seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ปูนา

"สำหรับปูนาในสกุลอื่นดูที่ Sayamia"

ปูนา () เป็นสิ่งมีชีวิตประเภทปูน้ำจืดในวงศ์ Parathelphusidae ในสกุล "Somanniathelphusa" แหล่งที่อยู่มักจะอยู่ในนาข้าวจึงเรียกว่าปูนา

ปูนาแพร่กระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมถึงบางพื้นที่ของภูมิภาคเอเชียตะวันออก เกษรกรผู้ปลูกข้าวในไทย ถือว่าปูนาเป็นศัตรูพืชของข้าว เพราะปูจะกัดกินต้นข้าวที่ปักดำใหม่ ๆ ทำให้ชาวนาต้องปักดำซ้ำหลายครั้ง นอกจากนี้ ปูยังขุดรูตามคันนา ทำให้คันนาไม่สามารถกักเก็บน้ำไว้ได้ แต่ปูนาก็เป็นอาหารราคาถูกและหาง่ายโดยเฉพาะกับวิถีชีวิตผู้คนในชนบท และเป็นส่วนประกอบสำหรับปรุงเป็นอาหารประเภทต่าง ๆ เช่น ส้มตำ

ในประเทศไทยพบมี 8 ชนิด ในภาคต่าง ๆ ดังนี้

1. "Somanniathelphusa germaini" พบใน 27 จังหวัดคือ คือ ภาคกลาง 22 จังหวัด ภาคตะวันตก 2 จังหวัด ภาคตะวันออก 1 จังหวัด ภาคใต้ 1 จังหวัดและภาคเหนือ 1 จังหวัด

2. "Somanniathelphusa bangkokensis" พบใน 18 จังหวัดคือ คือ ภาคกลาง 8 จังหวัด ภาคตะวันตก 4 จังหวัด ภาคตะวันออก 2 จังหวัด และภาคใต้ 13 จังหวัด

3. "Somanniathelphusa sexpunetata" พบใน 19 จังหวัดคือ คือ ภาคกลาง 1 จังหวัด ภาคตะวันตก 1 จังหวัด ภาคตะวันออก 4 จังหวัด และภาคใต้ 13 จังหวัด

4. "Somanniathelphusa maehongsonensis" เป็นปูชนิดใหม่ ที่พบในแห่งเดียวในจังหวัดแม่ฮ่องสอน

5. "Somanniathelphusa fangensis" เป็นปูชนิดใหม่ที่พบในจังหวัดลำปางและเชียงใหม่

6. "Somanniathelphusa denchaii" เป็นปูชนิดใหม่ที่พบในจังหวัดแพร่

7. "Somanniathelphusa nani" เป็นปูชนิดใหม่ล่าสุดที่พบในจังหวัดน่าน

8. "Somanniathelphusa dugasti" (หรือ "Esanthelphusa dugasti" ในอดีต) พบใน ภาคกลาง 10 จังหวัด ภาคตะวันตก 3 จังหวัด ภาคตะวันออก 3 จังหวัด และภาคเหนือ 9 จังหวัด และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 16 จังหวัด

ปูนาบางชนิดเช่น "S. dugasti" มีอาณาเขตการแพร่กระจายกว้างมากถึง 40 จังหวัด ในภาคกลางมีปูอยู่ถึง 3 ชนิด ในภาคใต้พบมี 2 ชนิด ทางภาคเหนือบางจังหวัดพบมีชนิดเดียว

ปูนาจะพบมากในช่วงฤดูฝน ซึ่งเป็นฤดูที่อุดมสมบูรณ์ เพราะวิถีชีวิตของปูนาจะผูกพันกับน้ำ โดยผสมพันธุ์และวางไข่เพียงปีละครั้ง ในระหว่างเดือนกุมภาพันธ์-กรกฎาคม ปูนาตัวเมียเมื่อผสมพันธุ์แล้วจะขุดรูให้สูงกว่าระดับน้ำ เพื่อเตรียมอุ้มไข่และจะไม่ลอกคราบจนกว่าไข่จะฟักเป็นตัว ปูนาส่วนใหญ่จะออกหากินในเวลากลางคืน ใช้การลอกคราบราว 13-15 ครั้ง หลังจากฟักเป็นตัว ใช้เวลาประมาณ 6-8 เดือนจึงโตเต็มวัย นอกจากนี้แล้วจากการศึกษาพบว่าเปลือกของปูนามีสารไคตินสูงถึงร้อยละ 19.27 ในสภาพน้ำหนักแห้ง ในขณะที่เปลือกของปูทะเลมีเพียงร้อยละ 14.14 เท่านั้น ดังนั้นเปลือกของปูนาจึงมีประโยชน์ใช้เป็นสารตั้งต้นในการผลิตไคโตซานได้เป็นอย่างดีกว่าสัตว์จำพวกครัสเตเชียนอย่างอื่น
เอ็นเกจ

เอ็นเกจ () เป็นชื่อของโทรศัพท์มือถือรุ่นหนึ่งในอดีต หรือชื่อของบริการเกมในโทรศัพท์มือถือในปัจจุบันของบริษัทโนเกีย ซึ่งสำหรับตัวเครื่องในยุคเริ่มต้นนั้นได้เริ่มมีการจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2546 โดยได้ออกวางจำหน่ายเพื่อให้แตกต่างจากเกมบอยแอดวานซ์ของบริษัทนินเทนโดในด้านของการที่เป็นเครื่องเล่นเกมบนโทรศัพท์มือถืออย่างเต็มรูปแบบ แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้รับความนิยมมากเท่าที่ควร ซึ่งส่วนหนึ่งนั้นเนื่องมาจากปุ่มต่างๆที่อยู่บนเครื่องนั้นถูกมองว่าเหมาะสมกับการโทรศัพท์มากกว่าการเล่นเกม และอีกประการหนึ่งก็คือตัวเครื่องในรุ่นแรกนั้นถูกมองว่ามีลักษณะคล้ายกับอาหารของชาวเม็กซิกันที่มีชื่อว่า"ทาโก้"

