seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
มาตราความรุนแรงคลื่นไหวสะเทือนของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น

มาตราความรุนแรงคลื่นไหวสะเทือนของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น คือมาตราส่วนคลื่นไหวสะเทือนที่ใช้ในญี่ปุ่นและไต้หวันเพื่อวัดระดับความรุนแรงของแผ่นดินไหว โดยใช้หน่วยวัดเป็น ซึ่งต่างจากมาตราส่วนขนาดโมเมนต์ (ก่อนริกเตอร์) ซึ่งเป็นมาตราที่วัดพลังงานที่ถูกปล่อยออกมาจากการเกิดแผ่นดินไหว

มาตราส่วนนี้อธิบายระดับของการสั่นที่จุดบนผิวโลก ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับมาตราเมร์กัลลี ซึ่งความรุนแรงของแผ่นดินไหวจะไม่ได้พิจารณาจากขนาดของแผ่นดินไหว และต่างกันไปตามสถานที่; ตัวอย่างเช่น การสั่นสะเทือนอาจจะอธิบายว่า "ขนาด 4 ชินโดะในโตเกียว, ขนาด 3 ชินโดะในโยะโกะฮะมะ, ขนาด 2 ชินโดะในชิซุโอะกะ"

สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นมีเครือข่ายเครื่องวัดความไหวสะเทือน 180 แห่งและ 627 เครื่องวัดความรุนแรงคลื่นไหวสะเทือน และมีการรายงานการเกิดแผ่นดินไหวแบบเรียลไทม์กับสื่อและอินเทอร์เน็ต

ประเทศญี่ปุ่นประสบกับแผ่นดินไหวกว่า 400 ครั้งในทุกวัน แม้ว่าส่วนใหญ่จะอยู่ในขนาด "0" ชินโดะหรือน้อยกว่านั้นและสามารถตรวจจับได้เฉพาะเครื่องตรวจเท่านั้น

สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้เริ่มกำหนดสี่ขั้นตอนชินโดะครั้งแรกในปี พ.ศ. 2427 ด้วยสี่ระดับคือ: 微 (เงียบ), 弱 (อ่อน), 強 (แรง), และ 烈 (รุนแรง)

ในปี พ.ศ. 2441 ระบบมาตราได้เปลี่ยนเป็นระบบตัวเลข โดยกำหนดระดับการเกิดแผ่นดินไหวเป็นระดับ 0 – 7

ในปี พ.ศ. 2451 ระดับของมาตรานี้ได้รับการอธิบายให้ละเอียดขึ้น และการระบุระดับจะขึ้นอยู่กับผลกระทบกับผู้คน โดยสเกลนี้เป็นที่นิยมแพร่หลายในสมัยเมจิ และได้รับการแก้ไขในสมัยโชวะโดยมีการแก้ไขคำอธิบายใหม่ทั้งหมด

หลังจากการเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง พ.ศ. 2538 ระดับ "5" และ "6" ถูกแบ่งออกเป็นสองระดับ ทำให้กลายเป็น 10 ระดับแผ่นดินไหวโดย: 0–4, อ่อน/แรง 5 （５弱、５強）, อ่อน/แรง 6 （６弱、６強） และ 7

โดย "ชินโดะ" ได้มีการนำมาใช้ในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรอีกเลย

โดยมาตรานี้จะทำงานจาก 0 ถึง 7 โดย 7 เป็นมาตราที่รุนแรงสุด โดยมาตราเมร์กัลลีบางครั้งจะใช้ร่วมกับ"ชินโดะ"; อย่างไรก็ตามไม่มีแนวปฏิบัติเรื่องนี้อย่างแน่นอนในญี่ปุ่น การรายงานแผ่นดินไหวแบบเรียลไทม์จะถูกคำนวณอัติโนมัติโดยเครื่องวัดความเร่งพื้นดิน โดยสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะรายงานระดับของแผ่นดินไหวอยู่กับการเร่งของพื้นดิน วัดโดยเครื่องวัดอัติโนมัตความรุนแรง
อากาซากะ

อากาซากะ () เป็นย่านการค้าและที่อยู่อาศัยหนึ่งในกรุงโตเกียว ตั้งอยู่ในแขวงมินาโตะทางทิศตะวันตกของศูนย์ราชการในย่านนางาตาโจ และทางตอนเหนือของย่านรปปงงิ
มาสด้า ซีเอ็กซ์-9

มาสด้า CX-9 () เป็นรถยนต์เอนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลาง (Mid-Size SUV) ผลิตโดยมาสด้า เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2550 ถูกพัฒนาขึ้นบนตัวถัง CD3 ซึ่งเป็นพื้นตัวถังสำหรับการพัฒนารถยนต์ขนาดกลางและรถยนต์ขนาดใหญ่ของมาสด้าและฟอร์ด ใช้ร่วมกับ มาสด้า 6 ฟอร์ด ฟิวชั่น และ ฟอร์ด เอดจ์

มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 เผยโฉมครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2549 ในงานนิวยอร์กมอเตอร์โชว์โดยในระยะแรกมาสด้ามีแผนทำตลาดซีเอ็กซ์-9 เฉพาะในอเมริกาเหนือเท่านั้น ยังไม่มีการจำหน่ายในญี่ปุ่น แม้ว่าจะผลิตจากประเทศญี่ปุ่นก็ตาม แต่หากทำตลาดอยู่ในตลาดเดียว โอกาสจะคืนทุนได้เร็วก็ยาก เพราะฉะนั้นหากประเทศอื่นๆ สามารถนำไปทำตลาดได้โดยสามารถรับมือกับยอดขายและกระแสตอบรับ โดยที่ไม่ขาดทุนและคุ้มค่า ก็ควรที่จะนำรถรุ่นนั้นๆ ไปขาย เป็นธรรมดาของบริษัทรถยนต์ จนในที่สุด ก็ได้ส่งออกไปขายในบางประเทศ ในรุ่นปรับโฉมซึ่งเปิดตัวในปี พ.ศ. 2552

มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 มีเครื่องยนต์ 2 รุ่นคือ 3.5 และ 3.7 ลิตร ทั้งสองรุ่นเป็นเครื่องยนต์ V6 ขับเคลื่อนล้อหน้า และขับเคลื่อนสี่ล้อ ระบบเกียร์เป็นเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด และมีฐานการประกอบที่ประเทศญี่ปุ่น

ในประเทศไทย บริษัท มาสด้า เซลส์ (ประเทศไทย) จำกัด ได้นำมาสด้า ซีเอ็กซ์-9 เข้ามาทำตลาดในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2552 โดยเคยนำมาอวดโฉมในงานบางกอกอินเตอร์เนชันแนลมอเตอร์โชว์ ปี พ.ศ. 2552 แต่ที่นำมาขายล่าช้ากว่าตลาดโลกเพราะมาสด้าคิดว่าควรจะรอรุ่นปรับโฉมจะดีกว่า กว่าจะได้เปิดตัวก็คือปี พ.ศ. 2552 เปิดตัวในราคา 3,690,000 บาท เครื่องยนต์ 3.7 ลิตร V6 เป็นรถนำเข้าจากต่างประเทศทั้งคัน

สำหรับรุ่นปี 2010 มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 ได้มีการปรับโฉมโดยมีกระจังหน้าใหม่ ระบบแอร์สามโซนและระบบบลูทูธแฮนฟรีเป็นคุณสมบัติมาตรฐานในทุกรุ่น
สำหรับรุ่นปี 2013 ซีเอ็กซ์-9 ได้มีการปรับโฉมใหม่โดยเปลี่ยนแปลงภายนอก เช่น ไฟหน้าใหม่ กระจังหน้าใหม่

ที่งานลอสแอนเจลิสออโต้โชว์ มาสด้าได้เผยโฉมรุ่นที่สองของซีเอ็กซ์-9 ซึ่งผ่านมาเก้าปีหลังจากเปิดตัวรุ่นแรก มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 สร้างบนพื้นฐานและเครื่องยนต์"สกายแอคทีฟ"ที่มาสด้าได้แนะนำไปเมื่อ พ.ศ. 2554 มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 รุ่นที่สองได้ใช้เครื่องยนต์ 2.5 ลิตร สกายแอคทีฟ-จี เบนซิน สี่สูบ ให้กำลัง 227 แรงม้าในน้ำมันออคเทน 87 และให้กำลัง 250 แรงม้าในน้ำมันพรีเมียม แรงบิด 470 นิวตันเมตร ใช้เครื่องยนต์ร่วมกับเกียร์อัตโนมัติ 6 จังหวะ การออกแบบภายนอกได้ใช้แนวทางการออกแบบโคโดะของมาสด้า ตัวรถมีขนาดสั้นกว่ารุ่นก่อน แต่มีฐานล้อที่ยาวกว่า น้ำหนังได้ลดลงไป 90 กิโลกรับในรุ่นขับเคลื่อนสองล้อและลดลงไป 130 กิโลกรัมในรุ่นขับเคลื่อนทุกล้อ
ดาวเกี้ยวเดือน

ดาวเกี้ยวเดือน เป็นบทประพันธ์ของ รอมแพง โดยถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์โดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

ประกายดาว ช่างภาพสาวสุดฮอต เกิดความรู้สึกอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีสามี ด้วยความรักเด็กและนิสัยสุดบ้าบิ่นของเธอ ปฏิบัติการตามล่าหาสเปิร์มจึงเริ่มขึ้น แต่งานนี้ไม่ง่ายเลยสำหรับประกายดาว เพราะเป้าหมายอันดับหนึ่งของเธอคือ มรว.จันทรภานุหรือคุณชายจันทร์ ไฮโซแถวหน้าที่เพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง เจ้าของฉายาเดทเดียวดับ และอันดับสองก็คือ พงจันทร เพลย์บอยไฮโซที่ควงสาวแทบไม่ซ้ำหน้า ประกายดาวต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อจะเข้าถึงตัวคุณชายจันทร์ แต่ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไหร่ หัวใจที่ปิดล็อกมานานแสนนานก็ยิ่งหวั่นไหว เป้าหมายทั้งสองของเธอก็ดูท่าว่าจะทนเสน่ห์ของแปลกไม่ไหวซะด้วย แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะลงเอยด้วยดี ก็ย่อมมีอุปสรรคมากมาย แล้วสาวมั่นอย่างประกายดาวจะทำอย่างไรดี
ฮุนได เอ็กเซล

ฮุนได เอ็กเซล () เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ผลิตโดยฮุนได ผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติเกาหลีใต้ เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2528 เพื่อมาทดแทนรุ่นเก่า ฮุนได โพนี่ () และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2537 เพื่อเปิดทางให้กับ ฮุนได แอคเซนท์ รถยนต์นั่งขนาดเล็กมากรุ่นใหม่ที่เปิดตัวในปี พ.ศ. 2537 มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) ดังนี้

ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2528 รหัสประจำตัวรถคือ X1 ถือเป็นรถรุ่นเปลี่ยนโฉมของฮุนได โพนี่ รุ่นนี้ มีฐานการประกอบที่ประเทศเกาหลีใต้ และส่งออกไปจำหน่ายในบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร (อังกฤษ) สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย มีตัวถังแฮทช์แบค 3 และ 5 ประตู และซีดาน 4 ประตู เครื่องยนต์ส่วนใหญ่จะเป็นเครื่องยนต์ 1.5 ลิตร แต่ในตลาดสหราชอาณาจักร จะเป็นเครื่องยนต์ 1.3 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด นอกจากนี้ ในสหรัฐอเมริกายังเคยถูกโหวตให้เป็นผลิตภัณฑ์ที่ดีที่สุด 10 อันดับ โดยนิตยสารฟอร์จูน แต่ในภายหลังเริ่มไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากคุณภาพในการประกอบรถยนต์ของเกาหลีใต้ในสมัยนั้นยังด้อยกว่ารถญี่ปุ่น รถยุโรปและรถอเมริกา

ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2532 รหัสประจำตัวรถคือ X2 เป็นรุ่นแรกที่เริ่มส่งออกไปยังหลายๆ ประเทศทั่วโลก รวมถึงประเทศไทย หลังจากที่เคยส่งออกไปยังสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และออสเตรเลีย เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์ 1.3 และ 1.5 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 และ 4 สปีด ส่วนตัวถังยังคงเหมือนเดิม คือ แฮทช์แบค 3 และ 5 ประตูและซีดาน 4 ประตู

ในประเทศไทย ฮุนได เอ็กเซล เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2535 เป็นเอ็กเซลรุ่นแรกและรุ่นเดียวที่มีการเปิดตัวในประเทศไทย เปิดตัวพร้อมกับการแนะนำรถยนต์แบรนด์ Hyundai ในประเทศไทยเป็นครั้งแรก พร้อมกับรุ่น Elantra และ Sonata ในงานมหกรรมยานยนต์ปี 2535 โดยบริษัท ยูไนเต็ด โอโตเซลส์ (ประเทศไทย) จำกัด บริษัทลูกในเครือพระนครยนตรการ โดยรุ่นที่นำมาขาย เป็นรุ่นเครื่องยนต์ 1.3 และ 1.5 ลิตร ตัวถังซีดาน 4 ประตู เป็นรถนำเข้าทั้งคัน เคยสร้างความฮือฮาให้กับตลาดรถยนต์ด้วยราคาที่ถูกกว่ารถยนต์ญี่ปุ่นในยุคที่ญี่ปุ่นยังไม่เปิดตัวรถยนต์ B-Segment โดยลุยตลาดใหม่แบบจริงจังรุ่นแรกในปี พ.ศ. 2539 คือ Honda City และ Toyota Soluna (ในยุคนั้นมีแต่รถยนต์ B-Segment ที่เปิดตลาดแบบลองเชิงเช่น Suzuki Swift (คนละรุ่นกับที่ขายในปัจจุบัน) Daihatsu Charade Mazda 121 เป็นต้น) ก่อนที่จะค่อยๆ หายไปจากตลาดในช่วงปี พ.ศ. 2538 เพื่อเปิดทางให้กับฮุนได แอคเซนท์ รถยนต์ขนาดเล็กรุ่นใหม่ของฮุนได ที่มีรูปทรงโค้งมนกว่า
มหาวิทยาลัยแครนฟิลด์

มหาวิทยาลัยแครนฟิลด์ () เป็นบัณฑิตวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยฐานการวิจัยของสหราชอาณาจักรซึ่งมีสองวิทยาเขต โดยวิทยาเขตหลักตั้งอยู่ที่แครนฟิลด์ เบดฟอร์ดเชอร์ และวิทยาเขตที่สองคือวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรแห่งสหราชอาณาจักรที่ชรีเวนแฮม ออกซฟอร์ดเชอร์ วิทยาเขตหลักถือได้ว่ามีความเป็นเอกลักษณ์ในสหราชอาณาจักรสำหรับการที่มีการดำเนินงานด้านสนามบิน (สนามบินแครนฟิลด์) ซึ่งอยู่ข้าง ๆ กับวิทยาเขตหลัก สิ่งอำนวยความสะดวกที่สนามบินใช้สำหรับเครื่องบินของตัวเองประจำมหาวิทยาลัยแครนฟิลด์ ในหลักสูตรของการเรียนการสอนและการวิจัยการบินและอวกาศ มหาวิทยาลัยแห่งนี้มีการประสานงานกับประเทศอินเดียและออสเตรเลีย
องุ่นบราซิล

องุ่นบราซิล, องุ่นต้น หรือ ฌาบูชีกาบา (; ) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ชมพู่ (Myrtaceae) เป็นไม้โตช้า ไม่ผลัดใบ เปลือกต้นสีน้ำตาลเทา ใบเดี่ยว ใบอ่อนเป็นสีแดง แก่แล้วเป็นสีเขียว ดอกเป็นดอกช่อ สีขาว ผลมีลักษณะคล้ายองุ่น กลมรี ออกเป็นกระจุกแน่นตามลำต้น และกิ่งก้าน ผลอ่อนสีเขียว ผลแก่เป็นสีม่วงเกือบดำ ลักษณะคล้ายผลตะขบไทย มีเมล็ดอยู่ข้างใน

