seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สุรพงษ์ ทมพา

สุรพงษ์ ทมพา เป็นอดีตผู้รักษาประตูฟุตซอลชาวไทย และปัจจุบันเป็นสมาชิกของฟุตซอลทีมชาติไทย เขาได้เข้าแข่งขันให้แก่ทีมชาติไทยในฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2008 ที่ประเทศบราซิล ซึ่งสุรพงษ์เป็นกัปตันฟุตซอลทีมชาติไทย และได้รับการยกย่องให้เป็นนายทวารมือ 1 อย่างไรก็ตาม เขาเคยรับโทษแบนย้อนหลัง 2 นัด จากการได้รับใบแดงในการแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย 2010 ที่ประเทศอุซเบกิสถาน ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย

สุรพงษ์ ทมพา ได้ทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูในการแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2012 แทนประกิต ด่านขุนทด ที่บาดเจ็บในเกมแรก จากที่ซึ่งเดิมได้วางแผนไว้ในกรณีที่ประกิตอาจเกิดอาการตื่นสนาม

และใน พ.ศ. 2557 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่ฟุตซอลทีมชาติไทย
เกาะโถเจา

เกาะโถเจา (Tho Chau Island; ภาษาเวียดนาม: Thổ Châu หรือ Thổ Chu) หรือเกาะปันจัง เป็นเกาะในอ่าวไทยที่อยู่ในน่านน้ำของประเทศเวียดนาม
เกาะนี้เป็นปัญหาเขตแดนระหว่างกัมพูชากับเวียดนาม โดยทั้งสองชาติต่างกล่าวว่าเกาะนี้อยู่ในน่านน้ำของตน ในสงครามกัมพูชา-เวียดนาม กองทัพเขมรแดงไดเข้าโจมตีและยึดครองเกาะนี้เป็นเวลาสั้นๆ ก่อนที่เวียดนามจะส่งกองทหารมาขับไล่ออกไป ทหารเขมรแดงส่วนใหญ่ถูกฆ่า แต่ความสูญเสียของทั้งสองฝ่ายไม่ทราบแน่ชัด ใน พ.ศ. 2523 ได้จุดพบโครงกระดูกมากมายบนเกาะ ถือเป็นการสู้รบที่นองเลือดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ของเกาะนี้
โชนันโมโนเรล

โชนันโมโนเรล () เป็นรถไฟฟ้ารางเดี่ยวชนิดแขวนแบบ SAFEGE เชื่อมต่อระหว่างเมืองคะมะกุระ และเมืองฟุจิซะวะ ในจังหวัดคะนะงะวะ  บริหารงานโดยบริษัทโชนันโมโนเรล จำกัด () เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1970 ถือเป็นรถไฟรางเดียวแบบแขวนชนิดแรกในญี่ปุ่น

โชนันโมโนเรลมีเส้นทางบริการเพียงเส้นทางเดียวคือ สายเอะโนะชิมะ รวมระยะทาง 6.6 กิโลเมตร โดยรถไฟจะออกเดินทางทุก 8 นาที ระหว่างสถานีรถไฟโอฟุนะถึงเอะโนะชิมะ มีสถานีระหว่างทาง 6 สถานี ใช้เวลาเดินทางตลอดสายทั้งสิ้น 14 นาที
นกเปล้า

นกเปล้า หรือ นกเขาเปล้า หรือ นกเป้า () เป็นสกุลของนกสกุลหนึ่ง ในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Treron"

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับนกในสกุล "Columba" หรือนกพิราบ แต่มีขนาดลำตัวใหญ่กว่า แต่มีสีลำตัวสีเขียวเห็นได้ชัด แต่ละชนิดแตกต่างกันตรงสีที่หน้าอกและไหล่ซึ่งอาจเป็นสีม่วงหรือน้ำตาล อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ กินเมล็ดพืชและธัญพืชเป็นอาหาร โดยปกติจะไม่อาศัยอยู่ในเมืองเหมือนนกพิราบ แต่จะอาศัยอยู่ในป่าหรือชายทะเล พบกระจายพันธุ์ระหว่างทวีปเอเชีย และแอฟริกา มีความแตกต่างระหว่างเพศสูงโดยจำแนกจากสีขน

พบทั้งหมด 23 ชนิด พบในประเทศไทย 12 ชนิด ได้แก่
สิงโตทรานส์วาล

สิงโตทรานส์วาล หรือ สิงโตแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ (; ) เป็นชนิดย่อยของสิงโตชนิดหนึ่งที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน

เป็นสิงโตที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคแอฟริกาใต้ เช่น อุทยานแห่งชาติครูเกอร์และเขตสงวนส่วนบุคคลคาลาฮารี โดยที่ได้ชื่อมาจากจังหวัดทรานส์วาลในแอฟริกาใต้

โดยได้รับการจำแนกออกมาจากสิงโตแหลมกู๊ดโฮป ("P. l. melanochaitus") ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ซึ่งไม่แตกต่างอะไรจากสิงโตที่พบในแอฟริกาใต้ ดังนั้นสิงโตแหลมกู๊ดโฮปอาจจะถือได้ว่าเป็นตัวแทนของสิงโตทรานส์วาล