ต่อมาในปีพ.ศ. 2548 ทางบริษัทโนเกียได้เปลี่ยนรูปแบบของเอ็นเกจเป็นการให้บริการเกมบนโทรศัพท์มือถือแทน โดยได้มีการปล่อยโปรแกรมเอ็นเกจตัวต้นแบบในโทรศัพท์มือถือตระกูลเอ็นซีรีส์เพื่อให้ผู้ใช้งานได้ดาวน์โหลดและสั่งซื้อเกมผ่านเว็บไซต์ของเอ็นเกจเป็นครั้งแรกในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และได้ปล่อยโปรแกรมดังกล่าวที่เป็นฉบับสมบูรณ์ในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2551
เวกกีเอตตา

ฟรานเชสโค ดิ จอร์โจ เอ ดิ โลเรนโซ หรือที่รู้จักกันว่า เวชชิเอตตา หรือ โลเรนโซ ดิ เปียโตร () (ค.ศ. 1412 - 6 มิถุนายน ค.ศ. 1480) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนาของคริสต์ศตวรรษที่ 15 นอกจากจะเป็นจิตรกรแล้วเวชชิเอตตาก็ยังเป็นช่างทอง ประติมากร และสถาปนิกอีกด้วย จอร์โจ วาซารีรวมประวัติชีวิตของเวชชิเอตตาในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น”

เชื่อกันว่าเวชชิเอตตาเป็นลูกศิษย์ของสเตฟาโน ดิ จิโอวานนิ (Stefano di Giovanni), ทัดเดโอ ดิ บาร์โตโล (Taddeo di Bartolo) และ จาโคโป เดลลา เควอร์เชีย (Jacopo della Quercia) และต่อมาก็เป็นครูของฟรานเชสโค ดิ จอร์โจ (Francesco di Giorgio) และ เนโรชชิโอ เดลันดี (Neroccio de’ Landi)

เวชชิเอตตาเกิดที่คาสติกลิโอนิ ดอร์เชียและพำนักอยู่ที่เซียนา งานส่วนใหญ่จึงพบที่นั่นโดยเฉพาะที่สถานพยาบาลซานตามาเรียเดลลาสกาลา ที่ทำให้ได้สมญาว่า “จิตรกรประจำสถานพยาบาล” (pittor dello spedale)

เวชชิเอตตาเขียนจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพชุดภายใน “โถงนักแสวงบุญ” (Pellegrinaio) ในโรงพยาบาลร่วมกับโดเมนนิโค ดิ บาร์โตโล (Domenico di Bartolo) และ พริอาโม เดลลา เควอร์เชีย (Priamo della Quercia) รวมทั้งภาพ “การก่อตั้งสถานพยาบาล” และ “มโนทัศน์ของนักบุญซานตาโซโรเร” ซึ่งเป็นภาพความฝันของแม่ของนักบุญโซโรเรผู้ตามตำนานกล่าวว่าเป็นผู้ก่อตั้งสถานพยาบาล

ต่อมาราวปี ค.ศ. 1444 เวชชิเอตตาก็เขียนภาพในชาเปลเดลซาโครชิโอโด ที่รวมทั้งภาพ “การประกาศของเทพ” “การประสูติของพระเยซู” และ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” และรวมทั้งอุปมานิทัศน์ของบันไดที่เป็นภาพเด็กปีนบันไดขึ้นไปบนสวรรค์ นอกจากนั้นแล้วเวชชิเอตตาก็ยังเขียนภาพภายในวัดซานทิสสิมาอันนันซิอาตาของสถานพยาบาลเป็นภาพการคืนชีพของพระเยซูที่ลงชื่อและปีที่เขียน ค.ศ. 1476 ที่แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของโดนาเทลโล

งาน “Arliquiera” เป็นงานตกแต่งสำหรับวัตถุมงคลของวัดซานตามาเรียเดลลาสกาลาที่ทำในปี ค.ศ. 1445 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ในเมืองเซียนา

งานผอบศีล (ciborium) สัมริดขนาดใหญ่ที่สร้างโดยเวชชิเอตตาสำหรับวัดซานตามาเรียเดลลาสกาลา (ราว ค.ศ. 1467-ค.ศ. 1472) ถูกนำไปไว้ตั้งที่มหาวิหารเซียนาในปี ค.ศ. 1506 วาซารีบรรยายว่าเป็นงานหล่อที่งดงาม ที่ได้สัดส่วน ออกแบบดี และฝีมือชั้นเยี่ยม ระหว่างปี ค.ศ. 1447 ถึงปี ค.ศ. 1450 เวชชิเอตตาและลูกศิษย์ก็เขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในหอศีลจุ่มซานจิโอวานนิของมหาวิหารเซียนา เป็นภาพของอีแวนเจลิส, ประกาศก และ ประกาศกี และอัสสัมชัญ จิตรกรรมได้รับการซ่อมแซมเป็นอันมากในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นอกจากนั้นแล้วก็ยังเขียนภาพพระเยซูถูกเฆี่ยนและถนนสู่กางเขนภายในมุขด้วย

งานประติมากรรมที่สร้างก็ได้แก่รูปนักบุญมาร์ตินสำหรับพาลัซโซซาราชินิ อนุสรณ์ผู้ตายที่หล่อด้วยสัมริดของมาร์ตินัส ซอชชินัสผู้อาวุโสสำหรับวัดซานโดเมนิโคที่ปัจจุบันอยู่ที่อุฟฟิซิในฟลอเรนซ์ และงานแกะสลักนักบุญปีเตอร์ที่วาซารีสรรเสริญว่าเป็นงานชิ้นที่มีฝีมือดี
พระเจ้าอัลฟองโซที่ 5 แห่งอารากอง

พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 แห่งอารากอน (; ) (ค.ศ. 1396 - 27 มิถุนายน ค.ศ. 1458) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอารากอนในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 5”, พระมหากษัตริย์แห่งบาเลนเซียในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 3”, พระมหากษัตริย์แห่งมายอร์คาและซาร์ดิเนียในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 2”, และพระมหากษัตริย์แห่งซิซิลีและเคานท์แห่งบาร์เซโลนา ในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 4” และพระมหากษัตริย์แห่งเนเปิลส์ในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 1”
รู้รักภาษาไทย

