seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
โรซาริโอ้ บวก แวมไพร์

โรซาริโอ้ + แวมไพร์ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพโดย ทาคายูกิ อินางาคิ ลงในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายเดือน ระหว่าง สิงหาคม 2547 ถึง มิถุนายน 2550 และตอนพิเศษในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ ปัจจุบันมีภาคสองแล้วใช้ชื่อว่า โรซาริโอ้ + แวมไพร์ II ลงในนิตยสารจัมป์สแควร์

อาโอโนะ สึคุเนะ เป็นนักเรียนปกติ อยู่โรงเรียนมัธยมเป็นปีแรกและไม่สามารถเข้าโรงเรียนเอกชนเนื่องจากเขามีเกรดที่หน้ากลุ้มใจ มีเพียงโรงเรียนสุดท้ายที่เขาจะได้รับการยอมรับ โรงเรียนนั้นชื่อโรงเรียนโยไคเป็นโรงเรียนที่มีอภินิหารและสัตว์ประหลาดเรียนอยู่

อาโอโนะ สึคุเนะ (Aono Tsukune)

พระเอกของเรื่อง เด็กหนุ่มมัธยมปลายธรรมดาที่ต้องเข้าไปเรียนอยู่ในโรงเรียนโยไคหรือโรงเรียนของปิศาจโดยไม่ได้ตั้งใจและได้พบกับเด็กสาวแวมไพร์ชื่อ "อาคาชิยะ โมกะ" ซึ่งเธอนั้นชื่นชอบเลือดของสึคุเนะเป็นพิเศษเพราะมีรสชาติที่อร่อย โดยตอนแรกเธอนั้นไม่รู้เลยว่าสึคุเนะเป็นมนุษย์แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เปิดเผยตัวให้โมกะได้รู้ สึคุเนะสามารถดึงโรซาริโอ้ที่แขวนคอของโมกะออกได้ซึ่งโรซาริโอ้นั้นคืออุปกรณ์ที่ใช้สะกดพลังแวมไพร์ของโมกะไว้ หากมันหลุดออก เธอจะกลายเป็นอีกคนนึงทันที สึคุเนะได้รับเลือดแวมไพร์จากโมกะในปริมาณมาก ทำให้เขามีความสามารถใกล้เคียงกับแวมไพร์มาก (ใส่กำไรอยู่ เพื่อป้องกันการกลายเป็น "กูล" คล้ายๆ นางเอกสะกดร่างแวมไพร์)

อาคาชิยะ โมกะ (Akashiya Moka)

นางเอกของเรื่อง เธอเป็นแวมไพร์และมีผมสีชมพูยาว นิสัยเอ๋อๆ ต๊องๆ แต่หากโรซาริโอ้ที่ห้อยคอหลุดออก เธอจะกลายเป็นแวมไพร์สุดแกร่ง ผมเปลี่ยนเป็นสีเงินและตาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที เธอชอบดูดเลือดของสึคุเนะมากเพราะเลือดของมนุษย์มีรสชาติที่อร่อยมาก เธอเป็นคนที่สึคุเนะพบคนแรกตั้งแต่มาที่โรงเรียนโยไค

คุโรโนะ คุรุมุ (Kurono Kurumu)

เด็กสาวที่ย้ายเข้ามาเรียนที่โรงเรียนโยไค เธอชอบสึคุเนะอยู่และเป็นคู่แข่งของโมกะ เธอคือซัคคิวบัส เมื่อจูบใครก็ตามคนๆ นั้นจะตกเป็นทาสของเธอในทันที

ชิรายูกิ มิโซเระ (Shirayuki Mizore)

เธอเป็นปิศาจหิมะ ปกติจะอมแคนดี้อยู่ตลอดเวลาเพราะเธอเป็นปิศาจหิมะจึงต้องไม่ปล่อยความเย็นหายออกจากร่างกายโดยการอมแคนดี้ที่มีความเย็นมาก

เซนโด ยูคาริ (Sendo Yukari)

เธอเป็นสาวน้อยอัจฉริยะ อายุเพียง 12 ปีเท่านั้นแต่เรียนข้ามชั้นมาอยู่มัธยมปลาย เธอเป็นแม่มดซึ่งแม่มดเป็นที่รังเกียจของทั้งปิศาจและมนุษย์แต่พวกสึคุเนะต่างยอมรับในตัวเธอ
สพันจ์บ็อบ สแควร์แพนส์

สพันจ์บ็อบ สแควร์แพ้นท์ () เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกา ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ส่วนในประเทศไทย ฉายทางทรูวิชั่นส์ ช่อง ทรู สปาร์ค และช่อง นิคคาโลเดียน ช่อง 452 ซึ่งล่าสุดโดยช่องแก๊งการ์ตูน
มาเรีย เทเรซาแห่งสเปน

มาเรีย เทเรสแห่งสเปน ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสใน พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส
พีระมิดลูฟวร์

พีระมิดลูฟวร์ () เป็นพีระมิดที่สร้างขึ้นจากกระจกและโลหะ มีพีระมิดขนาดเล็กกว่า 3 หลังตั้งอยู่โดยรอบ ตั้งอยู่ที่ลานหน้าพิพิธภัณฑสถานลูฟวร์ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ทำหน้าที่เป็นทางเข้าหลักของพิพิธภัณฑ์ สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2532 และกลายเป็นหนึ่งในจุดสังเกตของกรุงปารีส

