seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา ประสูติเมื่อวันเสาร์ที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2404 สิ้นพระชนม์เมื่อวันอังคารที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2468 พระชันษา 65 ปี เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาดวงคำ ซึ่งเป็นหลานปู่ของ เจ้าอนุวงศ์ ผู้ครองนครเวียงจันทน์ แต่เป็นหลานตาของ เจ้าอุปราชด้วย เมื่อเจ้าอนุฯ ก่อการวุ่นวายขึ้นในรัชกาลที่ 3 เจ้าอุปราชไม่ได้ร่วมด้วย ได้พาครอบครัวเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ เจ้าจอมมารดาดวงคำจึงเกิดที่กรุงเทพฯ พระองค์เจ้านารีรัตนา สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 6 พ.ศ. 2468 พอดีสิ้นรัชกาล
แมวน้ำลายพิณ

แมวน้ำลายพิณ หรือ แมวน้ำหลังอาน (; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม จำพวกสัตว์กินเนื้อ จัดเป็นแมวน้ำชนิดหนึ่ง ที่เป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Pagophilus" ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์

แมวน้ำลายพิณมีลักษณะเด่น คิอ บริเวณหลังมีลายด่างดำคล้ายรูปพิณฝรั่ง หรือฮาร์ป อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ พบกระจายพันธุ์อยู่บริเวณแถบขั้วโลกเหนือหรืออาร์กติก นับเป็นแมวน้ำที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับสองของโลก รองจากแมวน้ำกินปู ("Lobodon carcinophagus") ที่พบในแถบแอนตาร์กติกา ในปี ค.ศ. 2004 คาดว่ามีจำนวนประชากรแมวน้ำลายพิณในแถบตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติกราว 5.2 ล้านตัว นับว่าสูงกว่าในช่วงต้นทศวรรษ 1970 ถึงสามเท่า และในปี ค.ศ. 1999 มีการสำรวขประชากรูกแมวน้ำลายพิณ พบว่ามีลูกแมวน้ำที่เกิดใหม่ถึงเกือบหนึ่งล้านตัว

แมวน้ำลายพิณ มีอายุยืนได้ถึง 30 ปี และเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 4-8 ปี ขนาดเมื่อโตเต็มที่อาจหนักได้ถึง 127 กิโลกรัม สามารถว่ายน้ำและดำน้ำได้นานกว่า 15 นาที โดยไม่โผล่ขึ้นมาหายใจ และดำน้ำได้ลึกถึง 275 เมตร เพื่ออาหารจำพวกปู หรือปลา กินเป็นอาหาร คาดว่าแมวน้ำลายพิณขนาดโตเต็มที่จะกินอาหารปีหนึ่งไม่ต่ำกว่าหนึ่งตัน โดยปริมาณอาหารประเภทปลาและแพลงก์ตอนสัตว์ราว 4 ล้านตัน เป็นของแมวน้ำลายพิณกว่าร้อยละ 80 ทำให้ได้ฉายาจากชาวประมงพื้นเมืองในอ่าวเซนต์ลอว์เรนต์ รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา ซึ่งใช้ภาษาฝรั่งเศสว่า ""Loup-marin de glace"" (หมาป่าแห่งดินแดนน้ำแข็ง)
ลูกแมวน้ำลายพิณ มีฉายาเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า ""Blanchon"" (เจ้าตัวขาว) จะมีขนฟูสีขาวสะอาด แม้จะสามารถว่ายน้ำได้เลยตั้งแต่เกิด แต่ก็ต้องการความอบอุ่นจากชั้นไขมันเป็นฉนวนกั้นความหนาวเย็น ดังนั้น เมื่อคลอดออกมาจากท้องแม่ ลูกแมวน้ำลายพิณจะสะสมไขมันจากนมแม่ ซึ่งเป็นน้ำนมที่ข้นมันที่สุดชนิดหนึ่งในธรรมชาติ (คาดว่าลูกแมวน้ำมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นราว 450 กรัมทุก ๆ ห้าชั่วโมง ขณะที่แม่แมวน้ำก็จะมีน้ำหนักตัวลดลงเท่ากันทุกสามชั่วโมง และแม่แมวน้ำจะผลิตน้ำนมที่มีไขมันสูงไม่ต่ำกว่าร้อยละ 50 ซึ่งสูงกว่าน้ำนมวัวเสียอีก) น้ำหนักตัวของลูกแมวน้ำลายพิณจะเพิ่มขึ้นวันละสองกิโลกรัม เมื่ออายุได้ 10-12 วัน หรืออายุสองสัปดาห์ จะหย่านม ซึ่งถึงขณะนั้นลูกแมวน้ำอาจมีน้ำหนักได้ถึง 30 กิโลกรัม และลูกแมวน้ำจะผลัดขนเผยให้เห็นเป็นขนอ่อนสีเทา (ในระยะนี้ ลูกแมวน้ำถูกเรียกว่า "บีตเตอร์") และหลังจากนั้นอีก 2-3 สัปดาห์ ถึงจะมีสภาพขนเหมือนแมวน้ำตัวเต็มวัย ลูกแมวน้ำขนาดเล็กจะยังไม่มีชั้นไขมันที่หนาพอที่จะป้องกันความหนาวเย็นได้ หากตกลงไปในน้ำแม่แมวน้ำจะรีบดันลูกให้ขึ้นมาบนพื้นน้ำแข็งทันที