รายการรู้รักภาษาไทย เป็นรายการโทรทัศน์ในรูปแบบการ์ตูนแอนิเมชั่นสอนการใช้ภาษาไทยที่มักเขียนเขียนหรือใช้ผิดในชีวิตประจำวัน จัดทำโดยราชบัณฑิตยสถาน ซึ่งในอดีตก็เคยมีรายการลักษณะเช่นนี้คือภาษาไทยวันละคำ

ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย ออกอากาศทุกวันจันทร์-อาทิตย์ เวลา 18.54 น. - 18.55 น. ความยาว 1 นาที หรือชมวิดิทัศน์ย้อนหลังทางเว็บลิงก์ของราชบัณฑิตยสถาน ( 1 มิถุนายน 2552 - 14 มกราคม 2553 ) หลังจากนั้นออกอากาศเวลา วันจันทร์-อาทิตย์ เวลา 18.59 น. - 19.00 น. และตามจอประชาสัมพันธ์ต่างๆตามสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน

ประกอบด้วยแมวไทยหลายพันธุ์ เช่น เก้าแต้ม วิเชียรมาศ สีสวาด ขาวมณี และแมวพันธุ์ฝรั่งชื่อ มีมี่

การ์ตูนแอนิเมชั่นคอมพิวเตอร์กราฟิกสามมิติ
ลัทธิเอเรียส

ลัทธิเอเรียส () เป็นแนวคำสอนทางเทววิทยาของเอเรียส (ราว ค.ศ. 250–ค.ศ. 336) บาทหลวงที่สังคายนาไนเซียครั้งที่ 1 ปี ค.ศ. 325 ประกาศว่าเป็นพวกนอกรีต แต่มาได้รับการยกโทษให้ในการประชุมซีนอดแห่งไทร์ครั้งที่ 1 ปี ค.ศ. 335 แต่ต่อมาก็ถูกประกาศว่าเป็นผู้นอกรีตอีกหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว กล่าวกันว่าจักรพรรดิคอนสแตนติอุสที่ 2 (ค.ศ. 337-ค.ศ. 361) และจักรพรรดิวาเลนส์ (ค.ศ. 364-ค.ศ. 378) ทรงนับถือลัทธิเอเรียสหรืออาจจะลัทธิกึ่งเอเรียส

เอเรียสพำนักและสั่งสอนเทศนาอยู่ที่อะเล็กซานเดรีย อียิปต์ แนวคำสอนของลัทธินี้ถือว่าขัดกับหลักความเชื่อทางคริสตวิทยาเรื่องตรีเอกภาพกระแสหลักที่ใช้ในปัจจุบันในนิกายโรมันคาทอลิก ออร์ทอดอกซ์ และโปรเตสแตนต์
ซัมบอดีส์วอตชิงมี

"ซัมบอดีส์วอชชิงมี" () เป็นซิงเกิลแรกของศิลปินอาร์แอนด์บีในนาม ร็อกเวลล์ ออกในสังกัดโมทาวน์ในปี ค.ศ. 1984 เพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับการเล่าเรื่องอาการระแวงจากการถูกตามและถูกแอบดู เพลงนี้ยังได้อดีตศิลปินโมทาวน์อย่างไมเคิล แจ็กสันและเจอร์เมน แจ็กสันมาร้องในท่อนคอรัส เพลงนี้ยังถูกมาทำใหม่และประกอบในโฆษณาของ GEICO ในปี 2008 และ 2009

ร็อกเวลล์ เป็นนามแฝงของเคนเนดี วิลเลียม กอร์ดี บุตรชายของซีอีโอค่ายเพลงโมทาวน์ เบอร์รี กอร์ดี จูเนียร์ เขาเซ็นสัญญากับโมทาวน์โดยที่พ่อของเขาไม่รู้ และพ่อของเขาก็ไม่รู้เลยว่าศิลปิน ร็อกเวลล์ คือลูกชายของเขา จนกระทั่งได้ออกซิงเกิลแล้ว

เพลงนี้โปรดิวซ์โดยเคอร์ติส แอนโทนี โนเลน โดยมีเสียงร้องของไมเคิล แจ็กสันและเจอร์เมน แจ็กสัน"ซัมบอดีส์วอชชิงมี" ติดชาร์ตสูงสุดอันดับ 2 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ในปี 1984 และติดอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดอาร์แอนด์บีซิงเกิลส์ และยังติดอันดับ 6 ในยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต

ในปี 2009 เพลงนี้ติดอยู่อันดับ 20 ของการจัดอันดับทางช่องวีเอชวัน ในหัวข้อ 100 เพลงวันฮิตวันเดอร์สในยุค 80
ศุภมิตร จันทร์แจ่ม

ศุภมิตร จันทร์แจ่ม หรือ ปุ๋ย เดวิล เป็นนักเขียนการ์ตูนในสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เกิดวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ที่ จังหวัดกาญจนบุรี จบการศึกษาจาก วิทยาเขต เพาะช่าง (ราชมงคล) กรุงเทพ เข้าสู่วงการการ์ตูนโดยเขียนการ์ตูนให้กับนิตยสารสวนเด็ก หนูจ๋า เบบี้ ขายหัวเราะ และ มหาสนุก ของสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เมื่อ พ.ศ. 2531 โดยเขียนการ์ตูนตลก 3 ช่อง (ตีพิมพ์ทั้งขายหัวเราะ มหาสนุก สวนเด็ก) รวมทั้งการ์ตูนเรื่องสั้นในตอน ชุด สติแตก...สุดขอบฟ้า! ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในมหาสนุกเล่มใหญ่ ช่วงปลายปี พ.ศ. 2532 และรวมเล่มในปี 2539 และยังเขียนเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน และยังมีเรื่องสั้นชุดอื่นๆอีกมากมายเช่น ผี! วิญญาณและความผูกพัน เค้าโครงจากเหม เวชกร ซึ่งขณะนี้ ปุ๋ย เดวิล ก็ได้เขียนการ์ตูนเรื่องสั้นขายทางออนไลน์ ในชุด ผี! OUT OF CONTROL และ การ์ตูนเรื่องสั้น ซีรีส์ หิมพานต์ New Generation อีกด้วยครับ...

