seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ธงชาติตรินิแดดและโตเบโก

ธงชาติตรินิแดดและโตเบโก มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในธงมีแถบสีดำขอบสีขาว พาดจากมุมธงบนด้านคันธงไปยังมุมธงล่างด้านปลายธง เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2505 หลังการประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร

ความหมายขององค์ประกอบต่างๆ ในธงนั้น สีแดงคือสัญลักษณ์ของความกระปี้กระเปร่าของแผ่นดินและประชาชน และหมายถึงความอบอุ่น ความแข็งแกร่ง และพลังงานจากดวงอาทิตย์ สีขาวหมายถึงทะเลที่ล้อมรอบหมู่เกาะ แหล่งกำเนิดแห่งมรดกของชาติ ความปรารถนาอันบริสุทธิ์ และความเสมอภาคของมวลมนุษย ส่วนสีดำหมายถึงความแข็งแกร่ง เอกภาพ ความปรารถนา ความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรในผืนแผ่นดิน สีเหล่านี้ยังได้นำมาใช้เพื่อแสดงถึงธาตุดิน ธาตุน้ำ และธาตุไฟ ซึ่งครอบคุลมทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของประเทศ และเป็นแรงบันดาลใจให้ประชาชนหลอมรวมเป็นหนึ่ง มีอิสระ มีความกระตือรือล้นและความเสียสละ

สำหรับธงเรือพลเรือนของตรินิแดดและโตเบโกนั้น ใช้ธงลักษณะอย่างเดียวกับธงชาติ แต่สัดส่วนธงนั้นเป็น 1:2 ส่วนธงของกองทัพเรือ ใช้ธงขาวกางเขนแดงมีรูปธงชาติที่มุมธงบนด้านคันธง เช่นเดียวกับธงราชนาวี
ต้นไม้ (โครงสร้างข้อมูล)

ต้นไม้ () เป็น แบบชนิดข้อมูลนามธรรม ประเภทหนึ่ง มีลักษณะการเรียงเป็นกิ่งก้านสาขาแตกแขนงออกไป จะไม่มีวงวน (loop) โยงในสมาชิกตัวต่างๆ 
โดยสมาชิกจะถูกเก็บไว้ในประเภทข้อมูลชนิดวัตถุ (Object) หรือโครงสร้าง (Structure) เรียกว่าปม (node) ซึ่งจะมีตัวแปรซึ่งเก็บตัวชี้ (Pointer) ไปยังปมอื่นๆได้

ต้นไม้ถูกใช้ในการจัดการข้อมูลที่เปรียบเทียบกันได้ (comparable) อย่างรวดเร็วเช่น ตัวเลข หรือ การเรียงลำดับความสำคัญของข้อมูล เช่น การคำนวณที่มีวงเล็บ เป็นอาทิต้นไม้เป็นโครงสร้างที่เน้นข้อมูลที่เปรียบเทียบกันได้ (comparable) เช่นต้นไม้ค้นหา หรือมีลำดับความสำคัญเป็นขั้นตอน เช่นฮีป มักใช้ในการจัดการค้นหาอย่างรวดเร็วเป็น O (log n) หรือการจัดลำดับความสำคัญ เช่นการจัดนิพจน์ ซึ่งเรียงลำดับการทำงานโดยต้นไม้นิพจน์

ต้นไม้เน้นการทำงานอย่างรวดเร็วโดยการตัดทอนกิ่งที่ไม่สนใจ เช่นต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่สามารถไล่ไปตามกิ่งของต้นไม้ ทำให้อย่างมากที่สุด การค้นหาก็จะผ่านจำนวนข้อมูลเท่ากับความสูงของต้นไม้ ซึ่งความสูงของต้นไม้ที่น้อยที่สุดเป็น O (log n) จึงทำให้บริการที่เร็วที่สุดเป็น O (log n) อย่างไรก็ตาม หากจัดการไม่เหมาะสม ความสูงของต้นไม้อาจยืดเป็น O (n)ได้ส่งผลให้บริการช้า จึงต้องมีการจำกัดความสูงและคงสมดุลของต้นไม้ให้เหมาะสม
การแวะผ่านต้นไม้ (tree traversal) หมายถึงการทำงานผ่านต้นไม้ใดๆ เช่นการไล่พิมพ์สมาชิก การสร้างแถวลำดับเก็บทุกสมาชิกของต้นไม้ ฯลฯ ที่จำเป็นต้องผ่านสมาชิกทุกๆตัวในต้นไม้ ซึ่งการเรียงลำดับการแวะผ่านต้นไม้จำเป็นต้องใช้ความสัมพันธ์เวียนเกิด การแวะผ่านต้นไม้มีสามแบบดังต่อไปนี้
กิเหลง

กิเหลง (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊กขุนพลของอ้วนสุด เป็นชาวซานตุง มีอาวุธเป็นง้าว 3 คม หนัก 50 ชั่ง เมื่อเล่าปี่ยกมาตีลำหยง อ้วนสุดได้ให้กิเหลงเป็นแม่ทัพหน้าต้านเล่าปี่ กิเหลงปะทะกับกวนอู รบไม่แพ้ชนะกัน ต่อมาเล่าปี่ถูกลิโป้ยึดเมืองชีจิ๋ว

ลิโป้ให้เล่าปี่อยู่เมืองเสียวพ่าย อ้วนสุดได้ให้กิเหลงเป็นแม่ทัพหน้านำทหารสิบหมื่นไปตีเมืองเสียวพ่าย เล่าปี่จึงส่งจดหมายไปขอความช่วยเหลือจากลิโป้ ลิโป้จึงเรียกทั้งเล่าปี่และกิเหลงมาที่ค่ายของตนและอ้างมติสวรรค์ยิงเกาทัณฑ์ให้โดนปลายทวน โดยนำทวนไปปักที่ประตูค่ายห่างจากจุดที่ลิโป้ยืน 150 ก้าว ถ้ายิงเกาทัณฑ์ไม่โดนปลายทวนให้ทั้งสองทัพทำสงครามกันต่อไปโดยลิโป้ไม่ขอยุ่งเกี่ยวอีกต่อไป แต่ถ้ายิงถูกปลายทวนทั้งสองฝ่ายต้องเลิกรบกัน ผลปรากฏว่าลิโป้ยิงถูกปลายทวนได้อย่างแม่นยำ ทำให้เล่าปี่รอดจากการโจมตีของกิเหลง ต่อมาเล่าปี่ยกมาตีอ้วนสุดที่กำลังเดินทัพไปหาอ้วนเสี้ยวผู้พี่ อ้วนสุดได้ให้กิเหลงออกรบ กิเหลงรบกับเตียวหุยและถูกเตียวหุยฆ่าตาย
ลุดตัดกุด

