seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ปลาแอฟริกันไทเกอร์

ปลาแอฟริกันไทเกอร์ () เป็นสกุลของปลาน้ำจืด 5 ชนิดที่อยู่ในวงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน (Alestiidae) ในอันดับปลาคาราซิน ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Hydrocynus" (/ไฮ-โดร-ไซ-นัส/) โดยมาจากภาษากรีก คำว่า "hydro" (ὕδωρ) หมายถึง "น้ำ" บวกกับคำว่า "kyon" (κύων) ที่หมายถึง "สุนัข"

เป็นปลากินเนื้อทั้งหมด มีรูปร่างโดยรวมคือ ลำตัวเพรียวยาวเหมือนตอร์ปิโด เกล็ดมีขนาดใหญ่ มีสีเงินแวววาว และที่ชิ้นเกล็ดจะมีจุดสีเข้ม ทำให้เห็นเป็นลายพาดตามยาวไปตามแนวข้างลำตัวเหนือเส้นข้างลำตัว ทำให้มองดูคล้ายลายของเสือลายพาดกลอน อันเป็นที่มาของชื่อ นอกจากแถบดังกล่าวแล้วส่วนที่ไม่ใช่แถบจะมีสีออกสีเงิน, สีขาว และสีเทา ขณะที่บางตัวอาจมีเหลือบสีฟ้า, สีเขียว, สีส้ม หรือสีเหลืองอ่อนผสมอยู่ด้วย ปลาในสกุลนี้จะมีลักษณะเช่นเดียวกันนี้ทั้งหมด ครีบหลังจะอยู่ในระดับเดียวกับ ครีบท้องอาจจะอยู่ข้างหน้าเล็กน้อย ภายในปากมีฟันหนึ่งชุดที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนและเป็นจุดเด่น ซึ่งฟันแต่ละซี่ตั้งอยู่ในเบ้า ระหว่างฟันซี่อื่น ๆ บนขากรรไกร และจะแลเห็นได้ตลอดเวลาแม้แต่เมื่อปิดปากสนิท ขากรรไกรมีความแข็งแรงและทรงพลังมาก อีกทั้งสามารถยืดขยายได้กว้างเพราะมีจุดยึดกับมุมปากอยู่ถึงสองจุด ตาจะถูกคลุมโดยเปลือกตาเกือบทั้งหมด ครีบหางเว้าลึกเป็นสองแฉก

พบในลุ่มแม่น้ำคองโก ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวมากในทวีปแอฟริกาตอนกลาง เป็นปลาล่าเหยื่อที่ล่าได้อย่างรวดเร็ว ดุดัน ไม่แพ้ปลาปิรันยาในลุ่มแม่น้ำอเมซอน ในทวีปอเมริกาใต้ แต่ไม่นิยมล่ารวมเป็นฝูง เป็นปลาที่กินพวกเดียวกันเองเป็นอาหารและกัดทำร้ายจระเข้ได้ รวมถึงเคยมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์ได้อีกด้วย โดยที่ชาวพื้นเมืองแอฟริกาได้เรียกปลาสกุลนี้ในภาษาลิงกาลาว่า เอ็มเบ็งกะ (Mbenga) หรือ อิงเกวส (Ndweshi) และมีความเชื่อว่าการที่มันล่าและทำร้ายมนุษย์เพราะมีวิญญาณที่ชั่วร้ายสิงสถิตอยู่

มีทั้งหมด 5 ชนิด โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ "H. goliath" ที่มีความยาวที่สุดได้ถึง 6 ฟุต และมีน้ำหนักถึง 100 ปอนด์เป็นปลาที่นิยมตกเป็นเกมกีฬา จัดเป็นปลาที่ตกได้ยากมากจำพวกหนึ่ง เพราะอาศัยในกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว และชอบกระโดด และยังเป็นที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย
ภูวนิดา คุนผลิน

ดร.ภูวนิดา คุนผลิน รองลขาธิการสมาคมวัฒนธรรมและเศรษฐกิจไทย-จีน อาจารย์มหาวิทยาลัยรังสิต สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ (เดิมเป็น ส.ส.เขต 18 กรุงเทพมหานคร พรรคพลังประชาชน) อดีตโฆษกกระทรวงคมนาคมและกระทรวงวัฒนธรรม อดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ผู้ร่วมก่อตั้งพรรคไทยรักไทย พี่สาวดีเจนักร้อง ภูวนาท คุนผลินซึ่งเคยสมัคร ส.ก.เขตวังทองหลาง เขต 1 เมื่อ 23กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แต่ไม่ได้ตำแหน่ง เป็นหนึ่งในกลุ่มพลังหญิง

ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2553 ได้เข้าร่วมกับกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ กล่าวปราศรัยโจมตีความล้มเหลวนโยบายรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัคร ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 25 ของพรรคเพื่อไทย

ดร.ภูวนิดา คุนผลิน เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2511 เป็นบุตรของร้อยเอกชม คุนผลิน กับ ดร.มาลีรัตน์ คุนผลิน เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 4 คน ได้แก่

ภูวนิดา จบการศึกษาวิทยาศาสตรบัณฑิต (คอมพิวเตอร์) จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. 2532 จบปริญญาโท พัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ปี พ.ศ. 2537 และจบปริญญาเอก รปศ.ด. (การบริหารการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ในปี พ.ศ. 2550
ประเทศอินเดียในเอเชียนบีชเกมส์ 2010

ประเทศอินเดีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนบีชเกมส์ 2010 ซึ่งจัดเป็นครั้งที่ 2 ในระหว่างวันที่ 8 ธันวาคม ถึง 16 ธันวาคม ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ กรุงมัสกัต ประเทศโอมาน โดยหลังจากจบการแข่งขัน อินเดียสามารถคว้าเหรียญมาได้เป็นอันดับที่ 6 คือ 3 เหรียญทอง และ 1 เหรียญทองแดง โดยไม่สามารถคว้าเหรียญเงินได้เลย
พิภพนิรันดร

พิภพนิรันดร เป็นชุดหนังสือที่เขียนโดย เค. เอ. แอปเปิลเกต และตีพพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สโกลาสติก ในสหรัฐอเมริกา และ สำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ ในประเทศไทย

เริ่มต้นเมื่อหลายพันปีก่อนหน้านี้ บรรดาทวยเทพทั้งหลาย ตัดสินใจที่จะละทิ้งโลกไป ที่รู้จักกันในชื่อโลกเก่า และไปสร้างโลกใหม่หรือรู้จักกันในชื่อพิภพนิรันดร ในโลกนั้นมีสิ่งแปลกประหลาดมากมาย สิ่งเหล่านั้นล้วนอยู่ในเทวตำนาน แม้กระทั่งตำนานในยุคกลาง เช่น พ่อมดเมอร์ลินเหล่าอัศวินโต๊ะกลม เป็นต้น

ที่นั่นบรรดาทวยเทพอยู่กันอย่างสุขสบาย มีคนรับใช้คอยทำงานแทนให้ จนกระทั่งมีสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยมีใครรู้จัก โผล่เข้ามา มันมีชื่อว่า"เฮทวาน" ซึ่งสิ่งมีชีวิตนี้ เข้ามาเพื่อจับเทพทั้งหลายไปประเคน คา อนอร์ที่เป็นเทพเจ้าของพวกมัน ในโลกเก่า เดวิด คริสโตเฟอร์ จาริล และเอพริล หลุดเข้ามาอยู่ในพิภพนิรันดร โดยผ่านตัวของเซนน่าที่เป็นแม่มดและเพื่อนของพวกเขา พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องผจญภัยกันไปในภิภพนิรันดร ซึ่งขณะนั้นพวกเฮทวานได้ยกทัพมาเพื่อโจมตียอดเขาโอลิมปัส อันเป็นที่อยู่ของทวยเทพกรีก ในท้ายที่สุด พวกเขาจึงตัดสินใจว่าจะร่วมต่อสู้กับเทพทั้งหลาย และขจัดเฮทวานให้ออกไปจากพิภพนิรันดร
คนที่ทั้งเป็นเพื่อนและผู้ปกครองคนเหล่านี้

เทพผู้ซึ่งย้ายมาจากโลกเก่าและย้ายมาอยู่อาศัยในพิภพนิรันดร แยกตามรูปแบบของอารยธรรมได้ดังนี้
ปลาไทเกอร์โกไลแอต

ปลาไทเกอร์โกไลแอต () หรือ เอ็มเบ็งกะ (Mbenga) ในภาษาลิงกาลา มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Hydrocynus goliath" อยู่ในวงศ์ปลาเตเตร้าแอฟริกัน (Alestiidae)

มีรูปร่างโดยรวมเหมือนปลาในสกุล "Hydrocynus" ทั่วไป แต่มีความแตกต่างคือ ปลาในวัยอ่อนจะไม่มีลายใด ๆ บนลำตัวทั้งสิ้น ลำตัวแลดูแบนข้างมาก ปลายหางล่างสีแดงจัด ครีบหางและครีบอื่น ๆ มีขนาดใหญ่ แฉกครีบของครีบหางมีความกว้างกว่าชนิดอื่น ในปากมีฟันแหลมคมขนาดใหญ่เรียงอยู่ทั้งหมด 36 ซี่ เท่ากับปลาฉลามขาว ขากรรไกรใหญ่และยื่นยาว

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 6 ฟุต และมีน้ำหนักกว่า 100 ปอนด์ จัดเป็นปลาแอฟริกันไทเกอร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และเป็นปลาประเภทคาราซินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก

พบกระจายพันธุ์ในกระแสน้ำเชี่ยวของลุ่มแม่น้ำคองโก ในตอนกลางของทวีปแอฟริกา และแม่น้ำลูลาบา, ทะเลสาบอูเพ็มบา และทะเลสาบแทนกันยีกา

อาศัยหากินอยู่บริเวณกลางน้ำและผิวน้ำ และชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง แต่เมื่อล่าเหยื่อจะออกล่าเพียงลำพัง โดยมักจะจู่โจมเหยื่อที่มีแสงสะท้อนระยิบระยับหรือมีเสียงหรือมีแรงกระเพื่อมของน้ำ โดยปลาแอฟริกันไทเกอร์ชนิดนี้เคยมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์จนถึงแก่ความตายมาแล้วด้วย
เป็นปลาที่นิยมตกเป็นเกมกีฬาที่ท้าทาย เนื่องจากเป็นปลาที่ทรงพละกำลังและตกได้ยากมากชนิดหนึ่ง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
ปลาไทเกอร์วิเตตัส

ปลาไทเกอร์วิเตตัส () มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Hydrocynus vittatus" ("Hydrocynus"-สุนัขน้ำ, หมาน้ำ; "vittatus-"ลายพาด) อยู่ในวงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน (Alestidae)

