seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ปลาแรดแดง

ปลาแรดแดง หรือ ปลาแรดแดงอินโด (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Osphronemus laticlavius") เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างโดยทั่วไปเหมือนปลาแรดชนิดอื่น ๆ แต่ทว่าปลาแรดแดงจะมีรูปร่างที่ยาวกว่า และพบได้เฉพาะในประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียเท่านั้น มีลำตัวสีแดงสด ยิ่งเมื่อปลาโตขึ้นเท่าไหร่ สีดังกล่าวจะยิ่งเข้มตามด้วย จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ปลาแรดแดงจะมีการเจริญเติบโตช้ากว่าปลาแรดชนิดอื่น ๆ และขนาดเมื่อโตเต็มที่จัดว่าเป็นปลาแรดชนิดที่เล็กที่สุดด้วย กล่าวคือมีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตรเท่านั้น และมีนิสัยดุร้ายก้าวร้าวน้อยที่สุด ตัวผู้และตัวเมียมีจุดสีดำเหนือโคนครีบอกทั้งคู่ แตกต่างกันตรงที่ขนาดของลำตัว

โดยแรกนั้น ปลาแรดแดง ได้ถูกนำมาสู่ประเทศไทยในฐานะปลาสวยงาม ราวปี พ.ศ. 2528-2529 ในชื่อ "ปลาแรดซูเปอร์เรด" (เรียกตามปลาอะโรวาน่าแดงอินโด) ในราคาหลักหมื่นบาท และมีการโฆษณาว่าหากเลี้ยงไว้จะสามารถป้องกันคุณไสยได้ด้วย โดยที่ปลาแรดแดงยังมิได้มีการอนุกรมวิธานแต่อย่างใด จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2535 ปลาแรดแดงตัวหนึ่งของร้านขายปลาสวยงามร้านหนึ่งในตลาดนัดจตุจักรได้ตายลง กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ นักมีนวิทยาและนักสำรวจธรรมชาติชาวไทย จึงได้นำตัวอย่างปลาไปให้แก่ ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันที่กำลังศึกษาเรื่องปลาอยู่ยังประเทศไทย นับเป็นตัวอย่างต้นแบบแรก (Holotype) ของปลาแรดแดง จนได้รับการอนุกรมวิธานและตั้งชื่อทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน
แอโรแคริบเบียน เที่ยวบินที่ 883

แอโรแคริบเบียน เที่ยวบินที่ 883 เป็นเที่ยวบินระหว่างปอร์โตแปรงซ์ ประเทศเฮติ มุ่งหน้าไปยังฮาวานา ประเทศคิวบา โดยบินผ่านซันเตียโกเดกูบา เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เอทีอาร์ 72-212 ของสายการบินแอโรแคริบเบียน ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการเดินทาง ได้ประสบอุบัติเหตุตกในจังหวัดซังก์ตีสปีรีตุส ทางตอนกลางของประเทศคิวบา ทำให้ผู้โดยสารเสียชีวิตบนเครื่องทั้งหมด 61 คน และลูกเรือ 7 คนเสียชีวิต จนถึงวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 อุบัติเหตุครั้งดังกล่าวถือเป็นอุบัติเหตุของเครื่องเอทีอาร์ 72 ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด และเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับสามในคิวบา

เที่ยวบินดังกล่าวเริ่มออกเดินทางจากปอร์โตแปรงซ์ ประเทศเฮติ เที่ยวบินดังกล่าวได้ออกจากซันเตียโกเดกูบาตามเส้นทางไปยังฮาวานาราว 16.50 น. ตามเวลาท้องถิ่น (UTC-4) และถือเป็นเที่ยวบินสุดท้ายที่บินออกจากท่าอากาศยานซันเตียโกเดกูบาก่อนที่เฮอร์ริเคนโทมัสจะมาถึง

เมื่อเวลา 17.42 น. เครื่องบินดังกล่าวได้ประสบอุบัติเหตุตกในจังหวัดซังก์ตีสปีรีตุส ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงฮาวานาไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 340 กิโลเมตร หลังจากได้ขอความช่วยเหลือฉุกเฉินแล้ว พยานได้กล่าวว่า เครื่องบิน "บินลงต่ำและดูเหมือนว่าจะไม่สามารถควบคุมได้ ... ควันและไฟลอยโขมง" ก่อนหน้าที่จะได้ยินเสียงระเบิด

อุบัติเหตุดังกล่าวถือเป็นอุบัติเหตุบนเครื่องเอทีอาร์ 72 ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด และยังเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับที่สามในคิวบา
การป้องกันความเสียหาย

การป้องกันความเสียหาย หรือ การควบคุมความเสียหาย () เป็นคำที่ใช้ในเรือสินค้า อุตสาหกรรมทางทะเล และ กองทัพเรือ สำหรับการควบคุมสถานการณ์ฉุกเฉินที่อาจมีอันตรายจนทำให้เรืออับปาง นอกจากนี้ยังใช้ในสภาพแวดล้อมอื่นๆตามที่อธิบายไว้ด้านล่างนอกจากนี้ยังเป็นคำที่ใช้ในการบริหารโครงการและบริบทอื่นที่พรรณนาการกระทำที่จำเป็นในการจัดการกับปัญหาใดๆที่อาจเป็นอันตรายต่อความพยายามนั้นๆ และมันได้ถูกนำไปใช้ในทางการเมืองและสื่อในการอธิบายถึงความจำเป็นที่ต้องระงับข้อมูล หรือการหมุนเวียนแพทย์เพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์
ปลาแรดหกขีด

