seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
มารีย์ (มารดาพระเยซู)

มารีย์ (, "มัรยาม", "มีเรียม") คริสต์ศาสนิกชนบางนิกายเรียกว่าพระแม่มารีย์ พระนางมารีย์พรหมจารี () หรือพระนางมารีย์พระชนนีพระเป็นเจ้า (Mary, Mother of God) (ในอัลกุรอานว่านางมัรยัม) เป็นสตรีชาวยิวจากเมืองนาซาเรธ แคว้นกาลิลี คัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่และคัมภีร์อัลกุรอานระบุตรงกันว่านางได้เป็นมารดาของพระเยซูโดยอำนาจของพระเจ้า

พระวรสารนักบุญมัทธิวและพระวรสารนักบุญลูการะบุว่ามารีย์เป็นหญิงพรหมจรรย์ ("παρθένος, parthénos" ในภาษากรีก) ชาวคริสต์เชื่อสืบกันมาแต่อดีตว่านางได้ตั้งครรภ์บุตรด้วยอำนาจพระวิญญาณบริสุทธิ์ขณะที่ยังเป็นหญิงพรหมจรรย์ ส่วนชาวมุสลิมก็เชื่อว่านางตั้งครรภ์ด้วยโองการของพระเจ้า เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อนางได้หมั้นหมายกับนักบุญโยเซฟแล้วและอยู่ระหว่างรอพิธีแต่งงาน เมื่อนางได้แต่งงานกับโยเซฟแล้วก็ย้ายไปอยู่ที่เมืองเบธเลเฮมซึ่งได้เป็นที่ประสูติพระเยซู ตามธรรมเนียมยิวการหมั้นน่าจะเกิดขึ้นเมื่อนางอายุราว 12 ปีแล้วให้กำเนิดพระเยซูในหนึ่งปีหลังจากนั้น

คัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่เริ่มกล่าวถึงนางด้วยเหตุการณ์แม่พระรับสาร เมื่อทูตสวรรค์กาเบรียลมาปรากฏกายต่อหน้านาง แล้วแจ้งว่าพระเจ้าทรงเลือกนางให้เป็นมารดาของพระเยซู คริสตจักรและข้อเขียนนอกพระคัมภีร์ในยุคแรกยังระบุว่าบิดามารดาของนางเป็นคู่สามีภรรยาสูงอายุชื่อนักบุญโยอาคิมและนักบุญอันนา คัมภีร์ไบเบิลบันทึกถึงบทบาทของนางในชีวิตของพระเยซูตั้งแต่การตั้งครรภ์พระองค์จนถึงพระองค์เสด็จขึ้นสวรรค์ ข้อเขียนจากคัมภีร์นอกสารบบยังกล่าวว่าหลังจากมรณกรรมนางได้รับการยกขึ้นสวรรค์ทั้งกายและวิญญาณด้วย

ชาวโรมันคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ แองกลิคัน และลูเทอแรน เชื่อว่ามารีย์ในฐานะที่เป็นมารดาของพระเยซูย่อมถือว่าเป็นพระมารดาพระเจ้า (Μήτηρ Θεοῦ) ด้วย ซึ่งตามตัวอักษร (คำว่า theotokos) แปลว่าผู้ให้กำเนิดพระเจ้า พระแม่มารีย์เป็นที่เคารพนับถือมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก ตลอดยุคสมัยนางได้เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดงานศิลปะ ดนตรี และวรรณกรรมมากมายในคริสต์ศาสนา

คริสต์ศาสนานิกายต่าง ๆ จะมีความเชื่อและหลักปฏิบัติที่แสดงถึงเลื่อมใสต่อพระแม่มารีย์แตกต่างกัน ไป คริสตจักรโรมันคาทอลิกมีหลักความเชื่อเกี่ยวกับพระแม่มารีย์โดยเฉพาะ เช่น การปฏิสนธินิรมล การถูกรับขึ้นสวรรค์ทั้งกายและวิญญาณ ชาวคาทอลิกเรียกนางว่าแม่พระหรือพระแม่เจ้า (Our Lady) และมีการแสดงความเคารพต่อนางด้วยเชื่อว่านางเป็นราชินีสวรรค์และมารดาคริสตจักร แต่ชาวโปรเตสแตนต์ส่วนมากไม่ยอมรับความเชื่อเหล่านี้ ทั้งเห็นว่านางมีบทบาทเพียงเล็กน้อยเท่านั้นในคริสต์ศาสนา เพราะคัมภีร์ไบเบิลเองก็กล่าวถึงนางเพียงสั้น ๆ นางจึงเป็นเพียงธรรมิกชนและมิได้ถูกยกขึ้นตามความเชื่อที่กล่าวมาข้างต้น

ส่วนชาวมุสลิมเรียกมารีย์มารดาของพระเยซู (นบีอีซา) ว่ามัรยัม และเชื่อเช่นเดียวกับชาวคริสต์ทั่วไปว่านางให้กำเนิดนบีทั้งที่เป็นหญิงพรหมจรรย์ ในอัลกุรอานยังมีชื่อบทที่ตั้งตามชื่อนางโดยเฉพาะ (คือบทที่ 19 ซูเราะฮ์มัรยัม) กล่าวถึงหลายเหตุการณ์เกี่ยวกับนาง ทั้งก่อนเกิด ตอนเกิด ตอนเติบโต การรับสารจากทูตสวรรค์ว่าจะมีบุตรโดยการเป่าวิญญาณเข้าไปในครรภ์ เพื่อให้กำเนิดนบีอีซา

