seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
รองเท้าฟุตบอล

รองเท้าฟุตบอล คือ รองเท้าที่ออกแบบมาสำหรับการเล่นฟุตบอลโดยเฉพาะ จุดประสงค์หลักนั้นเพื่อให้เหมาะสมกับประเภทของกีฬาและคำนึงถึงความปลอดภัยของผู้เล่นจึงได้มีการผลิตรองเท้าฟุตบอลขึ้นมาปัจจุบันรองเท้าฟุตบอลถือว่าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับที่ผู้เล่นเป็นอย่างมากและด้วยวิวัฒนาการที่ก้าวหน้าจึงได้มีการผลิตรองเท้าฟุตบอลออกมาในรูปแบบที่หลากหลายมากขึ้น

เพื่อความเหมาะสมสำหรับผู้เล่นและสถานที่รองเท้าฟุตบอล จึงสามารถแบ่งออกเป็นประเภทใหญ่ ๆ ได้ 2 ประเภท

รองเท้าฟุตบอล หรือที่เรียกกันว่า รองเท้าสตั๊ด ซึ่งรองเท้าสตั๊ดนี้เป็นรองเท้าที่ได้ออกแบบมาสำหรับการเล่นฟุตบอลโดยเฉพาะโดยมีส่วนประกอบที่แตกต่างออกไปจากรองเท้าธรรมดา นั่นคือปุ่มที่มีลักษณะนูนขึ้นมาจากใต้พื้นรองเท้า ชึ่งปุ่มใต้พื้นรองเท้าสตั๊ดนั้นถูกออกแบบขึ้นมาเพื่อให้ยึดติดกับพื้นสนามได้ดีขณะวิ่งและยังช่วยป้องกันไม่ให้ผู้เล่นนั้นลื่นได้ เพราะฉะนั้นรองเท้าสตั๊ดจึงเหมาะสำหรับการเล่นในสภาพพื้นสนามที่ไม่แข็งมาก เช่น สนามดินและสนามหญ้าแต่ไม่เหมาะกับสภาพพื้นสนามที่แข็งเช่น พื้นปูนซีเมนต์ พื้นยางและพื้นไม้ และด้วยวิวัฒนาการที่ก้าวหน้ามากขึ้นจึงทำให้บริษัทชื่อดังต่าง ๆ เกี่ยวกับทางด้านกีฬาได้มีการพัฒนารองเท้าสตั๊ดทำให้ดูน่าสนใจและดึงดูดลูกค้ามากยิ่งขึ้น

รองเท้าฟุตซอลนั้นเป็นรองเท้าที่ออกแบบมาสำหรับการเล่นฟุตบอลเหมือนกับรองเท้าสตั๊ดแต่จะแตกต่างกันตรงที่รองเท้าฟุตซอลนั้นจะไม่มีปุ่มอยู่ที่ใต้พื้นรองเท้า ใต้พื้นรองเท้าฟุตซอลนั้นจะเรียบซึ่งส่วนใหญ่วัสดุพื้นที่อยู่ใต้พื้นรองเท้าจะทำมาจากยางและมีลายดอกยางค่อนข้างมากเพื่อทำให้ยึดติดกับพื้นสนามได้ดีและช่วยป้องกันการลื่นอีกด้วยเพราะฉะนั้นเองรองเท้าฟุตซอลจะตรงกันข้ามกับรองเท้าสตั๊ดคือเหมาะสำหรับการเล่นในสภาพสนามที่แข็งแต่ไม่เหมาะกับสภาพพื้นหญ้าซึ่งจะทำให้ลื่นได้

ด้วยวิวัฒนาการที่ก้าวหน้ามากขึ้นจึงทำให้บริษัทชื่อดังต่างๆเกี่ยวกับทางด้านกีฬาได้มีการพัฒนารองเท้าฟุตบอลให้ดูน่าสนใจและดึงดูดลูกค้ามากยิ่งขึ้นด้วยปัจจัยที่ต่างๆกันเช่น วัสดุที่ใช้ทำรองเท้า ดีไซน์ที่แปลกใหม่ สีของรองเท้าที่ดูโดดเด่น แต่ที่สำคัญที่สุดและขาดไม่ได้เลยคือความชอบและความเหมาะสมของผู้ใส่นั่นเอง ด้วยเหตุนี้จึงทำให้บริษัทยี่ห้อดังทั้งหลายได้ผลิตรองเท้าออกมา3ประเภทใหญ่ๆได้แก่ Heritage Power และ Speed

Heritage
เป็นรองเท้าที่ผลิตออกมาในรูปแบบคลาสสิก สไตล์ของรองเท้านั้นดูเรียบง่ายไม่เน้นสีโดดเด่นเน้นไปทางสีขาวและสีดำโดยส่วนใหญ่ วัสดุนั้นทำจากหนังแท้มีความนุ่มสบายและกระชับเป็นอย่างมาก แต่ปัจจุบันถือว่าเป็นรุ่นที่ผู้คนนิยมใช้ไม่น้อยจึงได้มีการทำสีให้ดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้น

Power
ปัจจุบันเป็นรองเท้าที่มีความนิยมมากที่สุดในบรรดา3ประเภทเนื่องจากเป็นรองเท้าที่เหมาะสำหรับผู้เล่นทุกตำแหน่งและทุกลักษณะการเล่น วัสดุที่ใช้นั้นทำจาหนังแท้หรือหนังสังเคราะห์เป็นรองเท้าที่มีน้ำหนักค่อนข้างเยอะจึงไม่ค่อยเหมาะสำหรับผู้เล่นจำพวกปีกที่ต้องใช้ความเร็วสูง ปัจจุบันบางรองเท้ายี่ห้อได้มีการติดแผ่นยางบริเวณเท้าเพื่อเหมาะแก่การยิงฟรีคิกที่ดีอีกด้วย

