seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สมพงษ์ คุนาประถม

สมพงษ์ คุนาประถม เกิดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 เป็นคน ตำบลคำสร้างเที่ยง อำเภอสามชัย จังหวัดกาฬสินธุ์ การศึกษา ประถมศึกษาที่ ร.ร.ท่านาจานวิทยา กิ่งอำเภอสามชัย จังหวัดกาฬสินธุ์ ม.4-6 และปวส.จาก วิทยาลัยนาฏศิลป์กาฬสินธุ์ ปริญญาตรี คณะนาฏศิลป์และดุริยางค์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล คลอง 6 จังหวัดปทุมธานี โด่งดังตอนเข้ามาชนะการประกวดในช่วง ดันดารา ของรายการตีสิบ จนผู้ชมเรียกร้องให้ทางรายการนำวงโปงลางสะออนกลับมาแสดงอีกครั้งถึง 2 รอบ ก่อนจะเซ็นสัญญากับค่ายอาร์สยาม ในเครือบริษัทอาร์เอสรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง (หน้ากากไดโนเสาร์) แข่งขันใน Group C โดยแข่งเป็นคู่ที่ 2 แข่งขันกับ หน้ากากสิงโต
โนอะ มิซูตานิ

โนอะ มิซูตานิ (; 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 – ) เป็นทั้งผู้มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์ และเป็นเรซควีนชาวญี่ปุ่น เธอเกิดที่เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ และอยู่ในสังกัดออสการ์โปรโมชัน

เมื่ออายุ 17 ปีโนอะ มิซูตานิ ได้เข้าร่วมประกวดบิโชโจะญี่ปุ่น แม้ว่าเธอจะล้มเหลวในการเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ แต่เธอก็ได้รับการสนับสนุนเข้าสู่สังกัดออสการ์โปรโมชัน จากนั้น ใน ค.ศ. 2010 เธอได้ทำหน้าที่เป็นเรซควีนที่ได้รับความนิยมในรายการแข่งขันซูเปอร์จีที "ทีมรูนา อีวานเกเลียน" (รับบทเป็น อายานามิ เรย์) และในช่วงเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกันนี้ เธอได้เข้าร่วมรายการวาไรตี้ของทีวีโตเกียว โดยเป็น "สาวน้อยวัยใสรุ่นที่ 9" ของรายการ "ยาริซูกิโคซี" โดยได้รับเลือกพร้อมกับ เมงูมิ ฮารูนะ, อาโอกิ เคโตะ และอิมาอิ นารูมิ และในเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 เธอได้รับเลือกเป็นนางแบบจากการออดิชันโดยยังจัมพ์รายสัปดาห์ และ เพลย์บอยรายสัปดาห์ ของรายการ "กราเวียร์เจแปน" โดยไม่ได้รับรางวัลจากการเข้าร่วมรายการ

โนอะ มิซูตานิ มีความสามารถพิเศษด้านบัลเลต์คลาสสิก ซึ่งบางครั้งเธอเข้าร่วมแข่งขันในรายการ "บัลเลต์สำหรับเยาวชน" และงานอดิเรกของเธอคือการฟังเพลง เธอมีชื่อเล่นคือ ทาเระ นากาชิจัง เนื่องจากเธอค่อนข้างเกียจคร้านอยู่เกือบทุกวัน
บีกัน

บีกัน (อีโลกาโน: Bigan; ) เป็นเมืองมรดกโลกในประเทศฟิลิปปินส์ เมืองโบราณบีกันจัดเป็นหนึ่งในเมืองที่สวยที่สุด ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะลูซอน ในจังหวัดอีโลโกสซูร์ (Ilocos Sur) ทางตอนเหนือของฟิลิปปินส์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1999 เป็นเมืองที่ยังคงรักษาเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมสมัยอาณานิคมของสเปนไว้ได้อย่างดี ผังเมืองเป็นรูปแบบเมืองการค้าของยุโรปในเอเชีย ที่มีการผสมผสานวัฒนธรรมจีนและวัฒนธรรมยุโรปได้อย่างกลมกลืน ตัวเมืองตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำอาบรา (Abra) ติดกับทะเลจีนใต้ บริเวณที่เป็นเขตอนุรักษ์ทางประวัติศาสตร์ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำ 2 สาย คือ แม่น้ำโกวันเตส (Govantes) และแม่น้ำเมสตีโซ (Mestizo) มีโบราณสถานที่เป็นโบสถ์เก่าแก่สมัยอาณานิคม เช่น มหาวิหารบีกัน (Cathedral of Vigan) เมืองบีกันมีประชากร 47,246 คน
เต่าอัลลิเกเตอร์

เต่าอัลลิเกเตอร์ หรือ เต่าอัลลิเกเตอร์ สแนปปิ้ง (; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์เต่าสแนปปิ้ง (Chelydridae) จัดเป็นเต่าเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Macrochelys" ซึ่งหลายชนิดในวงศ์นี้ได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ดังนั้นจึงถือได้ว่าเป็นซากดึกดำบรรพ์มีชีวิตชนิดหนึ่ง และตั้งชื่อวิทยาศาสตร์เพื่อเป็นเกียรติแด่ คอนราด จาค็อบ แทมมินค์ นักสัตววิทยาชาวดัตช์

เต่าอัลลิเกเตอร์ มีส่วนหัวใหญ่ตัน ขากรรไกรรูปร่างเหมือนจะงอยปากและกระดองยาวหนามีสัน 3 สันแลดูคล้ายหลังของอัลลิเกเตอร์ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ กระดองของมีสีเทาเข้ม หรือน้ำตาล, ดำ, หรือสีเขียวมะกอก ในบางครั้งอาจมีตะไคร่น้ำเกาะเพื่อใช้พรางตัว มีลายสีเหลืองบนตาที่ช่วยในการพรางตัวและมีหน้าที่แบ่งส่วนลูกตา รอบ ๆ ดวงตาของถูกล้อมรอบด้วยเนื้อรูปดาวซึ่งดูแล้วเหมือนขนตา ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย โดยตัวผู้นั้นนั้นมีความยาวกระดอง 66 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 80 กิโลกรัม ส่วนตัวเมียมีน้ำหนัก 23 กิโลกรัม ความแตกต่างระหว่างเพศสามารถดูได้จากความหนาของโคนหาง โดยเต่าตัวผู้จะมีโคนหางที่หนากว่าเพราะเป็นส่วนที่ซ่อนอวัยวะสืบพันธุ์ไว้

โดยตัวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก แต่มีบันทึกอย่างไม่เป็นทางการระบุว่ามีน้ำหนักถึง 403 ปอนด์ (ประมาณ 183 กิโลกรัม) พบในแม่น้ำนีโอโช ในรัฐแคนซัส เมื่อปี ค.ศ. 1937 ขณะที่ตัวที่มีบันทึกไว้อย่างเป็นทางการมีน้ำหนักถึง 236 ปอนด์ อยู่ที่สวนสัตว์บรู๊คฟิลด์ ในชิคาโก

เต่าอัลลิเกเตอร์ จัดเป็นเต่าน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก มีแรงกัดของกรามที่รุนแรง โดยเต่าขนาด 1 ฟุต มีแรงกัดถึง 1,000 ปอนด์ ซึ่งเป็นแรงกัดมหาศาลเป็นอันดับ 3 ของโลก รองจาก จระเข้น้ำเค็ม และ ไฮยีน่า แม้แต่สุนัขขนาดใหญ่ที่ดุร้าย เช่น พิทบูล ยังมีแรงกัดได้เพียง 400-500 ปอนด์เท่านั้น และเมื่อกัดแล้วกรามจะล็อกเพื่อไม่ให้ดิ้นหลุด จนผู้เชี่ยวชาญในการจับเต่าอัลลิเกเตอร์กล่าวว่า หากถูกเต่าอัลลิเกเตอร์กัดแล้ว วิธีเดียวที่จะเอาออกมาได้ คือ ต้องตัดหัวออกแล้วใช้ไม้เสียบเข้าไปในรูจมูกให้ทะลุถึงคอ เพื่อปลดล็อกกราม

เต่าอัลลิเกเตอร์ เป็นเต่าที่กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดของหลายพื้นที่ในภาคตะวันออกและภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา กินเนื้อเป็นอาหาร กินปลาและสัตว์น้ำต่าง ๆ เป็นอาหาร โดยวิธีการซุ่มนิ่ง ๆ ไม่เคลื่อนไหวใต้น้ำ แล้วอ้าปากใช้ลิ้นที่ส่วนปลายแตกเป็น 2 แฉกที่ส่วนปลายสุดของกรามล่าง เพื่อตัวหลอกปลาให้เข้าใจว่าเป็นหนอน เมื่อปลาเข้าใกล้ได้จังหวะงับ ก็จะงับด้วยความรุนแรงและรวดเร็ว นอกจากนี้แล้วเต่าอัลลิเกเตอร์ยังกินเต่าด้วยกัน รวมถึงเต่าอัลลิเกเตอร์ด้วยกันเองเป็นอาหารด้วยจากการขบกัดที่รุนแรง

เชื่อกันว่า เต่าอัลลิเกเตอร์มีอายุยืนได้ถึง 200 ปี แต่อายุโดยเฉลี่ยในที่เลี้ยง คือ 20-70 ปี เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 11-13 ปี โดยจะโตไปได้เรื่อย ๆ ตลอดชีวิต โดยเฉพาะในวัยเจริญพันธุ์ แต่เมื่อเลยไปแล้วอัตราการเจริญเติบโตก็จะช้าลง ตัวเมียวางไข่ขนาดเท่าลูกปิงปองได้มากถึง 52 ฟอง แต่โดยเฉลี่ยประมาณ 29-31 ฟอง โดยขุดหลุมฝังไว้ในพื้นดิน ซึ่งไข่จำนวนหนึ่งอาจถูกสัตว์กินเนื้อต่าง ๆ เช่น แรคคูน ขุดขโมยไปกินได้ และด้วยสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ทำให้เต่าในธรรมชาติต้องวางไข่ใกล้กับทางรถไฟมากขึ้น

เต่าอัลลิเกเตอร์ นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และจัดแสดงตามสวนสัตว์ ขณะที่กฎหมายในบางที่เช่น รัฐแคลิฟอร์เนีย ห้ามเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง แต่ในบางพื้นที่ เช่น รัฐลุยเซียนา มีการนำไปปรุงเป็นซุป ถือเป็นอาหารท้องถิ่นอย่างหนึ่ง โดยมีการจับส่งให้แก่ร้านอาหารตั้งแต่ยุคทศวรรษที่ 30 จนถึง ทศวรรษที่ 70-80 ทำให้ประชากรเต่าอัลลิเกเตอร์มีจำนวนที่ลดลง
เยื่อหุ้มหัวใจ

เยื่อหุ้มหัวใจ () เป็นเยื่อหุ้มสองชั้นที่มีลักษณะเหนียวและมีความแข็งแรงทนทาน โดยช่องว่างระหว่างเยื้อหุ้มทั้งสองชั้นจะมีของเหลวบรรจุอยู่ซึ่งมีหน้าที่ช่วยปกป้องหัวใจจากการกระตุกและการช็อก เยื่อหุ้มหัวใจแบ่งออกเป็น 2 ชั้นหลักๆได้แก่:
วงศ์เต่าสแนปปิ้ง

วงศ์เต่าสแนปปิ้ง () เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าขนาดใหญ่ วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chelydridae

