seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ร็อคแมน X3

ร็อคแมน X3 () หรือ เมกาแมน X3 (Mega Man X3) เป็นวิดีโอเกมชุดที่ 3 ของซีรีส์ร็อคแมน X โดยวางจำหน่ายในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1995 ที่ประเทศญี่ปุ่น และวางจำหน่ายในต่างประเทศเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1996 ที่สหรัฐอเมริกา และวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1996 ที่ทวีปยุโรป วางจำหน่ายในเครื่องซูเปอร์แฟมิคอมและเป็นเกมสุดท้ายของซีรีส์ร็อคแมน X ที่ลงในเครื่องซูเปอร์แฟมิคอม ในปีต่อมาได้จัดจำหน่ายอีกครั้งในเครื่องเล่นเกม เพลย์สเตชัน และ เซกา แซทเทิร์น เมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1996 แต่ภายหลังได้มีการจัดจำหน่ายอีกครั้งบนระบบปฏิบัติการวินโดวส์อีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 1997
เกมกระดาน

เกมกระดาน คือเกมที่ต้องใช้ชิ้นส่วนหรือตัวหมากวางไว้บนพื้นที่เล่น เคลื่อนที่หรือหยิบออกจากพื้นที่เล่น พื้นที่เล่นเปรียบได้กับ "กระดาน" ซึ่งจะมีผิวหน้าหรือรูปภาพเฉพาะสำหรับเกมนั้น ๆ เกมกระดานมีหลายประเภทและหลากรูปแบบ ตั้งแต่รูปแบบที่ง่ายที่สุดคือหมากฮอส ไปจนถึงเกมที่มีความซับซ้อน มีกติกามากมาย ต้องใช้แผนการหรือยุทธวิธีเข้าช่วยเพื่อที่จะให้ตนเองชนะ คือบรรลุจุดประสงค์ของการเล่นเกมนั้น การเล่นเกมกระดานเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่ง บางครั้งก็ใช้เกมกระดานสำหรับการแข่งขันในระดับชาติหรือนานาชาติ

ในปัจจุบันเกมกระดานมีหลากหลายประเภท ตัวอย่างเช่น เกมสำหรับงานปาร์ตี้ ที่มีการพูดคุย บลัฟกัน ได้แก่ Avalon, Werewolf หรือ เกมแนวธุรกิจการลงทุน เช่น Stockpile, I'm the Boss หรือเกมบริหารจัดการทรัพยากร เช่น Terraforming, Istanbul เป็นต้น
โรงเรียนสบปราบวิทยาคม

เดิมชื่อโรงเรียนสบปราบวิทยา กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2514 และได้รับอนุมัติจากกระทรวงศึกษาธิการเมื่อวันที่ 11 เมษายน 2537 ให้เปลี่ยนชื่อเป็น

“โรงเรียนสบปราบพิทยาคม ใช้อักษรย่อว่า ส.พ. โรงเรียนสบปราบพิทยาคมเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษากรมสามัญศึกษา เริ่มเปิดทำการ สอนครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2514 สังกัดกองการมัธยมศึกษา

กรมสามัญศึกษา กระทรวง ศึกษาธิการ ตั้งอยู่ บ้านเลขที่ 40 หมู่ที่ 15 ต.สบปราบ อ.สบปราบ ระหว่างกิโลเมตร 552-553 ถนนพหลโยธิน อยู่ห่างจากตัวอำเภอสบปราบ3 กิโลเมตร

และห่างจากตัวจังหวัด 47 กิโลเมตร มีเนื้อที่ทั้งหมด 37 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวาพ.ศ. 2526 โรงเรียนได้รับคัดเลือกให้ร่วมโครงการมัธยมศึกษาเพื่อพัฒนาชนบท (มพช.2)รุ่นที่ 2

ได้รับงบประมาณสำหรับก่อสร้างอาคารเรียน 1 หลัง โรงฝึกงาน 1 หลัง บ้านพักครูแฝด 1 หลัง พ.ศ. 2531 โรงเรียนได้รับคัดเลือกให้ร่วมโครงการขยายโอกาสทางการศึกษา

ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น กรมสามัญศึกษา พ.ศ. 2532 โรงเรียนได้รับคัดเลือกให้ร่วมโครงการมัธยมศึกษา เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต ในชนบท พ.ศ. 2534 โรงเรียนได้เปิดสอนนักเรียนระดับ

มัธยมศึกษาตอนปลาย ปีการศึกษา 2559 มีจำนวนนักเรียนทั้งหมด 864 คน จัดเป็น 26 ห้องเรียน จัดได้เป็น (5-5-5/4-4-4) มีครู – อาจารย์ รวม 51 คน ลูกจ้างประจำจำนวน 2 คน

ปัจจุบัน นายฐิติกร แก้วปันกูล ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน

สัญลักษณ์โรงเรียน รูปคบเพลิงเปล่งแสงสว่าง ครอบวงกลม

อักษรย่อ ส.พ.หมายถึง การมีสติปัญญาที่โชติช่วงชัชวาลดีกว่าแสงสว่างอื่นใด

ปรัชญาของโรงเรียน ประพฤติดี มีความรู้ เชิดชูคุณธรรม

พุทธภาษิตของโรงเรียน นตถิ ปัญญา ษมา อาภา แสงสว่างเสมอด้วยปัญญาไม่มี

สีประจำโรงเรียน แดง-เทา

*สีแดง หมายถึง ความกล้าหาญ อดทน มีมานะพยายาม

*สีเทา หมายถึง สมอง

ต้นไม้ประจำโรงเรียน “ต้นขะจาว”
ฌูล มาซาแร็ง

ฌูล พระคาร์ดินัลมาซาแร็ง () หรือชื่อเกิดคือ จุยลิโอ ไรมอนโด มัซซารีโน () เป็นดยุกแห่งเรอแตล มาแยน และเนอแวร์ เกิดที่ราชอาณาจักรเนเปิลส์ ในปี ค.ศ. 1602 เป็นพระคาร์ดินัลชาวอิตาลี และมีบทบาทสำคัญในการช่วยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสขณะยังทรงพระเยาว์ปกครองประเทศ