แมวน้ำลายพิณ เป็นสัตว์ที่มนุษย์ใช้ล่าเพื่อนำขนมาใช้ประโยชน์ทำเป็นเสื้อขนสัตว์มาแต่อดีต เนื้อและไขมันใช้ในการบริโภคเพื่อป้องกันความหนาวเย็น โดยในทศวรรษ 1850 แม่น้ำลายพิณซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกแมวน้ำถูกล่าในแต่ละฤดูกาลถึงปีละ 500,000 ตัว และการล่าเพื่อเอาขนได้รับความนิยมในช่วงปลายทศวรรษ 1940 ทำให้ปริมาณแมวน้ำลายพิณในแถบนิวฟันด์แลนด์และอ่าวเซนต์ลอว์เรนซ์เหลือไม่ถึง 2,000,000 ตัวในปี ค.ศ. 1972 ซึ่งชาวประมงบางรายกล่าวว่าที่ต้องฆ่าแมวน้ำลายพิณ เพราะถูกแย่งปลาที่จับได้ ในปี ค.ศ. 1987 รัฐบาลแคนาดาได้ออกกฎหมายห้ามล่าลูกแมวน้ำที่มีขนสีขาวเพื่อการพาณิชย์ ทำให้ราคาของหนังลูกแมวน้ำที่ผลัดขนแล้วตกราคาผืนละไม่ต่ำกว่า 40 ดอลล่าร์แคนาดา (ราว 1,100 บาท)

ปัจจุบัน แมวน้ำลายพิณยังถูกล่าอยู่เพื่อการพาณิชย์ภายใต้กรอบของกฎหมายและโควต้าที่มีจำกัด
สะพานเหล็ก

สะพานเหล็ก คือ สะพานเหล็กข้ามคลองรอบกรุง บริเวณคลองโอ่งอ่าง ของกรุงเทพมหานคร บนถนนเจริญกรุง ในพื้นที่แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร มีชื่อเรียกอย่างทางการว่า "สะพานดำรงสถิต" 
ในปีพุทธศักราช 2438 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ขยายถนนเจริญกรุงและรื้อสร้างสะพานเหล็กใหม่เป็นสะพานโครงเหล็กเปิดได้ การก่อสร้างสะพานเหล็กบนทำให้ต้องมีการย้ายประตูและกำแพงวังที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ริมถนนเจริญกรุงบางส่วน จึงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "สะพานดำรงสถิต" เพื่อเป็นเกียรติแด่สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ สำหรับสะพานเหล็กล่าง พระราชทานนามว่า "สะพานพิทยเสถียร" เพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดาซึ่งมีวังที่ประทับตั้งอยู่ใกล้กับสะพาน

โดยทั้ง 2 สะพานนี้ เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ในฐานะแม่กองจัดสร้าง สิ้นเงินไปทั้งสิ้น 23,200 บาท

ในปีพุทธศักราช 2518 ทั้ง 2 สะพานได้ถูกขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากรให้เป็นโบราณสถานของชาติ

บริเวณเชิงสะพานเหล็ก และรวมไปถึงบริเวณใกล้เคียงคือ คลองถม เคยเป็นแหล่งค้าขายสินค้าที่คับคังมาก โดยเฉพาะในวันหยุดสัปดาห์ มีสินค้าหลากหลายประเภท เช่น วิดีโอเกม, โมเดลตุ๊กตา, เครื่องใช้ไฟฟ้า, ซีดี และสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์รวมถึงสื่อลามกอนาจารอีกจำนวนมาก จนกลายเป็นแหล่งการค้าที่เป็นที่รู้จักกันดี แต่ทว่าในช่วงกลางปีค่อนไปทางปลายปี พ.ศ. 2558 รัฐบาลโดยกรุงเทพมหานครมีดำริที่จะปรับปรุงภูมิทัศน์ของสองข้างทางคลองโอ่งอ่าง จึงมีการรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและร้านค้าทั้งหมด จึงเผยให้เป็นสภาพของตัวสะพานชัดเจน และรวมไปถึงสะพานอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงกัน ได้แก่ สะพานภาณุพันธ์, สะพานหัน และสะพานบพิตรพิมุข รวมถึงสะพานโอสถานนท์ ที่อยู่สุดปลายคลองบริเวณเชิงสะพานพระปกเกล้าฝั่งข้ามไปยังฝั่งธนบุรี
สะพานพิทยเสถียร

สะพานพิทยเสถียร เป็นหนึ่งในสะพานที่สร้างข้ามคลองผดุงกรุงเกษม ในพื้นที่แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร โดยมีประวัติและที่มาควบคู่ไปกับสะพานดำรงสถิต หรือที่นิยมเรียกว่าสะพานเหล็ก ที่ข้ามคลองโอ่งอ่าง ในเขตพระนคร สะพานพิทยเสถียรตั้งอยู่บนถนนเจริญกรุงช่วงที่มาจากเขตบางรัก ในช่วงที่ตัดกับถนนมหาพฤฒาราม ที่มุ่งหน้ามาจากถนนพระราม 4 ใกล้กับแยกไมตรีจิตต์

ในสมัยรัชกาลที่ 4 เมื่อโปรดให้ประกาศบอกบุญผู้ที่มีจิตศรัทธา ให้ช่วยกันสร้างสะพานข้ามคูคลองในพระนครนั้น สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงค์ (ช่วง บุนนาค) ได้สร้างเป็นสะพานโครงเหล็กคู่กับสะพานดำรงสถิต เรียกว่า "สะพานเหล็กล่าง" (ในขณะที่สะพานดำรงสถิต เรียกว่า "สะพานเหล็กบน") พื้นสะพานข้างล่างมีล้อ และรางเหล็กสำหรับเปิดสะพานให้แยกจากกันได้ ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดให้กรมโยธาธิการสร้างใหม่ในพุทธศักราช 2442 เป็นสะพานโครงเหล็กเปิดได้เช่นเดียวกันกับสะพานดำรงสถิต พระราชทานนามว่า "สะพานพิทยเสถียร" เพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา ซึ่งมีวังที่ประทับอยู่ในบริเวณใกล้เคียง สร้างเสร็จในพุทธศักราช 2443 ในรัชกาลที่ 6 โปรดให้ปรับปรุงสะพานนี้ใหม่ ซึ่งคือสะพานที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน

สภาพสะพานเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก มีสถาปัตยกรรมแบบเวนีเชียน มีคานล่างเป็นรูปโค้ง สะพานนี้มีลวดลายตกแต่งประณีตงดงามมาก โดยเฉพาะเสาลูกกรง เสาโคมไฟฟ้าทั้ง 8 ต้น ตลอดจนลายหัวสิงห์ที่ปลายรอดสะพาน ทั้งสะพานพิทยเสถียรและสะพานดำรงสถิต ได้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยกรมศิลปากรตั้งแต่พุทธศักราช 2518
กล้องโทรทรรศน์วิทยุ