Speed
เป็นรองเท้าที่เหมาะแก่การวิ่งการใช้ความเร็วหรือนักเตะที่มีลูกเล่นแพรวพราวและทุกยี่ห้อส่วนใหญ่จะเน้นสีที่โดดเด่นมาก มีน้ำหนักเบาที่สุดในบรรดาทุกประเภทส่วนใหญ่วัสดุที่ใช้ในการผลิตจะเป็นหนังสังเคราะห์ที่มีลักษณะเบา
แบล็กลิสต์

แบล็กลิสต์ ( แปลตรงตัวว่า "บัญชีดำ") อาจหมายถึง
หาดในเพลา

หาดในเพลา " (Nai Phlao Beach) " เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยอยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ 110 กิโลเมตร

หาดในเพลา เป็นหาดที่มีลักษณะเป็นแนวโค้ง โดยมีภูเขาขนานล้อมรอบ น้ำทะเลมีลักษณะใส หาดทรายมีลักษณะขาวละเอียด

ชายหาดไม่มีขยะ เหมาะแก่การเล่นกีฬาชายหาด เป็นที่นิยมสำหรับนักท่องเที่ยวในช่วงหน้าร้อน เพราะน้ำจะใสเป็นพิเศษ

โดยหาดขนอมจะอยู่ติดกับสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ เช่น อ่าวขนอม หาดสิชล น้ำตกสี่ขีด น้ำตกกรุงชิง

จากตัวเมืองนครศรีธรรมราช ใช้ทางหลวงหมายเลข 401 ออกจากตัวเมือง ผ่าน อำเภอท่าศาลา อำเภอสิชล ถึงอำเภอขนอมจะเจอสามแยกคลองเหลง (จะมีรูปปั้นปลาโลมา) ให้เลี้ยวขวาเพื่อ เข้าสู่ตัวเมืองขนอม ให้ใช้ทางหลวงหมายเลข 4014 ตรงไปจะเจอตลาดสี่แยก ให้ตรงต่อไปเรื่อย ๆ จนเจอทางแยกเข้าถนนเลียบหาดให้เลี้ยวขวา ไปเรื่อย ๆ จะเจอสามแยกในเปร็ต ให้เลี้ยวซ้าย ตรงไปอีกนิดจึงเจอหาดในเพลา

ของฝากขึ้นชื่อของหาดในเพลา

กะปิน้ำพริก เป็นของฝากที่ขึ้นชื่อ ของหาดในเพลา ซึ่งจะทำจากตัวกุ้งแท้ 100% และ ฤดูการที่ได้กุ้ง(กุ้งเคย) ได้ในช่วงเดือน กุมภาพันธ์-เมษายน ของทุกปี สำหรับกะปิน้ำพริกที่ขึ้นชื่อของที่นี้ คือ กะปิน้ำพริกแม่ละเวง เป็นกะปิที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยว ที่มักจะซื้อเป็นของฝากในยามเดินทาง ซึ่งสามารถติดต่อได้ที่ 075-300248
จักรวรรดิบัลแกเรีย

จักรวรรดิบัลแกเรีย (, ) เป็นคำที่ใช้บรรยายสมัยประวัติศาสตร์บัลแกเรียในยุคกลางสองสมัยที่บทบาทสำคัญในยุโรปโดยเฉพาะในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ที่มักจะมีข้อขัดแย้งกับจักรวรรดิไบแซนไทน์ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 และ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 ถือว่าเป็นจักรวรรดิเดียวกันที่จักรวรรดิที่ 2 มาฟื้นฟูขึ้นหลังจากที่อยู่ภายใน้การปกครองของไบแซนไทน์อยู่ชั่วระยะหนึ่ง

จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ก่อตั้งขึ้นจากการขยายดินแดนของเกรตบัลแกเรียไปยังทางตอนใต้ของแม่น้ำดานูบ และรุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 635 จนถึงปี ค.ศ. 1018 เมื่อไปตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 รุ่งเรืองทางด้านวัฒนธรรมและทางอำนาจมากที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10 ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิบอริสที่ 1 และ จักรพรรดิซิเมียนที่ 1 แห่งบัลแกเรีย ที่บัลแกเรียกลายมาเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการศึกษาของยุโรปสลาฟ และเป็นหนึ่งในบรรดารัฐที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป

จักรวรรดิบัลแกเรียยุคกลางมาได้รับการฟื้นฟูขึ้นเป็น จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 หลังจากการลุกขึ้นต่อต้านโดยขุนนางสองคนจากทาร์โนโว (Tarnovo), อาเซน (Ivan Asen I of Bulgaria) และ ปีเตอร์ (Peter IV of Bulgaria) ในปี ค.ศ. 1185 ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิไอวาน อาเซนที่ 2 ในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 13 บัลแกเรียก็ฟื้นตัวขึ้นมามีอำนาจพอๆ กับสมัยแรกแต่ก็เพียงไม่นานเพราะความขัดแย้งภายในและการรุกรานจากต่างประเทศ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 รุ่งเรืองต่อมาจนมาเสียแก่จักรวรรดิออตโตมันเมื่อออตโตมันขยายตัวเข้ามาในบอลข่านในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในปี ค.ศ. 1396 หรือปี ค.ศ. 1422

ในปี ค.ศ. 1878 รัฐบัลแกเรียก็ได้รับการฟื้นฟูขึ้นเป็นอาณาจักรที่ขึ้นกับจักรวรรดิออตโตมันในฐานะราชรัฐแห่งบัลแกเรีย (Principality of Bulgaria) ราชรัฐได้รับอิสรภาพจากออตโตมันและก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรบัลแกเรียในปี ค.ศ. 1908
ราชรัฐบัลแกเรีย

