seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
มิสึเมเตะไนท์

มิสึเมเตะไนท์(ญี่ปุ่น: みつめてナイト "มิสึเมเตะไนโตะ" ; อังกฤษ: Mitsumete Knight) เป็นเกมซิมูเลชั่นแนวจีบสาว ออกวางจำหน่ายในรูปแบบของเกมเพลย์สเตชัน ซึ่งพัฒนาโดยบริษัท เรดคัมปะนี (ปัจจุบันคือ เรด เอนเตอร์เทนเมนต์) ที่เคยทำให้ ซากุระไทเซ็น ประสบความสำเร็จมาแล้ว และ โคนามิ ที่เคยทำให้ โทคิเมคิ เมโมเรียล โด่งดังสุดขีดมาแล้วเช่นกัน
ตัวผู้เล่นจะรับบทเป็นทหารรับจ้างหนุ่มชาวตะวันออก ที่เดินทางมายัง "อาณาจักรดอลฟาน" ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้สุดของยุโรป โดยตลอดระยะเวลา 3 ปีที่อาศัยอยู่ใน "อาณาจักรดอลฟาน" นอกจากจะต้องทำการฝึกฝนตัวเองให้เป็นทหารยอดฝีมือ เพื่อที่จะได้ทำการรบอย่างมีประสิทธิภาพแล้ว ยังต้องหาทางพิชิตใจหญิงสาวที่ตัวเองหมายปองให้ได้อีกด้วย ระบบของเกมจะคล้ายกับ โทคิเมคิ เมโมเรียล มาก แต่ต่างกันที่มีระบบวางแผนการรบแทรกเข้ามาเป็นช่วงๆ เนื่องจากตัวเอกมีอาชีพเป็นทหารรับจ้าง จึงถูกหมายเรียกตัวให้ออกไปทำสงครามกับกองทัพต่างแดนอยู่เสมอๆ
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ

นายพลเอก มหาอำมาตย์เอก สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ (21 มิถุนายน พ.ศ. 2405 - 1 ธันวาคม พ.ศ. 2486) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 57 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาชุ่ม พระองค์ยังทรงเป็นต้น

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 57 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาชุ่ม ภายในพระบรมมหาราชวัง เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2405 พระองค์ได้รับพระราชทานพระนามจากสมเด็จพระบรมชนกนาถในวันสมโภชเดือนและขึ้นพระอู่ โดยมีรายละเอียดว่า

"สมเด็จพระปรเมนทรมหามงกุฎ พระจอมเกล้าเจ้าแผ่นดินสยามผู้พระบิดา ขอตั้งนามกุมารบุตรที่เกิดแต่ชุ่มเล็กเป็นมารดานั้น และซึ่งคลอดในวันเสาร์ แรม 9 ค่ำ เดือน 7 ปีจอจัตวาศกนั้น ว่าดังนี้ พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร นาคนาม ขอจงเจริญชนมายุ วรรณ สุข พล ปฏิภาณ สรรพสิริสวัสดิพิพัฒนมงคลทุกประการ สิ้นกาลนานต่อไปเทอญ"

ชาววังโดยทั่วไป เรียกกันว่า "เสด็จพระองค์ดิศ" โดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงนำเอานามของพระอัพภันตริกามาตย์ (ดิศ โรจนดิศ) ซึ่งเป็นพระอัยกาของพระองค์และเป็นบิดาของเจ้าจอมมารดาชุ่มมาตั้งพระราชทาน เนื่องจากทรงพระราชดำริว่าท่านเป็นคนซื่อตรง

พระองค์ทรงเริ่มเรียนหนังสือไทยชั้นต้นจากสำนักคุณแสงและคุณปาน ราชนิกุล ในพระบรมมหาราชวัง ทรงศึกษาภาษาอังกฤษในโรงเรียนหลวง ซึ่งมีมิสเตอร์ ฟรานซิส ยอร์ช แพตเตอร์สัน เป็นพระอาจารย์

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ทรงประกอบพระกรณียกิจด้านต่าง ๆ และทรงเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถึงขนาดตรัสชมว่า ทรงเป็นเสมือน "เพชรประดับพระมหาพิชัยมงกุฎ"

ต่อมาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ก็ได้สนองพระเดชพระคุณตลอดมา ตราบจนชราทุพพลภาพ ไม่สามารถทำราชการหนักในตำแหน่งต่อไปอีก จึงกราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงมหาดไทยในปี พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงสถาปนาเป็นเสนาบดีที่ปรึกษา

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เริ่มประชวรด้วยโรคพระหทัย (หัวใจ) พิการมาตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2484 จึงเสด็จกลับมารักษาพระอาการประชวรประเทศไทย พระอาการทรงและทรุดเรื่อยมาจนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2486 ที่วังวรดิศ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล รวมพระชันษาได้ 81 ปี
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงเป็นต้นราชสกุลดิศกุล มีหม่อม 11 ท่าน ได้แก่ 
โดยมีพระโอรสธิดารวมทั้งหมด 37 องค์ เป็นชาย 14 องค์ หญิง 21 องค์ และไม่ปรากฏว่าเป็นหญิงหรือชาย 2 องค์

กระทรวงมหาดไทย ได้จัดสร้างพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ในลักษณะประทับนั่ง บริเวณด้านหน้าศาลาว่าการกระทรวงมหาดไทย ถนนอัษฎางค์ เขตพระนคร กรุงเทพฯ