การก่อสร้างพีระมิดนี้มอบหมายโดยฟร็องซัว มีแตร็อง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2527 ออกแบบโดย ไอ. เอ็ม. เป่ย สถาปนิกที่เคยรับผิดชอบการออกแบบ Miho Museum ที่ญี่ปุ่น โครงสร้างพีระมิดนี้สร้างขึ้นจากแผ่นกระจกทั้งหลัง มีความสูง 20.6 เมตร ฐานรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีความยาวด้านละ 35 เมตร ประกอบขึ้นจากแผ่นกระจกรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน 603 แผ่น และแผ่นกระจกรูปสามเหลี่ยม 70 แผ่น
พีระมิดและโถงทางเข้าที่อยู่ข้างใต้ สร้างขึ้นเนื่องจากทางเข้าเดิมของลูฟวร์ไม่สามารถรองรับจำนวนผู้มาเยือนที่มีมากในแต่ละวันได้อีกแล้ว ผู้มาเยือนที่เข้าจากพีระมิดจะลงไปโถงทางเข้ากว้างขวาง แล้วกลับขึ้นไปยังอาคารหลักของลูฟวร์ พิพิธภัณฑ์อีกหลายแห่งได้นำแนวคิดนี้ไปใช้ เช่น Museum of Science and Industry ในชิคาโก การก่อสร้างพีระมิดและโถงทางเข้าใต้ดินดำเนินการโดย Dumez

บางคนกล่าวอ้างว่าแผ่นกระจกบนพิระมิดลูฟวร์มีทั้งหมด 666 แผ่น ซึ่งเป็น "number of the beast" ที่มักจะถูกนำไปเชื่อมโยงกับซาตาน ผู้สนใจด้านประวัติศาสตร์จำนวนมาก ตัวอย่างเช่น หนังสือของ Dominique Stezepfandt ที่มีชื่อว่า "François Mitterrand, Grand Architecte de l'Univers" ได้กล่าวไว้ว่า "พีระมิดถูกอุทิศให้แก่พลังที่เล่ากันว่าเป็น Beast ใน พระคัมภีร์วิวรณ์ (...) โครงสร้างทั้งหลังมีรากฐานอยู่บนเลข 6"

เรื่องราวของกระจก 666 แผ่นเริ่มต้นขึ้นเมื่อราวทศวรรษที่ 1980 (พ.ศ. 2523-2532) โดยแผ่นพับโฆษณาอย่างเป็นทางการที่ตีพิมพ์ระหว่างการก่อสร้างได้กล่าวอ้างถึงตัวเลขนี้ถึงสองครั้ง แต่หน้าก่อน ๆ ในแผ่นพับกล่าวไว้ว่ากระจกมี 673 แผ่น ตัวเลข 666 ยังถูกกล่าวถึงในหนังสือพิมพ์หลายฉบับ อย่างไรก็ตาม พิพิธภัณฑสถานลูฟวร์ได้แถลงว่า พีระมิดประกอบขึ้นจากแผ่นกระจก 673 แผ่น (รูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน 603 แผ่น และรูปสามเหลี่ยม 70 แผ่น) มีผู้พยายามนับจำนวนแผ่นกระจกบนพีระมิดอยู่หลายครั้ง โดยแต่ละครั้งจะนับได้จำนวนที่แตกต่างกันเล็กน้อย แต่จะมากกว่า 666 แผ่นทุกครั้ง

ข่าวลือได้กลับมาอีกครั้งใน พ.ศ. 2546 เมื่อนวนิยาย "The Da Vinci Code" ของแดน บราวน์ ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ โดยที่ตัวเอกของเรื่องครุ่นคิดว่า "พีระมิดหลังนี้สร้างขึ้นด้วยแผ่นกระจก 666 แผ่นพอดี ตามความต้องการของประธานาธิบดีมิตแตร์รองด์ ซึ่งกลายเป็นหัวข้อร้อนท่ามกลางผู้สนใจทฤษฎีสมคบคิดที่กล่าวอ้างว่า 666 เป็นตัวเลขของซาตาน" อย่างไรก็ตาม David A. Shugarts ได้รายงานว่า จากคำกล่าวของโฆษกประจำสำนักงานของไอ. เอ็ม. เป่ย ประธานาธิบดีฝรั่งเศสไม่เคยระบุจำนวนแผ่นกระจกที่ต้องการให้ใช้ในการก่อสร้างพีระมิด
ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 6

ทรู อคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 6 เริ่มเข้าบ้านวันที่ 29 มิถุนายน 2552 มีจำนวนนักล่าฝัน 12 คน เป็น ชาย 5 คน หญิง 7 คน จากออดิชั่นสด 10 คนและจาก ออนไลน์ 2 คน ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่นักล่าฝันเริ่มต้นมีจำนวนเท่าเดิมคือ 12 คน หลังจากในซีซั่นที่ 3 , 4 และ 5 มีนักล่าฝันเริ่มต้นมากกว่า 12 คน

Medley Battle รวม

เพลงรวม
ราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส

ราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส (; 27 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 68) เป็นราชวงศ์แรกที่ปกครองจักรวรรดิโรมัน มีจักรพรรดิปกครองทั้งสิ้น 5 พระองค์ ปฐมจักรพรรดิคือ จักรพรรดิเอากุสตุส และจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายคือ จักรพรรดิแนโร (ค.ศ. 54–68)
บรรณาธิการ

บรรณาธิการ (คำสนธิ: บรรณ (หนังสือ) + อธิการ (เจ้าการ); ) เป็นบุคคลซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบ ในการจัดทำ รวบรวม ตรวจแก้ คัดเลือก หรือควบคุม เนื้อหาและภาพทั้งหมด ที่จะตีพิมพ์เป็นหนังสือ หรือเป็นสิ่งพิมพ์ที่มีกำหนดว่าจะออกเรื่อยไปตามลำดับ โดยใช้ชื่อเดิม เช่น หนังสือพิมพ์ และนิตยสารต่างๆ และนิยมใช้เป็นคำย่ออย่างไม่เป็นทางการว่า “บ.ก.” ส่วนคำที่ใช้เรียกกระบวนการลักษณะดังกล่าว คือ "บรรณาธิกร" ()