ลักษณะสำคัญของเต่าในวงศ์นี้ คือ เป็นเต่าน้ำจืดขนาดใหญ่ มีส่วนหัวและขาที่ใหญ่จนไม่สามารถหดเข้าในกระดองได้ กระดองหลังแบนและกว้าง ส่วนกระท้องท้องเล็กมาก ก้านกระดูกไปเชื่อมต่อกับขอบกระดองหลังตรึงแน่น ด้านท้ายของกะโหลกเว้ามาก หางยาว จึงเป็นเต่าที่ว่ายน้ำไม่ได้ดีนัก จึงใช้การเคลื่อนไหวด้วยการเดินใต้น้ำแทน การหุบขากรรไกรล่างเกิดจากการทำงานของกล้ามเนื้อที่ผ่านไปบนก้านกระดูกโพรโอติก และขากรรไกรติดกับพื้นผิวของก้านกระดูกโพรโอติกที่อยู่ในซัยโนเวียลแคปซูล ขอบนอกของกระดองหลังมีร่องที่แบ่งเป็นกระดูกชิ้นเล็กจำนวน 11 คู่ กระดูกเชิงกรานเชื่อมติดกับกระดองท้องในลักษณะยืดหยุ่นได้

ซึ่งเต่าในวงศ์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับเต่าในวงศ์ Platysternidae หรือ เต่าปูลู ที่พบในทวีปเอเชีย ซึ่งมีขนาดเล็กกว่ามาก ซึ่งในบางข้อมูลได้จัดรวมทั้ง 2 วงศ์นี้ให้อยู่ด้วยกัน แต่เป็นวงศ์ย่อยของกันและกัน

เต่าสแนปปิ้ง สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 สกุล (ดูในตาราง) เป็นเต่าที่อาศัยและหากินในน้ำเป็นหลัก ด้วยวิธีการฉกเหยื่อด้วยกรามที่ทรงพลังด้วยความรุนแรงและรวดเร็ว อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาเหนือ ถือเป็นซากดึกดำบรรพ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ เพราะได้ปรากฏขึ้นมาเป็นโลกเป็นเวลานานถึง 90 ล้านปีแล้ว และเหลือสมาชิกที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่แค่ไม่กี่ชนิดเท่านั้น
เรซควีน

เรซควีน (; ) เป็นนิยามคำศัพท์ของชาวญี่ปุ่นที่กล่าวถึงพริตตี้ที่เป็นลูกทีมของทีมแข่งรถ เช่น ทีมแข่งฟอร์มูลาวัน โดยมีนิยามศัพท์ภาษาอังกฤษเทียบเท่าคือ "Pit babe" เรซควีนจะปรากฏตัวอยู่กับทีมแข่งที่ตนทำหน้าที่อยู่ และการแข่งรถบางรายการอนุญาตให้มีเรซควีนยืนอยู่ข้างรถแข่งของทีมได้ในช่วงก่อนเริ่มการแข่งขัน บางครั้งมีเรซควีนในการจัดแสดงรถแข่ง เช่นในมอเตอร์โชว์ด้วย

เรซควีนเริ่มมีบทบาทครั้งแรกในรูปแบบของพริตตี้ประจำรายการแข่งขันรถยนต์ช่วงปลายทศวรรษที่ 1960 เมื่อนางแบบ ริสะ โอกาวะ () ได้รับการเชิญไปเป็นตัวแทนของผู้ชนะแข่งขัน ซึ่งหลังจากนั้นได้มีการประกาศเพื่อเป็นเกียรติว่า เรซควีน โดยช่วงก่อนหน้านั้น ผู้หญิงส่วนใหญ่ในทีมมักเป็นภรรยาหรือแฟนสาวของนักแข่งรถหรือทีมงาน ยกเว้นผู้หญิงบางคนที่เป็นนักแข่ง

ใน ค.ศ. 1983 ฮาวายเอี้ยนทรอปิก ซึ่งเป็นบริษัทผลิตโลชั่นกันแดดได้เป็นผู้ให้การสนับสนุนการแข่งขัน 24 ชั่วโมง เลอมังส์ ซึ่งบริษัทของตนได้นำนางแบบจากสหรัฐฯ มาปรากฏตัวบนสนามแข่งก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น ซึ่งนางแบบเหล่านั้นล้วนสวมชุดบิกินี่ที่มีชื่อของบริษัทปรากฏอยู่ หนึ่งปีถัดมา การดำเนินการดังกล่าวได้มีการนำไปใช้ที่ประเทศญี่ปุ่น ในรายการแข่งขันมอเตอร์ไซค์ ซุสุกะ 8 ชม.
วัดโจคัง

วัดโจคัง (Jokhang Monastery)ในปี ค.ศ.647 พระเจ้าซงเซน กัมโป โปรดให้สร้าง วัดโจคัง หรือ ต้าเจาซื่อ (Dazhao Si) ขึ้น เพื่อประดิษฐาน พระพุทธรูปพระอักโษภยพุทธะ (Akshobhya) ที่ เจ้าหญิงภกุฎเทวี ทรงอัญเชิญมาจากประเทศเนปาล ตามตำนานกล่าวว่า เป็นรูปเหมือนพระพุทธเจ้า เมื่อมีพระชนมายุได้ 8 ชันษา แต่ต่อมา ในคริสต์ศวรรษที่ 8 เจ้าหญิงจากจีนอีกพระองค์หนึ่งคือ เจ้าหญิงจินเฉิง (Jincheng Gongzu) ซึ่งได้เดินทางมาอภิเษกสมรสกับ พระเจ้าซื่อเต่อจู่จั้น-กษัตริย์ของทิเบตได้สลับเอา พระพุทธรูปโจโว ริมโปเช (Jovo Rimpoche) หรือ รูปเหมือนพระพุทธเจ้าเมื่อมีพระชนมายุได้ 12 ชันษา ที่ เจ้าหญิงเหวินเฉิง อัญเชิญจากนครฉางอาน ราชธานีแห่งราชวงศ์ถังมาสู่ดินแดนทิเบต ในครั้งที่ทรงเดินทางมาอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซงเซน กัมโป ซึ่งเดิมประดิษฐานอยู่ ณ วัดราโมช (Ramoche Monastery) หรือ เสี่ยวเจาซื่อ (Xiaozhao Si) มาใว้ที่มหาวิหารวัดโจคัง แล้วย้ายพระพุทธรูปอักโษภยะไปใว้ที่วัดราโมชแทน