ผลสุกใช้แปรรูปเป็นน้ำผลไม้ วิสกี้ ไวน์ และแชมเปญ และรับประทานสดเป็นผลไม้ในตลาดบราซิล นิยมรับประทานสด ใช้ทำแยม ทาร์ต พบสารต้านอนุมูลอิสระ ต้านการอักเสบ และต้านมะเร็งในผล

ชื่อของผลไม้นี้ในบราซิล ฌาบูชีกาบา มาจากภาษาตูปี jabuti (tortoise) + caba (สถานที่) ชื่อในภาษากัวรานีคือ yvapurũ โดย yva หมายถึงผลไม้ purũ หมายถึงเสียงของผลไม้เมื่อถูกกัด ต้นองุ่นบราซิลเป็นตราของกอนตาเกม มินัส เกราอิส บราซิล ในไต้หวันและบางส่วนของภูมิภาคแคริบเบียนนิยมทำเป็นบอนไซ ในบราซิล ชื่อของผลไม้ชนิดนี้ ฌาบูชีกาบายังมีความหมายถึงสิ่งที่แปลกของประเทศ
วงศ์ชมพู่

วงศ์ชมพู่ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Myrtaceae) เป็นวงศ์ของพืชใบเลี้ยงคู่ ซึ่งมีสมาชิกที่สำคัญคือชมพู่ กานพลู ฝรั่ง และยูคาลิปตัส สมาชิกในวงศ์ทั้งหมดเป็นพืชมีเนื้อไม้ มีน้ำมันหอมระเหย มีโฟลเอมอยู่ทั้งสองด้านของไซเลม ไม่ได้อยู่ด้านนอกเหมือนพืชวงศ์อื่นๆ ใบมีสีเขียว กลีบดอกมี 5 กลีบ
หญ้าตะกรับ

หญ้าตะกรับ () เป็นพืชวงศ์กกและเป็นพืชหลายฤดู ขึ้นเป็นกอ มีไหล สูง 50–150 เซนติเมตร ใบเป็นเส้นตรง สั้นกว่ากอ ดอกเป็นดอกช่อแบบซี่ร่ม ช่อดอกย่อยยาว 1–3 เซนติเมตร สีน้ำตาลหรือแดง มีดอกย่อย 10–30 ดอก ขยายพันธุ์ด้วยไหลหรือเมล็ด ชอบขึ้นในดินชื้น พบทั่วไปบริเวณท้องนาและที่ที่มีน้ำท่วมขัง
ซากุนโต

ซากุนโต () หรือ ซากุนต์ (Sagunt) เป็นเมืองโบราณทางตะวันออกของประเทศสเปน ในจังหวัดบาเลนเซีย ใกล้ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อยู่ใกล้กับโกสตาเดลอาซาอาร์ ในอดีตรู้จักในชื่อ "Saguntum" (ละติน), และต่อมาในชื่อ "Morvedre" ()
กเวรู

กเวรู (Gweru) เป็นเมืองใกล้กับศูนย์กลางของประเทศซิมบับเว ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด เมืองมีประชากรราว 146,073 คน (ค.ศ. 2009) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 5 ของประเทศ กเวรูเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมิดแลนส์ เมืองก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1894 โดย ดร. ลีนเดอร์ สตาร์ เจมส์สัน ธนาคารแห่งแรกในกเวรูเปิดในปี ค.ศ. 1896 และตลาดหุ้นเปิดในปี ค.ศ. 1898 ทางรถไฟมาถึงในปี ค.ศ. 1902 ได้รับสถานะเป็นเทศบาลในปี ค.ศ. 1914 และเป็นนครในปี ค.ศ. 1971 ได้เปลี่ยนชื่อจาก กเวโล (Gwelo) มาเป็นกเวรูในปี ค.ศ. 1982
ซินเดอร์

ซินเดอร์ (Zinder) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศไนเจอร์ มีประชากร 170,574 คน (ค.ศ. 2001) และมีประชากรมากกว่า 200,000 คนในปี ค.ศ. 2005 เมืองตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงของประเทศ กรุงนีอาเม ทางทิศตะวันออกราว 861 กม.

เดิมเป็นเมืองหลวงของรัฐชาวมุสลิมซึ่งขึ้นอยู่กับอาณาจักรบอร์นูจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองเมื่อ ค.ศ. 1899 เป็นเมืองหลวงของอาณานิคมเฟรนช์ไนเจอร์ระหว่าง ค.ศ. 1922-1926
ซูเทอร์เมร์

ซูเทอร์เมร์ () เป็นเมืองทางตะวันตกของประเทศเนเธอร์แลนด์ ในจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ เทศบาลครอบคลุมเนื้อที่ 37.06 กม² (พื้นที่น้ำ 2.15 กม²) เดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีประชากร 6,392 คนในปี ค.ศ. 1950 ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2010 มีประชากรเพิ่มเป็น 121,580 คน ชื่อของเมือง "Zoetermeer" (มีความหมายว่า "ทะเลสาบหวาน") ซึ่งหมายถึงทะเลสาบที่เคยตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมือง (ได้มีการถมไปในปี ค.ศ. 1614)
ลินเชอปิง

ลินเชอปิง () เป็นเมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสวีเดน ใกล้ฝั่งด้านใต้ของทะเลสาบร็อกเซน มีประชากร 104,232 คน มีมหาวิหารที่สร้างชื่อ เป็นศูนย์กลางเมืองเก่าของท้องถิ่น เฉลิมฉลองครบรอบ 700 ปี ในปี ค.ศ. 1987 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยลินเชอปิง ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ทางด้านอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชั้นสูง
สโมสรฟุตบอลเจียงซูซูหนิง