ตัวผู้มีขนแผงคอใหญ่และยาว มีความยาวลำตัว 2.6-3.20 เมตร รวมทั้งหาง ตัวเมียยาว 2.35-2.75 เมตร น้ำหนักของตัวผู้โดยทั่วไป 150-250 กิโลกรัม ในขณะที่ตัวเมียประมาณ 110-182 กิโลกรัม ความสูงที่หัวไหล่ 0.92-1.23 เมตร ล่าสัตว์ขนาดใหญ่ เช่น ม้าลาย, ควายป่า, แอนทิโลป เป็นอาหาร รวมถึงลูกยีราฟที่เกิดใหม่หรืออ่อนแอด้วย

นอกจากนี้แล้ว สิงโตทรานส์วาลยังมีอีกประเภทหนึ่งที่หายาก คือ สิงโตขาว ที่มีลำตัวและแผงคอเป็นสีขาวเกือบทั้งหมด โดยที่ไม่ใช่สัตว์เผือก แต่เกิดจากการผิดปกติทางพันธุกรรม ซึ่งหาได้ยากมากและมีปริมาณที่น้อยมากแล้วในธรรมชาติ โดยจะพบได้เฉพาะอุทยานแห่งชาติครูเกอร์เท่านั้น

สิงโตทรานส์วาลมีมากกว่า 2,000 ตัวที่ได้รับการลงทะเบียนและคุ้มครองในอุทยานแห่งชาติครูเกอร์
เขื่อนไซยะบุรี

เขื่อนไซยะบุรี () เป็นเขื่อนผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ สร้างกั้นแม่น้ำโขงตอนล่าง ตั้งอยู่ประมาณ 30 กิโลเมตรทางทิศตะวันออกของเมืองไชยบุรี ทางตอนเหนือของประเทศลาว ก่อสร้างโดยบริษัท ช. การช่าง จากประเทศไทย เป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจัดซื้อกระแสไฟฟ้าระหว่างการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยกับรัฐบาลลาว

บริษัท ช. การช่าง ได้ลงนามบันทึกความเข้าใจกับรัฐบาลลาวเพื่อทำการศึกษาสำรวจออกแบบเขื่อนไซยะบุรีในปี 2550 จากนั้นได้มีการลงนามสัญญาตกลงกับรัฐบาลลาวเพื่อพัฒนาโครงการในปี 2551 การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี 2555 แต่การก่อสร้างได้ชะงักลงเนื่องจากการประท้วงของรัฐบาลเวียดนามและกัมพูชาซึ่งอยู่ด้านใต้น้ำ ซึ่งเกรงว่าเขื่อนจะสร้างผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ผู้ออกแบบจึงได้ปรับรูปแบบของเขื่อนใหม่ให้มีทางขึ้นลงของปลาและการไหลของตะกอนใต้น้ำ รัฐบาลลาวได้ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 และดำเนินการก่อสร้างต่อ

โรงไฟฟ้าพลังน้ำเขื่อนไซยะบุรีใช้เงินทุนก่อสร้างทั้งสิ้นกว่า 135,000 ล้านบาท มีกำลังการผลิตไฟฟ้ารวมทั้งสิ้น 1,285 เมกะวัตต์ ประกอบด้วยกังหันน้ำและเครื่องกำเนิดไฟฟ้ารวม 8 ระบบ สามารถผลิตไฟฟ้าได้ 7,768 ล้านหน่วยต่อปี ไฟฟ้าที่ได้จากเขื่อนนี้ร้อยละ 92.5 จะจำหน่ายให้แก่การไฟฟ้าการผลิตแห่งประเทศไทยในอัตราเฉลี่ย 2.159 บาทต่อหน่วย และอีกร้อยละ 7.5 จำหน่ายให้รัฐวิสาหกิจไฟฟ้าลาว
นกกิ้งโครงคอดำ

ไทยพบได้แทบทุกภาคยกเว้นทางตอนใต้ของภาคใต้ ในต่างประเทศพบได้ในประเทศอินเดีย, พม่า, ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา และภาคใต้ของจีน

เป็นนกที่กินเมล็ดพืชและธัญพืชเป็นอาหาร และกินสัตว์ขนาดเล็ก ๆ เช่น แมลงหรือสัตว์เลื้อยคลานได้ด้วย อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินตามพื้นดิน โดยมักส่งเสียงร้องเอะอะเสียงดังทั้งฝูงโดยเฉพาะเมื่อตกใจหรือเวลาถูกรบกวน เป็นนกที่อาศัยทั้งในท้องทุ่งหรือแหล่งเกษตรกรรม จนถึงชุมชนเมืองของมนุษย์ เช่น สวนสาธารณะต่าง ๆ นกที่อาศัยอยู่ในเมืองมีพฤติกรรม นำเอาเศษวัสดุตามกองขยะ เช่น กระดาษ หรือถุงพลาสติก มาสร้างรัง วางไข่คราวละ 2-6 ฟอง กกไข่นาน 15-17 วัน จึงฟักออกเป็นตัว โดยรังเป็นรังแบบปิดมีทางเข้าออกแค่ทางเดียว ลักษณะรังเป็นรูปโดมขนาดใหญ่แขวนตามต้นไม้ ซึ่งนกในชุมชนเมืองอาจจะทำหลังใต้หลังคาบ้านของมนุษย์ มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนเมษายน-มิถุนายน

นกกิ้งโครงคอดำ เป็นหนึ่งของนกในวงศ์นี้ที่สามารถเลียนเสียงมนุษย์ได้ จึงมีการนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
นกเอี้ยง

นกเอี้ยง () เป็นสกุลของนกเกาะคอนสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Acridotheres" ในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae)