ข้อมูลนี้ผม ศุภมิตร จันทร์แจ่ม เข้ามาให้ข้อมูลเอง หลังจากที่ได้เห็นข้อมูลผิดเพี้ยนมาเป็นเวลานานครับ
ขนมแก้อาม

ขนมแก้อามเป็นขนมพื้นบ้านภาคใต้ชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งข้าวเจ้า โดยปั้นแป้งข้าวเจ้าที่นวดแล้วเป็นก้อนกลม นำไปต้มในน้ำพอสุก แล้วนำมาตัดเป็นชิ้น จากนั้นนำไปต้มในน้ำกะทิที่ใส่เกลือและกุ้งสดลงไปต้มให้สุก เมื่อเดือดดีแล้วจึงยกลง เมื่อจะรับประทาน ตักใส่ถ้วย โรยต้นหอมและพริกไทย
ขนมหัวล้าน

ขนมหัวล้าน เป็นขนมพื้นบ้านภาคใต้โดยขนาดใช้วิธีการทำแบบ ขนมต้ม
ทำจากแป้งข้าวเหนียวห่อไส้ที่ทำมาจากถั่วเขียวนึ่งบด กวนกับมะพร้าวขูดและน้ำตาล ปั้นเป็นรูปกลม นำไปนึ่งให้สุก ราดด้วยกะทิ ถ้าไม่นึ่งแต่นำไปทอดเรียกขนมหัวล้านทอด
ขนมพื้นบ้านภาคใต้อีกชนิดหนึ่งที่คล้ายขนมหัวล้านคือขนมหนวยหนุน ซึ่งใช้กะทิมากกว่าขนมหัวล้าน และปั้นเป็นเม็ดคล้ายเม็ดขนุน ไส้ต่างไปจากไส้ของขนมหัวล้าน

ในภาคกลางเรียนขนมโคกระทิ
เซอร์ไวเวอร์ ฮีโร่ปะทะวายร้าย

เซอร์ไวเวอร์ ฮีโร่ปะทะวายร้าย () เป็นฤดูกาลที่ 20 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ จะทำการฉลองที่รายการครบรอบ 10 ปีอีกด้วย รวมถึงจะไม่เหมือนฤดูกาลอื่น ๆ ที่จะหยุดการถ่ายทำไปก่อนช่วงหนึ่งแล้วจึงเริ่มถ่ายทำฤดูกาลถัดไปแต่ฤดูกาลนี้จะถ่ายทำทันทีหลังจากฤดูกาลที่ 19 เซอร์ไวเวอร์ ซาโมอา จบลงโดยจะทำการถ่ายทำที่ประเทศซามัว เช่นเดียวกับฤดูกาลที่ 19 โดยใช้สถานที่เดียวกันแต่จะใช้ชื่อต่างออกไปเพื่อป้องกันการสับสน ผู้แข่งขันได้ถูกทำการเลือกเสร็จเรียบร้อยแล้วพร้อมกับเซอร์ไวเวอร์ ซาโมอา ข้อหักมุมสำหรับฤดูกาลนี้คือ ผู้เข้าแข่งขันทุกคนเป็นผู้เข้าแข่งขันจากฤดูกาลก่อน ๆ หน้าทั้งหมดและจะเป็นการคัดเฉพาะผู้เข้าแข่งขันที่ "ดีที่สุด" ปะทะ "ร้ายกาจที่สุด"อีกด้วย ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 20 คนมาจากในฤดูกาลก่อนๆ ทั้งสิ้นซึ่งมีทั้งเคยเล่นมาแล้ว 1 ครั้งกับเล่นมาแล้ว 2 ครั้ง การออกอากาศตอนแรกสำหรับในประเทศไทยสามารถรับชมได้ทาง True Visions ซึ่งจะฉายหลังจากที่ทางซีบีเอสฉายจบแต่ละตอนไปแล้วเป็นเวลา 7 ชั่วโมงซึ่งตรงกับวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 เวลา 14:00 น. ตามเวลาประเทศไทย แต่ตอนแรกจะฉายที่ 13:00 น. ด้วยความยาว 2 ชั่วโมง

ฤดูกาลนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นฤดูกาลที่มีการแข่งขันที่ดุเดือดที่สุดเท่าที่เคยมีมาและสัญลักษณ์รายการได้ถูกเปลี่ยนเป็นครั้งแรกจากคำว่า Outwit, Outplay, Outlast เป็น Return (กลับมา) Revenge (แก้แค้น) Redemption (ถอนรากถอนโคน)
กถาวัตถุ 10

กถาวัตถุ 10 หมายถึง เรื่องที่ควรพูด เรื่องที่ควรนำมาสนทนากันในหมู่ภิกษุ ได้แก่
ฟูซีลี

ฟูซีลี () เป็นพาสตาชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นเส้นเกลียวสั้นที่มีหลากหลายสีเช่นเดียวกันกับพาสตาชนิดอื่น ๆ โดยคำว่า "fusilli" ในภาษาอิตาลีมีความหมายว่า "เกลียวเล็ก" 
ในไทยมักจะเรียกพาสตามักกะโรนีเป็นชื่อพาสตาฟูซิลี
สตรีทซอคเกอร์

สตรีทซอคเกอร์ () ฟุตบอลข้างถนน เป็นฟุตบอลที่เล่นใช้เทคนิค 2 ประเภท คือเล่นกลางอากาศ (airmove) กับบนพื้นดิน (groundmove) airmove อาจจะเรียกอีกประเภทว่า ฟรีสไตล์ฟุตบอลก็ได้ เพราะเน้นพวกเดาะบอลgroundmove จะเป็นแนวพวกสตรีทซอคเกอร์คือจะเน้นการคลึงบอลบนพื้น