โจโว รินโปเช เป็นที่เคารพสักการะอย่างสูงสุดของชาวทิเบตทั้งผอง ที่ต่างหมายมุ่งเดินทางขอได้มากราบอัษฎางคประดิษฐ์ รอบพระวิหารวัดโจคัง และสักการะโจโว ริมโปเช ที่มีอายุมานานกว่า 1,400 ปีแห่งนี้ให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิต

วัดโจคัง ตั้งอยู่ห่างจากพระราชวังโปตาลาราว 1 กิโลเมตร ภายในอารามโจคัง (Rimpoche Monastery) ประดิษฐาน โจโว ริมโปเช สีทองอร่าม ทรงเครื่องกษัตริย์ ประดับด้วยเพชรพลอยอัญมณีล้ำค่า สูง 1.5 เมตร เป็นองค์สำคัญที่สุด นอกจากนั้น ภายในวิหารอันขรึมขลังศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ยังประดิษฐานพระศรีอริยเมตไตรย (หรือพระซัมบา) พระรูปของ ท่านปัทมสัมภาวะ พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรสหัสหัตถ์ (พระเซ็นเรซี หรือพระกวนอิมโพธิสัตว์) เป็นต้น

ภายนอกด้านหน้าวิหารมี แผ่นศิลาจารึก การเจรจาสันติภาพระหว่าง ทิเบต กับ จีน ในปี ค.ศ.821-822 สมัยพระเจ้าตรีซุกเตเซ็น จารึกเป็นภาษาทิเบตและภาษาจีน รวมถึงยังมี ก๊อกน้ำ ที่ชาวทิเบตเชื่อถือว่า เป็นสายน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ไหลขึ้นมาจากหนองน้ำในอดีตทำให้ชาวทิเบตและผู้มาเยือนต่างเข้าแถวยืนรองน้ำจากก๊อกดังกล่าว เพื่อใช้ชำระร่างกายก่อนเข้าไปสวดมนต์สักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ขึ้นไปบนยอดหลังคาปีกหน้าวิหาร มี กงล้อพระธรรมจักร และ กวางหมอบคู่หนึ่ง เป็นสัญลักษณ์การปฐมเทศนา ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน รวมทั้งกระบอกมนตราขนาดใหญ่สีทอง แลไปเบื้องหน้าจะเห็นพระราชวังโปตาลาตั้งตระหง่าน เป็นฉากงามตระการยิ่งใหญ่มองลงไปเบื้องล่างรายรอบวัดโจคัง มีลานกว้างและตลาดใหญ่ ผู้คนเดินพลุกพล่านมากที่สุดในนครแห่งนี้
พระราชวังโนร์บูกลิงกา

พระราชวังโนร์บูกลิงกา (; ไวลีย์: "Nor-bu-gling-ka"; ; หมายถึง "สวนแห่งสมบัติ") หรือ พระราชวังฤดูร้อนโนร์บูลิงกา เป็นพระราชวังล้อมรอบไปด้วยอุทยานขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นสิ่งก่อสร้างหนึ่งในกลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลา ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 2001 (พ.ศ. 2544) พระราชวังโนร์บูกลิงกาสร้างขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1755 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1783 โดยผู้ตรวจราชการที่ราชสำนักชิงส่งมาประจำทิเบต สร้างถวายองค์ทะไลลามะ เคลซัง เกียตโซ (Kelzang Gyatso) ทะไลลามะองค์ที่ 7 พระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากพระราชวังโปตาลาไปทางทิศตะวันตกประมาณ 2 กิโลเมตร มีอาณาบริเวณกว้างขวางถึง 3.6 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นพื้นที่สวนป่าอันร่มรื่นถึง 3.4 ตารางกิโลเมตร จนได้รับการเรียกขานว่าเป็นแหล่งออกซิเจนแห่งที่ราบสูง ในขณะพื้นที่ส่วนที่เหลือเป็นกลุ่มอาคารพระราชวัง ซึ่งมีอาคารรวม 374 ห้อง

จุดเด่นที่ผู้มาเยือนรู้จักพระราชวังฤดูร้อนแห่งนี้ดีคือ "ตำหนักคัมซัม ซินอน" (Khamsam Zilnon) สร้างโดยทะไลลามะองค์ที่ 8 ใช้สำหรับเป็นที่ชมการแสดงอุปรากร นอกจากนี้ท่านยังให้สร้างลานแสดงธรรม พร้อมทั้งให้ขุดลอกสระน้ำเป็นบึงใหญ่ พร้อมสร้างวังกลางบึง (Tsokyii Phodrang) และสะพานเชื่อม ขึ้นทั้งสองด้าน จนเป็นอีกหนึ่งทัศนียภาพอันงดงามของพระราชวังโนร์บูลิงก้า

ช่วงก่อนก่อสร้างพระราชวัง อาณาบริเวณนี้ยังเป็นป่าดงพงไพร และมีตาน้ำแร่ที่สามารถรักษาสุขภาพได้ ในขณะนั้นองค์ทะไลลามะที่ 7 ทรงมีสุขภาพไม่แข็งแรง มีผู้แนะนำให้ท่านมาอาบน้ำแร่รักษาสุขภาพ ณ สวนแห่งนี้ ต่อมาอาการป่วยของท่านทุเลาขึ้น จึงมาพักผ่อนที่สวนนี้เป็นประจำ จากนั้นผู้ตรวจราชการของราชสำนักชิงจึงได้สร้างอาคารให้ท่านประทับขึ้นหลังแรก ส่วนหนึ่งของพระราชวัง องค์ทะไลลามะที่ 7 ได้สร้างวังขึ้นใหม่ ให้ชื่อว่า "เกรงซัง โพดรัง" (Kelsang Phodrang) เป็นวังสูง 3 ชั้น ภายในมีห้องพระ ห้องนอน ห้องพักผ่อน เป็นสถานที่ทรงงาน รวมทั้งพบปะกับคณะสงฆ์และฆราวาส จากนั้นมาจึงได้ใช้เป็น พระราชวังฤดูร้อนสำหรับพระองค์และทะไลลามะองค์สืบต่อมา
วัดเดรปุง

