seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
แบดมินตันไทยแลนด์มาสเตอร์ส กรังด์ปรีซ์โกลด์ 2017

การแข่งขัน ไทยแลนด์ มาสเตอร์ส กรังด์ปรีซ์โกลด์ 2017 เป็นการจัดการแข่งขันแบดมินตันกรังด์ปรีซ์เป็นครั้งที่สามของ แบดมินตันกรังด์ปรีซ์โกลด์และกรังด์ปรีซ์ 2017. ทัวร์นาเมนต์นี้จะจัดขึ้นที่ อาคารกีฬานิมิบุตร ใน กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย ตั้งแต่วันที่ 7–12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 และมีการสำรองเงินเข้ากระเป๋าทั้งหมด $120,000 ดอลลาร์สหรัฐ.
เครื่องวัดความเฉื่อย

เครื่องวัดความเฉื่อย () เป็นเครื่องมือที่ใช้วัดมวลเฉื่อย (ต่างจากเครื่องมือวัดปกติที่ใช้วัดมวลโน้มถ่วง) ที่ใช้งานได้ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วงในอวกาศ อาทิเช่น ในสถานีอวกาศนานาชาติ เป็นต้น หลักการใช้งานนั้นมีพื้นฐานมาจากการสั่นสะเทือนของระบบมวล-สปริง ซึ่งความถี่ของการสั่นสะเทือนนั้นจะขึ้นอยู่กับมวล โดยมวลน้อยจะมีความถี่มาก และมวลมากจะมีความถี่น้อย การใช้งานจะเริ่มจากการวางมวลที่ต้องการวัดลงบนเครื่อง ซึ่งจะทำให้กลไกสปริงเริิ่มสั่น จากนั้นให้วัดระยะเวลาของการสั่นสะเทือนนี้ โดยผู้วัดจะต้องรู้ค่าคงตัวของสปริงและค่าสัมประสิทธิ์การหน่วง จึงจะรู้ค่าของมวลได้
สโมสรฟุตบอลชรูว์สบิวรีทาวน์

สโมสรฟุตบอลชรูว์สบิวรีทาวน์ () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพ ตั้งอยู่ที่ชรูว์สบิวรีในชรอปเชอร์ ประเทศอังกฤษ ปัจจุบันลงเล่นในลีกวัน ซึ่งเป็นลีกระดับที่ 3 ของลีกฟุตบอลอังกฤษ

สโมสรก่อตั้งในปี ค.ศ. 1886 และได้คัดเลือกเข้าสู่ระบบฟุตบอลลีกในปี ค.ศ. 1950 สโมสรเคยแข่งขันครบทั้ง 3 ลีกของระบบฟุตบอลลีก และยังเคยแข่งขันคอนเฟอเรนซ์พรีเมียร์ ในฤดูกาล 2003–04 นอกจากนี้ยังเคยเข้าร่วมแข่งขันเวลช์คัพ โดยชนะเลิศ 6 สมัย มากกว่าทีมอื่น ๆ

ระหว่างปี ค.ศ. 1910-2007 สโมสรเล่นที่เกย์มีอาโดว์ ริมฝั่งแม่น้ำเซเวิร์น แต่หลังจากนั้น ได้ย้ายไปเล่นที่สนามนิวมีอาโดว์ ซึ่งเป็นสนามฟุตบอลประเภทที่สี่ของยูฟ่า ความจุ 9,875 ที่นั่ง
สโมสรฟุตบอลออสเตอร์ซุนด์ส

ออสเตอร์ซุนด์ส ฟุตโบลคลับบ์ หรือ ออสเตอร์ซุนด์ส เอฟเค หรือ ออสเตอร์ซุนด์ หรือ ÖFK เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในเมืองออสเตอร์ซุนด์ ประเทศสวีเดน ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1996 โดยเกิดจากการยุบรวมกันของหลาย ๆ สโมสรในออสเตอร์ซุนด์ สโมสรได้เข้าร่วมแยมต์แลนด์-ฮาร์เยดาเลนส์ ฟุตโบลฟอร์บุนด์ และลงเล่นที่สนามแยมต์ครัฟต์ อารีนา สีประจำสโมสรคือสีแดงและสีดำ นับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสร พวกเขาใช้เวลาหลายฤดูกาลในลีกระดับสามของฟุตบอลสวีเดน แต่ในปี ค.ศ. 2013 ออสเตอร์ซุนด์ได้เลื่อนชั้นสู่ลีกระดับสอง ซูเปอเรตตัน เป็นครั้งแรก ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 พวกเขาเลื่อนชั้นมาสู่ออลสเวนส์คาน ซึ่งเป็นลีกระดับสูงสุด
เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวดส์

เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวดส์ ()
เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวดส์ ประสูติเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2388 ณ ดัชชีแห่งนัสเซา ทรงเป็นพระบุตรพระองค์ที่ 2 และพระโอรสพระองค์แรกใน เจ้าชายเฮอร์มันด์ เจ้าชายแห่งเวดส์ และ เจ้าหญิงมารีแห่งนัสเซา ทั้งนี้ทรงเป็นพระราชอนุชาใน เอลิซาเบธแห่งวีด สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย

ระหว่างสงครามออสเตรีย - ปรัสเซีย ในปี พ.ศ. 2409 ทรงดำรงตำแหน่งทางทหารเป็นพลโทของกองทัพที่ 2 ในช่วง พ.ศ. 2413-พ.ศ. 2414 ทรงได้ได้สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย

ระหว่างปี พ.ศ. 2436 และ พ.ศ. 2440 ทรงเป็นผู้บัญชาการกองกำลังทหารและนายทหารอาสาสมัครในกองทัพ ในปี พ.ศ. 2436 ทรงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายพลทหารราบ
พระองค์ทรงปราดเปรื่องเรื่องนโยบายล่าอาณานิคม ระหว่างปี พ.ศ. 2434 และ พ.ศ. 2435 ทรงเป็นประธานคณะกรรมการป้องกันการเป็นทาสของเยอรมัน ทรงจัดตั้งกองทุนรวมถึงทรงการเดินทางไปยังพื้นที่สำรวจในแอฟริกา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2440 ทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งของอาณานิคมสภา ทรงเป็นผู้ร่วมก่อตั้งและตั้งแต่ปี พ.ศ. 2441-พ.ศ. 2494 และทรงเป็นประธานาแห่งกองทัพเรือ

ระหว่างปี พ.ศ. 2418-พ.ศ. 2429 ทรงเป็นพลเมืองสำคัญของจังหวัดไรน์สตรีท ทรงดำรงตำแหน่งประธานสภาจังหวัดไรน์สตรีทตั้งแต่ปี พ.ศ. 2431-พ.ศ. 2437 และ พ.ศ. 2442- พ.ศ. 2444 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2421 ทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งของสภาขุนนางแห่งปรัสเซีย ซึ่งทรงดำรงตำแหน่งประธานาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2440-พ.ศ. 2447

พระองค์ทรง เษกสมรสกับ เจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2414 โดยเจ้าหญิงมารีรับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น เจ้าหญิงมารี เจ้าหญิงแห่งเวดส์ พระชายา มีพระบุตรดังนี้
รัสเซียนรูเล็ตต์ (เพลงเรดเวลเวต)

รัสเซียนรูเล็ตต์ () เป็นเพลงของวงเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ เรดเวลเวต ออกจำหน่ายแบบซิงเกิล สำหรับอีพีชื่อเดียวกัน เมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2016 โดยผ่านสังกัดเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ และจัดจำหน่ายโดยเคทีมิวสิก
ไฮโกรมัยซิน บี

ไฮโกรมัยซิน บี () เป็นยาปฏิชีวนะที่ถูกสร้างมาจากเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ "Streptomyces hygroscopicus" ถูกจัดให้อยู่ในยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งออกฤทธิ์ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย, เชื้อรา, และเซลล์ยูแคริโอตชั้นสูง โดยการยับยั้งกระบวนการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์

โดยแรกเริ่มนั้น ไฮโกรมัยซิน บี ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อใช้กับสัตว์ในช่วงทศวรรตที่ 1950 โดยมีการเติมยาดังกล่าวลงไปในอาหารที่ใช้เลี้ยงหมูและไก่ เพื่อเป็นยาถ่ายพยาธิและฆ่าปรสิตจำพวกหนอนตัวกลม (ชื่อผลิตภัณฑ์: Hygromix) โดยไฮโกรมัยซิน บี นั้นสามารถผลิตได้จากเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ "Streptomyces hygroscopicus" ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่แยกได้จากตัวอย่างดินเมื่อปี ค.ศ. 1953 ส่วนรายงานการดื้อต่อยาไฮโกรมัยซิน บี นั้น พบการรายงานการค้นพบยีนดื้อยาดังกล่าวเป็นครั้งแรกในช่วงต้นทศวรรตที่ 1980

ไฮโกรมัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์ต้านได้ทั้งเซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอต ผ่านการยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์นั้นๆ โดยเข้าจับกับตำแหน่ง A site บนหน่วยย่อย 30 เอสของไรโบโซม ทำให้ทีอาร์เอ็นเอไม่สามารถเข้าจับกับตำแหน่งดังกล่าวได้ ทำให้การแปรรหัสสารพันธุกรรมไม่สามารถเกิดขึ้นได้

ในห้องปฏิบัติการ ไฮโกรมัยซิน บีจะถูกใช้ในการคัดเลือกและคงสภาพเซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอตที่มีส่วนประกอบของยีนดื้อยาในพลาสมิด ซึ่งยีนดื้อยานี้จะผลิตเอนไซม์ไคเนสออกมาทำปฏิกิริยาฟอสโฟรีเลชันกับไฮโกรมัยซิน บี จนหมดฤทธิ์ นับตั้งแต่มีการค้นพบยีนที่ดื้อต่อยาไฮโกรมัยซิน บี เป็นต้นมา ทำให้ไฮโกรมัยซิน บี กลายเป็นยาปฏิชีวนะมาตรฐานที่ใช้ในการคัดเลือกยาปฏิชีวนะอื่นผ่านการทดลองด้วยการถ่ายทอดยีนไปดังกล่าวเข้าสู่เซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอต เพื่อดูผลความไวของเซลล์ที่มียีนดื้อยาต่อยาปฏิชีวนะชนิดนั้นๆ

ยีนที่ดื้อต่อไฮโกรมัยซินมักอยู่นำมาใช้เป็นยีนบ่งชี้ (selectable marker) ในการทำการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับพืช การศึกษาในข้าวที่มีเชื้อแบคทีเรียสกุลอโกรแบคทีเรียมที่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรมเพาะเลี้ยงอยู่ เมื่อมีการใส่ไฮโกรมัยซินลงไปในระบบที่ความเข้มข้นประมาณ 30–75 mg L, ค่าเฉลี่ย 50 mg L. ซึ่งการใช้ไฮโกรมัยซินที่ความเข้มข้น 50 mg L นี้จะมีความเป็นพิษสูงต่อแคลลัสที่ไม่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรม ซึ่งจะทำให้สามารถแยกแคลลัสที่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรมออกมาได้
ไดบีกาซิน