เขาเคยเป็นนายทหารกองทัพของบิชอปแห่งโรม ได้รับการศึกษาจากโรมและมาดริด ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเอกอัครสมณทูตสันตะสำนักประจำราชสำนักพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส เมื่อออกจากการทูตแล้วก็ได้เข้ารับราชการกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 และได้โอนสัญชาติเป็นชาวฝรั่งเศส ต่อมารีเชอลีเยอแต่งตั้งให้มาซาแร็งเป็นบิชอป เพราะพอใจว่ามีความรู้ในเรื่องการเมืองยุโรปเป็นอย่างดี

เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 สวรรคต มาซาแร็งได้เข้ามามีส่วนช่วยในการบริหารประเทศเมื่อครั้งที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ยังทรงพระเยาว์และยังคงสืบทอดนโยบายที่พระคาร์ดินัลรีเชอลีเยอได้วางรากฐานไว้ มาซาแร็งเป็นผู้มีความสามารถและไม่ชอบสงครามผิดกับรีเชอลีเยอ แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือการยกย่องพระมหากษัตริย์ให้เป็นพระเจ้าแผ่นดินในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เป็นเวลา 18 ปี ถึงแก่อสัญกรรมวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 1661 ณ กรุงปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส เมื่อมีอายุได้ 59 ปี
เจ้าหญิงไท่ผิง

องค์หญิงไท่ผิง (ค.ศ. 665 - 2 สิงหาคม ค.ศ. 713) เป็นพระธิดาในจักรพรรดินีบูเช็กเทียนและจักรพรรดิถังเกาจงและเป็นพระขนิษฐาในจักรพรรดิถังจงจงและจักรพรรดิถังรุ่ยจงเมื่อพระราชมารดาสวรรคตในปี ค.ศ. 705 และพระเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 710 จึงทรงสนับสนุนองค์ชายหลี่หลงจีพระภาติยะของพระองค์ซึ่งเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิถังรุ่ยจงให้ทำการรัฐประหารยึดอำนาจจากจักรพรรดินีเว่ย ซึ่งกำลังมีอำนาจในราชสำนักต่อมาทั้ง 2 พระองค์เกิดทะเลาะกันและองค์หญิงไท่ผิงก็สิ้นพระชนม์ในเหตุการณ์ครั้งนี้เมื่อปี ค.ศ. 713 ขณะพระชนม์ได้ 48 พรรษา
จักรพรรดินีเว่ย

จักรพรรดินีเว่ย อาจหมายถึง
ย้อนเวลาไปหารัก

ย้อนเวลาไปหารัก เป็นชื่อภาษาไทยของละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นชื่อ Operation Love ที่ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์ฟูจิ โดยเป็นเรื่องราวของ เคน อิวาเสะ ที่ได้มาร่วมงานแต่งงานของ เรอิ โยชิดะ เพื่อนสมัยเรียนมัธยมของเขาซึ่งพอเขานึกถึงอดีตเขาคิดว่าจะทำยังไงถึงจะกลับไปแก้ไขอดีตได้แต่แล้วจู่ๆก็มีชายลึกลับโผล่มาแล้วยื่นข้อเสนอให้เขาสามารถกลับไปแก้ไขเหตุการณ์ในอดีตได้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1152

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1152 (แยกทางหลวงหมายเลข 1020 (หัวดอย) - บรรจบทางหลวงหมายเลข 1020 (ต้าตลาด)) เป็นถนนที่แยกมาจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1020 (เชียงราย-เชียงของ) เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายเอเชียหมายเลข 3 (AH3) สร้างขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงที่จะสร้างทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1152 พ.ศ.2528 ในสมัยที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์เป็นนายกรัฐมนตรี นอกจากนี้แล้ว ทางหลวงสายนี้ยังถูกประกาศให้เป็นทางหลวงที่จำเป็นต้องก่อสร้างโดยเร่งด่วน ในสมัยที่นายสมัคร สุนทรเวช เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม

แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 3 ตอน ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1152 ป็นถนนสายหลักที่ใช้ในการเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองเชียงรายของประชาชนในอำเภอขุนตาล อำเภอพญาเม็งราย และอำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย
อาคารวรรณสรณ์

อาคารวรรณสรณ์ ตั้งอยู่เลขที่ 35 ถนนพญาไท แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพฯ 10400 เป็นศูนย์การศึกษาที่ประกอบด้วยโรงเรียนกวดวิชากว่า 20 สถาบัน ร้านอาหาร-ศูนย์อาหาร, ร้านหนังสือ, ศูนย์ทันตกรรมและความงาม เป็นอาคารสูง 18 ชั้นรวมชั้นใต้ดิน 1 ชั้น มีลิฟต์ 4 ตัวเป็นแบบบริการด้านหน้า 3 ตัวและขนของด้านหลัง 1 ตัว มีพื้นที่ใช้สอย 38,614 ตารางเมตร สามารถจอดรถยนต์ได้กว่า 260 คัน รองรับนักเรียนสูงสุดได้เกือบ 20,000 คนต่อรอบ ซึ่งจะเห็นภาพการมาใช้บริการของนักเรียนและผู้ปกครองในลักษณะเช่นนี้ได้ในทุก ๆ ช่วง วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ และช่วงปิดภาคการศึกษา

