seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
อเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย

จักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 หรือพระนามเต็มคือ อะเลคซันดร์ ปัฟโลวิช () ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งรัสเซียระหว่าง ค.ศ. 1801 ถึง ค.ศ. 1825 และทรงเป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์พระองค์แรกที่เป็นชาวรัสเซีย ระหว่างค.ศ. 1815 ถึง 1825 และยังทรงเป็นแกรนด์ดยุกแห่งฟินแลนด์ชาวรัสเซียพระองค์แรกเช่นกัน นอกจากนี้ พระองค์ยังเป็นบิดาอุปถัมภ์ของเจ้าหญิงอเล็กซันดรินา วิกตอเรีย แห่งเคนต์ ว่าที่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรในอนาคต

เสด็จพระราชสมภพในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เป็นโอรสของแกรนด์ดยุกพอล เปโตรวิช (ภายหลังคือ จักรพรรดิพอลที่ 1) และขึ้นครองราชบังลังก์รัสเซียภายหลังที่พระบิดาถูกปลงพระชนม์ พระองค์ปกครองรัสเซียในช่วงที่ยุโรปเกิดสงครามใหญ่ คือสงครามนโปเลียน แม้พระองค์เป็นคนหัวเสรีแต่ก็ทรงใช้นโยบายการปกครองแบบรวมศูนย์ ในปีแรกของรัชสมัย พระองค์ทรงริเริ่มการปฏิรูปเล็กๆในสังคม และไม่กี่ปีต่อมาก็มีการปฏิรูปสังคมขนานใหญ่ มีการปฏิรูปการศึกษาให้มีความเป็นเสรี และแม้ว่าจะทรงให้คำมั่นที่จะปฏิรูปรัฐธรรมนูญและการปฏิรูประบอบทาสอย่างเด็ดขาดแต่ประเด็นนี้ก็ไม่มีอะไรที่เป็นรูปธรรมขึ้นมา ในช่วงครึ่งหลังของรัชสมัย พระองค์ก็ใช้อำนาจอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดมากขึ้นจนเกิดเป็นฝ่ายต่อต้านพระองค์ขึ้นมากมาย การปฏิรูปที่ค้างคาต่างๆถูกทำให้แล้วเสร็จในช่วงนี้ พระองค์ทรงกำจัดโรงเรียนที่มีครูเป็นต่างชาติ และเปลี่ยนระบบการศึกษาให้อิงศาสนามากยิ่งขึ้นและยังปลูกฝังค่านิยมทางการเมืองแบบอนุรักษนิยม

พระองค์เข้าร่วมกับพันธมิตรต่อต้านนโปเลียนที่มีสหราชอาณาจักรเป็นแกนนำ โดยในปี 1805 ได้เข้าร่วมกับสหราชอาณาจักรในสงครามประสานมิตรครั้งที่สาม จนกระทั่งความพ่ายแพ้อย่างใหญ่หลวงในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์ ก็ทำให้พระองค์หันมาเป็นพันธมิตรกับฝ่ายนโปเลียน และรัสเซียหันไปทำการต่อสู้ย่อยๆทางทะเลกับสหราชอาณาจักรระหว่างปี 1807 ถึง 1812 อย่างไรก็ตาม พระองค์กับนโปเลียนก็มีความขัดแย้งกันเสมอในเรื่องเกี่ยวกับโปแลนด์ ความขัดแย้งนี้ทำให้พันธมิตรรัสเซีย-ฝรั่งเศสพังทลายลงในปี 1810 และนโปเลียนก็กรีฑาทัพเข้ารุกรานรัสเซียในปี 1812 ซึ่งนำความพินาศย่อยยับมาสู่กองทัพของนโปเลียน จากการมีส่วนร่วมในการโค่นล้มนโปเลียน ทำให้รัสเซียได้ดินแดนในฟินแลนด์และโปแลนด์บางส่วนมา และพระองค์ยังได้จัดตั้งพันธมิตรอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อหยุดยั้งกระแสการปฏิวัติในทวีปยุโรปซึ่งพระองค์มองว่าเป็ยภัยคุกคามที่ชั่วร้ายต่อระบอบกษัตริย์ชาวคริสต์อันชอบธรรม

ในรัชสมัยของพระองค์ยังทรงยึดครองดินแดนได้อีกมายมาย อาทิ บางส่วนของจอร์เจีย, ดาจีสถานในปัจจุบัน และยังแย่งชิงอาเซอร์ไบจานมาจากเปอร์เซีย อย่างไรก็ตาม ทายาทของพระองค์ล้วนสิ้นพระชนม์ไปหมดซะก่อน ทำให้พระองค์สวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท ทำให้บัลลังก์รัสเซียตกเป็นของพระอนุชาของพระองค์แทน ซึ่งก็คือแกรนด์ดยุกนีโคลัส
แกรนด์ดยุกคอนสแตนติน ปาฟโลวิชแห่งรัสเซีย

แกรนด์ดยุกคอนสแตนติน ปาฟโลวิชแห่งรัสเซีย () (27 เมษายน 1779 – 27 มิถุนายน 1831) เป็นแกรนด์ดยุกแห่งจักรวรรดิรัสเซีย พระองค์ทรงปกครองรัสเซียชั่วคราวต่อจากจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 พระเชษฐา หลังจากนั้นก็ทรงสละราชบัลลังก์ สถานะการเป็นจักรพรรดิของพระองค์นั้นยังเป็นที่ถกเถียง
อาสนวิหารแซ็งต์

อาสนวิหารแซ็งต์ () หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งแซ็งต์ () เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกในฐานะของอาสนวิหารร่วม (co-cathedral) ประจำมุขมณฑลลารอแชลและแซ็งต์ ตั้งอยู่ในเขตเมืองแซ็งต์ จังหวัดชาร็องต์-มารีตีม ในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่อัครทูตนักบุญเปโตร

อาสนวิหารแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของมุขมณฑลแซ็งตงฌ์จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1802 ถูกยุบรวมเข้ากับมุขมณฑลลารอแชล จึงได้ถูกลดฐานะเป็นเพียงแค่โบสถ์ประจำเขต ซึ่งต่อมาได้ถูกยกฐานะอีกครั้งเป็นอาสนวิหารร่วมประจำมุขมณฑลลารอแชลและแซ็งต์ โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 เมื่อ 22 มกราคม ค.ศ. 1852

อาสนวิหารแซ็ง-ปีแยร์แซ็งต์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1862 และบริเวณวิหารคดได้รับการขึ้นทะเบียนเมื่อ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1937

อาสนวิหารแห่งแรกนั้นเคยตั้งอยู่บนสถานที่เดียวกันตั้งแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ซึ่งหลงเหลือให้เห็นเพียงแค่บริเวณแขนกางเขนและจุดตัดกลางโบสถ์ตามแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ นอกจากนี้ยังพบวิหารคดสร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 13 ตัววิหารส่วนใหญ่นั้นมาจากการสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1450 เป็นต้นไปในแบบสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฟล็องบัวย็อง () ซึ่งการก่อสร้างได้ล้าช้ามาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1568 ก็ยังไม่สำเร็จ และยังเป็นช่วงของสงครามศาสนาฝรั่งเศส ซึ่งในบริเวณเมืองแถบนี้นั้นได้รับผลกระทบอย่างหนัก เนื่องจากตกเป็นเป้าหมายหลักของการทำลายล้างโดยกองทัพฝ่ายโปรเตสแตนต์ จึงทำให้ต้องมีการสร้างบริเวณกลางโบสถ์ทั้งหมดขึ้นมาใหม่ช่วงหลังสงครามเป็นต้นมา
การขาดแคลนแรงงานและวัตถุดิบเป็นอุปสรรคสำคัญที่ทำให้ไม่สามารถซ่อมแซมให้เหมือนแบบที่ตั้งใจไว้ได้ โดยที่เห็นบริเวณหอระฆังนั้น ความรู้สึกหนาและหนักนั้นเป็นผลมาจากการขาดส่วนประกอบของยอดแหลมซึ่งตามแบบนั้นต้องมี ซึ่งก็ได้เลือกที่จะปิดยอดด้วยโดมที่ทำจากทองแดงซึ่งเป็นตัวเลือกที่ประหยัดกว่ามาก

ด้านในของอาสนวิหารนั้นค่อนข้างเรียบง่าย กล่าวคือ ไม่มีการตกแต่งกำแพงแต่อย่างใด และเพดานบุด้วยไม้ซึ่งเสร็จสมบูรณ์เมื่อปี ค.ศ. 1927
แกรนด์ดยุกไมเคิล อเล็กซานโดรวิชแห่งรัสเซีย

แกรนด์ดยุกไมเคิล อเล็กซานโดรวิชแห่งรัสเซีย () (4 ธันวาคม 1878 – 13 มิถุนายน 1918) เป็นมกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิรัสเซีย พระองค์ครองราชย์โดนนิตินัยหลังจากที่จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 พระเชษฐาธิราชของพระองค์สละราชสมบัติ แต่พระองค์ก็ไม่ได้ปกครองรัสเซียจริงๆ เนื่องจากการปฏิวัติรัสเซีย พระองค์ทรงถูกจำคุกและถูกปลงพระชนม์ พระองค์สิ้นพระชนม์ขณะมีพระชนมายุได้ 39 พรรษา
อาสนวิหารชาลง-ซูร์-โซน

อาสนวิหารชาลง-ซูร์-โซน () หรือเรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญบิเซนเตแห่งชาลง-ซูร์-โซน () ในปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริช นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งในอดีตเคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำมุขมณฑลชาลง-ซูร์-โซน ซึ่งต่อมาได้ถูกยุบลงเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลโอเติงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1801 เป็นต้นมา (ตามความตกลง ค.ศ. 1801) ตั้งอยู่ที่เมืองชาลง-ซูร์-โซน จังหวัดโซเนลัวร์ ในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญบิเซนเตแห่งอูเอสกา

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1903
ขั้วหลอดเกลียว

ขั้วหลอดเกลียว () เป็นรูปแบบขั้วต่อหลอดไฟฟ้าที่คิดค้นโดยโทมัส เอดิสัน และนำมาใช้เป็นครั้งแรกในหลอดไฟยี่ห้อ Mazda ซึ่งเริ่มวางขายเมื่อปี พ.ศ. 2452, โดยหลอดจะมีส่วนฐานเป็นเกลียวโลหะ ที่สามารถขันลงไปบนขั้วหลอดที่ขนาดเท่ากัน ซึ่งโดยปกติ จะขันทิศตามเข็มนาฬิกา

ขั้วหลอดเกลียว เป็นขั้วหลอดไฟที่สามารถพบได้ทั่วไป ต่างจากขั้วเขี้ยวที่ใช้กับหลอดไฟฟ้าเฉพาะในบริเตนใหญ่ หรือประเทศที่มีความเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์กับอังกฤษเท่านั้น

ปัจจุบันขั้วหลอดเกลียวจะมีขนาดระบุไว้ตามมาตรฐาน IEC 60061-1 และใช้กับทั้งหลอดไฟธรรมดา และหลอดไฟชนิดพิเศษ
ตราแผ่นดินของไซปรัส

ตราแผ่นดินของไซปรัส เริ่มใช้เมื่อค.ศ. 1960 มีส่วนประกอบคือ 
มีคำขวัญในโล่สีเหลือง เขียนว่า ค.ศ. 1960
อาสนวิหารวาน

อาสนวิหารวาน () หรือเรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งวาน () เป็นอาสนวิหารนิกายโรมันคาทอลิกประจำมุขมณฑลวาน และยังมีฐานะเป็นมหาวิหารด้วย ตั้งอยู่ที่เมืองวาน จังหวัดมอร์บีอ็อง แคว้นเบรอตาญ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร

อาสนวิหารวานสร้างในแบบสถาปัตยกรรมกอทิก โดยตั้งอยู่บนสถานที่ของอาสนวิหารเดิมซึ่งเป็นแบบโรมาเนสก์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 การก่อสร้างกินเวลายาวนานถึง 500 ปี ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และถ้ายังนับรวมกับอายุของหอระฆังเก่าแบบโรมาเนสก์แล้วจะรวมเป็นระยะเวลาทั้งสิ้นถึงกว่า 700 ปีด้วยกัน

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1903

อาสนวิหารแห่งแรกของเมืองวานถูกทำลายลงในปี ค.ศ. 919 จากการรุกรานของชาวไวกิงในแคว้นเบรอตาญ ต่อมาได้มีการสร้างขึ้นใหม่ราว ค.ศ. 1020 โดยมุขนายกฌูว์ดีกาแอลและน้องชายของท่านคือดยุกฌอฟรัวที่ 1 แห่งเบรอตาญ โดยสร้างในแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ วัตถุดิบหลักที่ใช้คือหินแกรนิต และต่อมาได้มีการต่อเติมอยู่อย่างสม่ำเสมอ ทำให้อาสนวิหารแห่งนี้มีความหลากหลายทางสถาปัตยกรรมอย่างมาก

ต่อมาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ได้มีการสร้างอาสนวิหารแห่งใหม่ขึ้น ซึ่งบางส่วนยังเหลือถึงปัจจุบันซึ่งคือบริเวณฐานของหอระฆังและผนังบางด้านของบริเวณร้องเพลงสวด การปรับปรุงและขยายให้เป็นแบบกอทิกนั้นเกิดขึ้นตามดำริของมุขนายกอีฟว์ เดอ ปงซาล ในช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 (ราวปี ค.ศ. 1454–1520) อันเนี่องมาจากพื้นที่เดิมเล็กเกินไปสำหรับปริมาณของผู้แสวงบุญที่มาสักการะหลุมฝังศพของนักบุญบิแซ็นต์ เฟร์เรร์ ซึ่งมรณภาพในปี ค.ศ. 1419 และได้ฝังศพอยู่ภายใต้ของบริเวณร้องเพลงสวดของอาสนวิหาร ซึ่งต่อมาได้มีการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1455 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสที่ 3 เงินสบทบทุนการก่อสร้างอาสนวิหารล้วนได้มาจากการบริจาคของผู้แสวงบุญแทบทั้งสิ้น

ในช่วงนี้ได้มีการสร้างบริเวณกลางโบสถ์ แขนกางเขน และมุขทางเข้าบริเวณแขนกางเขนฝั่งทิศเหนือ ซึ่งบริเวณมุขทางเข้าแห่งนี้ประกอบด้วยที่แสดงรูปปั้นของอัครทูตทั้งสิบสองพระองค์ ตามหลักปฏิบัติของชาวเบรอตาญ ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ได้มีการสร้างชาเปลทรงกลมขนาดเล็กสองชั้น เรียกว่า ซึ่งสร้างในแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา ตั้งอยู่ยื่นออกมาด้านนอกติดกับทางเข้าฝั่งทิศเหนือของแขนกางเขนบริเวณระหว่างช่วงเสาที่ 5 ของอาสนวิหาร

ส่วนหอสูงฝั่งทิศเหนือนั้นเป็นโครงสร้างหลักที่รับมาจากตัวอาสนวิหารเก่าที่เป็นแบบโรมาเนสก์ ส่วนเพดานโค้งและบริเวณร้องเพลงสวดนั้นสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 18 (ระหว่างปี ค.ศ. 1771 - ค.ศ. 1774) ส่วนหอด้านทิศใต้และหน้าบันทิศตะวันตกรวมทั้งมุขทางเข้าสร้างต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 19
ท่อหด

ท่อหด () เป็นท่อพลาสติกที่จะหดตัวเมื่อโดนความร้อน ทำจากไนลอนหรือพลาสติกตระกูลโพลีโอลีฟินที่ถูกยืด หลังการหดตัว ท่อจะมีขนาดเท่ากับตอนก่อนถูกยืด

โดยส่วนใหญ่ จะใช้หุ้มอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ หรือจุดต่อเชื่อมสายไฟขนาดเล็ก เพื่อป้องกันการลัดวงจร หรือสนิม
ตราแผ่นดินของอิหร่าน

ตราแผ่นดินของอิหร่าน เริ่มใช้วันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 มีส่วนประกอบคือ
รีการ์ดู เตย์เชย์รา

รีการ์ดู เตรา เตย์เชย์รา () เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2490 เป็นประธานสมาคมฟุตบอลบราซิล (CBF) ตั้งแต่ 16 มกราคม พ.ศ. 2532 จนถึง 12 มีนาคม พ.ศ. 2555
เตตระคีซ(ไตรฟีนิลฟอสฟีน)แพลทินัม(0)

เตตระคีซ(ไตรฟีนิลฟอสฟีน)แพลทินัม(0) () เป็นสารประกอบเคมีด้วยสูตร Pt(P(CH)) มักย่อเป็น Pt(PPh) สารประกอบสีเหลืองสดใสถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางว่าเป็นปูชนียบุคคลที่ซับซ้อนแพลทินัมอื่น ๆ
สเตซี ลูอิส

