seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ไจกาโนโทซอรัส

จีกาโนโตซอรัส(อังกฤษ giganotosaurus ) กะโหลกของจีกาโนโตซอรัสนั้นไม่ได้ใหญ่ที่สุดตามที่เราคิด จริง ๆ แล้ว กะโหลกไดโนเสาร์เขาวัดกันที่ความกว้าง จีกาโนโตซอรัส มีถิ่นอาศัยอยู่ที่ทุ่งปาตาโกเนีย ในประเทศอาร์เจนตินา ช่วงกลางยุคครีเตเซียส 93 - 89 ล้านปี พบซากดึกดำบรรพ์ในปี 1993 เป็น 1 ใน 3 ไดโนเสาร์กินเนื้อที่ใหญ่เป็นอันดับ3ของโลก ยาว 13 เมตร และน้ำหนักอยู่ระหว่าง 7-13.8ตัน ความยาวกะโหลกศีรษะ 1.53 ถึง 1.80 เมตร (5.0 ถึง 5.9 ฟุต) ขนาดของมันยาวกว่าไทแรนโนซอรัส แต่เล็กกว่าสไปโนซอรัสและคาร์ชาโรดอนโทซอรัส แต่ทว่ามันก็ยังมีคู่แข่งทางด้านขนาดอย่างอัลโลซอรัส ที่ยาว 9เมตร (36 ฟุต) คาร์คาโรดอนโทซอรัส ที่ยาว 13.8 เมตร (44.8 ฟุต) สไปโนซอรัส ที่ยาว 15-18 เมตร (49-59ฟุต) ไทแรนโนซอรัส ที่ยาว 12.3เมตร (40 ฟุต) อโครแคนโตซอรัส ที่ยาว 12 เมตร (39 ฟุต) มาพูซอรัส ที่ยาว 12 เมตร (39 ฟุต) ซึ่งไม่ได้มีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาเดียวกันกันกับไจแกนโนโทซอรัส นักวิทยาศาสตร์คาดการณ์ว่า จีกาโนโตซอรัส สามารถทำความเร็วได้ถึง 14 เมตรต่อวินาที (50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ด้วยขนาดอันใหญ่โตและขาที่ยาวของมัน

จีกาโนโตซอรัสเน้นวิธีการล่าเป็นฝูงแบบเฉพาะกิจ โดยจะรอพวกเดียวกันมาจนได้จำนวนที่มากพอ พวกมันก็จะออกล่า เหยื่อของพวกมันส่วนใหญ่เป็นซอโรพอด อย่างอาร์เจนติโนซอรัส โดยมันจะใช้วิธีกัดเพื่อสร้างบาดแผลฉกรรจ์ แล้วรอจนเหยื่ออ่อนแรงเพราะเสียเลือดในปริมาณมาก ฟันของจีกาโนโทซอรัสนั้นถูกออกแบบมาเพื่อเฉือนเนื้อนั้นเอง

จีกาโนโตซอรัส ได้ปรากฏตัวในเกม Dino Crisis 2 ในฐานะตัวอันตรายที่สุดระหว่างปฏิบัติภารกิจ แต่ภายในเกมได้ทำขนาดที่ใหญ่เกินความจริงด้วยความสูง 7 เมตร ยาว 20 เมตร เกม ก็ทำให้ไจกาโนโทซอรัสมีขนาดใหญ่เกินจริงเช่นเดียวกัน
อำเภอชำนิ

ชำนิ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

อำเภอชำนิเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนางรอง ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

อำเภอชำนิตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด เดิมอำเภอชำนิอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอนางรอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอชำนิแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 63 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอชำนิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอห้วยราช

ห้วยราช เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

อำเภอห้วยราชตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอห้วยราชแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 80 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอห้วยราชประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอโนนสุวรรณ

โนนสุวรรณ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

อำเภอโนนสุวรรณตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอโนนสุวรรณแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 56 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอโนนสุวรรณประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่

ในงานมีขบวนแห่ตามคำขวัญของอำเภอและประกวดพืชผลทางการเกษตร อาทิ มันสำปะหลัง ผลไม้ ผ้าไหม โคนม ฯลฯ ซึ่งจะจัดขึ้นประจำทุกปีช่วงประมาณเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน

เป็นชุมชนที่มีการเปิดแหล่งเรียนรู้การเพาะเห็ดโคนญี่ปุ่น ชมสวนผลไม้ มีแหล่งนอนกลางเต็นท์ริมอ่างเก็บน้ำ

อำเภอโนนสุวรรณไม่มีทางหลวงแผ่นดินผ่าน มีเพียงถนนทางหลวงชนบทสาย บร.2016 (หัวถนน-ดอนอะราง) ซึ่งถือเป็นถนนเส้นหลักในอำเภอ