จุดกำเนิดของสตรีทซอคเกอร์ มาจาก "ดีเอโก้ มาราโดน่า" ที่มีเทคนิคการคลึงบอลเหมือนบอลเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน

ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน หรือ ตำนานเกี่ยวกับบริเตน () เป็นชื่อที่เรียกรวมตำนานที่เกี่ยวกับเคลต์และตำนานประวัติศาสตร์ของเกรตบริเตนโดยเฉพาะตำนานที่เกี่ยวกับกษัตริย์อาเธอร์และอัศวินโต๊ะกลม

“ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน” เป็นคำที่นำมาใช้โดยกวีชาวฝรั่งเศสฌอง โบเดล (Jean Bodel) ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในกวีนิพนธ์ “Chanson de Saisnes”:

การใช้คำว่า “ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน” เป็นการแยกจากวรรณกรรมที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับบริเตนจากแหล่งอื่นๆ เช่นตำนานของกรีซโบราณ, “ปกรณัมเกี่ยวกับโรม” และตำนานพาลาดิน (Paladin) ที่เกี่ยวกับชาร์เลอมาญและสงครามกับมัวร์และซาราเซนซึ่งถือกันว่าเป็นส่วนหนึ่งของ “ปกรณัมเกี่ยวกับฝรั่งเศส” แม้ว่าตำนานที่เกี่ยวกับกษัตริย์อาเธอร์จะเป็นหัวข้อหลักของตำนานเกี่ยวกับบริเตนแต่ก็มิใช่หัวข้อเดียว หัวข้ออื่นที่ถือว่าอยู่ในเครือข่ายของปกรณัมเกี่ยวกับบริเตนก็ได้แก่ตำนานเกี่ยวกับบรูตัสแห่งบริเตน, กษัตริย์โคล, กษัตริย์เลียร์ (Leir of Britain) และ กอกมากอก (Gog and Magog)
ดีวีนากอมเมเดีย

ดีวีนากอมเมเดีย (; ) หรือไตรภูมิดันเต เป็นวรรณกรรมอุปมานิทัศน์ที่ดันเต อาลีกีเอรี เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1308 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1321 ถือเป็นกวีนิพนธ์สำคัญของวรรณกรรมอิตาลีและเป็นหนึ่งในงานชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของวรรณกรรมของโลก กวีนิพนธ์นี้เป็นเป็นจินตนิยายและอุปมานิทัศน์ของคริสเตียนสะท้อนให้เห็นถึงการวิวัฒนาการของปรัชญาสมัยกลางในเรื่องที่เกี่ยวกับโรมันคาทอลิกของตะวันตก นอกจากนั้นก็ยังเป็นหนังสือที่มีบทบาทต่อสำเนียงทัสคัน (Tuscan dialect) ตามที่เขียนเป็นภาษาอิตาลีมาตรฐาน

“ดีวีนากอมเมเดีย” แบ่งออกเป็นสามตอน “นรก” (Inferno) “แดนชำระ” (Purgatorio) และ “สวรรค์” (Paradiso) กวีนิพนธ์เขียนในรูปของบุคคลที่หนึ่งและเป็นเรื่องที่บรรยายการเดินทางของดานเตไปยังภูมิสามภูมิของผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว ที่เริ่มการเดินทางตั้งแต่วันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ไปจนถึงวันพุธหลังจากวันอีสเตอร์ของปี ค.ศ. 1300 โดยมีกวีโรมัน เวอร์จิล เป็นผู้นำใน “นรก” และ “แดนชำระ” และเบียทริเช พอร์ตินาริ เป็นผู้นำใน “สวรรค์” เบียทริเชเป็นสตรีในอุดมคติที่ดันเตพบเมื่อยังเป็นเด็กและชื่นชมต่อมาแบบ “ความรักในราชสำนัก” (courtly love) ที่พบในงานสมัยแรกของดันเตใน “ชีวิตใหม่” (La Vita Nuova) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1295

ชื่อเดิมของหนังสือก็เป็นเพียงชื่อสั้นๆ ว่า “Commedia” แต่ต่อมา โจวันนี บอกกัชโชก็มาเพิ่ม “Divina” ข้างหน้าชื่อ ฉบับแรกที่พิมพ์ที่มีคำว่า “Divine” อยู่หน้าชื่อ เป็นฉบับที่นักมานุษยวิทยาฟื้นฟูศิลปวิทยาของเวนิส โลโดวีโก ดอลเช (Lodovico Dolce) พิมพ์ในปี ค.ศ. 1555
ภาคีสมาชิกราชบัณฑิตยสภา

ภาคีสมาชิกราชบัณฑิตยสภา ผู้ทรงคุณวุฒิมีความรู้เชี่ยวชาญในสาขาวิชาใดวิชาหนึ่งที่อยู่ในหน้าที่ของราชบัณฑิตยสภา โดยมีจำนวนจำกัดได้ไม่เกิน 160 คน แบ่งเป็นสำนักต่าง ๆ คือ สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง 40 คน สำนักวิทยาศาสตร์ 80 คน และสำนักศิลปกรรม 40 คน

