seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ถนนรังสิต-นครนายก

ถนนรังสิต–นครนายก ซึ่งมีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 305 เป็นถนนแนวตะวันตก–ตะวันออก เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับจังหวัดนครนายก เป็นถนนขนาด 4–8 ช่องทางจราจร ระยะทางตลอดทั้งสาย 74.811 กิโลเมตร โดยทางหลวงสายนี้ได้ช่วยเพิ่มความสะดวกในการเข้าสู่จังหวัดนครนายกและจังหวัดใกล้เคียงมากขึ้น โดยไม่ต้องใช้ถนนพหลโยธิน แล้วเข้าถนนสุวรรณศรที่ทางแยกต่างระดับหินกอง อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ทำให้สามารถช่วยร่นระยะทางให้สั้นกว่าประมาณ 30 กิโลเมตร

ถนนรังสิต–นครนายกเริ่มต้นจากถนนพหลโยธิน ที่บริเวณทางแยกต่างระดับที่รังสิต ที่หลักกิโลเมตรที่ 32 ในท้องที่ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีแนวถนนเลียบไปกับคลองรังสิตประยูรศักดิ์ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ที่ทางแยกต่างระดับธัญบุรีตรงหลักกิโลเมตรที่ 9 ตัดกับถนนลำลูกกา–วังน้อย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 352) ที่หลักกิโลเมตรที่ 14 และตัดกับทางหลวงชนบท ปท.3004 ที่หลักกิโลเมตรที่ 15 จากนั้นจึงเข้าเขตจังหวัดนครนายก โดยผ่านท้องที่อำเภอองครักษ์ ตัดกับถนนบางน้ำเปรี้ยว–องครักษ์ (ทางหลวงชนบท นย.3001) ที่ทางแยกองครักษ์ ตรงหลักกิโลเมตรที่ 44 จากนั้นจึงผ่านท้องที่อำเภอบ้านนา ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3051 และในเขตอำเภอเมืองนครนายก ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3428 ที่หลักกิโลเมตรที่ 67 ตัดกับถนนเลี่ยงเมืองนครนายกที่หลักกิโลเมตรที่ 70 ตัดกับถนนบ้านสร้าง–นครนายก (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3076) ที่หลักกิโลเมตรที่ 72 (แยกสามสาว) และไปสิ้นสุดที่ถนนสุวรรณศร (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33) บริเวณทางแยกโรงพยาบาลในท้องที่อำเภอเมืองนครนายก รวมระยะทางทั้งหมด 74.811 กิโลเมตร

ในเขตจังหวัดปทุมธานีจะเรียกชื่อถนนนี้ว่า "ถนนรังสิต–นครนายก" ส่วนในเขตจังหวัดนครนายกจะเรียกชื่อถนนว่า "ถนนนครนายก–รังสิต" และถนนสายนี้ยังแบ่งออกเป็น 2 ช่วง ได้แก่ ช่วงตั้งแต่รังสิตถึงองครักษ์ เรียกว่า "ถนนรังสิต–องครักษ์" และช่วงตั้งต่อองครักษ์ต่อไปจนถึงยังนครนายกจะเรียกว่า "ถนนองครักษ์–นครนายก"
สุพัตร์ ฟ้ารุ่งสาง

รศ.สุพัตร์ ฟ้ารุ่งสาง อาจารย์ประจำ ภาควิชาสัตวบาล คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน

สุพัตร์ จบการศึกษาปริญญาตรี คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
บัลลังก์ดาว

บัลลังก์ดาว เป็นรายการโทรทัศน์วาไรตี้โชว์ โดยมีสุริวิภา กุลตังวัฒนา เป็นผู้ดำเนินรายการ ผลิตโดยโพลีพลัส ออกอากาศทางช่อง 5 วันอังคาร เวลา 22.15 น.

เป็นช่วงนำดารามาปลอมตัวให้คนอื่นจำไม่ได้ ถ้าใครถูกจำได้โดนหักแต้ม
คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นคณะในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งเปิดทำการสอน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

คณะเกษตร เป็นหนึ่งในสี่คณะแรกตั้งของมหาวิทยาลัย และยังเป็นคณะเกษตรแห่งแรกของประเทศไทยด้วย ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2486 โดยใช้ชื่อว่า "คณะเกษตรศาสตร์" โดยเปิดสอนในหลักสูตรกสิกรรมและสัตวบาลเป็นหลักสูตรแรก ต่อมา ในปี พ.ศ. 2497 ได้เปลี่ยนชื่อคณะเป็น " คณะกสิกรรมและสัตวบาล" โดยเพิ่มแผนกเศรษฐศาสตร์ขึ้นอีก 1 แผนก ในระยะได้มีการเปิดสอนระดับปริญญาโทเป็นครั้งแรก ในหลักสูตรกสิกรรมและสัตวบาลมหาบัณฑิต สาขาวิชาสัตวบาล และ ในปี พ.ศ. 2509 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "คณะเกษตร" เมื่อมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้ขยายการใช้พื้นที่เต็มกำลังและประสิทธิภาพในพื้นที่วิทยาเขตบางเขนแล้ว จึงได้มีการขยายมายังวิทยาเขตกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม โดยได้นำเอานิสิตชั้นปีที่ 3 และ 4 มาเรียน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน เริ่มเปิดการเรียนการสอนในวันที่ 12 พศจิกายน 2522 และ ในปีการศึกษา 2538 ได้ย้ายนำนิสิตชั้นปีที่ 1 มาเรียน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน

พ.ศ. 2546 แยกคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ออกเป็น 2 คณะคือ คณะเกษตร (อยู่ ณ วิทยาเขตบางเขน) และคณะเกษตร กำแพงแสน แล้วมีการเสนอให้ใช้ชื่อใหม่ว่า คณะเกษตรอุตสาหกรรม แต่ไม่ผ่านสภามหาวิทยาลัย จึงได้ใช้ชื่อที่สภามหาวิทยาลัยประกาศมาก่อนหน้านั้น (คณะเกษตร กำแพงแสน)

พ.ศ. 2554 คณะเกษตร กำแพงแสน ได้ดำเนินการสรรหาชื่อใหม่คณะคือ คณะวิทยาการเกษตร (Faculty of Agricultural Science) ได้เสนอต่อสภามหาวิทยาลัย ได้รับการอนุมัติชื่อ คณะวิทยาการเกษตร แต่ให้คณะกลับไป พิจารณาชื่อในภาษาอังกฤษมาใหม่
ที่ประชุมคณะได้ยืนยันที่จะใช้ชื่อในภาษาอังกฤษตามที่เคย ทางสภามหาวิทยาลัยได้พิจารณาให้กลับไปใช้ชื่อ คณะเกษตรกำแพงแสน

คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์มีหน่วยงานในสังกัดประกอบด้วย 8 ภาควิชา 1 สำนักงานเลขานุการ ส่วนสาขาวิชาจะอยู่สังกัดภายใต้คณะ ซึ่งจำแนกได้ดังนี้
พิพิธภัณฑ์แมลง อยู่ที่ชั้น 1 อาคารภาควิชากีฏวิทยา-โรคพืช คณะเกษตรกำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม พิพิธภัณฑ์แมลงเป็นการจัดแสดงแบบแมลงชนิดต่างๆ จำแนกตามชนิดต่าง ๆ
เป็นหน่วยงานในภายวิชาโรคพืชตั้งอยู่ภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน รับผิดชอบ/ให้บริการตรวจวินิจฉัยโรคพืช
อิโตะชีฮิโตะเอะ

อิโตะชีฮิโตะเอะ () เป็นซิงเกิลลำดับที่ห้าของซะชิ ทะอินะกะ (Sachi Tainaka) เผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน 2550 โดยเพลง "อิโตะชีฮิโตะเอะ" นั้นใช้เป็นเพลงจบอะนิเมะเรื่อง "บัลซ่า...หอกสาวผู้พิทักษ์ (Seirei no Moribito)" ด้วย

ซิงเกิลนี้ขายดีเป็นอันดับที่ 67 ในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์การทหาร

ประวัติศาสตร์การทหาร เป็นการรวบรวมบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวของความขัดแย้ง ตั้งแต่ข้อขัดแย้งระหว่างชนเผ่าพื้นเมืองเล็ก ๆ สองเผ่า ระหว่างสองรัฐ หรือสงครามโลกที่มีผลกระทบต่อประชากรโลกในระดับที่รุนแรง นักประวัติศาสตร์การทหารเป็นผู้ทำการบันทึกประวัติศาสตร์การทหารเหล่านี้

กิจกรรมทางทหาร เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมาเป็นเวลานับพันปี แต่การจัดการบันทึกข้อมูลนั้นเป็นไปอย่างหยาบ ๆ สิ่งที่เป็นเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์โลกก่อนประวัติศาสตร์นั้นแทบจะไม่มีข้อมูลหลงเหลืออยู่ แต่นักประวัติศาสตร์หลายคนเชื่อว่า รูปแบบของยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ และจุดมุ่งหมายในการทำสงครามต่าง ๆ นั้นแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลาร่วมห้าพันปี ในประวัติศาสตร์ที่มีบันทึกไว้และในรอบ 90,000 ปีตั้งแต่มีเผ่าพันธุ์มนุษย์ปรากฏขึ้นมาบนโลก ตัวอย่างที่ชัดเจนอย่างหนึ่งคือ ยุทธวิธี Double envelopment หรือการล้อมสองด้าน ซึ่งเป็นยุทธวิธีพื้นฐานที่ใช้กันมากในการทำสงคราม ได้ถูกใช้โดย ฮันนิบาล (Hannibal) ที่ยุทธการคันนาย เมื่อ 216 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นเวลากว่าสองพันสองร้อยปีมาแล้ว ต่อมาอีกเกือบพันปี ก็ถูกใช้อีกโดย Robin Phan Persie คาลิด ไอบิน อัลวาลิด (Khalid ibn al-Walid) ที่ยุทธการวาฮายา (Walaja) ใน ค.ศ. 633 และในอีกซีกโลกหนึ่งก็ได้รับการบันทึกได้โดยซุนวู นักการทหารผู้เขียนตำราพิชัยสงคราม การศึกษาประวัติศาสตร์เหล่านี้ นักการทหารมีจุดประสงค์เพื่อหลีกเลี่ยงการทำความผิดซ้ำเดิมที่มีคนเคยทำมาแล้ว และนำมาใช้เป็นกรณีศึกษาที่ใกล้เคียงกับสถานการณ์เบื้องหน้า เพื่อหยิบยุทธวิธีที่เคยมีการใช้แก้ปัญหาในประวัติศาสตร์มาแล้วมาเป็นหนึ่งในแนวทางการพิจารณา ขอบเขตของประวัติศาสตร์การทหาร จะมีแยกย่อยออกไปเป็นประวัติศาสตร์สงคราม ประวัติศาสตร์ของยุทธการต่าง ๆ การต่อสู้ทั่วไป ศิลปะทางทหาร และการสนับสนุนกิจการทางทหารอื่น