มีรูปร่างโดยรวมทั่วไปคล้ายกับปลาในสกุล "Hydrocynus" ชนิดอื่น ๆ แต่มีความแตกต่างออกไป คือ มีขาไกรรไกรที่สั้นงุ้ม ส่วนหัวมีขนาดเล็กกว่าชนิดอื่น ๆ ลำตัวมีลายพาดตามยาว หางมีสีเหลืองไปจนถึงสีแดงในบางตัวและสภาพแวดล้อม ปลายปากล่างสีแดง เมื่อยังเล็กลำตัวมีความกลม แฉกของครีบหางแคบกว่าชนิด "H. goliath" มีเกล็ดประมาณ 44– 48 ชิ้น

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ 105 เซนติเมตร มีน้ำหนัก 28 กิโลกรัม อายุสูงสุดที่ได้รายงานคือ 8 ปี

เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมเป็นฝูง พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปแอฟริกาทั้ง แม่น้ำไนล์, ประเทศไนเจอร์, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, แม่น้ำคองโก, แม่น้ำลูลาบา, แม่น้ำแซมเบซี, ทะเลสาบแทนกันยีกา, ทะเลสาบมาลาการาซี เป็นต้น

จัดเป็นปลาแอฟริกันไทเกอร์อีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม และตกกันเป็นเกมกีฬา

ปลาไทเกอร์วิเตตัส เป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่สามารถทำร้ายมนุษย์ได้ มีชาวพื้นเมืองตลอดจนเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ชีวิตมาแล้ว ในความเชื่อของชาวพื้นเมือง นับเป็นปลาที่นำความโชคร้ายและอัปมงคลมาให้ หากใครได้รับประทานก็จะเจ็บป่วย เมื่อจับปลาได้จะไม่มีการนำเข้ามาในบ้าน แม้แต่การพูดถึงก็เป็นสิ่งที่ไม่ควร และเป็นปลาที่ทำความเสื่อมให้แก่พลังในการรักษาผู้คนของหมอผีพื้นบ้านอีกด้วย โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า อิงเกวส (Ndweshi)

ปลาไทเกอร์วิเตตัส จะออกล่าอาหารเมื่อโตเต็มที่ ในบริเวณปากแม่น้ำโอคาวังโก ในแอฟริกาใต้ ในช่วงเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ เป็นช่วงที่น้ำในแม่น้ำจะใสสะอาด ฝูงปลาต่าง ๆ จะว่ายออกมาหาอาหาร รวมถึงพวกปลาหนัง ปลาหนังจะมีพฤติกรรมไล่ล่าปลาเล็ก ๆ เป็นอาหารในดงกกหรือปาริรุส นั่นคือสัญญาณเตือนให้ฝูงปลาไทเกอร์วิเตตัสออกมาไล่ล่าปลาหนัง ซึ่งบางครั้งเมื่อกัดและตระครุบเหยื่อได้ อาจฉีกเนื้อเหยื่อกระเด็นลอยขึ้นไปบนอากาศได้
นริศ ชัยสูตร

รองศาสตราจารย์ นริศ ชัยสูตร (8 มิถุนายน พ.ศ. 2498 -) อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (พ.ศ. 2541-2547) อดีตรองปลัดกระทรวงการคลัง อดีตผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจการคลัง อดีตอธิบดีกรมธนารักษ์

นริศ ชัยสูตร จบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ (เกียรตินิยม) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2519 ปริญญาโทเศรษฐศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2521 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เช่นเดียวกัน และปริญญาเอก สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยฮาวาย

รองศาสตราจารย์ ดร.นริศ ชัยสูตร เคยดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2536-2537 ในปีต่อมาจึงได้รับตำแหน่งคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และได้รับแต่งตั้งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2541-2547 ภายหลังจากพ้นจากตำแหน่งอธิการบดีแล้ว จึงได้โอนย้ายมารับราชการในสังกัดกระทรวงการคลัง และในปี พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมธนารักษ์ และเป็นโฆษกกระทรวงการคลัง
แอปซอไมต์

แอปซอไมต์ () เป็นแร่ในกลุ่มซัลเฟต, โครเมต, โมลิบเดต ,ทังสเตน

มีขนาดเล็ก ผลึกมีลักษณะคล้ายแท่งเข็ม ผลึกไม่มีสีถึงสีขาว ปกติพบบนเปลือกโลกมีลักษณะคล้ายหินย้อย

มีความแข็งอยู่ระหว่าง 2.0 – 2.5 ตามมาตราส่วนความแข็งของโมส์ สีอ่อน เปราะแตกง่าย มีรอยแตกเรียบ (Cleavage) ที่ชัดเจน มีลักษณะโปร่งใสถึงกึ่งโปร่งแสง จะมีความวาวแบบไหม (Silky luster) ในผลึก ถ้าเป็นก้อนเนื้อแน่นจะมีลักษณะด้าน มีรสขมเมื่อละลายในน้ำ (Epsom salts) มีการรวมกันได้ง่าย

เกิดจากการตกตะกอนของสารละลายน้ำแร่ร้อน พุก๊าช และเกิดในน้ำทะเล ปกติจะพบเป็นผนังของแร่ซัลไฟด์ (ไพไรต์) ในสภาวะที่มีการตกสะสมในน้ำเย็นที่มีซัลเฟต (sulfatic waters)

