seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
บริเวณคริสต์ศาสนพิธี

บริเวณคริสต์ศาสนพิธี () คือบริเวณรอบแท่นบูชาเอกในบริเวณมุขตะวันออกของคริสต์ศาสนสถานซึ่งอาจจะเป็นปลายสุดของมุขโค้งด้านสกัด

หลังจากการการประชุมสภาสงฆ์แห่งแลตเตอรันครั้งที่ 4 ในปี ค.ศ. 1215 ก็ได้มีข้อกำหนดออกมาข้อหนึ่งที่ว่านักบวชจะต้องกระทำพิธีศักดิ์สิทธิ์ในบริเวณที่ได้รับพิทักษ์จากการก่อกวนจากบริเวณสำหรับศาสนิกชนผู้เข้าร่วมพิธี ฉะนั้นบริเวณพิธีของนักบวชในสมัยโบราณจึงถูกกันออกจากบริเวณของฆราวาสด้วยฉาก ความแตกต่างของสองบริเวณนี้กำหนดไว้ในคริสต์ศาสนกฎบัตร ที่ว่าการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณพิธีเป็นหน้าที่ของนักบวช และการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณทางเดินกลางและทางเดินข้างเป็นหน้าที่ของสมาชิกผู้เป็นฆราวาสของวัด ฉะนั้นบางครั้งจึงทำให้บริเวณพิธีและบริเวณฆราวาสก็จะแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดในด้านการตกแต่งและสภาพของบริเวณ

นอกไปจากแท่นบูชาแล้วบริเวณพิธีก็มักจะเป็นที่ตั้งของโต๊ะพิธี (credence table) และที่นั่งของนักบวชระดับต่างๆ ของวัดและในวัดอังกลิคันและเมธอดิสต์ก็อาจจะรวมทั้งบริเวณร้องเพลงสวดด้วย ในบางวัดบริเวณนี้ก็อาจจะมีแท่นเทศน์และแท่นอ่าน แต่บางครั้งทั้งสองอย่างนี้ก็อาจจะตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นของฆราวาส

บริเวณพิธีมักจะยกขึ้นสูงกว่าบริเวณที่เป็นของฆราวาส และอาจจะแยกออกไปด้วยฉากกางเขน, ราว หรือบริเวณโล่ง ในวัดบางวัดผู้เข้าร่วมพิธีก็อาจจะนั่งรอบสามด้านของบริเวณพิธีเป็นครึ่งวงกลมก็ได้

คำว่า “chancel” มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แผลงมาจากภาษาลาติน “cancelli” ที่แปลว่าฉากโปร่ง (lattice) ที่หมายถึงฉากกางเขน
จรมุข

จรมุข () “Ambulatory” มาจากภาษาลาตินกลาง “Ambulatorium” ที่แปลว่าสถานที่สำหรับการเดิน จากคำว่า “ambulare” ที่แปลว่าเดิน คือบริเวณภายในสิ่งก่อสร้างที่คลุมด้วยหลังคาในระเบียงคด หรือบางครั้งก็หมายถึงทางเดินของขบวนนักแสวงบุญรอบมุขตะวันออกของคริสต์ศาสนสถานที่เป็นมหาวิหารหรือวัดขนาดใหญ่ที่อยู่หลังแท่นบูชาเอก

บางครั้งรอบทางเดินครึ่งวงกลมก็อาจจมีมุขโค้งด้านสกัดก็อาจจะมีชาเปลย่อยที่กระจายออกไปจากมุข ซึ่งทำให้ผู้เดินรอบแท่นบูชาเดินได้โดยไม่ต้องรบกวนนักบวชหรือผู้เข้าร่วมพิธีที่ทำพิธีอยู่ในชาเปลย่อย

จรมุขมักจะปรากฏในคริสต์ศาสนสถานขนาดใหญ่โดยเฉพาะที่มีองควัตถุของนักบุญ เพื่อใช้เป็นที่สำหรับนักแสวงบุญจำนวนมากสามารถเดินเวียนมาสักการะวัตถุที่ต้องการได้
โบสถ์โถง

วัดโถง () คือคริสต์ศาสนสถานที่เพดานของทางเดินกลางและทางเดินข้างมีความสูงเท่าๆ กัน ที่มีหลังคาร่วมกันเป็นหลังคาใหญ่หลังคาเดียว คำว่า “Hall church” ใช้เป็นครั้งแรกราวคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักประวัติศาสตร์ศิลป์เยอรมันวิลเฮล์ม ลืบค์ (Wilhelm Lübke)

วัดโถงตรงกันกันข้ามกับลักษณะโดยทั่วไปของคริสต์ศาสนสถานอื่นที่เพดานของทางเดินข้างจะต่ำกว่าเพดานของทางเดินกลาง ซึ่งทำให้สามารถสร้างกำแพงที่สูงกว่าเหนือทางเดินข้าง ที่เปิดเป็นหน้าต่างชั้นบนให้แสงส่องลงมายังทางเดินกลางได้ แสงที่เข้ามาในวัดโถงมาจากหน้าต่างด้านข้างที่มักจะสูงพอๆ กับกำแพง

