seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โยเบิร์ต ออร์เตกา

โยเบิร์ต ออร์เตกา (Yober Ortega) นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2508 สถิติการชก 44 ครั้ง ชนะ 35 (น็อค 24) เสมอ 3 แพ้ 6 
ออร์เตกาขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ฟาเบียน ซาลาซาร์ ที่ เวเนซุเอลา จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2538 ชนะน็อค หลุยส์ โอเยดา ยก 9 จากนั้น ได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ชนะน็อค รามอน กุซแมน ยก 2 เมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBA เมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน อันโตนีโอ เซร์เมโน ที่ สหรัฐ ไม่ได้แชมป์ ออร์เตกาได้ครองแชมป์ WBA-NABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ชนะคะแนน มิเกล แองเจล เอสกามียา จากนั้น ออร์กาได้ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBA เมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2542 แพ้คะแนน อันโตนีโอ เซร์เมโน ที่เวเนซุเอลา ไม่ได้แชมป์อีก

ออร์เตกามาประสบความสำเร็จในการชิงแชมป์โลกเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 เมื่อได้ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBA อีกครั้ง คราวนี้ ออร์เตกาเป็นฝ่ายชนะน็อค โคโซ อิชิอิ ยก 11 ที่ ญี่ปุ่น จากนั้น ออร์เตกาได้ชิงแชมป์จริงของรุ่นเดียวกันนี้เมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ชนะน็อค โฮเซ่ โรฮาส ยก 4 ได้แชมป์มาครอง แต่พอขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรก ออร์เตกากลับเป็นฝ่ายแพ้คะแนนยอดดำรง ศิษย์ยอดธง เมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 เสียแชมป์โลกไป หลังจากเสียแชมป์ ออร์เตกายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง และได้ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBA เมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน เซเลสติโน คาบัลเลโร ที่ ปานามา และได้ชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นนี้อีกครั้งเมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน โทมัส มาชาบา ที่ แอฟริกาใต้ จากนั้น ออร์เตกาก็แขวนนวมไป
เอ็ดเวิร์ด เอสครีเบอร์

เอ็ดเวิร์ด เอสครีเบอร์ (Edward Escriber) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ที่เมือง Cagayan de Oro City จังหวัด La Union ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 56 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 13) เสมอ 6 แพ้ 27
เอสครีเบอร์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน สวิง เอลลาร์ จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2541 โดยชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะคะแนนโดยเทคนิค อัลเฟรโด แซนดับ จากนั้น ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้งก็เดินทางมาชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท WBF ในไทย เมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2541 แพ้น็อค แซมซั่น ดัทช์บอยยิม ยก 7 จากนั้นก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2542 แพ้น็อค โจเอล จูนิโอ ยก 8 เอสครีเบอร์ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทอีกเมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ดิโน โอลิเวตตี ไม่ได้แชมป์

เอสครีเบอร์ยังคงขึ้นชกมวยอย่างต่อเนื่อง มีทั้งชกแพ้และชนะ เคยมาชกแพ้น็อค ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง ยก 2 เมื่อ พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน สด ปูนนกอินทรียิม ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ และยอดดำรง ศิษย์ยอดธง เมื่อ พ.ศ. 2547 เอสครีเบอร์มีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยมาชิงแชมป์ IBF แฟนแปซิฟิกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทในไทย แพ้น็อค ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ยก 5 หลังจากนั้น เอสครีเบอร์ชกแพ้รวดมาตลอด เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 8 เมษายน พ.ศ. 2551 แพ้ทีเคโอ มัลวิน อยุดทุด ยก 6 จากนั้นก็แขวนนวมไป
จูน แมกซีปอก

จูน แมซิปอก หรือ เกโอกิโอ อีปอก () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2521 สถิติการชก 61 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 13) เสมอ 4 แพ้ 33 
แมกซีปอกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน โรเกอร์ เปียง ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2541 แพ้น็อค อับเนอร์ คอร์เดโร ยก 7 ไม่ได้แชมป์ แมกซีปอกขึ้นชกแก้มือในอีกสามเดือนต่อมาก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 8 ชิงแชมป์ไม่สำเร็จอีก แมกซิปอกเคยไปชกนอกรอบในญี่ปุ่นหลายครั้งและมาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน ปีศาจแดง เกียรติศักดิ์ธานี จากนั้นได้ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น แมกซีปอกยังมาชกนอกรอบในไทยอีกหลายครั้งระหว่าง พ.ศ. 2545 - 2548 และได้ชิงแชมป์ระดับภูมิภาคอีกสามครั้ง คือ ชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 แพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 5 ชิงแชมป์ WBC เอเชียเฉพาะกาลรุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2547 แพ้น็อค ฉัตรชัย สาสกุล ยก 8 และชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท แพ้น็อค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ยก 4 หลังจากนั้น ชกแพ้ตลอด แมกซีปอกขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน อาร์ชี วิลลามอร์ จากนั้นก็แขวนนวมไป
ที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก

"ที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก" เป็นชื่อคณะที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ในสมัยของพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ แต่งตั้งขึ้นตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 84/2531 และเนื่องจากได้ใช้ "บ้านพิษณุโลก" ที่ปกติเป็นบ้านพักประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรีไทย มาปรับเปลี่ยนเป็นสำนักงานของคณะที่ปรึกษา โดยคณะทำงานส่วนใหญ่ ใช้ห้องชั้นล่างด้านซ้ายเป็นห้องทำงาน และใช้พื้นที่ด้านขวาเป็นห้องรับแขก และประชุมร่วมกับ พล.อ.ชาติชาย ส่วนชั้นบนของบ้านใช้เป็นห้องทำงานของ ดร.สุรเกียรติ์ เสถียรไทย ทำให้เป็นที่มาของชื่อ "ที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก" หรือเรียกย่อๆ ว่า "ที่ปรึกษาบ้านพิษฯ"

ที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก ประกอบด้วยคณะทำงานหลักดังนี้เมื่อแต่งตั้งคณะทำงานหลักของคณะที่ปรึกษาพิษณุโลก แล้วได้มีการเชิญนักวิชาการเข้าร่วมเป็นคณะทำงานอีกจำนวนมาก เช่น ชัยอนันต์ สมุทวณิช วิษณุ เครืองาม สังศิต พิริยะรังสรรค์ นิคม จันทรวิทุร โดยมีการแบ่งงานกันทำ เช่น นายไกรศักดิ์ ดูเรื่องสิทธิเสรีภาพประชาชน สิทธิมนุษยชน การเจรจาสันติภาพในกัมพูชากับเขมร 3 ฝ่าย การยกเลิก ปร.42 ดร.บวรศักดิ์ ดูเรื่องระเบียบข้อกฎหมาย การร่างวาระ ครม. และระบบการบริหารงานต่างๆ ของนายกรัฐมนตรี ดร.สุรเกียรติ์ ดูด้านกฎหมายระหว่างประเทศ การเจรจาการค้าและท่าทีต่างๆ ของรัฐบาลในระดับสากล ดร.ชัยอนันต์ ดูเรื่องการปฏิรูปการเมือง ดร.สังศิต และ ดร.นิคม ดูด้านสังคมและแรงงาน เป็นต้น

คณะที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก อยู่เบื้องหลังนโยบายสำคัญของรัฐบาล พล.อ.ชาติชาย คือ "นโยบายเปลี่ยนสนามรบเป็นเป็นสนามการค้า"

บทบาทของคณะที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลก ต้องยุติลงในเหตุการณ์รัฐประหาร โดยคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) เมื่อปี พ.ศ. 2534 โดย รสช. ได้แจ้งในเหตุผลข้อ 3 จากทั้งหมด 5 ข้อ ว่าคณะที่ปรึกษาฯ ได้ร่วมกับนายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรี หลอกลวงประชาชนว่าปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย ทั้งที่เป็นเผด็จการรัฐสภา

อดีตสมาชิกคณะที่ปรึกษาบ้านพิษณุโลกส่วนใหญ่ กลับมามีบทบาททางการเมืองอีกครั้งโดยร่วมคณะทำงาน และคณะที่ปรึกษาของรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อาทิ พันศักดิ์ วิญญรัตน์ ที่ปรึกษานายแพทย์สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และสมาชิกอีกคนหนึ่งที่ยังมีบทบาทคือ ไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ล็อกเนสส์

ล็อกเนสส์ หรือ ทะเลสาบเนสส์ (แกลิกสกอต: Loch Ness–"Loch" แปลว่า "ทะเลสาบ") เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่อยู่ทางที่ราบสูงตอนเหนือของสกอตแลนด์ สหราชอาณาจักร ในสถานที่ที่เรียกว่า "เกรตเกลน" มีชื่อเสียงในเรื่องของสัตว์ประหลาดที่มีชื่อว่า "เนสซี" จัดเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในซีกโลกทางเหนือ

ล็อกเนสส์ตั้งที่อยู่ที่เส้นรุ้ง 56 องศาเหนือ ลักษณะรูปร่างของทะเลสาบแห่งนี้ออกจะผิดแผกไปจากทะเลสาบอื่น ๆ คือเหยียดยาวออกไปเหมือนกิ่งไม้ ทะเลสาบนี้มีความยาวประมาณ 37 กิโลเมตร (23 ไมล์) แต่มีส่วนกว้างประมาณ 1.6 กิโลเมตร (1 ไมล์) เท่านั้น คิดเป็นเนื้อที่พื้นน้ำราว 56 ตารางกิโลเมตร (22 สแควร์ไมล์) ความลึกเฉลี่ย 132 เมตร บริเวณที่ลึกสุดประมาณ 300 เมตร อุณหภูมิเฉลี่ยของน้ำในทะเลสาบค่อนข้างเย็น คือประมาณ 5.6 องศาเซลเซียส แต่น้ำในทะเลสาบไม่เคยเย็นจนเป็นน้ำแข็ง แหล่งน้ำที่ไหลลงสู่ทะเลสาบประกอบด้วยแม่น้ำ 8 สาย ธารน้ำใหญ่ 60 สาย และธารน้ำเล็ก ๆ อีกนับร้อยสาย น้ำในทะเลสาบแห่งนี้ขุ่นมัวอยู่ตลอดเวลา แสงอินฟราเรดทะลุได้ไม่เกิน 1.5 เมตร

