seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ยุทธจักรนักจำ

ยุทธจักรนักจำ () เป็นรายการเกมโชว์รายการหนึ่งของ เจเอสแอล ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 มกราคม - 27 กันยายน พ.ศ. 2546 ออกอากาศทางช่องโมเดิร์นไนน์ทีวี โดยรูปแบบรายการจะเน้นเรื่องความจำ ส่วนด้านแสง สี เสียงนั้น จะมีเอกลักษณ์คือ ตราสัญลักษณ์รายการจะมีรูปหุ่นยนต์ประกอบอยู่ , เสียงเพลงไตเติ้ลที่ใช้ในรายการจะเป็นแนวไซเบอร์ และการชิงสัญญาณเพื่อตอบคำถามจะใช้แบบการปั่นในแต่ละสัปดาห์จะมีผู้เข้าแข่งขัน 3 ท่าน (จากทางบ้าน) แต่ในการเรียกผู้เข้าแข่งขันในรายการนี้จะเรียกว่า "ผู้ท้าประลอง"

ในรอบแรกจะมีเกมทั้งหมด 6 เกม แต่จะให้ผู้เข้าแข่งขันเลือกมา 3 เกม โดยเกมที่ผู้เข้าแข่งขันได้เล่นนั้นจะมีเกมต่างๆ เช่น "มองอย่างเซียน" , "กรี๊งไปเลย" ฯลฯ โดยรูปแบบของเกมดังกล่าวจะมีลักษณะคล้ายๆ กันเกือบทุกเกม เช่น ให้จดจำลักษณะสิ่งของโดยให้เวลา 1 นาที หลังจากนั้นจะมีคำถามทั้งหมด 5 ข้อ (ในบางเกมมีมากกว่า 5 ข้อ) ซึ่งจะถามเกี่ยวกับลักษณะของสิ่งของนั้นๆ ถ้าถูกจะได้คะแนนข้อละ 1 คะแนน ยกเว้นเกมกรี๊งไปเลย ที่ผู้เข้าแข่งขันจะจดหมายเลขโทรศัพท์ของผู้เข้าแข่งขันและบอกคำสำคัญที่ญาติของบุคคลในครอบครัวเรียกเป็นประจำ ถ้าญาติหรือบุคคลในครอบครัวตอบมาตรงกับคำสำคัญดังกล่าวถูกจะได้คะแนนไป ผู้ที่ได้คะแนนมากที่สุด 2 คนจะผ่านเข้ารอบต่อไป

จะมีเกมทั้งหมด 6 เกมเช่นเดียวกับรอบแรก โดยเกมในรอบนี้จะเป็นแบบวนย้อนกลับ กล่าวคือ เมื่อผู้เข้าแข่งขันพูดคำอะไรออกมา ผู้เข้าแข่งขันอีกท่านหนึ่งจะต้องพูดออกมา โดยจะต้องพูดและจำคำที่พูดไปแล้วทั้งหมดให้ได้ เป็นลักษณะนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมีผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งจำผิด เกมจะหยุดลง และผู้เข้าแข่งขันอีกคนจะได้คะแนน 1 คะแนน ถ้าผู้เข้าแข่งขันคนใดได้คะแนน 2 คะแนนจะได้เข้าสู่รอบ Jackpot ต่อไป (แข่งในระบบ 2 ใน 3 เกม)

รอบนี้จะให้ผู้เข้าแข่งขันจดจำใบหน้าทั้งหมด 100 คนจากโจทย์ที่กำหนดให้ โดยมีเวลา 3 วันก่อนวันบันทึกเทป โดยในรอบนี้ผู้เข้าแข่งขัน (ในรอบนี้รายการจะเรียกว่า "เจ้ายุทธจักรนักจำ") จะต้องทายใบหน้าทั้งหมด 100 คน โดยอาศัยความจำในเวลา 10 วินาทีต่อคน ซึ่งจะต้องทายชื่อถูกภายในครั้งแรกที่ตอบเท่านั้น หากสามารถทายถูกครบตามที่กำหนดจะได้รับเงินรางวัลดังนี้
เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์

เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ (; ) เป็นบริษัทตัวแทนศิลปิน ค่ายเพลง มีชื่อตามผู้ก่อตั้ง ปาร์ก จิน-ยอง บริษัทเป็นที่รู้จักในฐานะผลิตศิลปินชื่อดังอย่าง ปาร์ก จิ ยูน, เรน, กลุ่มศิลปิน จี.โอ.ดี. และวงหญิงล้วนวันเดอร์เกิลส์ มีสตูดิโอและสำนักงานใหญ่อยู่ที่สหรัฐอเมริกา ซึ่งเปิดทำการอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 และกำลังขยายสาขาไปทั่วโลกโดยเปิดทำการในสาขาประเทศจีนในชื่อ JYP Beijing Center จากรายงานของ "โคเรียนไทม์ส" และเว็บไซต์การเงิน Chaebul.com ระบุข้อมูลไว้ว่า เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ มีรายได้ 16.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2006 และ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน 6 เดือนแรกของปี 2007 และยังคงเป็นอันดับ 1 ในปี 2008 ในสาขาบริษัทบันเทิง จากรายงานระบุว่า เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ มีมูลค่ามากกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถือเป็นบริษัทบันเทิงอิสระที่มีมูลค่ามากที่สุดในเกาหลี
โอเอส/2