สโมสรฟุตบอลเจียงซูซูหนิง (; ) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศจีน ตั้งอยู่ที่เมืองนานกิง ปัจจุบันเข้าแข่งขันในซูเปอร์ลีกจีน โดยมีสนามเหย้าที่ สนามกีฬาโอลิมปิกนานกิง ก่อตั้งสโมสรเมื่อ พ.ศ. 2501ในฐานะทีมประจำมณฑลเจียงซู และจดทะเบียนเป็นสโมสรอชีพเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2537 และยังเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งในการแข่งขันฟุตบอลอาชีพ ลีกเจียเอในจีน
เอ็นจีซี 4236

เอ็นจีซี 4236 () เป็นดาราจักรชนิดก้นหอยมีคาน ที่อยู่ในกลุ่มดาวมังกร อยู่ห่างจากโลกประมาณ 11.7 ล้านปีแสง (3.6 เมกะพาร์เซก)
ATM SafetyPIN software

ATM SafetyPIN software เป็นโปรแกรมประยุกต์ที่มีกลไกให้ผู้ที่ถูกข่มขู่ให้ถอนเงินจากเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติ สามารถแจ้งตำรวจได้โดยใส่รหัสประจำตัวย้อนหลัง ระบบโปรแกรมประยุกต์นี้ได้คิดค้นและจดสิทธิบัตรโดยทนายรัฐอิลลินอยส์ ชื่อ Joseph Zingher () แม้ว่าจะมีเรื่องหลอกลวงแพร่สะพัดว่าหากถูกข่มขู่ให้ถอนเงินแล้วก็ให้ใช้วิธีนี้เพื่อเรียกตำรวจมา แต่อันที่จริงแล้ว ระบบนี้ไม่ได้นำมาใช้งานจริงโดยเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติใดเลยในปัจจุบัน

แนวคิดของระบบรหัสประจำตัวฉุกเฉิน หรือรหัสบ่งบอกการถูกข่มขู่สำหรับเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติ เท่าที่ทราบได้มีการกล่าวถึงตั้งแต่วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ซึ่งได้เสนอโดยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาที่เคยเป็นตำรวจมาก่อนชื่อ Mario Biaggi ข้อเสนอนี้ได้บันทึกไว้ในบันทึกคองเกรซ pp. 18232 et seq ต่อมา Biaggi ก็ได้เสนอมติสภาหมายเลข 785 (H.R. 785) ใน พ.ศ. 2530 ว่าให้สำนักงานสอบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกาสามารถติดตามปัญหาการลักพาตัวแบบด่วน (หมายถึงการลักพาตัวโดยที่ครอบครัวเหยื่อสามารถหาเงินมาจ่ายได้ง่าย รวมถึงกรณีการข่มขู่ให้กดเงินจากเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติด้วย) และให้ประเมินถึงการนำระบบรหัสประจำตัวฉุกเฉินมาใช้ อย่างไรก็ตาม มติสภานี้ได้จบลงโดยยังไม่ได้อภิปรายกันเลย

ถึงแม้ Joseph Zingher ซึ่งได้จดสิทธิบัตรเรื่องนี้ไว้จะไม่ประสบความสำเร็จในการขายระบบดังกล่าว แต่ตำรวจในรัฐนิวยอร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ รัฐโอไฮโอ และรัฐอิลลินอยส์ต่างสนับสนุนแนวคิดรหัสประจำตัวฉุกเฉินโดยการใส่รหัสย้อนหลัง รัฐอิลลินอยส์เคยผ่านกฎหมายให้ธนาคารต้องออกแบบให้เครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติรองรับความสามารถนี้ แต่ภายหลังออกกฎหมายเพิ่มเติมโดยแก้จาก "ต้องออกแบบเช่นนั้น" ไปเป็น "อาจจะออกแบบเช่นนั้น"

ใน พ.ศ. 2549 มีเรื่องหลอกลวงในอีเมลลูกโซ่แพร่กระจายโดยกล่าวไว้ว่าระบบการกรอกรหัสประจำตัวย้อนหลังเพื่อแจ้งการถูกข่มขู่ได้ติดตั้งอยู่ในเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติทั่วโลก หนังสือด้านธุรกิจชื่อ "American Banker" ได้รายงานในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2550 ว่าไม่มีการใช้ระบบที่กล่าวอ้างในจดหมายลูกโซ่ในเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติใดในขณะนั้นเลย

เรื่องหลอกลวงยังคงแพร่สะพัดต่อไปในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 ที่ออสเตรเลีย โดยปรากฏข้อความว่า

ปัจจุบัน อีเมลลูกโซ่นี้ก็ยังคงแพร่สะพัดอยู่ตามประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก

ถ้ามีการออกแบบให้เครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติรองรับความสามารถในการรับรหัสผ่านย้อนหลังดังกล่าวนี้จริง รหัสผ่านที่เป็นเลขพาลินโดรม เช่น 5555 หรือ 2112 ก็จะไม่สามารถใช้ได้ เพราะจะทำให้การกดรหัสประจำตัวที่ถูกต้องกลายเป็นการกดรหัสฉุกเฉินไปด้วย นอกจากนี้ ผู้ใช้ก็ควรจะหลีกเลี่ยงการตั้งรหัสผ่านที่เกือบจะเป็นเลขพาลินโดรม เช่น 5255 หรือ 1241 เพราะการกดรหัสประจำตัวตามปกติอาจพลาดไปเป็นการกดรหัสฉุกเฉินได้โดยอุบัติเหตุ
อาสนวิหารปัวตีเย

