seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
แท่นตั้งศพ

แท่นตั้งศพ ( (ออกเสียง)) คือแท่นที่มักจะเคลื่อนที่ได้ที่ใช้ในการตั้งหีบศพ หรือร่างของผู้ตายระหว่างพิธีศพหรือพิธีรำลึกผู้ตาย หลังจากพิธีมาสเรควีเอ็มของโรมันคาทอลิกแล้วแท่นตั้งศพก็อาจจะใช้ตั้งร่างของผู้ตายในการทำพิธีพิธียกบาปให้แก่ผู้ตาย (Absolution of the dead)

“Catafalque” มาจากภาษาอิตาลี “Catafalco” ที่แปลว่า “นั่งร้าน” “แท่นตั้งศพ” ที่มีชื่อเสียงที่สุดออกแบบโดยไมเคิล แอนเจโลสำหรับเพื่อนศิลปินด้วยกันในปี ค.ศ. 1564 การตกแต่ง “แท่นตั้งศพ” เรียกว่า “ปราสาทแห่งความเศร้า” (Castrum doloris)

ในสหรัฐอเมริกาแท่นตั้งศพลิงคอล์นใช้เป็นครั้งแรกในการวางศพประธานาธิบดีลิงคอล์นในปี ค.ศ. 1865 และใช้ต่อมาในการตั้งศพเคารพ (Lying in state) ของบุคคลสำคัญภายใต้โดมตึกรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา เมื่อไม่ใช้แท่นตั้งศพก็จะตั้งแสดงให้ประชาชนได้ชมในหอแสดงภายในศูนย์นักท่องเที่ยวของตึกรัฐสภา

แท่นตั้งศพลิงคอล์นเป็นแท่นที่ทำจากแผ่นไม้สนเชื่อมกันด้วยตาปูคลุมด้วยผ้าดำ บางครั้งแม้ฐานก็จะได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เหมาะสมกับขนาดของโลงที่มีขนาดใหญ่ขึ้นในปัจจุบัน แต่โดยทั่วไปแล้วก็ยังเป็นแท่นเดิมที่ใช้มาตั้งแต่สมัยของประธานาธิบดีลิงคอล์น ในปัจจุบันแท่นวางศพนี้มีความยาว 216 เซนติเมตร กว้าง 76 เซนติเมตร และสูง 61 เซนติเมตร ฐานแท่นยาว 269 เซนติเมตร กว้าง 131 เซนติเมตร และสูง 5 เซนติเมตร ตัวฐานแท่นยาว 338 เซนติเมตร กว้าง 183 เซนติเมตร และสูง 23.5 เซนติเมตร ผ้าคลุมดำได้รับการเปลี่ยนหลายครั้งแตกการจีบตกแต่งยังคงเป็นลักษณะเดียวกับที่ทำไว้ในปี ค.ศ. 1865

แท่นตั้งศพลิงคอล์นใช้ครั้งล่าสุดในการตั้งศพของประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ด
มหาวิหารซันมาร์โก

มหาวิหารซันมาร์โก หรือชื่อเต็มคือ อัครบิดรอาสนะมหาวิหารซันมาร์โก (, ) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิก ระดับมหาวิหารประจำเขตอัครบิดรเวนิสในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอทิก มหาวิหารซันมาร์โกได้รับการเสกในปี ค.ศ. 1094

มหาวิหารซันมาร์โกที่เป็นตัวอย่างอันสำคัญของสถาปัตยกรรมไบแซนไทน์ตั้งอยู่ที่จตุรัสซันมาร์โกติดและเชื่อมกับวังดยุกแห่งเวนิส เดิมตัวโบสถ์เป็นโบสถ์น้อยของประมุขผู้ครองเวนิส และมิได้เป็นมหาวิหารของเมือง แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1807 เป็นต้นมาบาซิลิกาก็เป็นที่นั่งของอัครบิดรแห่งเวนิส ตัวสิ่งก่อสร้างเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างอย่างงดงามประดับด้วยงานโมเสกแบบไบแซนไทน์ และ ประติมากรรมต่างที่แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ อำนาจ และ ความมั่งคั่งของเวนิส ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 ก็ได้รับสมญาว่า “Chiesa d'Oro” หรือ “โบสถ์ทอง”
นิรนาม (วงดนตรี)

นิรนาม คือวงดนตรีไทยแนวสะท้อนสังคมหรือเพื่อชีวิต วงแรกๆ ภายใต้สังกัด นิธิทัศน์ โปรโมชั่น โดยเป็นการรวมรวมสมาชิกวง "เดอะ วอลล์" ที่เคยร่วมงานกับ เสกสรร ทองวัฒนา และ วง "ฮิวมัส" ซึ่งนำโดย คณิต อุทยานสิงห์ หรือ นิค มาตั้งวงใหม่ โดย นิค ทำหน้าที่นักร้องนำและแต่งเพลงทั้งหมด