ไดบีกาซิน () เป็นยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่งในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งถูกนำมาใช้ร่วมกับซัลเบนิซิลลิน ในรูปแบบยาสูตรผสมเพื่อใช้ในการรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย ไดบีกาซินจัดเป็นอีกอนุพันธ์หนึ่งของกานามัยซิน จัดเป็นยาปฏิชีวนะชนิดออกฤทธิ์กว้าง ซึ่งครอบคลุมเชื้อสกุลไมโคแบคทีเรียม ที่เป็นสาเหตุของวัณโรคได้อีกด้วย ทั้งนี้ ไดบีกาซิน สามารถใช้เป็นยาทางเลือกในโรคติดเชื้อแบคทีเรียที่ดื้อต่อกานามัยซินได้
การพิจารณาคดีเอาชวิทซ์

การพิจารณาคดีเอาชวิทซ์ ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 ในกรากุฟ เมื่อผู้ปกครองโปแลนด์(ศาลฎีกาสูงสุดแห่งโปแลนด์)ได้ทำการพิจารณาคดี 40 คนของอดีตเจ้าหน้าที่ในค่ายกักกันเอาชวิทซ์ การพิจารณาคดีได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1947

ฝ่ายจำเลยที่ได้เป็นที่รู้จักกันดีคือ อาเธอร์ ลีเบเฮนชเลบ (Arthur Liebehenschel) อดีตผู้บัญชาการค่าย, มาเรีย มันเดอ (Maria Mandel) หัวหน้าของผู้คุมนักโทษฝ่ายหญิงของค่ายเอาชวิทซ์; และนายแพทย์-เอ็สเอ็ส โยฮันน์ เคร์เมอร์ (Johann Kremer) เจ้าหน้าที่เอ็สเอ็สคนอื่นๆ 38 คน - ผู้ชาย 34 คนและผู้หญิง 4 คน - ผู้ที่ได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้คุมหรือแพทย์ในค่ายได้ถูกนำตัวพิจารณาคดี
เครื่องวัดความเร่งเพียโซอิเล็กทริก

เครื่องวัดความเร่งเพียโซอิเล็กทริก () เป็นเครื่องวัดความเร่งที่ใช้วัดการเปลี่ยนแปลงของแรงกลต่าง ๆ อาทิเช่น ความเร่ง การสั่นสะเทือน หรือแรงกระตุก เป็นต้น โดยขึ้นอยู่กับความเป็นเพียโซอิเล็กทริกของวัสดุนั้น ๆ และเช่นเดียวกับตัวแปรสัญญาณต่าง ๆ เครื่องวัดความเร่งเพียโซอิเล็กทริกมีหน้าที่เปลี่ยนพลังงานชนิดหนึ่งไปเป็นอีกชนิดหนึ่งที่ให้กำเนิดสัญญาณไฟฟ้าตามปริมาณ คุณสมบัติ หรือสถานะของสิ่งที่กำลังวัดอยู่ มวลที่จะใช้วัดจะติดอยู่กับสปริงหรือห้อยอยู่บนคานรองรับ ซึ่งจะเปลี่ยนจากแรงกลไปเป็นสัญญาณไฟฟ้าโดยอาศัยแรงภายนอกหรือการกระจัดตามรูปด้านขวามือ
มารีอา มันเดิล

มารีอา มันเดิล (Maria Mandl หรือ Mandel; 10 มกราคม ค.ศ. 1912 – 24 มกราคม ค.ศ. 1948) เป็นเจ้าหน้าที่เอ็สเอ็ส-เฮลเฟอริน (SS-Helferin) หรือผู้ช่วยหญิงเอ็สเอ็ส ชาวออสเตรียที่มีชื่อเสียงที่เลวร้ายที่สุดสำหรับบทบาทสำคัญของเธอในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของนาซีหรือฮอโลคอสต์ในฐานะเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่ค่ายมรณะเอาชวิทซ์-เบียร์เคเนา ที่เชื่อว่าเธอมีส่วนร่วมอย่างโดยตรงในการเสียชีวิตของนักโทษหญิงทั้งหมด 500,000 คน

ภายหลังสงคราม เธอได้พยายามหลบหนีไปบ้านเกิดแต่กลับถูกจับกุมได้และถูกคุมขังเอาไว้ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1947 เธอได้ถูกส่งตัวไปยังประเทศโปแลนด์และถูกนำตัวขึ้นศาลในการพิจารณาคดีเอาชวิทซ์ในหลายข้อหา ศาลฎีกาสูงสุดแห่งโปแลนด์ได้ตัดสินว่ามีความผิดจริงจึงได้ตัดสินลงโทษประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ
บีกานามัยซิน

บีกานามัยซิน หรือ กานามัยซิน บี (INN, ) เป็นยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่งในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ที่ได้จากธรรมชาติ ผลิตได้จากสายพันธุ์ที่กลายพันธุ์ของเชื้อแบคทีเรีย "Streptomyces kanamyceticus" โดยบีกานามัยซินจะออกฤทธิ์ฆ่าเชื้อแบคทีเรียในวงศ์เอนเทอร์โรแบคทีเรียซีอี ได้แก่ สกุลเอสเชอริเชีย, สกุลเคลบซิลลา, สกุลซัลโมเนลลา, สกุลชิเกลลา และสกุลโปรตีอัส ยานี้มีคุณสมบัติทางกายภาพและชีวภาพที่เหมือนกันกับกานามัยซิน ทั้งโครงสร้างโมเลกุล, ขอบเขตการออกฤทธิ์, และเภสัชจลนศาสตร์
บีกานามัยซินถูกดูดซึมได้น้อยมากในทางเดินอาหาร ความเข้มข้นของยาสูงสุดในลำไส้หลังการได้รับยาในรูปแบบรับประทานอยู่ที่ประมาณ170–350mg/g
ผลการทดลองพบว่าความเข้มข้นของบีกานามัยซินรูปแบบฉีดเข้ากล้ามเนื้อที่มีผลฆ่าหนูทดลองร้อยละ50ของหนูทดลองทั้งหมด (Lethal dose 50%; LD50) คือ110.5และ192mg/kg ในหนูทดลองขนาดเล็ก (mice) และหนูทดลองขนาดใหญ่ (rat) ตามลำดับ ส่วน LD50 ของบีกานามัยซินรูปแบบรับประทานต่อหนูทดลองทั้งสองกลุ่มมีค่ามากกว่า6000mg/kg
บีกานามัยซิน ซัลเฟต มีข้อห้ามใช้ในผู้ป่วยที่มีภาวะความผิดปกติต่อไปนี้; ระบบทางเดินอาหารอุดตัน, ภาวะที่ทางเดินอาหารมีการบีบตัวน้อยกว่าปกติ, ผู้ที่มีการดูดซึมสารอาหารผิดปกติ, ภาวะไตวาย หากผู้ป่วยที่ได้รับยาบีกานามัยซินมีอาการและ/หรืออาการแสดงที่บ่งบอกได้ถึงการเกิดพิษต่อระบบการได้ยินและ/หรือต่อไตควรพิจารณาหยุดการใช้ยานี้ในผู้ป่วยดังกล่าวทันที

