวาคม ค.ศ. 1894) เป็นหัวหน้าวิศวกรและนักการทูตชาวฝรั่งเศสผู้สร้างคลองสุเอซสำเร็จในปี ค.ศ. 1869 ถึงแม้เขาจะประสบความล้มเหลวในการสร้างคลองปานามา แต่เขาก็เป็นผู้วางแนวคิดและหลักวิชาการทางด้านวิศวกรรม ที่ใช้แก้ปัญหาจนนำความสำเร็จในการสร้างคลองปานามา
อำเภอทองผาภูมิ

ทองผาภูมิ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี

อำเภอทองผาภูมิมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงเรียงทิศตามเข็มนาฬิกาดังนี้

ในสมัยโบราณอำเภอทองผาภูมิเคยเป็นเส้นทางเดินทัพบกโดยปรากฎชื่อเมืองท่าขนุน ซึ่งตั้งอยู่ที่บ้านท่าขนุน ตำบลท่าขนุน ต่อมาทางราชการให้ฐานะเป็น กิ่งอำเภอสังขละบุรี ขึ้นกับอำเภอวังกะ จนกระทั่งในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2482 จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอสังขละบุรีเป็น กิ่งอำเภอทองผาภูมิ ส่วนอำเภอวังกะที่กิ่งอำเภอขึ้นตรงนั้นได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "อำเภอสังขละบุรี" แทน ต่อมาจึงได้มีการยกฐานะกิ่งอำเภอนี้ขึ้นมาเป็น อำเภอทองผาภูมิ ตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี ลงวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 ซึ่งในขณะเดียวกันอำเภอสังขละบุรีได้ถูกยุบลงเป็นกิ่งอำเภอสังขละบุรีอีกด้วย

อำเภอทองผาภูมิแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอทองผาภูมิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอบ่อพลอย

บ่อพลอย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี

อำเภอบ่อพลอยมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

แต่เดิมอำเภอบ่อพลอยนั้นมีฐานะเป็น กิ่งอำเภอบ่อพลอย และเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองกาญจนบุรี ต่อมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 จึงมีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบ่อพลอย

อำเภอบ่อพลอยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 80 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอบ่อพลอยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
สถานีรถไฟสุไหงโก-ลก

สถานีรถไฟสุไหงโก-ลก ตั้งอยู่บนถนนสายเอเชีย 18 เขตเทศบาลเมืองสุไหงโก-ลก ตำบลสุไหงโก-ลก อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ของทางรถไฟสายใต้และสถานีสุดท้ายของทางรถไฟสายใต้ โดยสุดเขตแดนเมืองรันตูปันยัง ประเทศมาเลเซีย และมีระยะทางห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพมากที่สุด ถึง 1,142 กิโลเมตร
อำเภอพนมทวน

อำเภอพนมทวน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี

อำเภอพนมทวนเป็นดินแดนที่มีมาช้านานแล้ว นักโบราณคดีของกรมศิลปากรสันนิษฐานว่า บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของชุมชนสมัยยุคโลหะ มีการขุดพบภาชนะสำริด ขวานหินขัด เครื่องปั้นดินเผา และวัตถุโบราณอื่น ๆ อีกมากที่หมู่บ้านดอนตาเพชร ตำบลดอนตาเพชร

อำเภอพนมทวนเป็นอำเภอหนึ่งในยุคแรก ๆ ที่มีการตั้งจังหวัดกาญจนบุรีซึ่งมี 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอเมืองกาญจนบุรี อำเภอท่าม่วง และอำเภอเหนือ (อำเภอพนมทวน) เนื่องจากอยู่ทางทิศเหนือของที่ตั้งจังหวัด ต่อมาในรัชสมัยรัชกาลที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2374 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอบ้านทวน

ในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2437 โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งนายอำเภอเป็นคนแรก พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่ออำเภอเป็นอำเภอพนมทวน เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพพื้นที่ที่มีภูเขา (พนม แปลว่า ภูเขา) และแม่น้ำไหลทวนไปทางทิศเหนือ

อำเภอพนมทวนมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอพนมทวนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 103 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอพนมทวนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
พระบรมราชานุสาวรีย์ รัชกาลที่ ๕