มีวิธีการจัดแบ่งหมวดหมู่ของสงครามอยู่หลายแบบ แต่แบบที่นิยมมากที่สุดคือการแบ่งสงครามออกเป็น สงครามตามแบบ ซึ่งตรงข้ามกับสงครามนอกแบบ โดยสงครามตามแบบจะเกี่ยวข้องกับ การแบ่งฝายชัดเจน มีการจัดการกองทัพเป็นหมวดหมู่ มีการปะทะเข้าหากันโดยตรงโดยไม่ใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูง ส่วนสงครามนอกแบบ ได้แก่ การบุกเข้ายึด ปฏิบัติการใต้ดิน การก่อการร้าย หรือการใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูงเช่น อาวุธนิวเคลียร์ อาวุธเคมี หรืออาวุธชีวภาพ
อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์

อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์ (Emerson, Lake & Palmer) หรือ ELP เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2513 โดย คีธ อีเมอร์สัน มือคีย์บอร์ดจากวงไนซ์ และ เกร็ก เลค มือกีตาร์จากวงคิง คริมสัน ซึ่งพบกันเมื่อทั้งสองวงออกแสดงคอนเสิร์ตร่วมกันสองครั้ง พบว่ามีแนวทางดนตรีเข้ากันได้ และคิดจะตั้งวงดนตรีที่ประกอบด้วยเครื่องดนตรีสามชิ้น คือ คีย์บอร์ด กีตาร์และกลอง

อีเมอร์สัน และเลค ชักชวนมิทช์ มิทเชล มือกลองวง The Jimi Hendrix Experience ของจิมิ เฮนดริกซ์มาร่วมงาน มิทช์ มิทเชลปฏิเสธ แต่ก็ทำให้ จิมิ เฮนดริกซ์ สนใจจะมาร่วมงานด้วย และในที่สุดทางวงก็ได้สมาชิกคนสุดท้าย คือ คาร์ล พาล์มเมอร์

ข่าวที่ว่า จิมิ เฮนดริกซ์ จะมาร่วมกับวงนี้ เป็นที่สนใจของสื่อมวลชนอังกฤษ นำเสนอข่าวว่าวงดนตรีที่ตั้งขึ้นนี้จะใช้ชื่อว่า "Hendrix, Emerson, Lake & Palmer" หรือ "HELP" แต่แล้วจิมิ เฮนดริกซ์ ก็เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2513 ก่อนที่จะได้ร่วมงานกัน

อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์ ผลิตงานดนตรีในแนวโปรเกรสซีฟร็อก และซิมโฟนิกร็อก ออกมาทั้งสิ้น 9 ชุด มียอดขายประมาณ 30 ล้านชุด และมีช่วงระยะเวลาสั้นๆ ในปี พ.ศ. 2528-29 ที่ได้ โคซี พาวเวลล์ มาเป็นมือกลองของวง (เนื่องจาก พาล์มเมอร์ ติดสัญญาต้องออกตระเวนแสดงสดในประเทศแถบเอเชีย) ช่วงนี้ วงใช้ชื่อว่า "Emerson, Lake & Powell" ชื่อย่อ "ELPowell" หรืออาจจะใช้ "ELP" เหมือนกัน
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008

วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 (Windows Server 2008) เป็นชื่อของระบบปฏิบัติการเซิร์ฟเวอร์รุ่นต่อไปจากไมโครซอฟท์ เป็นรุ่นถัดจากวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 เดิมทีมีรหัสในการพัฒนาว่า Windows Server "Longhorn"

วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 เป็นระบบปฏิบัติการเซิร์ฟเวอร์ที่นำคุณสมบัติหลายอย่างมาจากวินโดวส์วิสตา ความสัมพันธ์ลักษณะเดียวกับวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 และวินโดวส์เอกซ์พี

ปัจจุบันวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 ออกรุ่นทดสอบมาแล้ว 3 รุ่น ได้แก่ เบต้า 1 (27 กรกฎาคม ค.ศ. 2005) เบต้า 2 (23 พฤษภาคม ค.ศ. 2006) และเบต้า 3 (25 เมษายน ค.ศ. 2007) รุ่นสุดท้ายมีกำหนดออกในครึ่งหลังของปี 2007

วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 จะมีทั้งที่เป็นรุ่นสำหรับ 32 บิต (x86) และ 64 บิต (x86-64) เช่นเดียวกับวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 และยังแบ่งเป็นรุ่นสำหรับการใช้งาน ดังนี้
ภาษาเตรียง

ภาษาเตรียง (Trieng) หรือภาษาสเตรียง ภาษาตาเรียง ภาษาตาเระห์ มีผู้พูดทั้งหมด 15,000 คน (พ.ศ. 2545)มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาวและจังหวัดกวางงายจังหวัดกอนตุมและจังหวัดกวางนาม ประเทศเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก ใกล้เคียงกับภาษากะเซง อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับภาษาเจะห์ หรือภาษาตะเลียง ในประเทศลาว พยัญชนะต้นมี 27เสียง ตัวสะกดมี 15 เสียง สระมี 25 เสียง มีรายการวิทยุที่ออกอากาศด้วยภาษานี้
ภาษากะเซง

ภาษากะเซง หรือภาษาโกเซง ภาษากัสเซง ภาษากราเซง มีผู้พูดทั้งหมด 1,200 คน (พ.ศ. 2543) ในลาวภาคใต้ ใกล้เคียงกับชายแดนเวียดนาม ที่ราบโบโลเวนต์ทางเหนือของแขวงอัตตะปือแขวงเซกอง ประเทศลาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู บางครั้งจัดอยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริก

ภาษานี้ใกล้เคียงกับภาษาเตรียง จนนักภาษาศาสตร์บางคน ดังที่กล่าวถึงในบันทึกของพระยาประชากิจกรจักรว่าภาษาเตรียงกับภาษากะเซงเป็นภาษาเดียวกัน แต่ที่จริงทั้งสองภาษามีศัพท์พื้นฐานใช้ร่วมกันเพียง 76% จึงมีผู้แยกเป็นสองภาษา พยัญชนะต้นมี 24 เสียง ตัวสะกดมี 15 เสียง สระมี 21 เสียง
ภาษากะเหรี่ยงสะกอ

ภาษากะเหรี่ยงสะกอ(S'gaw Karen) หรือ ภาษากะเหรี่ยงขาว หรือ ภาษาปกาเกอะญอ เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยงสะกอ มีผู้พูดทั้งหมด 1,584,700 คน พบในพม่า 1,284,700 คน (พ.ศ. 2526) ในลุ่มแม่น้ำอิระวดี ในไทยพบ 300,000 คน (พ.ศ. 2530) ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ และเชียงราย ใกล้แนวชายแดนพม่า ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือความเชื่อดั้งเดิมหรือศาสนาคริสต์จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากะเหรี่ยง สาขาย่อยสะกอ-บไฆ เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม

มีเสียงพยัญชนะต้นมากกว่าภาษาไทย ไม่มีเสียงตัวสะกด มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมาก นอกจากกล้ำกับเสียง ร ล ว แล้ว ยังกล้ำกับเสียง ก (คล้ายเสียง g ในภาษาอังกฤษ) และเสียง ย ได้ด้วย มีสระเดี่ยวเท่ากับภาษาไทย แต่ความสั้นยาวของสระไม่มีนัยสำคัญทางภาษาศาสตร์ เสียงวรรณยุกต์มี 5 เสียง คือ 
ตัวอย่างภาษาะเหรี่ยงสะกอ ได้แก่

การเขียนวรรณยุกต์ในภาษากะเหรี่ยงมีสองแบบคือแบบที่แทนด้วยตัวสะกด นิยมใช้ในการพิมพ์ กับแบบที่ใส่เป็นเครื่องหมายบนสระ นิยมใช้กับการเขียนด้วยมือ ซึ่งมีดังต่อไปนี้

วางไว้ข้างหลังคำนามที่ขยาย คำวิเศษณ์อยู่ข้างหลังคำกริยาที่ขยายเช่นกัน
โครงสร้างประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา คำที่ใช้บอกหน้าที่ของคำเป็นแบบปรบท
ภาษากะเหรี่ยงโป

ภาษากะเหรี่ยงโป เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยงโปหรือกะเหรี่ยงมอญ มีพยัญชนะต้นเดี่ยว 23 เสียง มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมากโดยวบกับ ล ร ว และ ย ไม่มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสยงยาว สระเดี่ยวมี 9 เสียง สระประสมมี 5 เสียง เสียงวรรณยุกต์ 5 เสียง ไม่มีเสียงตัวสะกด 
การเรียงประโยคเป็น ประธาน-กริยา-กรรม เช่น 
ประโยคปฏิเสธใช้คำว่า เอ๊ะหรือแบ๊ ต่อท้ายประโยคบอกเล่า บางครั้งอาจเติมคำว่า เล่อ (ไม่) ไว้หน้าคำกริยาที่ต้องการปฏิเสธเพิ่มอีกคำหนึ่งด้วย เช่น 
ประโยคคำถามใช่/ไม่ใช่ เติมคำว่า ฬา ท้ายประโยค ส่วนคำถามที่ต้องการข้อมูลจะเติมคำสรรพนามแสดงคำถามไว้ในตำแหน่งที่ต้องการถาม เช่น

ภาษากะเหรี่ยงโปมีหลายสำเนียง ได้แก่
เกลุก

นิกายเกลุก หรือ นิกายเกลุกปะ หรือ นิกายหมวกเหลือง พัฒนามาจากนิกายกดัมที่อาจารย์อตีศะวางรากฐานและและอาจารย์สองขะปะเป็นผู้ปฏิรูปหลักคำสอนของนิกายหมวกแดงแล้วตั้งนิกายใหม่ขึ้นเมื่อ นิกายเกลุกปะ หรือนิกายหมวกเหลือง เมื่อท่านมรณภาพได้สืบทอดตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดกานเด็นให้ เจล ซับเจ ถือเป็นจุดเริ่มต้นการสืบทอดผู้นำของสายนิกายเกลุก ผู้นำนิกายเกลุกในปัจจุบันคือผู้ดำรงตำแหน่งดาไล ลามะหรือทะไล ลามะ ซึ่งเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของทิเบตด้วย

พระสงฆ์ในนิกายนี้ได้รับการยกย่องนับถือจากผู้ปกครองมองโกลว่าเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ และต่อมาถือว่าเป็นผู้ปกครองบ้านเมืองด้วย

ในรัชสมัยของพระเจ้าอัลตันข่าน พระองค์ได้พบประมุขสงฆ์องค์ที่ 3 ของนิกายเกลุกปะชื่อ สอดนัมยาโส พระองค์เกิดความเชื่อว่า พระสอดนัมยาโสนี้เป็นอาจารย์ของพระองค์ในชาติก่อนจึงเรียกพระสอดนัมยาโสว่า ทะเล หรือทะไล (Dalai) ตั้งแต่นั้นมาประมุขสงฆ์ของทิเบตจะถูกเรียกว่า ดาไลลามะ หรือทะไล ลามะ