วงนิรนาม เริ่มออกอัลบั้มเพลงชุดแรกในปลายปี พ.ศ. 2529 ชื่อ ""คนกินแดด"" และมีสตูดิโออัลบั้มตามมาอีก 4 ชุด มีเพลงดัง อาทิ " คนกินแดด, ไอ้หรั่ง" (กะลุกปุ๊กไทย), "เห้..เห้, ป้าบัวศรี" และ "รักเรือล่ม" จนได้รับความนิยมสูสีกับวงคาราบาวอยู่ระยะเวลาหนึ่ง หลังจากนั้นสมาชิกในวงเกิดการแยกตัว จึงเหลือเพียง นิค โดยออกอัลบั้มเพลงเก่าชุด หยิบสิบ จำนวน 11 ชุด ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด

นิค นิรนาม ถือเป็นศิลปินต้นแบบของการนำเพลงลูกทุ่งมาร้องใหม่แล้วประสบความสำเร็จ จนศิลปินเพลงแนวอื่นๆ ต้องหยิบเพลงลูกทุ่งมาร้องกัน และมีนักก็อปปี้โชว์ เลียนแบบท่าทางและการร้องของนิคอีกด้วย

ตราสัญลักษณ์ประจำวงนิรนาม เป็นรูปพิมพ์ลายนิ้วหัวแม่มือ โดยประทับหน้าปกเทปของตัวเองมาตลอด ตั้งแต่อัลบั้มชุดแรกถึงชุดหยิบสิบ
ยมทูต

ยมทูต ( (ออกเสียง)) “Psychopomps” มาจากภาษากรีกว่า “ψυχοπομπός” (psychopompos) ที่แปลตรงตัวว่า “ผู้นำวิญญาณ” เป็นจินตสัตว์ (creature), สิ่งที่มีจิตวิญญาณ (spiritual being), เทวดา, ผู้ศักดิ์สิทธิ์ ในหลายศาสนาผู้มีหน้าที่พาวิญญาณผู้ที่เพิ่งสิ้นชีวิตไปยังดินแดนหลังความตาย (afterlife) หน้าที่นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับการตัดสินผู้ตาย แต่เพียงนำทางเพื่อความปลอดภัย ยมทูตที่มักจะปรากฏในศิลปะเกี่ยวกับความตายจะแตกต่างกันออกไปตามแต่ประเพณีและวัฒนธรรม บ้างก็เกี่ยวข้องกับม้า, กา, สุนัข, นกฮูก, นกกระจอก หรือกวาง

ตามหลักจิตวิทยาวิเคราะห์ของคาร์ล ยุง ยมทูตคือตัวกลางระหว่างจิตใต้สำนึกและจิตสำนึก บุคลาธิษฐานของยมทูตในฝันจะเป็นนักปราชญ์ หรือ สตรี หรือบางครั้งสัตว์ที่มีความกรุณา ในวัฒนธรรมบางวัฒนธรรมชาแมนจะทำหน้าที่เป็นผู้นำวิญญาณ ที่อาจจะรวมทั้งการนำวิญญาณของผู้เสียชีวิต หรือ ผู้เสียชีวิตอาจจะนำทางชาแมน ในการช่วยเหลือการกำเนิด หรือการนำวิญญาณของเด็กเกิดใหม่ให้เข้ามาในโลก(หน้า 36 ของ “Shamans in Eurasia”) ที่เป็นการขยายความชื่อ “หมอตำแยแก่ผู้กำลังจะสิ้นใจ” (midwife to the dying) ซึ่งเป็นอีกหน้าที่หนึ่งของผู้นำวิญญาณ
ประเทศสเปนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศสเปน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศศรีลังกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศศรีลังกา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐซูดานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐซูดาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศซูรินามในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศซูรินาม เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ราชอาณาจักรสวาซิแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ราชอาณาจักรสวาซิแลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศสวีเดนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศสวีเดน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐอาหรับซีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐอาหรับซีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศจีนไทเปในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศจีนไทเป เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศแทนซาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สหสาธารณรัฐแทนซาเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐโตโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐโตโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศตองงาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศตองงา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศตรินิแดดและโตเบโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศตรินิแดดและโตเบโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐตูนิเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐตูนิเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศตุรกีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศตุรกี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐยูกันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐยูกันดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ทีมรวมเฉพาะกิจเครือรัฐเอกราชในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ทีมรวมเฉพาะกิจเครือรัฐเอกราช เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สหรัฐอเมริกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สหรัฐอเมริกา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศอุรุกวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศอุรุกวัย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐวานูอาตูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐวานูอาตู เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ประเทศเวเนซุเอลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ประเทศเวเนซุเอลา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐเยเมนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐเยเมน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐซาเอียร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐซาเอียร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐแซมเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐแซมเบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
สาธารณรัฐซิมบับเวในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