ความทึบของน้ำนี้ไม่ใช่ความขุ่นมัว ไม่ใช่ทึบเพราะตะกอนสิ่งสกปรกซึ่งตกตะกอนได้ แต่ทึบเนื่องจากจุลินทรีย์สีบางชนิดซึ่งแขวนลอยอยู่บนผิวน้ำ ซึ่งมาจากถ่านหินชนิดร่วนที่ถูกชะล้างลงมาจากภูเขาลงสู่ทะเลสาบเป็นเวลานานหลายพันปี อีกอย่างหนึ่ง ตลอดความยาวของทะเลสาบเต็มไปด้วยชะง่อนผาและโขดหินใต้น้ำ ทัศนียภาพรอบทะเลสาบเงียบสงบและขนาบข้างด้วยหน้าผา เนินหญ้า และต้นสน มีปราสาทโบราณแบบสกอตแลนด์ตั้งอยู่ชื่อ "เออร์คิวฮาร์ต"

จุดกำเนิดของล็อกเนสส์ใช้เป็นทฤษฎีอธิบายการเข้ามาอยู่ของไดโนเสาร์ในยุคดึกดำบรรพ์จนกลายมาเป็นเนสซีด้วย คือ สันนิษฐานว่าเมื่อราว 250 ล้านปี ได้เกิดการเคลื่อนไหวของผิวโลกตามรอยร้าวที่พาดผ่านตอนเหนือของสกอตแลนด์ในปัจจุบัน ก่อให้เกิดหุบเขาและเหวลึกขนาดใหญ่ซึ่งเรียกว่าเกรตเกลน ในปัจจุบัน น้ำจากภูเขาได้ไหลทะลักลงไปสู่หุบเหว นานเข้าก่อให้เกิดทะเลสาบขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งได้แก่ ล็อกเนสส์, ล็อกออยช์ และล็อกโลชี ทะเลสาบนี้มีทางติดต่อกับทะเลเหนือด้วย ซึ่งในบริเวณทะเลเหนือนั้นมีรายงานว่าได้พบซากสัตว์ยุคโบราณที่มีรูปร่างคล้ายเนสซีอยู่หลายครั้ง ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่า ในยุคนั้น สัตว์จำพวกนี้ได้ผ่านจากทะเลเหนือเข้ามาสู่ล็อกเนสส์ และเมื่อราว 8,000–10,000 ปีก่อน ทะเลสาบนี้ได้ถูกตัดขาดจากทะเลเหนือ จึงทำให้สัตว์เหล่านี้ถูกกักขังอยู่ในล็อกเนสส์ ประกอบกับสภาพของทะเลสาบที่ใหญ่พอและมีปริมาณปลา ซึ่งเป็นแหล่งอาหารมากพอ จึงทำให้มันดำรงชีวิตอยู่ได้และหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน

ในปี ค.ศ. 1933 ได้มีการตัดถนนผ่านทะเลสาบทำให้มีผู้คนสัญจรไปมามากขึ้น และทำให้มีหลายคนได้เจอะเจอเนสซีมากขึ้นด้วย หลายคนอ้างว่า ได้พบเนสซีตอนขึ้นมาบนบก

ในปี ค.ศ. 2016 มีชาวประมงท้องถิ่นอ้างว่าสามารถใช้อุปกรณ์โซนาร์ตรวจจับสภาพของล็อกเนสส์พบว่ามีร่องลึกยาวประมาณ 9 ไมล์ ในระดับความลึก 813–900 ฟุต ซึ่งทำให้ล็อกเนสส์เป็นทะเลสาบที่มีความลึกเป็นอันดับ 2 ของสหราชอาณาจักรรองจากทะเลสาบโมราร์ที่ลึกถึง 1,017 ฟุต และอาจเป็นแหล่งซ่อนตัวของเนสซี โดยทะเลสาบโมราร์นั้นก็เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ตั้งอยู่ที่ราบสูงตอนเหนือของสกอตแลนด์ และเชื่อว่ามีสัตว์ประหลาดทะเลสาบอาศัยอยู่เช่นกัน โดยเรียกว่า "โมรัก"
สุวัจนี พานิชชีวะ

สุวัจนี พานิชชีวะ นามสกุลเดิมก่อนสมรส ไชยมุสิก เกิดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2517 เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย สุวัจนีถือเป็นนักแสดงเจ้าบทบาทโดยเฉพาะบทนางร้าย เป็นนางร้ายลำดับต้นๆ ของวงการละครโทรทัศน์ไทย