มีการบ่งบอกการเกิดของนางมัรยัมในกุรอาน โดยนางฮันนะฮ์มารดาของมัรยัมได้บนบานกับพระเจ้าไว้ว่าขอให้มีบุตรและหากมีบุตรก็จะมอบให้กับโบสถ์เพื่อการสักการะพระเจ้า ดังใน ซูเราะฮ์ อาละอิมรอน วรรคที่ 35-36 ความว่า
วัดพระธาตุแช่แห้ง

พระธาตุแช่แห้ง พระอารามหลวง () วัดพระธาตุแช่แห้ง หมู่ 3 บ้านหนองเต่า ตำบลม่วงตี๊ด อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน เดิมเป็นวัดราษฎร์ ปัจจุบันเป็นพระอารามหลวง ประดิษฐานอยู่ ณ อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน อยู่ห่างจากตัวเมืองออกไปประมาณ 3 กิโลเมตร องค์พระธาตุตั้งอยู่บนเนินเขาลูกเตี้ย ๆ เป็นสีทองสุกปลั่ง สามารถมองเห็นได้แต่ไกล เนื่องจากสูงถึง 2 เส้น เป็นอนุสรณ์ของความรักและความสัมพันธ์ ระหว่างเมืองน่านกับเมืองสุโขทัยในอดีต

ตัวพระธาตุตั้งอยู่บนเชิงเนินปูด้วยอิฐ ลาดขึ้นไปยังยอดเนิน กว้างประมาณ 20 วา มีบันไดนาคขนาบทั้งสองข้าง องค์พระเจดีย์เป็นแบบล้านนา ฐานเป็นสี่เหลี่ยมซ้อนกันขึ้นไปจนสูง ใช้แผ่นทองเหลืองบุรอบฐาน แล้วลงรักปิดทอง 
จากพงศาวดารเมืองน่านกล่าวว่า พระยาการเมือง เจ้านครน่านได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุจาก กรุงสุโขทัย (กระดูกข้อมือข้างซ้าย) มาประดิษฐานไว้ที่ดอยภูเพียงแช่แห้ง และตามตำนานกล่าวว่า พระพุทธเจ้าได้เสด็จมาประทับสรงน้ำที่ริมฝั่ง แม่น้ำน่านทางทิศตะวันออก ที่บ้านห้วยไค้ และเสวยผลสมอแห้ง ซึ่งพระยามลราชนำมาถวาย แต่ผลสมอนั้นแห้งมาก พระพุทธเจ้าจึงทรงนำผลสมอนั้นไปแช่น้ำก่อนเสวย และทรงพยากรณ์ว่า ต่อไปที่นี่จะมีผู้นำพระบรมสารีริกธาตุมาประดิษฐาน จึงเรียกพระสถูปที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุแห่งนี้ว่า พระธาตุแช่แห้ง

พระธาตุแช่แห้งได้จัดงานประจำปีฉลองพระธาตุประจำปี ราวกลางเดือนหกฝ่ายเหนือ ซึ่งตรงกับเดือนสี่ฝ่ายใต้

พ.ศ. 2373 เจ้าเมืองน่าน ได้ขุดบริเวณลอมเชียงของ พบว่ามี พลอยมีสีน้ำผึ้ง ขุดลึก 4 เมตร มีน้ำพุขึ้นในบ่อ น้ำก็ขึ้นมาเต็มปากบ่อ ประชาชนเชื่อถือว่าน้ำในบ่อนี้เป็นน้ำวิเศษ เรียกว่า น้ำบ่อแก้ว http://www.phrathatchaehaeng.org/
เทศบาลโอเอกูซี

โอเอกูซี (; ) เป็นดินแดนของประเทศติมอร์-เลสเต (ติมอร์ตะวันออก) ที่ไม่มีพื้นที่ติดกับดินแดนส่วนอื่นของประเทศ มีขนาด 815 ตารางกิโลเมตร เป็นพื้นที่ตามแนวชายฝั่งในซีกตะวันตกของเกาะติมอร์ มีพรมแดนติมอร์ตะวันตกของประเทศอินโดนีเซีย ล้อมรอบไว้ มีเฉพาะทางเหนือที่ติดกับทะเลซาวู เมืองหลวงของเทศบาลนี้คือ ปันเต มากัสซาร์ (Pante Macassar) หรืองเมืองโอเอกูซี ซึ่งในสมัยที่เป็นอาณานิคมของโปรตุเกส เรียก "Vila Taveiro"

การเดินทางจากกรุงดิลีสามารถเดินทางได้แค่ทางเรือเท่านั้น เทศบาลโอเอกูซีเป็นดินแดนที่พิเศษกว่าเทศบาลอื่น ๆ ของติมอร์-เลสเต เพราะเนื่องจากเป็นดินแดนที่ทางรัฐเข้าไปปกครองได้ยาก จึงมีการตั้งผู้นำถิ่นขึ้น ซึ่งมีสิทธิในการตัดสินใจในการดำเนินกิจการของดินแดนแห่งนี้โดยไม่ต้องผ่านรัฐบาลกลาง

มีประชากร 58,521 คน มี 13,016 ครัวเรือน (Census 2004) มีชาวอโตนีเป็นชนพื้นเมืองประมาณ 20,000 คน โดยชนเผ่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในติมอร์ตะวันตก

นอกจากภาษาราชการของติมอร์ตะวันออกคือภาษาเตตุมและภาษาโปรตุเกส มีการใช้ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษากลางมากในบริเวณนี้ ชาวอโตนีพูดภาษาไบเกโน ซึ่งอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ส่วนใหญ่จะพูดได้ภาษาเดียว มีคำยืมจากภาษาโปรตุเกสเล็กน้อย และแทบจะไม่มีจากภาษาเตตุมเลย

ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก

โอเอกูซีแบ่งออกเป็น 4 เขต
เขตปกครองตนเองทิเบต

เขตปกครองตนเองทิเบต (ทิเบต:བོད་- "โบด์"; "ซีจ้าง") ทิเบตมีเมืองหลวงชื่อ ลาซา (Lhasa) เป็นเขตปกครองตนเองของประเทศจีน ชาวทิเบต มีพระเป็นผู้นำของเขตปกครองพิเศษนี้ ชนพวกนี้นับถือศาสนาพุทธนิกายวัชรยาน คล้ายกับประเทศภูฏาน ทิเบตตั้งอยู่บนเทือกเขาหิมาลัย เป็นที่ราบสูงที่สูงที่สุดในโลก จนได้รับฉายาว่า "หลังคาโลก" ทิเบตมีอากาศที่หนาวเย็นมาก และมีความกดอากาศและอ๊อกซิเจนที่ต่ำ ฉะนั้นผู้ที่จะมาในทิเบตจะต้องปรับสภาพร่างกายก่อน และด้วยเหตุนี้ประชากรที่อาศัยอยู่ในทิเบตจึงน้อย

พลเมืองชายของทิเบตกว่าครึ่งบวชเป็นพระ ก่อนที่จีนจะผนวกทิเบตเป็นเขตปกครองตนเอง ทิเบตมีสามเณริกามากที่สุดในโลก ในทิเบตเคยมีคัมภีร์มากมาย พลเมืองนับถือศาสนาอย่างเคร่งครัด จนได้รับฉายาว่า "แดนแห่งพระธรรม" (land of dharma)

เขตปกครองตนเองทิเบตมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

ก่อนคริสต์ศักราช ชนชาติทิเบตอาศัยอยู่ที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต มีการไปมาหาสู่กันกับชนชาติฮั่นที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินใหญ่จีน ผ่านระยะเวลาอันยาวนาน เผ่าชนต่างๆ ของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตก็ค่อยๆ รวมกันเป็นเอกภาพ และกลายเป็นชนชาติทิเบตในปัจจุบัน

ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 สภาพแบ่งแยกปั่นป่วนในภูมิภาคกลางของจีนที่ดำเนินมาเป็นเวลานาน 300 กว่าปีได้สิ้นสุดลง ขณะเดียวกัน วีรบุรุษ ซงจั้นกันปู้ ของชนชาติทิเบตได้สถาปนาราชวงค์ถู่ปัวอย่างเป็นทางการขึ้น และตั้งเมืองหลวงที่นครลาซา ในช่วงปกครองประเทศ กษัตริย์ซงจั้นกันปู้ได้ศึกษาเทคโนโลยีทางการผลิตและผลงานทางการเมืองและวัฒนธรรมที่ทันสมัยของราชวงค์ถัง และมีความสัมพันธ์ฉันมิตรในด้านต่างๆ กับราชวงค์ถังไม่ว่าจะเป็นด้านการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม

ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 หลังจากทิเบตได้รวมเข้าเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของจีนเป็นต้นมา แม้ว่าจีนจะมีหลายราชวงค์ที่ผลัดเปลี่ยนกันขึ้นปกครองประเทศ และเปลี่ยนอำนาจรัฐหลายครั้ง แต่ทิเบตก็อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลกลางมาโดยตลอดไม่ว่าราชวงค์ใด

หลังจากราชวงศ์ชิงได้สถาปนาขึ้นในปี พ.ศ. 2187 (ค.ศ. 1644) ได้ให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่งในการปกครองควบคุมทิเบตอย่างใกล้ชิด ทำให้อำนาจการบริหารปกครองของรัฐบาลกลางเป็นไปอย่างมีระบบระเบียบยิ่งขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2270 (ค.ศ. 1727) ราชวงค์ชิงได้ส่งเสนาบดีไปประจำทิเบต เพื่อเป็นตัวแทนของส่วนกลางกำกับดูแลกิจกรรมบริหารส่วนท้องถิ่นของทิเบต

ตั้งแต่ พ.ศ. 2455 ราชอาณาจักรทิเบตประกาศแยกตัวเป็นเอกราชจากจีน แต่จีนยังมีอิทธิพลต่อการเมืองภายในทิเบตและยังมีอำนาจปกครองทิเบตในคามและอัมโด จนถึง พ.ศ. 2501 จีนบุกเข้าทิเบตและก่อตั้งเขตปกครองพิเศษขึ้น

ผู้นำทางจิตวิญญาณและผู้นำสูงสุดของชาวทิเบตคือ องค์ทะไลลามะ องค์ปัจจุบัน
.th

.th เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศไทย บริหารโดยบริษัท ที.เอช.นิค จำกัด (THNIC) ควบคุมโดย มูลนิธิศูนย์สารสนเทศเครือข่ายไทย (Thai Network Information Center Foundation)

โดเมน .th เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ เดือน มิถุนายน พ.ศ. 2531 โดยความร่วมมือระหว่าง 3 หน่วยงาน ได้แก่ สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปัจจุบันมีสถานะการใช้เป็นที่แพร่หลายในประเทศไทย

ที.เอช.นิค อนุญาตให้จดทะเบียน .th ในโดเมนระดับที่สาม ภายใต้โดเมนระดับที่สองที่กำหนดไว้แล้วเจ็ดประเภทเท่านั้น ได้แก่

ในปี พ.ศ. 2553 มีการจดทะเบียนโดเมนระดับบนสุดขึ้นใหม่อีกชื่อหนึ่งคือ .ไทย เพื่อใช้เป็นชื่อโดเมนในภาษาท้องถิ่น จนกระทั่งปัจจุบัน เว็บไซต์หลายพันแห่งใช้โดเมนนี้ มีทั้งจดทะเบียนเพื่อใช้เป็นโดเมนหลัก และใช้ควบคู่ไปกับ .th ดั้งเดิม

