seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
หาดโกลด์

โกลด์, ยังเป็นที่รู้จักกันคือหาดโกลด์ เป็นรหัสนามที่มอบให้กับหนึ่งในห้าพื้นที่ของฝ่ายสัมพันธมิตรเข้ารุกฝรั่งเศสภายใต้การยึดครองฝรั่งเศสในการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1944 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โกลด์ตั้งอยู่ตรงกลางของห้าพื้นที่ ตั้งอยู่ระหว่างปอร็องแบแซ็งทางด้านตะวันตกและ La Rivière ทางด้านตะวันออก ด้วยหน้าผาสูงที่ปลายสุดของเขตได้มุ่งหมายให้การยกพลขึ้นบกได้เกิดขึ้นที่ส่วนที่ราบระหว่าง Le Hamel และ La Rivière, ในภาครหัสนามว่า จิกและคิง การได้โกลด์เป็นหน้าที่รับผิดชอบของกองทัพบกสหราชอาณาจักร ด้วยการขนส่งทางทะเล กวาดทุ่นระเบิด และการระดมยิงจากกองเรือที่ดำเนินการโดยราชนาวี รวมทั้งส่วนหนึ่งจากดัตช์ โปแลนด์ และฝ่ายสัมพันธมิตรอื่นๆ

เป้าหมายของโกลด์เพื่อรักษาความปลอดภัยหัวหาด มุ่งไปทางตะวันตกเพื่อเข้ายึด Arromanches และสร้างการติดต่อกับกองกำลังอเมริกันที่โอมาฮา เข้ายึดบาเยอ และท่าเรือเล็กที่ปอร็องแบแซ็ง และเพื่อเชื่อมโยงกับกองกำลังแคนาดาที่จูโนไปยังตะวันออก กองกำลังได้เข้าโจมตีโกลด์ต้องเผชิญหน้ากับส่วนหนึ่งของกองพลทหารราบที่ 352 และกองพลทหารราบที่ 716 ของเยอรมัน ประมาณ 2,000 นายได้ถูกส่งไปประจำการในพื้นที่ทันที การปรับปรุงป้อมปราการตลอดชายฝั่งนอร์ม็องดีได้ดำเนินการโดยภายใต้การนำของจอมพล แอร์วิน รอมเมิล ได้เริ่มต้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1943

เมื่อดีเดย์ที่โกลด์ การระดมยิงจากกองเรือได้ดำเนินการที่เวลา 05:30 น. และการยกพลสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกได้เริ่มที่เวลา 07:25 น. ด้วยลมพัดแรงสูงทำให้เป็นการยากสำหรับเรือยกพลขึ้นบกและรถถังดีดีสะเทินน้ำสะเทินบก (DD tank) ได้ถูกปล่อยออกมาใกล้ชายทะเลหรือตรงชายหาดแทนที่จะไปได้ไกลตามที่แผนได้วางเอาไว้ ปืนสามในสี่ในที่ตั้งปืนใหญ่ขนาดใหญ่ที่ Longues-sur-Mer กองปืนใหญ่ได้ถูกไร้ความสามารถโดยจากการยิงโดยตรงจากเรือลาดตะเวนของเอแจ็กซ์และอาร์โกนอตที่เวลา 06:20 น. ปืนทั้งสี่ได้กลับมายิงอีกครั้งเป็นจังหวะในช่วงบ่ายและกองทหารรักษาการณ์ได้ยอมจำนนเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน การโจมตีทางอากาศได้ล้มเหลวเพื่อตีจุดแข็งที่ Le Hamel ซึ่งมีช่องปืนใหญ่ที่หันไปทางด้านตะวันออกเพื่อให้ระดมยิงตลอดหาดและมีผนังคอนกรีตที่หนาบนฝั่งทะเล ด้วยปืนขนาด 77 มม.ยังคงทำความเสียหายจนถึงเวลา 16:00 น. เมื่อรถถังที่ถูกดัดแปลงโดยราชวิศวกรพาหนะยานเกราะ (Armoured Vehicle Royal Engineers-AVRE) ได้ยิงระเบิดพังประตูขนาดใหญ่เข้าสู่ด้านหลัง ที่ตั้งป้อมปืนที่สองที่ La Rivière ถูกติดตั้งด้วยปืนขนาด 88 มม.ได้ถูกจัดการโดยรถถังที่เวลา 07:30 น.

ในขณะเดียวกัน ทหารราบก็ได้เริ่มเคลียร์อาคารป้อมปราการหนักตามชายทะเลและเข้ารุกเป้าหมายในประเทศที่ห่างไกล คอมมานโดบริติชของหน่วยคอมมานโดที่ 47 (ราชนาวิกโยธิน) ได้เข้ารุกปอร็องแบแซ็งและเข้ายึดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายนในยุทธการที่ปอร็องแบแซ็ง บนด้านปีกตะวันตก กองพันที่ 1 กรมทหารแฮมป์เชียร์ได้เข้ายึด Arromanches (อนาคตของหนึ่งในท่าเรือเทียมมัลเบอรี่) และกองพลน้อยทหารราบที่ 69 บนปีกตะวันออกได้ทำการติดต่อกับกองกำลังแคนาดาที่จูโน Stanley Hollis จากกองร้อยจ่าสิบตรี (Company sergeant major) ที่ได้รับเพียงวิคตอเรียคลอส เป็นการปูนบำเหน็จเมื่อครั้งดีเดย์จากการปฏิบัติหน้าที่ในขณะที่โจมตีสองป้อมปืนที่ Mont Fleury battery เนื่องจากการต้านทานอย่างแข็งขันจากกองพลทหารราบที่ 352 ของเยอรมัน บาเยอยังไม่ถูกยึดจนกระทั่งวันต่อมา อังกฤษได้สูญเสียที่โกลด์ประมาณ 1,000 นาย-1,100 นาย เยอรมันได้สูญเสียยังไม่ทราบ
คอนรัด ชูมันน์