อาคารวรรณสรณ์ ตั้งอยู่บนที่ดิน 2 ไร่ 1 งาน 37 ตารางวา โฉนด เลขที่ 1167 ผู้ที่เป็นเจ้าของดั้งเดิมคือ พระยาคชนันทน์นิพัทธพงศ์ (ล้วน คชนันทน์) ข้าราชบริพารในรัชกาลที่ 6 ครอบครองตั้งแต่ยังมีบรรดาศักดิ์เป็น จมื่นมานิตนเรศร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2460 ซึ่งบนที่ดินแปลงนี้มีบ้านเก่าอยู่ 1 หลัง ต่อมาภายหลังทั้งบ้านและที่ดินแปลงนี้ได้ตกเป็นของครอบครัวนายรัชชปาลซิงห์ นารูลาและญาติ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2484 และบ้านหลังนี้ยังเคยให้เช่าเป็นที่ตั้งของสถานทูตอินเดีย ประจำประเทศไทย อยู่ช่วงหนึ่ง ต่อมาได้เกิดปัญหา การแบ่งทรัพย์ที่ดินแปลงนี้จนเป็นความในชั้นศาลได้พิจารณานำทรัพย์ออกขายทอดตลาดผ่านกรมบังคับคดี ในวันที่ 28 ธันวาคม 2548 ซึ่ง นายอนุสรณ์ ศิวะกุล และนางอุไรวรรณ ศิวะกุล เป็นผู้ประมูลได้ เพื่อนำมาสร้าง อาคารวรรณสรณ์ (ในวันรับมอบที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง สภาพของบ้านทรุดโทรมมากไม่มีหลังคา และพื้นอยู่แล้ว เนื่องจากผู้ครอบครองอยู่เดิมได้รื้อถอนออกไปจนหมด)

อาคารมีทั้งหมด 15 ชั้น ประกอบด้วย
ข้อมูล ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2561

ต่อไปนี้คือสถาบันกวดวิชาที่เคยเปิดทำการภายในอาคารวรรณสรณ์

ที่ดินของอาคารวรรณสรณ์ไม่ใช่วังเก่าของพระนางเธอลักษมีลาวัณ มีหลายคนเข้าใจผิด ว่าที่ดินและบ้านหลังดังกล่าวเป็น "วังลักษมีวิลาศ" ซึ่งเป็นวังเก่าของพระนางเธอลักษมีลาวัณ ในรัชกาลที่ 6 และเป็นสถานที่ที่พระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2504 ซึ่งคลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง ดังดูได้จากหลักฐานโฉนดที่ดินที่ระบุชัดเจนว่า จมื่นมานิตย์นเรศร์ (ล้วน คชนันท์น) หรือ พระยาคชนันทน์นิพัทธพงศ์ เป็นผู้ครอบครองมาตั้งแต่แรกเมื่อปี พ.ศ. 2460 เป็นต้นมาแล้วถูกเปลี่ยนมือเป็นผู้อื่นครอบครองหลายครั้งตามลำดับ ซึ่งความจริงแล้ววังลักษมีวิลาศ ของ พระนางเธอลักษมีลาวัณ อยู่ฝั่งตรงข้ามกับอาคารวรรณสรณ์ ปัจจุบันเป็นอาคารศูนย์รวมนักศึกษาแป๊บติสต์ (BSC) ที่อยู่หัวมุมถนนสี่แยกพญาไทเช่นเดียวกัน ดังมีประวัติอย่างชัดเจนอยู่ในหนังสือ“ประภาคารแห่งอนาคต” ของศูนย์รวมนักศึกษาแป๊บติสต์ ซึ่งมีรูปภาพและข้อความปรากฏเป็นหลักฐานอยู่
โรงเรียนเทคโนโลยีบริหารธุรกิจสมุทรปราการ

โรงเรียนเทคโนโลยีบริหารธุรกิจสมุทรปราการ (Samutprakan Institute of Commerce and Technology) โรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชน ในเครือแสงหิรัญ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2541 ตั้งอยู่ที่ กม.9 ตำบลบางพลีใหญ่ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ

โรงเรียนเทคโนโลยีบริหารธุรกิจสมุทรปราการเป็นโรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชนขนาดใหญ่แห่งแรกของจังหวัดสมุทรปราการ
เปิดสอนในหลักสูตรพณิชยกรรม ระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และหลักสูตรบริหารธุรกิจ ระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) 
สาขาที่เปิดสอนในระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)

สาขาที่เปิดสอนในระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)
แวนเจลิส

อีแวนเจลอส โอดิซซีซ์ พาพาธานาซโซ ( กรีก: Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου ) (เกิด 29 มีนาคม ค.ศ. 1943 - ) นักดนตรีและนักแต่งเพลงชาวกรีก มีผลงานในแนวดนตรีอีเลกโทรนิก นิวเอจ โพรเกรสซีฟร็อก แอมเบียนต์ โดยใช้ชื่อในการแสดงว่า แวนเจลิส ( กร่อนมาจากชื่อ Evangelos ; อ่านว่า /vænˈgɛlɨs/)

ผลงานของแวนเจลิสที่มีชื่อเสียง คือดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง Chariots of Fire (ชื่อไทย: เกียรติยศแห่งชัยชนะ) ในปี พ.ศ. 2524 ซึ่งได้รับรางวัลออสการ์สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง Blade Runner ในปี พ.ศ. 2525 และ ในปี พ.ศ. 2535

แวนเจลิสเคยร่วมงานกับ จอน แอนเดอร์สัน นักร้องนำของวงเยส และออกอัลบั้มร่วมกัน 4 ชุด ในชื่อ Jon & Vangelis
รหัสซีซาร์