โอเอส/2 ( อ่านว่า "โอเอสทู") เป็นระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ที่เริ่มแรกพัฒนาโดยไมโครซอฟท์และไอบีเอ็ม แต่ต่อมาทางไอบีเอ็มได้พัฒนาต่อเพียงผู้เดียว ชื่อของโอเอส/2ย่อมาจาก "Operating System/2" การพัฒนาโอเอส/2เริ่มต้นเมื่อสิงหาคม พ.ศ. 2528 ภายใต้ชื่อรหัสว่า ซีพี/ดอส (CP/DOS) โดยใช้เวลาในการพัฒนาทั้งหมดสองปีในการออกรุ่นโอเอส/2 1.0 เมื่อเมษายน พ.ศ. 2530 จนกระทั่งในปี 2533 ไมโครซอฟท์ได้แยกและถอนตัวจากการพัฒนาเมื่อทางไมโครซอฟท์ได้ออกซอฟต์แวร์ วินโดวส์ 3.0 ในขณะที่โอเอส/2 ออกรุ่น 1.3

โอเอส/2 เลิกพัฒนาตั้งแต่ 31 ธันวาคม 2549

ต่อมาบริษัท Serenity Systems ได้วางจำหน่ายระบบปฏิบัติการโอเอส/2ภายใต้ชื่อเครื่องหมายการค้า eComStation โดยเวอร์ชันแรกที่สเถียรคือรุ่น 1.2R ออกเมื่อเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 เวอร์ชันล่าสุดคือรุ่น 2.0 RC7 Silver ออกเมื่อเดือน สิงหาคม พ.ศ. 25525
ซากดึกดำบรรพ์สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง

ซากดึกดำบรรพ์สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เป็นซากเหลือของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง (invertebrate fossil) ที่พบถูกเก็บรักษาไว้ในเนื้อของหินที่มีอายุมากถึงยุคแคมเบรียน จนถึงหินที่มีอายุอ่อนที่สุด มีการค้นพบที่หลากหลายประเภทโดยในที่นี้จะแบ่งย่อยเป็นไฟลั่มที่สำคัญๆ ดังนี้
มหาสนุก

มหาสนุก เป็นนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูงเล่มหนึ่งในประเทศไทย จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เริ่มตีพิมพ์ฉบับแรกในปี พ.ศ. 2518 หลังจากที่ก่อนหน้านั้นบรรลือสาส์นได้ออกนิตยสารขายหัวเราะในปี พ.ศ. 2516 และได้ประสบความสำเร็จอย่างสูง โดยมีวิธิต อุตสาหจิต เป็นบรรณาธิการ

รูปแบบและเนื้อหาของนิตยสารมหาสนุกนั้นคล้ายคลึงกับนิตยสารขายหัวเราะ กล่าวคือ เน้นการตีพิมพ์การ์ตูนแก๊กเป็นหลัก (โดยทีมงานนักเขียนการ์ตูนในนิตยสารเล่มนี้ใช้ทีมเดียวกับที่เขียนในขายหัวเราะ) เนื้อหาอาจเป็นได้ทั้งเรื่องราวในชีวิตประจำวัน เศรษฐกิจ การเมือง หรือกระแสความนิยมต่างๆ ในสังคมไทยและต่างประเทศ มีการตีพิมพ์ขำขัน ภาพตลกจากต่างประเทศ สาระน่ารู้ต่างๆ แต่ส่วนที่ต่างไปจากขายหัวเราะคือ การตีพิมพ์เรื่องสั้นในมหาสนุกนั้นจะตีพิมพ์เพียงเรื่องเดียวต่อฉบับ และมีการ์ตูนเรื่องสั้นหรือนิยายภาพชุดต่างๆ จากฝีมือของนักเขียนการ์ตูนบรรลือสาส์นลงพิมพ์ฉบับละ 2 เรื่อง ในท้ายเล่มยังมีเกมชิงรางวัลรูปแบบต่างๆ และการตอบจดหมายของผู้อ่านโดยนักเขียนการ์ตูน (ปัจจุบันได้มีการเลิกตีพิมพ์หน้าตอบจดหมายแล้ว) จากนั้นได้เพิ่มอีก 3 เกม อย่างเช่น "คิดดีๆ มีรางวัล" "ตาไวๆ ได้รางวัล" และ "ปริศนาอักษรไขว์"

เฉพาะการ์ตูนเรื่องสั้นซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสารมหาสนุกนั้น การ์ตูนชุดใดที่ได้รับความนิยมจากผู้อ่านมากก็จะได้รับการตีพิมพ์เป็นนิตยสารรวมเล่มในชื่อชุด "มหกรรมมินิซีรีส์" เริ่มพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2535 ซึ่งการ์ตูนบางชุดก็ยังคงได้รับความนิยมจากผู้อ่านมาอย่างต่อเนื่องและมีการตีพิมพ์ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน เช่น การ์ตูนชุด "ไอ้ตัวเล็ก" ของภักดี แสนทวีสุข การ์ตูนชุด "บ้าครบสูตร" และ "สาวดอกไม้กะนายกล้วยไข่" ของอารีเฟน ฮะซานี เป็นต้น แม้ว่าผู้เขียนจะไม่ได้นำการ์ตูนเรื่องสั้นชุดของตนเองลงพิมพ์ในนิตยสารมหาสนุกแล้วก็ตาม

ส่วนขนาดรูปเล่มของมหาสนุก ในสมัยเริ่มแรกมีรูปเล่มขนาดใหญ่เท่ากระดาษ A4 เช่นเดียวกับขายหัวเราะ ต่อมาในเดือนมกราคม ปี พ.ศ. 2532 จึงได้เริ่มปรับขนาดหนังสือให้เล็กลง โดยใช้ชื่อหนังสือเล่มเล็กว่า "มหาสนุกฉบับกระเป๋า" มีขนาดเท่ากระดาษ B5 ซึ่งเป็นขนาดของหนังสือมหาสนุกในปัจจุบัน ส่วนมหาสนุกเล่มใหญ่ยังคงทยอยออกมาอีกระยะหนึ่งจึงเลิกจัดพิมพ์

