seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
จักรพรรดิเหลียวไท่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวไท่จง (เย่ว์ลู่เต๋อกวง) (902-947) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิเหลียวไท่จู่ โดยเป็นพระอนุชาในองค์ชายเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระราชบิดาของจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระเชษฐาซึ่งเป็นองค์รัชทายาท ถูกฮองเฮาสู้ลี่ว์พระมารดาและข้าราชสำนักบีบบังคับ ให้ลี้ภัยไปยังราชสำนักโฮ่วถัง และตั้ง เย่ว์ลู่เต๋อกวง พระราชโอรสองค์รองที่ทรงพระปรีชาสามารถด้านการทหาร ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทน เมื่อจักรพรรดิเหลียวไท่จู่สวรรคตในปี พ.ศ. 1469 (ค.ศ. 926) องค์รัชทายาทเย่ว์ลู่เต๋อกวง พระชนม์ 24 พรรษา จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิเหลียวไท่จง จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เหลียว

จักรพรรดิเหลียวไท่จงทรงสานนโยบายการปกครองของเหลียวไท่จู่พระราชบิดา และทรงศึกษาวัฒนธรรมของชาวฮั่น ส่วนการปกครองได้นำระบอบการปกครองของราชวงศ์ถังมาใช้ และสนับสนุนการเกษตร จึงทำให้เศรษฐกิจของต้าเหลียวและขุมกำลังเจริญรุดหน้าและเข้มแข็งขึ้น

ปี ค.ศ. 936 (พ.ศ. 1479) เหลียวไท่จงทรงสบโอกาสเข้ามาขยายอิทธิพลในภาคกลาง โดยกองทัพเหลียว (ชิตัน) ได้ยกทัพเข้ามาช่วยสือจิ้งถัง
ล้มล้างราชวงศ์โฮ่วถัง (หนึ่งในห้าราชวงศ์) และสถาปนาราชวงศ์โฮ่วจิ้นขึ้น โดยโฮ่วจิ้นได้รับดินแดนแถบมณฑลเหอเป่ยและมณฑลซานซี 16 เมือง (ปัจจุบันคือปักกิ่งและต้าถง) อีกทั้งบรรณาการประจำปีเป็นการตอบแทน

แต่เมื่อสือจิ้งถังสิ้นชีพลง ผู้สืบทอดตำแหน่งต้องการเป็นอิสระจากต้าเหลียว จักรพรรดิเหลียวไท่จงจึงยกกองทัพลงใต้บุกยึดเมืองไคฟง เมืองหลวงของราชวงศ์โฮ่วจิ้นได้สำเร็จ แต่เนื่องจากทรงไม่ได้เตรียมกองเสบียงมา เหล่าทหารจึงต้องออกปล้นเสบียงของชาวบ้านตลอดทางที่ผ่าน จึงทำให้ได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากชาวบ้าน กองทัพเหลียวจึงต้องถอยร่นกลับขึ้นเหนือ และจักรพรรดิเหลียวไท่จงสวรรคตอย่างกะทันหันระหว่างการถอยร่นกลับขึ้นเหนือในครั้งนี้

เมื่อกองทัพเหลียวกลับถึงเมืองหลวง ก็เกิดการแย่งชิงราชสมบัติกันระหว่างหลี่หู พระราชอนุชาในจักรพรรดิเหลียวไท่จง และเย่ว์ลี่หร่วนพระโอรสในองค์รัชทายาทองค์ก่อน ที่ร่วมรบในสงครามครั้งนี้ นายทัพได้ยกเขาให้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิเหลียวซื่อจง ปรากฏว่าหลี่หู ที่ซู่ว์ลี่ฮองเฮาสนับสนุนพ่ายแพ้ จึงตกลงกันทำสัญญาว่าจะให้ทายาทของทั้ง 2 สายสลับกันขึ้นครองราชสมบัติ ส่วนเหลียวซื่อจง ฮองเฮาก็สนับสนุนให้ครองราชย์ต่อไป

ด้านครอบครัว
โลงหิน

โลงหิน (ภาษาอังกฤษ: Sarcophagus) หมายถึงที่บรรจุศพที่ส่วนใหญ่แกะหรือตัดจากหิน คำว่า “sarcophagus” มาจากภาษากรีก “σαρξ sarx” ที่แปลว่า “เนี้อสด” และ “φαγειν phagein” ที่แปลว่า “กิน” เมื่อรวมกันเป็น “sarkophagus” จึงหมายถึง “กินเนื้อสด” จากวลี “lithos sarkophagos (λιθος σαρκοφάγος)” กลายมาหมายถึงหินปูนที่เชื่อว่าสามารถทำให้ศพที่บรรจุไว้เน่าสลายไปได้

“โลงหิน” ส่วนใหญ่จะออกแบบให้วางเหนือดินฉะนั้นจึงมักจะแกะสลักอย่างสวยงาม, ตกแต่ง หรือ สร้างอย่างงดงาม บางครั้งก็จะสร้างแบบลอยตัว หรือเป็นส่วนหนึ่งของที่บรรจุศพที่หรูหรา หรือเป็นชุด หรือบางครั้งก็จะใช้ตั้งภายในคริพต์เช่นภายในสิ่งก่อสร้างทางคริสต์ศาสนา ในสมัยอียิปต์โบราณโลงหินใช้เป็นเปลือกนอกเพื่อปกป้องจุโลงอีกหลายชั้นข้างในของมัมมี่ และมักจะแกะจากอะลาบาสเตอร์

“โลงหิน” บางครั้งอาจจะทำจากโลหะหรือพลาสเตอร์หรือหินปูนใช้ในสมัยโรมันจนกระทั่งมาถึงสมัยการฝังศพใต้ดินของผู้นับถือคริสต์ศาสนา ซึ่งมักจะทำกันในที่บรรจุศพที่ทำจากหินปูน ที่ทำให้การใช้โลงหินหมดความนิยมลงไป.