กล้องโทรทรรศน์วิทยุ เป็นอุปกรณ์ทางดาราศาสตร์ ใช้บันทึกและวัดสัญญาณคลื่นวิทยุจากวัตถุท้องฟ้าต่าง ๆ กล้องโทรทรรศน์วิทยุต่างจากกล้องโทรทรรศน์เชิงแสงตรงที่ปฏิบัติงานในความถี่ของคลื่นวิทยุที่ความยาวคลื่นตั้งแต่ 10 มิลลิเมตร ไปจนถึง 10-20 เมตร โดยทั่วไปจานเสาอากาศของกล้องโทรทรรศน์วิทยุจะมีรูปร่างเป็นพาราโบลา อาจอยู่เดี่ยว ๆ หรือประกอบกันเป็นแถวลำดับ ทำหน้าที่เปรียบเทียบได้กับกระจกของกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสง กล้องโทรทรรศน์วิทยุนำไปสู่การค้นพบวัตถุใหม่และปรากฏการณ์ เช่น เควซาร์ พัลซาร์ และไมโครเวฟพื้นหลัง

กล้องโทรทรรศน์วิทยุกล้องแรกสร้างโดย คาร์ล แจนสกี นักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน เมื่อปี พ.ศ. 2474 ซึ่งเขาพบว่า "สัญญาณรบกวน" ที่บันทึกได้เป็นสัญญาณจากทางช้างเผือก ต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีการทดลองสร้างกล้องโทรทรรศน์วิทยุหลายแห่ง ส่วนมากในประเทศออสเตรเลียและอังกฤษ และได้รับความสนใจทั้งในสหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียต ฝรั่งเศส และญี่ปุ่น
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุรุพงศ์รัชสมโภช

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุรุพงศ์รัชสมโภช (15 ตุลาคม พ.ศ. 2436 — 20 กันยายน พ.ศ. 2452) เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่ 95 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเลื่อน

พระองค์เจ้าอุรุพงศ์รัชสมโภช ประสูติเมื่อวันอาทิตย์ เดือน 11 ขึ้น 4 ค่ำ ปีมะเส็งเบญจศก จ.ศ. 1255 ตรงกับวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2436 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้ตามเสด็จรับใช้ใกล้ชิด มาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์เช่นเมื่อคราวเสด็จประพาสต้นครั้งที่ 2 พ.ศ. 2449 และเสด็จประพาสยุโรปครั้งที่ 2 พ.ศ. 2450 พระองค์ก็ได้ตามเสด็จสมเด็จพระบรมชนกนาถไปด้วยทั้ง 2 ครั้ง เมื่อทรงเจริญถึงวัยที่จะเสด็จไปทรงศึกษาต่อต่างประเทศ เช่นเดียวกับพระราชโอรสพระองค์อื่น ก็ทรงให้เว้นเสีย และให้จ้างครูชาวต่างชาติเข้ามาสอนหนังสือถึงในพระตำหนัก แทนที่จะต้องเสด็จไปศึกษาในต่างประเทศ นอกจากนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวยังทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างตำหนักขึ้นภายในพระราชวังดุสิตและพระราชทานนามว่า "ตำหนักราชฤทธิ์รุ่งโรจน์" เพื่อพระราชทานให้ประทับอยู่ใกล้ ๆ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุรุพงศ์รัชสมโภช ประชวรด้วยโรคไส้ตัน สิ้นพระชนม์ด้วยวัยเพียงไม่ถึง 16 พรรษา เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 12 ขึ้น 8 ค่ำ ปีมะเส็งเบญจศก จ.ศ. 1255 ตรงกับวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2452

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโทมนัสยิ่งนักที่พระราชโอรสสิ้นพระชนม์ ในวันคล้ายวันพระราชสมภพของพระองค์ โปรดเกล้าฯ ให้สร้างสะพานข้ามคลอง เพื่อให้ประชาชนใช้ประโยชน์เป็นสาธารณกุศล ที่เชิงสะพานทั้งสองฝั่งมีพระรูปปั้นหินอ่อนของพระองค์เจ้าอุรุพงศ์รัชสมโภช พระราชทานชื่อสะพานว่า สะพานอุรุพงษ์ จนถึงปัจจุบัน ไม่มีสะพานแห่งนี้แล้ว คงเหลือแต่ชื่อ ถนนอุรุพงษ์ และสี่แยกอุรุพงษ์
ซะชิกิวะระชิ

ซะชิกิวะระชิ () ตามความเชื่อของญี่ปุ่นส่วนมากมักจะอยู่ในรูปเป็นเด็กผู้หญิงที่อายุน้อย ๆ ราว ๆ 5-14 ปี อาศัยอยู่ตามห้องของบ้านที่เก่า ๆ และตามอาคารต่าง ๆ บางครั้งจะวิ่งเล่นจนผู้อาศัยได้ยินเสียง บางครั้งจะออกมาเล่นกับเด็ก ๆ ซึ่งผู้ใหญ่จะมองไม่เห็น ซะชิกิวะระชิยังช่วยปกป้องเจ้าของบ้านจากภยันตรายต่าง ๆ รวมไปถึงสิ่งอัปมงคลที่จะมาย่างกรายเข้ามา ภายในบ้านที่ซะชิกิวะระชิอาศัยอยู่

เนื่องจากซะชิกิวะระชิจัดว่าเป็นผีประเภทหนึ่ง และมีพลังที่น่ากลัวของเทพอารักษ์ซึ่งมีทั้งคุณและโทษ มีเรื่องเล่าว่า หากซะชิกิวะระชิไปอาศัยอยู่ที่บ้านของใคร จะนำโชคลาภมหาศาล และความมั่งคั่งมาสู่บ้านหลังนั้น แต่เมื่อใดซะชิกิวะระชิจากบ้านนั้นไป ทรัพย์สมบัติและความเจริญรุ่งเรืองที่ซะชิกิวะระชินำมา จะมลายหายไปจนสิ้น และความพินาศจะมาเยือน

