seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร มหาวิทยาลัยพายัพ

คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร มหาวิทยาลัยพายัพ ได้เปิดสอนเป็น สาขาวิชาการบัญชี ในปีการศึกษา 2520 โดยสังกัดภาควิชาบริหารธุรกิจ คณะสังคมศาสตร์ มาในปี พ.ศ. 2528 จึงตั้งเป็นคณะบัญชีและการเงิน และในปี พ.ศ. 2531 จึงได้ใช้ชื่อ "คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร" มาจนถึงปัจจุบัน

มหาวิทยาลัยพายัพ เปิดสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2517 โดยใช้ชื่อว่า “วิทยาลัยพายัพ” ประกอบด้วย 4 คณะ ได้แก่ คณะสังคมศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์แมคคอร์มิคและคณะศาสนศาสตร์แมคกิลวารี 8 สาขาวิชา คือ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ดุริยศิลป์ ประวัติศาสตร์ สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา บริหารงานบุคคล พยาบาลและผดุงครรภ์ และปรัชญาและศาสนา
ปัจจุบันคณะฯ ได้ย้ายจากอาคารบริหารธุรกิจมาอยู่ที่ อาคารเฉลิมพระเกียรติ มีห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ 2 ห้อง รวม 100 เครื่อง มีห้องสอนด้วยคอมพิวเตอร์เชื่อมต่อ Internet จำนวน 11 ห้อง
ภาควิชาการบัญชี มีบัณฑิตจบการศึกษาแล้ว 27 รุ่น จำนวน 4,662 คน ภาควิชาการเงินและการธนาคาร มีบัณฑิตจบการศึกษาแล้ว 19 รุ่น จำนวน 1,836 คน
ชาลี กางอิ่ม

ชาลี กางอิ่ม (เกิด 1 สิงหาคม พ.ศ. 2485) เป็นนายกเทศมนตรีเทศบาลนครตรัง
ฝอยทอง

ฝอยทอง (, "ฟีอุชดือโอวุช", "เส้นด้ายที่ทำจากไข่") เป็นขนมโปรตุเกส ลักษณะเป็นเส้นฝอยสีทอง ทำจากไข่แดงของไข่เป็ด เคี่ยวในน้ำเดือดและน้ำตาลทราย ชาวโปรตุเกสใช้รับประทานกับขนมปัง กับอาหารมื้อหลักจำพวกเนื้อสัตว์ และใช้รับประทานกับขนมเค้ก โดยมีกำเนิดจากเมืองอาไวรู (Aveiro) เมืองชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส

ฝอยทองเป็นที่รู้จักในประเทศสเปนว่า อูเอโบอิลาโด ( "ไข่ที่ปั่นเป็นเส้นด้าย"), ในประเทศญี่ปุ่นว่า เครังโซเม็ง ( "เส้นไข่ไก่"), ในประเทศกัมพูชาว่า วาวี ในประเทศมาเลเซียว่า จาลามัซ ( "ตาข่ายทอง") และในมาลาบาร์เหนือ รัฐเกรละ ประเทศอินเดียว่า มุตตามาลา (มาลายาลัม: മുട്ടമാല "ฝอยไข่")

ฝอยทองแพร่เข้ามาในประเทศไทย พร้อมกับทองหยิบและทองหยอด ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยมารีอา กูโยมาร์ เด ปิญญา (ท้าวทองกีบม้า, พ.ศ. 2202-2265) ลูกครึ่งโปรตุเกส-ญี่ปุ่น ภริยาของเจ้าพระยาวิชาเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน) ท้าวทองกีบม้ามีหน้าที่เป็นหัวหน้าห้องเครื่องต้น เป็นผู้ทำอาหารเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตจากฝรั่งเศสที่มาเยือนกรุงศรีอยุธยาในสมัยนั้น

ทั้งนี้ฝอยทอง ปรากฏอยู่ใน "กาพย์เห่ชมเครื่องคาว-หวาน" บทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่พระราชนิพนธ์ชมเชยฝีพระหัตถ์ในการแต่งเครื่องเสวยของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี ความว่า

เครังโซเม็งเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นในยุคอาซูจิ–โมโมยามะ () ช่วงปี ค.ศ. 1568 – ค.ศ. 1600 (พ.ศ. 2111-2143) ที่จังหวัดนางาซากิ โดยพ่อค้าชาวโปรตุเกส หลังจากนั้นจึงแพร่หลายไปยังจังหวัดฟุกุโอกะ และเริ่มทำเพื่อจำหน่ายตามร้านขนมต่าง ๆ ในยุคเมจิ () เมื่อ 342 ปีก่อน ร้าน Matsuyariemon ที่จังหวัดฟุกุโอกะ ได้ทำเครังโซเม็งขึ้นซึ่งเป็นขนมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ประจำของร้าน โดยปัจจุบันนั้นได้ดำเนินงานโดยรุ่นที่ 13
ภาษากัง

ภาษากัง () หรือ ภาษาไทกัง () มีผู้พูดทั้งหมด 81,701 คน พบในประเทศลาว 47,636 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงหัวพันและเชียงขวาง พบในประเทศจีน 34,065 คน (พ.ศ. 2536) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลยูนนาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได กลุ่มภาษากัม-ไท สาขากัม-สุย
ภาษากะตาง