ลุดตัดกุด (Wu Tugu) เป็นเจ้าเมืองออโกก๊กในดินแดนม่านภายใต้การบัญชาของเบ้งเฮ็ก ทหารออโกก๊กเป็นทหารที่สวมเกราะหวาย ซึ่งเป็นเกราะที่ชุบน้ำมันถึงครึ่งปี ทำให้ฟันแทงไม่เข้าและสามารถลอยน้ำได้

หลังจากเบ้งเฮ็กถูกขงเบ้งจับตัวครั้งที่ 6 แล้วถูกปล่อยไป เบ้งเฮ็กได้ไปร้องขอต่อลุดตัดกุดให้ยกทหารเกราะหวายไปรบกับขงเบ้ง ในศึกแรก กองทัพของขงเบ้งนำโดยจูล่งและอุยเอี๋ยนได้แพ้ทหารเกราะหวายของลุดตัดกุด ขงเบ้งจึงคิดอุบายให้อุยเอี๋ยนไปรบกับลุดตัดกุดและแกล้งแพ้หลายๆครั้งและถอยไปยังหุบเขา ลุดตัดกุดหลงกลเข้าไปในหุบเขาที่ขงเบ้งได้ทิ้งดินระเบิดไว้ แล้วขงเบ้งจึงสั่งให้ทหารจุดเพลิงและทิ้งไปในหุบเขา เกราะหวายเป็นเกราะชุบน้ำมันจึงติดไฟได้ง่าย ทำให้ทหารเกราะถูกเพลิงเผาทั้งเป็นตายสิ้นรวมทั้งลุดตัดกุดด้วย
จกหยง

จกหยง (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นภรรยาของเบ้งเฮ็ก เธอเป็นพี่สาวของตั้วไหล 'จกหยง'เป็นผู้หญิงที่มีฝีมือการรบเก่งกล้าไม่แพ้ชาย ครั้งหนึ่งนางจกหยงอาสาเบ้งเฮ็กออกรบกับขงเบ้ง และสามารถจับตัวเตียวหงีกับม้าตงได้ ขงเบ้งจึงใช้อุบายจับตัวนางจกหยงได้ และใช้นางมาแลกตัวกับมาตงและเตียวหงี
ธงชาติเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา

ธงชาติเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา อดีตอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร (พ.ศ. 2501 - 2526) มีลักษณะเป็นธงสามสีสามแถบแนวตั้ง พื้นเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งเป็นสามแถบตามแนวตั้ง เรียงเป็นแถบสีเขียว สีเหลือง และสีฟ้า ตามลำดับจากด้านคันธง แต่ละแถบกว้างเท่ากัน ที่กลางแถบสีเหลืองนั้นมีภาพต้นปาล์มสีดำมีกิ่งก้านแผ่ออกไป 3 ด้าน หมายถึงดินแดน 3 ส่วนที่ประกอบเข้าเป็นอาณานิคมแห่งนี้ ได้แก่ แองกวิลลา เกาะเซนต์คริสโตเฟอร์ และเกาะเนวิส ธงดังกล่าวนี้ใช้อยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2510 - พ.ศ. 2526

ส่วนธงที่ใช้ในช่วงก่อนหน้า (พ.ศ. 2501 - 2510) ใช้ธงตามแบบอาณานิคมของสหราชอาณาจักรทั่วไป กล่าวคือ ธงเรือแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน มีภาพตราอาณานิคม ซึ่งตราแผ่นดินประจำดินแดนในกรอบวงกลมสีขาว ตรานี้มีลักษณะเป็นตราอาร์มรูปโล่ ภายในโล่แบ่งเป็นสามส่วน โดยช่องซ้ายบนมีภาพกะลาสี (เป็นสัญลักษณ์แทนตัวคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส) ยืนบนหัวเรือเพื่อส่องกล้องสำรวจแผ่นดินใหม่ หมายถึงเกาะเซนต์คริสโตเฟอร์ (ปัจจุบันเรียกว่าเกาะเซนต์คิตส์) ที่ช่องขวาบนเป็นภาพสตรี 3 คนกำลังชำระกายในน้ำตก หมายถึงเกาะเนวิส ช่องกลางล่างเป็นภาพชาวประมงกับเรือแคนูบนชายหาด หมายถึงแองกวิลลา ที่ตอนบนของโล่มีภาพปลาโลมา 3 ตัวหันตัวตามแนวตั้งแหงนหน้าขึ้นด้านบน มีเกี้ยวรัดรอบตัวปลาโลมาทั้งสามนั้นรวมกัน
ระนาบท้ายทอย

ระนาบท้ายทอย (planum occipitale or occipital plane) เป็นส่วนของสความา ออกซิปิตาลิส (squama occipitalis) ที่อยู่เหนือเส้นหลังคอเส้นบนสุด (highest nuchal lines) ถูกคลุมด้วยกล้ามเนื้อออกซิปิตาลิส (Occipitalis muscle)
ระนาบหลังคอ

ระนาบหลังคอ (planum nuchale or nuchal plane) เป็นส่วนของสความา ออกซิปิตาลิส (squama occipitalis) ที่อยู่ใต้เส้นหลังคอเส้นบนสุด (highest nuchal lines) มีลักษณะขรุขระและรูปร่างไม่แน่นอนเพราะเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อหลายมัด
เนินครูซิฟอร์ม