ทะไลลามะบางองค์ได้รับมอบอำนาจจากผู้นำมองโกลให้ปกครองประเทศทิเบตทั้งหมด ทำให้พระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมเจริญรุ่งเรือง จนถึงทะไลลามะองค์ที่ 7 (พ.ศ. 2351-2401) ทิเบตได้เข้าสู่ยุคของการปิดประตูอยู่โดดเดี่ยว เนื่องจากประสบความผันผวนและการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ตามเหตุการณ์ของบ้านเมือง เช่น มีนักบวชคริสต์ศาสนาเดินทางเข้ามาเผยแผ่ศาสนา ความสัมพันธ์กับประเทศอินเดียจางหาย จีนได้เข้าครอบครองทิเบตใน พ.ศ. 2494

ขณะนี้ทะไลลามะประมุขสงฆ์ของทิเบตองค์ปัจจุบัน เป็นพระองค์ที่ 14 ทรงพำนักลี้ภัยอยู่ในประเทศอินเดีย ตั้งแต่ทรงเดินทางหลบหนีออกจากทิเบตใน พ.ศ. 2502 เป็นต้นมา

พระพุทธศาสนาในทิเบตมีหลายนิกาย นิกายเก่าที่นับถือพระปัทมสัมภวะนั้นต่อมาได้ชื่อว่า นิกายหมวกแดง มีคำสอนที่ผสมผสานระหว่าหินยานกับมหายานเข้าด้วยกัน บังคับพระสงฆ์ให้ถือพรหมจรรย์และไม่สนับสนุนไสยศาสตร์

นิกายเกลุก เน้นความเคร่งครัดในวินัยเป็นพื้นฐาน ลามะของนิกายนี้ส่วนใหญ่เป็นพระสงฆ์ เน้นการสอนทั้งทางพระสูตรที่เป็นวิชาการ และทางตันตระที่เน้นการปฏิบัติ และการวิเคราะห์ธรรมโดยตรรกวิภาษ หัวข้อใหญ่ที่ศึกษาคือ ปัญญาบารมี ปรัชญามาธยมิกะ การรับรู้ที่ถูกต้อง ปรากฏการณ์วิทยา และพระวินัย

ผู้นำของนิกายนี้คือทะไล ลามะ ถือเป็นประมุขของทิเบตตั้งแต่ พ.ศ. 2183
พระรัตนสัมภวพุทธะ

พระรัตนสัมภวะพุทธะ (; ; ) เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระนามหมายถึงพระผู้เป็นต้นกำเนิดแห่งสิ่งมีค่าทั้งมวล ประทับอยู่ทางทิศใต้ของพุทธมณฑล พระกายสีเหลืองทอง เป็นต้นตระกูลพระโพธิสัตว์ตระกูลรัตนะ ซึ่งเปรียบได้กับปัญญาอันประเสริฐ เป็นสัญญลักษณ์ของพระรัตนตรัย สัญญลักษณ์ประจำพระองค์คือ จินดามณี หมายถึงการเข้าถึงความรู้แจ้ง มโนวิญญาณธาตุและจิตตรัสรู้ ทรงม้าเป็นพาหนะ

พระองค์เป็นประมุขของรัตนโคตร ซึ่งแสดงความอุดมสมบูรณ์ รูปลักษณ์ที่อยู่เดี่ยวๆของพระองค์หายาก มักจะรวมอยู่กับพระธยานิพุทธะองค์อื่นๆ ประทับอยู่ทางทิศใต้ของพุทธมณฑล ทรงเป็นตัวแทนปัญญาญาณแบบเท่าเทียม คือมองเห็นผู้อื่นเท่าเทียมกับตน ในคัมภีร์มรณศาสตร์ของทิเบต กล่าวว่าพระองค์จะปรากฏกายในวันที่สามของบาร์โด พร้อมด้วยแสงสีเหลือง พระโพธิสัตว์ที่ปรากฏพร้อมกับพระองค์คือ พระอากาศครรภ์โพธิสัตว์และพระสมันตภัทรโพธิสัตว์

ภาพของพระองค์มักมีกายสีเหลืองทอง พระหัตถ์ทำท่าทานมุทรา คือพระหัตถ์ซ้ายวางบนพระเพลาอยู่ในท่าทำสมาธิ พระหัตถ์ขวาเหยียดลง แบพระหัตถ์ออก ปลายนิ้วชี้จดนิ้วโป้ง

พาหนะของพระองค์คือม้าบิน ซึ่งตามความเชื่อของคนโบราณมักเป็นตัวแทนของแสงสว่างเพราะเป็นพาหนะของพระอาทิตย์ ส่วนชาวพุทธมหายาน จะถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของโชคและความสง่างาม

สัญลักษณ์ของพระองค์คือจินดามณี ซึ่งอาจหมายถึงได้ทั้งพระรัตนตรัยและจิตที่หลุดพ้นแล้ว

เสียงประจำพระองค์คือ ตรัม ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดจากศูนย์ลมที่สะดือ จึงเป็นการสะท้อนความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชีวิต การเปลี่ยนถ่ายเวทนาขันธ์และความผูกพันระหว่างแม่กับลูก
พระอโมฆสิทธิพุทธะ

พระอโมฆสิทธิพุทธะ เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระนามหมายถึง ผู้มีความสำเร็จอันสมบูรณ์ ประทับทางทิศเหนือของพุทธมณฑล พระกายสีเขียว เป็นตัวแทนของพลังลมแห่งจิตวิญญาณ ที่จะผลักดันมนุษย์ไปสู่ความหลุดพ้น สัญญลักษณ์คือวัชระไขว้ โดยวัชระแนวนอนหมายถึงการมีอยู่และการกระทำทางโลก วัชระแนวตั้งหมายถึงพลังบวกแห่งจิตวิญญาณ โดยรวม วัชระไขว้หมายถึงพลังแห่งชีวิต ทรงครุฑเป็นพาหนะ