ปลาแรดหกขีด () เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) เป็นปลาแรดที่มีลักษณะใกล้เคียงกับปลาแรดแดง ("O. laticlavius") โดยพบในอินโดนีเซียเช่นเดียวกัน และมีขนาดลำตัวเมื่อโตขึ้นมาก็เท่ากันด้วย นั่นคือ ประมาณ 50 เซนติเมตร

แต่ปลาแรดหกขีดนั้นจะพบได้เฉพาะในรัฐซาราวะก์ ในแถบลุ่มแม่น้ำกาปวซ, ลุ่มแม่น้ำมาฮากัม, กาลีมันตัน และติมอร์-เลสเตเท่านั้น

ลักษณะเด่นของปลาชนิดนี้ คือ มีแถบข้างลำตัว 6-7 ขีด ซึ่งแถบนี้จะติดตัวไปตลอดชีวิตจึงเป็นที่มาของชื่อเรียกสามัญ แถบแต่ละแถบจะสมบูรณ์ในปลาวัยเยาว์หากเทียบกับ ปลาแรดแดงแล้วนั้น ปลาแรดแดงจะมีแถบแค่ 3-5 แถบเท่านั้นอีกทั้งแถบก็ไม่สมบูรณ์ เมื่อใหญ่ขึ้น แถบนี้จะยาวเหลือ 2 ใน 3 นอกจากนี้แล้วก้านครีบอ่อนของครีบหลังปลาแรดหกขีดจะมีทั้งหมด 11-12 ก้าน ในขณะที่ปลาแรดแดงจะมี 10 ก้าน จำนวนซี่กรองเหงือกของปลาแรดหกขีดจะมีทั้งหมด 11-13 ซี่ ในขณะที่ปลาแรดแดงจะมีราว 8-9 ซี่ นอกจากนั้นแล้วยังมีครีบอื่น ๆ เหลื่อมล้ำกันอีกด้วย
พาน

พาน คือภาชนะประเภทถาดที่มีฐานทรงสูง มีลวดลายประดับอย่างวิจิตร มีใช้อย่างแพร่หลายในประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศกัมพูชา

พานปกติมีลักษณะกลมและมีหลายขนาด โดยเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ระหว่าง 20 ถึง 50 เซนติเมตร ภายในอาจตื้นหรือลึกก็ได้ พานมักจะทำจากโลหะเช่นทองแดง เงิน ทองเหลือง หรือเหล็กกล้า ปัจจุบันนี้ก็มีการใช้พานที่ทำจากอะลูมิเนียมและพลาสติกชุบเงินหรือชุบทองซึ่งมีน้ำหนักเบากว่า ช่วยลดอาการเมื่อยล้าเมื่อต้องถือไว้นาน ๆ

พานเป็นสิ่งสำคัญมากในวัฒนธรรมไทยตามประเพณีดั้งเดิม โดยทั่วไปพานใช้กับการสักการบูชาในพิธีกรรมโดยใส่สิ่งของไว้ในพานแล้ววางตั้งไว้ที่แท่นสักการะ พานก็ยังใช้สำหรับใส่สิ่งของที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง เช่นรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุด พานยังใช้สำหรับใส่สิ่งของต่าง ๆ อาทิดอกไม้ธูปเทียนในพิธีกรรมของพุทธศาสนา เพื่อถวายสิ่งของนั้นให้พระสงฆ์หรือผู้ที่จะบรรพชาเป็นพระสงฆ์ สำหรับกรณีหลังจะใช้พานใส่จีวรและบริขารต่าง ๆ ในขบวนแห่นาคจากบ้านไปยังวัดด้วย และในพิธีการสู่ขอเจ้าสาวก็จะใช้พานใส่สินสอดทองหมั้นเพื่อมอบแด่ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว สมัยก่อนเมื่อชาวไทยยังนิยมกินหมากและพลู เครื่องหมากพลูต่าง ๆ จะจัดใส่ไว้ในพานเพื่อต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมเยือนเป็นประเพณี

มีตำนานเกี่ยวกับ "นางสงกรานต์ทั้งเจ็ด" กล่าวว่า ท้าวกบิลพรหมจำเป็นต้องตัดเศียรของตนเองเพื่อบูชาธรรมบาลกุมารตามที่ได้สัญญาไว้ แต่มีปัญหาว่าจะนำเศียรที่ตัดไปไว้ที่ใด ถ้าจะตั้งไว้ยังแผ่นดิน ไฟก็จะไหม้โลก ถ้าจะโยนขึ้นไปบนอากาศ ฝนก็จะแล้ง ถ้าจะทิ้งในมหาสมุทร น้ำก็จะแห้ง ท้าวกบิลพรหมจึงตรัสสั่งให้ธิดานำเศียรของตนใส่ไว้ในพาน ทำให้ธิดาสามารถอัญเชิญเศียรท้าวกบิลพรหมเวียนขวารอบเขาพระสุเมรุ แล้วประดิษฐานไว้ในถ้ำในเขาไกรลาศ พิธีกรรมนี้จะกระทำปีละครั้งโดยนางสงกรานต์ทั้งเจ็ด (ผู้เป็นธิดาของท้าวกบิลพรหม) ซึ่งจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาทำหน้าที่
การระบาดของอหิวาตกโรคในเฮติ

การระบาดของอหิวาตกโรคในเฮติ พ.ศ. 2553 เป็นการระบาดของอหิวาตกโรคที่เริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 และดำเนินมาจนปัจจุบัน ในจังหวัดอาร์ตีโบนีต (Artibonite) ของประเทศเฮติ ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงปอร์โตแปรงซ์ ไปทางเหนือราว 100 กิโลเมตร จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 ทำให้มีผู้เสียชีวิตไปแล้ว 4,672 คน และมีผู้ถูกนำส่งโรงพยาบาลมากกว่านั้นอีกหลายพันคน การระบาดของโรคเกิดขึ้นหลังเหตุแผ่นดินไหวรุนแรงซึ่งสร้างความเสียหายใหญ่หลวงต่อประเทศเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2553

จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544 มีรายงานผู้ป่วยยืนยันแล้วกว่า 252,640 คน ภายในสิบสัปดาห์หลังการระบาดของโรค อหิวาตกโรคได้ลุกลามไปทั้ง 10 จังหวัดของเฮติ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 มีรายงานว่าพบผู้ป่วยอหิวาตกโรครายหนึ่งในสาธารณรัฐโดมินิกัน เช่นเดียวกับในรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 มีรายงานว่าพบผู้ป่วยส่วนหนึ่งในเวเนซุเอลา จนถึงวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 มีรายงานผู้เสียชีวิตแล้วกว่า 5,889 กัน และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง สาธารณรัฐโดมินิกันประเทศเพื่อนบ้าน รายงานผู้เสียชีวิตจากโรคไว้ 92 คน จนถึงวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

การระบาดของโรคในครั้งนี้เป็นการปรากฏขึ้นของอหิวาตกโรคที่สำคัญในเฮติเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ ซึ่งกระตุ้นให้เกิดความตื่นกลัวและความสับสนในหมู่ประชากร ผู้ซึ่งไม่รู้หนทางรักษา

แหล่งที่คาดว่าจะเป็นที่มาของอหิวาตกโรค คือ แม่น้ำอาร์ตีบอนีต เนื่องจากมีผู้ป่วยบางส่วนได้ดื่มน้ำจากแม่น้ำดังกล่าว ความช่วยเหลือทางมนุษยธรรมอันประกอบด้วยแพทย์ ยารักษาโรคและน้ำสะอาด ถูกส่งไปในบริเวณที่เกิดการระบาดเพื่อสนับสนุนความช่วยเหลือเพื้อชะลอและยับยั้งการระบาดของโรค

ทีมสหประชาชาติกำลังสืบสวนตัวอย่างการทิ้งน้ำเสียซึ่งรั่วไหลมาจากฐานรักษาสันติภาพเนปาลี ซึ่งทำให้ระบบแม่น้ำมีเชื้อโรค นักวิทยาศาสตร์จากหน่วยงานรักษาเสถียรภาพเฮติสหประชาชาติได้รับรองผลการทดสอบแล้ว
ซัมติงฟอร์เอฟรีบอดี

ซัมติงฟอร์เอฟรีบอดี () เป็นอัลบั้มชุดที่ 13 ของเอลวิส เพรสลีย์ ออกโดยอาร์ซีเอวิกเตอร์ ในระบบโมโนและสเตอริโอ, LPM/LSP 2370 เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 บันทึกเสียงเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1960 ที่เรดิโอเรเคิดเดอร์สในฮอลลีวูด และเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1961 ที่อาร์ซีเอสตูดิโอ บี ในแนชวิล รัฐเทนเนสซี ติดอันดับ 1 บนท็อปป็อปอัลบั้มส์ชาร์ต
การสอดแนมไซเบอร์

การสอดแนมไซเบอร์ หรือ จารกรรมไซเบอร์ เป็นการกระทำเพื่อได้มาซึ่งความลับโดยไม่ได้ข้ออนุญาตจากเจ้าของข้อมูลนั้น (เช่น ข้อมูลส่วนบุคคล หรือข้อมูลปกปิด) จากบุคคล คู่แข่ง ปรปักษ์ กลุ่ม รัฐบาล เพื่อได้มาซึ่งข้อได้เปรียบของศัตรูของบุคคล เศรษฐกิจ การเมืองหรือการทหาร ด้วยวิธีการแสวงหาประโยชน์อย่างผิดกฎหมายบนอินเทอร์เน็ต เครื่อข่ายหรือคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลผ่านการใช้เทคนิคการแฮกข้อมูลและมัลแวร์ ซึ่งรวมไปถึงม้าโทรจันและสปายแวร์

การสอดแนมไซเบอร์มักจะเกี่ยวข้องกับการเข้าถึงความลับและข้อมูลปกปิดอย่างผิดกฎหมาย หรือครอบครองคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลอย่างผิดกฎหมายหรือคอมพิวเตอร์ซึ่งมีเครือข่ายสำหรับข้อได้เปรียบทางยุทธศาสตร์อย่างผิดกฎหมายและไร้ศีลธรรม และเพื่อกิจกรรมทางจิตวิทยา การเมืองและการบ่อนทำลาย ตลอดจนการก่อวินาศกรรม
แอปเปิ้ลบุ๊กส์

ไอบุ๊กส์ () เป็นซอฟต์แวร์ประยุกต์สำหรับอี-บุ๊กของแอปเปิล ที่ได้ประกาศว่าจะมีบนไอแพด เมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2010 และสำหรับไอโฟนและไอพอดทัช ในกลางปี ค.ศ. 2010 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการอัปเดต ไอเอสโอ 4 ในขณะที่ออกแอปเปิลกล่าวว่า จะมีเฉพาะในสหรัฐอเมริกา แต่ต่อมาก็ประกาศว่าจะมีใช้ในออสเตรเลีย แคนาดา ฝรั่งเศส เยอรมนี อิตาลี ญี่ปุ่น สเปน สวิตเซอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 วันเดียวกับวันที่ออกจำหน่ายไอแพดในประเทศเหล่านั้น

