seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สายไคงัง

สายไคงัง () เป็นหนึ่งในสองเส้นทางของรถไฟใต้ดินเทศบาลโคเบะ มีระยะทาง 7.9 กิโลเมตร 10 สถานี เปิดให้บริการวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2001
เนตติฎีกา

เนตติฎีกา เป็นคัมภีร์อธิบายเนื้อความและคำศัพท์ของคัมภีร์เนตติปกรณ์ จึงจัดอยู่ในกลุ่มเนตติปกรณ์ หรือเนตติบาลี ที่สืบทอดมาจากภาษิตของพระมหากัจจายนะที่กล่าวไว้ในสมัยพุทธกาล ต่อมาได้มีการรจนาคัมภีร์อธิบายความเพิ่มเติมเป็นลำดับ เริ่มจากคัมภีร์เนตติอรรถกา มาถึงคัมภีร์เนตติฎีกา และยังมีคัมภีร์อรรถาธิบายในลำดับต่อมาอีก ในภาษาไทยได้มีการแปลโดยโครงการปริวรรตอักษรขอมและอักษรโบราณท้องถิ่น มูลนิธิภูมิพโลภิกขุ และฉบับแปลของพระคันธสาราภิวงศ์ แห่งวัดท่ามะโอ จังหวัดลำปาง

เนตติฎีกา เป็นคัมภีร์อธิบายเนติอรรถกถาอีกชั้นหนึ่ง ในคัมภีร์คันถวงศ์ได้กล่าวว่า เป็นผลงานของท่านพระธรรมปาละ ซึ่งคาดว่าจะมีช่วงชีวิตอยู่ราวพ.ศ. 950 - 1000 แต่ตามทัศนะของผู้แปลเนตติฎีกา ฉบับมูลนิธิภูมิพโลภิกขุ เมื่อปี 2525 ระบุว่า น่าจะเป็นผลงานของพระธรรมปาละอีกองค์หนึ่ง ซึ่งเป็นศิษย์อาวุโสของท่านพระอานันทาจารย์ คนละองค์กับพระธรรมปาละผู้อยู่สำนักวัดพทรติตถวิหาร หากเป็นไปตามข้อสันนิษฐานนี้ เนตติฎีกา น่าจะมีอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 13 - 14

ด้านพระคันธสาราภิวงศ์ผู้แปลเนตติฎีกา ฉบับปี 2551 ระบุว่า พระธรรมปาลแห่งสำนักวัดพทรดิตถวิหาร (วัดท่าพุทรา) เป็นผู้แต่งขึ้น ซึ่งพระอารามแห่งนี้พระเจ้าอโศกมหาราชโปรดให้สร้างขึ้นที่เมืองนาคปัฏฏัน ประเทศอินเดีย

เนตติฎีกา มีจุดประสงค์หลักอยู่ที่การอธิบายเพิ่มเติมเนื้อความในเนตติอรรถกถา เริ่มต้นของคัมภีร์นี้แตกต่างจากคัมภีร์อื่นๆ ตรงที่ไม่มีประณามคาถา คือคาถาภาษาบาลีสรรเสริญพระรัตนไตร แต่เริ่มต้นด้วยการพรรณนากถาเริ่มพระคัมภีร์ พรรณนานิทานถกา แล้วพรรณนาตามเนื้อหาของเนตติอรรถกถา ไปจบลงที่พรรณนานิคม หรือคำลงท้ายคัมภีร์ ซึ่งผู้รจนาแต่งไว้อย่างไพเราะสละสลวย เนตติฎีกา
สกุลขี้เหล็ก

สกุลขี้เหล็ก หรือ Senna (มาจาก ภาษาอาหรับ "sanā") เป็นสกุลขนาดใหญ่ในวงศ์ Fabaceaeและวงศ์ย่อย Caesalpinioideae พืชในสกุลนี้เป็นพืชท้องถิ่นในเขตร้อน พบในเขตอบอุ่นไม่กี่ชนิด จำนวนสปีชีส์ประมาณ 260 - 350 สปีชีส์ สปีชีส์ของสกุลนี้คือ "Senna alexandrina" มีประมาณ 50 สปีชีส์ในสกุลนี้ที่เป็นพืชปลูก
น้ำนมราชสีห์ทะเล

น้ำนมราชสีห์ทะเล เป็นไม้ล้มลุกในวงศ์ Euphorbiaceae ปกติจะคืบคลานไปตามพื้นดิน เมื่อมีความหนาแน่นสูงจึงจะยกต้นขึ้น มียางสีขาวข้น ลำต้นสีเขียวหรือเขียวอมม่วง อวบน้ำ ใบเดี่ยว สีเขียวเรียบเป็นมัน หลังใบสีเขียวขาว ดอกช่อเป็นกระจุก ออกตามง่ามใบ กลีบเลี้ยงขนาดเล็ก สีเขียว กลีบดอกสีเหลืองอ่อน ผลเดี่ยวกลม ปลายผลกว้าง ส่วนขั้วเรียวดูคล้ายลูกข่าง เป็นพืชคลุมดินในบริเวณชายหาด ช่วยยึดเกาะเม็ดทรายไม่ให้ปลิวตามลม
พระอัยนาร์

พระอัยนาร์ ( ) เป็นเทวะท้องถิ่น ในศาสนาฮินดู ซึ่งเป็นเทพเจ้าที่ดูแลรักษาและคุ้มครองหมู่บ้านของชาวทมิฬ ส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักและนิยมบูชา ใน รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย อินเดียภาคใต้ทั่วไป และหมู่บ้าน ทมิฬ ใน ประเทศศรีลังกา มีลักษณะความสัมพันธ์คล้ายคลึงกับ พระอัยยานากี () เทพเจ้าของชาวสิงหล ในประเทศศรีลังกา

