seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
คณะซิสเตอร์เชียน

คณะซิสเตอร์เชียน (, , [http://www.forvo.com/word/Cistercian#en ออกเสียง) หรือคณะนักพรตขาว (White Monks) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกประเภทคณะนักบวชอารามิก ที่เรียกว่านักพรตขาวเพราะเสื้อนอกที่คลุมเครื่องแต่งกายชั้นในเป็นสีขาว วิถีชีวิตของนักพรตในคณะซิสเตอร์เชียนจะเน้นการใช้แรงงานด้วยมือและการดำรงชีพด้วยตนเอง ฉะนั้นอารามคณะซิสเตอร์เชียนจึงมักจะมีระบบการหารายได้เพื่อบำรุงตนเองด้วยกิจการต่าง ๆ เช่นการเกษตรกรรม หรือ การกลั่นเบียร์

ในภาษาอังกฤษคำว่า “Cistercian” () แผลงมาจากคำว่า “Cistercium” ซึ่งเป็นชื่อภาษาละตินของหมู่บ้าน “Cîteaux” ไม่ไกลจากเมืองดิฌงทางตะวันออกของฝรั่งเศส นักพรตคณะเบเนดิกตินที่หมู่บ้านนี้จากอารามมอเลมได้ทำการก่อตั้งอารามชีโตขึ้นในปี ค.ศ. 1098 โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะดำเนินตามวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างเคร่งครัดยิ่งขึ้นไปอีก นักพรตที่มีชื่อเสียงของคณะซิสเตอร์เชียนที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดก็ได้แก่โรแบร์แห่งมอเลม อัลแบริกแห่งชีโตและนักพรตชาวอังกฤษสตีเฟน ฮาร์ดิง ผู้ที่เป็นอธิการสามองค์แรกของอาราม ส่วนแบร์นาร์แห่งแกลร์โวเข้าสำนักสงฆ์ราวต้นคริสต์ทศวรรษ 1110 พร้อมด้วยเพื่อนนักพรตอีก 30 องค์ เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 คณะซิสเตอร์เชียนก็เผยแพร่ไปทั่วฝรั่งเศส และต่อไปยังอังกฤษ, เวลส์, สกอตแลนด์, ไอร์แลนด์, สเปน, โปรตุเกส, อิตาลี และ ยุโรปตะวันออก

วัตถุประสงค์ของคณะซิสเตอร์เชียนคือการหวนกลับไปดำเนินชีวิตตามที่ระบุไว้ในวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างเคร่งครัด และหันหลังให้กับการวิวัฒนาการใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น นักพรตคณะซิสเตอร์เชียนพยายามดำเนินชีวิตตามแบบอย่างของนักพรตในสมัยของนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซียจนบางครั้งถึงกับเคร่งครัดยิ่งขึ้นไปกว่าเดิมอีก หัวใจของการปฏิรูปวิถีชีวิตคือการกลับไปใช้แรงงานที่ทำด้วยมือ โดยเฉพาะในการทำเกษตรกรรมซึ่งเป็นลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของนักบวชซิสเตอร์เชียน ผู้มีบทบาทสำคัญต่อการเผยแพร่เทคโนโลยีในสมัยกลางของยุโรป

นอกจากนั้นแล้วสถาปัตยกรรมซิสเตอร์เชียนก็ยังถือกันว่าเป็นสถาปัตยกรรมที่มีความงดงามที่สุดสถาปัตยกรรมหนึ่งของสถาปัตยกรรมยุคกลาง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212 สายหนองคาย–อุบลราชธานี หรือ ถนนชยางกูร เริ่มจากแยกถนนมิตรภาพสายเก่า ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 233 ใน อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย ไปทางทิศตะวันออกทอดยาวไปตามแม่น้ำโขง ผ่านเข้าจังหวัดบึงกาฬ จังหวัดนครพนม จังหวัดมุกดาหาร จังหวัดยโสธร จังหวัดอำนาจเจริญ และไปสิ้นสุดที่ตัวเมืองจังหวัดอุบลราชธานี มีระยะทางประมาณ 583.575 กิโลเมตร

เดิมมีชื่อเรียกว่า ทางหลวงแผ่นดินสายอุบลราชธานี-มุกดาหาร-นครพนม ได้รับการตั้งขนานนามว่า ถนนชยางกูร เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเป็นเกียรติแก่หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ ชยางกูร อดีตนายช่างกำกับแขวงการทางอำนาจเจริญ

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212 ช่วงมุกดาหาร–เลิงนกทา ได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงเอเชียสาย 121 มีระยะทางประมาณ 47.805 กิโลเมตร
โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลาง

โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลางตั้งอยู่ที่ ซอยลาดพร้าว101 แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2522 เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ในกรุงเทพมหานคร ประเภทสหศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2546 โรงเรียนได้เข้าโครงการโรงเรียนวิถีพทธและได้รับเลือกเป็นโรงเรียนต้นแบบวิถีพุทธดีเด่น และได้รับเลือกเป็นโรงเรียนต้นแบบ 1 อำเภอ 1 โรงเรียนในฝัน

