seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สาธารณรัฐไครเมีย

สาธารณรัฐไครเมีย (; , ) (ตาตาร์ไครเมีย Къырым Джумхуриети) เป็นสาธารณรัฐที่ประกาศตนเป็นส่วนหนึ่งของประเทศรัสเซีย ถือครองดินแดนส่วนใหญ่ของคาบสมุทรไครเมียในทะเลดำ ทางใต้ของประเทศยูเครน อธิปไตยเหนือดินแดนดังกล่าวยังพิพาทกันระหว่างประเทศยูเครนกับรัสเซีย

สาธารณรัฐไครเมียก่อตั้งขึ้นจากผลแห่งการลงประชามติไครเมีย พ.ศ. 2557 เมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2557 โดยรัสเซียรับรองเอกราชของสาธารณรัฐไครเมียในวันเดียวกับที่ก่อตั้ง ในวันรุ่งขึ้น ประเทศดังกล่าวขอเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของประเทศรัสเซีย และมีการลงนามร่างกฎหมายเพื่อเปิดทางให้ดำเนินการได้ ซึ่งการรวมไครเมียเข้ากับรัสเซียดังกล่าวไม่ได้รับการรับรองจากนานาชาติโดยทั่วไป การขอเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัสเซียได้รับสิทธิแยกกัน โดยสิทธิหนึ่งแก่อดีตสาธารณรัฐปกครองตนเองไครเมีย และอีกสิทธิหนึ่งแก่เซวัสโตปอล

วันที่ 18 มีนาคม 2557 รัสเซียและไครเมียได้ลงนามสนธิสัญญาการเข้าร่วมของสาธารณรัฐไครเมียและเซวัสโตปอลในสหพันธรัฐรัสเซียหลังการปราศรัยต่อรัฐสภาของประธานาธิบดีปูติน ในช่วงเปลี่ยนผ่านซึ่งจะมีถึงวันที่ 1 มกราคม 2558 ทั้งสองฝ่ายจะระงับประเด็นการรวมเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของไครเมียและเซวัสโตปอล "ในระบบเศรษฐกิจ การเงิน สินเชื่อ และกฎหมายของสหพันธรัฐรัสเซีย"

จนถึงวันที่ 18 มีนาคม 2557 มีเพียงสี่ประเทศเท่านั้นที่รับรองเอกราชของสาธารณรัฐไครเมีย โดยมีหนึ่งประเทศที่เป็นรัฐสมาชิกสหประชาชาติ คือ รัสเซีย อับฮาเซีย นากอร์โน-คาราบัค และเซาท์ออสซีเชีย

ก่อนหน้านี้ ในวันที่ 11 มีนาคม 2557 ทั้งสองเขตเคยอนุมัติมติร่วมแสดงเจตจำนงประกาศอิสรภาพ ตลอดจนมติแสดงเจตนารวมกับรัสเซีย รัฐบาลทั้งสองเรียกร้องให้มีการลงประชามติเพื่อจุดประสงค์นี้ แม้ว่าเสียงส่วนใหญ่ที่ไปออกเสียงลงคะแนนในการลงประชามตินี้ออกเสียงสนับสนุนเอกราชจากยูเครน แต่นานาชาติไม่รับรองความชอบธรรมและความเป็นธรรมของการออกเสียงดังกล่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพราะการลงประชามตินี้เกิดขึ้นในสถานการณ์ที่รัสเซียกำลังยึดครองคาบสมุทรไครเมียอยู่

วันที่ 17 มีนาคม 2557 เกิดการลงประชามติ ผลปรากฏว่า ไครเมียประกาศเอกราชจากยูเครน และเข้าสู่การเป็นสาธารณรัฐของรัสเซีย รัฐสภาไครเมียประกาศอิสรภาพจากยูเครนอย่างเป็นทางการ และขอเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐรัสเซียอย่างเต็มตัว รัสเซียรับรองเอกราชของไครเมียในวันเดียวกัน

ไครเมียมีการปกครองโดยมีรัฐสภาไครเมียเป็นนิติบัญญัติ และมีนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหาร ส่วนประมุขขึ้นตรงกับประธานาธิบดีรัสเซีย
เสกศักดิ์ ภู่กันทอง

เสกศักดิ์ ภู่กันทอง มีชื่อจริงว่า เสน่ห์ จันทร์ทอง ชื่อเล่นว่าแดง เป็นชาว อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง
ก่อนที่จะมาเป็นนักร้องดัง เคยบวชเรียนมาตั้งแต่เด็ก จึงชอบใช้ชีวิตเรียบง่าย สมถะ ไม่ยึดติด โดยเมื่อเรียนจบ ป.4 เขาก็ไปบวชเป็นสามเณรอยู่ที่วัดป่าโมก จังหวัดอ่างทอง บวชเป็นสามเณรได้ 5 ปี เป็นพระอีก 3 ปี รวมเป็น 8 ปี และได้ศึกษาธรรมะ จนจบนักธรรมเอก ในระหว่างบวชเขาเป็นนักเทศน์นักแหล่ที่ถูกอกถูกใจญาติโยมพอสมควร เนื่องจากเสียงดี ช่วงปี 2518-2519 คือช่วงเวลาทองของชีวิต ชื่อเสียงของเขาเรียกว่าดังระเบิด เพราะมีเพลงดังมากๆติดๆ กันถึง 3 เพลงรวด เริ่มจาก โสภาใจดำ , ขันหมากเศรษฐี และ ทหารอากาศขาดรัก หลายคนแนะนำให้เขาตั้งวงดนตรีและขึ้นเป็นหัวหน้าวงเอง แต่เขาปฏิเสธไปด้วยความถ่อมตน ว่าเพลงดังยังมีน้อย กลัวไม่มีอะไรไปร้องให้แฟนเพลงฟัง แต่พอผ่านพ้นช่วงสองสามปีของความดัง ชื่อเสียงของเขาก็เริ่มเสื่อมความนิยมลง ชีวิตช่วงนั้นเขาจึงตระเวนร้องเพลงกับวงลูกทุ่งดัง รวมทั้งวงจีระพันธ์ วีระพงษ์ และ ศรชัย เมฆวิเชียร รวมทั้งรับงานเชิญทั่วไปด้วย

วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ที่จังหวัดเพชรบุรี กับเพชร โพธาราม มนต์รัก ขวัญโพธิ์ไทย ทำให้ตัวเขา และมนต์รัก ขวัญโพธิ์ไทย เสียชีวิตคาที่ทันที ส่วนเพชร โพธาราม และลูกเมีย ปลอดภัย

วันที่ 2 กุมภาพันธ์ ญาติและ เพื่อน ๆ ในวงการ นำศพของนักร้องทั้ง 2 มาตั้งบำเพ็ญกุศล ที่วัดอัมพวา กรุงเทพมหานคร เป็นวันเดียวกับที่วัดยางพรานนก ทำการฌาปนกิจศพ สังข์ทอง สีใส ซึ่งเสียชีวิตมาก่อนหน้านี้ไม่ถึง 10 วัน ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เช่นกัน
ดาว บ้านดอน

ดาว บ้านดอน ชื่อจริงว่า เทียม เศิกศิริ เป็นชาวอำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร เป็นลูกหลานชาวนา มีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ลำบากมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เรียนหนังสือจบแค่ ป.4 ไม่มีโอกาสเรียนต่อทั้งๆที่เป็นคนเรียนเก่งความจำดี จึงได้มาบวชเป็นสามเณรอาศัยร่มผ้ากาสาวพัสตร์ หัดเทศน์ทำนองและแหล่จนชำนาญ เป็นสามเณรเสียงทองที่มีปฏิภาณเป็นเลิศกลายเป็นสามเณรนักเทศน์แหล่อันดับ หนึ่งของแผ่นดินที่ราบสูงในสมัยนั้น

เทพบุตร สติรอดชมภู เห็นแววของสามเณรน้อย จึงชักชวนสามเณรว่าหากว่าลาสึกขามาเมื่อใดจะให้ออกมาแสดงหมอลำ ในที่สุดสามเณรน้อยก็ลาสึกขาออกมาแสดงหมอลำและร้องเพลงลูกทุ่งในเวลาต่อมา ด้วยความเป็นคนที่มีความจำและสมองดี รู้จักคิดประดิษฐ์ประดอยถ้อยคำใหม่มาตั้งแต่สมัยเป็นนักเทศน์ ดาว บ้านดอน จึงสามารถเขียนกลอนลำและเขียนเพลงร้องได้เอง
HIMARS

จรวดหลายลำกล้อง HIMARS เป็นรุ่นที่พัฒนามาจาก จรวดหลายลำกล้องแบบ MLRS โดยที่ HIMARS
จะให้จรวดแบบที่ใช้กับ MLRS แต่ติดตั้งบนรถบรรทุกล้อยางแทน ทำให้มีขนาดเล็กคล่องตัวกว่าและสามารถบรรทุกผ่านเครื่องบิน C-130 ได้

ประเภท: จรวดหลายลำกล้องขนาดเบาติดตั้งบนรถบรรทุก
ประเทศผู้ผลิต: สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: Lockheed Martin
บริษัทผู้ผลิตรถบรรทุก: BAE Systems 
น้ำหนักรถ: 24,000 ปอนด์ (10,900 กก. )
ความยาว: 7 ม. (23.0 ฟุต)
กว้าง: 2.4 เมตร (7.87 ฟุต)
ความสูง: 3.2 ​​เมตร (10.5 ฟุต)
พลประจำ: 3 คน (หัวหน้าชุด, พลยิง, พลขับ)
รัศมีปฏิบัติการของรถ: 480 กม. (298 ไมล์)
ความเร็วเดินทางของรถ: 85 กม. / ชม. (52.8 mph)
จำนวนลำกล้อง: 6
ระบบอาวุธ: จรวด 6 x 227mm M270 series หรือ 1 MGM-140 ATACMS หรือจรวดอื่นๆ ที่ยิงด้วยแท่นยิง M270 Multiple Launch Rocket System ได้
ระยะยิง: 45 km (จรวด ER-MLRS), 70 km (จรวดนำวิถี GMLRS ที่เพิ่มระยะยิง)
รถบรรทุก: รถบรรทุกขนาดห้าตัน 6x6 ใช้ป็นยานพาหนะทางยุทธวิธีขนาดกลาง (FMTV) สามารถเคลื่อนย้ายด้วยเครื่องบินลำเลียง C-130
สกุลพุนทิกรุส

สกุลพุนทิกรุส เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

โดยใช้ชื่อสกุลว่า "Puntigrus" เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

คำว่า "Puntigrus" มาจากพยางค์แรกของสกุล "Puntius" และคำว่า "tigrus" (มาจากภาษาละตินคำว่า "tigris" หมายถึง "เสือโคร่ง")

มีลักษณะเด่นที่แถบตามขวางลำตัว 4 แถบ ลำตัวป้อมสั้น ก้านครีบแข็งที่ครีบหลังมีขอบเป็นซี่จักร ริมฝีปากบาง

เป็นปลาที่แยกออกมาจากสกุล "Puntius"
ซู โหย่วเผิง

อเล็กซ์ ซู หรือซูโหย่วเผิง (; ชื่อภาษาอังกฤษ: Alec Su, Su youpeng)
ที่คนไทยรู้จักกันดีในบท องค์ชายห้า หรือ หย่งฉี ในเรื่อง องค์หญิงกำมะลอ และฮวยบ่อข่วย จากเรื่อง เดชเซียวฮื่อยี้ เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2516 หรือ ค.ศ. 1973 
ซึ่งตรงกับวันไหว้พระจันทร์ของไต้หวัน นับถือศาสนาพุทธ มีพี่น้อง 2 คนที่ห่างกันถึง 6 ปี

