seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ประติภา ปาฏีล

ประติภา เทวีสิงห์ ปาฏีล (; ; เกิด 19 ธันวาคม พ.ศ. 2477) เป็นประธานาธิบดีอินเดียคนที่ 12 นับเป็นชาวมหาราษฎระคนแรกและเป็นสตรีคนแรกในประวัติศาสตร์ของอินเดียที่ได้เข้าดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 แทน อับดุล กลาม (Abdul Kalam) มีอายุ 73 เมื่อเข้ารับตำแหน่ง

ปาฏีลเป็นสมาชิกสภาแห่งชาติของอินเดียจากรัฐมหาราษฏระ ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคสหพันธมิตรก้าวหน้า (United Progressive Alliance) และพรรคอินเดียซ้าย (Indian Left) ที่กำลังเป็นรัฐบาลอยู่ ปาฏีลได้รับชัยชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 โดยได้รับคะแนนเสียงมากกว่าคู่แข่งสำคัญคือ ไภโรน สิงห์ เศขาวัต (Bhairon Singh Shekhawat) มากกว่า 300,000 คะแนน

ปาฏีล จบการศึกษาด้านกฎหมาย ได้เป็นผู้แทนเขตเลือกตั้งมุกตาอีนคร (Muktainagar) ในเขตชัฬคาง์ว (Jalgaon) รัฐมหาราษฎระในตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติของรัฐมหาราษฎระ (พ.ศ. 2505–2528) และได้ดำรงตำแหน่งรองประธานราชยสภา (พ.ศ. 2529–2531) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากเมืองอมราวดี รัฐมหาราษฎระ เป็นผู้ว่าราชการรัฐราชสถานคนที่ 24 และเป็นสตรีคนแรกที่เป็นผู้ว่าราชการรัฐราชสถาน (พ.ศ. 2547–2550)

ประติภา ปาฏีล เกิดที่หมู่บ้านนาทคาง์ว (Nadgaon) เขตชัฬคาง์ว รัฐมหาราษฎระ เข้าโรงเรียนที่ชัฬคาง์ว และได้รับปริญญา M.A. จากวิทยาลัย Mooljee Jetha ซึ่งเป็นวิทยาเขตสาขาของมหาวิทยาลัยมหาราษฎระเหนือที่ตั้งที่ชัฬคาง์ว ต่อมาได้รับปริญญาด้านนิติศาสตร์จากวิทยาลัยกฎหมายรัฐประศาสนศาสตร์ มุมไบ (สาขาของมหาวิทยาลัยบอมเบย์) ในระหว่างการศึกษา ประติภาเป็นนักกีฬาปิงปองระดับโด่งดังและยอดเยี่ยมคนหนึ่งที่สามารถเอาชนะการแข่งขันระดับมหาวิทยาลัยหลายครั้ง เมื่อ พ.ศ. 2505 ได้รับการลงคะแนนเป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัย ในปีเดียวกันนั้นเอง เธอก็ได้รับเลือกตั้งเป็นผู้แทนราษฎรจากเขตมุกตาอีนครในนามของพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย

ประติภา ปาฏีล สมรสกับนักการศึกษาชื่อ เทวีสิงห์ รณสิงห์ เศขาวัต (Devisingh Ransingh Shekhawat) เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 เนื่องจากต้องวนเวียนอยู่ในวงการการเมืองตลอดเวลา ประติภาจึงไม่ได้ใช้นามสกุลของสามี ทั้งสองมีบุตรชาย 1 คน และบุตรสาว 1 คน

ประติภาและสามีได้จัดตั้งสถาบันเพื่อการศึกษาชื่อ "วิทยภารตีศิกษานประสารักมณฑล" (Vidya Bharati Shikshan Prasarak Mandal) ขึ้นเพื่อดำเนินกิจการโรงเรียนลูกโซ่และวิทยาลัยในชัฬคาง์วและมุมไบ นอกจากนี้เธอยังได้จัดตั้ง "ศรังสัธนาทรัสต์" (Shram Sadhana Trust) เพื่อดำเนินกิจการหอพักสำหรับคนทำงานในนิวเดลี มุมไบ, "มูลนิธิสันตมุกตไพสหการีสาขารการขาน" (Sant Muktabai Sahakari Sakhar Karkhana), และธนาคารสหกรณ์ที่ตั้งชื่อตามเธอเอง คือ "ธนาคารประติภามหิฬสหการี" (Pratibha Mahila Sahakari Bank) นอกจากนี้ยังได้มีส่วนร่วมในการก่อตั้งโรงเรียนฝึกงานอุตสาหกรรมในชัฬคาง์ว และทำโรงเรียนสำหรับเด็กยากจน ที่ตำบลวิมุกตชาติส (Vimukta Jatis) และสำหรับชนเผ่าเร่ร่อนต่าง ๆ

