seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เกาะเตอร์นาเต

เตอร์นาเต () เป็นเกาะในหมู่เกาะโมลุกกะ ทางตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่นอกฝั่งตะวันตกของเกาะที่ใหญ่กว่า คือ เกาะฮัลมาเฮรา เช่นเดียวกันเกาะบริเวณใกล้เคียง เกาะมีภูเขาไฟรูปกรวย เกาะแห่งนี้เคยเป็นเกาะที่ผลิตกานพลูแห่งเดียวของโลก ทำให้สุลต่านกลายเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดและมีอิทธิพลมากที่สุดในอินโดนีเซีย

ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 กลายเป็นรัฐสุลต่าน ชาวโปรตุเกสเข้ามาตั้งถิ่นฐานใน ค.ศ. 1574 เป็นพันธมิตรกับฮอลันดาใน ค.ศ. 1607 ก่อนตกอยู่ใต้อิทธิพลของฮอลันดาอย่างสมบูรณ์ ค.ศ. 1683 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นได้เข้ายึดครอง
สีสุวัตถิ์ ยุติวงศ์

นักองค์มจะ(เทียบได้กับหม่อมเจ้า) สีสุวัตถิ์ ยุติวงศ์ เป็นเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์กัมพูชา ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2456 ทรงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากประเทศฝรั่งเศส และมีพระชายาเป็นชาวฝรั่งเศส
ในการเลือกตั้งครั้งแรกของกัมพูชาในสมัยที่เป็นอาณานิคมซึ่งเป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พระองค์ได้จัดตั้งกรมประชาธิปไตยหรือพรรคประชาธิปไตยเข้าร่วมในการเลือกตั้ง นโยบายของพรรคเป็นประชาธิปไตยที่เน้นไปทางสังคมนิยมและต้องการเจรจาเกี่ยวกับเอกราชของกัมพูชาให้เร็วที่สุด พรรคของพระองค์ได้รับการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่ข้าราชการชั้นผู้น้อย คณะสงฆ์หัวสมัยใหม่ ศิษย์เก่าและนักเรียนปัจจุบันของลีเซสีสุวัตถิ์ และได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากสมเด็จกรมพระสีสุวัตถิ์มุนีเรศ

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่าพรรคประชาธิปไตยชนะการเลือกตั้ง ทำให้เกิดรอยร้าวในหมู่ชนชั้นนำของกัมพูชา นักองค์มจะสีสุวัตถิ์ ยุติวงศ์ขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีเอง และทำให้สมเด็จกรมพระสีสุวัตถิ์มุนีเรศหมดบทบาททางการเมือง พรรคของพระองค์ได้ร่างรัฐธรรมนูญให้สมัชชาแห่งชาติมีบทบาทค่อนข้างมาก และพระองค์พยายามเจรจาเรื่องเอกราชกับฝรั่งเศสอย่างรวดเร็ว แต่ไม่สำเร็จเพราะฝรั่งเศสไม่ยอมเจรจาด้วย อย่างไรก็ตาม พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยวัณโรคเมื่อ พ.ศ. 2490 ด้วยพระชนม์เพียง 45 ชันษา โดยมีข่าวลือว่าฝรั่งเศสอยู่เบื้องหลังการสิ้นพระชนม์ของพระองค์
สโมลยัน

สโมลยัน (; ) เป็นเมืองเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของประเทศบัลแกเรีย ใกล้เส้นเขตแดนประเทศกรีซ เป็นเมืองพักตากอากาศสำหรับการเล่นสกี เป็นเมืองปกครองและศูนย์กลางอุตสาหกรรมของจังหวัดสโมลยัน จากข้อมูลเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 มีประชากร 30,283 คน
พัตมอส

พัตมอส (กรีก, "Πάτμος"; ; ) เป็นเกาะเล็ก ๆ ของประเทศกรีซ ในทะเลอีเจียน หนึ่งในเกาะทางเหนือสุดของหมู่เกาะโดเดคะนีส มีประชากร 2,998 คน และมีพื้นที่ 34.05 ตร.กม.
ซัลโต (ประเทศอุรุกวัย)

ซัลโต () เป็นเมืองหลักของจังหวัดซัลโต อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอุรุกวัย เป็นเมืองท่าตรงจุดเริ่มต้นเส้นเดินเรือบนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำอุรุกวัย ตรงข้ามกับเมืองกองกอร์เดียของประเทศอาร์เจนตินา เมืองมีประชากร 104,028 คน (ค.ศ. 2011) เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของอุรุกวัย
ปุนตาเดลเอสเต

ปุนตาเดลเอสเต () เป็นเมืองและสถานที่พักตากอากาศบริเวณชายฝั่งของมหาสมุทรแอตแลนติก ในจังหวัดมัลโดนาโด ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอุรุกวัย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของกรุงมอนเตวิเดโอราว 140 กม. ถึงแม้ว่าเมืองจะมีประชากรตลอดทั้งปีประมาณ 9,280 คน แต่ในฤดูร้อนเป็นสถานที่ที่ได้รับความนิยมของนักท่องเที่ยว ทำให้มีจำนวนคนมากมายหลั่งไหลมาที่นี่
แม่น้ำอุรุกวัย

แม่น้ำอุรุกวัย (, ; ) เป็นแม่น้ำในทวีปอเมริกาใต้ อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีป ไหลไปทางตะวันทิศเหนือลงใต้ เป็นชายแดนให้กับประเทศบราซิล อาร์เจนตินา และอุรุกวัย แม่น้ำไหลผ่านเข้าไปในรัฐซานตากาตารีนาซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศบราซิล เป็นเส้นแบ่งเขตส่วนหนึ่งระหว่างรัฐซานตากาตารีนากับรัฐรีโอกรันดีดูซูลแล้วไหลไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เป็นเส้นเขตแดนระหว่างประเทศบราซิลกับประเทศอาร์เจนตินา และระหว่างประเทศอุรุกวัยกับประเทศอาร์เจนตินา ลงสู่แม่น้ำลาปลาตา