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายของ "บรรณาธิการ" ไว้ว่า ผู้จัดเลือกเฟ้น รวบรวม ปรับปรุง และรับผิดชอบเรื่องลงพิมพ์ และในมาตรา 4 แห่ง ระบุว่า "บรรณาธิการ" หมายความถึง บุคคลผู้รับผิดชอบ ในการจัดทำ และควบคุมเนื้อหา ข้อความ หรือภาพ ที่ลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ รวมทั้งวัสดุ หรือเอกสาร ที่แทรกในหนังสือพิมพ์ โดยความเห็นชอบของบรรณาธิการด้วย เมื่อหนังสือพิมพ์ มีความหมายรวมไปถึง นิตยสาร วารสาร สิ่งพิมพ์ ที่เรียกชื่ออย่างอื่น ในทำนองเดียวกัน"กองบรรณาธิการ" เป็นกลุ่มบุคคลซึ่งทำหน้าที่เป็นคณะทำงานของบรรณาธิการ ในการช่วยตรวจสอบบทความแทนบรรณาธิการ รวมถึงการเขียนคอลัมน์ที่สำคัญในฉบับ เช่น บทบรรณาธิการ, คอลัมน์จดหมายถึงบรรณาธิการ () รายงานพิเศษ (สกู๊ป; ), บทสัมภาษณ์ เป็นต้น
แอร์สเทอ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น

แอร์สเทอ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น () เป็นสโมสรในประเทศเยอรมนี อยู่ที่เมืองไคเซิร์สเลาเทิร์น เริ่มก่อตั้งเมื่อ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1900 โดยการรวมตัวกันระหว่าง 2 สโมสรฟุตบอลในเมืองไคเซิร์สเลาเทิร์น คือ "Germania 1896 Kaiserslautern" และ "FG Kaiserslautern" เกิดเป็นสโมสรฟุตบอล "FC 1900 Kaiserslautern" ถัดจากนั้นในปี ค.ศ. 1909 ทางสโมสรได้รวมตัวกับ "FC Palatia Kaiserslautern" (ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1901) และ "FC Bavaria Kaiserslautern" (ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1902) เปลี่ยนชื่อเป็น "FV 1900 Kaiserslautern" และในปี ค.ศ. 1929 รวมตัวกับ "SV Phönix Kaiserslautern" กลายเป็น "FV Phönix-Kaiserslautern" หลังจากนั้น 30 ปี จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น 1. FC Kaiserslautern

ฟุตบอลโลก ปี 1954 เป็นปีที่ทีมชาติเยอรมันได้ชนะเลิศโลก นักเตะชุดนั้นมีนักเตะจาก 1. เอฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น 5 คน ช่วยให้เยอรมันได้ชนะเลิศโลก ประกอบด้วย ฟริทซ์ วัลเทอร์ (กัปตันทีมชาติ), ฮอสท์ เอคเคิล, แวร์เนอร์ โคลไมเออร์, แวร์เนอร์ ลีบริช, ออทท์มาร์ วัลเทอร์

ในปี 1997/1998 ภายใต้การคุมทีมของออทโท เรฮาเกิล แอร์สเทอไคเซิร์สเลาเทิร์นสร้างประวัติศาสตร์คว้าชนะเลิศบุนเดสลีกาได้ตั้งแต่ฤดูกาลแรกที่เลื่อนชั้นมาจากลีกา 2 เป็นทีมแรกในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี และนับเป็นชนะเลิศลีกสูงสุดของเยอรมนีครั้งที่ 4 ของสโมสรฟุตบอลแห่งนี้
โจ-วิลฟรีด ซองกา

โจ-วิลฟรีด ซองกา เปซองกา () เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2528 เป็นนักเทนนิสอาชีพชาวฝรั่งเศส เป็นมืออันดับที่ 9 ของโลกในปัจจุบัน เขาเคยขึ้นถึงอันดับโลกสูงสุด คือ อันดับที่ 6 เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
วิทยุครอบครัวข่าว

วิทยุครอบครัวข่าว ผลิตโดย บริษัท เซิร์ช ไลฟว์ จำกัด และ บริษัท วิช 106 จำกัด ดำเนินรายการจากห้องส่งวิทยุบนอาคารมาลีนนท์ทาวเวอร์ แล้วจึงถ่ายทอดสดออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ (ชื่อย่อ: ส.ทร.) ระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 106.0 เมกะเฮิร์ตซ์ เริ่มตั้งแต่วันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เวลา 00.00 น. เป็นต้นมา จนถึงปัจจุบัน โดยรูปแบบการนำเสนอ ส่วนมากเป็นการรับสัญญาณถ่ายทอดเสียง จากรายการโทรทัศน์ประเภทข่าว และเหตุการณ์ปัจจุบัน ที่ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 อีกส่วนหนึ่งเป็นรายการวิทยุ ที่มีกลุ่มผู้ประกาศข่าวและพิธีกร “ครอบครัวข่าว 3” เป็นผู้ดำเนินรายการ

"วิทยุครอบครัวข่าว ส.ทร.เอฟเอ็ม 106 เมกะเฮิร์ตซ์" เกิดขึ้นจากแนวคิดของวิบูลย์ ลีรัตนขจร กรรมการผู้จัดการ บริษัท เซิร์ช ไลฟว์ จำกัด, สำราญ ฉัตรโท รองผู้จัดการฝ่ายข่าว บริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด, ธีระ ธัญไพบูลย์ วราภรณ์ สมพงษ์ และ สาธิต กรีกุล ผู้ดำเนินรายการ "เรื่องเด่นเย็นนี้" ทางไทยทีวีสีช่อง 3 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวก แก่ผู้ติดตามชมรายการข่าว ของ ครอบครัวข่าว 3 ที่ประสบปัญหา ไม่สามารถรับชมรายการต่างๆ ทางโทรทัศน์ได้ เนื่องจากสภาพการจราจรติดขัด อยู่บน รวมถึงเพื่อเปิดพื้นที่นำเสนอข่าวสาร ด้วยความใกล้ชิดผูกพัน ผ่านทางการเล่าข่าว ทางวิทยุเพิ่มขึ้น