อาสนวิหารปัวตีเย () เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งปัวตีเย () เป็นทั้งอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกและไมเนอร์บาซิลิกา (minor basilica) ในสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 10 (ตั้งแต่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1912) เป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกประจำอัครมุขมณฑลปัวตีเย ตั้งอยู่ที่เมืองปัวตีเย จังหวัดเวียน แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร

อาสนวิหารแห่งนี้เป็นที่น่ารู้จักน้อยกว่าโบสถ์แม่พระองค์ใหญ่แห่งปัวตีเย () อย่างไรก็ตาม ยังคงเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำจากหินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองและสามารถมองเห็นได้จากในเมืองโดยรอบ

สร้างโดยความสนับสนุนจากเอลินอร์แห่งอากีแตน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ และพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1160 และเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อ ค.ศ. 1379 โดยสร้างในแบบสถาปัตยกรรมกอทิกอ็องฌ์แว็ง (ลักษณะเฉพาะคือ เพดานโค้งเกือบครึ่งวงกลม) และภายในมีลักษณะเป็นแบบโบสถ์โถง กล่าวคือ มีการแบ่งทางเดินกลางและทางเดินข้าง ในความสูงเท่า ๆ กัน บริเวณหน้าบันหลักถูกขนาบด้วยหอคู่ซึ่งยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ ซึ่งการออกแบบใช้องค์ประกอบที่มีลักษณะท้องถิ่นของภาคเหนือของฝรั่งเศส

ภายในอาสนวิหาร มีที่นั่งร้องเพลงสวดที่เป็นงานไม้แกะสลักสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 และงานกระจกสีสมัยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 และ 13 ซึ่งหนึ่งในงานที่สวยที่สุด และถือว่าเป็นจุดสูงสุดของศิลปะกระจกสีของยุคกลาง ได้แก่ งานกระจกสีการตรึงพระเยซูที่กางเขน
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1875

ลักษณะทางสถาปัตยกรรมโดยทั่วไปเป็นแบบกอทิกอ็องฌ์แว็ง บริเวณหน้าบันหลักประกอบด้วยหน้าต่างกุหลาบและซุ้มประตูทรงหน้าจั่วจำนวน 3 ซุ้ม ซึ่งเป็นเอกลัษณ์ของสถาปัตยกรรมกอทิกของฝรั่งเศสตอนเหนือ หน้าบันประตูมีงานประติมากรรมแบบนูนสูงเกี่ยวกับเรื่องราวของการพิพากษาครั้งสุดท้าย

บริเวณร้องเพลงสวดประกอบด้วยผนังตรง ๆ เรียบ ๆ และไม่มีครีบยันลอย ตามแบบกอทิกอ็องฌ์แว็ง ซึ่งเป็นหนึ่งในแบบที่หายากในฝรั่งเศส โดยคล้ายคลึงกับที่อาสนวิหารล็อง อาสนวิหารดอล-เดอ-เบรอตาญ และอาสนวิหารลูว์ซง

เหนือแท่นบูชาขึ้นไปเป็นที่ตั้งของงานกระจกสีที่เก่าแก่ที่สุดในคริสต์ศาสนา ได้แก่ งานกระจกสีการตรึงพระเยซูที่กางเขน ซึ่งเป็นงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 ด้านตรงข้ามของแท่นบูชาฝั่งขวามือจะพบกับลายวงกตซึ่งวาดลงบนหินขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตร สูงระดับตัวคน ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นแบบของลายวงกตที่เคยอยู่บริเวณพื้นชั้นล่าง และได้สูญหายไปในภายหลัง

หลังคาของอาสนวิหารเป็นหลังคาขนาดใหญ่ทรงจั่ว 2 ด้าน มุงด้วยกระเบื้องหินชนวน ซึ่งกินเนื้อที่ทั้งสิ้นกว่า 5,500 ตารางเมตร ส่วนบริเวณหน้าบันหลักของอาสนวิหารเพิ่งผ่านการบูรณะมาเมื่อเร็ว ๆ นี้
ไฮโดรเจนเหลว

ไฮโดรเจนเหลว (; LH2 หรือ LH) คือสถานะของเหลวของธาตุไฮโดรเจนตามธรรมชาติ อยู่ในรูปแบบของโมเลกุล H การที่ไฮโดรเจนจะอยู่ในสภาพของเหลวได้นั้น ตัวโมเลกุลไฮโดรเจนต้องมีอุณหภูมิต่ำกว่าจุดวิกฤต 33 K อย่างไรก็ตาม สำหรับกรณีที่จะให้ไฮโดรเจนอยู่ในสภาพของเหลวโดยสมบูรณ์โดยไม่ระเหยในอุณหภูมิห้องต้องมีอุณหภูมิต่ำกว่า 20.28 K (−423.17 °F/−252.87°C). หนึ่งในวิธีการที่พบบ่อยของการใช้งานของไฮโดรเจนเหลวเกี่ยวข้องกับตัวคอมเพรสเซอร์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับเครื่องยนต์ไอพ่นทั้งรูปร่างหน้าตาและหลักการทางทฤษฎี ไฮโดรเจนเหลวโดยปกติจะใช้การจัดเก็บไฮโดรเจนในรูปแบบที่มีความเข้มข้น ในขณะที่ก๊าซใด ๆ การจัดเก็บเป็นของเหลวจะใช้พื้นที่น้อยกว่าการจัดเก็บเป็นก๊าซที่อุณหภูมิและความดันปกติ อย่างไรก็ตาม, ความหนาแน่นของของเหลวไฮโดรเจนนี้อยู่ในระดับต่ำมากเมื่อเทียบกับเชื้อเพลิงอื่น ๆ ทั่วไป เมื่อทำให้เป็นของเหลวมันสามารถเก็บรักษาให้เป็นของเหลวในภาชนะที่มีแรงดันและฉนวนกันความร้อนได้