โลงหินอาจจะใช้บรรยายสิ่งก่อสร้างที่เป็นคอนกรีตขนาดใหญ่ที่สร้างรอบโรงงานพลังงานนิวเคลียร์ที่เชอร์โนบิลหลังจากการเกิดอุบัติเหต
จักรพรรดิเหลียวมู่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวมู่จง (ค.ศ. 931-969) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เหลียว เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวไท่จง ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 951-969 สืบต่อจากจักรพรรดิเหลียวซื่อจงที่ถูกปลงพระชนม์ไปตั้งแต่ ค.ศ. 951 (พ.ศ. 1494)

ในรัชกาลของพระองค์มีข่าวลือว่าเกิดกบฏและโรคระบาดขึ้น ซึ่งเป็นการปล่อยข่าวจากฝ่ายตรงข้ามกับพระองค์ ซึ่งก็คือราชสกุลเย่ว์ลี่ทั้ง 2 สายของพระองค์และสกุลเซี่ยวของพระชายาเซี่ยว
และโปรดให้ปลดขุนนางที่เคยรับราชการในรัชสมัยจักรพรรดิเหลียวซื่อจงออกจนหมดและโปรดให้ใช้กองทัพนี้ป้องกันการกบฏจากฝั่งตรงข้ามของพระองค์และทรงใช้ความโหดร้าย
ในการปกครองกองทัพนี้ทรงใช้ความมั่นคงและความมั่นคงในการปกครองบ้านเมืองในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 952 (พ.ศ. 1495) มีพระปิตุลา (อา) พระองค์หนึ่ง
ได้ทรงเขียนจดหมายไปยังราชวงศ์โฮ่วโจวเนื้อความบอกว่า "มู่จงนั้นเป็นคนเมาและไม่มีความทะเยอทะยาน" แต่เหลียวมู่จงนั้นได้ค้นพบจดหมายฉบับนี้และสั่งประหารพระปิตุลาองค์นั้น
เดือนต่อมาทรงสั่งประหารพระเชษฐาหรือพระราชอนุชาของจักรพรรดิองค์ก่อนองค์หนึ่งคือเย่ว์ลี่หลูกัวที่พยายามก่อกบฏแต่เหลียวมู่จงทรงปราบได้ต่อมาเดือนตุลาคม ค.ศ. 953 (พ.ศ. 1496)
มีเชื้อพระวงศ์ทั้งพระเชษฐาพระราชอนุชาและขุนนางข้าราชการชั้นผู้ใหญ่หลายคนวางแผนก่อกบฏแต่เหลียวมู่จงทรงค้นพบแผนนี้จึงสั่งประหารขุนนางเหล่านั้นส่วนเชื้อพระวงศ์เหล่านั้นให้
คุมขังแทนการประหารและเหตุการณ์คล้ายคลึงนี้ได้เกิดขึ้นอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 959 (พ.ศ. 1502) เมื่อเชื้อพระวงศ์ชุดเดิมได้รับการปล่อยตัวแต่ผู้ก่อการถูกฆ่าหมด
จักรพรรดิเหลียวมู่จงสวรรคตด้วยการถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 969 (พ.ศ. 1512) ขณะพระชนม์เพียง 38 พรรษาเย่ว์ลี่เสียนพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซื่อจงขึ้นครองราชย์สืบต่อมามีพระนามว่าจักรพรรดิเหลียวจิ่งจง
จูเซปเป กวาร์นีเอรี

บาร์โตโลเมโอ จูเซปเป อันโตนีโอ กวาร์นีเอรี "เดล เกซุ" () (21 สิงหาคม ค.ศ. 1698 - 17 ตุลาคม ค.ศ. 1744) เป็นช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียงจากเมืองเกรโมนา ประเทศอิตาลี มีชื่อเสียงเทียบเคียงได้กับอันโตนีโอ สตราดีวารี (1644-1737) โดยจูเซปเปเป็นหลานชายของอันเดรอา กวาร์นีเอรี (1626-1698) ที่เคยเรียนรู้วิชาทำไวโอลินในตระกูลอามาตี และเป็นลูกศิษย์ของนีโกลา อามาตี เช่นเดียวกับอันโตนีโอ สตราดีวารี
จูเซปเป กวาร์นีเอรี มีฉายาว่า "เดล เกซู" (, ) เนื่องจากไวโอลินที่เขาผลิต จะใช้ตรา เป็นรูปกางเขนละตินและอักษรย่อ IHS ของคณะเยสุอิต
ไวโอลินตัวที่มีชื่อเสียงที่สุดของเดล เกซู คือไวโอลินชื่อว่า "Il Cannone Guarnerius" (The Cannon) ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1743 เคยเป็นไวโอลินที่นิกโกเลาะ ปากานีนี ใช้เล่นจนวาระสุดท้าย ปัจจุบันเป็นสมบัติของเมืองเจนัว และได้รับการจดทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
ดิอาเซียนเวย์

"ดิอาเซียนเวย์" () เป็นบทเพลงประจำสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน) อย่างเป็นทางการ ประพันธ์ทำนองโดย กิตติคุณ สดประเสริฐ และสำเภา ไตรอุดม คำร้องโดย พยอม วลัยพัชรา จากประเทศไทย เพลงนี้ได้รับการคัดเลือกเป็นเพลงประจำสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 จากผลงานเพลงที่เข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลงจากชาติสมาชิกอาเซียนทั้ง 10 ประเทศ