แม่น้ำมีความยาวราว 1,600 กม. แม่น้ำมีพื้นที่รองรับน้ำ 365,000 ตร.กม.
อาสนวิหารแปร์ปีญ็อง

อาสนวิหารแปร์ปีญ็อง () หรือมีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมาแห่งแปร์ปีญ็อง (; ) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งอาสนะของมุขนายกประจำมุขมณฑลแปร์ปีญ็อง-แอลน์ ตั้งอยู่ในเขตเมืองแปร์ปีญ็อง จังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล แคว้นอ็อกซีตานี ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้นักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอาสนวิหารจากการย้ายอาสนะของมุขนายกจากมุขมณฑลแอลน์ (เดิมอาสนะตั้งอยู่ที่อาสนวิหารแอลน์) มารวมอยู่ที่มุขมณฑลแปร์ปีญ็องเมื่อปี ค.ศ. 1602 ตามพระบัญชาของสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 8

อาสนวิหารแปร์ปีญ็องได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906

ลักษณะสถาปัตยกรรมของอาสนวิหารในปัจจุบันเป็นแบบสถาปัตยกรรมกอทิกแบบเมรีดียอนาล () โดยมีบริเวณกลางโบสถ์ยาว กว้าง และสูงถึง โดยประกอบด้วยจุดตัดทั้งสิ้น 7 ช่วง นำสายตาไปสู่แขนกางเขนและมุขโค้งที่มีขนาดกว้าง

หน้าบันประตูทางเข้าหลักซึ่งมีลักษณะเหมือนยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ต่อมาภายหลังจากการบูรณะซ่อมแซมสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ได้มีการสร้างหน้าต่างแบบกอทิกแทนกรอบสี่เหลี่ยมเดิมที่เคยเห็นในโปสต์การ์ดในสมัยก่อน ส่วนซุ้มประตูทางเข้าและหอนาฬิกาที่เห็นในปัจจุบันสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 18

เครื่องเรือนและเครื่องตกแต่งภายในอาสนวิหารมีความวิจิตรอยู่มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระแท่นบูชาเอก (เป็นงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16–19 พร้อมประวัติศาสตร์อันยาวนาน) ออแกน (สร้างราวปี ค.ศ. 1504 พร้อมงานลงสีและตกแต่งด้วย) งานกระจกสีแบบกอทิกฟื้นฟู (งานสมัยกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19) และที่สำคัญคือ พระเยซูตรึงไม้กางเขน (งานไม้แกะสลักสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14) ซึ่งตั้งอยู่ในชาเปลที่ใช้ชื่อเดียวกัน

บริเวณทิศใต้ของอาสนวิหารเป็นที่ตั้งของ "กัมโปซานโต" ("Le Campo Santo") หรืออีกชื่อหนึ่งว่า "วิหารคดนักบุญยอห์น" เป็นบริเวณวิหารคดสำหรับใช้ในงานศพ ซึ่งจัดเป็นเพียงสถานที่แห่งเดียวที่ยังคงสภาพอยู่ในประเทศฝรั่งเศส ณ ปัจจุบัน ประวัติการก่อสร้างสามารถนับย้อนได้ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14

หลังจากการปฏิวัติฝรั่งเศส มีการก่อสร้างต่อเติมบริเวณวิหารคดแห่งนี้จนกระทั่งเสียหาย จนกระทั่งปี ค.ศ. 1984 คณะกรรมการบริหารจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล ได้มีมติให้ทำลายสิ่งก่อสร้างเพิ่มเติมที่ไม่ใช้ของเดิมออกไป การบูรณะได้เสร็จสิ้นเมื่อปี ค.ศ. 1991

ในปัจจุบัน ยังสามารถพบช่องฝังศพบริเวณกำแพงของวิหารคดฝั่งทิศเหนือ และทิศใต้ นอกจากนั้น ยังพบอีก 5 ช่องบริเวณทิศตะวันตกซึ่งสามารถซ่อมแซมกลับขึ้นมาได้ภายหลังการบูรณะ นอกจากนี้ยังพบงานประติมากรรมปูนปั้นนูนต่ำเพื่อประดับช่องฝังศพด้วย

หอสวดศพตั้งอยู่บริเวณทิศใต้ บริเวณระเบียงทางเดิน และส่วนประกอบต่าง ๆ (เสาและหัวเสา) ที่ล้อมรอบวิหารคดได้หายไปราวคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งไปพบในภายหลังอยู่ที่คอนแวนต์ ในแปร์ปีญ็องเพื่อใช้เป็นที่พักของชั่วคราวในระหว่างการซ่อมแซมครั้งใหญ่
โปรตอน เพรเว่

โปรตอน เพรเว่ (Proton Prevé: Pro-ton Pray-vay) เป็นรถยนต์ พัฒนาขึ้นโดยโปรตอน ผู้ผลิตรถยนต์จากมาเลเซีย มันแทนที่โปรตอนGen-2 มันเป็นรถโปรตอนรุ่นแรกที่จะมีการติดตั้งเครื่องยนต์เทอร์โบชาร์จ เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2554 และเริ่มจำหน่ายในปี พ.ศ. 2555

โปรตอน เพรเว่ เปิดตัวในประเทศไทยเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โดยไทยเป็นประเทศที่ 3 ต่อจากมาเลเซียและออสเตรเลียที่รถรุ่นนี้เปิดตัว โปรตอน เพรเว่ มีจำหน่าย 3 รุ่นคือ Standard, Executive และ Premium