วันดำรงราชานุภาพ ตรงกับวันที่ 1 ธันวาคม ของทุกปี กำหนดขึ้นเพื่อเป็นการระลึกถึงสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ตรงกับวันคล้ายวันสิ้นพระชนม์ของพระองค์ สืบเนื่องจากการที่พระองค์เป็นบุคคลไทยพระองค์แรกที่ได้รับการยกย่องจากองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ให้เป็นบุคคลสำคัญของโลก เมื่อปี พ.ศ. 2505 และทรงได้รับการถวายพระนามเป็น "พระบิดาแห่งประวัติศาสตร์ไทย"
สุวรรณภิงคาร

สุวรรณภิงคาร เครื่องราชูปโภคชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายคนโท ภิงคาร แปลว่า หม้อ, หม้อน้ำ + สุวรรณ แปลว่า ทอง ใช้เพื่อใส่น้ำเย็นให้พระมหากษัตริย์ บ้างก็ว่าเป็นพระเต้าทักษิโณทก ใช้สำหรับกรวดน้ำ หรือแสดงสิทธิ์ขาด เช่นคราวที่สมเด็จพระนเรศวรทรงใช้พระสุวรรณภิงคารหลั่งทักษิโณทก ประกาศอิสรภาพให้แก่ปวงชนชาวไทย

สุวรรณภิงคาร ที่จะเห็นได้ในรูปนั้น เป็นเครื่องราชูปโภคที่พบในกรุพระปรางค์วัดราชบูรณะ พระนครศรีอยุธยา มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 13.6 เซนติเมตร สูงพร้อมฝา 18.5 เซนติเมตร ฝาสูง 6.8 เซนติเมตร ฝากว้าง 4.5 เซนติเมตร และ น้ำหนักรวม 600 กรัม ปัจจุบัน เก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เจ้าสามพระยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

นอกจากพระสุวรรณภิงคารที่เป็นเครื่องราชูปโคประจำองค์พระมหากษัตริย์แล้งยังมีเครื่องราชูปโภคชนิดอื่นอีก เช่น พระสุพรรณราชทองคำเกลี้ยง พานพระศรีทองคำ เป็นต้น
อิเล็กโทรไลต์

อิเล็กโทรไลต์คือสารที่สามารถแตกตัวเป็นไอออนอิสระเมื่อละลายน้ำหรือหลอมเหลว ทำให้สามารถนำไฟฟ้าได้เนื่องจากโดยทั่วไป สารละลายนั้นจะประกอบไปด้วยไออนจึงมักเรียกกันว่า สารละลายไอออนิก ในบางครั้งอาจเรียกสั้นๆ ว่า ไลต์

โดยปกติแล้วอิเล็กโทรไลต์จะอยู่ในรูปของกรด เบส หรือเกลือ นอกจากนี้ แก๊สบางชนิดอาจทำตัวเป็นอิเล็กโทรไลต์ได้ภายใต้อุณหภูมิสูงและความดันต่ำ

การจำแนกอิเล็กโทรไลต์ออกเป็นอิเล็กโทรไลต์เข้มข้นหรือเจือจางสามารถจำแนกได้จากความเข้มข้นของไอออน ถ้าความเข้มข้นมาก จะเรียกว่า อิเล็กโทรไลต์เข้มข้น แต่ถ้ามีความเข้มข้นของไอออนน้อยจะเรียกว่า อิเล็กโทรไลต์เจือจาง ถ้าสัดส่วนการแตกตัวเป็นไอออนของสารใดมีมาก จะเรียกว่าอิเล็กโทรไลต์แก่ แต่ถ้าสัดส่วนนั้นน้อย(ส่วนใหญ่ไม่แตกตัวเป็นไอออน) จะเรียกว่าอิเล็กโทรไลต์อ่อน

ในทางสรีรวิทยา จะมีไอออนเบื้องต้นคือ โซเดียม โพแทสเซียม แคลเซียม แมกนีเซียม คลอไรด์ ฟอสเฟต และไบคาร์บอเนต

สิ่งมีชีวิตชั้นสูงต้องการความสมดุลระหว่างอิเล็กโทรไลต์ภายนอกและภายในเซลล์ การแลกเปลี่ยนไอออนจึงมีความสำคัญอย่างมาก เช่น สารบางชนิดสามารถควบคุมความเป็นกรด-เบส ในเลือดหรือมีความสำคัญต่อการทำงานของระบบประสาทและกล้ามเนื้อ เป็นต้น

การควบคุมสมดุลของไอออนถูกควบคุมโดยการกินอาหารที่มีสารอิเล็กโทรไลต์ และควบคุมโดยฮอร์โมน ซึ่งส่วนใหญ่จะส่งไปควบคุมไตให้ขับไอออนส่วนเกินให้เหลือไว้ในร่างกายเท่าที่ต้องการ ในมนุษย์ การควบคุมไอออนควบคุมโดยฮอร์โมน เช่น แอนติไดยูเรติก อัลโดสเตอโรน และพาราไทรอยด์ การที่มีไอออนในร่างกายไม่เหมาะสมจะส่งผลต่อการทำงานของหัวใจและระบบประสาท ซึ่งเป็นอันตรายอย่างมากในทางการแพทย์

การวัดปริมาณของอิเล็กทรไลต์ในร่างกายสามารถทำได้โดยการตรวจเลือดหรือปัสสาวะ แต่ต้องทำไปควบคู่กับการตรวจการทำงานของไต และใช้ข้อมูลจากผลการตรวจที่ผ่านมา โดยการตรวจนี้มักวัดปริมาณของโซเดียมและโพแทสเซียมไอออน แต่การวัดปริมาณคลอไรด์ไอออนต้องใช้วิธีการที่มากกว่านั้น