เนินครูซิฟอร์ม () เป็นสันที่อยู่บนพื้นผิวด้านในของกระดูกท้ายทอย

สามารถแบ่งพื้นผิวดังกล่าวออกเป็นแอ่งเว้า 4 แอ่ง ได้แก่

ที่จุดบรรจบตรงกลางของเนินครูซิฟอร์มทั้งสี่เรียกว่าปุ่มในของท้ายทอย (internal occipital protuberance)
ปุ่มในของท้ายทอย

ปุ่มในของท้ายทอย () เป็นที่จุดบรรจบตรงกลางของเนินครูซิฟอร์ม (cruciate eminence) ทั้งสี่ อยู่ภายในกระดูกท้ายทอย (occipital bone)
ร่องหว่างขม่อม

ร่องหว่างขม่อม (sagittal sulcus) เป็นร่องเว้าในแนวตั้งที่ปรากฏอยู่ที่ส่วนบนของเส้นแนวกลางตัว ปรากฏอยู่บนพื้นผิวด้านในของกระดูกหน้าผาก (frontal bone) ส่วนสความา ฟรอนทาลิส (squama frontalis) ขอบของร่องนี้รวมกันเป็นสันเรียกว่า สันหน้าผาก (frontal crest) ร่องหว่างขม่อมเป็นที่อยู่ของแอ่งเลือดดำซุพีเรียร์ ซาจิตตัล ไซนัส (superior sagittal sinus) ในขณะที่ขอบและสันเป็นจุดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีไบร (falx cerebri)

ร่องหว่างขม่อมนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของกระดูกข้างขม่อม (parietal) และกระดูกท้ายทอย (occipital bone)
สันด้านในของท้ายทอย

สันด้านในของท้ายทอย (internal occipital crest) เป็นสันนูนที่อยู่ส่วนล่างของเนินครูซิฟอร์ม (cruciate eminence) ในกระดูกท้ายทอย (occipital bone) สันนี้จะแยกออกเป็น 2 แนวใกล้ๆ กับฟอราเมน แมกนัม (foramen magnum) และให้เป็นจุดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีเบลไล (falx cerebelli) ที่ขอบยึดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีเบลไลเป็นแอ่งเลือดดำออกซิปิทัล ไซนัส (occipital sinus)

ที่ส่วนบนของสันด้านในของท้ายทอยมีรอยเว้าที่เรียกว่า แอ่งเวอร์เมียน (vermian fossa) ซึ่งเป็นที่อยู่ของส่วนเวอร์มิส (vermis) ของซีรีเบลลัม (cerebellum)
แอ่งคอนไดลอยด์

แอ่งคอนไดลอยด์ (condyloid fossa or condylar fossa) เป็นรอยเว้าที่อยู่ด้านหลังปุ่มกระดูกท้ายทอย (occipital condyle) ที่อยู่ส่วนข้างของกระดูกท้ายทอย ซึ่งเว้ารับขอบหลังของหน้าประกบด้านบนของกระดูกคอชิ้นที่หนึ่ง (atlas) เมื่อเงยศีรษะ พื้นของแอ่งนี้ในบางครั้งอาจมีช่องหรือรูเรียกว่า ช่องคอนไดลาร์ (condyloid canal) ซึ่งมีหลอดเลือดดำระบายออก (emissary vein) ผ่านจากทรานสเวิร์ส ไซนัส (transverse sinus)
ช่องคอนไดลาร์

ช่องคอนไดลาร์ (condylar canal or condyloid canal) เป็นช่องภายในแอ่งคอนไดลอยด์ (condyloid fossa) ของส่วนข้างของกระดูกท้ายทอยด้านหลังปุ่มกระดูกท้ายทอย (occipital condyle) ช่องนี้เป็นทางผ่านของหลอดเลือดดำระบายออก (emissary vein) ผ่านจากทรานสเวิร์ส ไซนัส (transverse sinus) ในบางคนอาจไม่มีช่องนี้
ฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย 2008

การแข่งขัน ฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย 2008 จัดขึ้นที่ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ในระหว่างวันที่ 11-18 พฤษภาคม 2551 ทำการแข่งขันที่อาคารนิมิตรบุตร และอินดอสเตเดี้ยม หัวหมาก โดยทีมที่ได้อันดับ 1-4 ในการแข่งขันนี้จะได้สิทธิ์ไปทำการแข่งขัน ฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2008 ที่ประเทศบราซิล

การแข่งขันรอบคัดเลือกมีขึ้นที่ รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย ระหว่างวันที่ 26-30 มีนาคม 2551 โดยการแข่งขันทั้งหมดมีขึ้นที่ มัตซูชิตา สปอร์ต คอมเพล็กซ์ ชาห์อาลัม

การแข่งขันรอบสุดท้ายมี 16ทีม เข้าทำการแข่งขัน โดยแบ่งเป็น4กลุ่ม กลุ่มละ4ทีม ทำการแข่งขันแบบพบกันหมด คัดเอา 2ทีม ที่คะแนนดีที่สุดเข้ารอบต่อไป
ปลาซีลาแคนท์

ซีลาแคนท์ (, ดัดแปลงมาจากคำละตินสมัยใหม่ "Cœlacanthus" เมื่อ cœl-us + acanth-us จากภาษากรีกโบราณ κοῖλ-ος [โพรง] + ἄκανθ-α [กระดูกสันหลัง]) เป็นชื่อสามัญของปลาออร์เดอร์หนึ่งที่รวมถึงสายพันธุ์ของปลาในปัจจุบันที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จักในปัจจุบันพวก gnathostomata นักวิทยาศาสตร์เคยเชื่อว่าปลาซีลาแคนท์มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับปลาปอดและเตตราพอดที่เคยเชื่อกันว่าสูญพันธุ์ไปเมื่อครั้งสิ้นสุดยุคครีเทเชียส จนกระทั่งมีการพบปลา "แลติเมอเรีย" ครั้งแรกที่นอกชายฝั่งด้านตะวันออกของแอฟริกาใต้เลยแม่น้ำชาลัมนาออกมาในปี ค.ศ. 1938 และปลาเหล่านั้นจึงเป็นพวกลาซูรัส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 เป็นต้นมา ปลาซีลาแคนท์ "Latimeria chalumnae" ก็มีการถูกค้นพบในคอโมโรส เคนยา แทนซาเนีย โมซัมบิก มาดากัสการ์ และในอุทยานป่าชุ่มน้ำซิแมงกาลิโส กวาซูลู-นาทัล ในแอฟริกาใต้ สายพันธุ์ที่สอง "Latimeria menadoensis" พบที่เกาะซูลาเวซี อินโดนีเซีย ในปี ค.ศ. 1999 ทำให้ทราบว่าปลาซีลาแคนท์ไม่มีปอดและมีโครงสร้างที่ไม่เกี่ยวข้องกับเตตราพอดแต่อย่างใด ปลาซีลาแคนท์ไม่มีคุณค่าทางการค้าอย่างแท้จริงนอกเสียจากจะแปรสภาพเป็นวัตถุจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์และการเก็บสะสมส่วนตัว ในแง่ของการเป็นอาหารแล้ว ปลาซีลาแคนท์เกือบไม่มีค่าเอาเสียเลยด้วยเนื้อเยื่อของมันมีน้ำมันไหลซึมออกมาแม้ว่าจะตายไปแล้วก็ตาม และเนื้อของมันทั้งเหนียวและมีกลิ่นเหม็นด้วย