การที่ซะชิกิวะระชิจะเลือกอาศัยบ้านหลังไหนนั้น ไม่ทราบแน่ชัด แต่จะชอบเลือกบ้านที่ค่อนข้างเก่ามากกว่า สำหรับบ้านสมัยใหม่ซะชิกิวะระชิอาจจะเลือกเข้าอยู่บ้าง แต่ต้องไม่มีสำนักงานในตัวบ้าน เพราะซะชิกิวะระชิไม่ชอบกิจวัตรประจำวันที่อึกทึก ผู้คนพยายามที่จะสร้างห้องไว้ให้สำหรับซะชิกิวะระชิ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามโรงแรมและสำนักงาน โดยจะเป็นห้องที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาและของเล่น แต่ความพยายามดังกล่าวมักสูญเปล่า

การจะให้ซะชิกิวะระชิอยู่กับบ้านใดบ้านหนึ่งนาน ๆ ต้องการการดูแลที่เหมาะสม ซะชิกิวะระชิไม่ชอบการเอาใจที่มากเกินไป เพราะว่าซะชิกิวะระชิมีนิสัยเหมือนเด็ก บางครั้งก็สร้างปัญหาให้ได้เหมือนกัน การพูดคุยอย่างสุภาพเป็นวิธีที่ดีกว่าการแสดงอารมณ์โกรธ เพราะความโกรธจะขับไล่ซะชิกิวะระชิไปเหมือนกัน
FictionJunction YUUKA

FictionJunction YUUKA (フィクションジャンクション・ユウカ "ฟิคชันจังค์ชัน ยูกะ") เป็นชื่อวงดนตรีญี่ปุ่น ซึ่งเป็นการรวมตัวกันของยูกิ คะจิอุระ (เนื้อร้อง ทำนอง และเปียโน) และยูกะ นันริ (ร้องนำ)

ยูกิ คะจิอุระ และ ยูกะ นันริ รู้จักกันครั้งแรกเมื่อนันริแสดงโอเปร่าในกลุ่มอาโอยามะใต้ (南青山少女歌劇団 South Aoyama Female Opera Group) ซึ่งคะจิอุระได้มีส่วนร่วมประพันธ์เพลงประกอบในงานแสดงด้วย เพลงแรกที่เกิดจากการร่วมงานของทั้งสองคนคือ Akatsuki no Kuruma (暁の車) ซึ่งเป็นเพลงประกอบในอะนิเมะเรื่องกันดั้มซี้ด ส่วนซิงเกิลเดบิวนั้นคือซิงเกิล "Hitomi no Kakera" (瞳の欠片) ที่เป็นเพลงเปิดอะนิเมะเรื่อง แมดแลกซ์ วางแผงเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2547 และในวันที่ 27 กรกฎาคม 2547 ซิงเกิลที่สอง "inside your heart" ที่เป็นเพลงปิดอะนิเมะเรื่อง แมดแลกซ์ อีกเช่นกันก็ได้วางแผง ในปีเดียวกันนั้น ซิงเกิล Akatsuki no Kuruma ก็ได้อันดับที่ 10 ในโอริกอนชาร์ต และขายได้ 19,481 แผ่นในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ ปีต่อมา ซิงเกิล Honoh no Tobira ที่ประกอบกันดั้มซี้ดเดสทินี ก็ได้อันดับ 1 ในโอริกอนชาร์ต

อัลบั้มแรกของทั้งสองมีชื่อว่า Destination วางแผงในวันที่ 23 พฤศจิกายน 2548 ได้อันดับที่ 9 ในโอริกอนชาร์ต

ในวันที่ 10 พฤษภาคม 2549 ซิงเกิล Silly-Go-Round ที่เป็นเพลงเปิดอะนิเมะเรื่อง .hack//Roots ก็ออกวางแผง นอกจากนี้ยังมีเพลง Aikoi ที่ประกอบอะนิเมะเรื่องสึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติอีกด้วย แม้ว่าจะไม่ได้วางแผงเป็นซิงเกิลแต่ก็รวมอยู่ในอัลบั้มออริจินัลซาวด์แทรคของอะนิเมะแทน ในเดือนพฤศจิกายนก็ออกซิงเกิล "Kōya Ruten" (荒野流転) ที่เป็นเพลงเปิดของอะนิเมะเรื่อง Bakumatsu Kikansetsu Irohanihoheto

ฟิคชันจังค์ชัน ยูกะ แสดงคอนเสิร์ตครั้งแรกโดยใช้ชื่อว่า พรีเมียมไลฟ์ 2007 (Premium Live 2007) ในวันที่ 8 และ 15 กุมภาพันธ์ 2550 มีการประกาศว่าจะออกอัลบั้มที่สองภายใต้ชื่อว่า Circus และมีการนำเอาเพลงใหม่ที่จะรวมอยู่ในอัลบั้มสองเพลงคือ"Rokugatsu wa Kimi no Eien" (6月は君の永遠) และ "Piano" (ピアノ) มาร้องในคอนเสิร์ตด้วย

เมื่อคะจิอุระได้ทำดนตรีประกอบให้กับอะนิเมะเรื่อง El Cazador de la Bruja ก็ได้ออกซิงเกิลที่ 7 ที่มีชื่อว่า "romanesque" ซึ่งเป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่องนี้ด้วย
ผีนับจาน

ผีนับจาน หรือ ซะระยะชิกิ () หรือ โอคิคุ เป็นเรื่องเล่าของวิญญาณที่จะออกมาจากบ่อเก็บน้ำ และเริ่มนับจานตั้งแต่ 1 ใบจนถึง 10 ใบ แล้วจะร้องไห้อย่างหัวใจสลาย