ภาษากะตาง (Kataang) หรือภาษากะตัง มีผู้พูดทั้งหมด 107,350 คน (พ.ศ. 2543) ทางภาคใต้ของลาวในแขวงสาละวัน สุวรรณเขต และจำปาศักดิ์ อยู่ใกล้เคียงกับจังหวัดอุบลราชธานี จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู
สมาคมช่างนักบุญลูกา

"ดูองค์การคล้ายคลึงกันที่ สถาบันเซนต์ลูค"
สมาคมช่างนักบุญลูกา () เป็นชื่อที่ใช้กันโดยทั่วไปสำหรับสมาคมช่างจิตรกรและศิลปินอื่น ๆ ทางตอนเหนือของยุโรปโดยเฉพาะในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ เป็นชื่อที่ตั้งเป็นเกียรติแก่นักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ที่ตำนานกล่าวกันว่าเป็นผู้วาดภาพเหมือนของพระแม่มารีย์ ฉะนั้นนักบุญลูกาจึงกลายมาเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์จิตรกรและศิลปินโดยทั่วไป

สมาคมช่างนักบุญลูกาที่มีชื่อเสียงที่สุดก่อตั้งขึ้นที่อันทเวิร์พ. และมีบทบาทต่อมาจนปี ค.ศ. 1795 เมื่อมาหมดอำนาจลง ในเมืองต่างๆ รัฐบาลท้องถิ่นมอบอำนาจให้สมาคมออกกำหนดเกี่ยวกับอาชีพภายในแต่ละเมืองที่สมาคมตั้งอยู่ ฉะนั้นสมาชิกของสมาคมจึงต้องเป็นมาสเตอร์ที่ต้องได้รับการศึกษาและการฝึกหรือขายภาพเขียนให้แก่สาธารณชน กฎที่คล้ายคลึงกันปฏิบัติที่เดลฟท์ที่ผู้ที่เป็นสมาชิกของสมาคมเท่านั้นที่จะมีสิทธิขายภาพเขียนหรือตั้งห้องเขียนภาพได้ สมาคมแรก ๆ ในอันทเวิร์พและบรูจส์สร้างหลักเกณฑ์ที่ใช้เป็นตัวอย่างในการก่อตั้งสมาคมในเมืองอื่นๆ แม้แต่กฎการตั้งห้องเขียนภาพหรือการตั้งแผงขายภาพโดยตรงต่อสาธารณชน

สมาคมช่างนักบุญลูกาไม่แต่เพียงเป็นผู้แทนจิตรกร ประติมากร และทัศนศิลปิน แต่ยังรวมถึงผู้ค้าขายศิลปะ, ศิลปินสมัครเล่น และแม้แต่ผู้รักศิลปะ (liefhebbers) ในยุคกลางสมาชิกส่วนใหญ่ของทุกสมาคมที่เกี่ยวกับศิลปะมักจะเป็นจิตรกรหนังสือวิจิตร ซึ่งเป็นสมาคมเดียวกับจิตรกรที่เขียนบนไม้และผ้า - ในบางเมืองก็จะอาจจะรวม “ผู้คัดเขียน” (scriveners) ด้วย นอกจากนั้นก็อาจจะรวมช่างทาสีบ้านและช่างตกแต่งด้วย แต่เมื่อศิลปินก่อตั้งเป็นสมาคมเซนต์ลูคขึ้นมาต่างหากโดยเฉพาะในเนเธอร์แลนด์ ความแตกต่างของผู้เป็นสมาชิกก็เปลี่ยนไป นอกจากจากกฎทั่วไปเกี่ยวกับการอาชีพแล้วโดยทั่วไปสมาคมก็ยังมีอำนาจในการตัดสินข้อขัดแย้งระหว่างศิลปินกับศิลปิน หรือศิลปินกับลูกค้าด้วย สรุปแล้วสมาคมก็มีอำนาจควบคุมอาชีพส่วนบุคคลของจิตรกรที่ในเมืองที่ไม่มีสมาคมศิลปินต้องแก่งแย่งกันเอง
อักกาเดเมียดีซันลูกา

"ดูองค์การคล้ายคลึงกันที่ สมาคมช่างนักบุญลูกา"

อักกาเดเมียดีซันลูกา หรือ วิทยาสถานนักบุญลูกา (; ) เป็นสำนักจิตรกรของโรม ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1593 ภายใต้การนำของเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เพื่อเป็นการยกระดับงานของศิลปินจากการเป็นเพียง "ช่าง" ผู้ที่ร่วมก่อตั้งอีกสองคนคือจิโรลาโม มูซิอาโน (Girolamo Muziano) และเปียโร โอลิเวียริ (Pietro Olivieri) พระสันตะปาปาเป็นผู้อุปถัมภ์ มีอิทธิพลต่อการควบคุมของสถาบันในช่วงร้อยปีแรกของการก่อตั้ง สำนักตั้งชื่อตามนักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ตำนานกล่าวกันว่าเป็นผู้วาดภาพเหมือนของพระนางมารีย์พรหมจารี ฉะนั้นนักบุญลูกาจึงกลายมาเป็นนักบุญผู้พิทักษ์จิตกรของสมาคมช่างนักบุญลูกา (Guild of Saint Luke) ที่กลายมาเป็นวิทยาสถานนักบุญลูกา (Accademia di San Luca)

ก่อนหน้าจะมาเป็นวิทยาสถานนักบุญลูกา ก็เป็น "Compagnia di San Luca" มาก่อน ซึ่งเป็นสมาคมของจิตรกรและจิตรกรหนังสือวิจิตรที่มีบทบัญญัติและสิทธิมานานก่อนหน้านั้นภายใต้สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 4 เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1478