ผู้สมัครเป็นภาคีสมาชิกจะต้องมีความรู้เชี่ยวชาญในสาขาวิชาใดวิชาหนึ่งที่อยู่ในหน้าที่ของราชบัณฑิตยสภา โดยได้รับปริญญา ประกาศนียบัตร หรือดำรงตำแหน่งทางวิชาการ อย่างใด อย่างหนึ่งดังต่อไปนี้ 
ผู้ประสงค์จะสมัครเป็นภาคีสมาชิก สามารถยื่นใบสมัครต่อเลขาธิการราชบัณฑิตยสภาโดยมีราชบัณฑิตในสำนักวิชาที่ตนสมัครอย่างน้อยสองคนรับรองว่าผู้แสดงความจำนงนั้นสมควรเป็นภาคีสมาชิก ผู้สมัครเป็นภาคีสมาชิกจะสมัครได้เพียงสำนักเดียวและสาขาวิชาเดียวเท่านั้น จากนั้นประธานสำนักที่จะรับบุคคลเข้าเป็นภาคีสมาชิกทำการแต่งตั้งราชบัณฑิตในสำนักเป็นคณะกรรมการคัดเลือกขึ้นคณะหนึ่ง ประกอบด้วย ประธานหนึ่งคน และกรรมการอย่างน้อยสองคน เพื่อดำเนินการคัดเลือกผู้สมัครเป็นภาคีสมาชิก โดยให้คณะกรรมการพิจารณาผลงานทางวิชาการของผู้สมัครทั้งปริมาณและคุณภาพ การเป็นที่ยอมรับทางวิชาการ การนำเสนอผลงานต่อที่ประชุม ระดับผู้ฟัง และระดับการประชุม เป็นต้น
กาลักตีโกส

กาลักตีโกส () เป็นคำในภาษาสเปน มีความหมายตรงตัวว่า "ที่เกี่ยวข้องกับดาราจักร" หรือ "ผู้มาจากดาราจักร" แต่ในวงการฟุตบอลนำมาใช้เรียกบรรดานักเตะที่มีค่าตัวแพงและมีชื่อเสียงระดับโลกของสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด ซึ่งก็คือ "ดารา" หรือ "ซูเปอร์สตาร์" ในดาราจักรนั่นเอง คำนี้ยังใช้สื่อถึงนโยบายของเรอัลมาดริดภายใต้การบริหารของประธานสโมสรโฟลเรนตีโน เปเรซด้วย โดยในช่วงนั้นเขาจะซื้อตัวผู้เล่นจากสโมสรอื่นอย่างน้อยหนึ่งคนในฤดูร้อนของทุกปี สรุปคือ "กาลักตีโกส" ซึ่งเป็นรูปพหูพจน์ของ "กาลักตีโก" () สื่อความหมายถึงนโยบายซื้อนักเตะและบรรดานักเตะที่ถูกซื้อตัวมาตามนโยบายนั้น

ในปัจจุบัน กาลักตีโกสมีนัยความหมายทั้งในแง่บวกและแง่ลบ โดยในช่วงแรกนิยมใช้เพื่อเน้นความยิ่งใหญ่ของเหล่านักเตะซูเปอร์สตาร์และการสร้างทีมระดับโลกของเรอัลมาดริด แต่ภายหลังคำนี้เริ่มมีความหมายแฝงในเชิงลบมากขึ้น โดยใช้เป็นคำเยาะหยันนโยบายซื้อตัวนักเตะของสโมสร หลังจากที่สื่อต่าง ๆ ได้รับรู้ว่า ท้ายที่สุด (ของกาลักตีโกสยุคแรก) นโยบายดังกล่าวไม่สามารถพาทีมไปสู่ความสำเร็จในระดับที่คาดหวังได้เลยนะ

เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2000-2006 สร้างขึ้นโดยโฟลเรนตีโน เปเรซ โดยการใช้เงินซื้อเหล่านักฟุตบอลชื่อดังมารวมตัวกัน เช่น

และส่วนที่เหลือเป็นเด็กปั้นทีมเยาวชนของเรอัลมาดริดที่แจ้งเกิดจนกลายมาเป็นซูเปอร์สตาร์ชื่อดังระดับโลก

กาลักตีโกสยุคแรกสิ้นสุดลงเนื่องจากเปเรซพ้นจากตำแหน่งเก้าอี้ประธานสโมสร และรามอน กัลเดรอน ประธานที่รับงานต่อจากเปเรซก็ปล่อยตัวนักเตะชื่อดังเหล่านั้นออกไป ไม่ว่าจะเป็นโรนัลโด, ลูอิช ฟีกู, เดวิด เบคแคม ส่วนซีเนดีน ซีดานได้แขวนสตั๊ดไปหลังจากเล่นฟุตบอลโลก 2006 และพ่ายให้กับอิตาลี โดยกัลเดรอน ประธานในปี ค.ศ. 2007-2008 ได้ประกาศผ่านสื่อว่า เรอัลมาดริดได้หมดยุคของกาลักตีโกสแล้ว ยุคกาลักตีโกสยุคแรกจึงหมดไป

ในสมัยที่รามอน กัลเดรอนเข้ามารับตำแหน่งประธานสโมสร เรอัลมาดริดทำผลงานได้แย่กว่าที่คิด และทำให้สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาซึ่งเป็นคู่แข่งก้าวขึ้นมาเป็นสโมสรที่เก่งที่สุดในลาลีกา เขาจึงพ้นจากตำแหน่งประธานสโมสรไป และอดีตประธานโฟลเรนตีโน เปเรซก็ได้รับเลือกเข้ามานั่งแท่นเป็นประธานสโมสรอีกครั้ง

หลังจากที่บาร์เซโลนาคว้า 3 แชมป์ในปี ค.ศ. 2008-2009 ทำให้เรอัลมาดริดจากที่เคยยิ่งใหญ่มาก่อนนั้น ดูเหมือนจะเป็นรองบาร์เซโลนามากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นทางเรอัลมาดริดจึงหาวิธีที่จะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง และการกลับมาของเปเรซก็ทำให้แฟนบอลเรอัลมาดริดต้องตกตะลึงกับการสร้างกาลักตีโกสรุ่นที่ 2 โดยการใช้เงินมหาศาลนำนักเตะซูเปอร์สตาร์ในยุคนี้มารวมตัวในสโมสรอีกครั้ง ได้แก่
โรงเรียนวุ่น ชุลมุนอลเวง

รันโด ริโนะ
ฟุตจัง
จินงูจิ คานาเดะ

คินโจ นานาโฮะ

กินงะ คุอง
ซึโนโมโตะ เรน

ฮิดะ ซายูริ

คัตสึระ เซย์นะ

อิซุมิ คาโอริ
อิจิคาว่า มายูระ

มานาเบะ ซินดี้

ฮิซาคาว่า มาจิ

คัตซึระ มินาโมะ

อิตามิ ยูกิมิ

ฮิราตะ วากานะ
โอเมะ อายุมุ(อายุจัง)