วัดเดรปุง ตั้งอยู่ห่างจากนครลาซาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ประมาณ 5 กิโลเมตร วัดเดรปุง (จีนเรียก เจ๋อปั้งซื่อ - Zepang Si) กล่าวกันว่า เป็นวัดที่นอกจากจะมี พื้นที่กว้างขวางที่สุดของทิเบต คือ 200,000 ตารางเมตร บนความสูงเฉลี่ย 3,900 เมตรแล้ว ยังเป็น วัดที่ร่ำรวยที่สุดในทิเบต ด้วย วัดเดรปุงเป็น 1 ใน 6 วัดสำคัญของนิกายเกลุกปะ สร้างในปี ค.ศ.1416 สมัยดาไลลามะองค์ที่ 2 ผู้เป็นลูกศิษย์ของพระอาจารย์จงคาปา มีขุนนางตระกูลใหญ่เป็นผู้อุปถัมภ์ ต่อมา สมัยดาไลลามะองค์ที่ 5 ขยายให้กว้างขวางขึ้น

ชื่อของวัดมีความหมายว่า กองข้าว เนื่องจากอาคารของวัดทาสีขาว เมื่อมองจากระยะไกลจึงคล้ายกองข้าวอยู่บนเชิงเขา สมัยรุ่งเรืองสูงสุด มีพระอาศัยอยู่ถึง 10,000 รูป เป็นสถานที่ศึกษาและปฏิบัติธรรมของพระลามะชั้นสูงในลาซา ภายใน วัดเดรปุง มี วังการเดนโพทรัง ตั้งอยู่อิสระ ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของวัด ใต้วงล้อมของกำแพงสูง สร้างสมัยดาไลลามะองค์ที่ 2 ในสมัยท่านและองค์ที่ 3 และ 4 ทรงใช้เป็นศูนย์กลางทางศาสนาและการเมืองของทิเบต ก่อนที่องค์ที่5 จะสร้างพระราชวังโปตาลาขึ้นใหม่และย้ายไปประทับที่นั่น

เป็นวัดที่ร่ำรวยที่สุดในทิเบต ด้วย วัดเดรปุงเป็น 1 ใน 6 วัดสำคัญของนิกายเกลุกปะ
ปลาตะเพียนปากหนวด

"สำหรับปลาปากหนวดชนิดอื่น ดูที่ Hypsibarbus vernayi"

ปลาตะเพียนปากหนวด หรือ ปลาปากคีบแดง (ชื่อท้องถิ่น) (; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

เป็นปลาในสกุลปลาตะพากชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในประเทศไทย มีลักษณะเหมือนปลาตะพากทั่วไป มีลำตัวกว้าง 9.5 เซนติเมตร ยาว 15 เซนติเมตร พบยาวเต็มที่ 30 เซนติเมตร กระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำโขงในประเทศไทย ในต่างประเทศพบที่เวียดนามและมาเลเซีย เป็นปลาที่กินพืชน้ำ, ไส้เดือนน้ำ และแมลงน้ำต่าง ๆ เป็นอาหาร

โดยปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขงนั้น พบชุกชุมในช่วงปลายปี คือ เดือนกันยายน-พฤศจิกายน เป็นปลาเศรษฐกิจในชุมชน ที่ชนพื้นถิ่นจับมารับประทานและขายกันในท้องถิ่นเป็นวิถีชีวิต
มหาวิหารวีกัน

มหาวิหารวีกัน () มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า อาสนวิหารนักบุญเปาโล () เป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลโรมันคาทอลิกนวยวาเซโกเวีย ตั้งอยู่ที่นครวีกัน เมืองมรดกโลกบนเกาะลูซอน ตอนเหนือของประเทศฟิลิปปินส์ สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1574 โดย ควน เด ซัลเซโด (Juan de Salcedo) ลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นแบบผสมผสานระหว่างศิลปะแบบจีนกับศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก รูปแบบดั้งเดิมสร้างด้วยไม้ แต่ถูกทำลายจากแผ่นดินไหว เมื่อปี ค.ศ. 1619 และ 1627 การบูรณะครั้งที่ 2 เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1641 มหาวิหารที่เห็นในปัจจุบันสร้างขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ตัวอาสนวิหารมีสีขาวเป็นรูปแบบศิลปะบารอก อาคารหนาแข็งแรงสามารถต้านทานแผ่นดินไหวและพายุไต้ฝุ่นได้ มีหอระฆังสูง 25 เมตร แยกห่างจากวิหาร
อิชตาดีอูดาลุช

อิชตาดีอูดาลุช () หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ อิชตาดีอูดูสปอร์ลิชบัวอีไบฟีกา (Estádio do Sport Lisboa e Benfica) ซึ่งหากแปลตรงตัวจากภาษาโปรตุเกส จะแปลว่า สนามแห่งแสง หรือ Stadium Of Light เป็นสนามฟุตบอล ในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลไบฟีกา ซึ่งสนามนี้แฟนบอลของไบฟีกา จะเรียกว่า "เดอะคาทีดรัล" (อาสนวิหาร)

