seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
70 ไพน์สตรีท

70 ไพน์สตรีท () เดิมชื่อ "อาคารอเมริกันอินเตอร์เนชัลนัล" () เป็นตึกระฟ้าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเขตแมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก มีความสูง 290 เมตร (952 ฟุต) จำนวนชั้นทั้งหมด 66 ชั้น ตึกแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1930 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1932 ในขณะนั้น ตึกนี้มีความสูงเป็นอันดับที่ 3 ของโลก รองเพียงตึกเอ็มไพร์สเตตและตึกไครส์เลอร์เท่านั้น ในปัจจุบัน ตึกหลังนี้สูงที่สุดในอันดับที่ 6 ของนครนิวยอร์ก สูงเป็นอันดับที่ 17 ของสหรัฐอเมริกา และอันดับที่ 73 ของโลก ลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งของตึกอเมริกันอินเตอร์เนชัลนัลคือ ยอดแหลมของตึกมีลักษณะคล้ายกับสถาปัตยกรรมกอธิค

ตั้งแต่ตึกได้สร้างแล้วเสร็จมีเจ้าของเป็นบริษัทซิตีส์เซอร์วิส และเรียกตึกนี้ว่า ตึกซิตีส์เซอร์วิส และต่อมาบริษัทได้ขายตึกให้กับอเมริกัน อินเตอร์แนชชั่นแนล กรุป (เอไอจี) หลังจากที่บริษัทซิตีส์เซอร์วิสได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปที่เมืองทัลซา รัฐโอคลาโฮมา
องค์กรเผยแพร่ดนตรี

องค์กรเผยแพร่ดนตรี () เป็น 1 ใน 3 องค์กรในสหรัฐอเมริกา ร่วมไปกับแอสแคปและซีแซก เป็นองค์กรที่ไม่แสวงหากำไรที่ดูแลคุ้มครองสิทธิ์ของนักแต่งเพลง ผู้เรียบเรียงเพลง ผู้ถือสิทธิ์เพลง องค์กรก่อตั้งในปี ค.ศ. 1940 โดยทำหน้าที่เกี่ยวกับสิทธิ เป็นตัวแทนของนักแต่งเพลง ผู้เรียบเรียงเพลง ผู้ผลิตผลงานดนตรีทุกสาขา โดยเก็บค่าธรรมเนียมของผู้ใช้งานดนตรีของสมาชิก แล้วนำค่าธรรมเนียมให้แก่ผู้แต่งเพลงและเจ้าของลิขสิทธิ์ต่อไป

ในปี 2009 องค์กรเผยแพร่ดนตรีเก็บค่าลิขสิทธิ์ได้มากกว่า 905 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลกและแจกจ่ายให้สมาชิกแล้ว 788 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ (นครนิวยอร์ก)

แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ () เป็นตึกระฟ้าที่ตั้งอยู่ใจกลางเขตแมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก มีความสูง 366 เมตร (1,200 ฟุต) ตั้งอยู่ที่อเวนิว 6 ระหว่างสตรีต 42 และสตรีต 43 ตรงข้ามกับสวนสาธารณะไบรอันท์ ตึกนี้มีความสูงเป็นอันดับที่ 2 ของนครนิวยอร์ก รองจากตึกเอ็มไพร์สเตต และสูงเป็นอันดับที่ 4 ของสหรัฐอเมริกา ตึกนี้ถูกออกแบบโดย Cook+Fox Architects และ Gensler ก่อสร้างถึงจุดสูงสุดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2007 แล้วเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 2009 และชื่ออาคารตั้งตามเจ้าของซึ่งคือ แบงค์ออฟอเมริกา

ยอดแหลมของแบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์มีความสูง 77.9 เมตร (255.5 ฟุต) ตึกมีจำนวนชั้นทั้งหมด 58 ชั้น แบ่งเป็นสำนักงานตั้งแต่ชั้นที่ 1-51 มีพื้นที่ใช้สอย 195,000 ตร.ม. (2,100,000 ตร.ฟุต) และที่เหลือเป็นห้องควบคุมระบบและชั้นส่วนตัวอีก 7 ชั้น มีลิฟต์ทั้งหมด 53 ตัว 52 ตัวใช้บริการทั่วไปและหนึ่งตัวลงไปถึงชั้นลอยที่ไว้ใช้ขนส่งซึ่งอยู่ต่ำกว่าพื้นดิน
แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ (แก้ความกำกวม)

แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ () สามารถหมายถึง
พีต ทาวน์เซนด์

ปีเตอร์ เดนนิส แบลนด์ฟอร์ด "พีต" ทาวน์เซนด์ (; เกิด 19 พฤษภาคม 1945) เป็นนักกีตาร์ นักร้อง นักแต่งเพลง และนักประพันธ์ชาวอังกฤษ เป็นรู้จักในฐานะมือกีตาร์และนักแต่งเพลงวงดนตรีร็อคอังกฤษ เดอะฮู โดยพีตได้ร่วมอยู่กับวงฮูเป็นเวลายาวนาน 50 ปี ในช่วงที่วงเติบโตขึ้นพวกเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในวงดนตรีที่มีอิทธิพลในยุค 1960s และ 1970s

ทาวน์เซนต์เป็นนักแต่งเพลงหลักให้กับวงฮู , โดยเขาเขียนเพลงไปกว่า 100 เพลงให้กับวงในอัลบั้มสตูดิโอทั้งหมด 11 อัลบั้ม รวมทั้งอัลบั้มสตูดิโอและโอเป่าร็อค อัลบั้มสตูดิโอลำดับที่สี่ "Tommy" และอัลบั้มสตูดิโอลำดับที่หก "Quadrophenia" รวมถึงถูกเรียกว่าร็อคยอดนิยมและมีการเปิดในวิทยุอยู่บอยครั้งเช่นอัลบั้มสตูดิโออัลบั้มที่ห้า "Who's Next" และอีกหลายผลงานอื่นๆที่ไม่ปรากฏในอัลบั้มไม่ว่าจะเป็นซิงเกิ้ลเพลง , โบนัสแทร็ค ก็ถูกนำมาผลิตซ้ำอีกครั้ง
สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธ

สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธ () หมายถึงลักษณะสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์ตอนต้นของอังกฤษที่รุ่งเรืองในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ ซึ่งตรงกับสมัยซิงเคเชนโตในอิตาลี หรือสมัยสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์ตอนต้นของฝรั่งเศส หรือ Plateresque style ในสเปน

สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธสืบต่อมาจากสถาปัตยกรรมทิวดอร์และตามมาด้วยสถาปัตยกรรมพาลเลเดียนที่ริเริ่มโดยอินิโก โจนส์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17

สถาปัตยกรรมเรอเนซองส์มาถึงอังกฤษระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ จากบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำที่นำเอาลักษณะ “หน้าจั่วบันได” หรือ “หน้าจั่วดัตช์” และแถบตกแต่ง (Strapwork) แบบฟลานเดอร์สที่เป็นลายเรขาคณิตที่ใช้ตกแต่งผนังเข้ามาด้วยเข้ามาด้วย ลักษณะทั้งสองอย่างดังกล่าวปรากฏในงานสร้างคฤหาสน์โวลลาทันฮอลล์ และ ที่คฤหาสน์มองตาคิวท์ ในช่วงเดียวกันนี้สถาปัตยกรรมอังกฤษก็เริ่มรับรูปแบบของสถาปัตยกรรมอิตาลีในการสร้างระเบียงแล่นยาวที่ใช้เป็นบริเวณสำหรับเป็นห้องรับรอง ในอังกฤษสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์มักจะออกมาในรูปของสิ่งก่อสร้างสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เช่นคฤหาสน์ลองลีท สิ่งก่อสร้างเหล่านี้มักจะมีหอที่มีลักษณะเป็นสมมาตรที่เป็นนัยยะของการวิวัฒนาการมาจากสถาปัตยกรรมการสร้างป้อมปราการในสมัยกลาง

คฤหาสน์แฮ็ทฟิลด์ที่สร้างโดยโรเบิร์ต เซซิล เอิร์ลแห่งซอลสบรีที่ 1 ระหว่าง ค.ศ. 1607 ถึง ค.ศ. 1611 เป็นตัวอย่างอันสมบูรณ์แบบของสถาปัตยกรรมของสมัยที่คาบจากการใช้หอโคนแหลมของสมัยก่อนหน้านั้นมายังสมัยดังว่า ตัวสิ่งก่อสร้างยังคงมีหอโคนแหลมของสถาปัตยกรรมทิวดอร์ตอนปลายสุดของสิ่งก่อสร้างสองด้านพร้อมด้วยหน้าต่างซี่หิน แต่สิ่งก่อสร้างทั้งหมดเชื่อมต่อกันอย่างสมมาตรด้วยด้านหน้าที่มีลักษณะเป็นแบบสถาปัตยกรรมแบบอิตาลีของสมัยเรอเนซองส์อิตาลี ด้านหน้าที่ว่านี้เดิมเป็นหอทัศนาแบบเปิด และเชื่อกันว่าออกแบบโดยอินิโก โจนส์เอง แต่ซุ้มกลางมีลักษณะที่ดูหนักกว่าที่เป็นแบบสถาปัตยกรรมจาโคเบียนซึ่งไม่ใช่ที่อินิโก โจนส์อาจจะใช้ ฉะนั้นการสันนิษฐานว่าโจนส์เป็นผู้ออกแบบจึงอาจจะไม่ถูกต้อง ภายในตัวสิ่งก่อสร้างก็มีบันไดที่สลักเสลาอย่างงดงามที่แสดงถึงอิทธิพลของสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์อิตาลีที่มีต่อการตกแต่งของอังกฤษ

ระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 และ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 ก็ได้มีศิลปินชาวอิตาลีเดินทางเข้ามาทำการตกแต่งส่วนต่างๆ ของพระราชวังแฮมพ์ตันคอร์ท, วังเลเยอร์มาร์นีย์เทาเออร์ในเอสเซ็กซ์ (ค.ศ. 1522-ค.ศ. 1525), คฤหาสน์ซัททัน (เซอร์รีย์) (ค.ศ. 1529), วังนันซัช และอื่นๆ ต่อมาในศตวรรษเดียวกันก็มีช่างฝีมือเฟล็มมิชเข้ามาแทนที่ช่างอิตาลี ตึกรอยัลเอ็กซเชนจ์แห่งลอนดอน (ค.ศ. 1566-ค.ศ. 1570) เป็นสิ่งก่อสร้างแรกที่ออกแบบโดยอองรี เดอ พาสเคนสถาปนิกจากอันท์เวิร์พ
ไบรอัน ฟิวรี่

ไบรอัน ฟิวรี่ (; ) เป็นตัวละครจากเกมเทคเคน ที่ปรากฏตัวครั้งแรกในภาค 3 ซึ่งเป็นไซบอร์กผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้แบบ "คิกบ็อกซิ่ง" ในการทำศึก