ชีวิตส่วนตัวของซูโหย่วเผิงนั้น เป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก และครอบครัวไม่อยากให้ซูโหย่วเผิงและน้องชายเข้าสู่วงการบันเทิง เพราะทางครอบครัวมองว่า อาชีพนี้เป็นอาชีพขายหน้าตา แต่ซูโหย่วเผิงสามารถทำให้ทางครอบครัวเปลี่ยนมุมมองนี้ได้ ด้วยการเป็นผู้ช่วยพิธีกรและเป็นนักร้องในวง เสียวหู่ตุ้ย ร่วมกับอู๋ฉีหลง และเฉินจื้อเผิง

ในปี 1996 ชีวิตของเขาตกต่ำถึงขีดสุด ถึงขั้นรับเล่นภาพยนตร์เกรด 3 ในเรื่องฉิงเซ่อ และผงาดสู่ความดังอีกครั้งในปีถัดมากับบทองค์ชายห้า ในองค์หญิงกำมะลอ

และพลิกบทบาทครั้งสำคัญในภาพยนตร์เรื่อง เฟิงเซิง ในบทบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ และต้องร้องเพลงงิ้วด้วย

ปัจจุบัน เขามีผลงานชื่อว่า เถียนมี่ซาจี่ รับบทเป็นนายตำรวจผู้เคร่งครัดในคดีสุดประหลาด

อนาคตข้างหน้า เขาตั้งใจจะไปฮอลลีวูด และมีผู้สร้างภาพยนตร์จากต่างประเทศชมว่า เขามีทักษะภาษาอังกฤษที่ดีเยี่ยม

นอกจากนั้นแล้ว เขายังได้เป็น 1 ในจตุรเทพของไต้หวัน

ฯลฯ

ฯลฯ

ฯลฯ

ฯลฯ
อู๋ ฉีหลง

อู๋ ฉีหลง หรือ นิกกี้ วู (; ชื่อภาษาอังกฤษ: Nicholas "Nicky" Wu, Wu qilong) เป็นนักร้องและนักแสดงที่มีชื่อเสียงจากเรื่อง ปู้ปู้จิงซิน ในบทหย่งเจิ้งฮ่องเต้ เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2513 หรือ ค.ศ. 1970 ชีวิตในวัยรุ่นของเขาต้องรับภาระเป็นหัวหน้าครอบครัวแทนพ่อของเขา เนื่องจากว่าพ่อของเขากำลังหนีหนี้อยู่ และในช่วงอายุ 18 ปีนี่เอง ทำให้เขาเข้าสู่วงการบันเทิงในฐานะสมาชิกวง เสียวหู่ตุ้ย พร้อมทั้งโด่งดังร่วมกับซูโหย่วเผิง ซึ่งเขากับซูโหย่วเผิงนั้น ได้เป็นจตุรเทพไต้หวันร่วมกันอีกด้วย

ชีวิตส่วนตัว เคยแต่งงานกับหม่าย่าซู แต่ก็เลิกรากันไป ปัจจุบันแต่งงานกับ หลิว ซือซือ นางเอกจากละครเรื่อง ฝ่ามิติลิขิตสวรรค์ ซึ่งทั้งสองได้พบรักกันในละครเรื่องนี้ และตอนนี้ทั้งสองกำลังจะมีว่าที่สมาชิกตัวน้อยอีกด้วย

ในบทเอ่อคังจากเรื่ององค์หญิงกำมะลอ ซึ่งแต่เดิมนั้น ผู้กำกับของละครชุดนี้ ได้ทาบทามบทนี้ให้กับเขา แต่เขาได้ปฏิเสธ เนื่องจากว่า เขาติดสัญญาทางฮ่องกง โจวเจี๋ยจึงรับบทนี้ไป

ฯลฯ

ฯลฯ
เสียวหู่ตุ้ย

เดอะ ลิตเติ้ล ไทเกอร์ หรือ เสียวหู่ตุ้ย (; ชื่อภาษาอังกฤษ: The Little Tiger, Xiao Hudui) เป็นวงบอยแบนด์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในไต้หวัน

อู๋ ฉีหลง, เฉิน จื้อเผิง และ ซู โหย่วเผิง เป็นวัยรุ่นในไต้หวันที่ไม่รู้ว่าอนาคตเขาคือตำนานบอยแบนด์ของไต้หวัน ได้มารวมตัวกันเป็นเสียวหู่ตุ้ยเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 หรือ ค.ศ. 1988 
โดยทั้ง 3 คนนั้นก็มีบุคลิกไม่เหมือนกัน เช่น

อู๋ฉีหลง เป็นคนที่มีบุคลิกคล่องแคล่วว่องไว จึงได้ฉายา ผีลี่หู่ หรือ เสือสายฟ้า

เฉินจื้อเผิง เป็นคนที่รักสวยรักงาม และบางกระแสยังบอกอีกว่าเขาหน้าเหมือน เลสลี่ จาง จึงได้ฉายา เสี่ยวซร่วยหู่ หรือ เสือหล่อ ไปครอง

ส่วนคนสุดท้าย ซูโหย่วเผิง ซึ่งก่อนหน้าที่เขาจะทำเลสิกสายตา เขามีสายตาที่สั้นระดับ 1000 ไปแล้ว กอปรกับบุคลิกเด็กเรียน ทำให้ได้ฉายา ไกวไกวหู่ หรือ เสือเชื่อฟัง อย่างไม่ต้องสงสัย

และในปี 1991 เฉินจื้อเผิงต้องออกจากวงเพื่อไปเกณฑ์ทหารตามที่ตนเองได้ฝันไว้ ทำให้ทางวงต้องออกอัลบั้ม ไจ้เจี้ยน สำหรับเฉินจื้อเผิง และอู๋ฉีหลง ส่งความห่วงใยเพื่อนร่วมวงด้วยเพลง "จู้ หนี่ อี๋ เยว่ ลู่ สุ่น เฟิง"

ในปี 1994 เหล่าเสือน้อยได้หลับมาผงาดอีกครั้งใน happy forever ประสบความสำเร็จโดยประมาณ

