seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
แกงมัสมั่น

แกงมัสมั่น เป็นอาหารประเภทแกงที่ได้รับจากประเทศฝรั่งเศสซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากอาหารมลายู ชาวไทย[อิสลาม]เรียกแกงชนิดนี้ว่าซาหมอบหมั่น" แกงมัสมั่นแบบมุสลิมไทยออกรสหวานจนขึ้นเบาหวานเลยทีเดียวแหละในขณะที่ตำรับดั้งเดิมของชาวมุสลิมออกรสเค็มกัญชงคืออะไร กัญชงคืออะไรมันในไทยมีวิธีการทำสองแบบคือ แบบไทย น้ำพริกแกงมี พริกแห้ง ข่า ตะไคร้ หอม กระเทียม ลูกผักชี ยี่หร่า ดอกจันทน์ กานพลู ปรุงรสให้หวานนำ เค็มและอมเปรี้ยว เป็นแกงมีน้ำมากเพื่อรับประทานกับข้าว อีกแบบเป็นแบบมุสลิม น้ำขลุกขลิก ใช้จิ้มขนมปังหรือโรตี ในน้ำพริกแกงไม่ใส่ข่า ตะไคร้ ส่วนผสมที่เป็นพริกแห้ง หอม กระเทียม ถั่วลิสงจะทอดก่อน ใส่ผงลูกผักชี ยี่หร่า ใส่มันฝรั่ง บางสูตรใส่มะเขือยาว ก่อนจะมีมันฝรั่งมาปลูกแพร่หลายในไทย จะนิยมใส่มันเทศ สันนิษฐานว่าคำว่า "มัสมั่น" มาจากภาษาเปอร์เซียคำว่า مسلمان (มุสลิมมาน) ซึ่งหมายถึง ชาวมุสลิมในรูปพหูพจน์

จัดเป็นอาหารชนิดแรกที่ปรากฏในกาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ความว่า

แกงมัสมั่นแบบชาวมุสลิมปักษ์ใต้ ต่างจากการปรุงแกงมัสมั่นของชาวไทยภาคกลางคือ จะไม่ทำเป็นน้ำพริกแกงมัสมั่น แต่จะผสมลูกผักชีป่น ยี่หร่าป่น พริกป่นอินเดียและพริกไทยป่นไว้เป็นผงเครื่องแกง จากนั้นจึงนำลงไปผัดกับน้ำมันที่เจียวหัวหอมแล้ว ส่วนแกงมัสมั่นแบบมลายู-ชวา จะใส่กานพลู อบเชย ลงไปผัดกับน้ำมันและหอมแดงจนหอม แล้วจึงใส่พริกป่นอินเดีย ลูกผักชีป่น ยี่หร่าป่น พริกไทยป่นลงไปผัดให้เข้ากัน นอกจากนั้นยังใส่มะพร้าวคั่ว ผงขมิ้น ดอกไม้จีนและหน่อไม้จีนด้วย

เว็บไซต์ CNNGO ได้จัดอันดับ 50 เมนูอาหารที่อร่อยที่สุดในโลกโดยการลงคะแนนเสียงทางเฟซบุ๊ก ปรากฏว่า แกงมัสมั่นได้รับเลือกให้เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในโลก
แฮกเกอร์สเปซ

แฮกเกอร์สเปซ (hackerspace) หรือ แฮกสเปซ (hackspace) (จากคำว่า "แฮกเกอร์" และ "สเปซ") คือพื้นที่ทางกายภาพที่คนที่มีความสนใจร่วมกัน โดยมากเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี ศิลปะดิจิทัล หรือ ศิลปะอิเล็กทรอนิกส์ สามารถพบปะกัน เข้าสังคม และทำงานร่วมกัน แฮกเกอร์สเปซนั้นเหมือนเป็นห้องปฏิบัติการ ห้องทำงาน โรงช่าง หรือ ห้องศิลปะ ของชุมชน ที่เปิดให้คนจากหลากหลายภูมิหลัง ได้สามารถเจอกัน และแบ่งปันความรู้และทรัพยากรต่าง ๆ เพื่อสร้างสิ่งต่าง ๆ ด้วยกัน

รายได้หลักของแฮกเกอร์สเปซมาจากค่าธรรมเนียมสมาชิก แฮกเกอร์สเปซบางที่ยังรับการสนับสนุนจากภายนอกด้วย

กิจกรรมโดยทั่วไปในแฮกเกอร์สเปซนั้นรวมถึง:แฮกเกอร์สเปซเตรียมโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นสำหรับกิจกรรมเหล่านี้ เช่น ห้อง อาหารและเครื่องดื่ม ไฟฟ้า คอมพิวเตอร์เซิร์ฟเวอร์และเครือข่ายภายใน อินเทอร์เน็ต อุปกรณ์เครื่องเสียง เครื่องฉายภาพวิดีโอ เครื่องเกม อุปกรณ์ช่าง และอุปกรณ์อื่น ๆ

กิจกรรมที่สามารถทำได้นั้นถูกจำกัดโดยเครื่องมือที่มีในแต่ละแฮกเกอร์สเปซ ด้วยจำนวนสมาชิกและความสามารถในการจัดหาเครื่องมือของแฮกเกอร์สเปซที่เติบโดขึ้นทั่วโลก ความสามารถของแฮกเกอร์สเปซก็เติบโตขึ้นไปด้วย:
จลนศิลป์

จลนศิลป์ เป็นศิลปะที่ประกอบด้วยชิ้นส่วนเคลื่อนที่หรือขึ้นอยู่กับการเคลื่อนไหวเพื่อให้ชิ้นงานนั้น 'ออกฤทธิ์' สร้างผลกระทบ ชิ้นส่วนเคลื่อนไหวมักได้รับพลังจากลม มอเตอร์ หรือจากผู้สังเกต
ที่สุดสุนทราภรณ์

