seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
วิชัย วงศ์ไชย

เภสัชกร ดร.วิชัย วงศ์ไชย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่ พรรคพลังธรรม เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่มีบทบาทในทางด้านการเมืองคนสำคัญของพรรคพลังธรรม จนได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคพลังธรรม (กำกับดูแลภาคเหนือ) เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 ที่อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของนายหลาน และนางคำออน วงศ์ไชย จบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนทรายมูล และมัธยมที่ โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จากนั้นได้ศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ได้รับปริญญาตรีเภสัชศาสตร์ และปริญญาโททางชีวเคมี

จากนั้นได้รับทุนรัฐบาลสหรัฐอเมริกา ศึกษาที่มหาวิทยาลัยเทนเนสซี สหรัฐอเมริกา จนได้รับปริญญาเอก สาขาชีวเคมี (Ph.D. Biochemistry) และยังจบการศึกษาพิเศษ หลักสูตรวิทยากรจริยธรรม จากสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน(ก.พ.) และหลักสูตรสถาบันจิตวิทยาความมั่นคง ของกองบัญชาการทหารสูงสุดอีกด้วย

ในชีวิตส่วนตัว ดร.วิชัย สมรสกับศาสตราจารย์ยุพา วงศ์ไชย อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีบุตรี 1 คน ดือ ดร.ศศิชา วงศ์ไชย

ปัจจุบัน ดร.วิชัย เป็นข้าราชการบำนาญ และอาจารย์พิเศษภาควิชาชีวเคมี คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ผู้จัดการ หจก.ธนผลผลิต (น้ำดื่มดิวดรอป) และประธานกรรมการบริษัทเชียงใหม่วงศ์ไชยกรุ้ป จำกัด และหน้าที่ต่างๆ เช่น กรรมการมูลนิธิอนุสารสุนทรเพื่อคนหูหนวก กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิการศึกษาผู้พิการ กระทรวงศึกษาธิการ อดีตนายกสโมสรโรตารีเชียงใหม่ภูพิงค์ ที่ปรึกษาสหกรณ์น้ำดื่มภาคเหนือ วิทยากรสโมสรฝึกพูดเชียงใหม่ เป็นต้น

ดร.วิชัย วงศ์ไชย รับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และเคยดำรงตำแหน่ง หัวหน้าภาควิชาชีวเคมี ตำแหน่ง รองคณบดีคณะแพทยศาสตร์ และยังได้ดำรงตำแหน่งอื่นอีกหลายตำแหน่ง อาทิ กรรมการสภามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ประธานสภาอาจารย์ 2 สมัย และประธานสหกรณ์ออมทรัพย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นต้น

ดร.วิชัย วงศ์ไชย ก้าวเข้าสู่การเมืองระดับชาติ สังกัดพรรคพลังธรรม เคยดำรงตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคพลังธรรม และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร(ส.ส.)จังหวัดเชียงใหม่ 2 สมัย

ในสมัยแรก จากการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 และได้รับแต่งตั้งให้เป็น ที่ปรึกษารัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี เลขานุการรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย (ถวิล ไพรสณฑ์) กรรมาธิการวิสามัญงบประมาณ พ.ศ. 2536 กรรมาธิการการสาธารณสุข กรรมาธิการวิทยาศาสตร์ รองประธานกรรมาธิการวิสามัญภัยแล้ง ประธานกรรมการพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยแม่โจ้ รองประธานอนุกรรมาธิการพระราชบัญญัติวิชาชีพ (เภสัชกรรมและสภาทันตกรรมแห่งประเทศไทย) และประธานอนุกรรมาธิการศึกษาผลกระทบนิคมอุตสาหกรรมลำพูนต่อการสาธารณสุข

ในสมัยที่สอง จากการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี รองประธานกรรมาธิการเปิดเผยการประชุมลับและตรวจรายงานการประชุม ที่ปรึกษาคณะกรรมาธิการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี กรรมาธิการวิสามัญพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยแม่โจ้ และกรรมาธิการพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงฆ์

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2539 ดร.วิชัย ได้ลงสมัครในนามพรรคพลังธรรมเช่นเดิม แต่ได้คะแนนเป็นลำดับที่ 7 ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2544 ดร.วิชัย ได้ลงสมัครในระบบัญชีรายชื่อ ในนามพรรคเสรีธรรม ลำดับที่ 17 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

ในปี พ.ศ. 2552 ดร.วิชัย วงศ์ไชย ได้ลงสนามเลือกตั้งอีกครั้งหนึ่งในสนามเลือกตั้งนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ ได้รับหมายเลข 7 แต่ผลปรากฏว่า ได้รับคะแนนเพียง 1,354 คะแนน ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
Electret microphone

Electret microphone เป็นประเภทของไมโครโฟนคอนเดนเซอร์ ซึ่งไม่จำเป็นต้องใช้ไฟเลี้ยง เนื่องจากวัสดุที่ใช้ได้มีการประจุไฟฟ้าอย่างถาวรแล้ว Electret ทำจากวัสดุที่ไม่นำไฟฟ้า และมีไฟฟ้าประจุที่วัสดุแล้ว ชื่อนี้มาจาก electrostatic และ magnet รวมกัน

Electret microphone ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1920 ถูกนำมาเป็นองค์ประกอบของคอนเดนเซอร์ไมโครโฟน แต่ก็ยังไม่สามารถทำได้ จนทำสำเร็จในปี ค.ศ. 1962 Gerhard Sessler และ Jim West ได้นำ Teflon มาใช้เป็นวัสดุ ปัจจุบันถูกใช้กันอย่างแพร่หลาย ถึงแม้ว่า Electret microphone จะราคาถูกและมีคุณภาพต่ำ แต่ข้อดี คือ สัญญาณรบกวนต่ำ และอายุการใช้งานนานมีปฏิกิริยาต่อ ultra-flat ได้ดี ซึ่งจำเป็นสำหรับไมโครโฟน

โดยปกติจะหลอมวัสดุที่จะใช้ทำซึ่งเป็นฉนวนก่อน วัสดุเหมาะสม เช่น พลาสติกหรือขี้ผึ้ง แล้วปล่อยให้แข็งในบริเวณที่มีสนามไฟฟ้าทำให้วัสดุเกิดประจุไฟฟ้าขึ้น โดยแยกเป็นขั้วลบและขั้วบวก

Electret microphone แบ่งเป็น3 ประเภทหลัก ดังนี้
ฟาร์อีสเทิร์นอีโคโนมิกรีวิว

ฟาร์ อีสเทิร์น อีโคโนมิก รีวิว () เป็นนิตยสารข่าวภาษาอังกฤษที่มีชื่อเสียงในภูมิภาคเอเชีย โดยเป็นกิจการหนึ่งของบริษัทดาวโจนส์แอนด์โค ซึ่งมีสำนักงานอยู่ในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง ออกเป็นฉบับปฐมฤกษ์ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2489 นับเป็นผู้บุกเบิกความเป็นวิชาชีพของสื่อมวลชน รวมถึงมีส่วนในการร่วมสร้างมาตรฐานของสื่อสารมวลชนในภูมิภาคเอเชีย ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ขณะที่สื่อในแต่ละประเทศ มีข้อจำกัดด้านเสรีภาพของการนำเสนอข่าวสารตามข้อเท็จจริง

ดาวโจนส์แอนด์โค แสดงความพยายามในการกอบกู้ ฟาร์ อีสเทิร์น อีโคโนมิก รีวิว อยู่หลายครั้ง ที่สำคัญคือ การปรับลดคาบการจำหน่าย จากรายสัปดาห์เป็นรายเดือน และเลิกจ้างพนักงานถึงร้อยละ 10 หรือ 80 ตำแหน่ง แต่ยอดจำหน่ายและยอดโฆษณาก็ยังอยู่ในภาวะขาดทุนอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งในที่สุด ต้องประกาศปิดตัวนิตยสารฉบับนี้ โดยจะยุติการตีพิมพ์ ในฉบับเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 รวมระยะเวลา 63 ปี
บานประตูวิหารวัดดอนสัก

บานประตูวิหารวัดดอนสัก หรือ บานประตูวัดดอนสัก ตั้งอยู่ที่วัดดอนสัก หมู่ 3 บ้านฝายหลวง อำเภอลับแล ห่างจากตัวจังหวัดอุตรดิตถ์ 9 กิโลเมตรเศษ เป็นคู่บานประตูไม้จำหลักโบราณสมัยอยุธยาที่มีความสวยงามคู่หนึ่งในจังหวัดอุตรดิตถ์ และเป็นบานประตูพุทธศาสนสถานที่มีความสวยงามมากที่สุด 1 ใน 3 คู่ของจังหวัดอุตรดิตถ์ คือ บานประตูวิหารวัดพระฝาง, บานประตูพระวิหารวัดพระแท่นศิลาอาสน์ และบานประตูวิหารวัดดอนสัก โดยประตูวัดดอนสักนี้เป็น 1 ใน 2 คู่ บานประตูสำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ ที่ยังคงหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน

บานประตูวัดดอนสัก สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีลวดลายสวยงาม ติดตั้งเป็นบานประตูสำหรับวิหารวัดดอนสักสถาปัตยกรรมเชียงแสนปนสุโขทัย

ตัวเสาประตูเป็นลายกนกใบเทศสลับลายกนกก้ามปู บานประตูเป็นไม้แกะสลักทั้งบาน รูปลายกนกก้านขด มีรูปสัตว์หิมพานต์แทรกอยู่ในลวดลายกนกต่าง ๆ มีความอ่อนช้อยสวยงาม โดยบานซ้ายและขวานั้นไม่เหมือนกัน แต่เมื่อปิดบานแล้วลวดลายมีความลงตัวเข้ากันได้สนิท
โรงเรียนราชดำริ

โรงเรียนราชดำริ โรงเรียนราชดำริ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานการศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 163 ถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9 ซอย 28 แขวงดอกไม้ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร ซึ่งได้รับการประกาศตั้งแต่วันที่ 13 มีนาคม 2518 ให้เป็นโรงเรียนมัธยม ประเภทสหศึกษา เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6

โรงเรียนราชดำริเกิดขึ้นโดยพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช 
เสด็จพระราชดำเนินมาเป็นประธานตัดลูกนิมิตอุโบสถ ณ วัดทุ่งลานนา ทรงพบว่า ในพื้นที่บริเวณนี้
ไม่มีโรงเรียนมัธยมศึกษา เยาวชนขาดการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น จึงมีกระแสพระราชดำรัสแก่ พระครูเนกขัมมคุณาจารย์ 
เจ้าอาวาสวัดทุ่งลานนาให้ดำเนินสร้างโรงเรียนขึ้น โดยมีผู้บริจาค 5 ท่าน 
รวมทั้งสิ้นเป็น 19 ไร่ คือ

1. นางฉะอ้อน บุญมาเลิศ

2. นายขุนทอง บุญมาเลิศ
3. นางสมถวิล มีสายทอง

4. นายชิต สว่างเนตร

5. นางลิป ปานเถื่อน

หลังจากนั้นทางกรรมการวัดจึงได้ประสานงานติดต่อกับ กระทรวงศึกษาธิการ
จัดตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษา และให้ชื่อว่า โรงเรียนราชดำริ ในปี พ.ศ. 2518 
เพื่อเป็นที่ระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของ
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช มหาราช

แผนการเรียนโรงเรียนราชดำริ แบ่งเป็น 8 แผนการเรียน จำนวน 10 ห้องเรียน ประกอบไปด้วย
ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย

ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย (เซอร์เบีย-โครเอเชียและสโลวีน: Kraljevina Jugoslavija, อักษรซีริลลิก: Краљевина Југославија; ) เป็นราชอาณาจักรที่มีดินแดนครอบคลุมตั้งแต่ทางตะวันตกของคาบสมุทรบอลข่านไปจนถึงยุโรปกลาง ที่รุ่งเรืองอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1918 จนถึง ค.ศ. 1945 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งถึงสงครามโลกครั้งที่สอง

ราชอาณาจักรยูโกสลาเวียก่อตั้งขึ้นโดยการรวมตัวของรัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นและราชอาณาจักรเซอร์เบียที่เป็นราชอาณาจักรอิสระ ราชอาณาจักรมอนเตเนโกรตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของเซอร์เบียก่อนหน้านั้นแล้ว ขณะที่บริเวณคอซอวอ วอยวอดีนา และมาซิโดเนียเป็นส่วนหนึ่งของเซอร์เบียก่อนหน้าการรวมตัว 11 ปีแรกราชอาณาจักรเรียกตนเองอย่างเป็นทางการว่า ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน (, อักษรซีริลลิก: ; ) แต่คำว่า "ยูโกสลาเวีย" เป็นชื่อเรียกกันอย่างง่าย ๆ มาตั้งแต่ต้น เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1941 ยูโกสลาเวียก็ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของนาซี ที่จัดเขตการปกครองใหม่เป็นสี่จังหวัด รัฐบาลเดิมของราชอาณาจักรที่ได้รับการรับรองและสนับสนุนโดยฝ่ายพันธมิตรหนีไปลี้ภัยนอกราชอาณาจักรในลอนดอน แต่ราชบัลลังก์ก็มาถูกยุบเลิกเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 เมื่อสาธารณรัฐประชาธิปไตยยูโกสลาเวียได้รับการก่อตั้งขึ้นหลังจากการรุกรานเซอร์เบียของสหภาพโซเวียต
ฌุสตีน เอแน็ง

ฌุสตีน เอแน็ง หรือชื่อเต็มว่า ฌุสตีน เอแน็ง-อาร์แดน () เกิดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2525 เป็นชาวเบลเยียม และเป็นอดีตมืออันดับ 1 ของโลก ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เธอได้ประกาศเลิกเล่นเทนนิสอาชีพอย่างกะทันหัน ซึ่งขณะนั้นเธอมีอายุได้ 25 ปี และเป็น ได้กล่าวยกย่องเธอว่า "เมื่อได้เปรียบเทียบแล้ว เอแน็งถือเป็นนักเทนนิสอาชีพที่ยอดเยี่ยมที่สุดในรุ่นของเธอ" ต่อมาในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2552 เอแน็งได้ประกาศว่าเธอจะกลับมาลงแข่งขันเทนนิสอาชีพอีกครั้งหนึ่ง

เอแน็งคว้าตำแหน่งชนะเลิศเทนนิสในประเภทเดี่ยวทั้งสิ้น 41 รายการ และได้รับเงินรางวัลรวมจากการเล่นเทนนิสอาชีพไปกว่า 19 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเป็นรายการระดับแกรนด์สแลม 7 รายการ (ประกอบด้วย 1 ออสเตรเลียนโอเพน, 4 เฟรนช์โอเพน และ 2 ยูเอสโอเพน) นอกจากนี้เธอยังสามารถคว้ารางวัลชนะเลิศรายการชิงแชมป์ปลายปี หรือที่เรียกว่า ได้ 2 ครั้งด้วยกัน รวมไปถึงการคว้าเหรียญทองจาก

ผู้เชี่ยวชาญในวงการเทนนิสได้กล่าวถึงเหตุผลที่ทำให้เอแน็งประสบความสำเร็จในการเล่นเทนนิสอาชีพ ว่ามาจากจิตใจที่แข็งแกร่ง ความสมบูรณ์และความหลากหลายในเกมการเล่น ความเร็วและฟุตเวิร์ต รวมไปถึงการตีแบ็กแฮนด์มือเดียวของเธอ (ซึ่ง ได้กล่าวชื่นชมว่า เป็นแบ็กแฮนด์มือเดียวที่สวยที่สุดของนักเทนนิสทั้งชายและหญิง)

เอแน็ง เป็นผู้ที่มีแบ็กแฮนด์มือเดียวที่โดดเด่น และถือเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งสำหรับนักเทนนิสหญิงที่จะตีแบ็กแฮนด์มือเดียวในสมัยนี้ แบ็กแฮนด์ของเอแน็งเป็นหนึ่งในอาวุธประจำตัวของเธอที่ทรงประสิทธิภาพ แข็งแกร่ง และแม่นยำ เธอสามารถตีแบ็กแฮนด์วินเนอร์ได้จากทุกที่ของคอร์ต แบ็กแฮนด์สไลด์ของเธอก็ถือเป็นหนึ่งในแบ็กแฮนด์สไลด์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของโลกเช่นกัน อย่างไรก็ตามโฟร์แฮนด์ของเอแน็งก็ถือเป็นอาวุธหนึ่งที่คู่ต่อสู้จะประมาทไม่ได้ ซึ่งเมื่อเธอท็อปฟอร์มเมื่อไร เธอก็จะเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ตีลูกวินเนอร์ได้มากมาย โดยเป็นวินเนอร์ที่มาจากโฟร์แฮนด์เป็นส่วนใหญ่

แม้ว่าเอแน็งจะตัวเล็ก แต่เธอก็มีการเสิร์ฟที่ทรงพลัง ซึ่งมีความเร็วสูงสุดคือ 196 กิโลเมตร/ชั่วโมง (122 ไมล์/ชั่วโมง) ณ พ.ศ. 2548 ฟุตเวิร์ก การทรงตัว และการควบคุมคอร์ตก็ถือเป็นสิ่งหนึ่งที่เอแน็งทำได้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน ซึ่งเธอสามารถปรับเปลี่ยนเกมการเล่นจากการตั้งรับมาเป็นการรุกได้อย่างรวดเร็ว เอแน็งมีทักษะการวอลเลย์ที่ดีและสามารถเล่นสไตล์การเสิร์ฟและวอลเลย์ได้บ่อยครั้ง
วอยวอดีนา

วอยวอดีนา หรือ จังหวัดปกครองตนเองวอยวอดีนา (, ; ; ; ; รูซิน: Автономна Покраїна Войводина; ) เป็นหนึ่งในสองจังหวัดปกครองตนเองของสาธารณรัฐเซอร์เบีย ที่มีประชากรร้อยละ 27 ของจำนวนประชากรทั้งหมด (ค.ศ. 2002) วอยวอดีนาตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเซอร์เบียในที่ราบแพนโนเนียของยุโรปกลาง โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่นอวีซาด (Novi Sad) ที่มีประชากร 300,000 คน เมืองที่ใหญ่เป็นที่สองคือซูบอตีตซา (Subotica) วอยวอดีนามีภาษาราชการ 6 ภาษาและประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์กว่า 26 กลุ่ม กลุ่มที่มีประชากรมากที่สุดได้แก่ชาวเซิร์บและชาวฮังการี
โดยนิตินัย

โดยนิตินัย () หมายความว่า "เกี่ยวกับกฎหมาย" ซึ่งตรงกันข้ามกับคำว่า “โดยพฤตินัย” (de facto) ("ในทางปฏิบัติหรือตามความเป็นจริง ที่อาจจะมิได้เป็นไปตามกฎหมายที่วางไว้") “โดยนิตินัย” เป็นคำที่ใช้ในทางกฎหมาย หรือ การปกครอง

คำว่า "de jure" และ "de facto" ใช้แทนคำว่า "in principle" (ในทางมาตรฐาน) และ "in practice" (ในทางปฏิบัติ) ตามลำดับ

ในบริบทของกฎหมาย "de jure" แปลว่า "ตามกฎหมาย" แต่สังคมอาจจะเลือกปฏิบัติ “โดยพฤตินัย” โดยไม่มีกฎหมายกำหนด กระบวนการที่เรียกว่า "กฎหมายล้าสมัย" (desuetude) อาจจะทำให้สิ่งที่ปฏิบัติโดยพฤตินัยมาแทนที่กฎหมายล้าสมัยได้ หรือในทางตรงกันข้ามสังคมอาจจะเลือกปฏิบัติ “โดยพฤตินัย” ตามความนิยมแม้ว่าจะมีกฎหมาย "de jure" ห้ามไม่ให้ทำ
โดยพฤตินัย

โดยพฤตินัย () หมายความว่า "by [the] fact" หรือตามความเป็นจริง ซึ่งตั้งใจที่จะหมายความว่า "ในทางปฏิบัติหรือตามความเป็นจริง ที่อาจจะมิได้เป็นไปตามกฎหมายที่วางไว้" “โดยพฤตินัย” มักจะใช้คู่กับ “โดยนิตินัย” (de jure) เมื่อกล่าวถึงกฎหมาย, การปกครอง หรือวิธี (เช่นมาตรฐาน) ที่พบในประสบการณ์ที่สร้างหรือวิวัฒนาการขึ้นนอกเหนือไปจากในกรอบของกฎหมาย เมื่อใช้ในกิจการที่เกี่ยวกับกฎหมาย “โดยนิตินัย” จะหมายถึงสิ่งที่กฎหมายกำหนด และ “โดยพฤตินัย” ก็จะหมายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตามความเป็นจริง ซึ่งมีความหมายคล้ายคลึงกับวลี "for all intents and purposes" ("สรุปโดยทั่วไปแล้ว") หรือ "in fact" ("ตามความเป็นจริง") ในทางการปกครอง "de facto government" อาจจะหมายถึงรัฐบาลที่มีอำนาจปกครองที่ไม่ถูกต้องหรือไม่เป็นที่ยอมรับโดยนานาชาติว่าเป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมาย นอกจากนั้นก็อาจจะเป็นคำที่ใช้สถานการณ์ที่ไม่มีกฎหรือมาตรฐานแต่มีการปฏิบัติที่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป
สิทธิโดยสายโลหิต

สิทธิโดยสายโลหิต () เป็นสำนวนภาษาลาตินที่หมายความว่า "right of blood" หรือ "สิทธิโดยสายโลหิต" เป็นนโยบายทางสังคมที่ "สิทธิของการเป็นพลเมือง" เป็นสิทธิที่เชื้อชาติ หรือ สัญชาติมิได้ระบุโดยดินแดนที่กำเนิด แต่โดยการที่มีบรรพบุรุษผู้ที่ถือสัญชาติหรือเป็นพลเมืองของประเทศที่ว่า ซึ่งตรงกันข้ามกับ “สิทธิโดยแผ่นดิน” (Jus soli)

เมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 การถกเถียงระหว่างฝรั่งเศส-เยอรมันเรื่องสัญชาตินำไปสู้การต่อต้านนโยบายของเยอรมันโดยเอิร์นเนสต์ เรนอง ในปรัชญาที่เรียกว่า "objective nationality" ที่ใช้สายเลือด, ชาติพันธุ์ (Race) หรือภาษาเป็นเครื่องวัดสัญชาติ ขณะที่ฝรั่งเศสใช้กฎ “สิทธิโดยแผ่นดิน” เป็นเครื่องวัด ที่ถือว่าสิทธิของเชื้อชาติ หรือ สัญชาติเป็นสิ่งที่เป็นของบุคคลในดินแดนที่เกิด ในปัจจุบันชาติหลายชาติใช้ปรัชญาผสมระหว่าง “สิทธิโดยแผ่นดิน” และ “สิทธิโดยสายโลหิต” ในการพิจารณาการให้สัญชาติที่รวมทั้งสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, อิสราเอล, เยอรมนี (เมื่อไม่นานมานี้), กรีซ, ไอร์แลนด์ และอื่นๆ

นอกไปจากฝรั่งเศสแล้วชาติในยุโรปส่วนใหญ่ก็ยังคงใช้กฎ “สิทธิโดยสายโลหิต” เป็นเครื่องวัดสิทธิของการให้สัญชาติในการพยายามรักษาขนบประเพณีและความเป็นเอกลักษณ์ของชาติ รวมทั้งการดำรงสายเลือดของชาติพันธุ์เดียวกัน (Monoculturalism) ที่ได้รับการวิจารณ์ว่าเป็นการจำกัดสิทธิของผู้ที่หรือหลายชั่วคนที่อาศัยอยู่ในประเทศใดประเภทหนึ่งเป็นเวลานานโดยไม่มีโอกาสที่จะได้รับสัญชาติของแผ่นดินที่ตั้งถิ่นฐานอยู่
สิทธิโดยแผ่นดิน

สิทธิโดยแผ่นดิน () เป็นสำนวนภาษาลาตินที่หมายความว่า "law of ground" หรือ "ตามกฎของแผ่นดิน[ที่ตั้งถิ่นฐาน]" หรือ "สิทธิของการเป็นพลเมือง" เป็นสิทธิที่เชื้อชาติ หรือ สัญชาติเป็นสิ่งที่เป็นของบุคคลที่เกิดในดินแดนนั้น เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 รัฐชาติแบ่งเป็นสองกลุ่มๆ หนึ่งมอบสัญชาติให้แก่บุคคลตามกฎ “สิทธิโดยแผ่นดิน” (เช่นฝรั่งเศส) และอีกกลุ่มหนึ่งที่มอบสัญชาติให้แก่บุคคลตามกฎ “สิทธิโดยสายโลหิต” (jus sanguinis) (เช่นเยอรมนี ก่อน ค.ศ. 2000) แต่ประเทศส่วนใหญ่ในยุโรปเลือกปรัชญาสิทธิสัญชาติแบบเยอรมันที่เรียกว่า "objective nationality" หรือสัญชาติโดยจุดประสงค์ โดยใช้สายเลือด, ชาติพันธุ์ (Race) หรือภาษาเป็นเครื่องวัด และเป็นปฏิปักษ์ต่อปรัชญา "subjective nationality" หรือสัญชาติโดยการพิจารณา ซึ่งเป็นการให้สิทธิสัญชาติโดยการใช้ความสัมพันธ์ของบุคคลต่อแผ่นดินที่ตั้งถิ่นฐานเป็นเครื่องวัดซึ่งเป็นปรัชญาพื้นฐานของการให้สัญชาติ “สิทธิโดยแผ่นดิน” ได้ ในปัจจุบันจำนวนผู้อพยพที่ไปตั้งถิ่นฐานในประเทศที่ไม่ใช่บ้านเกิดมีจำนวนมากขึ้นทำให้ความแตกต่างของปรัชญาสิทธิสองปรัชญานี้เริ่มจะลางเลือนขึ้น

ประเทศที่อนุสัญญาว่าด้วยการลดจำนวนผู้ไร้ชาติ ค.ศ. 1961 (1961 Convention on the Reduction of Statelessness) ทำความตกลงให้สัญชาติแก่ผู้ที่ไร้สัญชาติผู้ที่เกิดในดินแดน หรือ บนเรือ หรือ บนเรือบินของชาตินั้น
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี

พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี (; 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1869 — 28 ธันวาคม ค.ศ. 1947) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีจากราชวงศ์ซาวอย ครองราชบัลลังก์อิตาลีระหว่างวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1900 จนถึงวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 นอกจากอิตาลีแล้วพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลยังทรงราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปียระหว่างปี ค.ศ. 1936 จนถึงปี ค.ศ. 1943 และพระมหากษัตริย์แห่งแอลเบเนียระหว่างปี ค.ศ. 1939 จนถึงปี ค.ศ. 1943 ซึ่งรับรองโดยมหาอำนาจระหว่าง ค.ศ. 1937 ถึง ค.ศ. 1939 อีกด้วย ระหว่างรัชสมัยของพระองค์ก็มีเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นหลายเหตุการณ์ เช่น สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง ตลอดไปจนถึงการสถาปนาและการล่มสลายของฟาสซิสต์ในอิตาลี
ซาร์อิวาน อาเซนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย

สมเด็จพระจักรพรรดิไอวาน อาเซนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย () (?– 24 มิถุนายน ค.ศ. 1241) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 แห่งราชวงศ์อาเซนผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1218 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1241 สมเด็จพระจักรพรรดิไอวาน อาเซนที่ 2 แห่งบัลแกเรียเป็นพระราชโอรสของไอวาน อาเซนที่ 1 และ เอเลนา
สมเด็จพระเจ้าโทมิสลาฟที่ 1 แห่งโครเอเชีย

สมเด็จพระเจ้าโทมิสลาฟที่ 1 แห่งโครเอเชีย () (? – ค.ศ. 928) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโครเอเชียแห่งราชวงศ์ Trpimirović ผู้ครองราชย์ต่อจากดยุกมันซิเมียร์แห่งโครเอเชียระหว่างปี ค.ศ. 910 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 928 โดยมีสมเด็จพระเจ้าทรพิเมียร์ที่ 2 ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์

โทมิสลาฟขึ้นเป็นประมุขในฐานะ "ดยุก" (dux Croatorum) แห่งดาลเมเชียโครเอเชีย ระหว่างปี ค.ศ. 910 จนถึงปี ค.ศ. 925 และทรงเป็นปฐมกษัตริย์ (rex Croatorum) แห่งราชอาณาจักรโครเอเชียระหว่างปี ค.ศ. 925 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 928

โทมิสลาฟอาจจะเป็นพระราชโอรสของมันซิเมียร์ดยุกแห่งดาลเมเชียโครเอเชีย ในปี ค.ศ. 925 โทมิสลาฟก็ทรงรวมโครแอทแห่งดาลเมเชีย และ แพนโนเนียเข้าเป็นราชอาณาจักรเดียวกัน พระองค์ทรงรวมดินแดนตั้งแต่ทะเลเอเดรียติกไปจนถึงแม่น้ำดราวา และจากแม่น้ำราซาในอิสเตรียไปจนถึงแม่น้ำดรินา ภายใต้การปกครองของพระองค์ราชอาณาจักรโครเอเชียกลายเป็นราชอาณาจักรที่มีอำนาจมากที่สุดอาณาจักรหนึ่งในยุคกลาง
หง จินเป่า

หง จินเป่า (อักษรจีนตัวเต็ม: 洪金寶, อักษรจีนตัวย่อ: 洪金宝, พินอิน: Hóng Jīnbǎo) เป็นนักแสดงและผู้กำกับ, ผู้ออกแบบฉากแอ็คชั่นชาวฮ่องกงร่างอ้วนที่มีชื่อเสียงร่วมกับ เฉินหลง และ หยวนเปียว

หง จินเป่า เกิดเมื่อวันที่  7 มกราคม ค.ศ. 1952 ที่เมืองหนิงโป มณฑลเจ้อเจียง ในครอบครัวที่มีกิจการผลิตภาพยนตร์อยู่แล้ว จึงทำให้หง จินเป่า อยากจะเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 8 ขวบ หง จินเป่าขอให้ทางครอบครัวส่งไปเรียนการแสดงที่สถาบัน "China Drama Academy" ในฮ่องกง ซึ่งสอนศิลปะการต่อสู้ รวมทั้งงิ้วแบบงิ้วปักกิ่ง ด้วย ตอนแรกอาจารย์ไม่แน่ใจความสามารถของเขานัก เนื่องจากเห็นร่างที่อ้วนและความช่างกิน แต่ในไม่ช้าอาจารย์ก็เปลี่ยนใจหันมายอมรับในความสามารถ ภายหลังหง จินเป่าและคนอื่น ๆ ในสถาบันล้วนแต่กลายมาเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงทั้งสิ้น เช่น เฉินหลง และ หยวนเปียว

ในทศวรรษที่ 70 หง จินเป่าเป็นสตั๊นต์แมนที่มีชื่อของฮ่องกงจนได้เซ็นสัญญากับบริษัทโกลเดนฮาร์เวสต์ เขาพยายามที่จะเริ่มมีบทบาทในการแสดงให้มากขึ้นโดยยอมแม้กระทั่งรับบทที่ถ่อยเถื่อน หยาบคาย ใบหน้ามีรอยแผลเป็นเหวอะ ซึ่งในปี ค.ศ. 1978 นับได้ว่าหง จินเป่าและทีมได้รับการยอมรับว่าเป็นสตั๊นต์แมนที่ดีที่สุดของฮ่องกง

ปี ค.ศ. 1983 หง จินเป่า ได้ร่วมกับเฉินหลงและหยวนเปียว เพื่อนรักอีก 2 คน สร้างภาพยนตร์แอ๊คชั่นคอมาดี้ เรื่อง "Winners and Sinners" ทำให้วงการภาพยนตร์แอ๊คชั่นฮ่องกงกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังซบเซาไปนานจากการเสียชีวิตของ บรูซ ลี จน 3 คนได้รับฉายาว่า ""3 พี่น้องร่วมสาบาน"" ซึ่งหง จินเป่า ได้รับฉายาว่า ""พี่ใหญ่"" (Big Brother) เนื่องจากมีอายุมากที่สุด และได้แสดงภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จร่วมกันอีก อาทิ "เอไกหว่า" ในปี ค.ศ. 1984, "Wheels On Meals", "Heart of The Dragon" ในปีเดียวกัน และ "Dragon Forever" ในปี ค.ศ. 1988 เป็นต้น

อย่างไรก็ตามหลังร่วมแสดงเรื่อง "Dragon Forever" แล้ว มีข่าวในทำนองที่ว่า หง จินเป่า และ เฉินหลงเริ่มแตกคอกัน มีบางกระแสกล่าวว่าหง จินเป่าอิจฉาเฉินหลงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดจากเรื่อง "วิ่งสู้ฟัด" ในปี ค.ศ. 1985 แต่เฉินหลงสัมภาษณ์ว่าตัวเองมีส่วนทำให้ 3 พี่น้องร่วมสาบานผิดใจกัน และแม้มีกระแสข่าวทางลบ แต่หง จินเป่าก็ไม่สะทกสะท้าน เขายังทำงานต่อไปโดยมีทั้งงานแสดงและกำกับภาพยนตร์

ยุคกลางของทศวรรษที่ 90 ความกระทบกระทั่งกันระหว่างเฉินหลงและหง จินเป่าค่อย ๆ ซาลง หง จินเป่ารับ งานกำกับคิวแอ๊คชั่นให้เฉินหลง ในเรื่อง "Thunderbolt" ในปี ค.ศ. 1995 และ "Mr. Nice Guy" ในปี ค.ศ. 1997

นอกจากนี้ หง จินเป่ายังมีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่อง "หวงเฟยหงพิชิตตะวันตก" ภาพยนตร์ภาคสุดท้ายของหวง เฟยหง ที่นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย หรือ เจ็ทลี ในปี ค.ศ. 1997 ต่อจาก ฉีเคอะ แล้ว ซึ่งก็สามารถทำรายได้สูงสุดในฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1998 หง จินเป่าย้ายไปสหรัฐอเมริกาและรับแสดงซีรีส์ชุด "Law of Honour" โดยใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า ซัมโม หง (Summo Hung) แต่ทว่าผลตอบรับกลับมาออกมาไม่ดีนัก จึงย้ายกลับมาฮ่องกงและร่วมงานกับเฉินหลงอีกครั้ง

ผลงานในระยะหลังของหง จินเป่า มักเป็นผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นหรือผู้กำกับคิวบู๊ และอาจรับเป็นนักแสดงประกอบบ้างในบางเรื่อง ซึ่งผลงานในระยะหลัง ๆ ได้แก่ การเป็นผู้ออกแบบคิวบู๊ในเรื่อง "ยิปมัน เจ้ากังฟูสู้ยิบตา" ในปี ค.ศ. 2008, ออกแบบคิวบู๊และร่วมแสดงใน "ยิปมัน อาจารย์บรู๊ซ ลี" ในปี ค.ศ. 2010 ร่วมแสดงเป็นตัวประกอบใน "8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร" และรับบทเป็น เฉินหว่านซุน อาจารย์ของยิปมัน ในเรื่อง "The Legend is Born – Ip Man" ซึ่งร่วมแสดงกับหยวนเปียว ในปีเดียวกัน
สมเด็จพระเจ้าเปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4 แห่งโครเอเชีย

สมเด็จพระเจ้าเปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4 แห่งโครเอเชีย () (? – ค.ศ. 1074) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโครเอเชียแห่งราชวงศ์ Trpimirović และ ราชวงศ์ Krešimirović ผู้ครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาสมเด็จพระเจ้าสตีเฟนที่ 1 ระหว่างปี ค.ศ. 1058 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1074 โดยมีสมเด็จพระเจ้าดมิทาร์ ซโวนิเมียร์ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ ภายใต้การปกครองของพระองค์ราชอาณาจักรโครเอเชียขยายดินแดนจนมีเนื้อที่มากที่สุดซึ่งทรงทำให้ได้รับการขนานพระนามว่าเป็น "มหาราช"

เมื่อเริ่มขึ้นครองราชย์เปตาร์ เครซิเมียร์ก็ทรงดำเนินนโยบายเช่นเดียวกับพระราชบิดา ในปี ค.ศ. 1059 และปี ค.ศ. 1060 พระองค์ก็ทรงถูกเรียกตัวโดยสมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 3 เพื่อขอให้ทรงปฏิรูปศาสนาในโครเอเชียตามพิธีแบบโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญต่อสถาบันพระสันตะปาปาแห่งกรุงโรมหลังจากความแตกแยกระหว่างคริสต์ศาสนจักรตะวันออกและตะวันตกที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1054 ซึ่งทำให้พระสันตะปาปาจำเป็นต้องทรงพยายามหาพันธมิตรในบริเวณคาบสมุทรบอลข่าน เปตาร์ เครซิเมียร์และขุนนางชั้นสูงให้การสนับสนุนพระสันตะปาปาแห่งกรุงโรม
บูดู

บูดูเป็นอาหารพื้นเมืองที่ได้รับความนิยมในภาคใต้ ได้มาจากการหมักปลากับเกลือเช่นเดียวกับการหมักน้ำปลาโดยอาศัยเอนไซม์และจุลินทรีย์จากปลาที่มีอยู่แล้วตามธรรมชาติ ใช้เวลาในการหมัก 8-15 เดือน ที่ต่างจากน้ำปลาคือบูดูเป็นของเหลวขุ่นที่เป็นสารแขวนลอย ต้องเขย่าให้เข้ากันเสียก่อนรับประทาน ส่วนน้ำปลาไม่มีชิ้นส่วนของตะกอน 
ปริมาณเกลือของน้ำปลา(ร้อยละ 22-37) จะสูงกว่าบูดูซึ่งมีความเค็มอยู่ในช่วงร้อยละ19-25

บูดูมักนิยมนำมาปรุงเป็นน้ำพริก ใส่หอมแดง พริกสด มะนาว น้ำตาล กินกับผักสดหรือปรุงเป็นน้ำบูดูสำหรับราดข้าวยำโดยใส่หอม กระเทียม ตะไคร้ ข่า ใบมะกรูดและน้ำตาลแล้วเคี่ยว

กระบวนการผลิตบูดูนั้นเริ่มด้วยการนำปลาทะเลสด ซึ่งอาจจะใช้ปลาชนิดใดก็ได้ แต่ผู้ผลิตบูดูในอำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานีจะนิยมใช้ปลากะตัก เพราะจะได้บูดูที่มีกลิ่น และรสชาติดี โดยผู้ผลิตจะซื้อปลากะตักจากชาวประมงที่กลับเข้าฝั่งในตอนเช้า หลังจากนั้นจึงนำปลากะตักมาล้างให้สะอาด (ผู้ผลิตบางรายจะไม่ทำการล้างปลา โดยให้เหตุผลว่า จะทำให้รสชาติและกลิ่นของบูดูเสียไป และกระบวนการหมักจะช่วยให้บูดูสะอาดเองตามธรรมชาติ นอกจากนี้ผู้บริโภคก็จะนำบูดูไปปรุงก่อนบริโภคอยู่แล้ว) ใส่กระบะไม้ขนาดประมาณ 0.5 x 2 เมตร แล้วเติมเกลือสมุทรประเภทหยาบลงไป โดยใช้อัตราส่วน ปลากะตักต่อเกลือ 3:1 โดยน้ำหนัก หลังจากนั้นจะทำการคลุกให้เข้ากันโดยใช้ไม้พาย เมื่อคลุกปลากะตักกับเกลือให้เข้ากันได้ที่ดีแล้ว ก็จะนำไปใส่ในโอ่งดินหรือบ่อซิเมนต์ ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "บ่อบูดู" มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตร สูง 1 เมตร แล้วใช้กระสอบปุ๋ยหรือผ้าคลุมปิดไว้ เพื่อคอยให้ปลานั้นยุบตัวลงไปอีก (สาเหตุที่ต้องคอยให้ปลายุบตัวลงไป เพราะว่าในการหมักจะต้องพยายามให้มีอากาศเข้าไปในบ่อบูดูน้อยที่สุด) แล้วจึงเติมปลาและเกลือที่คลุกแล้วลงไปอีก จนเกือบเต็ม โดยจะเว้นปริมาตรบางส่วนของบ่อบูดูไว้เพื่อเผื่อก๊าซที่เกิดจากการหมักดันฝาปิดบ่อบูดู เมื่อปลาในบ่อบูดูอัดแน่นดีแล้วจึงทำการปิดบ่อบูดูให้มิดชิดด้วยกระสอบเกลือ แล้วไม้ไผ่สาน หรือกระเบื้องหลังคาปิดทับอาจใช้วัตถุหนักทับไว้ ระยะเวลาการหมักจะใช้เวลาประมาณ 8-12 เดือน โดยในช่วงระหว่างการหมักจะไม่มีการเปิดบ่อบูดูเลย และจะต้องพยายามไม่ให้น้ำเวลาฝนตกเข้าไปในบ่อบูดู จะทำให้บูดูมีสีดำ และมีกลิ่นเหม็น

เมื่อครบกำหนดเวลาผู้ผลิตจะเปิดบ่อบูดูซึ่งจะมีน้ำบูดูและเนื้อบูดูปะปนกันอยู่ในบ่อบูดู ในการนำบูดูออกจากบ่อบูดูจะทำโดยการเปิดฝาที่ครอบบ่อบูดู และเอาไม้ไผ่ที่สานออก ตักเกลือที่อยู่บนกระสอบเกลือออก แล้วนำกระสอบเกลือออก นำแกลอนพลาสติกที่เปิดหัวเปิดท้าย ใส่ลงไปในเนื้อบูดูในบ่อบูดู ตักเนื้อบูดูที่อยู่ในแกลอนพลาสติกออกเพื่อให้เหลือแต่น้ำบูดู และน้ำบูดูจะไหลเข้ามาภายในแกลอนพลาสติก โดยมีเนื้อบูดูปะปนเข้ามาบ้างเล็กน้อย แล้วจึงใช้ภาชนะตักน้ำบูดูในแกลอนพลาสติกขึ้น เพื่อนำไปบรรจุในภาชนะ ส่งต่อให้ผู้จัดจำหน่ายต่อไป โดยบูดูที่มีน้ำบูดูเป็นส่วนใหญ่จะเรียกว่า "บูดูใส" ส่วนน้ำบูดูที่มีเนื้อบูดูที่เหลือปะปนในบ่อจะนำไปผลิตเป็น"บูดูข้น" ในการหมักปลากะตัก 450 กิโลกรัมจะได้บูดูประมาณ 400 ลิตร นอกจากนี้เนื้อบูดูที่เหลือจะเอาไปผสมกับน้ำเกลือเพื่อทำบูดูที่มีคุณภาพรองลงมา
สมเด็จพระเจ้าเวนสเลาสที่ 1 แห่งโบฮีเมีย

สมเด็จพระเจ้าเวนสเลาสที่ 1 แห่งโบฮีเมีย (, ) (ค.ศ. 1205 - 23 กันยายน ค.ศ. 1253) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียแห่งราชวงศ์พรีมิสลิดผู้ทรงครองราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาสมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1230 และครองราชย์ต่อมาจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1253 สมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ที่ 2 ทรงเป็นผู้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์

สมเด็จพระเจ้าเวนสเลาสที่ 1 เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1205 เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ และพระมเหสีองค์ที่สองคอนสแตนซแห่งฮังการี พระองค์เป็นพระเชษฐาต่างพระมารดาของมาร์กาเรตเตแห่งโบฮีเมีย และ โบซิสลาวาแห่งโบฮีเมีย มาร์กาเรตเตเป็นพระมเหสีองค์แรกในสมเด็จพระเจ้าวลาดิเมียร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และโบซิสลาวาเป็นภรรยาคนแรกของเคานท์ออร์เต็นบวร์ก พระขนิษฐาจูดิธสมรสกับแบร์นฮาร์ด ฟอน สปานไฮม์ดยุคแห่งอาณาจักรดยุคแห่งคาริเทีย พระขนิษฐาอันนาสมรสกับเฮนรีที่ 2 เดอะไพอัสดยุคแห่งอาณาจักรดยุคแห่งวโรคลอว์ พระขนิษฐาแอกเนสแห่งโบฮีเมียเป็นเจ้าอาวาสของลัทธิพัวร์แคลร์ในปรากและต่อมาได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2