โปรตอน เพรเว่ ได้รับรางวัลด้านความปลอดภัยเต็มรูปแบบคะแนน 5 ดาวในเซียนโครงการประเมินรถใหม่ (ANCAP) ของออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ โปรตอน เพรเว่ เป็นอุปกรณ์ที่มีสูงสุดไม่เกินหกถุงลมนิรภัย, ระบบเบรก ABS และ EBD, ระบบเสริมแรงเบรก BA และ ระบบป้องกันการลื่นไถล TCL, และการควบคุมเสถียรภาพแบบอิเล็กทรอนิกส์ (ESC) ประเทศไทยโปรตอน
ปลดหนี้

ปลดหนี้ เป็นรายการเกมโชว์ที่มีจุดเด่นของรายการคือเปิดโอกาสให้ผู้ที่มีหนี้สินได้มีส่วนร่วมในรายการเพื่อให้สามารถปลดหนี้และสามารถประกอบอาชีพหาเลี้ยงครอบครัวได้ โดยรายการนี้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 15:30 - 16:15 น. (เดิมออกอากาศเวลา 14.45 น.) โดยรายการเริ่มออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 ตั้งแต่ ตุลาคม 2557 ได้ทำการย้ายเวลาใหม่เป็นวันอาทิตย์ เวลา 16.30 น. เริ่ม 26 ตุลาคม พ.ศ. 2557 วันเดิม เวลาใหม่ 14.45 น. เริ่ม 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 - 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 วันเดิม เวลาใหม่ 16.15 น. เริ่ม 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 - 25 กันยายน พ.ศ. 2559 และ เลื่อนเวลาออกอากาศไปเป็นเวลา 16.20 - 17.05 น. เริ่ม 2 ตุลาคม พ.ศ. 2559 - ปัจจุบัน

กรณีเป็นผู้ช่วยพิธีกร
อี ชัง-มิน

อี ชัง-มิน (; ; เกิด 1 พฤษภาคม 2529) หรือชื่อในการแสดงว่า ชังมิน (Changmin) เป็นสมาชิกวงทูเอเอ็ม
เพชรฎี ศรีฤกษ์

เพชรฎี ศรีฤกษ์ (ชื่อเล่น: หรั่ง) นักแสดงชาวชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงจากการเข้าร่วมการประกวด Domonman 1993 จากนั้นก็ได้รางวัลชนะเลิศเป็น หนุ่ม Domonman 1993 และได้แสดงละครโทรทัศน์ อาทิ 111 (ตองหนึ่ง), เบญจรงค์ห้าสี, เงิน เงิน เงิน, มัจจุราชติงต๊อง, มะปรางข้ามรั้ว เป็นต้น

เพชรฎี ศรีฤกษ์ เกิดเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2519 หลังจากชนะการประกวดหนุ่ม Domonman 1993 ก็เริ่มเข้าสู่วงการด้วยการแสดงละครกับช่อง 7 สี และผลงานที่แจ้งเกิดทำให้เขารู้จักไปทั่งประเทศนั้นก็คือบทบาทของตำรวจปราบปราบยาเสพติดในคาแร็คเตอร์เซอร์ผมยาวจากละครเรื่อง "111(ตองหนึ่ง)"

ด้านการศึกษา จบการศึกษาระดับปริญญาตรีและปริญญาโท มหาวิทยาลัยเกริก
วงศ์กระท้อน

วงศ์กระท้อน (Meliaceae หรือ Mahogany family) เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่ส่นใหญ่เป็นไม้ยืนต้นหรือไม้พุ่ม มีส่วนน้อยที่เป็นไม้ล้มลุก หรือเป็นพืชป่าชายเลน อยู่ในอันดับ Sapindales ลักษณะการเรียงของใบเป็นแบบเรียงสลับ (alternate) เส้นใบเป็นแบบขนนก ไม่มีหูใบ ดอกเป็นดอกช่อแบบ panicles, cymes, spikes, หรือ clusters สปีชีส์ส่วนใหญ่ไม่ผลัดใบ วงศ์นี้ประกอบด้วย 50 สกุลและ 550 สปีชีส์ มีการกระจายตัวอย่างกว้างขวางในเขตร้อนตั้งแต่จีนจนถึงออสเตรเลีย
โอเปิล ซาฟิร่า

โอเปิล ซาฟิร่า () เป็นรถยนต์เอนกประสงค์ขนาดเล็ก (Compact MPV) ที่ผลิตโดย โอเปิล ผู้ผลิตรถยนต์จากประเทศเยอรมนี เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2542 โดยใช้โครงสร้างร่วมกับ โอเปิล แอสตร้า () มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 3 Generation (รุ่น) ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ซึ่งตรงกับรุ่นที่ 3 จึงได้ใช้ชื่อใหม่ว่า โอเปิล ซาฟิร่า ทัวร์เรอร์ () ในบางประเทศจะขายโดยใช้แบรนด์อื่น เช่น วอกซ์ฮอลล์ โฮลเดน เชฟโรเลตและซูบารุ เป็นต้น โดยรุ่นที่เคยขายในประเทศไทยจะใช้แบรนด์เชฟโรเลต

โอเปิล ซาฟิร่า รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2542 โดยเริ่มจัดแสดงเป็นรถต้นแบบในงานแฟรงเฟิร์ทมอเตอร์โชว์ปี พ.ศ. 2540 ใช้ชื่อว่า Zafira A โดยใช้แพลตฟอร์มร่วมกับโอเปิล แอสตร้า รุ่น Astra G แบบ T-Body ซาฟิร่ารุ่นนี้มีเครื่องยนต์เบนซิน 1.6 ,1.8 ,2.0 และ 2.2 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซลรุ่น 2.0 และ 2.2 ลิตร ระยะฐานล้อ 2,694 มม. ความยาว 4,317 มม. ความกว้าง 1,742 มม. ความสูง 1,684 มม. และน้ำหนัก 1,320-1,560 กก. มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเยอรมนี ,โปแลนด์ ,ไทยและบราซิล

ในประเทศไทย ซาฟิร่ารุ่นนี้เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2543 ทำตลาดโดยใช้แบรนด์เชฟโรเลต โดยเป็นรถประกอบในประเทศไทย ถือเป็นการนำเอาตลาดรถ MPV กลับมาบุกเบิกตลาดอีกครั้ง หลังจากที่มี มิตซูบิชิ สเปซ วากอน เข้ามาทำตลาดในช่วงสั้นๆ ก่อนหน้านั้น โดยได้รับความนิยมมาก ขายได้ในระดับหลายร้อยคันต่อเดือน แม้จะไม่หวือหวานัก และส่งออกไปยังประเทศญี่ปุ่นในชื่อ ซูบารุ ทราวิค () ทำให้มีคู่แข่งใหม่ๆ เข้ามาทำตลาดมากมาย เช่น ฮอนด้า สตรีม ,เกีย คาเรนส์และโตโยต้า วิช เป็นต้น สาเหตุที่ GM Thailand นำมาขาย เนื่องจากการเป็นตัวแทนจำหน่ายรถของ GM กับพระนครยนตรการได้สิ้นสุดลง โดยในระยะแรก GM คิดจะนำ Opel Astra มาขาย แต่น่าจะไม่สามารถแข่งกับเจ้าตลาดได้ จึงนำ Zafira เข้ามา จุดเด่นคือใช้ช่วงล่างสไตล์ยุโรป และการจัดที่นั่งแบบ Flex-7 และมีแคมเปญการตลาดออกมาเรื่อยๆ เช่น แคมเปญซูชิกับสเต็ก (ดาวน์ 0% แล้วออกรถได้ทันที) และขายมาเรื่อยๆ จนถึงปี พ.ศ. 2548

โดย Chevrolet Zafira ในประเทศไทย ได้มีการปรับตามรุ่นปีดังนี้

พ.ศ. 2543
พ.ศ. 2544
พ.ศ. 2545
พ.ศ. 2546
พ.ศ. 2547
พ.ศ. 2548

โอเปิล ซาฟิร่า รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2548 ยังคงใช้แพลตฟอร์มร่วมกับ Astra เหมือนเดิม ใช้ชื่อว่า Zafira B รุ่นนี้มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเยอรมนีและโปแลนด์ มีเครื่องยนต์เบนซิน 1.6 ,1.8 ,2.0 และ 2.2 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.7 และ 1.9 ลิตร ใช้เกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 และ 6 สปีด ระยะฐานล้อ 2,703 มม. ความยาว 4,468 มม. ความกว้าง 1,801 มม. ความสูงรุ่นปี พ.ศ. 2548-2550 อยู่ที่ 1,635 มม. และรุ่นปี พ.ศ. 2550-พ.ศ. 2554 1,645-1,670 มม.

โอเปิล ซาฟิร่า รุ่นที่ 3 เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2554 โดยใช้ชื่อใหม่ว่า Zafira Tourer C ส่วนซาฟิร่ารุ่นเดิมจะใช้ชื่อว่า Zafira Family มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเยอรมนี เริ่มจัดแสดงในงาน Geneva Motor Show มีเครื่องยนต์ตั้งแต่ 1.4-2.0 ลิตร และได้มีการทำรุ่นที่ใช้แก๊ส CNG เป็นพลังงานทางเลือก มีเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด ระยะฐานล้อ 2,760 มม. ความยาว 4,660 มม. ความกว้าง 1,820 มม. และความสูง 1,690 มม.
สังคายนาวาติกันครั้งที่สอง

สังคายนาวาติกันครั้งที่สอง () เป็นสภาสังคายนาสากลครั้งที่ 21 ที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกจัดขึ้น โดยมีจุดประสงค์เพื่อปรับตัวศาสนจักรให้เข้ากับโลกสมัยใหม่ สังคายนาครั้งนี้สันตะสำนักดำเนินการจัดขึ้นที่มหาวิหารนักบุญเปโตรในนครรัฐวาติกัน ตามรับสั่งของสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23 เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1962 มาสิ้นสุดในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1965 ในสมณสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6

ในบรรดาผู้เข้าร่วมการสังคายนา มีปิตาจารย์ในสภาสังคายนาถึง 4 องค์ที่ต่อมาได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา ได้แก่ พระคาร์ดินัลโจวันนี บัตติสตา มอนตีนี (ต่อมาคือสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6) มุขนายกอัลบีโน ลูชีอานี (ต่อมาคือสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 1) มุขนายกคารอล วอยตีวา (ต่อมาคือสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2) และบาทหลวงโยเซฟ รัทซิงเงอร์ (ต่อมาคือสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16)

ในปัจจุบันนี้ หลายคริสตจักรที่ไม่ได้ร่วมสามัคคีธรรมกับคริสตจักรโรมันคาทอลิกยังคงตั้งข้อสงสัยต่อการจัดสังคายนาครั้งนี้ว่าเป็นสิ่งเหมาะสมหรือไม่ โดยเฉพาะชาวคาทอลิกฝ่ายประเพณีนิยมที่ถือว่าผลของการปฏิรูปศาสนจักรให้ทันสมัยนแบบนี้นำไปสู่ผลเสียหลายประการ และยังละเลยธรรมเนียมประเพณ๊ของศาสนจักรคาทอลิกที่ยึดถือกันมาตั้งแต่ก่อนปี ค.ศ. 1962
โกวิท ตั้งตรงจิตร

โกวิท ตั้งตรงจิตร เป็นนักเขียนสารคดีดีเด่นแห่งชาติ และเป็นนักตอบปัญหาในสถานีโทรทัศน์ช่อง 4 บางขุนพรหม ร่วมสมัยเดียวกับ ม.จ. สุภัทรดิศ ดิศกุล และ สมัคร สุนทรเวช และเป็นนักเขียนหนังสือเป็นอาชีพ รวมถึงมีงานเขียนอ่านออกอากาศทางวิทยุกระจายเสียงของกรมโฆษณาการ ในสมัยรัฐบาล จอมพล ป. พิบูลสงคราม
วงศ์กระโถนฤๅษี

วงศ์กระโถนฤๅษี (Rafflesiaceae) เป็นวงศ์ของพืชเบียนที่พบในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้ง "Rafflesia arnoldii" ซึ่งเป็นพืชที่มีดอกที่ใหญ่ที่สุดในโลก พืชกลุ่มนี้เป็นปรสิตภายในของไม้เถาในสกุล "Tetrastigma" (วงศ์ Vitaceae) ไม่มีกิ่งก้าน ใบ รากและส่วนที่สังเคราะห์ด้วยแสงได้ จะมีเฉพาะดอกที่โผล่ออกมาจากรากหรือกิ่งด้านล่างของพืชเจ้าบ้านเท่านั้น
แดวู ลาโนส

แดวู ลาโนส () เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ที่ผลิตโดย แดวู ผู้ผลิตรถยนต์จากประเทศเกาหลีใต้ เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2540 โดยออกมาเพื่อทดแทนรุ่นเก่าอย่าง แดวู เซียโล () ออกแบบโดย จอร์เจ็ตโต้ จูจาโร่ () มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้ ,รัสเซีย ,อียิปต์ ,ยูเครน ,โปแลนด์และเวียดนาม มีตัวถังคอนเวอร์เทเบิล 2 ประตู แฮทช์แบค 3 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตู ซีดาน 4 ประตูและรถตู้ 2 ประตู มีเครื่องยนต์ 1.3 ,1.4 ,1.5 และ 1.6 ลิตร ใช้เกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ระยะฐานล้อ 2,520 มม. ความยาวรุ่นแฮทช์แบค 4,074 มม. ซีดาน 4,235 มม. รถตู้ 4,247 มม. ความกว้าง 1,678 มม. ความสูง 1,432 มม. รุ่นรถตู้ 1,908 มม.

ที่มาของการพัฒนาแดวู ลาโนส มีดังนี้

แดวู มอเตอร์ส เคยร่วมเป็นพันธมิตรกับเจนเนอรัล มอเตอร์สตั้งแต่ในยุค 1970 จนถึงปี พ.ศ. 2535 แดวู มอเตอร์ส ก็ได้ประกาศยุติความร่วมมือกับ GM ดังนั้นแดวู มอเตอร์สจึงต้องเริ่มต้นพัฒนารถยนต์ด้วยตนเอง โดยพัฒนาออกมาทั้งหมด 3 รุ่นคือ แดวู ลาโนส สำหรับตลาดรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) แดวู นิวบีรา สำหรับตลาดรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) และ แดวู เลกันซา สำหรับตลาดรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) สำหรับโครงการพัฒนาลาโนสเริ่มขึ้นเมื่อฤดูใบไม้ร่วง ปี พ.ศ. 2536 เพื่อทำตลาดแทน แดวู เซียโล () และแข่งขันกับรถยนต์ในตลาด B-Segment กว่า 20 รุ่น โดยเฉพาะคู่แข่งจากยุโรปและญี่ปุ่น เช่น โฟล์กสวาเกน กอล์ฟ ,โอเปิล แอสตร้าและโตโยต้า เทอร์เซล เป็นต้น โดยการออกแบบมีการแข่งขันระหว่าง Studio 4 แห่ง ปรากฏว่าผลงานของสตูดิโอ ITal Design ซึ่งเป็นผลงานของจิโอเจตโต จิวเจียโรได้ถูกนำมาผลิตออกขายจริง ในที่สุด ผ่านไป 30 เดือน หรือ 2 ปีครึ่งหลังจากการทดสอบในสภาพถนนและอากาศทั่วโลก ลาโนสภายใต้รหัสโครงการ T100 ก็ออกสู่ตลาดในปี พ.ศ. 2540 และลูกค้าทั่วโลกโดยเฉพาะแถบยุโรปที่มองหารถยนต์ราคาถูกแต่คุ้มค่า ให้การต้อนรับอย่างดีจนประสบความสำเร็จ จนบริษัท FSO และ AutoVAZ ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปผลิตในโปแลนด์ ภายใต้แบรนด์ของเขาในช่วงปีเดียวกันกับที่ลาโนสออกจำหน่าย มีเครื่องยนต์ให้เลือก 4 ขนาด ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเครื่องยนต์ 1.4 และ 1.6 ลิตร

ในประเทศไทย ทางบริษัท ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์ จำกัด (ที่ตั้งเดียวกับสำนักงานเก่าของ Renault Thailand บนถนนพระราม 9) เคยนำเข้าแดวู ลาโนสเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2540 ซึ่งแดวู ลาโนส เป็น 1 ใน 3 ของรถยนต์ที่ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์มีแผนจะนำเข้ามาจำหน่าย ซึ่งอีก 2 รุ่นก็คือ แดวู นิวบีรา และแดวู เลกันซา แต่ด้วยสภาพเศรษฐกิจในขณะนั้น ยังไม่ทันได้เปิดตัวก็ต้องพับแผนไปก่อน ทำให้ไม่ได้นำมาขาย และทำให้แดวู ลาโนสเป็นรถยนต์รุ่นสุดท้ายของแดวูในไทย โดยลาโนสเวอร์ชันไทยมีทั้งตัวถังซีดานและแฮทช์แบค ชูจุดขายที่การเป็นรถเกาหลีสไตล์ยุโรป เลิกจำหน่ายไปในปี พ.ศ. 2542 เนื่องจากการปิดกิจการรถยนต์แดวูในประเทศไทยทำให้ลาโนสต้องเลิกขายไปด้วย สาเหตุเนื่องจากสภาพเศรษฐกิจในขณะนั้น ทำให้รถจากเกาหลีที่เข้ามาขายในประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ. 2540-2545 โดยเฉพาะฮุนไดและแดวูต้องปิดกิจการ (ฮุนไดกลับมาขายอีกครั้งปี พ.ศ. 2550) ส่วนเกียถึงแม้ว่าจะขาดทุนหนักเนื่องจากสภาพเศรษฐกิจเช่นเดียวกันแต่ยนตรกิจ คอร์เปอเรชั่นได้เข้ามาสานต่อในปี พ.ศ. 2542

ในตลาดต่างประเทศสถานการณ์ก็ไม่ต่างจากในเมืองไทยมากนัก ถึงแม้จะประสบความสำเร็จในยุโรป เนื่องจากเป็นรถสไตล์ยุโรปที่คุ้มค่าคุ้มราคา แต่ในสหรัฐอเมริกา กลับไม่ประสบความสำเร็จ แถมยังผีซ้ำด้ำพลอยตรงที่ว่าในช่วงที่รถเปิดตัว เกาหลีใต้ ไทยและเอเชียกำลังประสบกับวิกฤติเศรษฐกิจต้มยำกุ้ง ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา
แอลจี อีเลคทรอนิคส์

บริษัทแอลจี อิเล็คทรอนิกส์ () หรือที่เรียกกันทั่วไปสั้น ๆ ว่า แอลจี (LG) เป็นบริษัทประกอบกิจการผลิตและจำหน่ายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ข้ามชาติ มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ในเกาหลีใต้ รองจากซัมซุง, ฮุนได และ กลุ่มเอสเค. มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง Yeouido-dong, ในโซล, ประเทศเกาหลีใต้. แอลจีประกอบธุรกิจใน 4 ส่วนด้วยกัน คือ โทรศัพท์เคลื่อนที่, ความบันเทิงภายในบ้าน, เครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้าน, เครื่องปรับอากาศ และการประหยัดพลังงาน แอลจีเป็นบริษัทผลิตโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่สุดอันดับสองของโลก (ซัมซุงครองอับดับหนึ่ง) และยังเป็นบริษัทผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือที่มียอดขายมากที่สุดอันดับห้า ในไตรมาสที่สอง ในปี พ.ศ. 2555 อีกด้วย

แอลจีถูกก่อตั้งขึ้นในปี 2501 ในนาม โกลสตาร์ (GoldStar) ผลิตสินค้าอิเล็คทรอนิกส์หลายหลายชนิด อาทิ วิทยุ, โทรทัศน์, ตู้เย็น, เครื่องซักผ้า, และเครื่องปรับอากาศ หรือแอร์ ต่อเกิดการควบรวมกิจการกันระหว่างบริษัท ลัคกี้ (Lucky) กับบริษํทโกลสตาร์ (GoldStar) และได้ตั้งชื่อบริษัทขึ้นใหม่โดยใช้อักษรตัวแรกของทั้งสองบริษัทมารวมกัน จึงได้ชื่อ LG กล่าวกันว่าในปี 2552 แอลจีทุ่มเงินไปกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในการซื้อชื่อโดเมน LG.com ในปี 2549 แอลจีได้ก้าวขึ้นมาเป็นแบรนด์ชั้นนำระดับโลก มีการบันทึกการเติบโตของแบรนด์ถึง 14 เปอร์เซ็นต์ ในปัจจุบัน แอลจีเป็นผู้ผลิตจอภาพพลาสมาอันดับหนึ่งของโลก ด้านล่างแสดงข้อมูลประวัติแอลจีไล่เลียงตามปีพุทธศุกราช

นอกจากสายธุรกิจเพื่อความบันเทิงภายในบ้านของแอลจีเป็นผู้นำตลาดการผลิตจอแบน, เครื่องเล่นออดิโอ้, ผลิตภัณฑ์วีดีโอ, จอภาพ เป็นต้น สำหรับผู้บริโภคทั่วไปแล้ว แอลจียังเป็นผู้นำในการจัดหาผลิตสินค้าประเภททีวี digital (Digital Signage) , การประชุมทางไกล (video conference system) เป็นต้น ต่อองค์กรธุรกิจ หรือ Business-to-Business (B2B) อีกด้วย . แอลจีไม่เพียงมุ่งเน้นในการสร้างสรรค์สินค้าที่มีความสามารถที่หลากหลาย (Feature-rich devices) เท่านั้น การออกแบบสินค้าที่มีสไตล์ รูปลักษณ์สวยงาม น่าใช้ยังเป็นอีกสิ่งที่แอลจีให้ความสำคัญด้วยเช่นกัน

ธุรกิจการสื่อสารเคลื่อนที่ของแอลจี ผลิตโทรศํพท์มือจากความต้องการของผู้บริโภคอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของเทคโนโลยี และดีไซน์จึงสามารถสร้างประสบการณ์ที่น่าประทับใจในหมู่ผู้ซื้อสินค้าของแอลจี ด้วยความเป็นผู้นำทางเทคโนโลยีจึงสามารถสร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ได้ตลอดเวลา อาทิ multi-core processors, 3D, bright and clear displays, และ 4G LTE (Long Term Evolution).

นวัตกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าของแอลจี ประกอบไปด้วย เครื่องซักผ้า, ตู้เย็น, เครื่องประกอบอาหาร, เครื่องดูดฝุ่น. นอกจากการพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ไฟ้ฟ้าภายในบ้านแล้ว แอลจียังให้ความสำคัญกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ประหยัดพลังงาน และเป็นมิตต่อสิ่งแวดล้อม เพื่อลดปรากฏการณ์เรือนกระจกและยังเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พลังงานให้เพิ่มมากยิ่งขึ้น LG ยังให้ความสนใจในการพัฒนาผลิตภัณฑ์สุขอนามัยด้วยเช่นกัน

ผลิตภัณฑ์ที่แอลจีผลิตได้แก่ เครื่องทำความอุ่น, เครื่องระบายและปรับอากาศ (HVAC), เครื่องปรับอากาศสำหรับที่อยู่อาศัย (RAC), ระบบการจัดการอาคาร และแสงสว่าง เป็นต้น
ด้วยการเป็นผู้นำทางเทคโนโลยี แอลจีได้ขยายฐานลูกค้าไปยังองค์กรธุรกิจ (B2B) และมุ่งเน้นความเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้ม และการใช้พลังงานอย่างมีประสิทธิภาพ. แอลจีสามารถทำยอดขายทะลุเป้าในปี พ.ศ. 2543 ด้วยนวัตกรรมทางเทคโนโลยีที่ทันสมัย และการลงทุนในการวิจัยและพัฒนาสินค้าอย่างต่อเนื่อง
ชบา

ชบา () เป็นพืชมีดอกในสกุล Hibisceae วงศ์ Malvaceae เป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออก ชาวโอรังอัสลีในรัฐเประก์ มาเลเซีย ใช้เปลือกรากแช่ในน้ำข้ามคืนและดื่มขณะท้องว่างเพื่อรักษาฝีลักษณะของต้นชบา : มีลักษณะเป็นไม้พุ่มขนาดกลาง ใบค่อนข้างมนรี มีปลายแหลม ขอบของใบเป็นจักเล็กน้อย และมีสีเขียวเข้มอ่อน เมื่อขยี้ใบจะเป็นเมือกเหนียว ลักษณะดอกชบา มีทั้งกลีบชั้นเดียวและหลายชั้น หากเป็นชั้นเดียวปกติจะมีกลีบดอก 5 กลีบ มีก้านเกสรอยู่ตรงกลางดอกหนึ่งก้าน ลักษณะของกลีบดอกชบาจะมีขนาดใหญ่ มีหลายสีไม่ว่าจะเป็น ขาว แดง แสด เหลือง ม่วง ชมพู และสีอื่น ๆ โดยดอกชบาแบ่งออกเป็น 3 ลักษณะคือ ดอกบานเป็นรูปถ้วย, ดอกบานเป็นรูปแผ่แบน, กลีบดอกบานแบบแผ่โค้ง และขยายพันธุ์ด้วยการปักชำ การติดตา และการเสียบยอด

ชบาปรากฏในวรรณกรรมเรื่อง รามเกียรติ์ ตอนพระรามลาสระภังคฤๅษ พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 1
เยอร์

เยอร์ ( ; , ) เป็นเมืองสำคัญทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฮังการี เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 6 ของประเทศ ตั้งอยู่บนถนนเส้นสำคัญในยุโรปกลาง
อาสนวิหารลียง

อาสนวิหารนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมาและนักบุญสเทเฟนแห่งลียง () หรือเรียกโดยทั่วไปว่า อาสนวิหารนักบุญยอห์น () และ อาสนวิหารลียง () เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกที่อยู่ในระดับสูงกว่าอาสนวิหารทั่วไปหรือที่เรียกว่า primatial cathedral เป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกประจำอัครมุขมณฑลลียง โดยตามตำแหน่งแล้ว อัครมุขนายกแห่งลียงยังรั้งตำแหน่งผู้นำแห่งชาวกอลทั้งปวง () อีกด้วย

อาสนวิหารตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่าของเมืองลียง จังหวัดโรน แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่สองอัครทูตสำคัญ คือนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมาและนักบุญสเทเฟน โดยแต่แรกอาสนวิหารนี้ตั้งใจสร้างเพื่ออุทิศให้แก่นักบุญสเทเฟน และให้เกียรติแก่ผู้ให้ศีลล้างบาปแก่พระองค์ด้วย นั่นคือนักบุญยอห์น จึงเป็นที่มาของชื่อทั้งสองของอาสนวิหารแห่งนี้

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862

บริเวณที่ตั้งแห่งแรกก่อนจะมาเป็นอาสนวิหารหลังนี้ เป็นที่ตั้งของกลุ่มอาคารโบราณทางคริสต์ศาสนาราวสมัยราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง จากหลักฐานงานเขียนของซีดออีน อาปอลีแนร์ รวมทั้งหลักฐานต่าง ๆ ที่ค้นเจอในบริเวณนั้นด้วย

การก่อสร้างได้เริ่มต้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 เริ่มจากผนังของวิหารคดที่ตั้งอยู่เหนือห้องเก็บศพใต้โบสถ์สมัยโบราณ ต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1165–1180 มีการสร้างบริเวณฐานสำหรับมุขโค้ง ชาเปลด้านในทั้งสองแห่ง และสำหรับแขนกางเขนตามแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ต่อมาบริเวณหลังคาโค้งของมุขโค้ง ตามด้วยแขนกางเขน ได้แล้วเสร็จในแบบสถาปัตยกรรมกอทิก พร้อม ๆ กับหอทั้งสองฝั่ง รวมทั้งโถงทางเดินโบสถ์ในความยาวสี่ช่วงเสาพร้อมหลังคาโค้ง ได้เสร็จสิ้นตามในช่วงระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13

ต่อมางานกระจกสีบริเวณร้องเพลงสวดและหน้าต่างกุหลาบทั้งสองบานบริเวณแขนกางเขนได้เสร็จสิ้นลงในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ต่อมา บริเวณช่วงฐานของโถงทางเดินโบสถ์ในความยาวสี่ช่วงเสาสุดท้าย และบริเวณช่วงล่างของหน้าบันของอาสนวิหาร ได้เสร็จสิ้นช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ส่วนหลังคาโค้งของสี่ช่วงที่เหลือ พร้อมทั้งหน้าต่างกุหลาบของหน้าบันได้เสร็จสิ้นเมื่อ ค.ศ. 1392

ส่วนยอดของหน้าบันและหอทั้งสองข้างได้เสร็จสิ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 งานประติมากรรมพระเจ้าพระบิดาได้ติดตั้งบริเวณปลายยอดของหน้าบันเมื่อปี ค.ศ. 1481

ต่อมาได้มีการก่อสร้างโบสถ์น้อย () โดยตั้งชื่อตามนามสกุลของอัครมุขนายกที่ริเริ่มการก่อสร้าง เป็นชาเปลในรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบกอทิกตอนปลาย ซึ่งแล้วเสร็จช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16

ต่อมาในปี ค.ศ. 1562 อาสนวิหารได้ถูกทำลายโดยกองกำลังฝ่ายโปรเตสแตนต์ของบารงเดซาแดรในยุคสงครามศาสนาของฝรั่งเศส

กระจกสีตั้งแต่สมัยยุคกลางบริเวณโถงทางเดินโบสถ์ และรูปสลักหน้าบันบริเวณประตูทางเข้าได้ถูกทำลายลงในคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยกลุ่ม "Ordre des Chanoines" และในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส อาสนวิหารได้ถูกปล่อยทิ้งตามสภาพขาดการดูแล

ต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1791–1793 อัครมุขนายกลามูแร็ตได้สั่งให้มีการปรับแต่งบริเวณร้องเพลงสวด ทำให้ฉากกางเขนของเก่าถูกทำลายลง ซึ่งต่อมาได้ถูกบูรณะซ่อมแซมครั้งใหญ่ให้กลับมาอยู่ในสภาพตามแบบเดิมเมื่อปี ค.ศ. 1935–1936 และในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 หน้าต่างกระจกสีบางส่วนก็ได้ถูกทำลายลงในสงครามอย่างน่าเสียดาย

หน้าบันของอาสนวิหารได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อปี ค.ศ. 1982 และ ค.ศ. 2011
ชาร์เลอรัว

ชาร์เลอรัว () เป็นเมืองและเทศบาลในประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ในมณฑลแอโน อยู่ทางใต้ของกรุงบรัสเซลส์ประมาณ 50 กิโลเมตร มีประชากรประมาณ 203,000 คน และมีประชากรบริเวณปริมณฑลประมาณ 500,000 คน นับเป็นเมืองใหญ่จากประชากรอันดับห้าของประเทศเบลเยียมรองจากบรัสเซลส์, แอนต์เวิร์ป, ลีแยฌ และเกนต์ และหากนับเฉพาะจำนวนประชากรในเขตเทศบาล ชาร์เลอรัวจะเป็นเทศบาลใหญ่อันดับสามรองจากแอนต์เวิร์ปและเกนต์

ชาร์เลอรัวตั้งอยู่ริมสองฝั่งของแม่น้ำแม่น้ำซ็องบร์ (Sambre) เดิมมีการประกอบอุตสาหกรรมจำนวนมาก เช่นการทำเหมืองถ่านหินและอุตสาหกรรมเหล็กกล้า จนได้รับชื่อเล่นว่า "Pays Noir" (ประเทศสีดำ) อย่างไรก็ตามโรงงานส่วนใหญ่ถูกปิดตัวลงตั้งแต่ช่วงปี ค.ศ. 1950 ภูมิทัศน์ของเมืองก็ยังคงมีบริเวณของเสียจากอาคารอุตสาหกรรมเก่าอยู่ทั่วไป

ประวัติศาสตร์ของชาร์เลอรัวเริ่มต้นใน ค.ศ. 1666 ในสมัยที่สเปนมีอำนาจเหนือเนเธอร์แลนด์ ผู้สำเร็จราชการชาวสเปนได้เข้ามาเวนคืนพื้นที่จากชาวท้องถิ่นและสร้างป้อมปราการที่ริมแม่น้ำซ็องบร์ สะพานข้ามแม่น้ำถูกสร้างขึ้น ที่ดินถูกแจกจ่ายไปสู่ประชาชน และได้รับการตั้งชื่อเมืองเพื่อเป็นเกียรติแด่พระเจ้าการ์โลสที่ 2 (Charles II) พระมหากษัตริย์แห่งสเปนในสมัยนั้น

ชาร์เลอรัวได้จับคู่จับเมืองต่างๆ ดังนี้
รักแรกกระแทกจิ้น

รักแรกกระแทกจิ้น () เป็นภาพยนตร์ไทยโดยปิกนิก ฟีเจอร์ เป็นภาพยนตร์แนวโรแมนติค คอมมาดี้-เดอร์ตี้โจ๊ก โดยมีโครงเรื่องเกี่ยวกับความรักหลากหลายรูปแบบ 3 เรื่องราว กำหนดฉายวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2555 และมีการจัดฉายรอบสื่อมวลชนเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ณ ลานอินฟินิซิตี้ พารากอน ซีนีเพล็กซ์

ภาพยนตร์เรื่อง รักแรกกระแทกจิ้น มีเหล่าดารา นักแสดง นางแบบ ดังนี้