ในสมัยอดีตนั้น มีขุนนางผู้หนึ่งชื่อ "อาโอยามะ ชุเซ็น" อาศัยอยู่ที่บ้านบันโซในเมืองเอะโดะ อยู่มาวันหนึ่ง สาวใช้ชื่อ "โอคิคุ" ได้เผลอทำจานของเจ้านายแตกใบหนึ่ง ซึ่งจานใบนั้นเป็นหนึ่งในชุดจานอันล้ำค่าทั้งสิบใบซึ่งนำเข้ามาจากเมืองนานกิงของจีน มีราคาสูง อาโอยามะ ชุเซ็นกับภรรยาสาวซึ่งทั้งคู่มีนิสัยเหี้ยมโหด พวกเขาได้ร่วมกันโยนโอคิคุที่ร้องขออภัยโทษลงในบ่อน้ำแล้วปล่อยให้ตาย หลังจากนั้นก็ได้แจ้งต่อราชการว่าเธอตายเพราะป่วย

นับจากนั้นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวก็เกิดขึ้นกับครอบครัวอาโอยามะ ในเดือนพฤษภาคมของปีนั้น ภรรยาสาวของขุนนางได้คลอดลูกชาย แต่เด็กกลับไม่มีนิ้วกลางที่มือขวา ซึ่งขาดหายไปหนึ่งนิ้วในบรรดาสิบนิ้ว นอกจากนั้นก็มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นอีกมากมาย ทั้งเรื่องที่บ้านของขุนนางชุเซ็นถูกปกคลุมไปด้วยอากาศเย็นยะเยือก และตอนกลางคืนก็จะมีไฟประหลาดออกมาจากบ่อน้ำที่โอคิคุ ตาย แล้วมีเสียงอันน่าขนลุกของผู้หญิงว่า "หนึ่งใบ... สองใบ... สามใบ... สี่ใบ... ห้าใบ... หกใบ... เจ็ดใบ... แปดใบ... เก้าใบ..." แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นเป็นแบบนี้ทุกคืนจนคนรับใช้ที่เหลือก็พากันลาออกไปกันหมด ดังนั้นเวลาชุเซ็นจะจ้างคนรับใช้คนใหม่ก็ไม่มีคนมาสมัคร เพราะทุกคนรู้ข่าวลือเรื่องนี้กันหมด

เมื่อชาวบ้านได้ยินเรื่องนี้ทั้งที่กลัว แต่ก็มีคนใจกล้าลงไปพิสูจน์ พบร่างไร้วิญญาณของเธอจมอยู่ที่ก้นบ่อจริงๆ

ไม่นานนัก ทางราชการก็รับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแพร่หลายออกไป แล้วความจริงของฆาตรกรรมโหดจึงได้ถูกเผยขึ้นและเมื่อพิสูจน์แล้ว คนผิดก็ต้องถูกลงโทษ ถึงทางราชการจึงได้กำหนดบทลงโทษชุเซ็น นี่คือเรื่องราวที่อยู่ในหนังสือเรื่อง "บันโชซะระยะชิกิ" (บ้านจานของบันโช) ซึ่งมีไฟประหลาดที่นับจำนวนจานซึ่งออกมาจากน้ำนั้น เรียกว่า "ซาราคาโซะเอะ" (ปีศาจนับจาน)

เรื่องเล่าอีกเรื่องที่มีชื่อเสียงของโอคิคุมีที่มาจากเธอเป็นสาวใช้ของอาโอยาม่า ซึ่งอาโอยาม่าเป็นผู้ที่หวังจะโค่นล้มอำนาจของเจ้าเมือง โอคิคุบังเอิญไปได้ยินแผนการเข้า เธอจึงไปเล่าให้คนรักของเธอฟัง ซึ่งคนรักของเธอเป็นทหารเจ้าเมือง แผนการของอาโอยาม่าจึงถูกเปิดโปงและล้มเหลวในที่สุด เมื่ออาโอยาม่ารู้ว่าโอคิคุเป็นคนแอบได้ยินเรื่องแผนการ เป็นต้นเหตุทีทำให้แผนล้มเหลว อาโอยาม่าจึงวางแผนจะสังหารเธอซะ อาโอยาม่าจึงใส่ความโอคิคุว่า เธอขโมยจานที่ล้ำค่าไป 1 ใบซึ่งในชุดจานนั้นจะมี 10 ใบด้วยกัน โอคิคุถูกทรมานจนตาย และถูกทิ้งศพลงบ่อน้ำ

บ่อน้ำของโอคิคุสันนิษฐานว่าอยู่ที่ปราสาทฮิเมจิ แต่ก็มีที่อ้างถึงอีกแห่ง คือ บ่อน้ำของสวนในสถานทูตประเทศแคนาดาที่กรุงโตเกียว ซึ่งเดิมทีเป็นที่ดินของตระกูลอาโอยาม่า
ปฏิทินฮีบรู

ปฏิทินฮีบรู หรือ ปฏิทินยิว (; ) เป็นปฏิทินประจำปีใช้ในศาสนายูดาห์ ภายในระบุวันหยุดทางศาสนายูดาห์ คำสอนทั่วไปในคัมภีร์โทราห์ ยาร์ทเซียส (Yahrtzeit) ซึ่งเป็นวันระลึกถึงวันตายของญาติสนิท และซาล์ม (เพลงสวด) ตามวัน

รูปแบบหลักที่ใช้ในปฏิทินฮีบรูมีสองแบบ
ปิศาจจิ้งจอก (ญี่ปุ่น)

คิสึเนะ () เป็นปีศาจจิ้งจอกที่พบบ่อยครั้งในคติชนญี่ปุ่นซึ่งเชื่อว่า เป็นสัตว์มีไหวพริบและวิทยาคมซึ่งรวมถึงการแปลงเป็นมนุษย์ บางคนเชื่อว่า หมาจิ้งจอกแปลงเป็นมนุษย์เพื่อล่อลวงมนุษย์คนอื่น แต่บางคนเชื่อว่า แปลงมาพิทักษ์รักษาหรือร่วมหอลงโรงด้วย

ในญี่ปุ่นแต่ก่อน มนุษย์และหมาจิ้งจอกอยู่ใกล้ชิดกันมาก ความสัมพันธ์นี้เองที่ก่อให้เกิดความเชื่อเรื่องคิตสึเนะนี้ขึ้น ในลัทธิชินโตยังเชื่อว่า หมาจิ้งจอกเป็นผู้เดินสารของเทพเจ้าอินะริ ความเชื่อนี้ทำให้หมาจิ้งจอกมีบทบาทในเรื่องเหนือธรรมชาติ เพื่อดลบันดาลให้เกิดความอุมสมบูรณ์ขึ้น ที่หน้าศาลเจ้าฟุชิมิ อินะริ ที่จังหวัดเกียวโต จึงมีรูปปั้นหมาจิ้งจอกประดับอยู่ เสมือนเป็นยามหรือทวารบาลรักษาทางเข้า โดยบางตัวจะคาบสิ่งที่มีลักษณะคล้ายสาสน์ อันหมายถึง เป็นตัวแทนหรือสื่อกลางระหว่างมนุษย์กับเทพเจ้า หรือบางตัวคาบรวงข้าว หมายถึง การเป็นตัวแทนของความอุดมสมบูรณ์ อนึ่ง ญี่ปุ่นยังเชื่อว่า ปิศาจจิ้งจอกมีหางมากเท่าไร ก็หลักแหลมและทรงอำนาจมากเท่านั้น ฉะนั้น จึงมีผู้บูชาปิศาจจิ้งจอกเสมือนเทพ
ยูกิ คาจิอูระ

ยูกิ คาจิอูระ () เกิดวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2508 ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ และได้ประพันธ์เพลงประกอบอะนิเมะหลายเรื่อง เช่น สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ, .hack//SIGN, Noir, อควอเรียนเอจ, ไม-HiME, ไม-Otome อีกทั้งยังเคยร่วมกับซาฮะชิ โทชิฮิโกะ ประพันธ์เพลงให้กับอะนิเมะเรื่องโมบิลสูทกันดั้มซี้ดและโมบิทสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี นอกจากนี้ยังได้ทำเพลงประกอบวิดีโอเกมเซโนซาก้าด้วย

คาจิอูระอาศัยอยู่ที่เยอรมนีตะวันตกตั้งแต่ปี 2515 เพราะงานของพ่อ ผลงานเพลงชิ้นแรกของเธอในวัยเจ็ดขวบคือบทเพลงอำลาคุณย่า เนื่องจากคาจิอูระต้องย้ายไปเยอรมัน หลังจากเรียนจบวิทยาลัยที่โตเกียว คาจิอูระก็เริ่มทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ แต่ในปี 2535 เธอก็เริ่มหันมาสนใจงานด้านดนตรีมากขึ้น ซึ่งนั้นก็เป็นเพราะพ่อของเธอผู้ชื่นชอบดนตรีคลาสสิกและโอเปร่ามากนั่นเอง

ในเดือนกรกฎาคมปี 2535 เธอก็ได้รวมตัวกับชิอากิ อิจิกาวะ (ร้องนำ)และ ยูกิโกะ นิชิโอกะ เดบิวภายใต้ชื่อวงว่า See-Saw ภายในสองปี ทั้งสามคนได้ออกซิงเกิล 6 ซิงเกิล และอัลบั้ม 2 อัลบั้ม แต่ทว่าในปี 2538 พวกเธอก็แยกทางกันทำงานโดยคาจิอูระยังคงทำงานด้านดนตรีต่อไป โดยประพันธ์เพลงให้กับศิลปินจำนวนมากและทำงานกำกับเสียงให้กับรายการโทรทัศน์ โฆษณา ภาพยนตร์ เกม และอะนิเมะ

ในปี 2544 คาจิอูระและอิจิกาวะได้รวมตัวกันในนาม See-Saw อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งในขณะนั้นคาจิอูระกำลังทำเพลงประกอบอะนิเมะเรื่อง Noir ให้กับสตูดิโอ Bee Train ของโคอิจิ มาชิโมะ ซึ่งทำให้ซาวด์แทรกของอะนิเมะเรื่องนี้เป็นที่ชื่นชมอย่างมาก

คาจิอูระมีความสุขกับการทำงานได้อย่างอิสระที่มาชิโมะมอบให้ พวกเขาจึงได้ทำงานร่วมกันอีกมากมาย เพราะมาชิโมะไม่เคยตั้งขีดกำจัดในการประพันธ์เพลงเลย เขาอนุญาตให้คาจิอูระสร้างสรรค์งานเพลงได้ตามใจชอบ เมื่อได้งานเพลงออกมาแล้วมาชิโมะจึงจะนำไปพิจารณาและปรับใช้ตามความเหมาะสม

ปี 2545 See-Saw ทำเพลงให้กับ .hack//SIGN ซึ่งซาวด์แทรกขายได้ถึง 300,000 ก๊อปปี้ คาจิอูระได้รู้จักกับเอมิลี บินดิเจอร์ คาจิอูระประทับใจเสียงร้องเพลงของเอมิลีมาก จึงได้ขอให้มาทำงานร่วมกัน คาจิอูระเรียกเอมิลีว่าเป็นครูสอนภาษาอังกฤษของเธอ

นอกจากนี้ See-Saw ยังร้องเพลงปิดให้กับกันดั้มซี้ดด้วย คือเพลง "Anna ni Issho Datta no ni" ทั้งยังออกอัลบั้ม Dream Field และในปีเดียวกันนั้นเอง คาจิอูระออกอัลบั้มเดียวชื่อว่า Fiction ด้วย

โปรเจกต์อีกอย่างหนึ่งของคาจิอูระคือ ฟิกชันจังก์ชัน เป็นการร่วมงานกับศิลปินต่างๆเช่น ยูกะ นันริ, อาซูกะ คาโต และคาโอริ โอดะ ซึ่งในจำนวนนี้ ฟิกชันจังก์ชันยูกะ มีผลงานออกมามากที่สุด ปัจจุบันฟิกชันจังก์ชัน มีสมาชิกหลัก 5 คน ได้แก่ ยูกะ, วากานะ, ยูริโกะ ไคดะ, เคโกะ และคาโอริ