คุซึกิ โคโตฮะ

รันโด จิเอริ
แกรนด์ดัชชีมอสโก

แกรนด์ดัชชีแห่งมอสโก (, ) เป็นแกรนด์ดัชชีของรัสเซียในยุคกลางที่รุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 1340 จนถึงปี ค.ศ. 1547 แกรนด์ดัชชีแห่งมอสโกมักจะเรียกกันโดยยุโรปตะวันตกว่า “มอสโกวี” แต่คำนี้บางครั้งก็หมายถึงอาณาจักรซาร์แห่งรัสเซีย (Tsardom of Russia) ด้วย นักค้นคว้าบางท่านก็สันนิษฐานว่าการใช้คำนี้ของยุโรปตะวันตกเป็นผลมาจากความสนใจทางการเมืองของโปแลนด์ แกรนด์ดัชชีเป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งขึ้นหลังจากราชรัฐมอสโกและเป็นอาณาจักรก่อนที่จะกลายเป็นอาณาจักรซาร์แห่งรัสเซีย
อาณาจักรซาร์รัสเซีย

อาณาจักรซาร์แห่งรัสเซีย (, ) เป็นชื่อทางการ ของราชอาณาจักรรัสเซียที่เริ่มตั้งแต่การขึ้นเสวยราชย์ของซาร์อีวานที่ 4 แห่งรัสเซียในปี ค.ศ. 1547 และสิ้นสุดลงเมื่อซาร์ปีเตอร์ที่ 1 ทรงก่อตั้งจักรวรรดิรัสเซียในปี ค.ศ. 1721

คำว่า “Muscovite Tsardom” มักจะเป็นคำที่นักประวัติศาสตร์รัสเซียบางคนใช้ในการเรียกอาณาจักรซาร์แห่งรัสเซีย และถือว่าเป็นคำที่มีความหมายถึงอาณาจักรที่แท้จริง
ฟีลิปปีโน ลิปปี

ฟิลิปปิโน ลิปปี () (ราวระหว่าง ค.ศ. 1457-ค.ศ. 1458 - 20 เมษายน ค.ศ. 1504) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และ จิตรกรรม

ฟิลิปปิโน ลิปปีเกิดเมื่อราวระหว่าง ค.ศ. 1457-ค.ศ. 1458 ที่เมืองพราโตในประเทศอิตาลี เป็นลูกนอกสมรสของฟิลิปโป ลิปปีและแม่ชี ฟิลิปปิโนฝึกงานกับบิดา ต่อมาก็ย้ายไปสโปเลตโตไปมีส่วนในการก่อสร้างมหาวิหารที่นั่น เมื่อฟิลิปโป ลิปปีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1469 ฟิลิปปิโนก็กลับมาเขียนงานจิตรกรรมชีวิตของพระแม่มารีจนเสร็จ ฟิลิปปิโน ลิปปีจบการฝึกงานกับห้องเขียนภาพของ
วังดยุกแห่งมานตัว

วังดยุกแห่งมานตัว (, ) เป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่เป็นวังที่พำนักของดยุกแห่งมานตัวตั้งอยู่ที่มานตัวในประเทศอิตาลี วังดยุกสร้างราวระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 17 ส่วนใหญ่สำหรับตระกูลกอนซากาเพื่อใช้เป็นที่พำนักในเมืองหลวงของอาณาจักรดยุก สิ่งก่อสร้างต่างๆ ภายในกลุ่มเชื่อมต่อกันโดยซุ้มระเบียง ลานภายใน และสวน และมีห้องทั้งหมดด้วยกัน 500 ห้องในเนื้อที่ทั้งหมดราว 34,000 ตารางเมตร สิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดของวังคืองานจิตรกรรมฝาผนังตกแต่งห้องเจ้าสาว (ห้องสมรส) ที่เขียนโดยอันเดรีย มานเทนยา

ส่วนที่เก่าที่สุดของวังคือ “วังกัปตัน” (Palazzo del Capitano) ที่สร้างเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดยกัปตันแห่งประชาชนจุยโด บวยนาโคสซิ (ตระกูลของจุยโดปกครองมานตัวระหว่าง ค.ศ. 1271 จนถึง ค.ศ. 1328) และ “วังใหญ่” (Magna Domus) ในปลายคริสต์ศตวรรษ บาร์โทลิโน ดา โนวาราผู้เป็นสถาปนิกทางการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างทางการทหารคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของยุคนั้นเป็นผู้ก่อสร้าง “ปราสาทเซนต์จอร์จ”

“วังใหม่” (Domus Nova) มาสร้างเสร็จในอีกศตวรรษหนึ่งต่อมาโดยสถาปนิกลูคา ฟานเชลลิ (Luca Fancelli) ลูคาเป็นผู้รับผิดชอบในการสร้าง “ตำหนักใหม่” (Corte Nuova) ที่รวมทั้งชุดห้องพักของดยุกที่มีจิตรกรรมฝาผนังโดยจูลิโอ โรมาโน

ชาเปลซานตาบาร์บาราของวังสำหรับตระกูลกอนซากาออกแบบโดยจิโอวาน บัตติสตา แบร์ตานิที่สร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 สถาปนิกอันโตนิโอ มาเรีย วิอานิสร้างชุดห้องพักของวินเชนโซที่ 1 กอนซากา รวมทั้ง “ห้องเมตะมอร์ฟอร์ซิส” และ “ระเบียงเอเลโอโนรา”

ตระกูลกอนซากาพำนักอยู่ในวังระหว่าง ค.ศ. 1328 จนถึง ค.ศ. 1707 เมื่อตระกูลมาสิ้นสุดลง หลังจากนั้นสิ่งก่อสร้างก็เสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมาได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในเป็นพิพิธภัณฑ์

