เอเลเนอร์แห่งคาสตีล

เอเลนอร์แห่งคาสตีล (; ค.ศ. 1241 – 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1290) เป็นพระราชินีอังกฤษ พระมเหสีคนแรกของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ที่การอภิเษกสมรสของพระองค์เป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงทางการเมืองเพื่อรับรองอำนาจปกครองสูงสุดของอังกฤษเหนือแกสโคนี

ชีวิตแต่งงานเป็นที่รู้กันว่าใกล้ชิดสนิทสนมกันเป็นพิเศษ และพระราชินีเอเลนอร์เดินทางไปกับพระสวามีหลายที่ พระองค์กับพระสวามีอยู่ในสงครามครูเสดครั้งที่ 9 ในตอนที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้รับบาดเจ็บที่อาเคร แต่เรื่องเล่าที่ได้รับความนิยมที่เล่าว่าพระราชินีเอเลนอร์ช่วยชีวิตพระองค์ด้วยการดูดพิษออกไม่ได้รับความน่าเชื่อถือ เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ใกล้ลินคอล์น พระสวามีของพระองค์ออกคำสั่งที่โด่งดังให้สร้างกางเขนหินในแต่ละจุดแวะพักในการเดินทางไปลอนดอน สิ้นสุดที่แยกเชอริง

พระราชินีเอเลนอร์ได้รับการศึกษาที่ดีกว่าพระราชินีในยุคกลางส่วนใหญ่และมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมของชาติเป็นอย่างมาก พระองค์เป็นผู้อุปถัมภ์ด้านวรรณกรรมที่กระตือรือร้น และส่งเสริมการใช้ผ้าทอ, พรม และเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารตามแบบสเปน เช่นเดียวกับออกแบบสวนแบบใหม่

พระราชินีเอเลนอร์แห่งคาสตีล หรือเลโอนอร์ตามที่ทรงถูกเรียกในช่วงแรกๆ ของชีวิต เสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1241 พระราชบุตรคนที่สองจากห้าคนของพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งคาสตีลกับพระราชินีโจแอนแห่งแด็มมาร์ต็อง เคานเตสแห่งปงธิว พระองค์ถูกตั้งชื่อตามพระอัยกาทางฝั่งมารดา (ยาย) ของพระบิดา เอเลนอร์แห่งอังกฤษ พระธิดาของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 2 กับพระราชินีเอเลนอร์แห่งอากีแตน ที่อภิเษกสมรสกับพระเจ้าอัลฟองโซที่ 8 แห่งคาสตีล

ใน ค.ศ. 1252 พระเชษฐาของเอเลนอร์ พระเจ้าอัลฟองโซที่ 10 แห่งคาสตีล อ้างสิทธิ์ในดัชชีแกสโคนี, ในอากีแตน ที่เป็นของกษัตริย์แห่งอังกฤษนับตั้งแต่การอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเฮนรี่ที่ 2 ของพระมารดาของพระปัยกี (แม่ของทวด) ของเอเลนอร์ พระราชินีเอเลนอร์แห่งอากีแตน ในตอนนั้น แกสโคนีคือส่วนสุดท้ายที่ยังเหลือรอดอยู่ของจักรวรรดิอ็องฌูแว็งในฝรั่งเศส

สันติภาพระหว่างสองประเทศได้รับการพูดคุยใน ค.ศ. 1254 ที่ตกลงกันว่าพระโอรสวัย 15 พรรษาของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 3 เอ็ดเวิร์ด จะอภิเษกสมรสกับเอเลนอร์วัย 13 พรรษา แลกกับการที่อัลฟองโซจะยกการอ้างสิทธิ์ในแกสโคนีของพระองค์ให้ทั้งคู่ สองสามีภรรยา ที่เป็นพระญาติลำดับที่สองกัน อภิเษกสมรสกันที่อารามแห่งลาส ฮูเอลกาส ในบูร์กอส เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1254 เอ็ดเวิร์ดได้รับแต่งตั้งเป็นอัศวินโดยพระเชษฐาร่วมบิดาของเอเลนอร์ พระเจ้าอัลฟองโซที่ 10 เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของโอกาสพิเศษ

ในช่วงสงครามบารอนครั้งที่สอง เอเลนอร์ให้ความช่วยเหลือเพื่อผลประโยชน์ของพระสวามีอย่างกระตือรือร้น ทรงนำเข้าพลธนูจากเคานตี้ปงธิวในฝรั่งเศสของพระมารดา ลือกันว่าพระองค์พยายามเอากองทหารมาจากคาสตีลจนทำให้ผู้นำของการปฏิวัติบารอน ซิมง เดอ มงต์ฟอต์ สั่งให้นำตัวพระองค์ออกไปจากปราสาทวินด์เซอร์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1264 หลังความพ่ายแพ้ของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 3 ที่สมรภูมิแห่งลูอิส เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดถูกจับกุมตัวที่ลูอิสและถูกจองจำ ในขณะที่เอเลนอร์ถูกกักบริเวณที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ เดอ มงต์ฟอต์ทำการควบคุมการบริหารราชการและตามมาด้วยการเรียกประชุมผู้แทนครั้งแรกใน ค.ศ. 1265 เอ็ดเวิร์ดปราบกองทัพบารอนที่สมรภูมิแห่งอีฟชามใน ค.ศ. 1265 ที่ซึ่มง เดอ มงต์ฟอต์ถูกสังหาร

เอเลนอร์กับเอ็ดเวิร์ดซื่อสัตย์ต่อกัน ไม่เหมือนกับกษัตริย์ในยุคกลางอีกหลายๆ คน ไม่เคยมีการบันทึกถึงภรรยาลับของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ในวันจันทร์อีสเตอร์ของแต่ละปี เอ็ดเวิร์ดจะให้นางกำนัลของเอเลนอร์ดักจับตัวพระองค์บนเตียงนอนและทรงจ่ายเหรียญเงินค่าไถ่ให้พวกนาง เพื่อที่พระองค์จะได้เข้าไปในห้องนอนของเอเลนอร์ในวันแรกหลังเทศกาลมหาพรตได้ ว่ากันว่าความซื่อสัตย์ที่พระองค์มีต่อเอ็ดเวิร์ดช่วยให้เอ็ดเวิร์ดเป็นคนที่ดีขึ้น เอเลนอร์ประสูติพระโอรส จอห์น ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1266 ตามมาด้วยพระอนุชาของจอห์น เฮนรี่ ในฤดูใบไม้ผลิของ ค.ศ. 1268 และใน ค.ศ. 1269 ทรงมีพระธิดา เอเลนอร์

เอเลนอร์เดินทางร่วมกับเอ็ดเวิร์ดไปสมทบในสงครามครูเสดครั้งที่ 8 ซึ่งนำโดยพระปิตุลา (ลุง) ของเอ็ดเวิร์ด พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส พระเจ้าหลุยส์แห่งฝรั่งเศสหายใจครั้งสุดท้ายที่คาร์เธจก่อนทั้งคู่จะมาถึง หลังใช้ชีวิตในฤดูหนาวที่ซิซิลี ทั้งคู่ไปอาเครในปาเลสไตน์ โดยไปถึงในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1271 ที่นั่นเอเลนอร์ประสูติพระธิดา ที่รู้จักกันในชื่อโจแอนแห่งอาเคร มีการพยายามลอบสังหารเอ็ดเวิร์ดในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1272 สมาชิกขององค์กรลับแห่งนักลอบสังหารใช้วิธีให้เอมีร์คนหนึ่งไปเจรจากับเอ็ดเวิร์ดและกุเรื่องว่าจะให้พระองค์ทำภารกิจลับ มีการสัมภาษณ์เจ้าชายอังกฤษและทำให้พระองค์ได้รับบาดเจ็บที่มือด้วยกริชอาบยาพิษ ไม่นานบาดแผลติดเชื้อร้ายแรง ชีวิตของพระองค์ได้รับการช่วยเหลือโดยศัลยแพทย์อังกฤษที่ตัดเนื้อส่วนที่ติดเชื้อทิ้ง ต่อมาเรื่องเล่าถูกเสริมแต่งด้วยการอ้างว่าเอเลนอร์ได้ดูดพิษออกจากบาดแผล สองสามีภรรยาออกจากปาเลสไตน์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1272 และในซิซิลีในเดือนธันวาคมปีนั้น ทั้งคู่ได้รู้ข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 3 ที่เกิดขึ้นเมื่อ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1272

พระมารดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด พระราชินีเอเลนอร์แห่งโพรว็องซ์ ยังคงอยู่ในอังกฤษหลังการสิ้นพระชนม์ของพระสวามีและช่วยเลี้ยงดูพระนัดดา พระโอรสธิดาของพระราชินีเอเลนอร์ เฮนรี่, เอเลนอร์ และจอห์น ในตอนที่พระนัดดาของพระองค์ เฮนรี่ สิ้นพระชนม์ในการดูแลของพระองค์ พระองค์โศกเศร้าเป็นอย่างมาก ทรงก่อตั้งศาสนสำนักกิลด์ฟอร์ดขึ้นเพื่อระลึกถึงพระนัดดา พระโอรสคนที่สาม อัลฟองโซ เอิร์ลแห่งเชสเตอร์ ประสูติที่บายอนน์ในแกสโคนี เมื่อ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1273 พระองค์ได้รับชื่อที่ฟังดูไม่เป็นอังกฤษอย่างมาก อัลฟองโซ ตามพระมาตุลา (ลุง) ทางฝั่งมารดา พระเจ้าอัลฟองโซที่ 10 แห่งคาสตีล ที่เป็นพ่อทูนหัวของพระองค์ พระราชินรเอเลนอร์ประสูติอนาคตพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ที่ปราสาทแคนนาฟอน เมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1284 หลังการประสูติของพระอนุชาไม่นาน อัลฟองโซสิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 10 พรรษา ทิ้งให้เอ็ดเวิร์ดวัย 4 เดือนเป็นทายาทของพระบิดา ตลอดช่วง 36 ปีของการแต่งงาน พระราชินีเอเลนอร์ประสูติพระโอรสธิดาให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ด 16 คน 6 คนรอดชีวิตจนถึงวัยผู้ใหญ่

ไม่นานหลังการประสูติพระราชบุตรคนที่สิบห้า เบียทริซ สุขภาพของเอเลนอร์เริ่มทรุดโทรม ใน ค.ศ. 1287 ขณะที่อยู่ในแกสโคนี พระองค์ทรมานจากไข้จับสั่น ที่เป็นไปได้ว่าเป็นมาลาเรียสายพันธุ์ร้ายแรง ในฤดูใบไมผลิของ ค.ศ. 1290 ข่าวใหม่มาถึงราชสำนักว่ามาร์กาเร็ต สาวน้อยแห่งนอร์เวย์ ทายาทของสกอตแลนด์ สิ้นพระชนม์ สองสามีภรรยาเดินทางมุ่งหน้าไปลินคอล์น พระราชินีเอเลนอร์ไม่สบายด้วยอาการป่วยเป็นไข้ เป็นไปได้ว่าไข้จับสั่นใน ค.ศ. 1287 กำเริบ อาการของพระราชินีเอเลนอร์แย่ลงเมื่อทั้งคู่ไปถึงหมู่บ้านฮาร์บีย์ในน็อตติ้งแฮมเชียร์ และพระองค์สิ้นพระชนม์ที่นั่น โดยมีพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดอยู่ที่เตียงที่สิ้นพระชนม์ในบ่ายของวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1290 พระชนมายุ 49 พรรษา