จนกระทั่งเวลาหลาย 20 ปี ผ่านไป ปี 2010 เสียวหู่ตุ้ยได้หลับมาอีกครั้งในงาน CCTV's Spring Festival Gala

และแฟนคลับทั่วทิศ ก็หวังอีกทุกปี เพื่อจะรอวงนี้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งอัลบั้มของเสียวหู่ตุ้ยทั้งหมด
สกุลเพเธีย

สกุลเพเธีย เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Pethia" ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

คำว่า "Pethia" มาจากภาษาสิงหลคำว่า "pethia" หมายถึง สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เช่น ปลาตะเพียนขนาดเล็ก ๆ ส่วนใหญ่เป็นปลาที่พบได้ในประเทศอินเดีย รวมถึงพม่า

มีลักษณะสำคัญ คือ เป็นปลาขนาดเล็กที่มีสีสันสดใส มีก้านครีบแข็งที่ครีบหลัง ที่ขอบด้านท้ายเป็นซี่จักรแข็งแรง ไม่มีหนวดที่ขากรรไกรคู่หน้า ส่วนคู่หลังอาจพบหรือไม่พบแล้วแต่ชนิด ริมฝีปากบาง เกล็ดที่มีท่อเส้นข้างลำตัวอาจไม่พบตลอดแนวเกล็ดด้านข้างจำนวน 19-24 เกล็ด ในบางชนิด ครีบหลังอยู่กึ่งกลางลำตัวล้ำแนวจุดเริ่มต้นของครีบท้อง มักมีจุดกลมรีในแนวยาวบริเวณคอดหาง และแต้มกลมเหนือแนวครีบอก

มีทั้งหมด 32 ชนิด
สกุลสหยัดเรีย

สกุลสหยัดเรีย เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Sahyadria" ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

คำว่า "Sahyadria" มาจากคำว่า "Sahyadri" (สหยัดรี) ซึ่งเป็นชื่อท้องถิ่นของเทือกเขาเวสเทิร์นกาตส์ ในภาคตะวันตกของอินเดีย ซึ่งเป็นถิ่นกำเนิดของปลาในสกุลนี้ จัดเป็นปลาที่พบได้เฉพาะถิ่น

ปัจจุบัน จำแนกออกได้เป็น 2 ชนิด ได้แก่
สกุลบาร์โบดีส

สกุลบาร์โบดีส เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Barbodes" (/บาร์-โบ-ดีส/) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

เป็นปลาที่พบได้ในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คำว่า "Barbodes" มาจากภาษาละตินคำว่า "barbus" หมายถึง "หนวดปลา" และภาษากรีกคำว่า "oides" หมายถึง "เหมือนกับ" หรือ "คล้ายกับ"

มีลักษณะสำคัญ คือ เมื่อยังเป็นลูกปลาวัยอ่อนจะมีแต้มกลมเรียงกันในแนวด้านข้างลำตัว 3-5 แต้ม ซึ่งรวมทั้งแต้มบริเวณคอดหาง และมีแต้มที่จุดเริ่มต้นของครีบหลัง ก้านครีบแข็งมีขอบเป็นซี่จักรแข็ง เกือบทุกชนิดมีหนวดบนขากรรไกรบนสองคู่ ยกเว้นในบางชนิด มีเกล็ดที่มีท่อในแนวเส้นข้างลำตัว 22-32 เกล็ด

ปัจจุบันแยกออกได้เป็น 47 ชนิดหมายเหตุ: มอริส ก็อตลา นักมีนวิทยาชาวสวิส มีความเห็นว่าปลาในสกุลนี้ยังไม่มีข้อยุติ เนื่องจากมีความเห็นว่าการกระจายพันธุ์ของปลาในสกุลนี้ครอบคลุมแต่เฉพาะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และฟิลิปปินส์ แต่หลายชนิดในสกุลนี้ ได้แก่ "B. bovanicus", "B. carnaticus", "B. elongatus", "B. polylepis" และ "B. wynaadensis" มีถิ่นกระจายพันธุ์อยู่นอกจากพื้นที่เหล่านี้
สกุลซีสโทมัส

สกุลซีสโทมัส เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Systomus" (/ซีส-โท-มัส/)

เป็นปลาพื้นเมืองที่พบได้ในเขตร้อนของทวีปเอเชีย เป็นปลาที่มีขอบท้ายก้านครีบแข็งของครีบหลังมีซี่จักรแข็งแรง ริมฝีปากเรียบบาง มีหนวดที่ริมฝีปากบนสองคู่ เกล็ดในแนวเส้นข้างลำตัวพัฒนาเป็นท่อสมบูรณ์จำนวนระหว่าง 27-34 เกล็ด เกล็ดบนลำตัวแต่ละเกล็ดมีฐานเกล็ดสีดำ แลดูเหมือนลายตามยาวจาง ๆ มีแต้มกลมรี ตามแนวยาวที่ฐานครีบหาง หลายชนิดมีจุดกลมสีดำบริเวณจุดเริ่มต้นของครีบหลัง มักพบแถบสีดำบริเวณขอบบนและล่างของครีบหาง

แบ่งออกได้เป็น 15 ชนิด
สกุลเดสโมพุนชัส

สกุลเดสโมพุนชัส () เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Desmopuntius" (/เดส-โม-พุน-ชัส/)

คำว่า "Desmopuntius" มาจากภาษากรีกคำว่า δεσμωτες (desmotes) แปลว่า "นักโทษ" หรือ "เชลย" และคำว่า "Puntius" ซึ่งเป็นชื่อสกุลเก่า มีความหมายถึง ลวดลายบนตัวปลาที่เหมือนชุดนักโทษ มีลักษณะเด่นทางกายภาค คือ ขอบด้านท้ายของก้านครีบแข็งที่ครีบหลังเป็นซี่จักร ริมฝีปากบาง มีหนวดสองคู่เห็นชัดเจน เกล็ดในแนวข้างลำตัวมีท่อเรียงกันสมบูรณ์ถึงฐานครีบหางจำนวนระหว่าง 25-27 เกล็ด

จำแนกออกได้เป็น 8 ชนิด
UN number

UN Number เป็นเลขอ้างอิง 4 หลัก แสดงสมบัติของสารอันตรายตามข้อกำหนดโดยองค์การสหประชาชาติ (UN Recommendation on the Transport of Dangerous Goods, 10th edition) ซึ่งสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติได้จัดทำเป็นภาษาไทยตามโครงการวางระบบการจัดการและการป้องกันสาธารณภัยจากการขนส่งสารเคมีและวัตถุอันตราย โดยจัดพิมพ์เผยแพร่ในชื่อ "ข้อกำหนดการขนส่งสินค้าอันตรายของประเทศไทย" ซึ่งมีรายละเอียดอธิบายความหมายของ UN-Number ไว้ในดังนี้

1. สินค้าอันตรายถูกกำหนดให้มีหมายเลข UN และชื่อที่ถูกต้องในการขนส่ง (Proper Shipping Name) ตามการจำแนกประเภทสินค้าอันตราย

2. สินค้าอันตรายที่มีการขนส่งกันโดยทั่วไปจะอยู่ในบัญชีรายชื่อสินค้าอันตราย ในกรณีที่สิ่งของหรือสารที่อยู่ในบัญชี ในการขนส่งต้องใช้ชื่อที่ถูกต้องในการขนส่งตามบัญชีรายชื่อสินค้าอันตราย สำหรับสินค้าอันตรายที่ไม่ได้ระบุชื่อเฉพาะ ในการขนส่งให้ระบุชื่อของสารหรือสิ่งของนั้นด้วยกลุ่มชื่อทั่วไป หรือกลุ่มไม่เฉพาะเจาะจง (N.O.S.)
ไพลโอซอร์

ไพลโอซอร์ (pliosaurs) คือสัตว์เลื้อยคลานในทะเลยุคดึกดำบรรพ์พวกหนึ่ง มีครีบขนาดใหญ่สี่อัน น้ำหนักประมาณ 120 กิโลกรัมถึงเกือบ 20 ตัน และมีความยาวตั้งแต่ 4.2 เมตรไปจนถึง 11 เมตรเลยทีเดียว(สายพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดคือ พรีเดเตอร์เอ็กซ์ ความยาวสูงสุดประมาณ 13 เมตร และหนักเกือบ 20 ตัน)มีรูปร่างแตกต่างจากโมซาซอร์ญาติห่างๆ ตรงที่โมซาซอร์ใช้หางว่ายน้ำคล้ายจระเข้ แต่ไพลโอซอร์จะมีหางสั้น และครีบขนาดเล็กกว่าซึ่งใช้ว่ายน้ำได้ลำบากกว่า นอกจากนี้ ฟันของโมซาซอร์จะมีรูปร่างแบบกิ้งก่าปัจจุบัน คือแหลมและโค้งไปด้านหลัง แต่ฟันของไพลโอซอร์จะเป็นกรวยแหลมขนาดเล็กที่เหมาะสำหรับการขบกัดกระดูกให้เป็นรอยและสร้างบาดแผลสาหัสได้น้อยกว่าโมซาซอร์ประกอบกับแรงกัดที่มากกว่าหลายเท่า ทำให้ไพลโอซอร์เป็นหนึ่งในนักล่าที่ดุร้ายรองจากโมซาซอร์ในยุคดึกดำบรรพ์เลยทีเดียว สายพันธุ์ของไพลโอซอร์ที่น่าสนใจได้แก่ โครโนซอรัส(kronosaurus),ไทรนาครอมีเรี่ยม(trinacromerum)และไลโอพลัวเรอดอน(liopleurodon) เป็นต้น
อาหารส่วนใหญ่ของไพลโอซอร์คือทุกอย่างที่จับและกินได้ รวมถึงพวกเดียวกันเอง เคยมีการพบซากไทรนาครอมีเรี่ยมในท้องของโครโนซอรัสตัวเต็มวัยด้วย 
เนื่องจากออกลูกเป็นไข่ ไพลโอซอร์จึงต้องขึ้นบกเพื่อวางไข่ด้วย
ปลาตะเพียนทราย

ปลาตะเพียนทราย หรือ ปลาขาวนา ในภาษาอีสาน (; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาตะเพียนขาว ("Barbonymus gonionotus") ซึ่งเดิมเคยอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่ลำตัวป้อมกว่า หัวมีขนาดเล็ก ปากเล็ก มีหนวด 1 คู่ ลำตัวสีเงินเทา ครีบหลังมีประสีคล้ำ ก้านครีบหลังอันใหญ่มีขอบด้านท้ายเรียบ ครีบหางเว้าลึก ก้านครีบหลังอันใหญ่มีขอบด้านท้ายเรียบ ครีบหางเว้าลึก โคนครีบหางมีแต้มสีคล้ำ ในฤดูผสมพันธุ์แก้มจะมีแต้มสีส้มอ่อน

มีขนาดความยาวประมาณ 6-12 เซนติเมตร มีพฤติกรรมรวมฝูงกันเป็นฝูงเล็ก ๆ ตามแหล่งน้ำนิ่งที่มีพรรณไม้น้ำขึ้นหนาแน่น กินอาหารจำพวกแพลงก์ตอน, สัตว์หน้าดินขนาดเล็ก และพืชน้ำ จัดเป็นปลาที่พบชุกชุมตามหนองบึง, ทะเลสาบ, อ่างเก็บน้ำ, ลำห้วย และแม่น้ำต่าง ๆ ในภาคกลาง, ภาคเหนือและภาคอีสานของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ในลาว, เวียดนาม, มาเลเซีย จนถึงเกาะชวา ในอินโดนีเซีย
ซูสีไทเฮา (แก้ความกำกวม)

ซูสีไทเฮา สามารถหมายถึง
ขั้วคู่แม่เหล็ก

ขั้วคู่แม่เหล็ก (magnetic dipole) เป็นขอบเขตของวงรอบปิดของกระแสไฟฟ้าหรือคู่ของขั้วแม่เหล็กอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นขนาดของแหล่งกำเนิดที่จะลดขนาดลงไปเป็นศูนย์ในขณะที่ทำให้การรักษาโมเมนต์แม่เหล็กให้มีค่าคงที่
ปลาเชอรี่บาร์บ