การเดินทาง
ถ้ามาจากตัวเมืองบุรีรัมย์หรืออำเภอนางรอง จากทางหลวงหมายเลข24(โชคชัย-เดชอุดม) เลี้ยวซ้ายที่บ้านหัวถนนแล้วเลี้ยวเข้าถนนหัวถนน-ดอนอะราง จะเข้าเขตอำเภอโนนสุวรรณที่เขตตำบลโกรกแก้ว

ถ้ามาจากจังหวัดนครราชสีมา มาตามถนนหมายเลข24แยกที่ อ.หนองกี่ เลี้ยวเข้าถนนหนองกี่-เสิงสาง มาประมาณ10กม.ถึงชุมชนสามเหลี่ยม ทต.ดอนอะราง ก็เลี้ยวซ้ายเข้าถนนหัวถนน-ดอนอะราง จะเข้าเขตอำเภอโนนสุวรรณที่เขตตำบลดงอีจาน
อำเภอพลับพลาชัย

พลับพลาชัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

อำเภอพลับพลาชัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด เดิมเคยเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอประโคนชัย ตั้งชื่อตามที่ตั้งของอำเภอคือบริเวณบ้านพลับพลา และนำคำว่าชัย ซึ่งเป็นท้ายชื่อของประโคนชัย มาต่อท้าย เป็น อำเภอพลับพลาชัย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอพลับพลาชัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 67 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอพลับพลาชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
พีท ทองเจือ

พีท ทองเจือ เดิมมีชื่อจริงว่า พันธกานต์ ทองเจือ ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อมาเป็น ธนภณ ทองเจือ เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2511 เป็นบุตรชายของภิญโญ ทองเจือ อดีตพระเอกภาพยนตร์ กับนิธิกานต์ ทองเจือ และเป็นพี่ชายต่างมารดากับสายฟ้า เศรษฐบุตร จบการศึกษา Advertising ที่ Academy of Arts College เมืองซานฟรานซิสโก เป็นลูกหลานเชื้อสายของแม่นาคพระโขนง ปัจจุบันเป็นนักแข่งรถมืออาชีพ

พีทแสดงภาพยนตร์มาตั้งแต่ยังเด็ก จากเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย (2518) และ มนต์รักอสูร (2521) พอโตขึ้นเป็นหนุ่มก็ได้แสดงภาพยนตร์เรื่องต่างๆ อาทิ จงรัก ผีสามบาท ตุ๊กแกผี จังหวัดที่ 77 และ ภาพยนตร์เรื่อง "สวยซามูไร" (2552) ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เล่นในบทร้าย ด้านละครโทรทัศน์ แสดงละครอยู่หลายเรื่อง เคยแสดงละครเทิดพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

ด้านผลงานเพลง เคยออกอัลบั้มเพลงของตัวเองออกมาหนึ่งชุด ในปี พ.ศ. 2536 ชื่อชุด "ยั้งไม่อยู่" กับค่ายโชว์บิซ แต่ไม่ประสบความสำเร็จแต่อย่างใด หลังจากนั้นได้แสดงมิวสิกวิดีโอให้กับ อิทธิ พลางกูร ในเพลง "ทรมาน" และเพลง "สัญญา" ของ ใหม่ เจริญปุระ

พีท ทองเจือ เป็นดาราที่ชอบการแข่งรถเป็นชีวิตจิตใจ จึงมักปรากฏเป็นข่าวบ่อย ๆ ถึงเรื่องการทำผิดกฎหมายบนท้องถนนหรือมีเรื่องวิวาทอยู่บ่อย ๆ ปัจจุบันรถที่พีทใช้แข่งคือ มาสด้า อาร์เอกซ์-7 (รถแข่งเซอร์กิต) และนิสสัน เซฟิโร่ โฉม A31 (รถดริฟต์)

ในปี พ.ศ. 2546 ได้เป็นผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์เป็นเรื่องแรกในชีวิต คือเรื่อง "จังหวัด 77" โดยที่เจ้าตัวเองเล่นเองด้วย ประกบคู่กับ เมทินี กิ่งโพยม เป็นเรื่องราวของกลุ่มคนไทยที่อาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา โดยได้นำเสนอให้คนไทยได้รู้ว่าชีวิตที่ต่างแดนสำหรับคนไทย ไม่ได้ง่ายและสวยงาม แต่ผลปรากฏว่าไม่ประสบความสำเร็จทั้งรายได้และคำวิจารณ์
ในปี 2553 พีท ทองเจือ กลับเข้าสู่วงการละครอีกครั้งในรอบ 7 ปี กับละครเรื่อง เธอกับเขาและรักของเรา ทางช่อง 7 สี ซึ่งเรื่องนี้ ส่งผลให้ พีท ทองเจือ กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง จนมีละคร ตามมา อีกเรื่อง คือ หมูแดง เล่น คู่ ก้อย รัชวิน ทางช่อง 3

ชีวิตส่วนตัว พีทสมรสกับ วิไลลักษณ์ ตระการรุ่งโรจน์ (เจ็ง) มีบุตรสาว 2 คน คือ น้องเซย่า น้องมิย่า และบุตรชายคนสุดท้องอีก 1 คน คือ น้องโรเตอร์
การได้ยิน

การได้ยิน หรือ การฟัง หมายถึงการรับรู้เสียงได้ เป็นการรับรู้การสื่อสารจากการพูด และเป็นหนึ่งในสัมผัสทั้งห้า อวัยวะที่ใช้ในการฟังเราเรียกว่าหู การได้ยินเป็นหนึ่งในสัมผัสสามอย่างที่ไม่สามารถปิดกั้นได้(ได้แก่ การได้ยิน การดม และกายสัมผัส)

อุปสรรคในการฟังแบ่งได้สองประการคือ
เรฟ

เรฟ () เป็นงานสังสรรค์ใหญ่หรืองานเทศกาลที่เล่นโดยดีเจและบางครั้งก็มีผู้เล่น เปิดเพลงอิเล็กทรอนิกส์โดยเฉพาะดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ แนวเพลงที่เล่นได้แก่ เฮาส์ แทรนซ์ เทคโน ดรัมแอนด์เบส ฮาร์ดคอร์ และอื่นๆ อีกมากมาย มีการควบคุมด้วย การแสดงแสงเลเซอร์ เครื่องฉายภาพ สีแท่งเรืองแสง และเครื่องทำหมอก

วัฒนธรรมเรฟ ส่วนใหญ่เริ่มจากงานสังสรรค์ดนตรีแอซิดเฮาส์ ในช่วงกลางถึงปลายยุค 1980 ในเขตชิคาโกในสหรัฐอเมริกา หลังจากศิลปินชิคาโกเฮาส์เริ่มประสบความสำเร็จในต่างประเทศ แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปยังสหราชอาณาจักร แผ่นดินใหญ่ยุโรป ออสเตรเลียและส่วนที่เหลือของประเทศสหรัฐอเมริกา
การอ่าน

การอ่านเป็นกระบวนการรู้การถอดรหัสสัญลักษณ์ที่ซับซ้อนเพื่อสร้างหรือเอาความหมาย (ความเข้าใจซึ่งการอ่าน) การอ่านเป็นวิธีการได้มาซึ่งภาษา การสื่อสารและแบ่งปันสารสนเทศและความคิด เช่นเดียวกับทุกภาษา การอ่านเป็นอันตรกิริยาซับซ้อนระหว่างข้อความและผู้อ่านซึ่งเกิดขึ้นโดยความรู้ ประสบการณ์ เจตคติและชุมชนภาษาเดิมของผู้อ่านซึ่งวัฒนธรรมและสังคมกำหนด กระบวนการการอ่านต้องอาศัยการฝึกฝน การพัฒนาและการขัดเกลาอย่างต่อเนื่อง นอกเหนือจากนี้ การอ่านยังต้องการความคิดสร้างสรรค์และการวิเคราะห์วิจารณ์ (critical analysis)
พระวรสาร

พระวรสาร (โรมันคาทอลิก) หรือพระกิตติคุณ (โปรเตสแตนต์) () เป็นหนังสือหมวดแรกในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ รู้จักในอีกนามหนึ่งว่า พระวรสารในสารบบ (Canonical gospels) เพราะเป็นพระวรสารที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากคริสตจักรให้รวมในสารบบคัมภีร์ไบเบิลได้

คำว่า “gospel” มาจากภาษาอังกฤษเก่า แปลว่า “ข่าวดี” (คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาไทยของชาวโปรเตสแตนต์แปลว่า "ข่าวประเสริฐ") มีนัยความหมายในคติของศาสนาคริสต์ถึง
"การประกาศข่าวดี" ว่าบัดนี้ พระยาห์เวห์ได้ทรงประทานพระบุตรของพระองค์มารับสภาพมนุษย์เป็นพระเยซูแล้ว เพื่อประทานความรอดแก่มวลมนุษย์ ให้พ้นจากบาปและความทุกข์ และกลับเข้าสนิทกับพระเจ้าเช่นเดิม สู่แผ่นดินสวรรค์ ตามคำพยากรณ์ของผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิม

พระวรสารในสารบบมีอยู่ 4 เล่ม ในคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ที่มีเนื้อหาโดยตรงเกี่ยวกับพระเยซู บรรยายถึงกำเนิด คำเทศนา การตรึงกางเขน และการคืนพระชนม์ ทั้ง 4 เล่มถูกตั้งชื่อตามชื่อผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้เขียน โดยเขียนขึ้นเมื่อระหว่าง ค.ศ. 65 ถึง ค.ศ. 100 ได้แก่

สามเล่มแรกเรียกว่าพระวรสารสหทรรศน์ เนื่องจากมีมุมมองในชีวิตของพระคริสต์ที่คล้ายกัน ขณะที่พระวรสารนักบุญยอห์น มีแง่มุมทางเทววิทยาและจิตวิญญาณที่ต่างออกไป

แม้ว่าจะมีการเขียนพระวรสารขึ้นหลายฉบับมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก แต่มีพระวรสารเพียง 4 ฉบับเท่านั้นที่คริสตจักรยอมรับเข้าในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ นักบุญอีเรเนอุสเป็นคนแรกที่กำหนดว่าพระวรสารในสารบบต้องมี 4 ฉบับ เขากล่าวว่าพระวรสารเป็นเสาหลักของคริสตจักร จึงต้องมี 4 ฉบับ ไม่ควรมีมากหรือน้อยไปกว่านี้ และยังสอดคล้องกับความเชื่อเรื่องสิ่งมีชีวิตสี่ชนิดที่อาศัยอยู่ใกล้พระที่นั่งของพระเจ้าตามหนังสือวิวรณ์ว่า ""บริเวณรอบพระที่นั่งทั้งสองข้างนั้น มีสิ่งมีชีวิตสี่ตนที่มีตาเต็มทั้งข้างหน้าและข้างหลัง สิ่งมีชีวิตที่หนึ่งนั้นเหมือนสิงโต สิ่งมีชีวิตที่สองนั้นเหมือนโค สิ่งมีชีวิตที่สามนั้นมีหน้าเหมือนอย่างมนุษย์ และสิ่งมีชีวิตที่สี่เหมือนนกอินทรีที่บินอยู่"" สิ่งมีชีวิตทั้งสี่นี้จึงหลายมาเป็นสัญลักษณ์ของพระวรสารในสารบบทั้งสี่เล่ม

ราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 คริสตจักรโรมันคาทอลิกในสมณสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 1 ได้ยอมรับพระวรสาร 4 เล่มอย่างเป็นทางการ คือ พระวรสารนักบุญมัทธิว พระวรสารนักบุญมาระโก พระวรสารนักบุญลูกา และพระวรสารนักบุญยอห์น
อำเภอทุ่งศรีอุดม

ทุ่งศรีอุดม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

อำเภอทุ่งศรีอุดมเดิมเป็นท้องที่การปกครองของอำเภอเดชอุดม ต่อมาเมื่อมีความเจริญทางเศรษฐกิจสังคมมากขึ้น จึงได้แยกตำบลทุ่งเทิง ตำบลหนองอ้ม ตำบลนาเกษม ตำบลกุดเรือ และตำบลโคกชำแระออกมาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอทุ่งศรีอุดม เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 และในวันที่ 30 กันยายน ปีเดียวกัน ทางราชการได้แยกท้องที่บางส่วนของตำบลทุ่งเทิงมาจัดตั้งเป็นตำบลใหม่คือตำบลนาห่อม แต่ในวันที่ 1 มิถุนายนของปีถัดมา ตำบลทุ่งเทิงก็ถูกโอนกลับไปขึ้นกับอำเภอเดชอุดม เนื่องจากราษฎรในพื้นที่เดินทางไปติดต่อราชการได้สะดวกกว่ามาที่กิ่งอำเภอ

กิ่งอำเภอทุ่งศรีอุดมได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอทุ่งศรีอุดม เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2540 โดยแบ่งพื้นที่ปกครองออกเป็น 5 ตำบล ประกอบด้วยตำบลหนองอ้ม ตำบลนาเกษม ตำบลกุดเรือ ตำบลโคกชำแระ และตำบลนาห่อม

คำว่า "ทุ่งศรีอุดม" หมายถึง พื้นที่ราบโล่ง อุดมสมบูรณ์ และมีความเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง"

ปราสาทบ้านเบ็ญ ตั้งอยู่ที่บ้านหนองอ้ม ตำบลหนองอ้ม ปราสาทบ้านเบญจ์ เป็นศาสนสถานขอมขนาดย่อมประกอบด้วยปรางค์อิฐ 3 หลังตั้งอยู่บนฐาน ศิลาแลง ที่สร้างแยกกัน กรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งในปี พ.ศ. 2533 ได้พบทับหลังรูปเทพนพเคราะห์ หรือเทวดาประจำทิศทั้ง 9 องค์ และรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณจากลักษณะแผนผังทางสถาปัตยกรรมและภาพสลักบนทับหลังที่พบอาจกำหนดอายุปราสาทหลังนี้ได้ประมาณ ปลายพุทธศตวรรษที่ 15 ถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 16 เวลาเปิดทำการ: 08.30 - 16.30

อำเภอทุ่งศรีอุดมตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอทุ่งศรีอุดมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 52 หมู่บ้าน ได้แก่

ประเพณีแข่งว่าวเป่าโหวดสมโภชศาลหลักเมืองเป็นการสืบสานและ ส่งเสรมวัฒนธรรม ประเพณี อันดีงามของชาวอำเภอทุ่งศรีอุดม ให้คงอยู่สืบไป อีกทั้งเป็นการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น และ เผยแพร่ผลิตภัณฑ์ชุมชนของอำเภอทุ่งศรีอุดม ตลอดจนเป็นการสมโภชศาลหลักเมืองอำเภอทุ่งศรีอุดม ซึ่งได้มีการปรับสภาพภูมิทัศน์ให้สวยงามเป็นที่เคารพสักการะของประชาชนทั่วไป โดยกิจกรรมภายในงาน ประกอบด้วย การสมโภชศาลหลักเมือง และ พิธีบวงสรวงศาลอำเภอทุ่งศรีอุดม/ กานประกวดขบวนแห่ ของตำบลต่างๆ /การแข่งขันว่าว การแข่งขันเป่าโหวด การแข่งขันสะนู พิณ แคน การแข่งขันพานบายศรีสู่ขวัญ การแข่งขันการสวดสรภัญญะ การประกวดส้มตำเพื่อสุขภาพ การแข่งขันคุณภาพข้าวสาร และ มันสำปะหลัง การประกวดร้องเพลงไทยลูกทุ่ง การประกวดร้องเพลงไทยลูกทุ่งประกอบวงดนตรี และ การประกวดธิดาท้องถิ่น นายสุริยัน กิจสวัสดิ์ นายอำเภอทุ่งศรีอุดม กล่าวว่า การจัดงานบุญประเพณีแข่งว่าว เป่าโหวด เป็นการร่วมมือ ของอำเภอทุ่งศรีอุดม สภาวัฒนธรรมอำเภอทุ่งศรีอุดม ข้าราชการ พ่อค้า ประชาชน และ องกรปกครองส่วนท้องถิ่น ในอำเภอทุ่งศรีอุดม ซึ่งมีการจัดขึ้นเป็นครั้งแรก ในปี 2537 เป็นต้นมา โดยมีกำหนดจัดงานในช่วงเดือนธันวาคม ของทุกปี จนเมื่อถึงปี 2547 ได้มีการจัดสร้าง และ ปรับปรุงศาลหลักเมืองของอำเภอทุ่งศรีอุดมขึ้น จึงมีการเพิ่มชื่อการจัดงาน ขึ้น ว่า งานบุญประเพณีแข่งว่าว เป่าโหวด และสมโภชศาลหลักเมือง

ท้องที่อำเภอทุ่งศรีอุดมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่

โรงเรียนมัธยม สพฐ.
เครื่องหมายจราจร

เครื่องหมายจราจรเป็นสัญลักษณ์ทางจราจรที่ใช้ในการควบคุมการจราจร มักเป็นสัญญาณแสงหรือป้าย มักมีจุดประสงค์เพื่อ กำหนดบังคับการเคลื่อนตัวของจราจร การจอด หรืออาจเป็นการเตือน หรือแนะนำทางจราจร เป็นอาทิ

สัญญาณไฟจราจรโดยทั่วไปประกอบด้วยสัญญาณไฟสามสี ติดตั้งตามทางแยกต่างเพื่อควบคุมการจราจรตามทางแยก โดยทั้งสามสี ได้แก่ สีแดงให้รถหยุด สีเหลืองให้รถระวัง เตรียมหยุด และสีเขียวคือให้รถไปได้
สำหรับสัญญาณไฟจราจรพิเศษอาจมีสีเหลืองเพียงสีเดียวจะกะพริบอยู่ ใช้สำหรับทางแยกที่ไม่พลุกพล่านหมายถึง ให้ระมัดระวังว่ามีทางแยก และดูความเหมาะสมในการออกรถได้เอง หรือ สัญญาณไฟจราจรสำหรับการข้ามถนน หรือ สัญญาณไฟจราจรไว้สำหรับเปลี่ยนเลน เป็นต้น

ป้ายจราจรเป็นป้ายทางการควบคุมการจราจร แบ่งออกเป็นสามประเภท
เครื่องหมายบนพื้นทางและขอบทางเท้า
อำเภอสำโรง

อำเภอสำโรง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

อำเภอสำโรงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอสำโรงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 9 ตำบล 111 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอสำโรงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
แคลร์ ปัจฉิมานนท์

แคลร์ ปัจฉิมานนท์ ปัจจุบันเป็นผู้ควบคุมการผลิตและผู้ดำเนินรายการข่าวต่างประเทศทางช่อง 3

แคลร์ ปัจฉิมานนท์ เป็นลูกคนเดียว เกิดและเติบโตในประเทศไทย แล้วติดตามมารดาซึ่งทำงานบริษัท การบินไทย ไปอาศัยที่ออสเตรเลีย ศึกษาต่อเกรด 9-12 ที่เมืองเพิร์ท และจบการศึกษาด้านการเงินการธนาคาร จาก Australian National University กรุงแคนเบอร์รา

หลังจบการศึกษา เธอเดินทางกลับประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2546 ทำงานที่ธนาคารกสิกรไทยและการบินไทยอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนจะย้ายไปเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบัญชีที่ บีอีซีเทโร และได้เป็นพิธีกรรายการ English Minute เป็นรายการสอนภาษาอังกฤษคู่กับน้องพลับ ทางช่อง 3 และเป็นผู้สื่อข่าว ประกอบกับความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษ จึงมีโอกาสได้เป็นผู้สัมภาษณ์ศิลปินต่างประเทศให้รายการ House Party

แคลร์ ปัจฉิมานนท์ ได้เป็นผู้จัดรายการโลกยามเช้า ทางช่อง 3 ร่วมกับ ดร. สมเกียรติ อ่อนวิมล ทุกเช้าตั้งแต่ พ.ศ. 2546 จนถึงปัจจุบัน เป็นรายการข่าว ที่นำเสนอข่าวสารและเรื่องราวข้อมูลความรู้จากทั่วโลก โดยทั้งด้านการเมือง เศรษฐกิจ สังคม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี การศึกษา ศิลปวัฒนธรรม กีฬา และ บันเทิง
อำเภอม่วงสามสิบ

ม่วงสามสิบ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

อำเภอม่วงสามสิบตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอม่วงสามสิบแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 14 ตำบล 158 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอม่วงสามสิบประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
ชูชก กัณหา ชาลี

ชูชก กัณหา ชาลี เป็นภาพยนตร์ไทยที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติ กล่าวถึงพระโพธิสัตว์ซึ่งเสวยพระชาติสุดท้ายในทศชาติเป็นพระเวสสันดร เป็นเรื่องการเผยแผ่ทานบารมีขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยบริษัท ไทยสากลธุรกิจ จำกัด ของ ณรงค์ สันติสกุลชัยพร กำกับการแสดงโดย รัตน์ เศรษฐภักดี นำแสดงโดยสมบัติ เมทะนี ในบทบาทพระเวสสันดร ร่วมด้วย พิศมัย วิไลศักดิ์ ในบทพระนางมัทรี ส่วนบทชูชก รับบทโดย ประพัตร์ มิตรภักดี และนางอมิตาดา ภรรยาของชูชกรับบทโดย สุชีรา สุภาเสพ สำหรับกัณหาและชาลี รับบทโดย 2 พี่น้อง ด.ช. เอ๋ และ ด.ช. อวบ สมชาติ และพรานเจตบุตร รับบทบาทโดย อดินันท์ สิงหิรัญ

สำหรับผู้ออกแบบฉากและเครื่องแต่งกาย คือ ศ.ดร. สุรพล วิรุฬห์รักษ์ และกำกับภาพโดย ประกิต บุญยรัตพันธ์ และอีกสิ่งที่ช่วยส่งเสริมภาพยนตร์คือ บทร้องทำนองแหล่ของไวพจน์ เพชรสุพรรณ นักร้องเพลงลูกทุ่งชื่อดังและศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นักร้องเพลงลูกทุ่ง) ประจำปี พ.ศ. 2540

ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในปี พ.ศ. 2516 และต่อมาได้มีการนำฟิล์มเรื่องนี้มาตัดต่อ ปรับแต่งใหม่ เน้นตัวละครต่างกัน แล้วนำออกฉายในปี พ.ศ. 2523 ในชื่อใหม่ว่า "พระเวสสันดร"
อำเภอกุดข้าวปุ้น

กุดข้าวปุ้น เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุบลราชธานีที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด แยกเขตการปกครองออกมาจากอำเภอตระการพืชผล เมื่อปี พ.ศ. 2514

อำเภอกุดข้าวปุ้นตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอกุดข้าวปุ้นแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 75 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอกุดข้าวปุ้นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ปัจจุบันสถานการณ์ภายในพื้นที่ป่าภูขามมีการใช้ประโยชน์ในที่ดินผืนป่าอย่างกว้างขวาง บริเวณพื้นที่รอบๆ ภูเขาได้มีการจับจองที่ดินทำกินกลายเป็นเรือกสวนไร่นาหมดสิ้น และมีสวนยางพาราผุดขึ้นมาเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ดี ได้มีการอนุรักษ์ป่าไม้บางส่วนเป็นหัวไร่ปลายนาไว้เป็นแนวกันชนพื้นที่ป่าด้วยเช่นกัน โรงเรียนมัธยมศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

การเดินทางโดยรถยนต์ ถือเป็นเป็นการคมนาคมที่สำคัญเป็นอันดับหนึ่งของอำเภอกุดข้าวปุ้น ซึ่งในปัจจุบันมีการสร้างทางหลวงแผ่นดินและทางหลวงจังหวัดขึ้นมาหลายสาย เพื่อเชื่อมต่อระหว่างอำเภอกุดข้าวปุ้นกับอำเภอข้างเคียง ทำให้การเดินทางมีความสะดวกสบายมากยิ่งขึ้น และยังช่วยส่งเสริมการค้าการลงทุนภายในอำเภอไปในตัวอีกด้วย ทางหลวงแผ่นดินที่สำคัญในอำเภอกุดข้าวปุ้น ได้แก่

นอกจากนี้ ทางหลวงหมายเลข 2050 (อุบลราชธานี-เขมราฐ) ยังพาดผ่านอำเภอกุดข้าวปุ้นทางด้านตะวันออก เขตตำบลแก่งเค็งอีกด้วย
สือดิบผู้จ่อง

สือดิบผู้จ่อง(古壮字 gǔ Zhuàngzì หรือ 方块壮字 fāngkuài Zhuàngzì,)เป็นตัวอักษรพื้นเมืองของชาวจ้วงซึ่งเรียกตนเองว่าผู้จ่อง วิวัฒนาการมาจากอักษรจีนแบบเดียวกับอักษรจื๋อโนมที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม โดยสือดิบหนึ่งตัวจะประกอบด้วยอักษรจีนสองตัว ตัวหนึ่งแทนเสียง อีกตัวหนึ่งแทนความหมาย เช่นคำว่า "นา" จะใช้อักษรจีนที่อ่านว่า "หน่า" ผสมกับตัวที่อ่านว่า "หลาย"ซึ่งหมายถึงนาในภาษาจีน มาสร้างเป็นตัวสือดิบอ่านเป็นภาษาจ้วงว่า "นา" เป็นต้น

ต้นกำเนิดของอักษรสือดิบนั้นไม่มีหลักฐานแน่นอน นักวิชาการบางส่วนกล่าวว่ามีกำเนิดสมัยราชวงศ์ถัง บางส่วนกล่าวว่าเริ่มใช้ในสมัยราชวงศ์ซ้อง อย่างไรก็ตาม สือดิบไม่ได้มีสถานะเป็นอักษรราชการ เพราะชาวจ้วงอยู่ภายใต้การปกครองของจีน จึงใช้ภาษาจีนและอักษรจีนเป็นภาษาและอักษรราชการ ส่วนมากชาวจ้วงใช้สือดิบบันทึกเพลงและวรรณกรรมพื้นบ้าน เขียนจดหมายหรือใช้ในทางไสยศาสตร์ในแวดวงของหมอผีโดยใช้ปนกับอักษรจีน สือดิบจัดว่าเป็นอักษรที่ไม่ได้พัฒนามากนัก ปัจจุบันมีสือดิบเพียง 2,000 ตัวซึ่งถือว่าไม่เพียงพอต่อการใช้งานในฐานะอักษรภาพ นอกจากนั้น ภาษาจ้วงยังมีแตกต่างไปหลายสำเนียง แต่ละท้องถิ่น กำหนดสือดิบของตนขึ้นใช้โดยไม่มีสือดิบมาตรฐานสำหรับคนที่อยู่ต่างท้องที่กัน

นอกจากนี้ การนำอักษรจีนมาใช้ปนกับสือดิบก็มีวิธีใช้ต่างกันไป บางครั้งนำมาใช้แทนเสียงโดยไม่คำนึงถึงความหมาย บางครั้งนำมาใช้โดยยึดความหมายแต่อ่านเป็นภาษาจ้วง ตัวอย่างเช่น อักษรจีนที่แปลว่า "ข้าพเจ้า" เมื่อนำมาใช้ในสือดิบจะใช้แต่ความหมาย โดยอ่านออกเสียงว่าเป็นภาษาจ้วงว่า "กู" เป็นต้น
แพร์ซโพลิส (ภาพยนตร์)

Persepolis เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกันของมาร์จาเน ซาตราปี (Marjane Satrapi) นักเขียนการ์ตูนหญิงชาวอิหร่านซึ่งนำเรื่องราวของตัวเธอตั้งแต่เด็กจนโตมาวาดเป็นลายเส้นของเธอ ชื่อเรื่องมาจากชื่อเมืองแพร์ซโพลิส เป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิหร่าน

มาร์จาเน ซาตราปี เกิดในครอบครัวชาวอิหร่านที่มีฐานะดี ซึ่งสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้านัสเซอร์ อัล ดิน (Nasser-al-Din Shah) พระเจ้าชาห์แห่งเปอร์เซีย ระหว่าง ค.ศ. 1848-1896 เมื่ออายุได้ 14 ปี เกิดการปฏิวัติอิหร่าน และเกิดสงครามอิรัก-อิหร่าน ครอบครัวของเธอตัดสินใจส่งเธอไปเรียนต่อที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย ขณะที่ครอบครัวของเธอยังคงปักหลักอยู่ที่อิหร่านต่อไป เธอเรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย และเดินทางกลับประเทศ แต่เธอกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในประเทศ จนไม่รู้สึกมีความสุข เมื่อเธออายุ 24 ปี เธอจึงตัดสินใจออกจากบ้านไปใช้ชีวิตที่ฝรั่งเศส

มาร์จาเน ซาตราปี นำเรื่องราวในชีวิตของเธอมาเขียนเป็นการ์ตูน 2 เล่ม คือ

และนำมาสร้างเป็นแอนิเมชันขาวดำ สะท้อนสังคมอิหร่านอย่างตรงไปตรงมา ออกฉายในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ท่ามกลางการประท้วงโดยทางการอิหร่าน และได้รับการยกย่องจากนิตยสารไทม์ ให้เป็นการ์ตูนที่ดีที่สุดแห่งปี

Persepolis เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ปี 2007 ได้รางวัล Prize of the Jury และเข้ารอบสุดท้ายในสายการประกวดหลัก Palme d'Or
อำเภอน้ำยืน

น้ำยืน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

อำเภอน้ำยืนตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอน้ำยืนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 101หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอน้ำยืนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่

โรงเรียนมัธยม สพฐ.
อำเภอนาจะหลวย

นาจะหลวย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

อำเภอนาจะหลวยตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

นาจะหลวยเดิมเป็นท้องที่หนึ่งของอำเภอเดชอุดม จากนั้นทางกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้ง กิ่งอำเภอนาจะหลวย ขึ้นเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาจะหลวย เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2520

อำเภอนาจะหลวยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 78 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาจะหลวยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่

สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญคือ อุทยานแห่งชาติภูจองนายอย

โรงเรียนมัธยม สพฐ.
อำเภอคูเมือง

คูเมือง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

อำเภอคูเมืองตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอคูเมืองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 106 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอคูเมืองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
อำเภอนาโพธิ์

นาโพธิ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีชื่อเสียงด้านการเป็นแหล่งทอผ้าไหมมัดหมี่ที่สวยงาม

อำเภอนาโพธิ์ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอนาโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 65 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอนาโพธิ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอเขื่องใน

= ประวัติ =

เขื่องใน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

ก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ก็ไม่ได้มีฐานะเป็นเมืองเช่นเมืองอื่นๆ แม้ว่าจะไม่มีการตั้งเป็นเมือง แต่กับปรากฏว่ามรหมู่บ้านใหญ่ๆ และสำคัญหลายหมู่บ้านที่มีท้าวฝ่ายซึ่งมีอำนาจหน้าที่เท่าเทียมนายอำเภอในปัจจุบัน ทำหน้าที่ปกครองดูแลขึ้นตรงต่อเมืองอุบลราชธานี ช่วงปี พ.ศ. 2443-2445 ชื่อของอำเภอเขื่องในปรากฏขึ้นครั้งแรก ชื่ออำเภอปจิมูปลนิคม พ.ศ. 2452 เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอปจิมอุบล พ.ศ. 2456 เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอตระการพืชผล พ.ศ. 2460 เปลี่ยนชื่อมาเป็นอำเภอเขื่องในจนถึงปัจจุบัน

ที่ตั้งของอำเภอเขื่องในอยู่ใกล้แม่น้ำชี รวมทั้งมีหนองน้ำ (เขื่อง = ที่ซึ่งปลาช่อน ปลาดุกอาศัยอยู่เวลาปลาไข่) เรียงรายกันอยู่ 2 แห่ง หนองน้ำที่อยู่ใกล้แม่น้ำเรียก เขื่องใน ถัดเข้ามาเรียกเขื่องกลาง ผู้คนที่อพยพมาครั้งแรกเลือกตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนริมเขื่องใน ชื่อเมืองจึงได้ชื่อตามสภาพพื้นที่ว่า "อำเภอเขื่องใน"

อำเภอเขื่องในตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอเขื่องในแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 18 ตำบล 183 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอเขื่องในประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 19 แห่ง ได้แก่
อำเภอสตึก

สตึก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

อำเภอสตึกตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอสตึกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 179 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสตึกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่

มีเครื่องบินไปยังจังหวัดบุรีรัมย์ มาลงที่ท่าอากาศยานบุรีรัมย์ (อำเภอสตึก) ซึ่งเป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมการขนส่งทางอากาศ กระทรวงคมนาคม
อำเภอกระสัง

กระสัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

อำเภอกระสังตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอกระสังแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 168 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอกระสังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่