ที่สุดสุนทราภรณ์ เป็นงานอัลบั้มพิเศษจาก ดนุพล แก้วกาญจน์ และ นิธิทัศน์ โปรโมชั่น โดยเป็นการรวมผลงานเพลงที่ดีที่สุดของ สุนทราภรณ์ กลับมาร้องใหม่และทำดนตรีใหม่ในสไตล์ของ แจ้ ดนุพล โดยใช้เครื่องสาย เครื่องเป่า และกลองสด บรรเลงตลอดทุกเพลง โดยแจ้รับหน้าที่ขับร้องและควบคุมการบันทึกเสียงโดย เทวัญ ทรัพย์แสนยากร, ศรายุทธ สุปัญโญ, ศาสสัณฑ์ บุญญาศัย ร่วมกันเป็นโปรดิวเซอร์และเรียบเรียงเสียงประสาน

สำหรับปกเทปชุดนี้เป็นภาพ แจ้ ดนุพล ในชุดนักดนตรีสมัยโบราณซึ่งต้องใส่วิกผมยาว โดยมีไวโอลินวางอยู่เคียงข้าง โดยฉากหลังเป็นหิ้งหนังสือ และภาพวาดครูเอื้อ สุนทรสนาน ผู้ก่อตั้งวงสุนทราภรณ์ ในปกเทปมีการบรรยายประวัติของไวโอลินตัวแรกของโลก ตามด้วยเครดิตอัลบั้ม และล่าสุดทาง  นิธิทัศน์ เอโอเอ  ได้นำอัลบั้มชุดนี้มารีมาสเตอร์อีกครั้งโดยฝีมือของวู้ดดี้ สราวุธ พรพิทักษ์สุข
แกงกะหรี่

แกงกะหรี่เป็นอาหารประเภทแกงที่ได้รับอิทธิพลจากแกงแบบมัสล่าหรือแกงกุรุหม่าของอินเดียใต้ ซึ่งมีน้ำมากกว่าแกงกุรุหม่าทางอินเดียเหนือ เครื่องเทศหลักที่ใช้ในแกงกะหรี่แบบอินเดีย-ปากีสถาน ได้แก่ ลูกผักชี ยี่หร่า พริกป่นอินเดีย พริกไทยป่น ขมิ้น ลูกกระวานเทศ กานพลู อบเชย นิยมโรยหน้าด้วยใบสำมาหลุย ถ้าเป็นกะหรี่ไก่เพิ่มลูกซัด แกงกะหรี่ปูเพิ่มโป๊ยกั้ก
บรรพศิลป์

บรรพศิลป์ หรือ อนารยศิลป์ () เป็นคำศัพท์กว้างๆ ที่ใช้บรรยายวัตถุหรือสิ่งที่สร้างโดยชนพื้นเมืองผู้มีวัฒนธรรมแบบดั้งเดิม (Primitive culture) ที่อาจจะเรียกว่า “'Ethnographic art” หรือ “Arts Primitive” (“บรรพศิลป์”) บรรพศิลป์แบ่งออกเป็นสามกลุ่ม

“บรรพศิลป์” อาจจะถือว่าเป็นศิลปะพื้นบ้านที่มักจะเป็นศิลปะที่มีความสำคัญทาง ประเพณี/ศาสนาที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมเฉพาะของชนเผ่าใดชนเผ่าหนึ่ง โดยทั่วไปแล้วก็จะเป็นศิลปะที่เกิดขึ้นในท้องถิ่นที่ห่างไกลออกไป และจะเป็นศิลปะที่คำนึงถึงหัวข้อที่ทำ และ ฝีมือในการสร้างจากประชาคมกลุ่มเล็ก (ชนเผ่า) ที่มักจะไม่มีประเพณีการอ่านการเขียน

“บรรพศิลป์” ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดมาจากทวีปอเมริกา (ตัวอย่างเช่นงานของอินนิวอิท, อเมริกันอินเดียนเกรตเพลน (Plains Indians--อเมริกันอินเดียนจากตอนกลางของสหรัฐอเมริกา) และจากดินแดนที่ห่างไกลจากผู้คนในอเมริกากลาง และ อเมริกากลางใต้), โอเชียเนีย (โดยเฉพาะจากออสเตรเลีย, เมลานีเซีย, นิวซีแลนด์ และ โพลีนีเซีย) และ แอฟริกาซับซาฮารา ลักษณะของสังคมที่สร้างศิลปะตระกูลนี้ก็ได้แก่:
ภาพพิมพ์หิน

ภาพพิมพ์หิน หรือ กลวิธีพิมพ์หิน () “Lithography” มาจากภาษากรีกว่า “λίθος” (lithos) ที่แปลว่า “หิน” สมาสกับคำว่า “γράφω” (graphο) ที่แปลว่า “เขียน” คือเทคนิคการพิมพ์ที่ใช้หินปูนพิมพ์หิน (lithographic limestone) หรือแผ่นโลหะที่มีผิวเรียบ เดิมเทคนิคการพิมพ์ใช้น้ำมันหรือไขมัน แต่ในสมัยใหม่ภาพสร้างขึ้นโดยการใช้พอลิเมอร์ทำปฏิกิริยากับแผ่นพิมพ์อะลูมิเนียม พื้นผิวที่ราบเรียบแบ่งออกเป็น

กระบวนการทำภาพพิมพ์หินค่อนข้างจะแตกต่างกับการพิมพ์แกะลาย (Intaglio printmaking) ที่แผ่นพิมพ์จะได้รับการแกะหรือทำเป็นลายเช่นในการทำภาพพิมพ์มัชฌิมรงค์ (Mezzotint) ที่จะทำเป็นร่องให้ซับหมึก หรือในการทำภาพพิมพ์แกะไม้ และใช้หมึกที่ไม่ใช่หมึกกันน้ำทาบนผิวส่วนที่นูนที่เป็นตัวอักษรหรือภาพก่อนที่จะทำการพิมพ์