ฮัน คอนรัด ชูมันน์ (28 มีนาคม ค.ศ. 1942 - 20 มิถุนายน ค.ศ. 1998) เป็นอดีตทหารเยอรมนีตะวันออก ผู้ที่ได้มีชื่อเสียงในการแปรพักตร์ให้กับเยอรมนีตะวันตกในช่วงระหว่างก่อสร้างกำแพงเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1961

เขาเกิดใน Zschochau, รัฐซัคเซิน ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง ชูมันน์ได้เข้าเกณฑ์ทหารในหน่วย Bereitschaftspolizei (ตำรวจรัฐ) แห่งเยอรมนีตะวันออก ภายหลังวันเกิดปีที่ 18 ของเขา ภายหลังสามเดือนจากการฝึกในเดรสเดิน เขาได้ถูกส่งไปยังวิทยาลัยเจ้าหน้าที่นายทหารชั้นประทวนในพ็อทซ์ดัม หลังจากนั้นซึ่งเขาได้รับอาสาเพื่อทำหน้าที่ในกรุงเบอร์ลิน

เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1961 ชูมันน์ตอนอายุ 19 ปี ได้ถูกส่งไปยังหัวมุมของ Ruppiner Straße และ Bernauer Straße เพื่อเป็นยามป้องกันกำแพงเบอร์ลินในช่วงสามวันของการก่อสร้าง ช่วงเวลาและสถานที่นั้น, กำแพงนั้นยังเป็นเพียงแค่ขดลวดหนามเท่านั้น จากอีกด้านหนึ่ง ชาวเยอรมนีตะวันตกได้ร้องตะโกนใส่เขาว่า "Komm' rüber!" ("เข้ามา!") และรถตำรวจได้จอดอยู่ใกล้ๆเพื่อรอสำหรับเขา ชูมันน์ได้ตัดสินใจกระโดดข้ามรั้วลวดหนามพร้อมกับละทิ้งปืนพีพีชา-41 และขึ้นรถจนถูกพาออกไปจากที่เกิดเหตุโดยตำรวจเยอรมนีตะวันตก ช่างภาพเยอรมนีตะวันตก Peter Leibing ที่ถ่ายภาพการหลบหนีของชูมันน์ ภาพถ่ายของเขาได้กลายเป็นภาพถ่ายที่มีความโดดเด่นในช่วงยุคสงครามเย็นและเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างภาพยนตร์ของดีสนีย์เรื่อง Night Crossing ในปี ค.ศ. 1982 ฉากนั้น, ได้ร่วมถึงการเตรียมพร้อมของชูมันน์ ได้ออกฉายภาพยนตร์ขนาด 16 มม.จากมุมมองเดียวกัน

หลังจากนั้นต่อมา ชูมันน์ได้รับอนุญาตให้เดินทางจากเบอร์ลินตะวันตกไปยังดินแดนหลักของเยอรมนีตะวันตก ที่เขาได้ใช้ชีวิตในรัฐบาวาเรีย ในปี ค.ศ. 1962 เขาได้พบและแต่งงานกับ Kunigunde (Gunda) ในเมือง Günzburg, ซึ่งต่อมาเขาได้ให้กำเนิดลูกชายในปี ค.ศ. 1963 เขาได้เข้าทำงานในโรงผลิตไวน์และท้ายที่สุด เขาได้ทำงานในโรงงานผลิตรถยนต์ของเอาดี้ในอิงก็อลชตัท ที่นั้นเขาได้ทำงานมาเกือบ 30 ปี

ภายหลังการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน เขาได้กล่าวว่า "นับตั้งแต่วันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989 [วันของช่วงฤดูใบไม้ร่วง] ผมมีความรู้สึกว่าได้รับอิสรภาพอย่างแท้จริง" แม้ถึงกระนั้น, เขายังมีความรู้สึกมากที่บ้านในบาวาเรียมากกว่าที่บ้านเกิดของเขา จากการอ้างถึงความขัดแย้งเก่ากับอดีตเพื่อนร่วมงานของเขาและมีความลังเลที่จะแวะเยี่ยมพ่อแม่และพี่น้องของเขาในซัคเซิน เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1998 ด้วยความทุกข์ทรมาณจากสภาวะซึมเศร้า เขาได้ตัดสินใจฆ่าตัวตาย ด้วยการแขวนคออยู่ในสวนของเขาใกล้กับเมือง Kipfenberg ในบาวาเรียตอนบน ศพของเขาได้ถูกพบโดยภรรยาของเขาเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 ภาพถ่ายของชูมันน์ในหัวข้อว่า"การก้าวกระโดดสู่อิสรภาพ" ได้นำเข้าบรรจุไว้ในโครงการความทรงจำแห่งโลกของยูเนสโก ที่เป็นส่วนหนึ่งของชุดเอกสารที่เกี่ยวกับการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน
ฟะฮ์มี เรอซา

ฟะฮ์มี เรอซา เป็นนักออกแบบกราฟิกการเมือง นักร้องบนถนน และผู้กำกับภาพยนตร์สารคดี อาศัยอยู่ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย รู้จักกันโดยเฉพาะภาพวาดตัวตลกนายกรัฐมนตรีนาจิบ ราซัก
Documentary film "Ten Years Before Independence" by Fahmi Reza on YouTube
โทนี เบนน์

แอนโทนี เนลล์ เวดก์วูด เบนน์ (3 เมษายน ค.ศ.  1925 – 14 มีนาคม ค.ศ. 2014) ชื่อเดิมที่รู้จักกันคือ แอนโทนี เวดก์วูด เบนน์ แต่ภายหลังเรียกว่า โทนี เบนน์ เป็นนักการเมือง, นักเขียน และอนุทินชาวอังกฤษ เป็นสมาชิกรัฐสภาอังกฤษ ด้วยวัย 47 ปี ระหว่างปี ค.ศ. 1950 จนถึงการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2544 และเป็นคณะรัฐมนตรีพรรคแรงงานของฮาโรลด์ วิลสัน และเจมส์ คัลลาฮาน ในคริสตทศวรรษที่ 1960 และ 1970

