seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ช็อง อู-ซ็อง

ช็อง อู-ซ็อง (; ; เกิด 20 มีนาคม ค.ศ. 1973) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้

ภายหลังจากที่หางานเป็นนายแบบครั้งแรก ช็อง อู-ซ็อง ได้รับการเปิดตัวครั้งแรกในภาพยนตร์ "The Fox with Nine Tails" ร่วมกับโค โซ-ย็อง โดยเขาและเธอมีผลงานภาพยนตร์ร่วมกันมากกว่าสองเรื่อง

ช็อง อู-ซ็อง สร้างชื่อเสียงอย่างแพร่หลายในภาพยนตร์ของคิม ซ็อง-ซู ในภาพยนตร์ "Beat" ที่ซึ่งเขาได้รับบทเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่หันมาอยู่ร่วมแก๊ง นับตั้งแต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ เขาได้กลายเป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงระดับแถวหน้า ในปีต่อมา เขาได้รับบทเป็นนักมวยหนุ่มในภาพยนตร์ "City of the Rising Sun", เรือโทนาวิกใน"แฟนธ่อม พยัคฆ์ร้ายใต้สุมทร" และนักวิ่งมาราธอนใน "Love"

ในปี ค.ศ. 2001 ช็อง อู-ซ็อง ได้รับบทสำคัญในภาพยนตร์ย้อนยุคของคิม ซ็อง-ซู กับเรื่อง"มหาสงครามกู้ปฐพี" โดยแสดงเป็นทาสผมยาวที่เล่นคู่กับซูเปอร์สตาร์ชาวจีนอย่างจาง จื่ออี๋ และได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวางเช่นเดียวกับในประเทศเกาหลี หลังจากใช้เวลาในปี ค.ศ. 2002 ช็อง อู-ซ็อง ได้รับงานมิวสิกวิดีโอและงานโฆษณาเป็นจำนวนมาก แล้วจึงมารับบทสุดประหลาดในภาพยนตร์ "Mutt Boy" ซึ่งเป็นผลงานกำกับภาพยนตร์ลำดับที่ห้าของกวัก คย็อง-แทค

ต่อมา ช็อง อู-ซ็อง ได้รับบทที่โรแมนติกอย่างมาก ซึ่งการแสดงบนหน้าจอของเขาได้เป็นที่ยอมรับ ในภาพยนตร์ระดับบ็อกซ์ออฟฟิศที่ได้รับความนิยมอย่าง"ผมจะเป็นความทรงจำให้คุณเอง..ที่รัก" เขาแสดงเป็นสถาปนิกที่มีภรรยา (รับบทโดยซน เย-จิน) ผู้ได้รับการวินิจฉัยว่าเริ่มมีอาการของโรคอัลไซเมอร์ และผลงานที่ได้รับการถ่ายทำในประเทศเนเธอร์แลนด์อย่าง"ล่าหัวใจ ยัยตัวร้าย" โดยรับบทเป็นนักฆ่าที่ได้รับการว่าจ้างซึ่งตกหลุมรักกับศิลปินข้างถนนที่แสดงโดยช็อน จี-ฮย็อน ช็อง อู-ซ็อง ยังรับบทเป็นเจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่มีความมุ่งมั่นในภาพยนตร์"อีกนิยามรัก" และบทโรแมนติกอีกครั้งกับเพื่อนเก่าใน "A Good Rain Knows" ภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ฟอร์มยักษ์"ศึกสามพิภพ รบ-รัก-พิทักษ์เธอ" และ"นักฆ่าดาบเทวดา" ของเขาก็ยังมีส่วนประกอบของความโรแมนติกด้วยเช่นกัน

ช็อง อู-ซ็อง เติบโตขึ้นมาในแขวงซาดัง ซึ่งเป็นเมืองที่ยากจนที่สุดเมืองหนึ่งในกรุงโซล ทำให้เขาได้เรียนแค่มัธยมต้น
เหงียน หืว เถาะ

เหงียน หืว เถาะ (10 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 - 24 ธันวาคม พ.ศ. 2539) เป็นประธานสภาปรึกษาแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้ตั้งแต่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2502 ถึง 25 เมษายน พ.ศ. 2519 และเป็นประธานรัฐสภาเวียดนามตั้งแต่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 ถึง 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530
หวอ จี๊ กง

หวอ จี๊ กง () เป็นนักการเมืองคอมมิวนิสต์ชาวเวียดนามและประธานคณะมนตรีแห่งรัฐเวียดนาม (เทียบเท่าประธานาธิบดี) ระหว่างปี พ.ศ. 2530 และปี พ.ศ. 2535