ปัจจุบัน โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลาง มีนักเรียนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จัดแผนชั้นเรียนเป็น (ข้อมูลปีการศึกษา 2561)

ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1-3) ระดับชั้นละ 11 ห้องเรียน แบ่งแผนการเรียนเป็น

1. วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์

2. มัธยมสังคมศาสตร์

3. ภาษาจีน

4. ภาษาญี่ปุ่น

5. ศิลปหัตถกรรม

6. พลศึกษา

7. คอมพิวเตอร์

8. ศิลป์ทั่วไป

ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4-6) ระดับชั้นละ 9 ห้องเรียน แบ่งแผนการเรียนเป็น

1. วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์

2. มัธยมสังคมศาสตร์

3. ภาษาจีน

4. ภาษาญี่ปุ่น

5. ศิลปกรรม

6. พลศึกษา
ปัจจุบัน โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลางมีอาคารภายในโรงเรียนทั้งสิ้น 5 อาคาร ได้แก่
ออดงแห่งกลูว์นี

นักบุญออดงแห่งกลูว์นี (, ) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิก อธิการอารามกลูว์นีองค์ที่สอง นักบุญออดงมีบทบาทในการปฏิรูปชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์สำนักกลูว์นีในประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลี

ออดงผู้เป็นบุตรของลอร์ดเจ้าที่ดินแห่ง Deols ไม่ไกลจากเลอม็องในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน ได้รับการศึกษาเบื้องต้นที่สำนักของวิลเลียมที่ 1 ดยุกแห่งอากีแตน และต่อมากับเรอมี โดแซร์ ที่ปารีส ราวปี ค.ศ. 909 ออดงก็รับปฏิญาณตนเป็นนักพรต รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง และต่อมาเป็นอธิการของโรงเรียนประจำอารามโบมที่มีแบร์โนแห่งกลูว์นีเป็นอธิการอาราม แบร์โนกลายมาเป็นผู้ก่อตั้งและอธิการองค์แรกของอารามกลูว์นีในปี ค.ศ. 910 ออดงติดตามแบร์โนไปยังกลูว์นีและนำหนังสือที่สะสมติดตัวไปด้วย หลังจากที่แบร์โนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 927 ออดงก็ดำรงตำแหน่งเป็นอธิการอารามต่อมา
สตีฟ ฟอกซ์

สตีฟ ฟอกซ์ (; ) เป็นตัวละครจากเกมเทคเคน (ปรากฏตัวครั้งแรกในเทคเคนภาค 4) ผู้เป็นนักมวยสากลชาวอังกฤษ นอกจากนี้ สตีฟ ฟอกซ์ ยังได้รับการกำหนดให้มีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์เรื่องเทคเคนด้วยเช่นกัน (โดยมีผู้รับบทเป็นสตีฟ คือ ลุค กอสส์)

สตีฟ ฟอกซ์ สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ทั้งยังเป็นนักสู้ที่มีฝีมืออย่างเหลือเชื่อในสังเวียน อย่างไรก็ตามความเก่งกาจของเขาได้สร้างความหวั่นเกรงให้แก่เหล่ามาเฟีย ซึ่งพวกเขาจ้างให้ล้มมวย สตีฟไม่เชื่อฟัง และเข้าแข่งขันจนได้รับชัยชนะ ผลการแข่งนี้เองที่ทำให้สตีฟถูกติดตามโดยมาเฟียผู้ประสงค์ที่จะทำการสังหารเขา สตีฟจึงเดินทางออกต่างประเทศโดยนั่งเครื่องบินไปยังสหรัฐอเมริกา ซึ่งนับว่าเป็นการฉลาดที่เขาจะสามารถตามหาบุคคลหรือจัดการสิ่งไม่พึงประสงค์ได้ตามต้องการ สตีฟเข้าร่วมการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ด้วยความหวังที่จะพบข้อมูลเบื้องหลังเกี่ยวกับแผลเป็น ที่ปรากฏบนแขนของเขาเอง

สองเดือนภายหลังจากการสรุปผลแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ได้มีการประกาศจัดการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 5 ขึ้น สตีฟจึงเข้าร่วมการแข่งขันอีก โดยในครั้งนี้ เขาพุ่งเป้าไปยังการทำลายองค์กรมิชิมะไซบัตสึ
สตีฟ ฟอกซ์ ได้ทำลายสถาบันการวิจัยของมิชิม่าไซบัตสึ ด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจมาเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน สตีฟมีความตั้งใจที่จะกลับไปสู่โลกแห่งวงการมวยสากลอีกครั้ง แต่การแข่งขันมวยสากลในรายการสำคัญส่วนใหญ่ได้ถูกยกเลิกไปอันเนื่องมาจากการเกิดสงครามที่มีขึ้นทั่วทุกมุมโลก สตีฟรู้สึกว่าคงไม่มีใครหันมาให้ความสนใจต่อการแข่มวยในขณะนี้ เขาจึงอยู่ในสถานะที่เสมือนคนไร้งานทำและไม่สามารถทำในสิ่งที่เขารักได้ จากนั้นเพียงไม่นาน เขาได้รับเชิญให้ทำการฝึกฝนร่วมกับมาร์แชล ลอว์ และพอล ฟีนิกซ์
ออทโทแห่งบัมแบร์ก