สเตซี่ ลูอิส (; 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 — ) เป็นนักกอล์ฟหญิงสัญชาติอเมริกัน ปัจจุบันเล่นอยู่ใน แอลพีจีเอทัวร์ เธอเคยถูกจัดให้เป็น นักกอล์ฟหญิงหมายเลข 1 ของโลก จากการจัดอันดับนักกอล์ฟหญิงทั่วโลก ในปี 2013
สเตซี่ ลูอิส เกิดที่เมืองโทเลโด รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา ลูอิสได้ย้ายมาโตที่รัฐเท็กซัส และจบการศึกษาระดับไฮสคูลที่นี่ในปี 2003, เมื่อลูอิสอายุได้ 11 ปี เธอได้รับการตรวจจากหมอ และพบว่าเธอเป็นโรคกระดูกสันหลังคด เธอจึงต้องรักษาโดยการผ่าตัดกระดูกสันหลังฟิวชั่นในขณะที่เธอเรียนอยู่ชั้นไฮสคูล นั้นจึงทำให้เธอพลาดโอกาสที่จะลงแข่งขันกอล์ฟในปีแรกให้กับมหาวิทยาลัยของเธอ เพื่อพักฟื้นจากการผ่าตัด

ลูอิสเริ่มต้นด้วยการเป็นนักกีฬากอล์ฟของทีมมหาวิทยาลัย จากนั้นในปี 2006 เธอชนะการแข่งขันรายการ the Women's Western Amateur ซึ่งเป็นรายการของมือสมัครเล่น

ในปี 2007 เธอผ่านการคัดเลือกให้เข้าไปเล่นในรายการ U.S. Women's Open ได้สำเร็จ แต่ไม่ผ่านการตัดตัวไปเล่นในสองวันสุดท้าย หลังจากนั้น 2 เดือน ในการแข่งขันรายการ LPGA NW Arkansas Championship ซึ่งเป็นรายการอาชีพของแอลพีจีเอทัวร์ ลูอิสได้ลงแข่งขันในรายการนี้ และทำสกอร์ขึ้นเป็นผู้นำในวันแรก แต่หลังจากจบวันแรก เกิดปัญหาทางสภาพอากาศ ทำให้ไม่สามารถแข่งขันต่อไปได้ จึงต้องจบการแข่งขันเพียงวันเดียว และยกตำแหน่งแชมป์ให้กับลูอิส แต่แชมป์นี้จะไม่ถูกนับเนื่องจากเป็นแชมป์อย่างไม่เป็นทางการ

ในปี 2008, ลูอิสจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอาร์คันซอ โดยจบปริญญาตรี สาขาการเงินและการบัญชี

ลูอิสเทิร์นโปรในปี 2008 เธอลงแข่งขันในแอลพีจีเอทัวร์ปี 2008 ทั้งหมด 7 รายการ และจบการแข่งขันใน 10 อันดับแรก 2 รายการ โดยทำเงินรางวัลไป 247,000 เหรียญ

ก่อนที่จะเข้าสู่การแข่งขันแอลพีจีเอทัวร์ในปี 2009 ลูอิสนั้นยังไม่ได้เป็นสมาชิกของแอลพีจีเอ แต่เธอก็สามารถผ่านการคัดเลือกเข้าไปเล่นในรายการ U.S. Women's Open ได้โดยการแข่งขันเพื่อควอลิฟายด์. ลูอิสพยายามอย่างมากเพื่อที่จะได้ทัวร์การ์ดของแอลพีจีเอทัวร์ โดยอาศัยการแข่งขันที่ได้รับเชิญจากสปอนเซอร์ แต่ก็ไม่สำเร็จ

ลูอิสตัดสินใจเข้าสู่การคัดเลือกผู้เล่นเข้าสู่แอลพีจีเอทัวร์ ในเดือนกันยายนที่แคลิฟอร์เนีย และสามารถผ่านเข้าสู่การคัดเลือกรอบสุดท้ายได้ในเดือนธันวาคม ที่ฟลอริดา จนในที่สุด เธอก็สามารถผ่านการคัดเลือก ให้เป็นผู้เล่นหน้าใหม่ของแอลพีจีเอทัวร์ ในปี 2009 ได้สำเร็จ ซึ่งเป็นปีเดียวกับ จีไย ชิน และ มิเชล วี

แชมป์แรกอย่างเป็นทางการของลูอิส ได้แก่รายการ Kraft Nabisco Championship ในปี 2011 ซึ่งเป็นรายการเมเจอร์ โดยเอาชนะ เจิ้ง หย่าหนี นักกอล์ฟหญิงมือ 1 ของโลกในขณะนั้นไป 3 สโตรก

ลูอิสเข้าร่วมการแข่งขัน โซลเฮม คัพ เป็นครั้งแรกในปี 2011 โดยทำคะแนนคัดเลือกมาเป็นอันดับที่ 2 ของทีมสหรัฐอเมริกา รองจาก คริสตี้ เคอร์

ในปี 2012 ลูอิส ชนะการแข่งขันแอลพีจีเอ 4 รายการ ทำให้เธอกลายเป็นผู้เล่นอเมริกันคนแรกที่ชนะรางวัลผู้เล่นแห่งปีของแอลพีจีเอทัวร์ หลังจากที่ เบ็ธ แดเนียล เคยทำไว้เป็นคนล่าสุดในปี 1994

ในวันที่ 17 มีนาคม 2013 ลูอิสชนะการแข่งขัน รายการ RR Donnelley LPGA Founders Cup ทำให้เธอสามารถแซง เจิ้ง หย่าหนี ขึ้นเป็นนักกอล์ฟหญิงมือ 1 ของโลกได้สำเร็จ ก่อนจะถูก อินบี ปาร์ค แซงขึ้นเป็นมือ 1 ของโลก ในวันที่ 15 เมษายน 2013 รวมเวลาที่ลูอิสได้เป็นนักกอล์ฟหญิงมือ 1 ของโลกทั้งหมด 4 อาทิตย์

สถิติการเพลย์ออฟ (0–1)
การแข่งขันที่เป็นเมเจอร์จะแสดงเป็น ตัวหนา 
* รายการแรกไม่ถูกนับอย่างเป็นทางการเนื่องจากแข่งขันเพียงรอบเดียว
ภาษาหมิ่นผูเซียน