ในฐานะที่เป็นสมาชิกกรมการเมือง หวอได้ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ดังนี้ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการประมง (พ.ศ. 2529-พ.ศ. 2530) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร (พ.ศ. 2530-พ.ศ. 2531) และรองนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2519-พ.ศ. 2525) ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งประธานสภาแห่งรัฐเวียดนาม (เทียบเท่ากับตำแหน่ง ประธานาธิบดีเวียดนาม) ในปีพ.ศ. 2530 หลังจากที่วาระการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของเขาสิ้นสุดลงในพ.ศ. 2535 เขาจึงเป็นที่ปรึกษาให้กับคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม จนกระทั่งตำแหน่งนี้ถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2540
พ่วง สุวรรณรัฐ

นายพ่วง สุวรรณัฐ (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 - 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543) เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร และรัฐบาลศาสตราจารย์สัญญา ธรรมศักดิ์ และเป็นอดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย

นายพ่วง สุวรรณรัฐ เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 ณ อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายรื่น และนางทองอยู่ สุวรรณรัฐ มีพี่น้องร่วมบิดา-มารดา 2 คนคือ ขุนสุวรรณรัตนราช (เชย สุวรรณรัฐ) และนางแช่ม ณ นคร จบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระดับอุดมศึกษาเริ่มที่คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2475 จนถึงชั้นปีที่ 2 จึงโอนไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง จนสำเร็จการศึกษา และได้รับพระราชทานปริญญาธรรมศาสตรบัณฑิตในปี พ.ศ. 2477

นายพ่วง สุวรรณัฐ สมรสกับท่านผู้หญิงประสารสุวรรณ สุวรรณรัฐ (นามเดิม : หม่อมราชวงศ์ประสารสุวรรณ ทองแถม) เป็นธิดาของหม่อมเจ้าทองเชื้อธรรมชาติ ทองแถม กับหม่อมเจ้าพันธ์สิหิงค์ ทองใหญ่ เมื่อปี พ.ศ. 2484 มีบุตรธิดา 4 คน คือนายพ่วง สุวรรณัฐ เป็นข้าราชการฝ่ายปกครอง เคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดสงขลา ในระหว่างปี พ.ศ. 2495 ถึงปี พ.ศ. 2501 มีผลงานที่โดดเด่นคือ ด้านการปราบปราม กรณีปิดล้อมตลาดนัดท่ามกลางคนนับพัน ปิดล้อมหมู่บ้าน ฉุดเอาครูหญิงไปทำมิดีมิร้ายกลางวัน ปล้นเรือโดยสารในทะเลสาบและทะเลหลวง ตั้งก๊กเก็บเงินค่ารักษาความเรียบร้อยจากบ้านเรือนหลังละห้าสิบ
สตางค์ต่อเดือน

นายพ่วง เคยได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3 และวุฒิสภาไทย ชุดที่ 4

ต่อมาเป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย ในระหว่างปี พ.ศ. 2511 ถึงปี พ.ศ. 2515 และในเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน นายพ่วง ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร (ครม.32) และในรัฐบาลศาสตราจารย์สัญญา ธรรมศักดิ์ (ครม.33)

นายพ่วง สุวรรณรัฐ ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2543 ณ โรงพยาบาลวิชัยยุทธ กรุงเทพมหานคร สิริรวมอายุ 89 ปี 4 เดือน
รายชื่อตลาดหลักทรัพย์ในทวีปแอฟริกา

ด้านล่างนี้เป็น รายชื่อตลาดหลักทรัพย์ในทวีปแอฟริกา ชึ่งทั้งหมด 22 คลาดหลักทรัพย์ 21 ประเทศ และตลาดหลักทรัพย์ที่เก่าแก่ที่สุดในทวีป คือ ตลาดหลักทรัพย์ไคโรและอเล็กซานเดรีย ก่อตั้งในปี 1883
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศนิวซีแลนด์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศนิวซีแลนด์ทั้งสิ้น 3 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แห่ง และมรดกโลกชนิดผสมอีก 1 แห่ง

ประเทศนิวซีแลนด์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 8 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปาเลา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปาเลาทั้งสิ้น 1 แหล่ง

ประเทศปาเลามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในหมู่เกาะมาร์แชลล์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศหมู่เกาะมาร์แชลล์ทั้งสิ้น 1 แหล่ง

ประเทศหมู่เกาะมาร์แชลล์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
ฮงอินโบ ชูโฮะ

ฮงอินโบ ชูโฮะ (; ; ค.ศ. 1838 — 14 ตุลาคม ค.ศ. 1886) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ มุระเซะ ชูโฮะ (; ) เป็นนักหมากล้อมระดับอาชีพที่มีชื่อเสียงในซีกโลกตะวันตก