สนามแห่งนี้เคยใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004 รวมทั้งนัดชิงชนะเลิศ โดยก่อนหน้านี้ สนามอิชตาดีอูดาลุชเก่าของไบฟีกาเป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ด้วยความจุถึง 120,000 ที่นั่ง ถูกทำลายทิ้ง และสร้างสนามนี้ขึ้นมาใหม่ด้วยความจุ 65,400 ที่นั่ง โดยสนามนี้ออกแบบโดยโปปูลูออส บริษัทออกแบบจากสหรัฐอเมริกา แผนการออกแบบนั้น ทำให้สนามนี้สว่างด้วยแสงจากธรรมชาติ
ปลาเล็บมือนางแม่โขง

ปลาเล็บมือนางแม่โขง หรือ ปลาข้างลาย (; ) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

เป็นปลาในสกุลปลาส่อหรือปลาเล็บมือนางชนิดหนึ่ง มีความยาวเต็มที่ 10-12 เซนติเมตร แต่ขนาดที่พบโดยเฉลี่ย 6 เซนติเมตร พบชุกชุมในหาดในช่วงฤดูแล้ง ราวเดือนกุมภาพันธ์-พฤษภาคม

เป็นปลาที่นิยมบริโภคและขายกันในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ร่องหัวใจ

ร่องหัวใจ หรือ แนวแบ่งของหัวใจ (coronary groove, auriculoventricular groove, atrioventricular groove, AV groove) คือร่องหรือรอยบุ๋มที่ปรากฏอยู่บนผนังที่หุ้มหัวใจอยู่ ใช้เป็นตัวแบ่งขอบเขตของห้องหัวใจ โดยสามารถพบหลอดเลือดทั้งหลอดเลือดดำและหลอดเลือดแดงที่ทอดตัวเข้ามาเลี้ยงผนังหัวใจได้ มีทั้งหมด 3 ร่อง ได้แก่ coronary sulcus และ interventricular sulcus ซึ่งมีทั้งหมด 2 ร่อง
1. coronary sulcus 
หรือ ร่องโคโรนารี เป็นร่องหัวใจที่วนรอบหัวใจในแนวขวาง โดยเป็นร่องที่แบ่งหัวใจห้องบน (atria) ออกจากหัวใจห้องล่าง (ventrucle)

2. interventricular sulcus 
หรือ ร่องอินเตอร์เวนตริคิวลาร์ เป็นร่องหัวใจที่แบ่งหัวใจห้องล่างทั้งหมดออกเป็นหัวใจห้องล่างซ้าย (left ventricle) และหัวใจห้องล่างขวา (right ventricle) มี 2 ร่อง ได้แก่
จีไอโจ สงครามระห่ำแค้นคอบร้าทมิฬ

จีไอโจ สงครามระห่ำแค้นคอบร้าทมิฬ () เป็นภาพยนตร์ แนวไลฟ์แอ็กชัน ดัดแปลงจากตัวละครของเล่น จีไอโจ ที่ได้รับแรงบันดาลใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการ์ตูนเรื่อง "" เป็นภาพยนตร์ภาคที่สอง มีกำหนดการเข้าฉายในเดือนมีนาคม ปีค.ศ. 2013
มหาประลัยคนเกราะเหล็ก 3

มหาประลัยคนเกราะเหล็ก 3 () เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรอเมริกัน ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556 ที่สร้างจากหนังสือการ์ตูนของมาร์เวลเรื่อง "ไอรอนแมน" สร้างโดยมาร์เวลสตูดิโอและพาราเมาต์พิกเจอส์ เป็นภาคภาคต่อของภาพยนตร์ "ไอรอนแมน" (พ.ศ. 2551) และ "ไอรอนแมน 2" (พ.ศ. 2553) ภาคนี้กำกับโดยเชน แบล็ค นำแสดงโดยโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ ในบทโทนี สตาร์ก และยังเป็นทีรู้จักในนาม ไอรอนแมน มหาเศรษฐีใจบุญพ่อค้าอาวุธแห่งบริษัท สตาร์ก อินดัสตรี้ คราวนี้เขาได้ถูกศัตรูทำลายโลกส่วนตัวของเขาเขาจึงออกตามหาคนที่ต้องรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น ภาพยนตร์ฉายในสหรัฐอเมริกาวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

โทนี่ สตาร์ค/ไอรอน แมน อัจฉริยะนักอุตสาหกรรมสุดเกรียน ตกอยู่ภายใต้หลุมพรางของศัตรูผู้ไม่รู้จักขอบเขตของคำว่าโหดร้าย เมื่อสตาร์คพบว่าโลกส่วนตัวของเขาได้ถูกทำลายลงด้วยเงื้อมมือของศัตรูเหล่านั้น เขาจึงออกตามล่าคนที่ต้องรับผิดชอบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแบบพลิกแผ่นดิน ในทุกย่างก้าวของการเดินทางครั้งนี้ คือการทดสอบความเข้มแข็งของเขา เมื่อหลังชนฝา สตาร์คเอาตัวรอดมาได้โดยอุปกรณ์ต่าง ๆ ของเขาเอง สิ่งที่พึ่งพาได้ในตอนนี้ก็คือความเป็นนักประดิษฐ์และสัญชาตญาณ เพื่อจะปกป้องคนที่เขารัก เมื่อเขาลุกขึ้นสู้อีกครั้ง สตาร์คจึงได้พบกับคำตอบของคำถามที่คอยหลอกหลอนเขามาโดยตลอดว่า คนสร้างชุดเกราะหรือชุดเกราะสร้างคนกันแน่?

หลังจาก "ไอรอนแมน 2" ออกฉายไปในเดือนพฤษภาคม 2553, ต่อมา ในเดือนธันวาคม 2553 จอน แฟฟโรว์ ผู้กำกับ ไอรอนแมนสองภาคก่อนหน้านี้ ตัดสินใจที่จะไม่กลับมากำกับ ไอรอนแมน 3 แต่ยินดีที่จะกลับมารับบท แฮปปี้ โฮแกน และเป็นผู้อำนวยการผลิต. ในเดือนกุมภาพันธ์ 2554 เชน แบล็ค ได้เข้ามาเจรจาในการกำกับและเขียนบทภาพยนตร์, ต่อมาในเดือนมีนาคม ดรูว์ เพียร์ซ ได้รับการว่าจ้างที่จะร่วมเขียนบทภาพยนตร์.