สำหรับเนื้อหารายการของ "วิทยุครอบครัวข่าว" นำเสนอรายการประเภทข่าว สนทนา และรูปแบบหลากหลาย ออกอากาศตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งต่างจากการผลิตรายการโทรทัศน์ ที่มีข้อจำกัดในเรื่องเวลา จึงทำให้ต้องกระชับเนื้อหา ขณะที่การผลิตรายการวิทยุ สามารถดำเนินรายการไปได้ตลอดทั้งวัน จึงให้เนื้อหาในเชิงลึกได้ นับว่าวิทยุครอบครัวข่าว เป็นส่วนเติมเต็มของกลุ่มรายการครอบครัวข่าว 3 นั่นเอง โดยได้รับความร่วมมือจากกองทัพเรือ ต้นสังกัดของสถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ (ส.ทร.) วังนันทอุทยาน ในการออกอากาศ ด้วยระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 106 เมกะเฮิร์ตซ์, ฝ่ายข่าว สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ที่อนุญาตให้ถ่ายทอดเสียงรายการข่าวของสถานีฯ ออกอากาศทางวิทยุ และอนุญาตให้ใช้ข้อมูลข่าวสารต่างๆ ประกอบในการผลิตรายการทางวิทยุ ตลอดจนชื่อ "ครอบครัวข่าว" เพื่อให้ผู้ชมและผู้ฟัง เข้าใจเชื่อมโยงกันระหว่างรายการข่าวทางโทรทัศน์และวิทยุ, ประวิทย์ มาลีนนท์ กรรมการผู้จัดการ สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3, ไบรอัน มาร์การ์ กรรมการผู้จัดการ บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ปัจจุบันดำเนินการออกอากาศ จากที่ทำการย่อยแห่งใหม่ ของกลุ่มบริษัทเซิร์ชฯ คือชั้น 18 อาคารมาลีนนท์ทาวเวอร์ เลขที่ 3199 ถนนพระราม 4 แขวงคลองตัน เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
Fleet Street

Fleet Street เป็นถนนในกรุงลอนดอน อังกฤษ ตั้งชื่อตามแม่น้ำฟลีทซึ่งปัจจุบันไหลอยู่ข้างใต้ถนน ถนนฟลีตเป็นที่ตั้งของสำนักงานหนังสือพิมพ์ต่างๆ จนถึงทศวรรษที่ 1980 แม้ว่าสำนักงานของสื่อมวลชนรายใหญ่แห่งสุดท้ายคือ Reuters จะย้ายออกไปตั้งแต่ พ.ศ. 2548 แต่ชื่อถนนก็ยังคงถูกใช้เรียกแทนสื่อสารมวลชนสัญชาติบริเตน

Fleet Street เริ่มต้นจากถนนที่ทอดจาก City of London ไปยังศูนย์กลางทางการปกครองที่เวสต์มินสเตอร์ ความยาวของถนนแสดงถึงการขยายตัวของเมืองในศตวรรษที่ 14 ปลายสุดด้านทิศตะวันออกเป็นจุดที่แม่น้ำฟลีทไหลแนบกับ walls of London ในยุคกลาง ปลายด้านทิศตะวันตกคือเทมเปิลบาร์ ที่แสดงขอบเขตของเมืองที่ขยายมาถึงจุดนี้เมื่อ พ.ศ. 1872

ด้านทิศใต้ของถนนเป็นกลุ่มอาคารที่รู้จักในชื่อว่า The Temple ซึ่งเคยเป็นของ Knights Templar เป็นที่ตั้งของอินส์ออฟคอร์ทสองในสี่แห่ง คือ อินเนอร์เทมเปิล และมิดเดิลเทมเปิล บริเวณใกล้เคียงมีสำนักงานของทนายความมากมาย

กิจการหนังสือพิมพ์เริ่มต้นใน Fleet Street เมื่อประมาณ พ.ศ. 2043 โดย Wynkyn de Worde ลูกมือฝึกหัดของ William Caxton ได้ก่อตั้งโรงพิมพ์ขึ้นใกล้กับ Shoe Lane ขณะที่ในช่วงเวลาเดียวกัน Richard Pynson ได้ก่อตั้งสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์ติดกับ St Dunstan's church ต่อมามีสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์อื่นๆเพิ่มขึ้น ซึ่งโดยหลักแล้วจะ supply legal trade ใน Law Inns สี่แห่งในบริเวณนั้น ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2245 หนังสือพิมพ์ "เดอะเดลีคูแรนท์" ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์รายวันฉบับแรกของลอนดอน ได้จัดพิมพ์ขึ้นที่ Fleet Street ใน premises เหนือ White Hart Inn

ที่เทมเปิลบาร์ทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดอาณาเขตของ City of London บน Fleet Street จะเป็นจุดเริ่มต้นของถนนสแตรนด์ ทางทิศตะวันออกเลยจาก Ludgate Circus ออกไป ถนนจะลาดขึ้นตาม Ludgate Hill สถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ Temple, Chancery Lane, และแบล็กเฟลียร์
เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา

เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ จิตรกรชาวเฟลมิชคนสำคัญในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานศิลปะแห่งเบอร์ลินในประเทศเยอรมนี รือเบินส์เขียนภาพ "เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา" เสร็จในปี ค.ศ. 1620

ภาพเขียนภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของแอม. ปัสกีเยในรูอ็องซึ่งถูกประมูลขายในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1755 ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ภาพเขียนนี้ก็กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย และในปี ค.ศ. 1830 ภาพ "ปล่อยแอนดรอมิดา" ได้กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งเบอร์ลิน