โดยหลักแล้วจะรับเนื้อหามาจาก อีพับ จากไอบุกสโตร์ แต่ผู้ใช้สามารถเพิ่มอีพับและไฟล์พีดีเอฟได้เอง ผ่านการเชื่อมโยงข้อมูล ทางไอจูนส์ นอกจากนั้นไฟล์พีดีเอฟ ยังสามารถดาวน์โหลดจากซาฟารี หรือแอปเปิลเมล์
พ็อตลักวิทเอลวิส

พ็อตลักวิทเอลวิส () เป็นอัลบั้มชุดที่ 15 ของเอลวิส เพรสลีย์ ออกจำหน่ายโดยอาร์ซีเอวิกเตอร์ ในระบบเสียงโมโนและสเตอริโอ LPM/LSP 2523 เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1962 บันทึกเสียงเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1961 ที่เรดิโอเรเคิดเดอร์สในฮอลลีวูด และเมื่อวันที่ 18 - 19 มีนาคม ค.ศ. 1960, 22 มิถุนายน และ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1961 ที่[อาร์ซีเอสตูดิโอบี ในแนชวิล รัฐเทนเนสซี ติดอันดับ 4 บนบิลบอร์ดท็อปป็อปอัลบั้มชาร์ต
คริสตีย็อง เดอ กัสทรี

คริสตีย็อง มารี แฟร์ดีน็อง เดอ ลา ครัว เดอ กัสทรี (; 11 สิงหาคม ค.ศ. 1902 — 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1991) เป็นผู้บัญชาการชาวฝรั่งเศสในยุทธการที่เดียนเบียนฟู ในปี ค.ศ. 1954 เดอ กัสทรีเกิดมาในตระกูลการทหารที่มีชื่อเสียง และได้รับบรรจุเข้ารับราชการทหารเมื่ออายุได้ 19 ปี เขาถูกส่งไปยังโรงเรียนทหารม้าโซมูร์ และในปี ต.ศ. 1926 ก็ได้ดำรงตำแหน่งนายทหารสัญญาบัตร แต่ในภายหลังได้ลาออกจากกองทัพเพื่ออุทิศตัวให้กับกีฬาขี่ม้า หลังจากกลับเข้าทำงานในกองทัพอีกครั้งเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มขึ้น ในปี ค.ศ. 1940 เขาได้ถูกจับกุมตัว และสามารถหลบหนีออกจากค่ายเชลยศึกในปี ค.ศ. 1941 และต่อสู้ร่วมกับกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรในแอฟริกาเหนือ อิตาลีและฝรั่งเศสตอนใต้

ในปี ค.ศ. 1946 เดอ กัสทรี ขณะที่มียศพันโท ได้ถูกส่งไปยังอินโดจีน เขาได้รับบาดเจ็บและใช้เวลาพักฟื้นในฝรั่งเศสนานหนึ่งปีก่อนที่จะกลับไปยังเวียดนามโดยมียศพันเอก ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1953 เขาได้รับคำสั่งให้ป้องกันเดียนเบียนฟูจากเวียดมินห์ และได้รับการเลื่อนยศสนามเป็นพลจัตวา เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 ภายหลังการปิดล้อมนานแปดเดือน ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ซึ่งยุติสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่งและเป็นจุดสิ้นสุดของอำนาจฝรั่งเศสในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เดอ กัสทรีถูกจับเป็นเชลยอยู่นานสี่เดือนในขณะที่มีการบรรลุข้อตกลงสงบศึกในเจนีวา เขาเกษียณจากกองทัพในปี ค.ศ. 1959
พีระศักดิ์ หินเมืองเก่า

นายพีระศักดิ์ หินเมืองเก่า ผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช อดีตผู้ตรวจราชการกระทรวงมหาดไทย อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดชุมพร และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดระนอง

นายพีระศักดิ์ หินเมืองเก่า เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2499 ที่อำเภอเกษตรสมบูรณ์ จังหวัดชัยภูมิ มีชื่อเล่นว่า "อู๊ด" เป็นบุตรคนที่ 7 ในบรรดาบุตรทั้งหมด 9 คนของ นายอินตาและนางทองนาค หินเมืองเก่า โดยครอบครัวถือได้ว่าค่อนข้างมีฐานะ โดยที่บิดาเป็นครูใหญ่

ชีวิตส่วนตัว สมรสกับ นางกัญฐณา หินเมืองเก่า (นามสกุลเดิม บุญยงค์) มีบุตรสาว 2 คน

นายพีระศักดิ์เคยเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่ทว่าไม่จบ เพราะได้เกิดเหตุการณ์ 6 ตุลา ขึ้นเสียก่อน ในปี พ.ศ. 2519 หลังเหตุการณ์ได้เข้าไปในป่าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) แต่อยู่ได้เพียง 6 เดือนเท่านั้นก็ออกมา เนื่องจากมีความขัดแย้งทางอุดมการณ์กับสมาชิกในพรรค

ต่อมาได้เข้าเรียนจนจบจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และต่อมาได้ศึกษาเพิ่มเติมต่อจนจบศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และศึกษาเพิ่มเติม อาทิ หลักสูตรการเมืองการปกครอง สำหรับผู้บริหารระดับสูง จากสถาบันพระปกเกล้า เป็นต้น

นายพีระศักดิ์ หินเมืองเก่า รับราชการในกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย มาโดยตลอด โดยเริ่มจากตำแหน่งปลัดอำเภอ และเลื่อนเป็นนายอำเภอ, ผู้ตรวจราชการกรม และรองผู้ว่าราชการจังหวัดในหลายจังหวัดทางแถบภาคอีสาน