แนวคิดในการมีเพลงประจำอาเซียนเกิดขึ้นครั้งแรกจากการหารือในที่ประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสนเทศ ครั้งที่ 29 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2537 โดยที่ประชุมมีความเห็นว่าอาเซียนควรจะมีเพลงประจำอาเซียน เพื่อใช้เปิดในช่วงของการจัดกิจกรรมต่างๆ ทางด้านวัฒนธรรมและสนเทศ โดยการจัดทำโครงการประกวดเพลงประจำอาเซียนนั้น ที่ประชุมมีมติให้ใช้เงินจากกองทุนวัฒนธรรมอาเซียน

ต่อมาในการประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสนเทศ ครั้งที่ 29 ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2540 ที่ประเทศมาเลเซีย ได้มีการพิจารณาเพลงประจำอาเซียนที่เข้าประกวดในรอบสุดท้าย โดยเพลงที่เข้ารอบในครั้งนั้นเป็นเพลงจากประเทศไทย มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ ซึ่งบทเพลงที่ได้รับรางวัลชนะเลิศคือเพลง ASEAN Song of Unity จากประเทศฟิลิปปินส์ แต่เพลงดังกล่าวนี้ไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลายในประเทศสมาชิก เนื่องจากได้ใช้เปิดเฉพาะในการประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสนเทศและกิจกรรมที่เกี่ยวข้องเท่านั้น ทำให้การประชุมสุดยอดอาเซียนช่วงต่อมามีการแต่งเพลงเพื่อใช้เปิดในที่ประชุมเป็นคราวๆ ไป

เพื่อให้เป็นไปตามกฎบัตรอาเซียนบทที่ 40 ซึ่งระบุให้อาเซียนมีเพลงประจำอาเซียน สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จึงได้มอบหมายให้ประเทศไทยเป็นผู้ดำเนินการจัดการประกวดเพลงประจำอาเซียน โดยที่ประชุมประเทศสมาชิกอาเซียนได้เห็นชอบให้กำหนดรูปแบบการแข่งขันเป็น open competition ทั้งนี้ อาเซียนได้มอบหมายให้สำนักเลขานุการอาเซียนในแต่ละประเทศกลั่นกรองคุณสมบัติเบื้องต้นและจัดส่งให้ประเทศไทยภายในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551

กรมอาเซียน กระทรวงการต่างประเทศแห่งราชอาณาจักรไทย ได้ดำเนินการเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดเพลงประจำอาเซียนระดับภูมิภาคในรอบแรก เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ที่โรงแรม Pullman Bangkok King Power โดยมีกรรมการจากประเทศสมาชิกอาเซียนประเทศละ 1 คน ซึ่งคณะกรรมการการประกวดได้คัดเลือกเพลงจำนวน 10 เพลงให้เข้ารอบสุดท้าย จากผลงานที่ส่งเข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลง และได้ดำเนินการประกวดรอบตัดสิน เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 โดยคณะผู้ตัดสินประกอบด้วยกรรมการจากอาเซียน 10 คนในรอบแรก และจากประเทศนอกอาเซียนอีก 3 คน ได้แก่ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศจีน และประเทศออสเตรเลีย โดยที่ประชุมมีมติเป็นเอกฉันท์เลือกเพลง "The ASEAN Way" (ดิอาเซียนเวย์) ของประเทศไทย ซึ่งประพันธ์โดยกิตติคุณ สดประเสริฐ (ทำนองและเรียบเรียง) สำเภา ไตรอุดม (ทำนอง) และพะยอม วลัยพัชรา (เนื้อร้อง) ให้เป็นเพลงประจำอาเซียน

เพลงดิอาเซียนเวย์ได้เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ณ โรงละครอักษรา โดยมีวงดุริยางค์ทหารเรือของกองทัพเรือไทยเป็นผู้บรรเลงเพลง และได้ใช้บรรเลงอย่างเป็นทางการในพิธีเปิดการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 14 ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย

หลักเกณฑ์การประกวดเพลงประจำอาเซียนมีดังนี้ทั้งนี้ ผู้ชนะเลิศการประกวดจะได้รับเงินรางวัล 20,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ลัทธิสัญลักษณ์นิยม

ลัทธิสัญลักษณ์นิยม (ภาษาอังกฤษ: Symbolism in arts) คือขบวนการทางศิลปะที่เกิดขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มาจากฝรั่งเศสและเบลเยียมในการเขียนกวีนิพนธ์และการสร้างศิลปะอื่นๆ

ลัทธิสัญลักษณ์นิยมเป็นปฏิกิริยาต่อลัทธิธรรมชาตินิยม (Naturalism) และ ลัทธิสัจจะนิยม (Realism) เป็นขบวนการที่ต่อต้านขบวนการอุดมคตินิยมที่พยายามจับความเป็นจริงอย่างละเอียดละออและพยายามยกระดับความธรรมดาขึ้นมาเหนืออุดมการณ์ ขบวนการเหล่านี้สนับสนุนความคิดทางเจตภาพ (spirituality), ทางจินตนาการ และทางความฝัน ทางที่นำไปสู่สัญลักษณ์นิยมเริ่มด้วยปฏิกิริยา นักเขียนบางคนเช่นยอรีส-คาร์ล อุยสมองส (Joris-Karl Huysmans) เริ่มด้วยการเป็นนักธรรมชาตินิยมก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นนักสัญลักษณ์นิยม การเปลี่ยนแปลงของอุยสมองสมาจากความตื่นตัวในความสนใจทางศาสนาและทางเจตนิยม