ภาพนี้คล้ายกับภาพเขียนชื่อเดียวกันอีกภาพหนึ่งที่รือเบินส์เขียน ซึ่งปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแอร์มิทาชในเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เป็นภาพเขียนจากตำนานเทพเจ้ากรีกที่เป็นภาพของเทพเพอร์ซิอัสกำลังปล่อยตัวเทพีแอนดรอมิดาหลังจากที่ได้รับชัยชนะต่อพรายทะเลที่จับแอนดรอมิดาไปเป็นนักโทษ เทพเพอร์ซิอัสแต่งตัวอย่างทหารโรมัน สวมหมวกทหาร เสื้อเกราะ และมีชายคลุมสีแดง ทางด้านขวาของภาพมียุวเทพสองตน ตนหนึ่งช่วยแก้เชือกที่มัดเทพีแอนดรอมิดากับก้อนหิน ส่วนทางด้านซ้ายของภาพมียุวเทพอีกสองตนกำลังเล่นอยู่กับเพกาซัส ซึ่งเป็นม้ามีปีกของเพอร์ซิอัส
รายพระนามพระสันตะปาปา

รายพระนามสมเด็จพระสันตะปาปาแห่งคริสตจักรโรมันคาทอลิก เรียงตามวันที่ได้รับแต่งตั้ง
เอเคอร์ (แก้ความกำกวม)

เอเคอร์ อาจจะหมายถึง
รูปขบวนเชิงยุทธวิธี

การจัดกำลังพลเชิงยุทธวิธี คือการจัดเรียงหรือการใช้งานหน่วยรบเคลื่อนที่เช่นทหารราบ ทหารม้า อากาศยาน และเรือรบ การจัดกระบวนทัพนี้มีการใช้มาแต่โบราณไม่ว่าจะในชนเผ่ามาวรี หรือในสมัยโบราณ หรือสมัยกลาง เช่น (นอร์สโบราณ:skjaldborg) ฟาลังซ์ การจัดกระบวนเชืงยุทธวิธีนั้นรวมไปถึง
สำหรับรูปแบบกระบวนทัพของกองทัพอากาศนั้นได้แก่

สำหรับกองหน้านั้นหมายถึงหน่วยทหารที่อยู่หน้าสุดของกระบวนทัพ และกองหลังหมายถึงหน่วยทหารที่อยู่หลังสุดของกระบวนทัพ
ขนมปังกรอบไดเจสทีฟ

ขนมปังกรอบไดเจสทีฟ () คือขนมปังกรอบหรือคุกกี้กึ่งหวานชนิดหนึ่ง เป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ กรีซ และประเทศที่มีฐานะปานกลางอื่นๆ ชื่อ ไดเจสทีฟ ที่มีความหมายว่าช่วยย่อยนั้น มีที่มาจากความเชื่อเมื่อแรกผลิตที่ว่าการใช้โซเดียมไบคาร์บอเนตทำให้ขนมปังกรอบมีคุณสมบัติลดกรดในกระเพาะได้

ขนมปังกรอบไดเจสทีฟถูกคิดค้นขึ้นที่เอดินเบอระ โดย McVitie's ในปีค.ศ. 1892 ผู้ที่คิดค้นมีชื่อว่าอเล็กซานเดอร์ กรันท์ (Alexander Grant)

ขนมปังกรอบชนิดนี้ถูกโฆษณาว่ามีส่วนช่วยในการย่อยอาหาร แต่ผลการวิจัยในช่วงหลังได้สรุปว่าที่โฆษณานั้นไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด แต่ทั้งที่มีข่าวลือว่าเมื่อมีผลวิจัยออกมาเช่นนี้แล้ว การที่ขนมปังกรอบชนิดนี้ยังใช้ชื่อ ไดเจสทีฟ ในการวางขายที่สหรัฐอเมริกานั้นเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ขนมปังกรอบไดเจสทีฟก็ยังมีจำหน่ายทั่วไปบนชั้นสินค้านำเข้าในร้านชำและสั่งทางไปรษณีย์

และปัจจุบันนี้ "เดอะ ออริจินัล ไดเจสทีฟ" ก็ยังคงเป็นบริษัทขนมปังกรอบที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับเก้าในสหราชอาณาจักร

ขนมปังไดเจสทีฟมักนิยมรับประทานคู่กับชาหรือกาแฟ บ่อยครั้งจะทานโดยจุ่มขนมปังลงไปในชาก่อนแล้วรีบทานโดยเร็วก่อนที่ขนมปังกรอบจะยุ่ย
นอกจากนี้ ขนมปังไดเจสทีฟยังเป็นที่นิยามในการนำไปทำฐานของชีสเค้กและนำมากรุแทนแป้งพาย

ในปีหนึ่ง เฉพาะที่สหราชอาณาจักรเพียงที่เดียว ขนมปังกรอบมียอดขายรวมสูงถึง 35 ล้านปอนด์ ซึ่งก็หมายความว่า ชาวอังกฤษซื้อขนมปังกรอบไดเจสทีฟปีละ 71 ล้านถุง และรับประทานขนมปังกรอบไดเจสทีฟวันละ 52 แผ่น

โดยทั่วไปแล้ว หากไม่ได้อาศัยอยู่ในสหราชอาณาจักรหรือหาขนมปังกรอบไดเจสทีฟไม่ได้ จะใช้ขนมปังกรอบเกรแฮม (Graham crackers) แทน
ป้อมเนิน