ปลาเชอรี่บาร์บ (; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีลำตัวเพรียวยาวแบนข้าง พื้นสีลำตัวและครีบต่าง ๆ มีสีชมพูหรือสีชมพูอมแดง ด้านหลังมีสีน้ำตาล กลางลำตัวมีแถบสีคล้ำยาวตั้งแต่ปลายปากจรดโคนหาง บริเวณเหงือกมีสีแดง ปลาตัวผู้มีลำตัวเพรียวยาวกว่าตัวเมีย ลำตัวและครีบมีสีเข้มสดสวยกว่า มีขนาดความยาวเฉลี่ยประมาณ 6 เซนติเมตร

เป็นปลาท้องถิ่นที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศศรีลังกา มีความว่องไวปราดเปรียวและมีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง วางไข่ครั้งละประมาณ 200-300 ฟองตามพืชน้ำ และใช้เวลาฟักประมาณ 2 วัน เช่นเดียวกับปลาชนิดอื่นที่ใกล้เคียงกัน

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม
Mary is happy, Mary is happy

Mary is happy, Mary is happy เป็นภาพยนตร์ไทย เขียนบทและกำกับโดยนวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ โดยนำเรื่องราวจากทวิตเตอร์ของผู้ใช้ @marylony จำนวน 410 ทวีต มาสร้างเป็นภาพยนตร์ นำแสดงโดย พัชชา พูนพิริยะ และชนนิกานต์ เนตรจุ้ย เข้าฉายเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2556 เฉพาะโรงภาพยนตร์เฮาส์ ลิโด เอสพลานาด ซีนีเพล็กซ์ รัชดาภิเษก เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์ เซ็นทรัลพลาซา เชียงใหม่ แอร์พอร์ต และ อีจีวี เทสโก้ โลตัส เอกซ์ตรา ขอนแก่น

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 23 จำนวน 10 สาขา และได้รับรางวัล 4 สาขา ได้แก่ นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ลำดับภาพยอดเยี่ยม และถ่ายภาพยอดเยี่ยม
โรสิด

โรสิด หรือ rosids เป็นเคลดขนาดใหญ่ของพืชมีดอก ประกอบด้วย 70,000 สปีชีส์ ซึ่งมากกว่าหนึ่งในสี่ของพืชมีดอกทั้งหมดเคลดนี้แบ่งเป็น 16 - 20 อันดับ ขึ้นกับระบบการจัดจำแนก อันดับเหล่านี้แบ่งเป็นวงศ์ได้ประมาณ 140 วงศ์ 
ไฟโลเจนีติกทรีต่อไปนี้มาจาก Wang และคณะ (2009),
โรงเรียนบ้านบางเทา

โรงเรียนบ้านบางเทา ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2464 ซึ่งเรียนอยู่ในวัดบางเทา(วัดอนามัยเกษม) มีฐานะเป็น
โรงเรียนประชาบาล นายอำเภอสมัยนั้น เป็นผู้ก่อตั้งแต่ละสมัยมีครูสอนเพียงคนเดียวตามลำดับคือ 
1. นายหราบ 
2.นายดัด 
3.นายหนู 
4. พระภิกษุเกลื่อน 
5. นายรักษ์ อภิชาติ 
6. นายแดง สุนทรทิพย์ 
7. นายต้อง เศรษฐสิทธิ์ 
นักเรียนส่วนมากเป็นเด็กโต อายุประมาณ 13 - 14 ปีเรียนเฉพาะเด็กผู้ชาย

จึงได้สร้างศาลาการเปรียญขึ้นหลังหนึ่งมีโต๊ะเก้าอี้ จำนวน 30 ชุด แล้วติดต่ออำมาตย์ตรี ค้อ ฤกษ์ถลาง
ธรรมการอำเภอ ให้ย้ายไปเรียนที่ศาลาการเปรียญวัดเชิงทะเล ท่านรับเป็นผู้อุปการะ ทำให้วัดบางเทาไม่มีโรงเรียนมา 2 ปี
และมีมติให้เปิดโรงเรียนที่วัดบางเทาขึ้นอีก จึง ติดต่อกับพระธรรมธรฉุ้ย เจ้าอาวาสวัดบางเทา ขอเรียนในศาลาการเปรียญ โดยท่านเป็นผู้อุปการะและได้ทำการเปิดสอนขึ้นอีก เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2479 ในวันเปิดเรียนมีผู้ปกครองนำเด็กมาเรียน
22 คน ทางอำเภอได้ส่งนายลับ พรหมแดน ครูวัดเชิงทะเลมาเป็นครูใหญ่ ต่อมาสมัยนายเหงื่อม เครือแก้ว เป็นครูใหญ่ กิจการของโรงเรียนก้าวหน้านักเรียนมีปริมาณมากขึ้น จึงได้ติต่ขอความช่วยเหลือจากนางแร่ม พรหมโมบลบุญประสพ ซึ่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดภูเก็ต ได้ติดต่อขอเงินงบประมาณจากกรมสามัญศึกษา
เพิ่มอีก 3 งาน ได้ปลูกสร้างอาคารหลังแรก เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2501 แล้วเสร็จวันที่ 12 มกราคม 2502 และวันที่ 24 มิถุนายน 2502 ได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนจาก โรงเรียนวัดอนามัยเกษม เป็นโรงเรียนบ้านบางเทามีจำนวนนักเรียนมากขึ้น
จึงได้รับอนุมัติให้เปิดสอนชั้น ป. 7 ตั้งแต่ปีการศึกษา 2511
เครือแก้ว ซึ่งลาออกจากราชการ