ภาพพิมพ์หินเป็นเทคนิคที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยนักเขียนชาวบาวาเรีย อล็อยส์ เซอเนอเฟลเดอร์ ในปี ค.ศ. 1796 เพื่อใช้เป็นการลดต้นทุนในการพิมพ์งานศิลปะ ภาพพิมพ์หินสามารถใช้ในการพิมพ์ตัวอักษรหรืองานศิลปะบนกระดาษหรือวัสดุอื่นที่เหมาะสม หนังสือหรือหนังสือพิมพ์ที่พิมพ์เป็นจำนวนมากทั้งหมดในปัจจุบัน ใช้วิธีพิมพ์ที่เรียกว่า “offset lithography” นอกจากนั้นคำว่า “lithography” ก็ยังอาจจะหมายถึง photolithography ซึ่งเป็นเทคนิค microfabrication ที่ใช้ในการทำ integrated circuits และ microelectromechanical systems แม้ว่าเทคนิคที่ใช้จะใกล้เคียงกับการพิมพ์กัดกรด มากกว่าก็ตาม
โหราศาสตร์ไทย

โหราศาสตร์ไทย เป็นหนึ่งในวิชาที่ว่าด้วยการทำนายโชคชะตา เพื่อทำนายอนาคตที่อาจจะเกิดขึ้นกับบุคคล สังคม โดยใช้ดวงดาว ผลกรรมต่างๆของมนุษย์ มาเป็นปัจจัยในการกำหนด

ว่ากันว่า โหราศาสตร์ไทยเป็นวิชาที่มาจากคัมภีร์พระเวทในศาสนาพราหมณ์ ที่มีอยู่ก่อนพระพุทธศาสนา โดยหลักของโหราศาสตร์ไทยนั้นตามหลักฐานที่มีอยู่ แสดงถึงการสืบทอดมาจากอินเดียตั้งแต่สมัยสุโขทัย มาจนถึงปัจจุบัน

ในทางพระพุทธศาสนา สมเด็จพระอรหันต์สัมมาสัมพุทธเจ้าได้มีพุทธานุญาตให้ พระภิกษุสงฆ์เรียนรู้วิชาโหราศาสตร์ในเรื่องฤกษ์ยาม เพื่อจะได้รู้เวลาทำอุโบสถสังฆกรรม อันเป็นกิจในพระพุทธศาสนา จึงได้มีชื่อ วัน เดือน ปี และฤกษ์แสดงไว้ท้ายบอกวัตรพระเป็นประเพณีสืบต่อมา
ชมพู่ ก่อนบ่ายคลายเครียด

ธัณย์สิตา สุวัชราธนากิตติ์ (ชื่อเดิม ชมพูนุช กลิ่นจำปา เกิด 11 กันยายน พ.ศ. 2526 —) ชื่อเล่นว่า ชมพู่ จึงมีฉายาทางการแสดงตลกว่า ชมพู่ ก่อนบ่าย เพราะแจ้งเกิดการเป็นนักแสดงตลกจากรายการ "ก่อนบ่ายคลายเครียด" ทางโทรทัศน์ไทยทีวีสี ช่อง 3 โดยการดูแลของ เป็ด เชิญยิ้ม จากนั้นเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากการแสดงบทสมทบชวนหัวในละครและภาพยนตร์ต่าง ๆ ร่วมถึงละครซิทคอม นัดกับนัด

ธัณย์สิตา สุวัชราธนากิตติ์ เกิดที่มุกดาหาร ต่อมาได้ย้ายมาอยู่จังหวัดชลบุรีตั้งแต่อายุ 1 ขวบ ฐานะครอบครัวมีรายได้ต่ำ ก่อนจะมาเป็นนักแสดงตลก ชมพู่เป็นนักร้องในตามห้องอาหารที่ต่างจังหวัด ในแนวสตริงและสากล และสามารถแสดงและสร้างความบันเทิงให้กับผู้ชมได้เป็นอย่างดี โย่ง เชิญยิ้ม มองเห็นความกล้าแสดงออก ความสามารถ จึงชวนมาร่วมแสดงในรายการก่อนบ่ายคลายเครียด โดยผ่านการยอมรับของ เป็ด เชิญยิ้ม

การศึกษา ปัจจุบันจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยสวนดุสิต
แลนโซเมโดส์

แลนโซเมโดส์ (, เพี้ยนมาจาก แปลว่า "หุบผาแมงกะพรุน") เป็นแหล่งโบราณคดีที่ปลายสุดด้านทิศเหนือของเกาะนิวฟันด์แลนด์ ในรัฐนิวฟันด์แลนด์และลาบราดอร์ แคนาดา ค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2503 เป็นหมู่บ้านของชาวนอร์สที่เป็นที่รู้จักเพียงแห่งเดียวในอเมริกาเหนือนอกจากที่กรีนแลนด์ ถือว่าเป็นตัวอย่างของการติดต่อข้ามมหาสมุทรก่อนสมัยโคลัมบัสที่เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างของเพียงแห่งเดียว และมีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นไปได้ว่าจะเกี่ยวข้องกับอาณานิคม Vindland ที่ก่อตั้งโดยเลฟ เอริกสันเมื่อประมาณ พ.ศ. 1546 หรืออาจเกี่ยวข้องกับการสำรวจทวีปอเมริกาของชาวนอร์สด้วย

เมื่อ พ.ศ. 2503 Helge Ingstad นักสำรวจชาวนอร์เวย์ และ Anne Stine Ingstad ภรรยา ได้ค้นพบซากของหมู่บ้านชาวนอร์สที่นี่

แลนโซเมโดส์เป็นแหล่งโบราณคดีของนอร์สที่เป็นที่รู้จักเพียงแหล่งเดียวในอเมริกาเหนือนอกเหนือจากที่กรีนแลนด์ และแสดงให้เห็นการสำรวจและตั้งถิ่นฐานโดยชาวยุโรปที่ไกลที่สุดในโลกใหม่ก่อนการเดินทางของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เกือบ 500 ปี เมื่อ พ.ศ. 2521 องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนแหล่งโบราณคดีนี้ให้เป็นมรดกโลก