มีรูปร่างอ้วนป้อม หางสั้น กินแมลงและผลไม้เป็นอาหาร รวมถึงน้ำหวานในดอกไม้ อยู่รวมกันเป็นฝูง ชอบส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว แพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่เอเชียใต้ จากภาคตะวันออกของอิหร่านถึงภาคใต้ของจีน และอินโดนีเซีย นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง บางชนิดถูกนำเข้าและแพร่ขยายพันธุ์ในซีกโลกใหม่เช่น บริติชโคลัมเบีย, แวนคูเวอร์ หรือนิวซีแลนด์โดยนกเอี้ยงนั้น ยังอาจหมายถึงนกในสกุลอื่น แต่มีลักษณะใกล้เคียงกัน และอยู่ในวงศ์เดียวกันได้ เช่น นกเอี้ยงหัวสีทอง ("Ampeliceps coronatus") หรือนกเอี้ยงดำปักษ์ใต้ ("Aplonis panayensis") ได้ด้วย
นกเอี้ยงสาลิกา

นกเอี้ยงสาลิกา หรือ นกสาลิกา หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า นกเอี้ยง () เป็นนกในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae)

นกเอี้ยงสาลิกาเป็นนกที่พบเห็นได้ง่ายในเขตเมืองหรือชุมชนของมนุษย์ มีความยาวประมาณ 25-26 เซนติเมตร ขาเรียวเล็ก นิ้วตีนแข็งแรง หัวและคอสีดำ ปากและหนังรอบตาสีเหลือง ลำตัวสีน้ำตาล ขอบปีกและปลายหางสีขาว หน้าอก, ท้อง และก้นสีน้ำตาลอ่อน ตัวผู้และตัวเมียคล้ายคลึงกัน หากินอยู่ตามพื้นดินปะปนกับนกชนิดอื่น ๆ มักเดินสลับวิ่งกระโดด มีความปราดเปรียว ชอบจิกตีต่อสู้กันเองหรือทะเลาะวิวาทกับนกชนิดอื่น ๆ

นกเอี้ยงสาลิกากินแมลงและเมล็ดพืชต่าง ๆ รวมทั้งผลไม้เป็นอาหาร อาศัยอยู่ตามชายทุ่ง พื้นที่ทำการเกษตรใกล้หมู่บ้าน อาจอยู่เป็นคู่หรือรวมฝูง ชอบลงมาหากินอยู่ตามพื้นดิน ขณะหาอาหารมักส่งเสียงร้องไปด้วย มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนมีนาคม-เมษายน ทำรังตามชายคาบ้านเรือนหรือตามต้นไม้ด้วยกิ่งไม้ หรือใบหญ้าแห้ง วางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง ผลัดกันกกไข่ทั้งตัวผู้และตัวเมีย ประมาณ 14 วัน ไข่จึงฟักเป็นตัว พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปเอเชีย ตั้งแต่ อินเดีย, อัฟกานิสถาน, พม่า และภูมิภาคอินโดจีน ในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค และปัจจุบันได้ถูกนำเข้าไปในบางพื้นที่ที่ไม่ใช่ถิ่นกำเนิดดั้งเดิมด้วย

นกเอี้ยงสาลิกาเป็นนกอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
ดาวนักษัตรแบบจีน

ดาวนักษัตรแบบจีน หรือเอ้อร์สือปาสิ้ว (จีน: 二十八宿, พินอิน:Èr Shí Bā Xiù) เป็นกลุ่มดาวบนท้องฟ้าลักษณะคล้ายกับดาวนักขัตฤกษ์ในโหราศาสตร์ภารตะและไทย มีทั้งหมด 28 กลุ่ม

ดาวทั้ง 28 กลุ่มนี้ ถูกจัดกลุ่มให้ครองในแต่ละทิศทางทั้งสี่เป็นจำนวนเท่ากัน แต่ละทิศจะมีเทพารักษ์ทั้งสี่คอยรักษา ต่างจากในโหราศาสตร์ไทยที่ให้ดาวเคราะห์เข้าประจำเป็นเทวดารักษาฤกษ์ต่าง ๆ เนื่องจากในโหราศาสตร์ภาระตะมีดาวนักษัตรเพียง 27 กลุ่มเท่านั้น จึงทำให้มีการแทรกกลุ่มดาวชื่อ "อภิชิต" ระหว่างอุตราษาฒและศรวณะเพื่อให้ครบตามจำนวน
เมดิสันสแควร์

เมดิสันสแควร์ () ตั้งอยู่ถนนที่ 5 และถนนบรอดเวย์ที่ 23 ในเขตเกาะแมนฮัสตัน นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ลานแห่งนี้ถูกตั้งชื่อตาม เจมส์ เมดิสัน ประธานาธิบดีคนที่ 4 แห่งสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นผู้มีส่วนร่างรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา

เมดิสันสแควร์ เป็นสวนสาธารณะซึ่งมีเนื้อที่ 6.2 เอเคอร์ และตั้งอยู่ทางตะวันออกของถนนเมดิสัน แต่ลานแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันอย่างดีในชื่อ เมดิสันสแควร์การ์เดน ซึ่งเป็นสนามกีฬาในร่มที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของลานเมดิสันสแควร์ บริเวณรอบๆ เมดิสันสแควร์ยังมีอาคารที่มีชื่อเสียง ได้แก่ 3
นกเอี้ยงหัวสีทอง