ไบรอัน ฟิวรี่ ถูกยิงเสียชีวิตที่ฮ่องกง ต่อมาได้รับการส่งศพไปยังห้องค้นคว้าของดร.อาเบล ซึ่งเป็นนักค้นคว้าด้านวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงมากในโลกมืด แต่ดูเสมือนว่าผลงานการค้นคว้าของดร.บอสโคโนวิชจะนำหน้าการค้นคว้าของเขาอยู่บ่อยครั้ง จนในที่สุด ดร.อาเบลก็สามารถสร้างทหารไซบอร์กผู้มีสมองเทียมได้เกือบสมบูรณ์แบบ เขาคิดว่าจำเป็นต้องใช้"เครื่องยนต์ที่คงกระพัน"จากดร.บอสโคโนวิชมาใช้ร่วมจึงจะสมบูรณ์ ดร.อาเบลจึงชุบชีวิตไบรอั้นขึ้นมาใหม่และมอบหมายให้ไบรอ้นไปเก็บข้อมูลสมองของ ดร.บอสโคโนวิช
ชิอูเนะ ซูงิฮาระ

ชิอูเนะ ซูงิฮาระ (; 1 มกราคม ค.ศ. 1900 - 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักการทูตชาวญี่ปุ่น ประจำอยู่ที่สถานทูตจักรวรรดิญี่ปุ่นในเมืองเคานัส ประเทศลิทัวเนีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาได้ช่วยเหลือชาวยิวนับพันให้หลบหนีออกจากประเทศโดยเขาได้ออกวีซ่าให้ผู้ลี้ภัยชาวยิวให้สามารถเดินทางมายังญี่ปุ่นได้ ส่วนใหญ่ผู้ลี้ภัยมาจากโปแลนด์ในการยึดครองของเยอรมนีหรือผู้อาศัยอยู่ในลิทัวเนีย ซูงิฮาระได้ออกวีซ่าช่วยเหลือชาวยิวผู้ลี้ภัยได้มากกว่า 6,000 คนไปยังดินแดนของญี่ปุ่น ซึ่งเสี่ยงต่ออาชีพการงานของเขา รวมถึงครอบครัวของเขาด้วย ในปี 1985 อิสราเอลได้มอบรางวัล Righteous Among the Nations ให้แก่การกระทำของเขา
อานาตอล ฟร็องส์

อานาตอล ฟร็องส์ (, ฟังเสียง; ชื่อเมื่อเกิด: ฟร็องซัว-อานาตอล ตีโบ - ; 16 เมษายน ค.ศ. 1844 - 12 ตุลาคม ค.ศ. 1924) อานาตอล ฟร็องส์เป็นนักเขียนนวนิยาย กวี และนักหนังสือพิมพ์คนสำคัญชาวฝรั่งเศส ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1921
อิมเร เคอร์เตสซ์

อิมเร เคอร์เตสซ์ ( (ออกเสียง); 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1929 - 31 มีนาคม ค.ศ. 2016) อิมเร เคอร์เตสซ์เป็นนักเขียนคนสำคัญชาวฮังการีเชื้อสายยิวผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 2002 
Vasvári, Louise O., and Tötösy de Zepetnek, Steven, eds. "Imre Kertész and Holocaust Literature". West Lafayette: Purdue UP, 2005.
Vasvári, Louise O., and Tötösy de Zepetnek, Steven, eds. "Comparative Central European Holocaust Studies". West Lafayette: Purdue UP, 2009.
Molnár, Sára. "Nobel in Literature 2002 Imre Kertész's Aesthetics of the Holocaust," "CLCWeb: Comparative Literature and Culture" 5.1 (2003)
Tötösy de Zepetnek, Steven. "And the 2002 Nobel Prize for Literature Goes to Imre Kertész, Jew and Hungarian," "CLCWeb: Comparative Literature and Culture" 5.1 (2003)
Tötösy de Zepetnek, Steven. "Imre Kertész's Nobel Prize, Public Discourse, and the Media," "CLCWeb: Comparative Literature and Culture" 7.4 (2005)
มาดามโบวารี

มาดามโบวารี () เป็นวรรณกรรมฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงระดับโลก ซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนฝรั่งเศส นามว่า กูสตัฟ ฟลอแบร์ (Gustave Flaubert) และตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1857 เนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งงานแล้วไม่พอใจกับชีวิตครอบครัว เนื่องจากในสมัยนั้น เนื้อหาเช่นนี้ถือว่าไม่เหมาะสมมาก จึงทำให้นักประพันธ์โดนฟ้องฐานผยแพร่และส่งเสริมเรื่องผิดต่อศีลธรรมอันดีของประชาชน แต่ที่สุดก็ชนะคดี

อ็องมา (Emma) คือตัวละครหลักในนิยายนี้ หลังมารดาของเธอตาย เธอแต่งงานกับนายแพทย์ ชื่อ ชาลส์ โบวารี (Charles Bovary) แต่เธอเห็นว่าชีวิตแต่งงานจืดชื่ด จึงให้สามีทิ้งคลินิค เพื่อที่จะย้ายไปอยู่ในเมืองที่ใหญ่ ๆ

หลังจากย้ายมาที่เมืองยงวีย์ (Yonville) ก็ได้รู้จักเภสัชกร ออเม (Homais) และครอบครัว และได้รู้จักเลยง (Léon) ด้วย เลยงและเธอต่างมีความชอบในวรรณกรรมและดนตรี ทั้งสองจึงผูกผันกันมาก

ต่อมาอ็องมาให้กำเนิดลูกสาว แต่เธอก็ยังไม่พอใจกับชีวิตครอบครัว ไม่นานเลยงก็ย้ายไปปารีส ทำให้เธอเศร้ามาก จนกระทั่งเธอติดการซื้อของหรู เพื่อให้ลืมความสูญเสีย ทำให้เธอเป็นหนี้พ่อค้าชื่อ เลอเรอซ์ (Leureux) และก็ได้รู้จัก รอโดล์ฟ (Rodolphe) ผู้เป็นเจ้านายของคนไข้ของชาลส์ โบวารี