กำหนดการออกนิตยสารนั้นเดิมกำหนดออกเป็นรายปักษ์ (ราย 15 วัน) ภายหลังจึงปรับให้ออกเป็นรายสิบวัน และรายสัปดาห์ตามลำดับพร้อมกับขายหัวเราะ โดยขายหัวเราะมีกำหนดออกในวันอังคาร ส่วนมหาสนุกออกจำหน่ายในวันศุกร์ ต่อมาจึงปรับกำหนดออกอีกครั้งให้เป็นวันพุธทั้งสองฉบับ และปรับราคาจำหน่ายของมหาสนุกในปี (พ.ศ. 2552) อยู่ที่เล่มละ 15 บาท

ปัจจุบัน (พ.ศ. 2560) มหาสนุก ได้ปรับการวางแผงเป็นรายเดือน และปรับราคาอยู่ที่ เล่มละ 20 บาท
เทนตะคูไลต์

เทนตะคูไลต์ คือ ซากดึกดำบรรพ์ ในยุคดีโวเนียน, มีอายุระหว่าง 360-410 ล้านปีมาแล้ว เทนตะคูไลต์ยังไม่มีการจำแนกทางอนุกรมวิธานอย่างเป็นทางการแต่บางคนก็จัดให้อยู่ในกลุ่มของผีเสื้อทะเล (pteropod) ซึ่งเป็นหอยกาบเดี่ยวขนาดเล็ก (ลำตัวยาวน้อยกว่า 1 ซม.) อาศัยอยู่บริเวณผิวทะเล จัดอยู่ในชั้นย่อยโอพิสโธบรานเชีย ไฟลั่มมอลลัสก้า เทนตะคูไลต์มีเปลือกรูปกรวยด้วยขนาดระหว่าง 5 ถึง 20 มม.
ฟอร์แรมมินิเฟอราขนาดใหญ่

ฟิวซูลินิด หรือ ฟอแรมมินิเฟอราขนาดใหญ่ คือกลุ่มของโปรโตซัวไฟลั่มฟอแรมมินิเฟอราที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ฟิวซูลินิดจะสร้างเปลือกของสารเนื้อปูนซึ่งเป็นสารแคลไซต์เนื้อละเอียด พบเป็นซากดึกดำบรรพ์อย่างแพร่หลายในเนื้อหินปูน อย่างเช่นแนวเทือกเขาหินปูนในจังหวัดราชบุรี สระบุรี และลพบุรี ซึ่งถือเป็นซากดึกดำบรรพ์ดัชนีที่สำคัญ

ฟูซูลินิดพบตั้งแต่ช่วงปลายของอนุยุคมิสซิสซิปเปียน พบอาศัยอยู่ในทะเลของยุคคาร์บอนิเฟอรัสและยุคเพอร์เมียน ฟิวซูลินิดเป็นซากดึกดำบรรพ์ดัชนีที่ดีสำหรับหินอนุยุคเพนซิลวาเนียนและยุคเพอร์เมียน อย่างไรก็ตามฟิวซิลินิดได้สูญพันธุ์ไปเมื่อครั้งเหตุการณ์สูญพันธุ์ครั้งใหญ่เมื่อสิ้นสุดยุคเพอร์เมียน
เมริซา โทเม

เมริซา โทเม () เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1964 เป็นนักแสดงภาพยนตร์ โทรทัศน์ ละครเวที ชาวอเมริกัน มีบทเด่นครั้งแรกในบทบาทสมทบใน "The Cosby Show" จากนั้นก็มีชื่อเสียงในฐานะผู้ชนะรางวัลออสการ์ ในปี 1992 กับภาพยนตร์ตลกเรื่อง "My Cousin Vinny" เธอยังมีผลงานแสดงที่เป็นรู้จักอย่างใน "Unhook the Stars", "In the Bedroom", "Before the Devil Knows You're Dead" "The Wrestler"และ"Captain America Civil War"
มะกุระโนะโซชิ

มะคุระ โนะ โซชิ (枕草子 ,Makura no Sōshi,The Pillow Book)หรือ "หนังสือข้างหมอน" เป็นบทประพันธ์ของ เซ โชนะงน ที่บันทึกเหตุการณ์ต่างๆที่น่าสนใจในราชสำนักเฮอัน ขณะที่เธอทำงานเป็นนางกำนัลถวายการับใช้ใกล้ชิดจักรพรรดินีเทชิ ( ซะดะโกะ ) ระหว่างช่วง ปี ค.ศ. 990 ถึง 1000 และหนังสือเล่มนี้อาจจะเขียนจบในราวปี ค.ศ. 1002

ใน มะคุระ โนะ โซชิ นั้น เซ โชนะงน ได้เขียนรวบรวม รายนามของสิ่งต่างๆ ความคิดส่วนตัว เหตุการณ์น่าสนใจในราชสำนักเฮอัน บทร้อยกรอง ข่าวซุบซิบ ถึงจะเป็นเหมือนงานเขียนเรื่องส่วนตัว ทว่า ความปราดเปรื่องในเชิงกวีของเธอ ทำให้ผลงานชิ้นนี้กลายเป็น วรรณกรรม และมีคุณค่าทางด้านประวัติศาสตร์ ส่วนหนึ่งของงานเขียนนี้ได้ถูกเปิดเผยโดยบังเอิญขณะที่เธอยังมีชีวิตอยู่ในราชสำนัก ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรกในอังกฤษในปี ค.ศ. 1889 โดย ที เพอร์เชล และ ดับบลิวจี แอสตัน (T. Purcell and W.G. Aston) และ ฉบับแปลภาษาอังกฤษที่มีชื่อเสียงอีกฉบับหนึ่งคือ ฉบับที่แปลโดย อิแวน มอร์ริส (Ivan Morris ) ในปี 1967 และ ฉบับที่แปลโดย เมเรดิธ แมคคินนีย์ (Meredith McKinney)ในปี ค.ศ. 2006