ราชรัฐบัลแกเรีย (, ) เป็นราชรัฐที่ก่อตั้งขึ้นเป็นประเทศราชของจักรวรรดิออตโตมันโดยสนธิสัญญาเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1878 ก่อนหน้านั้นสนธิสัญญาซานสเตฟาโนระหว่างจักรวรรดิรัสเซียและราชสำนักออตโตมัน (Ottoman Porte) ของวันที่ 3 มีนาคม ระบุเขตแดนของบัลแกเรียใหม่ที่กว้างใหญ่กว่าที่รวมอาณาบริเวณที่เป็นที่ตั้งของกลุ่มชนบัลแกเรียทั้งหมดในบอลข่าน แต่ความระแวงที่ว่าอาณาจักรใหม่จะกลายเป็นการก่อตั้งอาณาจักรบริวาร (client state) ของรัสเซียในคาบสมุทรบอลข่านทำให้มหาอำนาจต่างๆ ไม่เต็มใจที่จะยอมรับร่างข้อตกลงในสนธิสัญญาซานสเตฟาโน ซึ่งเป็นผลทำให้อาณาบริเวณใหม่ลดลงมาเหลือเพียงที่ตกลงกันในสนธิสัญญาเบอร์ลิน นอกจากนั้นสนธิสัญญาฉบับหลังนี้ก็ยังสร้างโรมาเนียตะวันออกให้เป็นจังหวัดต่างหากภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน แต่ในปี ค.ศ. 1885 โรมาเนียตะวันออกก็กลับไปอยู่ภายใต้การปกครองของบัลแกเรีย ราชรัฐบัลแกเรียตามมาด้วยราชอาณาจักรบัลแกเรีย
ราชรัฐซาแลร์โน

ราชรัฐซาแลร์โน (; ) ที่เดิมเป็นราชรัฐลอมบาร์ดที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลีในบริเวณเมืองท่าซาแลร์โน ราชรัฐซาแลร์โนก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 851 จากราชรัฐเบเนเวนโตหลังจากสงครามกลางเมืองที่เนิ่นนานราวสิบปี จากที่มาดั้งเดิมราชรัฐซาแลร์โนสวามิภักดิ์ต่อจักรวรรดิคาโรแล็งเชียง แต่ตลอดมาในประวัติศาสตร์ของราชรัฐ ซาแลร์โนก็ปกครองตนเองเหมือนเป็นราชรัฐอิสระนอกจากชั่วระยะหนึ่งที่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์
มะหาด

มะหาด () เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Moraceae ต้นกำเนิดจากภูมิภาคเอเชียใต้ นิยมปลูกเอาไว้ใช้ประโยชน์ทุกส่วนของต้น สามารถเจริญเติบโตได้ในดินทราย, ดินร่วนปนทราย, ดินร่วน และ ดินเหนียว มีความทนทานต่อความแห้งแล้งได้ดีมาก ชอบบริเวณที่มีความชื้นสูงและแสงแดดเข้าถึงได้น้อย มักขึ้นกระจายตามป่าดิบทั่วไป

ในแต่ละภูมิภาค มะหาดจะมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันกล่าวคือ ภาคเหนือเรียก "หาดหนุน" ในจังหวัดเชียงใหม่เรียก "ปวกหาด" ภาคกลางเรียก "หาด" ทางภาคใต้เรียก "มะหาด" ในจังหวัดตรังเรียก "มะหาดใบใหญ่" และตั้งแต่จังหวัดนราธิวาสถึงประเทศมาเลเซีย เรียก "กาแย , ตะแป , ตะแปง"

มะหาดเป็นยืนต้นขนาดกลางถึงใหญ่ ลำต้นตั้งตรง ความสูง 15-20 เมตร เปลือกสีน้ำตาลไหม้เป็นลายแตกละเอียด มีส่วนยอดเป็นพุ่มหนาและทึบ ใบเป็นใบเดี่ยว ขนาดวงรีจนถึงรูปไข่ กว้าง 5-20 เซนติเมตร ยาว 10-30 เซนติเมตร ที่ขอบใบมีริวขึ้นโดยรอบ มีขนขึ้นทั้ง 2 ด้านของใบ ดอกจะออกในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน และกลายเป็นผลในเดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม ลักษณะดอกจะมีสีขาวอมเหลืองมีขนาดเล็ก ผลเป็นผลรวมมีสีเขียว เมื่อสุกจะมีสีเหลือง รัศมีจากจุดศูนย์กลางยาว 2.5-5 เซนติเมตร รูปร่างกลมแป้นใหญ่ มีทรงบิ้วเบี้ยวเป็นบางลูก เปลือกนอกผิวขรุขระ เนื้อผลค่อนข้างนุ่ม แต่ละผลย่อยมีเมล็ด 1 เมล็ด รูปทรงรี
การปลูกต้นมะหาดก่อนที่จะปลูกต้นไม่ลงไปต้องฆ่าเชื้อโรคในดินและเพิ่มสารอาหารในดินก่อนเริ่มปลูก โดยขุดหลุมกว้าง 1 เมตร ยาว 1 เมตร แล้วตากดินไว้นาน 1–2 สัปดาห์ จากนั้นใส่ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยอินทรีย์ที่สลายตัวดีแล้วรองก้นหลุม นำต้นกล้าลงปลูกกลบดินให้แน่นระยะเริ่มปลูกควรรดน้ำทุกวันถ้าฝนไม่ตกและต้นกล้ายังตั้งตัวไม่ได้ ควรใช้ไม้หลักปักยึดกับลำต้นกันโยกและทำที่บังแสงแดดด้วย นอกจากนี้เมื่อต้นโตขึ้นควรกำจัดวัชพืชรอบ ๆ โคนต้นเป็นบางครั้ง