การสร้างวัดทรงนี้มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ เช่นที่วัดเซนต์บาโทโลมิวที่พาเดอร์บอร์น (Paderborn) ที่สร้างโดยสังฆราชไมน์เวิร์ค ที่ได้รับการสถาปนาราว ค.ศ. 1017) แต่ลักษณะการก่อสร้างวัดโถงมารุ่งเรืองที่สุดในปลายสมัยกอธิคโดยเฉพาะในสถาปัตยกรรมกอธิคพิเศษ (Sondergotik) ในเยอรมนีโดยเฉพาะในบริเวณเวสต์ฟาเลีย และในบริเวดินแดนอองชูทางตะวันตกของฝรั่งเศส เช่นที่สร้างที่มหาวิหารปัวตีเย การใช้ทรงนี้ที่อื่นก็มีที่สร้างในวัดที่มีขนาดย่อมกว่าเช่นในการสร้างชาเปล หรือการสร้างส่วนหลังของวัด (retrochoir) เช่นที่มหาวิหารซอลสบรีในอังกฤษเป็นต้น

คริสต์ศาสนสถานที่เป็นสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิคบางแห่งก็ใช้ผังแบบวัดโถงในการสร้าง โดยเฉพาะในการก่อสร้างแบบสถาปัตยกรรมเยอรมัน ตัวอย่างของคริสต์ศาสนสถานที่ใช้ทรงนี้ก็ได้แก่การสร้างวัดเซนต์ฟรานซิสเดอซาลส์ที่มิสซูรีโดยวิคเตอร์ คลูธโนที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1908

คำว่า “วัดโถง” ที่มามีความหมายต่างไปจากเดิมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 คือในการใช้ในการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างที่มีประโยชน์ใช้สอยหลายอย่าง (multi-purpose building) ที่สามารถย้ายเก้าอี้ออกได้แทนที่จะเป็นม้านั่งที่สร้างอย่างถาวร และบริเวณสงฆ์ที่สามารถกันออกไปได้ด้วยฉาก เพื่อใช้ในการเป็นบริเวณในการทำกิจกรรมของชุมนุมชนได้ระหว่างวันทำงาน ลักษณะนี้เป็นที่นิยมกันโดยเฉพาะในอังกฤษในวัดในเมืองใหญ่ๆ ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา

“วัดโถง” ต่างจาก "โถงวัด" (Church hall) ซึ่งหมายถึงห้องโถงที่อยู่ภายในวัดที่ใช้ในการทำกิจกรรมของชุมนุมชน.
ควอสิโมโด

ควอสิโมโด () เป็นตัวละครในวรรณกรรมเรื่องคนค่อมแห่งนอทเทอร์ดามซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อว่า วิกเตอร์ ฮูโก ในเนื้อเรื่องได้กล่าวถึงควอสิโมโด เป็นชายหลังค่อม ซึ่งทำหน้าที่เฝ้ามหาวิหารโนตเรอดามแห่งปารีส และมีความรักต่อหญิงสาวชาวยิปซีนามว่า เอสเมอรัลด้า นอกจากนี้ ยังมีการนำตัวละครดังกล่าวไปเป็นตัวละครเอกในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง คนค่อมแห่งนอเทรอดาม ด้วยเช่นกัน
ฮิวแมน

ฮิวแมน () อาจหมายถึง
เบบี้บอย

"เบบี้บอย" () คือ เพลงอาร์แอนด์บี–เรกเก้ โดยนักร้องชาวอเมริกัน บียอนเซ่ โนวส์ร่วมกับนักร้องแนวเร้กเก้ ชาวจาเมกานอย่าง ฌอน พอล เพลงนี้ได้ผลิตโดยโนวส์และ Scott Storch สำหรับอัลบั้มเปิดตัวการเป็นศิลปินเดี่ยวของเธอ เดนเจอรัสลีอินเลิฟ "เบบี้บอย" ได้แต่งขึ้นโดยโนวส์, Storch, Robert Waller, เจย์-ซี, และฌอน พอล

"เบบี้บอย" ได้วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ในสหรัฐอเมริกาโดยเป็นซิงเกิลที่ 2 จากอัลบั้ม ซิงเกิลนี้ประสบความสำเร็จในด้านของผลกำไรและอยู่อันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100ถึง 9 สัปดาห์ติดต่อกัน มียอดขายระดับแพลตินัมในสหรัฐอเมริกาและเคยเป็นซิงเกิลที่อยู่บนอันดับหนึ่งยาวนานที่สุดของโนวส์จนมาถึงเพลงอีเรเพลสอเบิลซึ่งอยู่อันดับหนึ่งติดต่อกัน 10 สัปดาห์ "เบบี้บอย"ประสบความสำเร็จทั้งในระดับนานานชาติ อยู่ในสิบอันดับแรกในหลายๆชาติทั่วโลกและมียอดขายระดับแพลตินัมในออสเตรเลีย เพลงนี้ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีจากธุรกิจดนตรีในที่ต่างๆและในนักจิจารณ์หลายๆคน American Society of Composers, Authors, and Publishers ได้จัดลำดับเพลงนี้ในปี พ.ศ. 2548 ว่าเป็นหนึ่งในเพลงที่ใช้ทำการแสดงมากที่สุดแห่งปี
อยากบอกรัก