โดยทั่วไปแล้ว มะคุระ โนะ โซชิ เป็นการรวบรวมบันทึก บทความ ที่แสดงถึงยุคสมัย และการใช้ชีวิต ของผู้เขียน โดยแบ่งเป็นส่วนต่างๆ 320 ส่วน ที่มีเนื้อหาไม่เกี่ยวข้องกับ ประกอบด้วยบันทึกความทรงจำ ความคิดเห็นต่อเรื่องต่างๆ แบบร่างของจินตนาการ รายชื่อของสิ่งต่างๆ การวิพากย์วิจาร์ณเรื่องต่างๆ รายชื่อของคำ โดยไม่เรียงตามลำดับเวลา เนื่องจาก ต้นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดที่พบนั้นเป็นของปี ค.ศ. 1500 จึงไม่สามารถที่จะรู้ว่า มะคุระ โนะ โซชิ ในรูปแบบที่ผู้เขียนเรียบเรียงไว้จริงๆนั้นเป็นรูปแบบใด

บทเริ่มต้นของ "มะคุระ โนะ โซชื" ที่มีชื่อเป็นที่รู้จักกัน สื่อแสดงถึงความงดงามของฤดูกาลทั้ง 4 
春は

"春" は、あけぼの。やうやう白くなりゆく山ぎは　少し明りて紫だちたる雲の細くたなびきたる。
"夏" は、夜。月の頃はさらなり。闇もなほ。螢の多く飛び違ひたる。また、ただ一つ二つなど、ほのかにうち光りて行くもをかし。雨など降るもをかし。
"秋" は、夕暮。夕日のさして、山の端（は）いと近うなりたるに、烏の寝どころへ行くとて、三つ四つ、二つ三つなど、飛び急ぐさへあはれなり。まいて雁などの列ねたるがいと小さく見ゆるは、いとをかし。日入り果てて、風の音、虫の音など、はたいふべきにあらず。
"冬" は、つとめて。雪の降りたるはいふべきにもあらず。霜のいと白きも、またさらでも、いと寒きに、火など急ぎ熾して、炭もて渡るも、いとつきづきし。昼になりて、ぬるくゆるびもていけば、火桶の火も、白き灰がちになりて、わろし。

"In Spring" it is the dawn.As gradually the hills come to light,their outline is faintly dyded with red,and wisps of purplish cloud trail over them'

"In Summer", the nights.Not only when the moon shines down,but on dark nights,too ,when the fireflies flit to and fro,and even when it rains,how beautiful it is!
"In Autmn",the evenings-evenings when one is moved to see the brilliant sun sink close to the edge of the hills and the crows fly back to their nests in threes and fours and twos;or,more chraming still,a file of wild geese,tiny in the distant sky.And when finally the sun has set,how moving to hear the sound of the winf and the cry of the insects!
"In Winter", the early morning.Beautiful indeed when it has snowed during the nights,but delightful,too,when the ground is white with frost;or even when it is simply very cold and the attendants hurry from room to room,stiring up the fires and bringing charcoal,how well it fits the season's mood!
ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์

ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ () เป็นดนตรีที่ใช้เครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์และเทคโนโลยีดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ในการผลิตขึ้นมา โดยทั่วไปแล้วความโดดเด่นของดนตรีสามารถเกิดขึ้นโดยใช้เครื่องดนตรีไฟฟ้าอิเล็กทรอนิกส์ และเทคโนโลยีเครื่องไฟฟ้า ตัวอย่างเช่นเสียงที่เกิดจาก Telharmonium, Hammond organ และกีตาร์ไฟฟ้า ส่วนดนตริอีเล็กทรอนิกส์แท้ ๆ สามารถใช้เครื่อง Theremin, เครื่องสังเคราะห์เสียง และคอมพิวเตอร์

ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์เป็นส่วนประกอบในดนตรีอาร์ตตะวันตก ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1960 และได้รับความนิยมในเวลาต่อมา ในปัจจุบันดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ใช้หลากหลายแนวเพลง ตั้งแต่ดนตรีอาร์ตทดลอง หรือดนตรีป็อป อย่างเช่น ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์
แมตช์บ็อกซ์ทเวนตี

แมตช์บ็อกซ์ทเวนตี ( หรือ MB20, MBT, M20, หรือเขียนว่า Matchbox 20) เป็นกลุ่มศิลปินร็อกที่ก่อตั้งวงในออร์แลนโด รัฐฟลอริดา

แมตช์บ็อกซ์ทเวนตี มียอดขายอัลบั้มมากกว่า 45 ล้านชุดทั่วโลก จากผลงานที่ออกขายคือ "Yourself or Someone Like You", "Mad Season", และ "More Than You Think You Are" ส่วนผลงานล่าสุดคือ "Exile on Mainstream" ที่ออกขายเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 2007 สมาชิกปัจจุบันของวงคือ Rob Thomas, Paul Doucette, Brian Yale, และ Kyle Cook มือกีตาร์ Adam Gaynor ออกจากวงในปี 2005 หลังจากมีผลงานใน 3 ชุดแรก Rob Thomas ทำหน้าที่หลักในการแต่งเพลงและร้องนำ เขาออกผลงานเดี่ยวในชื่อชุด "…Something to Be"
วัดปางห้า

วัดปางห้า ตั้งอยู่ที่บ้านปางห้า หมู่ 1 ตำบลเกาะช้าง อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณชายแดนไทย-พม่า ห่างจากตัวอำเภอแม่สาย 14 กม. ตามถนนสายแม่สาย-เชียงแสน (สายเก่า) ห่างจากสามเหลี่ยมทองคำ อำเภอเชียงแสน ประมาณ 14 กม. เริ่มตั้งวัดปี พ.ศ. 2484 โดยชาวบ้านในหมู่บ้านที่มีประมาณ 30 กว่าครอบครัว ช่วยกันสร้างศาลาไม้ไพ่ไว้เป็นที่บำเพ็ญบุญและเป็นสถานที่พักของพระสงฆ์ ที่ดินที่สร้างวัดประมาณ 6 ไร่ 3 งาน 99 ตารางวา ได้ รับการบริจาคจากสถานีโรงบ่มใบยาเวียงแก้ว ซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านปางห้า ชาวบ้านได้ร่วมใจกันพัฒนาวัดสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ ตามลำดับ