ในฐานะศิษย์สำนักฮงอินโบ เขาได้ก่อตั้งสถาบันโฮเอ็นชะและสอนเกมหมากล้อมให้แก่ผู้มาเยือนชาวเยอรมัน ซึ่งมีนามว่าออสคาร์ คอร์เชลท์ ที่ต่อมาคอร์เชลท์ได้เป็นผู้เผยแพร่และสร้างความนิยมให้แก่เกมหมากล้อมนอกทวีปเอเชีย ส่วนชูโฮะได้เป็นหัวหน้าสำนักฮงอินโบคนที่ 18 ในปี ค.ศ. 1886

ชูโฮะเป็นศิษย์สำนักฮงอินโบขณะมีอายุได้เจ็ดขวบ และได้รับตำแหน่ง 1 ดั้งในปี ค.ศ. 1848 กระทั่งมาถึง 6 ดั้งในปี ค.ศ. 1861 เขาเป็นศิษย์สำนักฮงอินโบที่มีความเก่งกาจที่สุดต่อจากชูซะกุ และชูวะยังต้องการให้เขาได้เป็นผู้สืบทอดเมื่อชูซะกุได้เสียชีวิตไปแล้ว แต่ภรรยาหม้ายของโจวะได้ขัดขวางแผนดังกล่าว ชูโฮะได้กลายเป็นหัวหน้าองค์กรโฮเอ็นชะในปี ค.ศ. 1879 เขาได้รับการตีพิมพ์หนังสือที่มีชื่อเสียงอย่าง"โฮเอ็นชินโป" ในปี ค.ศ. 1882 ซึ่งแสดงถึงการเปิดหมากของยุคเมจิ หลังจากการสร้างสายสัมพันธ์ระหว่างโฮเอ็นชะและสำนักฮงอินโบในปี ค.ศ. 1886 ชูเอได้เลื่อนอันดับหมากล้อมแก่ชูโฮะเป็น 8 ดั้ง และก้าวขึ้นสู่การเป็นหัวหน้าสำนักฮงอินโบ ทว่าเขาได้เสียชีวิตหลังจากการเป็นฮงอินโบเพียงสามเดือน นับว่าเป็นนักหมากล้อมที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ในช่วงไม่กี่ปีสุดท้ายของชีวิต
ราดอสวัฟ ชีกอร์สกี

ราดอสวัฟ ตอมัช "ราแดก" ชีกอร์สกี (; 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 —) เป็นนักการเมืองและนักข่าวชาวโปแลนด์

เขาเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 – พ.ศ. 2558 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลของดอนัลต์ ตุสก์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 – พ.ศ. 2557

เขาเป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2535) ในรัฐบาลของยัน ออลเชฟสกี, รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (พ.ศ. 2541 – พ.ศ. 2544) ในรัฐบาลของแยร์ซือ บูแซก และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (พ.ศ. 2548 – พ.ศ. 2550) ในรัฐบาลของกาชีมีแยช มาร์ตซินกีแยวิตช์และยอรอสวัฟ คัชซึญสกี
ฮันเซลกับเกรเทล

"ฮันเซลกับเกรเทล" (; ) เป็นเทพนิยายขึ้นชื่อซึ่งมีกำเนิดจากประเทศเยอรมนี บันทึกโดย พี่น้องตระกูลกริมม์ และตีพิมพืใน ค.ศ. 1812 ฮันเซลและเกรเทลเป็นน้องชายและน้องสาวที่ถูกแม่มดกินคนที่อาศัยอยู่ลึกในป่าในบ้านที่สร้างจากเค้กและขนม เด็กทั้งสองรอดมาได้โดยการหลอกนาง นิทานนี้ได้ดัดแปลงเป็นสื่อต่าง ๆ ที่เด่นที่สุด คือ อุปรากรฮันเซลกับเกรเทล (ค.ศ. 1893) โดยเอนเกลแบร์ท ฮุมเปอร์ดินค์ และภาพยนตร์แอนิเมชันสตอปโมชันซึ่งผลิตในคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยยึดอุปรากรดังกล่าว
The School โรงเรียนป่วน ก๊วนนักเรียนแสบ