ตามวันอื่นๆ
โทนี จัดต์

โทนี โรเบิร์ต จัดต์ ( ; 2 มกราคม ค.ศ. 1948 – 6 สิงหาคม ค.ศ. 2010) เป็นนักประวัติศาสตร์อเมริกัน-อังกฤษ, ผู้เขียนเรียงความ และอาจารย์มหาวิทยาลัย มีความเชี่ยวชาญประวัติศาสตร์ยุโรป จัดต์ย้ายไปอยู่ที่กรุงนิวยอร์ก และดำรงตำแหน่งอาจารย์วิชายุโรปศึกษาที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ร่วมกับเอริช มาเรีย เรอมาร์ค
ลาลิกา ฤดูกาล 2018–19

การแข่งขันฟุตบอลลาลิกา ฤดูกาล 2018–19 () หรือในชื่อว่า ลาลิกา ซันตันเดร์ () ตามชื่อผู้สนับสนุน เป็นฤดูกาลที่ 88 ของลาลิกานับตั้งแต่ได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2473

บาร์เซโลนา คือทีมแชมป์เก่าจากฤดูกาลที่ผ่านมา

ในการแข่งขันนี้จะแข่งขันในระบบลีก มีทั้งหมด 20 ทีม ซึ่งประกอบด้วย 17 ทีมจากลาลีกา ฤดูกาล 2017–18 และอีก 3 ทีมที่ขึ้นมาจากเซกุนดาดีบีซีออน แบ่งเป็น 2 ทีมที่อันดับดีที่สุดในเซกุนดาดีบีซีออน (อูเอสกา, ราโยบาเยกาโน) และเรอัลบายาโดลิด เป็นหนึ่งทีมที่มาจากผู้ชนะในรอบเพลย์ออฟ

! ทีม
! หัวหน้าผู้ฝึกสอน
! กัปตันทีม
! ผู้ผลิตเสื้อ
! สปอนเซอร์เสื้อ
เดลฟิน ลอเรนซานา

พลตรี เดลฟิน เนกริลโล ลอเรนซานา, กองทัพฟิลิปปินส์ (เกษียณ) (; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1948 – ) เป็นเลขานุการกรมป้องกันประเทศคนที่ 36 ของประเทศฟิลิปปินส์

ลอเรนซานาสำเร็จการศึกษาชั้น "มากัป" จากวิทยาลัยการทหารฟิลิปปินส์ใน ค.ศ. 1973 เขาเป็นผู้บัญชาการศูนย์บัญชาการปฏิบัติการพิเศษ (โซคอม), กองรักษาความปลอดภัยแห่งประธานาธิบดี และกองพลน้อยหุ้มเกราะ (ปัจจุบันคือกองกำลังยานยนต์) เขายังเป็นผู้นำกลาโหมและกองกำลังติดอาวุธตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 ถึง 2004 และช่วยพัฒนาความผูกพันของสหรัฐและฟิลิปปินส์ในด้านการป้องกันและความร่วมมือในการฝึกบาลิกาตัน เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทสาขาบริหารธุรกิจ วิชาเอกด้านการวิจัยการดำเนินงานจากบัณฑิตวิทยาลัยธุรกิจอาเตเนียว นอกจากนี้ เขายังสำเร็จหลักสูตรและการฝึกอบรมทั้งในและต่างประเทศ รวมทั้งการศึกษาเชิงกลยุทธ์ที่มหาวิทยาลัยออสเตรเลียในแคนเบอร์รา, การสัมมนาผู้นำอาวุโสนานาชาติที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และหลักสูตรการจัดการภาวะวิกฤติที่กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
ความรุนแรงทางการเมืองของปาเลสไตน์

ความรุนแรงทางการเมืองของปาเลไตน์ หมายถึง การก่อเหตุรุนแรงหรือการก่อการร้ายซึ่งมีลัทธิชาตินิยมปาเลสไตน์เป็นเหตุจูงใจ วัตถุประสงค์ทางการเมืองได้แก่การกำหนดการปกครองด้วยตนเองและเอกราชเหนือปาเลสไตน์ "การปลดปล่อยปาเลสไตน์" และการสถาปนารัฐปาเลสไตน์ ไม่ว่าทั้งในประเทศอิสราเอลและดินแดนปาเลสไตน์ หรือเฉพาะในดินแดนปาเลสไตน์ บางครั้งความรุนแรงดังกล่าวมุ่งเป้าหมายจำกัดกว่า เช่น การปลดปล่อยนักโทษชาวปาเลสไตน์ในประเทศอิสราเอล อีกเป้าหมายสำคัญหนึ่งคือการเรียกร้องสิทธิกลับมาตุภูมิของชาวปาเลสไตน์

กลุ่มปาเลสไตน์ซึ่งเกี่ยวข้องในความรุนแรงซึ่งมีการเมืองเป็นเหตุจูงใจ ได้แก่ องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) ฟะตะห์ แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PFLP) กองบัญชาการใหญ่แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PFLP-GC) แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ องค์การอะบู นิดาล, ญิฮาดอิสลามปาเลสไตน์ และฮะมาส PLO ประกาศเลิกก่อการร้ายอย่างเป็นทางการในปี 1988 และฟะตะห์แถลงว่าจะไม่ข้องแวะกับการก่อการร้ายอีก แม้องค์การฯ ยังคงจูงใจให้เกิดการก่อการร้ายโดยการให้รางวัลเป็นค่าจ้างปริมาณมากแก่ครอบครัวชาวปาเลสไตน์ที่ถูกฆ่าหรือลักพาตัวขณะก่อเหตุก่อการร้ายโดยกองทุนมรณสักขีองค์การปาเลสไตน์ ซึ่งคิดเป็นรายจ่ายร้อยละ 7 ของงบประมาณแห่งชาติขององค์การฯ PFLP-GC ไม่ปฏิบัติการต่อในระดับนานาชาติ องค์การอะบู นิดาลถูกยุบไปหลังเขาเสียชีวิตเหลือเพียงชื่อเท่านั้น

ยุทธวิธีที่ใช้ ได้แก่ การจับตัวประกัน การจี้เครื่องบิน การปาก้อนหิน การใช้มีดแทง การยิงและการวางระเบิด รัฐบาลสหรัฐ แคนาดาและสหภาพยุโรปถือหลายกลุ่มข้างต้นว่าเป็นองค์การก่อการร้าย

