seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
วิทยาลัยชุมชนระนอง

วิทยาลัยชุมชนระนอง เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นตามนโยบายของรัฐบาลในการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่น ให้ประชาชนได้รับการศึกษาอย่างเท่าเทียมกัน ส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต ตามหลักการ "การศึกษาสร้างชาติ สร้างคน สร้างาน" สืบเนื่องจากการแถลงนโยบายต่อรัฐสภาของรัฐบาล พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524

วิทยาลัยชุมชนระนอง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 พร้อมกับวิทยาลัยชุมชนอีก 9 แห่งทั่วประเทศ โดยเปิดทำการเรียนการสอนในปีการศึกษา 2545 เป็นปีแรก โดยการคัดเลือกศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดระนอง ให้ทำหน้าที่วิทยาลัยชุมชนควบคู่ไปกับภารกิจเดิม และมีสถานศึกษาเครือข่ายอีก 3 แห่ง คือ วิทยาลัยเทคนิคระนอง วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีระนอง และวิทยาลัยการอาชีพกระบุรี

ในปี พ.ศ. 2546 วิทยาลัยชุมชนระนอง ได้ย้ายสถานที่ทำการมายัง อาคารพาณิชย์เลขที่ 7/20-21 ถนนผาดาด ตำบลเขานิเวศน์ อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง และในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2548 จึงได้ย้ายสำนักงานมายังสำนักงานถาวรบริเวณที่ดินของสำนักงานอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ (เดิม) เลขที่ 2/4 หมู่ 1 ถนนเพชรเกษม ตำบลบางริ้ว อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง บนเนื้อที่ 7 ไร่

ในระยะแรกวิทยาลัยชุมชนระนอง มีหน่วยจัดการศึกษา 6 แห่ง คือ วิทยาลัยการอาชีพกระบุรี โรงเรียนละอุ่นวิทยาคาร สำนักงานการประถมศึกษาอำเภอละอุ่น โรงเรียนเทศบาลบ้านเขานิเวศน์ โรงเรียนกะเปอร์วิทยา โรงเรียนบ้านภูเขาทอง ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงสถานที่จัดการศึกษา เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้รับบริการทางการศึกษาได้มากขึ้น โดยในอำเภอกระบุรี จากวิทยาลัยการอาชีพกระบุรี เป็นโรงเรียนกระบุรีวิทยา อำเภอละอุ่น จากโรงเรียนละอุ่นวิทยาคาร เป็น สำนักงานการประถมศึกษาอำเภอละอุ่นเดิมซึ่งยุบเลิกสำนักงานไป อำเภอเมืองระนองจากโรงเรียนเทศบาลบ้านเขานิเวศน์ เป็นที่วิทยาลัยชุมชนระนอง

วิทยาลัยชุมชนระนอง ให้ความสำคัญกับการพัฒนาคน พัฒนาท้องถิ่น ประกอบกับจังหวัดระนองเป็นจังหวัดที่มีชายแดนติดต่อกับประเทศพม่า เพื่อเป็นการเปิดโอกาสให้กับผู้สนใจ วิทยาลัยฯ จึงเปิดทำการสอนหลักสูตรระยะสั้น 60 ชั่วโมง "ภาษาพม่าเพื่อการสื่อสารและธุรกิจ" ขึ้น
เก่งกับเฮง

เก่งกับเฮง () เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวแอคชั่นตลกออกฉายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1982

เก่งกับเฮง เล่าถึงจอมโจรชื่อดังนาม คิงคอง ที่จับพลัดจับผลูต้องมาช่วยตำรวจจับหัวขโมยระดับชาตินาม ถุงมือขาว โดยมี
ผู้หมวดอัลเบิร์ตและผู้หมวดแนนซี่เป็นผู้ช่วย
สูตรเสน่หา

สูตรเสน่หา เป็นบทประพันธ์ของนักเขียน “กิ่งฉัตร” ซึ่งตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารสกุลไทย ได้รับความนิยมมากจนมีภาค 2 ออกมาที่ชื่อ “ค่าของหัวใจ” จากนั้นกิ่งฉัตรได้ขายลิขสิทธิ์ละครให้ทางช่อง 3 โดยได้ค่ายอาละดิน ณ บางกอก เป็นฝ่ายดำเนินการสร้างละคร เดิมศุภลักษณ์ ตงศิริ ผู้บริหารค่ายได้วางตัวพระเอก-นางเอกคือ ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง และ คัทลียา แมคอินทอช แต่ไม่ได้สร้าง จนตกมาอยู่ในมือผู้จัด หทัยรัตน์ อมตวณิชย์ แห่งค่ายละครไท ได้พระเอก-นางเอกคือ ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์ และ แอน ทองประสม นำแสดง ซึ่งได้รับการตอบรับจากผู้ชมอย่างท่วมท้น อันเป็นที่มาของกระแสฟีเวอร์ "ครูกุ๊ก" และ "อลิน" ที่พูดกันติดปาก

ละครโทรทัศน์นี้กำกับการแสดงโดยอำไพพร จิตต์ไม่งง เขียนบทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล เริ่มออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2552 จนถึงวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2552
เห็ดแครง

เห็ดแครง หรือ เห็ดตีนตุ๊กแก () เป็นเห็ดที่ขึ้นได้ทั่วทุกภูมิภาคทั่วโลกและเจริญเติบโตได้ตลอดปี เป็นเห็ดขนาดเล็ก เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-4 เซนติเมตร รูปทรงคล้ายพัด ไม่มีก้านดอก