สุวัจนี พานิชชีวะ เป็นบุตรของนพชัย พรนิวัตน์ชัย กับ สมบูรณ์ หรือ สุภาวดี ไชยมุสิกมีพี่น้องทั้งหมด 3 คนเป็นลูกคนกลาง มีพี่สาวและน้องชาย คุณพ่อทำธุรกิจส่วนตัว ส่วนคุณแม่เป็นแม่บ้าน ศึกษาจบจาก คณะวิทยาการจัดการ สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต และศึกษาด้านภาษาต่อที่เพิร์ธ ประเทศออสเตรเลีย

เริ่มมีผลงานถ่ายโฆษณา อินโนเซนต์ แป้งเด็ก ตั้งแต่ 8 ขวบ เข้าสู่วงการบันเทิงจริงเมื่ออายุ 17 ปี โดยได้รับโอกาสจากคุณแดง สุรางค์ เปรมปรีดิ์ มอบหมายบทบาทการแสดงละครโทรทัศน์เรื่องแรก "หน้ากากดอกซ่อนกลิ่น" แสดงคู่กับ โอ วรุฒ วรธรรม ในเรื่องแรกรับบทเป็นนางเอก เรื่องแรกและเรื่องเดียว จากนั้นเซ็นสัญญาเข้าสังกัดช่อง 7 สี จนรับบทร้ายในละครเรื่อง "ดาวพระศุกร์" จนมาถึงปัจจุบันนี้

ผลงานด้านพิธีกร มีรายการดังต่อไปนี้ 7 สีคอนเสิร์ต, เกมชิงเกม, ถูกใจใช่เลย, พร 3 ประการ, บางกอก สเตชันโชว์, แซดทีวี, คลื่นแซด, และ ยุทธการบันเทิง

สุวัจนีได้สมรสแบบเงียบ ๆ กับธรรมจักร พานิชชีวะ มีบุตรสี่คน เป็นบุตรสาวสามคน คือ ธนัชญา , ธิญาดา บุตรสาวคนที่สามได้แท้งขณะที่มีอายุครรภ์ได้ 5 เดือน ส่วนบุตรชายมีหนึ่งคนชื่อ ธศธรรม พานิชชีวะ
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลอุตรดิตถ์

ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สังกัดโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ กระทรวงสาธารณสุข และเป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์แห่งที่ 2 กับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2541 ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์

ปี พ.ศ. 2540 ทางคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร โดยศาสตราจารย์นายแพทย์ทองจันทร์ หงศ์ลดารมภ์ ได้ทาบทามโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ กระทรวงสาธารณสุข เข้าร่วมในโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบทของสำนักงานบริหารโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท กระทรวงสาธารณสุข ซึ่งต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 นายแพทย์สุจริต ศรีประพันธ์ ผู้อำนวยการสำนักงานบริหารโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท กระทรวงสาธาณสุข และ ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน อธิการบดีมหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เข้าเยี่ยมชมโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ เพื่อพิจารณาการจัดตั้งศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ขึ้น

ต่อมากระทรวงสาธารณสุขได้มีคำสั่งอนุมัติให้โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ กระทรวงสาธารณสุข เข้าร่วมเป็นโรงพยาบาลในโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท และมีคำสั่งให้จัดตั้งศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ขึ้น

ทั้งนี้ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เข้ามาร่วมพัฒนาในด้านแพทยศาสตรศึกษาและการจัดทำหลักสูตรรายวิชาและการพัฒนาอาจารย์แพทย์และบุคลากรร่วมกัน รวมทั้งการชี้แจงนโยบายด้านการประกันคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยนเรศวร ต่อมาได้มีคำสั่งแต่งตั้งผู้อำนวยการศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก ดำรงตำแหน่งรองคณบดีฝ่ายคลินิก คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มาจนถึงปัจจุบัน

ลักษณะพิเศษของโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบทคือการคัดเลือกนักเรียนที่จบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากภูมิภาคและให้กลับไปทำงานที่ภูมิลำเนาเดิม เพื่อเป็นการกระจายโอกาสให้นักเรียนได้ศึกษาวิชาแพทยศาสตร์มากขึ้น เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้วจะต้องปฏิบัติงานในภูมิลำเนาเดิมไม่น้อยกว่า 3 ปี หากไม่สามารถปฏิบัติตามสัญญาได้ จะต้องชดใช้ทุนให้แก่กระทรวงสาธารณสุขตามที่กำหนด

ปัจจุบัน ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ใน 1 หลักสูตร คือ

ใช้ระยะเวลาในการศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 6 ปี ดังนี้

โครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (CPIRD) ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร รับนักเรียนที่จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในเขตพื้นที่บริการการศึกษาของมหาวิทยาลัยนเรศวร ได้แก่ จังหวัดพิษณุโลก ตาก เพชรบูรณ์ สุโขทัย อุตรดิตถ์ พิจิตร กำแพงเพชร นครสวรรค์ อุทัยธานี และพะเยา โดยนิสิตแพทย์กลุ่มนี้จะทำการเรียนชั้นคลินิกที่ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก และศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ เมื่อจบการศึกษาแล้วจะต้องทำงานใช้ทุนในจังหวัดภูมิลำเนาของตนเองเป็นเวลา 3 ปี โครงการนี้จะดำเนินการเปิดรับสมัครในช่วงประมาณเดือนกันยายนของทุกปี ตามประกาศรับตรงประจำปีของมหาวิทยาลัยนเรศวร
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลแพร่

ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลแพร่ เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สังกัดโรงพยาบาลแพร่ กระทรวงสาธารณสุข และเป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์กับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร โดยก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2547 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนบน ณ อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่

คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 เห็นชอบให้โรงพยาบาลแพร่รดำเนินงานโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท โดยร่วมมือกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และสามารถรับนิสิตแพทย์ ได้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2548 เป็นต้นไป

ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก ซึ่งใช้ในภาษาอังกฤษว่า Medical Education Center มีฐานะเป็นฝ่ายหนึ่งของโรงพยาบาลแพร่ มีหน้าที่จัดการเรียนการสอนชั้นคลินิกตามหลักสูตรแพทยศซาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร ให้กับนิสิตแพทย์ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ตามโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท ของสำนักงานบริหารโครงการร่วมผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบท สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข ในโครงการร่มผลิตแพทย์แนวใหม่ (New Track) โดยได้เปิดดำเนินการสอนเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2548 มีนิสิตแพทย์ระดับคลินิก ชั้นปีที่ 4-6 จำนวนปีละประมาณ 10 คน

ทั้งนี้ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ร่วมพัฒนาในด้านการจัดทำหลักสูตรรายวิชาและการพัฒนาอาจารย์แพทย์และบุคลากรร่วมกันด้านแพทยศาสตรศีกษา รวมทั้งการชี้แจงนโยบายด้านการประกันคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยนเรศวร ต่อมาได้มีคำสั่งแต่งตั้งผู้อำนวยการศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก ดำรงตำแหน่งเป็นรองคณบดีฝ่ายคลินิก คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มาจนถึงปัจจุบัน

ปัจจุบัน ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลแพร่ จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ใน 1 หลักสูตร คือ

ใช้ระยะเวลาในการศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 5 ปี ดังนี้

โครงการแพทย์แนวใหม่ (New tract) โครงการนี้อยู่ในโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (CPIRD) เช่นเดียวกัน โดยรับสมัครเข้าศึกษาเฉพาะข้าราชการหรือพนักงานของรัฐในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุขที่สำเร็จการศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์หรือวิทยาศาสตร์สุขภาพ และมีประสบการณ์การทำงานทางด้านสาธารณสุขไม่น้อยกว่า 2 ปี และอายุนับถึงวันสมัครไม่เกิน 30 ปี โดยนิสิตแพทย์กลุ่มนี้จะทำการเรียนชั้นคลินิกที่ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลแพร่, ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพิจิตร เมื่อจบการศึกษาแล้วจะต้องทำงานใช้ทุนในจังหวัดภูมิลำเนาของตนเองเป็นเวลา 3 ปี โครงการนี้จะดำเนินการเปิดรับสมัครในช่วงเดือนกันยายนของทุกปี ตามประกาศรับตรงของมหาวิทยาลัยนเรศวร
ฮิปนอส

ฮิปนอส (, กรีก: Ὕπνος แปลว่า "หลับ") เทพแห่งการหลับ ในตำนานเทพเจ้าของกรีก มีชื่อที่ชาวโรมันเรียกว่า ซัมนัส (Somnus) เป็นบุตรชายของนิกซ์ (Nyx) เทพีแห่งราตรี และ อีราบัส (Erabus) เทพแห่งความมืด เป็นพี่ชายฝาแฝดของทานาทอส (Thanatos) เทพแห่งความตาย โดยทั้งคู่อาศัยอยู่ยังขุมนรก เป็นเทพผู้ช่วยของฮาเดส (Hades) จ้าวแห่งนรก

รูปลักษณ์ของทั้งฮิปนอสและทานาทอส มักเป็นรูปชายหนุ่มเปลือยกาย หน้าตาเหมือนกัน มีปีกสยายติดกับศีรษะข้างใดข้างหนึ่ง
กานท์ การุณวงศ์

กานท์ การุณวงศ์ (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 - 19 มีนาคม พ.ศ. 2556 ) นักดนตรี นักร้อง นักแต่งเพลง เป็นผู้ก่อตั้งวงดนตรีแคนประยุกต์ ชื่อวง "สมัยศิลปิน" ร่วมกับสมัย อ่อนวงศ์ โด่งดังช่วงปี พ.ศ. 2513 - 2525

กานท์ การุณวงศ์ มีชื่อจริงว่า บารมี การุณวงศ์ เกิดที่จังหวัดนครนายก เติบโตที่จังหวัดฉะเชิงเทรา หลังจบชั้นมัธยมได้แสดงภาพยนตร์เป็นตัวประกอบในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น "สวรรค์บ้านนา", "คนใจบอด" และสมัครเป็นลูกศิษย์ของครูเบญจมินทร์ (ตุ้มทอง โชคชนะ) ซึ่งเป็นผู้ชักนำเข้าสู่วงการเพลงลูกทุ่ง