ปลาซีลาแคนท์พบเป็นฟอสซิลครั้งแรกในยุคดีโวเนียนตอนกลาง ปลาซีลาแคนท์ดึกดำบรรพ์อาศัยอยู่ในน้ำในช่วงปลายของมหายุคพาลีโอโซอิกและมีโซโซอิก

ซีลาแคนท์เป็นปลาที่มีครีบมีลักษณะเป็นพลูอยู่ที่ทรวงอกและก้นอยู่บนแท่งก้านเนื้อเยื่อที่รองรับโดยกระดูกและมีครีบหางที่แตกออกแยกเป็น 3 พลู โดยที่พลูตรงกลางจะรวมถึงชุดของโนโตคอร์ด ปลาซีลาแคนท์มีเกล็ดที่บางกว่าเกล็ดของปลาพวกคอสมอยด์จริง ๆ ปลาซีลาแคนท์มีอวัยวะพิเศษสำหรับตอบรับทางไฟฟ้าที่เรียกกันว่าอวัยวะคล้ายตะขออยู่ทางด้านหน้าของกะโหลกที่อาจจะใช้ช่วยในการตรวจจับเหยื่อ อวัยวะเล็ก ๆ นี้อาจช่วยรักษาสมดุลของตัวปลาได้ด้วย การค้นหาตำแหน่งด้วยคลื่นเสียงสะท้อนก็อาจเป็นปัจจัยหนึ่งในวิถีทางการเคลื่อนที่ของตัวปลา

แม้ว่าในปัจจุบันจะมีการค้นพบรู้จักปลาซีลาแคนท์ที่มีชีวิตอยู่เพียง 2 ชนิดเท่านั้น แต่พบว่าครั้งหนึ่งพวกมันกลับเคยประสบความสำเร็จด้วยการพบเป็นฟอสซิลที่หลากหลายสกุลและหลากหลายชนิดจากยุคดีโวเนียนจนถึงสิ้นสุดยุคครีเทเชียสซึ่งเป็นจุดช่วงเวลาที่พวกมันต้องเผชิญกับความยากลำบากจนเกือบต้องสูญพันธุ์ไปทั้งหมด มักจะมีความเข้าใจกันว่าปลาซีลาแคนท์แทบจะไม่มีลักษณะที่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆตลอดช่วงระยะเวลาหลายล้านปีมานี้ แต่ที่แท้จริงแล้วชนิดที่มีชีวิตทั้งสองชนิดหรือแม้แต่สกุลก็ตามไม่เคยพบในรูปของฟอสซิลเลย อย่างไรก็ตามสายพันธุ์ฟอสซิลบางชนิดโดยเฉพาะอย่างยิ่งฟอสซิลยุคครีเทเชียสสกุล "มาโครโปมา" ที่มีลักษณะใกล้ชิดกันกับสกุลมีชีวิตในปัจจุบันมาก เหตุผลในเรื่องนี้เป็นไปได้ว่าพวกที่สูญพันธุ์ไปนั้นเป็นพวกที่อาศัยอยู่ในน้ำตื้น ขณะที่สายพันธุ์ฟอสซิลชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำลึกพบว่าเป็นการยากที่จะถูกยกตัวขึ้นมาให้นักบรรพชีวินวิทยาให้สามารถค้นพบเพื่อทำการศึกษาได้ ทำให้พวกที่เป็นปลาน้ำลึกไม่พบบันทึกเป็นฟอสซิลให้เห็น สิ่งเหล่านี้ยังคงอยู่ภายใต้การสำรวจและศึกษาต่อไปโดยนักวิทยาศาสตร์

บางทีชั้นย่อย Coelacanthimorpha (Actinistia) ก็ถูกจัดให้เป็นกลุ่มของปลา Sarcopterygian ด้วยที่รวมถึง Coelacanthiformes ด้านล่างนี้เป็นการจำแนกวงศ์และสกุลของปลาซีลาแคนท์การตีพิมพ์เผยแพร่อย่างกว้างขวางของปลาซีลาแคนท์ในฐานะ “ฟอสซิลมีชีวิต” พบได้ในดนตรี วิดีโอเกมส์ นิยาย และโทรทัศน์
ศุกร์รัตติกาล

ศุกร์รัตติกาล เป็นหนังสือเล่มที่ 5 ของหนังสือชุดอาณาจักรแห่งกาลเวลา ของ การ์ธ นิกซ์ นักเขียนชาวออสเตรเลียปัจจุบันได้รับการแปลเป็นภาษาไทยแล้ว โดยสำนักพิมพ์ "แจ่มใส" ปัจจุบันออกจำหน่ายแล้ว 6 เล่ม อีก 5 เล่มคือจันทร์มหันตภัย อังคารอหังการ พุธเพชฌฆาต พฤหัสเจ้าศาสตรา และเสาร์มนตรา