พระอัยนาร์เดิมเป็นเทพเจ้าพื้นเมืองในภาคใต้อินเดีย ที่ได้รับการยบูชามานานแล้ว ต่อในรัฐกรณาฏกะ มีการสร้างเทวสถานถวายเทพองค์นี้ในพระนาม พระศัตตรา ในศตวรรษที่ 10 และปรากฏในคัมภีร์ของชาวทมิฬใหม่ในพระนาม พระอัยยัปปาโดยกล่าวว่าเป็นบุตรที่เกิดจากพลังของพระหริหระซึ่งเป็นการอวตารร่วมกันระหว่างพระศิวะและพระนารายณ์.
ดีปลากั้ง

ดีปลากั้ง หรือ บีปลากั้ง T.Anderson. เป็นพืชในวงศ์เหงือกปลาหมอ (Acanthaceae) เป็นไม้พุ่ม ลำต้น ตั้งตรง ใบ เดี่ยว เรียงตรงข้าม แผ่นใบรูปรีแกมรูปขอบขนาน ดอกช่อแบบช่อเชิงลด ออกที่ปลายยอด สมบูรณ์เพศ กลีบเลี้ยงสีเขียว รูประฆัง กลีบดอก สีม่วงอมแดง เชื่อมกันเป็นรูปคนโท ส่วนหลอดกลีบพองออกด้านเดียว ส่วนปลายแยกเป็น 5 แฉก ผลแบบแคปซูล

ยอดอ่อน รับประทานเป็นผักแกล้มกับน้ำพริก ในทางยาสมุนไพรนั้น ทางจังหวัดอุบลราชธานี ใช้ ลำต้น ต้มน้ำดื่ม ช่วยขับปัสสาวะ ทางจังหวัดมุกดาหารใช้ เป็นยาบำรุงกำลัง
รายพระนามรัชทายาทเดนมาร์ก

รายพระนามรัชทายาทเดนมาร์ก รายพระนามนี้รวมถึงบุคคลทุกคนที่ได้รับการพิจารณาว่าจะได้รับมรดกสืบราชบัลลังก์เดนมาร์ก หรือ สถานะพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก โดยเริ่มตั้งแต่สมัยราชวงศ์ออลเดนบูร์กจนถึงปัจจุบัน

ถึงแม้ว่าในช่วงนี้พระมหากษัตริย์จะมาจากการเลือกตั้ง ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์จากรัชสมัยพระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก (ด้วยข้อยกเว้นการบังคับสละราชบัลลังก์) ยึดหลักตามกฎหมายแซลิก 
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์กทรงใช้กฎหมายกึ่งแซลิกในการสืบราชสันตติวงศ์
ทั้งพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 7 แห่งเดนมาร์กและเจ้าชายเฟอร์ดินานด์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งเดนมาร์ก พระปิตุลาของพระองค์ทรงไร้รัชทายาท กฎหมายได้ผ่านการเห็นชอบในปีค.ศ. 1922 ให้มอบราชบัลลังก์เดนมาร์กแก่เจ้าชายคริสเตียนแห่งชเลสวิก-ฮอลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-กลึคส์บูร์ก ผู้เป็นพระปนัดดาในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก กฎหมายกึงแซลิกได้มีการใช้ต่อไปจนกระทั่งค.ศ. 1953 ได้มีการประกาศใช้สิทธิของบุตรหัวปีขึ้นมาแทน และยังคงดำรงอยู่จนกระทั่งค.ศ. 2009 เมื่อสิทธิของบุตรหัวปีอยู่ในตำแหน่งที่แน่นอน
มาตฤกา

มาตฤกา (; ) เป็นกลุ่มเทวีในศาสนาฮินดู มีทั้งหมดเจ็ดหรือแปดองค์ เป็นที่บูชาทั้งในประเทศอินเดีย ประเทศเนปาล ประเทศศรีลังกา และกลุ่มชาวฮินดูทั่วไป

ในประเทศไทย มีการประดิษฐานเทวรูปคณะเทวีทั้งเจ็ดองค์นี้ในวัดพระศรีมหาอุมาเทวี และเรียกเป็นภาษาทมิฬว่า พระซับทระกรรณี

ส่วนใหญ่มักมีเจ็ดองค์เรียกว่าสัปตมาตฤกา () หากมีแปดองค์จะเรียกว่าอัษฏมาตฤกา ()
พระแม่เปะริยาจจิ

พระแม่เปะริยาจจิ (; ) เป็นเทวนารี ในศาสนาฮินดู เป็นเทวีท้องถิ่นที่มีต้นกำเนิดจากอินเดียภาคใต้ ในรัฐทมิฬนาฑูทรงมีลักษณะความสัมพันธ์คล้ายคลึงกับพระแม่กาลีและพระแม่สัษสีเทวีเป็นผู้ดูแลเด็กและมีความเกี่ยวข้องกับการคลอดบุตรและการตั้งครรภ์ พระเปะริยาจจิทรงเป็นที่รู้จักและนิยมบูชาของชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดูในประเทศสิงคโปร์ และประเทศมาเลเซีย สำหรับในประเทศไทยมีการประดิษฐานเทวรูปพระเปะริยาจจิในวัดพระศรีมหาอุมาเทวีในฝั่งเทพพื้นเมืองท้องถิ่นของอินเดียใต้