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้ไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใดได้รับผลกระทบเป็นอย่างมากจากการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ ในจดหมายของเดือนมกราคม ค.ศ. 1291 ที่มองหาคนมาสวดมนต์ให้กับดวงวิญญาณของพระมเหสีผู้ล่วงลับ พระองค์เขียนว่า "คนที่มีชีวิตอยู่ในความรักที่แสนมีค่าของเรา และคนที่การตายไม่สามารถบั่นทอนความรักของเราได้" เพื่อระลึกถึงพระมเหสี พระองค์สั่งให้สร้างกางเขนหินที่ละเอียดประณีตสิบสองแห่ง ที่รู้จักกันในชื่อกางเขนของเอเลนอร์ อนุสาวรีย์ที่สูง, แหลมคม และประดับตกแต่งอย่างหรูหรา (ที่เหลือรอดอยู่สามแห่ง) ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1291 ถึง ค.ศ. 1294 ไว้เป็นเครื่องหมายตามเส้นทางของขบวนแห่พิธีศพของพระองค์ระหว่างลินคอล์นถึงลอนดอน

จากศาสนสำนักของนักบุญแคทเธอรีนในตอนใต้ของลินคอล์น ขบวนแห่ศพใช้เวลา 12 วันในการไปถึงลอนดอนและในช่วง ค.ศ. 1291 ถึง ค.ศ. 1294 ในแต่ละที่มีการสร้างกางเขนของเอเลนอร์ขึ้นมาตลอดทั้งค่ำคืนที่เหลือตามจุดแวะพัก อันได้แก่ ลินคอล์น, แกรนแธม, สแตมฟอร์ด, เก็ดดิงตัน, เดอลาเปรคอนแวนต์ที่ฮาร์ดิงสโตน ใกล้นอร์แธมตัน, สโตนี สแตร็ตฟอร์ต,โวเบิร์น, ดันสเตเบิล, เซนต์อัลบานส์, วอลแธมแอบบีย์, เวสต์ชีพ และแยกเชอริง (ที่เพี้ยนมาจาก เชอร์ เรน์ ครอส - กางเขนของราชินีผู้เป็นที่รัก) กางเขนของนักบุญแคทเธอรีนที่หลงเหลืออยู่ในลินคอล์นซึ่งตั้งอยู่ในปราสาทลินคอล์นเหลืออยู่เพียงแค่บางส่วน แต่มีกางเขนที่เหลือรอดอยู่สามอันที่เก็ดดิงตัน, ฮาร์ดิงตัน และวอลแธม มีจำลองอยู่ตามที่อื่นๆ อีก เช่นที่แบนบรี

หลังการดองศพ ที่ในคริสตศตวรรษที่ 13 มีการนำเอาอวัยวะภายในออกมา อวัยวะภายในของพระราชินีเอเลนอร์ถูกฝังในมหาวิหารลินคอล์นและพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้จำลองสุสานเวสต์มินสเตอร์มาไว้ที่นี่ หัวใจของพระราชินีเอเลนอร์ถูกนำไปที่ลอนดอนพร้อมกับร่างของพระองค์และถูกฝังที่ศาสนสำนักแบล็คไฟรยาร์ส พิธีศพของพระราชินีเอเลนอร์ถูกจัดขึ้นในเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1290

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดอภิเษกสมรสครั้งที่สองหลังพระราชินีสิ้นพระชนม์สิบปี พระองค์กับพระมเหสีคนที่สอง มาร์กาเร็ตแห่งฝรั่งเศส พระธิดาของพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ตั้งชื่อพระธิดาคนเดียวของทั้งคู่ว่าเอเลนอร์เพื่อระลึกถึงพระองค์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ถูกสืบทอดต่อใน ค.ศ. 1307 โดยพระโอรสคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ของเอเลนอร์ เอ็ดเวิร์ดแห่งแคนนาร์ฟอน

http://www.englishmonarchs.co.uk/plantagenet_29.html