ผู้ดูแลสี่ในเจ็ดคนได้ถูกพิชิตแล้ว กุญแจสี่ดอกแรกอยู่ในมือของอาเธอร์ แต่แผนการร้ายของวันข้างหน้ายังคงดำเนินต่อไป เท่านั้นยังไม่พอ คนเป่าปี่ ลูกชายของมหาสถาปนิกได้ปรากฏตัวขึ้นและอ้างสิทธิ์เป็นทายาทของบ้านโดยชอบธรรม พร้อมกับทหารนิทลิ่งใหม่ที่พร้อมจู่โจมทุกเมื่อ

แต่ศึกครั้งนี้ก็ต้องสงบลงชั่วคราว เมื่อมีผู้ส่งสาสน์จากท่านหญิงวันศุกร์ ซึ่งขอสละอำนาจของตนเอง ทิ้งกุญแจดอกที่ห้าและจากไปในอาณาจักรชั้นที่สอง มายังอาเธอร์ คนเป่าปี่ และเสาร์เลอเลิศ จนเกิดศึกเล็กๆ ขึ้รระหว่างทั้งสาม ถึงแม้มันอาจเป็นแผนลวง แต่อาเธอร์ก็ต้องตอบรับ และพาตัวเองเข้าสู่ดินแดนที่เหน็บหนาวที่สุดของบ้าน

ภารกิจต่อไป ไม่ธรรมดา ไม่เหมือนกับวันก่อนๆ อาเธอร์ เพนฮาลิกอน เด็กชายอายุ 12 ปีธรรมดาๆ ที่ไม่ธรรมดา และกุญแจดอกที่สี่ จำต้องเดินทางไปยังบ้านเบื้องกลางอันลึกลับ ที่ซึ่งมีคลองหลวงขับกระดาษ และที่ราบสูงสามชั้นเป็นปราการ เพื่อเดินทางไปยัง "หออาลักษณ์" ณ ชั้นบนสุดของบ้านเบื้องกลาง อาเธอร์จะต้องค้นหาพินัยกรรมส่วนที่ห้า และไปให้ถึงกุญแจดอกที่ห้าก่อนสองพลเมืองผู้ยิ่งใหญ่จะพบเข้าเสียก่อน

ในขณะเดียวกัน พลังที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเด็กชาย กำลังกัดกินตัวตนเขาและเปลี่ยนแปลงให้เขาเป็นผู้ "ไม่" รู้ตายเข้าไปทุกที..."ดูเพิ่มที่ ท่านหญิงวันศุกร์""ดูเพิ่มที่ แฮริสัน

ดูเพิ่มที่ ป้ามะม่วง"ดูเพิ่มที่ ลูกทะเล

"ดูเพิ่มที่ บ้านเบื้องกลาง"

"ดูเพิ่มที่ สถานปลีกวิเวกของท่านหญิงวันศุกร์"

จาก"ศุกร์รัตติกาล" ข้อความนี้ได้เขียนอยู่บนเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ซึ่งซูซี่บอกว่าได้มาจากอูแกม ซึ่งก็ได้มาจากหนูเติบโตอีกทอดหนึ่ง หนูเติบโตยอมสละชีวิตเพื่อข้อความดังกล่าว ดังที่พวกอูแกมได้พบก่อนที่จะเจออาเธอร์ มันถูกฉีกออกมาจากกระดาษแผ่นที่ใหญ่กว่า และขอบยังปรากฏให้เห็นเป็นรอยประทับ ข้อความนี้คาดว่าเป็นข้อความที่วันเสาร์ต้องส่งเฟทเชอร์ออกมาตามหาระหว่างที่อาเธอร์อยู่ที่ทุ่งราบของบ้านเบื้องกลาง

"For the last time, I do not wish to intervene. Manage affairs in the House as you wish. It will make little difference in the end. S"

"ขอกล่าวเป็นครั้งสุดท้ายว่าฉันไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยว เชิญจัดการกิจในบ้านตามที่เธอปรารถนา เพราะถึงอย่างไรสุดท้ายมันก็ไม่ต่างกัน อ. "

จากข้อมูล "อ." น่าจะหมายถึงลอร์ดวันอาทิตย์ เพราะวันเสาร์ไม่ลงชื่อตัวเองเป็นชื่อย่ออยู่แล้ว ดังที่ปรากฏอยู่ในจดหมายของนาง หรือจากคำสั่งของนาง มักจะลงท้ายด้วย "วันเสาร์" หรือ "ท่านหญิงวันเสาร์"(จดหมายทางการ)- สคูลไลบรารี่จัวแนล - ชิลเดนส์ลิตเทอเรเจอร์ - กลุ่มผู้สนับสนุนสิทธิ์เสียงของเยาวชน (VOYA)
มะรุฟุจิ โช

มะรุฟุจิ โช () หรือ "Syrus Truesdale" สำหรับภาพยนตร์การ์ตูนที่ออกอากาศในสหรัฐอเมริกา และประเทศอื่นๆ คือหนึ่งในตัวละครหลักของเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ GX พากย์เสียงโดย มาซามิ ซูซูกิ

ใช้การ์ดตระกูลรอยด์เป็นหลัก มีลักษณะเป็นคนร่างเล็กใส่เว่น และเป็นน้องของมะรุฟุจิ เรียว ในช่วงเริ่มแรกมีปัญหากับความแตกต่างระหว่างตนเองกับพี่ของตน เป็นเด็กอ่อนที่ไม่ค่อยจะมั่นใจในตัวเองสักเท่าไรนัก แต่หลังจากผ่านประสบการณ์ต่างๆ ผ่านเพื่อนสนิทที่ตนเองเรียกว่า ""อะนิกิ"" หรือ ""ลูกพี่"" ยูกิ จูได ฝีมือของเขาเองได้เก่งกาจขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากเห็นยูกิ จูไดสู้กับอาจารย์โครนอสแล้ว โชได้หลงใหลในความกล้าหาญและอุปนิสัยของจูได ตั้งแต่นั้นมาจึงเริ่มเรียกจูไดว่า "อะนิกิ" และประจำอยู่ที่หอโอซิริสเรด ร่วมห้องกับจูได และมะเอะดะ ฮะยะโตะ ส่วนตัวแล้วมีนิสัยชอบน้อยเนื้อต่ำใจกับความแตกต่างระหว่างตนกับพี่ เป็นคนใจอ่อน แต่กล้าที่จะทำ เช่นพยายามที่จะออกจากเกาะหรือโรงเรียนคนเดียว หรือตามหาจูไดด้วยตัวคนเดียว