ในปี ค.ศ. 1605 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ก็มอบสิทธิและอำนาจแก่สถาบันในการฉลองวันฉลองนักบุญลูกาและในการให้อภัยโทษต่อผู้ถูกกล่าวหาว่าผิด ในคริสต์ทศวรรษ 1620 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ก็เพิ่มสิทธิให้แก่สำนักในการตัดสินว่าผู้ใดมีสิทธิที่จะเป็นศิลปินในกรุงโรมได้ ต่อมาสถาบันตกอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของหลานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 พระคาร์ดินัลฟรันเชสโก บาร์เบรีนี (ผู้อาวุโส) (Francesco Barberini (seniore)) ผู้แต่งตั้งให้โจวันนี ฟรันเชสโก โรมาเนลลี (Giovanni Francesco Romanelli) เป็นผู้อำนวยการในปี ค.ศ. 1638 ต่อมาในปี ค.ศ. 1633 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ทรงมอบให้สำนักมีอำนาจในการเก็บภาษีจากศิลปินทุกคนรวมทั้งผู้ค้าขายศิลปะและมีเอกสิทธิ์ในการจ้างการเขียนภาพสำหรับโครงการสำหรับสารธารณชน สิทธิหลังนี้มีผู้ต่อต้านกันมากและไม่มีผลในการบังคับเท่าใดนัก

ในช่วงเวลานี้พระสันตะปาปาก็มีอำนาจในการควบคุมและการเลือกผู้นำของสำนัก นักวิจารณ์สมัยใหม่กล่าวว่าเป็นสำนักที่โดยทั่วไปมีจุดประสงค์ที่จะเพิ่มการศึกษาให้แก่จิตรกร แต่ตามความเป็นจริงแล้วเป็นที่ควบคุมการแสดงออกทางศิลปะโดยสถาบันศาสนา ผู้อำนวยการของสำนักมาจากจิตรกรคนสำคัญ ๆ ที่รวมทั้งโดเมนีโก ซัมปีเอรี และจัน โลเรนโซ แบร์นีนี แต่ก็มีจิตรกรคนสำคัญคนอื่น ๆ ที่มิได้รับการยอมรับเข้าเป็นสมาชิก

ปัญหาความขัดแย้งอื่น ๆ ภายในสถาบันก็รวมทั้งกรณีปีเอโตร ดา กอร์โตนา (Pietro da Cortona) อันเดรอา ซัชชี (Andrea Sacchi) มีความเห็นเกี่ยวกับจำนวนคนที่เหมาะสมที่ควรจะปรากฏในภาพ หรือกรณีกลุ่ม บัมบอชชันติ (Bamboccianti) [[โจวันนี เบลโลรี ให้ปาฐกถาสำคัญในหัวเรื่องจิตรกรรมที่สำนัก เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 จิตรกรมาร์โก เบเนฟีอัล (Marco Benefial) วิจารณ์สำนักในฐานะคนภายนอก ได้รับเข้าเป็นสมาชิก และต่อมาถูกไล่ออกเพราะวิจารณ์สำนักในฐานะคนภายใน

สำนักยังคงมีบทบาทในปัจจุบัน ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสำนักก็มีประติมากรรมของสมาชิกแต่ละคนแต่ต่อมาเปลี่ยนเป็นเพียงภาพเขียน ในปัจจุบันสำนักตั้งอยู่ที่พาลัซโซคาร์เปนยาที่จตุรัสอักกาเดเมียดีซันลูกา และเป็นที่สะสมงานจิตรกรรมและประติมากรรมที่รวมทั้งภาพเหมือนประมาณ 500 ชิ้นและงานเขียนอื่น ๆ ที่รวมทั้งงานการวาดเส้น[[หมวดหมู่:สมาคมศิลปิน|อักกาเดเมียดีซันลูกา]]
[[หมวดหมู่:สถาบันการศึกษาศิลปะ|ซันลูกา]]
ภาษาชุต

ภาษาชุต (Chut) มีผู้พูดทั้งหมด 4,279 คน อยู่ในเวียดนาม 3,829 คน (พ.ศ. 2542) ตามแนวชายแดนลาว ในลาวมี 450 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงคำม่วน ใกล้ชายแดนเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขาเหวียด-เหมื่อง
ภาษาสิลา

ภาษาสิลา (Sila) หรือภาษาสิดา มีผู้พูดทั้งหมด 2,612 คน พบในลาว 1,772 คน (พ.ศ. 2538) ทางภาคเหนือ พบในเวียดนาม 840 คน (พ.ศ. 2542) ในจังหวัดลายเจา เป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยในเวียดนามซึ่งอพยพมาจากลาว อยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขาโลโล-พม่า สาขาย่อยโลโล
บี-โอ-วาย

บี-โอ-วาย ( ย่อมาจาก Blood Of Youth) เป็นชื่อของนักร้องกลุ่มบอยแบนด์ในประเทศไทย สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ปัจจุบัน บี-โอ-วาย ได้ประกาศแยกวงอย่างเป็นทางการแล้ว

บี.โอ.วาย เกิดจากเจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ ต้องการจะทำวงบอยแบนด์เสนอทางแกรมมี่จนกระทั่งได้
4 หนุ่มกลุ่มวัยรุ่นรวมตัวกัน จนกลายมาเป็นเพื่อนกัน ซึ่งบางคนอาจฝากผลงานก่อนหน้านี้
บี.โอ.วาย มีสมาชิก ด้วยกันทั้งหมด 4 คน คือ“เต็งหนึ่ง” ยอมรับเสียใจเป็นตัวปัญหาทำวง“บี.โอ.วาย” แตก ต้องกลายเป็นตำนานบอยแบนด์ เผยเหตุมีงานรุมทั้งละคร พิธีกรและพรีเซนเตอร์ของช่อง 7 ยันไม่เกี่ยวมีปัญหาทะเลาะกับเพื่อนร่วมวง บอกอนาคตอาจกลับมารวมตัวกันอีก แต่ไม่ใช้ชื่อ “บี.โอ.วาย”

สำหรับวง “บี.โอ.วาย” ที่ปัญหามาสะดุดตรงที่ 1 ในสมาชิกของวงอย่าง เต็งหนึ่ง กฤษณกัณท์ มณีผกาพันธ์ กำลังถูกงานละครของช่อง 7 สีมะรุมมะตุ้ม จนไม่มีเวลาให้กับงานเพลงอย่างเต็มที่ เจ้าตัวจึงตัดสินใจเลือกเอาดีทางด้านละครก่อน และเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่า “บี.โอ.วาย” วงแตกแน่นอน สมาชิกที่เหลือก็หนีตายเอาตัวรอดหมด โดยหนุ่ม เจมส์ กิจเกษม แมคแฟดเดน ได้เบนเข็มหันมาเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงประจำวิก 3 ด้าน เลโอ เลโอ โซสเซย์ และ เม้าส์ ณัฐชา จันทพันธ์ ก็เตรียมทำอัลบั้มเดี่ยว และไปศึกษาเรียนต่อ
การยิงธนู

การยิงธนู (archery) เป็นศิลปะการใช้อาวุธประเภทใช้ยิงจากที่ไกล มักใช้กันในสงครามหรือการสู้รบต่างๆ ประกอบด้วยคันธนู (bow) ซึ่งมีไว้เสียบลูกศร (arrow) ที่ปลายเป็นเหล็กแหลม คันธนูจะมีรูปร่างโค้งและขึงด้วยสายธนู (bow string)

ในการยิงธนูจะเริ่มจากการเอาลูกศรมาเสียบไว้ข้างคันธนูกับสายธนู จากนั้นก็จะดึงสายธนูให้ตึงเพื่อสะสมพลังงาน เมื่อปล่อยสายธนู พลังงานที่สะสมในคันธนูจะทำให้ลูกธนูพุ่งไปข้างหน้า ความไกลและความแรงขึ้นอยู่กับผู้ยิง

ธนูมีหลายแบบเช่น ธนูอาบยาพิษเป็นต้น ปัจจุบันธนูได้พัฒนาเป็นเกมกีฬาในกีฬายิงธนูไป
โรงเรียนสิรินธร

โรงเรียนสิรินธร (อักษรย่อ: ส.ธ.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประเภทสหศึกษา และเป็นส่วนราชการสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เดิมชื่อ "โรงเรียนสตรีสุรินทร์"
โรงเรียนสิรินธร ก่อตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2478 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2506 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามโรงเรียนใหม่ว่า " โรงเรียนสิรินธร " ซึ่งเป็นพระนามของ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในขณะนั้น

ใน วันที่ 4-5 ตุลาคม 2503 ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้นำภาพยนตร์ส่วนพระองค์มาฉาย ได้เงินโดยเสด็จพระราชกุศลฯ ฝากจังหวัดเก็บไว้ 80,007 บาท 
ในปีนี้เองทางโรงเรียนได้สร้างบ้านพักครูขึ้นเป็นหลังแรก ซึ่งใช้เป็นบ้านพักอาจารย์ใหญ่
พระคริสต์ทรงรับพิธีล้าง (แวร์รอกกีโอ)

"ดูบทความหลักที่ พระเยซูรับศีลจุ่ม"

พระเยซูรับศีลจุ่ม () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอและห้องเขียนภาพ เวอร์โรชชิโอเป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ภาพเขียนปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี

เวอร์โรชชิโอเขียนภาพ “พระเยซูรับศีลจุ่ม” เสร็จราวปี ค.ศ. 1475 เป็นภาพที่ได้รับจ้างโดยวัดซานซาลวิในฟลอเรนซ์ และตั้งอยู่ที่วัดจนปี ค.ศ. 1530 เป็นภาพที่เขียนในห้องเขียนภาพของอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอที่เห็นลักษณะการเขียนได้จากพระวรกายของพระเยซูและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ ชื่อเสียงของภาพอยู่ที่ผู้ช่วยเวอร์โรชชิโอเขียนภาพ เทวดาผมสีทองทางด้านซ้ายเป็นงานเขียนของเลโอนาร์โด ดา วินชี ผู้ที่ทำงานอยู่กับเวอร์โรชชิโอราวปี ค.ศ. 1470 นักวิจารณ์ศิลปะบางคนกล่าวว่าเทวดาองค์ที่สองวาดโดยจิตรกรฟลอเรนซ์ซานโดร บอตติเชลลี

ภาพเขียนแสดงภาพของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เทน้ำบนพระเศียรพระเยซูในการทำพิธีศีลจุ่ม ด้านบนสุดของภาพเป็นภาพมือของพระเจ้ายื่นลงมาและพระจิตที่กางปีกเหนือพระเศียรพระเยซูและรัศมีกางเขนที่แสดงว่าพระเยซูเป็นพระบุตรของพระเจ้าและส่วนหนึ่งของตรีเอกานุภาพ เทวดาสององค์ริมแม่น้ำถือฉลองพระองค์ของพระเยซู การวางรูปโดยทั่วไปว่าสร้างโดยเวอร์โรชชิโอผู้เป็นครูและเจ้าของห้องเขียนภาพ และถือว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของเวอร์โรชชิโอ
อูมิ เท็นจิง

อุมิ เท็นจิง ()เกิดวันที่ 25 มีนาคมที่จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักพากย์การ์ตูนญี่ปุ่น
ตำบลหนองกอมเกาะ

ตำบลหนองกอมเกาะ เป็นตำบลในอำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลมีชัย และได้แยกออกมาในปี พ.ศ. 2524 แบ่งการปกครองเป็น 11 หมู่บ้านพื้นที่ส่วนมากเป็นพื้นที่ราบลุ่ม มีคลื่นลอนตื้นสลับเป็นบางส่วน ลักษณะพื้นดินเป็นดินทรายและดินร่วนปนทราย บางส่วนเป็นดินร่วนปนลูกรัง สูงจากระดับน้ำทะเล 170 เมตร ริมตำบลมีหนองน้ำขนาดใหญ่ โดยน้ำจากหนองกอมเกาะเป็นน้ำผิวดินมีอนุภาคดินเหนียวลอยอยู่ และมีค่าความนำไฟฟ้าที่ 100 ms ประชากรมีไฟฟ้าและน้ำประปารวมถึงโทรศัพท์สาธารณะครบทุกหมู่บ้าน

ตำบลหนองกอมเกาะแบ่งออกเป็น 11 หมู่บ้าน ดังนี้

พื้นที่ตำบลหนองกอมเกาะอยู่ในความดูแลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่

พื้นที่ตำบลหนองกอมเกาะในเขตเทศบาลเมืองหนองคายมีประชากร 1,652 คน และมีบ้าน 1,652 หลังคาเรือน ส่วนพื้นที่ตำบลในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองกอมเกาะมีประชากร 6,413 คน และมีบ้าน 1,871 หลังคาเรือน รวมทั้งตำบลมีประชากร 11,005 คน 3,623 หลังคาเรือน
เกมทศกัณฐ์เด็ก

เกมทศกัณฐ์เด็ก เป็นรายการเกมโชว์ควิซโชว์สำหรับเด็กเยาวชน โดยเริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2547 ออกอากาศทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี

ทำเนียบทศกัณฐ์เด็ก
รายการ เกมทศกัณฐ์เด็ก แจกทุนการศึกษารวมทั้งหมด 12,000,000 บาทรูปแบบการเล่นจะคล้ายคลึงกับเกมทศกัณฐ์ของผู้ใหญ่แทบทุกประการ เพียงแต่ว่าจะเป็นการเล่นเพียงคนเดียว และเน้นการสะสมเงินรางวัลเป็นหลัก โดยเมื่อเริ่มการแข่งขัน ผู้เข้าแข่งขันจะต้องเลือกใบหน้าที่จะเป็นใบหน้าแรกขึ้นมาทายก่อน โดยใบหน้านั้นจะถูกสลับสับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เมื่อผู้เข้าแข่งขันพอใจแล้วสามารถกดปุ่มหยุดเพื่อเลือกใบหน้านั้นได้ และเมื่อได้ใบหน้าแล้วผู้เข้าแข่งขันจะมีเวลา 1 นาที ในการทายให้ถูกว่าบุคคลคนนี้คือใคร หากตอบถูกต้อง ก็จะมีสิทธิ์ในการเล่นใบหน้าต่อไป แต่ถ้าหากตอบผิด เกมจะยุติลงทันที อย่างไรก็ดี ผู้เข้าแข่งขันสามารถขอโยนใบหน้านั้นได้ ซึ่งการโยนนั้นจะเท่ากับการขอผ่านไปเลย โดยสิทธิ์การโยนจะมีให้ 1 ครั้ง ต่อการเล่นทุกๆ 10 หน้า (หมายความว่าเมื่อเข้าสู่ 10 หน้าถัดไป ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะใช้หรือไม่ก็ตาม สิทธิ์นี้จะมีให้ 1 ครั้งเสมอ)

การสะสมเงินรางวัล จะมาจากการทายใบหน้าให้ถูกต้องมากที่สุด โดยทุก 10 หน้าที่ทายถูก จะได้รับเงินรางวัลสะสมดังนี้
และจะเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ตอบถูก

รูปแบบนี้ยังคงเน้นการทายใบหน้าเพื่อสะสมเงินรางวัล แต่ครั้งนี้จะเป็นทายใบหน้าจากโจทย์ที่กำหนด โดยกติกาคือผู้เข้าขันขันจะต้องทายว่าใครคือบุคคลที่โจทย์กำหนดให้ โดยจะมีใบหน้าให้เลือก 2 ใบหน้า คือบนและล่าง ผู้เข้าแข่งขันจะมีเวลา 1 นาทีในการทาย หากทายถูกก็จะมีสิทธิ์เล่นในใบหน้าถัดไป แต่ถ้าหากตอบผิด เกมจะยุติลงทันที