ประติภา ปาฏีล เริ่มชีวิตการเมืองเมื่อ พ.ศ. 2505 เมื่ออายุได้ 27 ปี ภายได้การบ่มเพาะแนะนำจากผู้นำรัฐสภาและอดีตรัฐมนตรีชื่อ ยัศวันตราว จวหาน (Yashwantrao Chavan) เธอได้เข้าดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการหลังการการได้รับเลือกตั้งครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2510 ในสมัยเลือกตั้งต่อมา (พ.ศ. 2515–2521) ประติภาก็ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการ และในวิถีการเมืองสมัยต่อ ๆ มาได้ ประติภาได้เป็นรัฐมนตรีว่าการด้านการท่องเที่ยว ด้านการสังคมและด้านเคหการ เธอได้รับการเลือกตั้งเข้าสู่สภาเสมอมาโดยจนถึงเมื่อ พ.ศ. 2538 จึงได้รับการเสนอให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกราชยสภา

ประติภา ปาฏีล ไม่เคยแพ้การเลือกตั้งที่เธอลงสมัครแข่งขันในครั้งใด ๆ เลย
การออกแบบกราฟิก

กราฟิกดีไซน์ () คือการออกแบบสื่อสัญลักษณ์ที่มองเห็นด้วยตา (เป็นทัศนศิลป์อย่างหนึ่ง) ทำหน้าที่เพื่อสื่อความหมาย

"กราฟิกดีไซน์" เป็นการทับศัพท์มาจากภาษาอังกฤษ "graphic design" คำว่า "graphic" มีคำในภาษาไทยที่ใช้แทนได้คือ "เรขศิลป์", "เลขนศิลป์" หรือ "เรขภาพ" ส่วน "design" แปลว่า "การออกแบบ" เมื่อรวมกันแล้ว กราฟิกดีไซน์จึงมีหมายความว่า "การออกแบบเรขศิลป์" หรือ "การออกแบบเลขนศิลป์"

ผู้ออกแบบกราฟิกจะทำการสร้าง และ/หรือ รวมส่วนประกอบทางศิลป์อย่าง สัญลักษณ์ รูปภาพ ตัวอักษร มาผ่านกระบวนการทางการออกแบบอย่างหนึ่งอย่างใดหรือมากกว่าหนึ่งกระบวนการทางการออกแบบ เช่น การออกแบบตัวอักษร การวาดภาพประกอบ การจัดองค์ประกอบ เพื่อใช้ในการสื่อสารบางอย่าง

มักมีการเข้าใจผิดว่ากราฟิกดีไซน์เป็นงานที่ทำด้วยคอมพิวเตอร์หรือเป็นการสร้างแอนิเมชันสามมิติเพียงอย่างเดียว ซึ่งในความเป็นจริง คอมพิวเตอร์เป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งที่ช่วยในการสร้างงานกราฟิกดีไซน์ได้ เช่นเดียวกับ ดินสอ ปากกา พู่กัน
พระครูวิสุทธิวงศาจารย์ญาณมุนี (แช่ม)

พระครูวิสุทธิวงศาจารย์ญาณมุนี หรือ หลวงพ่อแช่ม อดีตเจ้าอาวาสวัดไชยธารารามหรือวัดฉลอง และเป็นที่เคารพเลื่อมใสอย่างมากของชาวจังหวัดภูเก็ต

พระครูวิสุทธิวงศาจารย์ญาณมุนี (แช่ม) เกิดเมื่อปีกุน พ.ศ. 2370 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ตำบลบ่อแสน อำเภอทับปุด จังหวัดพังงา ไม่ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับนามของโยมบิดามารดาของท่าน เมื่อเจริญวัยขึ้นโยมบิดามารดาได้ให้ท่านมาอยู่ที่วัดฉลอง ตำบลฉลอง อำเภอทุ่งคา (ปัจจุบันคืออำเภอเมืองภูเก็ต) จังหวัดภูเก็ต โดยฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของพ่อท่านเฒ่า เจ้าอาวาสวัดฉลองในเวลานั้น หลวงพ่อแช่มได้บรรพชาเป็นสามเณรและอุปสมบทเป็นพระภิกษุ ศึกษาเล่าเรียนด้านวิปัสสนาธุระอยู่ที่วัดฉลองมาตลอดจนมีความเชี่ยวชาญ

หลวงพ่อแช่มเป็นผู้เคร่งครัดในพระธรรมวินัยเป็นอย่างยิ่ง จึงเป็นที่เคารพศรัทธาเลื่อมใสของชาวบ้านโดยทั่วไป ต่อมาในปี พ.ศ. 2393 พ่อท่านเฒ่ามรณภาพ หลวงพ่อแช่มได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดฉลองสืบต่อมา

ในปี พ.ศ. 2419 เกิดการจลาจลขึ้นในเมืองภูเก็ตจากฝีมือของกลุ่มอั้งยี่กรรมกรขุดแร่ดีบุกชาวจีน ชาวบ้านฉลองที่เคยเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อแช่มได้ชักชวนให้หลวงพ่อแช่มหนีภัยพวกอั้งยี่ไปซ่อนตัวอยู่ที่อื่น แต่หลวงพ่อแช่มไม่ยอมทิ้งวัดหนีไป ลูกศิษย์ของหลวงพ่อแช่มจึงตัดสินใจรวมกลุ่มกันสู้เพื่อปกป้องหลวงพ่อแช่มและขอผ้าประเจียดจากท่านเพื่อเป็นขวัญกำลังใจ ซึ่งท่านได้อนุโลมตามที่บรรดาลูกศิษย์ขอร้อง ลูกศิษย์ชาวบ้านฉลองกลุ่มนี้ต่อมารบพวกอั้งยี่ชนะ ทำให้คนที่หนีภัยอั้งยี่กลับเข้ามารวมกลุ่มกันสู้พวกจีนอั้งยี่มากขึ้นและอาศัยผ้าประเจียดที่หลวงพ่อแช่มทำขึ้นเป็นเครื่องปลุกใจสำคัญ จนกระทั่งสามารถไล่่พวกจีนอั้งยี่ไม่ให้เข้ามาปล้นหมู่บ้านฉลองได้อีก ในปีต่อมา (พ.ศ. 2420) เมื่อทางการปราบปรามจีนอั้งยี่ภูเก็ตจนราบคาบแล้ว คณะกรมการเมืองภูเก็ตได้ยกความดีความชอบส่วนหนึ่งในการปราบกบฏอั้งยี่ครั้งนี้ให้แก่หลวงพ่อแช่ม และเวลานั้นตำแหน่งพระครูสังฆปาโมกข์เมืองภูเก็ตยังว่างอยู่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระกรุณาโปรดแต่งตั้งให้หลวงพ่อแช่มเป็นพระครูสังฆปาโมกข์เมืองภูเก็ต สมณศักดิ์ที่ "พระครูวิสุทธิวงศาจารย์ญาณมุนี" และได้พระราชทานนามวัดฉลองใหม่ว่า "วัดไชยธาราราม" อนึ่งจากเหตุจลาจลอั้งยี่ดังกล่าว ทำให้ชาวเมืองภูเก็ตเชื่อว่า ที่ชาวบ้านฉลองรบชนะพวกจีน เพราะท่านพระครูวัดฉลองมีอิทธิฤทธิ์ในทางวิทยาคม จึงนับถือกันว่าท่านเป็นเกจิอาจารย์สำคัญคนหนึ่งมานับแต่นั้น

พระครูวิสุทธิวงศาจารย์ญาณมุนี (แช่ม) ถึงแก่มรณภาพด้วยอาการอาพาธเป็นอุจจาระธาตุพิการ เมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2451 ได้มีการส่งหีบเพลิงไปพระราชทานเพลิงศพที่ภูเก็ต พร้อมเงิน 100 เฟื้อง ผ้าขาว 2 พับ เพื่อใช้ในการพระราชทานเพลิงศพตามธรรมเนียมเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2452
เอนโทรปี

