seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
การทดสอบโดสต์

การทดสอบโดสต์ () เป็นแนวทางการตัดสินภาพอนาจารเด็กของประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีองค์ประกอบ 6 อย่างที่ตั้งขึ้นในปี 2529 ในคดีศาลรัฐบาลกลางชั้นต้น คือ "สหรัฐอเมริกากับนายโดสต์ (United States v. Dost)" (636 F. Supp. 828, S.D.Cal. 1986)
เกี่ยวกับภาพถ่ายของเด็กหญิงเปลือยหรือกึ่งเปลือยอายุระหว่าง 10-14 ปี
บนฟิล์มถ่ายภาพที่ยังไม่ได้ล้าง ที่ส่งไปยังบริษัทล้างฟิล์มในเขตฮอลลีวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย

เพื่อจะตัดสินให้ดีขึ้นว่า ภาพแสดงเด็กเป็น "การแสดงอย่างเร้ากามตัณหาของอวัยวะเพศหรือเขตหัวหน่าว" ภายใต้กฎหมาย หรือไม่ ศาลได้ตั้งกฎเกณฑ์ 6 อย่างขึ้น
แต่ไม่จำเป็นว่ารูปจะต้องผ่านกฎทุกกฏ และก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถใช้เกณฑ์อื่น ๆ นอกเหนือจากเกณฑ์เหล่านี้เพื่อตัดสินได้

เกี่ยวกับการแสดงที่เร้าอารมณ์ของบริเวณอวัยวะเพศที่ปกปิด กระทรวงยุติธรรมสหรัฐได้อธิบายการใช้การทดสอบนี้ต่อสื่อลามกอนาจารเด็กในข้อบังคับปี 2551
โดยเขียนไว้ว่า บรรทัดฐานจากคดี "United States v. Knox" 
ไม่ได้ห้ามการถ่ายรูปทีมนักว่ายน้ำธรรมดาหรือโมเดลชุดชั้นใน
แต่ว่า "แม้ว่าอวัยวะเพศจะปกปิดด้วยผ้าในคดีนั้น แต่เป็นผ้าบางทึบที่มีจุดประสงค์ชัดเจนเพื่อดึงจุดสนใจไปที่ตรงนั้น เป็นการแสดงโดยโมเดลที่อ้าหรือยืดขา เพื่อที่จะให้บริเวณหัวหน่าวหรืออวัยวะเพศปรากฏโดยทั้งหมดต่อผู้ชม และเป็นการแสดงโดยโมเดลที่เต้นรำหรือส่ายสะโพก โดยวิธีที่ชี้บ่งความสัมพันธ์ทางเพศของผู้ใหญ่"

แต่ว่า สำนวนแก้ฟ้องที่ยื่นต่อศาลในคดีปี 2009 ("Brabson v. Florida") ที่เด็กหญิงหลายคนถูกแอบถ่ายวิดีโอใน "พฤติกรรมที่ไร้มลทิน" คือเปลี่ยนใส่ชุดว่ายน้ำ มีความเห็นต่างกันเกี่ยวกับ "ความตั้งใจ" ที่กล่าวไว้ในการทดสอบโดสต์ (ในเกณฑ์สุดท้าย)
ประเด็นก็คือ การกำหนดว่าภาพนั้นเร้าอารมณ์หรือไม่ ควรจะเป็นกฎเกณฑ์ที่เป็นกลาง ๆ (คือเป็นปรวิสัย) ใช้ต่อการออกแบบรูป หรือควรจะเป็นผลจริง ๆ ของรูปนั้นต่อจำเลยคนใดคนหนึ่ง (ที่เป็นอัตวิสัย)

ศาสตราจารย์กฎหมายหญิงผู้หนึ่ง วิพากษ์วิจารณ์การทดสอบนี้ เพราะทำให้สาธารณชนต้องดูรูปของเด็กในลักษณะที่คนใคร่เด็กจะดู เพื่อที่จะกำหนดว่ารูปเหล่านั้นสมควรหรือไม่
"เพราะว่าทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นสื่อลามกอนาจารเด็กตามมุมมองของกฎหมาย จะเป็นเด็กใส่เสื้อผ้า เด็กเขิน เด็กในสิ่งแวดล้อมที่มีเด็ก บางทีตัวเด็กเองอาจได้กลายเป็นสิ่งลามกอนาจารไปแล้ว"

ส่วนนักวิชาการอีกท่านหนึ่งให้ข้อสังเกตว่า "การประยุกต์ใช้องค์ต่าง ๆ เหล่านี้ ดังที่พบในคดี 'Knox' ทำให้ต้องวิเคราะห์อย่างยืดยาวซึ่งสื่อต่าง ๆ ที่คนโดยมากในอดีตจะไม่ถือว่าลามกอนาจารหรือว่าเกี่ยวข้องกับเพศ
และเพราะจะต้องผ่านการวิเคราะห์เช่นนี้ ตำรวจ ผู้พิพากษา ทนาย และโดยที่สุดคือสาธารณชน ก็จะถูกบังคับให้ดูอย่างละเอียดลออซึ่งรูปภาพของเด็ก (และโดยทั่วไปซึ่งเด็กด้วย) ที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อที่จะกำหนดว่า เด็กที่อยู่ในรูปอาจจะทำอะไรเกี่ยวกับเพศหรือไม่"
อันชลุส

อันชลุส (, ท. การผนวก หรือ การเชื่อมโยง) เป็นคำโฆษณาชวนเชื่อนาซีสำหรับการบุกครองและการรวมประเทศออสเตรียเข้ากับเยอรมนีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1938