ควรหลีกเลี่ยงการใช้ยานี้ร่วมกับยาอื่นที่ก่อให้เกิดพิษต่อการได้ยินและไตเหมือนกัน เช่น ยาปฏิชีวนะอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์, กรดอีทาไครนิก เป็นต้น หากมีความจำเป็นต้องใช้ยาดังกล่าวร่วมกัน ต้องเฝ้าระวังและติดตามการเกิดอาการไม่พึงประสงค์ดังกล่าวอย่างใกล้ชิด

อาการไม่พึงประสงค์จากการได้รับบีกานามัยซินที่เกิดขึ้นได้บ่อน ได้แก่ คลื่นไส้, อาเจียน, ท้องเสีย และผื่น ส่วนการเกิดพิษต่อการได้ยินและไตนั้นจะพบการเกิดได้ง่ายในผู้ป่วยที่มีการทำงานของตับผิดปกติในระดับรุนแรง
บีกานามัยซินมีข้อบ่งใช้ในการรักษาการติดเชื้อในระบบทางเดินอาหารที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรียที่ไวต่อยานี้ ทั้งแบบเฉียบพลันและเรื้อรัง โดยขนาดยาบีกานามัยซินในผู้ใหญ่ คือ 1 – 1.5 กรัมต่อวัน โดยสามารถเพิ่มขนาดยาต่อวันได้สูงสุดถึง 4 กรัม (60 มิลลิกรัม/น้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม/วัน) และควรแบ่งยาให้วันละ 3 – 4 ครั้ง ในเด็กอายุ 2 – 12 ปี ขนาดยาที่แนะนำ คือ 40 มิลลิกรัม/น้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม/วัน ส่วนการใช้ยานี้ในเด็กอ่อนและทารกนั้นควรพิจารณาใช้เมื่อมีความจำเป็นเร่งด่วนและไม่มียาปฏิชีวนะอื่นได้ผลในการรักษา แต่การใช้ยาในกลุ่มผู้ป่วยกลุ่มนี้ควรได้รับการติดตามแลดูจากแพทย์อย่างใกล้ชิด
วังเฮลล์บรุนน์

วังเฮลล์บรุนน์ () เป็นวังตากอากาศบริเวณชานเมืองทางทิศใต้ของซาลซ์บูร์ก ประเทศออสเตรีย สร้างขึ้นระหว่างค.ศ. 1613–19 โดยมาร์คุส ซิททิคุส ฟอน โฮเอินเอิมส์ เจ้าชายอัครมุขนายกแห่งซาลซ์บูร์ก ซึ่งซึ่งสร้างวังแห่งนี้ไว้สำหรับเสด็จมาพักผ่อนอริยาบถช่วงฤดูร้อน แต่เป็นการเสด็จแบบมาเช้าเย็นกลับจากเมืองซาลซ์บูร์ก ดังนั้นวังแห่งนี้จึงไม่มีห้องบรรทม
น้ำตกไรน์

น้ำตกไรน์ (Rheinfall) เป็นน้ำตกขนาดใหญ่ที่สุดของทวีปยุโรป ตั้งอยู่บนแม่น้ำไรน์บริเวณทางเหนือของนครซือริช บริเวณพรมแดนระหว่างรัฐชัฟเฮาเซินกับรัฐซือริชในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ น้ำตกแห่งนี้มีความกว้าง 150 เมตรและสูง 23 เมตร ในช่วงฤดูหนาว จะมีปริมาณน้ำเฉลี่ยราว 250 ลูกบาศ์กเมตรต่อวินาที และในฤดูร้อนจะมีน้ำเฉลี่ยมากถึง 600 ลูกบาศ์กเมตรต่อวินาที ปลาทั่วไปไม่สามารถว่ายขึ้นน้ำตกแห่งนี้ได้ มีเพียงปลาไหลเท่านั้นที่มีเทคนิคเฉพาะตัวในการไต่ขึ้นน้ำตก น้ำตกแห่งนี้ถือกำเนิดขึ้นในยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้ายเมื่อราว 14,000 ถึง 17,000 ปีที่แล้ว ปัจจุบันถือเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์
อาสนวิหารโลซาน

อาสนวิหารโลซาน (Cathédrale de Lausanne) หรือชื่อเต็มคือ อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งโลซาน () เป็นโบสถ์คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ระดับอาสนวิหารประจำเมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มขึ้นในปีค.ศ. 1170 และแล้วเสร็จในปี 1235 ต่อมาอาสนวิหารแห่งนี้ถูกประกาศอุทิศให้แก่พระแม่มารีย์โดยคำประกาศของสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 10ในปี 1275
ลาโช-เดอ-ฟง