รหัสซีซาร์ () ในทางด้านวิทยาการเข้ารหัสลับ หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่ออื่นว่า shift cipher Caesar's code หรือ Caesar shift เป็นเทคนิคการเข้ารหัสที่ง่ายและแพร่หลายที่สุด โดยใช้หลักการแทนที่ตัวอักษร ซึ่งในแต่ละตัวอักษรที่อยู่ในข้อความจะถูกแทนที่ด้วยตัวอักษรที่อยู่ลำดับถัดไปตามจำนวนตัวอักษรที่แน่นอน อย่างเช่น แปลงตัวอักษรไป 3 ตัว อักษร "A" ก็จะถูกแทนที่ด้วยอักษร "D" การเข้ารหัสแบบดังกล่าวตั้งชื่อตามจูเลียส ซีซาร์ ซึ่งคิดค้นขึ้นเพื่อการติดต่อสื่อสารกับแม่ทัพนายกองของเขา

ขั้นตอนการเข้ารหัสซีซาร์มักจะใช้ร่วมกับการเข้ารหัสที่มีความซับซ้อนมากกว่า เนื่องจากรหัสซีซาร์ใช้หลักการแทนที่ตัวอักษรเดี่ยวที่มีความตายตัว ดังนั้น รหัสดังกล่าวจึงสามารถถอดออกมาได้ง่าย รวมไปถึงความจริงที่ว่า ในทางปฏิบัติแล้ว มักจะไม่ได้ช่วยในการรักษาความปลอดภัยของข้อความนั้นเลย

การแปลงสามารถแสดงด้วยการปรับแนวสองพยัญชนะ พยัญชนะรหัสเป็นพยัญชนะธรรมดาที่หมุนซ้ายหรือขวาบางตำแหน่ง ตัวอย่างเช่น ต่อไปนี้เป็นรหัสซีซาร์ที่ใช้การหมุนซ้ายสามตำแหน่ง เทียบเท่าหมุนขวา 23 ตำแหน่ง:

เมื่อเข้ารหัส บุคคลมองหาแต่ละอักษรของสารในบรรทัด "ปกติ" แล้วเขียนอักษรที่ตรงกันในบรรทัด "รหัส" การถอดรหัสให้ทำกลับกัน โดยเลื่อนขวา 3

รหัสซีซาร์ได้รับชื่อตามจูเลียส ซีซาร์ ผู้ซึ่งใช้การแปลงตัวอักษรเพื่อปกป้องข้อมูลทางการทหารที่มีความสำคัญ แต่ถึงแม้ว่ารหัสซีซาร์จะเป็นการเข้ารหัสแบบแทนที่ตัวอักษรที่ถูกบันทึกไว้เป็นแบบแรก ก็ได้ปรากฏว่าได้มีรหัสแบบอื่นที่ได้มีการใช้งานก่อนหน้านั้นแล้ว

ส่วนหลานชายของเขา ออกุสตุส ซีซาร์ ได้ใช้วิธีเข้ารหัสแบบเดียวกันนี้ แต่เปลี่ยนไปใช้การแทนที่ตัวอักษรที่อยู่ถัดไปหนึ่งตัวแทน และไม่ได้ใช้ครอบคลุมรวมไปถึงตัวอักษรตัวแรกด้วย

นอกจากนั้นยังได้ปรากฏหลักฐานอีกว่าจูเลียส ซีซาร์ได้คิดค้นรหัสลับที่มีความสลับซับซ้อนกว่านี้อีก อย่างเช่น นักเขียนคนหนึ่งที่มีชื่อว่า อุลุส เกลเลียส ได้กล่าวถึงตำราการเข้ารหัสของซีซาร์ว่า:

ไม่ได้มีการบันทึกแต่อย่างใดว่ารหัสดังกล่าวมีประสิทธิภาพมากเพียงใด แต่ก็ดูเหมือนว่ารหัสดังกล่าวจะให้ความปลอดภัยแก่สารลับอยู่ในระดับหนึ่ง เพราะศัตรูส่วนใหญ่ของซีซาร์นั้นคือ บุคคลที่สามารถอ่านออกเขียนได้แล้ว ซึ่งพวกเขาเหล่านั้นต่างก็เชื่อว่า ซีซาร์ใช้ภาษาต่างประเทศที่ไม่มีใครอื่นรู้จักในการส่งสาร เนื่องจากเกรงว่าจะมีผู้ที่สามารถถอดข้อความในสารลับได้ ดังนั้นจึงไม่มีการบันทึกเทคนิกการถอดรหัสการแทนที่ตัวอักษรในขณะนั้น ประวัติศาสตร์วิทยาการเข้ารหัสที่ย้อนกลับไปไกลที่สุดถูกบันทึกไว้ในคริสต์ศตวรรษที่ 9
อลัน พาร์สันส์

อลัน พาร์สันส์ (20 ธันวาคม ค.ศ. 1948 -) ซาวด์เอนจิเนียร์ โปรดิวเซอร์ และนักดนตรีชาวอังกฤษ มีส่วนร่วมในการผลิตผลงานที่ได้รับความนิยมของศิลปินหลายคน รวมทั้งอัลบั้ม Abbey Road ของเดอะบีทเทิลส์ และอัลบั้ม The Dark Side of the Moon ของพิงก์ ฟลอยด์

พาร์สันส์เกิดที่ลอนดอน เริ่มงานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 ขณะมีอายุเพียง 18 ปีโดยเป็นผู้ช่วยซาวด์เอนจิเนียร์ ที่ห้องบันทึกเสียงแอบบีย์โรดของ EMI ผลงานชิ้นแรกคืออัลบั้ม "Abbey Road" ของเดอะบีทเทิลส์ จากนั้นได้ร่วมผลิตผลงานหลายชุดของพอล แม็คคาร์ตนีย์, เดอะ ฮอลลีส์, อัล สจวต และมีส่วนร่วมอย่างมากในอัลบั้ม "The Dark Side of the Moon" ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของพิงก์ ฟลอยด์

