seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
มิลเลนเนียม เรสซิเดนซ์ 2

มิลเลนเนียม เรสซิเดนซ์ 2 () เป็นอาคารที่พักอาศัยในประเทศไทย ตั้งอยู่ซอยสุขุมวิท 16, 18, 20 ถนนสุขุมวิท ใกล้สถานีรถไฟฟ้า BTS อโศก และสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน MRT สุขุมวิท กรุงเทพมหานคร

ผู้ออกแบบอาคารนี้ คือ บริษัท แอทกิ้นส์ จำกัด ผู้ออกแบบโรงแรมเบิร์จอัลอาหรับที่ดูไบ

นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกที่สะดุดตา ด้วยผนังหน้าต่างโครงอะลูมิเนียมโดยรอบแล้ว "มิลเลนเนียม เรสซิเดนซ์" ยังใช้สีต่างจากคอนโดทั่วไป ด้วยอาคารทั้งภายนอกและภายใน เป็นอะลูมิเนียม แพลทดิ้ง โทนสีเทาช่วยให้สว่างไสว

ภายในห้องแต่งสวยแบบเรียบง่าย มีเสน่ห์ที่ความโปร่งระหว่างพื้น-เพดานที่สูงถึง 3 เมตร ขณะที่คอนโดทั่วไปอยู่ที่ 2.7 เมตรเท่านั้น

วัสดุตกแต่งที่ใช้เน้นคุณภาพสูง แต่ละห้องออกแบบระบบปรับอากาศซ่อนไว้ในเพดาน ติดไฟดาวน์ไลท์ พื้นเป็นไม้เกือบทั้งหมด เฟอร์นิเจอร์ทั้งในห้องนอน ห้องน้ำ และห้องครัว เป็นบิลด์อินแบรนด์เนมหรู

สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ พร้อม ทั้ง ฟิตเนส สระว่ายน้ำ สนามเทนนิส ห้องประชุม สนามเด็กเล่น และที่จอดรถมากถึง 1 พันคัน ออกแบบเชื่อมโยงกับพื้นที่ส่วนกลาง ซึ่งให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ด้วยสวนร่มรื่น และทะเลสาบภายใน จากพื้นที่รวม 12 ไร่ ถูกวางให้เป็นพื้นที่สีเขียวถึง 60% ทำให้บรรยากาศเหมือนอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา
บุปผาราตรี เฟส 2

บุปผาราตรี เฟส 2 เป็นภาพยนตร์ไทย แนวสยองขวัญ ตลก ความรัก ภาคต่อของ บุปผาราตรี ออกฉายเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2548 กำกับโดย ยุทธเลิศ สิปปภาค นำแสดงโดย เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ และ กฤษณ์ ศรีภูมิเศรษฐ์￼￼
เอสเธอร์ (มิเล)

เอสเธอร์ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ มิเลเขียนภาพ "เอสเธอร์" ในปี ค.ศ. 1865 เป็นภาพเขียนในช่วงสุนทรียนิยมของมิเลเมื่อได้รับอิทธิพลจากเฟรเดอริก เลตัน (Frederic Leighton) และเจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์

"เอสเธอร์" เป็นภาพของเอสเธอร์บุคคลจากพระธรรมเอสเธอร์จากพันธสัญญาเดิม ในตำนานเอสเธอร์เป็นภรรยาชาวยิวของกษัตริย์เปอร์เซียอาฮาซูเออรัส (Ahasuerus) ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะเข้าเฝ้าพระสวามี เอสเธอร์เสี่ยงกับการลงโทษถึงตายเพราะมิได้ถูกเรียกให้เข้าเฝ้า แต่เอสเธอร์ก็ตัดสินใจเข้าเฝ้าเพื่อทูลถึงแผนการสังหารชาวยิว

มิเลขอยืมเสื้อคลุมสีเหลืองที่นายพลชาลส์ จอร์จ กอร์ดอน (Charles George Gordon) ที่ได้รับจากพระจักรพรรดิจีนหลังจากที่ทรงพ่ายแพ้ในกบฏไทปิง (Taiping Rebellion) ในการพยายามสร้างบรรยากาศมิเลกลับข้างในออกข้างนอกที่ทำให้เกิดลวดลายแอ็บแสตร็คที่เห็นในภาพเขียน

การใช้สีตัดกันของเสื้อคลุมสีเหลืองบนม่านสีน้ำเงินและคอลัมน์สีขาวเป็นการสร้าง visual effect และการลดการใช้รายละเอียดอื่นในการสื่อเนื้อหาของภาพก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่กลุ่มสุนทรีย์นิยมปฏิบัติซึ่งมิเลพยายามเลียนแบบ

"เอสเธอร์" ในภาพยืนจัดสายมุกบนผมเพื่อเตรียมสวมมงกุฏ การวางท่านี้มาจากภาพเขียนทิเชียน ที่มิเลพยายามเลียนแบบรวมทั้งการใช้สีและการวางหน้าในลักษณะที่เรียกว่า "ทิเชียนบลอนด์" เมื่อเทียบกับสีแดงของภาพเขียนก่อน ๆ ของมิเล เช่น "เพื่อนเจ้าสาว" (The Bridesmaid) และงานเขียนของจิตรกรร่วมสมัย ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ นักเขียนชีวประวัติของมิเลมาเรียน สปีลแมนกล่าวถึงภาพเขียนว่าเป็น "เป็นการเขียนที่มีลักษณะสมัยใหม่ที่สุดเมื่อเทียบกับงานเขียนสมัยแรกๆ...ภาพมีความกลมกลืนด้วยการใช้สีที่สดใสของ ค.ศ. 1898 กว่าภาพที่เขียนเมื่อสี่สิบปีก่อนหน้านั้น"
ใบไม้ร่วง (มิเล)