ในปี พ.ศ. 2552 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์ และในปี พ.ศ. 2553 ได้โยกย้ายไปเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี ในระหว่างนั้นเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ประสานราชการระหว่างกระทรวงมหาดไทย กับศูนย์ปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย ซึ่งเป็นช่วงที่เกิดอุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554 ต่อมาเขาถูกโยกย้ายให้ไปดำรงตำแหน่งผู้ตรวจราชการกระทรวงมหาดไทย และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดระนอง จังหวัดชุมพร ตามลำดับ และปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช
หัวหาดอากาศ

หัวหาดอากาศ () เป็นพื้นที่ในเขตแดนของข้าศึกหรือพื้นที่ที่ถูกคุกคามซึ่งถูกกำหนดไว้ เมื่อสามารถทำการยึดพื้นที่หัวหาดอากาศได้แล้ว จะทำให้กองกำลังทางอากาศสามารถให้การสนับสนุนโดยส่งกำลังทหารและยุทโธปกรณ์เพิ่มเติมได้ผ่านทางสะพานอากาศ ตลอดจนเป็นการวางแผนและเตรียมพื้นที่สำหรับปฏิบัติการในอนาคต โดยปกติแล้ว หัวหาดอากาศเป็นพื้นที่ที่จะถูกยึดในช่วงโจมตีของปฏิบัติการพลร่ม นอกจากนี้ หัวหาดอากาศยังสามารถเป็นพื้นที่ปฏิบัติการหรือจุดเติมเชื้อเพลิงสำหรับปฏิบัติการที่กินระยะเวลาไม่นานนัก

ตามปกติ หัวหาดอากาศสถาปนาขึ้นโดยการลงจอดของเฮลิคอปเตอร์หรือพลร่ม และบ่อยครั้งจำเป็นต้องเกิดขึ้นที่สนามบินแห่งใดแห่งหนึ่ง (เพื่อให้การขนส่งในภายหลังสามารถลงจอดได้) หรือที่จอดเฮลิคอปเตอร์หรือพื้นที่ซึ่งเครื่องร่อนสามารถเข้าถึงได้

ปฏิบัติการที่เกี่ยวข้องกับหัวหาดอากาศที่มีชื่อเสียง เช่น ยุทธการเกาะครีตและปฏิบัติการมาร์เก็ตการ์เดนระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ปีแยร์ ล็องแกล

ปีแยร์ ชาร์ล อาลแบร์ มารี ล็องแกล (; 2 ธันวาคม ค.ศ. 1909 — 1988) เป็นผู้บัญชาการทหารฝรั่งเศสในยุทธการที่เดียนเบียนฟู

ล็องแกลเกิดในปงตีวี จังหวัดมอร์บีอ็อง ระหว่างการปฏิบัติหน้าที่รอบที่สามในอินโดจีน เขาได้ทำการรบในเดียนเบียนฟูและถูกจับเป็นเชลย

ในปี ค.ศ. 1966 ล็องแกลได้รับการเลื่อนยศเป็นพลจัตวา และเป็นผู้บัญชาการกองพลน้อยพลร่มที่ 20 ของฝรั่งเศสที่โป
ชุง มัตสึเอนะ

ชุง มัตสึเอนะ หรือ ชุน มัตสึเอนะ (; ; เกิด 11 กุมภาพันธ์ โตเกียว) เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงาน "เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ" เขาเคยเรียนเขียนการ์ตูนและมีผลงานที่น่าสังเกตสำหรับเขาคือ "อัศวินและนักเดินทาง" และได้ส่งผลงานแรกที่มีชื่อว่า "ประตูของวาฮาลลา" เผยแพร่ในนิตยสาร "โชเน็งซันเดย์" ต่อมา เขาได้รับความสำเร็จจากการตีพิมพ์ผลงานในนิตยสารเจ้าเดียวกัน ในผลงานที่มีชื่อว่า "สำนักเพี้ยนเซียนยุทธภพ" () ก่อนที่จะประสบความสำเร็จอีกครั้งกับผลงานที่มีชื่อว่า "เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ" () โดยอิงเนื้อหาพื้นฐานบางส่วนจากเรื่อง "สำนักเพี้ยนเซียนยุทธภพ" ก่อนมานำเสนอในผลงานชุดดังกล่าว และเขายังเป็นผู้สร้างตัวละครนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่าง อาภาไชย หอภาไชย, ธีรวิทย์ โฆคิน และอากาศ แจ่มใส ด้วยเช่นกัน
จังหวัดลูซากา

จังหวัดลูซากา () เป็นหนึ่งในเก้าจังหวัดของประเทศแซมเบีย เมืองหลวงของจังหวัดคือ ลูซากา ซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศ

จังหวัดลูซากาแบ่งออกเป็น 4 เขต คือ
จังหวัดลูอันดา

จังหวัดลูอันดา () เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศแองโกลา มีพื้นที 2,257 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 1,823,282 คน เมืองหลวงของจังหวัดลูอันดา คือ ลูอันดา ซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ
โยะริโกะ โอะกะโมะโตะ

โยะริโกะ โอะกะโมะโตะ (; ) เกิดวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1971 ที่เมืองโอซากา เป็นนักกีฬาชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ได้รับเหรียญจากการแข่งขันเทควันโดในกีฬาโอลิมปิก โดยได้รับเหรียญทองแดงจากมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000ที่ซิดนีย์ ในรุ่นน้ำหนัก 57–67 กก.

ภายหลังจากที่เธอได้เริ่มฝึกคาราเต้ในวัย 12 ปี เธอได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยวาเซดะในกรุงโตเกียว และได้ใช้ช่วงเวลาปีแรกเข้าศึกษาในต่างประเทศที่มหาวิทยาลัยโอเรกอนของสหรัฐอเมริกา ที่แห่งนี้เองที่ทำให้เธอได้เริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับวิชาเทควันโด้ และในปีค.ศ. 1996 โอกาโมโต้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวาเซดะในสาขามนุษยศาสตร์ และปัจจุบันเธอทำงานอยู่ที่บริษัทรูน คานาซาว่าจำกัด
ชเว มิน-โฮ

ชเว มิน-โฮ (; ) เกิดวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1980 ที่เมืองกิมชอน จังหวัดเกียงซางเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ เป็นนักกีฬายูโดชายชาวเกาหลีใต้ ผู้ซึ่งเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 กับโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ในรุ่นเอ็กซ์ตร้า-ไลท์เวท 60 กก.

ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เขาสามารถจบการแข่งขันทั้งห้านัดลงได้ด้วยการอิปปง และได้เอาชนะลุดวิก เพสเชอร์ ซึ่งเป็นแชมป์ชาวยุโรปในรอบไฟนอลสำหรับการชิงเหรียญทองได้สำเร็จ

นอกจากนี้ ชเวยังได้ชนะการโหวตนักกีฬายูโดยอดเยี่ยมแห่งปีจากนิตยสาร L´Esprit du Judo ของฝรั่งเศส ในปีค.ศ. 2008 ด้วยเช่นกัน
ผู้ปกครองควรแนะนำ

ผู้ปกครองควรแนะนำ () เป็นข้อความที่ประทับโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) ติดกับเพลงและแผ่นเสียงในสหรัฐอเมริกาที่มีเนื้อหาหยาบคาย หรือเรื่องทางเพศที่เกินกว่าจะรับได้ แต่เดิมเริ่มมีการติดป้ายคำว่า "explicit lyrics" (เนื้อเพลงโจ่งแจ้ง) ในปี ค.ศ. 1985 หลังจากได้รับความกดดันจากศูนย์ข้อมูลดนตรีผู้ใหญ่ (Parents Music Resource Center (PMRC)) ในปี ค.ศ. 2000 PMRC ได้ทำงานร่วมกับ RIAA เพื่อกำหนดมาตรฐานของป้าย โดยได้ออกแบบป้ายขาว-ดำที่เป็นที่คุ้นเคยในปัจจุบัน

อัลบั้มแรก ๆ ที่ได้รับป้ายอย่างเช่น อัลบั้ม "Danzig" ของแดนซิก, อัลบั้ม "Louder Than Love" ของซาวด์การ์เดน, อัลบั้ม "Appetite For Destruction" ของกันส์แอนด์โรส และอัลบั้ม "As Nasty As They Wanna Be" ของทูไลฟ์ครูว์ โดยสติ๊กเกอร์จะติดอยู่บนกระดาษแก้วของอัลบั้ม สำหรับอัลบั้มฮิปฮอปอัลบั้มแรกที่ได้รับป้ายคืออัลบั้มเปิดตัวของไอซ์-ที ที่ชื่อ "Rhyme Pays" ออกในปี ค.ศ. 1987 ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับแก๊งสตาร์แร็ป ต่อมากับอัลบั้มในชื่อเดียวกับศิลปินของแดนซิก เช่นเดียวกับอีกหลายอัลบั้มหลังปี ค.ศ. 1992 ที่ป้ายจะติดไปกับการออกแบบปกเลย
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน (ประเทศไทย)

สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรไทย () เป็นสำนักงานเลขานุการของผู้ตรวจการแผ่นดิน จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2542 โดยใช้ชื่อว่า สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา ปัจจุบันมีนายเฉลิมศักดิ์ จันทรทิม เป็นเลขาธิการสำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน

สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน เป็นหน่วยงานของรัฐที่เป็นอิสระ มีฐานะเป็นนิติบุคคล อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของประธานผู้ตรวจการแผ่นดิน มีสำนักงานตั้งอยู่ที่ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร

สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน มีหน้าที่รับผิดชอบงานธุรการของผู้ตรวจการแผ่นดิน ศึกษาวิเคราะห์รวบรวมข้อมูลและสนับสนุนเกี่ยวกับงานของผู้ตรวจการแผ่นดิน รวมทั้งเผยแพร่วิชาการ และประสานงานกับหน่วยงานต่างๆ
ซันชา

เขตบริหารหมู่เกาะซีชา, หนานชา และจงชา (, ) หรือนิยมเรียกสั้นๆในชื่อ เขตปกครองแพราเซล () เขตปกครองย่อยของมณฑลไห่หนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นเขตการปกครองที่ใช้การอ้างสิทธิเหนือดินแดนพิพาททั้ง 3 หมู่เกาะในทะเลจีนใต้ ได้แก่ หมู่เกาะแพราเซล, หมู่เกาะสแปรตลี และหมู่เกาะจงชา
ซันตามาริอาดัลมาร์ (บาร์เซโลนา)

โบสถ์ซันตามาริอาดัลมาร์ () เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกตั้งอยู่ในแขวงลาริเบราของเมืองบาร์เซโลนา ในประเทศสเปน ซันตามาริอาดัลมาร์เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1329 ถึงปี ค.ศ. 1383 ระหว่างยุคอันรุ่งเรืองทางการเดินเรือและการค้าทางทะเลของกาตาลุญญา สถาปัตยกรรมเป็นแบบอันเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมกอทิกแบบกาตาลาที่แสดงความกลมกลืนอันเห็นได้ยากในสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ของยุคกลาง

หลักฐานที่กล่าวถึงโบสถ์ซันตามาริอาดัลมาร์เขียนเป็นครั้งแรกเขียนขึ้นในปี ค.ศ. 998 การก่อสร้างของตัวโบสถ์ปัจจุบันเริ่มขึ้นโดยแคนนอนแบร์นัต ลัลล์ผู้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นอัครพันธบริกรของโบสถ์ในปี ค.ศ. 1324 การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1329 เมื่อมีการวางศิลาฤกษ์โดยพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 แห่งอารากอน จากจารึกบนศิลาทั้งในภาษาละตินและกาตาลาหน้าโบสถ์ สถาปนิกผู้รับผิดชอบการก่อสร้างคือเบอร็องแกร์ เดอ มงตากู (ผู้ออกแบบ) และ ราโมน เดสปุยก์ การก่อสร้างได้รับการสนับสนุนจากสมาคมพ่อค้าต่าง ๆ ของบาร์เซโลนาโดยตลอด ผนัง, ชาเปล และด้านหน้าสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1350 ในปี ค.ศ. 1324 ก็ได้เกิดเพลิงไหม้ที่สร้างความเสียหายให้แก่ส่วนสำคัญของสิ่งก่อสร้าง เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1383 ก็ได้มีการวางศิลาก้อนสุดท้ายของวัด ในปี ค.ศ. 1428 แผ่นดินไหวทำลายหน้าต่างกุหลาบด้านตะวันตกของโบสถ์ โครงสร้างของหน้าต่างบานใหม่ที่สร้างขึ้นแทนเป็นแบบกอทิกวิจิตรสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1459 ปีต่อมาก็ได้มีการประดับกระจกบนหน้าต่าง รูปสลักบนแท่นบูชาเอกถูกทำลายโดยเพลิงในปี ค.ศ. 1936 ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็ได้มีการสร้างชาเปล Blessed Sacrament ขึ้น

ลักษณะตัวอาคารภายนอกที่ดูหนักและขึงขังที่ดูจะตัดกับภายใน ล้อมรอบด้วยถนนซอกซอยอันแคบของลาริเบรา ที่ทำให้ยากต่อการมองสิ่งก่อสร้างทั้งหมดได้โดยรวดเดียว นอกจากมุมมองจากถนนมอเรเรสและจากจตุรัสซานตามาเรียที่เดิมเป็นสุสาน มุมมองจากจตุรัสเป็นด้านตะวันตกของวัดที่เห็นหน้าต่างกุหลาบ ขนาบประตูสองข้างเป็นรูปสลักของนักบุญปีเตอร์และนักบุญพอล หน้าบันเป็นภาพพระเยซูขนาบด้วยพระแม่มารีและนักบุญจอห์น

หอตะวันตกเฉียงเหนือสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1496 แต่หอที่คู่กันมิได้สร้างเสร็จจนกระทั่งปี ค.ศ. 1902;

ตรงกันข้ามกับภายนอกตัวอาคาร ภายในให้ความรู้สึกว่าเบาและโล่ง ผังภายในเป็นแบบบาซิลิกาโดยมีทางเดินสามทางโดยไม่มีส่วนที่เป็นแขนกางเขน และไม่มีสิ่งกีดขวางระหว่างทางเดินกลางและบริเวณพิธี เพดานเป็นเพดานสันแบบง่าย ๆ ที่รองรับด้วยเสาแปดเหลี่ยมเพรียวสูง ที่ทำให้แสงตะวันส่องลงมาภายในตัวอาคารได้เต็มที่จากหน้าต่างชั้นบน

นอกจากนั้นภายในตัวอาคารก็แทบจะไม่มีสิ่งตกแต่งที่เป็นรูปลักษณ์ต่าง ๆ เช่นที่พบในวัดอื่น ๆ ในบาร์เซโลนาเช่นที มหาวิหารซานตายูเลเลีย หรือโบสถ์ซันตามาเรียเดลปี หลังจากที่ถูกทำลายในเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1936 ระหว่างที่เกิดกรณีการประท้วงนักบวชกันขึ้น ในบรรดาสิ่งสำคัญที่ถูกทำลายไปก็รวมทั้งแท่นบูชาแบบบาโรกโดยเดโอดัต คาซาโนเวส และซาลบาร์ดอร์ เกอร์รี

สิ่งสำคัญที่หลงเหลืออยูก็ได้แก่หน้าต่างประดับกระจกสีจากยุคต่าง ๆ
เมก้าซิตี้โฟร์

เมก้าซิตี้โฟร์ () เป็นวงดนตรีอินดี้/ป็อปพังก์จาก อังกฤษ พวกเขาได้รับความนิยมในสหราชอาณาจักร ในยุค 1980s และ ต้นยุค 1990 เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2006 วิส ได้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลเซนต์จอร์จ จากก้อนเลือดในสมอง เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม

มิวส์ ได้ออกจำหน่ายเพลงคัฟเวอร์ของเมก้าซิตี้โฟร์คือเพลง "Prague" ในหน้าบี ของซิงเกิล "Resistance" ที่ได้ออกจำหน่ายในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2010 เป็นเพลงที่มิวส์อุทิศให้กับ วิส นักร้องนำที่เสียชีวิต ในปี 2006 พวกเขาเติบโตจากการฟังเพลงและเป็นแรงบันดาลใจโดยเมก้าซิตี้โฟร์
ปลาค้างคาว (น้ำจืด)

ปลาค้างคาว หรือ ปลาติดหิน () เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในชั้นปลากระดูกแข็งสกุลหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า "Oreoglanis" (/ออ-รี-โอ-แกลน-อิส/) ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae)