นักบุญออทโทแห่งบัมแบร์ก () เป็นบิชอปชาวเยอรมัน และมิชชันนารีผู้เป็นทูตของพระสันตะปาปาที่ทำหน้าที่ช่วยชาวพอเมอเรเนียให้เปลี่ยนมาถือคริสต์ศาสนา
จังหวัดแซน-มารีตีม

แซน-มารีตีม () เดิมชื่อ แซแน็งเฟรีเยอร์ () เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่บนฝั่งทะเลทางตอนเหนือของประเทศตรงปากแม่น้ำแซน โดยมีรูอ็องเป็นเมืองหลัก

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดแซน-มารีตีมได้แก่ อาสนวิหารรูอ็องและอารามแซ็ง-ฌอร์ฌแห่งโบแชร์วีล
จังหวัดเดอ-แซฟวร์

เดอ-แซฟวร์ () แปลตรงตัวว่า "สองแซฟวร์" คือแซฟวร์น็องแตซและแซฟวร์นียอร์แตซซึ่งเป็นแม่น้ำสองสายที่เป็นที่มาของชื่อ เดอ-แซฟวร์เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีนียอร์เป็นเมืองหลัก

เดอ-แซฟวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดเดอ-แซฟวร์ได้แก่ คฤหาสน์อัวรง
ภาษามลายูบ้าบ๋า

ภาษามลายูบ้าบ๋า () หรืออาจเรียกว่า ภาษาจีนช่องแคบ () ถือเป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษามลายู โดยมีการยืมคำในภาษาฮกเกี้ยนค่อนข้างมาก แต่ปัจจุบันเป็นภาษาที่ใกล้ตาย และใช้กันในกลุ่มชาวเปอรานากันรุ่นเก่า ในขณะที่คนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาอังกฤษกัน โดยชาวเปอรานากันในประเทศมาเลเซีย ส่วนใหญ่จะอาศัยในรัฐมะละกาและรัฐปีนัง ส่วนในสิงคโปร์มีผู้พูดภาษานี้ในเขตกาตง เขตกีย์แลนด์ และเขตเจาเฉียต และในอินโดนีเซีย มีผู้พูดภาษานี้แถบชวาตะวันออกโดยเฉพาะเมืองซูราบายา

ปัจจุบันมีผู้ใช้ภาษามลายูบ้าบ๋าน้อยลงจนเป็นภาษาใกล้สูญ ในประเทศอินโดนีเซีย ชาวเปอรานากันในแถบชวากลางหันมาพูดภาษาชวามากขึ้น ส่วนในแถบชวาตะวันตกก็หันมาพูดภาษาซุนดา และแถบซูราบายาเอง เด็กเชื้อสายจีนรุ่นใหม่ก็หันมาพูดภาษาชวาถิ่นซูราบายาแทน และหลายคนเลือกที่จะเรียนรู้ภาษาจีนกลางมากกว่าภาษามลายูบ้าบ๋า จนเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ภาษามลายูบ้าบ๋าลดความสำคัญลงไป ส่วนคนรุ่นใหม่ยังสามารถใช้ภาษาผสมนี้ได้ แต่ใช้ได้อย่างจำกัด จึงได้นำคำใหม่เข้ามาใช้ (และเสียคำเก่าไป) จนกลายเป็นศัพท์สแลง จึงกลายเป็นช่องว่างของภาษาระหว่างคนเปอรานากันรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่
จังหวัดอียอน

อียอน () เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเตในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอียอนตั้งตามชื่อแม่น้ำอียอน ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีโอแซร์เป็นเมืองหลัก

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอียอนก็ได้แก่ มหาวิหารเวเซอแล, อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งซ็องส์ และอารามปงตีญี
จังหวัดโวฌ

โวฌ (, ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดโวฌตั้งตามชื่อเทือกเขาโวฌ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีเอปีนาลเป็นเมืองหลัก

โวฌเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดลอแรน

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโวฌก็ได้แก่ อาสนวิหารนกบุญดีเยแห่งแซ็ง-ดีเย-เด-โวฌและอารามเรอมีเรอมง
จังหวัดโอต-เวียน

โอต-เวียน () เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นนูแวลากีแตนของประเทศฝรั่งเศส อยู่ทางตอนกลางของประเทศ จังหวัดโอต-เวียนตั้งตามชื่อของแม่น้ำเวียน โดยมีลีมอฌเป็นเมืองหลัก

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-เวียน ได้แก่ ปราสาทมงเบริงและอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งลีมอฌ
จังหวัดเคริซ

เคริซ (; ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนูแวลากีแตนในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดเคริซตั้งตามชื่อแม่น้ำเคริซ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสโดยมีเกเรเป็นเมืองหลัก

เคริซเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอาณาจักรเคานต์แห่งมาร์ช
จังหวัดซาวัว

ซาวัว (; ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดซาวัวตั้งอยู่ในบริเวณเทือกเขาแอลป์ โดยมีช็องเบรีเป็นเมืองหลัก

ซาวัวเป็นหนึ่งในสองจังหวัดของบริเวณซาวอยที่ถูกผนวกเข้ามาเป็นของฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาตูริน อีกจังหวัดหนึ่งคือโอต-ซาวัว

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดซาวัวก็ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญฟร็องซัว เดอ ซาลแห่งช็องเบรีและอาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งมูตีเย
มะเร็งเซลล์ตับ

มะเร็งเซลล์ตับ หรือ เฮปาโตเซลลูลาร์ คาร์ซิโนมา () เป็นมะเร็งที่กำเนิดขึ้นในตับ มะเร็งเซลล์ตับเป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับ 3 จากการเสียชีวิตจากมะเร็งทุกชนิดทั่วโลก โดยมีผู้ป่วยอยู่กว่า 500,000 คน อุบัติการณ์ของมะเร็งเซลล์ตับพบมากในเอเชียและแอฟริกาซึ่งมีการระบาดของโรคตับอักเสบจากไวรัสตับอักเสบบีและซีอยู่มาก โรคตับอักเสบจากไวรัสนี้มีส่วนอย่างมากในการทำให้เกิดโรคตับเรื้อรังและนำไปสู่มะเร็งเซลล์ตับในที่สุด

อาการที่นำผู้ป่วยมะเร็งเซลล์ตับมาพบแพทย์ในปัจจุบันเปลี่ยนไปจากอดีต ซึ่งส่วนใหญ่ผู้ป่วยจะมาพบแพทย์ในระยะท้ายของโรคด้วยอาการปวดท้องด้านบนขวา น้ำหนักลด และมีอาการแสดงของโรคตับที่เป็นมากเกินกว่าร่างกายจะชดเชยได้ ปัจจุบันมะเร็งเซลล์ตับได้รับการตรวจพบในระยะแรกๆ มากขึ้นเนื่องจากการตรวจคัดกรองที่ทำเป็นประจำในผู้ป่วยตับแข็งโดยใช้ภาพถ่ายรังสีส่วนตัดและการตรวจด้วยระดับอัลฟาฟีโตโปรตีนในเลือด

ผู้ป่วยบางรายอาจได้รับผลดีจากการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกแม้จะชั่วคราว ในขณะที่ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่สามารถรับการรักษาด้วยการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกได้เนื่องจากเมื่อตรวจพบโรคก็ลุกลามไปมากแล้ว หรือจากความรุนแรงของโรคตับเองซึ่งควรจะได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัดเปลี่ยนตับ โดยรวมทั่วโลกมีผู้ป่วยเพียงจำนวนน้อยที่สามารถเข้าถึงการผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะได้ แม้แต่ในประเทศพัฒนาแล้วก็ยังมีข้อจำกัดเรื่องความขาดแคลนอวัยวะ ในผู้ป่วยเหล่านี้การรักษาแบบทำลายชิ้นเนื้อเฉพาะที่เช่นการรักษาด้วยการทำลายชิ้นเนื้อด้วยคลื่นความถี่วิทยุ (radiofrequency ablation) การอุดหลอดเลือดด้วยยา (chemoembolization) และยาเคมีบำบัดชนิดใหม่ๆ อาจช่วยยืดชีวิตของผู้ป่วยในลักษณะของการรักษาประทังได้

พยากรณ์โรคโดยรวมไม่ค่อยดีนัก มะเร็งเซลล์ตับเพียง 10-20% เท่านั้นที่สามารถตัดออกด้วยการผ่าตัดได้หมด หากไม่สามารถตัดออกได้หมดโรคมักดำเนินต่อจนผู้ป่วยส่วนใหญ่เสียชีวิตภายใน 3-6 เดือน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผู้ป่วยมักมาพบแพทย์หรือวินิจฉัยได้เมื่อโรคดำเนินไปมากแล้ว ผู้ป่วยบางรายอาจมีชีวิตได้นานกว่า 6 เดือน ระยะหลังนี้เมื่อมีการอนุมัติให้ใช้ nexavar ในการรักษามะเร็งเซลล์ตับระยะสุดท้าย พบว่าพยากรณ์โรคของผู้ป่วยโรคระยะลุกลามหรือไม่สามารถผ่าตัดได้โดยรวมดีขึ้น แต่ยังถือว่าแย่อยู่
จังหวัดโอต-ซาวัว

โอต-ซาวัว (; ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส จังหวัดโอต-ซาวัวตั้งอยู่ในบริเวณเทือกเขาแอลป์โดยมีอานซีเป็นเมืองหลัก

โอต-ซาวัวเป็นหนึ่งในสองจังหวัดของบริเวณซาวอยที่ถูกผนวกเข้ามาเป็นของฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาตูริน อีกจังหวัดหนึ่งคือซาวัว

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-ซาวัวก็ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งอานซี
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์

ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ (, ออกเสียง Menthon-Saint-Bernard) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ในจังหวัดโอต-ซาวัวในแคว้นโรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส

ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ตั้งเด่นอยู่บนเนินที่สูง 200 เมตร หอที่ทำด้วยหินตั้งเด่นเหนือทะเลสาบอานซี, อุทยานอนุรักษ์ร็อกเดอแชร์และม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1989