เดอะสคูล โรงเรียนป่วน ก๊วนนักเรียนแสบ () เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทละครชุด ละครซีรีส์เรื่องนี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นการแนะนำนักแสดงหน้าใหม่จากโครงการ "เลิฟซิค เดอะซีรีส์ เฟรชชี่แคมป์ แคมป์วุ่น วัยรุ่นแซ่บ" โดยสร้างสรรค์ตัวละครในเรื่องจากตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา นำแสดงโดย กษิดิ์เดช หงส์ลดารมภ์, ณัฐธิดา ตรีชัยยะ, เปรมอนันต์ ศรีพานิช และ รมิดา จีรนรภัทร ออกอากาศทางช่องโทรทัศน์ผ่านระบบทีวีแอนะล็อก ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ และออกอากาศคู่ขนานผ่านระบบทีวีดิจิตอล ทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.50 - 21.45 น. เริ่มออกฉายครั้งแรก ในวันที่ 18 กรกฎาคม จนถึงวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2558

เดอะสคูล โรงเรียนป่วน ก๊วนนักเรียนแสบ เป็นเรื่องราวที่นักเรียนทุกคนที่ล้วนแต่มีความฝัน และที่นี่ Little Moose School เป็นโรงเรียนตามล่าความฝันของใครหลายๆ คน ที่ต้องการจะเป็นคนสำคัญในวงการบันเทิงในอนาคต เป็นจุดเริ่มต้นของความรัก ความเศร้า ความสนุก ความป่วนของก๊วนนักเรียนวัยทีน โดยมีคุณครูที่มีความถนัดในแต่ละวิชา ในการพัฒนาความสามารถของนักเรียนแห่งนี้ ให้พบพรสวรรค์ที่มีในตัว และสร้างให้พวกเขาฉายแววความเป็นดาวออกมาให้มากที่สุด แต่เรื่องราวจะป่วน กวน แสบ สุข ทุกข์ และฮาครบรสขนาดไหน ต้องรอติดตาม
เกิททิงเงิน

เกิททิงเงิน () เป็นเมืองมหาวิทยาลัยในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี เป็นเมืองเอกของอำเภอเกิททิงเงิน มีแม่น้ำไลเนอไหลผ่าน จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 116,052 คน มีการกล่าวถึงเมืองนี้ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 953 ในชื่อ "Gutingi" และได้ก่อตั้งเป็นหมู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง ระหว่างปี ค.ศ. 1150 ถึง 1200 และได้เปลี่ยนชื่อ เมืองผลิตอุปกรณ์ส่องมองและเครื่องมือวิทยาศาสตร์
อำเภอเดี่ยนบ่าน

อำเภอเดี่ยนบ่าน () เป็นอำเภอของจังหวัดกว๋างนาม ประเทศเวียดนาม อำเภอนี้มีเนื้อที่ทั้งหมด 217 ตร.กม. และมีประชากร 195,048 คน โดยมีเมืองหลักคือหวิญเดี่ยน
ควาลิยัร

ควาลิยัร (Gwalior) เป็นเมืองประวัติศาสตร์และเมืองสำคัญในรัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงเดลี เมืองหลวงของประเทศ เป็นเมืองสำคัญทางประวัติศาสตร์ของอินเดีย ตั้งแต่ยุคพระเวทไปจนถึงช่วงกบฏอินเดีย (Indian Rebellion 1857) และบริติชราช บริเวณเก่าของเมืองมีโบราณสถานซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่สวยงามสมัยจักรวรรดิ รวมทั้งมีป้อมปราการควาลิยัรที่มีชื่อเสียงตั้งอยู่บนหน้าผาหินทรายสูง 91 เมตร
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเดนมาร์ก

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเดนมาร์กทั้งสิ้น 10 แหล่ง ประกอบด้วยมรดกโลกทางวัฒนธรรม 7 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 3 แหล่ง

ประเทศเดนมาร์กมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลัตเวีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลัตเวียทั้งสิ้น 2 แหล่ง

ประเทศลัตเวียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอสโตเนีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเอสโตเนียทั้งสิ้น 2 แหล่ง

ประเทศเอสโตเนียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไอซ์แลนด์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไอซ์แลนด์ทั้งสิ้น 2 แหล่ง

ประเทศไอซ์แลนด์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในนครรัฐวาติกัน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของนครรัฐวาติกันทั้งสิ้น 2 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมทั้ง 2 แหล่ง

นครรัฐวาติกันไม่มีมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคต
อันนาศิรียะฮ์

อันนาศิรียะฮ์ () เป็นนครในประเทศอิรัก ตั้งอยู่บนลุ่มแม่น้ำยูเฟรทีส ตั้งห่างจากกรุงแบกแดดทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 225 ไมล์ (370 กม.) อยู่ใกล้กับโบราณสถานเมืองอูร์ เป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าการษีกอร ในปี ค.ศ. 2003 มีประชากรราว 560,000 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศอิรัก ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ประชากรนับถือหลากหลายศาสนา คือ เป็นชาวมุสลิม ยิว มันดาอี แต่ปัจจุบันประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม นิกายชีอะฮ์