ในวรรณคดีขบวนการมีรากฐานมาจาก “ดอกไม้แห่งความชั่วร้าย” (Les Fleurs du mal) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1857 โดยชาร์ลส์ โบเดอแลร์ (Charles Baudelaire). การวิวัฒนาการดำเนินต่อมาโดยสเตฟแฟน มาล์ลาร์เม (Stéphane Mallarmé) และพอล แวร์แลน (Paul Verlaine) ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1860 และ 1870 ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1880 ขบวนการก็แสดงออกด้วยการออกคำแถลงอุดมการณ์และการสร้างความนิยมในหมู่นักเขียนในยุคนั้น งานของเอ็ดการ์ แอลเล็น โป (Edgar Allan Poe) ผู้โบเดอแลร์ชื่นชมและแปลงานเป็นภาษาฝรั่งเศส มีอิทธิพลต่อและเป็นแหล่งของภาพพจน์ต่างๆ สาหรับผู้ติดตามขบวนการนี้

สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกต่างจากขบวนการทางวรรณกรรมตรงที่ สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกมาจากทางด้านกอธิคของศิลปะจินตนิยม แต่จินตนิยมเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยอารมณ์และการมีปฏิกิริยาต่อสิ่งต่างๆ และสัญลักษณ์นิยมเป็นศิลปะที่คงที่และขลัง
คตินิยมเส้นกั้นสี

คตินิยมเส้นกั้นสี () เป็นลักษณะการเขียนภาพของลัทธิประทับใจยุคหลังที่เด่น (bold) และราบ (flat) แยกจากสิ่งแวดล้อมด้วยขอบสีเข้ม ๆ เป็นคำที่นักวิจารณ์เอดัวร์ ดูว์ฌาร์แด็ง (Édouard Dujardin) เริ่มใช้ในปี ค.ศ. 1888 ศิลปินเช่นเอมีล แบร์นาร์ (Émile Bernard), หลุยส์ อ็องเกอแต็ง (Louis Anquetin), ปอล โกแก็ง และคนอื่น ๆ ใช้วิธีการเขียนเช่นนี้ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "กลัวซอเน" () หมายถึงเทคนิคในการใช้ลวดเชื่อมชิ้นต่าง ๆ ของฝุ่นแก้วเข้าด้วยกันก่อนที่จะเผา

"พระเยซูเหลือง" () ที่เขียนในปี ค.ศ. 1889 ถือกันว่าเป็นตัวอย่างที่ดีของงานเขียนแบบคตินิยมเส้นกั้นสี ปอล โกแก็ง ลดบริเวณต่างในภาพลงมาเหลือเพียงสีเหลืองโดยแยกพระเยซูออกมาด้วยขอบสีดำหนัก งานลักษณะนี้เกือบจะไม่ให้ความสนใจในทฤษฎีการเขียนภาพแบบทัศนียภาพที่เคยทำกันมาและลบการลดหลั่นของสีต่าง ๆ ในภาพจนแบนราบ ซึ่งเป็นสองลักษณะที่เด่นของการเขียนภาพอย่างสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยายุคหลัง

การแยกสีของคตินิยมเส้นกั้นสีสะท้อนให้เห็นความขาดการต่อเนื่องซึ่งเป็นลักษณะของการเขียนภาพแบบศิลปะสมัยใหม่ (เอเวอร์เดลล์, ค.ศ. 1997)
ลิฟต์

ลิฟต์เป็นพาหนะเคลื่อนที่ในแนวดิ่งชนิดหนึ่ง มีประสิทธิภาพในการเคลื่อนย้ายคนหรือสิ่งของระหว่างชั้นในอาคาร ลิฟต์ในปัจจุบันใช้พลังงานมอเตอร์ไฟฟ้าในการทำงาน
สุเชาว์ พงษ์วิไล

สุเชาว์ พงษ์วิไล เป็นนักแสดงชายเจ้าบทบาท เกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2489 ที่จังหวัดลพบุรี สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยวิชาการก่อสร้าง (คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ในปัจจุบัน) เริ่มอาชีพนักแสดงด้วยการเป็นนักแสดงละครเวทีของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เมื่ออายุได้ 30 กว่าแล้ว โดยการรับบทเป็นพระเอก ต่อมาละครเวทีเรื่องนี้ได้มีโอกาสแพร่ภาพออกโทรทัศน์ทางช่อง 5 จึงมีผู้เห็นแววและชักชวนเข้าสู่การแสดงภาพยนตร์ โดยภาพยนตร์เรื่องแรกที่แสดงคือ กิเลสคน ในปี พ.ศ. 2520 ต่อมาก็คือ สวัสดีคุณครู พ.ศ. 2521 และเทพธิดาบาร์ พ.ศ 2521 เป็นเรื่องที่สาม

รับบทร้ายครั้งแรกในละครของช่อง 3 เรื่อง ขุนศึก โดยการแนะนำและกำกับโดย สักกะ จารุจินดา รวมทั้งเคยรับตลกเป็นกะเทยด้วยในเรื่อง ขบวนการคนใช้ เมื่อปี พ.ศ. 2529 จากการกำกับของ ชนะ คราประยูร

สุเชาว์ พงษ์วิไล มีบทบาทที่เป็นที่รู้จักกันดีในบทของดาวร้ายในละครโทรทัศน์และภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง ระยะหลังมีการเปลี่ยนมารับบทพ่อหรือตัวละครอาวุโสขึ้นมาบ้าง ผลงานในระยะหลัง ได้แก่ สุริโยไท (พ.ศ. 2544), ผีสามบาท (พ.ศ. 2544), องค์บาก (พ.ศ. 2546), สุดสาคร (พ.ศ. 2549), A Moment in June ณ ขณะรัก (พ.ศ. 2552) และ 2022 สึนามิ วันโลกสังหาร ในปีเดียวกัน เป็นต้น