ครูกานท์ ร่วมกันก่อตั้งวงดนตรีกับเพื่อนสนิท คือ สมัย อ่อนวงศ์ เป็นวงแคนประยุกต์ชื่อ สมัยศิลปิน มีหลักแหล่งอยู่ที่อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี มีผลงานที่มีชื่อเสียง เช่นเพลง "รู้ว่าเขาหลอก" และ "จะขอก็รีบขอ" (ขับร้องโดย ศิรินทรา นิยากร) "ปืนบ่มีลูก" และ "บ่เป็นหยังดอก" (ขับร้องโดย สมัย อ่อนวงศ์) "แสบหัวใจ" (ขับร้องโดย พรชัย สร้อยเพชร) "รักกับพี่ดีแน่" (ขับร้องโดย ดำ แดนสุพรรณ)

ในปี พ.ศ. 2514 ครูกานท์ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน จากเพลงแสบหัวใจ และปืนบ่มีลูก ได้รับรางวัลกึ่งศตวรรษเพลงลูกทุ่งไทย ในปี พ.ศ. 2532 จากเพลงบ่เป็นหยังดอก รู้ว่าเขาหลอก และรักกับพี่ดีแน่ และในปี พ.ศ. 2534 จากเพลงจะขอก็รีบขอ
ชัตเตอร์

ความเร็วชัตเตอร์ (Shutterspeed)หมายถึงระยะเวลาที่ยอมให้แสงผ่านเข้าไปยังฟิล์มหรืดตัวเซ็นเซอร์ โดยปกติกล้องใช้ระบบกลไกซึ่งเป็นม่านชัตเตอร์วางอยู่ระหว่างเซ็นเซอร์และเลนส์ถ่ายภาพ ซึ่งเป็นตัวควบคุมเวลาในการเปิดและปิดเพื่อควบคุมแสง แต่ในกรณีที่เป็นกล้องคอมแพคหรือกล้อง D-SLR ที่ใช้ระบบ Liveview จะไม่ทำงานด้วยระบบม่านชัตเตอร์ แต่ทำงานด้วยระบบอีเลคโทรนิค (Electronic Shutter) ซึ่งทำหน้าที่เป็นสวิทเปิดปิดการทำงานของ Photodiodes บนต้วเซ็นเซอร์แทนระบบกลไก
ความเร็วชัตเตอร์ที่ใช้โดยส่วนมากแสดงค่าเป็นเศษส่วนของวินาที เช่น 1/2 หมายถึงม่านชัตเตอร์ยอมให้แสงผ่านเข้าไปยังตัวเซ็นเซอร์เป็นเวลาครึ่งวินาทีเป็นต้น
รายชื่อผลงานอัลบั้มเพลงของเซลีน ดิออน

หน้านี้เป็นรายชื่ออัลบั้มเพลงของเซลีน ดิออน สำหรับรายชื่อซิงเกิลของเซลีน ดิออน ดูบทความที่ ผลงานซิงเกิลของเซลีน ดิออน

ตารางต่อไปนี้บรรจุชื่ออัลบั้มและตำแหน่งในชาร์ตใน สหรัฐอเมริกา , แคนาดา , สหราชอาณาจักร , ไอร์แลนด์ , ฝรั่งเศส , สวิตเซอร์แลนด์ , เยอรมนี , ออสเตรีย , เนเธอร์แลนด์ , เบลเยี่ยม , นอร์เวย์ , สวีเดน , อิตาลี , ยุโรป , ออสเตรเลีย , นิวซีแลนด์ , ญี่ปุ่น , และ ชาร์ตเพลงสากลของโลก

หมายเหตุ: อัลบั้มภาษาฝรั่งเศสช่วง ค.ศ. 1980 - 1989 จำหน่ายในรัฐควิเบก หริอประเทศฝรั่งเศส เท่านั้น

หมายเหตุ:
สมัย อ่อนวงศ์

สมัย อ่อนวงศ์ (11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476 - 12 เมษายน พ.ศ. 2539) นักร้อง นักดนตรี ผู้บุกเบิกการนำแคน มาใช้เป็นเครื่องดนตรีเพลงลูกทุ่ง จนได้รับฉายา ขุนพลแคนแดนสยาม

สมัย อ่อนวงศ์ เกิดที่บ้านทับคาง อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี เป็นบุตรของนายจุม และนางทอง อ่อนวงศ์ บิดามารดาเสียชีวิตตั้งแต่เด็ก โดยตายายเป็นผู้เลี้ยงดู เริ่มเข้าสู่วงการจากความชอบดนตรีไทยและเพลงพื้นบ้านหมอลำ และสมัครเป็นลูกศิษย์หัดร้องกลอนรำ จากอาจารย์เสี้ยว เสือแป้น หมอลำชื่อดัง