สาธารณรัฐซิมบับเว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ณ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ผู้เข้าร่วมโอลิมปิกโดยอิสระในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ผู้เข้าร่วมโอลิมปิกโดยอิสระ () เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ที่นครบาร์เซโลนาของสเปน ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
บุคลาธิษฐานของความตาย

บุคลาธิษฐานของความตาย () เป็นบุคลาธิษฐานของความเชื่อทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นในสังคมมาตั้งแต่ยุคแรกของประวัติศาสตร์ ในภาษาอังกฤษ “บุคลาธิษฐานของความตาย” มักจะเรียกกันว่า “กริม รีพเพอร์” (Grim Reaper) และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมาก็มักจะเป็นรูปโครงกระดูกสวมเสื้อคลุมยาวแบบมีหมวกคลุมศีรษะสีดำถือเคียวด้ามยาว หรือบางครั้งก็จะเรียกว่า “เทพแห่งความตาย” ( หรือ "Malach HaMavet") ที่มาจากคัมภีร์ไบเบิล

ในบางกรณีกริม รีพเพอร์อาจจะเป็นผู้ที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เสียชีวิตได้ ที่ทำให้เชื่อกันว่ากริม รีพเพอร์เป็นผู้ที่ติดสินบน, ล่อลวง หรือ เอาฉลาดได้ เพื่อให้ยืดอายุต่อไปได้ ความเชื่ออื่นก็เชื่อว่าจินตสัตว์แห่งความตายเป็นแต่เพียงยมทูต ผู้มีหน้าที่ตัดสายใยสุดท้ายระหว่างวิญญาณและร่างกาย และมีหน้าที่นำผู้ตายไปยังโลกหน้าโดยไม่มีอำนาจใดๆ ต่อการตายของผู้ตาย

บุคลาธิษฐานของความตายในหลายวัฒนธรรมจะเป็นชาย และอีกหลายวัฒนธรรมก็จะเป็นหญิง เช่นในวัฒนธรรมสลาวิคเป็นต้น
โรงเรียนการบินทหารบก

โรงเรียนการบินทหารบก () เป็นหน่วยฝึกการบินของทหารบก ขึ้นตรงต่อศูนย์การบินทหารบก ค่ายสมเด็จพระศรีนครินทรา ซึ่งมีการจัดตามคำสั่งศูนย์การบินทหารบก (เฉพาะ) ที่ 5/2533 ลงวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 มีสถานที่ตั้ง ณ ค่ายสมเด็จพระศรีนครินทรา เลขที่ 303 หมู่ที่ 7 ตำบลเขาพระงาม อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
มิโซะเลือด

มิโซะเลือด (ญี่ปุ่น: "イン ザ・ミソスープ In za Misosūpu", อังกฤษ: "In the Miso Soup") เป็นนิยายที่เขียนโดย ริว มูราคามิ ตีพิมพ์ในญี่ปุ่นปี 1997 ฉบับภาษาไทยอยู่ระหว่างการจัดพิมพ์

เคนจิ, ไกด์นำเที่ยวยามค่ำคืน ต้องพบกับฝันร้ายที่เขาไม่อาจลืมเลือน เมื่อแฟรงค์ว่าจ้างเคนจิให้พาเขาเที่ยวกลางคืนในอุตสาหกรรมเซ็กส์ของญี่ปุ่นเป็นเวลาสามวัน

1. เคนจิ - ไกด์นำเที่ยวยามค่ำคืนในโตเกียว อายุ 20 ปี เป็นผู้บรรยายเรื่อง

2. แฟรงค์ - นักท่องเที่ยวชาวอเมริกันตัวอ้วน เตี้ย ผู้ว่าจ้างให้เคนจิพาเขาเที่ยวกลางคืน
1. อาซามิ/มาโดกะ - โฮสเตสในร้านโชว์เปลือย

2. จุน - แฟนสาวอายุสิบหกของเคนจิ

3. มากิ - หญิงบริการในโอมิไอผับ เธออ้างว่าเธอไม่ใช่หญิงขายบริการ และทำงานในคลับชั้นสูง