ไอรอนแมน 3 ฉายรอบปฐมทัศน์โลกที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 14 เมษายน 2556 และเข้าฉายในประเทศไทยในวันที่ 1 พฤษภาคม 2556 ก่อนสหรัฐอเมริกา 2 วัน โดยทำรายได้เปิดตัว 47 ล้านบาท เป็นภาพยนตร์ทำรายได้ในประเทศไทย ณ วันเปิดตัวสูงสุด ซึ่งเดิมตำแหน่งนี้เป็นของ "ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส 3" และในตอนนี้ไอเอิร์นแมน 3 ทำรายได้ทั่วโลก 1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
บีตาออกซิเดชัน

บีตาออกซิเดชัน เป็นขบวนการสลายกรดไขมันในรูปของโมเลกุลเอซิลโค เอ (acyl-CoA) ในไมโทคอนเดรีย และ/หรือ เพอรอกซิโซม เพื่อสร้างเป็นอะซิติลโค เอ เพื่อนำเข้าวัฏจักรเครปส์ต่อไป

บีตาออกซิเดชันของกรดไขมันประกอบด้วยสามขั้นตอน คือ

กรดไขมันถูกออกซิไดซ์โดยเนื้อเยื่อส่วนใหญ่ของร่างกาย อย่างไรก็ดี บางเนื้อเยื่อ เช่น ต่อมหมวกไตส่วนใน (adrenal medulla) ไม่ใช้กรดไขมันเป็นพลังงาน แต่ใช้คาร์โบไฮเดรตแทน
สายโยโกซูกะ

สายโยะโกะซุกะ () เป็นเส้นทางรถไฟในประเทศญี่ปุ่น ให้บริการโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก เชื่อมต่อระหว่างสถานีรถไฟโตเกียว เมืองโตเกียว กับสถานีรถไฟคุริฮะมะ เมืองโยะโกะซุกะ จังหวัดคะนะงะวะ ในทางการแล้วสายโยะโกะซุกะที่แท้จริงอยู่ระหว่างสถานีรถไฟโอฟุนะ กับสถานีรถไฟคุริฮะมะ แต่ในการบริการนั้นเรียกโดยรวมทั้งเส้นว่าสายโยะโกะซุกะ มีความยาวทั้งสิ้น 73.3 กิโลเมตร จำนวน 19 สถานี
สัญลักษณ์แทนสถานีที่รถไฟแวะจอดคือ "●" และไม่แวะจอดคือ "｜"
โคกูบุนจิ

โคกูบุนจิ () เป็นเมืองในเขตโตเกียวตะวันตก ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 11.48 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 117,335 คน ในปี ค.ศ. 2008
อิสโก

ฟรันซิสโก โรมัน อาลาร์กอน ซัวเรซ () หรือ อิสโก () เป็นนักฟุตบอลชาวสเปนของสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด สวมเสื้อหมายเลข 22 เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุก
เซว เหว่ย

เซว เหว่ย () นักไวโอลินชาวจีนที่มีชื่อเสียงในระดับโลก เกิดเมื่อ ค.ศ. 1963 ที่มณฑลเหอหนาน เติบโตที่มณฑลเจียงซู ได้รับการฝึกฝนไวโอลินตั้งแต่อายุ 8 ปี โดยศึกษาที่สถาบันดนตรีแห่งเซี่ยงไฮ้ และชนะการแข่งขันไวโอลินแห่งชาติตั้งแต่อายุ 18 ปี และการแข่งรายการนานาชาติคาร์ล เฟล็สช์ เมื่ออายุ 19 ปี

เหว่ยเข้าศึกษาต่อที่สถาบันดนตรีกลางแห่งชาติจีนเมื่อ ค.ศ. 1983 และย้ายไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษตั้งแต่ปี ค.ศ. 1985 หลังศึกษาอยู่ 4 ปี เขาจบการศึกษาโดย ได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านดนตรี ที่สถาบันดนตรีแห่งราชอาณาจักร ตั้งแต่อายุ 26 ปี ในปี ค.ศ. 1989 โดยเป็นชาวจีนคนแรก และอายุน้อยที่สุดที่ได้รับตำแหน่งนี้

ปัจจุบันเหว่ยใช้ชีวิตอยู่ในสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001
สีคิริยะ

สีคิริยะ () หรือ หินราชสีห์ เป็นเมืองในอำเภอมาตเล จังหวัดกลาง ตอนกลางของประเทศศรีลังกา ประกอบด้วยหินปลักภูเขาไฟความสูงประมาณ 370 เมตร ป้อมปราการและปราสาทโบราณ รายล้อมด้วยสวนหย่อมและระบบชลประทาน ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของศรีลังกา โดยเฉพาะจิตรกรรมฝาผนังโบราณ ได้รับการพิจารณาเป็นมรดกโลกหนึ่งในแปดแห่งของประเทศ

สีคิริยะมีประชากรอยู่อาศัยมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ มีหลักฐานการสร้างวิหารพุทธมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล ในคัมภีร์มหาวงศ์ระบุว่าป้อมปราการเหล่านี้สร้างขึ้นในคริสตศวรรษที่ 5 โดยพระเจ้ากัสสปะ ระหว่าง ค.ศ. 447 ถึง ค.ศ. 495 เพื่อป้องกันการชิงราชบัลลังก์จากพระเจ้าโมคคัลลานะ พระเชษฐาของพระองค์
โจ แอลเลน