ป้อมเนิน () คือค่ายหรือที่ตั้งถิ่นฐานที่มีระบบป้องกันที่ตั้งอยู่บนเนินหรือที่สูงที่ทำให้ได้เปรียบทางการป้องกัน ป้อมเนินมักจะเป็นการก่อสร้างระบบป้องกันที่ใช้กันในยุโรปในยุคสำริด และยุคเหล็ก ระบบการป้องกันมักจะสร้างตามรูปทรงของเนินที่ประกอบด้วยแนวดินหนึ่งหรือสองแนวพร้อมด้วยกำแพงระเนียด (stockade) หรือ กำแพงป้องกัน (defensive walls) และคูด้านนอก

ป้อมเนินบางแห่งในยุโรปมีที่มาตั้งแต่ปลายสมัยยุคหินใหม่ แต่ที่มานิยมกันในยุคต่อมาที่รวมทั้ง:

ป้อมเนินสร้างในบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานของเคลต์ในตอนกลางของทวีปยุโรปตะวันตกจนกระทั่งถูกพิชิตโดยจักรวรรดิโรมัน จูเลียส ซีซาร์กล่าวถึงป้อมเนินขนาดใหญ่ของปลายยุคเหล็กที่พบระหว่างการรณรงค์ในกอล ว่าเป็นoppidum เมื่อมาถึงสมัยนั้นป้อมเนินใหญ่ก็มีขนาดพอๆ กับเมืองมากกว่าที่จะเป็นเพียงป้อมค่าย และป้อมเนินหลายป้อมก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองโรมันต่อมา

นอกจากคำบรรยายง่ายของ “ป้อมเนิน” แล้วลักษณะของป้อมเนินก็แตกต่างกันไปเป็นหลายแบบและเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยตั้งแต่ยุคสำริดมาจนถึงยุคกลาง
เมโลดี้ที่รัก

เมโลดี () เป็นภาพยนตร์รักแรกรุ่น ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2514 ถ่ายทำในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ กำกับโดย แวริส ฮุสเซน อำนวยการสร้างโดย เดวิด พัทนัม จากบทภาพยนตร์ของ อลัน พาร์คเกอร์ ทำดนตรีประกอบภาพยนตร์โดยแบรี กิบบ์ และบีจีส์ และมีเพลงประกอบอีกหนึ่งเพลงของครอสบี สติลส์ แนช แอนด์ ยัง

ภาพยนตร์มีชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า S.W.A.L.K. (ย่อมาจาก Sealed With A Loving Kiss เป็นคำลงท้ายจดหมายรักของเด็กวัยรุ่นอังกฤษในยุคนั้น) ออกฉายในสหรัฐอเมริกา และอังกฤษโดยไม่ประสบความสำเร็จด้านรายได้ แต่ภาพยนตร์กลับประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายในเอเชีย พร้อมกับความนิยมในวงดนตรีบีจีส์ในภูมิภาคนี้ โดยเฉพาะในประเทศญี่ปุ่น ฮ่องกง รวมถึงประเทศไทย และในละตินอเมริกาบางประเทศ เช่น อาร์เจนตินา ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีการผลิตเป็นดีวีดีในอังกฤษหรือสหรัฐอเมริกา แต่มีการผลิตจำนวนเป็นจำนวนจำกัดในประเทศญี่ปุ่น

ในประเทศไทย ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในชื่อว่า เมโลดี้ที่รัก

แดเนียล (มาร์ค เลสเตอร์) วัย 11 ปี มีเพื่อนสนิทชื่อ ออร์นชอว์ (แจ็ค ไวลด์) เด็กกำพร้าหัวโจกที่อาศัยอยู่กับปู่ตามลำพังสองคน ทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนชั้นประถม ที่โรงเรียนเซาท์ลอนดอน โรงเรียนสหศึกษาแห่งหนึ่งในกรุงลอนดอน วันหนึ่งแดเนียลได้พบกับ เมโลดี (เทรซีย์ ไฮด์) เด็กหญิงต่างห้อง ที่ห้องซ้อมดนตรีของโรงเรียน

แดเนียลกับเมโลดีได้พบกันอีกครั้งในงานเต้นรำของโรงเรียน ทั้งคู่สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว ออกเที่ยวเล่นตามประสาเด็กจนถึงกับหนีโรงเรียนไปเที่ยวทะเลกันสองคน เป็นที่เลื่องลือและล้อเลียนในหมู่เพื่อนร่วมชั้น ทั้งสองรู้ตัวว่ามีความรักต่อกัน และประกาศกับใครต่อใครว่าจะแต่งงานกัน จะใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันตลอดไป ทั้งสองนำเรื่องนี้ไปบอกกับครอบครัว และครูใหญ่ ซึ่งเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเหลวไหล เด็กอายุเพียง 11 ปี จะแต่งงานกันได้อย่างไร

บ่ายวันหนึ่ง ครูใหญ่พบว่าเด็กนักเรียนทั้งชั้นหายออกไปจากโรงเรียน จนต้องเกณฑ์ครูทั้งโรงเรียนออกตามหากันจ้าละหวั่น และพบว่านักเรียนทั้งชั้นไปรวมตัวอยู่ที่โบสถ์ร้าง ข้างสถานีรถไฟ เพื่อเป็นสักขีพยานในพิธีแต่งงานระหว่างแดเนียลกับเมโลดี โดยการจัดการของออร์นชอว์

ภาพยนตร์นอกจากจะนำเสนอแง่มุมว่าด้วยความรักที่แก่แดดแก่ลมเกินวัยของเด็กแล้ว ยังสะท้อนเนื้อหาว่าด้วยความขัดแย้ง ไม่ลงรอยกันในโลกของเด็กกับผู้ใหญ่ จนนำไปสู่พฤติกรรมต่อต้าน ดื้อด้าน และถึงขั้นลุกขึ้นกระทำการ “ขบถ” ต่อกฎระเบียบคำสั่งของพวกผู้ใหญ่ ทั้งในฉากการรวมหัวการสร้างระเบิดของกลุ่มเด็กชาย กับฉากนักเรียนทั้งหญิงชายรุมป่วนบรรดาครูในตอนท้ายของเรื่อง