ภาษาหมิ่นผูเซียน (Puxian Min; อักษรจีนตัวย่อ: 莆仙话; อักษรจีนตัวเต็ม: 莆仙話; พินอิน: Púxiān huà) เป็นสาขาหนึ่งของภาษาจีนหมิ่น คำว่าผูเซียนเป็นการรวมกันของชื่อเมืองสองเมืองคือเมืองผูเทียน (莆田市) และเมืองเซียนโยว (仙游县) ส่วนใหญ่ใช้พูดในมณฑลฝูเจี้ยน และมีประชาชนมากกว่า 2000 คนพูดภาษานี้ในชาเฉิง เมืองฟูติง (福鼎) ทางเหนือของฝูเจี้ยน มีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยระหว่างภาษาในเมืองผูเทียนและเซียนโยว มีชาวจีนโพ้นทะเลที่พูดภาษาจีนหมิ่นสำเนียงนี้ในมาเลเซียและสิงคโปร์ ซึ่งเรียกว่าซิงฮว่า (อักษรจีนตัวย่อ: 兴化; อักษรจีนตัวเต็ม: 興化; พินอิน: Xīnghuà)
ก่อน พ.ศ. 1532 บริเวณผูเซียนเป็นบริเวณหนึ่งของเขตกวานโจวและประชากรพูดภาษาหมิ่นใต้ ใน พ.ศ. 1532 ในสมัยราชวงศ์ซ้อง บริเวณนี้ถูกบริหารแยกจากกวานโจว และเกิดการพัฒนาสำเนียงใหม่ของภาษาหมิ่นใต้ โดยได้รับอิทธิพลจากภาษาหมิ่นตะวันออก
ภาษาหมิ่นผูเซียนมีพยัญชนะ 15 เสียง เช่นเดียวกับภาษาจีนหมิ่นอื่นๆ มีวรรณยุกต์ 6 เสียง ความแตกต่างระหว่างภาษาหมิ่นผูเซียนกับภาษาหมิ่นใต้ ได้แก่ระบบการเขียน Hing-hua̍ báⁿ-uā-ci̍ (興化平話字) เป็นระบบที่ใช้อักษรละตินเขียนภาษาหมิ่นผูเซียน มีอักษร 23 ตัว: a a̤ b c ch d e e̤ g h i k l m n ng o o̤ p s t u ṳ มีเครื่องหมายวรรณยุกต์ 5 ตัวจากทั้งหมด 8 เสียง:

陰平 Yin Ping　(ไม่มีเครื่องหมาย)

陰上 Yin Shang　ˆ (â)

陰去 Yin Qu　ˈ (a̍)

陰入 Yin Ru (ไม่มีเครื่องหมาย)

陽平 Yang Ping　́ (á)

陽去 Yang Qu　- (ā)

陽入 Yang Ru　ˈh (a̍h)

Tai̍-che̤ ū Dō̤, Dō̤ gah Siō̤ng-Da̤̍ dó̤ng-cāi, Dō̤ cuh sī Siō̤ng-Da̤̍. Ca̤̍ Dō̤ ta̍i-che̤ gah Sio̤ng-Da̤̍ dó̤ng-cāi. Māng-beo̍h sī ciā da̤u̍h I cho̤̍ ē; hang pī cho̤̍, beo̍ seo̍h-ā̤uⁿ ng-sī ciā da̤u̍h I cho̤̍ ē.

太初有道，道佮上帝同在，道就是上帝。這道太初佮上帝同在。萬物是借著伊造兮，含被造兮，無一樣呣是借著伊造兮。

In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not any thing made that was made. (John 1:1-3 KJV)
อาสนวิหารล็องกร์

อาสนวิหารล็องกร์ () หรือชื่อเต็มคือ อาสนวิหารนักบุญแมมมิสแห่งล็องกร์ () เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกอันเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลล็องกร์ ตั้งอยู่ที่เมืองล็องกร์ในจังหวัดโอต-มาร์น แคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญแมมมิสแห่งไกซาเรอา มรณสักขีในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 3

ลักษณะเด่นของอาสนวิหารแห่งนี้อยู่ที่ความผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบบูร์กอญกับสถาปัตยกรรมกอทิก อาทิ เพดานแบบโค้งสัน หน้าบันหลักทิศตะวันตกซึ่งสร้างขึ้นใหม่ในแบบสถาปัตยกรรมคลาสสิก

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840

ราวปีค.ศ. 1140 มุขนายกฌอฟรัว เดอ ลา ร็อช-วาโน (ค.ศ. 1139–1162) คนสนิทของนักบุญแบร์นาร์แห่งแกลร์โว ได้มีดำริที่จะสร้างอาสนวิหารแห่งใหม่ขึ้น ในขณะนั้นอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งซ็องส์ก็กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างด้วย โดยการก่อสร้างนั้นเริ่มต้นจากบริเวณร้องเพลงสวดก่อน โดยลักษณะการก่อสร้างนั้นได้นำแบบมาจากอารามกลูว์นีที่ 3 ครีบยันลอยของบริเวณร้องเพลงสวดนั้นถูกบังอยู่ ยกเว้นแต่ของบริเวณกลางโบสถ์ซึ่งสามารถมองเห็นได้จากด้านนอก โดยจากสาสน์จากสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ในช่วงที่เสด็จมาประทับเพื่อลี้ภัยสงครามที่เมืองซ็องส์ตั้งแต่ ค.ศ. 1163–1165 มีใจความสรุปได้ว่าอาสนวิหารนั้นใกล้เสร็จสิ้น ณ ปี ค.ศ. 1170 เหลือเฉพาะงานหน้าบันทิศตะวันตกและบริเวณกลางโบสถ์ช่วงเสาที่หนึ่งเท่านั้น