ในปี ค.ศ. 1975 พาร์สันส์ ได้ร่วมกับ เอริก วูลฟ์สัน โปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลง ก่อตั้งวงดนตรีชื่อ ดิ อลัน พาร์สันส์ โปรเจกต์ โดยรวมกลุ่มนักดนตรีที่ผลิตงานอยู่เบื้องหลังให้กับศิลปินต่างๆ ผลิตผลงานออกมา 10 ชุด โดยไม่จัดการแสดงสด ก่อนจะยุบวงไปในปี ค.ศ. 1987

เพลง "Sirius" เป็นเพลงบรรเลงแทรคแรกของอัลบั้ม "Eye in the Sky" ในปี ค.ศ. 1982 ที่ประสบความสำเร็จที่สุด ขึ้นถึงอันดับ 7 ในชาร์ตนิตยสารบิลบอร์ดของสหรัฐ ได้รับความนิยมจากทีมกีฬาอาชีพหลายทีมในสหรัฐอเมริกา นำมาใช้เป็นเพลงเปิดตัวนักกีฬาลงสู่สนามแข่งขัน เช่น ชิคาโก บูลส์ , พิตสเบิร์ก สตีลเลอร์ส, นิวออร์ลีนส์ เซนต์ส, แคนซัสซิตี ชีฟส์, ฟีนิกซ์ ซันส์, ดีทรอยต์ ไลอันส์ รวมถึง แมนเชสเตอร์ซิตี ในฤดูกาล 2007/2008

ปัจจุบันอลัน พาร์สันส์ ใช้ชีวิตอยู่ในซานตาบาร์บารา แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
รางวัลออสการ์ สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม

รางวัลออสการ์ สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลออสการ์โดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ที่มอบให้กับภาพยนตร์ที่แสดงให้เห็นถึงความสำเร็จในด้านเทคนิคพิเศษ ครั้งแรกในการมอบรางวัล (ปีค.ศ. 1939) รางวัลนี้มีชื่อว่า "Best Special Effects" ต่อมาในปีค.ศ. 1963 รางวัลนี้ได้แยกออกเป็น 2 ประเภท คือ "Best Special Visual Effects" และ "Best Sound Effects" ในปีค.ศ. 1972 ได้มีการหยุดมอบรางวัลนี้ และเปลี่ยนไปมอบรางวัล "Academy Special Achievement Award" แทน แต่เป็นช่วงระยะเวลาเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น ในปีค.ศ. 1996 รางวัลนี้ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "Best Visual Effects" มาจนถึงปัจจุบัน และในปีค.ศ. 2007 ได้เปลี่ยนวิธีการเลือกภาพยนตร์ที่เข้าชิงรางวัล คือ จะเลือกภาพยนตร์มา 15 เรื่อง และคัดเหลือ 7 เรื่องในรอบสอง หลังจากนั้นจึงประกาศภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้เพียง 3 เรื่อง

สำหรับภาพยนตร์ที่จะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้ เทคนิคพิเศษจะต้องเป็นสิ่งที่การถ่ายภาพยนตร์ทั่วไปทำไม่ได้ เช่น คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติของตึกเอ็มไพร์สเตตทั้งตึก ไม่ถือว่าเข้าเงื่อนไข เนื่องจากเราสามารถ่ายภาพของตึกได้โดยง่าย ในขณะเดียวกันกรุงโรมโบราณจะเข้าเงื่อนไข เพราะเราไม่สามารถถ่ายภาพของกรุงโรมในอดีตได้ อย่างไรก็ตามการตัดสินไม่ได้พิจารณาที่ฉากใดฉากหนึ่งของภาพยนตร์เท่านั้น แต่ต้องพิจารณาคุณภาพของเทคนิคพิเศษโดยรวมของภาพยนตร์เรื่องนั้น

ตามกฎของออสการ์ เงื่อนไขของรางวัลนี้คือ
(ก) การพิจารณาเทคนิคพิเศษให้พิจารณาจากภาพรวมในการสร้างภาพยนตร์ และ
(ข) ความสามารถในทางศิลปะ ฝีมือ และ ความถูกต้อง ที่ทำให้เกิดภาพลวงตาได้
ภาพยนตร์ไตรภาคเจาะเวลาหาอดีต

เจาะเวลาหาอดีต () เป็นภาพยนตร์ไตรภาค แนวตลก ผจญภัยวิทยาศาสตร์ เขียนบทโดยบ็อบ เกลและโรเบิร์ต เซเมกคิส กำกับโดยเซเมกคิส ภายใต้การจัดจำหน่ายโดยยูนิเวอร์ซัลพิกเจอร์ส มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับการผจญภัยของนักเรียนมัธยมปลายที่ชื่อ มาร์ตี้ แม็กฟลาย (ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์) และนักวิทยาศาสตร์ที่ชื่อ ดร. เอมเมตต์ บราวน์ (คริสโตเฟอร์ ลอยด์) โดยใช้รถดัดแปลง เดอลอรีน ให้เป็นยานย้อนเวลาในเวลาต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ของฮิลล์วัลเลย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย

ภาพยนตร์ภาคแรกทำรายได้สูงสุดในปี 1985 และกลายเป็นปรากฏการณ์ในระดับนานาชาติ ทำให้มีผลงานภาคต่อในภาคสองและภาคสาม ซึ่งสองภาคหลังออกฉายต่อเนื่องกันในปี 1989 และ 1990 ตามลำดับ ถึงแม้ภาพยนตร์ภาคต่อทั้งสองภาคจะไม่ประสบความสำเร็จเท่าภาคแรก แต่ก็ยังคงได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง ทั้งยังมีหนังแตกหน่อและรายการโทรทัศน์แอนิเมชัน รวมถึงเครื่องเล่นที่สตูดิโอยูนิเวอร์ซัล ในออร์แลนโด รัฐฟลอริดา (ปัจจุบันปิดไปแล้ว) , ที่ยูนิเวอร์ซัล รัฐแคลิฟอร์เนีย (ปัจจุบันปิดไปแล้ว) และที่โอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น
ปังปอนด์ ดิ แอนิเมชัน ตอน ตะลุยโลกอนาคต