หลังจากได้รับชัยชนะในการต่อสู้กับโกะโจรัง โชได้รับเลื่อนขึ้นมาอยู่ที่หอราเยลโล่ มักจะทะเลาะกับทีระโนะ เคนซังผู้ที่เรียกจูไดว่าอะนิกิเช่นเดียวกับเขา แต่แท้ที่จริงแล้วสนิทกันมาก ในช่วงต้นของการแข่งขันเจเนกซ์ โชได้เอาแต่หนีการต่อสู้ไปวันๆ แต่เมื่อมะรุฟุจิ เรียว พี่ของตนเดินทางเข้ามา เขาจึงได้เข้าร่วมการแข่งขันอีกครั้ง เขามีโอกาสได้ต่อสู้กับเรียวถึงแม้จะได้รับความปราชัย อย่างไรก็ตามสิ่งนี้เองที่ทำให้โชเก่งกาจขึ้นมาอย่างมาก

เมื่อขึ้นปีที่สามแล้ว โชได้ขึ้นไปอยู่หอโอเบริสก์บลู แต่ด้วยตระหนักว่าตนเองนั้นยังไม่ถึงระดับเก่ง โชจึงกลับมาอยู่ที่ราเยลโล่อีกครั้ง แต่เมื่อถูกส่งไปอีกโลกหนึ่งพร้อมกับโรงเรียนและนักเรียนคนอื่นๆ โชได้กลายมาเป็นซอมบี้เช่นเดียวกับนักเรียนคนอื่นๆ เพื่อขัดขวางจูไดไม่ให้ไปขัดขวางการคืนชีพของเทพอสูรทั้ง 3 หลังจากกลับมาโลกปัจจุบันแล้ว โชได้เดินทางไปอีกโลกหนึ่งเพื่อไปตามหาโยฮัน แอนเดอร์เซนอีกครั้ง แต่เมื่อได้เห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวของจูได โชจึงเกิดความหวาดระแวง ด้วยเหตุนี้ตัวอักษร "疑" จึงจารึกอยู่บนใบหน้าของเขา และเริ่มดูหมิ่นเหยียดหยามจูได

หลังจากนั้นเขาก็ได้แยกทางกับจูได แต่ก็ได้มาพบกับเรียว และโอจะมะเยลโล่ (มอนสเตอร์ตัวหนึ่งของมันโจโมะ) พร้อมกับตัดสินใจว่าจะเป็นผู้ที่ดูความเป็นไปของจูได ซึ่งต่อมาเขาก็ได้เดินทางในฐานะเป็นผู้สังเกตการณ์เรื่อยมา กระทั่งพบกับโอไบรเอน โชได้ชักชวนโอไบรเอนให้มาเป็นผู้ร่วมสังเกตการณ์ด้วยกัน แต่เขากลับต้องตามโอไบรเอนที่เข้าไปในปราสาทของฮะโอ (บุคลิกอีกประเภทหนึ่งของจูได)

ตั้งแต่ช่วงที่ออกห่างจากจูได โชมิใด้เรียกจูไดว่า "อะนิกิ" เหมือนแต่ก่อน แต่เรียกชื่อว่า "จูได" แต่เมื่อจบภาคสามในศึกระหว่างจูไดกับยูเบลในขณะที่จูไดบอกลานั้น โชกลับร้องไห้ขึ้นมา ทำให้คำที่จารึกอยู่บนใบหน้าของเขาสลายออกไปพร้อมกับกลับมาเรียกจูไดว่า "อะนิกิ" ดั้งเดิม

เมื่อโชกลับมาโลกปัจจุบันแล้ว เขาก็เกิดแค้นตนเองว่าทำไมถึงไม่สามารถเข้าใจจูได เขานั่งร้องไห้อยู่ริมทะเลในขณะที่มีดาวตกปรากฏขึ้นมา เขาได้อธิษฐานว่าให้จูไดได้กลับมา และปรากฏว่าดาวตกตรงนั้นคือจูไดนั่นเอง

โชได้กลับเข้าไปในหอโอเบริสก์บลูอีกครั้ง ห้องที่เข้าอยู่นั้นก็เป็นห้องที่เรียวได้อยู่มาก่อน ในการต่อสู้กับอิโนะสึเมะมะโคะโตะ (猪爪誠) โชได้สร้าง deck ไพ่ใหม่โดยการรวม deck ของเขาเองเข้ากับของเรียว ในการสอบจบการศึกษา โชได้พ่ายแพ้ให้กับมิสเตอร์ T และถูกพาไปที่โลกของดาร์กเนส แต่ด้วยคำที่จูไดพูดเตือนสติ โชและผู้ที่ถูกพาไปอีกจำนวนมากจึงได้กลับมาโลกปัจจุบันอีกครั้ง

โชพร้อมด้วยมันโจเมะ และเทนโจอิง อะซึกะ ได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้มีความเป็นเลิศในการดูเอลจบการศึกษา
รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศลาว

รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศลาว
จังหวัด 77

จังหวัด 77 (Province 77) เป็นภาพยนตร์ไทย ผลงานการกำกับโดย สมิธ ทิมสวัสดิ์ และ พันธกานต์ ทองเจือ ออกฉายในวันที่ 29 สิงหาคม ปี พ.ศ. 2546 ใน ประเทศไทย

