กฎบัตรซาราโกซา

กฎบัตรซาราโกซา 2551 () การจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติ ณ เมืองซาราโกซา เป็นการจัดแสดงนิทรรศการครั้งแรกที่กำหนดแนวคิดหลัก คือ น้ำและการพัฒนาที่ยั่งยืน () และจัดแสดงที่ริมฝั่งแม่น้ำเอโบร เมืองซาราโกซา ราชอาณาจักรสเปน โดยมีประเทศต่างๆ เข้าร่วมงานถึง 104 ประเทศ องค์กรระดับนานาชาติ 3 แห่ง ตลอดจนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและเมืองต่างๆในราชอาณาจักรสเปน
องค์การนิทรรศการนานาชาติ หรือ BIE หรือ (; ) ได้ให้คำแนะนำแนวคิดการจัดแสดงนิทรรศการครั้งนี้ให้สอดคล้องกับงานขององค์การสหประชาชาติเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ
BIE ตั้งเป้าหมายการจัดนิทรรศการระดับนานาชาติที่แสดงถึงการมีส่วนร่วมของประชาชนโดยตรง และเป็นการให้ความรู้แก่สาธารณชน การจัดงานที่ซาราโกซาครั้งนี้ตั้ง เป้าหมาย ให้ผู้เข้าชมหลายล้านคนได้รับความรู้เกี่ยวกับน้ำและปัญหาในการพัฒนาที่ยั่งยืน

นอกจากงานนี้จะเป็นแหล่งรวมด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแล้ว กิจกรรมของการประชุมสัมมนาเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ ()เป็นการถ่ายทอดความรู้และทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนทางวิชาการ ตลอดจนความท้าทายในการจัดการทรัพยากรน้ำที่มนุษยชาติกำลังประสบอยู่ในปัจจุบันและในอนาคต ตลอดระยะเวลา 93 วันของการจัดแสดงนิทรรศการ เวทีนี้เป็นกิจกรรมใหญ่ที่สุดและรวบรวมกิจกรรมระดับนานาชาติเกี่ยวกับน้ำและการพัฒนาที่ยั่งยืนทั้งหมดไว้

การประชุมสัมมนาทรัพยากรน้ำนี้ เสร็จสิ้นก่อนวันปิดงานแสดงนิทรรศการเป็นเวลา 2 วัน โดยการนำเสนอบทสรุปและการวิเคราะห์ในรูปของกฎบัตรซาราโกซา 2008 ()

บทสรุปวิสัยทัศน์ใหม่ของน้ำ ()

เราทั้งหลายผู้มีส่วนในกิจกรรมเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำตระหนักดีว่า น้ำมีความสำคัญต่อชีวิตและดาวเคราะห์โลกใบนี้

แนวคิดใหม่ เรื่อง น้ำกับการพัฒนาที่ยั่งยืน มีเป้าหมายที่จะชี้ให้เห็นว่า การจัดการทรัพยากรน้ำแบบผสมผสานจะช่วยให้มนุษยชาติคงอยู่และช่วยปกป้องโลก รวมถึงสามารถเข้ามาแทนที่แนวคิดเดิมที่ให้มนุษย์เป็นศูนย์กลางเพียงอย่างเดียวได้ข้อเสนอ ()

A1 การพัฒนาทาง[[สังคม]]ควรคำนึงถึงพื้นฐานหลักเกณฑ์[[การพัฒนาที่ยั่งยืน]]และเป็นมิตรต่อ[[สิ่งแวดล้อม]]

A2 การจัดลำดับความสำคัญต้องคำนึงถึงความสำคัญของ[[ทรัพยากรน้ำ]]ซึ่งเป็นปัจจัยพื้นฐานในการดำรง[[ชีวิต]]ของ[[มนุษย์]] บนหลักการการพัฒนาจริยธรรมอย่างยั่งยืน โปร่งใส และเท่าเทียมกันต่อ[[ประชากร]]ทั้งในปัจจุบันและอนาคต