ในทางเทคนิค ".ไทย" จะถูกแปลงให้เป็น ".xn--o3cw4h" รวมทั้งโดเมนย่อยตามขั้นตอนวิธีของชื่อโดเมนสากลวิวัตน์ (Internationalized Domain Name: IDN) เพื่อให้เข้ากันได้กับมาตรฐานเดิม RFC 883 ที่ใช้ได้เพียงรหัสแอสกีเท่านั้น

ที.เอช.นิค อนุญาตให้จดทะเบียน .ไทย ทั้งระดับที่สองและระดับที่สามตามที่กำหนดเจ็ดประเภท

ชื่อที่ห้ามจดทะเบียนตามนโยบายของ ที.เอช.นิค มี00 oรายการ ส่วนใหญ่เป็นชื่อประเทศ เมืองหลวง เมืองใหญ่ สถานที่ทางภูมิศาสตร์อื่น ๆ ชนชาติหรือกลุ่มชาติพันธุ์ ชื่อองค์การรัฐบาล ซึ่งจะสงวนไว้ให้กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเท่านั้น นอกจากนี้ชื่อที่พ้องกับเชื้อพระวงศ์ คำหยาบคาย และคำที่เกี่ยวกับกิจกรรมทางเพศ อาชญากรรม และความมั่นคงของประเทศ ไม่อนุญาตให้จดทะเบียน
รายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลก

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBC, WBA, WBO และ IBF แต่ไม่สำเร็จ

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBF และ WBU แต่ไม่สำเร็จ

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเยาวชนแต่ไม่สำเร็จ
ความสุขของกะทิ

ความสุขของกะทิ เป็นนวนิยายขนาดสั้น ของ งามพรรณ เวชชาชีวะ ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2549 และได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2552 ในชื่อเดียวกันคือ ความสุขของกะทิ หนังสือภาคต่อของ ความสุขของกะทิ ชื่อว่า "ความสุขของกะทิ ตอน ตามหาพระจันทร์" และ "ความสุขของกะทิ ตอน ในโลกใบเล็ก"

ความสุขของกะทิ เล่าเรื่องราวของน้องกะทิ เด็กหญิงวัย 9 ขวบที่กำลังจะต้องสูญเสียแม่ ซึ่งป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง แม่รู้ตัวดีว่าไม่สามารถเลี้ยงดูกะทิได้ จึงฝากกะทิให้ตากับยายเลี้ยง กะทิเติบโตมาด้วยความรักของตาและยาย มีชีวิตอย่างสุขสบายในบ้านหลังน้อยริมคลองอันอบอุ่น

กะทิมีครอบครัวที่เอาใจใส่ ดูแลกะทิด้วยความรัก และความห่วงใยจากใจจริง เธอมีคุณตาที่เคยเป็นทนาย ซึ่งสามารถเรียกเสียงหัวเราะจากกะทิและครอบครัวได้อยู่เสมอๆ คุณยายของกะทิเป็นคนที่เคร่งครัด และหัวโบราณ แต่ถึงกระนั้นก็สอนกะทิเรื่องต่างๆนานา อาทิเช่น การทำอาหาร การอยู่ในสังคม เป็นต้น พี่ทองเป็นคนที่เข้าอกเข้าใจกะทิเป็นอย่างดี และเป็นคนที่มีบุญคุณต่อกะทิ เพราะว่าพี่ทองเคยช่วยชีวิตกะทิไว้ตอนกะทิเป็นเด็กเล็ก น้าฎา และน้ากันต์ซึ่งเป็นคนที่ห่วงใยกะทิ และคอยหาสิ่งดีๆให้กะทิอยู่เสมอๆ และเป็นคนที่พูดปลอบใจกะทิในยามที่กะทิเศร้าโศกเสียใจ และที่ขาดไม่ได้ก็คือ แม่ของกะทิ ที่ถึงแม้จะจากไปก่อนวัยอันควรแต่ก็จัดสิ่งต่างๆไว้ให้กะทิอย่างดิบดี ด้วยความรัก และเอาใจใส่จากใจเด็กวัด วัย ๑๔ ปี ทองกลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวกะทิโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาได้ช่วยชีวิตกะทิไว้ในวันฝนตก ทองมีนิสัยชอบช่วยผู้อื่นโดยธรรมชาติและโดยการอบรมของหลวงลุง เขารับกะทิเป็นน้องเล็กตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นเมื่อมารับบิณฑบาตกับหลวงตา และความรู้สึกนี้ไม่เคยแปรเปลี่ยนตามกาลเวลาเลย

ลุงตอง ลุงของกะทิ วัย ๓๙ ปี เป็นลูกพี่ลูกน้องของ “ณภัทร” แม่ของกะทิ โดยนิสัยเป็นคนใจดี รักพี่น้องและพวกพ้องมาก ผูกพันกับณภัทรมาตั้งแต่เล็ก เป็นคนมีอารมณ์ขันหยิกแกมหยอก แต่ลุงตองมีสายตาแหลมคมและมองโลกในมุมปรัชญาเสมอ

หญิงสาววัย ๒๗ ปี เป็นเลขาฯ ให้ณภัทรและกลายเป็นมือขวาในทุกเรื่องให้เธอจนถึงวาระสุดท้าย หัวใจเธอสลายเมื่อรู้ว่าณภัทรป่วยหนัก แต่ก็เป็นเวลาที่ทำให้เธอได้รู้จักความเข้มแข็ง ความเสียสละ และรักแท้ที่แม่มีให้ลูก เธอไม่อาจห้ามใจผูกพันกับเพื่อนรุ่นน้องของณภัทรได้ และรู้ว่ามีโอกาสน้อยเหลือเกินที่เขาจะมองมา แต่นั่นก็เป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอที่ได้ใกล้ชิดเขาในช่วงเวลาหนึ่ง

หนุ่มโสด พูดน้อย เก็บตัว รุ่นน้องที่สนิทสนมกับณภัทรตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย กันต์ชื่นชมในความเก่งและยกให้ณภัทรเป็นผู้หญิงในดวงใจ เขาพร้อมเสียสละความสุขส่วนตัวหากจะทำให้เพื่อนรุ่นพี่จากไปโดยสงบ และพร้อมที่จะมีส่วนร่วมในการดูแลกะทิ กันต์ไม่เคยมองหาหญิงคนไหน แม้จะมีสาวสวยน่ารักอยู่ใกล้ตัว จนเมื่อภาพความจริงคมชัดว่าชีวิตไม่ควรโดดเดี่ยวนัก เขาจึงถอนสายตาจากหญิงในดวงใจมายังหญิงใกล้ตัว
งามพรรณ เวชชาชีวะ

งามพรรณ เวชชาชีวะ (ชื่อเล่น: เจน) นักเขียน นักแปลผู้มีชื่อเสียง และนักธุรกิจเกี่ยวกับลิขสิทธิ์วรรณกรรม เจ้าของ รางวัลซีไรต์ ประจำปี พ.ศ. 2549 ประเภทนวนิยาย จากงานเขียน "ความสุขของกะทิ" เกิดเมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2506 ที่กรุงลอนดอน อังกฤษ สหราชอาณาจักร เป็นบุตรีของ ศาสตราจารย์นายแพทย์ อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ กับ ศาสตราจารย์แพทย์หญิงสดใส เวชชาชีวะ มีชื่อเล่นว่า เจน เป็นบุตรีคนกลาง มีพี่สาว คือ ศาสตราจารย์แพทย์หญิงอลิสา วัชรสินธุ ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตเวชเด็ก และมีน้องชายคือ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้า พรรคประชาธิปัตย์และอดีตนายกรัฐมนตรี คนที่ 27 ของไทย

เริ่มการศึกษาระดับอนุบาลที่ โรงเรียนอนุบาลยุคลธร และศึกษาต่อระดับประถมที่ โรงเรียนกุมารีการุณย์ และโรงเรียนสามมิตร จบการศึกษาะดับมัธยมต้นจาก โรงเรียนสตรีจุลนาค และระดับมัธยมปลายจาก โรงเรียนศรีวิกรม์ จากนั้นได้เข้าศึกษาจนสำเร็จปริญญาตรี สาขาภาษาฝรั่งเศส (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เหรียญทอง) จาก คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ภายหลังได้ศึกษาต่อด้านการแปล และได้รับประกาศนียบัตรการแปล (อังกฤษ-ฝรั่งเศส-อิตาลี) จากโรงเรียนล่ามและการแปลของรัฐบาลเบลเยียม ในกรุงบรัสเซลส์

เริ่มทำงานครั้งแรก ที่ บริษัท มีเดียโฟกัส ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่การแปล ก่อนจะเป็น เจ้าของและบรรณาธิการนิตยสาร "เพื่อนใหม่" ซึ่งเป็นนิตยสารสำหรับเด็กก่อนวัยรุ่น และปัจจุบันเป็น กรรมการผู้จัดการบริษัท ซิลค์โรด พับลิเชอร์ เอเยนซี จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทตัวแทน ลิขสิทธิ์วรรณกรรม ให้กับนักเขียนและสำนักพิมพ์ทั่วโลก นอกจากนี้ยังเป็น ผู้บรรยายพิเศษด้านการแปลและลิขสิทธิ์ ให้กับมหาวิทยาลัยต่างๆ และเป็นกรรมการตัดสิน การประกวดนิทาน และวรรณกรรมเยาวชน

มีผลงานการแปลจากภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส อิตาลี และภาษาอื่น กว่า 20 เรื่อง ได้แก่ ภิกษุกับนักปรัชญา, คู่มือธุรกิจลิขสิทธิ์, ด้วยรักและช็อกโกแลต, แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี, หนึ่งปีแสนสุขในโปรวองซ์, ปริศนาบันทึกลับสีดำ, ผมไม่กลัว, แสนสุขเสมอในโปรวองซ์, มาตาปารี เด็กชายจากดวงดาว, โนเวเชนโต้, ไฮดี้, เดเปอโร รักยิ่งใหญ่จากใจดวงเล็ก, ไหม, ไร้เลือด, เมล็ดแครอต, ดวงตาราชันย์, ออสการ์กับผู้หญิงเสื้อชมพู ,มหันตภัยใต้พิภพ ,ผจญภัยใต้อุโมงค์ , พิชิตอาทิตย์ใต้บาดาล, วันศุกร์คู่หูโรบินสัน ครูโซ ,บันทึกของซลาตาเด็กหญิงจากซาราเยโว, ดิ เอเมอรัลด์ แอตลาส แผนที่มรกตมนตรา เป็นต้น

แปดสองสี่,นิยามความรัก, ความสุขของกะทิ และภาคต่อ ความสุขของกะทิ ตอน ตามหาพระจันทร์, เดียว, ฆาตกรรมตุ๊กตา ,ใส่สีชีวิต, นิยามความรัก/โมงยามกับความรัก ,ชนชาติไต , ความสุขของกะทิ ตอนในโลกใบเล็ก
ประเทศแทนซาเนีย

แทนซาเนีย หรือชื่อทางการ สหสาธารณรัฐแทนซาเนีย (; ) เป็นประเทศที่อยู่บนชายฝั่งตะวันออกของแอฟริกา มีอาณาเขตทางเหนือจดเคนยาและยูกันดา ทางตะวันตกจดรวันดา บุรุนดี และสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และทางใต้จดแซมเบีย มาลาวี และโมซัมบิก ส่วนทางตะวันออกจดมหาสมุทรอินเดีย ประเทศตั้งชื่อมาจากแผ่นดินใหญ่แทนกันยีกาและเกาะแซนซิบาร์ที่อยู่นอกจากชายฝั่งตะวันออก แทนซาเนียเป็นสมาชิกของเครือจักรภพแห่งชาติ ตั้งแต่ประกาศเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2504 เมื่อ พ.ศ. 2507 แทนกันยีกาได้รวมกับแซนซีบาร์ กลายเป็นสหสาธารณรัฐแทนแกนยิกาและแซนซิบาร์ และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นสหสาธารณรัฐแทนซาเนีย เมื่อพ.ศ. 2539 เมืองหลวงของแทนซาเนียย้ายจากดาร์เอสซาลามไปโดโดมา อย่างไรก็ดี สำนักงานของรัฐบาลหลายแห่งยังคงตั้งอยู่ในเมืองหลวงเดิม

48,261,942 คน (ค่าประมาณการ เดือนกรกฏคม พ.ศ. 2556)

ประกอบด้วยเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ กว่า 120 เผ่า ซึ่งมีต้นกำเนิดจากเผ่า Bantu แต่ละเผ่าพันธุ์มีภาษาและสำเนียงเฉพาะของตนเอง และมีไม่เกิน 1 ใน 10 ของประชากร เผ่าที่มีขนาดใหญ่ ได้แก่ Sukuma และ Nyamwezi ส่วนประชากรในเกาะแซนซิบาร์และเกาะเพมบามีเชื้อสายแอฟริกันผสมอาหรับ
ประเทศบาร์เบโดส

บาร์เบโดส () เป็นประเทศที่เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติกทางตะวันตก ทางตะวันออกของทะเลแคริบเบียนเล็กน้อย ที่ 13 องศาเหนือและ 59 องศาตะวันตก ตั้งอยู่ค่อนข้างใกล้กับอเมริกาใต้โดยตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเวเนซุเอลาประมาณ 434.5 กิโลเมตร (270 ไมล์)

เกาะที่อยู่ใกล้บาร์เบโดสมากที่สุดคือเซนต์ลูเซีย และเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ซึ่งทั้ง 2 ประเทศตั้งอยู่ทางตะวันตก และเมื่อรวมกับบาร์เบโดสแล้ว เกาะเหล่านี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส (Lesser Antilles) ในภูมิภาคแคริบเบียน

บาร์เบโดสเป็นหนึ่งในประเทศที่มีมาตรฐานชีวิตและความสามารถในการอ่านออกเขียนได้สูงที่สุดในโลกที่กำลังพัฒนา และจาก UNDP (United Nations Development Programme) บาร์เบโดสเป็นประเทศที่พัฒนาเป็นอันดับ 4 ในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนา นอกจากนี้ บาร์เบโดสยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวด้วย

บาร์เบโดสมีพื้นที่แผ่นดินประมาณ 430 ตารางกิโลเมตร (166 ตารางไมล์) และส่วนใหญ่มีพื้นที่ต่ำ มีบางส่วนที่สูงที่ตอนในของเกาะ พื้นที่ของบาร์เบโดสคาดว่ามาจากภูเขาไฟและประกอบด้วยหินปูนและหินปะการัง บรรยากาศของบาร์เบโดสเป็นกึ่งเขตร้อน โดยมีลมพัดมาจากมหาสมุทรแอตแลนติกตลอดเวลา และพื้นที่ที่ไม่มีการพัฒนาบางส่วนมีบึงและหนองน้ำบริเวณป่าชายเลน ส่วนอื่น ๆ ของตอนในของเกาะที่เป็นส่วนเกษตรกรรมจองบาร์เบโดส มีไร่อ้อยขนาดใหญ่ประปราย และทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่กว้างและลาดเอียงไม่มากที่สามารถมองเห็นทะเลได้

เป็นรัฐในเครือจักรภพ การปกครองระบอบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข โดยสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2เป็นพระมหากษัตริย์ ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านผู้สำเร็จราชการ
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ แบบ 2 สภา วุฒิสมาชิก (21 คน แต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการ) สภาผู้แทนราษฎร (30 คน ด้วยการเลือกตั้งโดยตรงทุก 5 ปี)

ผู้สำเร็จราชการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้นำรัฐบาลและหัวหน้าคณะรัฐมนตรี
พรรคการเมืองหลัก พรรค Barbados Labor Party, Democratic Labor Party, People's Empowerment Party

ฝ่ายตุลาการ ระบบกฎหมายมหาชนแบบอังกฤษ ใช้ศาลสูงสุด โดยมีคณะกรรมาธิการด้านตุลาการแต่ตั้งผู้พิพากษาอำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก ("") โดยมีผู้พิพากษา 1 คน

แบ่งการปกครองออกเป็น 11 เขต (parish) + 1 เมืองหลวง

ผลิตภัณฑ์ประชาชาติรวม (2550) 5.53 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
อัตราความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ (2550) ร้อยละ 4
โครงสร้างผลิตภัณฑ์ประชาชาติ พื้นฐานเศรษฐกิจมาจากการปลูกอ้อยและกิจการท่องเที่ยว เริ่มหันมามีรายได้หลักจากอุตสาหกรรมขั้นต้น โดยมีการบริการด้าน offshore finance and information services
รายได้ประชาชาติต่อหัว (2550) 19,700 ดอลลาร์สหรัฐ
จำนวนแรงงาน (2544) 128,500 ว่างงาน ร้อยละ 8.7 (2549)
อัตราเงินเฟ้อ (2550) ร้อยละ 5.5
หนี้สินต่างประเทศ (2546) 668 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทรัพยากรธรรมชาติ ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม ปลา ก๊าซธรรมชาติ
อุตสาหกรรม การท่องเที่ยว น้ำตาล อุตสาหกรรมชิ้นส่วนเพื่อส่งออก
เกษตรกรรม อ้อย ผัก และฝ้าย

ประชากรในประเทศนี้มีจำนวน 281,968 คน (ข้อมูลปี พ.ศ. 2551)

นับถือศาสนาโปรเตสแตนท์ 67% โรมันคาทอลิก 4% ไม่นับถือศาสนา 17% อื่นๆ 12%
หมากรุกเกาหลี

หมากรุกเกาหลี หรือ จังกี () เป็นเกมหมากรุกที่อยู่คู่กับคนเกาหลีมานาน มีตัวหมาก กระดาน และวิธีเล่นคล้ายจนเกือบเหมือนกับหมากรุกจีน โดยบนกระดานจะมี 9 เส้นขวางและ 10 เส้นตั้ง ในค.ศ. 2009 ได้มีการแข่งขันจังกีระดับโลกครั้งแรกที่ฮาร์บิน ประเทศจีน

ไล่ตั้งแต่ซ้ายมือมาแถวแรก ชา 자(เรือ) มา 마(ม้า) ซัง 상(ช้าง) ซา 사(องครักษ์) เว้นไว้หนึ่งช่อง ซา ซัง มา ชา แถวที่ 2 ที่กลางเขตวัง ฮัน 한,โช 초(ขุน) แถวที่ 3 หน้ามาทั้ง 2 ตัว โพ 포(ปืนใหญ่) แถวที่ 4 ตั้งพยอง, โชล 졸(เบี้ย) 5 ตัวที่หน้าเรือและช้าง
สกุลขิง

สกุลขิง หรือ Zingiber เป็นสกุลของพืชพื้นเมืองในจีน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นิวกินี และอินเดีย ตัวอย่างที่สำคัญได้แก่ ขิง ขิงญี่ปุ่น กระทือ เป็นต้น

พืชสกุลขิงหลายชนิด นิยมใช้เป็นเครื่องปรุง หรือส่วนประกอบในการปรุงอาหาร เนื่องจากมีรสชาติเข้มข้น มีน้ำมันระเหย โดยการใช้ส่วนของลำต้น เหง้า และดอก ทั้งใช้แบบสดและแห้ง
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อพืชในสกุลขิง
วงศ์ขิง

พืชวงศ์ขิง () เป็นพืชที่มีเหง้า มีด้วยกัน 47 สกุล ประมาณ 1,000 ชนิดพืชตระกูลขิงหลายชนิดมีความสำคัญในฐานะเป็นไม้ดอกไม้ประดับ บ้างก็ใช้เป็นเครื่องเทศ หรือยาสมุนไพร พืชสำคัญได้แก่ ขิง ข่า ดาหลา กระชาย กระเจียว
อำเภอนาวัง

อำเภอนาวัง แยกจากอำเภอนากลางเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2537 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2540 ในปัจจุบันเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดหนองบัวลำภู

อำเภอนาวังมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้

อำเภอนาวังแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอนาวังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่

โรงเรียนในสังกัด สพม.19
ตำบลเทพคีรี

ตำบลเทพคีรี แยกจาก ตำบลนาแก และรวมกับบางส่วนของตำบลนาเหล่า เมื่อ พ.ศ. 2535 โดยขึ้นกับอำเภอนากลางก่อน แล้วจึงโอนมาขึ้นกับอำเภอนาวังเมื่ออำเภอนาวังแยกออกจากอำเภอนากลางเมื่อปี พ.ศ. 2537 ในปัจจุบันเป็นตำบลหนึ่งในอำเภอนาวัง

อาณาเขต

ข้อมูลสถานที่สำคัญของตำบล :

แบ่งการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้านได้แก่
คณะรัฐมนตรี

คณะรัฐมนตรี () มีอำนาจหน้าที่บริหารราชการแผ่นดิน ให้เป็นไปตามนโยบายที่ได้แถลงไว้ต่อรัฐสภา ตามรัฐธรรมนูญ และกฎหมาย อันประกอบด้วย หัวหน้าคณะ 1 คน ซึ่งมักเรียกว่า "นายกรัฐมนตรี" และรัฐมนตรีอื่น ตามจำนวนที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ หรือกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นไชยาศรีสุริโยภาส

มหาอำมาตย์ตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุริยงประยุรพันธ์ กรมหมื่นไชยาศรีสุริโยภาส พระนามเดิม พระองค์เจ้าสุริยงประยุรพันธุ์ เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 51 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาโหมด เมื่อวันอังคาร เดือน 9 ขึ้น 7 ค่ำ ปีวอกฉศก จ.ศ. 1246 ตรงกับวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2427 มีพระเชษฐาร่วมเจ้าจอมมารดา คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ และเป็นพระภาดากับ พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี

พระองค์เจ้าสุริยงประยุรพันธุ์เสด็จไปศึกษาต่อที่ทวีปยุโรปเมื่อ พ.ศ. 2440 ทรงศึกษาที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ จบการศึกษาแล้วกลับมาผนวชเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีพระเจ้าน้องยาเธอ กรมกลวงวชิรญาณวโรรส เป็นพระอุปัชฌาย์ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระสถาพรพิริยพรต เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ผนวชแล้วประทับ ณ วัดบวรนิเวศวิหาร หลังจากลาผนวช ทรงรับราชการจนได้เป็นมหาอำมาตย์ตรี ตำแหน่งอธิบดีโรงกษาปณ์ และผู้ช่วยปลัดทูลฉลอง กระทรวงพระคลังมหาสมบัติ

ต่อมา พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาขึ้นเป็นพระองค์เจ้าต่างกรมที่ กรมหมื่นไชยาศรีสุริโยภาส เมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 พระองค์ทรงรับราชการตำแหน่งผู้ตรวจการกรมศิลปากร ซึ่งเป็นกรมที่ตั้งขึ้นใหม่ โดยโอนกิจการของกรมช่างมหาดเล็ก จากกระทรวงวัง และกรมพิพิธภัณฑ์ จากกระทรวงธรรมการ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุริยงประยุรพันธ์ กรมหมื่นไชยาศรีสุริโยภาส ทรงเป็นต้นราชสกุล สุริยง มีพระโอรส-ธิดา ได้แก่

หม่อมชื้น บุนนาค (๒๔๓๐ - ๒๕ มีนาคม ๒๔๖๘) ธิดาเจ้าพระยาสุรวงศ์วัฒนศักดิ์ (โต บุนนาค) สมรส พ.ศ. ๒๔๔๙

หม่อมจง (? - ๒๕๑๑)

หม่อมเรณี (Ren้e Fusco) (๑๐ สิงหาคม ๒๔๓๙ - ๓ ธันวาคม ๒๕๒๒) เป็นธิดาของร้อยโทฟุสโก ครูสอนดนตรี กองดุริยางค์ทหารเรือ

หม่อมสวง (๒๔๔๑ - มิถุนายน ๒๕๐๘) เป็นน้องสาวต่างมารดาของหม่อมจง

หม่อมเรณิ (Reni Fusco) (๒๔๔๒ - ๒๔๗๘) เป็นน้องสาวของหม่อมเรณี

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุริยงประยุรพันธ์ กรมหมื่นไชยาศรีสุริโยภาส สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 6 เมื่อวันศุกร์ เดือน 5 ขึ้น 3 ค่ำ ปีมะแม เอกศก จ.ศ. 1281 ตรงกับวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2462
เอเชียวีก

เอเชียวีก (Asiaweek) นิตยสารรายสัปดาห์ภายใต้บริษัทไทม์วอร์เนอร์ เอเชียวีกมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ ฮ่องกง โดยเริ่มตีพิมพ์นิตยสารตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 และปิดตัวลงเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2544

ไทม์ได้ซื้อ เอเชียวีกมาจากบริษัท Yazhou Zhoukan (亞洲週刊)
มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวทง

มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวทง (อักษรจีนตัวย่อ: 上海交通大学; อักษรจีนตัวเต็ม: 上海交通大學; พินอิน: Shànghǎi Jiāotōng Dàxué) เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยรัฐที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีน ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) ในเมืองเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยมีนักศึกษากว่า 28,000 คน และมีคณาจารย์กว่า 1,400 คน

มหาวิทยาลัยเป็นที่รู้จักส่วนหนึ่งจากการจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษา

มหาวิทยาลัยร่วมอยู่ในโครงการ สานสัมพันธ์สู่เอเชียด้วยการฝึกงานและแลกเปลี่ยนนักศึกษา
อักษรทมิฬ

อักษรทมิฬ พัฒนามาจากอักษรพราหมีของอินเดียโบราณ จารึกอักษรทมิฬเก่าสุดมีอายุราว พ.ศ. 43 วรรณคดีภาษาทมิฬ เก่าสุด คือ ตลกาปปิยัม (Tolkāppiyam) แต่งขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 343

รูปพยัญชนะบางรูป เมื่อประสมกับสระอุและอู อาจต่างจากตัว க เช่น
௧ = 1, ௨ = 2, ௩ = 3, ௪ = 4, ௫ = 5, ௬ = 6, ௭ = 7, ௮ = 8, ௯ = 9, ௰ = 10, ௱ = 100, ௲ = 1000

สำหรับผู้ใช้วินโดวส์เอกซ์พี (Window XP) สามารถอ่านอักษรทมิฬ หรือพิมพ์ข้อความสั้นๆด้วยโปรแกรม Character Map ฟอนต์ Latha
ປອຣປົດ
สถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียว

สถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียว () หรือนิยมเรียกว่า ไทเทค (TiTech) หรือ โทโกได (東工大; Tōkōdai) หรือ โตเกียวเทค (Tokyo Tech) เป็นสถาบันอุดมศึกษาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่มีชื่อเสียงมากและใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น

โตเกียวเทคก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1881 ที่โตเกียว ในชื่อ วิทยาลัยอาชีวศึกษาโตเกียว (Tokyo Vocational School)
ใน ค.ศ. 1929 ได้ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยแห่งชาติ และตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2004 ได้แปรรูปเป็นกึ่งเอกชนภายใต้กฎหมายใหม่ซึ่งประกาศใช้กับมหาวิทยาลัยแห่งชาติทุกแห่ง

สถาบันเป็นสมาชิกของเครือข่าย LAOTSE ("สานสัมพันธ์สู่เอเชียด้วยการฝึกงานและแลกเปลี่ยนนักศึกษา") ซึ่งเป็นเครือข่ายนานาชาติของมหาวิทยาลัยชั้นนำในทวีปยุโรปและเอเชีย เพื่อแลกเปลี่ยนนักศึกษาและอาจารย์อาวุโส

ในปี ค.ศ. 2014 มีนักศึกษาชาวไทยศึกษาที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียว 133 คน นับเป็นอันดับสองสำหรับจำนวนนักศึกษาต่างชาติรองจากนักศีกษาชาวจีน ดร.สุรพันธ์ เมฆนาวิน

ดร.สมเกียรติ ตั้งกิจวาณิชย์