การขุดสำรวจทางโบราณคดีมีขึ้นในทศวรรษที่ 1960 โดยคณะนานาชาติที่นำโดย Anne Stine Ingstad และต่อมาอยู่ภายใต้การควบคุมของ Parks Canada เมื่อคริสต์ทศวรรษที่ 1970 หลังจากการขุดสำรวจในแต่ละระยะ สถานที่จะถูกกลบฝังอีกครั้งเพื่อปกป้องและอนุรักษ์ทรัพยากรทางวัฒนธรรม
การสวมมงกุฎพระแม่มารี (เบลัซเกซ)

การสวมมงกุฎพระแม่มารี () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซ จิตรกรคนสำคัญชาวสเปนของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปราโดในกรุงมาดริดในประเทศสเปน

ภาพ “การสวมมงกุฎพระแม่มารี” ที่เขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซ ราวระหว่างปี ค.ศ. 1641 ถึงปี ค.ศ. 1644 เป็นภาพที่อาจจะได้รับการจ้างโดยชาเปลของราชสำนักของเอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระราชินีแห่งสเปนใน Real Alcázar of Madrid ภาพนี้เป็นภาพคู่กับภาพพระแม่มารีสำหรับเทศกาลพระแม่มารีโดยจิตรกรชาวเนเปิลส์อันเดรีย วัคคาโร ผู้เป็นแบบสำหรับพระแม่มารีอาจจะเป็นนางแบบคนเดียวกับนางแบบที่เบลัซเกซใช้ในภาพ “วีนัสแห่งโรเคอบี”

งานชิ้นนี้เป็นงานทางศาสนาซึ่งตามปกติแล้วไม่ใช่หัวเรื่องหลักของงานเขียนหลักเบลัซเกซผู้ที่ตามปกติแล้วมักจะเขียนภาพเหมือน และเป็นงานเขียนที่มีบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติและบรรยากาศอย่างง่ายที่หาดูได้ยากในงานเขียนภาพศาสนาของยุคบาโรก การวางภาพมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยมคว่ำ ที่ให้ความรู้สึกของความมีสมมาตรและความกลมกลืนของเส้น และ เป็นทั้งรูปทรงและการใช้สีเป็นที่เป็นนัยยะถึงรูปทรงของหัวใจ ตัวเอกของภาพคือพระแม่มารีที่ดูถ่อมพระองค์ น่าสักการะ และ แสดงอารมณ์ การใช้รูปทรงที่ทำให้นึกถึงหัวใจเป็นการทำให้ผู้ดูนึกถึงความเคร่งครัดของพระแม่มารีผู้ทรงชี้ไปที่หัวใจในพระอุระของพระองค์เอง

ทางด้านขวาของภาพเป็นพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาที่เป็นภาพของชายสูงอายุ ขณะที่ทางซ้ายเป็นภาพพระเยซูในภาพของชายหนุ่มผมยาว ทั้งสองคนประคองมงกุฎของพระแม่มารีเหนือพระเศียร กลางภาพเหนือขึ้นไปเป็นพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ใช้สัญลักษณ์ของนกพิลาบขาวมีรัศมี พระเศียรของพระเจ้า พระเยซู และ พระวิญญาณบริสุทธิ์ อยู่ในระเดับเดียวกันซึ่งเป็นเส้นฐานของสามเหลี่ยมที่เป็นสัญลักษณ์ของความเท่าเทียมกันของตรีเอกานุภาพ สิ่งอื่นที่น่าสังเกตในภาพคือดรุณเทพที่ฐานของพระแม่มารี ที่คุณภาพเท่าเทียมกับภาพเขียนของบาร์โตโลเม เอสเตบัน มูรีโยผู้มีชื่อเสียงในการเขียนภาพที่เกี่ยวกับดรุณเทพ

เบลัซเกซใช้สีน้ำเงินและม่วงแดง และสีสีแดงคาร์มีน (โดยเฉพาะสีแดงคาร์มีนเวนิส) แทนที่จะใช้สีแดงที่ใช้กันตามปกติ ตามคำแนะนำของอาจารย์ Pacheco ที่บันทึกไว้ในหนังสือ “Arte de la Pintura” แม้ว่าขณะนั้นเบลัซเกซจะเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงจนเกินกว่าที่จะเป็นลูกศิษย์ไปแล้วก็ตาม
Nepenthes tobaica

Nepenthes tobaica เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งรอบทะเลสาบตูบา (Toba) จึงถูกตั้งชื่อตามทะเลสาบ

"Nepenthes tobaica" เป็นญาติใกล้ชิดกับ "N. angasanensis", "N. gracilis", "N. mikei", และ "N. reinwardtiana".

"Nepenthes tobaica" เป็นไม้เลื้อยไต่ ลำต้นอาจยาวถึง 7 ม.มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 6 มม. ปล้องยาว 25 ซม. เป็นวงกลมเมื่อตัดขวาง อย่างไรก็ตามในต้นที่โตเต็มที่ลำต้นอาจเป็นเหลี่ยมเพราะร่องที่เกิดจากข้ออาจขยายไปตามความยาวของปล้อง

ใบคล้ายแผ่นหนัง ไร้ก้านถึงกึ่งมีก้านใบ แผ่นใบรูปขอบขนานถึงรูปช้อน ยาวถึง 20 ซม.กว้าง 4 ซม. ปลายใบรูปรีถึงกลมแต่แคบมล ต้นที่แข็งแรงบางครั้งมีสายดิ่งแบบกึ่งก้นปิด แผ่นใบค่อยๆสอบเรียวไปทางฐานหรือสอบเรียวทันที ฐานใบหุ้มลำต้นประมาณครึ่งหนึ่งของเส้นรอบวง มีเส้นใบตามยาวหนึ่งถึงสามเส้นในแต่ละด้านของเส้นกลางใบ เส้นใบแบบขนนกไม่ชัดเจน สายดิ่งยาว 30 ซม.