โรงเรียนบ้านบางเทา จัดการศึกษาโดยชุมชนมีส่วนร่วม เพื่อยกระดับคุณภาพนักเรียนให้ได้ตามมาตรฐานการศึกษา มุ่งเน้นให้นักเรียนมีคุณธรรมนำความรู้ มีทักษะด้านคอมพิวเตอร์ การกีฬา ศิลปะ ดนตรี นาฏศิลป์ นิยมความเป็นไทย ใส่ใจสิ่งแวดล้อมและมีทักษะ ใช้ภาษาต่างประเทศเหมาะสมกับวัย
มุ่งให้นักเรียนเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ เก่ง ดี มีความสุข
คารวะธรรม สามัคคีธรรม ปัญญาธรรม
ตัวอักษร "บ.ท.." บรรจุในวงกลมรัศมี 8 แฉก มีแพรป้ายชื่อโรงเรียนบ้านบางเทา มีความหมายดังนี้
บ. หมายถึง ผู้ซึ่งบริสุทธิ์ (นักเรียน)
ท. หมายถึง การทำความดี
วงกลม หมายถึง กรอบแห่งคุณธรรม มีวินัย ค่านิยมที่ดี และความสามัคคี
รัศมี 8 แฉก หมายถึง มรรค8หนทางแห่งการปฏิบัติชอบของบัณฑิต
เทา หมายถึง ความคิด หรือ ปัญญา
แดง หมายถึง พลัง 
เทา-แดง หมายถึง พลังของความคิด หรือพลังแห่งปัญญา
การขยายในคอร์เทกซ์

การขยายในคอร์เทกซ์ () เป็นคำชี้บอกว่า นิวรอนกี่ตัวในคอร์เทกซ์สายตา
มีหน้าที่แปลผลเกี่ยวกับตัวกระตุ้นขนาดหนึ่ง โดยเป็นฟังก์ชั่นของตำแหน่งในลานสายตา 
คือ ที่ตรงกลางลานสายตา ซึ่งตรงกับตำแหน่งรอยบุ๋ม (fovea) ของจอตา
มีนิวรอนจำนวนมากที่แปลผลข้อมูลจากเขตเล็ก ๆ ในลานสายตา
แต่ถ้าเห็นตัวกระตุ้นเดียวกันในส่วนรอบนอกของลานสายตา (คือห่างออกไปจากศูนย์กลาง)
จะมีนิวรอนน้อยกว่ามากที่แปลผลข้อมูล
การลดจำนวนนิวรอนแปลข้อมูลต่อเขตลานสายตาไปตามลำดับ ที่เริ่มต้นจากรอยบุ๋มจอตา (คือจากศูนย์กลางลานสายตา) ไปสุดที่ส่วนรอบนอกเช่นนี้
เกิดขึ้นตามจุดต่าง ๆ ตามวิถีประสาทของระบบสายตา เริ่มต้นตั้งแต่กระทั่งที่เรตินา

เพื่อการกำหนดจำนวน เราปกติใช้ ตัวคูณการขยายในคอร์เทกซ์ () ซึ่งมีหน่วยเป็นมิลลิเมตรของพื้นที่ในคอร์เทกซ์ต่อองศาของมุมการเห็น
ถ้ากำหนดหน่วยอย่างนี้ (คือตัวคูณสูงหมายถึงมีนิวรอนเป็นจำนวนมากที่ประมวลผลข้อมูลในเขตวงกลมกำหนดด้วยองศานั้น) ตัวคูณการขยายในคอร์เทกซ์ที่รอยบุ๋มจอตากับเขตส่วนรอบนอก 
มีความแตกต่างประมาณ 100 เท่าในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ (V1) ในไพรเมต (Daniel and Whitteridge 1961)

การมีจำนวนนิวรอนที่ลดลงเพื่อประมวลผลสำหรับเขต ๆ หนึ่งของลานสายตา ก็จะหมายถึงว่า นิวรอนแต่ละตัวต้องมีลานรับสัญญาณ (receptive field) ที่มีขนาดใหญ่ยิ่งขึ้น
และเนื่องจากว่านิวรอนแต่ละตัว ต้องทำการประมวลผลต่อเขตลานสายตาที่ใหญ่ขึ้น
ความคมชัดในการเห็นจึงจะดีที่สุดตรงกลางลานสายตา และแย่ที่สุดในส่วนรอบนอก

ในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ ตัวคูณการขยายในคอร์เทกซ์
เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า M scaling (โดยที่ M หมายถึง "magnification การขยาย")
เขตสายตาต่าง ๆ ในเปลือกสมองมีการให้ความสำคัญที่รอยบุ๋มจอตาที่ต่างกัน
เขตที่มีหน้าที่วิเคราะห์รูปร่างและลักษณะผิว (เช่นเขตสายตา V4) มักจะมีตัวคูณการขยายในคอร์เทกซ์ที่สูงในเขตรอบ ๆ รอยบุ๋มจอตา
และมีตัวคูณที่ต่ำในเขตรอบนอกลานสายตา
โดยเปรียบเทียบกันแล้ว เขตสายตาอื่น ๆ ในคอร์เทกซ์ มีตัวคูณที่ค่อย ๆ ลดลง จากที่รอยบุ๋มจอตาไปสุดที่ส่วนรอบนอกของลานสายตา (เช่นเขต dorsomedial area หรือที่เรียกว่า V6)
สัจนิยมโดยตรงและสัจนิยมโดยอ้อม

คำถามว่า ระหว่าง สัจนิยมโดยตรง
( หรือ naive realism) หรือว่า สัจนิยมโดยอ้อม ( หรือ representational realism) ความคิดหรือหลักปรัชญาประเภทไหนตรงกับความเป็นจริงในโลก
เป็นคำถามที่เกิดขึ้นในปรัชญาสัญชาน (philosophy of perception) หรือจิตปรัชญา (philosophy of mind)
จากข้อโต้แย้งกันในเรื่องธรรมชาติของประสบการณ์ความรู้สึก (conscious experience) 
เป็นปัญหาเกี่ยวกับญาณวิทยาว่า โลกที่เรารับรู้นั้นเป็นตัวโลกเองจริง ๆ (คือสิ่งที่เรารับรู้เป็นจริงอย่างนั้นเลย)
หรือว่า เป็นเพียงแต่แบบภายใน (หรือแบบจำลอง) ที่สร้างขึ้นโดยกระบวนการประสาทในสมอง (คือสิ่งที่เรารับรู้เป็นเพียงแต่แบบจำลองของความจริงที่ระบบประสาทสร้างขึ้น)