นอกจากนี้แล้ว ยังร่วมแสดงในมิวสิกวิดีโอของธนพล อินทฤทธิ์ ในเพลง "18 ฝน" ด้วยการรับบทเป็นพ่อของ สิทธิพร นิยม ในปี พ.ศ. 2537 และในเพลง "รอยกรีดที่ข้อมือ" ของภานุพงศ์ จำปาเฟื่อง ในปี พ.ศ. 2547 ซึ่งสร้างมาจากชีวิตจริงของลูกสาวตนเองอีกด้วย และในเพลง "อกหัก รุ่นเก๋า" ของวรนุช กนกากร ในปี พ.ศ. 2552

ชีวิตส่วนตัว สุเชาว์แต่งงานแล้ว มีบุตรสาว 1 คน ชื่อ ณิฐา พงษ์วิไล
ทะเลสาบออนแทรีโอ

ทะเลสาบออนแทรีโอ () เป็นทะเลสาบหนึ่งในจำนวนห้าทะเลสาบในภูมิภาคเกรตเลกส์ ทางด้านทิศเหนือติดกับรัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ส่วนทางด้านใต้ติดกับคาบสมุทรไนแอการาและรัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นทะเลสาบที่เล็กที่สุดและเป็นทะเลสาบเดียวที่ไม่มีพรมแดนติดกับรัฐมิชิแกนของสหรัฐอเมริกา

ทะเลสาบออนแทรีโอ เป็นทะเลสาบที่มีขนาดเล็กที่สุดในภูมิภาคเกรตเลกส์ โดยมีพื้นที่ประมาณ 19,529 ตารางกิโลเมตร แต่มีปริมาณน้ำมากกว่าทะเลสาบอีรี โดยมีปริมาณทั้งสิ้น 1,640 ลูกบาศก์กิโลเมตร มีความยาวชายฝั่งเป็นอันดับที่ 14 ของโลก คือมีความยาวทั้งสิ้น 1,146 กิโลเมตร

ทะเลสาบออนแทรีโอตั้งอยู่ที่ความสูง 75 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล มีความกว้าง 85 กิโลเมตร และมีความยาว 311 กิโลเมตร มีระดับความลึกเฉลี่ย 86 เมตร จุดที่ลึกที่สุดมีความลึก 244 เมตร

มีแม่น้ำไนแอการาไหลเข้ามาจากทะเลสาบอีรี มีแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ไหลออกจากทะเลสาบสู่มหาสมุทรแอตแลนติก นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำอื่นๆที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำดอน แม่น้ำฮัมเมอร์ แม่น้ำเทรนท์ สถานที่ทางภูมิศาสตร์ที่น่าสนใจอีก เช่น อ่าวแฮร์มิลตัน อ่าวควินตี เกาะโตรอนโต เกาะทาวแซนด์ และเกาะวูลฟ ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในทะเลสาบออนแทรีโอ ตั้งอยู่ไกล้กับเมืองคิงสตัน ปากแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ ซึ่งเป็นจุดที่มีเรือโดยสารข้ามฝากระหว่างสหรัฐอเมริกาและแคนาดา
กำเนิดวีนัส (บอตติเชลลี)

กำเนิดวีนัส () เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเร็นซ์ในประเทศอิตาลี

ซานโดร บอตติเชลลีเขียนภาพ “กำเนิดวีนัส” ระหว่างปี ค.ศ. 1484 ถึงปี ค.ศ. 1486 ที่เป็นภาพของวีนัสลอยมาเกยฝั่งอย่างผู้หญิงเต็มตัว

ภาพใหญ่เช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” อาจจะเขียนสำหรับวิลลาดิคาสเตลโลของลอเร็นโซ ดิ เปียร์ฟรานเชสโค เดอ เมดิชิ (Lorenzo di Pierfrancesco de' Medici) ราวปี ค.ศ. 1482 หรืออาจจะก่อนหน้านั้นก็ได้ นักวิชาการบางคนเสนอว่า “วีนัส” ที่เขียนให้ลอเร็นโซและที่กล่าวถึงโดยจอร์โจ วาซารีอาจจะเป็นงานคนละชิ้นกับชิ้นนี้ซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่าเป็นงานที่เขียนขึ้นเพื่อฉลองความรักของจุยเลียโน ดิ เปียโร เดอ เมดิชิ (Giuliano di Piero de' Medici) (ผู้ที่เสียชีวิตในกรณีการคบคิดพัซซิในปี ค.ศ. 1478) ต่อซิโมเน็ตตา คัตตาเนโอ เวสปุชชิ (Simonetta Cattaneo Vespucci) ผู้ที่พำนักอยู่ที่เมืองพอร์โตเวเนเร ที่ติดทะเลและเป็นเมืองที่ตำนานว่าเป็นที่เกิดของวีนัส เชื่อกันว่าบอตติเชลลีเองก็หลงรักซิโมเน็ตตาคนสวยผู้เป็นภรรยาน้อยของเดอ เมดิชิ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการเขียนภาพนี้ก็ตาม ภาพก็ยังมีความคล้ายคลึงที่เห็นได้ชัดกับมหากาพย์ “มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส” และ “Fasti” โดยโอวิด และ “Verses” โดย โพลิเซียโน นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าซิโมเน็ตตาเป็นนางแบบของวีนัสและของสตรีในภาพอื่นๆ ที่บอตติเชลลีเขียนเช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ”
เทพีวีนัสลอยมาจากทะเลมาเกยฝั่งบนหอยที่ถูกเป่ามาโดยเซไฟรัส (Zephyrus) ผู้เป็นเทพแห่งลมตะวันตกและเป็นสัญลักษณ์ของความไคร่ โดยมีเทพีองค์หนึ่งของเทพีโฮแร (Horae) ซึ่งเป็นเทพีแห่งฤดูมารออยู่และยื่นมอบเสื้อคลุมลายดอกไม้ให้