ต่อมาในปี ค.ศ. 1190 มีการซื้อที่ดินฝั่งตะวันตกเพิ่มขึ้น โดยคาดว่าจะมีการก่อสร้างครั้งสุดท้ายเพื่อให้เสร็จสิ้นทั้งหมด ในที่สุดอาสนวิหารได้รับการเสกขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1196 ซึ่งในขณะนั้นบริเวณเพดานโค้งของบริเวณกลางโบสถ์ยังต้องสร้างต่ออีกมาก

ในปี ค.ศ. 1209 ได้มีการเคลื่อนย้ายเรลิกส่วนศีรษะของนักบุญแมมมิสมาไว้ที่อาสนวิหาร ในช่วงนั้น (คริสต์ศตวรรษที่ 13) บริเวณวิหารคดได้เริ่มก่อสร้าง (ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงแค่สองซุ้ม) พร้อม ๆ กับชาเปลแม่พระตั้งอยู่ที่บริเวณช่วงปลายของมุขโค้งด้านสกัด (ค.ศ. 1282) ต่อมาในปี ค.ศ. 1314 ได้เกิดอัคคีภัยซึ่งทำลายส่วนหลังคาของบริเวณกลางโบสถ์ไป และ ค.ศ. 1324 ได้มีการต่อเติมสร้างชาเปลบริเวณมุขโค้ง

ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1547–1551 โกลด เดอ ลงวี มุขนายกแห่งล็องกร์ ได้มีดำริให้สร้างชาเปลมหากางเขนขึ้นบริเวณฝั่งซ้ายของบริเวณกลางโบสถ์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1562 เกิดฟ้าผ่าลงบนหลังคาทำให้เกิดอัคคีภัยครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง

ในปี ค.ศ. 1746 บริเวณหน้าบันฝั่งทิศตะวันตกอยู่ในสภาพชำรุดและใกล้จะถล่ม จึงมีความเห็นให้ทุบบริเวณส่วนนั้นทิ้ง และได้สร้างใหม่ระหว่างปี ค.ศ. 1761–1786 ในแบบสถาปัตยกรรมคลาสสิก ตามแบบของสถาปนิกโกลด-หลุยส์ ดาวีเล ที่เคยเสนอไว้เมื่อปี ค.ศ. 1758 และได้สร้างด้วยฝีมือของสถาปนิกฌ็อง-อ็องตวน การิสตี จนสำเร็จ ต่อมาในปี ค.ศ. 1790 อาสนวิหารได้ถูกปิดลงท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของคริสตจักรในประเทศฝรั่งเศส และได้เปิดขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1791 หลังจากมีการแต่งตั้งมุขนายกองค์ใหม่ อูว์แบร์-อ็องตวน ว็องเดอแล็งกูร์ ซึ่งเป็นผู้ที่สั่งให้ทำลายฉากกางเขนลงในปี ค.ศ. 1792

และในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1852 ส่วนบนของอาสนวิหารได้ผ่านการบูรณะใหม่โดยสถาปนิกอาลฟงส์ ดูว์ร็อง ซึ่งเป็นผู้ที่ออกแบบและก่อสร้างห้องเก็บเครื่องพิธี ในช่วงปี ค.ศ. 1857–1862
ไทยลีกดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2556

ไทยลีกดิวิชั่น 1 ฤดูกาล 2556 หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ยามาฮ่า ลีก 1 2013" เป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพของประเทศไทย โดยเป็นลีกระดับที่สองรองจากไทยพรีเมียร์ลีก มีทีมเข้าร่วมการแข่งขัน 18 ทีม โดยหา 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไทยพรีเมียร์ลีก และ 4 ทีมตกชั้นลงไปลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2

แต่ละทีมลงทะเบียนนักเตะต่างชาติได้ทั้งหมด 7 คน ต่อหนึ่งทีม และต้องมีโควตา ผู้เล่นเอเซีย 1 คน ตามที่สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชียกำหนดไว้ โดยใช้โควตาแข้งนอกใช้กฏลง 5 ลง 3+1 และจะมีโควตาผู้เล่นเอเซีย 1 คน ในรายซื่อตัวสำรอง
อาสนวิหารลาวาล

อาสนวิหารลาวาล () หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารพระตรีเอกภาพแห่งลาวาล () มีฐานะเป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1855 เป็นต้นมา เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลลาวาล ตั้งอยู่ในเขตเมืองลาวาล จังหวัดมาแยน แคว้นเปอีเดอลาลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่ตรีเอกภาพ

อาสนวิหารลาวาลสร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 และต่อมาได้ผ่านการบูรณะซ่อมแซมและต่อเติมหลายครั้ง ซึ่งเป็นเหตุให้มีความเป็นหลากหลายทางสถาปัตยกรรมอย่างเป็นเอกลักษณ์ และรูปลักษณ์ที่เห็นในปัจจุบันนั้นมีความแตกต่างไปจากแผนผังเดิมที่เคยออกแบบไว้ อาสนวิหารแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1840
อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน เป็นนวนิยายประพันธ์โดย ทมยันตี ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ 1 ครั้งในปี พ.ศ. 2520 และถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ 4 ครั้ง ได้แก่ปี พ.ศ. 2524 ทางช่อง 5, พ.ศ. 2530 ทางช่อง 5, พ.ศ. 2541 ทางช่อง 7 และ พ.ศ. 2557 ทางช่อง 3