เมืองก่อตั้งโดยเผ่าอัลมุนตะฟิก (Al-Muntafiq) ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อังกฤษเข้ายึดเมืองในช่วงจักรวรรดิออตโตมัน ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1915 มีทหารอังกฤษตาย 400 นาย และทหารอินเดียและตุรกีตายมากกว่า 2,000 นาย ในสงครามที่เมืองอันนาศิรียะฮ์ในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1915

ในปลายศตวรรษที่ 19 ในช่วงจักรวรรดิออตโตมัน ได้กลายมาจุดสัญจรที่สำคัญ เป็นศูนย์กลางพื้นที่ปลูกอินทผลัม มีอุตสาหกรรมครัวเรือนอย่างเช่น การสร้างเรือ งานไม้และเครื่องเงิน พิพิธภัณฑ์ของเมืองมีวัตถุโบราณจากยุคซูเมอร์ อัสซีเรีย บาบิโลเนีย และจากราชวงศ์อับบาซียะฮ์ เมืองยังอยู่ใกล้โบราณสถานเมืองอูร์และลาร์ซา

ในปี ค.ศ. 1991 ช่วงสงครามอ่าวเปอร์เซีย อันนาศิรียะฮ์ถือเป็นจุดไกลสุดที่กองพลพลร่มที่ 82 และกองพลพลร่มที่ 101 ได้เข้าไปถึงอิรัก โดยเข้าไปถึงถนนหลักนอกเมือง ต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1991 หลังจากที่สงครามจบลง ผู้นับถือศาสนาอิสลาม นิกายชีอะฮ์ ได้ร่วมปฏิวัติโค่นล้มประธานาธิบดีซัดดัม ฮุสเซน การปฏิวัติที่ให้เกิดความสูญเสีย กองทัพอิรักสังหารประชาชนเป็นจำนวนมาก โดยมีการสังหารหมู่โดยรัฐบาลอิรัก

จนกระทั่งถึงสงครามปี ค.ศ. 2003 อันนาศิรียะฮ์ถือเป็นเมืองที่มีชุมชนชาวมันดาอี มากที่สุดในอิรัก
แม่น้ำเบ๊นแจ

แม่น้ำเบ๊นแจ () เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 30 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดเบ๊นแจ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอนเตเนโกร

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอนเตเนโกรทั้งสิ้น 4 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง

ประเทศมอนเตเนโกรมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง
แม่น้ำห่าทัญ

แม่น้ำห่าทัญ () เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 58 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดบิ่ญดิ่ญ
แม่น้ำลาติญ

แม่น้ำลาติญ () เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 54 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดบิ่ญดิ่ญ
อุทยานแห่งชาติซวนเซิน

อุทยานแห่งชาติซวนเซิน () เป็นอุทยานแห่งชาติในอำเภอเตินเซิน จังหวัดฟู้เถาะ ประเทศเวียดนาม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1986 เป็นเขตสงวนธรรมชาติ และมีพื้นที่รวมทั้งหมด 150.48 ตารางกิโลเมตร หรือ 94,050 ไร่

อุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาฮหว่างเลียน และห่างจากจุดบรรจบของแม่น้ำแดง และแม่น้ำดำประมาณ 45 กิโลเมตร
รีมิกซ์

รีมิกซ์ () เป็นส่วนหนึ่งของสื่อที่เปลี่ยนแปลงจากเดิมโดยการเพิ่มเข้า เอาออก หรือการเปลี่ยนชิ้นส่วนของสื่อ ไม่ว่าจะเป็นเพลง งานศิลปะ หนังสือ วิดีโอ หรือภาพถ่ายล้วนทั้งสามารถเรียกว่ารีมิกซ์ได้ทั้งนั้น ลักษณะที่สำคัญของรีมิกซ์ คือ การเปลี่ยนแปลงส่วนต่าง ๆ เพื่อสร้างสิ่งใหม่

ส่วนใหญ่แล้ว คำว่ารีมิกซ์มักเกี่ยวข้องกับดนตรีและเพลง การรีมิกซ์เพลงอาจเกิดขึ้นได้จากเหตุผลหลายอย่าง ได้แก่
รายนามรัฐมนตรีสตรีในคณะรัฐมนตรีไทย

รายนามต่อไปนี้เป็นสตรีที่ได้ดำรงตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีไทย
คุนิชิเงะ คะมะโมะโตะ