ในด้านคุณค่าทางโภชนาการ เห็ดแครงมีคาร์โบไฮเดรตและโปรตีนสูง นิยมนำมาแกงคั่วกับปลาย่าง หรือนำมาย่างโดยโขลกพริกขี้หนู ข่า ตะไคร้ ขมิ้น พริกไทย แล้วนำเห็ดแครงผสมลงไป พร้อมด้วยมะพร้าวขูดและไข่ไก่ แล้วห่อด้วยใบตองนำไปปิ้งกับเตาถ่าน เห็ดชนิดนี้ยังเป็นที่รู้จักมากในแถบภาคใต้ พบมากบนท่อนไม้ยางพาราที่ตัดทิ้งไว้ โดยนิยมนำมาทำแกงสมรมซึ่งเป็นแกงที่ขาดไม่ได้สำหรับงานบุญสารทเดือนสิบ ส่วนในประเทศญี่ปุ่นใช้ทำเป็นยาเนื่องจากมีสารที่มีคุณสมบัติในการต่อต้านเชื้อไวรัสและยับยั้งเซลล์มะเร็ง

นอกจากนี้ยังมีงานวิจัยซึ่งใช้สารสกัดจากเห็ดแครงในกระบวนการขุดเจาะน้ำมันดิบ โดยสารสกัดจากเห็ดแครงที่เป็นสารไบโอพอลิเมอร์นี้จะถูกนำมาผสมกับน้ำ และสูบเข้าไปในบ่อน้ำมันดิบเพื่อชะล้างและพาน้ำมันดิบที่ยังคงเหลืออยู่ภายในบ่อน้ำมันให้ออกมาได้มากที่สุด
แกงสมรม

แกงสมรม เป็น แกงกะทิ แบบแกงคั่ว น้ำคลุกคลิก โดยคำว่า สมรม เป็นภาษาใต้ หมายถึงถึงการใช้ผักและส่วนผสมนานาชนิดมาผสมกันในตัวแกง มีส่วนประกอบคือกุ้งสด หรือปลาย่างหน่อไม้สับ มะเขือยาวและเห็ดแครง กินกับข้าวสวยหรือข้าวหลามหรือข้าวเหนียว(ต้มแบบภาคใต้)เป็นแกงที่ขาดไม่ได้ สำหรับงานบุญสารทเดือนสิบ
พญาคชราช

พญาคชราช หรือ หูปอ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Talipariti macrophyllus" (Roxb. Ex Hornem.) Fryxell หรือ "Hibiscus macrophyllus") เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ สูง 15-60 เมตร สามารถนำเนื้อไม้มาใช้ประโยชน์ได้ โดยเนื้อไม้จัดอยู่ในชั้นไม้คุณภาพปานกลางหรือเกรดบี มีความหนาแน่น ประมาณ 630 กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร เนื้อไม้คล้ายไม้สักทอง แต่เป็นไม้ที่มดมอดปลวกชอบกิน ระยะเวลาปลูกถึงตัดใช้งานได้อยู่ที่ 10 ปี
ขนมเข่ง

เหนียนเกา (), เค้กข้าว, เค้กประจำปี หรือ เค้กตรุษจีน คืออาหารที่ทำจากข้าวเหนียวเพื่อบริโภคในอาหารจีน ขนมเข่งสามารถพบได้ในซุปเปอร์มาร์เก็ตของชาวเอเชีย และในร้านขายอาหารเพื่อสุขภาพ ถึงแม้ขนมเข่งจะรับประทานได้ตลอดปี แต่จะเป็นที่นิยมที่สุดในช่วงตรุษจีน คนนิยมรับประทานขนมเข่งในช่วงนี้ เพราะคำว่า เหนียนเกา ออกเสียงเหมือนคำว่า ปีที่สูงขึ้น ในภาษาจีน

แม้ขนมเข่งจะมีหลากหลายรูปแบบ แต่ส่วนประกอบหลักคือข้าวเหนียวที่จะนำมาทำให้มีลักษณะคล้ายแป้งเปียก จากนั้นนำมาขึ้นรูป หรือนำไปปรุงอีกครั้งผสมกับส่วนผสมอื่นๆ ขนมเข่งมีหลายรูปแบบ สามารถพบได้ในอาหารเซี่ยงไฮ้ อาหารฝูเจี้ยน อาหารกวางตุ้งซึ่งมีแหล่งกำเนิดจากมณฑลกวางตุ้ง

ขนมเข่งแบบอย่างเซี่ยงไฮ้จะถูกทำให้เป็นท่อนกลมหนานุ่มเพื่อที่จะนำไปหั่นเป็นชิ้นบางๆ แล้วนำไปทอดหรือใส่ลงในซุป วิธีการปรุงที่ต่างกันจะทำให้ขนมเข่งเกิดความแตกต่างตั้งแต่นุ่มไปจนถึงเหนียว
เมื่อนำมาเสิร์ฟ วิธีที่นิยมทั่วไปคือการนำมาทอด เรียกว่า เฉ่าเหนียนเกา โดยทั่วไปแล้วมีสามประเภท ประเภทแรก สำหรับเสิร์ฟเป็นออเดิร์ฟมีรสชาติเผ็ดและเค็ม ประกอบด้วย หอม เนื้อวัว เนื้อหมู กะหล่ำปลี เป็นต้น ประเภทที่สองเป็นอาหารหวาน ใช้น้ำตาลทรายขาวเป็นส่วนประกอบ และประเภทสุดท้ายคือแบบไม่มีรสชาติ ใช้เคี้ยวเพื่อให้รู้สึกถึงพื้นผิวเท่านั้น