วัดปางห้ามีเจ้าอาวาสตามลำดับดังนี้
ท่านมาเรียมองเราอยู่นะ

ท่านมาเรียมองเราอยู่นะ () () เป็นนิยายแบบไลท์โนเวลที่แต่งโดย คนโนะ โอยูกิ และภาพประกอบโดย ฮิบิกิ เรย์เนะ จัดพิมพ์โดย Cobalt Bonko ต่อมาได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็นหนังสือการ์ตูน อนิเมะ ซีดีดรามา ซึ่งแฟน ๆ มักเรียกเรื่องนี้กันย่อ ๆ ว่า มาริมิเตะ (マリみて)

โรงเรียนสตรีเอกชนลิเลียน เป็นโรงเรียนสตรีเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมาช้านาน ซึ่งแผนกมัธยมปลายซึ่งเป็นฉากของเรื่องนี้ จะมีระบบพิเศษที่เรียกว่า ‘เซอร์ (sœur)’ (แฟน ๆ มักเรียกติดปากกันว่า ‘ซูล’ ตามการออกเสียงของภาษาญี่ปุ่นที่เขียนว่า ‘スール’ ) และมีสภานักเรียนอันสูงส่งที่เรียกกันว่า ‘ยามายูริไค (山百合会)’

ฟุคุซาวะ ยูมิ เป็นนักเรียนตัวเอกของเรื่องเป็นนักเรียนชั้นมัธยมสี่ธรรมดาของโรงเรียนสตรีลิเลียน เช้าวันหนึ่งเธอถูก โองาซาวาระ ซาจิโกะ รุ่นพี่ชั้นมัธยมห้าเรียกตัวไว้ เพื่อจัดชุดนักเรียนที่ไม่เรียบร้อยให้ และเรื่องนี้ก็เป็นสาเหตุให้ยูมิก้าวเข้าสู่ ‘เรือนกุหลาบ (薔薇の館-บาระ โนะ ยาคาตะ)’ อันเป็นที่ตั้งของสภานักเรียน ‘ยามายูริไค’

ตอนนั้น สภายามายูริไคจะมีการแสดงละครเวทีเรื่อง 'ซินเดอเรลล่า' ร่วมกับโรงเรียนชายล้วนฮานะเดระ ในงานโรงเรียนที่กำลังจะมีขึ้น โดยซาจิโกะต้องรับบทเป็นซินเดอเรลล่า ส่วนเจ้าชายคือซึงุรุ ประธานนักเรียนของโรงเรียนฮานาเดระและคู่หมั้นของซาจิโกะด้วย จึงเป็นสาเหตุให้ซาจิโกะยืนกรานหนักแน่นว่าจะไม่รับบทซินเดอเรลล่าเด็ดขาด แต่โดนโยโกะผู้เป็น 'พี่' โต้กลับว่า “คนที่ขึ้นชั้นม.5 มาจนเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้วแต่ยังไม่มี ‘เซอร์’ ไม่มีสิทธิ์แสดงความเห็น” ซาจิโกะโมโหมากและพลุนพลันออกจากห้องจนชนเข้ากับยูมิที่มาเรือนกุหลาบเพื่อขอบคุณเธอพอดี ซาจิโกะจึงสบโอกาสขอยูมิเป็น ‘เซอร์’ ทั้งที่ตอนนั้นไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของยูมิด้วยซ้ำ แต่ก็ถูกยูมิปฏิเสธ ซาจิโกะนั้นไม่ยอมแพ้เดิมพันที่ตั้งไว้กับเถากุหลาบทั้งสามจึงดึงยูมิเข้ามาช่วยงานและร่วมเล่นละครด้วย

หลังจากที่ทั้งคู่ผ่านอะไรหลาย ๆ อย่างมาด้วยกัน ในคืนวันงานโรงเรียน ซาจิโกะก็ขอยูมิเป็น ‘เซอร์’ อีกครั้งต่อหน้ารูปปั้นพระแม่มาเรีย และยูมิก็ยอมรับ ทั้งคู่จึงได้เป็นพี่น้องกันอย่างเป็นทางการในที่สุด
เป็นคำที่ใช้เรียกนักเรียนชั้นปีที่สูงกว่าและชั้นปีที่น้อยซึ่งทำสัญญาเป็น ‘พี่น้อง’ กันตามธรรมเนียมของโรงเรียนสตรีเอกชนลิเลียนแผนกมัธยมปลาย เพื่อให้นักเรียนสามารถดูแลกันเองได้อย่างใกล้ชิดแบบตัวต่อตัว โดยการทำสัญญานั้น ฝ่าย ‘พี่’ จะทำการมอบ ‘โรซารี่’ (ไม้กางเขน) ให้กับฝ่าย ‘น้อง’ เพื่อเป็นหลักฐานแสดงความสัมพันธ์