ไฮโดรเจนเหลวประกอบไปด้วย parahydrogen 99.79%, orthohydrogen 0.21%

ในปี 1885 ซิกเมนต์ ฟลอเรนที เว็บบลิวสกี (Zygmunt Florenty Wroblewski) ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ว่าไฮโดรเจนมีอุณหภูมิวิกฤตเป็น 33 K; ความดันวิกฤตที่ 13.3 เท่าของความดันบรรยากาศ; และจุดเดือดที่ 23 K แก๊สไฮโดรเจนถูกทำให้เป็นของเหลวได้โดยเจมส์ ดิววอร์ (James Dewar) ในปี 1898 โดยใช้การระบายความร้อนที่เกิดซ้ำ (regenerative cooling) และโดยการใช้สิ่งประดิษฐ์ของเขา, คือ กระติกสุญญากาศ (vacuum flask) การสังเคราะห์ครั้งแรกของรูปแบบไอโซเมอร์ที่มีเสถียรภาพของไฮโดรเจนเหลว, parahydrogen ประสบความสำเร็จโดยพอล ฮาร์เท็ค (Paul Harteck) และคาร์ล ฟรีดริช บานโฮฟเฟอร์ (Karl Friedrich Bonhoeffer) ในปี 1929

ไฮโดรเจนที่อุณหภูมิห้องส่วนใหญ่ประกอบด้วยรูปแบบของ orthohydrogen หลังจากการผลิต, ไฮโดรเจนเหลวจะอยู่ในสภาวะกึ่งเสถียรและจะต้องถูกแปลงให้อยู่ในรูปแบบของพาราไฮโดรเจน ไอโซเมอร์ (parahydrogen isomer) เพื่อหลีกเลี่ยงปฏิกิริยาคายความร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงที่อุณหภูมิต่ำ, นี้มักจะดำเนินการโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาเช่นเหล็ก (III) ออกไซด์, ถ่านกัมมันต์, ใยหินแพลทติไนซ์, (platinized asbestos), โลหะหายาก, สารประกอบยูเรเนียม, โครเมียม (III) ออกไซด์, หรือสารประกอบนิกเกิลบางอย่าง
เอชทีซี เฟิสต์

เอชทีซี เฟิสต์ () เป็นสมาร์ตโฟน ที่ใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ จะถูกวางขายโดยเอชทีซี ในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2556 ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2556 โดยงานถูกจัดขึ้นโดยเฟซบุ๊ก ซึ่งเฟิสต์เป็นสมาร์ตโฟนแอนดรอยด์เครื่องแรกที่มาพร้อมกับส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ เฟซบุ๊กโฮม
สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง

สงครามพม่า–อังกฤษครั้งที่สอง (Second Anglo-Burmese War: ; 5 เมษายน พ.ศ. 2395 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2395)เป็นสงครามสืบเนื่องจากการที่อังกฤษต้องการได้มณฑลพะโคหรือหงสาวดี หลังจากที่พระเจ้าแสรกแมงหรือพระเจ้าสารวดีขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าจักกายแมง พระองค์ไม่ยอมรับสนธิสัญญายันดาโบ แต่ไม่กล้าทำผิดสัญญา ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับเฮนรี เบอร์นีย์ ผู้แทนอังกฤษประจำพม่าเลวร้ายลงจนเบอร์นีย์ต้องออกจากพม่าไปใน พ.ศ. 2380 ผู้แทนอังกฤษคนใหม่ก็มาอยู่ได้ถึงแค่ พ.ศ. 2382 ก็ต้องออกไปอีก พ่อค้าอังกฤษเรียกร้องให้อังกฤษทำสงครามกับพม่า แต่ในขณะนั้น อังกฤษติดทำสงครามกับอัฟกานิสถานอยู่

จน พ.ศ. 2385 ซึ่งในช่วงนั้น การรบระหว่างอังกฤษกับอัฟกานิสถานยังไม่สิ้นสุด พระเจ้าแสรกแมงได้นำกำลังทหารจำนวน 15,000 คนลงไปยังเมืองย่างกุ้งเพื่อบูชาพระเกศธาตุและเรียกร้องในอังกฤษคืนยะไข่และตะนาวศรีให้พม่า เมื่อข้อเรียกร้องไม่มีผล พระองค์ก็เสด็จกลับอมรปุระ ในปีเดียวกันนั้น พระองค์ก็เริ่มมีอาการสติฟั่นเฟือน เจ้าชายพุกามมินหรือพุกามแมง พระโอรสจึงยึดอำนาจ และจับพระราชบิดาขังคุกไว้ใน พ.ศ. 2388 จนกระทั่งพระเจ้าแสรกแมงสวรรคตใน พ.ศ. 2389

