seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์มิงแฮม

ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์มิงแฮม (Birmingham International Airport) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองเบอร์มิงแฮมไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 5.5 nautical mile ที่หมู่บ้าน Bickenhill ใน Metropolitan Borough of Solihull มณฑล West Midlands อังกฤษ ใน พ.ศ. 2550 จัดว่าเป็นท่าอากาศยานที่คับคั่งเป็นอันดับที่หกในสหราชอาณาจักร รองจากท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิค ท่าอากาศยานลอนดอนสแตนสเตด ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ และท่าอากาศยานลอนดอนลูตอน

ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์มิงแฮมมี Public Use Aerodrome Licence (Number P451) จาก Civil Aviation Authority ที่อนุญาตให้ทำการบินสำหรับการขนส่งผู้โดยสารเชิงพาณิชย์หรือสำหรับการฝึกสอนบิน

ท่าอากาศยานตั้งอยู่ติดกับ M42 motorway และ A45 main road เชื่อมต่อกับสถานีรถไฟ Birmingham International ด้วยรถไฟยกระดับ AirRail Link สาย West Cost Main

ใน พ.ศ. 2550 ท่าอากาศยานมีจำนวนผู้โดยสาร 9,627,589 คน เป็นท่าอากาศยานที่มีจำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นมากที่สุดในสหราชอาณาจักรใน พ.ศ. 2550 รองรับเที่ยวบินภายในสหราชอาณาจักร ยุโรป อนุทวีปอินเดีย ตะวันออกกลาง อเมริกาเหนือ และแคริบเบียน

ท่าอากาศยานเปิดให้บริการที่หมู่บ้าน Elmdon เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2482 ถือครองและดำเนินงานโดย Birmingham City Council ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง Air Ministry ได้ให้ RAF ใช้ท่าอากาศยานเพื่อจุดประสงค์ทางการทหาร ในช่วงนี้แนวสนามหญ้าเดิมได้ถูกเปลี่ยนเป็นทางวิ่ง 2 ช่อง ช่องหนึ่งมีทิศทาง 06/24 ยาว 753 เมตร อีกช่องหนึ่งมีทิศทาง 15/33 ยาว 1,271 เมตร ท่าอากาศยานเปิดให้ใช้งานสำหรับพลเรือนอีกครั้งเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2489 โดยยังอยู่ในการควบคุมของรัฐบาล

ในช่วงหลังสงคราม ท่าอากาศยานได้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมต่างๆ อย่างเช่น Air fairs และ Air races ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2503 City of Birmingham ได้กลับเข้าดำเนินงานท่าอากาศยานอีกครั้ง และมีอำนาจเต็มเมื่อวันที่ 1 เมษายน ในปีเดียวกัน ต่อมาใน พ.ศ. 2504 อาคารผู้โดยสารแห่งใหม่ได้เปิดขึ้นเพื่อรองรับผู้โดยสารระหว่างประเทศ และใน พ.ศ. 2510 ทางวิ่งหลักได้ถูกขยายออกเป็น 7,400 ฟุตเพื่อรองรับเครื่องบินไอพ่น

All charter services operate from T1

In 2007, the 10 busiest scheduled destinations at the airport were Dublin, Amsterdam, Edinburgh, Belfast, Dubai, Paris, Glasgow, Frankfurt, Malaga and Alicante. The 10 busiest charter destinations were Palma, Tenerife, Arrecife, Paphos, Dalaman, Las Palmas, Heraklion, Fuerteventura, Larnaca and Ibiza.
โลเรนโซ กอสตา

ลอเรนโซ คอสตา () (ค.ศ. 1460 - 5 มีนาคม ค.ศ. 1535) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง

ลอเรนโซ คอสตาเกิดในปี ค.ศ. 1460 ที่เมืองเฟอร์ราราในประเทศอิตาลีแต่ย้ายไปอยู่โบโลนยาเมื่ออายุยี่สิบกว่าๆ และเป็นผู้มีอิทธิพลต่อตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนา แต่จิตรกรหลายคนที่ทำงานอยู่ทั้งในเฟอร์ราราและโบโลนยาถือว่าลอเรนโซ คอสตาเป็นผลผลิตของตระกูลการเขียนภาพแบบเฟอร์รารา มีการกล่าวอ้างว่าคอสตาได้รับการฝึกหัดจากโคสิโม ตูรา (Cosimo Tura)

ในปี ค.ศ. 1483 คอสตาเขียน “พระแม่มารีและพระบุตรกับตระกูลเบนติโวกลิโอ” ที่กลายมาเป็นงานที่มีชื่อเสียงและจิตรกรรมฝาผนังอื่นบนผนังของชาเปล ตระกูลเบนติโวกลิโอ (House of Bentivoglio) ที่วัดซานจาโคโมมายอเร หลังจากนั้นก็เขียนภาพอีกหลายภาพ คอสตาเป็นเพื่อนสนิทของฟรานเชสโค ฟรานเชีย (Francesco Francia) ผู้ที่ได้รับอิทธิพลเป็นอย่างมากจากคอสตา ในปี ค.ศ. 1509 คอสตาก็เดินทางไปมานตัวไปอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของฟรานเชสโคที่ 2 แห่งกอนซากา มาร์ควิสแห่งมานตัว (Francesco II Gonzaga, Marquess of Mantua) และในที่สุดก็ไปเสียชีวิตที่นั่นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1535 ภาพ “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์” ที่ตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน แต่งงานชิ้นสำคัญๆ อยู่ที่โบโลนยา

ลูกชายของคอสตาอิพโพลิโต (Ippolito Costa) และจิโรลาโมต่างก็เป็นจิตรกรเหมือนกับพ่อ และเช่นเดียวกับลูกของจิโรลาโมลอเรนโซ (ผู้เยาว์) (ค.ศ. 1537-ค.ศ. 1583) จิตรกรร่วมสมัยที่ทำงานร่วมกับหรือภายใต้การนำของคอสตาก็รวมทั้งโคสิโม ตูรา, ดอสโส ดอสสิ (Dosso Dossi), ลูโดวิโค มัซโซลิโน (Ludovico Mazzolino) และนิโคโล ปิซาโน (ค.ศ. 1470 – ค.ศ. 1538)
นักบุญเศคาริยาห์

เศคาริยาห์ (; ) หรือที่ชาวคาทอลิกเรียกว่านักบุญเศคาริยาห์ เป็นปุโรหิตในศาสนายูดาห์ เกิดเมื่อศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล และเสียชีวิตราวคริสต์ศตวรรษที่ 1

ตามคัมภีร์ไบเบิล เศคาริยาห์เป็นบิดาของยอห์นผู้ให้บัพติศมา เป็นปุโรหิตในตระกูลของอาโรน ได้แต่งงานกับเอลีซาเบธซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของมารีย์ (มารดาพระเยซู)

ตามพระวรสารนักบุญลูกา เศคาริยาห์เป็นปุโรหิตและฟาริสีในศาสนายูดาห์จากตระกูลอาบียาห์ (Abijah) ในรัชสมัยของพระเจ้าแฮรอดมหาราช และเป็นสามีของเอลีซาเบธจากตระกูลปุโรหิตอาโรน การเป็นบิดามารดาของยอห์นผู้ให้บัพติศมามิได้บันทึกในพระวรสารฉบับอื่น ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่านกล่าวว่าทั้งบิดามารดาของยอห์นเป็นผู้เชื่อมั่นในพระเจ้าและปฏิบัติตามพระธรรมบัญญัติอย่างเคร่งครัด พระวรสารนักบุญลูกากล่าวว่าทั้งสองคนไม่มีลูกเพราะเอลีซาเบธเป็นหมันและทั้งสองคนมีอายุมากแล้ว (ลูกา 1:5-7)

หน้าที่ปุโรหิตของพระวิหารในกรุงเยรูซาเลมเปลี่ยนกันระหว่างครอบครัวหลายครอบครัวที่ได้รับแต่ตั้งโดยพระเจ้าดาวิด (1 พงศาวดาร 23:1-19) การสักการะด้วยของหอมเป็นพิธีการอันศักดิ์สิทธิ์ประจำวันเพราะความที่มีปุโรหิตเป็นจำนวนมาก ปุโรหิตแต่ละคนจึงมีโอกาสที่จะได้ทำหน้าที่นี้ไม่เกินกว่าหนึ่งครั้งในชีวิต นักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสารกล่าวว่าเมื่อถึงอาทิตย์ที่ครอบครัวของเศคาริยาห์ได้รับหน้าที่การทำพิธีสักการะ หน้าที่การทำพิธีก็ตกเป็นของเศคาริยาห์

พระวรสารนักบุญลูกากล่าวว่าขณะที่เศคาริยาห์กระทำพิธีที่แท่นบูชาทอง ก็มีทูตสวรรค์มาประกาศว่าเศคาริยาห์และภรรยาจะมีลูกชาย จะตั้งชื่อว่ายอห์น และลูกชายคนนี้จะเป็นผู้ที่มาล่วงหน้าก่อนพระเมสสิยาห์ (ลูกา 1:12-17) เศคาริยาห์รู้ตัวว่าตนเองและภรรยามีอายุมากแล้วจึงมีความแคลงใจ และถามทูตสวรรค์นั้นว่าจะทราบได้อย่างไรว่าสิ่งที่มาบอกจะเป็นความจริง ซึ่งทูตสวรรค์ก็เปิดเผยตนเองว่าเป็นกาเบรียลผู้ที่พระเจ้าส่งมาเพื่อประกาศข่าวนี้ และลงโทษเศคาริยาห์ให้พูดไม่ได้ไปจนถึงวันที่เหตุการณ์เกิดขึ้นเพราะแสดงความเคลือบแคลงในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉะนั้นเมื่อเดินไปยังกลุ่มผู้ที่มาทำพิธีสักการะที่คอยอยู่ เศคาริยาห์ก็ไม่สามารถประกาศให้พรตามประเพณีได้ (ลูกา 1:18-22)

เมื่อเศคาริยาห์กลับมาถึงบ้าน เอลีซาเบธก็มีครรภ์ตามที่ทูตสวรรค์ประกาศ ระหว่างที่มีครรภ์ทูตสวรรค์กาเบรียลก็มาปรากฏตัวต่อมารีย์ลูกพี่ลูกน้องของเอลีซาเบธและประกาศว่าจะมีครรภ์และมีลูกชายเป็นพระเยซูแม้ว่าขณะนั้นแมรีจะยังเป็นพรหมจารีอยู่ มารีย์จึงเดินทางมาเยี่ยมเอลีซาเบธเพื่อจะบอกข่าวที่ได้รับและพบว่าเอลีซาเบธเองก็กำลังตั้งครรภ์ (ลูกา 1:23-45)

แปดวันหลังจากที่เอลีซาเบธให้กำเนิด เมื่อถึงเวลาที่จะต้องทำพิธีสุหนัตตามประเพณี ทางครอบครัวก็หวังที่จะตั้งชื่อเด็กเกิดใหม่ตามชื่อพ่อ แต่เอลีซาเบธยืนยันว่าจะต้องตั้งชื่อว่ายอห์น ครอบครัวจึงหันไปถามเศคาริยาห์ ทันที่ที่เศคาริยาห์เขียนบนแผ่นขี้ผึ้งว่าเด็กคนนี้ชื่อยอห์น อาการไบ้ก็หายไปทันทีและร้องเพลงสรรเสริญคำพยากรณ์ของพระเจ้าที่เรียกว่า “เพลงสดุดีเศคาริยาห์” (Benedictus) (ลูกา 1:57-79) ลูกชายเติบโตขึ้นมาเป็นผู้มีพลังใจที่มุ่งมั่นและใช้ขีวิตเร่ร่อนอยู่กลางทะเลทรายแห่งยูเดียจนกระทั่งทำหน้าที่สั่งสอนศาสนาซึ่งทำให้ได้รับการขนานนามว่า “ยอห์นผู้ให้บัพติศมา” (ลูกา 1:80, ลูกา 3:2-3, มัทธิว 3:1)
รัฐผู้คัดเลือกโคโลญ

รัฐผู้คัดเลือกโคโลญ (, ) เป็นราชรัฐอัครมุขนายกในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่รุ่งเรืองมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19

รัฐโคโลญประกอบด้วยมุขมณฑลโรมันคาทอลิกโคโลญ () ที่ปกครองโดยอาร์ชบิชอปผู้มีตำแหน่งเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก (prince-elector) ในจักรวรรดิ เมืองหลวงของรัฐคือโคโลญ (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1288) และต่อมาบ็อน รัฐมาถูกยุบในปี ค.ศ. 1803 ระหว่างการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี
ยูซุฟ อัลเกาะเราะฎอวี

ยูซุฟ อับดุลลอฮ์ อัลเกาะเราะฎอวี (; ) เป็นปราชญ์ด้านศาสนาอิสลาม เกิดที่จังหวัดฆ็อรบียะ ประเทศอียิปต์ สามารถท่องจำอัลกุรอานก่อนอายุ 10 ขวบ เข้ารับการศึกษาจากมัธยมอัลอัซฮัร และปี 1953 ศึกษาต่อจากมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร คณะศาสนศาสตร์ ปี 1954 เรียนต่อคณะอักษรศาสตร์ และได้รับประกาศนียบัตรระดับอนุปริญญาด้านอักษรศาสตร์และวรรณคดี ได้รับปริญญาโทด้านการศึกษากุรอานและวจนะของศาสดามุฮัมมัด ได้ปริญญาเอกในคณะเดียวกันด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ในวิทยานิพนธ์เรื่อง "ผลดีในการจ่ายภาษีของมุสลิมต่อการแก้ปัญหาสังคม"

บิดาของเขาเสียชีวิตขณะเขามีอายุเพียงสองขวบ อาของเขาจึงรับภาระเลี้ยงดู เขาถูกจำคุกหลายครั้งเนื่องการเข้าร่วมกับ "อิควานมุสลิมีน" ถูกจับกุมครั้งแรกปี 1949 ในสมัยการปกครองแบบกษัตริย์ และอีกสามครั้งในสมัยประธานาธิบดีญะมาล อับดุนนาศิร คือปี 1954, 1961 และ 1963 หลังจากนั้นเขาเดินทางไปประเทศกาตาร์ และได้รับตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนมัธยมสอนศาสนา ต่อมาจึงได้รับสัญชาติกาตาร์ ปี 1977 เขาจึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นคณบดีแห่งมหาวิทยาลัยกาตาร์ เขายังเป็นอาจารย์ของศูนย์วิจัยศึกษาชีวประวัติและจริยวัตรแห่งศาสดามุฮัมมัด จนถึงปัจจุบัน

ด้านครอบครัว ท่านมีภรรยาสองคน ภรรยาคนแรก อิสอาด เป็นชาวอียิปต์ มีบุตรด้วยกัน 7 คน (ชาย 3 หญิง 4) ภรรยาคนที่สอง อัสมา ชาวแอลจีเรีย เป็นผู้ผลิตรายการแห่งสำนักข่าวอัลญะซีเราะฮ์
ดัชชีสติเรีย

ดัชชีสติเรีย (; ; ; ) เป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของออสเตรียและทางเหนืของสโลวีเนียปัจจุบัน ดัชชีสติเรียเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จนกระทั่งถูกยุบในปี ค.ศ. 1806 หลังจากนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีจนกระทั่งมาถูกยุบในปี ค.ศ. 1918 อาณาจักรก่อตั้งโดยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือเฟรเดอริกบาร์บารอซซาในปี ค.ศ. 1180 เมื่อทรงเลื่อนฐานะของออตโตคาร์ที่ 4 แห่งอาณาจักรมาร์ชแห่งสไตเรียขึ้นเป็นดัชชีหลังจากการพ่ายแพ้ของเฮนรีเดอะไลออนเมื่อต้นปีนั้น ออตโตคาร์เป็นดยุกคนแรกและคนสุดท้ายของตระกูลออตโตคาร์ที่ปกครองสติเรีย

เมื่อออทโทคาร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1192 อาณาจักรก็ตกไปเป็นของตระกูลบาเบนแบร์กประมุขของออสเตรียตามข้อตกลงในข้อตกลงจอร์เจนเบิร์ก (Georgenberg Pact) หลังจากตระกูลบาเบนแบร์กสิ้นสุดลงอาณาจักรก็ตกไปเป็นของราชอาณาจักรฮังการี (ค.ศ. 1254–ค.ศ. 1260) พระเจ้าออตโตคาร์ที่ 2 แห่งโบฮีเมีย (ค.ศ. 1260–ค.ศ. 1276) และราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ผู้ส่งดยุกจากราชวงศ์ไปปกครองระหว่าง ค.ศ. 1379 จนถึงปี ค.ศ. 1439 และระหว่าง ค.ศ. 1564 จนถึงปี ค.ศ. 1619

ระหว่างการรุกรานของจักรวรรดิออตโตมันระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 17 ดินแดนสติเรียก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักและสูญเสียประชากรไปเป็นจำนวนมาก กองทัพตุรกียกทัพเข้าไปรุกรานสติเรียด้วยกันทั้งสิ้นเกือบยี่สิบครั้ง แต่ละครั้งก็ทำลายและปล้นสดมโบสถ์ อาราม เมือง และหมู่บ้าน ประชาชนถ้าไม่ถูกสังหารก็ถูกจับตัวไปเป็นทาส

เมื่อจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีล่มสลายลงหลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง รัฐเยอรมันออสเตรียที่เหลืออยู่ก็อ้างตัวเป็นเจ้าของดินแดนซิสไลท์ทาเนีย (Cisleithania) ทั้งหมด ตามสนธิสัญญาแซงต์แชร์แมงอองเลย์ ออสเตรีย-ฮังการีก็ถูกแบ่งตามแนวเชื้อชาติอย่างกว้างๆ สไตเรียเกือบทั้งหมด (สไตเรียเหนือ ยังคงมีดยุกปกครองโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่กราซ) กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐออสเตรียที่หนึ่ง (First Austrian Republic) และหนึ่งในสามทางตอนใต้ (สติเรียใต้ที่มีมาริบอร์เป็นเมืองหลวง) ตกไปเป็นของรัฐสโลวีน, โครแอท และเซิร์บ ที่ต่อมากลายเป็นส่วนหนึ่งของสโลวีเนียปัจจุบัน
อาณาจักรชายแดน

บริเวณชายแดน หรือ อาณาจักรชายแดน หรือ อาณาจักรมาร์ช () คือบริเวณชายแดนที่คล้ายคลึงกับพรมแดนเช่นภูมิภาคชายแดนเวลส์ (Welsh Marches) ซึ่งเป็นบริเวณระหว่างอังกฤษและเวลส์ หรือ ภูมิภาคชายแดนฮิสปาเนีย (Marca Hispanica) ที่ชาร์เลอมาญทรงกำหนดขึ้นในปี ค.ศ. 795 ที่เป็นบริเวณที่แยกระหว่างจักรวรรดิกาหลิบอุมัยยะฮ์แห่งอัล-อันดะลุส (Al-Andalus) และจักรวรรดิแฟรงค์

“บริเวณชายแดน” ต่างจากฉนวนพรมแดน (buffer zone) ตรงที่อาจจะเป็นบริเวณที่มีรัฐปกครองแทนที่จะเป็นเพียงบริเวณเขตปลอดทหาร (Demilitarized zone) และจะเป็นบริเวณที่มีการสร้างเสริมการป้องกันอย่างแข็งแรงในการต่อต้านประเทศเพื่อนบ้าน แม้ว่าบริเวณชายแดนมักจะเป็นอาณาบริเวณเดียวกันหรือคล้ายคลึงกับอาณาจักรเคานท์ แต่ต่างจากอาณาจักรเคานท์ตรงที่เป็นบริเวณที่มีความสำคัญทางที่ตั้งในบริเวณพรมแดนของอาณาจักร อาณาจักรชายแดนปกครองโดยมาร์ควิส หรือขุนนางที่มีตำแหน่งเท่าเทียมกัน ส่วนอาณาจักรเคานท์มีเคานท์เป็นผู้ปกครอง
พระเจ้าอันจัง

พระเจ้าอันจังแห่งโคกูรยอ (; ) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 22 แห่งอาณาจักรโกคูรยอหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 519–ค.ศ. 531

พระเจ้าอันจาง มีพระนามเดิมว่า "โค ฮึง-อัน" ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏเป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้ามุนจามย็อง ทรงได้รับการสถาปนาเป็นองค์รัชทายาทเมื่อปี ค.ศ. 498 อันเป็นปีที่ 7 ในรัชกาลของพระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระราชบิดาเมื่อปี ค.ศ. 519 ตลอด 12 ปีในรัชกาลทรงปิดความสัมพันธ์กับทางราชวงศ์ของจีนและทรงทำสงครามกับอาณาจักรทางใต้อย่างแพ็กเจและซิลลาโดยทรงยกทัพไปตีแพคเจในปี ค.ศ. 523 และ ค.ศ. 529

พระเจ้าอันจังทรงครองราชย์ได้ 12 ปีสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 531 สิทธิ์ในการสืบราชสมบัติจึงตกมาอยู่ที่ "องค์ชายโค โบย็อน" พระราชอนุชา ซึ่งต่อมาคือ พระเจ้าอันว็อน
พระเจ้าอันว็อน

พระเจ้าอันว็อนแห่งโคกูรยอ (; ) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 23 แห่ง อาณาจักรโคกูรยอหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 531 – ค.ศ. 545

พระเจ้าอันว็อน มีพระนามเดิมว่า "องค์ชายโค โบ-ย็อน" ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏเป็นพระราชโอรสอีกองค์ในพระเจ้ามุนจามย็อง และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าอันจัง เสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระบรมเชษฐาธิราชเมื่อปี ค.ศ. 531 ในรัชสมัยของพระองค์ถือว่าอาณาจักรโคกูรยอ ที่เคยยิ่งใหญ่กลับอ่อนแอลงอย่างมากเนื่องจากแพ็กเจและซิลลาได้รวมตัวกันเป็นพันธมิตรมาตีโคกูรยอและเกิดภัยทางธรรมชาติขึ้นส่วนทางด้านองค์รัชทายาท 3 ปีแรกแห่งการครองราชย์พระมเหสีองค์แรกยังไม่มีพระราชโอรสให้พระองค์พอถึงปี ค.ศ. 534 จึงทรงสถาปนา "องค์ชายโค พย็องซ็อง" พระราชโอรสองค์โตที่ประสูติแต่พระมเหสีองค์ที่ 2 ขึ้นเป็นองค์รัชทายาท

พระเจ้าอันว็อน ทรงครองราชย์ได้ 14 ปีสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 545 "องค์ชายโค พย็องซ็อง" องค์รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์แทน
ทรงพระนามว่า พระเจ้ายังว็อน
เจ้าชายนโปเลียน พระราชกุมารแห่งฝรั่งเศส

เจ้าชายนโปเลียน พระราชกุมาร () หรือ นโปเลียนที่ 4 เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวในจักรพรรดินโปเลียนที่ 3กับจักรพรรดินียูเจนีแห่งมอนติโจ หลังจากพระราชบิดาถูกถอดจากราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1870 ก็ได้พาพระราชวงศ์โบนาปาร์ตลี้ภัยไปประทับอยู่ในอังกฤษโดยอยู่ภายใต้พระบรมราชินูปถัมภ์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และตัวพระองค์เข้ารับราชการทหารในกองทัพอังกฤษ ภายหลังจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 สวรรคตในปี ค.ศ. 1873 พระองค์ก็เป็นผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส

พระองค์พระราชสมภพเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1856 โดยมีพระยศว่า เจ้าชายนโปเลียน พระราชกุมาร แต่หลังระบอบกษัตริย์ลูกล้มล้างใน ค.ศ. 1870 พระยศของพระองค์จึงเหลือแค่ หลุยส์-นโปเลียน พระราชกุมาร แต่พวกโบนาปาร์ตนิยมมักจะเรียกพระองค์ว่า นโปเลียนที่ 4 พระองค์เคยเสด็จพระราชดำเนินเยือนสยามประเทศเป็นการส่วนพระองค์ใน ค.ศ. 1873

แม้ หลุยส์-นโปเลียน พระราชกุมาร จะทรงรับราชการทหารอยู่ในกองทัพอังกฤษแต่พระนางเจ้าวิกตอเรียไม่ทรงอนุญาตให้เข้าร่วมปฏิบัติการสู้รบใดๆ ถึงกระนั้น เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1879 ขณะพระองค์เข้าเวรอยู่ในค่ายทหาร ณ ราชอาณาจักรซูลู (แอฟริกาใต้ในปัจจุบัน) ทันใดนั้นก็ต้องเผชิญหน้ากับหน่วยสอดแนมของซูลูโดยบังเอิญ หลุยส์-นโปเลียนหนีไม่ทันจึงเข้าต่อสู้และเสด็จสวรรคตในวัยเพียง 23 พรรษา เนื่องจากพระองค์ยังไม่ได้อภิเษกสมรสและไม่มีรัชทายาท ทำให้ราชวงศ์โบนาบาร์ตสายหลุยส์ โบนาปาร์ต ต้องสิ้นสุดที่พระองค์ และสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสตกไปอยู่กับสายเจโรม โบนาปาร์ต พระอนุชาองค์สุดท้องของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ขึ้นอ้างสิทธิ์แทน
สาธารณรัฐเจนัว

สาธารณรัฐอันสงบสุขเป็นที่สุดแห่งเจนัว หรือ สาธารณรัฐเจนัว (, , ลิกูเรียน: Repúbrica de Zêna) เป็นรัฐอิสระที่ตั้งอยู่ที่ลิกูเรียทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของฝั่งทะเลอิตาลี ที่รุ่งเรืองตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 มาจนถึง ค.ศ. 1797 เมื่อถูกรุกรานโดยกองทัพฝรั่งเศส ภายใต้การนำของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 สาธารณรัฐเจนัวมาแทนที่ด้วยสาธารณรัฐลิกูเรียนที่รุ่งเรืองมาจนถึง ค.ศ. 1805 ก่อนที่จะถูกผนวกโดยจักรวรรดิฝรั่งเศส แม้ว่าสาธารณรัฐจะได้รับการฟื้นฟูในปี ค.ศ. 1814 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียนแต่ก็เป็นเพียงระยะเวลาอันสั้น ในที่สุดสาธารณรัฐเจนัวก็ถูกผนวกเข้ากับราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย
ดัชชีนอร์ม็องดี

ดัชชีนอร์ม็องดี () มีที่มามาจากการรุกรานของชนหลายชาติที่รวมทั้งชนเดนส์, ไฮเบอร์โน-นอร์ส, ไวกิงจากออร์กนีย์ และแองโกล-เดนส์ ("จากบริเวณเดนลอว์") ในฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ประมุขที่อาจจะเป็นอาณาจักรเคานต์ก่อตั้งขึ้นโดยสนธิสัญญาแซ็ง-แกลร์-ซูว์แร็ปต์ ในปี ค.ศ. 911 เมื่อพระเจ้าชาร์ล (Charles the Simple) ทรงยอมพระราชทานตำแหน่งให้แก่รอลโลผู้นำของไวกิงที่รู้จักกันในชื่อว่า “นอร์สเม็น” (Northmen) (หรือในภาษาละตินว่า “Normanni”)

เดิมดัชชีนอร์ม็องดีครอบคลุมบริเวณนอยส์เตรีย (Neustria) และบางส่วนของดินแดนบริตานีทางฝั่งทะเลทางตอนเหนือ และส่วนในของฝรั่งเศส ที่ในปัจจุบันแบ่งเป็นแผ่นดินฝรั่งเศสและหมู่เกาะแชนเนลที่ขึ้นกับสหราชอาณาจักร สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรทรงเป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดีองค์ปัจจุบัน

เมื่อชนนอร์สมาตั้งถิ่นฐานในนอร์ม็องดี ก็ยอมรับภาษาแกลโล-โรมานซ์ของผู้ตั้งถิ่นฐานอยู่แต่เดิม — เช่นเดียวกับการที่ผู้ปกครองนอร์มันในอังกฤษมายอมรับภาษาของผู้ที่ถูกปกครอง ในนอร์ม็องดีภาษาวิวัฒนาการมาเป็นภาษานอร์มัน ในอังกฤษวิวัฒนาการเป็นภาษาแองโกล-นอร์มัน และวรรณกรรมของดัชชีนอร์ม็องดีและอังกฤษในอาณาบริเวณการปกครองของนอร์มันเรียกกันว่าวรรณกรรมแองโกล-นอร์มัน.
ยูโรแดนซ์

ยูโรแดนซ์ () เป็นแนวเพลงในลักษณะคลับ/แดนซ์ ของชาวยุโรปในช่วงทศวรรษ 1980 และ 1990 ยูโรแดนซ์ได้รับอิทธิพลจากเพลงแนวดิสโก้ ไฮ-เอ็นอาร์จี ดนตรีเฮาส์ และ ฮิบฮอบ อีกทั้งยังประกอบการบันทึกเสียงด้วยเครื่องสังเคราะห์เสียงและดรัมแมชชีน ในส่วนภาคการผลิตโปรดิวเซอร์จะรับผิดชอบด้านการผลิตมากกว่าตัวนักร้อง และเช่นเดียวกับแนวเพลงใกล้เคียงอย่างยูโรป็อป คือมักมีความเรียบง่าย เบาบางและติดหู กับเนื้อเพลงที่เบา ๆ ร้องซ้ำ ๆ ที่ผู้ฟังไม่จำเป็นต้องมาตีความมากนักสำหรับผู้พูดภาษาอื่น

ยูโรแดนซ์กลายเป็นกระแสนิยมหลักในสหราชอาณาจักรและยุโรปตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 90 แต่ความโด่งดังในที่อื่นมีในจำกัด จนกระทั่งทศวรรษที่ 90 ยูโรแดนซ์ได้เป็นที่รู้จักในกลุ่มเล็กๆ ทั่วทุกมุมโลก ส่วนมากจะถูกปฏิเสธจากดนตรีกระแสหลัก ในช่วงปลายยุคทศวรรษที่ 90 ดนตรียูโรแดนซ์ได้แตกแยกแขนง ไปหลากหลายทิศทาง เช่นเพลงแนว บับเบิลกัมแดนซ์, ยุโรแทรนซ์ และ อิตาโอแดนซ์ เป็นต้น

และยูโรแดนซ์ยุคใหม่ได้พัฒนาไปอีกขึ้น โดยเพลงแนว แทรนซ์และยูโรแทรนซ์ได้รับความนิยมเหมือนตอนที่ได้ยูโรแดนซ์รับความนิยมในช่วงแรก
ผีตุ๋มติ๋ม

ผีตุ๋มติ๋ม เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลกเป็นผลงานกำกับโดย สุกิจ นรินทร์ โดยเข้าฉายเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ภาพยนตร์ทำรายได้ 1.75 ล้านบาท

แท้จริงแล้วชื่อเดิมของผีตุ๋มติ๋มคือผีกระเทยและภาพยนตร์เรื่องนี้เคยถูกกำหนดฉายในปี พ.ศ. 2546 แต่กลับไม่ได้ฉายเนื่องจากผลงานกำกับเรื่องแรกของสุกิจ นรินทร์คือเรื่องผู้หญิง 5 บาป ซึ่งในขณะนั้นกลับไม่ประสบความสำเร็จและสมัยนั้นสุกิจอยู่ในสังกัดสหมงคลฟิล์มจึงไม่ได้ฉายตั้งแต่ 6 ปี

ถนอม ผู้รักษาประตูทีมชาติไทยชุดคัดเลือกไปบอลโลกสุดหล่อที่จู่ๆก็เกิดตายระหว่างคัดเลือกบอลโลกกับซาอุดิอาระเบียเพราะหัวไปกระแทกกับเสาตายทางนรกภูมิได้รักษาร่างของถนอมเอาไว้แต่ เสงี่ยม หรือ ลูซี่ กะเทยไฮโซดันฆ่าตัวตายเสียก่อนทางนรกภูมิจึงให้วิญญาณ ของเสงี่ยมไปอาศัยร่างของถนอมเพราะร่างของเสงี่ยมได้ถูกเผาไปแล้วพร้อมกับให้ ยมทูตดุ๋งดิ๋ง คอยมากำกับวิญญาณของเสงี่ยมเพื่อไม่ให้วิญญาณของเสงี่ยมทำอะไรกับร่างของถนอม แต่แล้วก็ดันมีนักข่าวจอมแส่อย่าง มิ่งขวัญ เข้ามายุ่งและมี ลดา แฟนสาวของถนอมเข้ามาร่วมด้วยและภารกิจสำคัญของเสงี่ยมคือการมุ่งทำความดี 5 อย่างเพื่อมิให้ร่างกายของถนอมเน่าเปื่อยและการพาทีมชาติไทยเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลกให้ได้แล้วเรื่องราวเฮฮาของผีกะเทยกับร่างนักบอลหนุ่มจะจบลงอย่างไร
รายชื่อศิลปินแนวยูโรแดนซ์

หน้านี้เป็นหน้ารวมรวบ รายชื่อศิลปินแนวยูโรแดนซ์แนวเพลงประเภทหนึ่งของดนตรีแด๊นส์

กลุ่มดนตรียูโรแดนซ์แบ่งตามสัญชาติ

Major groupsMinor groups/singers (Teenage Dance)
มุฮัมมัด บินอับดิลวะฮาบ

มุฮัมมัด บินอับดิลวะฮาบ () มีชีวิตอยู่ในระหว่างปี ฮ.ศ.1115-1206 (พ.ศ. 2246-พ.ศ. 2335) เกิดที่เมือง อัลอุยัยนะหฺ ไม่ไกลจากนครริยาด เมืองหลวงของประเทศซาอุดิอาระเบียในปัจจุบัน ครอบครัวของเขาเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวผู้รู้ศาสนา ปู่ของเขา คือ สุลัยมาน อิบนุ อะลี อิบนุ มัชร็อฟ เป็นหนึ่งในจำนวนปราชญ์มุสลิมที่มีชื่อเสียงที่สุดในสมัยนั้นและเป็นผู้ที่เหล่านักแสวงหาความรู้มากมายเลื่อมใสและเป็นสานุศิษย์ บิดาของเขา คือ อับดุลวะฮาบ อิบนุ สุลัยมาน) และน้าชายของเขา อิบรอฮีม อิบนุ สุลัยมาน รวมทั้งลูกผู้พี่คือ อับดุรเราะหฺมาน อิบนุ อิบรอฮีม และพี่ชายของเขาเองคือ สุลัยมาน อิบนุ อับดุลวะฮาบ ล้วนถือได้ว่าเป็นอุละมาอ์(นักปราชญ์มุสลิม)ซึ่งเป็นที่รู้จักของผู้คนในสมัยนั้น

ตั้งแต่ยังเยาว์วัย มุฮัมมัด บินอับดิลวะฮาบ เป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดและมีความจำที่ดีเยี่ยม สามารถท่องจำอัลกุรอานได้หมดตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสิบขวบ เขาเริ่มเรียนกับบิดาของเขาโดยได้ศึกษาหนังสืออิสลามต่าง ๆ มากมายตั้งแต่อายุยังน้อย เมื่ออายุได้ยี่สิบปีเขาได้ออกเดินทางไปศึกษากับผู้รู้ท่านอื่น ๆ อีกหลายท่าน โดยเริ่มต้นด้วยการเดินทางไปทำฮัจญ์ที่นครมักกะหฺ แล้วเดินทางไปยังนครมะดีนะหฺ และตั้งหลักมุ่งมั่นหาความรู้ที่นั่นเป็นเวลานานหลายปี
ในบรรดาผู้เป็นครูของท่านที่มะดีนะหฺ อาทิ อับดุลลอฮฺ อิบนุ อิบรอฮีม อิบนุ ซัยฟฺ ผู้เป็นครูที่ใกล้ชิดท่านมากที่สุด ท่านยังได้เป็นศิษย์ของ มุฮัมมัด ฮะยาต อัสสินดีย์ นักปราชญ์ด้านฮะดีษ (ความรู้ว่าด้วยวจนะแห่งท่านศาสนทูต) ที่มีชื่อเสียงในมะดีนะหฺ
จากมะดีนะหฺ เขาได้เดินทางต่อไปยังเมือง อัลบัศเราะหฺ (เมืองบัศรา ในประเทศอิรักปัจจุบัน) และได้เรียนเป็นศิษย์ของ มุฮัมมัด อัลมัจญ์มูอีย์ ผู้ซึ่งประสาทความรู้ด้านฮะดีษและภาษาให้กับเขา เขาเป็นที่รู้จักในนามเชค อัลนัจญ์ดีย์ (เชคแห่งแคว้นนะญัด)

เชค อัลนัจญ์ดีย์ ชอบและชื่นชมงานเขียนของ อิบนุตัยมียะหฺเป็นอย่างยิ่ง จึงเริ่มฟื้นฟูคำสั่งสอนของ อิบนุตัยมียะหฺ ภายหลังได้เขียนใบปลิวและหนังสือแจกจ่ายให้แก่ชาวบ้านในชนบท เพื่อเผยแพร่ทัศนะคติของตน ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะเน้นเรื่องการตั้งภาคี โดยเห็นว่าการเยี่ยมเยียนสุสานและการขอพรต่ออัลลอหฺ ณ ที่สุสานเป็นการตั้งภาคีต่ออัลลอหฺ เป็นการกระทำที่ผิดต่อหลักศาสนาอิสลามอย่างใหญ่หลวง

ชาวบ้านดัรอียะหฺ รวมทั้งผู้นำที่มีชื่อว่า มุฮัมมัด บินสะอูด (2268-2308) จากเผ่าอุนัยซะหฺ ซึ่งเป็นเผ่าเล็กและไร้อำนาจในอารเบีย ได้ศรัทธาต่อเชคอัลนัจดีย์ และเห็นผลประโยชน์ของลัทธิที่ก่อตั้งโดยบุตรอับดุลวะฮาบนี้ ทั้งสองจึงร่วมกันตั้งขบวนการเผยแพร่ลัทธิ ที่รู้จักกันในเวลาต่อมาว่า วะฮาบีย์ โดยบุตรอับดุลวะฮาบตั้งตนเป็น กอฎี (ผู้พิพากษา) ให้ สะอูด เป็น ฮากิม หรืออิมาม (ผู้ปกครอง) และได้ทำสัญญาว่า ตำแหน่งทั้งสองนี้จะสืบทอดโดยทายาทของสองตระกูลนี้เท่านั้นตลอดไป

ฝ่ายอับดุลวะฮาบ แห่งเผ่าตะมีม ผู้เป็นบิดาของเชค อัลนัจญ์ดีย์ นั้นเป็นผู้รู้แห่งนครมะดีนะหฺ และสุลัยมานพี่ชายของเขา รวมทั้งเหล่านักปราชญ์ในเมืองมะดีนะหฺก็ได้ประกาศต่อต้านลัทธิของ เชค อัลนัจญ์ดี เพราะขัดแย้งกับคำสั่งสอนของอิสลามหลายประการ เมื่อได้รับการต่อต้านจากหลายฝ่าย เชค อัลนัจญ์ดี ก็ได้ตกลงกับ มุฮัมมัด บุตรสะอูด ในปี ฮ.ศ. 1143 (พ.ศ. 2273) ว่า ผู้ใดที่ไม่ยอมรับลัทธิวะฮาบีย์ เขาก็ไม่ใช่มุสลิมที่แท้จริง เขาเป็นผู้ตั้งภาคี ควรแก่ฆ่าทิ้ง หรือทำสงครามปล้นเอาทรัพย์สินของเขาได้ 7 ปีต่อมา เขาทั้งสองก็ได้ปฏิบัติตามข้อตกลงนั้น จัดทัพออกทำศึกสงครามปล้นสะดมหมู่บ้าน ตำบล และเมือง ที่ไม่ยอมรับลัทธิวะฮาบีย์ ผู้คนที่เข้าลัทธิวะฮาบีย์เรียกกันว่า อัลอิควาน (ภราดร) ปี 2337 และ 2339 พวกวะฮาบีย์โจมตีเริ่มโจมตีคูเวตหลายครั้ง เพื่อยึดเมืองให้ขึ้นกับตระกูลสะอูด
จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 11 พาลาโอโลกอส

จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 11 พาลาโอโลกอส (, 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1405-29 พฤษภาคม ค.ศ. 1453) เป็นจักรพรรดิโรมันองค์สุดท้าย ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1449-ค.ศ. 1453
เป๋าตุง

เป๋าตุง เป็นรายการเกมโชว์สำหรับประชาชนโดยเป็นรายการของบริษัท ลักษ์ 666 จำกัดโดยออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา 15.30 น. ทางสถานีโทรทัศน์ไอทีวี และได้กลับมาฉายอีกครั้งทางช่อง สาระแน แชนแนล โดยสโลแกนของรายการคือ แก่นความคิด คือ เผลอแล้วรวย เผลอสิเผลอ ใครๆ ก็อยากเป๋าตุง เผลอสิเผลอ

ในช่วงแรกในการหาผู้เข้าแข่งขันโดยการหาผู้เข้าแข่งขันจะมี 2 ประเภทคือ

ทั้งนี้เมื่อหาผู้เข้าแข่งขันทั้ง 2 แล้วจะให้เลือกแผ่นป้ายโดยให้ผู้เข้าแข่งขันเลือกแผ่นป้ายโดยแผ่นป้ายซึ่งแผ่นป้ายจะมีเงินรางวัลต่างๆโดยผู้เข้าแข่งขันเลือกแผ่นป้ายโดยเปิดป้ายเงินรางวัลตามแผ่นป้ายทีเลือก

โดยในการเล่นเกมนั้นผู้เข้าแข่งขันทั้งสองเข้าไปในห้องที่ทางรายการจัดไว้เป็นเรื่องราวโดยให้ผู้เข้าแข่งขันเล่นตามบทบาทสมมุติขึ้นมาซึ่งในแต่ละห้องนั้นจะเป็นห้องที่เหมือนกันโดยก่อนที่จะเล่นเกมพิธีกรได้ตั้งโจทย์ทั้ง 5 ซึ่งโจทย์นั้นจะเป็นเงินรางวัลโจทย์ละ 10,000-50,000 บาท และโจทย์ทางลัดซึ่งโจทย์ทางลัดจะเป็นแจ็กพอตโดยรางวัลแจ็กพอตคือคอนโดซึ่งโจทย์ทั้ง 6 นั้นพิธีกรบอกให้ผู้ชมในห้องส่งและทางโทรทัศน์ แต่ว่าผู้เข้าแข่งขันเล่นไม่ตรงโจทย์ที่กำหนดจะได้รับเงินรางวัล 20 บาท ทั้งนี้ผู้เข้าแข่งขันเข้าไปในห้องโดยมีเวลาให้เล่นถึง 5 นาทีซึ่งในห้องที่ผู้เข้าแข่งขันที่เล่นตามบทบาทนั้นจะมีทีมงานไปอยู่ในห้องด้วยซึ่งทีมงานนั้นทำหน้าที่ใบ้ในการทำโจทย์ที่มีเงินรางวัลแต่ถ้าผู้เข้าแข่งขันทำโจทย์ทางลัดนั้นจะมีเสียงสัญญาณซึ่งให้หยุดเกมลงและได้แจ็กพอตรางวัลพิเศษแต่ถ้าหมดเวลาพิธีกรจะเฉลยโจทย์ที่ผู้เข้าแข่งขันไม่ได้ทำและผู้เข้าแข่งขันจะได้เงินรางวัลตามที่เล่นบทบาทได้
เดส์/กรีน

"เดส์/กรีน" () หรือ "กรีน/เดส์" () เป็นซิงเกิลลำดับที่ 45 ของอายูมิ ฮามาซากิ ออกจำหน่ายในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2551 มี 4 รูปแบบอันได้แก่ ซีดี ,ซีดี และดีวีดี 2 รูปแบบ ในดีวีดีบรรจุเบื้องหลังมิวสิกวิดีโอที่แตกต่างกันเหมือนกับซิงเกิล "บลูเบิร์ด"

มิวสิกวิดีโอเพลง "กรีน" ถ่ายทำที่เมืองเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน

เพลง "เดส์" เป็นเพลงประกอบโฆษณาของ MUSICO และเพลง "กรีน" เป็นเพลงประกอบโฆษณากล้องดิจิตอลลูมิกซ์ของพานาโซนิค