ใบไม้ร่วง () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเลจิตรกรสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์นครหลวงแมนเชสเตอร์, แมนเชสเตอร์ในอังกฤษ

มิเลเขียนภาพ “ใบไม้ร่วง” เสร็จในปี ค.ศ. 1856 และตั้งแสดงครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะ ในปีเดียวกัน นักวิจารณ์ศิลป์จอห์น รัสคินบรรยายว่า “เป็นการวาดภาพยามพลบค่ำที่สมบูรณ์ที่สุดเป็นครั้งแรก” เอฟฟี เกรย์ (Effie Gray) ภรรยาของมิเลกล่าวว่ามิเลตั้งใจจะสร้างภาพเขียนที่ “เต็มไปด้วยความงามโดยไม่มีหัวเรื่อง”

“ใบไม้ร่วง” เป็นภาพของเด็กผู้หญิงสี่คนกวาดใบไม้มากองรวมกันในยามใกล้ค่ำเพื่อจะทำกองเพลิงแต่เราไม่เห็นเปลวไฟนอกจากควันที่โชยออกมาจากกองใบไม้ เด็กผู้หญิงสองคนทางขวาดูท่าทางขะมุกขะมอมกว่าซึ่งน่าจะเป็นเด็กชั้นแรงงาน

ภาพเขียนเห็นกันว่าเป็นภาพแรกๆ ที่มีอิทธิพลต่อการวิวัฒนาการของลัทธิสุนทรียนิยม

ความหมายของภาพเขียนเห็นกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของความเปลี่ยนแปลงของของความเป็นเด็กและความงามซึ่งเป็นหัวใจของหัวเรื่องของการเขียนภาพของมิเล มาลคอล์ม วอร์เนอร์ (Malcolm Warner) กล่าวว่ามิเลได้รับอิทธิพลจากโคลงของอัลเฟรด ลอร์ดเทนนิสสัน ที่มิเลเคยไปเยี่ยมและกวาดใบไม้ด้วยกัน

วอร์เนอร์ตั้งข้อสังเกตว่าบรรทัดจากเพลงของเทนนิสสัน “Tears, Idle Tears” ในหนังสือ “เจ้าหญิง” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1847 อาจจะมีอิทธิพลต่อภาพเขียน:

แอปเปิลในมือขวาเด็กผู้หญิงคนเล็กอาจจะเป็นสัญลักษณ์ของความสูญเสียความเป็นเด็กซึ่งเป็นนัยถึงปฐมบาปและการถูกขับของอีฟจากสวนอีเด็น

หลังจากที่ได้รับการวิจารณ์ที่ดีจากเฟรดเดอริค จอร์จ สตีเฟ็น (Frederic George Stephens) มิเลก็เขียนจดหมายถึงสตีเฟ็นโดยกล่าวว่าตั้งใจจะเขียนภาพที่ทำให้ปลุกความรู้สึกศรัทธาในศาสนาจากส่วนลึกที่สุด และที่เลือกฉากการเผาใบไม้ก็เพื่อเป็นการเร้าความรู้สึกนี้
อูกโน (มิเล)

อูกโนในวันเซนต์บาร์โทโลมิว ไม่ยอมป้องกันตัวเองโดยการติดตราโรมันคาทอลิก หรือ อูกโนในวันเซนต์บาร์โทโลมิว () หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า อูกโน () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษคนสำคัญที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1852 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมส่วนบุคคล

"อูกโน" เป็นภาพของคู่หนุ่มสามที่กำลังจะลาจากกันขณะที่ฝ่ายหญิงดูเหมือนจะพยายามอ้อนวอนให้ฝ่ายชายผูกผ้าขาวที่แขนเพื่อแสดงว่าเป็นโรมันคาทอลิกเพื่อเลี่ยงการถูกทำร้าย แต่ฝ่ายชายพยายามดึงผ้าขาวออกด้วยมือและแขนข้างเดียวกับที่กอดหญิงสาว เหตุการณ์ในภาพนี้มีอิทธิพลมาจากเหตุการณ์การสังหารหมู่วันเซนต์บาร์โทโลมิวที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1572 เมื่อชาวฝรั่งเศสที่นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ที่เรียกตนเองว่าอูกโนถูกสังหารไปเป็นจำนวนมากในปารีส ซึ่งนำไปสู่การกระทำเช่นเดียวกันทั่วไปในบริเวณอื่น ๆ ของฝรั่งเศส อูกโนบางคนหลบหนีจากการถูกทำร้ายโดยการผูกผ้าขาวที่แขนว่าเป็นโรมันคาทอลิก

เมื่อเริ่มวาดมิเลก็เพียงแต่จะวาดภาพคู่รัก แต่วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ ศิลปินร่วมกลุ่มติว่าออกจะเป็นหัวเรื่องที่ดาด หลังจากที่ได้ชมอุปรากร "เลอูกโน" (Les Huguenots) โดยจาโกโม ไมเออร์เบร์ (Giacomo Meyerbeer) ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการสังหารหมู่แล้ว มิเลก็เปลี่ยนหัวข้อภาพให้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ว่า ในอุปรากรตัวละครวาเลนไทน์พยายามอ้อนวอนให้ราฟาเอลผูกผ้าขาวแต่ไม่สำเร็จ การเลือกหัวข้อที่สนับสนุนฝ่ายโปรเตสแตนต์ก็มีความสำคัญต่อทัศนคติต่อกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล ผู้ก่อนหน้านั้นถูกโจมตีว่ามีความเห็นอกเห็นใจในขบวนการออกซฟอร์ด (Oxford Movement) และโรมันคาทอลิก

ดอกไม้ที่เลือกใช้ในภาพอาจจะเป็นเพราะความสนใจในภาษาดอกไม้คือการใช้ดอกไม้ในการสื่อความหมายในสมัยวิกตอเรีย เช่นดอกแคนเตอร์บรีเบลล์สีน้ำเงินทางซ้ายซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความศรัทธาและความแน่วแน่