ป้อมปราการของปราสาทสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ราวปี ค.ศ. 923 เดิมเป็นเพียงสิ่งก่อสร้างง่ายๆ ที่เป็นป้อมยามทำด้วยไม้สร้างบนเนินที่ยื่นออกมาเหนือถนนโรมันและทะเลสาบอานซี ตัวสิ่งก่อสร้างปัจจุบันสร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19

ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในปี ค.ศ. 1008 นักบุญแบร์นาร์แห่งม็องตงหรือนักบุญเบอร์นาร์ดผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์นักเล่นสกีถือกำเนิดที่ปราสาทนี้ ต่อมานักบุญแบร์นาร์ก็ทำการก่อตั้งสถานพยาบาลและแอบบีบนช่องเขาเซนต์เบอร์นาร์ดใหญ่

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1180 ปราสาทก็ตกไปเป็นของตระกูลม็องตงผู้ยังคงเป็นเจ้าของและพักอาศัยอยู่ที่นั่นมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ต้นตอของตระกูลม็องตงไม่เป็นที่ทราบแน่นอน แต่ทราบว่ามาจากภูมิภาคเบอร์กันดีและมามีอำนาจอยู่ในบริเวณนี้ เมื่อได้เป็นเจ้าของตระกูลม็องตงก็ทำการสร้างหอสี่เหลี่ยมใหญ่ขึ้นสามหอ

ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 นิโคดแห่งม็องตงได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชทูตแห่งฝรั่งเศสของดยุคอเมดีแห่งซาวัว และต่อมาเป็นข้าหลวงประจำเมืองนิส และผู้บังคับบัญชากองเรือที่ถูกส่งโดยสภาฟลอเรนซ์ไปยังคอนสแตนติโนเปิล

ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาป้อมจากยุคกลางก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นที่อยู่อาศัยอันหรูหราโอ่อ่าเป็นปราสาทประจำตำแหน่งบารอนแห่งม็องตง ห้องชุดที่เป็นห้องพักตั้งอยู่ตามแนวที่ติดต่อระหว่างหอ และตระกูลม็องตงก็ได้ทำการซื้อเฟอร์นิเจอร์จำนวนมาก

ลักษณะรูปทรงของปราสาทมิได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1740 เมื่อได้มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้มากขึ้น ห้องชุดที่กว้างใหญ่และอาบด้วยแสงธรรมชาติก็ได้รับการต่อเติมทางด้านที่มองไปยังทะเลสาบ ที่ประกอบด้วยห้องกินข้าว และ ห้องโถงใหญ่กว้าง 100 ตาราเมตร ที่เห็นทิวทัศน์ทะเลสาบจากหน้าต่างสี่บาน

ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ระหว่างปี ค.ศ. 1860 จนถึงปี ค.ศ. 1890 ปราสาทก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่โดยการรวมห้อง ยกกำแพงหรือผนัง เพิ่มหอหลังคากรวยแหลมและระเบียงโครงไม้ (half-timbered gallery) ในลานด้านใน โดยเรอเนแห่งม็องตงผู้เป็นนักนิยมเออแฌน วียอเล-เลอ-ดุ๊ก ผู้มีอิทธิพลต่อลักษณะโครงสร้างของปราสาทที่เห็นกันอยู่ทุกวันนี้

ปราสาทประกอบด้วยห้องทั้งหมด 105 ห้องบนสี่ชั้นในเนื้อที่หลายร้อยตารางเมตร ปราสาทมีห้องที่ได้รับการตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์อย่างงดงามหลายห้อง โดยเฉพาะห้องนอนของเคาน์เทสส์, ครัวจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 และห้องโถงใหญ่ที่ตกแต่งด้วยภาพและเฟอร์นิเจอร์โบราณจากระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19, เฟอร์นิเจอร์แบบพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 และ 14, พรมทอแขวนผนัง จากตั้งแต่ ค.ศ. 1730

ห้องสมุดของปราสาทมีหนังสือกว่า 12,000 เล่มจากตั้งแต่ก่อน ค.ศ. 1800 รวมทั้งงานที่เขียนบนหนังสัตว์ หนังแกะ และหนังแพะ ที่มีงานภาพวิจิตรที่เขียนโดยนักบวชในยุคกลาง หนังสือส่วนใหญ่มาจากคริสต์ศตวรรษที่ 16, 17 และ 18
ลูกดิ่ง

ลูกดิ่ง อาจหมายถึง
ทะเลโอค็อตสค์

ทะเลโอคอตสค์ (; ) เป็นส่วนหนึ่งหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก อยู่ระหว่างคาบสมุทรคัมชัตคาที่อยู่ทางตะวันออก, หมู่เกาะคูริลทางตะวันออกเฉียงใต้, เกาะฮกไกโดทางใต้, เกาะซาฮาลินทางตะวันตก รวมไปถึงแนวยาวของชายฝั่งไซบีเรียตะวันออก (รวมถึงเกาะชานตาร์) ตั้งอยู่ทางตะวันตกและเหนือ ส่วนมุมตะวันออกเฉียงเหนือคืออ่าวเชลีคอฟ ชื่อตั้งตามโอคอตสค์ เมืองรัสเซียแห่งแรกที่ตะวันออกไกล
ลูกดิ่ง (เครื่องมือ)

ลูกดิ่ง คือ เครื่องมือสำหรับงานช่างชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นตุ้มน้ำหนักที่มีปลายด้านหนึ่งแหลม และปลายอีกด้านยึดไว้ด้วยเชือก ใช้สำหรับการหาแนวดิ่งที่ตั้งฉากกับพื้นโลก เพื่อใช้เป็นแนว หรือเส้นอ้างอิงสำหรับงานก่อสร้างและงานช่างอื่นๆ

การใช้ลูกดิ่งหาแนวดิ่ง มีมาตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณ ทั้งช่างก่ออิฐ, ช่างแกะสลักหิน หรือช่างไม้ ต่างก็ใช้ลูกดิ่งในการตรวจสอบชิ้นงานต่างๆ ว่าได้แนวดิ่งหรือไม่

ในปัจจุบัน ลูกดิ่งสำหรับงานช่างได้รับการปรับปรุงให้สะดวกต่อการใช้งานยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการรวมกับปักเต้า และยังถูกนำไปเป็นส่วนประกอบของเครื่องมืออื่น เช่นกล้องวัดระดับ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ใช้สำหรับการวัดระดับและแนวสำหรับงานสำรวจ

ตุ้มน้ำหนักที่ใช้ทำเป็นลูกดิ่ง เดิมทีนิยมใช้ดีบุกเป็นวัสดุหลัก แม้ในปัจจุบันลูกดิ่งมีรูปแบบที่หลากหลาย แต่วัสดุที่ใช้ทำตุ้มน้ำหนักยังนิยมใช้โลหะเป็นวัสดุหลัก

ลูกดิ่ง เป็นเครื่องมือสำคัญสำหรับการอ้างอิงแนวดิ่ง โดยเฉพาะงานก่อสร้างโครงสร้างสูงต่างๆ จะใช้ลูกดิ่งในการหาเส้นแนวดิ่งสำหรับใช้อ้างอิงการวัดระยะต่างๆ เพื่อการก่อสร้าง โดยการปล่อยให้ตุ้มน้ำหนักห้อยอย่างอิสระจนนิ่ง จากนั้นจึงเคลื่อนจุดแขวนลูกดิ่งจนกระทั่งปลายแหลมของตุ้มน้ำหนักจรดตรงกับตำแหน่งอ้างอิงบนพื้น ก็จะได้ว่าแนวเชือกที่ห้อยตุ้มน้ำหนักไว้นั้น คือเส้นแนวดิ่งจากจุดอ้างอิงบนพื้น

เมื่องานก่อสร้างรุดหน้าสูงขึ้น เส้นแนวดิ่งที่ใช้สำหรับการอ้างอิงก็จะได้รับการต่อยาวขึ้นเรื่อยเช่นเดียวกัน ทั้งนี้นั่งร้านบางชนิดที่ใช้ในงานก่อสร้างจะมีขีดวัดพร้อมลูกดิ่งเพื่อบ่งบอกว่าการติดตั้งโครงสร้างนั่งร้านอยู่ในแนวดิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ จากการปรับใช้งานที่กล่าวมา จะสามารถสังเกตได้จากสิ่งก่อสร้างหลายๆ แห่งจะมีจุดอ้างอิงบนพื้น เพื่อใช้เป็นตำแหน่งอ้างอิงของลูกดิ่ง เช่น วิหารเก่าแก่ต่างๆ ในยุโรปที่จะเห็นลวดลายบนพื้นเป็นจุดศูนย์รวมบริเวณใต้กึ่งกลางหลังคาโดมของวิหารแห่งนั้น เป็นต้น
นอกจากนี้ ลูกดิ่งยังได้รับการปรับปรุงใช้งานอีกหลากหลาย เช่นการถูกนำไปรวมกับปักเต้า ช่วยให้ผู้ใช้งาน สามารถตีเส้นแนวดิ่งได้โดยสะดวก

หรือการนำลูกดิ่งไปประกอบกับหน้าปัดวัดองศา ก็สามารถใช้งานในการวัดองศาของชิ้นงานหรือโครงสร้าง เทียบกับแนวดิ่งได้ รวมทั้งนำไปสู่การอ้างอิงเพื่อหาเส้นแนวราบแทนการใช้ระดับน้ำได้อีกด้วย