พระบรมราชานุสาวรีย์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ ๕ ประดิษฐานอยู่ ณ พระแท่นกลางสวนหลวงภูมินทร์ ในเขตเทศบาลเมืองสุไหงโก-ลก อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาสเป็นพระบรมรูปหล่อสำริด สีดำ จัดสร้างโดยกรมศิลปากรเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2510 หันพระพักต์ไปทางประเทศมาเลเซีย แสดงถึงพระบารมีเมตตาเหนือประชาชนชาวสยามที่จะทรงปกป้องแผ่นดินไทยตลอดไปถึงแม้สมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงจะเสด็จสวรรคตไปกว่าร้อยปีแล้ว แต่พระบารมีเมตตายังทรงคุ้มครองประชาชนชาวไทยอยู่ ปัจจุบันเป็นที่เคารพสักการะของชาวเมืองสุไหงโก-ลก และนักท่องเที่ยวทั่วไปทั้งไทยและต่างประเทศ

ซึ่งในวันปิยมหาราช 23 ตุลาคมของทุกปี ผู้ว่าราชการจังหวัดนราธิวาส พร้อมด้วยหัวหน้าส่วนราชการ ทหาร ตำรวจ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กำนัน ผู้ใหญ่บ้านและกลุ่มพลังมวลชน ประชาชน ทุกหมู่เหล่าจะมีการวางพวงมาลาถวายราชสดุดีหน้าพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมหาราช รัชกาลที่ 5 โดยในพิธีดังกล่าวยังได้มีการประกวดพวงมาลาของนักเรียน นักศึกษาอีกด้วย
อำเภอเลาขวัญ

อำเภอเลาขวัญ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรีชื่อชุมชนบ้าน "เลาขวัญ" มาจากราษฎรเชื้อสายลาวที่ได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่บ้านเกาะบ้านเก่า และต่อมาได้มีชาวอำเภอบ่อพลอยได้อพยพเข้ามาอยู่เพิ่มขึ้น เมื่อทางราชการจัดตั้งเป็นหมู่บ้านขึ้นจึงได้ตั้งชื่อว่า บ้านเลาขวัญ อำเภอเลาขวัญนั้นแต่เดิมเป็นเพียงส่วนหนึ่งของอำเภอพนมทวน ต่อมาจึงได้มีการแยก 3 ตำบล (ตำบลเลาขวัญ หนองโสน และหนองประดู่) ออกมาแล้วตั้งเป็น กิ่งอำเภอเลาขวัญ ขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2514 
และเมื่อถึงวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2519 จึงได้มีพระราชกฤษฎีกาให้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเลาขวัญ ดังเช่นปัจจุบัน

6 ธันวาคม พ.ศ. 2548 คนร้ายก่อเหตุใช้อาวุธปืน ยิงใส่รถรับส่งนักเรียน โดย ด.ช. กฤษฎา โพธิ์ทอง เสียชีวิต นักเรียนหญิงบาดเจ็บ 5 ราย

เป็นที่ราบลุ่ม ดินมีลักษณะเป็นดินร่วนปนทรายและมีบางพื้นที่เป็นดินเหนียว ดินเป็นกรดและเปรี้ยว

เนื่องจากอำเภอเลาขวัญอยู่ในเขตเงาฝนของเทือกเขาตะนาวศรี จึงทำให้ภูมิอากาศค่อนข้างร้อนและแห้งแล้งยาวนาน ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน - เมษายน ส่วนเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม จะมีฝนตกเนื่องจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ แต่อาจมีฝนทิ้งช่วงได้ในเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคม

ภูมิอากาศโดยภาพรวมแล้วคล้ายคลึงภูมิอากาศของภาคอีสาน

อำเภอเลาขวัญแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 90 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอเลาขวัญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่โรงพยาบาลชุมชน
โรงพยาบาลสงเสริมสุขภาพระดับตำบล (เดิมชื่อ สถานีอนามัย)
อำเภอห้วยกระเจา

อำเภอห้วยกระเจา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี

อำเภอห้วยกระเจามีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

แต่เดิมท้องที่อำเภอห้วยกระเจาเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนมทวน ซึ่งต่อมาเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2537 จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น กิ่งอำเภอห้วยกระเจา และเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 26 กันยายน ให้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอห้วยกระเจา

อำเภอห้วยกระเจาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 73 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอห้วยกระเจาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

บุคคลในยุคสามก๊ก แสดงรายชื่อของบุคคลในประวัติศาสตร์จีนในยุคสามก๊ก รายชื่อนี้แสดงชื่อไทย อังกฤษ และจีน ของแต่ละคน บุคคลเหล่านี้นำไปสู่วรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์ เรื่องสามก๊ก เนื่องจากสามก๊กภาษาไทย อ่านชื่อคนด้วยสำเนียงฮกเกี้ยน แต่ภาษาอังกฤษอ่านแบบภาษาจีนกลาง การออกเสียงจึงไม่เหมือนกัน