มีลักษณะโดยรวมคือ เป็นปลาหนังขนาดเล็ก มีขนาดความยาวลำตัวไม่เกิน 13-15 เซนติเมตร ส่วนหัวและลำตัวแบน ริมฝีปากแผ่กว้างเป็นอวัยวะสำหรับยึดเกาะใช้สำหรับดูดเกาะกับพื้นหินในลำธาร ท่อนหางแบนข้าง หัวค่อนข้างกลม นัยน์ตาเล็ก มีหนวดทั้งหมด 4 คู่ (ระหว่างรูจมูก 1 คู่, ริมฝีปากบน 1 คู่, ริมฝีปากล่าง 1 คู่, คาง 1 คู่) ช่องเหงือกแคบอยู่เหนือครีบอก ครีบไขมันยาว ครีบอกและครีบท้องแผ่ออกด้านข้างลำตัว ครีบหางเว้าเล็กน้อย ที่หน้าอกไม่มีแผ่นหนังใช้เกาะติดเหมือนปลาแค้ในสกุล "Glyptothorax" กินอาหารจำพวก สัตว์น้ำขนาดเล็กและแมลงน้ำ อาศัยเฉพาะในต้นน้ำลำธารที่มีน้ำไหลเชี่ยว ถือเป็นสัตว์น้ำที่ใช้บ่งชี้คุณภาพของแหล่งน้ำชั้นเยี่ยม เนื่องจากเป็นปลาที่มีความอ่อนไหวมากต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพน้ำมาก อีกทั้งยังต้องอาศัยอยู่ในน้ำที่อุณหภูมิต่ำในบริเวณต้นน้ำเท่านั้น คือ บนภูเขาสูง ในระดับที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 700-800 เมตร

ปลาในสกุลนี้ ที่เป็นที่รู้จักดี คือ ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ ("O. siamensis") ที่พบเฉพาะบนอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ ที่เดียวเท่านั้น และยังถือเป็นปลาต้นแบบของปลาในสกุลนี้อีกด้วย

การแพร่กระจายพันธุ์ของปลาค้างคาว พบกระจายทั่วไปในอนุทวีปอินเดีย, จีนทางตอนใต้ และประเทศในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ เช่น ลุ่มน้ำสาละวิน, ลุ่มน้ำอิระวดี, ลุ่มน้ำโขง, ลุ่มแม่น้ำน่าน เป็นต้น

ปัจจุบัน พบแล้วทั้งหมด 20 ชนิด โดยเฉพาะในปี ค.ศ. 2005 มีการค้นพบเพิ่มเติมอีกถึง 8 ชนิดด้วยกัน ซึ่งล้วนแต่เป็นปลาที่พบในเขตประเทศไทยทั้งนั้น และได้ถูกตั้งชื่อชนิดเพื่อเป็นเกียรติแก่บุคคลในแวดวงการอนุรักษ์ธรรมชาติชาวไทยด้วย ได้แก่ นายสุรพล ดวงแข นักวิชาการสัตว์ป่า, นายสืบ นาคะเสถียร อดีตหัวหน้าศูษย์รักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง และนายปลอดประสพ สุรัสวดี อดีตอธิบดีกรมประมงและอดีตอธิบดีกรมป่าไม้
ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์

ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ (; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กในอันดับปลาหนังชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae)

มีลักษณะที่แตกต่างไปจากปลาหนังชนิดอื่น ๆ ตรงที่ครีบหลังและครีบอกไม่มีก้านแข็ง ลำตัวเรียวยาว หัวและอกแบนราบ มีหนวด 4 คู่ ปากมีขนาดเล็กอยู่ด้านล่าง ครีบอกและริมฝีปากมีลักษณะคล้ายถ้วยดูด ใช้สำหรับดูดเกาะติดกับกรวดหินในน้ำ ครีบหางปลายมนกลม ครีบอกใหญ่ ครีบก้นมีขนาดเล็ก ลำตัวมีสีน้ำตาลอมเขียว หลังมีแต้มสีจาง ๆ กินอาหารจำพวก แมลงน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก มีพฤติกรรมวางไข่ใต้ก้อนหิน ไข่มีขนาดเล็ก และคอยดูแลไข่

มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร

พบได้เพียงแห่งเดียวเท่านั้นในโลก ที่ลำธารน้ำไหลแรงบนทิวเขาอินทนนท์ และอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ โดยจะพบที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,200 เมตร

ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ ถูกค้นพบและทำการศึกษาโดย ดร.ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันที่เข้ามาศึกษาพันธุ์สัตว์น้ำในประเทศไทย โดยได้ตัวอย่างมาจากชาวกะเหรี่ยง ที่จับได้จากลำธารบนดอยอ่างกาหรือดอยอินทนนท์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1928 ต่อมาได้มีการสำรวจพบอีกหลายแห่งตามลำธารที่เป็นสาขาของแม่น้ำปิงในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งได้ถือเป็นชนิดต้นแบบของปลาสกุลนี้ด้วย

เป็นปลาที่ถูกใช้ทำเป็นอาหารบริโภคของชาวเขาในท้องถิ่น โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "แต๊กหิน" หรือ "แม๊ะหิน" เป็นต้น ปัจจุบันมีสถานะใกล้สูญพันธุ์แล้ว เพราะสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงและการที่ถูกจับเป็นจำนวนมาก และถือเป็นปลาน้ำจืดคุ้มครองชนิดหนึ่งของกรมประมงร่วมกับปลาชนิดอื่นอีก 3 ชนิด (ปลาตะพัด ("Scleropages formosus"), ปลาเสือตอลายใหญ่ ("Datnioides pulcher") และ ปลาหมูอารีย์ ("Yasuhikotakia sidthimunki"))

ปัจจุบันมีความพยายามจากภาครัฐโดย กรมประมง ในการเพาะขยายพันธุ์ ซึ่งจะกระทำได้เฉพาะบนภูเขาสูงเท่านั้น