ความรุนแรงทางการเมืองของปาเลสไตน์มุ่งเป้าชาวอิสราเอล ชาวปาเลสไตน์ ชาวเลบานอน ชาวจอร์แดน ชาวอียิปต์ ชาวอเมริกันและพลเมืองของประเทศอื่น เกิดการโจมตีทั้งในและนอกประเทศอิสราเอลและยังมุ่งเป้าต่อเป้าหมายทั้งทางทหารและพลเรือน สถิติของอิสราเอลระบุว่ามีชาวอิสราเอลถูกฆ่า 3,500 คน และได้รับบาดเจ็บ 25,000 คนอันเนื่องจากความรุนแรงของปาเลสไตน์นับแต่การสถาปนารัฐอิสราเอลในปี 1948 จำนวนดังกล่าวรวมทหารและพลเรือน รวมทั้งผู้เสียชีวิตในเหตุยิงปะทะ สถิติของอิสราเอลที่แสดงรายการการโจมตีก่อการร้ายข้าศึกนับรวมกรณีที่เป็นการปาก้อนหินด้วย การวางระเบิดฆ่าตัวตายคิดเป็น 0.5% ของการโจมตีของชาวปาเลสไตน์ต่ออิสราเอลในอินติฟาดาอัลอักซอในช่วงสองปีแรก แม้จำนวนดังกล่าวคิดเป็นครึ่งหนึ่งของชาวอิสราเอลที่ถูกฆ่าในช่วงเวลานั้น

ความเศร้า แผลใจหรือการล้างแค้นอิสราเอลส่วนบุคคลยังคงเป็นส่วนสำคัญในการจูงใจก่อเหตุโจมตีต่อชาวอิสราเอล
การโจมตีอิสราเอลด้วยจรวดของปาเลสไตน์

ตั้งแต่ปี 2544 นักรบชาวปาเลสไตน์ยิงจรวดและปืนครกหลายพันลูกและนัดต่ออิสราเอลจากฉนวนกาซา โดยเป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอลที่กำลังดำเนินอยู่ ตั้งแต่ปี 2547 ถึง 2557 การโจมตีดังกล่าวฆ่าพลเรือนชาวอิสราเอล 27 คน พลเมืองต่างด้าว 5 คน ทหาร IDF 5 คน และชาวปาเลสไตน์อีกอย่างน้อย 11 คน แต่ผลกระทบหลักคือทำให้เกิดการบาดเจ็บทางใจอย่างกว้างขวางและการรบกวนชีวิตประจำวันของพลเมืองชาวอิสราเอล การศึกษาทางการแพทย์ในสะเดรอด (Sderot) นครของอิสราเอลที่อยู่ใกล้ฉนวนกาซามากที่สุด พบอุบัติการณ์ของความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ (PTSD) ในเด็กเล็กถึง 50% เช่นเดียวกับอัตราโรคซึมเศร้าและการแท้งสูง ผลสำรวจความเห็นสาธารณะซึ่งจัดทำในเดือนมีนาคม 2556 พบว่าชาวปาเลสไตน์ส่วนใหญ่ไม่สนับสนุนการยิงจรวดใส่อิสราเอลจากฉนวนกาซาและมีเพียง 38% สนับสนุนการใช้ และกว่า 80% สนับสนุนการประท้วงแบบไม่รุนแรง การสำรวจอีกครั้งหนึ่งที่จัดทำในเดือนกันยายน 2557 พบว่าชาวปาเลสไตน์ 80% สนับสนุนการยิงจรวดใส่อิสราเอลหากไม่อนุญาตให้เข้าออกกาซาอย่างอิสระ การโจมตีด้วยจรวดเหล่านี้ทำให้ต้องยกเลิกเที่ยวบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติเบนกูเรียน

อาวุธดังกล่าว ซึ่งเรียกรวม ๆ ว่า กัสซัม เดิมหยาบและมีพิสัยใกล้ โดยมีผลต่อสะเดรอดและชุมชนอื่นที่อยู่ติดฉนวนกาซาเป็นหลัก ในปี 2006 เริ่มมีการใช้จรวดที่มีความซับซ้อนมากขึ้น โดยมีพิสัยถึงนครชายฝั่งแอชคะลอน (Ashkelon) ที่มีขนาดใหญ่กว่า ต้นปี 2552 นครใหญ่แอชดอด (Ashdod) และเบียร์ชีบา ถูกจรวดยิง ในปี 2555 เยรูซาเล็มและศูนย์กลางพาณิชย์ของอิสราเอล เทลอาวีฟ ตกเป็นเป้าของจรวด และในต้นเดือนกรกฎาคม 2557 นครไฮฟาทางเหนือตกเป็นเป้าครั้งแรก โปรเจกไทล์บางชนิดมีฟอสฟอรัสขาวซึ่งกล่าวกันว่ารีไซเคิลจากเครื่องกระสุนที่ไม่ระเบิดที่อิสราเอลใช้ทิ้งระเบิดกาซา

กลุ่มติดอาวุธปาเลสไตน์ทุกกลุ่มลงมือโจมตีดังกล่าว และก่อนหน้าสงครามกาซา ปี 2551–2552 ได้รับการสนับสนุนจากชาวปาเลสไตน์ส่วนใหญ่อยู่เนือง ๆ แม้เป้าหมายที่แถลงไว้จะไม่ตรงกัน การโจมตีเหล่านี้ถูกประณามอย่างกว้างขวางเพราะมุ่งเป้าพลเรือน และสหประชาชาติ สหภาพยุโรปและข้าราชการอิสราเอลเรียกการโจมตีดังกล่าวว่าเป็นการก่อการร้าย และกลุ่มสิทธิมนุษยชนองค์การนิรโทษกรรมสากลและฮิวแมนไรต์วอชนิยามว่าเป็นอาชญากรรมสงคราม ประชาคมนานาชาติถือว่าการโจมตีไม่เลือกต่อพลเรือนและสิ่งปลูกสร้างพลเรือนซึ่งไม่แยกแยะระหว่างเป้าหมายพลเรือนและทหารมิชอบด้วยกฎหมายภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ

การป้องกันของอิสราเอลที่มีการก่อสร้างขึ้นเพื่อรับมือกับอาวุธดังกล่าวโดยเฉพาะได้แก่ป้อมสนามสำหรับโรงเรียนและป้ายหยุดรถโดยสารประจำทางตลอดจนระบบเตือนภัยชื่อ เรดคะเลอร์ อิสราเอลพัฒนาไอเอิร์นโดม ระบบดักจับจรวดพิสัยใกล้ และมีการนำมาใช้ครั้งแรกในฤดูใบไม้ผลิปี 2554 เพื่อคุ้มครองเบียร์ชีบาและแอชคะลอน แต่ข้าราชการและผู้เชี่ยวชาญเตือนว่าอาจไม่ได้ผลอย่างสมบูรณ์

ในวัฏจักรความรุนแรง การโจมตีด้วยจรวดสลับกับการปฏิบัติทางทหารของอิสราเอล นับแต่อินติฟาดาอัลอักซออุบัติ (30 กันยายน 2543) ถึงเดือนมีนาคม 2556 มีการยิงจรวด 8,749 ลูกและปืนครก 5,047 นัดต่ออิสราเอล ส่วนอิสราเอลดำเนินปฏิบัติการทางทหารหลายครั้งในฉนวนกาซา ครั้งล่าสุดได้แก่ ปฏิบัติการโพรเทกทิฟเอดจ์ (ปี 2557)
คราบบาปมิอาจลบ

คราบบาปมิอาจลบ () เป็นภาพยนตร์ทริลเลอร์ดราม่าสัญชาติฝรั่งเศส ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2002 นำแสดงโดย โมนีกา เบลลุชชี วินเซนต์ แคสเซล, อัลแบร์ ดูปองแตล กำกับและเขียนบทโดย กัสปาร์ โนเอ
ภาษามือไทย

ภาษามือไทย (Thai Sign Language หรือ TSL) คือภาษามือทางการของประเทศไทย และใช้เป็นอย่างมากในประเทศไทย เทียบเป็น 20% ใน 56,000 คนหูหนวกก่อนรู้ภาษาที่ได้ไปที่โรงเรียน ภาษามือไทยได้ชื่อว่าเป็น "ภาษาทางการของประเทศไทยสำหรับคนหูหนวก" ในสิงหาคม พ.ศ. 2542 ในการลงนามโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในนามของรัฐบาลไทย

ภาษามือไทยมีความเกี่ยวข้องกับภาษามืออเมริกัน รวมถึงจัดอยู่กลุ่มเดียวกันอีกด้วย จากการสัมผัสของภาษาและการสร้างภาษาครีโอล จากการแนะนำโดยคนสอนภาษามือกับคนหูหนวกในปีคริสต์ทศวรรษ 1950
ชัมซุลวารา ชัมซุลวาราเยฟ

ชัมซุลวารา ชัมซุลวาราเยฟ (; ; 6 กันยายน ค.ศ. 1984 – 28 กันยายน ค.ศ. 2016) เป็นนักมวยปล้ำแบบฟรีสไตล์จากประเทศอาเซอร์ไบจาน โดยเขาเกิดที่เซียร์โกคาลินสกีในสาธารณรัฐดาเกสถาน

ชัมซุลวารา ชัมซุลวาราเยฟ เข้าร่วมการแข่งมวยปล้ำแบบฟรีสไตล์ชายรุ่น 74 กก. ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 โดยเป็นฝ่ายแพ้มูรัด ไกดารอฟ ในรอบ 8 คนสุดท้าย เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งมวยปล้ำชิงแชมป์โลก 2007 และเขาถูกสังหารในนครโมซูล ประเทศอิรัก หลังจากเข้าร่วมรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์
ธวัชชัย ไทยเขียว

นายธวัชชัย ไทยเขียว รองปลัดกระทรวงยุติธรรม และโฆษกกระทรวงยุติธรรม

นายธวัชชัย ไทยเขียว เกิดเมื่อวันอังคารที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 ที่ตำบลบางขุด อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท เป็นบุตรของนายสุเทพ กับนางชิ้น ไทยเขียว ชีวิตครอบครัวสมรสกับ นางเบญจพร ไทยเขียว มีบุตรชาย 2 คนคือ นายชัชชล ไทยเขียว และนายยิ่งคุณ ไทยเขียว
มังกรหยก ภาค 2 ตอน ตำนานศึกเทพอินทรี

มังกรหยก ภาค 2 ตอน ตำนานศึกเทพอินทรี () เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงเรื่องราวของวรรณกรรมชิ้นเอกของ กิมย้ง เรื่อง มังกรหยก ภาค 2 อีกเวอร์ชันหนึ่ง ออกอากาศทางช่อง CCTV ในประเทศจีน ละครโทรทัศน์เรื่องนี้เป็นละครภาคสองของละครไตรภาคในเรื่อง มังกรหยก โดยละครเรื่องนี้เป็นภาคต่อของละครเรื่อง มังกรหยก และละครเรื่องนี้มีภาค 3 ต่อคือเรื่อง ละครเรื่องนี้ออกอากาศทางช่อง CCTV ในประเทศจีน ส่วนในประเทศไทย จะออกอากาศทางช่อง 3

เรื่องราวเริ่มต้นด้วยการฆ่าล้างตระกูลเล็ก โดยลี้มกโช้ว จนกระทั่งไปเจอกับเอี้ยก้วยในวัยเด็ก จนเอี้ยก้วยได้ไปเป็นศิษย์ก๊วยเจ๋งที่เกาะดอกท้อ แต่โดนกลั่นแกล้งประจำ ต่อมาก๊วยเจ๋งฝากให้เป็นศิษย์สำนักช้วนจินก่า แต่ก็โดนอาจารย์กับศิษย์ดุด่ากลั่นแกล้งต่างๆนานา จนได้มาพบกับยายซุนและเซียวเล่งนึ่ง ที่สำนักสุสานโบราณ เอี้ยก้วยกราบเซียวเล้งนึ่งเป็นอาจารย์ ทั้งสองได้ฟันฝ่าอุปสรรคมากมายจนสุดท้าย ทั้งสองก็ครองรักกันอย่างมีความสุข
มังกรหยก (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2519)