เครื่องดื่มที่เป็นอิเล็กโทรไลต์จะประกอบไปด้วยเกลือโซเดียมและโพแทสเซียมซึ่งช่วยเพิ่มปริมาณน้ำและไอออนในร่างกายหลังจากที่เสียน้ำออกจากร่างกายจากกการออกกำลังกาย ท้องเสีย อดอาหารหรืออาเจียน การให้น้ำบริสุทธิ์ไม่ใช่ทางที่ดีที่สุดในการรักษาระดับของเหลวในร่างการเพราะน้ำจะไปทำให้เกลือในเซลล์ในร่างกายเจือจางลง ส่งผลต่อการทำปฏิกิริยาเคมีในเซลล์ทำให้เกิดความมึนเมาได้

เครื่องดื่มเกลือแร่หลังการเล่นกีฬาก็เป็นอิเล็กโทรไลต์ที่มีการใส่คาร์โบไฮเดรต เช่น กลูโคส เข้าไปเพิ่มเติมอีกเป็นจำนวนมาก เพื่อให้พลังงาน เครื่องดื่มเหล่านี้มีทั้งที่มีความเข้มข้นเท่าเซลล์(ไอโซโทนิก) ความเข้มข้นน้อยกว่าเซลล์(ไฮโพโทนิก) และความเข้มข้นมากกว่าเซลล์(ไฮเพอร์โทนิก) ซึ่งขึ้นอยู่กับความต้องการของแต่ละคน

เครื่องดื่มอิเล็กโทรไลต์สามารถทำเองได้โดยการผสมน้ำตาล เกลือและน้ำในสัดส่วนที่เหมาะสม
แอร์โรว์เฮด

แอร์โรว์เฮด สามารถหมายถึง
ภาษาอิตาลี

ภาษาอิตาลี ( หรือ lingua italiana ; ) เป็นภาษาในกลุ่มภาษาโรมานซ์,โดยส่วนใหญ่ภาษาอิตาลีเป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาละตินมากที่สุดในภาษากลุ่มโรมานซ์ด้วยกัน, ภาษาอิตาลีเป็นภาษาทางการในอิตาลี, สวิตเซอร์แลนด์, ซานมารีโน, นครรัฐวาติกัน และอิสเตรียตะวันตก (ในสโลวีเนียและโครเอเชีย), เคยมีสถานะเป็นภาษาทางการของแอลเบเนีย, มอลตา และ โมนาโก ซึ่งมีการพูดภาษานี้กันอย่างกว้างขวางรวมทั้งอดีตแอฟริกาตะวันออกของอิตาลีและแอฟริกาเหนือของอิตาลี (ปัจจุบันคือประเทศลิเบีย), มีการพูดภาษาอิตาลีในกลุ่มผู้อพยพชาวอิตาเลียนขนาดใหญ่ในอเมริกาและออสเตรเลีย, มีสถานะเป็นภาษาทางการของชนกลุ่มน้อยในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, สโลวีเนีย, โครเอเชีย และ โรมาเนีย
พระราชธรรมนิเทศ (พยอม กลฺยาโณ)

พระราชธรรมนิเทศ มีนามเดิมว่า พยอม จั่นเพชร ฉายา กลฺยาโณ เป็นพระราชาคณะ นักเทศน์ และนักสังคมสงเคราะห์ชาวนนทบุรี ผู้ก่อตั้งมูลนิธิสวนแก้ว

พระราชธรรมนิเทศ เกิดเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2492 อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี บรรพชาเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2502 และอุปสมบทเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2513 ณ วัดสังวรพิมลไพบูลย์ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี สำเร็จการศึกษานักธรรมชั้นเอกในปี พ.ศ. 2516 และได้ไปจำพรรษาอยู่กับท่านพุทธทาสที่สวนโมกขพลารามในการปฏิบัติธรรม แล้วจึงได้กลับมาทำการเผยแผ่พระพุทธศาสนาและพัฒนาวัดสวนแก้ว จังหวัดนนทบุรี

ทั้งนี้ ท่านอาจารย์พยอม กัลยาโณ เป็นศิษย์คนสำคัญท่านหนึ่งของท่านพุทธทาสด้วยเช่นกัน

พระพยอมได้รับการยกย่องว่าเป็นพระนักเทศน์และพระผู้เสียสละ ดังกวีนิพนธ์ โดย อาจารย์เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

วัดสวนแก้ว ตั้งอยู่ตำบลบางเลน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี แต่เดิมวัดนี้ชื่อ "วัดแก้ว" เป็นวัดร้างมา 80 ปี จนกระทั่งหลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ และพระภิกษุอีก 3-4 รูป ได้เข้ามาพำนักแต่พื้นที่ของวัดเต็มไปด้วยสวนต่างๆ หลวงพ่อไม่สามารถจะบูรณะได้ เพราะขาดบุคลากร ที่จะช่วย พัฒนา เมื่อปี พ.ศ. 2521 พระพยอม กัลยาโณ และเพื่อนพระภิกษุอีก 2 รูปได้เดินทางมาจากสวนโมกขพลาราม เพื่อขอทำโครงการบวชเณร ภาคฤดูร้อนที่วัดแห่งนี้ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2522 หลวงพ่อได้มอบหมายให้พระพยอมและเพื่อนพระภิกษุเป็นผู้ดูแลรักษาวัด เนื่องด้วยหลวงพ่อเทียนนั้นดำริจะเดินทางกลับจังหวัดเลย