เกิดจากการที่เปลือกโลกมีการก่อให้เกิดน้ำแร่ร้อน ที่เมืองเอพซัม ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นแหล่งที่มีชื่อเสียง บริเวณใกล้กับทะเลเกลือของภูเขาครูเกอร์ ในรัฐวอชิงตัน เมืองคาร์ซแบด (Carlsbad), รัฐนิวเม็กซิโก (New Mexico) สหรัฐอเมริกา มีผลึกใหญ่วัดได้ประมาณ 2-3 เมตร มีการพบในลักษณะที่การเปลี่ยนเป็นผลึกหรือเป็นผงเมื่อสูญเสียน้ำในบริเวณเมืองสตรัสซเฟิร์ต ประเทศเยอรมนี และในหลายเหมืองที่อยู่ในเขตแห้งแล้งในบริเวณรัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา, ประเทศชิลี, ประเทศตูนิเซีย พบในหุบเขาแอนโทรนา (Antrona) ของเมืองเอลบา (Elba) และในทะเลสาบโคโม (Como) เมืองแคมพาเนีย (Campania) ประเทศอิตาลี

นำมาใช้ประโยชน์เกี่ยวกับการผลิตด้านเภสัชกรรม เช่น น้ำยาฟอกหนัง , น้ำยาซักผ้า และใช้ในอุตสาหกรรมผลิตกระดาษและน้ำตาล
บิลเซิน

บิลเซิน () เป็นเมืองและเทศบาลที่อยู่ในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ประมาณครึ่งทางระหว่างเมืองฮัสเซิลต์กับเมืองมาสทริชท์ บิลเซินมีประชากรกว่า 30,000 คนอาศัยอยู่ในทั้ง 13 เขตย่อย โดยประชากรเกือบ 1 ใน 3 อาศัยอยู่ที่ตัวเมือง บิลเซินมีทางหลวงยุโรปสาย E313 (แอนต์เวิร์ป-ฮัสเซิลต์-ลีแยฌ) ตัดผ่าน นอกจากนี้ยังมีคลองอัลเบิร์ตและทางรถไฟระหว่างฮัสเซิลต์กับลีแยฌผ่านด้วย

เมืองที่อยู่รอบข้างบิลเซิน ได้แก่ ฮุเซิลต์ทางตะวันตก, ดีเปินเบกทางตะวันตกเฉียงเหนือ, ซือเตินดาลและเคงก์ทางเหนือ, ลานาเกินทางตะวันออก และรีมสต์ทางใต้ บิลเซินเกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของบิลเซินกับอีก 12 เขตย่อยขึ้นเป็นเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1977

บิลเซินมีเมืองพี่น้องอยู่ 1 เมือง
เพกมาไทต์

เพกมาไทต์ () เป็นหินอัคนีแทรกซอน (Intrusive igneous) มักปรากฏอยู่เป็นสายแร่ ทำให้มักเรียกเป็น "สายแร่เพกมาไทต์" (Pegmatite veins) ประกอบด้วยแร่หลักเพียงควอตซ์ และ เค-เฟลด์สปาร์ และอาจมีมัสโคไวท์, ไบโอไทต์, ทัวร์มาลีน หรือแร่อื่นอยู่บ้างเป็นส่วนประกอบรอง ผลึกแร่ในเพกมาไทต์โดยปกติแล้วจะมีขนาดใหญ่กว่า 2.5 เซนติเมตรแต่บางครั้งอาจมีขนาดใหญ่มากถึง 10 เซนติเมตรได้ ทั้งนี้เนื่องจากสารละลายร้อนมักมีความเข้มข้นน้อย (มีน้ำและไอมาก) และมีพื้นที่สำหรับการตกผลึกดีกล่าวคือมีช่องรอยแตก (fracture) ในหินทำให้สารละลายร้อนและไอค่อย ๆ ทำการตกผลึกช้า ๆ และมีเวลาเพียงพอให้เกิดการตกผลึกใหญ่ ๆ ได้

เพกมาไทต์มีส่วนประกอบคล้ายกับส่วนประกอบหลักของหินแกรนิต ฉะนั้นเมื่อกล่าวถึงเพกมาไทต์ส่วนมากจะเข้าใจโดยปริยายว่าเป็น "แกรนิตเพกมาไทต์" แม้ว่ามันอาจเกิดได้ในหินอัคนีบาดาล (Plutonic igneous rock) อย่างอื่นบ้างเป็นส่วนน้อย การตกผลึกพร้อมกันช้า ๆ ของควอตซ์ และไมโครคลายน์ ทำให้ได้ลักษณะของผลึกประสานเสียบกันระหว่างสองแร่เป็นลักษณะเฉพาะตัวเรียกว่า "กราฟิกแกรนิต" (Graphic granite)

สายแร่เพกมาไทต์นั้นเข้าใจว่ามีความเกี่ยวข้องกับการตกผลึกของหินหนืด (Magma) มวลมหาศาล นั่นคือเกี่ยวข้องกับหินอัคนีบาดาลด้วย โดยมีการตกผลึกที่ทำให้เกิดธาตุที่เป็นไอมากขึ้นเรื่อย ๆ ลงในส่วนที่เป็นของเหลวเช่น โบรอน ฟลูออรีน คลอรีน ฟอสฟอรัส และไอน้ำ การมีไอมากขึ้นทำให้ความข้น (หนืด) ของหินหนืดลดลง ทำให้สภาวะการตกผลึกดี ขนาดผลึกใหญ่ขึ้น ซึ่งในขณะการเป็นไอนั้นทำให้ความดันสูงขึ้นด้วยสามารถผลักดันสารละลายแทรกซอนเข้าไปในหินท้องที่ เป็นสายแร่ได้