ออสเตรีย (ประเทศเพื่อนบ้านของเยอรมนี) ถูกเยอรมันเข้าบุกครองเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1938 มีแรงกดดันหลายปีจากผู้สนับสนุนทั้งในออสเตรียและเยอรมนี (ทั้งนาซีและมิใช่นาซี) สำหรับขบวนการ "ไฮม์อินส์ไรช์" ก่อนหน้านี้ นาซีเยอรมนีให้การสนับสนุนพรรคสังคมนิยมแห่งชาติออสเตรีย (พรรคนาซีออสเตรีย) ในความพยายามยึดอำนาจจากรัฐบาลแนวร่วมปิตุภูมิของออสเตรีย

เมื่อเผชิญกับการจลาจลโดยพรรคนาซีออสเตรียขนาดเล็กแต่รุนแรง และข้อเรียกร้องของเยอรมันที่มากกว่าเดิม นายกรัฐมนตรีคูร์ท ชุชนิกก์ จึงจัดการลงประชามติในประเด็นดังกล่าว โดยทราบว่าชาวออสเตรียส่วนใหญ่จะออกเสียงลงคะแนนสนับสนุนการธำรงเอกราชของออสเตรีย แต่ก่อนการลงประชามติ ฮิตเลอร์ขู่บุกครอง และเรียกร้องให้นายกรัฐมนตรีฟอน ชุชนิกก์ ลาออก และแต่งตั้งอาร์ทูร์ ไซสส์-อินควาร์ท จากพรรคสังคมนิยมแห่งชาติแทน ฮิตเลอร์ที่เบื่อจะรอ สั่งการบุกครองให้ดำเนินการในเช้าวันที่ 12 มีนาคม เมื่อไซสส์-อินควาร์ทส่งโทรเลขของเขาได้ ก็ค่อนข้างชัดเจนต่อชาวโลกว่าคำขอนั้นเป็นละคร และโดยธรรมชาติ การลงประชามติของชุชนิกก์ถูกนาซีที่เพิ่งตั้งยกเลิก
นาซีที่เพิ่งตั้งโอนอำนาจให้เยอรมนีภายในสองวัน และกำลังเวร์มัคท์เข้าออสเตรียเพื่อบังคับอันชลุส นาซีจัดการลงประชามติในดินแดนในบังคับของไรช์ทั้งหมดในเดือนต่อมา โดยถามประชาชนว่าให้สัตยาบันเรื่องที่ยุติแล้ว และอ้างว่าร้อยละ 99.7561 ของคะแนนเสียงในประเทศออสเตรียสนับสนุน พลเมืองออสเตรียเชื้อสายยิวถูกห้ามลงประชามติ

แม้ฝ่ายสัมพันธมิตรถูกผูกมัดให้รักษาเงื่อนไขของสนธิสัญญาแวร์ซายและสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง ซึ่งเจาะจงห้ามสหภาพออสเตรียและเยอรมนี แต่ปฏิกิริยาของชาติเหล่านั้นมีเพียงคำพูดและเป็นสายกลางเท่านั้น ไม่มีการเผชิญหน้าทางทหาร แม้แต่ผู้คัดค้านการผนวกที่แข็งกร้าวที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งอิตาลีฟาสซิสต์ ฝรั่งเศส และบริเตน ("แนวสเตรซา") ยังสงบอยู่

อันชลุสเป็นก้าวสำคัญแรก ๆ ในการสร้างไรช์มหาเยอรมันของฮิตเลอร์เพื่อให้รวมชาติพันธุ์เยอรมันทั้งหมดและที่ดินและดินแดนทั้งหมดที่จักรวรรดิเยอรมันเสียในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แม้ออสเตรียไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนีคริสต์ศตวรรษที่ 20 (การสร้างเอกภาพเยอรมนีในคริสต์ศตวรรษที่ 19 สร้างรัฐชาติที่ปรัสเซียครอบงำใน ค.ศ. 1871 เหลือออสเตรียนอก "เลสเซอร์เยอรมนี") แต่ออสเตรียเป็นเป้าหมายถัดไปตามเหตุผล ก่อนหน้าการบุกครองออสเตรียใน ค.ศ. 1938 ไรช์ที่สามส่งหทารกลับเข้าประจำไรน์แลนด์ และเขตซาร์ถูกคืนให้เยอรมนีหลังการยึดครอง 15 ปีโดยการลงประชามติ หลังอันชลุส ฮิตเลอร์มุ่งเป้าไปเชโกสโลวาเกีย ทำให้เกิดวิกฤตการณ์ระหว่างประเทศซึ่งนำไปสู่ความตกลงมิวนิกในเดือนกันยายน ค.ศ. 1938 ทำให้ไรช์ที่สามควบคุมซูเดเทินลันด์ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมและมีประชากรชาติพันธุ์เยอรมันครอบงำอยู่ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1939 จากนั้นฮิตเลอร์รื้อถอนเชโกสโลวาเกียโดยรับรองเอกราชของสโลวาเกียแล้วทำให้ชาติส่วนที่เหลือเป็นรัฐในอารักขา ในปีเดียวกัน ลิทัวเนียคืนเมเมิลลันด์ให้เยอรมนี

ด้วยอันชลุส สาธารณรัฐออสเตรียที่พูดภาษาเยอรมันไม่เป็นรัฐเอกราชอีกต่อไป เมื่อสงครามโลกครั้งที่สอง พวกอนุรักษนิยม ประชาธิปไตยสังคม และคอมมิวนิสต์ตั้งรัฐบาลออสเตรียชั่วคราวภายใต้การนำของคาร์ล เรนเนอร์เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1945 (เมื่อเวียนนาถูกกองทัพแดงยึดครองแล้ว) รัฐบาลยกเลิกอันชลุสในวันเดียวกันและฝ่ายสัมพันธมิตรรับรองตามกฎหมายในหลายเดือนถัดมา ใน ค.ศ. 1955 สนธิสัญญารัฐออสเตรียสถาปนาออสเตรียเป็นรัฐเอกราชอีกครั้ง
เปโดร มาริโอ อัลบาเรซ

เปโดร มาริโอ อัลบาเรซ อาบรันเต (; เกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525) หรือที่รู้จักกันในชื่อ มาริโอ เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับโปลิศ เทโร ในตำแหน่งกองหลัง

เขาเกิดในเมืองซานตากรุซเดเตเนริเฟซึ่งตั้งอยู่ในหมู่เกาะคะแนรี ประเทศสเปน มาริโอได้เริ่มเล่นเป็นนักฟุตบอลอาชีพกับอัตเลติโกมาดริด โดยเริ่มเล่นในทีมชุดเซ (C) และ ทีมชุดเบ (B) ตามลำดับ ต่อมาในช่วงฤดูร้อน ปี พ.ศ. 2544 เขาได้เซ็นสัญญากับเรอัลบายาโดลิด และทำให้เขาได้เริ่มเล่นในลาลีกา ฤดูกาล 2001–2002 โดยลงเล่นไป 17 นัด และในฤดูกาลถัดมาด้วย

ในลาลีกา ฤดูกาล 2003–2004 มาริโอได้ถูกยืมตัวไปสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา และได้ลงเล่นเพียง 1 นัดเท่านั้น ซึ่งเป็นนัดที่น่าอับอายของบาร์เซโลนา ซึ่งบุกไปแพ้สโมสรฟุตบอลมาลากา 1–5 เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2546 และต่อมา หลังจากที่บายาโดลิดได้ตกชั้นในเดือนมิถุนายน เขาได้กลับไปยังสโมสรฟุตบอลในแคว้นกัสติยาและเลออน และลงเล่น 2 ฤดูกาลในเซกุนดาดิบิซิออน

มาริโอได้เข้าร่วมกับเรเกรอาติโบเดอูเอลบา ใน พ.ศ. 2549 และเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้สโมสรของแคว้นอันดาลูซิอา จบฤดูกาลได้ด้วยอันดับที่ 8 ในขณะที่เขายังสามารถทำประตูที่ 4 ของการเล่นฟุตบอลของเขา ในวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ในนาทีสุดท้าย ทำให้ทีมสามารถเอาชนะฌิมนัสติกดาตาร์ราโกนาไปได้ 2–1

สำหรับฤดูกาล 2007–2008 นั้น มาริโอได้เข้าร่วมทีมกับสโมสรฟุตบอลเฆตาเฟ และเริ่มต้นได้ดีในฤดูกาล 2008–09 แต่หลังจากผ่านฤดูกาลที่ 2 ของเขาไป ก็มีปัญหาเรื่องอาการบาดเจ็บทำให้ไม่สามารถลงเล่นได้ เมื่อเขารักษาอาการบาดเจ็บแล้ว ได้กลับมาลงเล่นอีกครั้งในฤดูกาล 2010–2011 ซึ่ง 1 ใน 3 ของเกมที่ลงเล่น เป็นนัดที่บุกไปแพ้ให้กับสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด 0–4 เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

มาริโอได้ลงเล่นให้กับเรอัลเบติสอยู่เป็นระยะเวลานานพอสมควร โดยเขาได้รับการเซ็นสัญญาแบบฟรีในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2554 และเขาก็ได้ทำประตูแรกและประตูเดียวให้กับ "เบร์ดิบลังโกส" ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 แต่ทีมของเขาได้ตกชั้นในฤดูกาล 2012–2013 หลังจากฤดูกาลนั้น เขาก็ได้ออกจากทีมไป

ในปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2556 มาริโอได้เซ็นสัญญา 2 ปีกับสโมสรฟุตบอลบากู ในอาเซอร์ไบจาน พรีเมียร์ลีก หลังจากนั้นก็ได้กลับมาที่สเปน และเล่นให้กับเรอัลซาราโกซา

ในต้นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2559 เขาได้เซ็นสัญญาลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด ในไทยลีก จากนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 มาริโอได้ย้ายไปร่วมทีมโปลิศ เทโร
จอห์น กอลส์เวอร์ธี

จอห์น กอลส์เวอร์ธี (; 14 สิงหาคม ค.ศ. 1867 – 31 มกราคม ค.ศ. 1933) เป็นนักเขียนชาวอังกฤษ เกิดที่เขตคิงส์ตันอะพอนเทมส์ เป็นบุตรของจอห์นและบลังเช (นามสกุลเดิม บาร์ทลีต) ไบเล่ย์ ครอบครัวของกอลส์เวอร์ธีมีฐานะ กอลส์เวอร์ธีเข้าเรียนที่โรงเรียนแฮร์โรว์และวิทยาลัยนิวเพื่อเป็นทนายความ แต่ต่อมากอลส์เวอร์ธีเลือกที่จะเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อดูแลธุรกิจขนส่งของครอบครัว ระหว่างเดินทาง กอลส์เวอร์ธีได้เป็นเพื่อนกับนักเขียน โจเซฟ คอนราด ในปี ค.ศ. 1895 กอลส์เวอร์ธีเริ่มมีสัมพันธ์กับแอดา เนเมซิส เพียร์สัน คูเปอร์ ภรรยาของพันตรีอาร์เธอร์ กอลส์เวอร์ธี ลูกพี่ลูกน้องของเขา กอลส์เวอร์ธีและคูเปอร์แต่งงานกันในอีก 10 ปีต่อมาและอยู่ด้วยกันจนกระทั่งกอลส์เวอร์ธีเสียชีวิต

กอลส์เวอร์ธีออกผลงานเล่มแรก "From the Four Winds" ในปี ค.ศ. 1897 และออกผลงานต่อ ๆ มาในชื่อ "จอห์น ซินจอห์น" ในปี ค.ศ. 1904 กอลส์เวอร์ธีเริ่มใช้ชื่อจริงในหนังสือ "The Island Pharisees" กอลส์เวอร์ธีเป็นที่รู้จักจากผลงานชุด "The Forsyte Saga" ซึ่งเป็นเรื่องราวชีวิตของครอบครัวชนชั้นสูงชาวอังกฤษ ผลงานชุดนี้ทำให้สังคมหันมาสนใจการตรวจพิจารณา สิทธิสตรีและการปฏิรูปเรือนจำ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กอลส์เวอร์ธีทำงานที่โรงพยาบาลในฝรั่งเศสและเป็นประธานคนแรกของสมาคมนักเขียน PEN International กอลส์เวอร์ธีได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น OM (Order of Merit) ในปี ค.ศ. 1929 แต่ปฏิเสธที่จะรับบรรดาศักดิ์ชั้นอัศวิน ในปี ค.ศ. 1932 กอลส์เวอร์ธีได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม และเสียชีวิตด้วยโรคเนื้องอกในสมองในปีต่อมา
นัมฮันซันซ็อง

นัมฮันซันซ็อง (; ) เป็นเมืองที่ในอดีตถูกออกแบบเพื่อใช้เป็นเมืองหลวงสำหรับกรณีฉุกเฉินของราชวงศ์โชซอน (ค.ศ. 1392-1910) ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาห่างจากโซลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 25 กิโลเมตร มันถูกสร้างขึ้นและได้รับการปกป้องโดยพระสงฆ์ สามารถรองรับคนได้ถึง 4,000 คนและสามารถใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดการบริหารบ้านเมืองและการทหารในเรื่องที่สำคัญได้ นัมฮันซันซองมีส่วนที่หลงเหลือมาจากยุคศตวรรษที่ 7 แต่ถูกสร้างขึ้นใหม่หลายต่อหลายครั้งโดยเฉพาะในศตวรรษที่ 17 ในช่วงการบุกโจมตีของราชวงศ์แมนจูของจีน
เมืองนี้เป็นการรวมแนวคิดด้านวิศวกรรมของกองทัพในยุคนั้นเข้าด้วยกัน โดยได้รับอิทธิพลจากทั้งจีนและญี่ปุ่น รวมถึงการเปลี่ยนแปลงในศิลปะของการสร้างป้อมปราการ จากการเข้ามาของอาวุธที่ใช้ดินปืนจากชาติตะวันตก นัมฮันซันซองเป็นเมืองที่มีผู้อยู่อาศัยทุกยุคสมัย และเคยเป็นเมืองเอกมาเป็นระยะเวลานาน จึงมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์หลายอย่างทั้งด้านการทหาร พลเมือง และศาสนา จนกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งอธิปไตยของเกาหลีใต้

นัมฮันซันซ็องได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38เมื่อปี 2557ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ

พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ (; ; ) ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาในภาคตะวันตกตอนกลางของประเทศเกาหลีใต้ ประกอบไปด้วยโบราณสถาน 8 แห่ง อายุตั้งแต่ ค.ศ. 475-660 เช่น ป้อมปราการ กงซันซ็อง และสุสานหลวงที่หมู่บ้านซงซัน (ซงซัน-รี), ป้อมปราการบูโซซันซ็อง ในเมืองซาบี อดีตเมืองหลวงของอาณาจักรแพ็กเจ วัดมิรึกซาในจังหวัดอิกซัน เป็นต้น
สถานที่เหล่านี้สื่อให้เห็นช่วงยุคปลายของอาณาจักรแพ็กเจ ซึ่งเป็น 1 ใน 3 อาณาจักรยุคแรกสุดในคาบสมุทรเกาหลี (18 ปีก่อนคริสตกาล-ค.ศ. 660) ซึ่งในเวลานั้นอาณาจักรเหล่านี้เป็นทางเชื่อมสำคัญของการแลกเปลี่ยนทางศิลปะ วัฒนธรรม ศาสนาพุทธ และเทคโนโลยีที่สำคัญกับจีนและญี่ปุ่น

พื้นที่ประวัติศาสตร์เพ็กเจได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 39 เมื่อปี พ.ศ. 2558 ที่เมืองบอนน์ ประเทศเยอรมนีด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
กลุ่มหลุมฝังศพแห่งโคกูรยอ

สถานที่นี้มีทั้งหลุมฝังศพที่เป็นกลุ่ม ๆ และเป็นหลุมเดี่ยวที่มีรวมทั้งหมดประมาณ ๓๐ หลุม จากปลายสมัยอาณาจักรโคกูรยอ ซึ่งเป็นหนึ่งในอาณาจักรที่แข็งแกร่งที่สุดทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจีน และปกครองครึ่งหนึ่งคาบสมุทรเกาหลี ระหว่างศตวรรษที่ ๓ ก่อนคริสต์ศักราชจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ ๗ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒) สุสานประกอบด้วยจิตรกรรมฝาผนังซึ่งเป็นเพียงซากที่คงเหลือของวัฒนธรรมแถบนี้ สุสานโคกูรยอประมาณ ๙๐ แห่ง จากจำนวนทั้งหมดมากกว่า ๑๐,๐๐๐ แห่งที่ถูกค้นพบในประเทศจีนและเกาหลีมีภาพเขียนบนกำแพง ประมาณครึ่งหนึ่งของสุสานตั้งอยู่ในบริเวณนี้ และเชื่อกันว่าถูกสร้างขึ้นสำหรับกษัตริย์ สมาชิกราชวงศ์ และบรรดาขุนนาง ภาพเขียนเหล่านี้เป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงให้เห็นชีวิตประจำวันของคนในยุคนั้น
กลุ่มหลุมฝังศพแห่งโคกูรยอได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
โบราณสถานและแหล่งประวัติศาสตร์ในแคซ็อง

โบราณสถานและแหล่งประวัติศาสตร์ในแคซ็อง (; ฮันจา: 開城歷史遺蹟地區) แหล่งมรดกนี้ตั้งอยู่ที่เมืองแคซ็องทางใต้ของประเทศ ประกอบด้วยองค์ประกอบ 12 ส่วน ซึ่งเป็นหลักฐานของประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของราชวงศ์โครยอ ตั้งแต่คริสตศตวรรษที่ 10 ถึง 14 (พุทธศตวรรษที่ 15–19) การวางผังเมืองของนครหลวงแคซ็อง พระราชวัง สถาบัน และสุสาน ปราการและประตูเมืองเป็นตัวแทนของคุณค่าทางการเมือง วัฒนธรรม ปรัชญา และจิตวิญญาณของยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญในภูมิภาคนี้ โบราณสถานที่ได้รับการขึ้นบัญชียังได้รวมถึงหอสังเกตการณ์เทหวัตถุและอุกกาบาต โรงเรียน 2 แห่ง (รวมถึงแห่งที่อุทิศให้กับการให้การศึกษากับข้าราชการ) และแผ่นป้ายจารึก แหล่งนี้พิสูจน์ถึงการเปลี่ยนผ่านจากพุทธศาสนามาเป็นลัทธิขงจื๊อใหม่ในเอเชียตะวันออก และการผสมผสานคุณค่าทางวัฒนธรรม จิตวิญญาณ และการเมืองของรัฐที่มีอยู่ก่อนการรวมประเทศเกาหลีภายใต้ราชวงศ์โคริยอ การผสมผสานของแนวคิดทางพุทธศาสนา ลัทธิขงจื๊อ ลัทธิเต๋าและหลักฮวงจุ้ย ปรากฏอยู่ในการวางผังของพื้นที่ และสถาปัตยกรรมของสิ่งก่อสร้าง

โบราณสถานและแหล่งประวัติศาสตร์ในแคซ็องได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 37เมื่อปี 2556ที่กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชาด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
กลุ่มภาพบนแผ่นหินแห่งเทือกเขาอัลไตในมองโกเลีย

กลุ่มภาพบนแผ่นหินแห่งเทือกเขาอัลไตในมองโกเลีย () เป็นภาพแกะสลักหินและที่ฝังศพจำนวนมากที่พบในแหล่งโบราณคดี 3 แห่งในบริเวณนี้ อธิบายถึงพัฒนาการทางวัฒนธรรมของมองโกเลียที่มีมากว่า 12,000 ปี ภาพสลักที่มีอายุเก่าแก่ที่สุด (11,000-6,000 ปีก่อนคริสตกาล) แสดงว่าพื้นที่บริเวณนี้เคยมีบางส่วนเป็นป่าละเมาะและหุบเขาที่อยู่อาศัยของนักล่าสัตว์ด้วยการล่าขนาดใหญ่ ต่อมาเปลี่ยนเป็นภาพแกะสลักการต้อนฝูงสัตว์เป็นลักษณะเด่น ภาพสลักในยุคใหม่สุดแสดงถึงการเปลี่ยนวิถีชีวิตเป็นชนขี่ม้าเร่ร่อนอย่างอิสระในช่วง 1,000 ปีก่อนคริสตกาล ในช่วงสมัยสิเถียนและสมัยอิทธิพลเติร์กตอนปลาย (คริสต์ศตวรรษที่ 7-8 หรือ พุทธศตวรรษที่ 12-13) ภาพแกะสลักเหล่านี้มีส่วนทำให้เกิดความเข้าใจต่อสภาพสังคมสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในเอเชียเหนือที่มีคุณค่ายิ่ง

กลุ่มภาพบนแผ่นหินแห่งเทือกเขาอัลไตในมองโกเลียได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 35 เมื่อปี พ.ศ.2554 (ค.ศ. 2011) ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศสด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
ฝันของฉันต้องมีเธอ

ฝันของฉันต้องมีเธอ ( แปล: มาร์นี่ในความทรงจำ) เป็นอนิเมะในปี 2014 โดยการเขียนบทและกำกับของ ฮิโระมะซะ โยะเนะบะยะชิ ผลิตโดยสตูดิโอจิบลิ โดยได้ดัดแปลงมาจากนวนิยายที่ชื่อ "When Marnie Was There" ของ จอห์น จี. โรบินสัน ชาวอังกฤษ

เป็นเรื่องราวของเด็กสาวอายุ 12 ปีในซัปโปะโระ ที่ชื่อ อันนะ ซาซากิ เธอสูญเสียพ่อแม่ตั้งแต่ยังเด็ก ทำให้เธอกลายเป็นเด็กกำพร้าและไปอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก สตรีนามโยริโกะและสามีได้รับเลี้ยงเธอในฐานะลูกบุญธรรม อย่างไรก็ตามเธอกลับไม่เคยรู้สึกว่าทั้งสองเป็นพ่อแม่ของตนเอง และไม่เคยเรียกโยริโกะว่าแม่ เนื่องจากเธอรับรู้ว่าโยริโกะได้รับค่าเลี้ยงดูเธอมากจากรัฐบาล และคิดว่าทั้งสองรับเลี้ยงเธอมาแค่เพราะอยากได้เงินเท่านั้น อันนะกลายเป็นเด็กเก็บตัว ไม่พูดจากับใคร และนั้นเองทำให้ทั้งสองเป็นห่วงอันนะอย่างมาก จนวันหนึ่ง ขณะที่อันนะอยู่ที่โรงเรียน โรคหืดของเธอกำเริบทำให้เธอต้องเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล โยริโกะจึงมีความคิดให้อันนะไปอาศัยอยู่ในชนบทแถบเมืองคุชิโระและเนะมุโระ ซึ่งอากาศดีเป็นเวลาซักพักเพื่อที่จะให้อาการของเธอดีขึ้นในช่วงหยุดฤดูร้อน อันนะจึงได้ไปอาศัยกับสองสามีภรรยาโออิวะ ซึ่งเป็นญาติของโยริโกะ

หมู่บ้านที่เธอย้ายเข้าไปอยู่ใหม่นั้นเป็นหมู่บ้านติดทะเล ซึ่งเธอพบว่าริมชายฝั่งของอีกฟาก มีคฤหาสน์ร้างสถาปัตยกรรมตะวันตกหลังหนึ่งตั้งอยู่ ด้วยความรู้สึกคุ้นเคยเธอจึงเข้าไปสำรวจ เมื่อเธอกลับมาถึงบ้านเธอจึงถามเกี่ยวกับคฤหาสน์หลังนั้นและได้รับคำตอบว่าเมื่อนานมาแล้วมันเป็นคฤหาสน์ที่เจ้าของชาวต่างประเทศจะมาอาศัยอยู่เป็นพักๆ และตั้งแต่คืนนั้น เธอก็ฝันถึงคฤหาสน์หลังนั้นมาตลอด ซึ่งในฝันเธอเห็นเด็กสาวชาวต่างประเทศผมสีทองอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นด้วย
ท่าอากาศยานนานาชาติคิมแฮ

ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ IATA: PUS, ICAO: RKPK) ตั้งอยู่ที่สุดฝั่งตะวันตกของเมือง ปูซาน, ประเทศเกาหลีใต้. เปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2519. ส่วนอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ เปิดให้บริการในวันที่ 31 ตุลาคม, 2550. ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ ถือเป็นท่าอากาศยานหลักของ แอร์ปูซาน. ทางวิ่งหมายเลข 18L/36R ใช้ในการทหารเท่านั้น, แต่ด้วยสภาพการจราจรทางอากาศที่หนาแน่นขึ้น, จึงมีแผนจะเปิดให้บริการสำหรับสายการบินพลเรือน. ในปี พ.ศ. 2558 มีผู้โดยสารใช้บริการทั้งหมด 12,382,150 คน.

ในปี 2556, เมืองปูซานประกาศว่าเตรียมสิ้นสุดการให้บริการสำหรับสายการบินโดยสารที่ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ เนื่องจากขนาดท่าอากาศยานที่เล็ก การจราจรทางอากาศที่ขับคั่งและเหตุผลด้านความปลอดภัย. โดยมีแผนจะย้ายท่าอากาศยานของปูซานไปยังเกาะกาด็อกโด, เกาะทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของปูซานและอยู่ทางด้านใต้ของ 'ท่าเรือปูซานนิวพอร์ท' ประมาณ 7 กม.

ในปีพ.ศ. 2558 มี 10 สายการบินยอดนิยมที่ครองส่วนแบ่งผู้โดยสารที่บินผ่านท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮดังต่อไปนี้:
จินแอร์

ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮมีช่วงเวลาหยุดบินตั้งแต่เวลา 23.00 - 6.00 น.
จังหวัดอุฟส์

อุฟส์ (; ) เป็นหนึ่งใน 21 จังหวัดของประเทศมองโกเลีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ จังหวัดห่างจากเมืองหลวงอูลานบาตอร์ 1,336 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 69,585.39 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 75,737 คน

จังหวัดตั้งชื่อตามทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดของประเทศคือ ทะเลสาบอุฟส์
อันเดรส ตูเญซ

อันเดรส ตูเญซ (, เกิดเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2530) เป็นนักฟุตบอลชาวเวเนซุเอลา ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในตำแหน่งกองหลัง

ตูเญซเกิดในเมืองการากัส ประเทศเวเนซุเอลา เป็นบุตรของ โคเซ เปเป ตูเญซ และ มาร์การีตา อาร์เซโอ ซึ่งเป็นครอบครัวชาวสเปน มีภูมิลำเนาอยู่ที่แคว้นกาลิเซีย ต่อมาเมื่อเขาอายุได้ 7 ปี ครอบครัวก็ได้ย้ายกลับมายังบ้านเกิดที่เมืองอาเมส ในแคว้นกาลิเซีย

ตูเญซได้เริ่มเล่นฟุตบอลกับโรงเรียนประถมลาซาลในเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ซึ่งตั้งอยู่ใกล้บ้านของเขา 3 ปีถัดมาเขาก็ได้พัฒนาตัวเองและเข้าเรียนที่โรงเรียนฟุตบอลโรซาเลีย เด กัสโตร" โดยเขาได้เล่นให้กับสโมสรเยาวชนของโรงเรียน 5 ปี ก่อนที่จะมาเป็นนักเตะเยาวชนให้กับกอมโปสเตลาและเซลตาเดบีโกซึ่งเป็นทีมจากเมืองข้างเคียง

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 จากการที่ฌอร์ดี ฟิเกรัส มุนแต็ล ได้ย้ายไปสโมสรฟุตบอลรูบินคาซาน ทำให้ตูเญซได้ขึ้นมาอยู่ในทีมหลัก เขาใช้เวลา 4 ฤดูกาล กับชุดสำรองของทีม ในเซกุนดาดีบีซีออน เบ และได้จบฤดูกาลด้วยการลงเล่นในลีก 16 นัดด้วยการเป็นตัวหลักของทีม ก่อนที่จะได้มาแข่งขันในเซกุนดาดีบีซีออน

ตูเญชลงเล่น 29 นัดด้วยการเป็นตัวจริง ในฤดูกาล 2011–12 และช่วยให้เซลตาสามารถกลับขึ้นมาแข่งขันในลาลีกา ในรอบ 5 ปีได้สำเร็จ โดยเขาได้ทำประตูเพียง 1 ประตูในฤดูกาลนั้น เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2555 ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ทีมของเขาบุกไปชนะสโมสรฟุตบอลฌิโรนา 1–0

ตูเญซได้ลงเล่นนัดแรกในลาลีกาเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ด้วยการแพ้ให้กับสโมสรฟุตบอลมาลากา ในบ้าน 0–1

เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ได้มีรายงานจากหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นว่า ฟุตบอลทีมชาติเวเนซุเอลา ได้เข้าติดต่อกับตัวแทนของตูเญซ เพื่อที่จะทาบทามให้เขามาเล่นให้กับทีมชาติ หลังจากนั้น จึงทำให้ตูเญซ ได้เริ่มลงเล่นให้กับทีมชาติในเดือนกันยายนของปีถัดมา โดยได้ลงเล่นในช่วงทดเวลาบาดเจ็บ ในฟุตบอลนัดกระชับมิตรกับ อาร์เจนตินา ซึ่งเกมนั้นเวเนซุเอลาแพ้ไป 0–1
วายาลัลอูมา

เพลงชาติสาธารณรัฐอาหรับเยเมน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "วายาลัลอูมา"(, ) ในปัจจุบันเป็นผลงานการประพันธ์เนื้อร้องโดย อาเหม็ด อัล อามาลี เรียบเรียงทำนองโดย อาลี อัล อันซี ประกาศใช้เมื่อปี พ.ศ. 2521 ถึง พ.ศ. 2533 ก่อนหน้านี้เยเมนเหนือได้ใช้เพลงชาติฉบับก่อนหน้านี้ ในปี พ.ศ. 2510
วันต่อต้านการตรวจพิจารณาไซเบอร์โลก

วันต่อต้านการตรวจพิจารณาไซเบอร์โลก () เป็นงานออนไลน์จัดขึ้นในวันที่ 12 มีนาคมของทุกปี เพื่อระดมการสนับสนุนอินเทอร์เน็ตเดียวและไม่จำกัดซึ่งทุกคนเข้าถึงได้และเพื่อดึงความสนใจไปยังวิธีที่รัฐบาลทั่วดลกกำลังขัดขวางและตรวจพิจารณาเสรีภาพในการพูดออนไลน์ มีการจัดครั้งแรกในวันที่ 12 มีนาคม 2551 ตามคำขอของผู้สื่อข่าวไร้พรมแดนและองค์การนิรโทษกรรมสากล ฌ็อง-ฟร็องซัว ฌุลียา (Jean-François Julliard) เลขาธิการผู้สื่อข่าวไร้พรมแดน และลาร์รี ค็อกซ์ ผู้อำนวยการบริหารขององค์การนิรโทษกรรมสากล ถูกส่งไปยังเจ้าหน้าที่บริหารของกูเกิล ยาฮู! และบริษัทไมโครซอฟต์เพื่อขอจัดวันดังกล่าว งานมีตราสัญลักษณ์ที่ผู้สื่อข่าวไร้พรมแดนสร้างซึ่งเป็นรูปเมาส์คอมพิวเตอร์เป็นอิสระจากโซ่ตรวน
ฟร็องซัว โมรียัก

ฟร็องซัว ชาร์ล โมรียัก (; 11 ตุลาคม ค.ศ. 1885 – 1 กันยายน ค.ศ. 1970) เป็นนักเขียน, นักวิจารณ์, กวีและนักหนังสือพิมพ์ชาวฝรั่งเศส เป็นบุตรคนเล็กในจำนวน 5 คนของครอบครัวชนชั้นกลางในบอร์โด บิดาของโมรียักเสียชีวิตตั้งแต่โมรียักอายุ 18 เดือน โมรียักเรียนจบด้านวรรณกรรมจากมหาวิทยาลัยบอร์โดและย้ายมาอยู่ที่ปารีสเพื่อเรียนต่อที่โรงเรียนแห่งชาติชาทร์ (École Nationale des Chartes) ในปี ค.ศ. 1909 โมรียักออกผลงานชิ้นแรก "Les Mainsjointes" ซึ่งเป็นบทกวีรวมเล่ม ต่อมาในปี ค.ศ. 1922 โมรียักออกผลงาน "Le Baiser aux lepreux" ซึ่งทำให้เขาเริ่มมีชื่อเสียง ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 โมรียักแสดงความเห็นต่อต้านการขึ้นสู่อำนาจของฟรันซิสโก ฟรังโกในสเปนและเขียนบทความสนับสนุนฝ่ายต่อต้านนาซีในฝรั่งเศสลงหนังสือพิมพ์ ในปี ค.ศ. 1952 โมรียักได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ระหว่าง ค.ศ. 1950–1956 โมรียักออกผลงานบันทึกความทรงจำและชีวประวัติของอดีตประธานาธิบดีชาร์ล เดอ โกล โมรียักเสียชีวิตที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1970
จังหวัดกำปงธม