การประยุกต์ใช้งานลูกดิ่งอีกประการ พบได้ในตึกระฟ้าที่ถูกก่อสร้างขึ้นเมื่อหลายปีก่อน นิยมใช้ลูกดิ่งแขวนด้วยลวดโลหะ และห้อยจุ่มลงในบ่อน้ำมันที่ติดตั้งไว้บนที่สูง ลูกดิ่งดังกล่าวมีไว้เพื่อลดความรุนแรงของการแกว่งตัว กล่าวคือมีหน้าที่ช่วยในการดูดซับแรงที่กระทำต่ออาคารนั่นเอง
ลูกดิ่งยังใช้เป็นเครื่องมือสำหรับหาจุดศูนย์ถ่วง เช่น ในการเขียนภาพ ซึ่งจำเป็นต้องหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุ เพื่ออ้างอิงในการเขียนภาพให้สมบูรณ์และได้สมดุลถูกต้องตามหลักสรีรศาสตร์ โดยผู้เขียนภาพจะเริ่มจากการเขียนภาพของวัตถุลงบนแผ่นกระดาษ จากนั้นจึงนำไปห้อยที่จุดแขวนลูกดิ่ง เพื่อหาแนวเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วง ทำซ้ำเช่นนี้หลายครั้ง โดยเปลี่ยนจุดห้อยของภาพเขียนดังกล่าวไปเรื่อย จะได้ว่าจุดตัดของเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วงแต่ละเส้น คือจุดศูนย์ถ่วงของภาพเขียนนั้น
ประตู

ประตู คือ สิ่งก่อสร้างแบบเคลื่อนที่ได้ใช้ปิดกั้นและเป็นทางเข้าไปยังพื้นที่ที่ถูกปิดไว้ เช่น อาคาร หรือยานพาหนะ โครงสร้างแบบคล้ายกันแต่อยู่ภายนอกเรียกว่า ประตูรั้ว โดยทั่วไป ประตูมีด้านในที่หันเข้าหาพื้นที่ว่าง และด้านนอกหันหน้าไปยังนอกพื้นที่ดังกล่าว ขณะที่บางครั้งด้านในประตูอาจจะมีรูปร่างเหมือนกับด้านนอก หรือทั้งสองด้านของประตูอาจแตกต่างกันก็ได้ เช่น ประตูยานพาหนะ ประตูมักประกอบด้วยแผงที่เหวี่ยงอยู่บนบานพับ หรือเลื่อน หรือหมุนสู่ด้านใน

เมื่อประตูเปิด คน สัตว์ ระบบระบายอากาศ และ/หรือแสงจะสามารถเข้าไปภายในได้ ประตูมักใช้ควบคุมบรรยากาศภายในพื้นที่โดยปิดทางกระแสลม เพื่อที่ภายในจะได้มีอากาศเย็นลงหรือร้อนได้ขึ้นอย่างเหมาะสม ประตูเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยป้องกันไม่ให้ไฟลุกลาม และยังเป็นเกราะป้องกันเสียงรบกวนด้วย ประตูจำนวนมากมักจะมีกลไกการล็อกประตูที่จะอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้บุคคลใดบุคคลหนึ่งเข้าหรือออกได้ เพื่อความมีมารยาทและความสุภาพ คนจะเคาะประตูก่อนเปิดประตูและเข้าห้อง

ประตูบานเดี่ยว ประตูที่นิยมใช้ และ พบเห็นมากที่สุด มีตั้งแต่ ประตูห้องนอน ห้องทำงาน ประตูห้องน้ำ ประตูห้องครัว ประตูห้องเก็บของ แตกต่างกันตามลักษณะของห้อง เช่น ประตูห้องน้ำ ควรเป็นประตู ที่มีเกล็ด เพื่อระบายอากาศ หรือ ประตูห้องทำงาน มีลวดลายที่บ่งบอกถึงลักษณะเจ้าของห้องนั้นๆ เป็นต้น

ประตูบานเลื่อน ประตูบานเลื่อน คือ ประตูที่ใช้การเลื่อนบานไปด้านซ้ายหรือด้านขวาเพื่อทำการเปิดปิดช่องทางเข้าออก บานที่เลื่อนได้จะต้องมีล้อที่ใช้วิ่งเลื่อนไปมาอยู่บนราง บ้านในปัจจุบันที่สร้างในรูปแบบบ้านโมเดิร์นมักนิยมใช้ประตูบานเลื่อนเป็นประตูหน้าบ้านหรือประตูระเบียง แบบประตูบานเลื่อนที่นิยมได้แก่ ประตูบานเลื่อนสลับ ประตูบานเลื่อนสี่
สมาคมดาราศาสตร์ไทย

สมาคมดาราศาสตร์ไทย () ชื่อย่อว่า สดท. เดิมชื่อ สมาคมนักดาราศาสตร์ เป็นสมาคมทางวิชาการด้านดาราศาสตร์ ของประเทศไทย ซึ่งมีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมการศึกษาดาราศาสตร์ สนับสนุนการค้นคว้า งานวิจัย และเผยแพร่ความรู้ทางวิชาการเกี่ยวกับดาราศาสตร์ ตั้งอยู่ที่ท้องฟ้าจำลอง กรุงเทพฯ

สมาคมดาราศาสตร์ไทยจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ได้จัดกิจกรรมต่างๆ ในการส่งเสริมการศึกษาด้านดาราศาสตร์ในประเทศไทย เช่น กิจกรรมดาราศาสตร์สัญจร การจัดค่ายดาราศาสตร์โอลิมปิก การบรรยายพิเศษประจำเดือน และการจัดทำวารสาร "ทางช้างเผือก" เพื่อเผยแพร่ข่าวสาร ปรากฏการณ์ และบทความทางดาราศาสตร์ให้แก่ทั้งสมาชิกและบุคคลทั่วไป

ปัจจุบันสมาคมดาราศาสตร์ไทยได้มี นายอารี สวัสดี เป็นนายกสมาคม

ระหว่างวันที่ 25-26 กันยายน พ.ศ. 2521 ได้มีการสัมนาดาราศาสตร์ ณ ท้องฟ้าจำลอง กรุงเทพฯ ผู้เข้าร่วมสัมมนาครั้งนั้นเป็นนักดาราศาสตร์ หรือทำงานเกี่ยวข้องกับวิชาดาราศาสตร์จากหลายสถาบันทั่วประเทศ เช่น อาจารย์ผู้สอนวิชาดาราศาสตร์ หรือวิชาที่เกี่ยวข้องในมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยครู อาจารย์ผู้สอนดาราศาสตร์ในโรงเรียนบางแห่งของกรมสามัญศึกษา นักวิทยาศาสตร์ จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ เป็นต้น

ผู้เข้าสัมมนาทั้งหมดมีความเห็นพ้องต้องกันว่า ควรจะมีสมาคมทางวิชาการด้านดาราศาสตร์ จึงมีมติแต่งตั้งคณะทำงานเพื่อก่อตั้งสมาคมดาราศาสตร์แห่งประเทศไทยขึ้นคณะหนึ่ง จำนวน 12 คน ดังนี้คณะทำงานได้ประชุมร่างระเบียบข้อบังคับและนำเสนอขออนุญาตจัดตั้งสมาคมดาราศาสตร์ไทย จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ และได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเป็นสมาคม ได้ตามใบอนุญาตเลขที่ ต.275/2523 ออกเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ในชื่อว่า สมาคมนักดาราศาสตร์

ตราสัญลักษณ์ของสมาคมดาราศาสตร์ไทย ใช้เป็นรูปสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงกล้องโทรทรรศน์ ซึ่งเป็นภาพจำลองจากภาพแกะสลักไม้ ฝีมือจิตรกรชาวฝรั่งเศส เป็นภาพขณะที่กำลังทรงกล้องโทรทรรศน์เพื่อทอดพระเนตรจันทรุปราคา ที่พระที่นั่งเย็น ริมทะเลชุบศร จังหวัดลพบุรี
อาสนวิหารนัวยง

อาสนวิหารนัวยง () หรือชื่อทางการว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งนัวยง () ในอดีตเป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกของอดีตมุขมณฑลนัวยง ตั้งอยู่ที่เมืองนัวยงในจังหวัดอวซ แคว้นโอดฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส

อาสนวิหารนัวยงเดิมเป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งมุขนายกแห่งนัวยง ต่อมาถูกยุบรวมกับมุขมณฑลโบแวตามความตกลง ค.ศ. 1801 ในปัจจุบันจึงมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตในสังกัดมุขมณฑลโบแว ตัวอาสนวิหารสร้างบนสถานที่เดิมเป็นโบสถ์ที่ถูกเพลิงไหม้ไปในปี ค.ศ. 1131 ที่เป็นตัวอย่างที่ดีของสถาปัตยกรรมคาบสมัยระหว่างโรมาเนสก์และกอทิก

ผังของอาสนวิหารเป็นรูปกางเขนที่มีความยาวทั้งสิ้น 105 เมตร ความสูงของช่องทางเดินกลาง 23 เมตร ด้านตะวันตกมีซุ้มทางเข้าที่มาสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และหออีกสองหอที่ยังสร้างไม่เสร็จ ตอนบนของหอสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 รายละเอียดการตกแต่งสูญหายไปแทบทั้งหมด ทางเดินกลางแบ่งเป็น 11 ช่วง ภายในของช่องทางเดินข้างยังคงรักษาหน้าต่างแบบโค้งมนของระเบียงแนบและของหน้าต่างชั้นบนอยู่ แต่หน้าต่างที่เป็นโค้งแหลมสองชั้นของระเบียงชั้นล่าง และเพดานสันหกแฉก (sexpartite vault) ได้รับการสร้างใหม่หลังจากเพลิงใหม้ในปี ค.ศ. 1293 ปลายแขนกางเขนเป็นมุขโค้งครึ่งวงกลมโบสถ์น้อยทางตอนเหนือมาสร้างเพิ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และทางด้านใต้ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 โดยเฉพาะคูหาหนึ่งที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นคูหาที่ตกแต่งอย่างวิจิตร ค้ำยันแบบปีกได้รับการบูรณะในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตามลักษณะสถาปัตยกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 12 จากทางตะวันตกเฉียงเหนือของช่องทางเดินกลางเป็นระเบียงคดที่สร้างในปี ค.ศ. 1230 ติดกับระเบียงฉันนบถเป็นหอประชุมนักบวชที่สร้างในสมัยเดียวกัน ที่ทางเข้าตกแต่งด้วยประติมากรรมของบิชอปและอื่น ๆ

อนุสรณ์ต่าง ๆ ของบิชอปถูกทำลายระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ต่อมาสงครามโลกครั้งที่ 1 ก็สร้างความเสียหายพอสมควรที่ทำให้ต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปีในการซ่อมแซม

อาสนวิหารนัวยงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1840