บรรยากาศของภาพที่ออกไปทางที่ไม่ใช่ศิลปะคริสต์ศาสนาอย่างเช่นภาพส่วนใหญ่ที่เขียนในยุคเดียวกัน เป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจที่ภาพเขียนไม่ถูกทำลายในกองไฟของจิโรลาโม ซาโวนาโรลา (Girolamo Savonarola) ที่งานของบอตติเชลลีหลายชิ้นที่เห็นว่าเป็นงานนอกรีตนอกรอยถูกทำลายไป แต่อาจจะเป็นเพราะบอตติเชลลีมีความสนิทกับลอเร็นโซ เดอ เมดิชิซึ่งอาจจะมีส่วนช่วยทำให้งานชิ้นนี้รอดมาได้

ลักษณะร่างกายของวีนัสและรายละเอียดรองไม่ได้สัดส่วนตามธรรมชาติตามทฤษฎีของสัจจะนิยมของเลโอนาร์โด ดา วินชี หรือราฟาเอล ที่เห็นได้ชัดคือคอที่สูงยาวของวีนัสและไหล่ซ้ายที่ลู่ซึ่งดูไม่ถูกส่วน บางคนก็สันนิษฐานเป็นลักษณะที่มาก่อนสมัยแมนเนอริสม์

งานเขียนนี้เป็นหนึ่งในภาพชุดที่ได้รับแรงบันดาลใจจากคำบรรบายของนักประวัติศาสตร์อัสซีเรียนลูเซียนในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ของงานเขียนกรีกโบราณชิ้นเอกซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว นอกจากนั้นบอตติเชลลีก็ยังใช้ภาพเขียนโบราณ “วีนัสอนาดีโอเมเน” (Venus Anadyomene) โดย อเพลเลส (Apelles) เป็นแบบ ซึ่งคำว่า “Anadyomene” หมายถึงขึ้นมาจากทะเลซึ่งบอตติเชลลีนำมาใช้เป็น “กำเนิดวีนัส” ซึ่งเป็นชื่อที่มารู้จักกันดีในคริสต์ศตวรรษที่ 19th และมีความคล้ายคลึงกับประติมากรรมอโฟรไดทีโดยแพร็กซิเทลีส

บอตติเชลลีไม่เคยเห็นจิตรกรรมฝาผนังของวีนัสที่ปอมเปอี แต่อาจจะเห็นภาพที่ลอกเลียนมาที่มีชื่อเสียงที่เขียนโดยอเพลเลสที่ลูเชียนกล่าวถึง

ในสมัยกรีกโรมันหอยเป็นสัญลักษณ์ของอวัยวะของสตรี

ท่าทางยืนของวีนัสของบอตติเชลลีละม้ายท่ายืนของ “วีนัสแห่งเมดิชิ” ที่เป็นประติมากรรมหินอ่อนจากสมัยกรีกโรมันของงานสะสมของตระกูลเมดิชิ ซึ่งบอตติเชลลีมีโอกาสได้ศึกษา
กลางวัน

กลางวัน () โดยทั่วไปหมายถึงช่วงเวลาที่แสงอาทิตย์ได้ฉายลงบนพื้นผิวโลก หรือเท่ากับช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์ขึ้นไปจนถึงดวงอาทิตย์ตก เมื่อโลกหมุนไปตำแหน่งของกลางวันก็จะเปลี่ยนไป ความยาวนานของกลางวันขึ้นอยู่กับตำแหน่งบนโลกและความเอียงของแกนโลกที่หันเข้าหาดวงอาทิตย์ ส่วนด้านที่แสงอาทิตย์ไม่ได้ฉายลงบนโลกเรียกว่ากลางคืน

ทำนองเดียวกับดาวเคราะห์อื่น ๆ กลางวันคือช่วงเวลาที่พื้นผิวของดาวเคราะห์นั้นได้รับแสงสว่างจากดาวฤกษ์ในระบบสุริยะของตนเอง
การโต้แย้งเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์

"ดูบทความหลักที่ ศีลศักดิ์สิทธิ์"

ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์ (ภาษาอังกฤษ: Disputation of the Holy Sacrament หรือ La disputa del sacramento หรือ La disputa) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1509 ถึงปี ค.ศ. 1510 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพ “ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องเซนยาทูรา” (Stanza della Segnatura) ซึ่งเป็นห้องสมุดส่วนพระองค์ของพระสันตะปาปาที่ใช้เป็นทีประชุมของศาลของพระสันตะปาปา (อาดัมส์ 344)

ภาพ “ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์” มาจากงานของนักประวัติศาสตร์ศิลปะลอรี อาดัมส์ ในภาพราฟาเอลสร้างภาพที่มีทั้งสวรรค์และนรก ด้านบนของภาพมีพระเยซูล้อมรอบด้วยพระแม่มารี, นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ และบุคคลอื่นๆ จากพระคัมภีร์เช่นอาดัม, โมเสส และ เจคอป พระเจ้าประทับอยู่เหนือพระเยซูเป็นการแสดงว่าทรงผู้ครองสวรรค์ ด้านล่างมีตาลปัตรใส่ขนมปังศักดิ์สิทธิ์ (monstrance) วางกลางบนแท่นบูชา สองข้างแท่นบูชาเป็นนักคริสต์ศาสนวิทยาถกเถียงกันเรื่องการแปรรูปของพระเยซู (Transubstantiation) (อาดัมส์ 345) การใช้ยูคาริสต์เป็นสัญลักษณ์แทนร่างของพระเยซูเป็นหัวเรื่องของการปุจฉาวิสัชนา ในบรรดานักคริสต์ศาสนวิทยาก็มีสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2, สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4, จิโรลาโม ซาโวนาโรลา (Girolamo Savonarola) และดานเต อลิเกียริ (Dante Alighieri) พระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ทรงฉลองพระองค์สีทองอยู่ทางล่างขวาของภาพโดยมีดานเตอยู่ข้างหลังใส่เสื้อสีแดงและสวมมงกุฏลอเรลซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ (อาดัมส์ 346) ทางมุมล่างซ้ายผู้ที่เป็นชายศีรษะล้านยืนอ่านหนังสือพิงราวระเบียงคือ โดนาโต ดันเจโล บรามันเตสถาปนิกคนสำคัญผู้ที่เป็นที่นับถือของราฟาเอล
จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง

สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวจิ่งจง (เย่ว์ลี่เสียน) (ค.ศ. 948 - 982) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์เหลียว ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 969 - 982
เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อจักรพรรดิเหลียวมู่จงทรงถูกปลงพระชนม์ระหว่างล่าสัตว์ ทรงได้รับการสนับสนุนจากราชสกุลชี่ตันทั้งสองฝ่ายและขุนนางชาวฮั่น จึงอัญเชิญองค์ชายเย่ว์ลี่เสียนขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง เมื่อพระชนม์เพียง 21 พรรษา

จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง ทรงมีคุณูปการมากมาย เริ่มต้นด้วยการแต่งตั้งขุนนางชาวฮั่นให้เข้ามารับราชการในราชสำนักเหลียว ฯลฯ เรื่องการทหารทรงส่งทหารไปช่วยราชวงศ์เป่ยฮั่น (ราชวงศ์ฮั่นเหนือ) ที่กำลังถูกกองทัพซ่งที่นำโดยจักรพรรดิซ่งไท่จู่รุกราน แต่เมื่อเข้าไปช่วยก็ถูกตีแตกกลับมา

จักรพรรดิเหลียวจิ่งจงสวรรคตหลังจากทรงกลับจากการล่าสัตว์ในปี ค.ศ. 982 (พ.ศ. 1525) ขณะพระชนม์เพียง 34 พรรษา พระราชโอรสคือ องค์ชายเย่ว์ลี่หลงซีว์ขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นจักรพรรดิเหลียวเซิ่งจง
เทศบาลเมืองบ้านโป่ง

เทศบาลเมืองบ้านโป่ง เป็นเทศบาลขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ที่ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี อยู่ห่างจากเมืองราชบุรี ไปทางทิศเหนือ ประมาณ 42 กิโลเมตร เป็นเมืองเศรษฐกิจสำคัญของจังหวัดราชบุรี และเป็นศูนย์กลางในการเดินทางระหว่าง จังหวัดราชบุรี กาญจนบุรี และนครปฐม

แต่เดิมเรียกว่าตำบลบ้านโป่ง ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้ออกพระราชบัญญัติจัดตั้งตำบลบ้านโป่งขึ้นเป็นสุขาภิบาลบ้านโป่ง เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 เมื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองประเทศในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการตราพระราชบัญญัติจัดระเบียบเทศบาล พ.ศ. 2476 
และได้ประกาศพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสุขาภิบาลบ้านโป่งขึ้นใหม่เป็นเทศบาลเมืองบ้านโป่ง เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ.2478 โดยในเริ่มแรก (สมัยเริ่มการ) กระทรวงมหาดไทยได้แต่งตั้ง นายบุญ เชาว์ฉลาด เป็นนายกเทศมนตรี มีขุนดำเนินสวัสดิ์ และนายบุญนาค กลิ่นหอม เป็น มนตรี (เทศมนตรี) เพื่อเข้ามาบริหารงานกิจการของเทศบาลเป็นคณะแรก

"สำนักงานเทศบาลเมืองบ้านโป่ง" เดิมตั้งอยู่ระหว่างที่ว่าการ อำเภอบ้านโป่งกับที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขบ้านโป่ง และต่อมาในสมัย นายกิจ ทรัพย์เย็น เป็นนายกเทศมนตรี ได้พิจารณาเห็นว่าสำนักงานเทศบาลคับแคบ จึงได้ซื้อที่ดินริมถนนทรงพล (ตรงข้ามกับวัดดอนตูม) สร้างเป็นสำนักงานเทศบาลเมืองบ้านโป่งขึ้น เป็นอาคารแบบทันสมัย 2 ชั้น เปิดทำการเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2507 และเมื่อปี พ.ศ.2530 ในสมัย นายพยุง เจริญสุข เป็นนายกเทศมนตรี ได้ปรับปรุงอาคารสำนักงานเทศบาลเป็นอาคาร 4 ชั้น เชื่อมกับอาคาร 2 ชั้น และในปี พ.ศ.2541 ในสมัย นายวัฒนา เจษฎิฐิติกุล เป็นนายกเทศมนตรี ได้ทำการรื้อถอนอาคาร 2 ชั้น และก่อสร้างใหม่ เป็นอาคาร 4 ชั้นต่อเชื่อมกับอาคาร 4 ชั้นเดิม แล้วเสร็จเมื่อเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2542

ดวงตราสัญลักษณ์ของเทศบาลเป็นรูปพระนารายณ์ ทรงเสือ เพราะเมืองบ้านโป่ง เป็นที่ตั้งค่ายลูกเสือและเสือป่า ในสมัยพระบาทสมเด็จ พระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 และทรงฝึกเสือป่าและลูกเสือ ตลอดจนฝึกซ้อมรบในบริเวณเมืองบ้านโป่ง ประกอบกับ พระองค์ทรงพระราชสมภพ ในวันเสาร์ และเทวดาประจำวันเสาร์ คือ พระนารายณ์ทรงเสือเพื่อเป็นการรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ เทศบาลฯจึงกำหนดดวงตราสัญลักษณ์ขึ้นเป็นรูปพระนารายณ์ทรงเสือ