ต่อมาภายหลังจึงได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็นวัดสวนแก้ว และได้จัดตั้งมูลนิธิสวนแก้ว ขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์หลัก 3 ประการ คือ
ในปี พ.ศ. 2548 “มูลนิธิสวนแก้ว” ได้ถูกรับรองเป็น “องค์กรสาธารณประโยชน์” (ทะเบียนเลขที่ 0163) ตามความในมาตรา 34 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ. 2546 เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2548 ภายใต้ของสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคมแห่งชาติ กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
โดยมีวัตถุประสงค์หลัก 6 ประการ คือ

วัดนี้มีอาณาบริเวณกว้างขวางมาก ตลอดทางเดินเข้าสู่ตัววัดมีไม้ใหญ่เขียวครึ้ม ติดป้ายคำขวัญเป็นข้อความเตือนสติพร้อมทั้งยังมีภาพวาดที่สวยงามอยู่ภายในวัด ด้านหน้าวัดมีร้านขายของที่ระลึก และร้านค้าเล็กๆมากมาย เมื่อเดินเข้าไปด้านในวัด จะพบลานโค้งและพระอุโบสถธรรมชาติ ซึ่งแต่ละวัน จะมีพุทธศาสนิกชนมาฟังเทศน์ฟังธรรมกันเป็นจำนวนมาก
พระพรหมมังคลาจารย์ (ปั่น ปทุมุตฺตโร)

พระพรหมมังคลาจารย์ (ปั่น ปทุมุตฺตโร) (11 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 – 10 ตุลาคม พ.ศ. 2550) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ ท่านเป็นที่รู้จักในฐานะพระสงฆ์ผู้ปฏิรูปแนวทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ไทย ผู้เป็นสหธรรมิกร่วมอุดมการณ์คนสำคัญของพระธรรมโกศาจารย์ (เงื่อม อินทปัญโญ) และผู้อุทิศชีวิตให้กับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาจนวาระสุดท้ายของชีวิต

พระพรหมมังคลาจารย์กำเนิดที่ ตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 เดิมมีนามว่า ปั่น เสน่ห์เจริญ หลังใช้ชีวิตฆราวาสจนมีอายุได้ 18 ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดอุปนันทนาราม จังหวัดระนอง โดยมีพระรณังคมุนีเป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่ออายุครบ 20 ปีบริบูรณ์จึงได้อุปสมบทเป็นภิกษุที่วัดนางลาด อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง โดยมีพระจรูญกรณีย์เป็นอุปัชฌาย์เมื่อปี พ.ศ. 2474

หลังจากอุปสมบทได้ไม่นาน ได้เดินทางไปศึกษาหาหลักธรรมในบวรพุทธศาสนาหลายจังหวัดที่มีสำนักเรียนธรรมะ เช่น นครศรีธรรมราช สงขลา และกรุงเทพมหานคร จนหลวงพ่อปัญญานันทภิกขุสามารถสอบได้นักธรรมชั้นตรีเป็นที่ 1 ของสังฆมณฑลภูเก็ต และสามารถสอบได้นักธรรมชั้นโท และเอกในปีถัดมาที่ จ.นครศรีธรรมราช จากนั้นท่านได้เดินทางไปศึกษาต่อด้านภาษาบาลีจนสามารถสอบเปรียญธรรม 4 ประโยค ที่สำนักเรียนวัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร แต่เนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้หลวงพ่อต้องหยุดการศึกษาไว้เพียงเท่านั้น แล้วเดินทางกลับพัทลุงภูมิลำเนาเดิมและได้เริ่มแสดงธรรมในพื้นที่ต่างๆ ของภาคใต้ รวมทั้งเดินทางไปจำพรรษาที่วัดสีตวนารามและวัดปิ่นบังอร รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ในระหว่างที่จำพรรษาอยู่นี้ก็ได้ศึกษาทั้งภาษาอังกฤษและภาษาจีน เพื่อเป็นพื้นฐานในการเผยแพร่ธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าต่อไปพ.ศ. 2477 หลวงพ่อได้เดินทางไปจำพรรษากับพระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ) ที่สวนโมกขพลาราม อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี และร่วมเป็นสหายธรรมดำเนินการเผยแพร่หลักธรรมที่แท้จริงตามหลักคำสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา

ได้เขียนหนังสือที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาไว้มากมาย เช่น
พระพรหมังคลาจารย์ถึงแก่มรณภาพเมื่อเวลา 9.09 น. ในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ณ โรงพยาบาลศิริราช ด้วยเหตุติดเชื้อในกระแสโลหิต สิริรวมอายุได้ 96 ปี 5 เดือน พรรษา 76 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานโกศแปดเหลี่ยมและรับศพไว้ในพระราชานุเคราะห์
บลูทูธ

บลูทูธ (Bluetooth) เป็นข้อกำหนดสำหรับอุตสาหกรรมเครือข่ายส่วนบุคคล (Personal Area Networks - PAN) แบบ..ไร้สาย บลูทูธช่วยให้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สามารถเชื่อมต่อกันได้ เช่น โทรศัพท์มือถือ พีดีเอ คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล โดยผ่านทางคลื่นวิทยุ

ที่มาของชื่อบลูทูธนั้นนำมาจากพระนามพระเจ้าฮาราลด์ บลูทูท (King Harald Bluetooth) ของประเทศเดนมาร์ก เพื่อเป็นการรำลึกถึงกษัตริย์ Bluetooth ผู้ปกครองประเทศกลุ่มสแกนดิเนเวีย ซึ่งในปัจจุบันเป็นกลุ่มผู้นำในด้านการผลิตโทรศัพท์มือถือป้อนสู่ตลาดโลก และระบบ Bluetooth นี้ ก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้กับโทรศัพท์มือถือ และเริ่มต้นจากประเทศในแถบนี้ด้วยเช่นกัน