ลาโช-เดอ-ฟง () เป็นเมืองมรดกโลก ตั้งอยู่ในรัฐเนอชาแตล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เมืองนี้เป็นเมืองใหญ่อันดับสาม (รองจากเจนีวาและโลซาน) ในภูมิภาครอม็องดีซึ่งเป็นภูมิภาคที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ลาโช-เดอ-ฟงมีประชากร 38,965 คน ณ สิ้นปี ค.ศ. 2016

ในปี ค.ศ. 2009 เมืองลาโช-เดอ-ฟงและเมืองเลอล็อกล์ซึ่งเป็นเมืองพี่น้อง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก ถือเป็นแหล่งมรดกโลกแห่งที่สิบในสวิตเซอร์แลนด์ เมืองทั้งสองมีการวางผังเมืองและอาคารบ้านเรือนสะท้อนถึงการทำนาฬิกาซึ่งเป็นอุตสาหกรรมของเมืองทั้งสอง เมืองลาโช-เดอ-ฟงเป็นที่ตั้งของผู้ผลิตนาฬิกาชื่อดังระดับโลกอย่างโรเล็กซ์, โอเมกา, โมวาโด เป็นต้น
เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย (1870-1874)

เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย (1870-1874) ()
เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย (1870-1874) ประสูติเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2413 ณ ประเทศโรมาเนีย ทรงเป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวใน สมเด็จพระเจ้าคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนีย และ เอลิซาเบธแห่งวีด สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย โดยขณะเจริญพระชันษา 2 พรรษา พระองค์สามารถระบุแผนที่และบอกชื่อประเทศได้โดยเพียงทอดพระเนตรเพียงครั้งเดียว โดยก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงตรัสกับพระราชมารดาว่า
เจ้าหญิงมาเรีย ทรงไม่มีสิทธิในการขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนีย เนื่องจากต้องเป็นบุรุษเท่านั้นที่ทรงราชย์ได้

ในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2474 เจ้าหญิงมาเรียทรงประชวรด้วยไข้หวัดอีดำอีแดง ซึ่งระบาดมากในเมือง บูคาเรสต์ ทำให้มีประชากรล้มตายเป็นจำนวนมาก โดยพระองค์ถูกนำส่งไปที่ประสาทเพลส โดยได้รับการถวายพระโอสถจากนายแพทย์ทีโอดอร์และคณะแพทย์คนอื่นๆอีกมากมาย แต่พระอาการก็ไม่ดีขึ้นและสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2417 สร้างความเสียพระราชหฤทัยอันใหญ่หลวงสู่พระราชบิดาและพระราชมารดารวมทั้งประชาชนโรมาเนียเป็นอย่างมาก โดยพระศพของเจ้าหญิงมาเรียถูกฝังไว้ ณ วิหารคอร์เนีย ตามพระราชประสงค์ของพระราชมารดา โดย เอลิซาเบธแห่งวีด สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย มีพระราชดำรัสถึงพระราชธิดาเป็นครั้งสุดท้ายว่า
ล็อยเคอร์บาท

ล็อยเคอร์บาท () หรือ ลอแอ็ช-เล-แบ็ง () เป็นหมู่บ้านและเทศบาลในรัฐวาเล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาเยอรมันเป็นหลัก หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในหุบเขากลางเทือกเขาแอลป์ จากหมู่บ้านมีกระเช้าลอยฟ้าข้ามเขาเชื่อมไปยังทะเลสาบเดาเบินทางเหนือ และยังมีกระเช้าลอยฟ้าขึ้นสู่รินเดอร์ฮึทเทอร์ทางตะวันออกเฉียงใต้
นาคาเดีย

สีไพร มุ่งพันธ์กลาง หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ นาคาเดีย เป็นดีเจ และโปรดิวเซอร์ ชาวไทย ที่อาศัยอยู่ในเบอร์ลิน ,ประเทศเยอรมนี

นาคาเดีย เกิดในครอบครัวเกษตรกรและเป็นน้องคนสุดท้องของพี่น้องห้าคน ที่อำเภอครบุรี ,จังหวัดนครราชสีมา , ประเทศไทย เธอถูกทิ้งให้อยู่บ้านตามลำพังในช่วงเรียนมัธยมต้น ในขณะที่พ่อแม่และพี่ๆ ของเธอออกไปทำงานที่กรุงเทพฯ หาเงินเพื่อเลี้ยงชีพและส่งเงินเดือนให้เธอจำนวน 300 บาทต่อเดือนเพื่อเป็นการศึกษา ในวัยอายุ 15 ขวบหลังจากเรียนจบมัธยมต้น Nakadia เธอได้ย้ายไปอยู่ในเมืองโคราช ซึ่งเธออาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์กับเพื่อนหญิงอีกห้าคน เธอทำงานในโรงงานผลิตทำสายคอมพิวเตอร์, ผลิตจานพลาสติก และฮาร์ดดิสก์ไดรฟ์ สองปีต่อมาเธอทำงานในห้างสรรพสินค้าท้องถิ่น เธอมักจะไปไนต์คลับหลังเลิกงานอยู่เสมอ ซึ่งเธอได้เรียนรู้เกี่ยวกับแนวเพลงประเภท เทคโน (Techno) ในปี พ.ศ. 2545 เพื่อนของเธอชื่อเซบาสเตียน (ซึ่งท้ายที่สุด กลายเป็นผู้จัดการของเธอ) แนะนำให้เธอกลายเป็นดีเจ ซึ่งเธอได้มีโอกาสไปประเทศเยอรมนี และเป็นการเดินทางบินออกนอกประเทศไทยเป็นครั้งแรกในชีวิต เธอได้ไปไนท์ไลฟ์แห่งหนึ่ง เธอร่วมสนุกสังสรรค์กับดีเจดัง ดีเจหญิงยุคบุกเบิกสมัยปี 90's อย่างดีเจมารูช่า (Marusha) คืนนั้นจุดประกายทำให้เธอตัดสินใจเป็นดีเจทันที