โจ แอลเลน (; เกิดวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1990) เป็นนักฟุตบอลชาวเวลส์ ปัจจุบันเล่นให้กับสโตกซิตี และทีมชาติเวลส์ในตำแหน่งกองกลาง

โจ แอลเลน มีชื่อเต็มว่า โจเซฟ ไมเคิล แอลเลน (Joseph Michael Allen) ได้ย้ายจากลิเวอร์พูลมาสู่สโตกซิตี ในช่วงก่อนเปิดฤดูกาล 2016–17

ในช่วงก่อนเปิดฤดูกาล 2015–16 แอลเลน มีอาการบาดเจ็บที่แฮมสตริงหลังเกมอุ่นเครื่องกับ สวินดอน ทาวน์ ในช่วงปรี-ซีซั่น

ในวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 2016 แอลเลน ลงสนามเป็นตัวสำรองแทน แอมแร จัน และทำประตูในนาทีสุดท้าย ในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์เสมอกับ อาร์เซนอล 3-3 ต่อมา ในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2016 เอฟเอคัพ รอบสาม นัดรีเพลย์ แอลเลน ลงสนามเป็นตัวจริงและยิง 1 ประตู ในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์เอาชนะ เอ็กซิเตอร์ซิตี 3-0 ช่วยให้ ลิเวอร์พูล ผ่านเข้ารอบสี่ เอฟเอคัพ ได้สำเร็จ ต่อมา ในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2016 ฟุตบอลลีกคัพ รอบรองชนะเลิศ นัดที่สอง แอลเลน ลงสนามเป็นตัวสำรองแทน โกโล ตูเร ในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์พ่ายแพ้ สโตกซิตี 0-1 รวมผลสองนัดเสมอกัน 1-1 ทำให้ต้องตัดสินในการยิงจุดโทษ ก่อนที่ แอลเลน จะยิงจุดโทษปิดท้าย ช่วยให้ ลิเวอร์พูล เอาชนะ สโตกซิตี ในการยิงจุดโทษ 6-5 ช่วยให้ ลิเวอร์พูล ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ ฟุตบอลลีกคัพ ได้สำเร็จ ต่อมา ในวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 แอลเลน ทำประตูที่ 2 ในพรีเมียร์ลีก ในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์เอาชนะ วอตฟอร์ด 2-0

แอลเลนได้ย้ายจากลิเวอร์พูลมาสู่สโตกซิตี ในช่วงก่อนเปิดฤดูกาล 2016–17 หลังจบฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ที่ฝรั่งเศส ไม่นาน ซึ่งแอลเลนได้ติดทีมชาติเวลส์ในการแข่งขันครั้งนี้ด้วย โดยเวลส์สามารถสร้างประวัติศาสตร์ด้วยการผ่านเข้าไปจนถึงรอบรองชนะเลิศ

แอลเลนได้เซ็นสัญญากับสโตกซิตีเป็นระยะเวลา 5 ปี ค่าตัวราว 13 ล้านปอนด์ เนื่องจากเมื่อครั้งอยู่กับลิเวอร์พูลไม่ค่อยได้รับเลือกให้ลงเล่นในฐานะผู้เล่นตัวจริงมากนัก

สวอนซีซิตี
กล้ามเนื้อกลูเตียล

กล้ามเนื้อกลูเตียล หรือ กล้ามเนื้อสะโพก () เป็นกลุ่มกล้ามเนื้อที่มารวมตัวกันกลายเป็นส่วนกล้ามเนื้อก้นหรือกล้ามเนื้อสะโพกของมนุษย์ ประกอบด้วยกล้ามเนื้อ 3 มัด ได้แก่ กลูเตียสมินิมัส (gluteus minimus), กลูเตียสมีเดียส (gluteus medius) และ กลูเตียสแม็กซิมัส (gluteus maximus)

กล้ามเนื้อกลูเตียลเป็นกลุ่มกล้ามเนื้อที่ใหญ่ที่สุดในร่างกาย มีความสำคัญมากในการงอและเหยียดข้อสะโพก (hip joint) โดยอาศัยการทำงานร่วมกันของมัดกล้ามเนื้อย่อยทั้งสามมัด
การบริหารกล้ามเนื้อในส่วนนี้จะช่วยให้การทรงตัวดีขึ้น และช่วยรักษาสมดุลของแนวแกนกระดูกสันหลัง
รายชื่อกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์, กล้ามเนื้อสะโพกสำคัญอย่างไร
กลูเตียสมินิมัส

กลูเตียสมินิมัส () เป็นกล้ามเนื้อสะโพกหรือกล้ามเนื้อกลูเตียลมัดที่เล็กที่สุดจากทั้ง 3 มัด โดยอยู่ใต้กล้ามเนื้อกลูเตียสมีเดียส (gluteus medius)

กล้ามเนื้อมัดนี้มีจุดเริ่มอยู่ที่ผิวด้านนอกของกระดูกเชิงกรานตรงบริเวณที่เรียกว่า ilium ระหว่างด้านหลังและด้านหน้าของเส้นแนวกลูเตียล (gluteal lines) และมีเส้นประสาทกล้ามเนื้อสะโพกด้านบน (superior gluteal nerve) มาเลี้ยง ได้แก่ L4, L5, และ S1
กล้ามเนื้อกลูเตียสมินิมัสทำงานร่วมกับสะโพกเพื่อรักษาเสถียรภาพของกระดูกเชิงกรานเพื่อช่วยให้กล้ามเนื้อกลูเตียสแม็กซิมัสเคลื่อนไหวข้อต่อสะโพกได้ เช่นการเหยียดออก การงอเข้า และการหมุน ซึ่งเราไม่สามารถแยกการทำงานของกล้ามเนื้อแต่ละมัดออกจากกันได้เนื่องจากกล้ามเนื้อนั้นมีการเชื่อมต่อกับกล้ามเนื้อสะโพกโดยอาศัยเส้นประสาทและเนื้อเยื่อเกี่ยวพันต่างๆ