กำปงธม หรือ ก็อมปวงทม (, "ท่าเรืออันยิ่งใหญ่") เป็นจังหวัด ("เขต") ของประเทศกัมพูชา มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเสียมราฐทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, จังหวัดพระวิหารทางทิศเหนือ, จังหวัดสตึงเตรงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, จังหวัดกระแจะทางทิศตะวันออก, จังหวัดกำปงจามและจังหวัดกำปงชนังทางทิศใต้ และติดต่อกับโตนเลสาบทางทิศตะวันตก

เมืองหลักของจังหวัด คือ สตึงแสน เป็นเมืองชายฝั่งแม่น้ำแสน มีประชากรประมาณ 30,000 คน

จังหวัดกำปงธมเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่มากที่สุดเป็นอันดับที่ 2 เป็นจังหวัดที่มีสถานที่ที่เป็นสถาปัตยกรรมเขมรเป็นจำนวนมาก ได้แก่ ปราสาท Sambor Prei Kuk และปราสาทวัด Andet จังหวัดกำปมธมเป็นหนึ่งในเก้าจังหวัดที่อาณาเขตติดต่อกับโตนเลสาบ และเป็นจังหวัดที่ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตสงวนชีวมณฑลโตนเลสาบ

ชื่อเดิมของจังหวัด คือ "กำปงโพสธม" (ท่าเรือ/นครแห่งงูร้าย) ตามตำนานท้องถิ่นเล่าขานกันว่า ที่ท่าเรือริมทะเลสาบใกล้กับแม่น้ำแสน มีงูอาศัยอยู่ในถ้ำทั้ง 2 แห่ง ซึ่งใกล้เคียงกัน เมื่อถึงทุกวันหยุดทางศาสนา งูเหล่านี้จะปรากฏให้ชาวบ้านบริเวณนั้นเห็น จึงเรียกที่แห่งนั้นว่า "กำปงโพสธม" แต่สุดท้ายงูเหล่านั้นได้หายไป ชื่อจึงสั้นลงเป็น กำปงธม เมื่อถึงยุคอาณานิคมกัมพูชา ฝรั่งเศสได้แบ่งดินแดนกัมพูชาเป็นจังหวัดต่าง ๆ และตั้งชื่อจังหวัดหลาย ๆ จังหวัด เป็นชื่อตามที่ท้องถิ่นกล่าวขาน

กำปงธมเคยเป็นเมืองหลวงอันเรืองอำนาจในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครั้นในยุคอาณาจักรฟูนาน ปราสาท Sambor Prei Kuk ซึ่งสืบทอดมาจากยุคอาณาจักรเจนละ อยู่ในจังหวัดกำปงธม

พื้นที่ที่อยู่ในเขตสงวนชีวมณฑลโตนเลสาบ จังหวัดกำปงธม มี 2 แห่ง ได้แก่

จังหวัดกำปงธมแบ่งออกเป็น 8 อำเภอ
ซุลเซอร์

ซุลเซอร์ (Sulzer) เป็นรถจักรดีเซลไฟฟ้าประเภทหนึ่ง ที่การรถไฟแห่งประเทศไทยนำเข้ามาใช้ในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2474 ปัจจุบันรถจักรดังกล่าวได้ถูกตัดบัญชีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ผู้บัญชาการกรมรถไฟหลวง ในสมัยนั้น ได้สั่งซื้อรถจักรดีเซลไฟฟ้ารุ่นนี้มาใช้งาน เป็นรุ่นที่สอง เพราะพระองค์ทรงเห็นว่า รถจักรไอน้ำลากจูงขบวนรถไม่สะดวก และไม่ประหยัด อีกทั้งลูกไฟที่กระจายออกมาเป็นอันตรายต่อผู้โดยสาร โดยรถจักรรุ่นดังกล่าว ได้ดำเนินการผลิตและทดสอบระบบ ณ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และเมื่อปี พ.ศ. 2474 ได้ถูกนำเข้ามาใช้งานในราชอาณาจักรไทย เป็นจำนวนทั้งสิ้น 6 คัน ทางกรมรถไฟหลวงได้กำหนดหมายเลขของรถจักรดังกล่าว คือหมายเลข 501 ถึง 506 โดยในระยะแรก ได้นำมาใช้ลากจูงรถด่วน สาย กรุงเทพ-เชียงใหม่ และ กรุงเทพ-หัวหิน รถจักรรุ่นนี้ทั้ง 6 คัน ถูกใช้งานในประเทศสยาม รวมระยะทางกว่า 700,000 กม.

เมื่อเข้าสู่ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 รถจักรบางคันถูกโจมตีทางอากาศ จนเสียหายเกินกำลังซ่อม เมื่อสงครามจบลง รถบางส่วนได้ถูกโอนมาใช้งานในทางรถไฟสายแม่กลอง และในที่สุด รถจักรรุ่นดังกล่าวได้ถูกตัดบัญชี หรือปลดระวางลงในปี พ.ศ. 2507 ส่วนหมายเลข 504 และ 505 ถูกตัดบัญชีในปี พ.ศ. 2532

ในปัจจุบัน สามารถพบเห็นรถจักรซุลเซอร์ (หมายเลข 504) ได้ที่ ตลาดนัดรถไฟ สาขาศรีนครินทร์
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 125

แซรอสชุดที่ 125 ของสุริยุปราคา เว้นช่วงของแต่ละเหตุการณ์ทุก ๆ 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 73 ครั้ง ซึ่งชุดแซรอสที่ 125 ประกอบไปด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 12 ครั้ง สุริยุปราคาเต็มดวง 4 ครั้ง สุริยุปราคาผสม 2 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 34 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 21 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1060 - ค.ศ. 2358 กินเวลาทั้งสิ้น 1298.17 ปี