seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
แนวร่วมรวบรวมชาติกัมพูชา

แนวร่วมรวบรวมชาติกัมพูชา ( "รณสิรฺสรัวบรัวมชาติกมฺพุชา"; ; ) เป็นองค์กรทางการเมืองที่ก่อตั้งโดยพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ กษัตริย์แห่งกัมพูชา ใน พ.ศ. 2513 เมื่อลี้ภัยไปยังกรุงปักกิ่ง หลังเกิดรัฐประหารในกัมพูชา

กลุ่มนี้จัดตั้งขึ้นเพื่อต่อต้านอำนาจของนายพลลน นล โดยมีเขมรแดง พรรคคอมมิวนิสต์นิยมลัทธิเหมาเป็นกองกำลังทางทหารของกลุ่ม ซึ่งเรียกตัวเองว่าองค์กรปฏิวัติ ("อองการ์ปะเดะวัด") อีกสองส่วนที่อยู่ในกลุ่มนี้ คือ กลุ่มที่ภักดีกับสีหนุหรือกลุ่มนิยมเจ้า ซึ่งไม่เคยมีอำนาจอย่างแท้จริงในกลุ่ม และกลุ่มฝ่ายซ้ายที่เคยร่วมมือกับเวียดนามในสมัยเรียกร้องเอกราชจากฝรั่งเศสที่มักเรียกกันว่า “"เขมรเวียดมิญ"”(เขมรอิสระเดิม).

การสู้รบแบบกองโจรของกลุ่มนี้ นำโดยรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชาพลัดถิ่น ซึ่งตั้งอยู่ที่ปักกิ่ง สีหนุประกาศเป็นผู้นำของขบวนการ เพ็ญ โนตเป็นนายกรัฐมนตรี และเขียว สัมพันเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และเป็นผู้ควบคุมกองทัพของรัฐบาลพลัดถิ่นการให้การยอมรับกษัตริย์ของกัมพูชาทำให้เขมรแดงได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น ทั้งจีน สหภาพโซเวียต และเวียดนามสนับสนุนรัฐบาลพลัดถิ่นนี้ แม้ว่าชาวเวียดนามจะโน้มเอียงไปทางกลุ่มของสีหนุมากขึ้นเมื่อเขมรแดงเริ่มเข้มแข็งขึ้นใน พ.ศ. 2514 การยกย่องกษัตริย์เป็นผู้นำสิ้นสุดลงเมื่อเขมรแดงล้มรัฐบาลของนายพลลน นลสำเร็จ
ภาษาอะชาง

ภาษาอะชาง (Achang language) หรือภาษาโงชาง ภาษาไมง์ถา มีผู้พูดทั้งหมด 62,700 คน พบในจีน 27,700 คน (พ.ศ. 2533) ในเขตปกครองตนเองไต-จิ่งโป่ทางตะวันตกของยูนนาน ตามแนวชายแดนจีน-พม่า มีผู้พูดในพม่า 35,000 คน (พ.ศ. 2550) ในรัฐกะฉิ่น ทางตะวันออกของแม่น้ำอิรวดี ใกล้แนวชายแดน และบางส่วนในภาคเหนือของรัฐฉาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยพม่า ผู้พูดบางสำเนียงในจีนเปลี่ยนไปใช้ภาษาจีน ผู้พูดภาษานี้ส่วนมากเป็นผู้ใหญ่ พูดภาษาจีนและภาษาไทเหนือได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา มีเสียงวรรณยุกต์สี่เสียง
ปลาหมอสีเลบโตโซม่า

ปลาหมอสีเลบโตโซม่า (; ตัวย่อ: CYPS) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cyprichromis leptosoma" ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

จัดเป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ประมาณ 5-6 นิ้ว โดยเฉลี่ยประมาณ 3.5 นิ้ว จัดเป็นปลาที่มีนิสัยรักสงบ มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ตั้งแต่หลักร้อยจนถึงหลักพัน มีรูปร่างเรียวยาว ตากลมโต ปลายปากยาว ตัวผู้มีสีสันที่สดใสสวยงาม มักมีสีต่าง ๆ เช่น ฟ้า, เหลือง, ดำ, ม่วง หรือมีเหลือบสีขาว และมีการพัฒนาการของสีตามช่วงวัย มักอาศัยอยู่ตามโขดหินหรือตามหลีบซอกของวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ หากินบริเวณกลางน้ำและผิวน้ำ กินอาหารจำพวก แพลงก์ตอนและสัตว์น้ำขนาดเล็กที่ลอยตามกระแสน้ำ

ขณะที่ปลาตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่า พฤติกรรมเมื่อผสมพันธุ์ ปลาตัวผู้ที่มีขนาดใหญ่สุดจะเป็นจ่าฝูง จะคอยกางครีบและขับสีออกมาเรียกร้องความสนใจจากตัวเมียภายในฝูง และข่มตัวผู้ตัวอื่น ๆ เมื่อผสมพันธุ์กัน ตัวผู้จะงอตัวและทำปากห่อ เพื่อกระตุ้นให้ตัวเมียปล่อยไข่ออกมา เมื่อไข่ถูกปล่อยออกมา ตัวเมียจะงับน้ำเชื้อจากตัวผู้ที่ปล่อยออกมา ให้ผสมกับไข่ที่อยู่ในปาก จำนวนของไข่ขึ้นอยู่กับขนาดของปลาตัวเมีย โดยมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 0.3 เซนติเมตร จำนวนไข่ในแต่ละครั้งประมาณ 5-25 ฟอง โดยตัวเมียจะอมไข่จนกว่าไข่จะฟักเป็นตัวใช้เวลาประมาณ 18-20 วัน โดยไม่กินอะไรเลย

เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามส่วนต่าง ๆ ของทะเลสาบแทนกันยีกา จัดเป็นปลาชนิดแรกในสกุลนี้ที่ได้รับการค้นพบและอนุกรมวิธาน นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันอย่างยาวนานแล้ว ซึ่งในทางการค้าปลาสวยงามยังสามารถแบ่งออกเป็นชนิดแยกย่อยได้อีก ที่แตกต่างกันตามสีสันและแหล่งที่พบ อาทิ "จัมโบ" หรือ "คิโกม่า" ค้นพบในแหล่งคิโกม่าเท่านั้น ตัวผู้มีทั้งแบบหางสีน้ำเงิน และแบบหางสีเหลือง และมีสีเหลืองใต้บริเวณคอไปจนถึงช่วงท้อง ครีบหลังมีสีฟ้า และสีเหลืองเลอะผสมกัน, "เอ็มพูลังกู" หรือ "นีออน เฮด" เป็นปลาที่ไม่มีสีตามลำตัว แต่จะมีสีน้ำเงินสว่างที่ส่วนหัว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก, "อูทินตา" ตัวผู้มีสีน้ำเงินตามตัวจากหัวไปจนถึงกลางหลัง ครีบหลังมีสีฟ้าสว่างที่สุด และมีจุดแต้มสีเหลืองอยู่หลายครีบหลัง, "ไทรคัลเลอร์" ตัวผู้มีสีเหลืองเข้มบริเวณส่วนหัว และส่วนหาง ลำตัว ครีบหลัง และครีบก้นมีสีออกดำกำมะหยี่ ตัวเมียมีสีน้ำตาลและสีเหลืองอ่อนบริเวณครีบหลังและครีบหาง และ "คิทุมบา" มีสีที่เปลี่ยนแปลงไปตามอายุ โดยมีสีเหลืองขยายลุกลามจากส่วนครีบหางไปสู่ส่วนอื่นของร่างกาย แทนสีอื่นที่มีอยู่จนกลายเป็นสีเหลืองทั้งตัวไป แต่ขณะที่บางตัวจะไม่เป็นเช่นนั้นแต่จะมีสีน้ำเงินที่คงที่ทั้งตัว
ภาษาลุนบาวัง

ภาษาลุนบาวัง () มีผู้พูดทั้งหมด 47,500 คน พบในกาลีมันตัน ประเทศอินโดนีเซีย 23,000 คน พบในบรูไน 500 คน (พ.ศ. 2549) พบในมาเลเซีย 24,000 คน แบ่งเป็นในซาราวะก์ 21,000 คน และในซาบะฮ์ 3,000–4,000 คน ผู้พูดภาษานี้กระจายตัวในบริเวณด้านในของอ่าวบรูไนและแนวแม่น้ำปาดัส และทางด้านตะวันออกของกาลิมันตันในเขตภูเขาตามแนวแม่น้ำเซอซายัส จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามาลาโย-พอลินีเชีย สาขาบอร์เนียวเหนือ สาขาย่อยซาราวากันเหนือ มีรายการวิทยุออกอากาศด้วยภาษาลุนบาวังในอินโดนีเซีย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 สายศรีสะเกษ–ขุขันธ์ เป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษซึ่งเชื่อมต่อจากอำเภอเมืองศรีสะเกษ ไปยัง อำเภอขุขันธ์ โดยเริ่มจากแยกจากถนนขุขันธ์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221) ในเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ ตัดผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 294 (ถนนเลี่ยงเมืองศรีสะเกษ) ผ่าน อำเภอวังหินและอำเภอขุขันธ์ ทางหลวงหมายเลข 220 จะไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 (ห่างจากสี่แยกขุขันธ์ประมาณ 7 ก.ม.) รวมระยะทางทางหลวงหมายเลข 220 คือ 56 กิโลเมตร

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 ตัดผ่านพื้นที่ตำบลต่างๆ ได้แก่

ทางหลวงที่แยกออกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 ได้แก่
ไห่หนานแอร์ไลน์

ไห่หนานแอร์ไลน์ (; พินอิน: "Hǎinán Hángkōng Gōngsī") เป็นสายการบินสัญชาติจีน มีสำนักงานใหญ่ที่เมืองไหโขว่ มณฑลไหหลำ สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นสายการบินเอกชนที่ใหญ่ที่สุด และเป็นสายการบินที่มีขนาดฝูงบินใหญ่เป็นอันดับที่สี่ของจีน ให้บริการเที่ยวบินในเส้นทางทั้งในประเทศและระหว่างประเทศ รวมทั้งเที่ยวบินเช่าเหมาลำ

ไห่หนานแอร์ไลน์มีฐานบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติไหโข่วเม่ยหลัน และฐานบินอื่นๆ เช่น ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง ท่าอากาศยานไท่หยวนอู่ซู่ และท่าอากาศยานอูหลู่มู่ฉีตี้โวปู้

ไห่หนานแอร์ไลน์เป็นหนึ่งในเจ็ดสายการบินที่ถูกจัดอันดับจากสกายแทร็คให้อยู่ในระดับ 5 ดาว เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2554 เป็นสายการบินเดียวของจีน
คาเมนไรเดอร์ ZX

คาเมนไรเดอร์ ZX () เป็นภาพยนตร์ในการฉลองครบรอบคาเมนไรเดอร์คนที่ 10 ของยุคโซวะ เริ่มออกฉายในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1984 ที่ประเทศญี่ปุ่น

"องค์กรปีศาจใต้พิภพบาดัน" ได้คิดแผนชั่วร้ายขึ้นมาเพื่อทำลายล้างโลกมนุษย์โดยมีผู้นำคือ ราชทูตแห่งความมืด ผู้เป็นหลานของหลานของ"ราชทูตนรก" ได้รวบรวมเหล่ามนุษย์ดัดแปลงที่เคยถูกไรเดอร์กำจัดไปแล้วกลับมาอีกครัง โดยมีแผนที่จะยึดครองโลกทั้งหมดและกำจัดเหล่าคาเมนไรเดอร์ทั้ง 9 
"มุราซาเมะ เรียว" นักศึกษาหนุ่มคนหนึ่งได้ถูกพวกบาดันจับตัวไปพร้อมกับพี่สาวของเขา พี่สาวของเรียวถูกทรมานบนเก้าอี้ไฟฟ้าจนตาย เรียวถูกผ่าตัดแปลงเป็นไรเดอร์ ZX และสูญเสียความทรงจำ จนกระทั่งวันหนึ่ง เรียวได้ประสบอุบัติเหตุในฐานของบาดันสาขาญี่ปุ่น ทำให้ความทรงจำของเรียวกลับมา และหลบหนีไปได้
และเรียวก็ได้ไปพบด็อกเตอร์ไคโด ฮาจิเมะ และรู้ความจริงบางอย่าง นั่นคือ ร่างกายของเขาได้ถูกพวกบาดันดัดแปลงไปเสียแล้ว เขาจึงปฏิญาณกับตัวเองว่า จะล้างแค้นพวกบาดันที่ฆ่าพี่สาวและทำให้ร่างกายของเขาเปลี่ยนไป
ต่อจากนั้น เขาล่วงรู้แผนการณ์แรกของบาดัน เขาจึงรีบไปขัดขวาง แต่ในระหว่างที่เข้าไปจัดการตามแผน เขาได้พบว่า มีคนอื่นนอกจากตัวเอง กำลังต่อสู้กับบาดันเช่นกัน และนั่นทำให้เขาได้พบกับ ไรเดอร์แมน และ คาเมนไรเดอร์ซูเปอร์-วัน กำลังต่อสู้กับพวกสมุนของบาดันที่กำลังขนพลังงานบางอย่าง แต่เรียวเข้าใจผิด คิดว่าพวกเขาจะขโมยพลังงานนั่นไปใช้เอง และได้สู้กันจนกระทั่ง คาเมนไรเดอร์ V3 มาหยุดการต่อสู้เอาไว้และบอกกับ ZX ว่าเป็นพวกเดียวกัน และกำลังทำลายแผนการณ์ของบาดัน ZX จึงได้ร่วมมือกับไรเดอร์ทั้ง 9 เพื่อทำลายพวกบาดันจนสำเร็จ และเขา ก็ได้รับการขนานนามว่า "คาเมนไรเดอร์หมายเลข 10"อาวุธดาวกระจาย ซึ่งเก็บไว้ที่สนับปลายแขน
โซ่ขนาดเล็กของ ZX สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงได้
ระเบิดมือพลังทำลายล้างสูง ซึ่งเก็บไว้ที่สนับแข้ง
มอเตอร์ไซค์ประจำตัวของ ZX สามารถทำความเร็วสูงสุดได้ถึง 600 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

และปรากฏตัวออกมาอีกครั้งในเฮย์เซย์ไรเดอร์ VS โชวะไรเดอร์ อภิมหาศึกมาสค์ไรเดอร์ feat.ซุปเปอร์เซ็นไต
วอลลิส ซิมป์สัน

วอลลิส ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ () มีชื่อแต่แรกเกิดว่า เบสซี วอลลิส วอร์ฟิลด์ (; 19 มิถุนายน ค.ศ. 1896 – 24 เมษายน ค.ศ. 1986) แต่เป็นที่รู้จักในชื่อ วอลลิส ซิมป์สัน () เป็นสตรีที่มีชื่อเสียงในสังคมชาวอเมริกัน และมีชื่อเสียงที่สุดจากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 อันก่อให้เกิดวิกฤตการณ์สละราชสมบัติในเวลาต่อมา

เธอเติบโตในบอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์ หลังลืมตาดูโลกได้ไม่นานบิดาก็ถึงแก่กรรม มารดาและเธอจึงได้รับการอุปถัมภ์จากญาติที่ร่ำรวย วอลลิสสมรสครั้งแรกกับเอิร์ล วินฟิลด์ สเปนเซอร์ จูเนียร์ ทหารเรือสหรัฐ แต่ทั้งสองแยกกันอยู่และหย่าร้างในที่สุด กระทั่ง ค.ศ. 1931 หลังเธอสมรสหนที่สองกับเออร์เนสต์ แอลดริช ซิมป์สัน เธอได้พบปะด้วยต้องอัธยาศัยกับเจ้าชายเอดเวิร์ด ซึ่งขณะนั้นยังดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์ ห้าปีต่อมาเจ้าชายเอดเวิร์ดได้ขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร วอลลิสจึงหย่าขาดกับสามีคนที่สองเพื่อที่จะอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8

พระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 มีพระราชประสงค์ที่จะอภิเษกสมรสกับหญิงม่ายผู้ผ่านการหย่าร้างมาสองครั้ง ซึ่งการเช่นนี้ก่อให้เกิดวิกฤตทางการเมือง ทั้งในสหราชอาณาจักรและประเทศราชต่างไม่ให้การสนับสนุนพระราชประสงค์ แต่อย่างไรก็ตามพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 ได้ตัดสินพระราชหฤทัยสละราชสมบัติในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1936 เพื่อเสกสมรสกับ "หญิงที่ฉันรัก" หลังการสละราชสมบัติ อดีตพระเจ้าเอดเวิร์ดมีพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งวินด์เซอร์ และเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชอนุชา ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจอร์จที่ 6 หกเดือนต่อมาเจ้าชายเอดเวิร์ดและวอลลิสเสกสมรสกัน วอลลิสมีบรรดาศักดิ์เป็น "ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์" ตามพระสวามี แต่ไม่ใช้ฐานันดรศักดิ์รอยัลไฮนิสตามพระสวามี

ช่วงก่อนจนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลหลายรัฐสงสัยว่าดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ทรงเข้าฝ่ายนาซี เพราะใน ค.ศ. 1937 ทั้งสองได้เสด็จเยือนประเทศเยอรมนีและเข้าพบอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ กระทั่งในปี ค.ศ. 1940 เจ้าชายเอดเวิร์ดได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการอาณานิคมบาฮามาสจนกระทั่งลงจากตำแหน่งในห้าปีถัดมา ช่วงปี 1950–1960 ดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ได้เดินทางไปมาระหว่างยุโรปและอเมริกา และใช้ชีวิตเยี่ยงคนดังในสังคม มีชีวิตสมรสราบรื่นมาตลอด 35 ปี หลังเจ้าชายเอดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1972 ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์จึงใช้ชีวิตอย่างสันโดษและไม่ปรากฏตัวต่อสาธารณชนบ่อยครั้งนัก จนกระทั่งเธอถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1986 ณ บัวเดอบูโลญ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในวัย 89 ปี กระนั้นเรื่องส่วนตัวของเธอเป็นที่จับตามอง และเธอก็เป็นบุคคลที่สร้างข้อถกเถียงกันอยู่ในประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักร
ปนตียานัก

ปนตียานัก () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก อินโดนีเซีย เป็นเมืองอุตสาหกรรมขนาดกลาง ตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว ที่ปากลำน้ำสายเล็ก ๆ ทางเหนือของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำกาปูอัส เมืองปนตียานักมีพื้นที่ 107.82 กม² เมืองนี้ตั้งอยู่ในแหล่งปลูกมะพร้าว พริกไทย ข้าวเจ้า ยาสูบและอ้อย ส่งยาง น้ำตาล และน้ำมันปาล์มเป็นสินค้าออก

เมืองนี้ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1772 เป็นเมืองหลวงของรัฐสุลต่านซึ่งบริษัทอินเดียตะวันออกของฮอลันดาให้การสนับสนุน ต่อมาได้กลายเป็นเมืองท่าส่งออกทองคำที่สำคัญของเกาะบอร์เนียว
เทศบาลตำบลหนองสาหร่าย

เทศบาลตำบลหนองสาหร่าย ได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลหนองสาหร่าย เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เป็นเทศบาลขนาดเล็ก เทศบาลตั้งอยู่ห่างจากอำเภอพนมทวนเป็นระยะทาง 10 กิโลเมตร เดิมได้รับการจัดตั้งตามลักษณะการปกครองท้องที่ ในเขตตำบลดอนเจดีย์ อำเภอพนมทวน และ ได้รับประกาศจากกระทรวงมหาดไทยให้จัดตั้งเป็น ตำบลหนองสาหร่าย เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2535 และ ตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่ายชั้น 5 เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540

มูลนิธิกู้ภัยกาญจนบุรี 0845723677 ความถี่วิทยุ ช่อง (1) 168.275Mhz ช่อง (2) 168.475Mhz ช่อง (3) 168.775Mhz
เทศบาลตำบลหนองสาหร่ายแบ่งเขตความรับผิดชอบออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่

ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ได้แก่ การทำนา การทำไร่ และการเลี้ยงสัตว์
ไลบรารีแม่แบบมาตรฐาน

ไลบรารีแม่แบบมาตรฐาน () เป็นไลบรารีของภาษาซีพลัสพลัส ประกอบไปด้วยคลาสของขั้นตอนวิธี คอนเทนเนอร์ (โครงสร้างข้อมูลและชนิดข้อมูล) ฟังก์เตอร์ และ ตัววนซ้ำ ไลบรารีแม่แบบมาตรฐานของ ISO C++ ได้อ้างอิงตามไลบรารีแม่แบบมาตรฐานของ Silicon Graphics (SGI)