A3 การจัดการทรัพยากรน้ำควรส่งเสริม[[กระบวนการมีส่วนร่วม]]ของ[[ประชาชน]] ประสิทธิผลและความเป็นปึกแผ่นโดยการแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ โดยมีเป้าหมายสุดท้าย คือการมีจิตสำนึกของแต่ละบุคคล

A4 ควรกำหนดข้อตกลงและกฎระเบียบเพื่อแก้ไขปัญหาทางลบที่เกิดจาก[[การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ]]และเหตุการณ์อุณหภูมิสูงหรือต่ำเกินไป

A5 โครงการแก้ไขปัญหาและการจัดการ[[น้ำ]] ต้องคำนึงถึงอัตรา[[การพัฒนา]] [[วัฒนธรรม]] [[สิ่งแวดล้อม]]ทั้งทาง[[สังคม]]และ[[เศรษฐกิจ]]ในแต่ละ[[ภูมิภาค]]และกลุ่ม[[สังคม]]

A6 หน่วยในการจัดการทรัพยากรน้ำขั้นพื้นฐานควรใช้พื้นที่[[ลุ่มน้ำ]]และแหล่ง[[น้ำใต้ดิน]] โดยเฉพาะในกรณีที่เป็นพื้นที่เชื่อมต่อระหว่าง[[ประเทศ]]()

A7 ทุกคนต้องสามารถเข้าถึง[[น้ำ]]ดื่มสะอาดที่ปลอดภัยและถูกสุขอนามัย ทั้งใน[[เมือง]]และ[[ชนบท]] โดยถือเป็นคำสัญญาของ[[โลก]] ซึ่งมีการตั้งเป้าหมายที่สามารถดำเนินการได้จริง

A8 การจัดหา[[น้ำ]]ดื่มและการรวบรวม[[น้ำเสีย]]จัดเป็นลำดับความสำคัญซึ่งองค์กรปกครองสาธารณะต้องดำเนินการให้ในราคาที่เป็นธรรมและเหมาะสมกับต้นทุน

A9 ต้องให้ความสำคัญในการจัดการความต้องการและปริมาณที่มีอยู่ ในการตัดสินใจระดับ[[นโยบาย]] [[กลยุทธ์]] [[แผน]] [[โครงการ]]และ[[งบประมาณ]]

A10 [[การวิจัย]] [[พัฒนา]]และ[[นวัตกรรม]]เกี่ยวกับ[[ทรัพยากรน้ำ]]ต้องได้รับการส่งเสริม และเร่งรัดถ่ายทอดวิทยาการเพื่อผลประโยชน์ของ[[สังคม]]

A11 ต้องมีการจัดตั้ง[[องค์กร]][[น้ำ]]ระดับ[[โลก]] () เพื่อดำเนินการตามพันธกิจ ดังนี้

a. จัดทำและเสนอ[[กฎบัตร]]ว่าด้วยสิทธิและความรับผิดชอบของ[[มนุษยชาติ]]กับ[[ทรัพยากรน้ำ]] เสนอต่อ[[องค์การสหประชาชาติ]]

b. ปรับปรุงกรอบมาตรฐาน[[น้ำ]]ระดับสากล ทั้งในส่วนของเนื้อหาเกี่ยวกับ[[การพัฒนาที่ยั่งยืน]]และการยอมรับจากทุก[[ประเทศ]]

c. จัดเตรียมและส่งเสริมการจัดการประชุมนานาชาติว่าด้วย[[การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ]] เหตุการณ์การเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างผิดปกติ และการจัดการความเสี่ยงในประเด็นเกี่ยวกับ[[ทรัพยากรน้ำ]]

d. ส่งเสริมการรับรอ[[งอนุสัญญานานาชาติ]]สำหรับภาคพื้น[[แปซิฟิค]] และกระบวนการจัดการ[[ลุ่มน้ำ]]นานาชาติ

e. ให้ความช่วยเหลือ[[ประเทศ]]ต่างๆ ที่ร้องขอการสนับสนุน [[การจัดการทรัพยากรน้ำแบบผสมผสาน]]