อยากบอกรัก เป็น สตูดิโออัลบั้ม ชุดที่ 5 ของวง ฟรุตตี้ ออกวางแผงครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2530 โดยอัลบั้มนี้ทางวงเหลือสมาชิกหลักเพียง 2 คนคือ ปิง และ ชมพู ส่วนสมาชิกที่เหลือก็ได้ลดบทบาทลงเป็นแบคอัพเท่านั้น และอัลบั้มชุดนี้มีเพลงดังมากมายหลายเพลงเช่น อยากบอกรัก, โปรดรับรู้, ทั้งๆ ยังรัก, นิยายรักขาดตอน ฯลฯ
เขตฮามากิตะ

เขตฮามากิตะ () เป็นหนึ่งใน 7 เขตของเมืองฮามามัตสึ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น รอบล้อมด้วยเขตเท็นรีว เขตฮิงาชิ เขตนากะ และเมืองอิวาตะ โดยมีแม่น้ำเท็นรีวและเทือกเขาอากาอิชิซัมเมียกุเป็นพรมแดนธรรมชาติ

เขตฮามากิตะ ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2007 ณ ค.ศ. 2009 ซึ่งเป็นวันเดียวกับวันที่เมืองฮามามัตสึได้รับการยกขึ้นเป็นเมืองเช่นกัน มีประชากร 90,817 คน อาศัยอยู่ในพื้นที่ 66.51 ตารางกิโลเมตรของอำเภอฮามากิตะ คิดเป็นความหนาแน่นประชากร 1,370 ต่อตารางกิโลเมตร
ซากราดาฟามิลิอา

ซากราดาฟามิลิอา () หรือ ซากราดาฟามิเลีย () เป็นสถาปัตยกรรมประจำเมืองบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปนที่ออกแบบโดยอันตอนี เกาดี สถาปนิกชาวกาตาลา เป็นผลงานในแนวมูดาร์นิซมา ซึ่งเป็นงานศิลปะเฉพาะถิ่นและเป็นนวศิลป์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของกาตาลุญญา

งานชิ้นนี้เริ่มสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2425 มีกำหนดก่อสร้างหอคอยทั้งหมด 18 หอคอย นับตั้งแต่ปีเริ่มสร้างจนถึงปัจจุบันสร้างเสร็จไปแล้วแค่ 8 หอคอย งานคืบหน้าไปประมาณร้อยละ 50 สถาปนิกผู้ออกแบบถูกรถรางทับเสียชีวิตไปเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยศพของเขาได้ถูกฝังไว้ในซากราดาฟามิลิอาด้วย
แม้เกาดีจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ผู้ร่วมงานของเขายังคงสานต่อโครงการโดยอาศัยรูปถ่าย ภาพร่าง และแบบจำลองที่เกาดีทำไว้ แต่แล้วในปี พ.ศ. 2479 โครงการก็ต้องหยุดชะงักเพราะสงครามกลางเมืองในสเปน ห้องใต้ดินและแบบจำลองอย่างละเอียดก็ถูกเผาทำลาย แต่เมื่อสิ้นสุดสงครามทีมงานก็กลับมาทำงานกันต่อ โดยอาศัยภาพร่าง ภาพถ่ายและแบบจำลองอื่น ๆ ที่รอดพ้นจากการถูกทำลาย ภายหลังได้นำคอมพิวเตอร์มาใช้ออกแบบ แต่ถึงจะใช้เทคโนโลยีมากมายมาช่วย กว่าโครงการนี้จะเสร็จก็อีกยาวไกลถึงปี พ.ศ. 2569

ลักษณะเด่นของอาคารแห่งนี้จะสังเกตได้ถึงสีที่ตัดกันของหินด้านหน้าและด้านหลังอย่างชัดเจน และพบรูปแบบการก่อสร้างที่แตกต่างกันระหว่างแบบเก่าและแบบที่สร้างต่อขึ้นไหม่ในปัจจุบัน
ชิมาซุ นาริอากิระ

ชิมาซุ นาริอากิระ () (28 สิงหาคม ค.ศ. 1809 - 24 สิงหาคม ค.ศ. 1858) เป็นไดเมียวยุคเอโดะตระกูลชิมาซุ ผู้ปกครองแคว้นซัตสึมะระหว่าง ค.ศ. 1851-1858 ท่านนาริอากิระเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในฐานะไดเมียวผู้ฉลาดปราดเปรื่อง และมีความสนใจอย่างยิ่งในวิทยาการและเทคโนโลยีของชาวตะวันตก หลังเสียชีวิตท่านได้รับการสถาปนาเป็นเทพในศาสนาชินโตชื่อ "เทรูกูนิ ไดเมียวจิน" ("Terukuni Daimyōjin") เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1863

ท่านเป็นบิดาบุญธรรมของเจ้าหญิงอัตสึโกะ หรือรู้จักกันต่อมาในชื่อ "เท็นโชอิง"
เรลิกแห่งแซ็งต์-ชาแปล