คอนเทนเนอร์ คือโครงสร้างข้อมูลและชนิดข้อมูล ประกอบไปด้วยรายการลำดับ ได้แก่ คอนเทนเนอร์แบบจับคู่ ได้แก่ คอนเทนเนอร์ดัดแปลงได้แก่ และคอนเทนเนอร์ประเภทอื่นๆ
กะพรุนน้ำจืด

กะพรุนน้ำจืด หรือ แมงกะพรุนน้ำจืด () เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังสกุลหนึ่ง จัดอยู่ในพวกแมงกะพรุนที่อยู่ในชั้นไฮโดรซัว ต่างจากแมงกะพรุนที่พบในทะเลที่ส่วนมากจะอยู่ในชั้นไซโฟซัว ใช้ชื่อสกุลว่า "Craspedacusta" (/คราส-พี-ดา-คัส-ต้า/)

มีลักษณะโดยรวมคล้ายกับแมงกะพรุนที่พบในทะเล มีลักษณะโปร่งแสง ใส สีขาว มีเส้นผ่าศูนย์กลางลำตัวเพียง 1-2 เซนติเมตรเท่านั้น เมื่อจับขึ้นมาพ้นน้ำแล้ว จะมองเผิน ๆ เหมือนคอนแทคเลนส์ จัดเป็นแมงกะพรุนขนาดเล็กมาก บริเวณขอบร่างกายมีหนวดเล็ก ๆ ซึ่งมีผิวเป็นปุ่มเล็ก ๆ ซึ่งเป็นเข็มพิษ จำนวนมาก ที่เมื่อจับต้องถูกตัวจะให้เกิดอาการคันหรือปวดแสบปวดร้อนได้ บริเวณกลางลำตัวมีปากที่ยื่นยาวคล้ายแตรที่ขยายออกบริเวณช่องเปิดด้านล่าง บริเวณขอบลักษณะเป็นรอยหยัก 3 แฉก ปากดังกล่าวจะเชื่อต่อถึงกระเพาะอาหารโดยตรง บริเวณด้านในของร่างกายที่มีลักษณะคล้ายร่ม มีเนื้อเยื่อบาง ๆ ทอดผ่านไปบริเวณขอบในแนวรัศมี 4 ส่วนเท่า ๆ กัน โดยแนวเหล่านี้จะมีอวัยวะสร้างเซลล์สืบพันธุ์ ที่มีลักษณะสีขาวขุ่นหรือสีส้มพาดไปในแนวรัศมีเช่นกัน บริเวณขอบด้านในของร่างกายที่มีลักษณะคล้ายร่ม มีกล้ามเนื้อบาง ๆ เรียงตัวในแนววงแหวนโดยรอบ ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญที่ทำให้แมงกะพรุนน้ำจืดอยู่จัดอยู่ชั้นไฮโดรซัว

มีวงจรชีวิตแบบสลับ โดยเวลาส่วนใหญ่ในรอบปีจะดำรงชีวิตแบบยึดเกาะกับวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ เช่น ขอนไม้ มีลักษณะคล้ายไฮดรา แต่มีหนวดสั้นไม่เกินสองเส้น และมีการแตกแขนงเป็นกลุ่ม การเพิ่มจำนวนใช้วิธีการแบบแตกหน่อ จัดเป็นการขยายพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ มักขยายพันธุ์ในช่วงฤดูแล้งที่ปริมาณน้ำในแหล่งอาศัยลดลง แมงกะพรุนวัยอ่อนจะเคลื่อนที่ไปมาในน้ำอย่างอิสระ โดยปรกติจะอยู่บริเวณพื้นน้ำโดยหงายส่วนปากขึ้นด้านบนและแผ่นหนวดขึ้นรอบตัวคล้ายดอกไม้ทะเล ใช้หนวดดังกล่าวจับอาหารกิน ได้แก่ ไรน้ำ เป็นต้น เมื่ออายุได้ 1-2 เดือน จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ และผลิตเซลล์สืบพันธุ์เพื่อปฏิสนธิ โดยในช่วงนี้จะเข้าสู่วงจรชีวิตการขยายพันธุ์แบบอาศัยเพศ

เดิมนั้น ได้มีการจำแนกแมงกะพรุนน้ำจืดไว้ 3 ชนิด คือ

แต่ปัจจุบันได้มีการศึกษาเพิ่มเติม และประกาศเป็นชนิดใหม่ขึ้นอีก ได้แก่ในชนิด "C. sowerbyi" สามารถพบได้ในแหล่งน้ำบางแห่งในสหรัฐอเมริกาและที่ราบลุ่มภาคกลางในประเทศไทย และพบเป็นจำนวนมากที่ลำน้ำเข็กภายในอุทยานแห่งชาติเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ ในช่วงฤดูร้อน ระหว่างเดือนมีนาคมถึงเมษายน ซึ่งตรงกับช่วงที่ขยายพันธุ์ ในส่วนของชนิด "C. sinensis" พบได้ตั้งแต่ทางตอนใต้ของจีน ในประเทศไทยพบรายงานหลายที่ เช่น แม่น้ำป่าสัก, จังหวัดลพบุรี, บึงบอระเพ็ด และหลายแห่งในภาคอีสาน โดยมักพบในแหล่งน้ำที่เป็นน้ำนิ่ง หรือโบก หรือกุมภลักษณ์ (แอ่งน้ำที่เป็นหลุมอยู่บนแก่งหินพบมากที่ภาคอีสาน) รวมถึงมีรายงานพบปนมากับน้ำประปาในเขตอำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 เพราะเชื่อว่าโดยปกติอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำภูเขาที่อยู่ห่างออกไปราว 3 กิโลเมตร ซึ่งใช้สำหรับผลิตน้ำประปาในท้องที่นี้ ขณะที่ชนิด "C. iseana" นักวิทยาศาสตร์บางส่วนเชื่อว่าเป็นชนิดเดียวกับ "C. sinensis" ขณะที่บางส่วนเชื่อว่าทั้ง 3 ชนิดนั้น เป็นชนิดเดียวกันทั้งหมด คือ "C. sowerbyi"