"ความหมายอื่น ดูที่: สาลิกาลิ้นทอง"

นกเอี้ยงหัวสีทอง หรือ นกสาลิกาลิ้นทอง (; ) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Ampeliceps"

มีลักษณะทั่วไป คือ ตัวสีดำ มีแถบสีเหลืองที่ขอบปีกค่อนไปทางปลายปีก หนังรอบดวงตาสีเหลือง ตัวผู้ที่โคนปากด้านบนกระหม่อมไปจรดท้ายทอยสีเหลือง คอสีเหลืองไปจรดใต้ตา ตัวเมียโคนปากด้านบนจรอกระหม่อมสีเหลือง คอมีแถบสีเหลืองเล็ก ๆ มีความยาวประมาณ 22-24 เซนติเมตร

เป็นนกที่พบได้ในป่าดิบ, ป่าโปร่ง และพบได้จนถึงพื้นที่ ๆ ที่สูงจากระดับน้ำทะเล 800 เมตร พบได้ทั่วไปในทวีปเอเชียจนถึงบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี ในมหาสมุทรอินเดีย ในประเทศไทยจะพบได้ที่ภาคเหนือตอนบน และผืนป่าภาคตะวันตก เช่น ทุ่งใหญ่นเรศวร ส่วนภูมิภาคอื่น พบได้บางพื้นที่ จัดเป็นนกที่ไม่พบบ่อยมากนัก

มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์

จังหวัดเพชรบูรณ์ มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 6 เขต (พ.ศ. 2554) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 6 คน จากทั้งหมด 375 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย

หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดเพชรบูรณ์มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ ขุนอินทรภักดี (ทองอิน ทองมาก)
อมรรัตน์ แก้วไพฑูรย์

อมรรัตน์ แก้วไพฑูรย์ (23 มิถุนายน พ.ศ. 2487 — ) เป็นนักยิงธนูหญิงชาวไทย ผู้ซึ่งเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออล ในประเภทบุคคล ที่ซึ่งเธอได้อันดับที่ 18 ด้วยคะแนน 2,282 คะแนน นอกจากนี้ เธอยังมีผลงานในการแข่งขันซีเกมส์หลายสมัย ที่ซึ่งเธอได้รับเหรียญรางวัลในซีเกมส์ 1977, 1979 และ 1981
วิษุวัต ธีรภาพไพสิฐ

วิษุวัต ธีรภาพไพสิฐ เจ้าของฉายา หนูเพชร (พ.ศ. 2514 — ) เป็นทั้งนักหมากรุกสากล, หมากรุกไทย และหมากรุกญี่ปุ่นชาวไทย ซึ่งทางสมาพันธ์หมากรุกโลกได้จัดให้เขาเป็นนักหมากรุกสากลอันดับ 1 ของประเทศ ผู้ครองตำแหน่งแชมป์ประเทศไทยใน พ.ศ. 2550, 2551, 2552, 2553 และ 2554 รวมถึงเป็นแชมป์สนามหลวง 1 สมัย และเป็นนักหมากรุกที่สามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในรายการสุดยอดเซียนมหกรรมหมากรุกไทย ตลอดจนเป็นนักหมากรุกระดับฟีเดมาสเตอร์เรตติงตัวแทนทีมชาติไทยเข้าแข่งขันหมากรุกสากลเอเชียนอินดอร์เกมส์ ครั้งที่ 3 โดยได้รับการฝึกสอนจากดราเซ็น เซอร์เม็ค ซึ่งเป็นนักกีฬาทีมชาติสโลวีเนียสายเลือดโครเอเชีย

วิษุวัต เป็นตัวแทนทีมชาติไทยเข้าแข่งขันโอลิมปิกหมากรุกสากลครั้งที่ 35, 36 และ 37 รวมถึงเป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าแข่งขันหมากรุกญี่ปุ่น ที่ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2551

วิษุวัต ธีรภาพไพสิฐ เคยเข้าแข่งขันในรายการหมากรุกที่สำคัญหลายรายการ โดยเขาได้เป็นแชมป์กีฬามหาวิทยาลัย รวมถึงเข้าแข่งขันรายการ ทีเอสดีไทยแลนด์โอเพ่น 2005 ซึ่งได้รองชนะเลิศอันดับ 2 ในรุ่นโอเพ่น และเคยเข้าแข่งขันรายการหมากรุกสากลชิงแชมป์ประเทศไทย 2009 โดยได้ตำแหน่งรองแชมป์ ของประเภทประชาชนทั่วไป

วันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2553 วิษุวัตเข้าแข่งขันรายการไทยแลนด์โอเพ่น 2010 โดยเป็นฝ่ายแพ้ต่อมารัท ดซูเมฟ นักหมากรุกชาวอุซเบกิสถานในรอบที่ 5
อามะ

อามะ () เป็นเมืองในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น สถาปนาขึ้นเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 จากการยุบรวมตำบลชิปโป ตำบลมิวะ และตำบลจิโมกูจิในอำเภออามะและตั้งขึ้นเป็นเมืองอามะ มีจำนวนประชากร 86,708 คน ในปี ค.ศ. 2012
นกเขาชวา

นกเขาชวา หรือ นกเขาเล็ก หรือ นกเขาแขก ( - เป็นภาษาละติน แปลว่า "รอยไถ" หรือ "ลาย" มีความหมายว่า "นกเขาที่มีลาย") เป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae)