สัจนิยมสามัญ () เป็นสัจนิยมโดยตรง ที่มีความคิดตรงข้ามกับสัจนิยมอาศัยตัวแทน (representative realism) ที่เป็นสัจนิยมโดยอ้อม
หลักสัจนิยมอาศัยตัวแทนเสนอประเด็นทางปรัชญาว่า ประสบการณ์ความรู้สึกเกี่ยวกับโลกในใจของเรา ไม่ได้เป็นลักษณะจริง ๆ ของโลก
แต่เป็นลักษณะของตัวแทนภายใน เป็นความเป็นจริงเสมือน (Virtual reality) เป็นก๊อปปี้ เป็นแบบของโลก

สัจนิยมโดยอ้อม โดยกว้าง ๆ แล้ว ก็เหมือนกับทฤษฎีการรับรู้ (หรือสัญชาน) ที่ยอมรับกันในวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ
ที่แสดงว่า เราไม่รู้และไม่สามารถที่จะรู้โลกภายนอก ๆ อย่างที่มันเป็นจริง ๆ
แต่สามารถเพียงแค่รู้ไอเดีย (รอยประทับทางใจ หรือชื่อ) และความเข้าใจ (คือการทำความเข้าใจโดยใช้ข้อมูลที่มีอยู่) ของเราที่เกี่ยวกับโลกเท่านั้น

การรู้โดยตัวแทนเป็นสมมุติฐานที่สำคัญในทฤษฎี Cognitivism ของจิตวิทยา
คือนักสัจนิยมโดยตัวแทนย่อมปฏิเสธว่า "ความรู้โดยตรง"
เป็นแบบความคิดที่ไม่ขัดแย้งกันในตัว
เนื่องจากว่า ความรู้จะมีได้ก็ต้องอาศัยกระบวนการอย่างอื่นเท่านั้น
คือความรู้เกี่ยวกับโลกของเรา ความจริงแล้วเป็นการแปลความหมายทางประสาทสัมผัส
เป็นข้อมูลที่สืบมาจาก (แต่ไม่ใช่) โลกภายนอกที่มีอยู่จริง ๆ
ทฤษฎีนัยตรงกันข้ามว่า เราสามารถรับรู้โลกภายนอกที่ไม่มีการจำกัดจากอวัยวะรับรู้ความรู้สึกของเรา และไม่มีการแปลการสื่อความหมาย
ย่อมปรากฏว่าไม่คล้องจองกับเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันที่สามารถสังเกตเห็นได้authors, compiled by David Chalmers
aimed at the general public, arguing for the representative theory of perception.
Phenomenological Research, Vol. 52, No. 2. (Jun., 1992), pp. 341-363.
Perceive and How Do We Perceive It? (PDF file) ]
สัจนิยม (ปรัชญา)

สัจนิยม () เป็นแนวคิดทางปรัชญาอย่างหนึ่ง ที่มองว่า สิ่งต่างๆ ที่มีอยู่นั้น มีอยู่จริง โดยไม่ขึ้นกับการนึกคิดหรือรับรู้ของผู้สังเกต หากอภิบายด้วยศัพท์ปรัชญาจะใช้ว่า ภววิทยาของวัตถุ ไม่ขึ้นกับแนวคิด การรับรู้ ภาษา ความเชื่อ หรือสิ่งใดๆ ของใครก็ตาม
คณะคามิลเลียน

คณะผู้รับใช้ผู้ป่วย (; ) หรือคณะนักบุญคามิลโล (Order of St. Camillus) หรือที่รู้จักในนามคณะคามิลเลียน (Camillians) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่นักบุญกามิลโล เด เลลลิส ก่อตั้งขึ้น เน้นพันธกิจด้านการพยาบาลผู้ป่วย

ระหว่างที่กามิลโลรักษาอาการบาดเจ็บข้อเท้าอยู่ที่โรงพยาบาลซันจาโกโม ท่านตระหนักถึงความสำคัญของการพยาบาลผู้ป่วยยากไร้ ประกอบกับความประทับใจในความเมตตาของนักบุญฟีลิปโป เนรีที่อุทิศตนช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก กามิลโลจึงตั้งใจอุทิศตนทำงานช่วยเหลือผู้ป่วยโดยเฉพาะ ตอนแรกท่านทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งเดิมจนขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ต่อมาท่านเห็นว่าไม่สามารถทำงานได้เต็มที่ จึงแยกออกมาตั้งคณะขึ้นเอง

ในปี ค.ศ. 1584 ท่านได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง และร่วมกับสหายอีกสองคนตั้งเป็นคณะผู้รับใช้ผู้ป่วย เน้นทำงานช่วยเหลือดูแลผู้ป่วยยากไร้ตามสถานที่ต่าง ๆ โดยเริ่มจากโรงพยาบาลพระจิตที่กรุงโรมในปี ค.ศ. 1585 ต่อมาขยายงานไปดูแลผู้ป่วยที่เนเปิลส์ด้วยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1588 ต่อมาในปี ค.ศ. 1591 คณะนักบวชของท่านจึงได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 14

นักบวชคณะคามิลเลียนมาถึงประเทศไทยครั้งแรก 3 คน เมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1952 แล้วเริ่มปฏิบัติหน้าที่ในเขตมิสซังราชบุรี โดยได้รับมอบสถานพยาบาลขนาดเล็กของหลวงสิทธิเทพการ (กิมเลี้ยง วังตาล) มาปรับเป็นบ้านพักนักบวชของคณะในชื่อบ้านนักบุญยอแซฟ และเปิดเป็นโรงพยาบาลซานคามิลโลเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1953

ปัจจุบัน กิจการของมูลนิธิคณะนักบุญคามิลโลแห่งประเทศไทยมีดังนี้