4. โนริโกะ - คนเชียร์แขกให้โอมิไอผับ และเคยเป็นเยาวชนผู้กระทำความผิดมาก่อน

5. เรกะกับริเอะ - สองสาวโฮสเตสในลินเจอรี่ผับ

6. ซาโตชิ - คนเชียร์แขกให้ลินเจอรี่ผับ เป็นเพื่อนของเคนจิ

7. โยโกยามะ - ผู้จัดพิมพ์หนังสือท่องเที่ยวยามค่ำคืน โตเกียว พิงค์ ไกด์

8. ยูโกะ - หญิงบริการในโอมิไอผับ เช่นเดียวกับมากิ

1. อากิโกะ ทากาฮาชิ - เด็กนักเรียนมัธยมอายุสิบเจ็ดปี

2. คนจรจัดไม่ทราบชื่อ

1. นามิเอะ อามุโระ - นักร้องเพลงป๊อบสาวชาวญี่ปุ่น

2. เคนนี เบอร์เรลล์ - นักกีตาร์เพลงแจ๊สชาวอเมริกัน

3. โรเบิร์ต เดอ นีโร - นักแสดงระดับรางวัลออสการ์ชาวอเมริกันที่แฟรงค์กล่าวถึง

4. เอ็ด แฮร์ริส - นักแสดงชาวอเมริกันที่แฟรงค์เปรียบเทียบเขากับตนเอง

5. เซโกะ มัตซึดะ - นักร้อง/นักแต่งเพลงป๊อบชาวญี่ปุ่น

6. เวส มอนต์โกเมอรี - นักกีดาร์เพลงแจ๊สชาวอเมริกัน

7. มิสเตอร์ชิลด์เด้นท์ - วงดนตรีญี่ปุ่นในยุคปลาย 1980

8. ทาคาโกะ โอคามูระ - นักร้อง/นักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น

9. ยูกิ อูชิดะ - นักแสดง/นางแบบชาวญี่ปุ่น
จอน แลนเดา

จอน แลนเดา ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน อดีตผู้บริหารระดับสูงของทเวนตีธ์เซนจูรีฟอกซ์ ในช่วงทศวรรษ 1990

แลนเดาเคยเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการสร้างในภาพยนตร์เรื่อง "Honey, I Shrunk The Kids" (1989) และ "Dick Tracy" (1990) ส่วนผลงานสามเรื่องล่าสุด เป็นผลงานร่วมกับเจมส์ แคเมรอน ได้แก่เรื่อง "ไททานิก" (1997, กำกับโดยแคเมรอน), "โซลาริส" (2002, กำกับโดยสตีเวน โซเดอร์เบิร์ก) และ "อวตาร" (2009, กำกับโดยแคเมรอน)
ทีวีพี 1

ทีวีพี 1 (TVP1) คือสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของโปแลนด์ (เริ่มออกอากาศ 25 ต.ค. 1952) เปิดสถานีเวลา 19.00 มีช่องพีน้อง คือ ทีวีพี 2
หลังจากที่รายการโฆษณาได้จบไปในเวลาประมาณ 02:30 น. จะมีการทดสอบสัญญาณของสถานี พร้อมเสียงบี๊พ 1000 เฮิร์ตส์ และจึงมีการตัดสัญญาณ ไปสู่เครื่องรับโทรทัศน์ทั่วไป ซึ่งใช้ระบบสีแบบภาพทดสอบ (testcard) โดยในช่วงแรก เปิดในเวลา 08:00 น. จนถึงประมาณ 23:00 น. ในปี พ.ศ. 2535

โดยในภาพทดสอบวงกลมนั้น ด้านบนคือชื่อเมืองที่รับอยู่ในภาษาโปแลนด์ ตรงกลางคือวันที่และเวลาปัจจุบันตามเวลายุโรปกลาง ด้านล่างเขียนว่า "TVP" ซึ่งเป็นชื่อย่อของ "เทเลวิเซีย พอลสก้า"

ระหว่างพ.ศ. 2525-พ.ศ. 2533 ทีวีพี ได้ทำตามคำแนะนำของรัฐบาลคอมมิวนิสต์ โดยมีการปิดสถานีฯในช่วงกลางวัน ตั้งแต่เวลา 14:30 น. จนถึง เวลา 18:00 น. และเพิ่มหน้าจอ "โปรดอย่าลืมปิดเครื่องรับโทรทัศน์ของคุณ ()" เข้าไปในแผนปิดสถานี แต่หน้าจอนี้ยังคงออกอากาศจนถึง พ.ศ. 2536

หลังจากนั้น ในช่วงปิดสถานี ทีวีพี ตั้งแต่เวลาประมาณ 01.45 น. ถึงเวลา 05.30 น.

ก่อน พ.ศ. 2540 ทีวีพี ออกอากาศเสียงเพลงบนหน้าจอทดสอบ แต่ได้ยกเลิกเนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์ ซึ่งในหน้าจอแจ้งรายการ เคยมีเพลงเหมือนกัน แต่ทีวีพี 1 ได้ยกเลิกเมื่อพ.ศ. 2536 และทีวีพี 2 เมื่อพ.ศ. 2540 โดยเปลี่ยนเป็นเพลงประจำสถานี ทั้งคู่ได้ยกเลิกเนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์เมื่อรายการโฆษณาได้จบไปเวลาประมาณ 2.30 น. - ทีวีพี เริ่มออกอากาศรายการวันพรุ่งนี้ ต่อด้วยนาฬิกา และเริ่มภาพทดสอบทันที
ร็อคแมน เมกาเวิลด์