นอกจากนี้ เธอยังมี่โปรเจกต์ Kalafina ที่เธอตั้งขึ้นมาเพื่อใช้ทำเพลงประกอบอะนิเมะฉบับภาพยนตร์ คาระ โนะ เคียวไค โดยมี วากานะและเคโกะ 2 นักร้องจากฟิกชันจังก์ชันเป็นตัวหลัก และคัดเลือกเพียง 2 คนจาก 30,000 คน ให้มาเข้าร่วมในKalafina ซึ่ง 2 ศิลปินที่ว่าคือมายะและฮิการุ
เอกซ์ตรีมอาร์มี

เอกซ์ตรีมอาร์มี () คือ อัลบั้มเพลงสังกัดค่าย ทรูแฟนเทเชีย โดย 12 คน นักล่าฝัน จากทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 4 วางจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2550 และได้มีการจัดคอนเสิร์ตที่มีชื่อว่า X-Treme Army in Concert เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ที่อิมแพคอารีน่า เมืองทองธานี
เนะโกะมะตะ

เนะโกะมะตะ หรือ แมวผี () มีเรื่องเล่ามาว่า เมื่อแมวบางตัวมีอายุมากจะมีตบะสูงขึ้น แล้วกลายเป็นแมวผี ที่เรียกว่าบะเกะเนะโกะ (化け猫) ซึ่งมีหลายวิธีที่มันจะสามารถกลายเป็นบะเกะเนะโกะได้ และเมื่อหางมันแยกออกเป็น 2 หาง มันถึงจะพัฒนากลายเป็นเนะโกะมะตะ ซึ่งเนะโกะมะตะสามารถขยายตัวได้ถึง 1 เมตร และส่วนมากจะเดินด้วยขาหลัง 2 ขา และมันเป็นผีที่ไม่ยอมให้ใครมาดูถูก ถ้าใครปฏิบัติกับมันไม่ดี มันจะจดจำอย่างฝังใจ เชื่อกันว่าการเต้นรำของเนะโกะมะตะสามารถควบคุมคนตายได้ และยังเชื่ออีกว่าเนะโกะมะตะเป็นสาเหตุของเพลิงไหม้ที่ผิดปกติ จึงมีความเชื่อบางอย่างที่จะตัดหางแมวออกซะ เพื่อป้องกันไม่ให้มันกลายเป็นเนะโกะมะตะ

เรื่องเล่าของเนะโกะมะตะ แตกต่างกันไปตามแต่ละพื้นที่ บ้างก็เชื่อว่าเนะโกะมะตะจะกิน แม้กระทั่งเจ้านายของตัวเอง และการที่ทิ้งแมวไว้กับศพเป็นเรื่องที่เสี่ยงมาก เพราะมันอาจจะปลุกศพให้คืนชีพ และควบคุมศพได้ แต่ขณะเดียวกันก็มีเรื่องที่เล่าถึงเนะโกะมะตะซึ่งหลงรักเจ้านายของตน และแปลงร่างเป็นสาวงามเพื่อใช้ชีวิตด้วย
อำเภอด่านมะขามเตี้ย

ด่านมะขามเตี้ย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี

อำเภอด่านมะขามเตี้ย ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

ท้องที่อำเภอด่านมะขามเตี้ยนั้นแต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองกาญจนบุรี ต่อมาทางการจึงได้แบ่งพื้นที่ 3 ตำบลออกจากอำเภอเมืองกาญจนบุรี (ตำบลด่านมะขามเตี้ย กลอนโต และจรเข้เผือก) มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอด่านมะขามเตี้ย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน 
และต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ให้ยกฐานะเป็น อำเภอด่านมะขามเตี้ย มีผลในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2538 จากนั้นมาจึงได้มีฐานะเป็นอำเภอจวบจนถึงปัจจุบัน

อำเภอด่านมะขามเตี้ยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 39 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอด่านมะขามเตี้ยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
โรมิโอ × จูเลียต

โรมิโอ × จูเลียต () เป็นอะนิเมะฉายทางโทรทัศน์ โดยอาศัยเค้าโครงจากบทละครเรื่องโรมีโอและจูเลียต ของวิลเลียม เชกสเปียร์ เริ่มฉายตอนแรกวันที่ 4 เมษายน 2550 และฉายจบวันที่ 26 กันยายน 2550 มีทั้งหมด 24 ตอน

ในยามค่ำคืนวันหนึ่งที่ลมพายุพัดกระหน่ำ ณ นครลอยฟ้าเนโอเวโรนา ผู้นำแห่งตระกูลมองตากิวได้ทำการยึดอำนาจจากคาปูเล็ตเจ้าเมืองเดิมและสังหารล้างตระกูล เหลือเพียงจูเลียตบุตรีวัยเด็กเท่านั้นที่หนีรอดไปได้พร้อมกับข้ารับใช้จำนวนหนึ่ง สิบสี่ปีต่อมา จูเลียตที่ปลอมตัวเป็นชายมาตลอดก็จำเป็นจะต้องทำการเข้ายึดตำแหน่งเจ้าเมืองกลับคืน และมอบอำนาจให้แก่ประชาชนชาวเนโอเวโรนาทุกคน แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดคือ จูเลียตพบรักกับโรมิโอบุตรชายของศัตรูอย่างมองตากิว มีเพียงโชคชะตาอันน่าเศร้าเท่านั้นที่รอคอยพวกเขาอยู่
สงบสุขในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนที่จะถูกจับในที่สุด

ดนตรีประกอบทั้งเรื่องถูกประพันธุ์โดยฮิโตชิ ซากิโมโตถูกแสดงโดย
โรมิโอ x จูเลียตฉบับหนังสือการ์ตูนตีพิมพ์ลงในอะสุกะรายเดือนของสำนักพิมพ์คาโดะคะวะ ตั้งแต่วันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2550