เรลิกแห่งแซ็งต์-ชาแปล () คือเรลิกที่เป็นของพระเยซูที่ได้มาโดยพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสในยุคกลางที่ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของอัครมุขมณฑลปารีส เดิมเรลิกหล่านี้เก็บรักษาไว้ที่แซ็งต์-ชาแปลในปารีส แต่ในปัจจุบันเป็นสมบัติของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส

นักบุญหลุยส์หรือพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสทรงสร้างแซ็งต์-ชาแปลขึ้นเพื่อใช้เป็นที่เก็บรักษา "มงกุฎศักดิ์สิทธิ์", ชิ้นส่วนจากกางเขนแท้ (True Cross) และเรลิกอื่นๆ ที่ทรงซื้อจากบอลด์วินที่ 2 แห่งคอนสแตนติโนเปิล ซึ่งทำให้ชาเปลที่สถานที่สำคัญในการเก็บรักษาเรลิกต่างๆ ที่รวมทั้งเรลิกของพระแม่มารีย์, หอกศักดิ์สิทธิ์, ฟองน้ำศักดิ์สิทธิ์ และภาพเอเดสซา (Image of Edessa) ที่เชื่อกันว่าเป็นภาพของพระเยซู เมื่อมาถึงสมัยใหม่ตอนต้นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสก็ทรงใช้เงินในท้องพระคลังจนแทบไม่เหลือหรอ ซึ่งทำให้ต้องขายเพชรพลอย หลอมทองเพื่อใช้ในการบำรุงกองทัพ และใช้ทรัพย์สมบัติทางศาสนาเป็นทุนสำรองในยามที่ต้องการเงิน ซึ่งเมื่อมาถึงสมัยพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ทรัพย์สมบัติของชาเปลก็เหลือเพียงเท่าที่มีอยู่เมื่อมาถึงสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศส

การปฏิวัติหมายถึงการยุติความจำเป็นในการการรักษาเรลิก และสิ่งที่ถือว่าศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพระมหากษัตริย์ เรลิกเหล่านี้ถูกมอบให้อาร์ชบิชอปแห่งปารีสในปี ค.ศ. 1804 และยังคงเป็นสมบัติของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส โดยมีอัศวินคณะพระคูหาศักดิ์สิทธิ์ (Order of the Holy Sepulchre) เป็นผู้ดูแลรักษา ทุกวันพุธแรกของเดือนก็จะมีการนำออกมาให้สักการะที่แท่นบูชาเอก ยกเว้นในวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ที่อนุญาตให้ทำการสักการะได้ตลอดวัน
อิจิโร ฮาโตยามะ

อิจิโร ฮาโตยามะ (,)อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ช่วงค.ศ. 1954-1956 เป็นปู่ของ ยูกิโอะ ฮาโตยามะ อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
จักรวรรดิมาลี

จักรวรรดิมาลี หรือ จักรวรรดิมานดิง หรือ มานเดนคูรูฟา () คือวัฒนธรรมแอฟริกาตะวันตกของชนมันดิงคา ที่รุ่งเรืองระหว่างราว คริสต์ทศวรรษ 1230 จนถึง คริสต์ทศวรรษ 1600 จักรวรรดิก่อตั้งโดย Sundiata Keita และมีชื่อเสียงถึงความมั่งคั่งของประมุขโดยเฉพาะมันซามูซา จักรวรรดิมาลีมีอิทธิพลทางวัฒนธรรมอันลึกซึ้งต่อแอฟริกาตะวันตก ซึ่งทำให้เกิดการเผยแพร่ของภาษา กฎหมาย และประเพณีตามลำแม่น้ำไนเจอร์ อาณาบริเวณของมาลีรวมกันมีขนาดใหญ่กว่ายุโรปตะวันตกและประกอบด้วยอาณาจักรบริวารและจังหวัดต่างๆ
คิม แท-ฮี

คิม แท-ฮี (; เกิด: 29 มีนาคม 2523) เป็นนักแสดงและนางแบบหญิงชาวเกาหลี มีน้องชายเป็นนักแสดงวัยรุ่นชื่อลี วัน (Lee Wan)

คิม แท-ฮีสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโซล
ด้านชีวิตส่วนตัวเธอสมรสกับ เรน (นักร้อง) วันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2017

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2555 แตฮีเริ่มต้นความสัมพันธ์กับนักร้องนักแสดงซุปเปอร์สตาร์ชื่อดังของเกาหลี เรน กระทั่งเวลาผ่านไป 5 ปีหลังจากที่คบกันทั้งสองคนจึงตัดสินใจประกาศข่าวดีเรื่องงานวิวาห์อย่างกระทันหันซึ่งแม้แต่นักข่าวยังไม่ทันตั้งตัวและเข้าสู่ประตูวิวาห์เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2560

กระทั่งวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 Lua Entertainment ต้นสังกัดของแตฮีก็ได้ออกมาประกาศข่าวดีว่าแตฮีกำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกของพวกเขาด้วยอายุครรภ์ 15 สัปดาห์ และในเวลานี้ก็ได้เกิดมาแล้ว เป็นลูกสาว
เอ็นซี ทรู