อ็องมาหลงรักรอโดล์ฟมาก ซื้อให้แต่ของขวัญแพง ๆ สถานภาพการเงินของเธอจึงแย่ลงไปอีก เธอรักรอดอล์ฟมาก กระทั่งวางแผนจะหนีไปด้วยกัน แต่เขาทิ้งเธอไปก่อน เธอเสียใจมาก

ต่อมา เธอไปดูละครกับสามี และพบเลยงอีกครั้ง เธอจึงเป็นชู้กับเลยง กรรมของเธอทำให้เจ้าหนี้ของเธอตามทวงหนี้ เธอร้องขอให้รอโดล์ฟช่วย โดยเอาตัวเข้าแลก แต่ได้รับการปฏิเสธ เมื่อจนหนทาง เธอกินสารหนูฆ่าตัวตาย

สามีของเธอรับไม่ได้ที่เธอตาย เมื่อเขาได้ค้นพบจดหมายรักระหว่างภริยาของตนกับรอโดล์ฟ และกับเลยง เขาก็ตรอมใจตายไปอีกคน ลูกสาวของคนทั้งคู่จึงได้รับการส่งไปอยู่กับย่า ซึ่งไม่นานย่าก็ตาย เด็กคนนั้นจึงไปอยู่กับป้าที่ยากจน และถูกส่งไปเป็นสาวโรงงาน
สตาร์ วอร์ส: เดอะ โคลน วอร์ส

สตาร์ วอร์ส: เดอะ โคลน วอร์ส () เป็นภาพยนตร์การ์ตูนชุดทางโทรทัศน์แบบแอนิเมชัน 3 มิติ ผลิตโดย Lucasfilm Animation, Lucasfilm Animation Singapore และ CGCG Inc. ฉายครั้งแรกในช่อง Cartoon Network ของสหรัฐอเมริกาในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ดำเนินเรื่องในจักรวาล"สตาร์ วอร์ส" ช่วงเวลาเดียวกับภาพยนตร์การ์ตูนชุด "" ที่เคยฉายในปี พ.ศ. 2546 ดำเนินเรื่องตามเวลาในท้องเรื่องช่วงปีที่ 22-20 ก่อนยุทธการยาวิน แต่ละตอนยาวประมาณ 22 นาที ฉายในช่วง 30 นาทีโทรทัศน์ จอร์จ ลูคัสผู้สร้าง"สตาร์ วอร์ส"กล่าวว่า "จะมีทั้งหมดอย่างน้อย 100 ตอน (ประมาณ 5 ซีซั่น)" มี Dave Filoni เป็น supervising director ในขณะที่ Genndy Tartakovsky ซึ่งเป็นผู้กำกับของการ์ตูนชุด "Clone Wars" ไม่ได้เข้ามามีส่วนร่วมในการผลิตภาพยนตร์การ์ตูนชุดนี้ แต่ผู้ออกแบบตัวละคร Kilian Plunkett ใช้การออกแบบตัวละครจากการ์ตูนชุดฉบับ 2D เป็นต้นแบบในการออกแบบตัวละครฉบับ 3D นี้ นอกจากนี้ยังมีหนังสือการ์ตูนออนไลน์เล่าเรื่องสั้นๆ ระหว่างแต่ละตอนด้วย

ภาพยนตร์ตัวอย่างตัวแรกของการ์ตูนชุดนี้เผยแพร่ครั้งแรกบนเว็บไซต์ทางการของ"สตาร์ วอร์ส" เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 เปิดตัวครั้งแรกทางซึ่งฉายครั้งแรกในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เป็นหนึ่งในซีรีส์ 4 ซีรีส์ (ร่วมกับ Stoked, Total Drama Action, และ 6teen) ที่ฉายในช่องหลักของ Cartoon Network (ไม่ใช่ Toonami หรือ Adult Swim) ที่ได้เรท TV-PG ซีซั่นใหม่ของภาพยนตร์ชุดนี้ฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ในขณะที่ฉบับรวมของซีซั่นแรกวางจำหน่ายเป็นดีวีดีและบลูเรย์เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในสหรัฐอเมริกา
ผู้สร้างได้ระบุว่าการเชื่อมต่อกับเนื้อหาในเรื่องแต่งเสริมอื่นๆ นั้นเป็นประเด็นจริงจังที่เหล่าผู้สร้างยึดถือ โดยกล่าวว่า Dave Filoni มีความรู้ในเนื้อหาเรื่องแต่งเสริมเป็นอย่างดี อย่างไรก็ดี ลูคัสยังสงวนสิทธิ์ที่จะดัดแปลงเนื้อหาเล็กน้อยเพื่อการเล่าเรื่อง นอกจากนั้นยังต้องปรึกษาลูคัสเสมอเมื่อจะดำเนินเรื่องใดๆ กับตัวละครหลักอีกด้วย ในข้อความโพสต์ทางอินเทอร์เน็ตปี 2006 ของ Randy Stradley บรรณาธิการและผู้แต่งเรื่องของสำนักพิมพ์ Dark Horse Comics กล่าวว่าได้พบกับ Lucas Animation เพื่อพูดคุยถึงการผสานการ์ตูนโทรทัศน์กับหนังสือการ์ตูน "เดอะ โคลน วอร์ส" อย่างไรก็ดี ภาพยนตร์ฉายโรงและภาพยนตร์ชุดนี้ได้ทำให้เกิดความไม่เข้ากันทางการเชื่อมโยงเนื้อหาหลายอย่าง ในจำนวนนี้หลายอย่างมีความขัดแย้งโดยตรงกับเนื้อหาที่มีอยู่แล้วและจำเป็นต้องมีการแก้เรื่องใหม่เพื่อให้เกิดความเข้ากัน (retcon) รวมทั้งต้องมีการแก้ไขตารางเวลาเดินเรื่องครั้งใหญ่ในเนื้อหาช่วงสงครามโคลน ซึ่งจนปัจจุบันก็ยังไม่ได้รับการระบุชัดจาก Leland Chee ผู้เป็น Keeper of the Holocron โดย Leland Chee กล่าวว่าเขาจะรอจนกระทั่งการ์ตูนชุดนี้เสร็จเป็นส่วนใหญ่ก่อนที่จะจัดทำตารางเวลาใหม่