ร็อคแมน เมกาเวิลด์ () หรือ เมกาแมน เดอะไวลี่วอร์ส (Mega Man The Wily Wars) เป็นวิดีโอเกมจากซีรีส์ร็อคแมนโดยซีรีส์นี้เป็นการนำ ร็อคแมน, ร็อคแมน 2 และ ร็อคแมน 3 มาทำใหม่ในรูปแบบ 16บิท จากเครื่องเล่นเซก้า เมกาไดรฟ์ นอกจากนี้ยังเพิ่มบอสจากภาคนี้อีกด้วย ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1994 ในประเทศสหรัฐอเมริกาและยุโรป และวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1994 ที่ประเทศญี่ปุ่น

รูปแบบการเล่นของ ร็อคแมน เมกาเวิลด์ นั้นยังคงใช้องค์ประกอบตามแบบภาคก่อนแต่จุดที่เปลี่ยนไปคือฉาก, ดนตรี และ ตัดระบบพาสเวิร์ดจากภาค 2 และ 3 และสูตรปุ่ม Select จากภาคแรกออก อีกทั้งความยากของเกมต้นฉบับได้ถูกลดลงเพื่อให้ง่ายขึ้นตัวละครบอสสามราย ได้แก่ บัสเตอร์ ร็อด, เมกา วอลเตอร์ และไฮเปอร์ สตรอม ได้แรงดลบันดาลใจในการออกแบบมาจากตัวละครจากนิยายจีนเรื่องไซอิ๋ว
ลัทธิเริงรมณ์

ลัทธิเริงรมณ์ () คือขบวนการศิลปะ และ ขบวนการวรรณกรรมของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของยุโรปตะวันตกโดยเฉพาะในฝรั่งเศส

“Decadence” หรือ “ความเริงรมณ์” เป็นชื่อที่เดิมตั้งขึ้นในทางแดกดันโดยนักวิพากษ์ต่อนักเขียนหลายคนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้เทิดทูนความมีเล่ห์กลเหนือทัศนคติอันปราศจากมายาเกี่ยวกับธรรมชาติของกลุ่ม
จินตนิยม ผู้อยู่ในกลุ่มนำคำดังกล่าวมาใช้ด้วยความยินดีและเรียกตนเองว่า “Decadents” โดยทั่วไปแล้วงานของผู้ดำเนินตามแนวลัทธิเริงรมณ์จะมีอิทธิพลมาจากนวนิยายกอธิค และ จากกวีนิพนธ์และนวนิยายที่เขียนโดยเอดการ์ อัลเลน โพและมีความสัมพันธ์กับลัทธิสัญลักษณ์นิยม และ/หรือ ลัทธิสุนทรียนิยม

ปรัชญาของความเริงรมณ์และความฟุ้งเฟ้อมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเฉพาะจากชาร์ลส์ เดอ เซคองดัต บารอนแห่งมงต์เตส์คิว และถือกันว่าเป็นคำเสียดสีหลังจากนักวิพากษ์Désiré Nisardใช้ในการวิจารณ์วิกตอร์ อูโก และ ศิลปะจินตนิยมโดยทั่วไป ศิลปินจินตนิยมรุ่นต่อมาเช่นทีโอฟีล โกติเยร์ และ ชาร์ลส์ โบเดอแลร์ใช้คำนี้ด้วยความภูมิใจว่าเป็นการหันหลังให้กับสิ่งที่เรียกกันว่าเป็นความก้าวหน้าอันไม่น่าสนใจ ในคริสต์ทศวรรษ 1880 กลุ่มนักเขียนชาวฝรั่งเศสเรียกตนเองว่า “Decadents” นวนิยายคลาสสิกจากโยริส-คาร์ล อุยส์มองส์นักเขียนของกลุ่มนี้ ชื่อ “À rebours” ถือกันว่าเป็นนวนิยายดีเด่นของลัทธิเริงรมณ์เรื่องแรก แต่ผู้อื่นกล่าวว่างานของชาร์ลส์ โบเดอแลร์เป็นจุดเริ่มต้น ลัทธิเริงรมณ์ในปัจจุบันถือกันว่าเป็นลัทธิที่คาบระหว่างศิลปะจินตนิยม กับ สมัยใหม่นิยม

ในบริเตนบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับลัทธิเริงรมณ์คือออสคาร์ ไวล์ด
เซลีนา โกเมซ

เซลีนา มารี โกเมซ (; เกิด 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวอเมริกัน เกิดและเติบโตที่ แกรนด์แพรรี รัฐเทกซัส. ผลงานแจ้งเกิดทางวงการของเธอ คือ การแสดงซี่รี่ยส์ Barney & Friends เมื่อช่วงปี 2000's ซึ่งทำให้เธอได้รู้จักกับ เดมี โลวาโต ซึ่งเป็นนักแสดงในซี่รี่ยส์ด้วย. ผลงานที่โดดเด่นสร้างชื่อเสียงให้กับเธอเป็นอย่างมาก คือ ซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "ครอบครัวพลังโอมเพี้ยง! (Wizards of Waverly Place)" ในบทของ อเล็กซ์ รุซโซ่ ทางช่องดิสนีย์แชนแนล