เป็นเรื่องราวของ "สุริยาวดี" กับ "เขมชาติ" ซึ่งรักกันขณะเรียนมหาวิทยาลัย โดยให้สัญญากันว่าจะแต่งงานกันหลังเรียนจบ และเขมชาติได้มอบแหวน "ฟอร์เกต มี น็อต" สวมนิ้วของสุริยาวดีเพื่อแทนความรักของเขา แต่มีเหตุการณ์พลิกผันเมื่อสุริยาวดีต้องลาออกจากมหาวิทยาลัยกะทันหันเพื่อไปแต่งงานกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเพราะจำเป็นชดใช้หนี้ให้กับครอบครัวโดยไม่ได้บอกเขมชาติ ทำให้เขาเสียใจและเจ็บแค้นเธอมาก เขาจึงตั้งใจเรียนจนจบและทำงานสร้างฐานะจนเร่ำรวยป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง แต่ยังไม่ลืมความหลังและไม่คิดรักใครอีก ต่อมาสุริยาวดีได้กลับเข้ามาในชีวิตของเขาด้วยการหางานทำเพื่อเลี้ยงลูกชาย 2 คนแต่เปลี่ยนชื่อเป็น "นางสุริยง" ทำให้เขมชาติเริ่มต้นวางแผนแก้แค้นเธอ โดยไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริงของสุริยาวดีว่าจำเป็นต้องแต่งงานเพื่อช่วยเหลือครอบครัวและแต่งเพียงในนาม และครั้งนี้กลับมาตามหัวใจตนเองโดยไม่ทราบแต่แรกว่าเขมชาติโกรธแค้นเธอด้วยสาเหตุนี้ ในที่สุดเหตุการณ์และผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร สถานการณ์ความรักและความแค้นจะดีขึ้นหรือไม่ อาจจะพลัดพรากหรือจะเข้าใจกันก็เป็นได้
กองทัพอากาศเวเนซุเอลา

กองทัพอากาศเวเนซุเอลา ถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2463 แม้ในอดีตจะใช้ยุทโธปกรณ์จากหลายประเทศ แต่ด้วยความขัดแย้งระหว่างอดีตผู้นำของเวเนซุเอลา ฮูโก้ ชาเวซ กับ สหรัฐอเมริกา ทำให้เวเนซุเอลาต้องหันไปซื้อยุทโธปกรณ์จากประเทศจีนและรัสเซีย

ในผลพวงของการบินเครื่องบินเป็นครั้งแรกในเวเนซุเอลาเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2455 สภาการบินที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อค้นหาเครื่องบินที่เหมาะสมสำหรับกองทัพเวเนซุเอลาในปี ค.ศ. 1913

การเกิดของ ของกองทัพอากาศเวเนซุเอลา กลับไปเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1920 เมื่อโรงเรียนการบินทหารของเวเนซุเอลาที่ถูกก่อตั้งพันเอก เดวิดโลเปซ เฮนริเก้ เป็นผู้บัญชาการคนแรก ใน มาราไก .
ฐานทัพอากาศส่วนใหญ่ในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นในทศวรรษที่ ค.ศ. 1960 โดยเครื่องบินในยุคนั้นคือ de Havilland Venom, de Havilland Vampire , F-86 .
และเครื่องบินทิ้งระเบิด B-25 มิตเชลล์ 70 และ 80 เห็นเพิ่มขึ้นมากในความสามารถส่วนใหญ่เป็นเพราะราคาน้ำมันสูงขึ้น กองทัพอากาศเวเนซุเอลาได้จัดหาMirage iii E V, VF-5A และ D, T-2D, OV-10A และ E, T-27 ได้รับการแนะนำ เวเนซุเอลาเป็นหนึ่งในลูกค้าที่สั่งซื้อเป็นครั้งแรกสำหรับ F-16โดยได้เข้าประจำการในปี 1983ในฐานทัพอากาศ ในฐานทัพอากาศ El Libertador ฝูงบินกลุ่มที่ 16

ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 เอฟ-16 สองลำของเวเนซูเอลามีส่วนร่วมในการพยายามรัฐประหารเวเนซูเอลาโดยทำงานให้กับฝ่ายรัฐบาล เอฟ-16เอสองลำยิงกราดใส่เป้าหมายบนพื้นดินและยิงโอวี-10 บรองโกสองลำตกด้วยเอไอเอ็ม-9 และเอที-27 ทูคาโน่หนึ่งลำตกโดยใช้ปืนเมื่อเครื่องบินของกบฏดังกล่าวได้บินเข้าโจมตีที่มั่นของกองทัพ

และต่อมาหลังประธานาธิบดีฮูโก้ ชาเวซในขณะนั้นขึ้นสู่อำนาจก็ได้ดำเนินนโยบายแข็งกร้าวกับสหรัฐและดำเนินการทวง คืนนํ้ามันในประเทศกลับมาเป็นของรัฐและพวกนายทุนรํ่ารวยในประเทศ จนในปี พ.ศ. 2549 สหรัฐอเมริกาประกาศควํ่าบาตรอาวุธทำให้เวเนซุเอลาต้องหันมาจัดหาเครื่องบินจากจีน รัสเซีย เช่น Su-30 MI-17 MI-24 K-8W Y-8 และอื่นๆอีกมากมาย
ซูเปอร์บันเทิง

ซูเปอร์บันเทิง () เป็นช่องรายการสถานีข่าวบันเทิง ที่ผลิตโดย บริษัท ไทยเดย์ ดอตคอม จำกัด ในเครือหนังสือพิมพ์เอเอสทีวีผู้จัดการ มี ต่อพงศ์ เศวตามร์ เป็นผู้อำนวยการช่อง เดิมเป็นช่อง เอเอสทีวี 3 วาไรตี้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมเอเอสทีวี ก่อนที่จะแยกตัวออกมาต่างหาก ออกอากาศผ่านทางดาวเทียม NSS6 และเคเบิลทีวีท้องถิ่น เริ่มจากทดลองออกอากาศตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2552 และเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ที่ลานหน้าห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลเวิลด์