เอนโทรปี () มาจากภาษากรีก εν (en) แปลว่าภายใน รวมกับ τρέπω (trepo) แปลว่า ไล่ หนี หรือ หมุน ถือเป็นหัวใจของกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับกระบวนการทางกายภาพที่เกิดขึ้นเองทางธรรมชาติ การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวมีแนวโน้มที่จะทำให้ความแตกต่างของ ไม่ว่าจะเป็น อุณหภูมิ แรงดัน ความหนาแน่น หรือค่าอื่น ๆ ในระบบค่อย ๆ น้อยลงจนกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน ซึ่งต่างจากกฎข้อที่หนึ่งของอุณหพลศาสตร์ ซึ่งกล่าวถึงการอนุรักษ์พลังงาน

เอนโทรปีเป็นจำนวนซึ่งใช้อธิบายระบบอุณหพลศาสตร์ เมื่อมองในระดับโมเลกุล กระบวนการทางกายภาพที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติทำให้โมเลกุลมีการเรียงตัวที่ไม่เป็นระเบียบมากขึ้น สามารถแทนได้ด้วยค่าเอนโทรปีที่เพิ่มขึ้น ในการคำนวณ นิยมใช้สัญลักษณ์ "S" ซึ่งนิยามจากสมการดิฟเฟอเรนเซียล "formula_1" โดยที่ "formula_2" แทนพลังงานความร้อนที่ถูกดูดเข้าสู่ระบบที่ย้อนกลับได้ ส่วน "T" คือ อุณหภูมิสัมบูรณ์

หนึ่งในสมการสำคัญของโลกที่เกี่ยวข้องกับเอนโทรปีคือ สมการของลูทวิช บ็อลทซ์มัน

การเปลี่ยนแปลงในเอนโทรปี (ΔS) ของระบบหนึ่งเดิมจะถูกกำหนดไว้สำหรับกระบวนการอุณหพลศาสตร์ที่ย้อนกลับได้ดังนี้

เมื่อ เป็น อุณหภูมิสัมบูรณ์ ของระบบนำไปหาร ความร้อน ที่ถ่ายโอนเข้าสู่ระบบนั้นแบบย้อนกลับได้และเพิ่มขึ้นด้วยปริมาณ () (ถ้าความร้อนถูกโอนออก เครื่องหมายจะกลับกัน หมายถึงการลดลงของเอนโทรปีของระบบ) นิยามข้างต้นบางครั้งเรียกว่านิยามมหภาคของเอนโทรปีเพราะมันสามารถนำมาใช้ได้โดยไม่คำนึงถึงคำอธิบายขนาดจุลภาคใด ๆ ของเนื้อหาของระบบ แนวคิดของเอนโทรปีถูกพบว่ามีประโยชน์โดยทั่วไปและมีอีกหลายสูตรมาก เอนโทรปีถูกค้นพบเมื่อมันถูกสังเกตเห็นว่าเป็นปริมาณที่จะมีพฤฒิกรรมเป็น ฟังก์ชั่นของสถานะ ที่เป็นผลมาจากกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์

เอนโทรปีเป็น คุณสมบัติแบบกว้างขวาง () มันมี มิติ ของ พลังงาน หารด้วย อุณหภูมิ จึงมีหน่วยเป็น จูล ต่อ เคลวิน (J K) ใน ระบบ SI (หรือ kg m s K ในแง่ของหน่วยพื้นฐาน) แต่เอนโทรปีของสารบริสุทธิ์มักจะเป็น คุณสมบัติแบบเข้มข้น () - โดยเป็นได้ทั้งเอนโทรปีต่อหน่วย มวล (หน่วย SI: J K kg) หรือเอนโทรปีต่อหน่วย ปริมาณของสาร (หน่วย SI: J K mol)

ค่าเอนโทรปี "สมบูรณ์" ("S" แทนที่ Δ"S") ถูกกำหนดในภายหลัง โดยใช้ กลศาสตร์ทางสถิติ หรือ กฎข้อที่สามของอุณหพลศาสตร์

ในการแปลความหมายแบจุลภาคที่ทันสมัย​​ของเอนโทรปีในกลศาสตร์ทางสถิติ เอนโทรปีคือปริมาณของข้อมูลเพิ่มเติมที่จำเป็นในการระบุสภาวะทางกายภาพที่แน่นอนของระบบ จะได้เป็นข้อมูลจำเพาะทางอุณหพลศาสตร์ของมัน การเข้าใจบทบาทของเอนโทรปีด้านอุณหพลศาสตร์ในกระบวนการต่างๆต้องมีความเข้าใจในวิธีการและเหตุผลของข้อมูลที่เปลี่ยนแปลงเมื่อระบบมีการวิวัฒนาการจากจุดเริ่มต้นของมันไปสู่สภาพขั้นสุดท้ายของมัน มันมักจะพูดได้ว่าเอนโทรปีคือการแสดงออกของความผิดปกติหรือ การสุ่ม ของระบบหนึ่ง หรือการที่เราขาดข้อมูลเกี่ยวกับมัน กฎข้อที่สองตอนนี้มักจะมองว่าเป็นแสดงออกของ สมมุติฐานด้านพื้นฐานของกลศาสตร์สถิติ ผ่านนิยามที่ทันสมัย​​ของเอนโทรปี
กฎของพลังค์

กฎของพลังค์ () เป็นกฎที่อธิบายสเปคตรัมการแผ่รังสี (spectral radiance) คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ทุกความยาวคลื่นจากวัตถุดำที่อุณหภูมิหนึ่ง ๆ กฎนี้ค้นพบโดย มักซ์ พลังค์ นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน

กฎของพลังค์เขียนในรูปฟังก์ชันของความถี่ formula_1 ได้เป็น

หรือเขียนในรูปฟังก์ชันของความยาวคลื่น λ ได้เป็น

โปรดสังเกตว่าสองสมการมีหน่วยต่างกัน สมการแรกหน่วยของสเปคตรัมการแผ่รังสีเป็นต่อความถี่ ส่วนสมการที่สองคิดต่อความยาวคลื่น สมการทั้งสองไม่สามารถแปลงกลับไปมาโดยการแทนตัวแปรตรง ๆ แต่ต้องอาศัยความสัมพันธ์

ความหมายและหน่วยในระบบเอสไอของแต่ละตัวแปรสรุปในตารางข้างล่างนี้
1234 (เกมไพ่)

1234 เป็นเกมไพ่ชนิดหนึ่ง ที่ไม่ใช้สำหรับการพนัน ใช้ไพ่ 52 ใบ ผู้เล่น 2-4คน (หรือมากกว่านั้น)

แจกไพ่ให้ผู้เล่นคนละ 5 ใบในตอนเริ่มเกม
เมื่อแจกครบ เปิดไพ่ใบถัดมาเป็นใบเริ่มต้น
ผู้ที่ชนะตาก่อนหน้า (หรือตามแต่ตกลง) จะได้เริ่มก่อน และวนขวา

การลงไพ่ ต้อง ลงไพ่ที่ผลรวมค่าของทุกใบมากกว่า ผลรวมไพ่ก่อนหน้า 1 หรือ 2 หรือ 3 หรือ 4 (+1 +2 +3 +4)
เช่น เปิดใบแรก ได้ 2 คนต่อไปจะลง 3 4 5 6 เท่านั้น
โดย
2 มีค่า 2
3 มีค่า 3
10 มีค่า 10
J = 11
Q = 12
K = 13
ส่วน A = 1 ยกเว้นถ้าลง A ใบเดียวจะหมายถึง -4 การลง A ใบเดียวสามารถลบแต้มรวม 4 และผ่านตาได้ (ห้ามลง A ขณะที่ไพ่ต่ำกว่า 4 : ใช้ A ได้เมื่อไพ่รวมเป็น 4 ขึ้นไป)

เกมนี้ ห้ามมีไพ่ในมือเกิน 5 ใบ
ห้ามจั่วเกินทีละ 3
แต่จะลงเท่าใดก็ได้เช่น
ลง 4 ใบ ก็ได้ แต่หยิบไพ่คืนได้เพียง 3 ใบ ฯลฯ

ถ้าอีกฝ่ายไม่สามารถลงไพ่ได้ ก็จะคว่ำมือไป
คนที่เหลือสุดท้ายก็จะชนะ
หรือ
ถ้ายังตัดสินไม่ได้ จนไพ่ใบสุดท้ายในกองถูกจั่ว
จะหยุดเล่น แล้วหยิบใบสูงสุดในมือออกมา
ใครมากกว่าก็ชนะ
ถ้าชนกันคือเสมอ (ไม่ดูออก)

1.
ใบแรกเปิดมาได้ Q (=12) [ไพ่ในมือคือ 2 3 4 4 5]
เราสามารถลง 4 4 5 (รวม=13=12+1) จั่ว 3 ใบ

2.
สมมติตาก่อนหน้า อีกฝ่ายลง K J 5 (=29)
เรามี [10 10 7 3 2]
เราสามารถลง 10 10 7 3 (=30) ได้ แต่ควรพูดว่า (30 ลงสี่ใบ) เพื่อให้ผู้อื่นรู้ว่าตานี้ลงไปสี่ใบจึงหยิบได้แค่อีกสามใบเท่านั้น
(ถ้าตาต่อไปใช้ไพ่เพียงสองใบก็สามารถ จั่วขึ้นมือได้ ห้าใบดังเดิม

3.
สมมติตาก่อนหน้า รวม 38
เรามี [K J 9 2 A]
ถ้าลงหมดมือ (คือมากสุดแล้ว รวมเพียง 36 เท่านั้น) ก็ลงไม่ได้
เราสามรถใช้ A แล้วบอกว่า 34 ได้
ฮิเดะโอะ ซะซะกิ

ฮิเดะโอะ ซะซะกิ () 
(25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 – 30 สิงหาคม พ.ศ. 2543) ภูมิสถาปนิกชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นผู้มีชื่อเสียง ผู้บุกเบิกแนวทางการออกแบบเชิงสหสาขาและนักการศึกษา

ฮิเดะโอะ ซะซะกิ เกิดที่เมืองรีดเลย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย และมีอายุยืนยาวถึง 81 ปี ด้วยความสำเร็จในชีวิตด้านวิชาชีพอย่างงดงาม ซะซะกิเริ่มเรียนระดับมหาวิทยาลัย ที่
มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่เนื่องจากการมีเชื้อสายญี่ปุ่น ซะซะกิจึงถูกบังคับเข้าไปอยู่ในค่ายกักกันที่รัฐแอริโซนา ซะซะกิได้รับอนุญาตให้ออกจากค่ายกันกันได้โดยอาสาสมัครเป็นคนงานทำฟาร์มที่สเตอร์ลิง รัฐโคโลราโด 
หลังสงคราม ซะซากิได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองเดนเวอร์ที่ซึ่งเขาได้พบกับภรรยา คือไคซะ นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยโคโลราโด ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกับที่ซะซะกิเรียนจบ
ศิลปศึกษา และ ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต เมื่อ พ.ศ. 2489 และในปี พ.ศ. 2491 ซะซะกิเรียนจบ ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และได้มาเป็นอาจารย์ผู้บรรยายที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์เป็นเวลา 2 ปี หลังนั้นจากนั้นซะซะกิ ได้ย้ายมาสอนที่ภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม วิทยาลัยการออกแบบ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเป็นเวลานานถึง 18 ปี โดยได้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์และหัวหน้าภาควิชา

เมื่อปี พ.ศ. 2496 ซะซะกิได้ก่อตั้งสำนักงานออกแบบภูมิสถาปัตยกรรม “"ซะซะกิแอสซิเอทส์"” บริษัทที่ซะซะกิเป็นประธานบริหารและประธานกรรมการต่อเนื่องมาถึง พ.ศ. 2523 ซึ่งที่สำนักงานนี้เอง ที่ซะซะกิได้ผลิตผลงานโครงการภูมิสถาปัตยกรรมออกมาเป็นจำนวนมากจนมีชื่อเสียงทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติ ซะซะกิได้รับการยกย่องทั้งในฐานะนักวิชาชีพและนักการศึกษาด้านภูมิสถาปัตยกรรม

ซะซะกิเป็นผู้บุกเบิกและปูทางการออกแบบภูมิสถาปัตยกรรมแนวใหม่โดยได้สร้างสรรค์วิธีการเข้าถึงในการออกแบบภูมิทัศน์ที่ปฏิบัติได้จริง ซะซะกิได้นำลักษณะเฉพาะจากหลายๆ แง่มุมมาเป็นปัจจัยในงานออกแบบ รวมทั้งปัจจัยทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อมและการใช้ที่ดินของสังคม ซะซะกิได้รับการยอมรับและมีชื่อเสียงจากการพัฒนาวิธีการเข้าสู่การออกแบบในแนวการวางแผนเชิงสหสาขา ในเกือยทุกบริเวณโครงการทั้งหมดที่ซะซะกิออกแบบ จะปรากฏให้เห็นถึงความสมดุลของสหสาขาเกิดขึ้นในแบบ

มุมหนึ่งที่ซะซะกิแอสโซซิเอทส์ให้ความเอาใจใส่และให้ความสำคัญมากได้แก่การพิจารณาด้านสิ่งแวดล้อมของผืนแผ่นดิน ซึ่งยังไม่ได้รับการพิจารณาเท่าที่ควรในขณะนั้น ซะซะกิและคณะได้สร้างสรรค์ “"งานออกแบบ
เป็นจำนวนมาก ซึ่งแนวการออกแบบของงานเหล่านี้ได้ "เอื้อให้เกิดและรักษาไว้" ซึ่ง “"สุขภาพของสิ่งแวดล้อม"” ตัวอย่างงานที่เด่นได้แก่โครงการ 
สีเขียว"” "วิทยาเขตก้าวหน้า"ของ "มหาวิทยาลัยยูทาห์สเตต " โครงการเวอร์จิเนียร์ไบโอสเฟียร์ ที่วอลเดนวูดส์ และโครงการมานูไลฟ์ ไฟแนนเชียล

อีกด้านหนึ่งที่ซะซะกิได้ชื่อเสียงได้แก่ การปลุกสำนึกและใส่แนวโมเดิร์นนิสม์เข้าไปในโครงการภูมิทัศน์ วิทยาเขตต่างๆ ของสหรัฐอเมริกา เป็นจำนวนมากดังที่ปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน งานของซะซะกิได้รับการยอมรับว่าให้การดลใจด้านการรังสรรค์ที่ตอบสนองต่อมวลชนที่เพิ่มจำนวนมากขึ้น ทำให้มองเห็นคุณค่าทางสุนทรียภาพมากกว่าสมัยก่อนหน้านั้น งานสมัยใหม่ของซะซะกิได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ 
ซะซะกิแอสโซซิเอทส์ได้รับการเชิญไปออกแบบงานภูมิทัศน์ในแนวดังกล่าวจากประเทศต่างๆ ทั่วโลก รวมทั้งงานผังหลักภูมิทัศน์สถานแข่งขันโอลิมปิก ณ นครปักกิ่งซะซะกิ ได้รับการยกย่องและได้รับรางวัลจากผลงานที่ประสบความสำเร็จเป็นจำนวนมาก
มหาวิทยาลัยริไจนา

มหาวิทยาลัยริไจนา () เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาลในรัฐซัสแคตเชวัน ประเทศแคนาดา มีนักศึกษาประมาณ 12,800 คน

มหาวิทยาลัยริไจนามีต้นกำเนิดจากวิทยาลัยริไจนา (Regina College) ซึ่งเป็นโรงเรียนระดับมัธยมที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2454 แรกเริ่มมีนักเรียนเพียง 27 คน ต่อมามีการเปิดหลักสูตรในระดับประกาศนียบัตร โดยเป็นวิทยาเขตหนึ่งของมหาวิทยาลัยซัสแคตเชวัน (University of Saskatchewan) และได้แยกตัวออกเป็นมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2517 เงินทุนของมหาวิทยาลัยประจำปี 2550-2551 เป็นจำนวนเงินประมาณ 4,200,000,000 บาท

ปัจจุบันมหาวิทยาลัยริไจนาประกอบด้วย 9 คณะ 25 ภาควิชา มีศูนย์วิจัยและวิทยาเขตรวม 13 แห่ง เปิดสอนทั้งในระดับปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอกสมาคมนี้ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อเป็นศูนย์กลางให้นักเรียนไทยหรือผู้สนใจในวัฒนธรรมไทย ได้มีโอกาสมาทำกิจกรรมร่วมกัน รวมทั้งยังเป็นการเผยแพร่วัฒนธรรมไทย โดยสมาคมได้ดำเนินการจัดกิจกรรมเพื่อเผยแพร่วัฒธรรมเป็นประจำทุกๆปี และได้รับการตอบรับที่ดีจาก นักศึกษาและบุคลากรใน มหาวิทยาลัยรวมทั้งชาวเมืองริไจนา ปัจจุบันมีนักเรียนไทยอยู่ประมาณ 30 คน ศึกษาในระดับปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอก
สุรามหาคุณ