ปังปอนด์ ดิ แอนิเมชัน ตอน ตะลุยโลกอนาคต เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่สร้างจากการ์ตูนชุด "ปังปอนด์" (หรือในชื่อเดิม "ไอ้ตัวเล็ก") ซึ่งเป็นผลงานของ ภักดี แสนทวีสุข (ต่าย ขายหัวเราะ) และตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น ผลิตโดย ไทยฟิล์มพิคเจอร์ส และ บริษัท วิธิตา จำกัด ซึ่งบริษัทในเครือบันลือกรุ๊ป (เครือเดียวกับสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น) กำกับภาพยนตร์โดย ชัยพร พานิชรุทติวงศ์ เดิมสร้างเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันสำหรับออกออกาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ระหว่างเดือนเมษายน - มิถุนายน พ.ศ. 2545 ต่อมาจึงได้ตัดต่อใหม่เพื่อออกฉายในโรงภาพยนตร์ เนื่องในโอกาสครบรอบ 10 ปี การ์ตูนชุดปังปอนด์ โดยออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2545

การ์ตูนชุดนี้ได้รับการจัดว่าเป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกที่สร้างโดยคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ และเป็นแอนิเมชันไทยเรื่องแรกที่ได้รับการจัดฉายในโรงภาพยนตร์ไอแม็กซ์
อะบูซิมเบล

อะบูซิมเบล (; ) เป็นมหาวิหารของอียิปต์โบราณอันประกอบขึ้นจากหินขนาดใหญ่สองก้อน มีลักษณะเป็นรูปปั้นองค์ฟาโรห์ทั้งสี่ ส่วนองค์ที่สองถล่มลงเนื่องจากแผ่นดินไหว ตั้งอยู่ทางใต้ของอียิปต์ บนริมฝั่งตะวันตกของทะเลสาบนัสซอร์ ระยะทางประมาณ 290 กิโลเมตรจากอัสวาน และเป็นโบราณสถานหนึ่งในมรดกโลกขององค์การยูเนสโก นอกจากนี้ยังรู้จักกันในนาม อนุสรณ์สถานแห่งนิวเบีย แต่เดิมมหาวิหารถูกก่อสร้างโดยการเจาะแกะสลักเข้าไปในภูเขาหินในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์รามเสสที่ 2 ในช่วงศตวรรษที่ 13 ก่อนคริสตกาล และยังเป็นอนุสรณ์สถานแห่งสุดท้ายของพระองค์และพระมเหสีของพระองค์นั้นคือพระนางเนเฟอร์ทารี ซึ่งอะบูซิมเบล ยังมีจุดประสงค์เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองกับชัยชนะของอียิปต์ที่มีต่อนิวเบียที่สมรภูมิแห่งคาเดส อีกทั้งเพื่อเป็นการข่มขู่นิวเบียไม่ให้มารุกรานอียิปต์ซึ่งเป็นอาณาจักรใกล้เคียง อย่างไรก็ตามมหาวิหารทั้งหมดถูกเคลื่อนย้ายโดยคณะวิศวกรจากสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งใช้เวลาตลอดทั้งทศวรรษที่ 1960 เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาน้ำท่วมจากการสร้างเขื่อนอัสวาน อันจะส่งผลให้มหาวิหารและโบราณสถานที่รายรอบอยู่ต้องจมอยู่ก้นทะเลสาบนัสซอร์ ปัจจุบันมหาวิหารเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมอย่างมากและโด่งดังแห่งหนึ่งของอียิปต์ ซึ่งครั้งหนึ่งนักท่องเที่ยวชาวเยอรมันและญี่ปุ่นเคยถูกลอบสังหารขณะเดินทางไปยังสถานที่แห่งนี้

การก่อสร้างของมหาวิหารทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นประมาณปี 1224 ก่อนคริศตกาล และเสร็จสมบูรณ์ในอีก 20 ปีต่อมา ในปี 1244 ก่อนคริศตกาล รู้จักกันในนาม "วิหารแห่งรามเสสอันเป็นที่รักของเทพเจ้าอามุน ซึ่งเคยเป็นหนึ่งในหกวิหารหินแกะสลักที่ก่อสร้างขึ้นในนิวเบียในช่วงระยะเวลาการครองราชย์อันยาวนานของฟาโรห์รามเสสที่ 2 ซึ่งอียิปต์โบราณเจตนาให้เป็นที่ประทับใจต่ออาณาจักรเพื่อนบ้านทางใต้ อีกทั้งยังเจตนาเพื่อเป็นการเผยแพร่ศาสนาของชาวอียิปต์เข้าไปในแคว้นทางใต้ นักประวัติศาสตร์กล่าวว่าสถาปัตยกรรมของอะบูซิมเบลยังบ่งบอกถึงความภูมิใจและตัวตนของฟาโรห์รามเสสที่ 2 อยู่เล็กน้อย