ต้นมะหาดที่สามารถนำมาใช้ผลประโยชน์ได้นั้นจะต้องมีอายุไม่ต่ำกว่า 5 ปี
เป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นพันธุ์ไม้ที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ได้พระราชทานให้กับผู้ว่าราชการจังหวัดของจังหวัดกาฬสินธุ์ เพื่อให้นำไปปลูกเป็นสิริมงคลแก่จังหวัด และเป็นการรณรงค์ให้ประชาชนปลูกต้นมะหาดในโครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี
ซาวอย (แก้ความกำกวม)

ซาวอย อาจจะหมายถึง
ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย

ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย หรือ ราชอาณาจักรพีดมอนต์-ซาร์ดิเนีย หรือ ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย-พีดมอนต์ () เป็นดินแดนที่เป็นของตระกูลซาวอย (House of Savoy) ในปี ค.ศ. 1720 เมื่อวิคเตอร์ อมาเดอุสที่ 2ได้รับเกาะซาร์ดิเนียตามข้อตกลงของสนธิสัญญาลอนดอนเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับสูญเสียซิซิลีแก่จักรวรรดิออสเตรีย นอกจากตัวเกาะซาร์ดิเนียแล้วราชอาณาจักรซาร์ดิเนียก็ยังประกอบด้วยซาวอย, พีดมอนต์ และ นีซ ลิกูเรียรวมทั้งเจนัวมาเพิ่มต่อมาในปี ค.ศ. 1815 ตามข้อตกลงในการประชุมแห่งเวียนนา (Congress of Vienna) ชื่อของราชอาณาจักรอย่างเป็นทางการจึงเป็น “ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย, ไซปรัส, และ เยรูซาเลม อาณาจักรดยุคแห่งซาวอย และมอนต์เฟอร์รัต, ราชรัฐพีดมอนต์ ” (ราชวงศ์ซาวอยยังคงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของราชอาณาจักรไซปรัส และ ราชอาณาจักรเยรูซาเลม แต่ทั้งสองราชอาณาจักรตกไปเป็นของจักรวรรดิออตโตมันเป็นเวลานานก่อนหน้านั้นแล้ว) ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ คริสต์ศตวรรษที่ 19 ศูนย์กลางของการปกครองและเศรษกิฐของซาร์ดิเนียอยู่ที่ตูรินในพีดมอนต์บนแผ่นดินใหญ่อิตาลี ในปี ค.ศ. 1860 นีซและซาวอยก็ถูกยกให้ฝรั่งเศสเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับการสนับสนุนของฝรั่งเศสในการการรวมตัวของประเทศอิตาลี (Italian unification) ในปี ค.ศ. 1861 ซาร์ดิเนียก็กลายเป็นรัฐก่อตั้งของราชอาณาจักรอิตาลีใหม่และยุติการเป็นราชอาณาจักรตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
กวัตโตรเชนโต

กวัตโตรเชนโต ( แปลว่า "400" หรือจากคำว่า "millequattrocento" ที่แปลว่า "1400" ) เป็นสมัยศิลปะของปลายยุคกลางโดยเฉพาะในสมัยกอทิกนานาชาติและต้นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 476 แล้วสิ่งที่ตามมาคือความยุ่งเหยิงทางการเมืองและทางการค้าที่เกิดขึ้นในยุโรป ซึ่งเป็นการเริ่มสมัยยุคกลางตอนต้นที่ยืนยาวมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 เมื่อการค้าขายเริ่มมีการฟื้นตัวขึ้น ประชากรก็เพิ่มจำนวนมากขึ้น และอำนาจของพระสันตะปาปาก็มั่นคงขึ้น

ในปลายยุคกลางโครงสร้างทางการเมืองของทวีปยุโรปค่อย ๆ วิวัฒนาการจากกลุ่มชนเล็ก ๆ ที่มีหัวหน้าเผ่าปกครองมาเป็นรัฐ-ชาติที่ปกครองโดยระบบพระมหากษัตริย์ซึ่งทำให้สถานะภาพทางการเมืองโดยทั่วไปมีความมั่นคงขึ้น ในอิตาลีศูนย์กลางของเมืองก็เพิ่มความสำคัญขึ้น ในการเป็นที่พำนักอาศัยและประกอบกิจการของพ่อค้าและชนชั้นที่ทำการค้าขายผู้สามารถป้องกันตนเองได้ เงินมาแทนที่ดินในการใช้ในการแลกเปลี่ยน และผู้ที่เคยเป็นทาสที่ดิน (serfs) ก็ได้รับอิสระเพิ่มขึ้น ความเปลี่ยนแปลงของยุคกลางในอิตาลีและความเสื่อมความนิยมของระบบศักดินาเป็นการปูทางให้กับการเปลี่ยนแปลงทางสังคม วัฒนธรรม และเศรษฐกิจ กวัตโตรเชนโตถือกันว่าเป็นยุคคาบสมัยระหว่างสมัยกลางกับสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

กวัตโตรเชนโตเป็นขบวนการที่นำหน้าสมัยที่ต่อมาเป็นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี ศิลปะในยุคนี้เป็นศิลปะที่สะท้อนให้เห็นถึงศิลปะและวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นลักษณะของศิลปะของตอนปลายสมัยกลางและต้นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่มีแนวโน้มที่เป็นศิลปะที่มีลักษณะเป็นเอกลักษณ์ของตนเองในการพยายามแสดงความเจริญทางวิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม สังคม และเศรษฐกิจเพื่อการรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์โดยการใช้คริสต์ศาสนาเป็นเครื่องมือ