19 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 ลูคัสฟิล์มได้แถลงข่าวที่งานคอมิกคอนซานดิเอโกว่าภาพยนตร์การ์ตูนชุดนี้จะได้รับการผลิตต่ออีก 12 ตอน เพื่อเป็นการจบเรื่องราวของภาพยนตร์การ์ตูนชุดนี้ โดยจะออกฉายทางช่องรายการทางอินเตอร์เน็ตของดิสนีย์
มิคาอิล โชโลคอฟ

มิคาอิล อเล็กซานโดรวิช โชโลคอฟ ( "Mikhail Aleksandrovich Sholokhov" (ออกเสียง)) (24 พฤษภาคม ค.ศ. 1905 - 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984) มิคาอิล อเล็กซานโดรวิช โชโลคอฟเป็นนักเขียนนวนิยายคนสำคัญชาวรัสเซียผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1965
บ้านปราสาท

บ้านปราสาท อาจหมายถึง
กันทรารมย์

กันทรารมย์ อาจหมายถึง
จังหวัดมอร์บีอ็อง

มอร์บีอ็อง (; ) เป็นจังหวัดในแคว้นเบรอตาญในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดมอร์บีอ็องตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส ชื่อ “Morbihan” แปลว่า “ทะเลเล็ก” ในภาษาเบรอตง ภูมิประเทศที่มีลักษณะเป็นอ่าวเป็นลักษณะสำคัญของบริเวณนี้

มอร์บีอ็องเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอาณาจักรดยุคแห่งบริตานี มอร์บีอ็องเป็นจังหวัดเดียวในฝรั่งเศสที่ไม่มีชื่อเป็นภาษาฝรั่งเศสและยังคงรักษาชื่อในภาษาดั้งเดิมเอาไว้ เพราะคำว่า “Morbihan” เป็นภาษาเบรอตง

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดมอร์บีอ็องก็ได้แก่แนวหินก่อนประวัติศาสตร์การ์นัก (Carnac)
ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโย

ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโย หรือเรียกสั้นว่า ฌี.แอม.เฌ. เลอ เกลซีโย (, ออกเสียง) (13 เมษายน ค.ศ. 1940 - ปัจจุบัน) ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโยเป็นนักเขียนนักเดินทางรอบโลกและศาสตราจารย์คนสำคัญชาวฝรั่งเศสผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 2008 นอกจากนั้น เลอ เกลซีโยผู้มีงานเขียนกว่าสี่สิบชิ้นก็ยังได้รับรางวัลเรอโนโด (Prix Renaudot) สำหรับนวนิยายเรื่อง “Le Procès-Verbal”

มารดาของเลอ เกลซีโยเกิดที่เมืองนิสในริเวียราฝรั่งเศส บิดาบนหมู่เกาะมอริเชียส (ซึ่งเป็นดินแดนของอังกฤษแต่บิดามีเชื้อชาติฝรั่งเศส) บรรพบุรุษของทั้งบิดาและมารดาเดิมมาจากจังหวัดมอร์บีอ็องทางชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกของบริตานี
บรรพบุรุษทางฝ่ายบิดา ฟร็องซัว อาเล็กซิส เลอ เกลซีโย หนีจากฝรั่งเศสพร้อมกับภรรยาและบุตรีในปี ค.ศ. 1798 ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่มอริเชียสที่ขณะนั้นเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส แต่ต่อมาตกไปเป็นของอังกฤษ แต่ชาวอาณานิคมฝรั่งเศสได้รับอนุญาตให้ยังคงรักษาขนบประเพณีและใช้ภาษาฝรั่งเศสได้ แม้ว่าเลอ เกลซีโยจะไม่เคยไปพำนักอาศัยอยู่ที่มอริเชียสมากไปกว่าครั้งละสองสามเดือน แต่นอกจากเป็นชาวฝรั่งเศสแล้วเลอ เกลซีโยก็ยังดำรงรักษาความเป็นชาวมอริเชียสอยู่ ฉะนั้นเลอ เกลซีโยจึงเป็นบุคคลสองสัญชาติ--ชาวฝรั่งเศสและชาวมอริเชียส (มอริเชียสได้รับอิสรภาพในปี ค.ศ. 1968) และเรียกมอริเชียสว่าเป็น “ปิตุภูมิน้อย” (little fatherland)

เลอ เกลซีโยเองเกิดที่นิสซึ่งเป็นเมืองเกิดของมารดาระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อบิดาไปรับราชการอยู่กับกองทัพบริติชในไนจีเรีย เลอ เกลซีโยเติบโตขึ้นที่รอเกอบีลีแยร์ ซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่ไกลจากนิสจนกระทั่งปี ค.ศ. 1948 เมื่อมารดาและน้องชายย้ายไปสมทบกับบิดาในอาณานิคมไนจีเรีย นวนิยาย “"Onitsha"” ที่เขียนปี ค.ศ. 1991 เป็นนวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ ในปี ค.ศ. 2004 บทความ “"The African"” บรรยายถึงชีวิตวัยเด็กในไนจีเรียและความสัมพันธ์กับบิดามารดา

หลังจากที่เข้าศึกษาจากมหาวิทยาลัยบริสตอลในอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1958 ถึงปี ค.ศ. 1959 เลอ เกลซีโยก็ไปได้รับปริญญาตรีที่นิสจากสถาบันวรรณกรรมศึกษา (Institut d’études littéraires) ในปี ปี ค.ศ. 1964 เลอ เกลซีโยได้รับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยพรอว็องส์ โดยการเขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับกวีและนักเขียนชาวเบลเยียม อองรี มีโช

หลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ที่ลอนดอนและบริสตอลอยู่หลายปี เลอ เกลซีโยก็ย้ายไปยังสหรัฐอเมริกาไปเป็นอาจารย์ ระหว่างปี ค.ศ. 1967 ก็ได้เข้ารับราชการในกองทหารฝรั่งเศสในประเทศไทย แต่ไม่นานก็ถูกย้ายไปยังเม็กซิโกเพราะไปทำการประท้วงต่อต้านการค้าประเวณีเด็ก ระหว่างปี ค.ศ. 1970 ถึงปี ค.ศ. 1974 เลอ เกลซีโยไปใช้ชีวิตอยู่กับชนเผ่า Embera-Wounaan ในปานามา เลอ เกลซีโยสมรสกับเฌเมีย ชาวโมร็อกโก ในปี ค.ศ. 1975 และมีลูกสาวด้วยกันสองคน (เลอ เกลซีโยมีลูกสาวอีกคนหนึ่งจากการสมรสครั้งแรก) ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 เลอ เกลซีโยก็แบ่งเวลาระหว่างอัลเบอเคอร์คี (นิวเม็กซิโก), มอริเชียส และ นิส

ในปี ค.ศ. 1983 เลอ เกลซีโยเขียนดุษฎีนิพนธ์เกี่ยวกับประวัติศาสตร์การเป็นอาณานิคมของเม็กซิโกแก่ มหาวิทยาลัยแปร์ปีญ็องในหัวเรื่องการพิชิตชาวพูเรเปชา (ที่เดิมเรียกว่า “ทาราสคัน” (“Tarascans”)) ผู้ที่ในปัจจุบันตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณรัฐมิโชอากัง (Michoacán) ดุษฎีนิพนธ์ได้รับการนำไปพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารฝรั่งเศส และได้รับการแปลเป็นภาษาสเปนในปี ค.ศ. 1985

เลอ เกลซีโยเป็นอาจารย์สอนตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ทั่วโลก และมักจะเดินทางไปเยือนประเทศเกาหลีใต้ เลอ เกลซีโยสอนภาษาฝรั่งเศสและวรรณคดีที่ Ewha Womans University ในโซล ระหว่างปีการศึกษา 2007
กีวตัง

กีวตัง () เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำมาจากลิ้นวัวย่าง คำว่ากีวตังเป็นการผสมระหว่างคำว่า "กีว" () ในภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่าวัว กับคำว่า "ทัง" (tongue) ในภาษาอังกฤษที่แปลว่าลิ้น เนื่องจากคำว่ากีวตังมีความหมายทางภาษาว่า "ลิ้นวัว" ดังนั้นในญี่ปุ่นจึงใช้คำนี้เรียกลิ้นวัวด้วยเช่นกัน การปรุงกีวตังเริ่มต้นจากเมืองเซ็นไดเมื่อ พ.ศ. 2491 ปกติแล้วในเซ็นไดจะรับประทานกับข้าวบาร์เลย์ ซุปหางวัว และผักดอง ในพื้นที่อื่น ๆ ในญี่ปุ่นมักจะมีกีวตังในร้านยากินิกุ เดิมทีกีวตังจะปรุงรสด้วยเกลือ ในร้านยากินิกุหลายร้านจึงเรียกกีวตังว่า ทังชิโอะ () ปัจจุบันบางร้านจะบริการกีวตังพร้อมกับซอสทาเระ

เมื่อ พ.ศ. 2491 ซาโนะ เคชิโร เจ้าของร้านยากิโตริในเซ็นไดได้เปิดร้านอาหารใหม่ที่บริการอาหารจากลิ้นวัว ร้านนี้มีชื่อว่า ทาซูเกะ (太助) และในปัจจุบันยังคงจัดว่าเป็นร้านกีวตังที่ดีที่สุดในเซ็นได ซาโนะเปิดร้านนี้เพื่อปรุงอาหารจากลิ้นและหางของวัวที่กองกำลังยึดครองญี่ปุ่นที่ประจำอยู่ในเซ็นได (หลังจากญี่ปุ่นพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สอง) เหลือทิ้งไว้ แรกเริ่มนั้นกีวตังจัดว่าเป็นอาหารที่ค่อนข้างแปลก แต่ก็ค่อย ๆ เป็นที่นิยมไปทั่วญี่ปุ่น ซึ่งส่วนหนึ่งก็เนื่องมาจากพนักงานเงินเดือนที่ถูกโยกย้ายจากเซ็นไดไปเมืองอื่น ๆ ได้กระจายชื่อเสียงของกีวตังไปยังเมืองเหล่านั้น

เมื่อ พ.ศ. 2534 ญี่ปุ่นได้ยกเลิกการจำกัดการนำเข้าเนื้อวัว ทำให้มีร้านกีวตังเปิดมากขึ้น ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2546 รัฐบาลญี่ปุ่นได้สั่งห้ามนำเข้าเนื้อวัวจากสหรัฐอเมริกาหลังจากพบโรควัวบ้า ซึ่งส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อร้านกีวตังหลายร้าน ตัวอย่างเช่นร้อยละ 90 ของลิ้นวัวที่ใช้ในร้านกีวตังในเซ็นไดจะนำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ คนที่ยึดมั่นกับเนื้อวัวอเมริกันบางคนอ้างว่า เนื้อวัวจากสหรัฐอเมริกามีปริมาณไขมันที่เหมาะต่อการปรุงกีวตัง และปฏิเสธที่จะใช้เนื้อวัวจากออสเตรเลีย และเนื่องจากลิ้ววัวอาจอุดมไปด้วยโปรตีนพรีออนที่เป็นสาเหตุของโรควัวบ้า สถานการณ์ของกีวตังในอนาคตจึงยังไม่แน่นอน
มอริส มาแตร์แล็งก์