เทศบาลเมืองบ้านโป่ง มีจำนวนประชากร 21,587 คน ปี 2552

เทศบาลเมืองบ้านโป่ง มีพื้นที่ครอบคลุม 1 ตำบลคือ ตำบลบ้านโป่ง มีพื้นที่รวม 2.91 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,819 ไร่

ชุมชนภายในเขตเทศบาล มีจำนวน 20 ชุมชน ประกอบด้วย
พระแม่มารีกับไม้ปั่นด้าย

"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"

พระแม่มารีกับไม้ปั่นด้าย (ภาษาอังกฤษ: Madonna of the Yarnwinder) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เป็นงานสะสมส่วนบุคคล

“พระแม่มารีกับไม้ปั่นด้าย” ราว ค.ศ. 1501 เป็นหัวเรื่องของภาพสีน้ำมันหลายภาพที่เขียนหลังจากที่ภาพเขียนต้นฉบับสูญหายไป เป็นภาพของพระแม่มารีและพระบุตรที่ต่างมองไม้ปั่นด้ายที่พระแม่มารีใช้ด้วยความละห้อย ไม้ปั่นด้ายเป็นทั้งสัญลักษณ์ของความอยู่กับเรือนและสัตยกางเขน (True Cross) ที่พระเยซูจะทรงถูกตรึงต่อมา หรืออาจจะเป็นนัยถึงชะตาซึ่งในตำนานสมัยโบราณใช้ไม้ปั่นด้ายเป็นสัญลักษณ์ ภาพนี้มีด้วยกันอย่างน้อยสามภาพที่เป็นของส่วนบุคคล สองภาพอยู่ในสหรัฐอเมริกา รวมทั้งภาพหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อ “พระแม่มารีแลนด์สดาวน์” (The Landsdowne Madonna)

ภาพเขียนต้นฉบับอาจจะเป็นงานที่จ้างโดยฟลอริมุนด์ โรแบร์เตท์องคมนตรีต่างประเทศในพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส

ภาพที่เชื่อกันว่าน่าจะเป็นงานของดา วินชิมากที่สุดเป็นของริชาร์ด สกอตต์ ดยุคแห่งบุคคล็อยช์ที่ 10 (Richard Scott, 10th Duke of Buccleuch) ที่แขวนอยู่ที่ปราสาทดรัมแลนริก (Drumlanrig Castle) ที่ดัมฟรีย์สและกาลลาเวย์ในสกอตแลนด์จนกระทั่งถูกขโมย

ในปี ค.ศ. 2003 ภาพเขียนถูกขโมยโดยโจรสองคนที่ทำตัวกลืนกับนักท่องเที่ยว แต่ก็ได้คืนมาหลังจากตำรวจเข้าบุกค้นสำนักงานทนายความในกลาสโกว์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 ซึ่งทางสำนักงานทนายความกล่าวว่าไม่มีอะไรที่เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายนอกไปจากคำอธิบายที่ไม่น่าตื่นเต้นอะไร มีผู้ถูกจับสี่คนรวมทั้งทนายสองคนจากสองสำนักงานซึ่งกล่าวว่าเป็นแต่เพียงตัวแทนตรวจดูสัญญาระหว่างลูกค้าสองฝ่ายเท่านั้น
ภาพเหมือนของครอบครัวเบลเลลลิ

ภาพเหมือนของครอบครัวเบลเลลลิ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยแอดการ์ เดอกาจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์ชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซในปารีสในประเทศฝรั่งเศส

เดอกาเขียนภาพ “ภาพเหมือนของครอบครัวเบลเลลลิ” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึงปี ค.ศ. 1867 เป็นงานเขียนสมัยต้นที่ยังแสดงอิทธิพลของงานคลาสสิกโดยเฉพาะงานเขียนแบบเฟล็มมิช ขณะที่ร่ำเรียนทางศิลปะอยู่ในอิตาลีเดอกาวาดภาพลอราป้าและสามีบารอนเจ็นนาโร เบลเลลลิและลูกสาวสองคนจุยลาและจิโอวานนา เดอกาใช้วิธีเขียนที่เรียนจากอิตาลีในการเขียนภาพนี้เมื่อเขียนเมื่อเดินทางกลับมาปารีส ลอราผู้เป็นพี่สาวของพ่อแต่งตัวไว้ทุกข์พ่อที่เพิ่งเสียชีวิต ที่ปรากฏอยู่ในภาพในกรอบบนผนังในฉากหลังของภาพ บารอนเป็นชาวอิตาลีที่ลี้ภัยมาจากเนเปิลส์มาพำนักที่ฟลอเรนซ์

ลอรายืนสง่าไม่มีรอยยิ้มประคองลูกสาวคนหนึ่งทางซ้ายและยื่นมือมาทางลูกสาวอีกคนหนึ่งอยูทางซ้ายของภาพ ส่วนสามีดูเหมือนจะแยกจากบุคคลทั้งสามมาทางด้านขวาของภาพ การที่บารอนมีความเกี่ยวข้องทางธุรกิจกับโลกภายนอกจะเห็นได้จากการนั่งที่โต๊ะทำงาน จิโอวานนาลูกสาวคนเล็กวางท่าสบายกว่าพี่สาวที่ดูแข็งซึ่งเพิ่มความตึงเครียดในบรรยากาศของความสัมพันธ์ของบุคคลต่างๆ ในภาพ