ความขัดแย้งระหว่างพ่อค้าอังกฤษกับขุนนางพม่าเกิดขึ้นเสมอในพะโค ต่อมา ใน พ.ศ. 2394 เมาโอ๊กเมียนหวุ่นประจำพะโคได้กล่าวหาได้กล่าวหากัปตันและลูกเรือชาวอังกฤษ 2 คนว่าทำผิดระเบียบเมืองท่าของพม่าและเป็นฆาตกร จึงนำตัวขึ้นศาลและสั่งปรับเป็นเงิน 1,000 รูปี ฝ่ายอังกฤษเห็นว่าเป็นการลบหลู่เกียรติจึงประท้วง เมื่อการเจรจาไม่ได้ผล อังกฤษจึงประกาศปิดอ่าวเมาะตะมะในเดือนมกราคม พ.ศ. 2394 และเข้ายึดเรือของกษัตริย์พม่าในวันที่ 22 มกราคม และทำลายเรือรบพม่าหลายลำ

อังกฤษเรียกร้องให้พม่าจ่ายค่าเสียหายให้อังกฤษและทำหนังสือขอโทษภายในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2395 เมื่อพม่าไม่ทำตาม อังกฤษจึงเข้าโจมตีพม่า ยึดเมาะตะมะ ย่างกุ้ง พะสิม แปร พะโค ไปตามลำดับ อังกฤษประกาศผนวกมณฑลพะโคในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2395 ในครั้งแรก อังกฤษเตรียมวางแผนจะโจมตีต่อไปถึงเมืองอมรปุระ แต่ทางพม่าได้เกิดกบฏขึ้น เจ้าชายมินดง พระอนุชาของพระเจ้าพุกามแมงซึ่งไม่เห็นด้วยกับการทำสงครามกับอังกฤษตั้งแต่ต้น ได้ก่อกบฏขึ้น และได้เป็นกษัตริย์องค์ต่อมา ระหว่างนั้น อังกฤษถือโอกาสรุกคืบขึ้ยไปถึงเมืองมายเด พระเจ้ามินดงได้ส่งบาทหลวงชาวอิตาลีมาขอสงบศึกกับอังกฤษ อังกฤษก็ส่งผู้แทนขึ้นไปยังราชสำนักพม่าเพื่อขอให้พม่ารับรองการผนวกพะโค แต่พระเจ้ามินดงปฏิเสธที่จะทำสนธิสัญญาใดๆกับอังกฤษ สงครามจึงยุติลงโดยไม่ได้ทำสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างกัน แต่ในเขตที่อังกฤษยึดครองมีกองโจรพม่าออกมาต่อต้านอังกฤษ ซึ่งอังกฤษต้องปราบปรามจนถึง พ.ศ. 2413
ภาษาไปเต

ภาษาไปเต (Paite language) มีผู้พูดทั้งหมด 91,800 คน พบในอินเดีย 78,800 คน (พ.ศ. 2548) ในรัฐอัสสัม มณีปุระ ตรีปุระ ไมโซรัม พบในพม่า 13,000 คน (พ.ศ. 2550) ในเทือกเขาฉิ่น จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขา กูกี-ฉิ่น-นาคา สาขาย่อยกูกี-ฉิ่น ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียจะพูดภาษาไมโซได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
ภาษาอาโซ

ภาษาอาโซ ( Asho language) มีผู้พูดทั้งหมด 12,340 คน พบในพม่า10,000 คน (พ.ศ. 2534) ในบริเวณลุ่มแม่น้ำอิรวดี พบในบังกลาเทศ 2,340 คน (พ.ศ. 2534) ในจิตตะกอง บันดาร์บัน และรังกามาตี จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขา กูกี-ฉิ่น-นาคา สาขาย่อยกูกี-ฉิ่น ผู้พุดภาษานี้ในพม่าจะพูดภาษาพม่าได้ด้วย เขียนด้วยอักษรพม่า เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย

มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย () เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ในโกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก รัฐแห่งอินเดีย ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งแรกในรัฐอินเดียแห่งรัฐเบงกอลตะวันตกที่ก่อตั้งขึ้นโดยรัฐออกกฎหมาย วิทยาเขตนี้ตั้งอยู่ในซอลท์เลค ซึ่งได้รับการเปิดตัว ณ วันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2012 โดยหัวหน้าคณะรัฐมนตรีแห่งรัฐเบงกอลตะวันตก ที่มีชื่อว่ามามาตา บาเนอร์จี

มหาวิทยาลัยได้รับการสนับสนุนโดยเทคโนอินเดียกรุ๊ป โกลกาตา ประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มการศึกษาชั้นนำในภาคตะวันออกของประเทศอินเดีย และเทคโนอินเดียกรุ๊ปยังเป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชน โดยเรียกเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโกลบอล ซึ่งตั้งอยู่ในซิลลอง
เนบิวลาทะเลสาบ

เนบิวลาทะเลสาบ () หรือรู้จักกันดีในชื่อ Messier 8 หรือ M8, และNGC 6523 เป็นกระจุกดาวอยู่ในกลุ่มดาวคนยิงธนู เป็นเนบิวลาประเภทปล่อยก๊าซและบริเวณเอช 2 ค้นพบโดย กีโยม เลอ ฌ็องตี ในปี 1747 และเป็นหนึ่งในสองของการก่อกำเนิดดาวฤกษ์ที่อยู่ในเนบิวลาจาง ๆ ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากละติจูดกลางทางตอนเหนือ