seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ขี้กาแดง

ขี้กาแดง (Kurz.) ชื่ออื่นๆ แตงโมป่า มะกาดิน ขี้กาขาว เป็นไม้เถาเลื้อย ลำเถาอวบน้ำและสากมีขนสีขาวสั้นตั้งตรงเกาะติดหนาแน่น ใบเป็นใบเดี่ยว การเกาะติดของใบบนกิ่งแบบเวียนและมีหนวดที่โคนก้านใบ ใบรูปไข่เกือบกลม 5 เหลี่ยม ขนาดประมาณ 10 x 15 เซนติเมตร ปลายแหลม โคนเว้าเป็นติ่งหู ขอบหยักบิดเป็นคลื่น แผ่นใบผิวหยาบสากเป็นลอนตามรอยกดเป็นร่องของเส้นใบ หลังใบมีขนสั้นสีขาวจำนวนมาก ก้านใบสีเขียวอ่อนแกมเหลืองยาว มีขนชนิดเดียวกัน ดอกเป็นดอกเดี่ยวแยกเพศกัน เกิดที่ซอกใบ ดอกสีขาวกลีบดอกส่วนโคนเชื่อมติดกันเป็นหลอดส่วนปลายแยกเป็นกลีบ 4 - 5 กลีบ ดอกเพศเมียที่ฐานดอกมีรังไข่ทรงกลม ดอกเพศผู้ไม่มีรังไข่ ผลทรงกลมโตเท่าผลส้มเขียวหวาน ผิวเรียบ ผลอ่อนสีเขียว มีริ้วสีขาวจางๆ ผลสุกนั้นจะมีสีแดงห้อนเป็นระย้า ผลสุกใช้ตากแห้งจะแข็งและหนา ภายในมีเมล็ดจำนวนมาก เมล็ดทรงกลมรีแบนมีเยื่อหุ้มเมล็ดเป็นเมือกใสสีเขียวเข้มเกือบดำ เยื่อหุ้มเมล็ดจะมีสีเขียวเข้ม

ขี้กาแดงเป็นพืชมีพิษ ผลเมื่อรับประทานแล้วทำให้ท้องเดินอย่างแรง เมล็ดมีพิษ ถ้ารับประทานเพียงเล็กน้อยทำให้เสียชีวิตได้
ตราแผ่นดินของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์

ตราแผ่นดินของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ เป็นตราอาร์มที่สืบทอดรูปแบบมาจากดวงตราประจำอาณานิคมเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ของสหราชอาณาจักรตั้งแต่พ.ศ. 2420 ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19

ลักษณะของที่ปรากฏในปัจจุบันนี้เป็นรูปหญิงพรหมจารีย์ 2 คน นุ่งผ้าแบบโบราณ หันหน้าเข้าหากัน ระหว่างรูปหญิงทั้งสองนั้นมีแท่นขนาดเล็กสีทอง คนหนึ่งทางซ้ายยืนถือช่อมะกอก ส่วนอีกคนหนึ่งทางขวานั่งคุกเข่า มือถือจานชั่งอยู่เหนือแท่นทอง รูปดังกล่าวอยู่ในกรอบโล่พื้นขาว ตอนล่างเป็นสีเขียว เหนือโล่นั้นเป็นผ้าโพกสีน้ำเงิน-เหลือง-เขียว (สีธงชาติเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์) ประดับด้วยช่อดอกฝ้ายเป็นเครื่องยอด เบื้องล่างของตราเป็นแพรแถบสีขาว ด้านหลังเป็นสีแดง จารึกคำขวัญประจำชาติเป็นภาษาละตินว่า "Pax et justitia" หมายถึง "สันติภาพและความยุติธรรม"
ตราแผ่นดินของเซนต์คิตส์และเนวิส

ตราแผ่นดินของเซนต์คิตส์และเนวิส ประกาศใช้เป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2510 โดยรายละเอียดของตราอาร์มแผ่นดินมีดังนี้

ในโล่พื้นขาวที่มุมบนของโล่ทั้ง 2 มุมมีดอกโป๊ยเซียนวางอยู่ ใต้ดอกโป๊ยเซียน มีขีดแง่งสีแดงวางอยู่ ใต่แง่งสีแดงมีรูปเรือใบวางอยู่ ด้านบนสุดของโล่มีแถบสีนำเงินคือทะเลแคริบเบียน ในแถบบนสุดมีการวางตามรูปแบบคือ ด้านซ้ายสุด มีดอกเฟอร์ราลีลวางอยู่ ตรงกลางแถบ มีหอยแคริเบียนวางอยู่ ด้นขวาสุด มีดอกกุหลาบอังกฤษวางอยู่ด้านข้างโล้มีนกปากยาวยืนขนาบข้างโล่ โดยนกถือต้นมะพร้าวและต้นอ้อย เหนือตราโล่มีมือสีนำตาล 3 ข้างถือคบเพลิง ใต้ตราโล่มีคำขวัญเขียนว่า "Country Above Self" ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นคำขวัญที่ชื่อว่า "Unity in Trinity"
จุดจอมฟ้า

ในทางดาราศาสตร์ จุดจอมฟ้า (, ) คือจุดสูงสุดของท้องฟ้าที่อยู่ในแนวตั้งฉากกับพื้นโลก ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับจุดจอมดิน เฉพาะในเขตร้อนเท่านั้น ที่จะมีช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์อยู่ที่จุดจอมฟ้า

คำว่าจุดจอมฟ้าในภาษาอังกฤษ ใช้คำว่า "zenith" ซึ่งนำมาจากภาษาอาหรับ คำว่า "samt" (แปลว่า "ทางเดิน")
ปาล์มขนนก

ปาล์มขนนก หรือ ปาล์มตีนช้าง (; ) มีถิ่นกำเนิดที่หมู่เกาะคะเนรี ประเทศสเปน เป็นปาล์มใบแหลมเล็ก นิยมปลูกกันในประเทศไทยมานานแล้ว เพราะมีรูปร่างทรวดทรงเหมาะที่จะปลูกประดับไว้ตามมุมห้องหรือข้างโต๊ะทำงานในออฟฟิศ ปาล์มขนนกพืชที่เจริญเติบโตช้า และทนต่อความร่มเย็นภายในห้องหรืออาคารสถานที่ได้เป็นอย่างดี
จุดจอมดิน

ในทางดาราศาสตร์ จุดจอมดิน (, ) คือจุดที่อยู่ตรงข้ามกับจุดจอมฟ้า ซึ่งอยู่ในทิศทางลงตั้งฉากกับพื้นโลก

คำว่าจุดจอมดินในภาษาอังกฤษ ใช้คำว่า "nadir" ซึ่งนำมาจากภาษาอาหรับ คำว่า "nadeer", "nathir" (แปลว่า "ตรงข้าม") และคำว่า "nadir" ในภาษาอาหรับและฮีบรูยังสามารถแปลว่า "หายาก" หรือ "หนึ่งเดียว" ได้ด้วย
นมสวรรค์

นมสวรรค์ หรือ พนมสวรรค์ (; ) เป็นไม้ล้มลุก มีพุ่มขนาดกลาง สูงประมาณ 1 เมตร พบขึ้นในที่มีน้ำท่วมขังหรือริมน้ำ ลำต้นอยู่ใต้ดิน เป็นเหง้าเลื้อยในแนวขนานกับพื้น ใบเดี่ยวเรียงสลับ กว้าง 1-2 ซม. ยาว 80-110 ซม. ผิวใบเรียบเป็นมัน ใบโตกลมคล้ายนางแย้ม ดอกช่อ เป็นช่อสีแดงหรือสีเหลือง เป็นชั้นคล้ายฉัตร แทงออกจากเหง้า สีเขียวรูปทรงกระบอก ยาว 3-5 ซม. ประกอบด้วยดอกย่อยเรียงตัวอัดแน่น ออกดอกตลอดปี
Touch

Touch อาจหมายถึง
เอเวอร์เรสต์เวียดนาม

เอเวอร์เรสต์เวียดนาม () เป็นรายการโทรทัศน์เรียลลิตี้โชว์ของประเทศเวียดนาม จัดโดยสถานีโทรทัศน์นครโฮจิมินห์ (HTV) สถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นของรัฐ เพื่อที่จะนำนักปีนเขาชาวเวียดนามกลุ่มแรก ขึ้นไปบนยอดเขาเอเวอเรสต์ประมาณเดือนเมษายน-มิถุนายน พ.ศ. 2551 ตัวแทนชาวเวียดนามที่จะปีนขึ้นสู่ยอดเขา มีจำนวน 4 คน คัดเลือกจากผู้สมัครทั่วประเทศ โดยมีการฝึกซ้อมและคัดตัวผู้สมัครที่ร่างกายไม่สมบูรณ์ออก แบ่งเป็น 2 ระยะคือตัวแทน 4 คน เริ่มปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2551 และเดินทางกลับเวียดนามในเดือนมิถุนายน ใช้เวลาประมาณ 2 เดือนเศษ โดยผู้ที่ขึ้นถึงยอดเขา เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เวลา 8:00 น. ตามเวลาท้องถิ่นเนปาล ประกอบด้วย วิทิตนันท์ โรจนพานิช นักปีนเขาชาวไทย กับนักปีนเขาชาวเวียดนาม 3 คน ชื่อ Phan Thanh Nhien, Bui Van Neogi และ Nguyen Mau Linh โดยวิทิตนันท์ ปีนเขาในฐานะหัวหน้าทีม และผู้อำนวยการผลิตรายการ
กลอย

กลอย () เป็นพืชไม้เถาเลื้อยอยู่ในวงศ์กลอย (Dioscoreaceae) ชนิดหนึ่งที่มนุษย์รู้จักนำหัวของมันมาทำเป็นอาหารมานาน หัวใต้ดินกลมรี มีรากเล็กๆกระจายทั่ว มี 3-5 หัวต่อต้น เปลือกบาง สีน้ำตาลออกเหลือง เนื้อในหัวสีขาวหรือสีเหลือง ลำต้นเลื้อยพันต้นไม้อื่น มีหนามเล็กๆกระจายทั่วไป มีขนนุ่มสีขาว กลอย พบตามธรรมชาติในอินเดีย จีนตอนใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และนิวกินี ใช้เป็นอาหารในเอเชียและแอฟริกา

ไม้เถาล้มลุก ไม่มีมือเกาะ มีหัวใต้ดิน ลึกประมาณ 10 - 15 เซนติเมตร ลำต้นกลมมีหนามเล็กๆกระจายทั่วไป และมีขนนุ่มๆ สีขาวปกคลุม มีรากเจริญเป็นหัวสะสมอาหารอยู่ใต้ดิน หัวใต้ดินส่วนมากกลมรี บางทีเป็นพู มีรากเล็กๆกระจายทั่วทั้งหัว มี 3-5 หัวต่อต้น เปลือกหัวบางสีน้ำตาลออกเหลือง เนื้อในหัวมี 2 ชนิดคือ สีขาว (กลอยหัวเหนียว) และสีครีม (กลอยไข่ กลอยเหลือง) ใบประกอบ เรียงตัวแบบเกลียว ผิวใบสากมือ มีขนปกคลุม มีใบย่อย 3 ใบ ใบกลางแผ่นใบรูปรีแกมขอบขนาน กว้าง 6 - 15 เซนติเมตร ยาว 8 - 25 เซนติเมตร ปลายเรียวแหลม โคนแหลม ขอบใบเรียบ เส้นใบนูน ใบย่อย 2 ใบ แผ่นใบรูปไข่ รูปไข่กลับ ขนาดสั้นกว่าใบกลางแต่กว้างกว่า ปลายแหลม โคนกลม เส้นใบออกจากจุดเดียวกัน ก้านใบยาว 10 - 15 เซนติเมตร ดอกช่อแบบแยกแขนง แยกเพศอยู่คนละต้น ดอกย่อยมีขนาดเล็ก จำนวน 30 - 50 ดอกสีเขียว ออกตามซอกใบ ห้อยลง ดอกเพศผู้ออกเป็นช่อแยกแขนง 2 - 3 ชั้น ดอกตั้งขึ้น ยาวได้ถึง 40 เซนติเมตร เกสรเพศผู้จำนวน 6 อัน ดอกเพศเมียออกเป็นช่อชั้นเดียว ดอกชี้ลงดิน กลีบเลี้ยงและกลีบดอกอย่างละ 6 กลีบ เรียงเป็น 2 วง ผลแก่แตกได้ มีสีน้ำผึ้ง มีครีบ 3 ครีบ กว้างประมาณ 2 เซนติเมตร ยาว 5.5 เซนติเมตร แต่ละครีบมี 1 เมล็ด ผิวเกลี้ยง เมล็ดกลมแบน มีปีกบางใสรอบเมล็ด พบตามที่ลุ่มต่ำ ที่รกร้างทั่วไป ป่าเต็งรัง ป่าผสม และป่าดงดิบ ออกดอกช่วงเดือนเมษายนถึงมิถุนายน หัวกลอยให้แป้งมาก แต่มีสารไดออสคอรีน ซึ่งมีผลต่อระบบประสาทส่วนกลางซึ่งอาจทำให้ถึงตายได้ ทำให้เมา คันคอ อาเจียน เหงื่อออก ตาพร่า ใจสั่น วิงเวียน ต้องนำมาทำให้หมดพิษ โดยปอกเปลือกทิ้ง แล้วหั่นเป็นแผ่นบางๆ ใส่ชะลอมหรือตะกร้าแล้วนำไปแช่ทิ้งไว้ให้น้ำไหลผ่าน เช่นน้ำทะเล น้ำตก น้ำห้วย สัก 2 - 3 วัน ล้างให้สะอาด จึงจะรับประทานได้

ในไทย กลอยมีชนิดย่อยหลายชนิด ได้แก่ 
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แบ่งเป็น 4 สายพันธุ์คือกลอยบางชนิดมีแคลเซียมออกซาเลต ทำให้ระคายเคือง บางชนิดมีซาโปนิน มีฤทธิ์ทำลายเม็ดเลือด มีสารไดออสโครีน (Dioscorine) ทำลายระบบประสาทส่วนกลาง ทำให้เป็นอัมพาต ละลายน้ำได้ดี รสเบื่อเมา จึงต้องล้างสารนี้ออกจากกลอยก่อนนำไปบริโภค
นิยมนำไปแช่ไว้ในธารน้ำไหลเป็นเวลา 1 คืน หรือนานกว่านี้

ชาวซาไกใช้น้ำแช่หัวกลอยผสมกับยางของยางน่องใช้เป็นยาทาลูกธนู ในอินเดียใช้หัวกลอยเป็นยาฆ่าเหา และเบื่อปลา ใช้น้ำแช่หัวกลอยมาฉีดฆ่าแมลงจำพวกหนอน กลอยดิบตำให้ป่นใช้พอกแผลวัวควายเพื่อฆ่าหนอนในแผล หัวกลอยที่ล้างพิษหมดแล้ว ปรุงเป็นยาแก้เถาดานในท้อง นำหัวกลอยมาปรุงเป็นน้ำมันใส่แผลฝีหนอง สารสกัดจากกลอยที่สกัดด้วยเอทานอลมีประสิทธิภาพดีในการยับยั้งการเจริญของ "Propionibacterium acnes"

นอกจากนี้กลอยยังมีสารไดออสเจนิน diosgenin ซึ่งมีคุณสมบัติคล้ายไฟตอสโตรเจน phytoestrogen ผู้ป่วยมะเร็งที่ไวต่อเอสโตรเจน estrogen ควรระมัดระวังและศึกษาให้ดีก่อนรับประทานกลอย
เฉลิม ชุ่มชื่นสุข

พลอากาศเอก เฉลิม ชุ่มชื่นสุข (14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 — ) เป็นอดีตรองผู้บัญชาการทหารอากาศและรักษาราชการผู้บัญชาการทหารอากาศ

พลอากาศเอก เฉลิม ชุ่มชื่นสุข เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487พลอากาศเอก เฉลิม ชุ่มชื่นสุข สมรสกับ พลอากาศตรีหญิง สรรพัชญ์ ชุ่มชื่นสุข
วัดไทยลุมพินี

วัดไทยลุมพินี () เป็นวัดไทยแห่งแรกในประเทศเนปาล ที่ตั้งอยู่ภายในปริมณฑลสังเวชนียสถานเขตลุมพินีวัน บริเวณสถานที่ประสูติของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทางเขตตะวันตกสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล  ใกล้กับชายแดนประเทศอินเดีย
รัฐบาลไทยมีมติ เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ให้สร้างวัดไทยในสวนลุมพินี ประเทศเนปาล เพื่อเฉลิมฉลองในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองศิริราชสมบัติครบ 50 ปี(กาญจนาภิเษก ใน ปี พ.ศ. 2539) เจ้าประคุณสมสมเด้จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ทรงเป็นประธานวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 และได้ก่อสร้างเสนาสนะในโครงการระยะแรกจนเสร็จ คือ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ 
ตั้งอยู่ในเขตสวนลุมพินี ส่วนวัดนานาชาติทิศตะวันออก ตำบลลุมมินเด อำเภอรูปันเดหิ แคว้นลุมพินี เนปาล มีเนื้อที่ 14 ไร่ โดยทำสัญญาเช่ากับรัฐบาลเนปาล คราวละ 99 ปี เมื่อ่หมดสัญญาแล้วต่อได้อีกคราวละ 50 ปี
ราชอาณาจักรเนปาล

ราชอาณาจักรเนปาล (, ) หรือราชอาณาจักรโครขา ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2311 โดยการก่อตั้งประเทศเนปาล โดย พระเจ้าปฤถวีนารายัณ ศาหะ (r. 1768-1775) กษัตริย์ของชาวกุรข่า ผู้รวบรวมดินแดนในหุบเขากาฐมาณฑุ ปาตาน และภักตปุรเข้าเป็นรัฐเดียวกัน และดำรงอยู่ 240 ปี ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ศาหะ

หลังจากความสำเร็จในการก่อตั้งประเทศ โดยไม่รวมที่ไม่ประสบความสำเร็จในการรุกรานทิเบตและการอ้างสิทธิ์ดินแดนกับราชวงศ์ชิงของจีน ราชอาณาจักรเนปาลกลายเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ และบริษัทอินเดียตะวันออกในสงครามกุรข่า (พ.ศ. 2357 -2359) ราชอาณาจักรเนปาลได้รับเอกราชตามสนธิสัญญาสุเคาลี ความไร้เสถียรภาพทางการเมืองที่ตามมาเกิดจากการแทรกแซงของราชวงศ์ราณา เริ่มต้นด้วย ชังค์ บะหะดุร์ ราณา เข้ามาเป็นอัครมหาเสนาบดีโดยการสืบสายโลหิตระหว่าง พ.ศ. 2386 - 2494 ซึ่งเป็นการลดบทบาทของกษัตริย์ราชวงศ์ศาหะให้เป็นเสมือนเจว็ดเท่านั้น

ในปี พ.ศ. 2490 ผู้นำราชวงศ์ราณา โมฮัน ชัมเชอร์ ชังค์ บะหะดุร์ ราณา ได้ถอดถอดพระเจ้าตริภูวัน พีระ พิกรม ศาหะ เทวะ ออกจากราชสมบัติ และยกเอาพระเจ้าชญาเนนทระผู้เป็นพระนัดดาขึ้นครองราชสมบัติ อินเดียซึ่งขณะนั้นได้รับเอกราชแล้ว ได้มีบทบาทสำคัญในการสนับสนุนให้พระเจ้าตริภูวันได้ครองราชสมบัติอีกครั้ง และสนับสนุนรัฐบาลใหม่ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยสมาชิกพรรคคองเกรสเนปาล ยังผลให้บทบาททางการเมืองของราชวงศ์ราณาสิ้นสุดลง

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 - 2549 ได้เกิดสงครามกลางเมืองเนปาล ซึ่งเป็นความขัดแย้งระหว่างฝ่ายรัฐบาลกับพรรคคอมมิวนิสต์เนปาล จนนำไปสู่การยกเลิกการปกครองระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์และเปลี่ยนเป็นการปกครองระบบสาธารณรัฐเมื่อ 28 พ.ค. 2551 ในช่วงที่เป็นราชอาณาจักรนี้ เนปาลเป็นประเทศเดียวในโลกที่เป็นรัฐศาสนาโดยใช้ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาประจำชาติ ส่วนสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาลเป็นรัฐทางโลก\
บางปู

บางปู หรือ สถานตากอากาศบางปู ในชื่ออย่างเป็นทางการ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในแบบพักผ่อนตากอากาศทางชายทะเลด้านอ่าวไทยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของประเทศไทย บางปูได้ถูกสร้างขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2480 ตามดำริของ จอมพลแปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น มีพื้นที่ทั้งหมด 639 ไร่

ต่อมาจึงได้สร้างสะพานขึ้นมา ชื่อ "สะพานสุขตา" สะพานสุขตาถือได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของสถานพักผ่อนตากอากาศแห่งนี้ ซึ่งในเวลาต่อมาสะพานสุขตา ได้มีการสร้างเป็นอาคารขึ้นมาในปลายสะพาน ในชื่อ "ศาลาสุขใจ" ปัจจุบันเป็นร้านอาหาร และเป็นที่นัดพบของผู้สูงอายุ สำหรับกิจกรรมเต้นลีลาศ ทุกวันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 16.00 น.

สถานตากอากาศบางปูตั้งอยู่ที่ ถนนสุขุมวิท กิโลเมตรที่ 37 ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ จึงทำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ใกล้กรุงเทพมหานคร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและพักผ่อนที่ได้รับความนิยมอย่างมากของวัยรุ่น คนหนุ่มสาวในยุคก่อนพุทธทศวรรษ 2500 นอกจากนี้แล้ว บางปูยังถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวและดูนกที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งของประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับนกนางนวล ที่อพยพหนีหนาวจากไซบีเรียมาในช่วงต้นฤดูหนาวของทุกปี โดยมีจำนวนนกไม่ต่ำกว่า 5,000 ตัวในแต่ละปี และมีจำนวนนกกว่า 200 ชนิดที่อาศัยอยู่ ณ ที่นี่
อำเภอคง

คง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมาอำเภอคงตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงต่อไปนี้

อำเภอคงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 156 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอคงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศิริรัตนบุษบง

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศิริรัตนบุษบง [สิ-หฺริ-รัด-บุด-สะ-บง] ลางแห่งสะกดว่า สิริรัตนบุษบง หรือ ศิริรัตน์บุษบง (4 มกราคม 2448 — 6 กรกฎาคม 2533) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศิริรัตนบุษบง เรียกโดยลำลองว่า "ท่านพระองค์หญิงใหญ่" หรือ "ท่านพระองค์ใหญ่" ประสูติเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2448 เป็นพระบุตรพระองค์ที่สองและเป็นพระธิดาพระองค์แรกในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร เมื่อแรกประสูติมีพระนามว่า "หม่อมเจ้าศิริรัตนบุษบง บริพัตร" ครั้นในปี พ.ศ. 2453 พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้ยกพระบุตรของสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สมเป็น "พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า" ทั้งสาย

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศิริรัตนบุษบง เสกสมรสกับหม่อมเจ้าอาชวดิศ ดิศกุล แต่ไม่มีพระบุตรด้วยกัน มีเพียงบุตรบุญธรรมเพียงคนเดียวคือฤทธิ์ดำรง ดิศกุล สมรสกับแก้วตา ดิศกุล (สกุลเดิม: หังสสูต) มีบุตรคืออาชวฤทธิ์ ดิศกุล

ในปี พ.ศ. 2506 พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศิริรัตนบุษบงกับพวก ได้อุทิศที่ดินเนื้อที่ 339.06 ตารางวา มูลค่า 1,695,300 บาท แก่เทศบาลนครกรุงเทพเพื่อตัดถนนเส้นใหม่ต่อกับถนนบริพัตรโดยไม่คิดมูลค่าตอบแทนใด ๆ การนี้กระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาว่าทรงเสียสละเพื่อผลประโยชน์ส่วนรวมควรแก่การสรรเสริญ จึงได้ถวายเครื่องหมายตอบแทนผู้ช่วยเหลือราชการพลเรือนสำหรับหมู่คณะ ชนิดติดตั้ง ชั้นเครื่องหมายทองประดับเพชรแก่พระองค์กับพวก

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศิริรัตนบุษบง สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2533
อำเภอแก้งสนามนาง

แก้งสนามนาง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา

คำว่า “แก้ง” เป็นภาษาท้องถิ่น ที่ใช้กันของอีสาน หมายถึง “แก่งหินกลางลำน้ำ” ชุมชนที่ประกอบกันขึ้นมาเป็นอำเภอแก้งสนามนางในทุกวันนี้ มีความสำคัญในฐานะที่ในอดีต อาณาบริเวณนี้ใช้เป็นท่าสำหรับข้ามแม่น้ำชี เพื่อเดินทางไปติดต่อสัมพันธ์กันระหว่างผู้คนในเขตการปกครองเมืองชัยภูมิ กับผู้คนในเขตบัวใหญ่ (สมัยนั้น) ของเมืองโคราช ไม่ว่าจะเป็นการติดต่อหรือไปมาหาสู่ ค้าขายหรือแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ชุมชนที่เป็นท่าข้ามลำน้ำชีดำเนินความสำคัญเรื่อยมา จนมาถึงยุคที่มีรถไฟวิ่งมาถึงกลางภาคอีสาน

การนำสินค้าจากจังหวัดชัยภูมิเข้าสู่เมืองหลวง ก็จะลำเลียงข้ามแม่น้ำชีมาขึ้นรถไฟที่อำเภอบัวใหญ่ (ในปัจจุบัน) เพื่อส่งเข้ากรุงเทพฯ ต่อมา รัฐบาลเข้าไปพัฒนาสร้างถนนลูกรัง และ สร้างสะพานเหล็กข้ามลำน้ำชีให้เป็นอีกเส้นทางหนึ่ง เพื่อใช้ติดต่อกันระหว่าง จังหวัดชัยภูมิกับอำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา เมื่อ พ.ศ. 2480 และ ใช้เป็นเส้นทางลำเลียงสินค้าจากชัยภูมิสู่กรุงเทพฯ ด้วยโดยนำมาบรรทุกรถไฟที่สถานีรถไฟบัวใหญ่ จนถึงปี พ.ศ. 2513 ก็รื้อสะพานเหล็กสร้างใหม่เป็นสะพานคอนกรีตปัจจุบันถนนสายนี้กลายเป็นทางหลวงหมายเลข 202
ท่าที่ใช้ข้ามแม่น้ำนี้มักมีชื่อตามแก่งหินน้ำตื้นที่ขวางอยู่กลางลำน้ำในอาณาบริเวณชุมชนนั้น ดังเช่น ท่าข้าม “แก้งโก” (แก่งต้นตะโก) จึงเป็นข้อสังเกตให้เห็นว่า ที่ชุมชนที่ตั้งอยู่ริมแก่งทั้งสองนี้จะมีชื่อตามชื่อแก่งว่า หมู่บ้าน "แก้งขาม"และหมู่บ้าน "แก้งโก"

บ้านแก้งขามถือเป็นตลาดการค้าขนาดย่อมทีเดียว และยังเป็นตลาดรับซื้อปอจากฝั่งชัยภูมิเพื่อส่งไปบรรทุกรถไฟที่บัวใหญ่ด้วย ฉะนั้นจึงเป็นท่าข้ามที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ มาแต่อดีตและ ยาวนานมาจนถึงทุกวันนี้ ห่างจากตลาดแก้งขามเพียง 13 กิโลเมตร ยังมีชุมชนขนาดใหญ่ริมฝั่งน้ำชีอยู่อีกชุมชนหนึ่งที่มีความสำคัญ ในฐานะท่าข้ามที่สำคัญไม่แพ้กันมาแต่อดีต ที่นี่ คือที่ตั้งของ “บ้านแก้งสนามนาง” หมู่บ้านหรือชุมชนแห่งนี้เรียกขนานนามตามชื่อของแก่งหินเหมือนชุมชนอื่น ๆ แต่ด้วยเหตุที่เป็นแก่งหินขนาดใหญ่กลางลำน้ำชีที่ยามหน้าแล้งน้ำลด สาว ๆ หนุ่ม ๆ มักพากันลงเล่นน้ำที่แก่งนี้เป็นที่สนุกสนาน จึงเรียกชื่อชุมชนนี้ว่า “แก้งสนามนาง”
ปัจจุบันเกาะแก่งต่างๆ ที่กล่าวมา ไม่มีให้เห็นกันแล้ว เนื่องจากลำน้ำเกิดการเปลี่ยนแปลงและตื้นเขินในบางช่วง อำเภอแก้งสนามเดิมมีฐานะเป็นตำบลอยู่ในความปกครองของอำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา

อำเภอแก้งสนามนางตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอแก้งสนามนางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 56 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแก้งสนามนางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอขามทะเลสอ

ขามทะเลสอ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา

จากคำบอกเล่าต่อกันมานานว่า มีหมู่บ้านอยู่หมู่บ้านหนึ่ง ปัจจุบันห่างจากที่ว่าการอำเภอขามทะเลสอ ออกไปทางทิศตะวันออก ประมาณ 5 กิโลเมตร ชื่อว่า "บ้านขามทะเลสอ" หมู่บ้านดังกล่าวนี้ตั้งอยู่ริมฝั่งบึงแห่งหนึ่ง อยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ซึ่งบึงแห่งนี้ในฤดูแล้งน้ำจะแห้งขอด และเมื่อน้ำในบึงแห้งสนิทดินในบึงจะเป็นสีขาว มีลักษณะคล้ายดินสอพลอง จนชาวบ้านเรียกติดปากว่า "ดินสอ" หรือ "สอ" เมื่อน้ำในบึงแห้งลงไปถึงบริเวณไหน ดินบริเวณนั้นจะกลายเป็นสีขาวถึงที่นั้นจนเมื่อน้ำแห้งหมดบึง ก็จะแลเห็นสีขาวทั่วทั้งบึง มองดูกว้างไกลคล้ายทะเล ชาวบ้านจึงเรียกบึงนี้ว่า "บึงทะเลสอ" และต่อมาได้มีผู้เอาชื่อบ้านกับชื่อบึงมารวมกัน แล้วเรียกชื่อหมู่บ้านนี้ว่า "บ้านขามทะเลสอ" ตราบจนทุกวันนี้

เดิมนั้นหมู่บ้านขามทะเลสอ อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอโนนไทยเมื่อมีประชาชนมาอยู่รวมกันมากขึ้น ก็ได้ยกฐานะเป็นตำบลขามทะเลสอ อำเภอขามทะเลสอตั้งอยู่ตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอขามทะเลสอแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 46 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอขามทะเลสอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอวังน้ำเขียว

วังน้ำเขียว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา รู้จักกันอย่างดีในฐานะเป็นสถานที่ที่มีโอโซนติดอันดับ 1 ใน 7 ของโลก
จนมีสมญานามว่า "สวิตเซอร์แลนด์แดนอีสาน" 
เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 ได้มีการยกพื้นที่ตำบลวังน้ำเขียว ตำบลวังหมี ตำบลอุดมทรัพย์ และตำบลระเริง แยกออกจากอำเภอปักธงชัย มาตั้งเป็นกิ่งอำเภอวังน้ำเขียว และเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ตั้งตำบลไทยสามัคคี แยกออกจากตำบลวังน้ำเขียว

เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลศาลเจ้าพ่อ ในพื้นที่บางส่วนของตำบลวังน้ำเขียว และบางส่วนตำบลไทยสามัคคี กระทั่งวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ยกฐานะเป็นอำเภอวังน้ำเขียว

อำเภอวังน้ำเขียวตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอวังน้ำเขียวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 83 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอวังน้ำเขียวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอบ้านเหลื่อม

บ้านเหลื่อม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา

อำเภอบ้านเหลื่อมตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอบ้านเหลื่อมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 39 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบ้านเหลื่อมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
พระยาสุรเสนา (หม่อมราชวงศ์ชิต กำภู)

พลตรี พระยาสุรเสนา (หม่อมราชวงศ์ชิต กำภู) เกิดเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2427 เป็นบุตรของพันเอก หม่อมเจ้าชื่น กำภู กับหม่อมพุ่ม กำภู เข้าศึกษาเป็นนักเรียนนายร้อยทหารบกเมื่อปี พ.ศ. 2442 สำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2445 จากนั้นจึงเข้ารับราชการเป็นผู้บังคับกองร้อยพิเศษ โรงเรียนนายร้อยทหารบก ต่อมาในปี พ.ศ. 2452 เป็นปลัดกรมบัญชาการโรงเรียนนายร้อยทหารบก ต่อมาเป็นเสนาธิการทหารบก พ.ศ. 2456 มีหน้าที่เป็นราชองครักษ์เวร พ.ศ. 2459 เป็นเลขาธิการในคณะกรรมการอำนวยการสภากาชาดไทย พ.ศ. 2467 โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นองคมนตรี หลังเกษียณราชการ พระยาสุรเสนาประกอบอาชีพส่วนตัวด้วยการก่อตั้งบริษัท สุรเสนา จำกัด ดำเนินการก่อสร้าง เนื่องจากท่านมีความสนใจทางด้านสถาปัตยกรรม

ท่านสมรสกับคุณหญิงผอบ สุรเสนา มีบุตรธิดา 13 คน คือ พระยาสุรเสนาถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2489
อำเภอชุมพวง

ชุมพวง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมาอำเภอชุมพวง เดิมแยกออกมาจากอำเภอพิมาย ตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2499 และตั้งเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2502 อำเภอชุมพวงมีป่าสงวนเรียกว่า “ป่าดงชุมพวง” แต่เนื่องจากมีผู้บุกรุกเข้ามาอยู่เป็นจำนวนมาก จึงมีการปฏิรูปเมื่อปี พ.ศ. 2515 พื้นที่อำเภอบางส่วนจึงอยู่ในเขตปฏิรูปที่ดิน และได้มีการแจกเอกสารสิทธิ์ที่ดินทำกินให้แก่เกษตรกรแล้ว

ตำบลชุมพวง แยกจากอำเภอพิมายเป็นกิ่งอำเภอชุมพวงเมื่อปี พ.ศ. 2499 และ ตั้งเป็นตำบลชุมพวงเมื่อปี พ.ศ. 2502 ตำบลชุมพวงมีต้น "พลวง" มากจึงเรียกว่า "ชุมพวง" และกลายมาเป็นชื่อตำบลในที่สุด ซึ่งตำบลชุมพวงมีลำน้ำมูลไหลผ่าน นับว่าเป็นดินแดนที่มีความอุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมา

อำเภอชุมพวงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอชุมพวงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 130 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอชุมพวงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อำเภอหนองบุญมาก

หนองบุญมาก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองนครราชสีมา ห่างจากตัวจังหวัด 50 กิโลเมตร

อำเภอหนองบุนนากแต่เดิมเป็นเพียงตำบลเดียว คือ ตำบลสารภี ซึ่งอยู่ในเขตปกครอง ของอำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา 
เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2526 กระทรวงมหาดไทย ได้จัดตั้งท้องที่ตำบลสารภี ขึ้นเป็นกิ่งอำเภอเรียกว่า “กิ่งอำเภอหนองบุนนาก” โดยมีนายสวัสดิ์ พูนพิพัฒน์ เป็นปลัดอำเภอผู้เป็นหัวหน้าประจำกิ่งอำเภอ ตัวที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ที่บ้านซับหวาย หมู่ที่ 16 ตำบลหนองบุนนาก ในขณะนั้น (ปัจจุบันบ้านซับหวายเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นหมู่ที่ 4 ตำบลหนองหัวแรต)ในการก่อสร้างศูนย์ราชการอำเภอ นางเง็กเจ็ง และนายประสงค์ ศรีหิรัญรัตน์ เป็นผู้อุทิศที่ดินให้เนื้อที่ 100 ไร่ เพื่อจัดสร้างที่ว่าการอำเภอ สถานีตำรวจภูธรอำเภอและหน่วยราชการต่าง ๆ 
เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2532 กิ่งอำเภอหนองบุนนากได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 106 ตอนที่ 83 ลงวันที่ 25 พฤษภาคม 2532 โดยมี ร.ต. ประสิทธิ์ อินทราทิตย์ เป็นผู้ดำรงตำแหน่งนายอำเภอคนแรก 
เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2544 ดำเนินการเปิดอาคารที่ว่าการอำเภอหลังใหม่ ซึ่งได้รับความอนุเคราะห์จากหลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ ท่านได้มีจิตศรัทธาและตั้งใจที่จะบริจาคเงินให้ก่อสร้างเป็นเงินงบประมาณ 13,793,000 บาท (สิบสามล้านเจ็ดแสนเก้าหมื่นสามพันบาทถ้วน) โดยไม่ใช้เงินงบประมาณของทางราชการ และหลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ ได้บริจาคเงินในการก่อสร้างเองทั้งสิ้น โดยทางทางจังหวัดนครราชสีมาโดยขออนุมัติกรมการปกครอง เป็นอาคารสองชั้นทรงไทย หลังคามุงกระเบื้องสีแดง ซึ่งจะเป็นอาคารที่ว่าการอำเภอหลังแรกของประเทศไทย ที่ก่อสร้างโดยพระบริจาคเงินเป็นอาคารหลังแรก ที่เป็นอาคารทรงไทยสวยเด่นเป็นสง่าที่สุดในประเทศไทย เพื่อให้มีความหมายในทางที่เป็นสิริมงคลตามความต้องการของราษฎรและหลวงพ่อคูณ เห็นสมควรเปลี่ยนชื่ออำเภอใหม่ ในวันที่ 22 พฤษภาคม 2546 มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้สมควรเปลี่ยนชื่ออำเภอหนองบุนนากเป็นอำเภอหนองบุญมาก จังหวัดนครราชสีมา

อำเภอหนองบุญมากตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอหนองบุญมากแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 104 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอหนองบุญมากประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
อำเภอโนนแดง

โนนแดง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา

อำเภอโนนแดง แต่เดิมเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2480 เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ตั้งขึ้นโดยเรียกชื่อตามชื่อของไม้แดง ซึ่งมีอยู่มากในขณะนั้น อยู่ในเขตการปกครองของตำบลโนนตาเถร อำเภอประทาย จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาชุมชนโนนแดงได้ขยายใหญ่ขึ้น จึงได้จัดตั้งขึ้นเป็น ตำบลโนนแดง เมื่อปี พ.ศ. 2508 และ เมื่อชุมชนมีความเจริญเติบโต เข้าหลักเกณฑ์ที่จะจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอได้แล้ว จังหวัดนครราชสีมา จึงได้เสนอกระทรวงมหาดไทย เพื่อประกาศจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโนนแดง เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2532

อำเภอโนนแดงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอโนนแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 65 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอโนนแดงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอโนนไทย

โนนไทย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมาคำว่า “สันเทียะ” มีการสันนิษฐาน ว่ามาจาก 3 ประเด็น คือ

ประเด็นที่ 1 เล่ากันว่าเดิมเป็นที่อยู่ของชาวกัมพูชา ที่มาอาศัยต้มเกลือสินเธาว์เพื่อนำไปขายและอาศัยน้ำจากลำห้วยทางเหนือของหมู่บ้าน ในการหุงต้มเกลือและอุปโภคบริโภค ภาษาเขมร คำว่า “สันเทียะ” แปลว่า ที่ต้มเกลือสินเธาว์และยังมีผู้เพิ่มเติมว่า “สันเทียะ” อาจเอามาจากสภาพพื้นดินของอำเภอ เนื่องจากโดยทั่วไปพื้นดินเป็นดินเค็ม

ประเด็นที่ 2 มาจากสภาพภูมิศาสตร์ในภาษาลาว คำว่า “สันเทียะ” แปลว่า บ้านที่ตั้งอยู่บนสันโนนที่ดินเละ เนื่องจากพื้นดินเป็นดินปนทรายเมื่อถึงฤดูฝนจะชื้นแฉะไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

ประเด็นที่ 3 สันนิษฐานว่ามาจากคำว่า “ศาลเตี้ย” เพราะแขวงสันเทียะ เดิมมีเรือนจำสำหรับนักโทษและมีการชำระคดีที่แขวงนี้ ดังนั้นคำว่าศาลเตี้ย จึงน่าจะเพี้ยน มาเป็น สันเทียะอำเภอโนนไทยตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอโนนไทยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 133 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอโนนไทยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
อำเภอประทาย

ประทาย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา เดิมมีฐานะเป็นตำบลประทายขึ้นกับเขตการปกครองอำเภอบัวใหญ่(เดิมนอกชื่ออำเภอ นอก) ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอประทาย เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2504 และได้ยกฐานะเป็นอำเภอในปี 2506 ชื่ออำเภอประทาย ใช้ชื่อตามตำบลประทาย มีหมู่บ้านประทายเป็นหมู่บ้านเก่าแก่สมัยขอมเรืองอำนาจ ซึ่งได้แก่บ้านประทาย หมู่ที่ 2 ตำบลตลาดไทรในปัจจุบัน ซึ่งได้แยกจากตำบลประทาย คำว่า "ประทาย" เป็นภาษาเขมร แปลว่า "ป้อมค่ายหรือที่พักแรม" เข้าใจว่าเป็นทางผ่าน และที่พักแรมของทหารขอมในการไปสักการะปราสาทหินพิมาย อำเภอประทายตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอประทายแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 151 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอประทายประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่

สามารถเดินทางโดยรถโดยสารประจำทาง เช่น ภัสสรชัยทัวร์ เป็นต้น
อำเภอสูงเนิน

สูงเนิน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมาอำเภอสูงเนินตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอสูงเนินแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 127 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอสูงเนินประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่