ชื่อของพระอโมฆสิทธิหมายถึงผู้ที่มีความสำเร็จโดยสมบูรณ์ ทรงสถิตย์อยู่ทางทิศเหนือของพุทธมณฑล และเป็นตัวแทนของดวงอาทิตย์ยามเที่ยงคืน อันเป็นสัญญลักษณ์ของกิจกรรมทางจิตวิญญาณอันลี้ลับ เป็นประธานของกรรมโคตร ในทางปัญญาเป็นภาพสะท้อนของปัญญาญาณแบบสำเร็จทุกอย่างซึ่งเป็นการผสมผสานของปัญญาญาณทุกชนิดหลังจา
ภาษาไมถิลี

ภาษาไมถิลี จัดอยู่ในภาษากลุ่มอินโด-อารยัน มีผู้พูดในรัฐพิหารของอินเดีย และเตรายตะวันตกในเนปาล คำว่าไมถิลีมาจากมิถิลาซึ่งเป็นรัฐอิสระในสมัยโบราณ มีกลุ่มผู้พูดภาษาไมถิลีเป็นจำนวนมาก ภาษานี้อยู่ในกลุ่มอินเดียตะวันออก ที่มีพัฒนาการเป็นอิสระจากภาษาฮินดี เขียนด้วยอักษรไมถิลีซึ่งคล้ายกับอักษรเบงกาลีหรือเขียนด้วยอักษรเทวนาครี เคยเขียนด้วยอักษรตีราหุตี แต่เปลี่ยนมาใช้อักษรเทวนาครีในพุทธศตวรรษที่ 25-26 อักษรตีราหุตีเป็นต้นแบบของอักษรไมถิลี อักษรเบงกาลีและอักษรโอริยา
คำว่าไมถิลีมาจากคำว่ามิถิลา อณาจักรโปราณที่ปกครองโดยกษัตริย์ชนกะหรือท้าวชนกในเรื่องรามเกียรติ์ ไมถิลีนี้เป็นอีกชื่อหนึ่งของนางสีดา มเหสีของพระราม และเป็นธิดาของท้าวชนก นักวิชาการในมิถิลาใช้ภาษาสันสกฤตเป็นภาษาในวรรณคดีและใช้ภาษาไมถิลีเป็นภาษาสำหรับวรรณกรรมพื้นบ้าน งานที่ใช้ภาษาไมถิลีชิ้นแรกๆ พบเมื่อราว พ.ศ. 1867

เมื่อการปกครองของอาณาจักรปาละเสื่อมลง ศาสนาพุทธได้สาบสูญไป ในขณะที่มีการสถาปนาราชวงศ์กรณาฏกะในสมัยของหรสิมหเทวะ (พ.ศ. 1769 - 1867) กวีชื่อชโยติริสวระ ฐากูร (พ.ศ. 1823 – 1883) ได้เขียนเรื่องวรรณรัตนากรโดยใช้ภาษาไมถิลีล้วนๆ ใน พ.ศ. 1867 ฆยาซุดดิน ตุฆลัก จักรพรรดิแห่งเดลฮีรุกรานมิถิลาขับไล่กษัตริย์หรสิมหเทวะ ในช่วงนี้ ไม่มีการสร้างวรรณกรรมใดๆ จนกระทั่ง วิทยาปติ ฐากูร (พ.ศ. 1903 – 1993) ได้เขียนบทกวีจำนวนมากด้วยภาษาไมถิลีเกี่ยวกับพระกฤษณะ พระศิวะ และพระปรวตี ซึ่งได้แพร่หลายไปทั่ว หลังจากการรุกรานมิถิลาโดยสุลต่านโชห์ปุร เดลฮี และการหายสาบสูญของศิวสิมหะ ใน พ.ศ. 1972 วรรณคดีของภาษานี้เปลี่ยนไปปรากฏที่เนปาล

การกล่าวถึงภาษาไมถิลีครั้งแรกปรากฏในหนังสือของอมาดุซซี ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2314 ในหนังสือรายชื่อภาษาสันสกฤตและปรากฤตของ Colebrooke ตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2344 ได้อธิบายภาษาไมถิลีเป็นอีกสำเนียงหนึ่งต่างหาก การใช้ภาษาไมถิลีส่วนมากเกี่ยวข้องกับระบำ ละคร และดนตรี อุมาปาตี อุปัธยะเขียนบทละครเรื่องปาริชาตัลด้วยภาษาไมถิลี
ภาษาแม่ของราชวงศ์มัลละคือภาษาไมถิลี ซึ่งแพร่กระจายไปทั่วเนปาลในพุทธศตวรรษที่ 21 – 22 ในช่วงนี้ มีละครอย่างน้อย 70 เรื่องที่เขียนด้วยภาษาไมถิลี ในละครเรื่องหริศจันทรันนิยัมที่เขียนโดยสิทธินรยัณเทวะ (พ.ศ. 2163 – 2200) ตัวละครบางตัวพูดภาษาไมถิลี ในขณะที่ตัวละครอื่นๆพูดภาษาเบงกาลี สันสกฤตหรือปรากฤต