Bluetooth จะใช้สัญญาณวิทยุความถี่สูง 2.4 GHz. (จิกะเฮิร์ซ) แต่จะแยกย่อยออกไป ตามแต่ละประเทศ อย่างในแถบยุโรปและอเมริกา จะใช้ช่วง 2.400 ถึง 2.4835 GHz. แบ่งออกเป็น 79 ช่องสัญญาณ และจะใช้ช่องสัญญาณที่แบ่งนี้ เพื่อส่งข้อมูลสลับช่องไปมา 1,600 ครั้งต่อ 1 วินาที ส่วนที่ญี่ปุ่นจะใช้ความถี่ 2.402 ถึง 2.480 GHz. แบ่งออกเป็น 23 ช่อง ระยะทำการของ Bluetooth จะอยู่ที่ 5-100 เมตร โดยมีระบบป้องกันโดยใช้การป้อนรหัสก่อนการเชื่อมต่อ และ ป้องกันการดักสัญญาณระหว่างสื่อสาร โดยระบบจะสลับช่องสัญญาณไปมา จะมีความสามารถในการเลือกเปลี่ยนความถี่ที่ใช้ในการติดต่อเองอัตโนมัติ โดยที่ไม่จำเป็นต้องเรียงตามหมายเลขช่อง ทำให้การดักฟังหรือลักลอบขโมยข้อมูลทำได้ยากขึ้น
โดยหลัก ของบลูทูธจะถูกออกแบบมาเพื่อใช้กับอุปกรณ์ที่มีขนาดเล็ก เนื่องจากใช้การขนส่งข้อมูลในจำนวนที่ไม่มาก อย่างเช่น ไฟล์ภาพ, เสียง, แอปพลิเคชันต่างๆ และสามารถเคลื่อนย้ายได้ง่าย ขอให้อยู่ในระยะที่กำหนดไว้เท่านั้น (ประมาณ 5-100 เมตร) นอกจากนี้ยังใช้พลังงานต่ำ กินไฟน้อย และสามารถใช้งานได้นาน โดยไม่ต้องนำไปชาร์จไฟบ่อยๆ ด้วย
ความสามารถในการส่งข้อมูลของบลูทูธนั้นขึ้นกับแต่ละ class ที่ใช้ ซึ่งมี 4 class ดังนี้

ข้อกำหนด และคุณสมบัติของ Bluetooth แบ่งเป็นรุ่นต่างๆ ดังนี้EDR (Enhanced Data Rate) คือ ระบบอิเล็กทรอนิกส์หรือคอมพิวเตอร์ที่ได้รับการปรับปรุงให้สามารถสื่อสารข้อมูลผ่านเครือข่ายได้เร็วขึ้น ทั้งนี้พัฒนาจากรุ่น 1.1 ที่ส่งข้อมูลด้วยอัตราความเร็ว 1 เมกะบิตต่อวินาที จนถึงรุ่น 1.2 ที่ปรับปรุงสัญญาณและคลื่นความถี่ บลูทูท 2.0+ EDR ส่งข้อมูลด้วยอัตราความเร็ว 3 เมกะบิตต่อวินาที
ภาษาเดนมาร์ก

ภาษาเดนมาร์ก ( "แดนฺสฺก") เป็นภาษาในกลุ่มภาษาเจอร์แมนิกเหนือ(หรือภาษาสแกนดิเนเวีย) ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาเจอร์แมนิก สาขาของภาษาตระกูลอินโด-ยูโรเปียน ภาษาเดนมาร์กเป็นภาษาราชการภาษาเดียวของเดนมาร์ก และเป็นภาษาราชการหนึ่งในสองภาษาของเกาะกรีนแลนด์และหมู่เกาะแฟโร ซึ่งมีฐานะเป็นดินแดนปกครองตนเองของเดนมาร์ก นอกจากนี้ภาษาเดนมาร์กยังพูดกันในหมู่ชนกลุ่มน้อยทางตอนเหนือของประเทศเยอรมนี ในประเทศไอซ์แลนด์ ภาษาเดนมาร์กเป็นภาษาต่างประเทศภาษาที่สอง(ต่อจากภาษาอังกฤษ)ที่มีการเรียนการสอนกันในสถาบันการศึกษาแพร่หลายที่สุด
สีชมพู

สีชมพู เป็นสีที่เกิดจากการผสมสีแดงและสีขาว ในบางครั้งจะถูกกล่าวถึงในลักษณะสีแดงอ่อน สีชมพูมักจะถูกใช้ในการกล่าวถึงลักษณะของเด็กหญิง ซึ่งนิยมใช้ควบคู่กับ สีน้ำเงินหรือสีฟ้า ที่จะแสดงถึงเด็กชาย ในภาษาเหนือ เรียกสีชมพูว่า "จมออน" (จม-ออน)

คำว่า "ชมพู" อาจมาจากภาษาสันสกฤต "ชมฺพุ" หมายถึง ต้นชมพู่ และชมพูทวีป (ทวีปที่เต็มไปด้วยต้นชมพู่) ทั้งนี้เนื่องจากดอกชมพู่นั้นมีสีชมพู หรือชมพูอมแดง ในภาษาอินโดนีเซีย ก็เรียกสีชมพูว่า จัมปู (jampu)

คำว่า "pink" (พิงก์) ในภาษาอังกฤษ เป็น สีที่ไม่ได้มีการกล่าวถึงในวรรณกรรมของวิลเลียม เชกสเปียร์ คำว่า pink ถูกใช้ในการกล่าวถึงสีของดอกไม้ "Dianthus"
เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก

เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก หรือชื่อเล่นในหมู่เพื่อนว่า เมอร์รี่ เป็นตัวละครในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นชาวฮอบบิท ในตระกูลใหญ่แห่งบั๊กแลนด์ เขาเกิดในปีที่ 2982 ของยุคที่สาม เป็นลูกชายคนเดียวของซาราด็อค แบรนดี้บั๊ก ผู้นำแคว้นบั๊กแลนด์ เขาจึงเป็นทายาทของผู้ครองแคว้น แม่ของเขาคือเอสเมอรัลดา ตุ๊ค น้องสาวของเธนพาลาดิน ตุ๊ค เมอร์รี่จึงเป็นลูกพี่ลูกน้องกับปิ๊ปปิ้น ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขาด้วย

เมอร์รี่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและญาติห่างๆ ของโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ เขาชอบการพายเรือเล่น (เช่นเดียวกับชาวบั๊กแลนด์ส่วนใหญ่) และชื่นชอบการศึกษาแผนที่ เมอร์รี่ถูกกล่าวถึงหลายครั้งในหนังสือในแง่ของความเฉลียวฉลาด
เปเรกริน ตุ๊ก

เปเรกริน ตุ๊ก () หรือที่เพื่อนๆ ชอบเรียกชื่อเล่นว่า ปิ๊ปปิ้น เป็นตัวละครในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปิ๊ปปิ้นเป็นฮอบบิทที่ได้ร่วมคณะพันธมิตรแห่งแหวน ร่วมเดินทางไปกับ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ เขาเป็นสหายอายุน้อยที่สุดของโฟรโด และยังเป็นญาติของโฟรโดด้วย

ปิ๊บปิ้นเป็นลูกชายคนเดียวของพาลาดิน ตุ๊ก ที่สอง เธนแห่งไชร์ (คือตำแหน่งประมุขสูงสุดผู้ครองแคว้น) เขาจึงได้สืบทอดตำแหน่งเธนหลังจากบิดาถึงแก่กรรมในปีที่ 13 ของยุคที่สี่ ปิ๊บปิ้นมีพี่สาวอีกสามคนคือ เพิร์ล, พิมเพอร์เนล และเพอร์วินคา ตุ๊ก เพื่อนสนิทของปิ๊ปปิ้น คือ เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก (เมอร์รี่) ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเขาด้วย เพราะเมอร์รี่เป็นลูกชายของเอสเมอรัลดา แบรนดี้บั๊ก ซึ่งเป็นน้องสาวของเธนพาลาดิน
อารากอร์น

อารากอร์น () หรือ อารากอร์นที่สอง บุตรแห่งอาราธอร์นที่สอง เป็นหนึ่งในตัวละครที่สำคัญในเรื่อง "ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์" ของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เขาปรากฏตัวในช่วงกลางของหนังสือลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอน มหันตภัยแห่งแหวน เมื่อเขาได้พบกับ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และคณะ เขามีเชื้อสายของ อิซิลดูร์ กษัตริย์องค์สุดท้ายของอาณาจักร กอนดอร์ และเป็นทายาทเพียงผู้เดียวที่หลงเหลืออยู่

หลังจากสิ้นสุดสงครามแหวน อารากอร์นได้รวมสองอาณาจักรแห่งอาร์นอร์และกอนดอร์ไว้ด้วยกัน และปกครองอย่างร่มเย็นต่อเนื่องมาจนจวบสิ้นอายุขัย

อารากอร์น เป็นชื่อที่ตั้งตาม อารากอร์นที่หนึ่งผู้เป็นบรรพบุรุษ เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ในปีที่ 2931 แห่งยุคที่สาม เป็นบุตรของอาราธอร์นที่สองและภรรยากิลไรน์ อารากอร์นสืบเชื้อสายโดยตรงมาจากเอเลนดิล ซึ่งเขาเป็นผู้ที่มีลักษณะและหน้าตาคล้ายกับเอเลนดิลมากที่สุดในหมู่ทายาททุกคน เขายังมีเชื้อสายของ เอลรอส ทาร์-มินยาตูร์ ฝาแฝดครึ่งเอลฟ์ของลอร์ดเอลรอนด์ และกษัตริย์องค์แรกของนูเมนอร์ บรรพบุรุษของเขาอาร์เวดุยได้แต่งงานกับฟิริเอลจากสายตระกูลของอนาริออน มีบุตรคือ อารานาร์ธ นั่นทำให้อารากอร์นเป็นทายาทคนสุดท้ายทางฝั่งของอนาริออนด้วย

เมื่ออารากอร์นอายุเพียง 2 ปี บิดาของเขาถูกสังหารระหว่างตามล่าพวกออร์ค เอลรอนด์จึงรับเขาเป็นบุตรบุญธรรมและอาศัยอยู่ในริเวนเดลล์ ตามความประสงค์ของมารดา เชื้อสายของเขาจึงถูกเก็บเป็นความลับ ด้วยนางกลัวว่าถ้าอารากอร์นรู้ความจริง เขาจะต้องพบชะตากรรมเดียวกับที่บิดาและปู่ของเขาได้รับ อารากอร์นถูกเปลี่ยนชื่อเป็น เอสเตล (ภาษาซินดารินแปลว่า 'ความหวัง') และไม่ให้บอกความจริงแก่เขาจนกว่าอารากอร์นจะอายุครบ 20 ปี