มีตำนานกล่าวว่า ครั้งหนึ่งมีหญิงสาวคนหนึ่งในหมู่บ้านของรัฐทมิฬนาฑู ชื่อว่า เปะริยาจจิ เธอเป็นคนมีความสามารถมากในทางการแพทย์โดยเฉพาะการทำคลอดและมีความสามารถในการต่อสู้ เธอเป็นที่รักและที่เคารพของชาวบ้านทุกคน...
ในเวลาต่อมามีกษัตริย์องค์หนึ่งชื่อว่า วัลลาลัน มีนิสัยที่ชั่วช้า คอยข่มเหงชาวบ้านชาวเมืองไม่เว้นวัน
เขามีความต้องการที่จะครองราชสมบัติในเมืองนี้หลังที่พระบิดาของเขาสวรรคตไปแล้ว แต่ก่อนที่พระบิดาของกษัตริย์วัลลาลันจะสวรรคต พระองค์ตรัสว่า “หากเราสิ้นชีพแล้ว ให้ลูกชายคนเล็กของเรา (น้องชายของวัลลาลัน) ขึ้นครองราชสมบัติแทนวัลลาลันเพราะเขามีนิสัยหยาบช้านักและถ้าเขาได้ครองราชสมบัติแล้วย่อมพาให้บ้านเมืองล่มจม...” เมื่อตรัสจบก็ทรงสวรรคตทันที ต่อมาไม่นานน้องชายของวัลลาลันก็ทำพิธีบรมราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ทำให้วัลลาลันไม่พอใจจึงคิดก่อกบฏแต่สุดท้ายก็ถูกปราบปราม น้องชายผู้เข้าใจวัลลาลันรู้สึกสงสารและอยากให้อภัยแต่ตามกฎบ้านเมืองแล้วการก่อกบฏมีโทษถึงประหารชีวิตแต่เขากลับเลือกที่จะเนรเทศแทนการประหารพี่ชาย วัลลาลันที่ถูกเนรเทศจึงไปเป็นมหาโจร คอยปล้นสดมภ์ชาวบ้านและข่มขืนผู้หญิง ต่อมามีภรรยา 2 คน ภรรยาคนแรกท้องใกล้คลอด วัลลาลันเคยได้ยินชาวบ้านบอกว่าเปะริยาจจิเป็นแพทย์ที่เก่งที่สุดในแถบนี้ วัลลาลันจึงไปลักพาตัวเปะริยาจจิมาทำคลอดให้ภรรยาคนแรก เปะริยาจจิไม่ขัดข้องเธอรับปากว่าจะทำคลอดให้ แต่การทำคลอดครั้งนี้มีความลำบากมากเพราะ
1. ต้องทำคลอดในป่าที่มีแต่สัตว์ร้าย
2. ไม่มีสิ่งของอำนวยความสะดวกในการคลอด
แต่เปะริยาจจิก็หาทางแก้โดยนั่งบนหินและนำภรรยาคนแรกวัลลาลันมานอนบนตักและใช้มีดผ่าคลอดออกมา ซึ่งได้ลูกชายและแม่กับลูกก็ปลอดภัยดีแต่ทว่าวัลลาลันมีความศรัทธาโหราศาสตร์และเชื่อว่าตอนแรกเกิดเด็กไม่ควรสัมผัสกับใครและถ้าใครสัมผัสเด็ก คนคนนั้นต้องถูกฆ่า ซึ่งหมายถึงต้องฆ่าเปะริยาจจิด้วย วัลลาลันและภรรยาคนที่สองจึงคิดจะฆ่าเปะริยาจจิแต่ ภรรยาคนแรกห้ามไว้ วัลลาลันไม่สนจึงผลักภรรยาคนแรกออกไปและไปฆ่าเปะริยาจจิ เปะริยาจจิที่ดูแลเด็กอยู่นั้นถูกวัลลาลันด่าและพูดว่า “ฉันจะฆ่าเธอให้ตายแล้วค่อยฆ่าลูกของฉันทีหลัง ”
เปะริยาจจิได้ยินก็โกรธและความโกรธนั้นทำให้เธอสำแดงร่างเป็นศักติรูปอวตาร “พระแม่เปะริยาจจิ“ มีอาวุธหลายชนิด เช่น ตรีศูล ดาบ โล่ จักร กระบอง ธนูและลูกธนู สังข์ เป็นต้น แต่วัลลาลันหากลัวไม่จึงเข้าไปต่อสู้แต่พระแม่เปะริยาจจิได้ถีบและปักตรีศูลที่วัลลาลัน ทำให้เขาตายในที่สุด ภรรยาคนที่สองไม่ยอมจึงเข้าไปทำร้ายพระแม่เปะริยาจจิ
พระแม่จึงจับเธอขึ้นมานอนบนตักและแหวกท้อง ควักไส้มาคล้องเป็นสังวาลย์และเคี้ยวไส้เธอ และต่อมาพระแม่เปะริยาจจิจึงตั้งชื่อให้เด็กชายว่า...
“ซาโลซาน”
มทุไร วีรัน

พระมทุไรวีรัน (; ) เป็นเทพพื้นเมืองท้องถิ่นของชาวทมิฬที่เป็นที่รู้จักและนิยมในภาคใต้ของรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย พระนามของเทวะองค์ได้มาเป็นผลมาจากความสัมพันธ์ในฐานะเป็นผู้พิทักษ์แห่งเมืองมทุไร และยังเป็นที่เคารพบูชาโดยทั่วไปของชาวทมิฬ
อรูวาล

อรูวาล()เป็นดาบชนิดหนึ่งของประเทศอินเดียนิยมใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่พบในรัฐทางตอนใต้ของรัฐทมิฬนาดูและถูกใช้เป็นทั้งเครื่องมือในการชีวิตทั่วไปและอาวุธในยามคับขัน ชาวทมิฬนั้นถือว่าอาวุธนี้เป็นสัญลักษณ์ของเทพเจ้าท้องถิ่นของอินเดียใต้ด้วย.
นวราตรี

นวราตรี ( ଓଡ଼ିଶା [oˑɽisaˑ]), ) เป็นเทศกาลที่อุทิศตนเพื่อ การสักการบูชาประจำปีแด่พระแม่ทุรคา คำว่า นวราตรีนั้น หมายถึงคำว่า 'เก้าคืน' ในภาษาสันสกฤต . ในช่วงเก้าคืนนี้จะมีการบูชา พระแม่ทุรคาและพระแม่ปารวตีในภาคปางต่างๆเก้าปางด้วยกัน และในวันสุดท้าย คือ วันที่สิบมักจะเรียกว่าเป็น วันวิชยาทศมี () หรือ "วันดุเซร่า" () ซึ่งเป็นวันที่สำคัญสุดของเทศกาลนี้ และมีการเฉลิมฉลองทั่วไปทั้ง ประเทศอินเดีย.
การบูชาเทวีภาคต่างๆในอินเดียอาจแตกต่างกันตามแต่ภูมิภาคแต่ส่วนใหญ่มักกล่าวถึงภาคต่างๆดังนี้.
พระแม่ภวานี

พระแม่ภวานี (สันสกฤษ: भवानी ) เป็นเทวสตรีใน ศาสนาฮินดู ซึ่งถึงว่าเป็นภาคหนึ่งของ พระแม่อุมาเทวี คำว่า ภวานี หมายถึง "คนที่มอบชีวิต" หรือ พลังอำนาจของธรรมชาติหรือแหล่งที่มาของพลังงานความคิดสร้างสรรค์.
พระแม่อันนปูรณา

พระแม่อันปูรณา (อักษรเทวนาคิรี:)เป็นเทวีในศาสนาฮินดู คำว่า อันนา หมายถึง "อาหาร" หรือ "ธัญพืช" และ คำว่า ปูรณา หมายถึง "เต็มรูปแบบที่สมบูรณ์และดี" ดังนั้น คำว่า อันปูรณา จึงหมายถึง ความอุดมสมบูรณ์ในทุกด้านของอาหาร และ ยังถือว่า เป็นภาคหนึ่งของพระศรีมหาอุมาเทวีพระมเหสีของพระศิวะ
พระแม่ราธา

พระแม่ราธา () หรือ พระแม่ราธาราณี เป็นปางหนึ่งของ พระลักษมี พระมเหสีของพระกฤษณะพระนารายณ์ เมื่อพระนารายณ์อวตารลงเป็นพระกฤษณะพระลักษมี ก็ได้เสด็จตามลงมาด้วยโดยในภาคนี้ทรงอวตารอวตารถึงสององค์ด้วยกัน คือ พระแม่ราธาและพระแม่รุกขมิณี
ลัทธิศักติ

ลัทธิ​ศักติ​ ​คือ​ลัทธิ​ที่​บูชา​เทพี​เป็นหลักสำคัญ ​ปรัชญา​ของ​ลัทธิ​ศักติ​มี​ว่า​ ​ใน​​มหาเทพ​ ​มี​พลัง​อำนาจ​สองชนิด​ ​คือ​ ​พลัง​อำนาจ​ที่​เป็น​ของ​บุรุษ​เพศ​และ​พลัง​อำนาจ​ที่​เป็น​ของ​สตรี​เพศ​ ​เหมือน​มนุษย์​ผู้​ชาย​ทั่ว​ไป​ย่อม​มี​ลักษณะ​นิสัย​ 2 ​ลักษณะ​ ​คือ​ลักษณะ​ที่​เป็น​ชาย​ ​มี​ความ​แข็ง​แรง​ ​กล้า​หาญ​ ​อด​ทน​ ​และ​มี​อารมณ์​ทาง​เพศ​แบบ​ชาย​ ​และ​ลักษณะ​ที่​เป็น​หญิง​ ​มี​ความ​อ่อน​หวาน​ ​นุ่ม​นวล​ ​รัก​สวย​รัก​งาม​ ​ขี้​อาย​ ​และ​มี​อารมณ์​ทาง​เพศ​แบบ​หญิง​ ​ลัทธิ​ศักติ​นำ​พลัง​อำนาจ​ที่​เป็น​ของ​สตรี​เพศ​มา​พัฒนา​เพื่อ​ให้​เกิด​ความ​อุดม​สมบูรณ์​แก่​โลก​ ​โดย​พรรณนา​ว่า​เป็น​​ศักติ​หรือ​​ชายา​ของ​มหาเทพ​ 3 ​องค์​ ​คือ​
ตรีเทวี

ตรีเทวีหรือตรีศักติ (, ) คือ การอวตารรวมของภาคของมหาเทวีสูงสุดทั้งสามองค์ในศาสนาฮินดู อันได้แก่ พระแม่ปารวตี (พระมเหสีของพระศิวะ) พระลักษมี (พระมเหสีของพระนารายณ์) และ พระสุรัสวดี (พระมเหสีของพระพรหม) ซึ่งมหาเทวีสามองค์นี้คือพระผู้เป็นใหญ่ในศาสนาฮินดูนิกายศักติ(นิกายใหญ่ในศาสนาฮินดูที่นับถือพระแม่เป็นหลัก)
นกอ้ายงั่วแอฟริกัน

นกอ้ายงั่วแอฟริกัน หรือ นกคองูแอฟริกัน (; ) นกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกอ้ายงั่ว (Anhingidae)

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับนกอ้ายงั่วชนิดอื่น ๆ เช่น นกอ้ายงั่ว ("A. melanogaster") ที่พบในทวีปเอเชียและประเทศไทย แต่มีลำตัวสีแดงเข้มกว่า

จัดเป็นนกขนาดใหญ่ มีลำตัวยาวกว่า 80 เซนติเมตร หากินอยู่ตามอ่างเก็บน้ำและแม่น้ำขนาดใหญ่ของทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ซับสะฮะราลงมา เมื่ออยู่ในน้ำจะโผล่เฉพาะคออันยาวขึ้นมาเหนือน้ำทำให้ดูมีลักษณะคล้ายกับงู ทำรังวางไข่บนต้นไม้ครั้งละ 3-6 ฟอง ใกล้กับรังของนกน้ำชนิดอื่น เช่น นกกระยาง, นกกาน้ำ
นกหัวค้อน

นกหัวค้อน (; ) นกชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Scopidae ในอันดับนกกระทุง (Pelecaniformes) จัดเป็นนกเพียงสกุลเดียวและชนิดเดียว ในวงศ์นี้เท่านั้น

คำว่า "Hamerkop" เป็นภาษาแอฟริคานส์ มีความหมายในภาษาอังกฤษว่า "Hammerhead" (หัวค้อน) โดยเรียกตามลักษณะส่วนหัวของนก ซึ่งมองเหมือนหัวค้อน

นกหัวค้อน เป็นนกน้ำขนาดกลาง ซึ่งพบได้เฉพาะทวีปแอฟริกาและเกาะมาดากัสการ์เท่านั้น ไม่พบในทวีปอื่น มีขนาดความยาวเต็มที่ 56 เซนติเมตร มีส่วนหัวโดยเฉพาะด้านหลังที่ใหญ่และแหลมดูแลคล้ายส่วนหัวของค้อน มีขนลำตัวเพียงสีเดียว คือ สีน้ำตาล

อาศัยและหากินตามแหล่งน้ำจืด โดยเฉพาะตามลำธารที่มีน้ำไหลช้า ๆ ตามชายฝั่งทะเลสาบ และหนองบึง กินอาหารได้ทุกชนิด รวมทั้งกบ, หอยกาบ, ปลา และสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ
นกหัวค้อน เป็นนกที่สร้างรังขนาดใหญ่มากบนต้นไม้ โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันสร้างรังจากกิ่งไม้ โดยรังอาจจะมีขนาดใหญ่ได้ถึง 1.5 เมตร นกคู่หนึ่งอาจสร้างรังได้มากถึง 4–5 รัง และหากจับกลุ่มรวมกัน จะร่วมกันเต้นระบำเป็นภาพที่สวยงาม และเมื่อสร้างรังใหม่เสร็จแล้ว อาจมีนกหัวค้อนตัวอื่นเข้ามาเยี่ยมเยือนหรือร่วมอาศัยในลักษณะแบบนิคมได้ด้วย

แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย คือ
ชิมะสึ ทะดะสึเนะ

ชิมะสึ ทะดะสึเนะ (,27 พฤศจิกายน 1576 - 7 เมษายน 1638) เป็นไดเมียวแห่งซะสึมะคนที่ 1
นิคคาโลเดียนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

นิคคาโลเดียนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ () เป็นช่องสถานีโทรทัศน์ ที่ออกฉายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งในประเทศไทยได้มีการออกฉายทางทรูวิชั่นส์ ช่อง 452 รับชมได้ในทรูวิชั่นส์ แพลทินัม เอชดี และ ซูเปอร์ แฟมิลี่ เอชดี และ สมาร์ท แฟมิลี่ เอชดี แพ็คเกจ
มายาพิศวาส

มายาพิศวาส เป็นบทประพันธ์ของ จินตวีร์ วิวัธน์ แนวดราม่า-แฟนตาซี สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้งด้วยกัน

ครั้งแรกสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2550 ผลิตโดย เอ็กแซ็กท์-ซีเนริโอ เขียนบทโทรทัศน์โดย ปัทมาพร เคนผาพงศ์ กำกับการแสดงโดย กิตติ บุญสกุลศักดิ์ นำแสดงโดย อรจิรา แหลมวิไล, รัฐศาสตร์ กรสูต, อลิชา ไล่สัตรูไกล, อนุชิต สพันธุ์พงษ์ และนักแสดงชั้นนำอื่นๆอีกมากมาย ออกอากาศทุกวันจันทร์-วันพฤหัสบดี เวลา 20.25 - 21.25 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ออกอากาศตอนแรกวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2550 - 19 กันยายน พ.ศ. 2550

ครั้งที่สองสร้างปี พ.ศ. 2561 ผลิตโดย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ เขียนบทโทรทัศน์โดย ปัทมาพร เคนผาพงศ์ , วาทินีย์ โอฬาร์กร , อัญชลี ไมตรี กำกับการแสดงโดย วรฐ คงคาลัย นำแสดงโดย สุษิรา แน่นหนา, วรเวช ดานุวงศ์, เจษฎ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์, นพจิรา ฤกษ์ขจรนามกุล, ร่วมด้วยนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย ออกอากาศทาง ช่องวัน ทุกวันจันทร์ - วันพฤหัสบดี เวลา 20.10 - 21.20 น. และออกอากาศย้อนหลังทางแอปพลิเคชัน ไลน์ทีวี เวลา 22.00 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2561
วิสารท เดชกุล

วิสารท เดชกุล เป็นผู้ประกาศข่าวทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
วิสารท เดชกุล มีชื่อเล่นว่า ข้าวนึ่ง เกิดที่จังหวัดเชียงราย และย้ายมาโตที่จังหวัดชัยนาทตามครอบครัว จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนชัยนาทพิทยาคม จังหวัดชัยนาท ระดับปริญญาตรีจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น วิชาเอกภาษาไทย วิชาโทภาษาอังกฤษ
เลือดขัตติยา

เลือดขัตติยา เป็นละครโทรทัศน์ไทย จากบทประพันธ์ของคุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์ ในนามปากกา ลักษณวดี ตัวนวนิยายมีเนื้อเรื่องเกียวกับการขึ้นครองบัลลังก์เป็นราชีนีของเจ้าหญิงองค์หนึ่ง (เจ้าหญิงทิพยรัตน์ดารากุมารี) นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการสร้างเป็นละครโทรทัศน์หลายต่อหลายครั้ง โดยมีการนำเสนอสร้างครั้งแรกในรูปแบบละครโทรทัศน์ ในปี พ.ศ. 2521 นำแสดงโดย พิศาล อัครเศรณี, กนกวรรณ ด่านอุดม ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2526 ทาง ช่อง 3 นำแสดงโดย ศรัณยู วงษ์กระจ่าง และ วาสนา สิทธิเวช แต่ไม่ได้ออกอากาศ จนกระทั่งครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2546-พ.ศ. 2547 ผลิตโดย เอ็กแซ็กท์ ออกอากาศทาง ช่อง 5 กำกับการแสดงโดย สันต์ ศรีแก้วหล่อ นำแสดงโดย เจษฎาภรณ์ ผลดี, พิยดา อัครเศรณี และครั้งล่าสุด ครั้งที่ 4 ในรูปแบบละครเวที ในปี พ.ศ. 2556-พ.ศ. 2557 โดย ซีเนริโอ เริ่มแสดงที่ เมืองไทยรัชดาลัย เธียเตอร์ กำกับการแสดงโดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ นำแสดงโดย ธนทัต ชัยอรรถ, หนึ่งธิดา โสภณ
รชยา รักกสิกรณ์

รชยา รักกสิกรณ์ (เดิมชื่อ: อุษณีย์ รักกสิกรณ์) มีชื่อเล่นว่า เอ๋ เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2519 ที่จังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนหอวัง, ปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญและคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม

เอ๋เคยมีผลงานก่อนเข้าวงการบันเทิง เมื่อ ปี 2536 โดยแสดงมิวสิควีดีโอเพลง "คำถามสุดท้าย" ของเต๋า-สมชาย เข็มกลัด และแสดงมิวสิควีดีโอเพลง "อีกสักครั้ง" ของมาลีวัลย์ เจมีน่า จากนั้นได้ถ่ายแบบภาพนิ่งลงนิตยสารวัยรุ่น เริ่มเข้าสู่วงการจริงจังด้วยการประกวดของนิตยสาร "เดอะบอย (The Boy)"

มีผลงานการแสดงเป็นนักแสดงจากละครโทรทัศน์เรื่องต่าง ๆ ในสังกัดช่อง 7 โดยมีผลงานครั้งแรก คือ วันนี้ที่รอคอย และ ศีรษะมาร และผลงานเรื่องอื่น ๆ เช่น ศิลามณี, น้ำใสใจจริง, สายโลหิต, นายขนมต้ม, นางทาส ผลงานนอกช่อง 7 ได้แก่ ทะเลสาบสีเลือด ทางไอทีวี
เซบั้งไฟ

เซบั้งไฟ () เป็นแม่น้ำในประเทศลาว ไหลผ่านแขวงคำม่วนและแขวงสุวรรณเขต รับน้ำมาจากแม่น้ำเทิน
เซกะหมาน

เซกะหมาน () เป็นแม่น้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศลาว ไหลผ่านพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติดงอำพาม แขวงอัตตะปือ แม่น้ำนี้เป็นที่อยู่ของโลมาน้ำจืด
แม่น้ำทา

แม่น้ำทา () เป็นแม่น้ำทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศลาว ไหลลงสู่แม่น้ำโขง ชื่อของแม่น้ำนี้นำไปตั้งเป็นเมืองหลวงน้ำทาและแขวงหลวงน้ำทา
วอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2013

วอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลที่จัดขึ้นในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2013 ที่กรุงเนปิดอว์ ประเทศเมียนมาร์ ระหว่างวันที่ 13-21 ธันวาคม 2556 โดยการแข่งขันซีเกมส์ครั้งนี้ไม่มีการจัดแข่งขัน วอลเลย์บอลชายหาด เนื่องจากความไม่เหมาะสมของการแต่งกายสำหรับนักกีฬาหญิงชาวพม่า สมาชิกในทีม
จิรายุ รักษาแก้ว, มนตรี แหวนประดับ, วันชัย ทัพวิเศษ,ณัฐพงศ์ เกษาพันธ์, กฤษฎา นิลไสว, ยุรนันท์ บัวแดง, กิตติคุณ ศรีอุทธวงศ์ (C), ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย (L), กฤษฎา สมคะเน, ธีระศักดิ์ นาคประสงค์, สราญจิตต์ เจริญสุข 
หัวหน้าผู้ฝึกสอน: มนต์ชัย สุภจิรกุลสมาชิกในทีม
วรรณา บัวแก้ว, ปิยะนุช แป้นน้อย, ทัดดาว นึกแจ้ง,ปลื้มจิตร์ ถินขาว, อรอุมา สิทธิรักษ์, วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์, อำพร หญ้าผา, ฐาปไพพรรณ ไชยศรี, นุศรา ต้อมคำ, มลิกา กันทอง, พรพรรณ เกิดปราชญ์, อัจฉราพร คงยศ, 
หัวหน้าผู้ฝึกสอน: เกียรติพงษ์ รัชตเกรียงไกร
การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง

การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง หรือ การเรียนรู้โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ () เป็นวิธีการซึ่งช่วยปลูกฝังให้ผู้เรียนรู้จักแสวงหาความรู้ด้วยตนเอง อันก่อให้เกิดทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยการเรียนรู้นี้จะช่วยเพิ่มบทบาทของผู้เรียนภายในห้องเรียน และลดบทบาทการบรรยายหน้าห้องเรียนลง ซึ่งผู้สอนจะปรับบทบาทจากการบรรยายเป็นหลักเป็นการเป็นผู้อำนวยความสะดวก โดยจะต้องเตรียมสภาพห้องเรียนและวิธีการสอนที่เอื้อต่อแนวคิดนี้ ซึ่งกระบวนการนี้จะช่วยให้มีพัฒนาการของผู้เรียนสูงที่สุด
การทดลองของคาเวนดิช

การทดลองของคาเวนดิชได้ดำเนินการในปี ค.ศ. 1797-98 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษชื่อ เฮนรี คาเวนดิช, เป็นครั้งแรกของการทดลองการวัดแรงของความโน้มถ่วงระหว่างมวลในห้องปฏิบัติการ, และเป็นครั้งแรกเพื่อให้ได้ค่าที่ถูกต้องสำหรับค่าคงที่โน้มถ่วงสากล เพราะภายหลังจากการประชุมเกี่ยวกับหน่วยวัดแล้วในเรื่องการใช้ค่าคงที่โน้มถ่วงสากลไม่ปรากฏหลักฐานอย่างชัดเจนในงานของคาเวนดิชเลย แต่ผลที่ได้ถูกแสดงออกมาแต่ดั้งเดิมเป็นความถ่วงจำเพาะของโลกแทน

อุปกรณ์ที่สร้างขึ้นโดยคาเวนดิชเป็นความสมดุลของแรงบิดที่สร้างขึ้นจากก้านไม้ยาวหกฟุต (1.8 เมตร) ห้อยลงมาจากเส้นลวด, ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางขนาด 2 นิ้ว (51 มม.) มีน้ำหนัก 1.61 ปอนด์ (0.73 กก.) มีตะกั่วรูปทรงกลมติดอยู่ที่ปลายแต่ละข้าง ซึ่งมีอยู่ด้วยกันสองลูกโดยลูกใหญ่กว่ามีขนาด 12 นิ้ว (300 มิลลิเมตร) น้ำหนัก 348 ปอนด์ (158 กิโลกรัม) ลูกบอลตะกั่วลูกใหญ่กว่าจะตั้งอยู่ใกล้ลูกบอลตะกั่วที่มีขนาดเล็กกว่าประมาณ 9 นิ้ว (230 มิลลิเมตร) ที่ติดตั้งอยู่ห่างออกไปและที่จัดสร้างขึ้นในสถานที่ที่มีระบบกันสะเทือนที่แยกต่างหากเป็นอิสระออกจากกัน การทดลองนั้นจะวัดการดึงดูดของความโน้มถ่วงที่มีขนาดอันเบาบางระหว่างลูกบอลตะกั่วลูกเล็กและลูกบอลอีกลูกหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่า

ลูกบอลสองลูกที่มีขนาดใหญ่กว่าถูกวางอยู่ในตำแหน่งสลับกันในแต่ละด้านของแขนที่ทำจากไม้ในแนวนอนของความสมดุล
อักษรชาห์มุขี

อักษรชาห์มุขี (Shahmukhi;شاہ مکھی หมายถึงจากปากของชาห์) เป็นอักษรหนึ่งในสองชนิดที่ใช้เขียนภาษาปัญจาบ โดยอีกชนิดหนึ่งคืออักษรคุรมุขี พัฒนามาจากอักษรเปอร์เซียและเขียนแบบนัสตาลิก

อักษรชาห์มุขีใช้ครั้งแรกโดยกวีที่นับถือลัทธิศูฟีในปัญจาบและกลายเป็นการเขียนของมุสลิม ใช้มากในจังหวัดปัญจาบ ประเทศปากีสถาน หลังจากแยกตัวออกจากอินเดีย ในขณะที่ชาวปัญจาบในอินเดียใช้อักษรคุรมุขี ต่อไปนี้เป็นการเปรียบเทียบระหว่างอักษรชาห์มุขีและอักษรคุรมุขี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น (22 มีนาคม พ.ศ. 2332 - 14 กันยายน พ.ศ. 2412) พระราชธิดาพระองค์ที่ 6 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหม

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น ประสูติวันจันทร์ที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2332 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหมใหญ่ มีพระอนุชาร่วมเจ้าจอมมารดา 1 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเนียม

พระองค์เจ้ายี่สุ่น ทรงได้รับราชการว่าพนักงานพระภูษา ในสมัยรัชกาลที่ 5 ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เจ้ายี่สุ่นเป็นผู้ถวายพระแส้หางช้างเผือก ระหว่างทรงเฉลิมพระมหามนเทียร ปรากฏใน "พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 5" ว่า

""...ครั้นได้เวลาพระฤกษ์เฉลิมพระมหามนเทียร จึงเสด็จมายังพระที่นั่งไพศาลทักษิณ แล้วเสด็จขึ้นพระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน ทรงโปรยดอกพิกุลทองพิกุลเงินไปตามทางมีนางเชิญเครื่องราชูปโภคตามเสด็จ แล้วมีนางเชื้อพระวงศ์ อุ้มวิลา ๑ เชิญศิลาบด ๑ เชิญพานผลฟักเขียว ๑ เชิญพานพลข้าวเปลือก ๒ เชิญพานถั่ว ๑ เชิญพานงา ๑ ที่เชิงบันไดพระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน มีนางชำระพระบาท ๒ คน ครั้นเสด็จถึงในที่ทรงเปลื้องฉลองพระองค์ครุย และทรงจุดเทียนนมัสการ แล้วเสด็จขึ้นพระแท่นที่บรรทม พระองค์เจ้าปุกถวายดอกหมากทำด้วยทองคำหนัก ๕ ตำลึง พระองค์เจ้ายี่สุ่นถวายพระแส้หางช้างเผือก ท้าวทรงกันดาล (ศรี) ถวายลูกกุญแจ ทรงรับวางไว้ข้างที่ แล้วทรงเอนพระองค์ลงบรรทมเหนือพระแท่นที่โดยทักษิณปรัศว์เบื้องขวาเป็นพระฤกษ์ และพระเจ้าราชวรวงศเธอพระองค์เจ้าลม่อมถวายพระพรก่อน แล้วพระบรมวงศานุวงศทั้งนั้นถวายพระพรต่อภายหลัง และชาวประโคมดุริยางคดนตรีก็ประโคมขึ้นพร้อมกัน...""

สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันอังคารที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2412 พระชันษา 81 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดอรุณราชวราราม วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2413
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา หรือ พระองค์เจ้าบุพภาวดี หรือออกพระนามว่า เจ้าครอกบุปผา (พ.ศ. 2334 - พ.ศ. 2364) พระราชธิดาพระองค์ที่ 9 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสี

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา ประสูติเมื่อพ.ศ. 2334 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสี ธิดาเจ้าพระยาศรีธรรมาธิราช (บุญรอด บุณยรัตพันธุ์) มีพระเชษฐภคินีร่วมเจ้าจอมมารดา 1 พระองค์คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรจั่น พระองค์ประสูติในขณะที่พระราชบิดายังดำรงพระยศเป็นสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร เมื่อแรกประสูติจึงดำรงพระยศเป็น "หม่อมเจ้าบุบผา" หลังจากพระราชบิดาได้รับพระราชทานอุปราชาภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคลแล้วจึงเลื่อนเป็น "พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าบุบผา" เมื่อพระราชบิดาครองราชย์จึงได้เลื่อนเป็น "พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าบุบผา"

ในสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างสวนขวา โดยมีพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ เป็นแม่กองจัดการสร้าง โปรดฯ ให้ขยายสระที่สร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ออกไป และโปรดให้สร้างเก๋งแพขึ้นในสระ พระราชทานให้เจ้านายฝ่ายในตกแต่งประกวดประขันกันถึง 27 หลัง ในครั้งนั้นพระองค์เจ้าบุบผาทรงได้รับพระราชทานด้วย ปรากฏใน "พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 2" เรื่องสร้างสวนขวา ว่า

""...การสร้างสวนขวาครั้งนั้น สร้างพระมหามณเฑียรที่ประทับในสวน... แลให้ขุดสระใหญ่ในสวนนั้นยาว ๓ เส้น ๔ วา กว้าง ๒ เส้น ๘ วา... ทำเก๋งแลก่อภูเขาไว้ริมเกาะ ๆ ละ ๒ เก๋งบ้าง ๓ เก๋งบ้าง ขอบสระใหญ่นั้นให้ก่อภูเขาทำเก๋งลงที่ลาด ๆ ท่วงทีเหมือนอย่างแพจอดไว้รอบสระ เรียกว่าแพ หลังเก๋งแพให้ปลูกต้นไม้ใหญ่ ๆ มีผลต่าง ๆ... แล้วมอบให้พระราชวงษานุวงษ์ฝ่ายน่าฝ่ายใน แลท้าวนางผู้ใหญ่ในพระราชวังที่สมควรจะแต่งเก๋งแต่งแพได้ ให้เปนเจ้าของแต่งแพพระองค์ละแพ... พระองค์เจ้าบุบผา ๑... รวมพระองค์เจ้ายี่สิบเจ็ดหลัง...""

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2 เมื่อพ.ศ. 2364 พระชันษา 31 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดระฆังโฆสิตาราม วันพุธที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2364 พระอัฐิบรรจุไว้ที่หอพระนาก ที่วิมานพระอัฐิ บนพระเบญจาชั้นที่ 3
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ (พ.ศ. 2334 - พ.ศ. 2386) พระราชธิดาพระองค์ที่ 10 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ ประสูติเมื่อพ.ศ. 2334 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา ธิดาขรัวยายฟักทอง ณ บางช้าง มีพระอนุชาพระขนิษฐาร่วมเจ้าจอมมารดา 5 พระองค์ เมื่อประสูติ พระราชบิดาพระราชทานพระนามตามที่ประสูติจากหม่อมผู้เป็นพระญาติพระวงศ์ว่า "หม่อมเจ้าหญิงวงศ์"

ในสมัยรัชกาลที่ 3 พระองค์เจ้าวงศ์ได้ทรงรับราชการว่าพนักงานพระสุคนธ์ หลังเสร็จการปราบกบฏเจ้าอนุวงศ์แล้ว พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพนมวัน กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร พร้อมพระอนุชาและพระขนิษฐาร่วมเจ้าจอมมารดาเดียวกันอีก 4 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากุญชร กรมพระพิทักษ์เทเวศร์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทินกร กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิล และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ มีพระประสงค์ที่จะร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดแหลม พร้อมทั้งทรงสร้างพระเจดีย์เรียงรายไว้หน้าวัด 5 องค์ ต่อมา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามใหม่ว่า "วัดเบญจบพิตร" หมายความว่า วัดของเจ้านาย 5 พระองค์

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2386