ทางเข้าวังอยู่ทางด้านจตุรัสซอร์เดลโลซึ่งเป็นด้านของส่วนที่เก่าที่สุดของวัง --วังกัปตัน และ วังใหญ่ “บันไดดัชเชส” สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และซ่อมแซมในปี ค.ศ. 1779 โดยเพาโล พอซโซที่นำไปยังห้องโมโรเนที่ตั้งตามชื่องานจิตรกรรมของจิตกรชาวเวโรนาโดเมนนิโค โมโรเน เป็นภาพ “การขับโบนาโคลซิในปี ค.ศ. 1328” (Expulsion of the Bonacolsi in 1328) (ฉากจากจตุรัสซอร์เดลโล) ชั้นล่างของวังกัปตันเป็นห้องแรกของจัวสตาลลาที่มีรายภาพเหมือนของตระกูลกอนซากา ที่เดิมติดต่อไปยังห้อง “ห้องเมตะมอร์ฟอร์ซิส” และ “ห้องพิซาเนลโล” ที่ตามมาด้วย หลังปี ค.ศ. 1433 อันโตนิโอ ปิซาโน ได้รับจ้างให้เขียนจิตรกรรมฝาผนังฉาก “การแข่งขัน” และอื่นๆ แต่เขียนไม่เสร็จ

ระเบียงใหม่สร้างในปี ค.ศ. 1778 โดยจูเซปเป ปิแอร์มารินิเพื่อเชื่อมห้องพักจัวสตาลลากับหัองพักของดยุก ที่เป็นที่ตั้งของฉากแท่นบูชาหลายแท่นที่สร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยฟรานเชสโค บอร์กานิ, คาร์โล โบโนนิ, สปาโยเลตโตและอื่นๆ ระเบียงสิ้นสุดลงด้วย “ห้องนักขมังธนู” (Sala degli Arcieri) ที่มีงานฉากแท่นบูชาฉากสำคัญโดยปีเตอร์ พอล รูเบนส์ ที่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของบานพับภาพของวัดซานทิสสิมาทรินิตาในเมืองมานตัวเป็นภาพ “ตระกูลกอนซากาในการชื่นชมพระตรีเอกานุภาพ”

ห้องต่อมาเป็น “ห้องกระจก” (Galleria degli Specchi) ที่สร้างเป็นระเบียงเปิดตกแต่งเป็นศิลปะฟื้นฟูคลาสสิคระหว่างปี ค.ศ. 1773 ถึงปี ค.ศ. 1779 เพดานเป็นจิตรกรรมฝาผนังโดยลูกศิษย์สองคนของจุยโด เรนิ
ห้องเจ้าสาว (มานเทนยา)

ห้องภาพสโปซิ หรือ ห้องเจ้าสาว () เป็นห้องที่มีจิตรกรรมฝาผนังภายในวังดยุคแห่งมานตัวที่เขียนโดยอันเดรีย มานเทนยาจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 1465 ถึงปี ค.ศ. 1474

มานเทนยาได้รับจ้างให้เขียนโดยลุโดวิโคที่ 2 กอนซากา มาร์ควิสแห่งมานตัวที่มีลักษณะเด่นตรงที่เป็น “จิตรกรรมเชิง 3 มิติ” และ “จิตรกรรมลวงตาบนเพดาน” (di sotto in sù)

“ฉากในสำนัก” บนผนังด้านเหนือเป็นภาพลุโดวิโค กอนซากาแต่งตัวอย่างลำลองและภรรยาบาร์บาราแห่งบรานเดนบวร์ก พร้อมกับด้วยญาติพี่น้อง และผู้คนในสำนัก

ผนังด้านตะวันตกเป็นฉากการประชุม ภาพนี้ลุโดวิโคแต่งตัวอย่างเป็นทางการพบปะกับลูกชาย, คาร์ดินัลฟรานเชสโค กอนซากาสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ พระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก

เพดานเป็นภาพชวนหัวรอบวงกลมที่เป็นภาพลวงตามองขึ้นไปยังท้องฟ้า โดยมียุวเทพยืนเล่นหัวกันอยู่รอบระเบียง งานชิ้นนี้เป็นงานชิ้นแรกๆ ของการเขียน “จิตรกรรมลวงตาบนเพดาน”
มิเนอร์วา

มิเนอร์วา () เป็นเทพีโรมันแห่งปัญญา และผู้สนับสนุนศิลปะ การค้าและยุทธศาสตร์ พระองค์กำเนิดจากพระเจ้าของจูปิเตอร์พร้อมด้วยศาสตราวุธ หลังศตวรรษที่ 2 ก่อน ค.ศ. เป็นต้นมา ชาวโรมันยกให้พระนางเทียบเท่าอะธีนาของกรีก พระองค์เป็นเทพีพรหมจรรย์แห่งดนตรี กวี แพทยศาสตร์ การพาณิชย์ การทอผ้า งานช่างและเวทมนตร์ มักพรรณนาพระองค์กับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แห่งพระองค์ คือ นกฮูกซึ่งปกติได้ขนานนามว่า "นกฮูกแห่งมิเนอร์วา" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าพระนางทรงเชื่อมโยงกับภูมิปัญญา
จูโน

เทพีจูโน () เป็นเทพีในตำนานเทพปกรณัมโรมันที่เทียบเท่ากับเทพีเฮราในตำนานเทพปกรณัมกรีก เทพีจูโนเป็นเทพีผู้พิทักษ์ที่ปรึกษาของรัฐ เป็นธิดาของเทพแซทเทิร์น และเป็นน้องสาว (และภรรยา) ของเทพจูปิเตอร์และแม่ของเทพจูเวนตัส (Juventus), เทพมาร์ส และเทพวัลคัน

เทพีจูโนเป็นเทพีผู้พิทักษ์กรุงโรมและจักรวรรดิโรมันที่บางครั้งก็เรียกว่าเรจินา (พระราชินี) เทพีจูโน เทพจูปิเตอร์ และ เทพีมิเนอร์วาเป็นสามเทพที่สักการะบนจูโนคาพิโตลินา (Juno Capitolina) ในกรุงโรม