หม้อล่างและหม้อใบกระจุกทรงรูปไข่ในส่วนล่าง ส่วนบนเป็นทรงกระบอก สูง 20 ซม.กว้าง 4 ซม. มีปีกหนึ่งคู่บริเวณด้านบนของหม้อ โดยมีขอบตะเข็บตลอดความยาวหรือแค่เฉพาะส่วนบน มีต่อมที่ผิวภายในหม้อบริเวณที่เป็นทรงรูปไข่เท่านั้น บางครั้งมี"จุดตา"คู่หนึ่งปรากฏอยู่ที่ผิวภายในที่บริเวณต่ำกว่าปาก ปากรูปไข่เฉียง เพอริสโตมทรงกระบอกแคบ (กว้าง ≤5 มม.) หรือแผ่ออกเล็กน้อย มีฟันไม่แยกกัน ฝารูปไข่ถึงกึ่งรูปวงกลม มีรูปหัวใจที่ฐาน ไม่มีรยางค์ มีเดือยยาว 5 มม.ที่ฐานฝา อาจเป็นเดือยเดี่ยว สองแฉก หรือ สามแฉก

หม้อบนเป็นรูปกรวยที่ด้านล่างสุด ที่ด้านล่างหนึ่งส่วนสามของหม้อเป็นทรงรูปไข่แคบ ส่วนบนสุดจะเป็นทรงกระบอกแคบ มีขนาดค่อนข้างใหญ่ สูง 25 ซม.กว้าง 5 ซม. มีสันแทนที่ปีก ส่วนที่เหลือคล้ายกับหม้อล่าง

"Nepenthes tobaica" มีช่อดอกแบบกระจะ ก้านช่อดอกและแกนกลางยาว 20 ซม. ก้านดอกย่อยมีสองดอกและไม่มีใบประดับย่อย ในช่อดอกเพศผู้ กลีบเลี้ยงรูปรี-ป้าน ในเพศเมียจะแคบกว่า พืชจะมีดอกในช่วงเดือนเมษายน และผลจะแก่หลังจากนั้น

"Nepenthes tobaica" มีสิ่งปกคลุมบ้างบางส่วน ส่วนใหญ่จะไม่มีสิ่งปกคลุม ถึงแม้ว่าอาจจะมีขนที่เส้นกลางใบ มีขนรูปดาวสีขาวที่ซอกใบ กลีบเลี้ยงมีขนสั้นหนานุ่มปกคลุมหนาแน่น ส่วนที่เหลือของช่อดอกปกคลุมด้วยขนสั้นบางๆ

ในบางรูปแบบ ใต้ฝาจะมีสีแดงสด ทำให้โดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางต้นไม้อื่น
คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ

คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ (; ) เป็นหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย ยาสุชิ บาบะ (Yasushi Baba) ซึ่งกล่าวถึงเหล่าสมาชิกชมรมคาราเต้ สายคาบูรางิ ในมหาวิทยาลัยพลศึกษา โดยเล่าเรื่องผ่าน โคฮินาตะ มิโนรุ ตัวเอกของเรื่องซึ่งได้เข้าชมรมคาราเต้สายคาบูรางิ โดยการชักชวนจากรุ่นพี่ในชมรม ที่ต่อมาต่างต้องการพัฒนาทักษะการต่อสู้ของตนและเข้าแข่งขันในรายการต่างๆ จนกระทั่งในภายหลังความสามารถของพวกเขาที่สูงขึ้น จึงเข้าร่วมสังเวียนนานาชาติ ซึ่งเป็นการต่อสู้กับนักสู้ชาวต่างชาติด้วยศิลปะการต่อสู้แขนงอื่น ไม่ว่าจะเป็นคิกบ็อกซิ่ง, นินจึตสึ, มวยปล้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมวยไทย ซึ่งมีคู่ปรับตัวฉกาจอย่างสามารถ สิรินโต ที่ยังไม่เคยแพ้ใครในการต่อสู้ตลอด 20 นัดที่ผ่านมา
คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ เป็นหนังสือการ์ตูนมังงะที่มีนักมวยไทยเป็นตัวละครสำคัญมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา ซึ่งล้วนแต่มีฝีมือที่ร้ายกาจทั้งสิ้น
แกรนด์เอ็กซ์ โอ

แกรนด์เอ็กซ์ โอ เป็น สตูดิโออัลบั้ม ชุดที่ 7 ของ แกรนด์เอ็กซ์ ออกวางแผงเมื่อ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2524 โดยแนวเพลงในอัลบั้มชุดนี้เป็นการนำเพลงลูกกรุงที่ดังในอดีตมาขับร้องโดยได้ทำดนตรีและเรียบเรียงใหม่
ฉ่อย

ฉ่อย เป็นเพลงพื้นเมืองที่มีการแสดงท่าทาง และการร้องคล้ายกับลำตัด โดยมีผู้แสดงประกอบด้วย ฝ่ายชายและฝ่ายหญิง ฝ่ายละประมาณ 2-3 คน ในขณะที่พ่อเพลงแม่เพลงร้องโต้ตอบกันผู้เล่นคนอื่นๆ จะทำหน้าที่เป็นลูกคู่ เนื้อหาที่ร้องส่วนใหญ่มีทั้งเรื่อง ทางโลก ทางธรรม ชิงชู้ และมักจะมีถ้อยคำ ที่มีความหมายสองแง่สองง่าม การแสดงเพลงฉ่อยจะไม่มีเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ แต่จะใช้การตบมือเป็นจังหวะแทน และสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของเพลงฉ่อยคือ ลูกคู่จะร้องรับด้วยคำว่า “เอ่ ชา เอ้ชา ชา ชาชาชา หน่อยแม่” ตัวอย่างเช่น
(แม่เพลง) เอ่ง เงอ เงย…
เรากันหนาเรามาพากันหนี ก็ไปมั่งไปมีมีถมไป
เรารักกันหนอมาขึ้นหอลงโรง กุศลไม่ส่งละมันก็ต้องฉิบหาย
เอาพระสงฆ์มาเป็นองค์ประธาน สวดเจ็ดตำนานพระก็เหนื่อยแทบตาย
พี่มารักน้องคำหนึ่งก็พาสองคำก็พา ของฉันไม่ได้ราคาสองไพ
ของฉันราคานะเป็นหมื่นหนอเป็นแสน ของฉันไม่ใช่แหวนหนอจะมาสวมใส่
พี่จะเอาเงินมาดองจะเอาทองมาให้ ถ้าพี่จะเอาอีแปะจนใจน้องจะแกะให้ไม่ได้
พ่อแม่น้องเลี้ยงน้องมายาก เขาจะกินขันหมากน้องให้ได้ (ให้ได้)
ถ้ารักน้องจริงจะให้มาสู่ขอกะพ่อแม่ ถ้าพี่ชายมารักแลก็เฉยไป
ถ้ารักน้องจริงก็อย่าทิ้งน้องนะ ขอให้คุณพระช่วยเป็นประธานให้
(ลูกคู่รับ) เอ่ ชา เอ๊ ช้า ชา ฉ่า ชา นอย แม่ เอย
เพลงฉ่อยมีการแสดงอยู่ตามจังหวัดต่าง ๆ ในภาคกลาง เช่น สิงห์บุรี อ่างทอง ลพบุรี สุพรรณบุรี พระนครศรีอยุธยา

เพลงฉ่อย มีชื่อเรียกอีกชื่อว่า เพลงไอ้เป๋ เนื่องจากพ่อเพลงฉ่อย ยุคแรกชื่อ ตาเป๋ มี ยายมา เป็นภรรยา เริ่มแรกเพลงฉ่อย หรือ เพลงเป๋ เป็นที่นิยมในแถบ จังหวัดฉะเชิงเทรา และ จังหวัดใกล้เคียง ประมาณก่อนยุค พ.ศ. 2437 เป็นต้นมา ส่วนครูเพลงฉ่อย ยุคแรกเริ่มก็มี ครูเปลี่ยน - ครูเป๋ - ครูฉิม - ครูศรี - ครูบุญมา - ครูบุญมี 
ครูเพลงเหล่านี้มีแค่ชื่อ และ ตำนานส่วนประวัติไม่มีเลย เพลงฉ่อย นี้ปรับปรุงและดัดแปลงมาจาก เพลงโคราช - เพลงเรือ และเพลงปรบไก่ เป็นต้น
ก็สาเหตุเนื่องจาก เวลาปรบมือเป็นจังหวะเพลงปรบไก่ ร้องบทไหว้ครูและเกริ่นอย่างเพลงโคราช ใช้กลอนก็ใช้คล้ายกับเพลงเรือ แต่อย่างไรเพลงฉ่อย ก็น่าจะอยู่ในยุคต้นสมัยรัชกาลที่ 5

นอกจากนี้แล้วเพลงฉ่อย ยังมีชื่ออื่นอีก "ฝ่ายเหนือ" อาจหมายถึงจังหวัดทางล่างเช่น จังหวัดอุทัยธานี - จังหวัดนครสวรรค์ - จังหวัดอ่างทอง
จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นต้น

ส่วนคำว่า "เพลงตะขาบ" (ต้นฉบับเดิมใช้ ข.ขวด) คนเพลงเก่า ๆ เรียกเพลง..วง.. เพราะของเดิมยืนเป็นวง เล่นกับลานดิน เนื่องจากสมัยนั้นไม่มีเวที
ดั่งกับปัจจุบันนี้ ส่วนบ้างคนก็เรียกว่า "เพลงฉ่า" เพราะเวลารับเพลง รับว่า "เอ่ชา เอ๊ช้า ชาฉ่าชา ชา หนอยแม่" เลยเรียกติดกัน จนปัจจุบันคนก็ยังเอามาร้อง
เล่นกันส่วนมากเป็นท่อนนี้ ชาวโพหัก อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี ก็เรียกศัพย์บัญญัติแปลก ๆ พิสดารอีกว่า "เพลงทอดมัน"

ปัจจุบัน นักแสดงเพลงฉ่อยที่มีชื่อเสียงก็ได้แก่ ขวัญจิต ศรีประจันต์ และ สามน้า ( โย่ง เชิญยิ้ม นง เชิญยิ้ม พวง เชิญยิ้ม )
อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พี

อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พี (; "RPG School XP") เป็นโปรแกรมลำดับที่สี่ของชุดสร้างเกมอาร์พีจีเมกเกอร์ ซึ่งเป็นโปรแกรมสร้างเกมแนว RPG สำหรับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล ต่อจากอาร์พีจีเมกเกอร์ 2003 จัดทำโดยเอ็นเทอร์เบรน

สำหรับการใช้งานบนวินโดวส์วิสตา ได้มีการรายงานปัญหาจากผู้ใช้ว่าพบปัญหาไม่สามารถเล่นเกมที่สร้างจากโปรแกรมดังกล่าวได้ในเวอร์ชัน 1.00 และ 1.01 ซึ่งมีเป็นเวอร์ชันเก่า ซึ่งปัจจุบันไม่มีการใช้งานกันแล้ว และผู้ที่ใช้เวอร์ชันนี้จะถูกมองว่าเป็นผู้ใช้ที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ในขณะที่สามารถใช้งานบนวินโดวส์วิสตาได้สำหรับเวอร์ชัน 1.01 / 1.02 / 1.02a / 1.03 และ 1.04 (ปัจจุบันทาง Enterbrain ไม่รับรองตัวโปรแกรม อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พี ในเวอร์ชัน 1.01 , 1.02 และ 1.02a เนื่องจากสาเหตุของการใช้งานโปรแกรมละเมิดลิขสิทธิ์ และได้ ออกตัวโปรแกรมในเวอร์ชัน 1.04 ซึ่งมีระบบป้องกันโดยต้องลงทะเบียนผ่านอินเทอร์เน็ตในการใช้การโดยตรงครั้งแรกเท่านั้น และอาจมีการเพิ่มระบบตรวจสอบโปรแกรมทุกครั้งที่เปิดอินเทอร์เน็ต) สำหรับปัญหาการไม่สามารถเปิดโปรแกรมได้ สามารถแก้ไขได้โดยการรันโปรแกรมในฐานะผู้ดูแลระบบ เพื่อลงทะเบียนซอฟต์แวร์เสียก่อน หลังจากลงทะเบียนแล้ว ตัวโปรแกรมจะสามารถเปิดได้ตามปกติ

อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พีได้รับการปรับปรุงในหลายๆส่วนเพิ่มเติมจากโปรแกรมรุ่นก่อน ตั้งแต่ความละเอียดหน้าจอของเกมที่เพิ่มขึ้น และ RGSS (Ruby Game Scripting System) หรือระบบสร้างเกมด้วยสคริปต์ภาษารูบีทำให้สามารถแก้ไขเกมได้เกือบทุกส่วน ฐานข้อมูลยังได้รับการปรับปรุงให้สามารถใช้งานและเข้าถึงได้อย่างสะดวกสบายยิ่งขึ้น นอกจากนี้ข้อตกลงผู้ใช้งานยังอนุญาตให้ผู้สร้างเกมสามารถขายเกมของตนเองได้ (เฉพาะผู้ซื้อและใช้งานในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น) และยังสามารถเข้ารหัสเกมเพื่อป้องกันการนำทรัพยากรไปใช้ได้อย่างง่ายดาย

อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พีใช้จอภาพขนาด 640x480 เมื่อเรียกใช้เกม ทำให้สามารถใช้ภาพมีความละเอียดสูงกว่าเวอร์ชันก่อนๆ ที่ใช้จอภาพขนาดเพียง 320x240 เท่านั้น แต่ระบบการต่อสู้ได้เปลี่ยนกลับเป็นการต่อสู้แบบด้านหน้า (Front View) ดังเช่นเวอร์ชัน 2000 แทนแบบด้านข้างของเวอร์ชัน 2003 (Side View) แต่ผู้ใช้สามารถเขียน Ruby Script เพื่อดัดแปลงเป็นแบบด้านข้างได้เช่นกัน นอกจากนี้ยังสนับสนุนภาพหลากหลายนามสกุลมากขึ้นนอกจากสกุลPNGและBMP และยังอนุญาตให้ผู้สร้างใช้ภาพPNGที่มีส่วนกึ่งโปร่งได้อีกด้วย

Ruby Script เป็นภาษาคอมพิวเตอร์ที่คิดขึ้นโดยยูกิฮิโระ มัตสึโมโตะเพื่อใช้ในการเขียนโปรแกรมต่างๆ และมีความสามารถในการเรียกใช้ภาษาอื่นๆบางภาษา เช่น ภาษา C , ภาษา Visual Basic ฯลฯ สำหรับตัวโปรแกรมนี้นั้นใช้ภาษารูบีนี้ในการทำงาน โดยสร้างค่าการใช้งานต่างๆที่สำคัญ (เช่น การเรียกใช้ไฟล์จากโฟลเดอร์) มาไว้เรียบร้อยแล้ว เรียกว่า RGSS (Ruby Game Scripting System) และมีสคริปต์พื้นฐานสำหรับเกมที่สร้าง RPG มาด้วย ผู้ใช้โปรแกรมนี้สามารถแก้ไขหรือเพิ่มเติมสคริปต์ได้ตามต้องการ ทำให้การสร้างเกมด้วยโปรแกรมนี้มีความหลากหลายมาก แต่ผู้ใช้ที่จะแก้ไขต้องมีความรู้ในเรื่องสคริปต์พื้นฐานมากพอ เพราะการเข้าไปแก้ไขนี้จะเป็นการเปลี่ยนระบบหลักของเกมไปในทันที

โปรแกรมนี้มีชุด RTP (RunTime Package) อยู่ในโปรแกรมซึ่งประกอบด้วยภาพตัวละคร (Charset) ภาพแผนที่ (Tileset หรือเดิมเรียกว่า Chipset) ดนตรี และ เสียงประกอบ จำนวน
พันธนาการโพรมีเธียส (จอร์แดงส์)

พันธนาการโพรมีเธียส () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจาคอป จอร์แดงส์จิตรกรคนสำคัญชาวดัตช์ของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วอลล์ราฟ-ริชาร์ทซ์ที่เมืองโคโลญในประเทศเยอรมนี

ภาพ “พันธนาการโพรมีเธียส” ที่เขียนโดยจาคอป จอร์แดงส์ ราวปี ค.ศ. 1640 เป็นภาพเทพโพรมีเธียสจากตำนานเทพของไททัน โพรมีเธียสถูกเหยี่ยวจิกตับทุกวัน แต่วันรุ่งขึ้นตับโพรมีเธียสก็งอกขึ้นมาใหม่ โพรมีเธียสถูกลงโทษโดยซูสเพราะความบ้าบิ่นที่ไปขโมยไฟมาให้มนุษย์ ที่มิใช่เป็นแต่เพียงไฟในทางวัตถุแต่เป็น “ไฟแห่งเหตุผล” ซึ่งอาจจะหมายถึงไฟของความสามารถของมนุษย์ในการสร้างศิลปะและการคิดค้นทางวิทยาศาสตร์ การวางภาพ “โพรมีเธียส” ของจอร์แดงส์ก็คล้ายกับของรูเบนส์ ไม่ว่าจะเป็นที่ตั้งของเหยี่ยว, โพรมีเธียสตาแดงหงายหลังอย่างวีรบุรุษ และการใช้การลงโทษหรือความเจ็บที่เห็นจากร่างกายที่บิดเบี้ยวซึ่งเป็นหัวใจของลักษณะการเขียนของฉบับของรูเบนส์