ไทยทาวน์ คือ ย่านหนึ่งที่อยู่ใกล้กับฮอลลีวู้ด ในนครลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา ย่านแห่งนี้ถือได้ว่าเป็นบ้านหลังหนึ่งของคนไทยกว่า 5 หมื่นคนเลยก็ว่าได้ ที่อพยพเข้ามาในประเทศนี้ ด้วยเหตุที่ย่านนี้เป็นเสมือนประตูเข้าสู่ประเทศอเมริกาสำหรับคนไทย ย่านนี้จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นเสมือนจังหวัดที่ 77 ของประเทศไทย ครอบครัวคนไทยครอบครัวหนึ่งที่ประกอบกิจการร้านอาหาร ต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อเลี้ยงชีวิตให้อยู่รอด ท่ามกลางสังคมบริโภคนิยมที่มีความเจริญเติบโตที่รวดเร็วมาก ในขณะที่ตัวพวกเขาเอง พยายามคงไว้ซึ่งประเพณีและวัฒนธรรมดั้งเดิมของตัวเองเอาไว้ การต่อสู้ทางวัฒนธรรม ระหว่างความเป็นไทย กับวัฒนธรรมของชาวอเมริกาในย่านชายฝั่งตะวันตก ที่เต็มไปด้วยเพลงฮิพฮอพ ยาเสพติด การแข่งรถบนท้องถนนและความรุนแรงต่างๆ ทั้งหมดนี้ส่งผลให้แพท (ไมค์ กิ่งโพยม) เด็กหนุ่มคนหนึ่งต้องเสียคน
ปลากริมมุก

ปลากริมมุก หรือ ปลากริมสี (; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Macropodinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae

มีรูปร่างเรียวยาว แบนข้าง ปากมีขนาดเล็ก พื้นลำตัวสีน้ำตาลอมเขียว เกล็ดข้างลำตัวสะท้อนแสงแวววาว ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำพาดยาวตามความยาวลำตัว 1 แถบ เหนือแถบมีจุดสีน้ำตาลกระจายเรียงเป็นแถว ครีบมีลักษณะโปร่งใสและมีจุดสีน้ำตาลขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่ว ปลายหางมน ตรงกลางเป็นติ่งยื่นยาวเล็กน้อย ปลายขอบครีบมีสีแดงสด มีขนาดความยาวไม่เกิน 4 เซนติเมตร จัดเป็นปลากริมที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก

พฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นฝูงในแหล่งน้ำนิ่งตื้น ๆ ขนาดเล็ก เช่น หนองหรือบึงน้ำ พบได้ในประเทศไทยทุกภาค และพบทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีนิสัยก้าวร้าวชอบกัดกันเองในฝูงอยู่เป็นประจำ แต่ไม่ขั้นกัดกันจนตายเหมือนปลากัด สามารถฮุบอากาศเหนือผิวน้ำได้โดยไม่ต้องผ่านเหงือกเหมือนปลาชนิดอื่น ปลาตัวผู้มีสีสดกว่าตัวเมีย แพร่พันธุ์ด้วยการก่อหวอดใต้ร่มไม้หรือติดกับพืชน้ำ ใช้เวลาฟักไข่ประมาณ 2 วัน โดยตัวผู้จะเป็นฝ่ายดูแลไข่และตัวอ่อน โดยไม่ให้ตัวเมียเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเลย นิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม
ปลากัดเขียว

ปลากัดเขียว หรือ ปลากัดอีสาน () เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ Macropodinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างและพฤติกรรมคล้ายปลากัดภาคกลาง ("B. splendens") แต่มีรูปร่างที่เพรียวยาวกว่า เกล็ดมีสีเขียวมากกว่าทั้งที่ข้างแก้มและลำตัว ในบางตัวอาจมีเหลือบสีฟ้า ครีบมีสีเขียวหรือฟ้าและมีลายประสีดำ

พบในแหล่งน้ำตื้นที่นิ่งและไหลเอื่อย ๆ ในพื้นที่ภาคอีสานของประเทศไทย และประเทศลาว ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5-6 เซนติเมตร

ปลากัดเขียว ที่พบในพื้นที่บึงโขงหลง พื้นที่ชุ่มน้ำขนาดกว้างใหญ่ในจังหวัดบึงกาฬ พบมีลักษณะที่เด่นเฉพาะตัว คือ ก้านครีบหางจะมีการแตกตัว บางตัวอาจแตกได้มากถึง 4 ก้าน และในครีบหางจะมีลายขึ้นเป็นเส้นเต็มช่องระหว่างก้านหาง เริ่มตั้งแต่โคนหางกระจายออกไปจนอาจสุดปลายหาง มองดูคล้ายลักษณะของแมงมุม ปลาที่มีลักษณะเช่นนี้เรียกว่า "ปลากัดป่าหางลาย" หรือ "ปลากัดป่ากีตาร์" เนื่องจากเมื่อแผ่ครีบพองเหงือกเมื่อเจอกับปลากัดตัวอื่น ครีบท้องหรือครีบอกข้างใดข้างหนึ่งจะกระดิก คล้ายกับเวลามีผู้ดีดกีตาร์นอกจากนี้แล้ว ปลากัดเขียว ในพื้นที่ต่าง ๆ ก็ยังมีสีสันและขนาดลำตัว ตลอดจนลักษณะครีบต่าง ๆ แตกต่างกันซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดใหม่ แต่เรื่องนี้ยังมิได้มีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์กันอย่างแท้จริง
ปลากัดป่าภาคใต้

ปลากัดป่าภาคใต้ หรือ ปลากัดภาคใต้ () เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ Macropodinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae

มีลักษณะคล้ายปลากัดภาคกลาง ("B. splendens") และปลากัดอีสาน ("B. smaragdina") แต่มีรูปร่างเรียวยาวและครีบหลังค่อนไปทางด้านหลังลำตัว มีพฤติกรรมก้าวร้าวน้อยกว่าปลากัดทั้ง 2 ชนิดข้างต้น มีลำตัวสีน้ำตาลอ่อนเหลือบแดงและน้ำเงิน ครีบหลังและครีบก้นสีคล้ำแดงมีแถบสีฟ้าเรืองแสง ปลายครีบก้นมีแต้มสีแดงสด มีขลิบสีขาว

พบในภาคใต้ของประเทศไทย มีขนาดยาวประมาณ 5 เซนติเมตร ส่วนปลาที่พบในประเทศกัมพูชาแถบจังหวัดสตึงแตรงนั้น จะมีลำตัวและครีบสีดำคล้ำ
ธงชาติแอนติกาและบาร์บูดา