นกเขาชวามีรูปร่างเหมือนกับนกชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกันนี้ทั่วไป มีขนปกคลุมตัวสีน้ำตาลหัวสีเทา หรือมีสีที่หัวเป็นสีน้ำเงิน ด้านข้างคอมีแถบสีดำสลับกับแถบขาวเป็นลายตามขวาง ด้านหลังสีเข้มมีขีดขวาง คล้ายกับลายของม้าลายในต่างประเทศ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ (zebra dove) ด้านท้องสีจาง ใต้ลำตัวเป็นสีขาวมีขีดขวางเล็ก ขอบท้ายของขนหางสีขาว ขนาดเมื่อโตเต็มที่ไม่เกิน 8-9 นิ้ว

นกเขาชวามีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่ตามป่าโปร่ง ป่าละเมาะ ชายทุ่ง และบริเวณที่ทำการเพาะปลูก ชอบอยู่กันเป็นคู่หรือลำพังเพียงตัวเดียว แต่ไม่ชอบหากินอยู่เป็นฝูงใหญ่ มักร้องบ่อย ๆ ในเวลาเช้าและเวลาเย็น มีถิ่นกระจายพันธุ์ในภาคใต้ตอนล่างของประเทศไทย จนถึงมาเลเซีย, อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์

นกตัวผู้จะมีลักษณะทั่วไปใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย หัวใหญ่ค่อนข้างยาว มีสีขาวที่หน้าผากสีขาวมากยาวถึงกลางหัว ขณะที่ตัวเมียหัวกลมเล็กและสีขาวที่ส่วนหัวจะไม่ยาวเท่า และมีรายละเอียดต่างกันเล็กน้อย เช่น หางที่ตัวเมียจะยกแอ่นกว่าตัวผู้ และเกล็ดที่ข้อเท้าจะละเอียดเล็กกว่าตัวผู้

นกเขาชวาเป็นนกที่ไม่เกรงกลัวมนุษย์ ซ้ำยังมีเสียงร้องที่ไพเราะ จึงเป็นที่นิยมอย่างยิ่งในการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับฟังเสียง จนกลายเป็นวัฒนธรรมในคาบสมุทรมลายู โดยเชื่อว่ามีมาจากเกาะชวา มีการจัดแข่งขันประกวด การเพาะขยายพันธุ์ ก่อตั้งเป็นชมรมหรือสมาคมต่าง ๆ ซึ่งในตัวที่มีเสียงร้องไพเราะอาจมีราคาสูงถึงหลักล้านบาท ตลอดจนแตกแขนงกลายเป็นอาชีพอื่น ๆ ต่อด้วย เช่น ประดิษฐ์กรงนกขาย

นกเขาชวาในปัจจุบันกลายเป็นนกประจำถิ่นในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย จากการที่ถูกนำเข้ามาในฐานสัตว์เลี้ยง และไม่จัดว่าเป็นสัตว์ป่าสงวนหรือสัตว์ป่าคุ้มครองแต่ประการใด
โรคหมอทำ

โรคหมอทำ () เป็นภาวะแทรกซ้อนหรือผลข้างเคียงที่เกิดจากการรักษาหรือคำแนะนำทางการแพทย์จากผู้ใหบริการทางสาธารณสุข ทั้งแพทย์ ทันตแพทย์ พยาบาล นักจิตวิทยา เภสัชกร และบุคลากรอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ไม่สำคัญว่าจะเป็นผลที่เกิดจากการแพทย์แผนปัจจุบันเพียงอย่างเดียว การแพทย์ทางเลือกก็มีผลทำให้เกิดโรคหมอทำได้เช่นกัน

ภาวะที่ถูกจัดให้เป็นโรคหมอทำบางอย่างก็มีความชัดเจน เช่นภาวะแทรกซ้อนจากการผ่าตัด หรืออาจเห็นได้ไม่ชัดเท่าและจำเป็นต้องได้รับการตรวจเพิ่มเติมจึงจะพิสูจน์ทราบได้เช่นปฏิสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของยาหลายๆ ชนิด

สาเหตุของการเกิดภาวะที่ถูกจัดให้เป็นโรคหมอทำ เช่น ความบังเอิญ ความผิดพลาดทางการแพทย์ การละทิ้งการปฏิบัติหน้าที่ การออกแบบอุปกรณ์ที่ไม่ได้รับการตรวจสอบ ความเครียด ฯลฯ
หม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่

หม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ (พ.ศ. 2387—2476) เป็นหม่อมในพลตรี เจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่

หม่อมบัวเขียว เกิดในราวปี พ.ศ. 2387 พื้นเพมีนิวาสสถานเดิมอยู่หน้าวัดเชียงมั่น ในตัวเมืองเชียงใหม่ ต่อมาพระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 ได้มาพบเมื่อครั้งงานทำบุญขึ้นปีใหม่ จึงได้มาสู่ขอให้เป็นหม่อมในเจ้าแก้วนวรัฐ โดยเป็นภริยารองจากเจ้าจามรีวงศ์ ทั้งนี้เจ้าแก้วนวรัฐกับหม่อมบัวเขียวมีโอรส-ธิดา 3 คน ได้แก่

หม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ ถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2476
นกเขาพม่า

นกเขาพม่า (; ) เป็นกที่อยู่ในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae)