"มังกรหยก ภาค1" (จีน: 射鵰英雄傳 1976) เป็นละครชุดของฮ่องกงแนวกำลังภายใน โดยใช้บทประพันธ์จากผลงาน วรรณกรรมชิ้นเอกของ กิมย้ง เรื่อง "มังกรหยก" ถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2519 โดยบริษัท "เจียซื่อ" หรือ CTV ถือว่าเป็นครั้งแรกของนวนิยาย "มังกรหยก" ที่ถูกสร้างขึ้นเป็นละคร และยังเป็นเวอร์ชันเดียวที่สร้างตรงตามบทประพันธ์ดั้งเดิมของกิมย้ง ที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขใหม่ โดยแม่ของ เอี้ยคัง ไม่ใช่ มก เนี่ยมชื้อ แต่เป็น "ฉิน น่ำคิ้ม"
โดยมีการวางตัว "ไป่ เปียว" รับบท ก๊วยเจ๋ง และดาราสาวดาวรุ่ง "หมีเซียะ" รับบท อี้งย้ง แสดงนำ

เวอร์ชันของ หมีเซียะ ในตอนนั้น ถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง เพราะตอนนั้นยังไม่มีเวอร์ชันอื่นเปรียบเทียบ และสร้างชื่อเสียงให้กับ หมีเซียะ เป็นอย่างมากในบท อึ้งย้ง แต่ต่อมาก็ถูกทำลายเรตติ้ง เมื่อมีการรีเมคเวอร์ชัน "มังกรหยก (2526)" ที่มี "หวง เย่อหัว" รับบท ก๊วยเจ๋ง และ ดาราสาว "อง เหม่ยหลิง" รับบทเป็น อึ้งย้ง ออกมาฉาย จนได้รับความนิยมและประสบความสำเร็จมากกว่า และสร้างชื่อเสียงให้กับ อง เหม่ยหลิง โด่งดัง ในบท อึ้งย้ง มากกว่า หมีเซียะ ซึ่งทำให้ อง เหม่ยหลิงได้รับการยกย่องว่าเป็น อึ้งย้ง ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด มาจนถึงปัจจุบัน.

ครอบครัวสกุลก๊วยและสกุลเอี้ยถูกกวาดล้างจนบ้านแตก ก๊วยเจ๋งทายาทคนเดียวของสกุลก๊วยเติบโตเป็นหนุ่ม ได้รับการถ่ายทอดวิทยายุทธจากเจ็ดผู้กล้าแห่งกังหนำ.เขาได้พบกับอึ้งย้ง ทั้งสองให้คำมั่นสัญญาในการจะเป็นคู่ชีวิต อีกทั้งยังร่วมผจญภัยในยุทธภพ ครั้งหนึ่งก๊วยเจ๋งได้รับการถ่ายทอดวิชาจากอั้งฉิกกง และได้รับคัมภีร์นพเก้าจากจิวแป๊ะทง ทำให้เขามีวิทยายุทธสูงล้ำยิ่งขึ้น
ส่วนเอี้ยคัง ทายาทสกุลเอี้ยได้รับการเลี้ยงดูจากประมุขแห่งเมืองกิม ทั้งเอี้ยคังและก๊วยเจ๋งได้รู้จักกัน และสืบรู้ว่าประมุขแห่งเมืองกิมนั้มคือฆาตกรที่สังหารครอบครัวสกุลก๊วยและสกุลเอี้ย แต่ทว่าเอี้ยคังเห็นแก่ลาภยศ ยอมเป็นลูกของศัตรูที่ฆ่าพ่อบังเกิดเกล้า เอี้ยคังบังเอิญได้รู้ว่า ก๊วยเจ๋งมีคัมภีร์นพเก้าและคัมภีร์เยี่ยมยุทธ จึงร่วมมือกับ อาวเอี๊ยงฮงแย่งชิงคัมภีร์ทั้งสองเล่มจากก๊วยเจ๋ง โดยกำจัดเจ็ดผู้กล้าแห่งกังหนำ ซึ่งเป็นอาจารย์ของก๊วยเจ๋ง แล้วป้ายความผิดให้อึ้งเอี๊ยะซือ เพื่อก๊วยเจ๋งและอึ้งเอี๊ยะซือจะได้เข่นฆ่ากันเอง จนเป็นเหตุให้ก๊วยเจ๋งเกือบเอาชีวิตไม่รอด ต่อมาทั้งก๊วยเจ๋งและ เอี้ยคัง ได้พบกับสาวงาม ฉิน น่ำคิ้ม พวกเขาตะลึงในความสวยของนาง เอี้ยคัง แอบชอบนาง แต่นางกลับแอบชอบ ก๊วยเจ๋ง ต่อมาเอี้ยคังได้ใช้อุบายหลอกล่อจนได้เสียกับ ฉิน น่ำคิ้ม จนได้ จนทำให้นางเกิดตั้งท้องลูกชาย ขณะเดียวกัน การประลองยุทธที่เขาหัวซานใกล้มาถึง ทุกคนในยุทธภพต่างวางแผนที่จะแย่งชิงคัมภีร์ล้ำค่าทั้งสองเล่ม เป็นเหตุให้ก๊วยเจ๋งตกเป็นเป้าหมายที่ทุกคนต้องการ.ละครชุดมังกรหยกเวอร์ชัน นี้ ถูกสร้างเป็นเวอร์ชันแรก ดังนั้นจึงไม่มีการถูกนำไปเปรียบเทียบ ใด ๆ เพราะไม่มีเวอร์ชันอื่นที่ทำเป็นละครให้เปรียบเทียบ ดังนั้นเมื่อนำออกฉาย ก็ได้รับการตอบรับที่ดี ทางด้านเรตติ้ง ในตอนนั้นถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากทั้งในฮ่องกง และ ประเทศเพื่อนบ้าน แถบทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเป็นละครที่สร้างชื่อเสียงโด่งดังให้กับ ดาราสาวดาวรุ่ง หมีเซียะ ในตอนนั้นเป็นอย่างมาก ก่อนที่เวอร์ชัน ต่อมา "มังกรหยก (2526)" ที่มีดาราสาว "อง เหม่ยหลิง" รับบทเป็น อึ้งย้ง จะถูกรีเมคและนำออกมาฉายจน ได้รับความนิยม และประสบความสำเร็จมากกว่า"บทความ: องเหม่ยหลิง คือ อึ้งย้งที่ดังที่สุด"