ธงชาติแอนติกาและบาร์บูดา มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงมีสีแดง ภายในมีรูปสามเหลี่ยมหัวกลับแบ่งพื้นสีแดงออกเป็นสองส่วน ในรูปสามเหลี่ยมนั้นแบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ๆ ตามแนวนอน ตอนล่างเป็นสีขาว ตอนกลางเป็นสีฟ้า ตอนบนสุดเป็นพื้นสีดำมีรัศมีดวงอาทิตย์สีเหลือง รัศมีดังกล่าวมี 9 แฉก ธงนี้เป็นเป็นแบบที่ชนะเลิศการประกวดธงชาติ ออกแบบโดย เรจินัลด์ ซามูเอลส์ (Reginald Samuels) อาชีพครู และได้รับรองให้เป็นธงชาติแอนติกาและบาร์บูดาอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510

ในธงชาตินั้น รูปดวงอาทิตย์หมายถึงแสงแห่งวันใหม่ของประเทศแอนติกาและบาร์บูดา สีดำหมายถึงมรดกจากชาวแอฟริกาที่สืบทอดมายังประชาชนผู้เป็นลูกหลาน สีฟ้าหมายถึงความหวัง สีแดงหมายถึงพลังงาน นอกจากนี้ สีเหลือง สีฟ้า และสีขาว ที่เรียงลำดับต่อเนื่องกัน ยังหมายถึง ดวงอาทิตย์ ทะเล (ทะเลแคริบเบียน) และหาดทราย อันเป็นลักษณะของธรรมชาติในประเทศอย่างชัดเจน รูปสามเหลี่ยมหัวกลับนั้น มีลักษณะคล้ายอักษร "V" หมายถึงคำว่า "victory" ในภาษาอังกฤษ แปลว่า ชัยชนะ

สำหรับธงราชนาวีของหน่วยรักษาชายฝั่งของแอนติกาและบาร์บูดานั้น ใช้ธงพื้นขาวมีกางเขนสีแดงอยู่กลาง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพธงชาติ เช่นเดียวกับธงราชนาวี
กลุ่มภาษาคอเคซัสใต้

กลุ่มภาษาคอเคซัสใต้ () เป็นภาษาที่มีผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในจอร์เจีย มีบางส่วนอยู่ในตุรกี อิหร่าน รัสเซีย และอิสราเอล ผู้พูดกลุ่มภาษานี้มีราว 5.2 ล้านคนทั่วโลก เป็นกลุ่มภาษาที่มีประวัติความเป็นมาเก่าแก่กลุ่มหนึ่ง มีจุดกำเนิดย้อนหลังไปถึง 5,457 ปีก่อนพุทธศักราช กลุ่มภาษานี้ไม่มีความสัมพันธ์อย่างชัดเจนกับกลุ่มภาษาใดๆ หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรครั้งแรก (จารึกอับบา อันโตนี เขียนด้วยอักษรจอร์เจียโบราณในยุคราชวงศ์จอร์เจีย ใกล้เบธเลเฮ็ม) มีอายุราว พ.ศ. 938

กลุ่มย่อยของภาษาเหล่านี้มีความสัมพันธ์กัน ในกรณีของภาษาเมเกรเลียและภาษาลาซ บางครั้งรวมกันเป็นภาษาซาน เชื่อกันว่าภาษาในกลุ่มนี้แยกตัวออกจากภาษาคาร์ทเวเลียดั้งเดิม ซึ่งน่าจะเคยใช้พูดในจอร์เจียและทางเหนือของตุรกีตั้งแต่เมื่อราว 2,457 – 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช เมื่อดูจากระดับของความเปลี่ยนแปลง คาดว่าภาษาสวานเป็นภาษาที่แยกตัวออกมาเมื่อ ราว 1,457 ปีก่อนพุทธศักราชหรือก่อนหน้านี้ ในขณะที่ภาษาเมเกรเลียและภาษาลาซแยกตัวออกจากภาษาจอร์เจียในอีก 1,000 ปีต่อมา จากนั้นอีกราว 500 ปี ภาษาเมเกรเลียและภาษาลาซจึงแยกออกจากกัน

ภาษายิวจอร์เจียถือว่าเป็นสำเนียงของภาษาจอร์เจีย ซึ่งมีคำยืมจากภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิกเป็นจำนวนมาก

ไม่มีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มภาษาอื่นแม้แต่กับกลุ่มภาษาคอเคซัสเหนือ นักภาษาศาสตร์บางคนจัดให้อยู่ในตระกูลภาษานอสตราติกแต่การยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างภาษาตระกูลนี้กับกลุ่มภาษาคอเคซัสใต้ยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่ เนื่องจากภาษาในกลุ่มนี้มีความสัมพันธ์กับภาษาบาสก์โดยฌพาะระบบการกจึงมีนักภาษาศาสตร์บางท่านกล่าวว่าภาษาทั้งสองนี้อาจมีบรรพบุรุษร่วมกัน

อย่างไรก็ตาม พบความใกล้เคียงทางสัทวิทยาที่เกิดจากการติดต่อกับภาษาในบริเวณใกล้เคียง เช่นการยืมคำระหว่างกันได้มาก รวมทั้งได้รับอิทธิพลทางไวยากรณ์ระหว่างกันด้วย

ภาษาจอร์เจียเป็นภาษาราชการของจอร์เจีย มีผู้ใช้ 90% ของประชากรทั้งหมดและยังเป็นภาษาเขียนหลักและภาษาทางธุรกิจด้วย เขียนด้วยอักษรจอร์เจียที่มีประวัติย้อนหลังไปถึง พ.ศ. 1043

ภาษาเมเกรเลียเขียนด้วยอักษรจอร์เจียตั้งแต่ พ.ศ. 2407 โดยเฉพาะในช่วงจาก พ.ศ. 2473 – 2480 และหลังจาก พ.ศ. 2532 ภาษาลาซเริ่มมีการใช้เป็นภาษาเขียนตั้งแต่ช่วง พ.ศ. 2470 – 2480 และปัจจุบันในตุรกีเขียนด้วยอักษรละติน ผู้พูดภาษาลาซในปัจจุบันลดน้อยลงโดยหันไปใช้ภาษาตุรกีแทน