บริษัท เอ็นซี ทรู จำกัด (NC True Co.,Ltd.) เป็นผู้ให้บริการเกมออนไลน์ ในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในปี 2547 จากความร่วมมือระหว่างบริษัท NCsoft ประเทศเกาหลี และบริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) โดยเกมที่บริษัทเปิดให้บริการอยู่ในตอนนี้ได้แก่ ลินเนจ 2 กิลด์วอร์ส และ เครซี่ มอน เรซซิ่ง นอกจากนี้ยังเปิดให้บริการเว็บไซต์ Game Portal อย่าง hitsplay.com ด้วย

บริษัท เอ็นซี ทรู จำกัด ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2547 ดำเนินธุรกิจในการให้บริการประเภทเกมคอมพิวเตอร์ออนไลน์ โดยการร่วมมือกับบริษัทเกมอื่นๆ โดยเฉพาะในแถบภูมิภาคเอเชีย อย่าง เกาหลีใต้ เพื่อสร้างสรรค์ผลงาน และการพัฒนาเกมในรูปแบบภาษาไทย เพื่อสนองความต้องการของผู้เล่นเกมออนไลน์ภายในประเทศ ก้าวที่สำคัญที่ทำให้บริษัท เอ็นซี ทรู จำกัด เป็นที่รู้จักในฐานะบริษัทผู้ให้บริการเกมออนไลน์ นั่นก็คือการร่วมมือกับ บริษัท NCsoft ประเทศเกาหลีใต้ ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เกมออนไลน์ ที่โด่งดังไปทั่วโลก ลินเนจ 2 ซึ่งเกม ลินเนจ 2 ใช้เวลาในการพัฒนาถึง 5 ปี โดยใช้งบประมาณไปทั้งสิ้นมากกว่า 200,000,000 วอน ซึ่งนับว่าสูงที่สุดในบรรดาเกมออนไลน์ และได้นำมาพัฒนาเป็นภาษาไทยในเวลาต่อมา จากนั้นปี 2549 บริษัทนำเข้าเกม กิลด์วอร์ส จากสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้รับรางวัลทางด้านกราฟิกที่ดีที่สุดแห่งปี 2548 จากนั้นปี 2550 บริษัทเปิดเกม เครซี่ มอน เรซซิ่ง หรือ "(CMR)" และปิดตัวเกมลงปี2554 , ในปี 2551 บริษัทเปิดตัวเกม พ้อยท์แบงค์ หรือ (PB) จนถึงปัจจุบันและเกม เลิฟบีทส์ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อปลายปี 2553.
นับตั้งแต่บริษัท เอ็นซี ทรู จำกัด ได้เปิดให้บริการเกม Lineage II ในประเทศไทย ตั้งแต่เดือนธันวาคม 2547 จนถึงเวลาปัจจุบัน นับเป็นเวลากว่า 10 ปี ซึ่งได้รับการตอบรับและการสนับสนุนจากผู้เล่นทุกท่านเป็นอย่างดีมาโดยตลอดได้ยุติการให้บริการเกม โดยจะมีผลตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม 2556 เวลา 23.59 น. นี้เป็นต้นไปได้ปิดตัวอย่างเป็นทางการ.
คาบสมุทรอิซุ

คาบสมุทรอิซุ () เป็นคาบสมุทรขนาดใหญ่ทางทิศตะวันตกของกรุงโตเกียว บนชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกของเกาะฮนชู พื้นที่ของคาบสมุทรเต็มไปด้วยภูเขาและชายฝั่งเว้าแหว่ง ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชิซูโอกะ มีพื้นที่ 1,421.24 กม.² ใน พ.ศ. 2548 มีประชากรอาศัยอยู่ในพื้นที่คาบสมุทรทั้งสิ้น 473,942 คน

คาบสมุทรอิซุเกิดขึ้นจากการชนกันระหว่างแผ่นเปลือกโลกทะเลฟิลิปปินส์กับแผ่นเปลือกโลกโอค็อตสค์ที่ช่องแคบนังไก โดยที่แผ่นเปลือกโลกทะเลฟิลิปปินส์ แผ่นเปลือกโลกอามูเรียน และแผ่นเปลือกโลกโอค็อตสค์ จะมาบรรจบกันที่ภูเขาไฟฟูจิ

พื้นที่ด้านใต้ของคาบสมุทรประกอบด้วยพื้นหินกรวดเหลี่ยม ขณะที่พื้นที่ตรงกลางและด้านเหนือประกอบด้วยภูเขาไฟที่พังทลายไปมาก กลางคาบสมุทรมีเทือกเขาอามางิ ซึ่งมีภูเขาอามางิและภูเขาอาตามิอยู่ทางด้านตะวันออก และภูเขาดารูมะทางด้านตะวันตก ปลายด้านตะวันออกและตะวันตกของเทือกเขายื่นออกไปใต้ทะเลในอ่าวซางามิและอ่าวซูรูงะ แม่น้ำสายหลักในพื้นที่คาบสมุทรคือ แม่น้ำคาโนะ ทางตอนเหนือของคาบสมุทร ซึ่งไหลผ่านหุบเขากราเบนที่เกิดจากแผ่นเปลือกโลกแปรสัณฐาน