ศิลปะกวัตโตรเชนโตทิ้งการตกแต่งด้วยโมเสกที่นิยมกันในศิลปะไบแซนไทน์ และลักษณะศิลปะที่ใช้ในการสร้างคริสต์ศาสนศิลป์ในรูปแบบของหน้าต่างประดับกระจกสี, จิตรกรรมฝาผนัง, หนังสือวิจิตร และ ประติมากรรม แต่ศิลปินและประติมากร "กวัตโตรเชนโต" เริ่มนำรูปทรงของศิลปะคลาสสิกเข้ามาผสม

ในเมื่อสมัย "กวัตโตรเชนโต" คาบกับสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ศิลปินบางคนจึงกล่าวได้ว่าเป็นทั้งศิลปินยุคกวัตโตรเชนโต และ สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาพร้อมกัน
นักบุญเจอโรมในห้องศึกษา (เมสสินา)

นักบุญเจอโรมในห้องศึกษา () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันโตเนลโล ดา เมสสินาจิตรกรคนสำคัญสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอนในอังกฤษ

อันโตเนลโล ดา เมสสินาเขียนภาพ “นักบุญเจอโรมในห้องศึกษา” ระหว่างปี ค.ศ. 1474 ถึงปี ค.ศ. 1475 ระหว่างที่ไปพำนักอยู่ในเวนิสที่อาจจะเป็นภาพของอันโตนิโอ พาสคาลิโน
ภาพนี้เป็นภาพเขียนที่มีขนาดเล็กเป็นภาพของนักบุญเจอโรมกำลังทำงานอยู่ในห้องที่ไม่มีผนังและเพดานก็ดูจะมีลักษณะของประตูชัยซึ่งอาจจะเป็นลักษณะของคริสต์ศาสนสถานแบบอารากอน ภาพนี้ก็เช่นเดียวกับภาพอื่นของเมสสินาที่เต็มไปด้วยรายละเอียดที่คล้ายกับศิลปะเฟล็มมิชที่รวมทั้งหนังสือ สัตว์ สิ่งของที่เขียนอย่างละเอียดและตรงตามความจริงที่เห็นได้ด้วยการมองด้วยตา (optical truth)

แสงในภาพนี้ตัดกันพอดีตรงส่วนบนและมือของนักบุญ สิ่งที่น่าสังเกตอีกอย่างหนึ่งคือภูมิทัศน์เมดิเตอเรเนียนนอกหน้าต่างสองด้านของห้อง สัตว์ในภาพก็มี ไก่ฟ้าและนกยูงตรงด้านหน้าของภาพ และแมวและสิงห์โตในเงาด้านขวาของภาพ

เมสสินาใชัสัญลักษณ์หลายอย่างทั้งภาพเขียน หนังสือรอบตัวนักบุญเป็นการแปลพระคัมภีร์ไบเบิลมาเป็นภาษาละติน สิงห์โตในเงามาจากตำนานที่ว่านักบุญเจอโรมดึงหนามจากอุ้งตีนของสิงห์โต เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณสิงห์โตก็ติดตามนักบุญไปทุกหนทุกแห่งเหมือนกับเป็นแมว ไก่ฟ้าและนกยูงไม่มีความสำคัญในตำนานชีวิตแต่โดยทั่วไปแล้วนกยูงเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นอมตะ และไก่ฟ้าเป็นสัญลักษณ์ของสัตย์ของพระเยซู
พระแม่มารีแห่งภูผา

พระแม่มารีแห่งภูผา () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันสองภาพที่มีลักษณะการวางภาพที่เหมือนกันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรคนสำคัญสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีสและเลโอนาร์โด ดา วินชียังได้วาดภาพนี้ขึ้นอีกชิ้นและปัจจุบันถูกเก็บรักษาไว้ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอนในอังกฤษ

ภาพที่ตั้งอยู่ในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1483 ถึงปี ค.ศ. 1486 หรือก่อนหน้านั้น ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่มีความเห็นตรงกันว่าเป็นงานเขียนของดา วินชี และเป็นงานเขียนก่อนชิ้นที่อยู่ที่ลอนดอน การใช้ฝีแปรงที่ละเอียดและการใช้ค่าต่างแสง เป็นลักษณะที่เห็นในงานเขียนอื่นหลายชิ้นของดา วินชี ภาพนี้สูงกว่าภาพลอนดอนราว 8 เซนติเมตร บันทึกแรกที่กล่าวถึงภาพนี้บันทึกใน ค.ศ. 1625 เมื่อตกไปเป็นของฝรั่งเศส

ภาพในหอศิลป์แห่งชาติเป็นภาพเขียนที่เกือบเหมือนกับภาพแรกและเชื่อกันว่าเขียนโดยดา วินชีเช่นกัน ที่อาจจะเขียนก่อน ค.ศ. 1508 ภาพนี้อาจจะมีผู้ช่วยๆ เขียนบางบริเวณของภาพ เป็นภาพที่เขียนสำหรับชาเปลภราดรภาพ Confraternity of Immaculate Conception ของวัดซานฟรานซิสโคกรานเดในมิลาน วัดซานฟรานซิสโคขายภาพนี้อาจจะราว ค.ศ. 1781 แต่ที่แน่คือใน ค.ศ. 1785 ให้กับกาวิน แฮมมิลตันผู้นำกลับไปอังกฤษ หลังจากผ่านมือไปยังงานสะสมต่างๆ ในที่สุดหอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอนก็ซื้อภาพนี้ใน ค.ศ. 1880

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005 เมื่อใช้เครื่องสะท้อนอินฟรา-เรด (reflectogram) ก็พบว่าภาพใต้ภาพที่เห็นเป็นภาพเขียนอีกภาพหนึ่ง ที่เชื่อกันว่าเป็นภาพเหมือนของสตรีคุกเข่าที่อาจจะอุ้มเด็กไว้ในมือหนึ่งและอีกมือหนึ่งยื่นออกไป นักค้นคว้าบางคนเชื่อว่าความตั้งใจเดิมของดา วินชีคือการเขียนภาพการชื่นชมของพระบุตร นอกจากนั้นก็ยังมีการแก้อื่นๆ เมื่อตรวจสอบด้วยเครื่องสะท้อนอินฟรา-เรดหรือเอ็กซเรย์
ริว (สตรีทไฟท์เตอร์)