เธอเริ่มต้นอาชีพ ดีเจ อย่างเต็มตัวปลายปี พ.ศ. 2545 ด้วยการเล่นแสดงรอบเกาะสมุย เกาะพะงัน เกาะเต่า จังหวัดสุราษฏ์ธานี และในปี พ.ศ. 2546 นาคาเดียเธอได้กลับไปยุโรปอีกครั้งเธอทัวร์ดีเจครั้งแรกที่ประเทศเยอรมนี, ประเทศเนเธอร์แลน, ประเทศโปแลน, ประเทศอิตาลี, ประเทศฝรั่งเศส ฯลฯ ถึงทุกวันนี้เธอไปแสดงโชว์มาแล้วกว่า 70 ประเทศทั่วโลก เธอมุ่งหน้าทำงานอย่างหนัก และมุ่งมั่นตั้งใจเดินตามความฝันของเธอไปเรื่อยๆ

ในปี 2548 เธอทัวร์ทวีปอเมริกาใต้เป็นครั้งแรกเธอแสดงในคลับดังอย่าง D'Edge เมือง เซาเปาลู ,ประเทศบราซิล คลับอันเดอร์ (Under Club) ประเทศอาร์เจนติน่า, และคลับอ๊อกทาว่า (Octava Club) ประเทศโคคอมเบีย, ประเทศเอกวาดอร์, ประเทศชิลี ครั้งต่อมา และในขณะเดียวกันเธอทัวร์ทวีปแอฟริกา เช่น ประเทศแอฟริกาใต้, ประเทศตูนิเซีย (Tunisia), ประเทศโมร็อคโค (Morocco), ประเทศอียีปต์ (Egpyt) เกาะรียูเนียน (Le Reunion) ของประเทศฝรั่งเศส, เกาะมอริเชียส (Mauritus) ฯลฯ

ในปี 2561 เธอทัวร์ทวีปออสเตรเลีย และเธอยังได้ไปแสดงในเทศกาลสำคัญๆ ในทวีปยุโรปเช่น เลิฟพาเหรด Loveparade เมืองเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี สตีสท์ พาเลท ซูริก Street Parade Zurich, Queensday, Sugar Factory เมืองแอมส์เธอร์ดาม ประเทศเนเธอร์แลนด์ Cafe D'Antwerp ประเทศเบลเยียม และในปี 2561 เธอเป็นศิลปินดีเจไทยคนแรกได้ไปแสดงที่เฟสติวัลเบอร์หนึ่งระดับโลกอย่างทูมอร์โรว์แลน (Tomorrowland)

เธอได้โปรดิวเพลง และมีผลงานออกมาแล้วมากมาย ลงค่ายเพลงดังอย่าง ค่ายเพลง JETT Records ของฝรั่งเศส, NB Records ของออสเตรีย ค่ายเพลง Get Physical ของเยอรมัน ค่ายเพลง Bedrock Records ของอังกฤษ ฯลฯ
คาเพ็ลล์บรึคเคอ

คาเพ็ลล์บรึคเคอ () เป็นสะพานคนเดินข้ามแม่น้ำร็อยส์ในนครลูเซิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1365 เมื่อแรกสร้างมีความยาว 270 เมตร แต่เนื่องจากตลิ่งแม้น้ำที่งอกเพิ่มขึ้นตลอดหลายร้อยปี ทำให้ในปัจจุบันตัวสะพานเหลือความยาว 204.7 เมตร สะพานนี้ถือเป็นสะพานไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป และถือเป็นหนึ่งในสะพานแบบโครงที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในโลก ตลอดลำสะพานมีจิตรกรรมจำนวนมากที่วาดขึ้นในศตวรรษที่ 17 อย่างไรก็ตาม จิตรกรรมกว่า 2 ใน 3 ได้ถูกทำลายจากเหตุเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1993
ปราสาทชียง

ปราสาทชียง () เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่บนเกาะขนาดเล็กในทะเลสาบเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองมงเทรอในรัฐโว ไม่ปรากฏว่าปราสาทหลังนี้สร้างขึ้นเมื่อปีใด แต่เอกสารเก่าแก่ที่สุดที่ระบุถึงปราสาทหลังนี้อยู่ในปี ค.ศ. 1005 สร้างขึ้นเพื่อใช้ควบคุมเส้นทางการสัญจรระหว่างบูร์กอญกับช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์ ในช่วงศตวรรษที่ 12 เป็นต้นมา ปราสาทถูกใช้เป็นที่พักผ่อนในฤดูร้อนของเคานต์แห่งซาวอย ต่อมาในศตวรรษที่ 16 ปราสาทถูกดยุกแห่งซาวอยใช้เป็นที่คุมขังพระและนักโทษทางการเมือง ในปัจจุบัน ปราสาทหลังนี้เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าเยี่ยมชม
ไอเซนัค

ไอเซนัค () เป็นเมืองชนบทในรัฐทือริงเงิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแฟรงก์เฟิร์ตไปราว 200 กิโลเมตร ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของทือริงเงินระหว่างศตวรรษที่ 12 ถึง 13 ปราสาทวาร์ทบูร์กในเมืองนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก อุตสาหกรรมหลักของเมืองคืออุตสาหกรรมยานยนต์ เมืองไอเซนัคเป็นบ้านเกิดของโยฮันน์ เซบาสเตียน บาค คีตกวีในยุคบาโรก
สารวดี