คุนิชิเงะ คะมะโมะโตะ () เกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1944 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ผู้ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงกับทีมชาติญี่ปุ่น ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่เมืองเม็กซิโกซิตี, ประเทศเม็กซิโก และเขายังเป็นผู้ที่ทำประตูสูงสุดหลังจบรายการการแข่งขันด้วยจำนวนประตู 7 ประตู โดยคะมะโมะโตะได้รับการขนานนามบ่อยครั้งว่าเป็นหนึ่งในผู้เล่นชาวญี่ปุ่นที่ดีที่สุดในตลอดกาล

คะมะโมะโตะเกิดและเติบโตที่เมืองเคียวโตะ เขาได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายยะมะชิโระ หลังจากนั้นเขาได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยวะเซะดะ เลือกเรียนวิชาเอกการพาณิชย์ และได้เป็นศิลปศาสตร์บัณฑิตดีกรีจากมหาวิทยาลัยวะเซะดะในปี ค.ศ. 1996 ซึ่งเขาได้ลงเล่นทีมชาติญี่ปุ่นครั้งแรกในช่วงมหาวิทยาลัย โดยได้เข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่เมืองโตเกียว และโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่เมืองเม็กซิโกซิตี, ประเทศเม็กซิโก

คะมะโมะโตะเป็นซูเปอร์สตาร์คนแรกในเจแปนนีสลีก ซึ่งเป็นผู้ที่ทำประตูสูงสุดในเจแปนซอกเกอร์ลีก เป็นจำนวน 6 ครั้งภายใต้การเล่นให้กับสโมสรของเขา หลังจากนั้นเขาได้ประกาศเลิกเล่นและกลายมาเป็นผู้จัดการทีมยันมาร์ ดีเซล หรือเซเรซโซ โอซะกะ ชื่อปัจจุบันในตอนนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 จนถึง ค.ศ. 1984 และรับหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมกัมบะ โอซะกะในปี ค.ศ. 1991 จนถึง ค.ศ. 1994 หลังจากนั้นเขาได้เข้ารับตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

คะมะโมะโตะเริ่มผันตัวเป็นนักการเมืองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1995 และเป็นรองประธานสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่นตั้งแต่เดือน กรกฎาคม ค.ศ. 1998
ศาลเจ้าคามิงาโมะ

ศาลเจ้าคามิงาโมะ () หรือชื่อทางการคือ ศาลเจ้าคาโมวาเกอิกาซูจิ () เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคาโมะทางตอนเหนือของนครเกียวโต สร้างขึ้นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 678 เป็นหนึ่งในศาลเจ้าชินโตที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากยูเนสโก
โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ

พันตรี โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ (; 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 – 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512) หรือพระนามเดิม เจ้าชายโมริฮิโระแห่งฮิงาชิกูนิ () เป็นเชื้อพระวงศ์ญี่ปุ่นที่รับราชการเป็นทหารสังกัดหน่วยปืนใหญ่ในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และเป็นอดีตพระชามาดาในจักรพรรดิโชวะ ด้วยเป็นอดีตพระภัสดาในเจ้าหญิงชิเงะโกะ เจ้าหญิงเทะรุ

โมะริฮิโระ ประสูติในโตเกียว เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่จากทั้งหมดสี่พระองค์ในเจ้าชายนารูฮิโกะ เจ้าฮิงาชิกูนิ ประสูติแต่เจ้าหญิงโทชิโกะ พระชายา พระชนกเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 30 ส่วนพระชนนีเป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิเมจิ พระองค์ได้รับการการอุปถัมภ์อำรุงเลี้ยงอย่างดี และได้รับการวางตัวให้ประกอบอาชีพเป็นทหารตั้งแต่ยังเยาว์ชันษา

หลังพระองค์สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกะกุชูอิง ก็ได้ศึกษาที่ต่อที่โรงเรียนเตรียมทหารกลาง และเคยร่วมประชุมในสภาขุนนาง จนในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2480 ทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนทหารอิมพีเรียลรุ่นที่ 49 และมียศเป็น "ร้อยตรี" หน่วยปืนใหญ่ในเดือนสิงหาคม จนถึงเดือนมีนาคมปีถัดมาพระองค์จึงเลื่อนยศเป็น "ร้อยโท" ประจำการในประเทศแมนจู

ในช่วงเหตุการณ์โนะมงฮังในปี พ.ศ. 2483 พระองค์ได้อยู่หน่วยปืนใหญ่แห่งกองทัพคันโต ต่อมาพระองค์ได้ถอนตัวออกและกลับไปยังญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 2 สิงหาคมปีเดียวกันและเลื่อยยศเป็น "ร้อยเอก" ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2484