การสะสมเงินรางวัล จะมาจากการทายใบหน้าให้ถูกต้องมากที่สุด โดยทุก 10 หน้าที่ทายถูก จะได้รับเงินรางวัลสะสมดังนี้
และจะเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ตอบถูก แต่ถ้าหากผู้เข้าแข่งขันสามารถทายได้ถูกต้องถึง 200 หน้า จะได้รับบ้านอีก 1 หลัง รวมมูลค่า 4,000,000 บาท
แม่พระรับสาร (ดา วินชี)

"ดูบทความหลักที่ แม่พระรับสาร"

แม่พระรับสาร (ภาษาอังกฤษ: Annunciation) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี

เลโอนาร์โดเขียนภาพ “แม่พระรับสาร” ระหว่างปี ค.ศ. 1472 ถึงปี ค.ศ. 1475 เป็นภาพเหตุการณ์เทวดาเกเบรียลต่อพระแม่มารีย์ว่าจะทรงให้กำเนิดแก่พระเยซู เป็นฉากที่ดา วินชีตั้งในลานในสวนในวิลลาที่ฟลอเรนซ์

เทวดาถือดอกลิลลิ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ของพระแม่มารี กล่าวกันว่าปีกที่วาดดาวิชิวาดจากปีกของนกที่กำลังบิน แต่ปีกถูกวาดให้ยาวขึ้นโดยจิตรกรรุ่นต่อมา

เมื่อหอศิลป์อุฟฟิซิได้ภาพมาในปี ค.ศ. 1867 จากสำนักสงฆ์ซานบาร์โทโลเมโอแห่งมอนเตโอลิเวโตไม่ไกลจากฟลอเรนซ์ เป็นภาพที่ระบุว่าวาดโดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดา ที่เหมือนกับดา วินชีที่ฝึกงานกับอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ ในปี ค.ศ. 1869 นักวิจารณ์ศิลปะบางคนเห็นว่าเป็นงานของดา วินชีเมื่อเพิ่งเริ่มเขียน

เวอร์โรชชิโอใช้สีที่มีตะกั่วและฝีแปรงที่หนัก และทิ้งจดหมายไว้ไห้ดา วิชีเขียนฉากหลังและเทวดาให้เสร็จ ดา วินชีใช้ฝีแปรงที่เบากว่าและสีที่ไม่มีตะกั่ว เมื่อเอ็กซเรย์ภาพงานของเวอร์โรชชิโอเห็นได้ชัดขณะที่งานของดา วินชีไม่ปรากฏ

โต๊ะหินอ่อนหน้าพระแม่มารีอาจจะเป็นที่เก็บศพของเปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิในบาซิลิกาซานโลเร็นโซที่เวอร์โรชชิโอกำลังแกะอยู่ในช่วงนั้น

เป็นที่กล่าวถึงความอัจฉริยะในตัวของ ดา วินซี ว่า ภาพของพระแม่มารีส่วนบนจะอยู่กึ่งกลางของพนังด้านหลังพอดี ราวกับว่าอยู่ในกรอบรูปที่กำหนด
รางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 2

รางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2551 จัดโดย กองบรรณาธิการข่าวศิลปวัฒนธรรมและบันเทิง สำนักข่าวไทย จัดขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย กรุงเทพมหานคร
รายชื่อที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ผู้ชนะรางวัล จะเน้นด้วย ตัวหนา
อิงลิชเบรคฟาสต์

อิงลิชเบรกฟาสต์ ออกอากกาศวันเสาร์-อาทิตย์ 09.30 - 10.00 น. เป็นรายการผสมระหว่างซิทคอมควบคู่รายการข่าว ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย ในช่วงเวลาสาย แรก ๆ ออกอากาศในวันเสาร์-อาทิตย์ อีกช่วงหนึ่งจึงย้ายมาออกอากาศวันอาทิตย์และในปีพ.ศ. 2552รายการก็ได้กลับมาออกอากาศในวันเสาร์-อาทิตย์เช่นเดิม มีคำขวัญประจำรายการว่า "เรียนรู้ภาษาจากสิ่งใหม่ ๆ" เมื่อรายการเริ่มออกอากาศ คำขวัญก็เปลี่ยนมาเป็น "เติมอาหารจานใหญ่ใส่สมอง มีพิธีกรคือ ด.ช.วารินท์ แพททริค แม็คเบลน และ นายสุผจญ กลิ่นสุวรรณ ครีเอทีฟประจำรายการ ซึ่งเป็นอดีตนักข่าวการเมืองภาคสนามและผู้ประกาศข่าวทีวีไทย แต่ในปัจจุบันได้โอนย้ายมาทำรายการอิงลิชเบรกฟาสต์เต็มตัว ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2552 โดยมิได้กลับไปอ่านข่าวอีก¹ และ เมษายน 2556 ออกอากาศวันอาทิตย์ 09.00 - 09.30 น.