มอริส ปอลีดอร์ มารี แบร์นาร์ มาแตร์แล็งก์ (; 29 สิงหาคม ค.ศ. 1862 - 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1949) เป็นนักเขียนบทละคร, นักเขียนความเรียง และกวีชาวเบลเยียมคนสำคัญซึ่งเขียนงานเป็นภาษาฝรั่งเศส มาแตร์แล็งก์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 1911 หัวข้อหลักที่เขียนเกี่ยวกับความตายและความหมายของชีวิต งานเขียนบทละครเป็นสิ่งสำคัญที่มีอิทธิพลต่อขบวนการสัญลักษณ์นิยม
รูด็อล์ฟ คริสท็อฟ อ็อยเคิน

รูด็อล์ฟ คริสท็อฟ อ็อยเคิน (; 5 มกราคม ค.ศ. 1846 - 15 กันยายน ค.ศ. 1926) เป็นนักปรัชญาคนสำคัญชาวเยอรมันผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ใน ค.ศ. 1908

อ็อยเคินเกิดที่เอาริชในราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ (ปัจจุบันนีเดอร์ซัคเซิน) และศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงินและมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน อ็อยเคินได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยเกิททิงเงินใน ค.ศ. 1866 หลังจากที่ทำงานเป็นครูได้ 5 ปีใน ค.ศ. 1871 อ็อยเคินก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นศาสตราจารย์สาขาวิชาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยบาเซิลในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และทำการสอนอยู่ที่นั่นจนถึง ค.ศ. 1874 เมื่อไปรับตำแหน่งใหม่ที่มหาวิทยาลัยเยนาในเยอรมนีในปีเดียวกัน อ็อยเคินทำการสอนอยู่ที่นั่นจนปลดเกษียณใน ค.ศ. 1920 ระหว่าง ค.ศ. 1913 ถึง ค.ศ. 1914 อ็อยเคินเป็นแขกปาฐกถาที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก อ็อยเคินสมรสใน ค.ศ. 1882 และมีลูกสาวคนหนึ่งกับลูกชายอีกสองคน ลูกชายคนหนึ่งวัลเทอร์ อ็อยเคิน เป็นบุคคลสำคัญในการวางรากฐานความคิดเสรีนิยมใหม่ (neoliberal thought) ทางด้านเศรษฐศาสตร์

อ็อยเคินเสียชีวิตที่เยนาเมื่ออายุได้ 80 ปี

ปรัชญาของอ็อยเคินอยู่บนพื้นฐานของประสบการณ์ของมนุษย์ ที่อ็อยเคินเชื่อว่ามนุษย์มีวิญญาณที่อยู่ระหว่างโลกที่เป็นธรรมชาติ (nature) กับโลกของจิตวิญญาณ (spirit) และเชื่อว่ามนุษย์ควรจะพยายามบรรลุให้ถึงโลกของจิตวิญญาณที่อ็อยเคินเรียกว่า "ethical activism"

อ็อยเคินสร้างงานเขียนไว้เป็นจำนวนมากแต่งานที่เป็นที่รู้จักกันดีก็ได้แก่:
อ็อยเคินให้ปาฐกถาในอังกฤษใน ค.ศ. 1911 และที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ในสหรัฐอเมริการะหว่าง ค.ศ. 1912 ถึง ค.ศ. 1913
เพาล์ โยฮันน์ ลุดวิจ ฟอน ไฮเซอ

เพาล์ โยฮันน์ ลุดวิจ ฟอน ไฮเซอ (; 15 มีนาคม ค.ศ. 1830 - 2 เมษายน ค.ศ. 1914) เพาล์ โยฮันน์ ลุดวิจ ฟอน ไฮเซอเป็นนักเขียนคนสำคัญชาวเยอรมันผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1910 ฟอน ไฮเซอเป็นบุตรของคาร์ล วิลเฮล์ม ลุดวิจ ไฮเซอนักนิรุกติศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง และยูลี ซาลลิง ยูลีเป็นบุตรีผู้มาจากตระกูลลชาวยิวที่มีหน้ามีตาและมีความเกี่ยวดองกับช่างอัญมณีประจำราชสำนักเฟลิกซ์ เมนเดลโซห์น ฟอน ไฮเซอได้รับการศึกษาในเบอร์ลินแต่บอนน์ ในสาขาวิชาภาษาคลาสสิก หลังจากนั้นฟอน ไฮเซอก็แปลงานกวีนิพนธ์ของกวีอิตาลีหลายคน และเขียนเรื่องสั้น และ นวนิยายที่ได้รับการตีพิมพ์หลายเรื่อง แต่เรื่องที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเรื่อง “"Kinder der Welt"” (, ค.ศ. 1873) ในเบอร์ลินฟอน ไฮเซอเป็นสมาชิกของสมาคมกวี “Tunnel über der Spree” () และในมิวนิคก็เป็นสมาชิกของสมาคมกวี “Krokodil” () พร้อมกับเอ็มมานูเอล ไกเบิล

ฟอน ไฮเซอเขียนหนังสือ, กวีนิพนธ์ และ บทละครราว 60 เรื่อง ผลงานจำนวนมากทำให้ฟอน ไฮเซอกลายเป็นผู้นำในบรรดานักวิชาการหรือปัญญาชนเยอรมัน ฟอน ไฮเซอได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1910 ในฐานะผู้

เวียร์เซนผู้ตัดสินคนหนึ่งของคณะกรรมการโนเบลกล่าวว่า “เยอรมนีไม่มีอัจฉริยะทางด้านวรรณกรรมมาตั้งแต่เกอเท”
สถาปัตยกรรมทิวดอร์