มีลักษณะคล้ายกับนกเขาใหญ่ ("S. chinensis") ต่างกันตรงที่มีแถบสีดำข้างคอแบ่งเป็นสองแถบไม่ต่อเนื่องกัน และในแถบเป็นลายขีดขาวไม่เป็นจุดอย่างนกเขาใหญ่ และมีขนาดตัวที่ใหญ่กว่ามากและหางสั้นกว่า (31-33 เซนติเมตร) อีกทั้งสีตามลำตัวก็คล้ำกว่า

อาศัยอยู่ตามป่าเต็งรัง, ป่าดงดิบแล้ง, ป่าที่เพิ่งฟื้นฟู, ป่าละเมาะ หรือพื้นที่เกษตรกรรม และพบได้กระทั่งที่สูงจากระดับน้ำทะเลกว่า 2,000 เมตร บางครั้งพบเป็นฝูงใหญ่มาก มักหากินตามพื้นดิน อาหารคือ เมล็ดพืชและธัญพืช รวมทั้งเยื่อไผ่ มีฤดูผสมพันธุ์เดือนพฤษภาคม-กรกฎาคม ทำรังตามต้นไม้หรือกิ่งไผ่ ด้วยกิ่งไม้ขัดกันอย่างง่าย ๆ สูงจากพื้นดินประมาณ 1.5-3.6 เมตร วางไข่ครั้งละ 2 ฟอง เปลือกไข่มีสีขาว เป็นนกที่ตัวใหญ่ แต่ปราดเปรียว และบินได้เร็วและแข็งแรง แม้จะอยู่เป็นฝูง แต่เวลาตกใจจะบินแตกไปเป็นคู่ ๆ

พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในซีกโลกทางเหนือและเอเชียตะวันออก ในประเทศไทย ถือเป็นนกประจำถิ่นที่พบได้น้อย มีบางส่วนเป็นนกอพยพช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย และถือเป็นนกประจำเมืองฮิระกะวะ และเมืองทะมะ ในประเทศญี่ปุ่น
พระพาหิยทารุจีริยเถระ

พระพาหิยรุจีริยเถระ คือ พระมหาสาวกรูปหนึ่ง ซึ่งเกิดในครอบครัวคนมีตระกูล ครั้งหนึ่งได้เคยลงเรือเพื่อไปค้าขายที่สุวรรณภูมิ แต่เรือเกิดอับปางกลางทะเล ทำให้หมดเนื้อหมดตัว แต่รอดชีวิตมาได้ ต่อมาได้ทูลขอพระพุทธเจ้าให้ทรงแสดงธรรม พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมวิธีปฏิบัติต่ออารมณ์ที่รับรู้ทางอายตนะทั้งหก พอจบพระธรรมเทศนาอย่างย่อ พระพาหิยะก็บรรลุพระอรหัตตผล แต่ไม่ทันได้อุปสมบท ในขณะที่เที่ยวหาบาตร จีวร ก็ถูกโคแม่ลูกอ่อนขวิดเสียชีวิต พระพาหิยรุจีริยเถระได้รับยกย่องเป็นเอตทัคคะในทางตรัสรู้เฉียบพลัน
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2505

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2505 (ค.ศ. 1962) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคมและพฤศจิกายน วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก

ขอบเขตของบทความนี้จะจำกัดอยู่ทางบริเวณตอนเหนือของเส้นศูนย์สูตร และทางตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากล โดยพายุที่เกิดทางด้านตะวันออกของเส้นนี้และทางตอนเหนือของเส้นศูนย์สูตรจะถูกเรียกรวมๆว่า เฮอร์ริเคน ดูที่ ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2505

พายุหมุนเขตร้อนในแอ่งแปซิฟิกนี้ ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกาได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ข้างหน้า
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2506

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2506 (ค.ศ. 1963) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนและธันวาคม วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก

ขอบเขตของบทความนี้จะจำกัดอยู่ทางบริเวณตอนเหนือของเส้นศูนย์สูตร และทางตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากล โดยพายุที่เกิดทางด้านตะวันออกของเส้นนี้และทางตอนเหนือของเส้นศูนย์สูตรจะถูกเรียกรวมๆว่า เฮอร์ริเคน ดูที่ ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2506

พายุหมุนเขตร้อนในแอ่งแปซิฟิกนี้ ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกาได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ข้างหน้า

สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตนเองเมื่อมีพายุก่อตัวหรือทวีความรุนแรงในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ (Philippine area of responsibility)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย

จังหวัดหนองคาย มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 เขต (พ.ศ. 2554) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 3 คน จากทั้งหมด 375 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย

หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดหนองคายมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ ขุนวรสิษฐ์ดรุณเวทย์ (นารถ อินทุสมิต)
นกลุมพูขาว

นกลุมพูขาว หรือ นกกระลุมพูขาว (; ) เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae)

มีขนาดความยาวลำตัวประมาณ 40 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน รูปร่างคล้ายนกชนิดอื่นทั่วไปในวงศ์เดียวกัน ขนบริเวณหัวและลำตัวสีขาว ปลายปีกและขนหางมีสีดำ

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ตามป่าชายเลนและเกาะกลางทะเล มักหากินอยู่รวมเป็นฝูงประมาณ 15-30 ตัว ยกเว้นในช่วงฤดูผสมพันธุ์จะอยู่เป็นคู่ เป็นนกที่บินได้เก่งและบินเร็ว มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ วางไข่ครั้งละ 1-2 ฟอง กินเมล็ดพืชและผลไม้ เป็นอาหาร

มีถิ่นกระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ และหมู่เกาะต่าง ๆ ในมหาสมุทรอินเดีย สำหรับในประเทศไทย ถือเป็นนกประถิ่นที่พบได้บ่อยพบบริเวณเกาะทางด้านชายฝั่งทะเลตะวันออก และภาคใต้ฝั่งอันดามัน พบหาได้ยากบนแผ่นดินใหญ่ อาจมีการย้ายถิ่นไปตามแหล่งอาหาร
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
กอพัฒน์ เจริญบรรพชน

กอพัฒน์ "เฮนรี" เจริญบรรพชน (Gorpat Charoenbanpanchon) หรือ จี. เฮนรี เจริญ (Gorpat Henry Charoen) (เกิด พ.ศ. 2516 - ) นายกเทศมนตรีเมืองลาพัลมา ในออเรนจ์เคาน์ตี รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันเชื้อสายไทยคนแรกที่ชนะการเลือกตั้งการเมืองท้องถิ่นในสหรัฐอเมริกา และนักการเมืองอเมริกันเชื้อสายเอเชียคนแรกในรอบสิบปี ที่ชนะการเลือกตั้งในเขตนี้ โดยได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองลาพัลมา ในปี ค.ศ. 2006 ได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรีเมือง ในปีถัดมา และดำรงตำแหน่งสมัยที่สอง ในปี ค.ศ. 2012

กอพัฒน์เกิดที่ประเทศไทย เดินทางไปอาศัยอยู่สหรัฐอเมริกาพร้อมกับครอบครัวตั้งแต่อายุ 5 ปี จบวิศวกรรมอุตสาหกรรมที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย และปริญญาโทสาขาธุรกิจการเงิน ที่มหาวิทยาลัยเออร์ไวน์ กอพัฒน์สมรสกับภรรยาชื่อ มีมี่ และมีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน

เมื่อเดือนมีนาคม 2011 กอพัฒน์ได้ประกาศเสนอตัวเป็นตัวแทนพรรครีพับลิกัน ลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกา (Assemblyman) ของรัฐแคลิฟอร์เนีย เขต 67 ในการเลือกตั้งเดือนพฤศจิกายน 2012 แต่ได้ประกาศถอนตัวในเวลาต่อมา เนื่องจากการปรับเขตเลือกตั้งใหม่
ศิริพร แก้วดวงงาม

ศิริพร แก้วดวงงาม เป็นนักกีฬาวินด์เซิร์ฟหญิงชาวไทย เจ้าของเหรียญทองวินด์เซิร์ฟในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่ประเทศสิงคโปร์ รวมถึงได้รับรางวัลนักกีฬาสมัครเล่นหญิงดีเด่นประจำปี 2553 นอกจากนี้ เธอยังเป็นหนึ่งในนักวินด์เซิร์ฟผู้เข้าแข่งขันรายการภูเก็ตคิงส์คัพวินด์เซิร์ฟแชมเปี้ยนชิป 2012 ที่เตรียมจัดขึ้นในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2555

ศิริพร แก้วดวงงาม เข้าแข่งขันวินเซิร์ฟในวินด์เซิร์ฟในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ประเภทเทคโน 293 โดยเธอขึ้นนำเป็นที่ 1 ได้ตั้งแต่เรซที่ 6 และได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันดังกล่าว จากนั้น เธอได้เข้าแข่งขันในรายการกีฬาวินด์เซิร์ฟในเอเชียนบีชเกมส์ 2010 ณ ประเทศโอมาน ที่ซึ่งเธอได้รับรางวัลเหรียญทอง และในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 เธอได้เข้าแข่งขันวินด์เซิร์ฟเยาวชนชิงแชมป์โลก ณ เมืองซาดาร์ ประเทศโครเอเชีย ที่ซึ่งเธอสามารถครองตำแหน่งรองชนะเลิศจากการแข่งขันดังกล่าว รวมทั้งเธอยังได้เข้าแข่งขันซีเกมส์ 2011 ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ที่ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งเธอได้ทำการฝึกซ้อม และประสบปัญหาโดยวินเซิร์ฟของเธอเกิดรอยร้าว อย่างไรก็ตามทางทีมผู้ฝึกสอนจากประเทศไทยได้จัดเตรียมอุปกรณ์อะไหล่ทดแทนที่มสมทบในภายหลัง และจากการแข่งขัน ศิริพรเป็นผู้ชนะเหรียญทองในรุ่นอาร์เอส:เอ็กซ์หญิง รวมถึงในเดือนธันวาคมของปี้เดียวกันนี้ เธอได้เข้าแข่งขันรายการวินด์เซิร์ฟรุ่นอาร์เอส:เอ็กซ์หญิงชิงแชมป์โลก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันเรือใบและวินด์เซิร์ฟรายการ เพิร์ธ 2011 ไอเอสเอเอฟเซลลิงเวิลด์แชมเปี้ยนชิพ เพื่อคัด 20 อันดับแรกสู่การแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน ซึ่งเธอได้รับการจัดอันดับประเทศ อยู่ในอันดับที่ 22

อย่างไรก็ตาม เธอได้เข้าแข่งในรายการพัทยาซิตี้เอเชียนวินเซิร์ฟวิงแชมเปี้ยนชิพ 2012 ที่พัทยา ซึ่งในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2555 เธออยู่ในอันดับที่ 1 ของเรซที่ 4 และ 5 จากนั้น ในวันที่ 27 เธอยังคงนำเป็นที่ 1 ในเรซที่ 6 ส่วนวันที่ 28 เธอสามารถเข้าเส้นชัยได้เป็นคนแรก และในวันที่ 29 เธอได้ตำแหน่งแชมป์ ในประเภทอาร์เอส:เอ็กซ์เยาวชนหญิง ของรายการดังกล่าว ในเดือนมิถุนายนของปีเดียวกัน เธอเข้าแข่งขันรายการเอเชียนบีชเกมส์ 2010 ที่ไห่หยาง แต่ประสบเหตุจากการถูกเรือแข่งของเกาหลีใต้ซึ่งจอดอยู่ริมหาดถูกคลื่นซัดจนเรือแข่งล้มทับแผ่นหลังข้างซ้ายจนได้รับบาดเจ็บ

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2555 ศิริพรเข้าแข่งขันรายการวินด์เซิร์ฟเยาวชนชิงแชมป์โลก ที่ดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ โดยเธอยังคงมีอาการเจ็บหลังจากการแข่งขันรายการก่อน และมีเวลาฝึกซ้อมก่อนแข่งเพียง 2 วัน ซึ่งภายหลังจากการแข่ง 2 เรซ เธออยู่ในอันดับที่ 7 ส่วนในเรซที่ 7 ได้เกิดมีพายุฝนรุนแรงจนทำให้เสาวินเซิร์ฟหักกลางทะเล ส่งผลให้เธอตกลงมาอยู่ในอันดับที่ 10 จากนั้น อาการบาดเจ็บที่แผ่นหลังของเธอได้กำเริบอีกครั้ง โดยในเรซที่ 9 เธอยังคงอยู่ในอันดับที่ 10 และศิริพรยังเข้าแข่งขันวินเซิร์ฟอาร์เอส:เอ็กซ์เยาวชนชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย 2012 ที่ประเทศไต้หวัน ในวันที่ 24 ตุลาคมของปีเดียวกันนี้ โดยเธอสามารถขยับจากอันดับที่ 13 มาอยู่ในอันดับที่ 12 ครั้นเมื่อจบเรซที่ 13 ในวันที่ 26 ตุลาคม เธอได้ขยับขึ้นมาอยู่ในอันดับที่ 11
จอร์จผู้เดียวดาย

จอร์จผู้เดียวดาย (; ) เป็นเต่ายักษ์กาลาปากอส ("Chelonoidis nigra") ชนิดย่อย "C. n. abingdoni" ซึ่งพบเฉพาะเกาะพินต้า ซึ่งเป็นเกาะที่เล็กที่สุดในหมู่เกาะกาลาปากอส ในประเทศเอกวาดอร์ ที่ ๆ ซึ่งมีเต่าชนิดนี้อาศัยอยู่เท่านั้น และจอร์จผู้เดียวดายเป็นตัวสุดท้ายที่เชื่อว่ามีอยู่ในโลก

จอร์จผู้เดียวดาย ถูกค้นพบครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1972 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวฮังการี และไม่พบเต่าชนิดเดียวกันตัวอื่นอาศัยอยู่ร่วมกันเลย จึงได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่หายากที่สุดในโลก และกลายมาเป็นดาวเด่นของอุทยานแห่งชาติกาลาปากอส ซึ่งปีนึง ๆ จะมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากคนมาเที่ยวที่นี่ เพราะชื่อเสียงของมัน

จอร์จผู้เดียวดายเป็นเต่าเพศผู้ ไม่ทราบอายุที่แน่นอน แต่คาดว่ามีอายุมากกว่า 100 ปี ลำตัวยาว 1 เมตร น้ำหนักประมาณ 90 กิโลกรัม มีความพยายามหลายครั้งจากนักวิทยาศาสตร์ที่พยายามจับให้มันผสมพันธุ์กับเต่าเพศเมียชนิดใกล้เคียงกันจากเกาะอิสซาเบลลา โดยให้อยู่ร่วมกันนานถึง 35 ปี แต่ทว่าก็ไม่ประสบผลสำเร็จ เมื่อเต่าตัวแรกวางไข่แต่เป็นหมัน เต่าตัวที่ 2 จอร์จผู้เดียวดายไม่ยอมผสมพันธุ์ด้วย และไม่มีแม้แต่ความกระตือรือร้นที่จะจับคู่

จอร์จผู้เดียวดาย ตายลงเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2012 โดยผู้ดูแลมันมากกว่า 40 ปี พบร่างของมันตายอยู่ในบ่อเลี้ยง โดยไม่ทราบสาเหตุ ซึ่งทางอุทยานฯได้มีความคิดที่จะดองเก็บร่างของมันไว้ และทางรัฐบาลเอกวาดอร์ได้ยกย่องให้มันเป็นมรดกของชาติอีกด้วย โดยยกย่องให้เป็น "สัญลักษณ์การต่อสู้เพื่อปกป้องระบบนิเวศอันบอบบาง อันเป็นหน้าที่ของทุกคน"

ปัจจุบัน ซากของจอร์จผู้เดียวดายถูกเก็บแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติวิทยาอเมริกัน มหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา แต่ก็มีข้อตกลงกับทางรัฐบาลเอกวาดอร์ว่าในอนาคตจะทำการส่งคืนร่างของมันมาไว้ที่เอกวาดอร์ ซึ่งเป็นบ้านเกิด