หมายเหตุ: วุยก๊ก จ๊กก๊ก และง่อก๊กถูกสถาปนาอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 220, ค.ศ. 221 และ ค.ศ. 229 ตามลำดับ ฉะนั้นสำหรับบุคคลในรายชื่อที่เสียชีวิตก่อนปีเหล่านี้ ในคอลัมน์ "สังกัด" จะระบุเป็นชื่อของบุคคลที่เป็นนายแทนที่จะเป็นชื่อก๊ก ตัวอย่างเช่นกวนอูเสียชีวิตในปี ค.ศ. 219 ก่อนที่เล่าปี่จะสถาปนาจ๊กก๊กในปี พ.ศ. 220 ดังนั้น "สังกัด" ของกวนอูจึงระบุเป็น "เล่าปี่" แทนที่จะเป็น "จ๊กก๊ก"
เจ้าสุคันธา ณ เชียงใหม่

เจ้าสุคันธา ณ เชียงใหม่ (สกุลเดิม: ณ เชียงตุง; พ.ศ. 2456 −15 มกราคม พ.ศ. 2546) เป็นพระธิดาในเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลง เจ้าผู้ครองนครเชียงตุงที่ 40 ประสูติแต่เจ้านางบัวทิพย์หลวง ต่อมาเจ้าสุคันธาสมรสกับเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ พระโอรสของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่คนสุดท้าย ประดุจสะพานเชื่อมสายสัมพันธ์ระหว่างเชียงตุง-เชียงใหม่

เจ้าสุคันธาเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลงประสูติแต่เจ้านางบัวทิพย์หลวง ณ หอหลวงเมืองเชียงตุง โดยพระชนนีมีตำแหน่งเป็น "นางฟ้า" ทั้งเป็นลูกหลานข้าราชการในเชียงตุง และเป็นหลานตาพระยาแขก (ผู้ทำหน้าที่นำเจ้าฟ้าเมืองอื่นมาคำนับเจ้าฟ้าเชียงตุง) เจ้าสุคันธาจะเรียกเจ้าพ่อว่า "ฟ้าหม่อม" มีพี่น้องร่วมมารดาคือ เจ้าแว่นแก้ว, เจ้าแว่นทิพย์, เจ้าสิงห์ไชย และเจ้าแก้วเมืองมา

ขณะอายุได้หกขวบ เจ้าพ่อก็จ้างครูมาสอนพิเศษภาษาไทเขิน และสามารถเลือกเรียนนาฏศิลป์ไทยและพม่าจากครูที่จ้างมาในวังได้ตามใจปรารถนา ต่อมาเมื่ออายุได้เก้าขวบจึงเข้าโรงเรียนประจำของศาสนาคริสต์ในเชียงตุง จึงเรียนรู้ภาษาพม่าและอังกฤษจากที่นั่น และร่ำเรียนจนจบชั้นที่หก หลังสำเร็จการศึกษาก็ทำงานเป็นเลขานุการิณีให้กับเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลงร่วมกับเจ้าบัวสวรรค์และเจ้าทิพเกสรพี่สาวต่างมารดา

เจ้าสุคันธาได้รับการสู่ขอจากเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ พระโอรสของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ โดยที่ทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน หลังจากหมั้นได้แปดเดือนก็สมรสกัน ณ หอคำเชียงตุง โดยมีเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลงและเจ้านางปทุมมาเทวีเป็นเจ้าภาพเมื่อปี พ.ศ. 2476 ทั้งมีข้าหลวงอังกฤษผู้กำกับราชการนครเชียงตุงร่วมเป็นเกียรติในงาน หลังสมรสได้สิบวันได้เดินทางไปจังหวัดเชียงใหม่โดยมีเจ้าฟ้าพรหมลือกับเจ้านางบุญยวง (พระชายาของเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลง) มาส่ง โดยเจ้าสุคันธามีลูกกับเจ้าอินทนนท์ 5 คน ได้แก่

เจ้าสุคันธาเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2546 สิริอายุ 93 ปี พระศพตั้งบำเพ็ญกุศลที่วัดเจดีย์หลวง จังหวัดเชียงใหม่ โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช, สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ, สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารีพระราชทานพวงมาลา และได้รับพระมหากรุณาธิคุณพระราชทานผ้าไตร 5 ชุด พร้อมพระราชทานเพลิงศพเป็นกรณีพิเศษ ณ ฌาปนกิจสถานสันกู่เหล็กเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2546
สาวคอยาว