หมีเซียะ กับ อง เหม่ยหลิง ใครคืออึ้งย้งตัวจริง?
มังกรหยก (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2560)

มังกรหยก ภาค1 () เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงเรื่องราวของวรรณกรรมชิ้นเอกของ กิมย้ง เรื่อง มังกรหยก เวอร์ชันใหม่ล่าสุด ซึ่งมีเค้าโครงเรื่องมาจาก มังกรหยก นำแสดงโดย หยาง ซูเหวิน, หลี่ อี้ถง, เฉิน ซิงซู, เหมิง ซิยี่ ออกอากาศทางช่อง ดราก้อน ทีวี ในประเทศจีน ต่อจากละครเรื่อง มีดบินกรีดฟ้า เมื่อออกฉาย เรตติ้งกลางๆ ได้ 25 จุดเท่านั้น

ก๊วยเชาเทียน และเอี้ยทิซิม สองพี่น้อง ได้คบหากับปรมาจารย์นักพรตสำนักช้วนจินก่า ชิว ชู่จี ทั้งสองกำลังจะมีบุตร ชิว ชู่จีจึงได้ทิ้งมีดสั้นวิเศษ 2 เล่ม ให้แก่ทั้งคู่ โดยสลักชื่อ 'เอี้ยคัง' และ 'ก๊วยเจ๋ง' ไว้คนละด้าม ต่อมาอ้วนง้วนเลียกองค์ชายแห่งกิมก๊กถูกใจเปาเสียะเยาะ ภรรยาของเอี้ยทิซิม จึงวางแผนจ้างให้ขุนนางชาวฮั่นมาฉุดคร่าพาตัวไปให้ ก๊วยเชาเทียนถูกลูกหลงจนตายไป เอี้ยทิซิมไม่รู้เป็นตายร้ายดี หลีเพ้ง ภรรยาของก๊วยเชาเทียน ถูกขุนนางชั่วจับตัวเป็นตัวประกัน เปาะเสียะเยาะถูกอ้วนง้วนเลียกหลอกลวง จนยินยอมเป็นพระสนมให้เพื่อรักษา 'เอี้ยคัง' ลูกของตนเอาไว้ ด้านชิว ชู่จี มาช่วยสหายไม่ทัน จึงได้ตัดพ้อตัวเองว่าไม่เอาไหน และไล่ล่าขุนนางชั่ว จนไปขัดแย้งกับเจ็ดประหลาดแห่งกังหนำ และทั้งสองฝ่ายก็ไม่ยอมใคร แต่ชิว ชู่จีไม่อยากหักหาญน้ำใจกันไปมากกว่านี้ จึงได้คิดอุบายชุบเลี้ยงบุตรของสหายทั้งสองขึ้น และตกลงกับเจ็ดประหลาดแห่งกังน้ำว่า อีก 16 ปี ให้หลัง ให้พาบุตรของสหายที่ฝ่ายตนได้ฝึกมาประลองยุทธ์กันที่ดินแดนกังหนำ หลีเพ้งหาทางจนหลบหนีขุนนางชั่วมาได้ แต่เคราะห์กรรมกลับซัดพาไปอยู่ ณ ดินแดนมองโกล ที่นั่นเอง ที่ๆ 'ก๊วยเจ๋ง' ได้ถือกำเนิดขึ้น
มังกรหยก (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2546)

มังกรหยก ภาค1 () เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงเรื่องราวของวรรณกรรมชิ้นเอกของ กิมย้ง เรื่อง มังกรหยก อีกเวอร์ชันหนึ่ง นำแสดงโดย หลี่ ย่าเผง, โจว ซวิ่น, โจว เจี๋ย, เจียง ฉินฉิน ออกอากาศทางช่อง CCTV ในประเทศจีน ละครโทรทัศน์เรื่องนี้เป็นละครภาคแรก ของละครไตรภาคในเรื่อง มังกรหยก โดยละครเรื่องนี้มีภาค 2 ต่อคือเรื่อง มังกรหยก ภาค 2 ตอน ตำนานศึกเทพอินทรี

ก๊วยเชาเทียน และเอี้ยทิซิม สองพี่น้อง ได้คบหากับปรมาจารย์นักพรตสำนักช้วนจินก่า ชิว ชู่จี ทั้งสองกำลังจะมีบุตร ชิว ชู่จีจึงได้ทิ้งมีดสั้นวิเศษ 2 เล่ม ให้แก่ทั้งคู่ โดยสลักชื่อ 'เอี้ยคัง' และ 'ก๊วยเจ๋ง' ไว้คนละด้าม ต่อมาอ้วนง้วนเลียกองค์ชายแห่งกิมก๊กถูกใจเปาเสียะเยาะ ภรรยาของเอี้ยทิซิม จึงวางแผนจ้างให้ขุนนางชาวฮั่นมาฉุดคร่าพาตัวไปให้ ก๊วยเชาเทียนถูกลูกหลงจนตายไป เอี้ยทิซิมไม่รู้เป็นตายร้ายดี หลีเพ้ง ภรรยาของก๊วยเชาเทียน ถูกขุนนางชั่วจับตัวเป็นตัวประกัน เปาะเสียะเยาะถูกอ้วนง้วนเลียกหลอกลวง จนยินยอมเป็นพระสนมให้เพื่อรักษา 'เอี้ยคัง' ลูกของตนเอาไว้ ด้านชิว ชู่จี มาช่วยสหายไม่ทัน จึงได้ตัดพ้อตัวเองว่าไม่เอาไหน และไล่ล่าขุนนางชั่ว จนไปขัดแย้งกับเจ็ดประหลาดแห่งกังหนำ และทั้งสองฝ่ายก็ไม่ยอมใคร แต่ชิว ชู่จีไม่อยากหักหาญน้ำใจกันไปมากกว่านี้ จึงได้คิดอุบายชุบเลี้ยงบุตรของสหายทั้งสองขึ้น และตกลงกับเจ็ดประหลาดแห่งกังน้ำว่า อีก 16 ปี ให้หลัง ให้พาบุตรของสหายที่ฝ่ายตนได้ฝึกมาประลองยุทธ์กันที่ดินแดนกังหนำ หลีเพ้งหาทางจนหลบหนีขุนนางชั่วมาได้ แต่เคราะห์กรรมกลับซัดพาไปอยู่ ณ ดินแดนมองโกล ที่นั่นเอง ที่ๆ 'ก๊วยเจ๋ง' ได้ถือกำเนิดขึ้น
มังกรหยก (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2551)