เนื่องด้วยโครงสร้างและกระบวนการทางธรณีวิทยา ทำให้พื้นที่คาบสมุทรเกิดแผ่นดินไหวหลายครั้ง และยังเกิดน้ำพุร้อนจำนวนมากในพื้นที่

พื้นที่ทั้งหมดของคาบสมุทรอิซุอยู่ในเขตจังหวัดชิซูโอกะ อยู่ในเขตการปกครองของเมืองและตำบลต่าง ๆ ดังนี้

เมือง

ตำบล
ตำบลทั้งหมดอยู่ในอำเภอคาโมะ
คาบสมุทรอิซุเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวจากภูมิภาคคันโต โดยมีชื่อเสียงจากอนเซ็งในเมืองอาตามิ ชูเซ็นจิ และอิซุ คาบสมุทรมีพื้นที่ติดกับภูเขาไฟฟูจิและเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ นอกจากนี้พื้นที่นี้ยังเป็นที่นิยมสำหรับการเล่นน้ำทะเล กีฬาโต้คลื่น กีฬากอล์ฟ และการขี่มอเตอร์ไซค์ท่องเที่ยว

นอกเหนือจากการท่องเที่ยวแล้ว การเกษตรและการประมงก็เป็นหัวใจสำคัญของเศรษฐกิจในท้องถิ่นนี้ โดยอิซุเป็นหนึ่งในแหล่งผลิตวาซาบิที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

คาบสมุทรอิซุเชื่อมต่อกับกรุงโตเกียวและเมืองทางทิศตะวันตกด้วยโทไกโดชิงกันเซ็ง ซึ่งจะจอดที่เมืองอาตามิทางตะวันออกเฉียงเหนือ และเมืองมิชิมะทางตะวันตกเฉียงเหนือ และยังมี JR สายอิโต และอิซูกิวโก ที่วิ่งไปตามชายฝั่งด้านตะวันออกของคาบสมุทรไปถึงเมืองชิโมดะ
อารยธรรมไมนอส

อารยธรรมไมนอส () เป็นวัฒนธรรมของยุคสำริดที่เกิดขึ้นในครีต อารยธรรมไมนอสรุ่งเรืองระหว่างราวศตวรรษที่ 27 จนถึงกลางศตวรรษที่ 15 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากนั้นอารยธรรมไมซีนี (Mycenaean civilization) ก็เข้ามาแทนที่ อารยธรรมไมนอสพบเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษชื่อเซอร์อาร์เธอร์ อีแวนส์ ตามคำกล่าวของวิลล์ ดูรันต์วัฒนธรรมครีตไมนอสมีตำแหน่งในประวัติศาสตร์ว่าเป็น “สิ่งแรกที่เชื่อมวัฒนธรรมยุโรป”

ชนของไมนอสจะเรียกตนเองว่าอย่างไรนั้นไม่เป็นที่ทราบแต่คำว่า “Minoan” (ไมนวน) ที่ใช้เรียกชื่อวัฒนธรรมในยุคที่กล่าวเป็นคำที่คิดขึ้นโดยอีแวนส์ โดยแผลงมาจาก “Minos” (ไมนอส) ซึ่งเป็นพระนามของพระมหากษัตริย์ในตำนานเทพเจ้ากรีก ไมนอสเกี่ยวข้องกับตำนานวงกต (labyrinth) ที่อีแวนส์พบว่าเป็นที่ตั้งของคนอสซอส บางครั้งก็มีการโต้แย้งกันว่าคำว่าชื่อสถานที่ “Keftiu” ของอียิปต์โบราณ หรือ “Kaftor” ของภาษาเซมีติก หรือ “Kaptara” ของมารี ต่างก็หมายถึงเกาะครีต ใน “โอดิสซีย์” ที่ประพันธ์หลายร้อยปีหลังจากที่อารยธรรมไมนอสถูกทำลายไปแล้ว โฮเมอร์เรียกชนที่อาศัยอยู่บนเกาะว่า “อีทีโอเครทัน” (Eteocretan) หรือ “ครีตแท้” ที่อาจจะเป็นผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากชนไมนอสก็เป็นได้

พระราชวังของไมนอสที่ได้รับการขุดพบเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญเพราะลักษณะการก่อสร้าง เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับการบริหารที่เห็นได้จากบันทึกเอกสารจำนวนมากที่พบโดยนักโบราณคดี พระราชวังแต่ละแห่งที่พบต่างก็มีลักษณะต่างกันออกไปที่มีลักษณะเป็นเอกลักษณ์และมักจะเป็นสิ่งก่อสร้างหลายชั้นโดยมีบันไดทั้งภายในและภายนอกอาคาร คอลัมน์ขนาดยักษ์ และลานภายในอาคาร

แทนที่จะพยายามจัดสมัยของไมนอสตามเวลาของปฏิทิน นักโบราณคดีใช้วิธีสองวิธีในการลำดับเวลาสัมพันธ์ (relative chronology) วิธีแรกคิดขึ้นโดยอีแวนส์และต่อมาประยุกต์โดยนักโบราณคดีคนอื่น ๆ ที่เป็นการลำดับเวลาโดยการศึกษาลักษณะของเครื่องปั้นดินเผา ซึ่งทำให้แบ่งอารยธรรมไมนอสออกได้เป็นสามสมัย ไมนอสตอนต้น (Early Minoan (EM) ), ไมนอสตอนกลาง (Middle Minoan (MM) ) และ ไมนอสตอนปลาย (Late Minoan (LM) ) แต่ละช่วงเวลาก็แบ่งย่อยออกไปอีก เช่น ไมนอสตอนต้น 1, 2 และ 3 (EMI, EMII, EMIII) วิธีลำดับเวลาอีกวิธีหนึ่งเสนอโดยนักโบราณคดีชาวกรีกนิโคลัส พลาทอน (Nicolas Platon) ลำดับเวลาโดยการศึกษาการวิวัฒนาการของกลุ่มสถาปัตยกรรมที่เรียกว่า "ปราสาท" ที่คนอสซอส (Knossos), ไฟสทอส (Phaistos), มาลิอา (Malia), คาโทซาครอส (Kato Zakros) ที่แบ่งสมัยอารยธรรมออกเป็น สมัยก่อนปราสาท (Prepalatial), สมัยปราสาทเก่า (Protopalatial), สมัยปราสาทใหม่ (Neopalatial) และสมัยหลังปราสาท (Post-palatial) ความสัมพันธ์ระหว่างระบบลำดับเวลาทั้งสองวิธีแสดงในตารางประกอบ โดยผูกกับเวลาของปฏิทินโดยประมาณโดยวอร์เร็นและแฮงคีย์ (1989).

การระเบิดของภูเขาไฟธีรา (Minoan eruption) อันเป็นการระเบิดระดับ 6 หรือ 7 ของดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ (Volcanic Explosivity Index) เกิดขึ้นในสมัยไมนอสตอนปลาย แต่เวลาของการระเบิดตามปฏิทินเป็นข้อที่ยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้ จากการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี (Radiocarbon dating) ระบุว่าเกิดเป็นการระเบิดที่ขึ้นราวปลายทศวรรษ 1600 ก่อนคริสต์ศักราช แต่เวลาที่ระบุโดยการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีค้านกับการคำนวณโดยนักโบราณคดีผู้เปรียบเวลาการระเบิดกับปฏิทินอียิปต์ ที่ระบุว่าเกิดขึ้นระหว่างปี 1525 ถึงปี 1500 ก่อนคริสต์ศักราช การระเบิดของภูเขาไฟมักจะเห็นกันว่าเป็นเหตุการณ์ที่มีผลกระทบกระเทือนอันรุนแรงต่อวัฒนธรรมของไมนอสที่นำไปสู่การล่มสลายอย่างรวดเร็ว ที่อาจจะเป็นเหตุการณ์เดียวกับที่บรรยายในตำนานแอตแลนติสของกรีก
จักรพรรดิลุดวิจที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิลุดวิจที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือ หลุยส์ที่ 2 แห่งอิตาลี หรือ หลุยส์ผู้เยาว์วัย () (ค.ศ. 825 - 12 สิงหาคม ค.ศ. 875) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์การอแล็งเฌียงผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 850 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 875

ลุดวิจเป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโลทาร์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ทรงได้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีในปี ค.ศ. 839 และทรงย้ายไปประทับในอิตาลีและได้รับการสวมมงกุฎในกรุงโรมโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเซอร์จิอุสที่ 2 เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 844 ในโอกาสนั้นก็ทรงประกาศพระองค์เป็นพระจักรพรรดิแต่ไม่เป็นที่ยอมรับ แต่ในปี ค.ศ. 850 ลุดวิจก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระราชบิดาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 4
จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือ ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน () (13 มิถุนายน ค.ศ. 823 - 6 ตุลาคม ค.ศ. 877) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์คาโรแล็งเชียง ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 875 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 877 พระองค์เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิลุดวิกที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ จูดิธแห่งบาวาเรีย พระอัครมเหสีองค์ที่สอง

ชาร์ลส์ที่ 2 เป็นพระโอรสที่เกิดจากการแต่งงานครั้งที่สองของจักรพรรดิหลุยส์ ความพยายามของหลุยส์ที่จะแบ่งอาณาจักรให้ชาร์ลมีส่วนทำให้พระโอรสคนโตทั้งสามของหลุยส์ก่อการปฏิวัติครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งสร้างปัญหาให้กับช่วงปีหลัง ๆ ของรัชสมัยของหลุยส์

เมื่อโลแธร์ที่ 1 พระโอรสคนโตและทายาทผู้สืบทอดตำแหน่งจักรพรรดิ พยายามรวมจักรวรรดิเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งหลังหลุยส์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 840 ชาร์ลส์กับหลุยส์ชาวเยอรมันเดินทัพไปต่อสู้กับพระเชษฐาของตนและปราบโลแธร์ได้ที่ฟงเตอนัวในปี ค.ศ. 841 เพื่อยืนยันถึงความเป็นพันธมิตรต่อกัน ในปี ค.ศ. 842 ทั้งคู่ลงนามในสนธิสัญญาแวร์เดิงร่วมกับโลแธร์ แบ่งจักรวรรดิออกเป็นสามส่วน ส่วนที่โดยคร่าว ๆ แล้วคือฝรั่งเศสในยุคใหม่ตกเป็นของชาร์ลส์