การตกผลึกทีละครังของสารละลายที่เข้าไปในสายแร่ทำให้ได้เพกมาไทต์ที่มีลักษณะโซน (Zone) ของแร่ได้ โดยมีการตกผลึกที่ผนังสองข้างของรอยแตกก่อนแล้วสารละลายจึงแทรกเข้าไปตรงกลางเปิดช่องว่างให้กว้างขึ้นอีก และแร่รุ่นใหม่กว่าจึงงอกตกผลึกออกจากผนังช่องว่างเรียกว่า “วัค” หรือหากมีรูปทรงคล้ายลูกมะพร้าวเรียก "จีโอด"

ความสำคัญของสายแร่เพกมาไทต์ คือ การที่มีธาตุอื่น ๆ ซึ่งมีธาตุรองอยู่เป็นจำนวนมากที่ยังคงหลงเหลือในสารละลายร้อนและจะมีโอกาสตกผลึกในสายแร่เพกมาไทต์นี้ ซึ่งแร่สำคัญเหล่านี้ได้แก่ เลพิโดไลท์ ทัวร์มาลีน เบริล สปอดโดมีน, แอมบลิโกไนท์ (Ambligonite), โทแพซ อะพาไทต์ และฟลูออไรต์ กลุ่มแร่หายากที่สามารถเกิดได้ในสายแร่เพกมาไทต์ ได้แก่ โคลัมไบต์ แทนทาไลท์ โมนาไซต์ โมลิบดีไนท์ และแร่ที่มีธาตุยูเรเนียม ประกอบอยู่ ซึ่งบางครั้งแร่หาหยากเหล่านี้บางครั้งมีขนาดผลึกใหญ่มากทำให้เป็นแร่เศรษฐกิจที่ดี
วัดวังทองแดง

วัดวังทองแดง ตั้งอยู่ที่ บ้านวังทองแดง หมู่ที่ 1 ตำบลวังทองแดง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย เป็นวัดของพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ตั้งชื่อตามหมู่บ้าน มีประวัติการก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๐ อันเกิดจากการชุมชนเข้าไปกอบอาชีพและได้ตั้งวัดขึ้นมาเพื่อปฏิบัติศาสนกิจและเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
ลูคา มอดริช

ลูคา มอดริช (; เกิดวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1985) เป็นนักฟุตบอลชาวโครเอเชีย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับเรอัลมาดริด และทีมชาติโครเอเชีย
ยุกิโตะ คิชิโระ

ยูกิโตะ คิชิโระ () เป็นนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น เกิด 20 มีนาคม ค.ศ. 1967 โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
เท็นทุก

เท็นทุก (་; Wylie :'then thug) เป็นก๋วยเตี๋ยวที่นิยมกันมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในอัมโด ซึ่งเป็นอาหารเย็นและบางครั้งรับประทานเป็นอาหารกลางวัน ส่วนผสมหลักคือแป้งสาลี ผัก และเนื้อแกะหรือเนื้อจามรี เท็นทุกที่ใส่ผักเป็นตัวเลือกที่นิยมทั่วไป
อาหารอินเดีย

อาหารอินเดีย เป็นชื่อเรียกโดยรวมของอาหารในอนุทวีปอินเดียซึ่งมีลักษณะร่วมกันคือใช้เครื่องเทศ สมุนไพรและผักหรือผลไม้มาก มีทั้งพืชผักที่ปลูกในประเทศอินเดียและจากที่อื่นๆ นิยมกินอาหารมังสวิรัติในสังคมชาวอินเดีย แต่ละครอบครัวจะเลือกสรรและพัฒนาเทคนิคการทำอาหารทำให้มีความแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทางด้านประชากรในอินเดีย

ความเชื่อของชาวฮินดูและวัฒนธรรมมีบทบาทต่อวิวัฒนาการของอาหารอินเดีย. แต่ในภาพรวม อาหารทั่วประเทศอินเดียพัฒนามาจากปฏิสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมทั้งจากชาวมองโกลและยุโรปทำให้ได้อาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง การค้าเครื่องเทศระหว่างอินเดียและยุโรปเป็นตัวเร่งหลักสำหรับการค้นพบอินเดียของชาวยุโรป ยุคอาณานิคมได้ทำให้เกิดการผสมผสานระหว่างอาหารยุโรปกับอาหารอินเดียเพิ่มความยืดหยุ่นทำให้เกิดความหลากหลายมากขึ้น อาหารอินเดียมีอิทธิพลต่ออาหารทั่วโลกโดยเฉพาะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะแคริบเบียน

เครื่องปรุงที่โดดเด่นของอาหารอินเดีย ได้แก่ ข้าว, "อัตตะ (atta) " (แป้งสาลีโฮลวีท) และเมล็ดถั่วหลายชนิด ที่สำคัญได้แก่ masoor (ส่วนใหญ่เป็นเม็ดถั่วเลนทิลสีแดง) channa (ถั่วเขียวเบงกอล) toor urad และถั่วเขียว เมล็ดถั่วอาจรับประทานทั้งเม็ด แบบเป็นซีก หรือทำเป็นแป้ง

แกงแบบอินเดียส่วนใหญ่ปรุงด้วยน้ำมันพืช ในภาคเหนือและตะวันตกของอินเดียนิยมน้ำมันถั่วลิสงสำหรับการทำอาหารในขณะที่ในภาคตะวันออกของอินเดียมีการใช้น้ำมันมัสตาร์ดมาก น้ำมันมะพร้าวใช้กันอย่างแพร่หลายตามแนวชายฝั่งตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัฐเกรละ น้ำมันงานิยมทั่วไปในภาคใต้ ในปัจจุบัน น้ำมันเมล็ดทานตะวันและน้ำมันถั่วเหลืองได้รับความนิยมทั่วไปในอินเดีย เนยเทียมหรือที่เรียกว่า ghee Vanaspati เป็นที่นิยมมากขึ้น ฆีแบบดั้งเดิมมีการใช้น้อยลง

เครื่องเทศที่สำคัญและใช้บ่อยในอาหารอินเดียมีพริกขี้หนู เมล็ดมัสตาร์ดสีดำ ("rai") ยี่หร่า ("jeera") ขมิ้นชัน ("haldi", "manjal") เมล็ดฟีนูกรีก ("methi") ขิง ("adrak", "inji") ผักชี ("dhania") และกระเทียม ("lehsun", "poondu") เครื่องเทศผสมที่นิยมคือการัม มะสะล่า "garam masala" ผงที่มักจะมีเครื่องเทศแห้งห้าอย่างหรือมากกว่าโดยเฉพาะ กระวาน อบเชย และกานพลู "Goda masala" เป็นเครื่องเทศผสมที่คล้ายกันเป็นที่นิยมในรัฐมหาราษฏระ ใบไม้ที่ใช้โดยทั่วไปคือใบกระวาน ใบผักชี ใบฟีนูกรีก และใบสะระแหน่ พบในอาหารอินเดียใต้ อาหารหวานนิยมปรุงรสด้วยกระวาน, หญ้าฝรั่น ลูกจันทน์เทศและกลิ่นกุหลาบ

อินเดียเป็นประเทศที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมในแต่ละภูมิภาค ซึ่งมีอาหารจานพิเศษเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง ความแตกต่างอาจจะมาจากวัฒนธรรมท้องถิ่นและภูมิศาสตร์ว่าอยู่ใกล้กับทะเล ทะเลทราย หรือภูเขา รวมทั้งสถานะทางเศรษฐกิจ อาหารอินเดียนี้ยังขึ้นตามฤดูกาลอีกด้วยสำหรับส่วนผสมที่เป็นของสด

โดยอินเดียทางตอนเหนือ จะนิยมบริโภคโรตี อินเดียทางตอนใต้จะนิยมบริโภคข้าว โดยข้าวที่นิยมกันมากที่สุดในอินเดีย คือ ข้าวบาสมาติ (basmati) ซึ่งเป็นข้าวที่มีลักษณะเม็ดเรียวยาว
ท้าวทศรถ

ท้าวทศรถ เป็นพระราชโอรสของท้าวอัชบาล กับพระนางเทพอัปสร ครองกรุงอโยธยาต่อจากพระราชบิดา ท้าวทศรถได้กำหราบยักษ์หลายตน เช่น ปทูตทันต์ ในการศึกนั้นท้าวทศรถต่อสู้ด้วยศร จนปทูตทันต์กระเด็นไป ปทูตทันต์โมโหก็ขว้างกระบองแก้ว ทำให้เกิดเสียงดังกัมปนาท และบังเกิดเปลวไฟ ท้าวทศรถเห็นเพลิงจึงขว้างพระขรรค์ เกิดเป็นฝนตกลงมาดับไฟ ทำให้เพลารถหัก พระนางไกษเกษีเห็นดังนั้น จังนำแขนมาเทียมรถ ได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก
ปทูตทันต์โมโหโทโส กระโดดเข้ามาใหม่ ท้าวทศรถจึงขว้างพระขรรค์ไปใหม่ ด้วยอำนาจอันเรืองฤทธิ์ของพระขรรค์ ปทูตทันต์จึงกระเด็นตกยังพื้นพสุธาคอหักตายคาที และท้าวทศรถจึงได้ให้รางวัลแก่พระนางไกษเกษี ว่าในวันข้างหน้า หากนางขออะไร ก็จะให้ตามที่นางขอ ท้าวทศรถอยู่ในราชสมบัติได้หกหมื่นปี ก็มาคิดเรื่องโอรสทั้งสี่ที่จะแบ่งสมบัติให้ โดยพระพรตและพระสัตรุตจะได้ครองกรุงไกยเกษ ส่วนพระรามและพระลักษมณ์จะให้ครองเมืองอโยธยาแต่การนี้พระนางไกยเกษีมเหสีองค์รองขัดขวาง โดยยกเรื่องของรางวัลในอดีตมาเป็นข้อต่อรอง ให้พระรามไปอยู่ในป่าสิบสี่ปี และให้พระพรตขึ้นครองราชย์แทน ท้าวทศรถเสียใจมากจึงสวรรคตด้วยความตรอมพระทัยกายสีขาว ๑ พักตร์ ๒ กร ทรงมงกุฎยอดเดินหน(ยอดแหลม)
คูราชิกิ

คูราชิกิ () เป็นเมืองในจังหวัดโอกายามะ ประเทศญี่ปุ่น บนชายฝั่งแม่น้ำทากาฮาชิและทะเลเซโตะใน มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 354.71 ตารางกิโลเมตร ในปี 2010 มีจำนวนประชากร 473,392 คน
คาวาโงเอะ

คาวาโงเอะ หรือ คาวาโกเอะ () เป็นเมืองศูนย์กลางในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้ได้รับฉายาว่าเป็นเมือง "เอโดะจิ๋ว" ด้วยอาคารบ้านเรือนภายในเขตเมืองเก่าที่อนุรักษ์ไว้อย่างดี เป็นสถาปัตยกรรมเก่าสมัยยุคเอโดะ และการเดินทางจากโตเกียว ใช้เวลาเดินทางเพียงประมาณ 30–60 นาที ทำให้เมืองนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยย่านที่มีชื่อเสียงที่สุด คือถนนคูราซูกูริ (蔵造りの町並み)
ฮิเมจิ

ฮิเมจิ () เป็นเมืองในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 533 ตารรางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2551 ประมาณ 535,571 คน

ฮิเมจิเป็นเมืองที่ตั้งของปราสาทฮิเมจิ ซึ่งได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกและเป็นหนึ่งในปราสาทที่สวยงามที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น
ฟิล เนวิล

ฟิลลิปส์ จอห์น ฟิล เนวิล () เกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1977 เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เล่นตำแหน่งกองหลัง เคยเป็นกัปตันสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน ปัจจุบันเลิกเล่นแล้ว ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลหญิงทีมชาติอังกฤษ

เขามีพี่ชายที่เป็นนักฟุตบอลในพรีเมียร์ลีกเช่นกัน คือ แกรี เนวิล กัปตันสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ฟุตบอลทีมชาติเติร์กเมนิสถาน

ฟุตบอลทีมชาติเติร์กเมนิสถาน เป็นทีมชาติฟุตบอลของเติร์กเมนิสถาน ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลเติร์กเมนิสถาน และสมาพันธ์ฟุตบอล AFC หลังจากที่ประเทศได้รับเอกราช เติร์กเมนิสถานได้แข่งขันฟุตบอลระดับนานาชาติครั้งแรกกับคาซัคสถาน เมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2535 เคยผ่านเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลเอเชียนคัพ ปี 2547 แต่ได้คะแนนเดียวจากซาอุดิอาระเบียNote: ในปี 2002 เฉพาะทีมเยาวชนอายุ 23 ปีที่เข้าร่วมแข่งขัน
เหตุระเบิดท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว พ.ศ. 2554

เหตุระเบิดท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว พ.ศ. 2554 เป็นเหตุการณ์ซึ่งต้องสงสัยว่าเป็นเหตุโจมตีพลีชีพซึ่งเกิดขึ้นที่ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว ในเขตโดโมเดโวฟสกี มณฑลมอสโก นอกกรุงมอสโก เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2554 เวลา 16.30 น. ตามเวลามอสโก เหตุระเบิดดังกล่าวทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 35 คน และได้รับบาดเจ็บอีกมากกว่า 180 คน ซึ่ง 86 คนในจำนวนนี้ได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล สถานที่เสียชีวิตนั้น 31 คนเสียชีวิตที่ท่าอากาศยาน 3 คนเสียชีวิตที่โรงพยาบาล และอีก 1 คนเสียชีวิตขณะอยู่ในรถพยาบาล

เหตุระเบิดสร้างความเสียหายแก่บริเวณรับสัมภาระของอาคารผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศ มีบางรายงานระบุว่าเหตุระเบิดเป็นการกระทำของมือระเบิดพลีชีพ โดยเจ้าหน้าที่สืบสวนกล่าวว่า เหตุระเบิดเกิดขึ้นจาก "ระเบิดแสวงเครื่องบรรจุด้วยเศษกระสุน ชิ้นส่วนจากสายไฟที่ถูกสับ" และมีความรุนแรงอยู่ระหว่างทีเอ็นที 2 ถึง 5 กิโลกรัม ตำรวจกำลังติดตามผู้ต้องสงสัยเป็นชายสามคน หัวหน้าฝ่ายสืบสวนของรัสเซียได้กล่าวว่า เหตุระเบิดเป็นผลงานของกลุ่มก่อการร้าย เจ้าหน้าที่สืบสวนพบศีรษะของมนุษย์เพศชาย และปัจจุบันเชื่อกันว่าอาจเป็นศีรษะของมือระเบิดพลีชีพ

ตามข้อมูลของหนังสือพิมพ์รัสเซียฉบับหนึ่ง มีมือระเบิดดำเนินการอยู่สองคน ชายและหญิงอย่างละหนึ่งคน ส่วนผู้สมรู้ร่วมคิดที่อยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุระเบิดอีกสามคนกำลังอยู่ในระหว่างถูกไล่ล่า แหล่งที่มาของการโจมตีดังกล่าวยังไม่ชัดเจน ผู้เชี่ยวชาญด้านความมั่นคงคาดการณ์ว่ามือระเบิดอาจเป็นผู้ทำสงครามมุสลิมจากคอเคซัสเหนือ ถึงแม้ว่าข้อมูลดังกล่าวจะยังไม่ได้รับการยืนยันก็ตาม เหตุโจมตีดังกล่าวอาจเป็นพฤติการณ์แก้แค้นจากปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้ายล่าสุด รวมทั้งการสังหารปะฮ์รูดิน กัดจีเยฟ ในดาเจสถาน เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว กัดจีเยฟต้องสงสัยว่าจัดการโจมตีพลีชีพเมื่อปีที่แล้ว ตามข้อมูลรายงาน

ท่าอากาศยานดังกล่าวตั้งอยู่ห่างจากใจกลางกรุงมอสโก 40 กิโลเมตร และมีการสัญจรหนาแน่นโดยผู้ทำงานต่างชาติและนักท่องเที่ยว เหตุระเบิดดังกล่าวส่งผลให้ตลาดหลักทรัพย์มอสโกร่วงลงเกือบ 2% หลังจากเหตุระเบิด ประธานาธิบดีรัสเซีย ดมิทรี เมดเวเดฟ ประกาศว่า เขาจะชะลอการเดินทางออกนอกประเทศเพื่อไปเข้าร่วมสภาเศรษฐกิจโลก ในดาวอส ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