องค์กรเกี่ยวกับภาษาไมถิลีแห่งแรกคือไมถิลี มหสภา จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2453 เพื่อพัฒนาภาษาไมถิลี ไมถิลี มหสภาได้เรียกร้องให้มีการยอมรับภาษาไมถิลีเป็นภาษาประจำถิ่น มหาวิทยาลัยกัลกัตตายอมรับภาษาไมถิลีใน พ.ศ. 2460 และมีมหาวิทยาลัยอื่นยอมรับตามมา ใน พ.ศ. 2508 ภาษาไมถิลีได้รับการยอมรับจากสถาบันวิชาการสหิตยซึ่งเป็นสถาบันที่สนับสนุนวรรณคดีอินเดีย ใน พ.ศ. 2546 ภาษาไมถิลีได้รับการยอมรับจากสถาบันอินเดียให้เป็นภาษาหลักของอินเดีย ปัจจุบันเป็นหนึ่งในภาษาประจำชาติ 22 ภาษาของอินเดีย
ทรงยี่สิบหน้า

ทรงยี่สิบหน้า (, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 20 หน้า ทรงยี่สิบหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้

ทรงยี่สิบหน้าปรกติ (regular icosahedron) เป็นทรงหลายหน้าที่ประกอบด้วยหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่าทั้ง 20 หน้า มี 12 จุดยอด 30 ขอบ โดยที่ทุกจุดยอดจะล้อมรอบด้วยรูปสามเหลี่ยมจำนวน 5 หน้า ทรงนี้เป็นหนึ่งในทรงตันเพลโต (Platonic solid) และเมื่อกล่าวถึงทรงยี่สิบหน้าขึ้นมาลอยๆ จะมีความหมายโดยนัยเป็นทรงยี่สิบหน้าปรกติ

สำหรับทรงยี่สิบหน้าปรกติ สามารถเรียกได้อีกอย่างว่า "พีระมิดคู่ห้าเหลี่ยมไจโรอีลองเกต (gyroelongated pentagonal dipyramid) "

พื้นที่ผิว "A" และปริมาตร "V" ของทรงยี่สิบหน้าปรกติ ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ "a" สามารถคำนวณได้ดังนี้

พิกัดคาร์ทีเซียนของทรงยี่สิบหน้าปรกติ สามารถกำหนดพิกัดของจุดยอดได้ดังนี้
เมื่อ φ = (1+√5)/2 หรืออัตราส่วนทอง (อาจเขียนแทนด้วย τ)
ภัทราวดีเธียเตอร์

ภัทราวดีเธียเตอร์ เป็น โรงละครเอกชนและสถาบันสอนศิลปะการแสดง ตั้งอยู่ในซอยวัดระฆัง เขตบางกอกน้อย ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา จัดตั้งโดย ภัทราวดี มีชูธน เมื่อปี พ.ศ. 2535

ปัจจุบันได้ปิดตัวลงในกลางปี พ.ศ. 2557
เจโทร ทัล

เจโทร ทัล () เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ ที่ก่อตั้งขึ้นราวๆ พ.ศ. 2510-2511 โดยมีนักดนตรีหลัก คือ เอียน แอนเดอร์สัน มีเอกลักษณ์ที่เสียงร้องนำ และเสียงฟลูทที่บรรเลงโดย แอนเดอร์สัน

วงเจโทร ทัล มีพัฒนาการทางดนตรีหลากหลาย จากดนตรีบลูส์-ร็อก ที่มีสำเนียงแจ๊สในระยะแรก พัฒนาไปเป็นโพรเกรสซีฟร็อก ผสมดนตรีคลาสสิก และกลายไปเป็นโฟล์ก-ร็อก, ฮาร์ดร็อก และเวิร์ลดมิวสิกในยุคหลังๆ สมาชิกที่เคยร่วมวงมีจำนวนมาก รวมทั้ง ทอมมี อิโอมิ และฟิล คอลลินส์ ก็เคยร่วมวงเป็นเวลาสั้นๆ

ผลงานที่ทำให้ เจโทร ทัล มีชื่อเสียง คืออัลบั้ม "Aqualung" ในปี 1971 และคอนเซ็ปต์อัลบั้ม "Thick as a Brick" ในปีถัดมา
อายาเซะงาวะ ยูมิจิกะ

อายาเซะงาวะ ยูมิจิกะ () ตัวการ์ตูนจากเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูตนักสู้ลำดับที่ 5 ในหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์
ยูมิจิกะ เป็นชายผู้มีผมบ๊อบสีม่วง มีจะงอยขนสีแดงที่คิ้วและสีเหลืองที่ขนตา เป็นคนรักสวยรักงาม หลงตัวเอง และมักจะทำเป็นไม่รู้จักคนที่หน้าตาแย่กว่าตัวเอง
ยูมิจิกะเป็นเพื่อนสนิทของอิกคาคุ ทั้งคู่ได้เข้ามาเป็นยมทูตหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ ยูมิจิกะเป็นนักสู้ลำดับที่ 5 โดยบอกว่าเลข 4 ไม่สวย ส่วนเลข 3 ก็เป็นของอิกคาคุไปแล้วจึงเลือกเลข 5 แทน โดยยูมิจิกะได้ปกปิดความสามารถตัวเอง ซึ่งดาบฟันวิญญาณของยูมิจิกะเป็นสายวิถีมารซึ่งขัดกับวิถีการต่อสู้ของหน่วยที่ 11

ยูมิจิกะและอิกคาคุได้พบกับอิจิโกะและกันจู โดยยูมิจิกะได้สู้กับกันจู แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับดอกไม้ไฟของกันจูจนทำให้หัวฟู ต่อมาเขากับพวกหัวหน้าซาราคิได้พาโอริฮิเมะตามหาอิจิโกะ แต่ถูกหัวหน้าโคมามูระและหัวหน้าโทเซ็นขัดขวาง โดยยูมิจิกะได้ต่อสู้กับรองหัวหน้าฮิซากิ แต่แล้วรองหัวหน้าฮิซากิกลับพลาดท่าให้กับยูมิจิกะจนหมดแรงต่อสู้
ยูมิจิกะได้รับคำสั่งให้มาช่วยพวกอิจิโกะต่อสู้ดับเบาท์ที่โลกมนุษย์ โดยยูมิจิกะได้สืบหาที่อยู่ของเบาท์จนพบ จึงได้ลักลอบเข้าไป แต่เขาก็ถูกพวกเบาท์เล่นงานจนบาดเจ็บ แต่โชคดีที่พวกอิจิโกะเข้ามาช่วยไว้ทัน แต่พวกเบาท์ก็หนีไปยังโซลโซไซตี้ได้ในที่สุด

ยูมิจิกะ ได้มาที่โลกมนุษย์เพื่อเตรียมศึกต่อสู้กับอารันคาร์ โดยเขาได้พักอยู่ที่ห้องของอาซาโนะ เคย์โกะ เพื่อนของอิจิโกะที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้ และเขาเองคอยติดต่อกับโซลโซไซตี้ระหว่างที่อิกคาคุกำลังต่อสู้ ต่อมาเขาและรองหัวหน้ามัตสึโมโตะได้ฝึกฝนการต่อสู้เพื่อปลดปล่อยสวัสดิกะ แต่ก็มีอารันคาร์บุกเข้ามา นำโดยเอสปาด้าหมายเลข 6 คนใหม่ "ลูปี"
ยูมิจิกะได้รับหน้าให้ปกป้องเสาทั้ง4ที่ล้อมเมืองคาราคุระไว้ และได้ต่อสู้กับคูลฮอร์นคนสนิทของบารันการ์และได้รับชัยชนะมา
ไม่มี
ไมค์ โอลด์ฟิลด์

ไมค์ โอลด์ฟิลด์ (Michael Gordon Oldfield) (15 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 - ) นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ มีผลงานทั้งประเภทโพรเกรสซีฟร็อก, ร็อก, โฟล์ก, คลาสสิก, เวิร์ลด, นิวเอจ และชำนาญการเล่นเครื่องดนตรีได้หลากหลายชนิด ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุด คืองานชุด "Tubular Bells" บันทึกเสียงปี พ.ศ. 2515 ขณะอายุ 19 ปี ซึ่งเขาเล่นเครื่องดนตรีกว่า 20 ชนิด ในอัลบั้มนี้

ไมค์ โอลด์ฟิลด์ เกิดที่เมืองรีดดิง แคว้นเบิร์กเชียร์ อังกฤษ ในครอบครัวชาวไอริช ที่นับถือนิกายโรมันแคธอลิกอย่างเคร่งครัด มีพี่สาวและพี่ชาย ที่เป็นนักดนตรี คือ แซลลี โอลด์ฟิลด์ และเทอร์รี โอลด์ฟิลด์ ทั้งคู่เป็นนักดนตรีรับเชิญในผลงานของไมค์ โอลด์ฟิลด์หลายชุด

ในปี พ.ศ. 2510 ขณะอายุเพียง 14 ปี เขาจับคู่ดูโอกับ แซลลี โอลด์ฟิลด์ พี่สาว ตั้งวงดนตรีโฟล์ก และบันทีกเสียงอัลบั้มแรกด้หนึงชุดก็ยุบวง และหันไปจับคู่กับพี่ชาย เจอร์รี โอลด์ฟิลด์ บันทึกเสียงดนตรีร็อก

งานชุดที่มีชื่อเสียงที่สุด "Tubular Bells" เป็นดนตรีบรรเลง โพรเกรสซีฟร็อก บันทึกเสียงในปี พ.ศ. 2515 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 เป็นอัลบั้มแรกในสังกัดเวอร์จิ้น เรคคอร์ด บริษัทที่เพิ่งตั้งใหม่ของริชาร์ด แบรนสัน (ซึ่งปัจจุบันเป็นเจ้าของธุรกิจเครือข่ายขนาดใหญ่ ทั้งธุรกิจสื่อ, สายการบิน, เกมคอมพิวเตอร์, ท่องอวกาศ, น้ำโคล่า ฯลฯ)

อัลบั้ม "Tubular Bells" ติดอันดับอัลบั้มยอดนิยม หนึ่งในสิบของสหราชอาณาจักร อย่างรวดเร็ว และอยู่บนตารางเป็นเวลา 279 สัปดาห์ ด้วยยอดขาย 2.5 ล้านชุด และได้รับเลือกใช้เป็นดนตรีประกอบภาพยนตร์ "The Exorcist" ในสหรัฐอเมริกา และได้รับรางวัลแกรมมี สาขาดนตรีบรรเลงยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2518 (1975)

จากความสำเร็จของ Tubular Bells มีการบันทึกเสียงด้วยวงออเคสตรา "The Orchestral Tubular Bells" ในปี พ.ศ. 2517 และค่ายต้นสังกัดพยายามผลักดันให้มี อัลบั้มที่สอง "Tubular Bells II" ตลอดมา แต่ ไมค์ โอลด์ฟิลด์ ไม่เห็นด้วย

ผลงานต่อเนื่องจาก "Tubular Bells" ในเวลาต่อมา ประกอบด้วย

ไมค์ โอลด์ฟิลด์ ยังมีผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์ทีมีชื่อเสียง เช่น ดนตรีประกอบภาพยนตร์ "The Killing Fields" (ชื่อไทย ทุ่งสังหาร) ปัจจุบัน เขามีความสนใจในการเขียนเกมคอมพิวเตอร์ เขียนเกมเกี่ยวกับ Virtual Reality ซึ่งสามารถดาวน์โหลดโปรแกรมทดลองได้ที่เว็บไซต์ทางการของเขา