โมะริฮิโระ ได้เข้าศึกษาในสถาบันวิชาการทหารบกชั้นสูงในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2485-86 หลังสำเร็จการศึกษาจึงมียศเป็น "พันตรี"

โมะริฮิโระ เสกสมรสกับเจ้าหญิงชิเงโกะ เจ้าหญิงเทรุ (; 6 ธันวาคม พ.ศ. 2468 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) พระราชธิดาในสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ กับสมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง ขณะที่เจ้าหญิงเทะรุมีพระชันษาได้ 13 ปี และทั้งสองต่างเป็นพระประยูรญาติสนิททั้งฝ่ายพระชนกและชนนี ทั้งสองมีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 5 พระองค์ (ภายหลังทั้งหมดได้ถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์) ได้แก่

หลังอดีตเจ้าหญิงชิเงะโกะสิ้นพระชนม์ด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 โมะริฮิโระจึงได้สมรสใหม่กับโยะชิโกะ เทะระโอะ (; พ.ศ. 2470–2554) ในปี พ.ศ. 2507 มีบุตรด้วยกันสองคน ได้แก่

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2490 ราชสกุลฮิงาชิกูนิและราชสกุลสาขาอื่น ๆ ของราชวงศ์ญี่ปุ่นถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์จากการเป็นเจ้า หลังจากนั้นโมะริฮิโระได้ประกอบกิจด้านเหมืองแร่ที่ฮกไกโดและมีธุรกิจเดินเรือ

โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ด้วยโรคมะเร็งในพระปับผาสะ ขณะมีพระชันษา 52 ปี
เอมิเรตอัฟกานิสถาน

เอมิเรตอัฟกานิสถาน (; "") เป็นเอมิเรตที่ปกครองอัฟกานิสถานระหว่างปี ค.ศ. 1823–1926 เอมิเรตแห่งนี้แยกตัวออกจากจักรวรรดิดุรรานีในช่วงที่พระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่าน (Dost Mohammed Khan) แห่งราชวงศ์บารักไซ (Barakzai) ขึ้นครองราชย์ ความขัดแย้งของพระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่านกับมูฮัมหมัด ชาห์แห่งอิหร่าน มีส่วนทำให้รัสเซียและอังกฤษที่กำลังมีข้อพิพาทกันอยู่สนใจแผ่อิทธิพลเข้ามาในภูมิภาคนี้ จนนำไปสู่สงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่หนึ่ง ระหว่างปี ค.ศ. 1939–1942 หลังสงครามและการสวรรคตของพระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่าน ตำแหน่งเอมีร์ก็เปลี่ยนมือหลายครั้งจนมาถึงรัชสมัยของพระเจ้าเชอร์ อาลี ข่าน (Sher Ali Khan) ซึ่งเคยถูกเนรเทศไปอยู่ในรัสเซีย การขึ้นครองราชย์ของเอมีร์องค์นี้ทำให้เกิดความขัดแย้งกับอังกฤษอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1878 อังกฤษยาตราทัพเข้าสู่อัฟกานิสถาน เกิดเป็นสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สอง การสู้รบยุติลงในปี ค.ศ. 1880 หลังอังกฤษและอัฟกานิสถานทำสนธิสัญญาสันติภาพและสถาปนาพระเจ้าอับดุร ราห์มาน ข่าน (Abdur Rahman Khan) ขึ้นเป็นเอมีร์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1893 อังกฤษและอัฟกานิสถานลงนามยอมรับเส้นดูรันด์ ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอัฟกานิสถานและปากีสถาน และเป็นพื้นที่กันชนระหว่างรัสเซียกับอังกฤษ

หลังพระเจ้าอับดุร ราห์มาน ข่านสวรรคตในปี ค.ศ. 1901 พระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่าน (Habibullah Khan) พระโอรส ทรงขึ้นครองราชย์ต่อ พระองค์ทรงพยายามประนีประนอมกับทั้งรัสเซียและอังกฤษ และวางตัวเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังพระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่านสวรรคต พระเจ้านาสรุลลอฮ์ ข่าน (Nasrullah Khan) พระอนุชาทรงขึ้นครองราชย์ต่อ แต่ต่อมาถูกโค่นอำนาจโดยพระเจ้าอมานุลเลาะห์ พระองค์ทำสงครามกับอังกฤษอีกครั้งในสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สาม และทำให้อัฟกานิสถานได้รับเอกราชจากอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1926 พระเจ้าอมานุลเลาะห์ทรงขึ้นครองราชย์เป็น "กษัตริย์แห่งอัฟกานิสถาน" และเปลี่ยนจากเอมิเรตเป็นราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน
ดนตรีอะคูสติก