สารวดี () เป็นเมืองหนึ่งในเขตพะโค (หงสาวดี) แถบพม่าตอนล่าง เป็นเมืองหลักของจังหวัดและอำเภอสารวดี ตั้งอยู่ห่างจากนครย่างกุ้งไปทางทิศเหนือประมาณ 76 ไมล์ ตัวเมืองปัจจุบันสร้างขึ้นในสมัยที่พม่าตกอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษเมื่อ ค.ศ. 1878
อาร์บีกาซิน

อาร์บีกาซิน (INN; ) เป็นยาปฏิชีวนะกึ่งสังเคราะห์ในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ใช้ในการรักษาโรคติดเชื้อที่มีสาเหตุมาจากเชื้อแบคทีเรียที่ดื้อยาหลายขนาน (multi-resistant bacteria) รวมถึง เชื้อสแตปฟิโลคอคคัส ออเรียสที่ดื้อต่อยาเมทิซิลลิน (Methicillin-resistant "Staphylococcus aureus"; MRSA) ด้วย อาร์บีกาซินถูกค้นพบครั้งแรกใน ค.ศ. 1973 โดยสังเคราะห์ได้จากไดบีกาซิน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นยาในญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 เป็นต้นมา ภายใต้ชื่อการค้า Habekacin ปัจจุบันอาร์บีกาซินได้สิ้นสุดสภาพการคุ้มครองตามสิทธิบัตรยาแล้ว ทำให้มียาสามัญอื่นถูกผลิตออกมาจำหน่ายเพิ่มเติม เช่น Decontasin และ Blubatosine

อาร์บีกาซินได้รับการรับรองให้ใช้ในการรักษาโรคปอดบวมและภาวะพิษเหตุติดเชื้อ ที่มีสาเหตุมาจาก เชื้อสแตปฟิโลคอคคัส ออเรียสที่ดื้อต่อยาเมทิซิลลิน (MRSA) เนื่องจากอาร์บีกาซินจะช่วยเสริมฤทธิ์ของยาปฏิชีวนะกลุ่มเบตาแลคแตมได้ นอกจากนี้อาร์บีกาซินยังเป็นยาปฏิชีวนะอีกชนิดหนึ่งที่ถูกสงวนไว้ใช้สำหรับการติดเชื้อแบคทีเรียแกรมลบที่ดื้อยาหลายขนาน เช่น "Pseudomonas aeruginosa" และ "Acinetobacter baumannii"

เป็นที่ทราบกันดีว่ายากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งอาร์บีกาซินก็เป็นหนึ่งในยากลุ่มนี้ จะออกฤทธิ์โดยจับกับหน่วยย่อย 30 เอสบนไรโบโซมของแบคทีเรีย ทำให้ขึ้นตอนการแปลรหัสพันธุกรรมของทีอาร์เอ็นเอนั้นเกิดความผิดพลาด ทำให้แบคทีเรียนั้นๆไม่สามารถสังเคราะห์โปรตีนที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโตได้ ส่งผลให้เซลล์แบคทีเรียนั้นตายไปในที่สุด ทั้งนี้ เนื่องจากการขนส่งกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์เข้าสู่เซลล์ของเชื้อแบคทีเรียนั้นจำเป็นต้องมีการใช้พลังงาน ซึ่งแบคทีเรียกลุ่มที่ไม่ต้องการออกซิเจนนั้นมีพลังงานไม่มากพอที่จะใช้ในกระบวนการนี้ ทำให้กลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์มีผลต้านเชื้อแบคทีเรียกลุ่มนี้ได้น้อย

ยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ อย่างอาร์บีกาซินนั้น จะออกฤทธิ์ยับยั้งกระบวนการการสังเคราะห์โปรตีนแบบไม่ผันกลับในเชื้อแบคทีเรียที่มีความไวต่อนี้ โดยยาจะเข้าจับกับหน่วยย่อย 30 เอสบนไรโบโซมของแบคทีเรีย โดยในกรณีของอาร์บีการ์ซินนั้นจะเข้าจับกับนิวคลีโอไทด์ 4 ตัวบนหน่วยย่อย 16 เอส ของไรโบมโซมและหมู่อะมิโนของโปรตีน S12 ซึ่งการเข้าจับนี้จะรบกวนกระบวนการการแปลรหัสพันธุกรรมในส่วนนิวคลีโอไทด์ลำดับที่ 1400 บนหน่วยย่อย 16 เอสของหน่วยย่อย 30 เอสบนไรโบโซม ซึ่งส่วนนี้เป็นส่วนที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการจับเบสคู่สมของทีอาร์เอ็นเอ ผลจากการเข้าจับนี้จะทำให้เอ็มอาร์เอ็นเอการแปลรหัสพันธุกรรมผิดพลาด ส่งผลให้การเรียงลำดับกรดออะโมนิในสายพอลิเปปไทด์ผิดเพี้ยนไป นำไปสู่การได้โปรตีนที่ไม่สามารถทำงานได้หรือเป็นพิษ จนทำให้โพลีไรโบโซม แยกตัวออกจากกันเป็นหน่วยย่อยของไรโบโซมที่ไม่สามารถทำงานได้

ยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์เป็นยาที่ดูดซึมได้ไม่ดีเท่าใดนักในระบบทางเดินอาหาร เป็นเหตุให้ต้องบริหารยากลุ่มนี้โดยการฉีดเข้ากล้ามเนื้อหรือหลอดเลือดดำ หากหวังผลให้ยาออกฤทธิ์บริเวณอื่นนอกเหนือจากในทางเดินอาหาร

การเกิดพิษต่อการได้ยิน และการเกิดพิษต่อไป เป็นอาการไม่พึงประสงค์ที่รุนแรงจากการใช้ยายากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งรวมไปถึงอาร์บีกาซินด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ที่มีการทำงานของไตผิดปกติ และ/หรือได้รับยาอื่นที่ก่อให้เกิดอาการข้างเคียงต่อการได้ยินและไตเหมือนกัน ทั้งนี้ การใช้ยาในกลุ่มนี้เพื่อการรักษาการติดเชื้อแบคทีเรียโรคใดโรคหนึ่ง จำเป็นต้องได้รับยาต่อเนื่องเป็นระยะเวลา 7 – 10 วัน แต่ในบางรายที่มีอาการของโรครุนแรงและมีความซับซ้อน อาจจำเป็นต้องได้รับการรักษาด้วยยากลุ่มนี้นานกว่าปกติ ซึ่งการใช้ยาเหล่านี้เป็นระยะเวลาต่อเนื่องกันนานเกินกว่า 10 จะทำให้ผู้ป่วยมีความเสี่ยงที่จะเกิดอาการไม่พึงประสงค์หรือพิษจากยากลุ่มนี้ได้มากขึ้น
คาร์ล อ็อทโท ค็อค

คาร์ล อ็อทโท ค็อค (2 มกราคม ค.ศ. 1897 – 5 เมษายน ค.ศ. 1945)เป็นผู้บัญชาการระดับกลางในหน่วยเอ็สเอ็สของนาซีเยอรมนี ผู้ซึ่งได้เป็นผู้บัญชาการคนแรกของค่ายกักกันนาซีที่บูเคินวัลท์และซัคเซินเฮาเซิน (Sachsenhausen) ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1941 จนกระทั่งเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1942 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการคนแรกของค่ายกักกันไมดาแนกในเขตยึดครองโปแลนด์ ได้ทำการฉกชิงทรัพย์สินของมีค่าและเงินจำนวนมหาศาลจากการสังหารหมู่ชาวยิว ภรรยาของเขา อิลเซอ ค็อค ยังได้เข้าไปมีส่วนร่วมในคดีที่ฉาวโฉ่ที่ค่ายบูเคินวัลท์และไมดาแนก

ในช่วงปลายสงคราม คาร์ล อ็อทโท ค็อค ได้ถูกเจ้าหน้าที่เอ็สเอ็สจับกุมในข้อหาฉ้อโกงและถูกนำตัวขึ้นศาลและถูกตัดสินลงโทษประหารชีวิตสำหรับความเสื่อมเสียทั้งตัวเขาและหน่วยเอ็สเอ็ส คาร์ล อ็อทโท ค็อคได้ถูกประหารชีวิตด้วยการยิงปืนแบบชุดทีม เมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1945
เขตซีลางังคาบีซายาอัน

เขตซีลางังคาบีซายาอัน (วาไร: Sinirangan Kabisay-an; เซบัวโน: Sidlakang Kabisay-an; ) หรือ เขตที่ 8 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 3 หมู่เกาะหลัก ได้แก่ เกาะซามาร์, เกาะเลเต และเกาะบีลีรัน เขตนี้มี 6 จังหวัด, 1 นครอิสระ และ 1 นครที่มีประชากรอย่างสูง (ตักโลบัน) เขตนี้ครอบคลุมพื้นที่ซีกตะวันออกของหมู่เกาะวิซายัส

เขตซีลางังคาบีซายาอันติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก และมีสถานที่สำคัญอย่างสะพานซันฮวนนิโค ซึ่งเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในประเทศ สำหรับในปี ค.ศ. 2015 เขตมีประชากร 4,440,150 คน เป็นเขตที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 3 ของวิซายัส

เขตซีลางังคาบีซายาอัน ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 3 หมู่เกาะหลัก ได้แก่ เลเต, บีลีรัน, ซามาร์ ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออกและทิศเหนือ โดยมีช่องแคบซันเบอร์นาร์ดิโนคั่นกลางระหว่างเขตนี้กับเกาะลูซอน, ติดต่อกับทะเลคาโมเตสและทะเลวิซายันทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลโบโฮลทางทิศใต้ โดยช่องแคบซูรีเกาคั่นกลางระหว่างเขตนี้กับเกาะมินดาเนา โดยเขตนี้มีเนื้อที่ หรือร้อยละ 7.2 ของประเทศ

ประกอบด้วย 6 จังหวัด, 1 นครที่มีประชากรอย่างสูง, 1 นครอิสระ, 5 นครทั่วไป, 136 เทศบาล และ 4,390 บารังไกย์

สามารถเชื่อมต่อกับเกาะลูซอนและเกาะมินดาเนาได้ทางสะพานถนน และมีท่าอากาศยาน 9 แห่ง กระจายตามจังหวัดต่าง ๆ โดยที่ใหญ่ที่สุดคือท่าอากาศยานแดเนียล แซด โรมูอัลเดซ ที่ตักโลบัน ส่วนท่าเรือทะเลก็มีกระจัดกระจายตามเมืองตักโลบัน, คัตบาโลกัน, คัลบาโยก, โบโรงกัน, อัลเลน, โอร์โมก, บาโต, ฮีโลงโกส, มาอาซีน, โซโกด และนาบาล
ชาร์ล ฌาแน

ชาร์ล ฌาแน (Charles Janet, 15 มิ.ย. 1849 – 7 ก.พ. 1932) เป็นวิศวกร, นักประดิษฐ์ และนักชีววิทยาชาวฝรั่งเศส
เดอเลมง

เดอเลมง () เป็นเมืองหลวงของรัฐฌูว์ราในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ใกล้พรมแดนประเทศฝรั่งเศส ประชากรราว 70% นับถือนิกายโรมันคาทอลิก และอีก 12% รับถือนิกายโปรเตสแตนต์