นอกจากผลงานทางด้านแสดง เซลีนายังรวมกลุ่มกับร่วมกับวงดนตรี The Scene ชื่อกลุ่มว่า Selena Gomez & The Scene โดยเซ็นสัญญากับค่ายเพลง Hollywood Records และออกอัลบั้มด้วยกัน 3 อัลบั้ม คือ "Kiss & Tell", "A Year Without Rain" และ "When The Sun Goes Down" ก่อนที่จะแยกกลุ่มกัน ปัจจุบัน เธอได้กลายเป็นนักร้องเดี่ยว และกำลังอยู่ในช่วงโปรโมทอัลบั้ม Revival ซึ่งเป็นอัลบั้มแรกภายใต้สังกัด Interscope โดยเมื่อรวมยอดขายทั้งหมดที่ผ่านมา จนถึงเดือนตุลาคม ปี พ.ศ. 2558 เธอมียอดขายอัลบั้มรวม 6.7 ล้านแผ่น และยอดขายซิงเกิล 22 ล้านซิงเกิลในสหรัฐอเมริกา

เซลีนา เข้าสู่วงการภาพยนตร์ครั้งแรก กับผลงานภาพยนตร์ เรื่อง "Ramona and Beezus" นอกจากนี้ยังมีผลงานภาพยนตร์ที่สร้างชื่อให้กับเธออีกมากมาย เช่น "Monte Carlo", "Hotel Transylvania" และ "Spring Breakers" เป็นต้น. นอกจากผลงานในวงการแล้ว เซลีนา ยังเป็นตัวแทนเข้าร่วมองค์กรการกุศลและองค์กรสิ่งแวดล้อมต่างๆมากมายโดยเฉพาะ ที่สำคัญเธอยังได้มีแบรนด์น้ำหอมเป็นของตัวเองอีกด้วย

[https://www.selenagomez.com/
นิเชา

นิเชา (Juǀʼhoan: Nǃxau, Gǃkau, Gcao Coma) เป็นชาวนามิเบีย เกิดวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2487 (จากการประมาณ) มีผลงานการแสดงหลายเรื่อง เช่น "เทวดาท่าจะบ๊องส์" ภาพยนตร์ตลกของฮอลลีวูด และ "เทวดาท่าจะบ๊องส์ ภาคพิสดาร" (ภาพยนตร์ตลกของฮ่องกง) ซึ่งในภาคพิสดารนี้ นิเชาใช้วิชา "จีทคุนโด้" จาก "บรูซ ลี" ต่อสู้กับศัตรูด้วยเช่นกัน ชาวนามิเบียยกย่องนิเชาว่าเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของประเทศนามิเบีย

นิเชาเป็นคนในชนเผ่าซาน (San) หรือรู้จักในชื่อบุชเม็น (Bushmen) เขาสามารถพูดภาษา Juǀʼhoan, ภาษาเฮเรโร, และภาษา Tswana ได้เป็นอย่างดี และพูดภาษาแอฟริคานส์ได้บ้าง นิเชาไม่ทราบอายุที่แท้จริงของตัวเอง ก่อนหน้าที่เขาจะปรากฏตัวในภาพยนตร์ เขามีประสบการณ์การใช้ชีวิตสมัยใหม่เพียงเล็กน้อย เช่น เขามีโอกาสได้พบคนผิวขาวเพียงสามคนเท่านั้นก่อนเข้าวงการ และเขาไม่รู้จักค่าของธนบัตร รายได้จากการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก "เทวดาท่าจะบ๊องส์" เขาก็ปล่อยทิ้งให้ปลิวไปกับลม เขาได้ค่าตัวจากภาพยนตร์ "เทวดาท่าจะบ๊องส์" เพียงไม่กี่ร้อยดอลลาร์สหรัฐ แต่ภาพยนตร์เรื่องต่อมาเขาก็เจรจาเพื่อให้ได้ค่าตอบแทนสูงขึ้น และถึงแม้เขาจะได้รับรายได้ที่เพียงพอ เขาก็ไม่มีความสามารถในการจัดการรายได้ แม้ว่าเขาใช้เงินบางส่วนซื้ออิฐมาสร้างบ้าน ต่อน้ำประปาและไฟฟ้าให้ครอบครัว

นอกจาก "เทวดาท่าจะบ๊องส์ (The Gods Must Be Crazy)" นิเชายังมีผลงานภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง อาทิ "เทวดาท่าจะบ๊องส์ 2 (The Gods Must Be Crazy II)", "เทวดาท่าจะบ๊องส์ ภาคพิสดาร (Crazy Safari)", "Crazy Hong Kong" และ "The Gods Must Be Funny in China" ครั้งหนึ่ง นิเชาเคยเป็นนายแบบโฆษณาให้กับกระเบื้องห้าห่วงที่ประเทศไทย โดยมีบทพูดเป็นภาษาไทยว่า "ห้าห่วง ทนหายห่วง" หลังจากเขาเลิกอาชีพนักแสดง เขากลับนามิเบียเพื่อไปทำไร่ข้าวโพด ฟักทอง ถั่ว และเลี้ยงวัวควาย นิเชาเสียชีวิตวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 จากวัณโรคที่ดื้อยาหลายขนาน ซึ่งติดโรคมาจากการล่าสัตว์ ชนพื้นเมืองประกอบพิธีฝังศพของนิเชาเมื่อ 12 กรกฎาคม ที่ Tsumkwe ถัดจากหลุมศพภรรยาคนที่สอง
โคโค่แจ๊ซ

โคโค่ แจ๊ซ เป็นกลุ่มศิลปินเพลงแนวแจ๊ซ ของไทย ที่มีผลงานเพลงในช่วงปี พ.ศ. 2532-พ.ศ. 2536 โดยมีนักร้องนำคือ นรีกระจ่าง คันธมาส

โคโค่ แจ๊ซ เป็นการรวมตัวของนักดนตรีอาวุโส คือ ปิยะ โกศินานนท์ มือเปียโนคนตาบอด และ ชื่น เริงใจ มือแซ็กโซโฟนระดับอาจารย์ ร่วมกับ นรีกระจ่าง คันธมาส นักร้องหญิงวัย 18 ปีในขณะนั้น โดยมีสตูดิโออัลบั้มเพลงชุดแรกกับค่าย คีตา เรคคอร์ดส ในปี พ.ศ. 2532 ซึ่งเพลงในอัลบั้มแรกล้วนเป็นการนำบทเพลงเก่าของศิลปินท่านอื่นๆ มาเรียบเรียงใหม่เป็นดนตรีแจ๊ซทั้งสิ้น อาทิ อีกนาน, ตัวสำรอง, อำนาจเงิน, รางวัลแด่คนช่างฝัน, เดือนเพ็ญ ฯลฯ ต่อมาในปี พ.ศ. 2533 ได้ออกอัลบั้มชุด ""แทนค่านับพันของคืนวันหวาน"" ซึ่งเป็นการนำเพลงเก่ามาทำดนตรีใหม่เช่นเคย โดยได้เพิ่มเพลงใหม่ คือ รักฉันวันละนิด และ นั่งลงตรงที่เดิม แต่คุณปิยะได้ถึงแก่กรรมก่อนอัลบั้มจะวางแผง ทำให้โคโค่แจ๊ซเหลือสมาชิกเพียงสองคน และนรีกระจ่างได้เริ่มออกอัลบั้มเดี่ยวกับต้นสังกัดเดิมในอีกหนึ่งปีให้หลัง

ปี พ.ศ. 2536 โคโค่แจ๊ซรวมตัวอีกครั้งโดยมีเพียง อาจารย์ชื่น และ นรีกระจ่าง โดยมีสตูดิโออัลบั้มชุด ""คิดถึง...คาราบาว"" กับค่ายมูเซอร์ เรคคอร์ดส ซึ่งเป็นการนำบทเพลงของสุดยอดวงดนตรีเพื่อชีวิต "คาราบาว" มาเรียบเรียงเป็นดนตรีแจ๊ซ อาทิ ทะเลใจ, รักคุณเท่าฟ้า, รักต้องสู้, สบายกว่า ฯลฯ แต่หลังจบอัลบั้มชุดนี้แล้วก็เป็นอันต้องยุบวง โดยนรีกระจ่างได้ออกอัลบั้มเดี่ยวอีกหลายชุด ส่วนอาจารย์ชื่น ยังคงสอนดนตรี และเป่าแซ็กโซโฟนให้กับวงดนตรีในสังกัดกรุงเทพมหานคร
ใจประสานใจ

"ใจประสานใจ" เป็นบทเพลงหนึ่งที่มีความหมายแสดงถึง ความรัก และความสามัคคี แต่งคำร้องโดย มนตรี ผลพันธิน ทำนองและเรียบเรียงครั้งแรกโดย ทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริ เผยแพร่ครั้งแรกในอัลบั้ม 18 กะรัต # 3 ร้องโดยกลุ่มศิลปินในโปรเจ็กท์ 18 กะรัต เมื่อปี พ.ศ. 2528

เพลง "ใจประสานใจ" มีการนำมาขับร้องใหม่หลายครั้งและมีการนำไปร้องต่อสำหรับงานต่าง ๆ ที่แสดงถึงความสมัครสมานสามัคคี จนกลายเป็นเพลงสามัคคีที่อยู่คู่คนไทยมายาวนาน สำหรับศิลปินนักร้องที่นำมาร้องเพลงในช่วงที่ออกเทปกับบริษัทนิธิทัศน์ ได้แก่
นอกจากนี้ชื่อเพลง "ใจประสานใจ" ยังถูกนำไปใช้เป็นชื่อทัวร์คอนเสิร์ตของทางนิธิทัศน์เอง โดยตระเวนไปแสดงตามสถานที่สำคัญต่าง ๆ ในประเทศไทย เพื่อนำรายได้จากการจัดแสดงคอนเสิร์ตแต่ละครั้งไปช่วยเหลือกิจกรรมสาธารณกุศลต่าง ๆ เช่น ช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม ผู้ประสบภัยเอดส์ ฯลฯ เรียกได้ว่าเป็นการบุกเบิกการจัดแสดงคอนเสิร์ตสัญจรโดยนำศิลปินในสังกัดร่วมแสดงแทบยกค่าย
โรเบิร์ต แลงดอน

โรเบิร์ต แลงดอน () เป็นตัวละครที่สร้างขึ้นโดย แดน บราวน์ เป็นศาสตราจารย์ด้านสัญลักษณ์วิทยาแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

บราวน์กล่าวว่าโรเบิร์ต แลงดอน เป็นตัวละครที่เป็นตัวแทนของคนที่เขาอยากจะเป็น โดยมีวันเกิดและประวัติการศึกษาเหมือนกับตัวของบราวน์เอง ชื่อ "แลงดอน" มาจากจอห์น แลงดอน ศาสตราจารย์ด้านศิลปะงานพิมพ์ (typography) แห่งมหาวิทยาลัยเดรกเซล (Drexel University) ผู้ออกแบบรูปสมมาตรที่ปรากฏในหนังสือ "เทวากับซาตาน"

แลงดอนสวมนาฬิการูปมิกกี้ เมาส์ ที่ได้เป็นของขวัญตอนอายุ 9 ปี เขามีอาการกลัวที่แคบ (claustrophobia) เพราะตอนอายุ 7 ปี เขาตกลงไปในบ่อน้ำ นอกจากนี้ แลงดอนยังเคยเป็นนักกระโดดน้ำสมัยที่เรียนที่ Phillips Exeter Academy อีกด้วย เขาเคยเล่นโปโลน้ำตอนเรียนอยู่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน และยังคงว่ายน้ำ 50 รอบในทุก ๆ เช้า

นักแสดงชาวอเมริกัน ทอม แฮงส์ เป็นผู้รับบทบาทนี้ ในฉบับภาพยนตร์
โรแบร์ท บุนเซิน

โรแบร์ท วิลเฮ็ล์ม เอเบอร์ฮาร์ท บุนเซิน () เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน เขาศึกษาสเปกตรัมการแผ่ของวัตถุที่ได้รับความร้อน เป็นผู้ค้นพบซีเซียม (ค.ศ. 1860) และรูบิเดียม (ค.ศ. 1861) ร่วมกันกับกุสทัฟ เคียร์ชฮ็อฟ บุนเซินพัฒนากระบวนวิธีวิเคราะห์ก๊าซขึ้นมากมาย เป็นผู้บุกเบิกในสาขาเคมีเชิงแสง (photochemistry) และยังริเริ่มการศึกษาในสาขา organoarsenic chemistry บุนเซินกับผู้ช่วยในห้องทดลองของเขา คือปีเตอร์ เดซาก ร่วมกันพัฒนาตะเกียงบุนเซินขึ้นเป็นอุปกรณ์ให้ความร้อนที่ดีกว่าอุปกรณ์เดิม ๆ ในห้องทดลอง รางวัลบุนเซิน-เคียร์ชฮ็อฟเป็นรางวัลที่ตั้งขึ้นตามชื่อของเขากับเพื่อนร่วมงานคือ กุสทัฟ เคียร์ชฮ็อฟ
กุสทัฟ เคียร์ชฮ็อฟ

กุสทัฟ โรแบร์ท เคียร์ชฮ็อฟ (; 12 มีนาคม ค.ศ. 1824-17 ตุลาคม ค.ศ. 1887) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันผู้มีส่วนร่วมในการทำความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับวงจรไฟฟ้า สเปกโทรสโกปี และการแผ่รังสีของวัตถุดำจากวัตถุที่ได้รับความร้อน เขาเป็นผู้กำหนดคำว่า การแผ่รังสีของ "วัตถุดำ" เมื่อปี ค.ศ. 1862 และหลักการสองประการในทฤษฎีวงจรและการแผ่รังสีความร้อน เรียกชื่อว่า กฎของเคียร์ชฮ็อฟ ซึ่งตั้งชื่อตามนามสกุลของเขา รางวัลบุนเซิน-เคียร์ชฮ็อฟ ในสาขาสเปกโทรสโกปีตั้งชื่อตามเขาและเพื่อนร่วมงาน คือ โรแบร์ท บุนเซิน