f. ให้การอบรม[[ความรู้]] [[หลักการ]]และ[[ค่านิยม]]ในเรื่องต่างๆ เพื่อให้เกิดการยอมรับ[[ทรัพยากรน้ำ]]ในเชิง[[จริยธรรม]]

g. ส่งเสริมการเผยแพร่ แลกเปลี่ยนบทเรียน ประสบการณ์ แนวทางการปฏิบัติ รูปแบบ และกระบวนการซึ่งประสบความสำเร็จ และเผยแพร่เป็นข้อแนะนำจาก[[องค์กร]]ในรูปแบบ[[ข่าวสาร]]และ[[องค์ความรู้]]ด้าน[[ทรัพยากรน้ำ]]และ[[การพัฒนาที่ยั่งยืน]]

h. ส่งเสริมความร่วมมือระหว่างภาค[[รัฐ]]และ[[เอกชน]]เพื่อให้เกิดการจัดการ[[น้ำ]]สะอาดและถูกสุขอนามัยให้เป็นจริงในทางปฏิบัติทั่วๆ ไป

สำหรับ[[องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น]] ผู้ใช้น้ำและ[[ประชาชน]]

B1 ปกป้อง[[ระบบนิเวศ]]อย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อรักษามูลค่า[[ความหลากหลายทางชีวภาพ]]และอายุการใช้งานของ[[แหล่งน้ำ]]

B2 จัดให้มีบริการบำบัด[[น้ำเสีย]]และ[[สุขาภิบาล]]พื้นฐาน ตามมาตรฐานสุขอนามัยของ[[โลก]] เพื่อทำให้เกิด[[สุขภาพ]] สุขอนามัยและความเป็นอยู่ดี ตามความเป็นอยู่จริงของ[[ประชาชน]]
B3 [[รัฐ]]ต้องรับประกันการจัดหา[[น้ำ]]สะอาดให้แก่ทุกครัวเรือนหรือมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในการแก้ไขปัญหาความยากจน [[รัฐบาล]]ต้องรับประกันการจัดหา[[น้ำ]]สะอาดขั้นต่ำให้แก่ทุกครัวเรือน

B4 ระบบ[[กฎหมาย]]และกฎระเบียบที่กำหนดขึ้น ต้องคำนึงถึงการไม่ทำให้เกิดความสูญเสีย[[วัฒนธรรม]]และ[[สิทธิ]]ของ[[ชุมชนท้องถิ่น]]ที่สืบทอดมาจาก[[บรรพบุรุษ]] โดยการนำปัจจัยเหล่านี้ไปประกอบการพิจารณา

B5 [[องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น]]เป็นผู้ควบคุมการจัดการ[[น้ำ]]และบริการ[[สุขาภิบาล]]เพื่อ[[ประชาชน]]

B6 มีการประเมินปริมาณความต้องการ[[น้ำ]]ด้วยหลักเกณฑ์การศึกษา ข้อมูล การมีส่วนร่วมและการคำนวณ[[ภาษี]]

B7 ความล่าช้าในการจัดหา[[น้ำ]]ในพื้นที่[[ชนบท]]สามารถแก้ไขได้โดยการแลกเปลี่ยนประสบการณ์และการจัดการ[[กระบวนการมีส่วนร่วม]] ซึ่ง[[ชุมชน]]ต้องมีส่วนใน[[การพัฒนา]]และการยอมรับ

B8 องค์ความรู้ที่นำมาใช้ในการกักเก็บ[[น้ำ]] การผลิต[[น้ำจืด]]จาก[[น้ำทะเล]] การนำน้ำทะเลมาใช้ประโยชน์ การเก็บ[[ไอน้ำ]]และ[[ฝน]] การกลั่นน้ำ การสร้างและการนำกลับมาใช้ประโยชน์ นั้น ควรเลือกใช้วิทยาการที่ประหยัด[[พลังงาน]]และมีผลกระทบต่อ[[สิ่งแวดล้อม]]ต่ำ เพื่อให้เป็นไปตามเป้าหมายการใช้พลังงานอย่างยั่งยืน