ภาพยนตร์นำแสดงโดยแจ็ค ไวลด์ และมาร์ค เลสเตอร์ สองดาราเด็กที่เคยร่วมงานกันในภาพยนตร์เรื่อง Oliver! ซึ่งได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในปี ค.ศ. 1968 และเทรซีย์ ไฮค์ดนตรีประกอบภาพยนตร์ บรรเลงโดย Richard Hewson Orchestra
แถวตอน

กระบวนทัพแถวตอน คือการจัดกำลังพลเชิงยุทธวิธีที่ใช้งานมาแต่ยุคโบราณได้ตั้งแต่การเดินทัพแถวตอนเดี่ยวของหน่วยทหารไปจนถึงหลายแถวตอนประกอบเข้าด้วยกัน โดยระยะตอนลึกของกระบวนทัพนั้นจะกว้างกว่าทางกว้าง (แถวหน้ากระดาน) กระบวนทัพแถวตอนนี้สามารถประยุกต์ใช้กับการเคลื่อนกำลังพลเชิงยุทธวิธีสำหรับยานพาหนะและเรือได้อีกด้วย

ข้อดีของกระบวนทัพแถวตอน
ข้อเสียของกระบวนทัพแถวตอน
แถวหน้ากระดาน

กระบวนทัพแถวหน้ากระดาน คือการจัดกำลังพลเชิงยุทธวิธีขั้นพื้นฐานที่ถูกใช้มาตลอดประวัติศาสตร์ เป็นกระบวนทัพที่มีอำนาจยิงตรงหน้าสูงที่สุดแลกกับการสูญเสียสมรรถนะในการเคลื่อนกำลังและการต้านทานการโจมตีของทหารม้า กระบวนทัพแถวหน้ากระดานได้รับความสนใจอย่างมากใน โดยสมเด็จพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซียได้ทรงใช้กระบวนทัพนี้อย่างได้ผลใน

กระบวนทัพแถวหน้ากระดานสำหรับกองทัพทหารราบนั้น ทหารจะเรียงกันเป็นแถวหลายแถว ตั้งแต่สองถึงห้าแถว แต่สามแถวมักจะถูกใช้งานมากที่สุด แถวหน้ากระดานแต่ละแถวมีระยะห่างระหว่างกันประมาณครึ่งเมตร และทหารแต่ละนายในแถวจะยืนค่อนข้างชิดกัน โดยทั่วไปใช้ระยะหนึ่งช่วงแขน ซึ่งจะทำให้ทหารมีพื้นที่มากพอที่ใช้งานอาวุธประจำกายรวมทั้งการยิงและบรรจุใหม่ การใช้งานกระบวนทัพแถวหน้ากระดานนั้น ทหารจะต้องได้รับการฝึกมาอย่างดีและต้องการการควบคุมจากนายทหาร (ทั้งชั้นประทวนและสัญญาบัตร)

ใน คริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 กองทัพในยุโรปมักจะให้ทหารชั้นประทวนยืนประจำอยู่ตอนท้าย มีทวนยาวเป็นอาวุธประจำกายซึ่งทวนยาวนี้จะใช้เป็นทั้งเครื่องประดับและใช้ในการจัดแถวทหาร ในการฝึกแถวทหาร ทวนยาวนี้จะถูกใช้ในการกดปืนของพลทหารที่ประทับเล็งสูงเกินไป และใช้ในการจัดแถวทหารให้สวยงามถูกต้อง การเคลื่อนกำลังพลด้วยกระบวนทัพแถวหน้ากระดานนี้จะช้ามาก ยกเว้นว่ากองทัพนั้นจะได้รับการฝึกมาอย่างยอดเยี่ยม กระบวนทัพแถวหน้ากระดานสามารถเสียรูปอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะในยุทธบริเวณที่เป็นป่า ด้วยเหตุนี้กระบวนทัพแถวหน้ากระดานมักจะถูกใช้ในการตั้งรับเป็นส่วนมาก โดยหน่วยทหารจะเคลื่อนที่ด้วยกระบวนทัพแถวตอนและปรับกระบวนเป็นแถวหน้ากระดานเมื่อถึงที่หมาย

กระบวนทัพแถวหน้ากระดานนี้ อ่อนแอต่อการบุกเข้าตีของทหารม้าอย่างมาก โดยเฉพาะเมื่อถุกเข้าตีทางปีกและทางท้าย ซึ่งการโจมตีนี้จะทำให้รูปกระบวนหน้ากระดานเสียกระบวนและพังทลายในที่สุด เว้นแต่ว่ากองทหารจะแปรกระบวนให้เป็นกระบวนทัพสี่เหลี่ยมจตุรัสได้

ในช่วง กองทัพอังกฤษนำกระบวนแถวหน้ากระดานสองแถวแคบมาประยุกต์ใช้อย่างได้ผลเพื่อชดเชยข้อเสียเปรียบด้านกำลังพลและเพิ่มอำนาจยิงตรงหน้า ส่วนมากแล้วกระบวนแถวหน้ากระดานมักจะถูกทำลายด้วยการโจมตีของทหารม้า แต่ในโดย แห่งสหราชอาณาจักรสามารถใช้กระบวนทัพแถวหน้ากระดานต่อต้านการโจมตีของทหารม้ารัสเซียได้ จนกลายเป็่นที่มาของสำนวน "The Thin Red Line"

กระบวนทัพแถวหน้ากระดานแบบหลวม ๆ ถูกใช้งานในกลายกองทัพในปัจจุบันในระหว่างปฏิบัติการเข้าตีเพื่อเพิ่มอำนาจยิงตรงหน้าให้มากที่สุด มีประโยชน์ในการโจมตีที่มั่นข้าศึก และสามารถประยุกต์ใช้เป็นยุทธวิธีเคลื่อนที่ยิงได้
เจก รัตนตั้งตระกูล