ด้วยกาลเวลาที่ล่วงเลยผ่านไปอย่างยาวนาน มหาวิหารถูกทิ้งร้างและตกอยู่ในสภาพที่ทรุดโทม จนกระทั่งมหาวิหารถูกกลืนกินโดยทรายจากทะเลทรายซาฮาร่า ซึ่งรูปแกะสลักขนาดยักษ์ขององค์ฟาโรห์ทั้งสี่ถูกกลืนกินโดยทรายจนถึงหัวเข่าในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล จนกลายเป็นมหาวิหารที่ถูกหลงลืมกระทั่งปี ค.ศ. 1813 เมื่อนักประวัติศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับวัฒนธรรมตะวันออกชาวสวิสเซอร์แลนด์ โจฮัน ลุดวิก เบิร์คฮารดต์ หรือรู้จักกันในนาม เจแอล เบิร์คฮารดต์ ค้นพบส่วนบนของฟรีส (ลวดลายสลักใต้ชายคาของสิ่งก่อสร้าง) โจฮันได้เล่าถึงการค้นพบของเขาให้แกนักสำรวจชาวอิตาลีที่ชื่อ จิโอวานนี่ บาติสต้า เบลโซนี่ ผู้ที่เดินทางไปยังจุดค้นพบแต่ก็ไม่สามารถขุดไปยังทางเข้าของมหาวิหารได้ เบลโซนี่ได้กลับมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1817 ครั้งนี้เขาประสบความสำเร็จจากความพยายามที่จะเข้าไปยังมหาวิหารของเขา เขากลับออกมาพร้อมกับข้าวของอันล้ำค่าหรือข้าวของที่สามารถแบกออกมาได้ติดตัวออกมาด้วย ส่วนชื่อ "อะบูซิมเบล" มาจากชื่อของเด็กท้องถิ่นที่เคยนำชมมหาวิหารในช่วงที่มีการสำรวจอีกครั้ง ซึ่งเขาเป็นผู้ค้นพบส่วนที่ถูกฝังของมหาวิหารที่เหลือ จากการที่ทรายได้เคลื่อนตัวเผยให้เห็นส่วนที่เหลือ กระทั่งท้ายที่สุดได้มีการเรียกชื่อตามชื่อของเขา
น้ำตกชาติตระการ

น้ำตกชาติตระการ หรือ น้ำตกปากรอง ตั้งอยู่ที่บ้านปากรอง ตำบลชาติตระการ อำเภอชาติตระการ จังหวัดพิษณุโลกห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 145 กิโลเมตร เป็นน้ำตกที่สวยงามมากในจังหวัดพิษณุโลก และน่าสนใจแห่งหนึ่ง ซึ่งมีด้วยกันทั้งหมด 7 ชั้น แต่ละชั้น ก็มีชื่อที่เรียก แตกต่างกันไป และมีความสวยสดงดงามตามลักษณะของภูมิประเทศ เช่น

ชั้นที่ 1 ชื่อ มะลิวัลย์ เป็นลานน้ำขนาดใหญ่ ที่รองรับน้ำจากชั้นที่ 2 มีความสูงประมาณ 8 เมตร ซึ่งเป็นหน้าผาสูงชัน สามารถลงเล่นได้ บางจุดหากลึกมากก็จะมีป้ายแจ้งให้ทราบ

ชั้นที่ 2 ชื่อ กรรณิการ์ ระยะทางขึ้นเขาซึ่งมีความลาดชั้นมาก ต้องใช้ความระมัดระวังในการเดินเท้า ความสวยงามจะแตกต่างจากชั้นที่ 1 เนื่องจากเป็นหน้าผาที่มีหินชั้นลดหลั่นกันไป สายน้ำจะมารวมกันในช่องหินซึ่งทะลุไปยังชั้นที่ 1 ในการขึ้นไปท่องเที่ยวยังชั้นที่ 2 ต้องใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง หากพลัดตกลงไปในช่องหินอาจทำให้เกิดอันตรายได้ ชั้นที่ 3 ใช้เส้นทางได้ 2 ทาง ได้แก่ ปีนชั้นหินขึ้นไปสู่ชั้น 3 โดยตรง หรือเดินทางเท้าตามเส้นทางของอุทยาน

ชั้นที่ 3 ชื่อ การะเกด สามารถให้นักท่องเที่ยวลงเล่นน้ำได้ ซึ่งลักษณะคล้ายอ่างน้ำขนาดใหญ่

-ผาแดง หน้าผาที่มีลักษณะชันมีหินทรายสีแดง เส้นทางนี้ต้องใช้เจ้าหน้าที่นำทาง

-น้ำตกนาจาน มีทั้งหมด 7 ชั้น แต่หินค่อนข้างลื่น จึงยังไม่เปิดเป็นทางการ

-ผากระดาน เป็นภาพแกะสลักของมนุษย์หินยุคโบราณ ลักษระเป็นรูปทรงเหมือนเรขาคณิต

-ถ้ำน้ำมุด เกิดจากน้ำตกนาจาน แยกเป็น 3 สาย สรเางความสวยงามแปลกตา

-ถ้ำกา มีร่องรอยของมนุษย์โบราณ แกะสลักไว้บนแผ่นหินขนาดใหญ่ ราวกว่า 7,000 ปี

โดยรถยนต์
ใช้เส้นทางพิษณุโลก-หล่อสัก เมื่อถึงกิโลเมตรที่ 68 (บ้านแยง) เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ทางหลวงหมายเลข 2013 ซึ่งเป็นเส้นทางสู่อำเภอนครไทยประมาณ 29 กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงหมายเลข 1143 เข้าสู่อำเภอชาติตระการไปอีกประมาณ 38 กิโลเมตร มีทางแยกขวาอีก 9 กิโลเมตรจะถึงน้ำตก

โดยรถประจำทาง
รถประจำทางสายพิษณุโลก-ชาติตระการ ที่สถานีขนส่งพิษณุโลก แล้วต่อรถสองแถวชาติตระการ-บ้านนาดอน ไปยังน้ำตก
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1020