สถาปัตยกรรมทิวดอร์ หรือ แบบทิวดอร์ () เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่เป็นขั้นตอนสุดของสถาปัตยกรรมของยุคกลางที่เกิดขึ้นใน “สมัยทิวดอร์” ระหว่าง ค.ศ. 1485 จนถึง ค.ศ. 1603 และเลยไปกว่านั้นสำหรับผู้สร้างที่ยังคงเป็นอนุรักษนิยม

สถาปัตยกรรมทิวดอร์สืบต่อมาจากสถาปัตยกรรมกอธิคอังกฤษและตามมาด้วยสถาปัตยกรรมเอลิซาเบธ ในการก่อสร้างที่อยู่อาศัยของผู้มีอันจะกิน แต่ลักษณะการก่อสร้างแบบทิวดอร์ก็มิได้สูญหายไปจนหมดสิ้นและยังคงเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่ยังคงเป็นที่นิยมกันในอังกฤษ ส่วนต่อเติมของวิทยาลัยต่างๆ ของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ก็ยังคงสร้างแบบทิวดอร์ที่คาบเกี่ยวกับลักษณะเริ่มต้นของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค

ลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมทิวดอร์ก็ได้แก่โค้งทิวดอร์ซึ่งเป็นโค้งแป้น, หน้าต่างมุขโอเรียล (oriel window) ที่เป็นมุขยื่นออกมาจากสิ่งก่อสร้างกรุด้วยหน้าต่างกระจก, บัวที่แผ่กว้างออกไป และ ใบไม้ดอกไม้ตกแต่งที่ดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น แต่กระนั้น “แบบทิวดอร์” ก็ยังเป็นงานที่ยังมีลักษณะค่อนข้างแข็งอยู่

ตัวอย่างงานสถาปัตยกรรมทิวดอร์ในสกอตแลนด์ก็ได้แก่วิทยาลัยคิงส์, อเบอร์ดีน

คริสต์ศาสนสถานที่สร้างในสมัยนี้ก็ได้แก่:

ในช่วงเวลานี้ก็เริ่มมีการสร้างปล่องไฟซ้อน (chimney stack) และ เตาอิฐแบบปิดที่ทำให้ลดความนิยมลงในการสร้างห้องโถงเอก (Great hall) ที่เป็นการสร้างห้องโถงใหญ่โดยมีเตาอิฐเป็นศูนย์กลางของกิจการต่างๆ ของห้อง ที่นิยมทำกันในสถาปัตยกรรมของยุคกลาง มาถึงยุคนี้เตาผิงสามารถติดตั้งบนชั้นบนของสิ่งก่อสร้างได้ และการสร้างชั้นสองของสิ่งก่อสร้างตลอดความยาวของตัวสิ่งก่อสร้างก็เป็นสิ่งที่ทำกันได้ ปล่องไฟของสมัยทิวดอร์มีขนาดใหญ่และหรูหราที่เป็นการสร้างเพื่อแสดงความมีหน้ามีตาของเจ้าของว่าเป็นผู้ใช้เทคโนโลยีใหม่ และ การสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่ที่มีชั้นสองยาวตลอดตัวสิ่งก่อสร้าง.

จุดประสงค์ของการสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่หันเหจากการสร้างเพื่อเป็นการป้องกันจากการรุกรานของข้าศึกศัตรูของสถาปัตยกรรมยุคก่อนหน้านั้นที่เป็นคฤหาสน์ล้อมด้วยคูมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างขึ้นเพื่อความสวยงาม ตัวอย่างเช่นการวางผังบ้านที่เป็นรูปตัว “H” หรือ “E” ที่เพิ่มความนิยมขึ้น นอกจากนั้นการสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ก็ยังนิยมการมีการสร้าง “ปริศนา” ที่ออกแบบให้แสดงถึงความมีปฏิภาณของเจ้าของและสร้างความสนุกให้แก่ผู้มาเยือนด้วย “ปริศนา” ก็อาจจะเป็นสัญลักษณ์ตรีเอกานุภาพของโรมันคาทอลิกที่อาจจะอยู่บนด้านสามด้านของสามเหลี่ยม หรือผังรูปตัว “Y” หรือในการแฝงไว้กับลวดลายตกแต่ง

ส่วนที่อยู่อาศัยและสิ่งก่อสร้างสำหรับชนชั้นธรรมดาก็มักจะเป็นบ้านโครงไม้ (Timber framing) ที่กรุด้วยปูนดิน (Wattle and daub) แต่บางครั้งก็จะใช้อิฐการยุบอารามทำให้ที่ดินที่ยึดมาจากคริสต์ศาสนสถานกลายเป็นที่ดินที่ว่างเปล่า ซึ่งทำให้เกิดการสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดเล็กขึ้นกันอย่างแพร่หลาย โดยการใช้หินจากอารามต่างๆ ที่ถูกทำลายไป.ลักษณะของสถาปัตยกรรมทิวดอร์ที่เด่นมีอยู่หกอย่าง - ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็ได้มีการผสานลักษณะปลายกอธิคเข้ากับสถาปัตยกรรมเอลิซาเบธในการสร้างโรงแรมและสถานีรถไฟในแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูที่เรียกกันว่า จาโคบีธัน (Jacobethan) และ ทิวดอร์บีธัน (Tudor Revival architecture หรือ Tudorbethan)

สำหรับที่อยู่อาศัยที่สร้างแบบทิวดอร์ในปัจจุบันก็มักจะเรียกกันว่า “ทิวดอร์” หรือ “เชิงทิวดอร์” (Mock Tudor) ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับสถาปัตยกรรม “ทิวดอร์บีธัน”