ในปี พ.ศ. 2500 ได้เข้าร่วมประกวดดนตรีไทยเดิม และได้รับรางวัลชนะเลิศประเภทแคน จึงคิดริเริ่มตั้งวงดนตรีแคนประยุกต์แบบมาตรฐาน ชื่อวงดนตรี “สมัยศิลปิน” และคิดค้นวิธีการประยุกต์แคนไทยให้เป็นแคนไฟฟ้า ได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2508

สมัย อ่อนวงศ์ มีผลงานบันทึกแผ่นเสียงครั้งแรก เพลง “แคนสวาท” ประพันธ์โดยสมัย อ่อนวงศ์ ต่อมาได้ร่วมกันก่อตั้งวงดนตรี "สมัย อ่อนวงศ์" ร่วมกับครูกานท์ การุณวงศ์ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิท ได้บันทึกแผ่นเสียงเพลงของครูเพลงชื่อดังมากกว่า 100 เพลง เช่นเพลงของไพบูลย์ บุตรขัน, กานท์ การุณวงศ์, ประเทือง บุญญประพันธ์, ณรงค์ โกษาผล , ช. คำชะอี, มงคล อมาตยกุล นักร้องในวงที่มีชื่อเสียง เช่น ดำ แดนสุพรรณ พรชัย สร้อยเพชร ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียง เช่น "บ่เป็นหยังดอก" และ "ปืนบ่มีลูก" (แต่งโดย กานท์ การุณวงศ์) "เสียงพิณเสียงแคน" (แต่งโดย ณรงค์ โกษาผล) "แม่ศรีไพร" (แต่งโดย ไพบูลย์ บุตรขัน) "สาวหวึ่ง" (แต่งโดย ูสวาท ศรีอุดร)

สมัย อ่อนวงศ์ ถึงแก่กรรม เมื่อวันศุกร์ ที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2539 ณ โรงพยาบาลพระจอมเกล้าจังหวัดเพชรบุรี อายุ 63 ปี 2 เดือน

ดำ แดนสุพรรณ มีผลงานที่มีชิ้เสียงในช่วงที่เป็นลูกวงสมัย อ่อนวงศ์ เช่น เพลงรักกับพี่ดีแน่ ถึงดำ จากพี่ไปแล้วเมื่อไรหวนกลับ เมารัก และพรชัย สร้อยเพชร ที่ดังสมัยเป็นลูกวงสมัย อ่อนวงศ์ คือเพลงแสบหัวใจ [[หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเพชรบุรี]
จอห์น ดีแลน

จอห์น ดีแลน ชื่อเล่น จอห์น (ชื่อเต็ม: จอห์น ดีแลน โพสเตอร์เวท; ; 15 สิงหาคม พ.ศ. 2521 − 1 ธันวาคม พ.ศ. 2538) เป็นอดีตนักแสดงวัยรุ่นชาวไทย ที่มีชื่อเสียงในระยะหนึ่ง จากการแสดงภาพยนตร์ อาทิ สติแตกสุดขั้วโลก, กู๊ดบายซัมเมอร์ เอ้อเหอเทอมเดียว เป็นต้น

จอห์น ดีแลน หรือชื่อเต็มว่า จอห์น ดีแลน โพสเตอร์เวท เป็นนายแบบและนักแสดงลูกครึ่งไทย-อังกฤษ เกิดเมื่อวันอังคารที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2521 ที่กรุงเทพมหานคร แต่มาโตที่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนอักษรศึกษา

และกำลังสอบเทียบระดับชั้นมัธยมปลายจากกรมการศึกษานอกระบบ

จอห์นเข้าสู่วงการบันเทิงจากการชักนำของพจน์ อานนท์ โดยพจน์พบจอห์นที่สยาม ขณะเดินทางมาประกวดเต้น จากการผลักดันของพจน์ ทำให้จอห์นเริ่มเป็นที่รู้จักจากการถ่ายแบบลงนิตยสารต่าง ๆ มีผลงานสร้างชื่อตัวแรกจากภาพยนตร์โฆษณา ฟิล์มยี่ห้อฟูจิ ต่อมามีงานทั้งถ่ายแบบแฟชั่น มิวสิกวิดีโอ พิธีกรรับเชิญ ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์

ผลงานภาพยนตร์สร้างชื่อคือสติแตกสุดขั้วโลก (พ.ศ. 2538) และกู๊ดบายซัมเมอร์ เอ้อเหอเทอมเดียว (พ.ศ. 2539) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ของค่ายไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น จอห์นได้รับกระแสความนิยมถึงขีดสุดกับผลงานการแสดงละครเรื่องแรกคือเรื่อง เมื่อหมอกสลาย (ช่อง 7) แสดงคู่กับ สโรชา วาทิตตพันธ์ ซึ่งละครเรื่องนี้ได้ถ่ายทำไปพร้อมกับการออกอากาศ แต่หลังจากการออกอากาศได้เพียงครึ่งเรื่อง จอห์นก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต จึงได้แอนดริว เกร้กสัน ซึ่งเป็นที่เพื่อนสนิทกับจอห์นในเวลานั้น มาแสดงแทน

จอห์นเสียชีวิตเมื่อวันศุกร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2538 จากการถูกไฟคลอกหลังเกิดอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำบนถนนสุขุมวิท ต.ทุ่งสุขลา อำเภอศรีราชา จ.ชลบุรี ขณะเดินทางกลับกรุงเทพฯ
กล้ามเนื้อแอนโคเนียส

กล้ามเนื้อแอนโคเนียส () เป็นกล้ามเนื้อขนาดเล็กที่อยู่ด้านหลังของข้อศอก บางตำรารวมให้กล้ามเนื้อแอนโคเนียสต่อเนื่องจากกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ (triceps brachii muscle)

ในตำราบางเล่มกล่าวว่ากล้ามเนื้อนี้เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ด้านหลังต้นแขน (posterior compartment of the arm) แต่บางตำราจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ด้านหลังปลายแขน (posterior compartment of the forearm)

กล้ามเนื้อนี้สามารถคลำได้ โดยอยู่ด้านข้างต่อโอเลครานอน โพรเซส (olecranon process) ของกระดูกอัลนา
รายชื่อคอนเสิร์ตทัวร์ของเซลีน ดิออน

"หน้านี้รวบรวมการจัดคอนเสิร์ตทัวร์ของเซลีน ดิออน"
ลินเดอร์ฮอฟ

วังลินเดอร์ฮอฟ () ตั้งอยู่ใกล้เมืองโอเบอร์อัมเมอร์เกาทางตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นบาวาเรีย เป็นวังที่เล็กที่สุดที่สร้างโดยพระเจ้าลุดวิกที่ 2 แห่งบาวาเรีย

ก่อนที่จะสร้างลินเดอร์ฮอฟพระเจ้าลุดวิกทรงรู้จักบริเวณนั้นดีจากการเดินทางไปล่าสัตว์ในบริเวณเทือกเขาบาวาเรียแอลป์กับพระบิดาพระเจ้าแม็กซิมิลเลียนที่ 2 แห่งบาวาเรียเมื่อยังทรงพระเยาว์ เมื่อขึ้นครองราชย์ต่อจากพระบิดาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1869 ลุดวิกไดัรับ “ตำหนักเคอนิกเฮาเชน” (Königshäuschen) เมื่อเริ่มแรกก็ทรงขยายตำหนักเดิมแต่ต่อมาก็ทรงสั่งให้ย้ายตำหนักเคอนิกเฮาเชนไปตั้งในบริเวณอื่น และบนสิ่งก่อสร้างรูปตัว “U” ที่ยังเหลืออยู่ทรงเพิ่มห้องสามห้องและบันได ด้านหน้าตกแต่งที่เคยเป็นไม้ก็ทรงสั่งให้หุ้มด้วยหิน ตัวสิ่งก่อสร้างเป็นแบบโรโคโค

ถึงแม้ว่าวังลินเดอร์ฮอฟจะเป็นวังที่เล็กกว่าพระราชวังแวร์ซายส์แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นวังที่สร้างเลียนแบบพระราชวังของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสผู้เป็นวีรบุรุษและแรงบันดาลใจของลุดวิก การก่อสร้างต่างๆ เช่นบันได ก็เป็นการสร้างย่อส่วนของบันไดทูต (Ambassador's staircase) ที่แวร์ซายส์ ซึ่งต่อมาไปสร้างเต็มสัดส่วนที่วังแฮเร็นเคียมเซ ภายในวังจะมีสัญลักษณ์พระอาทิตย์ที่เป็นสัญลักษณ์ของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 อยู่ทั่วไป ซึ่งเหมาะกับความคิดของลุดวิกที่ว่าอำนาจของพระเจ้าแผ่นดินเป็นอำนาจโดยตรงจากพระเจ้า แต่ตามความเป็นจริงแล้วความคิดเช่นนั้นเป็นความคิดที่ล้าสมัยไปแล้วในคริสต์ศตวรรษที่ 19

ห้องบรรทมเป็นห้องที่สำคัญที่สุดในระบอบกษัตริย์แบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงรับการถวายราชการหนแรกและหนสุดท้ายของวันหนึ่งๆ ภายในห้องบรรทม ห้องบรรทมที่ลินเดอร์ฮอฟก็เป็นการเลียนแบบห้องบรรทมของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดในวัง หันไปทางทิศเหนือซึ่งทรงกลับสัญลักษณ์ของแวร์ซายส์ที่ทรงเห็นพระองค์ว่าเป็น “พระราชาแห่งราตรี” (Night-King)

ที่ตั้งของปราสาทอยู่ไม่ไกลจากวัดเอ็ททาลซึ่งทำให้เห็นอีกแง่หนึ่ง เพราะทรงเห็นลักษณะสถาปัตยกรรมของวัดว่าควรเป็นที่เก็บรักษาถ้วยศักดิ์สิทธิ์ (Holy grail) ซึ่งเป็นการเชื่อมพระราชวังบาโรกกับพระราชวัง “ยุคกลาง” เช่น นอยชวานชไตน์เป็นความคิดที่เข้ารูปเข้ารอยกับโอเปร่าของริชาร์ด วากเนอร์ที่ลุดวิกโปรด