"อูกโน" ตั้งแสดงพร้อมกับภาพ "โอฟีเลีย" ที่ราชสถาบันศิลปะ ในปี ค.ศ. 1852 ช่วยเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ ทอม เทย์เลอร์ (Tom Taylor) เขียนสรรเสริญเป็นอย่างดีในบทวิจารณ์ในนิตยสาร "พันช์" (Punch) ภาพได้รับการแกะเป็นภาพพิมพ์ซึ่งกลายเป็นงานชิ้นแรกที่มิเลประสบความสำเร็จและได้รับความนิยม ซึ่งทำให้มิเลไปสร้างงานเขียนในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันต่อมาอีกหลายภาพ
วัยเด็กของรอลี (มิเล)

วัยเด็กของรอลี () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ในอังกฤษ

“วัยเด็กของรอลี” ตั้งแสดงเป็นครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะ ในปี ค.ศ. 1871 เป็นภาพที่เป็นตัวแทนของสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมของความนิยมความเป็นวีรบุรุษที่เกิดขึ้นในตอนปลายของสมัยวิกตอเรีย และดำรงอยู่ในสังคมอังกฤษมาจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20

ในภาพวอลเตอร์ รอลี (Walter Raleigh) และน้องชายเมื่อยังเด็กนั่งอยู่ริมทะเลที่ชายฝั่งเดวอน ฟังเรื่องราวชีวิตทะเลที่เล่าโดยกะลาสีผู้มีประสบการณ์ที่ชี้ไปทางทะเลด้วยความตั้งอกตั้งใจและตื่นตาตื่นใจ

ภาพเขียนได้รับอิทธิพลจากบทความที่เขียนโดยนักเขียนและนักประวัติศาสตร์เจมส์ แอนโทนี เฟราด์ (James Anthony Froude) ในบทความ “England's Forgotten Worthies” ที่บรรยายถึงชีวิตทางทะเลนักเดินเรือในสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 และอาจจะได้รับอิทธิพลจากชีวประวัติของวอลเตอร์ รอลีที่เพิ่งได้รับการพิมพ์ขึ้นในขณะนั้น

ภาพปรากฏในการศึกษาระบบหลังการอาณานิคมโดยเฉพาะในงานของซัลมัน รัชดี ในนวนิยาย "Midnight's Children" (เด็กเที่ยงคืน)
ศึกสงบ (มิเล)

ศึกสงบ, 1856 () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่สถาบันศิลปะมินนีแอโพลิสในสหรัฐอเมริกา

“ศึกสงบ” เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1856 เป็นภาพของทหารอังกฤษที่บาดเจ็บกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ “The Times” ที่รายงานการยุติของสงครามไครเมีย (Crimean war) “ศึกสงบ” ตั้งแสดงครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะในกรุงลอนดอนในปี ค.ศ. 1856 ที่ไดัรับการต้อนรับจากนักวิจารณ์ทั้งดีและไม่ดี จอห์น รัสคินสนับสนุนอย่างเต็มที่โดยถึงกับประกาศว่าในอนาคตจะเป็นงาน “หนึ่งในงานชิ้นเอกของโลก” สตรีในภาพที่นั่งข้างสามีคือเอฟฟี (Effie Gray) ภรรยาของมิเล ผู้ก่อนหน้านั้นเป็นภรรยาของรัสคินแต่ทิ้งรัสคินมาแต่งงานกับมิเล

มีหลักฐานว่าเดิมมิเลตั้งใจจะเขียนภาพเสียดสีที่โจมตีนายทหารสัญบัตรที่ได้รับการอนุญาตให้กลับบ้านเพราะมี “ปัญหาด่วนส่วนตัว” ทางบ้าน ขณะที่ทหารธรรมดาคนอื่น ๆ ต้องทนกับความลำบากลำบนในไครเมีย เมื่อสงครามสงบการเสียดสีก็หมดความหมาย มิเลจึงเปลี่ยนหัวเรื่องเป็นทหารบาดเจ็บที่กำลังรักษาตัวที่บ้านขณะที่สงครามยุติลง

นายทหารนั่งอยู่บนโซฟาโดยมีภรรยานั่งบนตัก ด้านหลังของภรรยาเป็นพุ่มต้นเมอร์เติล ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความรักอันยาวนาน นายทหารวางหนังสือ “ผู้มาใหม่” (The Newcomes) โดยวิลเลียม เมกพีซ แทกเคอรีย์ (William Makepeace Thackeray) เล่มสีเหลืองไว้ข้างหลังศีรษะเพื่อจะอ่านหนังสือพิมพ์

ลูกสองคนเล่นกล่องไม้ที่เป็นเรือโนอาห์ซึ่งเป็นเกมที่เป็นที่นิยมกันในสมัยนั้น เกมมีสัตว์หลายอย่างที่ลูกวางไว้บนตักแม่ สัตว์แต่ละอย่างเป็นสัญลักษณ์ของคู่ต่อสู้ในสงครามไครเมีย ไก่เป็นสัญลักษณ์ของฝรั่งเศส สิงโตเป็นสัญลักษณ์ของอังกฤษ หมีเป็นสัญลักษณ์ของรัสเซีย และไก่งวง (turkey=Turkey) เป็นสัญลักษณ์ของจักรวรรดิออตโตมัน เด็กผู้หญิงทางซ้ายเพิ่งหยิบนกพิลาปที่เป็นสัญลักษณ์ความสงบออกจากกล่องมายื่นไปทางพ่อแม่ เสื้อสีแดงก่ำที่ห้อยแผ่ลงมาบนพื้นเป็นนัยถึงเลือด เด็กหญิงทางขวาถือเหรียญกล้าหาญของพ่อและมองไปทางพ่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