ริว (; ) เป็นนักสู้ชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นตัวละครเอกของเกมสตรีทไฟท์เตอร์ ริวได้รับการจัดสร้างเป็นตัวละครที่ปรากฏในทุกภาคของซีรีส์ และเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะของตัวละครเกมต่อสู้ข้ามฝั่ง ริวได้กลายมาเป็นตัวละครที่รู้จักกันมากที่สุดของเกมต่อสู้ โดยเป็นตัวละครหลักของเกมต่อสู้ในยุคแรกเริ่ม ผู้ซึ่งใช้ศิลปะการต่อสู้ผสมผสานระหว่าง คาราเต้และยูโด (ในเนื้อเรื่องคืออันซัทสึเคน)

ริวมีท่าไม้ตาย ฮาโดเคน (หมัดพลังคลื่น), โชริวเคน (หมัดมังกรทะยานฟ้า) และ ทัทสึมากิ เซนปุคาคุ (ลูกเตะพายุหมุน) และท่าไม้ตายซุปเปอร์คอมโบคือ ชินคูฮาโดเคน (หมัดคลื่นสูญญากาศ) รวมถึง เดนจินฮาโดเคน และ ชิน-โชริวเคน ที่ปรากฏในภาค 3 และในภาค 4 มีท่าไม้ตายอุลตร้าคอมโบคือ เมทสุฮาโดเคน (Ultra I) และ เมทสุโชริวเคน (Ultra II)

ริวเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกันกับ "เคน มาสเตอร์" ซึ่งเป็นชาวอเมริกาที่มีรูปแบบการโจมตีคล้ายกัน (ในขณะที่ริวเน้นการโจมตีโดยใช้คลื่นพลัง ส่วนเคนเน้นการใช้หมัดมังกรทะยานฟ้า) นอกจากนี้ ริวยังมีคู่ประลองคนสำคัญอีกรายหนึ่งคือสกัดซึ่งเป็นนักมวยไทย ตามท้องเรื่องนั้น ริวได้เคยใช้ท่าไม้ตายโชริวเคนฝากรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ลำตัวของสกัดมาแล้วครั้งหนึ่ง ทำให้สกัดเกิดแค้นใจและคิดหวนกลับมาประลองฝีมือวัดความเป็นจ้าวแห่งนักสู้กันอีกครั้ง

ริว เป็นหนึงในผู้เข้าร่วมแข่งขันรายการเวิลด์วอร์ริเออร์ ภายหลังจากการปราบผู้ท้าชิงทั้งหลายลงได้แล้ว ทักษะของริวก็แกร่งพอที่จะสู้กับสกัดได้แล้ว เมื่อทั้งคู่ได้ทำการต่อสู้กัน ผลปรากฏว่าสกัดสามารถล้มริวลงได้ และคิดว่าตนเป็นฝ่ายชนะแล้วจึงพยุงร่างของริวขึ้นมา แต่ด้วยความต้องการที่จะเอาชนะของริว ภาวะจิตสังหารที่เรียกว่า ซาตสึอิ โนะ ฮาโด ได้ครอบงำริว เขาใช้ท่าไม้ตายเมทสุโชริวเคนโจมตีใส่สกัดจนเกิดรอยแผลเป็นขนาดใหญ่และหมดสติไป เมื่อสกัดได้ฟื้นขึ้นมาเขาก็พบกับรอยแผลที่เกิดขึ้น สกัดจึงสาบานตนว่าจะแก้แค้นริวอีกครั้งหนึ่ง
สงครามกอธิค (ค.ศ. 376-382)

สงครามกอธิค (ค.ศ. 376–382) () เป็นสงครามระหว่าง จักรวรรดิโรมันที่นำโดยจักรพรรดิวาเลนส์และจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1ฝ่ายหนึ่งและกอธ ชนอลัน และ ฮั่น ที่นำโดยฟริติเกิร์น, อลาเธียส, ซาแฟร็กซ และ ฟาร์โนเบียสอีกฝ่ายหนึ่ง สงครามกอธิคเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 376 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 382 ผลของสงครามกอธ อลัน และ ฮั่นได้รับความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

สงครามกอธิคเป็นสงครามต่อเนื่องที่เกิดจากการที่ชนกอธเข้ารุกรานและปล้นสดมในบริเวณตะวันออกของจักรวรรดิโรมันในคาบสมุทรบอลข่าน สงครามครั้งนี้โดยเฉพาะในยุทธการอาเดรียโนเปิลเป็นจุดที่เปลี่ยนประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิโรมัน การรุกรานของอนารยชนเป็นครั้งแรกที่ต่อเนื่องกันมาหลังจากนั้นเป็นเวลาอีกหนึ่งร้อยปีเป็นปัจจัยสำคัญในการนำมาซึ่งการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันในที่สุด
จักรพรรดิเมาริกิอุส

จักรพรรดิเมาริกิอุส หรือ จักรพรรดิเฟลเวียส มอริเชียส ไทบีเรียส ออกัสตัส (; ; ) (ค.ศ. 539 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 602) เมาริกิอุสทรงเป็นนักการทหารและพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์จัสติเนียน ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 582 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 602 โดยมีพระราชจักรพรรดิโฟคาสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา จักรพรรดิเมาริกิอุสทรงเป็นประมุขคนสำคัญคนหนึ่งในสมัยแรกของจักรวรรดิไบแซนไทน์ ในรัชสมัยของพระองค์เต็มไปด้วยการสงครามที่ต่อเนื่องกันตลอดรัชสมัยและจากทุกด้าน
จักรพรรดิโพกัส