พระองค์ทำสงครามอย่างต่อเนื่องกับพระเชษฐาทั้งสองและพระโอรสของทั้งคู่, กับชาวนอร์ส (หรือที่ต่อมาเป็นที่รู้จักในฝรั่งเศสในชื่อชาวนอร์มัน) และกับไพร่ฟ้าใต้บังคับบัญชาที่เป็นกบฏ เมื่อพระนัดดา (ลูกของพี่น้อง) ของชาร์ล โลแธร์ พระโอรสของโลแธร์ที่ 1 และกษัตริย์แห่งโลธาริงเกีย สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 869 ชาร์ลส์ยึดอาณาจักรของโลแธร์มาแต่ถูกสนธิสัญญาแมร์แซนที่ทำในปี ค.ศ. 870 บีบบังคับให้แบ่งอาณาจักรกับหลุยส์ชาวเยอรมัน

ในปี ค.ศ. 875 เมื่อพระนัดดา (ลูกของพี่น้อง) หลุยส์ที่ 2 ที่สืบทอดเป็นจักรพรรดิต่อจากโลแธร์ที่ 1 สิ้นพระชนม์ ชาร์ลส์รักษาราชบัลลังก์จักรวรรดิไว้ได้

รัชสมัยของพระองค์มีการเติบโตทางอำนาจของเหล่าขุนนางสวนทางกับอำนาจของจักรพรรดิ อันเป็นเครื่องหมายของการขึ้นมาเรืองอำนาจของระบบศักดินาท้องถิ่น

ชาร์ลส์แต่งงานกับเอียร์เมนการ์ด บุตรสาวของโอโดที่ 1 เคานต์แห่งเออร์ลีย็องส์ ในปี ค.ศ. 842 เอียร์เมนการ์ดสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 869 ในปี ค.ศ. 870 ชาร์ลส์แต่งงานกับริชิลด์แห่งโพรว็องซ์ที่เป็นลูกหลานตระกูลขุนนางของลอร์เรน

ชาร์ลส์มีพระโอรสกับเอียร์การ์ด 4 คน คือพระธิดาที่เป็นพระโอรสธิดาคนโตของชาร์ลส์กับเอียร์เมนการ์ดคือ จูดิธ ที่เป็นพระราชินีแห่งอังกฤษสองครั้งจากการแต่งงานกับพระเจ้าเอเธลวูล์ฟแห่งเวสเซ็กซ์และพระเจ้าเอเธลบาลด์แห่งเวสเซ็กซ์ พระองค์แต่งงานครั้งที่สามกับบาลด์วินที่ 1 แห่งฟลานเดอส์ และเป็นบรรพบุรุษของมาทิลดาแห่งฟลานเดอส์ พระราชินีคู่สมรสของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ

ชาร์ลส์ยังมีพระโอรสธิดากับพระมเหสีคนที่สอง ริชิลด์ อีก 5 คนhttps://www.encyclopedia.com/people/history/french-history-biographies/charles-ii-emperor-west
จังหวัดฝาง

จังหวัดฝาง () เป็นโครงการจัดตั้งที่มีแนวคิดจะยกฐานะอำเภอฝาง อำเภอแม่อาย และอำเภอไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นจังหวัดฝาง ได้รับการเสนอเมื่อปี พ.ศ. 2552 เพื่อให้สภาผู้แทนราษฎรพิจารณา ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 สภาผู้แทนราษฎรสิ้นสุดลงก่อนจะผ่านความเห็นชอบร่างพระราชบัญญัติดังกล่าว จึงส่งผลให้การเสนอเรื่องตกไป

ในปี พ.ศ. 2552 นายบดินทร์ กินาวงค์ ประธานคณะกรรมการจัดตั้งจังหวัดฝาง ยื่นรายชื่อประชาชนเพื่อประกอบการเข้าชื่อเสนอกฎหมาย จำนวน 10,756 รายชื่อ ต่อประธานรัฐสภา เพื่อให้รัฐสภาพิจารณาตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ได้มีแนวความคิดในการสนับสนุนการจัดตั้งจังหวัดฝาง โดยการรวมเอาอำเภอฝาง อำเภอแม่อาย อำเภอไชยปราการ และพื้นที่ดอยวาวี จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งจะมีจำนวนประชากรประมาณ 300,000 คน

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 ได้ผ่านการพิจารณาลงนามโดยนายกรัฐมนตรีเพื่อเสนอต่อสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาได้มีการยุบสภาผู้แทนราษฎร ส่งผลให้ร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวต้องชะลอไป จากนั้นประธานสภาผู้แทนราษฎรได้อนุญาตบรรจุระเบียบวาระการประชุมสภาผู้แทนราษฎร ชุดที่ 24 เป็นเรื่องด่วน รอการพิจารณาในวาระที่ 1

โครงการจัดตั้งจังหวัดฝาง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้

การจัดตั้งจังหวัดฝาง ประกอบด้วยพื้นที่การปกครองของ 3 อำเภอ ได้แก่