B9 เนื่องจากการเพิ่มขึ้นของจำนวน[[ประชากร]] [[ประเทศ]]ต่างๆ ต้องพิจารณาทำ[[การเกษตร]]โดยคำนึงถึงสภาพ[[เศรษฐกิจ]]และทิศทางความต้องการ

B10 การทบทวนและขยายผลระบบ[[ชลประทาน]] โดยใช้[[พลังงาน]][[น้ำ]]อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

B11 โครงการต่างๆ ที่มีการจัดการร่วมกันระหว่าง[[ประเทศ]]และ[[องค์กร]]ใด ๆ นั้น ต้องพิจารณาความเป็นไปได้ในการจัดหาเงินลงทุนโครงสร้างพื้นฐานเพื่อจัดหา[[น้ำ]]สะอาดและการ[[สุขาภิบาล]]จากตลาด[[เงิน]] ขณะเดียวกัน ต้องให้ความสำคัญแก่[[ทรัพยากร]]บุคคลด้วย

B12 หลักเกณฑ์ทาง[[เศรษฐกิจ]]อย่างมีเหตุมีผล จะทำให้เกิดประสิทธิภาพและความยั่งยืน จึงควรพัฒนาอย่างฉลาด ให้เป็นหลักการทาง[[สังคม]]และ[[สิ่งแวดล้อม]]ในการจัดการ[[ทรัพยากรน้ำ]]

B13 นโยบายแบบผสมผสานจะช่วยให้เกิดการแบ่งปัน[[ทรัพยากรน้ำ]]เพื่อการใช้ประโยชน์อย่างหลากหลาย ทำให้เกิดประสิทธิภาพทาง[[เศรษฐกิจ]]และคุณภาพ[[สิ่งแวดล้อม]]

B14 [[ประชาชน]]มีความรับผิดชอบร่วมกันใน[[การจัดการทรัพยากรน้ำ]]แบบผสมผสานและยั่งยืน

B15 [[ประชาชน]]ตระหนักว่า[[น้ำ]]เป็น[[มรดก]]ของ[[สิ่งมีชีวิต]]ทั้งหลาย มิใช่สมบัติส่วนตัวเท่านั้น

[[ซาราโกซา]] 2551: การจัดนิทรรศการซึ่งไม่มีวันจบ ()

เพื่อส่งเสริมสนับสนุนให้เป็นไปตามข้อเสนอข้างต้น กฎบัตรซาราโกซาได้รับการรับรองจากเลขาธิการ[[องค์การสหประชาชาติ]] [[องค์การนิทรรศการนานาชาติ]] และ[[รัฐบาลสเปน]]

ข้อความทั้งหมดในกฎบัตรซาราโกซามาจาก - คำกล่าว คำอธิบาย การวิเคราะห์และการสรุป - โดยจะเก็บรักษา เพื่อเป็น[[มรดก]]ให้แบ่งปันต่อกันและผนวกไว้ในมรดก (;) และกล่องสีน้ำเงิน(; ) ซึ่งเก็บไว้ในการดูแลของ[[ราชอาณาจักรสเปน]] ผู้เป็นประเทศเจ้าภาพในการจัดงานนิทรรศการนานาชาติ ประจำปี ค.ศ.2008 ([[พ.ศ. 2551]])

[[ซาราโกซา]]: [[14 กันยายน]] 2551

วันปิดการจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติ ประจำปี ค.ศ. 2008

[[ประเทศไทย]]เข้าร่วมการจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติ ณ เมือง[[ซาราโกซา]] [[ราชอาณาจักรสเปน]] ระหว่างวันที่ [[14 มิถุนายน]] ถึงวันที่ [[14 กันยายน]] [[2551]] โดยมี[[กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม]] เป็นหน่วยงานหลัก [[กรมทรัพยากรน้ำ]]เป็นหน่วยดำเนินงานหลัก[[หมวดหมู่:สนธิสัญญา]]