ในภาษากวางตุ้งเรียกขนมเข่งว่า เหนียนเกา เช่นเดียวกัน ขนมเข่งแบบอย่างกวางตุ้งมีสีเหลืองเข้ม และมีรสหวานจากน้ำตาลทรายแดง ขนมเข่งจะถูกตีให้เป็นแผ่น แล้วอบด้วยไอน้ำอีกครั้งเพื่อปรุงส่วนผสม แป้งที่ถูกนวดจะถูกนำมานึ่งจนกระทั่งแข็งตัว แล้วนำมาเสิร์ฟเป็นแผ่นหนา ซึ่งอาจจะนำมารับประทานได้เลย ขนมเข่งจะยืดหยุ่นและเหนียวมาก สามารถนำมาเสิร์ฟเป็นพุดดิ้งราดด้วยกลิ่นกุหลาบหรือถั่วแดงบด

ขั้นตอนต่อไปซึ่งเป็นทางเลือกในการทำขนมเข่งคือการนำไปทอด แล้วใส่ไข่ เพื่อที่จะทำ เจียน เหนียน เกา (jian nian gao, ภาษาจีนกลาง) เมื่อนำไปทอดจะทำให้เนื้อกรอบนอกนุ่มใน ในช่วงเทศกาลตรุษจีนจะถูกนำไปหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมและเสิร์ฟกับเค้กติ่มซำอื่นๆ เช่น เค้กเผือก และ เค้กเกาลัด

ญี่ปุ่นและเกาหลีก็มีอาหารที่ทำมาจากข้าวเหนียว เรียกว่า โมจิ (moji) และ ต๊อก (tteok) ตามลำดับ ทีออกสามารถทำจากข้าวปกติได้เช่นกัน ขนมเข่งเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในช่วงเทศกาลตรุษจีนในประเทศฟิลิปปินส์ เนื่องจากประชากรจำนวนมากเป็นชาวจีนโพ้นทะเล ซึ่งเรียกว่า ทิกอย (tikoy) หรือ ตีโก้ย 甜粿 (tikoe เรียกในหมู่ชาวฮกเกี้ยนใน มาเลเซีย สิงคโปร์ และ ภูเก็ต) และเรียกว่า ทิเค (tikay) ในภาษาพม่า

ขนมเข่งจะมีส่วนผสมที่ต่างกันไปในพื้นที่ต่าง ๆ ของประเทศในแถบเอเชีย เช่น รับประทานกับถั่วแดงบดหรือเม็ดบัว ซึ่งไม่ถือเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของขนมเข่ง
ชงโหยวปิ่ง

ชงโหยวปิ่ง เป็นโรตีแผ่นไม่บางและไม่หนามาก ห่อด้วยน้ำมันและหอมเขียวสับ นวดให้เข้ากันแล้วเอามาทอดบนกะทะ จนกลายเป็นแผ่นแบน ๆ กรอบ ๆ ต่างจากแพนเค้กที่ทำจากแป้งสาลี อาหารชนิดนี้สามารถหามารับประทานได้ในจีน ไต้หวัน และ พื้นที่อื่น ๆ ของโลกที่มี ประชากรจีนพัมนับ หรือตามร้านอาหารจีน ขายตามท้องถนน และได้มีการทำแบบสำเร็จรูปในรูปแบบของการแช่แข็งบรรจุในพลาสติกที่สามารถตามหาซื้อได้ในซูเปอร์มาร์เก็ตของคนจีน

ส่วนผสมอื่น ๆ เช่นเม็ดยี่หร่าสับละเอียด และเมล็ดงาดำมีการผสมเพิ่มเป็นบางครั้งกับหอมเขียว ถ้าไม่มีหอมเขียวสามารถสามารถทดแทนด้วยทอปปิ้งอื่นเช่น ข้าวโพดและพริกหยวก มีอีกขนมของจีนที่เรียกว่าแพนเค้กถั่วแดง (豆 沙锅 饼) จากหอมเขียวและเกลือจะถูกแทนที่ด้วยใส่ถั่วแดง

อีกวิธีในการปรุงชงยิ๋วปิ่งก็คือเอาไปชุบไข่เคลือบด้านเดียวแล้วนำไปทอด มีอีกอาหารว่างจีนเรียกว่าตั้นปิ่ง (蛋饼) ซึ่งเกือบเหมือนชงยิ๋วปิ่งยกเว้นว่าแป้งของตั้นปิ่งจะบางและชุ่มกว่าแพนเค้กอีกชนิดนึงจะผสมด้วยกระเทียมแทนหอมเขียว เรียก ว่า jiucai bing (韭菜 饼) หรือ jiucai you bing (韭菜 油饼)

ในอเมริกาเหนือคนส่วนใหญ่มักจะรับประทานแพนเค้กกับซอสถั่วเหลือง ซอสพริกหรือซอสเวียดนาม
โร่ว-ยฺเหวียน

โร่ว-ยฺเหวียน (; ) มีความหมายตรงตัวว่า หมูก้อน เป็นอาหารไต้หวันอย่างหนึ่ง ทำจากแป้งข้าวโพด แป้งมันฝรั่ง และแป้งข้าวเจ้า ประสมกันเพื่อให้เหนียวหนึบ ใส่ไส้เป็นหมูหมักจนเปรี้ยว แล้วนึ่งจนสุก รับประทานกับน้ำจิ้มเปรี้ยวหวาน แต่อาจแตกต่างออกไปในบางท้องที่ เช่น ใช้เห็ดหอมหรือเยื่อไผ่แทนหมู หรือทอดหรือลวกแทนนึ่งก็มี

เชื่อกันว่า โร่ว-ยฺเหวียนปรากฏครั้งแรกที่เมืองเป๋ย์โต่ว () ของเกาะไต้หวัน นักศึกษาชื่อฟั่น วั่นจู () ทำขึ้นแจกผู้ประสบภัยในคราวที่น้ำท่วมเมืองหนักตอนปลายราชวงศ์ชิง จากนั้น โร่ว-ยฺเหวียนก็แพร่หลายไปทั้งเกาะ และปัจจุบัน นับเป็นหนึ่งในอาหารประจำชาติ ทั้งพบได้ทั่วไปในร้านค้ายามวิกาล
เปาปิ่ง

เปาปิ่ง () ในไต้หวัน เรียก tsua bing (剉 冰) เป็นของหวานชนิดหนึ่งที่หาซื้อกินทั่วไปในไต้หวัน ของหวานชนิดนี้จะเป็นที่นิยมอย่างสูงโดยเฉพาะในช่วงเดือนฤดูร้อน เพราะราคาไม่แพงและกินแล้วชื่นใจอีกด้วย

ขั้นตอนการทำของหวานชนิดนี้ ขั้นแรกคือนำน้ำแข็งใสมาใส่ในพาชนะถ้วยให้เต็ม ในอดีตจะใช้ค้อนไม้ขนาดใหญ่ทุบให้น้ำแข็งละเอียดหรือเอาน้ำแข็งมาขูดกับใบมีด ในยุคปัจจุบันเมื่อเทคโนโลยีมีการกาวหน้าและพัฒนา เครื่องบดน้ำแข็งได้ถูกคิดค้น และปัจจุบันได้นำมาใช้ซึ่งทำให้น้ำแข็งที่บดออกมาละเอียดกว่าในอดีต ในบางสถานที่อาจยังมีการใช้มือผลิตน้ำแข็งอยู่ซึ่งทำให้ความละเอียดของน้ำแข็งแตกต่างกันทั่วเกาะ น้ำแข็งใสสามารถใส่หลายๆทอปปิ้ง ในอดีตส่วนมากจะโรยด้วยน้ำหวานหลากสีสันคล้าย ๆ กับน้ำแข็งใสในอิตาลี แต่เดี๋ยวนี้ทอปปิ้งในหลากหลายรูปแบบได้ถูกนำมาใช้แทนน้ำเชื่อม ทอปปิ้งผลไม้สำหรับ Baobing อาจประกอบด้วย สตรอเบอรี่ มะม่วง แตงโม เป็นต้น

แบบเป็นชุดก็มีเช่น "Eight Treasure Ice" (จีน: 八宝 冰, Pinyin: Babao Bing) ซึ่งส่วนผสมจะแตกต่างกันในแต่ละร้านแต่มักจะมีทอปปิ้งหลัก ๆ ได้แก่ เผือก ถั่วแดง ถั่วเขียว แยม ถั่วเชื่อม อัลมอนด์ และ เฉ่าก๊วย ทอปปิ้งเหล่านี้ยังสามารถสั่งแยกเป็นความต้องการ ของลูกค้าได้

บางครั้งนมข้นจะราดบน baobing เป็นเหมือนขั้นตอนสุดท้ายและให้ความหวานเพิ่มซึ่งสามารถให้เนื้อและ รสชาติที่เหมือนไอศครีม
Baobing เป็นของหวานที่คล้ายกับของหวานอื่นๆเช่น Filipino halo halo, Korean Bingsu, Malaysian Ice kacang และ Italian ice หรือ Granita
โปฟเฟอร์เจิส

โปฟเฟอร์เจิส () คือแป้งชนิดหนึ่งของชาวดัตช์ มีลักษณะเหมือนแพนเค้กก้อน ในทางตรงกันข้ามกับแพนเค้ก แป้งชนิดนี้จะมีขนาดเล็กแต่หนาและมีเนื้อที่เบาและฟูนิ่ม ปกติแล้วจะรับประทานกับน้ำตาลไอซิงและเนยสด ขั้นตอนในการทำแป้งชนิดนี้ไม่ยากแต่ต้องใช้กระทะแบบพิเศษ กระทะที่ใช้นั้นจะเป็นเหล็กหล่อหรือกระทะทองแดง หรือจะเป็นกระทะที่ทำจากอะลูมิเนียมเคลือบด้วยเทฟลอน และมีรอยเว้าตื้น ๆ ในหลายหลายด้าน ในร้านอาหารส่วนมากจานพิเศษจะถูกใช้บ่อยเพื่อเตรียม พ่อครัวในร้านอาหารที่ค่อนข้างมีฝีมือมักใช้ส้อมในการพลิกแป้งที่ใกล้จะสุกเต็มที่

โปฟเฟอร์เจิสสามารถใช้หรือไม่ใช้ยีสต์ในส่วนผสม อันที่ไม่ใส่ยีสต์จะทำได้เร็วกว่า แต่บางคนอาจไม่ชอบรสชาติแบบนี้ ส่วนผสมแบบสำเร็จรูปของโปฟเฟอร์เจิสได้มีวางจำหน่ายตามซูเปอร์มาร์เก็ต เพียงเพิ่มไข่ไก่และนมสดเท่านั้นก็จะสามารถทอดแล้วรับประทานได้ และนอกจากนี้สามารถรับประทานพร้อมกับขนมชนิดอื่นเช่น ลูกกวาด, วิปครีม หรือสตรอว์เบอร์รีเพื่อเพิ่มรสชาติ ส่วนโปฟเฟอร์เจิสที่รับประทานกับสตรอว์เบอร์รีและครีมมีชื่อเรียกว่า "Poffertjes à la Bill Clinton"
เมมิลจ็อน

เมมิลจ็อน () เป็นแพนเค้กแบบเกาหลีซึ่งทำจากเมล็ดข้าวบักวีตและผักหลาย ๆ อย่างหรือกิมจิ

เมมิลจ็อนเป็นอาหารที่ดั้งเดิมในท้องถิ่นของจังหวัดคังว็อนซึ่งเป็นที่ปลูกข้าวบักวีต (buckwheat) อย่างกว้างขวาง เนื่องจากมีสภาพพื้นที่เป็นภูเขาและมีอุณหภูมิที่เย็น โดยเฉพาะเมมิลจ็อนในอำเภอพย็องชัง (Pyeongchang) และอำเภอช็องซ็อน (Jeongseon) มีชื่อเสียงเกี่ยวกับ memilmuk (วุ้นเมล็ดข้าวบักวีต) และ memil guksu (ก๋วยเตี๋ยวเมล็ดข้าวบักวีต) ที่ล้วนแล้วทำจากเมล็ดข้าว คนในท้องถิ่นมักจะเตรียมอาหารในโอกาสพิเศษต่าง ๆ เช่น jesa เป็นพิธีบูชาบรรพบุรุษเกาหลี เมื่อใดที่ตลาดเกษตรกร "Pyeongchang Market" จัดขึ้นในอำเภอพย็องชังทุกห้าวัน ร้านค้าที่เชี่ยวชาญในการทำเมมิลจ็อนเป็นจำนวนมากจะมารวมตัวกัน และทุกวันนี้ เมมิลจ็อนก็ได้รับความนิยมในเกาหลีใต้

ผสมแป้งเมล็ดข้าวบักวีตและน้ำ และบางครั้งใส่แป้งสาลีเล็กน้อยเพิ่มลงไป เพราะตัวข้าวบักวีตมีความเหนียวน้อย ในแบบดั้งเดิม ข้าวบักวีตผสมกับน้ำแล้วจะถูกโม่ด้วยเครื่องโม่แล้วกรองด้วยตะแกรง แป้งที่ถูกกรองจะทำให้สุกใน sodang (소당) เป็นกระทะที่ใช้สำหรับทอด กะหล่ำปลีและหอมฉีกเป็นชิ้นจะถูกวางอยู่ใน sodang แล้วตามด้วยแป้งลาดลงไปในกระทะ ผักดองหรือกิมจิสามารถใช้แทนกะหล่ำปลีได้ เวลาทำเมมิลจ็อน ควรจะเทแป้งแบบบาง ๆ เพราะถ้าเมมิลจ็อนมีแป้งที่หนาเกินไปจะไม่อร่อย

เมมิลจ็อนสามารถเป็นส่วนผสมในการประกอบอาหารอื่น ๆ เช่น memil chongtteok (메밀총떡) หรือ memil jeonbyeong (메밀전병) ตัวแป้งจะถูกยัดด้วยไส้จากส่วนผสมที่อยู่ในสูตร รส หรือวัตถุดิบที่หาได้ในแต่ละภูมิภาค ส่วนในเขตเชจู อาหารที่มีส่วนประกอบของเมมิลจ็อนมีชื่อเรียกว่าว่า bingtteok (빙떡) หรือ Jejudo bindaetteok ที่ยัดไส้ด้วยหัวไชเท้าสับ ส่วนไส่ที่ใช้บ่อยในจังหวัดคังว็อน ได้แก่ japchae (สลัด ก๋วยเตี๋ยว) หรือกิมจิ หัวไชเท้า หอม กระเทียมและหมูหรือปลาหมึกสับละเอียดที่ปรุงรสแล้วเอามาผัดรวมกัน ในอำเภอพย็องชังเรียกว่า cheonsachae (천사채) ซึ่งทำจากสาหร่ายทะเลคมบุ (kombu) อาหารจานนี้เหมาะสำหรับเป็นกับแกล้ม เพราะมีผสมของรสชาติที่เผ็ดร้อน เหมาะสำหรับรับประทานกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
พาลาทชินเกน

พาลาทชินเกน () เป็นชื่อที่ชาวออสเตรียและบาวาเรียนเยอรมันเรียกกัน เป็นแป้งที่คล้ายๆ กับแพนเค้กแต่บางเหมือนเครปและสามารถหารับประทานทั่วไปในยุโรปกลาง
เปรียบเทียบกับเครปของฝรั่งเศส แพนเค้กในยุโรปกลางจะมีลักษณะที่บาง ต่างจากแพนเค้กที่อเมริกาที่มีหนามาก พาลาทชินเกนสอดไส้ด้วยไส้ชนิดต่างๆ และสามารถรับประทานอาหารตอนกลางวันหรืออาหารเย็นได้

พาลาทชินเกนตามธรรมเนียมแล้วมักจะทาด้วย แยมแอพริคอต หรือสตรอเบอร์รี่ แล้วทำเป็นโรลและโรยด้วย ลูกกวาด ซอสผลไม้อื่นๆ เช่น แอปเปิ้ลซอส หรือแยมที่มีเนื้อหนาเรียกว่า เลควาร์ (พลัม พรุน ราสเบอร์รี่ เชอร์รี่ แยม) น้ำมะนาวและน้ำตาล ช็อคโกแลตซอส เฮเซลนัท-ช็อคโกแลตครีม อัลมอนด์ ผลไม้สดแห้ง ชีส ลูกเกต ผงโกโก้ เมล็ดงาดำ หรือทอปปิ้งอื่นๆ ก็สามารถนำมาใช้ได้ 
พาลาคซินตา ราคอตต์ เป็นแพนเค้กที่มีหลายๆ ชั้นและในแต่ละชั้นจะมีสวีทคอทเทจ ชีส ลูกเกต แยม และวอลนัท แล้วหลังจากนั้นนำไปอบในเตาอบ

พาลาทชินเกนที่มีชื่อเสียงในฮังการีมีชื่อว่า กุนเดล แพนเค้ก (Gundel palacsinta) ที่ทำจากวอลนัทบด ลูกเกด เปลือกส้มเชื่อม อบเชยและรัม เสริฟคู่กับซอสช็อคโกแลตดำทำจากไข่แดง ครีมและโกโก้

พาลาชินเกนสามารถรับประทานแบบเค็ม ซึ่งจะสอดไส้ด้วยชีส เนื้อ เห็ด หรือ ผักต้ม แล้วราดด้วยซาวด์ครีม หรือนำมาหั่นเป็นชิ้นๆแล้วนำมาต้มในน้ำซุปเรียกว่า แฟลเดิล ในเยอรมัน
บั๊ญแส่ว

บั๊ญแส่ว () หรือที่เรียกกันในประเทศไทยว่า ขนมเบื้องญวน เป็นอาหารเวียดนามลักษณะคล้ายแพนเค้กที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า น้ำ และผงขมิ้นหรือกะทิ (ในพื้นที่ภาคใต้) ยัดไส้ด้วยมันหมู กุ้ง และถั่วงอกแล้วนำมาทอดในกระทะ ตามธรรมเนียม บั๊ญแส่วจะห่อด้วยใบมัสตาร์ด ใบผักกาด หอม และยัดด้วยใบสะระแหน่ ใบโหระพา หรือสมุนไพรอื่น ๆ แล้วจิ้มด้วยเนื้อกเจิ๊ม (น้ำปลาของเวียดนามที่มีส่วนผสมของน้ำและมะนาว) ในภาคกลางจะรับประทานบั๊ญแส่วกับซอสเตือง () ซึ่งประกอบด้วยตับ ซอสฮอยซิน และกระเทียม

บั๊ญแส่วในภาคใต้จะมีขนาดใหญ่เมื่อเปรียบเทียบกับพื้นที่ในภาคกลาง บั๊ญแส่วในภาคใต้จะมีชื่อเรียก ว่า "บั๊ญคว้าย" () หรือไข่เจียวยัดไส้ ซึ่งทุกวันนี้ได้เป็นหนึ่งในอาหารที่คนรู้จักกันดีจากภาคกลาง ทำด้วยแป้งข้าวเจ้าและเพิ่มรสชาติด้วยกับผงขมิ้นแล้วนำไปทอดในกระทะจนกรอบ บั๊ญคว้ายจะยัดไส้ด้วยหมูสับ ไข่ กุ้ง ถั่วงอก ถั่วเขียวบดแล้วก็พับ เวลาจะรับประทานให้ใช้ตะเกียบแยกเป็นชิ้น ๆ และนำมาห่อด้วยผักสมุนไพรสดแล้วจุ่มลงในซอสเตือง ซึ่งประกอบด้วยตับ ซอสฮอยซิน และกระเทียม ส่วนผักสมุนไพรสดต่าง ๆ จะช่วยลดความมันในอาหารทอด 
ในอาหารกัมพูชาจะมีจานที่คล้ายบั๊ญแส่ว เรียกว่า "บัญแชว" (បាញ់​ឆែវ banh chhaew) ส่วนชาวเขมรใต้ที่อยู่เวียดนามภาคใต้ เรียกว่า "นมจักอำแบง" (នំ​ចាក់​អំបែង หรือ នំ​ចាក់​អម្បែង ขนมเทเศษภาชนะแตก)
DDR3 SDRAM

หน่วยความจำเข้าถึงข้อมูลโดยสุ่มแบบพลวัตซิงโครนัสที่มีอัตราข้อมูลสองเท่ารุ่นที่สาม หรือ DDR3 SDRAM () เป็นวิวัฒนาการยุคถัดไปของเทคโนโลยีหน่วยความจำ DDR2 SDRAM และ DDR SDRAM รุ่นเก่า ซึ่งจะขจัดอุปสรรคเรื่องอัตราการส่งข้อมูลของหน่วยความจำ เพื่อข้ามสู่ความถี่สัญญาณนาฬิการะดับจิกะเฮิร์ซ DDR3 เป็นเทคโนโลยีมาตรฐานอุตสาหกรรมที่ JEDEC ซึ่งเป็นองค์กรกำหนดมาตรฐานเซมิคอนดักเตอร์ของ Electronic Industries Alliance (EIA)

หน่วยความจำ DDR3 มีความถี่สัญญาณนาฬิกา และมีแบนด์วิทสำหรับส่งข้อมูลมากขึ้น ใช้แรงดันไฟฟ้าและกินไฟน้อยลงย่อมส่งผลให้หน่วยความจำผลิตความร้อนน้อยลงด้วย หน่วยความจำ DDR3 ได้รับการออกแบบทางวิศวกรรม ให้สามารถรองรับโปรเซสเซอร์สี่แกนในยุคถัดไป ซึ่งต้องใช้แบนด์วิทสำหรับข้อมูลสูงเพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพในการทำงานให้ดีขึ้น หน่วยความจำ DDR3 มีหลายระดับความถี่สัญญาณนาฬิกาดังนี้ 1066 MHz, 1333 MHz และ 1600 MHz

มีลักษณะภายในแตกต่างจากชิปหน่วยความจำ DDR2 อีกด้วย เช่น ชิปหน่วยความจำ DDR3 มีคุณสมบัติดังนี้:

ข้อมูลจำเพาะสำหรับหน่วยความจำ DDR3 ได้รับการพัฒนาและอนุมัติจาก JEDEC การกำหนดชื่อของ DDR3 เหมือนกับ DDR2 และ DDR ระบบที่มีหน่วยความจำสองช่องสัญญาณ จะมีแบนด์วิดท์กว้างเป็นสองเท่า และจะมีขนาดแบนด์วิดท์กว้างสุดถึง 17 จิกะไบต์ต่อวินาที ในระบบที่ใช้ PC3-8500
เร่ว

เร่วเป็นพืชล้มลุก มีเหง้าหรือลำต้นอยู่ในดิน จัดเป็นพืชวงศ์เดียวกับ กระวาน ข่า ขิง