ต่อมาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 บริษัท ทรู วิชันส์ จำกัด (มหาชน) ได้นำช่องซูเปอร์บันเทิง ออกอากาศทางช่อง 70 ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ช่อง 72 เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2556 อีกด้านหนึ่งในปี พ.ศ. 2555 ได้ตั้งบริษัทขึ้นมาใหม่ ใช้ชื่อ บริษัท ซูเปอร์บันเทิง เฮงเฮงเฮง จำกัด เพื่อแยกเป็นหน่วยธุรกิจต่างหาก ร่วมกับบริษัท อำพล ฟู๊ดส์ จำกัด โดยบริหารสื่อทั้งสถานีโทรทัศน์ซูเปอร์บันเทิง เว็บไซต์ซูเปอร์บันเทิง เว็บไซต์ละครออนไลน์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเว็บไซต์เอเอสทีวีผู้จัดการออนไลน์ และหนังสือพิมพ์ซูเปอร์บันเทิง รายปักษ์
รายชื่อตอนในมินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง

หน้านี้จะแสดงรายชื่อตอนในเรื่อง มินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง ซึ่งเป็นรายชื่อตอนในอะนิเมะ ไม่เกี่ยวข้องกับในมังงะ แต่อย่างใด ซึ่งเรื่องมินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง เป็นเรื่องราวในชีวิตประจำวันของสามพี่น้องมินามิ ทั้งที่บ้านและที่โรงเรียน รวมไปถึงเพื่อน ๆ ของสามสาวมินามิ ที่มาคอยสร้างสีสันให้กับอะนิเมะเรื่องนี้ อะนิเมะเรื่องนี้ประกอบด้วยซีรี่ย์ทั้งหมด 4 ภาค ภาคละ 13 ตอน และโอวีเอ ที่แถมมากับหนังสือการ์ตูนรุ่นลิมิต จำนวน 2 ตอน
ตราแผ่นดินของอิรัก

ตราแผ่นดินของอิรัก เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2551 มีส่วนประกอบคือ
มีคำขวัญในป้ายสีเขียว เขียนว่า สาธารณรัฐอิรัก ในภาษาอาหรับ
น้ำตาลไหม้

น้ำตาลไหม้ เป็นบทประพันธ์โดย ช่อลัดา ถูกนำมาสร้างเป็นละคร 2 ครั้งทางช่อง 3 ในปี พ.ศ. 2526 และ พ.ศ. 2552 เป็นเรื่องราวของปวันนักธุรกิจหนุ่มที่ชอบพอกับธุมาสาวสวยนักออกแบบตกแต่งภายใน แต่ปัญหาอยู่ที่เธอแต่งงานแล้วกับตาวเพื่อนของพี่ชายที่เป็นเกย์เพื่อปลดภาระให้ครอบครัว อีกทั้งความรักของทั้งสองยังถูกกีดกันจากเนียน ทำให้ทั้งสองเข้าใจผิด กว่าที่เขาและเธอจะแก้ไขปัญหาได้ต้องอาศัยเวลาฝ่าฟันอุปสรรคไปได้ในที่สุด
ตราแผ่นดินของอียิปต์

ตราแผ่นดินของอียิปต์ () มีลักษณะเป็น นกอินทรีแห่งศอลาฮุดดีนสีทอง เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2527

"นกอินทรีแห่งศอลาฮุดดีน" เริ่มแรกใช้เป็นตราสัญลักษณ์ในสมัย การปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1952. แบบตราแผ่นดินที่ใช้ในปัจจบันนี้ ประกาศใช้อย่างเป็นทางการ ในสมัยของประธานาธิบดี มุบาร็อก ระหว่างการปฏิวัติอียิปต์ พ.ศ. 2554 นกอินทรีแห่งศอลาฮุดดีนเป็นสัญญลักษณ์ของระบอบเผด็จการมุบาร็อก เมเรซ (ค.ศ. 2012) รอยขูดขีดเขียนที่ได้มีการล้อเลียนตราแผ่นดินเป็นรูป "นกอินทรีคอตก" โดยสื่อถึงการสิ้นสุดอำนาจเผด็จการ.
กล้วยผา

กล้วยผา เป็นพืชในสกุลกล้วยผา พบในอินเดีย พม่า ภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ในประเทศไทย กล้วยผามีชื่อพื้นเมืองอื่นอีก ได้แก่ กล้วยผาปลีเหลือง กล้วยป้ำ และกล้วยผาปลีเขียว

กล้วยลำต้นเดี่ยว สูงได้ถึง 4 ม. ลำต้นเทียมสูงได้ประมาณ 2 ม. โคนขยายใหญ่คล้ายหัว เรียวยาว สูง 1-2 ม. กาบมีนวล เรียงหลวมๆ ใบกว้าง 60-90 ซม. ยาว 1-3 ม. ปลายใบแหลม โคนใบเรียวจรดก้านใบ ก้านใบยาวได้ประมาณ 50 ซม. เป็นร่องกว้าง ช่อดอกตั้งขึ้น ปลายโค้งลง ใบประดับสีน้ำตาลอมแดง รูปไข่กลับกว้างเกือบกลม คล้ายรูปหัวใจ ยาวประมาณ 30 ซม. ดอกมี 20-30 ดอก เรียง 2 แถว กลีบรวมที่เชื่อมติดกันสีขาว ยาวเท่าๆ รังไข่ กลีบรวมแยก (วงใน) สั้นกว่ากลีบวงนอกประมาณ 5 เท่า โปร่งใส รังไข่ยาวประมาณ 2.5 ซม. ผลรูปทรงกระบอก ยาว 2-4 ซม. เป็นเหลี่ยม เมล็ดจำนวนมาก เมล็ดกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 6-8 มม. ผิวเรียบ สีดำ เป็นมันวาว
ตราแผ่นดินของจอร์เจีย

ตราแผ่นดินของจอร์เจีย เริ่มใช้เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 มีส่วนประกอบคือ
มีคำขวัญในริ้บบิ้นสีเทาเขียนว่า พลังอยู่ในเอกภาพ (จอร์เจีย:ძალა ერთობაშია)