โรมิโอ x จูเลียต ฉบับนิยายใช้ชื่อว่า "โรมิโอ x จูเลียต อะคะคิ อุนเม โนะ เดะไอ" () ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2550 โดยคาโดคาวะบีนส์บุงโกะ ในเครือสำนักพิมพ์คาโดคาวะ

โรมิโอ x จูเลียตในรูปแบบเน็ตเรดิโอ เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2550 โดยมีชื่อเรียกว่า "โรมิจูลิเรดิโอ" () โดยมีนักพากย์ผู้ให้เสียงเป็นจูเลียต คุณฟุมิเอะ มิซุซาวะ และผู้ให้เสียงเป็นคอร์เดเลีย คุณมิยุ มัทซึกิ เป็นผู้ดำเนินรายการ
อำเภอหนองปรือ

อำเภอหนองปรือ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี

อำเภอหนองปรือมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

ท้องที่อำเภอหนองปรือแต่เดิมนั้นเป็นเพียงหมู่บ้านหนองปรือ ขึ้นอยู่กับตำบลหนองรี อำเภอบ่อพลอย ต่อมาทางการจึงยกฐานะให้เป็นตำบลหนองปรือ และแยกตำบลออกมาอีก 1 ตำบล (ตำบลหนองปลาไหล) ซึ่งต่อมาในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 ได้มีการก่อตั้ง กิ่งอำเภอหนองปรือ ขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2535 และเมื่อถึงวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2540 จึงได้ถูกยกฐานะให้เป็น อำเภอหนองปรือ อย่างสมบูรณ์

อำเภอหนองปรือแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอหนองปรือประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
สาวปากฉีก

สาวปากฉีก (; ) เป็นหญิงสาวในปกรณัมญี่ปุ่นซึ่งถูกสามีผู้หึงหวงทำร้ายจนเสียอวัยวะ และต่อมากลายเป็นผีร้าย (onryō) เรื่องสาวปากฉีกนั้นเริ่มโจษจันกันในปี 2522 จนแพร่ไปทั่วประเทศในเวลาอันเร็วและยังให้เกิดความตื่นตระหนกในหลายหัวเมือง ถึงขนาดที่มีรายงานข่าวว่าโรงเรียนต้องจัดครูคุ้มกันนักเรียนจนถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ และเจ้าพนักงานตำรวจต้องเพิ่มเวรยาม

เรื่องสาวปากฉีกนั้นปรากฏในสมัยเฮอัง ความว่า หญิงคนหนึ่งเป็นภริยาหรืออนุภริยาซามูไรนายหนึ่ง แต่ไม่ซื่อตรงต่อสามี สามีพบเข้าก็โกรธ เอาดาบสับปากนางจนถึงใบหู แล้วว่า "ดูเถิดคนเขาจะเห็นว่ามึงงดงามอยู่อีกหรือไม่" หญิงนั้นก็ตาย แต่เพราะใจพยาบาทสามี จึงไม่ไปผุดไปเกิด กลับกลายเป็นผีร้ายมาแก้แค้นสามีและหลอกหลอนผู้คนอยู่ทั่วไป

ตำนานสาวปีกฉีกกลับมาเป็นที่ร่ำลือกันอีกครั้งในต้นพุทธทศวรรษที่ 2500 ว่ากันว่า เด็กบางคนเมื่อเดินอยู่ลำพังในยามวิกาลอาจพบหญิงสาวคนหนึ่งสวมหน้ากากอนามัย ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติกันอยู่ในประเทศญี่ปุ่นเพื่อป้องกันมิให้คนอื่นติดโรคของตัวไปด้วยเป็นต้น ครั้นแล้ว หญิงนั้นจะหยุดเดินและถามเด็กว่า "ฉันสวยไหม" ถ้าเด็กบอกปัด หญิงนั้นจะล้วงกรรไกรออกมาตัดปากเด็กจนถึงแก่ความตาย ถ้าเด็กตอบรับ หญิงนั้นจะปลดหน้ากากอนามัยออก และยิ้มให้เด็กชมดู เผยให้เห็นปากที่ถูกแหวะจนถึงใบหูมีโลหิตท่วม ซึ่งเรียก "รอยยิ้มแบบแกล็สโกว" (Glasgow smile) แล้วถามเด็กนั้นอีกว่า "แล้วตอนนี้ฉันสวยไหม" ถ้าเด็กว่าไม่ หญิงนั้นจะล้วงกรรโกรมาตัดกายเด็กเป็นสองท่อน ถ้าว่าใช่ หญิงนั้นจะมอบความสวยงามให้แก่เด็กนั้นบ้างโดยเอากรรไกรตัดปากเด็กจนถึงใบหูเสีย เด็กไม่อาจวิ่งหนีหญิงคนนั้นพ้นได้ เพราะหญิงสาวจะปรากฏต่อเด็กอีกจนกว่าจะได้ประทุษร้ายเด็กนั้น

ครั้นบอกเล่ากันไปมาก็กลายเป็นมีวิธีหนีหญิงนั้นได้ขึ้นมา โดยถ้าหญิงนั้นถามว่าสวยไหม ก็ให้ตอบว่าน่ารักสองครั้งติด ๆ กัน หญิงนั้นก็จะสับสนฉงนใจอยู่ ก็ให้อาศัยจังหวะหนีไป ปล่อยให้หญิงร้ายครุ่นคิดอยู่หาคำตอบมิได้อย่างนั้น บางกระแสก็ว่า ให้ตอบ "ก็พอดูชม" หรือให้ถามกลับไปว่า "แล้วฉันล่ะน่ารักไหม" หญิงนั้นก็จะได้งงงวยเช่นกัน ที่ให้ตอบว่า "ฉันกำลังหมั้นหมายอยู่" ก็มี ตอบเช่นนั้นแล้วหญิงร้ายจะขอให้อภัยต่อการกระทำของนางและขอตัวจากไป และที่ว่า ขณะที่ถูกหญิงนั้นไล่ล่า ก็ให้โยนส้มสูกลูกไม้หรือโปรยลูกอมขนมหวานไป หญิงจะหันไปเก็บของเหล่านั้น เปิดโอกาสให้หนีพ้นไปได้ก็มี