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1020 สายเชียงราย – เชียงของ เป็นถนนสายหลักที่ใช้ในการเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองเชียงรายของประชาชนในอำเภอเชียงของ อำเภอเวียงแก่น อำเภอขุนตาล และอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย เป็นถนนที่แยกมาจากถนนพหลโยธินหรือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 3 สร้างขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงที่จะสร้างทางหลวงแผ่นดิน สายเชียงราย-เทิง-เชียงของ พ.ศ. 2506 ในสมัยที่ จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ เป็นนายกรัฐมนตรี โดยมีการออกพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดิน สายเชียงราย-เทิง-เชียงของ ในท้องที่อำเภอเมืองเชียงราย อำเภอเทิง และอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย พ.ศ. 2509 ในสมัยจอมพลถนอม กิตติขจรเป็นนายกรัฐมนตรี

แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 4 ตอน ได้แก่
กลุ่มภาษาอักลัน

กลุ่มภาษาอักลัน () ประกอบด้วยสมาชิกสองภาษาคือภาษาอักลันและภาษาอีบาไฮซึ่งใช้พูดในจังหวัดอักลัน เกาะปาไน ประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ในกลุ่มภาษาวิซายันตะวันตก เป็นภาษาหลักของจังหวัดอักลัน รวมทั้งสองภาษามีผู้พูดเป็นภาษาแม่ 400,000 คน
เว่ย์ ชิง

เว่ย์ ชิง (; เสียชีวิต 106 ปีก่อน ค.ศ.) ชื่อเกิดว่า เจิ้ง ชิง (鄭青) และชื่อรองว่า จ้ง ชิง (仲卿) เป็นขุนศึกจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก มีชื่อจากการนำทัพต่อต้านชาวซฺยงหนู (匈奴) เขาเป็นน้องชายของเว่ย์ จื่อฟู (衛子夫) ภริยาของหลิว เช่อ (劉徹) ผู้ซึ่งต่อมาเป็นจักรพรรดิฮั่นอู่ (汉武帝) เขายังเป็นสามีขององค์หญิงผิงหยาง (平陽公主) และเป็นลุงของขุนพลฮั่ว ชฺวี่ปิ้ง (霍去病)
ภาษาอีบาไฮ

ภาษาอีบาไฮ () เป็นกลุ่มภาษาวิซายัน มีผู้พูดราว 39,643 คน ใน 36 หมู่บ้าน ในบริเวณแผ่นดินใหญ่ของเมืองอีบาไฮ จังหวัดอักลัน มีรากศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาอักลันร้อยละ 93% มีทั้งการจัดจำแนกให้เป็นภาษาพี่น้องที่ใกล้ชิดมากหรือเป็นภาษาถิ่นของภาษาอกลานอน จุดแตกต่างที่สำคัญคือภาษาอีบาไฮมีคำที่เป็นรูปแบบสั้นของคำในภาษาอักลัน
หลับ เป็น ตื่น ตาย

หลับ เป็น ตื่น ตาย () เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญสั่นประสาทที่เขียนบทและกำกับโดยโจบี ฮาร์โรลด์นำแสดงโดยเฮย์เดน คริสเตนเซนและเจสสิกา อัลบาโดยเป็นเรื่องราวของเคลย์ เบเรสฟอร์ดชายหนุ่มที่ได้เข้ารับการผ่าตัดและระหว่างดมยาสลบเขายังไม่สลบเขาจึงได้ยินแผนชั่วร้ายและความลับต่างๆ
อาหารสัตว์

อาหารสัตว์มีความสำคัญ และจำเป็นต่อการดำรงชีวิตและการเจริญเติบโตของสัตว์ อาหารของสัตว์อาจได้มาทั้งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติและหรือเกิดขึ้นจากการแปรรูปที่ได้จากพืช หรือสัตว์ เป็นสิ่งที่มีสารอาหารและเป็นประโยชน์ในการบำรุงร่างกายแก่สัตว์ ซึ่งอาหารสัตว์ส่วนมากจะได้มาจากพืช ได้แก่ มันสำปะหลัง รำ ปลายข้าว เป็นต้น

อาหารสัตว์มี 2 ประเภท ได้แก่ แบ่งตามส่วนประกอบทางเคมีของสารอาหารและแบ่งตามปริมาณเยื่อใย

อาหารสัตว์มี 2 แบบ คือ แบบหยาบและแบบข้น เมื่อสัตว์ได้กินอาหารเข้าไปแล้วและอาหารก็เปลี่ยนเป็นพลังงาน และพร้อมที่จะนำไปใช้ในส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย ได้แก่

การเจริญเติบโต อาหารสัตว์ถูกใช้ในการสร้างเนื้อเยื่อในร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นส่วนของหนัง โครงกระดูก และอวัยวะภายใน สัตว์แต่ละวัยมีความต้องการของจำนวนและปริมาณของอาหารที่ต่างกัน จึงควรจัดหาอาหารให้ถูกต้องและประหยัด

การดำรงชีพ การให้พลังงานในการทำงานของอวัยวะส่วนต่าง ๆ เพื่อสามารถให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เช่น การหายใจ การเคลื่อนไหว

การสืบพันธุ์ สัตว์ที่มีวัยที่เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ จำเป็นต้องการอาหารเพื่อให้กระบวนการของอวัยวะสืบพันธุ์ทำงานได้เป็นปกติ ทั้งสัตว์เพศผู้และเพศเมีย

การให้ผลผลิต เมื่ออาหารเข้าสู่ร่างกายแล้วจะส่งเสริมให้สุขภาพ ร่างกายของสัตว์มีความเจริญเติบโต ไม่ว่าจะเป็นเนื้อของสัตว์ ปริมาณนมจากสัตว์ เป็นต้น

ดังนั้นอาหารสัตว์จึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง จึงต้องมีการพัฒนาอาหารสัตว์ให้มีคุณค่าแก่สัตว์มากที่สุด เช่น การนำมันสำปะหลังมาทำเป็นมันหมัก