คำว่า ‘เซอร์ (sœur)’ นั้นมาจากภาษาฝรั่งเศส ซึ่งแปลว่า ‘พี่น้อง’ เช่นเดียวกับคำว่า ‘ซิสเตอร์ (sister)’ แต่เนื่องจากในศาสนาคริสต์ คำว่า ‘ซิสเตอร์’ จะหมายถึงแม่ชีหรือหญิงสาวที่ถวายตัวรับใช้พระเจ้าแล้ว ในเรื่องจึงได้ใช้คำว่า ‘เซอร์’ ในสื่อความหมายถึงพี่น้องแทนหมายถึงสภานักเรียนโรงเรียนสตรีเอกชนลิเลียนแผนกมัธยมปลาย ซึ่งสมาชิกของ ‘ยามายูริไค’ จะประกอบด้วย ‘เถากุหลาบ (薔薇さま – Bara-sama)’ สีแดง สีเหลือง และสีขาวทั้ง 3 คน ‘ดอกตูมแห่งเถากุหลาบ (薔薇のつぼみ – Bara no Tsubomi)’ รวมถึง ‘น้องของดอกตูมแห่งเถากุหลาบ (薔薇のつぼみの妹 - Bara no Tsubomi no Imoto)’ แต่บางครั้งในกรณีที่คนไม่พอก็จะไปขอให้เพื่อหรือรุ่นน้องมาช่วยงานปัจจุบันฉบับนิยายออกมาทั้งหมด 36 เล่ม โดยส่วนที่เป็นเนื้อหาของนิยายมี 34 เล่ม ส่วนอีก 2 เล่มเป็น Premium Book (เล่มที่ 18) ของฉบับอนิเมะ กับ Illustration Collection (เล่มที่ 26) แต่ที่นับอยู่ในชุดนิยายเนื่องจากมีการลงนิยายตอนพิเศษอยู่ในทั้ง 2 เล่ม

เป็นเรื่องราวของฝั่งโรงเรียน ฮานะเดระ ซึ่งเป็นโรงเรียนชายล้วนที่ยูกิ น้องชายฝาแฝดของยูมิเรียนอยู่ ปัจจุบันออกมา 2 เล่ม
ฮอตเปปเปอร์ (วงดนตรี)

เดอะฮอตเปปเปอร์ซิงเกอร์ส หรือ ฮอตเปปเปอร์ () เป็นวงนักร้องประสานงานเสียงดูโอ ที่ก่อตั้งโดยปราจีน ทรงเผ่า อดีตหัวหน้าวงดิอิมพอสซิเบิ้ล ในช่วงแรกเป็นวงทริโอ ประกอบด้วยนักร้องหญิงสามคน คือ ผุสดี เอื้อเฟื้อ, รุ่งพิรุณ เมธานนท์ และกรองกาญจน์ โมราวงศ์ ต่อมากรองกาญจน์ ไม่สามารถมาร่วมงานได้ จึงมีสมาชิกเหลือเพียงสองคน กลายเป็นวงดูโอ ได้รับชื่อเสียงเป็นอย่างมาก

ชื่อของวง ปราจีน ทรงเผ่า นำมาจากชื่อผลงานอัลบั้มสุดท้ายของดิอิมพอสซิเบิ้ล ก่อนยุบวงในปี พ.ศ. 2520 คืออัลบั้มเพลงสากล Hot Pepper

วงฮอตเปปเปอร์ มีเพลงที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่ "หัวใจสลาย", "ลมรัก", "อยากลืมกลับจำ" เป็นต้น

สำหรับนักดนตรีของวง ได้แก่ เสกสรร ยงยุทธ เล่นเปียโน, ศาสสัณฑ์ บุญญาศัย เล่นกีตาร์-ร้องประสานเสียงชาย, นิพนธ์ ขจรโยธิน เล่นเบส, สุรชัย เล็กแคล้วภัย เล่นกลอง, วิชัย อึ้งอัมพร เล่นแซ็กโซโฟน, มนัส พุกกะรัตน์ เล่นทรอมโบน และ ยงยุทธ มีแสง เล่นทรัมเป็ต-ร้องประสานเสียงชาย
การปลอมเอกสาร

การปลอมเอกสาร () หมายถึง กระบวนการทำ ใช้ หรือแปลงซึ่งวัตถุ สถิติ หรือเอกสารใด ๆ ภายในวัตถุประสงค์เพื่อการหลอกลวง สำหรับ "การปลอมเงินหรือตราสาร" () นั้นเป็นความผิดในข่ายเดียวกันแต่เป็นอีกจำพวกหนึ่งซึ่งมีรายละเอียดแตกต่างออกไป ส่วนการนำสิ่งที่ปลอมหรือแปลงดังกล่าวไปใช้เรียก "การใช้เอกสารปลอม" () นอกจากนี้ ยังมีการปลอมหรือแปลงเครื่องอุปโภคบริโภคซึ่งกระทำโดยผู้ที่มิใช่ผู้ผลิตหรือผู้ได้รับมอบหมายให้ผลิตตัวจริง แต่นำยี่ห้อ ธง หรือเครื่องหมายการค้าของเขาไปใช้ เรียก "การปลอมแปลงเครื่องหมายการค้า" ()

การปลอมหรือแปลงสิ่งข้างต้น กับทั้งการใช้ของปลอมดังกล่าวนี้ ถือเป็นความผิดอาญาตามกฎหมายของประเทศส่วนใหญ่ในโลกรวมถึงประเทศไทยเรา
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศเยเมน

สถานทูตและสถานกงสุลเยเมนในประเทศต่าง ๆ
แอลเลอร์ เอลลิส

ศาสตราจารย์อุปการคุณ นายแพทย์ แอลเลอร์ กัสติน เอลลิส () (พ.ศ. 2411 - 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496) เป็นแพทย์ นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน รับราชการในไทยในสัญญากับรัฐบาลไทยผ่านมูลนิธิร็อกกีเฟลเลอร์โดยเป็นอาจารย์ประจำคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นคนที่สามในช่วงวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2478 - 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 หลังจากสิ้นสุดสัญญาระหว่างรัฐบาลไทยได้ใช้ชีวิตบั้นปลายในสหรัฐอเมริกาจนถึงแก่กรรม

เอลลิสเป็นชาวอเมริกัน ศึกษาขั้นต้นที่วิทยาลัยเจนีวา และระดับอุดมศึกษาในสายแพทยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเจฟเฟอร์สัน ได้รับปริญญาวิทยาศาสตร์บัณฑิต ปริญญาแพทยศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต พ.ศ. 2433 และปริญญาวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต พ.ศ. 2458

เอลลิสเดินทางมาประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2462 เข้ารับราชการเป็นอาจารย์สอนวิชาพยาธิวิทยาที่คณะแพทยศาสตร์และศิริราชพยาบาล ร่วมงานปรับปรุงด้านการศึกษาการแพทย์เป็นเวลา 2 ปีครบตามสัญญาจึงได้เดินทางกลับสหรัฐอเมริกา ต่อมารัฐบาลไทยมีโครงการปรับปรุงการศึกษาด้านการแพทย์จึงได้ขอร้องให้เอลลิสกลับมาช่วยดำเนินการ ซึ่งท่านก็ได้อพยพครอบครัวมาอยู่ในประเทศไทย ได้สอนวิชาพยาธิวิทยาตามแนวการศึกษาแพทย์แผนปัจจุบันซึ่งทันสมัยมากในสมัยนั้น นอกจากนี้ยังได้ปรับปรุงการศึกษาของประเทศไทยให้ได้มาตรฐาน ด้วยความช่วยเหลือและความร่วมมือจากมูลนิธิร็อกกีเฟลเลอร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาลได้มีอาคารใหม่พร้อมทั้งเครื่องมือทางการแพทย์เพิ่มขึ้น

เอลลิสได้ทำหน้าที่ประสานงานนำศาสตราจารย์สาขาต่างๆ ทางการแพทย์จากต่างประเทศเข้ามาช่วยสอน มีการสร้างหอสมุด จัดหาตำราและหนังสือทางการแพทย์รวมไว้ในหอสมุด นอกจากนี้ท่านยังได้เขียนรายงานเกี่ยวกับโรคมะเร็งและโรคอื่นในประเทศไทยเพื่อใช้ในการศึกษาไว้หลายเรื่อง

โดยที่ศาสตราจารย์ เอลลิสได้สร้างคุณประโยชน์ในด้านการศึกษาวิชาการแพทย์และการแพทย์โดยทั่วไปเป็นอย่างมาก เมื่อ พ.ศ. 2473 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้พระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์แก่ศาสตราจารย์เอลลิสในวาระที่มีการประสาทปริญญาทางการแพทย์เป็นครั้งแรกของประเทศไทย และต่อมาในปี พ.ศ. 2478 ศาสตราจารย์จึงได้รับการโปรดเกล้าแต่งตั้งเป็นอธิการบดีคนที่ 3 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 1 ปี กับ 1 เดือนและ ได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์อุปการคุณ(Emeritus professor) แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2481

หลังจากพ้นจากตำแหน่งอธิการบดีแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยโดยจอมพล แปลก พิบูลสงคราม มาดำรงตำแหน่งแทนศาสตราจารย์ เอลลิส ได้กลับไปทำงานที่คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาลอีกระยะหนึ่ง โดยผลงานชิ้นสุดท้ายของท่านได้แก่บทความที่กล่าวถึงพระราชกรณียกิจด้านการแพทย์ของสมเด็จพระราชบิดาและเมื่อสัญญาจ้างของรัฐบาลไทยสิ้นสุดลง ศาสตราจารย์เอลลิสจึงได้เดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อ พ.ศ. 2481 ใช้ชีวิตบั้นปลายและถึงแก่กรรมเมื่ออายุได้ 85 ปี
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศโปรตุเกส

ประเทศโปรตุเกสเป็นประเทศหนึ่งที่มีความสัมพันธ์ทางการทูตกว้างขวางเกือบทั่วโลก รายชื่อข้างล่างนี้คือสถานเอกอัครราชทูตและสถานกงสุลใหญ่ของโปรตุเกสในต่างประเทศ (ไม่รวมสถานกงสุลใหญ่กิตติมศักดิ์)
อะโดบี แฟลช เพลย์เยอร์

อะโดบี แฟลช เพลย์เยอร์ เป็นซอฟต์แวร์สำหรับรังสรรค์ และทัศนาสื่อภาพเครื่องไหว ภาพยนตร์ และโปรแกรมคอมพิวเตอร์ บนเว็บเบราว์เซอร์ ในเว็บไซต์ทั่วไปจะสามารถเห็นแฟลซเพลย์เยอร์แสดงภาพเคลื่อนไหวหรือภาพยนตร์ต่างๆ แฟลซเพลย์เยอร์เป็นซอร์ฟแวร์มัลติมีเดีย และ โปรแกรมประยุกต์ที่มีกรรมสิทธิ์ ที่แพร่หลายในวงกว้าง เริ่มต้นพัฒนาโดย แมโครมีเดีย แต่ปัจจุบัน พัฒนาและเผยแพร่โดย อะโดบี หลังจากการควบรวมกิจการ แฟลซ์ เพลย์เยอร์ ทำงานโดยการอ่านไฟล์ SWF ที่เขียนขึ้นโดยโปรแกรม อะโดบี แฟลช, อะโดบี แฟล็ก เครื่องมืออื่นๆ ของแมโครมีเดีย หรือ เครื่องมือที่ผู้ร่วมพัฒนาจัดทำขึ้น

อะโดบี แฟลช หรือ เรียกย่อว่า แฟลช มักใช้อ้างถึงทั้ง อะโดบี แฟลช ที่ใช้ในการเขียนโปรแกรม และ อะโดบี แฟลช เพลย์เยอร์, ซึ่งเขียนและเผยแพร่โดย อะโดบี, สามารถทำงานกับภาพกราฟิกส์เวกเตอร์ และภาพถ่ายทั่วไป มีภาษาสคริปต์เป็นของตนเองเรียกว่า ActionScript, สามารถเรียกข้อมูลวิดีโอและเสียงแบบสองทิศทาง (Bidirectional Streaming)
เคราร์ด ฟัน โฮนต์ฮอสต์

เคราร์ด หรือ แคร์ริต แฮร์มันส์โซน ฟัน โฮนต์ฮอสต์ (; 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1592 - 27 เมษายน ค.ศ. 1656) เป็นจิตรกรชาวดัตช์แห่งเมืองยูเทรกต์ในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพเหมือน

ฟัน โฮนต์ฮอสต์ได้ร่ำเรียนกับอาบราฮัม บลุมาร์ต (Abraham Bloemaert) จิตรกรและช่างพิมพ์ภาพที่เปลี่ยนจากการเขียนแบบตระกูลฟรังก์เกิน (Francken) ไปเป็นการเขียนแบบกึ่งอิตาลีเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16

เช่นเดียวกับจิตรกรเนเธอร์แลนด์ในขณะนั้นที่ตื่นเต้นกับการการวิวัฒนาการทางจิตรกรรมในแบบอิตาลี ฟัน โฮนต์ฮอสต์เดินทางไปอิตาลีในปี ค.ศ. 1616 และไปเลียนแบบการเขียนแบบธรรมชาติและลักษณะความแปลกประหลาด (eccentricities) ของการาวัจโจ และเดินทางกลับเนเธอร์แลนด์ราวปี ค.ศ. 1620 หลังจากได้รับการฝึกอย่างดีในกรุงโรม เมื่อกลับมาถึงเนเธอร์แลนด์ ฟัน โฮนต์ฮอสต์, ดีร์ก ฟัน บาบือเริน และแฮ็นดริก เตอร์บรึคเคิน ก็ริเริ่มกลุ่มการเขียนแบบการาวัจโจที่ปัจจุบันเรียกกันว่า "การเขียนภาพแบบการาวัจโจ" ในยูเทรกต์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 ฟัน โฮนต์ฮอสต์ก็ได้เป็นประธานของสมาคมจิตรกรของยูเทรกต์ที่ซึ่งโฮนต์ฮอสต์แต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องกัน โฮนต์ฮอสต์มีชื่อเสียงแพร่หลายจนเซอร์ดัดลีย์ คาร์ลตันผู้เป็นทูตอังกฤษในเดอะเฮกขณะนั้น แนะนำงานเขียนของฟัน โฮนต์ฮอสต์แก่เอิร์ลแห่งแอรันเดลและลอร์ดดอร์ชิสเตอร์ ในปี ค.ศ. 1626 ฟัน โฮนต์ฮอสต์เขียนภาพเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ เป็นชายผู้ซื่อตรงที่ถูกเสาะหาและพบโดยไดออจินีส

เอลิซาเบท สจวร์ต พระราชินีแห่งโบฮีเมีย (Elizabeth of Bohemia) พระขนิษฐาในพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ขณะที่ทรงลี้ภัยอยู่ในเนเธอร์แลนด์ทรงให้การสนับสนุนโฮนต์ฮอสต์และทรงขอให้สอนวาดรูปแก่พระโอรสและพระธิดา โฮนต์ฮอสต์จึงเป็นที่รู้จักของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ผู้ที่ทรงเชิญชวนไปอังกฤษในปี ค.ศ. 1628 เมื่อพำนักอยู่ในอังกฤษ โฮนต์ฮอสต์เขียนภาพเหมือนหลายภาพและภาพอุปมานิทัศน์ซึ่งปัจจุบันอยู่ที่พระราชวังแฮมป์ตันคอร์ตที่พระเจ้าชาลส์และพระราชินีเฮนเรียตตานั่งเป็นแบบเป็นเทพีไดแอนาและเทพอะพอลโลในก้อนเมฆรับจอร์จ วิลเลิร์ส ดุ๊กที่ 1 แห่งบักกิงแฮม ที่เป็นเทพเมอร์คิวรีและผู้พิทักษ์พระโอรสธิดาของพระองค์
ศิลปะกอทิกนานาชาติ

ศิลปะกอทิกนานาชาติ () เป็นสมัยหนึ่งของศิลปะกอทิกที่รุ่งเรืองในบริเวณเบอร์กันดี, โบฮีเมีย, ฝรั่งเศส และทางตอนเหนือของอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และต้น15คริสต์ศตวรรษที่ จากนั้นก็เผยแพร่ไปทั่วยุโรปตะวันตก จึงได้รับชื่อว่า “ศิลปะโกธิคนานาชาติ” โดยนักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวฝรั่งเศสหลุยส์ คูราโจด์ (Louis Courajod) ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19

ในช่วงนี้ศิลปินและงานที่เคลื่อนย้ายได้เช่นหนังสือวิจิตรมักจะเดินทางกว้างไกลไปทั่วยุโรปและนำศิลปะไปเผยแพร่ ซึ่งทำให้เป็นการลดความแตกต่างของงานศิลปะในประเทศต่างๆ ลงบ้าง บริเวณที่มีอิทธิพลมากที่สุดคือทางตอนเหนือของฝรั่งเศส, ในบริเวณเบอร์กันดี, ในราชสำนักของพระจักรพรรดิแห่งอาณาจักรโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปราก และในอิตาลี การเสกสมรสระหว่างสองอาณาจักรเช่นการเสกสมรสของสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษกับ แอนน์แห่งโบฮีเมียก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ช่วยเผยแพร่ลักษณะศิลปะ 
ต่อมาการสร้างงานศิลปะก็ไม่จำกัดแต่ชนชั้นเจ้านายหรือชนชั้นปกครองแต่ขยายไปยังพ่อค้าและเจ้านายชั้นรองด้วย ทางตอนเหนือของยุโรป “ศิลปะยุคปลายโกธิค” ยังคงพบในงานศิลปะจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 และไม่มีอะไรมาแทนที่ก่อนถึงสมัยยุคเรอเนสซองซ์คลาสสิก การใช้คำนี้ของนักประวัติศาสตร์ศิลปะแต่ละคนอาจจะแตกต่างกันบ้างที่บางคนใช้ในวงที่จำกัดกว่าผู้อื่น Some art historians feel the term is "in many ways ... not very helpful.. since it tends to skate over both differences and details of transmission." 
“ศิลปะโกธิคนานาชาติ”