จักรพรรดิโพกัส หรือ จักรพรรดิเฟลเวียส โพกัส ออกัสตัส (; ) ( – ค.ศ. 610) โพกัสทรงขึ้นครองราชย์เป็นพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ โดยการชิงราชบัลลังก์จากจักรพรรดิเมาริกิอุส ต่อมาพระองค์เองก็ถูกโค่นราชบัลลังก์โดยจักรพรรดิเฮราคลิอัสหลังจากที่ทรงพ่ายแพ้ในสงครามกลางเมือง ระยะเวลาการครองราชย์ของพระองค์เริ่มขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 602 และสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 610
จักรพรรดิเฮราคลิอัส

จักรพรรดิเฮราคลิอัส หรือ จักรพรรดิเฮราเคลออส(, ) (ราว ค.ศ. 575 – 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 641) เฮราคลิอัสเป็นจักรพรรดิเชื้อสายอาร์มีเนียแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ของราชวงศ์เฮราเคลียน ผู้ทรงครองราชย์เป็นเวลากว่าสามสิบปีระหว่างวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 610 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 641 การเรืองอำนาจของพระองค์เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 608 เมื่อพระองค์และพระราชบิดาเฮราคลิอัสผู้อาวุโสผู้เป็นรองอุปราชแห่งอาณาจักรอุปราชแห่งแอฟริกา (Exarchate of Africa) สามารถนำการปฏิวัติต่อต้านจักรพรรดิโฟคาสผู้ไม่เป็นที่นิยมได้สำเร็จ

ในระหว่างรัชสมัยที่ทรงปกครองพระองค์ก็ทรงเข้าทำการรณรงค์หลายครั้ง รวมทั้งในการสงครามกับพระมหากษัตริย์เปอร์เชียคอสเราที่ 2 (Khosrau II) แห่งจักรวรรดิซาสซานิยะห์ (Sassanid Empire) และทรงเป็นจักรพรรดิไบแซนไทน์องค์แรกที่เข้าต่อสู้ในสงครามไบแซนไทน์-อาหรับ (Byzantine-Arab Wars) ที่ต่อเนื่องมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1180

เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 4ทรงขอ จักรพรรดิเฮราคลิอัสก็ทรงส่งครูและผู้สอนศาสนาไปยังบริเวณดาลเมเชีย (Dalmatia) ซึ่งเป็นกลุ่มจังหวัดใหม่ของโครเอเชียที่เป็นตั้งถิ่นฐานของพอร์กาและบรรดาพี่น้องผู้ยังเป็นเพกันสลาฟ พระองค์ทรงเป็นผู้ยกเลิกการใช้ภาษาละตินในหนังสือราชการ และหันไปรับวัฒนธรรมกรีกมาแทนที่ (Hellenisation) นอกจากนั้นแล้วก็ยังทรงได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งระบบการบริหารแบบธีม (Thematic system) แต่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ไม่เห็นด้วยและเห็นว่าทรงมีส่วนเกี่ยวข้องในการวิวัฒนาการระบบนี้แต่เพียงเล็กน้อย
ซาสึเกะ (แก้ความกำกวม)

ซาสึเกะ สามารถหมายถึง
จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 3 แห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์

จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 3 แห่งไบแซนไทน์ หรือ เฮราคลิอัส โนวัส คอนสแตนตินัส (; ) (3 พฤษภาคม ค.ศ. 612 – 20 เมษายน หรือ 24/26 พฤษภาคม ค.ศ. 641) คอนสแตนตินที่ 3 ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ของราชวงศ์เฮราเคลียน ผู้ทรงครองราชย์เพียงสี่เดือนตั้งแต่เดือน กุมภาพันธ์ ค.ศ. 641 จนเสด็จสวรรคต คอนสแตนตินเป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิเฮราคลิอัสและพระอัครมเหสีองค์แรกจักรพรรดินียูโดเคีย
จักรพรรดิอเล็กซานเดอร์แห่งไบแซนไทน์

จักรพรรดิอเล็กซานเดอร์แห่งไบแซนไทน์ (; ) (19 กันยายน ค.ศ. 870 – 6 มิถุนายน ค.ศ. 913) บางครั้งก็ลำดับเป็นอเล็กซานเดอร์ที่ 3 พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์มาซิโดเนียนผู้ทรงครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 912 จนถึง ค.ศ. 913 อเล็กซานเดอร์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในพระจักรพรรดิบาซิลที่ 1 และจักรพรรดินียูโดเคีย อินเจรินา พระองค์ไม่ทรงมีปัญหาเหมือนกับพระเชษฐาจักรพรรดิลีโอที่ 6 เดอะไวส์ว่าผู้ใดเป็นพระราชบิดาที่แท้จริงระหว่างจักรพรรดิบาซิลและจักรพรรดิมิคาเอลที่ 3 เพราะประสูติหลายปีหลังจากที่จักรพรรดิมิคาเอลเสด็จสวรรคตไปแล้ว