โระกุโระคุบิ () หรือ สาวคอยาว เป็นเรื่องเล่าที่เกี่ยวกับ มนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่แต่ต้องคำสาปหรืออาถรรพ์ เมื่อตกกลางคืนจะยืดคอออกไปได้ยาวมาก มักจะเป็นเฉพาะในผู้หญิง มีพฤติกรรมที่จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์ สาวคอยาวจะดูดพลังของเหยื่อที่เป็นทั้งคนและสัตว์ และจะใช้ลิ้นเลียเพื่อดับไฟตะเกียง ซึ่งสาวคอยาวนั้นมักจะ เป็นผู้หญิงที่ต้องพบกับรักที่ผิดหวัง เพราะว่าเมื่อสามีมาพบว่าภรรยาตนเป็นสาวคอยาว มักจะหนีไปด้วยความหวาดกลัว

ส่วนมากสาวคอยาวมักจะแฝงตัวอยู่กับคนธรรมดาได้ แต่ต้องทุกข์ทรมาณกับการพยายาม ซ่อนร่างจริงของตัวเอง ถึงแม้ว่าสาวคอยาวพยายามปิดบังร่างจริง แต่ความที่เป็นผีทำให้มีความรู้สึกที่จำเป็นจะต้อง แสดงร่างคอยาวออกมาเสมอๆ สาวคอยาวจึงมักจะแสดงร่างจริงออกมาต่อหน้าพวกขี้เมา หรือพวกงี่เง่าเท่านั้น

สาวคอยาวไม่มีนิสัยชอบหลอกคนเหมือนผีร้ายอื่นๆ เพราะยังมีความเป็นมนุษย์อยู่มาก ทั้งยังคิดว่าตัวเองสามารถใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ปกติได้ บางครั้งอาการคอยาวจึงออกมาตอนหลับเท่านั้น เมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าตัวเองปวดคอ และฝันเห็นสถานที่ต่างๆ ในมุมมองที่แปลกๆ

บางครั้งก็ว่าเป็นการถอดวิญาณในขณะนอนหลับ แต่ว่าเป็นการถอดวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ จึงถอดออกไปได้แค่ศีรษะเท่านั้น ทำให้กลายเป็นผีสาวคอยาวขึ้นมา นอกจากนี้ยังสามารถเป็นได้กับผู้ชายอีกด้วยเรียกว่า ชายคอยาว(โรกุโระเบ)
คะมะอิตะชิ

คะมะอิตะชิ () เป็นภูตลมในตำนานความเชื่อญี่ปุ่น ชื่อของคะมะอิตะชินั้น คะมะ แปลว่า เคียว,อิตะชิ แปลว่า ตัววีเซิล เนื่องจากว่าคะมะอิตะชิเป็นภูตลม จึงเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเหมือนสายลม เรื่องเล่าเกี่ยวกับคะมะอิตะชิมีอยู่ว่าผู้คนที่ขึ้นไปบนภูเขา บางครั้งจะพบกับลมหมุน เมื่อลมหมุนผ่านไป เขาก็พบว่าตัวเองมีบาดแผลแต่ไม่รู้สึกเจ็บ คะมะอิตะชิอาศัยอยู่ในลมหมุน มีอยู่ด้วยกัน 3 ตัว มีพฤติกรรมคือ ตัวแรกจะชนเหยื่อให้ล้ม ตัวที่สองจะฟันเหยื่อให้เป็นแผล ส่วนตัวที่สุดท้ายจะทายาให้เพื่อห้ามเลือดและระงับอาการเจ็บปวด แต่การจู่โจมบางครั้งก็สร้างบาดแผลร้ายแรง และเจ็บปวดกว่าที่คิด ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าทำไมคะมะอิตะชิจึงมีพฤติกรรมเช่นนั้น

คะมะอิตะชิจัดว่าเป็นอันตรายกับมนุษย์ เพราะมีบางเรื่องเล่ากล่าวว่า ผู้ที่พบปรากฏการณ์คะมะอิตะชิ บางครั้งไม่ได้ถูกฟันครั้งเดียว แต่จะถูกฟันแล้วทายา แล้วถูกฟันซ้ำๆอีก ซึ่งนับว่าน่ากลัว เพราะว่าคะมะอิตะชิมีนิสัยชอบต่อสู้อยู่เหมือนกัน