ดนตรีอะคูสติก () เป็นดนตรีที่ใช้ผลิตเสียงผ่านเครื่องดนตรีอะคูสติก ตรงกันข้ามกับเครื่องดนตรีไฟฟ้าหรืออิเล็กทรอนิกส์ คำว่า ดนตรีอะคูสติก ได้เกิดขึ้นหลังจากการเกิดของเครื่องดนตรีไฟฟ้า เช่น กีตาร์ไฟฟ้า ไวโอลินไฟฟ้า ออร์แกนไฟฟ้า และ เครื่องสังเคราะห์เสียง

นักดนตรีอะคูสติกมักจะเพิ่มระดับเสียงแทนโดยไม่ใช้แอมป์กีตาร์ไฟฟ้า อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์เครื่องขยายเสียงทั่วไปแตกต่างจากเครื่องดนตรีขยายเสียงซึ่งให้เสียงที่เป็นธรรมชาติมากกว่า บ่อยครั้งที่ไมโครโฟนจะอยู่ในด้านหน้าเครื่องดนตรีอะคูสติก ซึ่งจะต่อสายไฟเข้ากับเครื่องขยายเสียงที่หลัง

ดนตรีอะคูสติกมีต้นกำเนิดจากดนตรีโฟล์กในทศวรรษที่ 1960 ต่อมาได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นจากรายการโทรทัศน์ "เอ็มทีวีอันปลั๊ก" (MTV Unplugged) ในช่วงทศวรรษที่ 1990 อะคูสติกมักจะเล่นโดยนักดนตรี (โดยเฉพาะอย่างยิ่งวงดนตรีกรันจ์) ที่มักจะพึ่งพาเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งได้ถูกเรียกว่า "นักดนตรีที่ไม่ใช้ไฟฟ้า" นอกจากนี้ยังมีการขนานนามว่าเป็น "อะคูสติกร็อก" (acoustic rock) ในบางกรณี

แบรนด์กีตาร์โปร่งที่มีชื่อเสียงได้แก่ มาร์ติน และ เทย์เลอร์ นอกจากนี้มีแบรนด์ที่เจาะจงในกีต้าร์ไฟฟ้า เช่น กิบซัน เฟนเดอร์ และ ไอบาเนซ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอลตา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอลตาทั้งสิ้น 3 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง

ประเทศมอลตามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศสโลวีเนีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศสโลวีเนียทั้งสิ้น 4 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 2 แหล่ง

ประเทศสโลวีเนียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในสาธารณรัฐมาซิโดเนีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของสาธารณรัฐมาซิโดเนียทั้งสิ้น 1 แหล่ง

สาธารณรัฐมาซิโดเนียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแอลเบเนีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแอลเบเนียทั้งสิ้น 3 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง

ประเทศแอลเบเนียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซอร์เบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเซอร์เบียทั้งสิ้น 5 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 5 แหล่ง

ประเทศเซอร์เบียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 11 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาทั้งสิ้น 3 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมทั้ง 3 แหล่ง

ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 8 แห่ง
สมรภูมิมอดไหม้

สมรภูมิมอดไหม้ เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่ตีพิมพ์ในปีพ.ศ. 2553 โดยเจมส์ แดชเนอร์ โดยเป็นนวนิยายเล่มที่สองในชุดเกมล่าปริศนา ต่อจาก"วงกตมฤตยู" และเป็นการปูเรื่องสู่ "ไข้มรณะ", "คำสั่งสังหาร" และ "เดอะ ฟีเวอร์ โค้ด" นวนิยายเล่มนี้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อ "เมซ รันเนอร์ สมรภูมิมอดไหม้" ซึ่งฉายในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2558 อำนวยการสร้างโดยทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์
เกมล่าปริศนา

เกมล่าปริศนา เป็นชื่อชุดวรรณกรรมเยาวชน แนวผจญภัยและบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ โดยเจมส์ แดชเนอร์ วรรณกรรมชุดนี้ประกอบไปด้วย "วงกตมฤตยู" (2552), "สมรภูมิมอดไหม้" (2553), "ไข้มรณะ" (2554), "คำสั่งสังหาร" (2555), และ "รหัสสั่งตาย" (2559)
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบูร์กินาฟาโซ

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบูร์กินาฟาโซทั้งสิ้น 1 แหล่ง

ประเทศบูร์กินาฟาโซมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโมซัมบิก

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโมซัมบิกทั้งสิ้น 7 แหล่ง

ประเทศโมซัมบิกมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง