seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เอเชียไทมส์ออนไลน์

เอเชียไทมส์ออนไลน์ (ย่อว่า ATol, chines. 亞洲時報在線) คือหนังสือพิมพ์ออนไลน์ ที่ใช้ทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษ และมีฐานอยู่ที่ประเทศฮ่องกงและประเทศไทย มีเนื้อหาครอบคลุม  การเมือง เศรษฐศาสตร์ และธุรกิจ "จากมุมมองของชาวเอเชีย"  เอเชียไทมส์ออนไลน์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1999 และเป็นตัวแทนของ"" ซึ่งก่อตั้งโดยสนธิ ลิ้มทองกุลและปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1997 เอเชียไทมส์ออนไลน์ได้อยู่ภายใต้สิทธิการครอบครองและการบริหารชุดใหม่เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2015 และยังถูกเรียกว่า "เอเชียไทมส์" หรือ "เอที (AT)" โดยตอนนี้ได้นำคำว่าออนไลน์ออกจากชื่อ

ผู้จัดพิมพ์ใหม่คือ เอเชียไทมส์โฮลดิงส์ จำกัด ก่อตั้งและจดทะเบียนในประเทศฮ่องกง รายได้บางส่วนมาจากการโฆษณา และจากการจำหน่ายต้นฉบับข่าวต่อสู่สำนักพิมพ์ และสำนักข่าวอื่น เว็ปไซต์ให้ข่าวสารและคำวิจารณ์ ซึ่งครอบคลุมประเด็นในเอเชียทั้งหมด รวมไปถึงประเด็นของโลกที่เกี่ยวเนื่องกัน โดยนักข่าวและนักวิเคราะห์

เอเชียไทมส์ออนไลน์ถูกก่อตั้งเมื่อต้นปี ค.ศ. 1999 เพื่อสืบต่อทางด้าน "นโยบายทางการตีพิมพ์ และทัศนะทางบรรณาธิการ" สำหรับหนังสือพิมพ์รายวันที่เอเชียไทมส์บนฐานของประเทศฮ่องกงและเมืองกรุงเทพ ครอบครองโดยเจ้าพ่อสื่อของประเทศไทย และหัวหน้าของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยอย่างสนธิ ลิ้มทองกุล หนังสือพิมพ์ได้ปิดตัวลงในกลางปี ค.ศ. 1997 ไม่นานหลังการตกลงของค่าเงินบาทได้ก่อให้เกิดวิกฤติทางการเงินในทวีปเอเชีย [1]

เอเชียไทมส์ (atimes.com) มีคนอ่านเฉลี่ย 90,000 คนต่อวัน และยังเป็นหนึ่งในเว็ปไซต์ข่าวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในทวีปเอเชีย "เดอะนิวยอร์กไทมส์ "ได้บรรยายเกี่ยวกับเอเชียไทมส์ออนไลน์ว่าเป็น "หนึ่งในสำนักพิมพ์ในพื้นที่ซึ่งสะดุดตาที่สุด" ครอบคลุมทวีปเอเชีย" "
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศอิสราเอล

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอิสราเอลทั้งสิ้น 9 แหล่ง

ประเทศอิสราเอลมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 18 แห่ง
เซ็มเบ

เซ็มเบ (煎餅) คือ แบบนึง ที่มีหลายรูปทรง ขนาด และรสชาติ โดยปกติแล้วจะเป็นรสเค็ม แต่รสหวานก็มีให้เห็น ส่วนใหญ่แล้วเซ็มเบจะรับประทานคู่กับชาเขียว เป็นขนมและจัดให้แขกที่มาเยี่ยมเยียนที่บ้าน

ปกติแล้วเซ็มเบจะทำโดยการอบ หรือย่างถ่านแบบดั้งเดิม ระหว่างปรุงอาจมีการทาเซ็มเบด้วยซอสปรุงรส ซึ่งส่วนมากทำจากซอสถั่วเหลืองและมิริง จากนั้นอาจห่อด้วยสาหร่ายและปรุงด้วยเกลือ

ในประเทศจีน เซ็มเบ ถูกอ่านว่า เจียนปิ่ง (jiānbǐng) (煎餅) โดยมีหลายแบบเช่น ซานตงเจียนปิ่ง และเทียนจินเจียนปิ่ง อย่างไรก็ตาม เหล่านี้ถือว่าเป็นอาหารคนละอย่างกัน ในประเทศจีน เจียนปิ่งนั้นมีลักษณะคล้ายแพนเค้ก ใกล้เคียงกับโอโกโนมิยากิ ในขณะที่ของประเทศญี่ปุ่นนั้นมีความแข็ง และเป็นขนมไม่ใช่อาหารหลัก อย่างไรก็ตาม ขนมปังกรอบซึ่งคล้ายกับเซ็มเบญี่ปุ่นมีในประเทศจีนในปัจจุบัน ชื่อสมัยใหม่คือ 仙贝 (พินอิน: "xianbei") ซึ่งออกเสียงคล้ายกับเซ็มเบ

เซ็มเบหวาน (甘味煎餅) มาถึงประเทศญี่ปุ่นในช่วงราชวงศ์ถัง บันทึกการใช้ครั้งแรกอยู่ใน ค.ศ. 737 และยังมีความคล้ายกับรูปแบบของราชวงศ์ถัง โดยแรกเริ่มนั้นแพร่หลายแถบคันไซ ซึ่งรวมไปถึง เซ็มเบ "กระเบื้องหลังคา" แบบดั้งเดิม เครื่องปรุงที่ใช้ได้แก่มันฝรั่งและแป้งข้าวสาลี หรือข้าวเหนียว และยังคล้ายกับเค้กคัสเตลลา (มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับเซ็มเบในปัจจุบัน)

เซ็มเบแบบโบราณแบบนี้ยังหาได้ เช่นที่ อิกะ เมอิบุตสึ คาตายากิ (Iga meibutsu katayaki) ในเมืองอิกะ

สิ่งที่คนญี่ปุ่นเรียกว่าเซ็มเบในปัจจุบันนั้นเริ่มได้รับความนิยมในยุคเอโดะโดยร้าน Sōkajuku ที่ทำให้เซ็มเบรสซอสถั่วเหลืองเป็นที่นิยมทั่วประเทศญี่ปุ่น

เซ็มเบแบบโบราณมีหลากหลายรูปแบบ โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม เซ็มเบหวาน (มีมากกว่า 15 แบบ) ขนมข้าวเซ็มเบ (米菓煎餅) และอื่น ๆ ซึ่งรวมไปถึงเซ็มเบปลา (魚せんべい) เซ็มเบดอกบัว (蓮根煎餅) และเซ็มเบกระดูก (骨せんべい)

เซ็มเบยุคใหม่นั้นมีความสร้างสรรค์เป็นอย่างมาก และอาจมีรสกิมจิ วาซาบิ แกงกะหรี่ ไปจนถึงช็อกโกแลต

เซ็มเบคันไซ ส่วนมากใช้ข้าวเหนียว มีการปรุงแต่งเพียงเล็กน้อยและมีเนื้อที่ละเอียดอ่อน ("saku saku") เซ็มเบคันโต โดยดั้งเดิมมาจากอูรูจิไม (uruchimai) ข้าวที่ไม่เหนียว รวมไปถึงมีความกรอบ ("kari kari") และรสชาติที่กลมกล่อม

ขนมข้าวกรอบญี่ปุ่นแบบบาง (薄焼きせんべい　อูซูยากิ เซ็มเบ) ได้รับความนิยมในประเทศออสเตรเลีย และประเทศอื่น ๆ
เอพี (ไทยแลนด์)

บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน) AP (Thailand) Plc. ประกอบธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เพื่อขาย โครงการที่พัฒนาประกอบไปด้วย ทาวน์เฮ้าส์ บ้านเดี่ยว และคอนโดมิเนียม โดยโครงการส่วนมากครอบคลุมพื้นที่กรุงเทพฯ และปริมณฑล 
ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2534 โดยคุณ อนุพงษ์ อัศวโภคิน และคุณพิเชษฐ วิภวศุภกร ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ ภายใต้ชื่อ เอเชี่ยน พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ ชื่อย่อ AP และอยู่ในกลุ่มหุ้น SET100 
เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 บริษัทได้แจ้งเปลี่ยนชื่อบริษัทจากเดิม “บริษัท เอเชี่ยน พร็อพเพอร์ตี้ ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน)” เป็น “บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน)”
ในปัจจุบันมีกลุ่มบริษัทย่อยจำนวน 20 บริษัทฯ ประกอบด้วย บริษัทดำเนินธุรกิจประเภทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์, ดำเนินธุรกิจประเภทให้บริการหลังการขาย, ดำเนินธุรกิจประเภทตัวแทน, นายหน้าซื้อขายเช่าอสังหาริมทรัพย์, ดำเนินธุรกิจประเภทรับเหมาก่อสร้างให้แก่บริษัทในกลุ่ม และดำเนินธุรกิจประเภทให้บริการอื่น 
บริษัทเอพีและบริษัทในกลุ่มได้พัฒนาที่อยู่อาศัยประเภทคอนโดมิเนียมแนวรถไฟฟ้ามาแล้วทั้งหมด 60 โครงการตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง ภายใต้ชื่อแบรนด์ THE ADDRESS, RHYTHM, LIFE, ASPIRE และมีการร่วมทุนกับ Mitsubishi Estate Group ซึ่งเป็นเครือบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่มีสินทรัพย์สูงสุดในญี่ปุ่น นอกจากนี้ เอพียังได้พัฒนาโครงการบ้านทาวน์โฮม ภายใต้ชื่อแบรนด์ บ้านกลางกรุง, บ้านกลางเมือง, PLENO บ้านเดี่ยวภายใต้แบรนด์ THE PALAZZO, SOUL, MIND, THE CITY, CENTRO และโฮมออฟฟิศภายใต้แบรนด์ DISTRICT
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา

โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา "(อังกฤษ : Klongchanuan Wittaya School )" เป็นโรงเรียนขนาดเล็กเปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสหวิทยาเขตสุราษฎร์ธานี เขต3 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 (ชุมพร สุราษฎร์ธานี) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ 125 ม.3 บ้านควนสูง ตำบลคลองฉนวน อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมี นางพรทิพย์ นุกูลกิจ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถานศึกษา

โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมประจำตำบล เดิมสังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยมีผู้ใหญ่ผ้าง สำลีพันธ์ และคณะผู้ริเริ่มก่อตั้ง มีพื้นที่ตามหนังสือ สฎ 862 จำนวน 35 ไร่ โดยการบริจาคของนายจิตร ส้มเกลี้ยง, นายประสิทธิ์ ส้มเกลี้ยงและนายโสภา ไกรสิทธิ์ โดยเปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2524 ปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษา

โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาดังนี้

ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น "EN : Junior High School"
ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย "EN : Senior High School"
กาลีนา อะเลคเซเยวา

กาลีนา อะเลคซานดรอฟนา อะเลคเซเยวา (; 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 —) เป็นอดีตนักกระโดดน้ำชาวรัสเซีย เธอเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 และโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
แม่น้ำดิยาลา

แม่น้ำดิยาลา (; ; ) เป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำไทกริส มีความยาวรวม 445 กิโลเมตร (277 ไมล์) มีต้นน้ำอยู่ที่เมืองฮามาดานในเทือกเขาซากรอส ทางตะวันตกของประเทศอิหร่าน ไหลผ่านเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศอิรักและอิหร่านเป็นระยะทาง 32 กิโลเมตร (19.8 ไมล์) ก่อนจะรวมกับแม่น้ำไทกริสที่ทางใต้ของกรุงแบกแดด

แม่น้ำดิยาลาปรากฏอยู่ในบันทึก "ฮิสทอรี" ("Histories") ที่เขียนโดยเฮอรอโดทัส โดยเรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "กินเดส" (Gyndes) เขาบันทึกว่าพระเจ้าไซรัสมหาราชทรงมีพระบัญชาให้กั้นแม่น้ำสายนี้ด้วยการสร้างพนังกั้นน้ำ 360 แห่ง เพื่อเป็นการลงโทษที่ทำให้ม้าศักดิ์สิทธิ์สีขาวของพระองค์จมน้ำที่นี่ ภายหลังแม่น้ำสายนี้ไหลผ่านได้อีกครั้งหลังพนังกั้นน้ำถูกทรายทับถม ในปีที่ 693 ก่อนคริสต์ศักราช แม่น้ำดิยาลาเป็นสนามรบในยุทธการที่แม่น้ำดิยาลา (Battle of Diyala River) ระหว่างชาวอัสซีเรียกับชาวเอลาม ชาวเคิร์ดและชาวเปอร์เซียเรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "ซีร์วาน" (Sirwan) ซึ่งมีความหมายว่า "แม่น้ำที่ส่งเสียงดังกึกก้อง"

ปัจจุบัน ประเทศอิหร่านมีโครงการสร้างเขื่อนดาร์ยัน (Daryan Dam) ใกล้เมืองดาร์ยันในจังหวัดเคอร์มันชาห์ (Kermanshah Province) โดยมีจุดประสงค์เพื่อการชลประทานพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้และผลิตกระแสไฟฟ้า ส่วนประเทศอิรักใช้เขื่อนดาร์บันดิคัน (Darbandikhan Dam) ในการชลประทานและผลิตกระแสไฟฟ้าจากช่วงต้นแม่น้ำ ส่วนใช้เขื่อนเฮมริน (Hemrin Dam) ในช่วงปลายแม่น้ำด้วยจุดประสงค์เดียวกัน นอกจากนี้ยังมีการสร้างทำนบดิยาลา (Diyala Weir) เพื่อใช้ในการชลประทานพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงแบกแดด
ซึงฉ่าย

ซึงฉ่าย (อักษรจีน:酸菜, พินอิน:Suān cài) เกี่ยมฉ่าย (อักษรจีน:鹹菜, :giem2cai3) หรือผักดองเค็มปนเปรี้ยว ใช้ผักกะหล่ำปลีแต่ไม่เด็ดใบนำมาดองกับเกลือ ใส่น้ำต้มสุกให้ทั่ว ประมาณ 1 สัปดาห์ ผักจะเริ่มเปรี้ยว นิยมนำมาปรุงกับอาหารที่ใส่เนื้อสัตว์ ในไทยนิยมนำไปยำหรือกินกับข้าวซอย
จำเนียร ศรีไทยพันธุ์

จำเนียร ศรีไทยพันธุ์ (21 ตุลาคม พ.ศ. 2463 - 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540) ศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ประจำปี พ.ศ. 2536

จำเนียร ศรีไทยพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2463 ที่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็นบุตรของนายนาคและนางเปลี่ยน เรียนหนังสือที่โรงเรียนประชาบาลบางระทึก วัดดอนหวาย อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม จนจบชั้นประถมปีที่ 4 เริ่มเรียนดนตรีไทยกับครูสุ่ม พูลโคกหวาย ต่อมาได้ไปเรียนกับครูทองดี เดชชาวนาและครูขุนทอง บางระจัน เริ่มออกงานบรรเลงดนตรีตั้งแต่ พ.ศ. 2472 ขณะอายุเพียง 9 ปี จากนั้น นายจำเนียรได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์และต่อเพลงกับครูเพลงอีกหลายท่านจนเชี่ยวชาญ และได้สมรสกับผ่องศรี สุขสมัยเมื่อ พ.ศ. 2484 มีบุตร 4 คน คือ อนงค์ อานุภาพ อร่ามศรี และอารีย์ ศรีไทยพันธุ์

ต่อมาจำเนียร ได้รับราชการที่กรมประชาสัมพันธ์ ในตำแหน่งศิลปินจัตวา เมื่อ พ.ศ. 2496 จนเกษียณอายุ เมื่อ พ.ศ. 2524 โดยมีผลงานทั้งการเล่นดนตรี การแต่งเพลงไทยและเป็นครูสอนดนตรีไทยตามสถาบันการศึกษาต่างๆ ตัวอย่างเพลงเถาที่นายจำเนียรได้ประพันธ์ไว้คือ สร้อยลำปาง ตามกวาง ยอเร มอญขว้างดาบ ศรีธรรมราช สองฝั่งโขง และน้ำลอดใต้ทราย เป็นต้น ตัวอย่างเพลงที่ประพันธ์บทร้อง ได้แก่ เทพชาตรีเถา ต้อยตลิ่งเถา นาคนิมิตรเถา และนกกระจอกทองเถา เป็นต้น ส่วนผลงานการร้องเพลงไทยเดิมที่ได้บันทึกเสียงไว้คือ บันทึกเสียงกับวงดนตรีพลายมงคลที่จัสแมค บันทึกเสียงกับวงดนตรีดุริยประณีต ที่บริษัทยีซีม่อน บันทึกเสียงกับวงดนตรีเกตุคงและบันทึกเสียงร้องเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องเงาะป่า
หลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล)

หลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล) เดิมเป็นชาวอยุธยา ไม่ทราบปีเกิด ย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ ในราวสมัยรัชกาลที่ 2 ยึดอาชีพทำวงพิณพาทย์ ต่อมา ได้เป็นเจ้ากรมของวัดกัลยาณมิตร จึงมักเรียกท่านว่าเจ้ากรมทับ ท่านเป็นนักดนตรี เล่นดนตรีได้ทุกชนิด แต่เชี่ยวชาญซอสามสาย เคยประจำวงพิณพาทย์ของสมเด็จพระราชปิตุลาบรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช และเป็นหัวหน้าวงดนตรีประจำบ้าน ของ พระยาภาสกรวงศ์ และได้รับพระราชทานนามสกุล "พาทยโกศล" จากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต

ชีวิตครอบครัวนั้น ท่านมีภรรยา 3 คน ชื่อ แสง นวล และสุข ท่านมีบุตรกับภรรยาชื่อแสง 2 คนคือ หนู และทั่ว บุตรชายที่ชื่อทั่วนี้ ต่อมาคือจางวางทั่ว พาทยโกศล นักดนตรีไทยที่มีชื่อเสียง มีบุตรชายกับภรรยาที่ชื่อนวล 1 คนคือ แมว ที่ต่อมาเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียงทางเครื่องหนัง ส่วนภรรยาชื่อสุขนั้น ไม่ปรากฏว่ามีบุตรธิดา หลวงกัลยาณมิตตาวาสถึงแก่กรรมเมื่อราว พ.ศ. 2462
กีฬาในประเทศญี่ปุ่น

กีฬาในประเทศญี่ปุ่น เป็นสิ่งสำคัญในวัฒนธรรมญี่ปุ่น กีฬาดั้งเดิมของญี่ปุ่น เช่น ซูโม่ และศิลปะการต่อสู้ประเภทต่าง ๆ และกีฬานำเข้าจากประเทศตะวันตก เช่น เบสบอล และฟุตบอล เป็นที่นิยมในหมู่ผู้เข้าแข่งขันและผู้ชม

ซูโม่จัดเป็นกีฬาประจำชาติญี่ปุ่น เบสบอลเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นโดยชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 19 ลีกเบสบอลมืออาชีพนิปปอน เป็นการแข่งขันกีฬาอาชีพที่ใหญ่ที่สุดวัดจากระดับความนิยมทางโทรทัศน์และผู้เข้าชม ศิลปะการป้องกันตัว เช่น ยูโด คาราเต้ และเค็นโดสมัยใหม่ มีผู้นำไปฝึกฝนอย่างกว้างขวางและเป็นกีฬาที่สนุกสนานในมุมมองของผู้ชมในประเทศ ฟุตบอลได้รับความนิยมตั้งแต่ก่อตั้งลีกฟุตบอลอาชีพญี่ปุ่น เมื่อ ค.ศ. 1992 กีฬาอื่น ๆ ที่ได้รับความนิยม เช่น สเกตลีลา รักบี้ยูเนียน กอล์ฟ และการแข่งความเร็ว โดยเฉพาะการแข่งรถ

กีฬาหลายชนิดถูกนำเข้าและเป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น กีฬาบางชนิดคิดค้นขึ้นโดยปรับเปลี่ยนกติกาของกีฬานำเข้า เกมกระดานของญี่ปุ่นในรูปของหมากรุก เรียกว่า โชงิ เกมกระดานอีกชนิดที่เป็นที่นิยมคือ โกะ

ตามประวัติศาสตร์ เบสบอลเป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ได้รับการแนะนำครั้งแรกใน ค.ศ. 1872 โดยโฮเรซ วิลสัน ซึ่งสอนที่โรงเรียนไคเซอิในโตเกียว ทีมเบสบอลทีมแรกเรียกว่า ชมรมนักกีฬาชิมบาชิ ก่อตั้งใน ค.ศ. 1878 เบสบอลกลายเป็นที่นิยมตั้งแต่นั้นมา มีชื่อเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า 野球 (やきゅう; ยะกิว)

ฟุตบอลเป็นหนึ่งในกีฬาที่เป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น สมาคมฟุตบอลญี่ปุ่น (JFA) เป็นผู้ดูแลกีฬาฟุตบอลในญี่ปุ่น

ฟุตบอลได้รับการแนะนำในประเทศญี่ปุ่นในยุคเมจิ โดยโอยะโทะอิ งะอิโกะกุจิน ที่ปรึกษาชาวต่างชาติที่รัฐบาลญี่ปุ่นว่าจ้าง เช่นเดียวกับกีฬาต่างชาติชนืดอื่น เช่น เบสบอล ชมรมฟุตบอลชมรมแรกเรียกว่า โตเกียวชูกิวดัง (Tokyo Shūkyū-dan) ก่อตั้งใน ค.ศ. 1917

ตั้งแต่ผลงานของยุตะ ทะบุเสะ และทะคุยะ คะวะมุระ บาสเกตบอลกลับมาเฟื่องฟูและกลายเป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น บาสเกตบอลทีมชาติญี่ปุ่นชนะการแข่งขันฟีบาเอเชียแชมเปียนชิปสองครั้ง และเข้ารอบ 25 ครั้ง จากการแข่งขันทั้งหมด 26 ครั้ง ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟีบาเวิลด์แชมเปียนชิป 2006 โดยแข่งขันในเมืองฮะมะมะสึ ฮิโระชิมะ ไซตะมะ ซัปโปโร และเซ็นได

รักบี้ยูเนียนเป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น รักบี้ยูเนียนทีมชาติญี่ปุ่น ซึ่งดูแลโดยสหภาพฟุตบอลและรักบี้ญี่ปุ่น (Japan Rugby Football Union) เข้าแข่งขันรักบี้ชิงแชมป์โลกทุกครั้งนับตั้งแต่ ค.ศ. 1987 ประเทศญี่ปุ่นจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันรักบี้ชิงแชมป์โลกใน ค.ศ. 2019 ประเทศญี่ปุ่นชนะการแข่งขันรักบี้ชิงแชมป์โลกครั้งแรกใน ค.ศ. 1991 โดยชนะประเทศซิมบับเว

ซูโม่เป็นกีฬาประจำชาติญี่ปุ่น เชื่อกันว่ามีถิ่นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ดูแลโดยสมาคมซูโม่ญี่ปุ่น
เฉลิม พรมมาส

ศาสตราจารย์อุปการคุณ นายแพทย์ เฉลิม พรมมาส หรือ หลวงเฉลิมคัมภีรเวชช์ (เฉลิม พรมมาส) แพทย์ชาวไทย อดีตผู้บัญชาการมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข

น.พ.เฉลิม เกิดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2439 บ้านเกิดเป็นชาวจังหวัดตาก ต่อมาได้เข้ามาศึกษาและจบชั้นมัธยมที่ร.ร.เทพศิรินทร์ น.พ.เฉลิมเป็นนักศึกษาที่ผลการเรียนดีเป็นที่หนึ่งมาตลอด จบการศึกษาแพทยศาสตร์ จากศิริราช และได้ทุนสมเด็จพระบรมราชชนก ไปเรียนต่อด้านสาธารณสุขที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอบกิ้นและเป็นคนไทยคนแรกที่จบวิชานี้จากมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอบกิ้นโดยผลการเรียนอยู่ในอันดับต้นๆจนเป็นที่ยอมรับของอาจารย์ทุกท่าน เมื่อกลับเมืองไทยต่อมาได้ร่วมมือกับนายแพทย์สวัสดิ์ แดงสว่างค้นพบวงจรชีวิตพยาธิตัวจี๊ดเป็นครั้งแรกของโลก ซึ่งแพทย์ทั่วโลกให้การยอมรับและยกย่องให้เป็นผู้ค้นพบคนแรก เคยเป็นผู้บัญชาการมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2488 ถึงปี พ.ศ. 2500 และได้รับแต่งตั้งให้รักษาการคณบดีคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2497 ถึงปี พ.ศ. 2500 ต่อมาในปีเดียวกันได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลนายพจน์ สารสิน และรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร รวม 2 สมัยตามลำดับ

เฉลิม พรมมาส เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2518

น.พ.เฉลิม พรมมาส ในฐานะผู้บัญชาการมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ได้ขอความร่วมมือจากพลตรี พระยาดำรงแพทยาคุณ (ชื่น พุทธิแพทย์) และท่านอื่นๆอีกหลายท่าน ในการจัดตั้งโรงเรียนแพทย์แห่งที่สองขึ้นที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ในปี พ.ศ. 2490 และแห่งที่สามที่เชียงใหม่
ช่องเขามานา

ช่องเขามานา (; ) หรือ มานาลา, ชีร์บิตยา, ชีร์บิตยา-ลา และ ดังกรี-ลา เป็นช่องเขาระหว่างเทือกเขาหิมาลัย ตั้งอยู่ระหว่างพรมแดนทิเบตกับอินเดีย อยู่ที่ความสูง 5,545 เมตร (18,192 ฟุต) เป็นช่องที่เดินทางด้วยพาหนะที่สูงที่สุดในโลก ถนนที่ใช้สัญจรสร้างในช่วงปี ค.ศ. 2005–2010 สำหรับปฏิบัติการทางทหารโดยองค์การถนนพรมแดน (Border Roads Organisation) ของอินเดีย สามารถมองเห็นถนนเหล่านี้ได้บนกูเกิล เอิร์ธ

ช่องเขามานาตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาตินันทาเทวี (Nanda Devi National Park) ห่างจากตอนเหนือของเมืองมานา 24 กิโลเมตร และ 27 กิโลเมตรจากเมืองพัทรีนาถ (Badrinath) เมืองที่มีความสำคัญของศาสนาฮินดูในรัฐอุตตราขัณฑ์ ช่องเขาแห่งนี้เป็นแหล่งต้นน้ำของแม่น้ำสรัสวตี แม่น้ำสาขาของแม่น้ำอลกนันทา (Alaknanda River) ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาที่ยาวที่สุดของแม่น้ำคงคา นอกจากนี้ยังเป็นจุดที่เหมาะสำหรับการปีนยอดเขาชอคามบา (Chaukhamba)

ช่องเขามานาเป็นเส้นทางสัญจรและค้าขายระหว่างรัฐอุตตราขัณฑ์กับทิเบตมาตั้งแต่โบราณ คำว่า "มานา" มาจาก "มณีภัทรอาศรม" (Manibhadra Ashram) ซึ่งเป็นเมืองโบราณในเขตเมืองมานา ในปี ค.ศ. 1624 นักบวชชาวโปรตุเกสจากคณะเยสุอิต 2 รูปคือ อังตอนีอู ดือ อังดราดือ (António de Andrade) และมานูแอล มาร์กึช (Manuel Marques) เป็นชาวยุโรป 2 คนแรกที่เดินทางเข้าทิเบตผ่านช่องเขาแห่งนี้ มีการใช้ช่องเขามานาเรื่อยมาจนประเทศจีนประกาศปิดเส้นทางในปี ค.ศ. 1951 ต่อมาในวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1954 ประเทศจีนและประเทศอินเดียได้ร่วมกันลงนามในข้อตกลงยินยอมให้ชนพื้นเมืองและผู้แสวงบุญมีสิทธิ์ในการเดินทางเข้าออกสองประเทศผ่านช่องเขาแห่งนี้
ประชากรศาสตร์ญี่ปุ่น

รายละเอียดทางประชากรศาสตร์ของประชากรญี่ปุ่น ได้แก่ความหนาแน่นประชากร กลุ่มชาติพันธุ์ ระดับการศึกษา สุขภาพของประชากร สถานะทางเศรษฐกิจ ความนิยมทางศาสนา และมุมมองอื่น ๆ ของแต่ละกลุ่มประชากร

จากข้อมูลสำมะโนครัวประชากรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010 ประชากรญี่ปุ่นมีจำนวนสูงสุดที่ 128,057,352 คน นับถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 ประชากรอยู่ที่ประมาณ 127,650,000 คน ทำให้เป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดอันดับสิบของโลกในขณะนั้น อย่างไรก็ตาม แผนกประชากรสหประชาชาติและสำนักงานอ้างอิงประชากรประมาณว่าประเทศเม็กซิโกจะมีประชากรมากแทนที่ประเทศญี่ปุ่นภายในกลางปี ค.ศ. 2015 สถิติในปัจจุบันไม่ได้แสดงความแตกต่างด้านจำนวนประชากร ขนาดประชากรญี่ปุ่นอาจมาจากอัตราการเติบโตสูงตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20

ในหลายปีที่ผ่านมา ประเทศญี่ปุ่นสูญเสียประชากรสุทธิเนื่องจากอัตราการเกิดลดลง และแทบไม่มีการย้ายเข้าประเทศ แม้ว่ามีการคาดหมายคงชีพสูงที่สุดในโลกที่อายุ 81.25 ปี นับถึง ค.ศ. 2006 จากการประมาณประจำปีในเดือนตุลาคมของแต่ละปี ประชากรขึ้นสูงสุดใน ค.ศ. 2008 ที่จำนวน 128,083,960 และลดลง 285,256 ภายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 ความหนาแน่นของประชากรอยู่ที่ 336 คนต่อตารางกิโลเมตร

จากข้อมูลปี ค.ศ. 2012 ของสถาบันประชากรและงานวิจัยความปลอดภัยของสังคมแห่งชาติ ประชากรญี่ปุ่นจะยังคงลดลงประมาณ 1 ล้านคนต่อปีในทศวรรษที่จะถึง ทำให้ประชากรญี่ปุ่นจะลดลงเหลือ 86 ล้านคนภายใน ค.ศ. 2060 เมื่อถึงเวลานั้น ประชากรมากกว่า 40% จะคาดหมายคงชีพไว้ที่อายุ 65 ปี ใน ค.ศ. 2012 ประชากรลดลง 212,000 คนในเวลา 6 ปีติดต่อกัน เป็นการลดลงที่มากที่สุดนับตั้งแต่ ค.ศ. 1947 และมีการเกิดบันทึกไว้ที่ 1.03 ล้านคน ใน ค.ศ. 2014 สถิติใหม่ของการลดลงของประชากรอยู่ที่ 268,000 คน ใน ค.ศ. 2013 ประชากรมากกว่า 20% มีอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป

การจัดอันดับประชากรของญี่ปุ่นลดจากอันดับที่ 7 มาที่อันดับที่ 8 ใน ค.ศ. 1990 อันดับที่ 9 ใน ค.ศ. 1998 และอันดับที่ 10 ในต้นศตวรรษที่ 21 ใน ค.ศ. 2015 ประชากรลดลงมาอันดับที่ 11 จากข้อมูลของสหประชาชาติและสำนักงานอ้างอิงประชากร
ชาคร พิลาคลัง

ชาคร พิลาคลัง เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย จากจังหวัดสมุทรปราการ สังกัดสโมสรฟุตบอลชลบุรี เอฟซี ตำแหน่งผู้รักษาประตู ปัจจุบันสังกัด สโมสรฟุตบอลชลบุรี ได้รับโอกาสลงสนามนัดแรก ในเวทีไทยพรีเมียร์ลีก เกมที่ ชลบุรี เอฟซี ชนะ สโมสรฟุตบอลราชนาวี 2 - 1 วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558
ชาคร พิลาคลัง เกิดที่จังหวัดสมุทรปราการ แต่ไปเติบโตที่ จังหวัดร้อยเอ็ด เข้ามาคัดตัวกับอะคาเดมี่ ของชลบุรี ตั้งแต่อายุ 10 ปี ปัจจุบันถูกดันขึ้นทีมชุดใหญ่ของชลบุรี เอฟซี ในระดับไทยพรีเมียร์ลีก และลงทำหน้าที่ในลีกสูงสุด ในนัดที่เจอกับสโมสรฟุตบอลราชนาวี ซึ่งโชว์ฟอร์มได้อย่างประทับใจ ชาคร พิลาคลัง มีชื่อติดทีมชาติไทยชุดอายุไม่เกิน 19 ปี ชิงแชมป์อาเซียน ที่ สปป.ลาว และ สามารถคว้าแชมป์มาครองได้สำเร็จ
ศูนย์บริการการกีฬา

ศูนย์บริการการกีฬา (ชื่อย่อ: -.; ) เป็นหน่วยงานในกำกับของมหาวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ อาคารยิมเนเซียม 7 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต 99 ม.18 ต.คลองหนึ่ง อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี 12121

ศูนย์บริการกีฬา ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2543 ตามมติคณะรัฐมนตรี
การปฏิวัติเซาร์

การปฏิวัติเซาร์ (; ดารี: إنقلاب ثور; ) เป็นการปฏิวัติที่นำโดยพรรคประชาธิปไตยประชาชนอัฟกานิสถาน (PDPA) เพื่อโค่นล้มรัฐบาลของโมฮัมเหม็ด ดาวูด ข่าน เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 27–28 เมษายน ค.ศ. 1978 คำว่า "เซาร์" เป็นคำในภาษาดารี หมายถึงเดือนที่สองในปฏิทินเปอร์เซีย ซึ่งเป็นเดือนที่เกิดเหตุดังกล่าว

พระเจ้าโมฮัมหมัด ซาฮีร์ ชาห์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรอัฟกานิสถานตั้งแต่ ค.ศ. 1933 ในปี ค.ศ. 1973 อดีตนายกรัฐมนตรีอัฟกานิสถานและพระภาดา (ลูกพี่ลูกน้อง) ของพระองค์คือ โมฮัมเหม็ด ดาวูด ข่าน ทำการรัฐประหารยึดอำนาจขณะที่พระองค์เสด็จไปรักษาพระจักษุ (ดวงตา) ที่ประเทศอิตาลี ดาวูด ข่านประกาศให้อัฟกานิสถานเป็นสาธารณรัฐ โดยตัวเองดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีและใช้พระราชวังอาร์กเป็นทำเนียบประธานาธิบดี การปกครองของดาวูด ข่านก่อให้เกิดความขัดแย้งกับพรรคประชาธิปไตยประชาชนอัฟกานิสถาน ซึ่งเป็นพรรคคอมมิวนิสต์ ในปี ค.ศ. 1978 ความขัดแย้งยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อมีร์ อัคบาร์ ไคเบอร์ (Mir Akbar Khyber) สมาชิกคนสำคัญคนหนึ่งของพรรคถูกฆาตกรรม ทำให้เริ่มมีการประท้วงต่อต้านรัฐบาล ฮะฟีซอลลาห์ อะมีน ผู้นำคนหนึ่งของพรรคกังวลว่ารัฐบาลของดาวูด ข่านมีแผนจะกำจัดพรรคคอมมิวนิสต์ จึงคิดก่อการปฏิวัติขึ้นก่อน

ช่วงเช้าของวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1978 พรรคคอมมิวนิสต์ฝ่ายคัลก์ (Khalq) ได้นำกำลังทหารเข้าโจมตีทำเนียบประธานาธิบดี พรรคคอมมิวนิสต์เลือกวันนี้เพราะเป็นวันที่ผู้บัญชาการทหารและเจ้าหน้าที่รัฐบาลส่วนใหญ่หยุดทำงานเพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ผู้เห็นเหตุการณ์กล่าวว่าเริ่มมีการยิงปะทะและการใช้รถถังในช่วงเที่ยง ต่อมาในช่วงบ่ายมีการใช้เครื่องบินขับไล่ เมื่อถึงช่วงเย็น ก็มีการประกาศว่ารัฐบาลของดาวูด ข่านถูกโค่นล้มแล้วโดยฝ่ายคัลก์ (การใช้คำว่า "คัลก์" เป็นสิ่งบ่งชี้ว่าพรรคคอมมิวนิสต์เป็นผู้ก่อการปฏิวัติ) การปะทะกันยังคงมีขึ้นจนถึงเที่ยงคืน จนถึงช่วงเช้าวันต่อมา ประธานาธิบดีดาวูด ข่านและครอบครัวพยายามจะหลบหนีออกจากทำเนียบประธานาธิบดี แต่ทั้งหมดถูกสังหาร

หลังการปฏิวัติ นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากีได้ขึ้นเป็นผู้นำคนใหม่ และจัดตั้งรัฐบาลที่มาจากฝ่ายคัลก์และฝ่ายพาร์ชัม (Parcham) แต่หลังจากนั้นไม่นาน ตะรากีก็ถูกฮะฟีซอลลาห์ อะมีนโค่นอำนาจ การปกครองของพรรคคอมมิวนิสต์ก่อให้เกิดความขัดแย้งรอบใหม่กับกลุ่มอนุรักษนิยม (มุจญาฮิดีน) และนำไปสู่การแทรกแซงจากสหภาพโซเวียตและสงครามโซเวียตในอัฟกานิสถานในเวลาต่อมา
สืบสุด ดุริยประณีต

สืบสุด ดุริยประณีต เป็นบุตรชายของ นายศุข และนางแถม ดุริยประณีต เกิดเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2478 ที่ตำบลสามพระยา อำเภอพระนคร กรุงเทพฯ ท่านสนใจดนตรีไทยแต่ยังเด็ก จนอายุ 11 ปี จึงได้หัดตีฆ้องวงใหญ่ และฝึกฝนเพิ่มเติมจนสามารถเข้าวงปี่พาทย์ได้ มีชื่อเสียงในการเล่นระนาดเอก ระนาดทุ้ม และฆ้องวงใหญ่

สืบสุดได้เข้ารับราชการในกรมประชาสัมพันธ์ แผนกดนตรีไทย เมื่อ พ.ศ. 2496 สมรสกับนางเรณู มีบุตรธิดาด้วยกันสามคนคือ สืบศักดิ์ ศิริณา และพิพัฒน์ แต่เป็นที่น่าเสียดายที่ท่านประสบอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำที่ อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 เสียชีวิตพร้อมนายศุข ดุริยประณีตผู้เป็นบิดา
อาหารปลอมในประเทศญี่ปุ่น

อาหารปลอมที่ทำจากพลาสติก มีแสดงตามหน้าต่างและตู้แสดงสินค้าในร้านอาหารที่เสิร์ฟอาหารทั่วประเทศญี่ปุ่น อาหารปลอมเหล่านี้ครั้งหนึ่งเคยทำจากขี้ผึ้ง ปัจจุบันมักทำจากพลาสติก แบบจำลองอาหารพลาสติกมักทำด้วยมือจากพอลิไวนิลคลอไรด์ และแกะสลักอย่างระมัดระวังเพื่อให้ดูเหมือนอาหารจริง แบบจำลองอาหารจะได้รับการตกแต่งตามภัตตาคารแต่ละแห่ง และแม้แต่อาหารทั่วไปอย่าง ราเม็ง จะได้รับการดัดแปลงให้เข้ากับอาหารในแต่ละร้านได้ ระหว่างกระบวนการหล่อ ส่วนประกอบอาหารที่เลียนแบบมามักถูกหั่นเป็นชิ้นและรวมกันคล้ายกับการทำอาหารจริง

งานหัตถกรรมดังกล่าวกลายเป็นศิลปะรูปแบบหนึ่ง อาหารญี่ปุ่นพลาสติกผลิตโดยบริษัทไมซุรุตั้งแสดงที่พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ต กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษใน ค.ศ. 1980 มีการแข่งขันทำอาหารปลอมด้วยพลาสติกและวัสดุอื่น ๆ อาหารที่แสดงเรียกว่า ซัมปุรุ (サンプル) มาจากคำภาษาอังกฤษว่า "sample"

ผู้ผลิตอาหารพลาสติกปกปิดความลับทางการค้าอย่างเข้มงวดเนื่องจากผลประโยชน์ทางธุรกิจ อุตสาหกรรมอาหารพลาสติกในญี่ปุ่นมีการประมาณว่ามีรายได้ถึงหลายพันล้านเยนต่อปี ร้านอาหารแต่ละร้านอาหารอาจสั่งผลิตเมนูอาหารพลาสติกที่มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งล้านเยน

ในปัจจุบัน ผู้ผลิตอาหารพลาสติกได้เป็นตลาดเป้าหมายในต่างประเทศ เช่น จีน และเกาหลีใต้ด้วย
โตน ดึ๊ก ทั้ง

โตน ดึ๊ก ทั้ง (20 สิงหาคม พ.ศ. 2431 - 30 มีนาคม พ.ศ. 2523) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 1 ภายหลังการรวมประเทศเวียดนาม ตำแหน่งของประธานาธิบดีเป็นตำแหน่งทางพิธีการ และทั้งไม่เคยกำหนดนโยบายที่สำคัญหรือแม้กระทั่งการเป็นสมาชิกของสภาปกครองของเวียดนาม เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งแรกที่เวียดนามเหนือจาก 3 กันยายน พ.ศ. 2512 และต่อมาที่สหรัฐเวียดนามจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2523 เขาเป็นชาวเวียตนามชาตินิยมและนัการเมืองคอมมิวนิสต์ เป็นประธานของสมัชชาแห่งชาติ พ.ศ. 2498-2503 และดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีของโฮจิมินห์จากพ.ศ. 2503-2512 ในตอนที่เขาถึงแก่กรรมตอนอายุ 91 เขาเป็นประมุขแห่งรัฐที่มีอายุมากที่สุดที่มีตำแหน่งเป็น "ประธานาธิบดี" (ถูกแซงภายหลังโดย เฮสติ้งส์ บันดา)