อเล็กซานเดอร์ทรงได้รับการสวมมงกุฎให้เป็นพระจักรพรรดิร่วมกับพระราชบิดาราวปี ค.ศ. 879 หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเชษฐาจักรพรรดิลีโอเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 912 แล้วอเล็กซานเดอร์ก็เป็นพระจักรพรรดิอาวุโสเคียงข้างพระราชโอรสของลีโอ--จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 7 พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดิไบแซนไทน์พระองค์แรกที่ใช้คำว่า “autocrator” (αὑτοκράτωρ πιστὸς εὑσεβὴς βασιλεὺς) บนเหรียญเพื่อเป็นการฉลองการเป็นอิสระจากการเป็นพระจักรพรรดิร่วมมาถึง 33 ปี หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงปลดที่ปรึกษาและผู้ที่ได้รับแต่งตั้งของจักรพรรดิลีโอจนแทบหมดสิ้นรวมทั้งผู้บังคับบัญชากองทัพเรือและพระสังฆราช และพระราชมารดาของคอนสแตนตินที่ 7 ผู้ทรงส่งไปไว้ในสำนักชี และทรงหันไปแต่งตั้งให้นิโคลัส มิสติคอสให้กลับมาเป็นสังฆราชอีกครั้งหลังจากที่ถูกปลดโดยลีโอเพราะไม่เห็นด้วยกับการเสกสมรสครั้งที่สี่ของพระองค์ ระหว่างรัชสมัยอันสั้นของพระองค์อเล็กซานเดอร์ก็ถูกโจมตีโดยกองทัพของอัล-มุคตาดีร์ (Al-Muqtadir) แห่งจักรวรรดิกาหลิปอับบาซียะฮ์จากตะวันออก และทรงริเริ่มสงครามกับจักรพรรดิซิเมียนที่ 1 แห่งบัลแกเรียโดยไม่ทรงส่งบรรณาการไปถวายเมื่อซิเมียนขึ้นครองราชย์ อเล็กซานเดอร์เสด็จสวรรคตหลังจากการเล่นโปโลจากความเหน็ดเหนื่อยเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 913 ตามที่อ้างกันว่าสมตามคำทำนายของพระเชษฐาที่ว่าจะทรงครองราชย์ได้เพียง 13 เดือนเท่านั้น
บลูสนาร์ฟฟิง

บลูสนาร์ฟฟิง () คือ รูปแบบการเชื่อมต่อข้อมูลโดยไม่ได้รับการอนุญาตจากผู้ใช้ผ่านทางบลูทูธ เช่น การเชื่อมต่อระหว่าง มือถือ คอมพิวเตอร์ และพีดีเอ เพื่อเข้าไปดึงข้อมูลส่วนตัวต่าง ๆ เช่น เบอร์โทรศัพท์ ตารางเวลานัดหมาย อีเมล และเอสเอ็มเอส และในบางกรณีสามารถดึงรูปภาพและวิดีโอส่วนตัวได้ โปรแกรมส่วนใหญ่จะต้องได้รับการ "จับคู่" (pairing) เพื่อรองรับการเชื่อมต่อ อาจมีบางโปรแกรมที่สามารถเข้าไปดึงข้อมูลได้โดยไม่ต้องจับคู่

บลูสนาร์ฟฟิงเป็นการกระทำที่ร้ายแรงกว่าบลูแจกกิง (bluejacking) แต่ทั้งสองกรณีใช้หลักการเดียวกันโดยที่ว่าจะเชื่อมต่อโดยไม่ให้เจ้าของรู้ตัว อุปกรณ์ทุกชนิดที่เปิดโหมด "ให้ค้นพบได้" (discoverable) เอาไว้จะเข้าข่ายการโดนกระทำบลูแจกกิงและถึงขั้นบลูสนาร์ฟฟิง การซ่อนการมีอยู่ของเครื่องนั้น จะสามารถลดความเสี่ยงของการโดนบลูสนาร์ฟฟิงได้ เนื่องจากบลูสนาร์ฟฟิงเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล จึงเป็นเรื่องผิดกฎหมายในหลายประเทศ
สติวเดนต์ซินโดรม

สติวเดนต์ซินโดรม () หมายถึง อาการของคนที่จะเริ่มปลุกตัวเองให้กระตือรือร้นต่องานในช่วงเวลาสุดท้ายที่เป็นไปได้ก่อนที่จะถึงกำหนดส่ง ซึ่งเป็นการกระทำให้สูญเสียแก่ตนเองและทำให้เกิดการสร้างสิ่งรองรับที่หนักในการประมาณระยะเวลา

ซึ่งมันถูกระบุไว้โดย Eliyahu M. Goldratt ในหนังสือนวนิยายเกี่ยวกับวิกฤตที่เป็นลูกโซ่

Student Syndrome เป็นรูปแบบหนึ่งของการผัดวันประกันพรุ่ง แต่จะมีการวางแผนได้แง่ที่ดี สำหรับตัวอย่างเช่น ถ้านักเรียนหรือกลุ่มของนักเรียนไปหาอาจารย์และมักจะถามเกี่ยวกับการขอเลื่อนการกำหนดเวลาโดยพวกเขาจะแก้ตัวในสิ่งที่เขาเรียกร้องโดยที่จะให้โครงงานที่เกินเวลานั้นได้ทำต่อไปได้อีก พวกเขาจะขอสิ่งนี้ด้วยความตั้งใจ ในความเป็นจริงนักเรียนส่วนใหญ่จะมีงานอื่นๆหรือกิจกรรมที่พวกเขาต้องการทำอย่างเต็มที่ที่จะใช้ในการปรับปรุงใบงานหรือโครงงาน สุดท้ายแล้วพวกเขาเหมือนในตอนที่เริ่มต้นคือต้องการที่จะเพิ่มเวลาเส้นตายไปอีก student syndrome คือการป้องกันโดยความเข้าใจของบุคคลธรรมดาของการทำงานของความจำของมนุษย์ เป็นสุดยอดแนวคิดของบุคคลในความจำระยะสั้นที่หายไปตามเวลาที่ผ่าน ดังนั้นการเรียนรู้เมื่อตอนสุดท้ายจะทำให้มีการเพิ่มความจำในระหว่างการสอบ ยิ่งไปกว่านั้นจะทำให้สูญเสียการจดจำในระยะยาวและความสำคัญลดน้อยลงสำหรับการนำเสนอที่ว่าง (ซึ่งเป็นเอาเปรียบของการไม่มีผลกระทบ)