เมื่อถึงเวลานั้น เอลรอนด์ก็ได้บอกความจริงแก่"เอสเตล" เรื่องชื่อและประวัติของบรรพบุรุษของเขา และได้มอบ เศษดาบนาร์ซิลและแหวนแห่งบาราเฮียร์ ให้แก่อารากอร์น อารากอร์นได้พบกับอาร์เวนเป็นครั้งแรกเมื่อเขาอายุได้ 20 ปี เวลานั้นอาร์เวนกลับมาจากลอธลอริเอนเพื่อมาเยี่ยมบ้าน อารากอร์นตกหลุมรักอาร์เวนทันที

ปี 2956 ของยุคที่สาม อารากอร์นได้พบกับ แกนดัล์ฟ และต่อมาทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน จากคำแนะนำของแกนดัล์ฟ อารากอร์นและเหล่าคนจรแห่งแดนเหนือจึงได้ร่วมกันระแวดระวังภัยแผ่นดินโดยรอบแว่นแคว้นเล็กๆ ที่มีชื่อว่า ไชร์ ดินแดนอาศัยของเหล่าฮอบบิท อารากอร์นเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า สไตรเดอร์

ระหว่างปี 2957 - 2980 อารากอร์นเดินทางท่องเที่ยวไปทั่ว เขาได้ไปรับราชการอยู่กับ กษัตริย์เธงเกล แห่ง โรฮัน และสจ๊วตเอคเธลิออนที่สองแห่งกอนดอร์ เขาใช้ชื่อในระหว่างปลอมตัวนี้ว่า โธรองกิล (หมายถึง อินทรีแห่งดวงดาว) เขาเคยนำกองเรือเล็กๆ ไปปราบกบฏในอุมบาร์เมื่อปี 2980 ได้เผากองเรือคอร์แซร์ไปมากและสังหารผู้นำของคนเถื่อนพวกนั้น หลังจากชัยชนะในอุมบาร์ "โธรองกิล" ก็จากไป

หลังจากนั้น อารากอร์นเดินทางไปยังลอธลอริเอน และได้พบกับอาร์เวนอีกครั้ง เขามอบมรดกประจำตระกูลคือ แหวนแห่งบาราเฮียร์ ให้แก่อาร์เวน แล้วที่บนเนินเครินอัมรอธ อาร์เวนจึงได้ตัดสินใจมอบความรักให้แก่เขา เป็นการละทิ้งความเป็นเอลฟ์ เลือกเดินสู่ชะตากรรมของมนุษย์ คือความตาย

วันที่ 30 กันยายน ปี 3018 ของยุคที่สาม อารากอร์นได้พบกับ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ ทายาทของบิลโบ และผองเพื่อนฮอบบิทของเขาที่โรงเตี๊ยมแพรนซิ่งโพนี่ ที่เมืองบรี ขณะที่ฮอบบิททั้งสี่เดินทางออกจากไชร์เพื่อนำแหวนเอกไปส่งที่ริเวนเดลล์ เวลานั้นอารากอร์นอายุได้ 87 ปี เขาช่วยพวกฮอบบิทให้หนีพ้นจากพวกนาซกูล ไปจนถึงริเวนเดลล์ได้ หลังจากนั้นจึงได้เข้าร่วม คณะพันธมิตรแห่งแหวน ร่วมกับตัวแทนชนเผ่าต่างๆ รวมทั้งสิ้น 9 คน เพื่อนำแหวนเอกไปทำลายที่เมาท์ดูม
กิมลี

กิมลี เป็นตัวละครสำคัญตัวหนึ่งในจินตนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เขาเป็นคนแคระ ซึ่งเป็นบุตรหลานว่านเครือของ ดูริน เจ้าแห่งคนแคระผู้ยิ่งใหญ่ในยุคโบราณ

กิมลี เป็นบุตรของโกลอิน คนแคระที่ได้ร่วมผจญภัยกับ บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ในเรื่องเดอะฮอบบิท เป็นบุตรหลานผู้สืบตระกูลของ ดูรินผู้เป็นอมตะ ผู้นำของเจ็ดบิดาของคนแคระผู้ยิ่งใหญ่ในยุคโบราณกาล กิมลีมีกำเนิดในตระกูลเจ้าแห่งคนแคระ แต่ไม่ได้อยู่ในลำดับสืบสันตติวงศ์โดยตรง เขายังเป็นญาติใกล้ชิดกับ บาลิน เจ้าผู้ครองคาซัดดูม ในยุคที่สาม ซึ่งเคยร่วมเดินทางผจญภัยกับบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ด้วยเช่นกัน

กิมลีเดินทางมายังริเวนเดลล์พร้อมกับบิดา เพื่อแจ้งข่าวสถานการณ์ในเอเรบอร์ เขาได้เข้าร่วมในที่ประชุมของเอลรอนด์ และได้รับเลือกให้เข้าร่วมเป็นหนึ่งในคณะพันธมิตรแห่งแหวน ในฐานะตัวแทนของเหล่าคนแคระ

กิมลีมีอคติกับพวกเอลฟ์มาแต่ไหนแต่ไร และมักมีเหตุขัดแย้งกับเลโกลัส เจ้าชายเอลฟ์แห่งเมิร์ควู้ดอยู่เนืองๆ จนเมื่อเขาได้พบกับเลดี้กาลาเดรียล แห่งลอธลอริเอน ความคิดเกี่ยวกับเอลฟ์ของเขาจึงเปลี่ยนไป ด้วยความงดงาม ความเมตตา และความปรานีของนางประทับใจกิมลีอย่างมาก เมื่อคณะพันธมิตรแห่งแหวนจะออกเดินทางจากลอธลอริเอน กาลาเดรียลขอให้แต่ละคนขอของขวัญสำหรับตัวได้ กิมลีไม่ได้ขอสิ่งมีค่าอันใดเลยนอกจากเส้นเกศาสีทองเหลือบเงินอันงดงามของนาง ซึ่งนางได้มอบเส้นเกศาให้แก่กิมลีถึง 3 เส้น หลังจากนั้น สัมพันธภาพระหว่างกิมลีกับเลโกลัสก็ดีขึ้นเป็นลำดับ

กิมลีได้แสดงความสามารถในการรบเป็นที่ประจักษ์หลายครั้งในสมรภูมิต่างๆ ของสงครามแหวน โดยเฉพาะอย่างที่การรบที่เฮล์มสดีพ หลังสิ้นสุดสงครามแหวน กิมลีได้นำเหล่าคนแคระพลเมืองของดูรินจำนวนมากมาตั้งอาณาจักรใหม่ขึ้นที่อะกลารอนด์ เขาได้ขึ้นเป็นลอร์ดแห่งอะกลารอนด์คนแรก เหล่าคนแคระช่วยกันซ่อมแซมฟื้นฟูสภาพอันพินาศจากสงครามให้กลับคืนดี ผลงานที่สำคัญของพวกเขาคือ ประตูใหญ่ของนครมินัสทิริธ ซึ่งสร้างขึ้นด้วยโลหะและมิธริล และยังช่วยซ่อมแซมสถานที่สำคัญต่างๆ ในนครอีกเป็นจำนวนมาก

ไม่มีที่ใดบันทึกว่า กิมลีเสียชีวิตเมื่อใด แต่ตามที่ปรากฏในหนังสือสมุดปกแดงแห่งเวสต์มาร์ช หลังจากที่กษัตริย์อารากอร์นสิ้นพระชนม์ในปีที่ 120 ของยุคที่สี่ กิมลีได้ออกเดินทางไปยังดินแดนอมตะทางทิศประจิมพร้อมกับเลโกลัส
โบโรเมียร์

โบโรเมียร์ เป็นตัวละครตัวหนึ่งในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในหนังสือภาคแรกและช่วงต้นของภาคที่สอง 
โบโรเมียร์เป็นมนุษย์ชาวกอนดอร์ บุตรชายคนโตของเดเนธอร์ สจ๊วตแห่งกอนดอร์คนสุดท้าย และเป็นพี่ชายของฟาราเมียร์ เขาเกิดในปีที่ 2978 ของยุคที่สาม มีร่างกายสูงใหญ่ ผมสีดำ นัยน์ตาสีเทา เป็นผู้ทระนงองอาจ เก่งกล้าในการรบ และมีความเชื่อมั่นในศักดิ์ศรีของอาณาจักรแห่งชาวดูเนไดน์มาก โบโรเมียร์ได้เป็นผู้นำกองกำลังชาวกอนดอร์เข้าต่อกรกับทัพของเซารอนหลายครั้ง ก่อนที่เขาจะออกเดินทางไปยังริเวนเดลล์ เนื่องจากนิมิตฝันที่มองเห็น "ยมทูตแห่งอิซิลดูร์"

ที่ริเวนเดลล์ โบโรเมียร์ได้เข้าร่วมในที่ประชุมของเอลรอนด์ และได้เข้าร่วมคณะพันธมิตรแห่งแหวน โดยในเบื้องต้นเขาคิดจะเดินทางกลับไปยังแผ่นดินเกิดที่กอนดอร์ และจะแยกจากคณะที่นั่น ทว่าเมื่อเดินทางไปได้เพียงชายแดนกอนดอร์ โบโรเมียร์ก็ได้หลงใหลในตัวแหวนเอกเข้าจึงพยายามเกลี้ยกล่อมแกมบังคับโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ให้มอบแหวนเอกแก่ตนเพื่อนำไปที่มินัสทิริธและนำไปใช้สู้กับเซารอน แต่โฟรโดไม่ยอมให้ โบโรเมียร์จึงได้ใช้กำลังแย่งแหวนทำให้โฟรโดหวาดกลัวจึงใช้แหวนเอกในการหลบหนีไป เมื่อโฟโดรหายตัวไปทำให้โบโรเมียร์โกรธและว่ากล่าวร้ายโฟรโดและฮอบบิท แต่ก็ได้สติก็เกิดเสียใจและเรียกร้องให้โฟรโดกลับมาหาตน แต่โฟรโดก็ไม่กลับมาเลย ทำให้คณะพันธมิตรแห่งแหวนต้องออกตามหาโฟรโดกันใหญ่ แต่ระหว่างนั้นเมอร์รี่และปิ๊นปิ๊นก็ถูกพวกออร์คมาจับตัวไป โบโรเมียร์ได้เข้าช่วยเหลือพวกเขาอย่างกล้าหาญ จนถูกสังหารในที่สุด

ก่อนตาย โบโรเมียร์ได้สารภาพผิดต่อ อารากอร์นว่า ตนพยายามจะแย่งแหวนจากโฟรโด และขอร้องให้ช่วยเหลือเมืองมินัสทิริธและกอร์ดอร์ให้ได้ หลังจากนั้น อารากอร์น เลโกลัส และกิมลี ช่วยกันนำร่างของโบโรเมียร์ใส่ลงในเรือ พร้อมอาวุธและแตรแห่งกอนดอร์ที่แตกเป็นสองเสี่ยง ลอยเรือออกไปจนเรือล่วงผ่านน้ำตกเรารอส ในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปีที่ 3019 ของยุคที่สาม
สมเด็จพระญาณสังวร

สมเด็จพระญาณสังวร เป็นราชทินนามที่พระราชทานแก่พระเถระผู้ทรงคุณทางวิปัสสนาธุระโดยเฉพาะ ซึ่งในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์มีเพียง 2 องค์