เจก รัตนตั้งตระกูล (ชื่อเดิม: จำเริญ รัตนตั้งตระกูล หรือ สิรศักย์ รัตนตั้งตระกูล; ชื่อเล่น: ป๊อป; เกิด: 10 สิงหาคม พ.ศ. 2521) พิธีกรและผู้ประกาศข่าวชาวไทย ปัจจุบันเป็นผู้ดำเนินรายการข่าวทางช่อง 3

ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นผู้ประกาศข่าวรายการ "เช้านี้...ที่หมอชิต" และ "เจาะเกาะติด" ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เป็นอดีตผู้ประกาศข่าวทางช่องโมเดิร์นไนน์ และไอทีวี ตามลำดับ

เจก สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีศิลปศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) สาขาสื่อสารมวลชน ภาควิชาศิลปนิเทศ วิชาเอกสื่อสารมวลชน วิชาโทจิตวิทยา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และปริญญาโทการจัดการมหาบัณฑิต สาขาการจัดการทั่วไป วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล

2561 - ปัจจุบัน
2558 - ปัจจุบัน
2557 - 2561
2557
2556
2553
2552 - 2557 
2550 - 2552 
2545 – 2550 
ผู้ประกาศข่าวไอทีวี 
2544 
2543 
2542
ราชทินนาม

ราชทินนาม คือ นาม หรือชื่อที่ได้รับพระราชทานซึ่งแสดงถึงตำแหน่ง หน้าที่ของขุนนางด้วย โดยราชทินนามนั้นจะอยู่ต่อท้าย บรรดาศักดิ์ไทย เช่น

นอกจากนี้ ราชทินนามยังใช้สำหรับประกอบสมณศักดิ์ที่พระเจ้าแผ่นดินพระราชทานมาให้
ปงดูว์การ์

ท่อส่งน้ำโรมัน () เป็นสะพานส่งน้ำโรมันโบราณสร้างโดยจักรวรรดิโรมัน สร้างพาดผ่านแม่น้ำการ์ดง ใกล้กับเมืองเรอมูแล็ง (Remoulins) เมืองเล็ก ๆ ในจังหวัดการ์ แคว้นล็องก์ด็อก-รูซียง ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบส่งน้ำของเมืองนีม มีความยาวกว่า 50 กิโลเมตร สร้างโดยชาวโรมันเพื่อส่งน้ำจากจากเมืองอูว์แซ็ส โดยระหว่างสองเมืองเป็นหุบเขา ระบบส่งน้ำที่ส่วนใหญ่อยู่ใต้ดิน ย้ายมาสร้างอยู่บนสะพานเพื่อข้ามแม่น้ำการ์ดง นักประวัติศาสตร์คาดการณ์ว่าสะพานถูกสร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 โดยสะพานแห่งนี้จัดเป็นสะพานส่งน้ำที่สร้างในสมัยจักรวรรดิโรมันที่ยังคงสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง รองจากสะพานส่งน้ำแห่งเซโกเบีย

สะพานแห่งการ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1985 โดยองค์การยูเนสโก สะพานประกอบด้วยฐานโค้งจำนวนสามชั้น สูง 48.80 เมตร โดยระหว่างความยาวทั้งหมด ความสูงของที่ส่งน้ำต่างระดับกันประมาณเพียง 17 เมตรเท่านั้น ในขณะที่ตัวสะพานมีความสูงทั้งสองฝั่งนั้นต่างกันเพียง 2.5 เซนติเมตร ซึ่งจัดว่าเป็นความสำเร็จทางเทคโนโลยีการก่อสร้าง และความชาญฉลาดทางวิศวกรรมของชาวโรมันในอดีต ในอดีตทางส่งน้ำสามารถส่งน้ำได้ประมาณ 200,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน เพื่อส่งน้ำเข้ากับระบบน้ำในเมืองนีม รวมทั้งน้ำพุต่าง ๆ และโรงอาบน้ำ ปงดูว์การ์ยังถูกใช้งานจนกระทั่งประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 6 บางเขตยังใช้ได้นานกว่า แต่เนื่องจากการขาดการบำรุงรักษาที่เหมาะสม ราวศตวรรษที่ 14 ระบบส่งน้ำได้เริ่มอุดตันอันเนื่องจากการสะสมของแร่ธาตุ

ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน ระบบส่งน้ำได้ถูกทิ้งและหยุดการใช้งานลง ตัวสะพานได้ถูกรักษาไว้อย่างดีเนื่องจากการใช้งานอีกด้านหนึ่งคือเป็นสะพานข้ามเขา โดยมีการเก็บค่าผ่านทางจากนักท่องเที่ยวเพื่อข้ามแม่น้ำ โดยเหล่าบิชอปและผู้มีอำนาจในสมัยนั้น โดยนำเงินมาบำรุงซ่อมแซมอยู่เสมอ จนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 หินบางส่วนได้หลุดและทลายลง และตั้งแต่สะพานแห่งการ์ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก ได้มีการปรับปรุงครั้งใหญ่เรื่อยมาตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึง 21 โดยมีรัฐบาลและหน่วยงานท้องถิ่นเป็นผู้รับผิดชอบ ในปี ค.ศ. 2000 ได้มีการเปิดศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแห่งใหม่ และการย้ายสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ในบริเวณรอบที่ตั้งสะพาน และในปัจจุบันได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศฝรั่งเศสCoordinates:
รายนามผู้ประกาศข่าวและผู้รายงานข่าว สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก

รายนามผู้ประกาศข่าวและผู้รายงานข่าว สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก เรียงชื่อตามลำดับอักษร