ในฉากหลังเป็นภาพพิมพ์ของภาพเขียน “ความตายของเมเจอร์เพียร์สัน” โดย จอห์น ซิงเกิลตัน โคพลีย์ ที่เป็นภาพของความตายของนายทหารอังกฤษระหว่างการป้องกันเจอร์ซีย์ (บ้านของครอบครัวของมิเล) ระหว่างยุทธการเจอร์ซีย์ (Battle of Jersey) ในปี ค.ศ. 1781

การสรรเสริญอย่างใหญ่หลวงของรัสคินเน้นความสามารถในการใช้สีที่เพิ่มมากขึ้นของมิเลที่รัสคินเปรียบเทียบกับการใช้สีของทิเชียน แต่นักวิจารณ์ผู้อื่นไม่ประทับใจเท่ารัสคิน ผู้ที่ต่อต้านศิลปะกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลกล่าวว่า “เสื้อโค้ต, หมวก, กางเกง” ดูจะมีชีวิตจิตใจกว่าคนในภาพ เพื่อนร่วมกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลบางคนของมิเลก็ไม่ชอบภาพเขียนนี้
คำสั่งปล่อย (มิเล)

คำสั่งปล่อย, 1746 () เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเลจิตรกรสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษ

“คำสั่งปล่อย” ตั้งแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1853 เป็นภาพแรกที่มิเลเริ่มทิ้งการเขียนที่เต็มไปด้วยรายละเอียดแบบพรีราฟาเอลไลท์เช่นงานสมัยแรกๆ อีกสิ่งหนึ่งที่น่าสังเกตคือเป็นภาพที่เอฟฟี เกรย์ (Effie Gray) ยืนเป็นแบบให้

ภาพเขียนเป็นภาพของภรรยาของนายทหารผู้ก่อการชาวสกอตผู้ถูกจำขังหลังจากการก่อความไม่สงบของจาโคไบท์ ใน ค.ศ. 1745 ที่กลับมาพร้อมกับใบสั่งปล่อย ภรรยาในภาพอุ้มลูกแสดงใบสั่งปล่อยให้ทหารอีกผู้หนึ่งดูให้ขณะที่สามีกอดเธออยู่
หนังสือพิมพ์ “Illustrated London News” สรรเสริญภาพนี้และบรรยายว่า:

ฉากหลังที่มืดและไม่มีรายละเอียดแตกต่างไปจากงานเขียนที่เต็มไปด้วยรายละเอียดในยุคแรกของการเขียนของมิเลเช่นงาน “โอฟิเลีย” แต่การแสดงความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดในฉากประวัติศาสตร์ยังคงเป็นแนวหัวเรื่องเดียวกับภาพ “อูเกอโนท์” และ “ซ่อนศัตรู, 1651”

ขณะที่เขียนภาพนี้มิเลก็ตกหลุมรักเอฟฟีภรรยาของผู้สนับสนุนคนสำคัญและนักวิจารณ์ศิลปะจอห์น รัสคิน การศึกษาภาพเขียนพบภาพวาดหัวของเอฟฟีด้านหนึ่งและภาพผู้ชายคุกเข่าอย่างยอมอีกด้านหนึ่งและคำเขียนว่า “ยอมรับ” ชื่อภาพเขียนนำไปเป็นชื่อหนังสือ “คำสั่งปล่อย” โดยวิลเลียม มิลเบิร์น เจมส์ (William Milbourne James) เกี่ยวกับรักสามเส้าและรายการวิทยุในปี ค.ศ. 1998 นอกจากนั้นก็ยังทำเป็นละครเวทีในเรื่อง “มิสเตอร์รัสคิน” โดยคิม มอร์ริสเซย์ (Kim Morrissey) ในปี ค.ศ. 2003
น้ำมันเมล็ดฝ้าย

น้ำมันเมล็ดฝ้าย () เป็นน้ำมันใสไปจนออกสีเหลืองที่ทำจากเมล็ดฝ้าย (flax) ("Linum usitatissimum", Linaceae) โดยการบีบหรือการกลั่น (solvent extraction)

น้ำมันเมล็ดฝ้ายสามารถมีปฏิกิริยาที่ทำให้เกิดการคายความร้อน (exothermic reaction) และเศษผ้าที่จุ่มให้เปียกสามารถทำให้เกิดการเผาไหม้เกิดเอง.(spontaneous combustion) เพราะคุณสมบัติที่คล้ายพอลิเมอร์ น้ำมันเมล็ดฝ้ายจึงใช้ด้วยตัวเองหรือผสมกับน้ำมันชนิดอื่น, resins และ ตัวทำละลายที่ใช้ในการเคลือบเงาไม้, หรือใช้เป็นตัวผสานรงควัตถุในสีน้ำมัน, หรือตัวที่สร้างความยืดหยุ่น (plasticizer) หรือทำให้แข็งตัวในพัตติ (putty) และในการผลิตพรมน้ำมัน.

น้ำมันเมล็ดฝ้ายที่ใช้กินได้ แต่มีรสจัดและกลิ่นฉุน และมีคุณค่าทางอาหารเพียงเล็กน้อย แม้ว่าจะโฆษณาว่าเป็น อาหารสร้างเสริม ปริมาณการใช้น้ำมันเมล็ดฝ้ายเริ่มลดน้อยลงมาเป็นเวลาหลายสิบปีแล้ว เพราะการหันไปใช้ alkyd resins ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันแต่มีคุณสมบัติที่ไม่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองได้ง่าย
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นฟอร์เรสตัล

เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นฟอร์เรสตัล () เป็นชั้นของเรือบรรทุกเครื่องบินขับเคลื่อนด้วยกังหันไอน้ำของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ออกแบบและสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950 เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินรุ่นแรกที่สร้างขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีระวางขับน้ำ 75,000 ตัน มากกว่ารุ่นก่อนหน้า (เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นมิดเวย์) ประมาณ 25% และเป็นต้นแบบของเรือบรรทุกเครื่องบินในยุคปัจจุบัน ตั้งชื่อตามชื่อของเจมส์ ฟอร์เรสตัล อดีตรัฐมนตรีกระทรวงทหารเรือสหรัฐอเมริกา และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกาคนแรก ในสมัยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน

เรือบรรทุกเครื่องบินในชั้นนี้ มีด้วยกันทั้งสิ้น 4 ลำ ปัจจุบันปลดประจำการแล้วทั้งหมด ในจำนวนนี้ 2 ลำจะถูกจมลง เพื่อใช้เป็นปะการังเทียม อีกลำหนึ่งจะอนุรักษ์ไว้เป็นพิพิธภัณฑ์
โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก

โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก (, ) “Lunette” ที่มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แปลว่า “พระจันทร์น้อย” หรือ “แก้ว” คือสิ่งตกแต่งทางสถาปัตยกรรมที่เป็นทรงครึ่งวงกลมเหนือประตู, เหนือหน้าต่าง หรือช่องระหว่างซุ้มโค้ง หรือช่องอื่นๆ ที่มีรูปทรงดังว่า ถ้าในกรณีที่โค้งพระจันทร์ครึ่งซีกตั้งลึกลงไปบนพื้นผิวของประตูขนาดใหญ่ก็อาจจะเรียกว่า “หน้าบัน” (Tympanum)

คำว่า “โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก” มักจะใช้ในการบรรยายส่วนหนึ่งของผนังภายในระหว่างส่วนโค้งของเพดานที่เส้นตีโค้งขึ้นไป เครือเส้นไขว้กันไปมาของเพดานโค้งจะสร้างโค้งพระจันทร์ครึ่งซีกเหนือบัว โค้งพระจันทร์ครึ่งซีกที่เกิดจากโครงสร้างของสิ่งก่อสร้างที่เกิดขึ้นบนชาเปลซิสตินสร้างแรงบันดาลใจให้แก่ไมเคิล แอนเจโลในการพยายามหาวิธีที่จะวางองค์ประกอบของการเขียนจิตรกรรมฝาผนังบนเพดานให้ได้อย่างเหมาะเจาะสวยงาม

ในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกโดยโรเบิร์ต อาดัมและสถาปนิกฝรั่งเศสร่วมสมัยเช่น Ange-Jacques Gabriel จะนิยมรายหน้าต่างภายในซุ้มโค้งบอด (blind arch) ที่ลึกลงไปจากผนังเล็กน้อย โค้งพระจันทร์ครึ่งซีกที่เกิดขึ้นเหนือหน้าต่างในบริเวณที่ลึกลงไปเหมาะกับการตกแต่งเป็นแบบรัศมีที่กระจายออกไปจากฐาน หรือ แจกันเตี้ยที่มีช่อดอกไม้บานออกไปเป็นทรงพัด และอื่นๆ

“โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก” อาจจะเรียกว่า “หน้าต่างพระจันทร์ครึ่งซีก” ถ้าเป็นโค้งที่ใช้ทำเป็นหน้าต่าง
คำให้การชาวกรุงเก่า

คำให้การชาวกรุงเก่า เป็นหนังสือพงศาวดารบอกเล่าเรื่องราวในประวัติศาสตร์ไทยโดยเฉพาะช่วงอาณาจักรอยุธยา ตั้งแต่ก่อตั้งอาณาจักร จนกระทั่งเสียแก่พม่าใน พ.ศ. 2310

คำให้การขุนหลวงหาวัด เป็นเอกสารที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ตั้งแต่สมัยพระเจ้าบุเรงนองตีกรุงศรีอยุธยาได้ในแผ่นดินสมเด็จพระมหินทราธิราช ยังมีเนื้อหาบรรยายภูมิสถานกรุงศรีอยุธยา ทำเนียบต่าง ๆ ตลอดจนราชประเพณี

เชื่อกันว่าเป็นคำให้การของพระเจ้าอุทุมพรที่พระเจ้าอังวะโปรดให้สอบถามและจดไว้ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพสันนิษฐานว่า เมื่อพม่าตีกรุงศรีอยุธยาได้ในปี พ.ศ. 2310 ได้พาชาวไทย ทั้งพระเจ้าอุทุมพร ข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยและชาวเมืองไปยังพม่า พระเจ้าอังวะมีรับสั่งให้จดคำให้การของชาวไทยเป็นภาษามอญ แล้วแปลเป็นภาษาพม่าเก็บไว้ในหอหลวง เมื่ออังกฤษตีเมืองมัณฑะเลย์ได้ จึงเก็บมาไว้ที่เมืองย่างกุ้ง

คำให้การชาวกรุงเก่านี้ ได้ต้นฉบับมาจากประเทศพม่า เมื่อปี พ.ศ. 2454 เมื่อปี พ.ศ. 2454 ซึ่งเป็นช่วงที่พม่าตกเป็นเมืองขึ้นของจักรวรรดิอังกฤษ โดยเชื่อว่าต้นฉบับดั้งเดิมเป็นคำให้การเป็นภาษามอญและได้แปลเป็นภาษาพม่าอีกทอดหนึ่ง แล้วแปลเป็นภาษาไทยเสร็จในปี พ.ศ. 2455 พิมพ์โดยโรงพิมพ์หมอสมิธ (แซมมวล เจ.สมิธ)

คำให้การชาวกรุงเก่ามีความละม้ายคล้ายคลึงกับ "คำให้การขุนหลวงหาวัด" แปลเป็นภาษาไทย โดย กรมหลวงวงศาธิราชสนิท) เมื่อพิมพ์แล้วเสร็จ สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ทรงวิจารณ์และทรงให้ชื่อหนังสือว่า คำให้การชาวกรุงเก่า แทนที่จะเป็น คำให้การขุนหลวงหาวัด เนื่องจากทรงเห็นว่า เป็นคำให้การของบุคคลหลายคน มิใช่แต่เพียงคน ๆ เดียว

คำให้การชาวกรุงเก่า มีเนื้อหาแบ่งเป็น 3 ภาคใหญ่ ๆ โดยตอนแรกว่าด้วยพงศาวดารที่เป็นนิทาน ตำนานและความเชื่อที่บอกเล่าต่อมากันมาของการกำเนิดอาณาจักรอยุธยา นับตั้งแต่ พระพุทธเจ้าได้เสด็จมายังเขาปัถวี และได้ทรงมีพุทธทำนาย ถึงความเจริญรุ่งเรืองของอาณาบริเวณนี้ต่อไปในอนาคต อีกทั้งยังได้ทรงแสดงปาฏิหาริย์ ทรงฉายรูปของพระองค์ประดับไว้ยังหน้าผาแห่งนั้น เรียกกันว่า พระฉาย และทรงประทับรอยพระพุทธบาท ไว้เหนือยอดเขาสุวรรณบรรพด้วย

จากนั้นก็เป็นเรื่องราวของกษัตริย์พระองค์ต่าง ๆ ทั้งในตำนานและมีพระองค์จริง โดยมีทั้ง พงศาวดารเขมร, เจ้าฟ้ารั่ว รวมถึงเรื่องพระเจ้าสายน้ำผึ้งด้วย จนถึงการเสียกรุงศรีอยุธยาแก่พม่า ในปี พ.ศ. 2310

ภาคที่ 2 เป็นดรรชีรายชื่อของลำดับกษัตริย์ ตำนานความเชื่อต่าง ๆ แต่ครั้งโบราณ ชื่อเมือง ชื่อเจดีย์ ชื่อพระราชวัง ชื่อยศขุนนาง ชื่อช้างต้น ชื่อเรือพระที่นั่ง ชื่อรถพระที่นั่ง เป็นต้น และตอนสุดท้ายเป็น การบันทึกถึงพระราชประเพณี 12 เดือน และพระราชประเพณีต่าง ๆ ในสมัยอาณาจักรกรุงศรีอยุธยา

พระนามของพระมหากษัตริย์ในคำให้การชาวกรุงเก่า บางพระองค์จะมีเรียกแตกต่างไปจากที่รับรู้โดยทั่วไป ดังนี้
แลพิสแลซูลี

แลพิสแลซูลี () คือ รัตนชาติกึ่งสูงค่า (semi-precious stone) ถือว่าเป็นอัญมณีที่ค่อนข้างหายาก ถือเป็นของมีค่ามาตั้งแต่โบราณเพราะมีสีน้ำเงินสด

แลพิสแลซูลีขุดกันที่จังหวัดบาดัคห์ชานในประเทศอัฟกานิสถานมากว่า 6,000 ปี และค้ามาตั้งแต่โบราณจนปรากฏในเครื่องประดับที่พบในอียิปต์โบราณก่อนยุคราชวงศ์ นอกจากนี้ ยังพบลูกปัดแลพิสแลซูลีในที่ฝังศพที่เมห์รการ์ห์ คอเคซัส หรือแม้แต่ที่ไกลไปจากอัฟกานิสถานในมอริเตเนีย

แลพิสแลซูลีเป็นหินที่ขัดแล้วจะเป็นเงาขึ้น นำไปใช้เป็นเครื่องประดับ งานแกะสลัก กล่อง งานโมเสก เครื่องตกแต่ง และ แจกัน ในด้านสถาปัตยกรรมก็ใช้ตกแต่งประดับเสาของวังหรือศาสนสถาน

นอกจากใช้เป็นเครื่องประดับตกแต่งแล้ว แลพิสแลซูลียังใช้ในการทำรงควัตถุสีน้ำเงินเข้ม (ultramarine) สำหรับสีฝุ่น และบางครั้งก็ใช้สำหรับสีน้ำมันแต่น้อย การใช้ทำเป็นส่วนผสมสำหรับสีน้ำมันมาหมดความนิยมลงไปเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อมีสารเคมีที่สามารถทำสีที่ต้องการได้ที่มักจะเรียกว่าสีน้ำเงินเข้มฝรั่งเศส
ม.6/2 ห้องครูวารี

ม.6/2 ห้องครูวารี เป็นภาพยนตร์ไทยโดย ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น ออกฉายเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2537กำกับโดยณรงค์ จารุจินดา บทภาพยนตร์โดย ศริภัค เผ่าบุญเกิด ถ่ายภาพโดย สุพจน์ จารุจินดา นำแสดงโดยศรัณย์ สาครสิน, ธัญญาเรศ รามณรงค์ , จินตรา สุขพัฒน์, ธรรม์ โทณวณิก, สายธาร นิยมการณ์

ภาพยนตร์มีเรื่องราวเกี่ยวกับ ห้อง ม.6/2 ที่มีครูวารี (จินตหรา สุขพัฒน์) นิสิตฝึกสอน ซึ่งเป็นครูประจำชั้นจำเป็น กับนักเรียนหัวโจกแต่ก็ยังรักครู นักเรียนแต่ละคนก็มีจุดมุ่งหมายอนาคตของตนเอง มีคำเปรยของหนังว่า "มีครูผิดคิดจนครูตี...มีครูวารีตีก็ตี...ทนด้ายยย "

ร่วมด้วยภราดร ยารศเอก, กีรติ เทพธัญญ์, ณรงค์ บุญลาภ, สมเกียรติ ทองมาก และอรทัย เลิศนพมณี
ไม่มีสวรรค์สำหรับคุณ

ไม่มีสวรรค์สำหรับคุณ เป็นภาพยนตร์ไทย ระบบ 35 มม.สโคป สีอีสต์แมน ออกฉายเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 ที่ศาลาเฉลิมกรุง กำกับการแสดงโดย ปริญญา ลีละศร นำแสดงโดย นาท ภูวนัย, ภัทราวดี ศรีไตรรัตน์ (เรื่องแรก) , ภาวนา ชนะจิต ,กำธร สุวรรณปิยะศิริ และ สุพรรณ บูรณะพิมพ์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง ปี พ.ศ. 2517 สาขาผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม นาท ภูวนัย ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ภัทราวดี ศรีไตรรัตน์ และออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม

ฉบับละครโทรทัศน์ ทางช่อง 7 สร้างโดย กันตนา กำกับการแสดงโดย เริงศิริ ลิมอักษร นำแสดงโดย วิศรุต เกษประสิทธิ์, พนารัตน์ พิสุทธิศักดิ์ บุนนาค และ เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์ หลังจากนั้นไม่นานช่อง 3 สร้างใหม่ โดย ทีวีซีน นำแสดงโดย มยุรา ธนะบุตรและ พีท ทองเจือกำกับการแสดงโดย สุประวัติ ปัทมสูท และกำกับรายการโทรทัศน์โดย พงศ์ศักดิ์ (ราเชน ) นาคพงศ์
พื้นที่ช่วงโค้ง

พื้นที่ช่วงโค้ง () คือพื้นที่ระหว่างโค้งสองโค้งหรือระหว่างโค้งที่อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม

ความหมายของพื้นที่ช่วงโค้งมีด้วยกันสี่หรือห้าความหมายที่เป็นที่ยอมรับกันในด้านสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยา ส่วนใหญ่แล้วจะหมายถึงพื้นที่ระหว่างทรงโค้งที่อยู่ภายในกรอบสี่เหลี่ยม - เช่นพื้นที่ระหว่างโค้งของซุ้มและกรอบบัวสี่เหลี่ยมรอบนอก หรือช่องผนังที่ล้อมเป็นกรอบโดยซุ้มโค้งในอาร์เคด หรือช่องว่างรอบแป้นกลมหรือรีที่อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม นอกจากนั้นก็ยังหมายถึงช่องใต้บันไดตลอดตัวบันไดภายในที่อยู่อาศัยที่มักจะใช้เป็นที่เก็บของ
งูเก็งกอง

งูเก็งกอง () เป็นภาพยนตร์เขมรมหากาพย์แห่งความรัก เกี่ยวกับธิดางู ออกฉายในปี พ.ศ. 2513 นำแสดงโดยดี เศวตและเจีย ยุทธร กำกับโดยเตีย ลิมกุน ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมากในกัมพูชา รวมถึงในประเทศเพื่อนบ้านอย่างประเทศไทย ยังมีภาคต่อ ภาค 2 ที่ได้อรัญญา นามวงศ์นำแสดงคู่กับ เจียร ยุทธร ดาราเขมร หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2544 ยังมีการนำมาทำใหม่กำกับโดย ไฟท์ สำอาง นำแสดงโดยวินัย ไกรบุตรและปิค จัน บรมัย

งูเก็งกอง สร้างมาจากนิทานพื้นบ้านของเขมร เป็นเรื่องของหญิงสาวที่ชื่อ โสรยา ที่เกิดมาผิดปกติที่ผมบนศีรษะเป็นงูเลื้อยไปมาดูน่ากลัวเหมือนกอร์กอนหรือเมดูซ่า ในเทพปกรณัมกรีก เมื่อเติบโตขึ้นมาเธอได้พบกับชีปะขาว ซึ่งได้มอบแหวนวิเศษให้แก่เธอ เมื่อเธอสวมใส่แหวนนี้แล้วเส้นผมงูทั้งหมดจะกลายเป็นผมธรรมดาเหมือนคนทั่วไป แต่พรวิเศษนี้จะหายไปเมื่อเธอได้สูญเสียพรหมจรรย์ และเมื่อนั้นเธอจะกายเป็นงูตลอดไป

วันหนึ่ง โสรยาได้ช่วยชีวิตเวหา ชายหนุ่มคนหนึ่งที่พลัดตกน้ำตก ทั้งคู่ผูกใจรักกัน แต่โสรยาก็ถูกตามรังควาญจากราณี หญิงคู่หมั้นของเวหา ท้ายที่สุดเธอก็เป็นต้นเหตุให้ชีปะขาวต้องตาย

งูเก็งกองได้ออกฉายด้วยความสำเร็จอย่างมากอันเป็นยุคที่ภาพยนตร์กัมพูชากำลังรุ่งเรือง โดยเฉพาะในประเทศไทยได้ถูกนำเข้ามาฉายจากนายหน้าภาพยนตร์ภูธร จนมีการสร้างต่อในภาค 2 ที่มีอรัญญา นามวงศ์ นักแสดงชาวไทยร่วมแสดงด้วย โดยนักแสดงและผู้สร้างชุดเดิม และในปี พ.ศ. 2544 ก็ได้มีการสร้างใหม่ นำแสดงโดย วินัย ไกรบุตร และปิค จัน บรมัย และถูกสร้างอีกครั้งในปี พ.ศ. 2560 เป็นละครโทรทัศน์ของกัมพูชา จากการได้รับแรงบันดาลใจจากละครโทรทัศน์ของไทยเรื่องนาคี ที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในกัมพูชาขณะนั้น
ไดเม็ทธิลฟอร์มาร์ไมด์

ไดเมทิลฟอร์มาร์ไมด์ () เป็นสารประกอบอินทรีย์ที่มีสูตรเคมี (CH)NC(O)H ที่ใช้อักษรย่อ “DMF” (แต่บางครั้งอักษรย่อนี้ใช้กับ ไดเมทิลฟิวแรน) ของเหลวที่ปราศจากสีนี้ละลายได้ในน้ำและของเหลวอินทรีย์ส่วนใหญ่ ไดเมทิลฟอร์มาร์ไมด์บริสุทธิ์จะไม่มีกลิ่น แต่ถ้าเป็นระดับที่ต่ำกว่าก็มักจะมีกลิ่นเหมือนปลาซึ่งมาจากไดเมทิลเอมีนที่ปนเปื้อนอยู่ ชื่อของสารมาจากฟอร์มาร์ไมด์ชนิดหนึ่ง--เอไมด์ของกรดฟอร์มิก
แม่นาคอเมริกา

แม่นาคอเมริกา เป็นภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2518 กำกับโดยเล็ก กิติพราภรณ์ นำแสดงโดย กรุง ศรีวิไล, ลิซ่า ฟาริงเจอร์, เปียทิพย์ คุ้มวงศ์, มาลี เวชประเสริฐ และสีเทา ลงทุนกว่า 2 ล้านบาทในสมัยนั้น เป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงเนื้อเรื่องจาก แม่นาค โดยมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับ โจนส์ แหม่มสาว (ลิซ่า ฟาริงเจอร์) ผู้ตกลงปลงใจกับทหารหนุ่มชาวไทย (กรุง ศรีวิไล)
วูกี

วูกี () เป็นชื่อเผ่าพันธุ์หนึ่งในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" ตัวละครชิวแบคคา เพื่อนสนิทของฮัน โซโล ซึ่งมีบทบาทสำคัญใน เป็นสมาชิกหนึ่งของเผ่าพันธุ์นี้

ชื่อวูกีแปลตามภาษาท้องถิ่นได้ว่าชาวต้นไม้ ลักษณะเฉพาะของเผ่าพันธุ์คือเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ ยืนสองขา มีขนปกคลุมร่างกาย มีถิ่นอาศัยบนดาวเคราะห์คาชี้ก
ศานติเทวะ

ศานติเทวะ (ทิเบต: ཞི་བ་ལྷ།) เป็นปราชญ์ชาวอินเดีย กวีและผู้แต่ง "โพธิจรรยาอวตาร" ว่าด้วยการปฏิบัติของพระโพธิสัตว์สิบบท ศานติเทวะมีวรรณะพราหมณ์
อดีตเจ้าชายผู้เสด็จหนีจากพิธีราชาภิเษก กลายมาเป็นพระภิกษุในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของอินเดียโบราณที่ชื่อว่า นาลันทา แต่ในระหว่างที่พำนักอยู่ที่นาลันทา ท่านได้ชื่อว่าเป็นพระที่เกียจคร้านที่สุด ได้แต่กิน นอน และขับถ่ายเท่านั้น จนพระภิกษุในมหาวิทยาลัยต้องการขับไล่ท่าน จึงได้คิดอุบายให้ท่านแสดงธรรมต่อหน้าสาธารณชนจำนวนมาก ด้วยคิดว่าเมื่อแสดงไม่ได้ ท่านจะได้จากไป แต่ตรงกันข้าม ศานติเทวะแสดงธรรมลึกซึ้งจากใจในหัวข้อ "โพธิจรรยาวตาร" โดยที่ไม่มีใครเคยได้สดับฟังมาก่อน ขณะแสดงธรรม หลายคนเห็นว่าเบื้องหน้าของท่านมีพระมัญชุศรี พระโพธิสัตว์แห่งปัญญาประทับอยู่ และเมื่อแสดงจนถึงบทที่ 9 ว่าด้วยปัญญา ท่านศานติเทวะกับพระมัญชุศรีในเบื้องหน้าของท่านก็ลอยขึ้นไปจากธรรมมาศน์ ลอยขึ้นจนหายไปจากโลกนี้
รหัสวินาศโลก

รหัสวินาศโลก (Knowing) เป็นภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์-หายนะ ออกฉายในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2552 นำแสดงโดยนิโคลัส เคจ  เนื้อเรื่องเกี่ยวกับจอห์น(นิโคลัส เคจ)ที่ค้นพบรหัสลับตัวเลขซึ่งเขียนทำนายวันที่ ปี และตำแหน่งที่จะเกิดหายนะครั้งใหญ่ขึ้นในรอบ50ปี อาทิ เหตุการณ์แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 เหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ซึ่งคำนายทั้งหมดถูกต้องและไม่มีข้อผิดพลาด จอห์นพบว่าเหลือเหตุการณ์หายนะอีกสามเหตุการณ์ ซึ่งเขาต้องหยุดยั้งไม่ให้มันเกิดขึ้น ในขณะเดียวกันโลกก็กำลังเผชิญกับความร้อนจากดวงอาทิตย์จอห์นพบว่าดวงอาทิตย์จะปล่อยพลังงานมหาศาลซึ่งจะเกิดเปลวไฟเผาโลกทั้งใบและจะไม่มีสิ่งมีชีวิตรอดพ้นจากเหตุการณ์นี้ไปได้ แต่ในคำนายซึ่งยังเขียนไม่จบกลับมีตัวเลขที่บ่งบอกสถานที่ที่จะทำให้เขารอดพ้นจากเหตุการณ์นี้ไปได้เขาจึงต้องพยายามค้นหาตัวเลขที่ยังเขียนไม่จบและหยุดยั้งไม่ให้หายนะทั้งสามเกิดขึ้นให้จงได้

ภาพยนตร์ใช้ทุนสร้างไป 50ล้านดอลลาร์สหรัฐและทำรายได้ทั่วโลกไปกว่า 183ล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีฉากหายนะที่น่าจดจำทั้งสามฉาก คือ ฉากเครื่องบินตก ฉากรถไฟใต้ดินตกราง และฉากเปลวไฟจากดวงอาทิตย์เผาโลก ภาพยนตร์ได้รับคำวิจารณ์ทั้งในแง่บวกและลบ