แมงกะพรุนน้ำจืด มีชื่อเรียกในภาษาอีสานและภาษาลาวว่า "แมงยุ้มแยะ" หรือ "แมงยุ้มวะ" ตามลักษณะตามการเคลื่อนไหวที่หุบเข้าและบานออก
มีรังชีดูวาลี

มีรังชีดูวาลี ( "จุดชมวิวของหุบเขา") เป็นตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในประเทศบราซิล เริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) และเปิดทำการเมื่อ ค.ศ. 1966 (พ.ศ. 2509) โดยมีความสูง 170 เมตร หรือ 558 ฟุต และมีทั้งหมด 51 ชั้น ตั้งอยู่ที่เมืองเซาเปาลู ประเทศบราซิล
มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว

มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว (; ) เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศลาว ตั้งอยู่ที่นครหลวงเวียงจันทน์ สถาปนาจากรวมคณะต่าง ๆ ของวิทยาลัยที่มีมาก่อนแล้วเมื่อปี ค.ศ. 1996 มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวถือเป็นมหาวิทยาลัยหนื่งในสี่แห่งของประเทศ

มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวมีความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศมากมายโดยเฉพาะอย่างยิ่งมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น สำหรับความร่วมมือจากประเทศเพื่อนบ้าน มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว มีความร่วมมือกับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ มหาวิทยาลัยนานาชาติ จากประเทศกัมพูชา นอกจากนี้ทางมหาวิทยาลัยยังเข้าร่วมเครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน (ASEAN University Network: AUN) เครือข่ายการศึกษาและการวิจัยแห่งลุ่มแม่น้ำโขง (: GMSARN) เครือข่ายมหาวิทยาลัยแห่งอาเซียน/เครือข่ายการพัฒนาเพื่อการศึกษาวิศวกรรมศาสตร์แห่งเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ (: AUN/SEED-NET) และ : AUF)

แต่ในปัจจุบันมีเพียง 5 วิทยาเขตเท่านั้น ในปัจจุบันมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว มีความร่วมมือกับสถาบันอุดมศึกษาในไทยอยู่สองโครงการดังต่อไปนี้
เอ็มเอส โอเอซิสออฟเดอะซีส์

โอเอซิสออฟเดอะซีส์ (อังกฤษ : MS Oasis of the Seas) เป็นเรือสำราญในชั้นโอเอซิส ของบริษัทรอยัลแคริบเบียนอินเตอร์เนชั่นแนล โดยมีเรือคู่แฝดอีกลำคืออัลลัวร์ออฟเดอะซีส์

เรือทั้งสองลำมีระวางขับน้ำ 225,282 ตัน มิติเรือกว้าง 60.5 ม. สูง 72 ม. และยาว 361.8 ม. กินน้ำลึก 22.55 ม. ตัวเรือแบ่งออกเป็น 16 ชั้น ความเร็ว 22.6 นอต บรรทุกผู้โดยสาร 5,400 คน (สูงสุด 6,296 คน) ลูกเรือ 2,165 คน

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 เรือทั้งสองลำเดินทางจากอู่ต่อเรือในฟินแลนด์สู่ท่าเรือพอร์ตเอเวอร์เกลดส์ เมืองฟอร์ตเลาเดอร์เดล รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา เพื่อให้บริการในเส้นทางบริเวณทะเลแคริบเบียน เคยสร้างสถิติบรรทุกผู้โดยสารกว่า 6 พันคน

เรือโอเอซิสออฟเดอะซีส์ทำลายสถิติของเรือสำราญในชั้นฟรีดอม เป็นเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกปัจจุบัน
โตเกียวโมโนเรล

โตเกียวโมโนเรล () หรือชื่อทางการ โตเกียวโมโนเรลสายท่าอากาศยานฮะเนะดะ () เป็นระบบรถไฟฟ้ารางเดี่ยวเชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยานฮาเนดะ เขตโอตะ กับสถานีฮะมะมัตซึโช เขตมินะโตะ กรุงโตเกียว โดยใช้เส้นทางรางรถไฟรางเดี่ยวยกระดับเลียบไปตามชายฝั่งอ่าวโตเกียว ค่าโดยสารตลอดระยะทางทั้งสิ้น 470 เยน

เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1964 ปีเดียวกับโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่โตเกียว สร้างโดยฮิตาชิโมโนเรล รถในขบวนชุดแรก ๆ ถูกสร้างในญี่ปุ่นจากการออกแบบโดยบริษัทเยอรมัน ALWEG (เป็นแบบเดียวกับที่ใช้กับซีแอตเทิลเซ็นเตอร์โมโนเรล และดิสนีย์แลนด์โมโนเรล) และต่อมาถูกแทนที่ด้วยแบบรุ่นที่ใหม่กว่าในปี 1969, 1977, 1982 และ 1989
การฉาบปูนขาว

การฉาบปูนขาว () เป็นคำพังเพยในสังคมตะวันตก หมายถึง "ปกปิดหรือซ่อนเร้นความชั่ว ความผิด หรือความอัปยศ หรือทำให้พ้นข้อครหา โดยใช้วิธีสืบสวนแบบขอไปที หรือนำเสนอข้อมูลข่าวสารอันมากด้วยอคติ" ทำนองเดียวกับสำนวนไทยว่า "ผักชีโรยหน้า" หรือ "ข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโพรง โดยถ้อยคำ "ฉาบปูนขาว" นี้มักใช้เปรียบเปรยในวงการเมือง หรือในแวดวงบริษัทหรือองค์กรต่าง ๆ

คำว่า "ฉาบปูนขาว" (whitewash) นั้น ปรากฏว่าใช้ครั้งแรกใน ค.ศ. 1591 โดยในสมัยนั้น ฉาบปูนขาว คือ ทาหรือโบกปูนขาว (calcium hydroxide) ราคาถูกลงบนเสื้อผ้าอาภรณ์เพื่อให้ดูขาวสะอาด ต่อมาใน ค.ศ. 1800 มีการนำถ้อยคำนี้ไปใช้ในบริบททางการเมือง เมื่อหนังสือพิมพ์ "ออโรรา" (Aurora) ของฟิลลาเดเฟีย ลงบทบรรณาธิการ ความตอนหนึ่งว่า "ถ้าไม่รีบฉาบปูนขาวให้ใต้เท้าแอดัมส์ ความสกปรกของเขาก็จะลามเลียไปยังพรรคด้วยเหมือนกับแมลงวันแห่มาตอมขี้ แล้วก็จะทำให้ทั้งเขาทั้งพรรคเป็นด่างเป็นดวงราวกับกำแพงโสโครก และดำปื๋อดุจพระกาฬทีเดียว"

รัฐเผด็จการและรัฐอำนาจนิยม รวมถึงรัฐประชาธิปไตยด้วย มักใช้วิธีฉาบปูนขาวเพื่อทำให้ผลลัพธ์บางประการออกมาดูดี

ในยุคโซเวียต โจเซฟ สตาลิน (Iosif Stalin) ตัดต่อรูปที่ตนถ่ายคู่กับวลาดิมีร์ เลนิน (Vladimir Lenin) โดยเขยิบรูปตนเองให้ใกล้เลนินมากขึ้น จะได้ให้ความรู้สึกว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์อันดี ต่อมา ในระหว่างที่โซเวียตยกพลขึ้นบกเชโกสโลวาเกียหลังจากเหตุการณ์ที่เรียก "ปรากสปริง" (Prague Spring) ใน ค.ศ. 1968 สื่อมวลชนของโซเวียตเผยแพร่ประมวล "ข้อเท็จจริง, เอกสาร, รายงานข่าว และคำบอกเล่าของประจักษ์พยาน" ซึ่งได้รับสมัญญาว่า "หนังสือสีขาว" (The White Book) เพราะมีปกสีขาวด้วยประการหนึ่ง และมีวัตถุประสงค์จะ "ฉาบปูนขาว" ให้แก่การยกพลขึ้นบกนั้นโดยเน้นย้ำว่า ประเทศภาคีแห่งกติกาสัญญาวอร์ซอมีสิทธิและมีหน้าที่จะรุกรานได้ อีกประการหนึ่ง

สถานีวิทยุของเกาหลีเหนือมักไขข่าวแพร่หลายในประเทศว่า ประเทศมีเสบียงเกียกกายเหลือหลาย แม้ว่ารัฐบาลตนต้องร้องขอความช่วยเหลือด้านอาหารจากต่างประเทศเสมอ

ญี่ปุ่นเองก็ถูกหาว่า ฉาบปูนขาวใส่ประวัติศาสตร์ด้านการยุทธและจักรวรรดินิยมของตน โดยละทิ้งหรือลดทอนประเด็นหลาย ๆ ประเด็นในหนังสือเรียน เช่น ที่เกี่ยวกับการสังหารหมู่ที่นานกิง

ในไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่ มัทธิว บทที่ 23 ข้อที่ 27 ก็มีการใช้สำนวน "ฉาบปูนขาว" นี้ ตอนที่เยซูบริภาษเดียรถีย์แห่งฟาริสีว่า กำลังฉาบปูนขาวใส่ตนเองให้ดูดี แล้วอำพรางอกุศลกรรมของตน โดยเยซูตรัสว่า "วิบัติแก่เจ้า พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด เพราะว่า เจ้าเป็นเหมือนอุโมงค์ฝังศพซึ่ง"ฉาบด้วยปูนขาว" ข้างนอกดูงดงามจริง ๆ แต่ข้างในเต็มไปด้วยกระดูกคนตาย และการโสโครกสารพัด" จอห์น กิล (John Gill), แอลเบิร์ต บานส์ (Albert Barnes) และ อดัม คลาร์ก (Adam Clarke) นักเทววิทยาทั้งสาม ได้ทำอรรถาธิบายข้อดังกล่าวว่า มาจากธรรมเนียมที่มักใช้ชอล์กสีขาวหรือปูนขาวขีดเตือนให้ชาวยิวทราบถึงที่ต้องห้าม เช่น สุสานที่โสโครก
การจำแนกประเภทกระดูกหักแผลเปิดของกัสติโล

การจำแนกประเภทกระดูกหักแผลเปิดของกัสติโล (Gustilo open fracture classification) เป็นระบบการจำแนกประเภทของกระดูกหักแผลเปิดที่เป็นที่นิยมใช้ที่สุด สร้างโดย Ramon Gustilo และ Anderson จากนั้นจึงพัฒนาต่อยอดโดย Gustilo, Mendoza และ Williams

ระบบจำแนกประเภทนี้อาศัยพลังงานที่กระทำต่อบาดแผล ความรุนแรงของการบาดเจ็บต่อเนื้อเยื่ออ่อน และความรุนแรงของการปนเปื้อน มาใช้ตัดสินความรุนแรงของกระดูกหัก ชนิดของกระดูกหักแผลเปิดที่มีตัวเลขเพิ่มขึ้นจาก 1 ไปจนถึง 3C แสดงถึงความรุนแรงที่เพิ่มขึ้น และรวมถึงความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น การติดเชื้อ อีกด้วย
เหยา ลี่

เหยา ลี่ ( หรือ Yiu Lei และ Miss Hue Lee) เป็นนักร้องชาวจีนที่มีผลงานในช่วงปี 1930-1970 ในช่วงทศวรรษที่ 1940 เธอได้กลายเป็นหนึ่งใน "เจ็ดดาวจรัสแสงเซี่ยงไฮ้" (Seven great singing stars )

เหยา ลี่เกิดที่เซี่ยงไฮ้ และเริ่มร้องเพลงออกอากาศทางวิทยุในปี 1935 ขณะอายุได้ 13 ปี และเซ็นสัญญากับ Pathé Records

เมื่อคอมมิวนิสต์เข้าปกครองประเทศจีนในปี 1949 เพลงป็อปได้ถูกตั้งข้อสงสัย เธอจึงหลบหนีไปยังฮ่องกงในปี 1950 และเริ่มต้นอาชีพนักร้องใหม่ จนกระทั่งหยุดไปในปี 1967 หลังการเสียชีวิตของพี่ชาย แต่ก็ได้ออกอัลบั้มพิเศษในปี 1969 กับ EMI Music Hong Kong และในปี 1970 เธอได้เดินทางไปไต้หวันเพื่อดำเนินการให้เติ้ง ลี่จวิน เซ็นสัญญากับ EMI แต่ไม่สำเร็จ ต่อมา เธอได้ออกจากวงการอย่างเป็นทางการในปี 1975 แต่ยังคงให้การสนับสนุนนักร้องคนอื่นๆ เช่น Wakin Chau เป็นต้น

ระหว่างช่วงทศวรรษ 1930-1940 เป็นยุคที่เหยาลี่โด่งดังถึงขีดสุด ด้วยสไตล์การร้องที่นุ่มนวลตามแบบฉบับทั่วไปของวงการเพลงจีนในเวลานั้น ผลงานสร้างชื่อของเธอเช่น "กงสี่กงสี่" () ซึ่งเป็นเพลงตรุษจีน และเพลง "ซูโจวเหอเปียน" () ซึ่งเธอร้องร่วมกับเหยา หมิ่น พี่ชายของเธอ ทั้งสองเพลง

ในปี 1940 เพลง"เหมยกุย เหมยกุย หว่ออ้ายหนี่" ( / Rose, Rose, I Love You) ที่เธอขับร้อง ได้ถูกนำมาขับร้องใหม่ในภาคภาษาอังกฤษที่สหรัฐอเมริกาโดย Frankie Laine

เหยา ลี่ ได้ฉายาว่าเป็นนักร้องเสียงเงิน (銀嗓子) ตาม โจว เสวียน ซึ่งได้รับฉายาว่า "นักร้องเสียงทอง" (金嗓子)
ซูกิชิ อินเตอร์กรุ๊ป

บริษัท ซูกิชิ อินเตอร์กรุ๊ป จำกัด เป็นเครือธุรกิจอาหารในประเทศไทย มี 7 แบรนด์ ประกอบด้วย ซูกิชิ บาร์บีคิว, ซูกิชิ โตเกียวบุฟเฟ่ต์, เรด กิมจิ,โซลกริลล์, วาวาชา, วาวา และ ฮาชิ ฮาชิ ผู้ก่อตั้งคือคุณนพดล จิรวราพันธ์ โดยเริ่มต้นจากทำธุรกิจอาหาร สุกี้ และ ซูชิ บนสายพาน โดยก่อตั้งบริษัทขึ้นเมื่อปี 2544 เปิดดำเนินการสาขาแรก ณ สาขาทองหล่อ ซอย 11 เมนู สุกี้ ซูชิ และ อาหารญี่ปุ่น แบบสายพานเป็นรายแรกในประเทศไทย ด้วยแนวคิดต้องการเสนออาหารที่ดีมีคุณภาพ เน้นความหลากหลาย กว่า 10 ปี ที่ดำเนินการธุรกิจอาหารเกาหลีและญี่ปุ่น ซูกิชิ ได้พัฒนาผลิตภัณฑ์และขยายไลน์ธุรกิจเพื่อตอบสนองความต้องการผู้บริโภค