มังกรหยก ภาค1 () เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงเรื่องราวของวรรณกรรมชิ้นเอกของ กิมย้ง เรื่อง มังกรหยก อีกเวอร์ชันหนึ่ง นำแสดงโดย หู เกอ, หลิน อีเฉิน, หยวน หง, หลิว ซือซือ ออกอากาศทางช่อง KMTV-1 ในประเทศจีน

ก๊วยเชาเทียน และเอี้ยทิซิม สองพี่น้อง ได้คบหากับปรมาจารย์นักพรตสำนักช้วนจินก่า ชิว ชู่จี ทั้งสองกำลังจะมีบุตร ชิว ชู่จีจึงได้ทิ้งมีดสั้นวิเศษ 2 เล่ม ให้แก่ทั้งคู่ โดยสลักชื่อ 'เอี้ยคัง' และ 'ก๊วยเจ๋ง' ไว้คนละด้าม ต่อมาอ้วนง้วนเลียกองค์ชายแห่งกิมก๊กถูกใจเปาเสียะเยาะ ภรรยาของเอี้ยทิซิม จึงวางแผนจ้างให้ขุนนางชาวฮั่นมาฉุดคร่าพาตัวไปให้ ก๊วยเชาเทียนถูกลูกหลงจนตายไป เอี้ยทิซิมไม่รู้เป็นตายร้ายดี หลีเพ้ง ภรรยาของก๊วยเชาเทียน ถูกขุนนางชั่วจับตัวเป็นตัวประกัน เปาะเสียะเยาะถูกอ้วนง้วนเลียกหลอกลวง จนยินยอมเป็นพระสนมให้เพื่อรักษา 'เอี้ยคัง' ลูกของตนเอาไว้ ด้านชิว ชู่จี มาช่วยสหายไม่ทัน จึงได้ตัดพ้อตัวเองว่าไม่เอาไหน และไล่ล่าขุนนางชั่ว จนไปขัดแย้งกับเจ็ดประหลาดแห่งกังหนำ และทั้งสองฝ่ายก็ไม่ยอมใคร แต่ชิว ชู่จีไม่อยากหักหาญน้ำใจกันไปมากกว่านี้ จึงได้คิดอุบายชุบเลี้ยงบุตรของสหายทั้งสองขึ้น และตกลงกับเจ็ดประหลาดแห่งกังน้ำว่า อีก 16 ปี ให้หลัง ให้พาบุตรของสหายที่ฝ่ายตนได้ฝึกมาประลองยุทธ์กันที่ดินแดนกังหนำ หลีเพ้งหาทางจนหลบหนีขุนนางชั่วมาได้ แต่เคราะห์กรรมกลับซัดพาไปอยู่ ณ ดินแดนมองโกล ที่นั่นเอง ที่ๆ 'ก๊วยเจ๋ง' ได้ถือกำเนิดขึ้น
วัดอุดมธานี

วัดอุดมธานี เป็นพระอารามหลวงในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลนครนายก อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือพระครูปริยัติโพธิสุนทร (ประทวน สุขวฑฒโน) เจ้าคณะอำเภอเมืองนครนายก สิ่งสำคัญภายในวัด คือ พระบรมธาตุ อัญเชิญจากประเทศอินเดีย รอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างจากหินโบราณจากเมืองพุกาม ประเทศพม่า และพระพุทธสัมฤทธิ์สิทธิโชคนครนายก อภิปูชนีย์ ซึ่งประดิษฐานในพระบรมธาตุเจดีย์มหาวิหาร
ไฟนด์ยัวร์เวย์

ไฟนด์ยัวร์เวย์ () คืออัลบั้มสตูดิโอเปิดตัวชุดแรกของ แกเบรียล นักร้องอาร์แอนด์บีชาวอังกฤษ ออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยมีเพลง "Dreams" ซิงเกิลจากอัลบั้มที่ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร ตามมาด้วยอีกสามซิงเกิลที่ติดบนชาร์ต 40 อันดับแรกแห่งสหราชอาณาจักร ได้แก่ "Going Nowhere", "I Wish" และ "Because of You" ตัวอัลบั้มขึ้นถึงอันดับที่ 9 บนชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักร
เจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ ในรัชกาลที่ 3

เจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ เป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าจอมมารดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชมพูนุท กรมขุนเจริญผลพูลสวัสดิ์

เจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ เป็นธิดาของพระยาพิมานประสิทธิ์กับนางเหมือน ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ได้เป็นนางละครสำรับกลาง ดังปรากฏใน "ประชุมพระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 4 ภาคปกิณณกะ ภาค 1/2 เรื่องช้างเผือกกับนางงาม" ว่า

"...ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงอิเหนาในทอดแรก... สำรับกลางนั้นที่ใช้เป็นพระเอกนางเอกออกโรงอยู่ คือ จันสังข์ ขำเงาะ องุ่นสีดาหรือรจนา จั่นเสียง น้อยงอก มีสุรเสนา สัมฤทธิ์เจ้าจอมมารดา ปรางจิ๋ว..."

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ได้เป็นอาจารย์สอนอักขรสมัยไทยให้แก่พระนัดดาซึ่งหนึ่งในนั้นคือพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า

เจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ ได้มีพระราชโอรส 1 พระองค์ คือ