ชื่อวิทยาศาสตร์ :"Amomum villosum" Wall.
วงศ์ : Zingiberaceae
ชื่อสามัญ : Bustard cardamom, Tavoy cardamom
ชื่ออื่น : หมากแหน่ง (สระบุรี) หมากเนิง (อีสาน) มะอี้ หมากอี้ มะหมากอี้ (เชียงใหม่) หน่อเนง (ชัยภูมิ) 
แหล่งที่พบ: พบภาคอีสาน ภาคเหนือ ภาคกลาง

สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม: เจริญเติบโตได้ดีในดินทุกชนิด โดยเฉพาะดินร่วนซุยในที่ร่มรำไร เกิดตามป่า ทั่วไปไม่มีต้นไม้ปกคลุม

ฤดูกาลที่ใช้ประโยชน์: ต้นฤดูฝน (เดือน พฤษภาคม - มิถุนายน)

ลักษณะ :ใบยาวเรียว ใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปขอบขนาน หรือรูปขอบขนานแกมใบหอก กว้าง 4-7 ซม. ยาว 12-20 ซม ปลายใบแหลมและห้อยโค้งลงผิวใบสีเขียวเข้มเป็นมัน ก้านใบเป็นแผ่นมีขนาดสั้น เรียงอัดแน่นคล้ายลำต้นบนดินสีเขียว ออกดอกเป็นช่อจากยอดที่แทงขึ้นมาจากเหง้า ดอกมีสีขาวก้านช่อดอกสั้น เกสรตัวผู้ที่เป็นหมัน แผ่เป็นแผ่นคล้ายกลีบดอกสีขาว มีลายเส้นตามขวาง สีน้ำตาลส้ม ผลแห้งแตกได้ รูปทรงกลม มีขนสีแดงปกคลุม เมล็ดสีน้ำตาลเข้ม มีกลิ่นหอม เร่วมีหลายชนิด เช่น เร่วหอม เร่วช้าง เร่วกอ

ส่วนที่ใช้ : เมล็ดจากผลที่แก่จัด ราก ต้น ใบ ดอก ผล

สรรพคุณ : 
วิธีและปริมาณที่ใช้ แก้อาการท้องอืด ท้องเฟ้อ ขับลมแน่นจุกเสียด
โดยนำเมล็ดในของผลแก่มาบดเป็นผง รับประทานครั้งละ 1-3 กรัม (ประมาณ 3-9 ผล) วันละ 3 ครั้ง หลังอาหาร ใช้เป็นเครื่องเทศ โดยใช้เมล็ด

http://www.thaifitway.com/Education/ndata/n2db/question.asp?QID=56

http://blog.eduzones.com/ponel/2961

http://www.rspg.or.th/plants_data/herbs/herbs_06_8.htm
เครื่องคิดเลข (วินโดวส์)

แคลคูเลเตอร์ () เป็นโปรแกรมเครื่องคิดเลขอย่างง่าย สร้างโดยบริษัทไมโครซอฟท์ ซึ่งเป็นโปรแกรมที่มาพร้อมกับระบบปฏิบัติการไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ทุกรุ่น สามารถเรียกใช้ได้จากคำสั่ง "calc"

โปรแกรมแคลคูเลเตอร์ ถูกจดลิขสิทธิ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1981 นั้นคือในปีที่สร้าง โดยออกมาพร้อมกับระบบปฏิบัติการวินโดวส์ 1.0

ขนาดของโปรแกรมแคลคูเลเตอร์ เพียง 112 กิโลไบต์ (ในวินโดวส์เอกซ์พี)
โรงเรียนบาลีสาธิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

โรงเรียนบาลีสาธิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เดิมมีชื่อว่า "แผนกบาลีมัธยมศึกษา" พระเดชพระคุณพระพิมลธรรม (อาจ อาสภมหาเถร) หรือ "สมเด็จพระพุฒาจารย์" อธิบดีสงฆ์วัดมหาธาตุ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร และสภานายกมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เป็นองค์ก่อตั้งแผนกบาลีมัธยมศึกษาตอนต้นขึ้น เมื่อปีการศึกษา พ.ศ. 2492 โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการสภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และได้อนุมัติให้เปิดการเรียนการสอนเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 เป็นต้นมา

โรงเรียงสาธิตศึกษา ให้การศึกษาแก่พระภิกษุสามเณรสำหรับเป็นพื้นฐานเพื่อเข้าศึกษาต่อในระดับเตรียมอุดมศึกษา ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย มีหลักสูตร 3 ปี ระดับวิชาสามัญเท่ากับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม. 1-2-3) ของกระทรวงศึกษาธิการ โดยมีวิชาบาลี ธรรม และพระพุทธศาสนาเพิ่มเติม เริ่มเปิดการศึกษาตั้งแต่ พ.ศ. 2492 เป็นต้นมา เดิมมีฐานะเป็นแผนกในสังกัดมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ทางโรงเรียนได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการให้ตั้งเป็นโรงเรียนปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2515 ปัจจุบันโรงเรียนบาลีสาธิตศึกษา มจร เป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา สังกัดสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เขตพื้นที่การศึกษาเขต 1 และอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
วิทยาลัยชุมชนตราด

วิทยาลัยชุมชนตราด เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 เพื่อเป็นสถาบันที่จัดการศึกษาในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา ตามนโยบายการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่นของรัฐบาล

ในระยะเริ่มต้นวิทยาลัยชุมชนตราด ได้ใช้ "สำนักงานจังหวัดตราด" เป็นสถานที่ปฏิบัติราชการของวิทยาลัย เนื่องจากอยู่ระหว่างการจัดตั้ง จนเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2549 จึงมีการย้ายที่ทำการจากสำนักงานจังหวัดตราด มายังอาคารเรียนของโรงเรียนวิเวกเมืองตราด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตราด ซึ่งยุบเลิกการจัดการเรียนการสอนไปแล้ว บนพื้นที่ 8 ไร่ 2 งาน ตั้งอยู่เลขที่ 99/9 หมู่ 2 ถนนตราด-คลองใหญ่ ตำบลเนินทราย อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด

ในระยะเริ่มดำเนินการของวิทยาลัย สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ได้แต่งตั้งนางสมเสน่ห์ พ่วงพี อดีตหัวหน้าหน่วยศึกษานิเทศก์จังหวัดตราด กรมสามัญศึกษา ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนตราด ตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ถึง 30 กันยายน พ.ศ. 2549 และได้แต่งตั้งนางกรรณิกา สุภาภา ครูชำนาญการ ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนตราด ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา

วิทยาลัยชุมชนตราด เปิดการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2549 ปัจจุบันเปิดสอน 2 ระดับ คือ อนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น

วิทยาลัยชุมชนตราด เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา ดังนี้
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี

วิทยาลัยชุมชนปัตตานี เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 ตามนโยบายการแก้ไขปัญหาพื้นที่พิเศษภาคใต้ (3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ และจังหวัดสงขลา 5 อำเภอ) ของศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ศอ.บต.)

วิทยาลัยชุมชนปัตตานี แรกเริ่มก่อตั้งขึ้นโดยคณะกรรมการเตรียมการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานีประกอบด้วย ผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี  (นายเสนอ จันทรา)  เป็นประธาน รองผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี  (นายมานิต  วัฒนเสน)  รองประธาน  ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปัตตานี เขต 1   (นายวิมล จันทร์แก้ว)  เป็นกรรม การและเลขานุการ และนายวิชาพร ชินประพัทธ์ ผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัดปัตตานี  ปฏิบัติหน้าที่รองผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปัตตานี เขต 1 เป็นกรรมการและผู้ช่วยเลขานุการ   นอกจากนั้นยังมีคณะกรรมการอีก จำนวน 37 คน มีคณะทำงานประสานการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี จำนวน 10 คน  ทำหน้าที่ประสานงาน  และจัดทำแผนการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี โดยมีผู้อำนวยการสำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชน    (นางสาวสุนันทา แสงทอง) และที่ปรึกษาสำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชน   (นายถนอม  อินทรกำเนิด และ นายสวัสดิ์  แกล้วทนงค์) เป็นที่ปรึกษา  ซึ่งได้รับการประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่  29  กรกฎาคม  2547 โดยเลขาธิการ คณะกรรมการการอุดมศึกษา  แต่งตั้งให้ นายวิชาพร ชินประพัทธ์  ตำแหน่งผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัดปัตตานี ปฏิบัติ หน้าที่ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนปัตตานี

วิทยาลัยชุมชนปัตตานี ตั้งอยู่ที่ ถนนปากน้ำ ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี มีเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา ประกอบด้วยอาคารสำนักงาน 1 หลัง   ซึ่งแต่เดิมเป็นอาคารของสำนักงานเขตเศรษฐกิจการเกษตร อยู่ในความดูแลของธนารักษ์พื้นที่ปัตตานี เมื่อได้จัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี จึงขออนุญาตใช้อาคารจากผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี เพื่อเป็นอาคารสำนักงาน และได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรระยะสั้น จำนวนหลากหลายหลักสูตรตามความต้องการของผู้เรียน

พ.ศ. 2548 ได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรอนุปริญญา จำนวน 4 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาการพัฒนาชุมชน สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย และสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ พร้อมเปิดสอนควบคู่ไปกับหลักสูตรระยะสั้นตามความต้องการของชุมชน

พ.ศ. 2549 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารศูนย์วิทยบริการ จำนวน 1หลัง เพื่อจัดตั้งศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศ ห้องสมุด ห้องประชุม และสำนักงาน พร้อมทั้งได้เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา (เพิ่มเติม) สาขาวิชาธุรกิจอาหารฮาลาล

พ.ศ. 2551 เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา (เพิ่มเติม) สาขาวิชาการจัดการทั่วไป

พ.ศ. 2554 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน 4 ชั้น จำนวน 1 หลัง ประกอบด้วยห้องเรียน 24 ห้อง และห้องประชุม 1 ห้อง

วิทยาลัยชุมชนปัตตานี เริ่มเปิดทำการสอนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2547 ปัจจุบันเปิดทำการสอนหลักสูตรอนุปริญญา จำนวน 7 สาขาวิชา คือ
วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี

วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 ตามนโยบายการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่นในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา โดยจังหวัดอุทัยธานี เป็น 1 ใน 10 ของวิทยาลัยชุมชนระยะเริ่มแรกของประเทศไทย เดิมชื่อ วิทยาลัยการอาชีพบ้านไร่ ประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่18 มิถุนายน 2540 พร้อมกับ วิทยาลัยการอาชีพอีก50 แห่ง อาทิ วิทยาลัยการอาชีพปากช่องประกาศจัดตั้งโดยนายสุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น และให้ทำหน้าที่วิทยาลัยชุมชนควบคู่ไปกับภารกิจเดิม และเปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี" เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547

วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี มีหน่วยจัดการศึกษา 6 แห่ง คือ โรงเรียนอนุบาลเมืองอุทัยธานี โรงเรียนหนองขาหย่างวิทยา โรงเรียนห้วยคตพิทยา โรงเรียนวัดทัพหมัน โรงเรียนหนองฉางวิทยา และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีอุทัยธานี

วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตรอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น ปัจจุบันมีหลักสูตรอนุปริญญา 6 สาขาวิชา คือ