ผู้เสียชีวิตที่ได้รับการยืนยันรายแรกเป็นผู้เขียนบทชาวยูเครนวัย 29 ปี อันนา ยาบลอนสกายา ผู้ประพันธ์บทละครเป็นจำนวนมาก ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้าเหตุระเบิด ยาบลอนสกายามาถึงท่าอากาศยานจากเมืองเกิด โอเดสซา เพื่อเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลนักเขียนบทรุ่นใหม่ เธอเป็นหนึ่งในผู้ชนะรางวัลดังกล่าวซึ่งเป็นรางวัลที่จัดโดยนิตยสารซินีมาอาร์ต

25 มกราคม กระทรวงสถานการณ์ฉุกเฉิน (EMECOM) ตีพิมพ์รายชื่อผู้เสียชีวิต โดยผู้เสียชีวิตจำนวน 26 คน จาก 35 คน ได้รับการยืนยัน

ตามการระบุของตัวแทนคณะกรรมการสืบสวนสหพันธรัฐรัสเซีย วลาดีมีร์ มาร์กิน ระบุว่า มีพลเมืองชาวอังกฤษเสียชีวิตในเหตุระเบิด 2 คน อย่างไรก็ตาม บทความในบีบีซีภายหลังได้ระบุว่ามีพลเมืองชาวอังกฤษเสียชีวิตเพียงคนเดียว ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นพลเมืองเยอรมัน มีเพียง Gordon Cousland นักวิเคราะห์ของ CACI เท่านั้น ที่ได้รับการยืนยันว่าเป็นพลเมืองชาวอังกฤษ ในขณะที่เหยื่ออีกรายหนึ่ง คิริล โบดราชอฟ ถูกบรรจุเป็นพลเมืองอังกฤษโดยกระทรวงสถานการณ์ฉุกเฉิน ซึ่งเป็นพลเมืองรัสเซียที่อาศัยอยู่ในลอนดอนเป็นเวลาหลายปี กระทรวงการต่างประเทศบัลแกเรียรายงานว่ามีชายชาวบัลแกเรียเสียชีวิตด้วย 1 คน อย่างไรก็ตาม มีการระบุภายหลังว่าชายเชื้อสายบัลแกเรียนั้นแท้จริงแล้วเป็นพลเมืองออสเตรีย

ตามข้อมูลของสถานทูตสโลวาเกียในมอสโก นักแสดงหญิงชาวสโลวัก ซูซานนา เฟียโลวา ได้รับบาดเจ็บในเหตุระเบิดด้วย
ตลาดหลักทรัพย์มอสโก

ตลาดหลักทรัพย์มอสโก (; ) เป็นหนึ่งในตลาดหลักทรัพย์สากลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสหพันธรัฐรัสเซียและยุโรปตะวันออก ตลาดเปิดทำการใน ค.ศ. 1992 และปัจจุบัน เป็นตลาดหลักทรัพย์ชั้นนำของรัสเซีย โดยมีรายการบริษัทในตลาดราว 239 บริษัท และมีมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดอยู่ที่ 950,000 ดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010

ตลาดหลักทรัพย์มอสโกประกอบด้วยสมาชิกและองค์กรที่เข้าร่วมกว่า 550 องค์กร ซึ่งทำการแลกเปลี่ยนกับลูกค้า ใน ค.ศ. 2006 มูลค่าการแลกเปลี่ยนในตลาดหลักทรัพย์แตะระดับที่ 20.38 ล้านล้านรูเบิล (754,900 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) นับเป็นมากกว่า 90% ของอัตราการแลกเปลี่ยนทั้งหมดของตลาดหลักทรัพย์ของรัสเซีย
อันนา ยาบลอนสกายา

อันนา ยาบลอนสกายา (; 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 — 24 มกราคม พ.ศ. 2554) เป็นนักเขียนบทละครและกวีชาวยูเครน เป็นหนึ่งในผู้เสียชีวิตจากเหตุระเบิดท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว พ.ศ. 2554

ยาบลอนสกายาเกิดในโอเดสซา สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน (ปัจจุบัน ประเทศยูเครน) เธอได้ตีพิมพ์บทละครในภาษารัสเซียมากกว่า 12 ชิ้น และผลงานจำนวนมากได้มีการนำไปแสดงในที่ประชุมหลายแห่งในรัสเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา ยาบลอนสากยาได้รับรางวัลหลายรางวัลในการประกาศรางวัลด้านวรรณกรรมและการละครหลายแห่งในรัสเซีย (มอสโกและเยคาเตรินเบิร์ก) และเบลารุส (มินสก์) เธอยังได้เขียนกลอนแสดงอารมณ์ส่วนตัวอีกจำนวนหนึ่งด้วย

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้าเหตุระเบิดในท่าอากาศยานโดโมเดโดโว เธอได้เดินทางมาถึงมอสโก จากโอเดสซาบ้านเกิด เพื่อเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลที่จัดขึ้นโดยนิตยสารซินิมาอาร์ต ประจำปี พ.ศ. 2553
ฟูนาบาชิ

ฟูนาบาชิ () เป็นเมืองในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2480 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 85.64 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรประมาณ 601,396 คน