วรินท์ แพททริค แม็คเบลน แสดงและลงเสียง
คุณสุผจญ กลิ่นสุวรรณ แสดงและลงเสียง
ตัวละครอื่น ๆ

เป็นช่วงของการแสดงละครตลกโดยมีร้านกาแฟเป็นฉากในรายการ ทุก ๆ ตอนจะมีตัวละครที่ต่างกัน แต่แสดงด้วยคนสองคน

จะมีช่วงข่าว ส่วนมากเน้นข่าวต่างประเทศ

เป็นช่วงสอนภาษาอังกฤษ ได้แก่

มุขตลกที่แทรกมาในรายการ ส่วนมากเป็นมุขต่าง ๆ เช่น มุขจีบสาว มุขสั่งน้ำชา มุขดูดาว ฯลฯ ในช่วงข่าว ได้ใส่มุขตลกว่า "รถยนต์ที่ใช้ไฟคืออะไร ซาเล้ง"

สปอตโปรโมทรายการ จะเป็นภาพของพิธีกรทำสิ่ง ๆ ต่าง มักออกอากาศในช่วงวันศุกร์ ก่อนรายการออกอากาศ 1 วัน มักมีเนื้อหาตามชื่อตอนที่จะแสดง เช่น ในช่วงตอนพิเศษโอลิมปิก ก็จะให้พิธีกรคนที่ 2 เล่นกีฬาชนิดต่าง ๆ ในสปอตโปรโมทรายการ โฆษกจะออกเสียงชื่อสถานีแบบยืดยานว่า "โอนลีออนทายย พีบีเอส" ในปี 2552 โฆษกออกเสียงชื่อสถานีว่า"โอนลี่ออน ทีวีทายย"

อนึ่ง ในเทปตอนว่า "ความจริง" ได้มีการขึ้นตัววิ่งว่าจะมีการปรับรูปแบบรายการ แต่เรื่องในตัววิ่งก็ไม่เป็นจริง

อิทธิพลของรายการได้ถูกเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมสมัยนิยม ไตเติ้ลรายการก็ถูกนำไปทำเป็นไตเติลรายการบุษบาบานเช้า

สาเหตุของการกินเวลารายการคือการรายงานข่าว อนึ่งในเทปวันที่ 11 เมษายน 2552 ต้องถูกกินเวลาถึง 2 ครั้งเพื่อรายงานข่าวการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง

บางตอนของรายการจะมีโฆษณาปลอมของร้านคุกกี้คาเฟ่ เช่น ตอนไดโนเสาร์ จะมีโฆษณาปลอมซึ่งทำขึ้นมาของรายการอาหารพิเศษชุดโลกล้านปี
พระราชวังฤดูร้อน

พระราชวังฤดูร้อน () หรือ อี๋เหอ-ยฺเหวียน (; "Gardens of Nurtured Harmony") เป็นพระราชวัง อยู่ในกรุงปักกิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับพระราชวังหยวนหมิงหยวน ห่างจากพระราชวังต้องห้ามไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ประมาณ 8 กิโลเมตร

อี๋เหอ-ยฺเหวียนมีพื้นที่ประมาณ 2.9 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,812.5 ไร่ ประกอบด้วยเนินเขาสูง 60 เมตร มีพระตำหนักอยู่บนเนิน และทะเลสาบคุนหมิง มีเนื้อที่ประมาณ 2.2 ตารางกิโลเมตร หรือ (1,375 ไร่) คิดเป็น 3 ใน 4 ของพื้นที่ทั้งหมด โดยทะเลสาบนี้เกิดจากการใช้แรงงานคน ขุดดินขึ้นไปถมเป็นเนินเขา สำหรับสร้างพระตำหนัก

อี๋เหอ-ยฺเหวียนเริ่มก่อสร้างในสมัยราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1115 - 1234) โดยจักรพรรดิไหหลิงหวัง เมื่อย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่ปักกิ่ง และเป็น่ที่ประทับของจักรพรรดิราชวงศ์หยวน จนกระทั่งถึงรัชกาลของจักรพรรดิเฉียนหลง แห่งราชวงศ์ชิง ทรงบูรณะและสร้างพระตำหนักแห่งใหม่บนเนินเขา ในปี ค.ศ. 1749

พระราชวังฤดูร้อนพร้อมด้วยอุทยานอี๋เหอ-ยฺเหวียนได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "พระราชวังฤดูร้อนและอุทยานในกรุงปักกิ่ง" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 22 เมื่อปี พ.ศ. 2541 ที่เมืองเกียวโตะ ประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
เรือดำน้ำชั้นทรียงฟ็อง

เรือดำน้ำชั้นทรียงฟ็อง () เป็นเรือดำน้ำหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์ของประเทศฝรั่งเศส ติดหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์พร้อมยิงทันที 16 ลูก ความยาว 452 ฟุต ระยะทางขับน้ำ 14,000 ตัน ทำความเร็วได้เร็ว 25 นอต บรรจุลูกเรือ 110 คน
ปฏิญญากรุงเทพฯ

ปฏิญญาอาเซียน () หรือ ปฏิญญากรุงเทพฯ () เป็นเอกสารในการก่อตั้งสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งได้รับการลงนาม ณ กรุงเทพมหานคร ในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2510 โดยในขณะนั้นมีสมาชิกผู้ก่อตั้งจำนวน 5 ประเทศ ได้แก่ ไทย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ มาเลเซียและฟิลิปปินส์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะสกัดการแพร่ขยายของลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนาม โดยกำหนดหลักการเบื้องต้นของอาเซียน อย่างเช่น การร่วมมือกัน มิตรภาพและการไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวต่อสถานการณ์ภายในประเทศสมาชิกทั้งหมด วันดังกล่าวมีการจัดการเฉลิมฉลองเป็น วันอาเซียน
เวลามาตรฐานอาเซียน

เวลามาตรฐานอาเซียน () คือ แนวคิดของกลุ่มประเทศสมาชิกอาเซียนในการกำหนดเวลามาตรฐานของประเทศสมาชิกทั้งหมดอยู่ที่ UTC+8 ชั่วโมง โดยที่ธุรกิจบางแห่งได้ปรับใช้เวลามาตรฐานอาเซียนไปเรียบร้อยแล้ว และจะปรากฏตัวย่อ "ACT" ในเอกสารทางการ การติดต่อสื่อสารและการแจ้งข่าว และยังมีพลเมืองชาวอาเซียนบางส่วนที่ปรับใช้เวลามาตรฐานอาเซียนแล้วเช่นกันCompanies
Sites
ต่อหัว

ต่อหัว หรือ รายหัว () เป็นคำศัพท์ที่มักจะถูกใช้ในเชิงสถิติ โดยเป็นการเฉลี่ยค่าสถิติในหัวเรื่องที่จะศึกษา
เคลาส์ เอบเนอร์

เคลาส์ เอบเนอร์ (; 8 สิงหาคม พ.ศ. 2507, เวียนนา) เป็นนักเขียนและนักแปลชาวออสเตรีย ที่มีผลงานทั้งในภาษาเยอรมันและภาษากาตาลา
ท่าอากาศยานซือริช

ท่าอากาศยานซือริช () หรือที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า ท่าอากาศยานโคลเทิน () ตั้งอยู่ในเมืองโคลเทิน, รัฐซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ บริหารโดย Unique Airport เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์ และเป็นศูนย์กลางของสายการบินสวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ มี Skyguide รับผิดชอบการควบคุมการจราจรทางอากาศทั้งหมดในท่าอากาศยาน

ใน พ.ศ. 2551 ท่าอากาศยานซือริชมีผู้โดยสารมาใช้บริการราว 22.1 ล้านคน
พัก จิน-ย็อง

พัก จิน-ย็อง (; ) หรือรู้จักในชื่อ เจวาย พาร์ก (JY Park) หรือเรียกโดยย่อว่า เจวายพี (JYP) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ชาวเกาหลี ปัจจุบันเป็นโปรดิวเซอร์ในค่ายเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ และยังเป็นผู้ก่อตั้ง เป็นค่ายเพลงจัดการเรื่องศิลปิน การทำเพลงแนวเอเชียนป็อป เขาถือเป็นบุคคลบุกเบิกและเป็นผู้นำทางด้านอุตสาหกรรมบันเทิงในเอเชีย
อัลเทอพีนาโคเทค

อัลเทอพีนาโคเทค (, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะเก่า") เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่คุนสท์อาเรอาล เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี "อัลเทอพีนาโคเทค" ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1836

พิพิธภัณฑ์เดิมเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าที่สุดแห่งหนึ่งในโลกที่เป็นหนึ่งในสามพิพิธภัณฑ์ของกลุ่มพีนาโคเทค (Pinakothek) ได้แก่ "น็อยเออพีนาโคเทค" (Neue Pinakothek, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะใหม่") ที่แสดงงานสะสมงานที่สร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และ "พีนาโคเทคเดอร์โมแดร์เนอ" (Pinakothek der Moderne, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่") ที่แสดงงานสะสมศิลปะสมัยใหม่ ทั้งสามพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของ "คุนสท์อาเรอาล" (Kunstareal) หรือบริเวณพิพิธภัณฑ์ของมิวนิก

พระเจ้าลุดวิกที่ 1 แห่งบาวาเรีย มีพระราชโองการให้เลโอ ฟ็อน เคล็นเซอ (Leo von Klenze) สร้างสิ่งก่อสร้างใหม่สำหรับเป็นที่เก็บงานสะสมศิลปะของราชวงศ์วิทเทิลส์บัค (Wittelsbach) ในปี ค.ศ. 1826 พิพิธภัณฑ์ออกแบบเพื่อที่จะแสดงงาน "การตัดสินครั้งสุดท้าย" โดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ ซึ่งเป็นงานเขียนบนผืนผ้าใบที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเขียนกันมา สิ่งก่อสร้างถือกันว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่สมัยใหม่ในเวลานั้นและเป็นตัวอย่างของการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ในเยอรมนีต่อมาหลังจากที่เปิดในปี ค.ศ. 1836 และเป็นแบบอย่างแก่หอศิลป์ใหม่ ๆ ในกรุงโรม, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, บรัสเซลส์ และคัสเซิล

พิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายอย่างหนักในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ได้รับการก่อสร้างใหม่และเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้อีกครั้งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 แต่การตกแต่งภายในอย่างหรูหรามิได้รับการสร้างใหม่
พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน

พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน (; ) เป็นกลุ่มพิพิธภัณฑ์ศิลปะและโบราณคดีที่ตั้งอยู่ที่เนเปิลส์ในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน” ตั้งอยู่ในพาลัซโซสามพาลัซโซรอบจตุรัสที่ผังที่ออกแบบโดยไมเคิล แอนเจโล ในปี ค.ศ. 1536 และสร้างต่อมาอีก 400 ปี ประวัติของพิพิธภัณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 อุทิศงานสะสมบรอนซ์ให้แก่ประชาชนชาวโรมและตั้งอยู่บนเนินคาปิโตลิเน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมางานสะสมก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ที่รวมทั้งประติมากรรมโรมันโบราณ, ศิลปะจากยุคกลางและยุคเรอเนซองต์, งานสะสมอัญมณี, เหรียญ และอื่นๆ ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เป็นของและบริหารโดยรัฐบาลโรม