ความแตกต่างอยู่ที่เฮอร์มีส ที่ดูเหมือนจะให้ความหวังบ้างเล็กน้อยกว่าภาพอื่นๆ ที่เขียนกันมาที่เฮอร์มีสจะช่วยปล่อยโพรมีเธียส การวาดถุงกระดูกและรูปปั้นดินเผาที่เป็นสัญลักษณ์ของการสร้างมนุษย์ก็มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพที่เขียนโดยรูเบนส์ อีกสิ่งหนึ่งที่แตกต่างกันคือความเจ็บปวดทรมานที่เห็นได้จากสีหน้าของโพรมีเธียสของจอร์แดงส์ ที่รูเบนส์เพียงแต่แสดงเป็นนัยจากร่างที่บิดของโพรมีเธียส ใบหน้าของโพรมีเธียสเป็นการศึกษาการวาดการแสดงสีหน้าของจอร์แดงส์ที่เห็นได้จากการเขียนภาพอื่นๆ ของจอร์แดงส์เองและของศิลปินคนอื่นในยุคเดียวกัน
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (กอลลี)

นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจิโอวานนี บัตติสตา กอลลีจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ของเทศบาลเมืองแมนเชสเตอร์ที่เมืองแมนเชสเตอร์ในสหราชอาณาจักร

ภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่เขียนโดยจิโอวานนี บัตติสตา กอลลี ราวระหว่างปี ค.ศ. 1676 ที่ภาพของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เขียนเลียนแบบภาพ "นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์" โดยคาราวัจโจ
เรอเน เดอซาแยร์

เรอเน เดอซาแยร์ () อดีตนักฟุตบอลเบลเยียม เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน 1947 ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของสโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด
เรเน่ เดอซาเยียร์ เป็นเบลเยียม ปัจจุบันอายุ 65 ปี (เกิด 14 -09-1947) มีประสบการณ์โชกโชน เป็นนักเตะอาชีพลีกสูงสุดของเบลเยียม 17 ปี โดยเฉพาะกับทีมชั้นนำอัลท์เวิร์ป ตั้งแต่ปี 1967 จนถึงปี 1984 ติดทีมชาติเบลเยียม จากนั้นในปีเดียวกัน ก็ผันตัวเองมาเป็นโค้ชสโมสร มีดีกรีโปรไลเซ่นส์ ถือเป็นหลักสูตรโค้ชระดับสูงสุดของฟีฟ่า คุมทีมในบ้านเกิดตั้งแต่ดิวิชั่น 4 จนถึงดิวิชั่น 1 มีทีมชื่อดัง สตองดาร์ด ลีแอช และเบเวอเรน รวมอยู่ด้วย มากมาย และในปี 1997 ได้มารับหน้าที่เฮดโค้ชในเอเชีย เริ่มจากการทำทีมในเกาหลีใต้ (Ilhawa Chunma) พาทีมเข้ารอบชิงชนะเลิศ Asia Cup ปี และปี 1999 มาคุมเจลีกญี่ปุ่น กับสโมสร (Cerezo-Osaka) ที่ได้รับรางวัลโค้ชยอดเยี่ยมแห่งปีที่ของสมาคมฟุตบอลประเทศญี่ปุ่น และรับหน้าที่เฮดโค้ช All-Star Teamในเจลีก ในปี 1999 พร้อมผ่านประสบการณ์ฟุตบอลในช่วงที่ญี่ปุ่นรุ่งเรื่องขีดสุดกับการเป็นเจ้าภาพร่วมในฟุตบอลโลก 2002 ของญี่ปุ่นมาแล้ว จากนั้นปี 2002-2009 กลับประเทศไปคุมทีมดิวิชั่น3 ,ดิวิชั่น2 และดิวิชั่น1ในบ้านเกิดที่เบลเยียม
ปัจจุบัน เข้ามารับงานสโมสรบีอีซี-เทโรศาสน ในฐานะเฮดโค้ช
เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีชมพู

เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีชมพู () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซจิตรกรคนสำคัญชาวสเปนของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปราโดในมาดริดในประเทศสเปน

ภาพ “เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีชมพู” ที่เชื่อกันว่าเขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซในปี ค.ศ. 1660 เป็นภาพเหมือนของเจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาแห่งสเปน ซึ่งเป็นผู้เดียวกับที่ปรากฏในภาพ “นางสนองพระโอษฐ์” (Las Meninas) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1656 และภาพ “เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีน้ำเงิน” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1659

โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าภาพนี้เป็นภาพเขียนภาพสุดท้ายของเบลัซเกซ ที่ฉลองพระองค์เขียนโดยเบลัซเกซเองและพระเศียรที่ยังเขียนไม่เสร็จเมื่อเบลัซเกซมาเสียชีวิตลงเสียก่อน ตอนล่างของม่านมาเขียนโดยลูกศิษย์ชื่อ Juan Bautista del Mazo แต่จากการศึกษาเมื่อไม่นานมานี้เชื่อกันว่าภาพทั้งหมดอาจจะเขียนโดยมาโซ

หัวเรื่องของภาพเป็นภาพเหมือนของบุคคลในราชสำนักสเปนที่เบลัซเกซมักจะเขียน ในบั้นปลายของชีวิตเบลัซเกซใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเขียนภาพเหมือนของมาร์การิตา เทเรซาเพื่อส่งไปยังราชสำนักออสเตรียไปถวายสมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้เป็นพระปิตุลา และ คู่หมั้น ภาพ “เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีน้ำเงิน” ยังคงอยู่ที่เวียนนาเช่นเดียวกับภาพเหมือนอีกสองภาพของพระองค์ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1652 และ ค.ศ. 1653 เมื่อพระชนมายุหนึ่งและสองพรรษาในฉลองพระองค์สีเงิน และ สีชมพู ภาพเขียนลอกเลียนของภาพหลังอยู่ที่พระราชวังลิเรียในมาดริด แต่เขียนโดยจิตรกรผู้อื่น

ภาพนี้เดิมเชื่อกันว่าเป็นภาพของมาเรีย เทเรซาแห่งสเปน พระราชธิดาในพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน และพระอัครมเหสีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสมาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ต่อมาจากการค้นคว้าก็พบว่าอันที่จริงแล้วเป็นภาพของเจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาแห่งสเปนพระราชธิดาในพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปนกับพระมเหสีองค์ที่สองมาเรียนนาแห่งออสเตรีย