บริษัท สุรามหาคุณ จำกัด จัดตั้งเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2502 เป็นบริษัทที่ได้สัมปทานในการผลิตและจำหน่ายสุราของโรงงานสุราบางยี่ขัน เป็นเวลา 10 ปี นับจากปี พ.ศ. 2503 ถึงปี พ.ศ. 2512 โดยมีการกำหนดค่าเช่าไว้ปีละ 41 ล้านบาทซึ่ง มีเจ้าของ คือ "สหัท มหาคุณ" ที่มีความสนิทสนมกับจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์และผู้ร่วมลงทุนคือ อุเทน เตชะไพบูลย์ และเถลิง เหล่าจินดา และได้ผลิตสุรายี่ห้อ แม่โขง
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ

อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ (; ) เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในนครเกียวโตและเมืองอูจิ จังหวัดเกียวโต และเมืองโอตสึ จังหวัดชิงะ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีพ.ศ. 2537

สิ่งก่อสร้างทั้งหลายนี้ได้รับลงทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) ที่จังหวัดภูเก็ต ประเทศไทย โดยผ่านเกณฑ์การพิจารณาดังนี้
ไฮโดรโฟบิก

ไฮโดรโฟบิก (hydrophobic) ซึ่งหมายถึง ไม่ชอบน้ำ สารเหล่านี้ไม่สามารถแตกตัวให้ไอออนได้หรือเป็นโมเลกุลที่ไม่มีขั้วจึงไม่สามารถยึดติดกับโมเลกุลของน้ำได้

ไฮโดรโฟบิก มีที่มาจากคำว่า ไฮโดร แปลว่าน้ำ และ โฟบิก แปลว่า กลัว
อำเภอแวงน้อย

อำเภอแวงน้อย เป็นอำเภอหนึ่งใน 26 อำเภอของจังหวัดขอนแก่น ที่ตั้งอำเภอเมื่อร้อยกว่าปีก่อนเป็นหมู่บ้านเล็กๆตั้งอยู่ริมหนองน้ำซึ่งมีต้นแวง ลักษณะคล้ายต้นกกขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงตั้งชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านแวงน้อย” ต่อมามีความเจริญขึ้นและได้เปลี่ยนสภาพจากหมู่บ้านเล็กๆเป็นหมู่บ้านที่มีขนาดใหญ่และเป็นศูนย์กลางการค้าและการคมนาคมของหมู่บ้านต่าง ๆ และในปี พ.ศ. 2411 กระทรวงมหาดไทยได้ยกฐานะบ้านแวงน้อยขึ้นเป็นตำบล อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอชนบท ต่อมาเมื่อได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งอำเภอพลโดยแยกเขตการปกครองอำเภอพลออกจากอำเภอชนบท ทำให้ตำบลแวงน้อยเปลี่ยนมาขึ้นการปกครองกับอำเภอพล ต่อมาเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2514 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศยกฐานะตำบลแวงน้อยขึ้นเป็นกิ่งอำเภอแวงน้อย และได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอแวงน้อยเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2520

อำเภอแวงน้อยตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอแวงน้อยมีฐานะเป็นการบริหารราชการส่วนภูมิภาค ตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2534 ขึ้นกับจังหวัดขอนแก่น แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 ตำบล 74 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแวงน้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ประกอบด้วยเทศบาลตำบล 2 แห่ง องค์การบริหารส่วนตำบล 5 แห่ง ได้แก่

แวงน้อยงามน้ำใจดี พ่อหมื่นศรีหลักเมือง ลือเลื่องปลาบึงละหาน ตำนานเก่าหินภูถ้ำ ไหลลึกล้ำน้ำซับเย็น ธรรมะเด่นหลวงปู่วรพรต ทุ่งเขียวสดไร่นาสวนผสมการเดินทางไปอำเภอแวงน้อยด้วยเส้นทางรถยนต์ หากเดินทางจากกรุงเทพมหานคร ตามถนนมิตรภาพ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข2) มีระยะทางประมาณ 352 กิโลเมตร จากกรุงเทพมหานคร เดินทางถึงอำเภอพล และเดินทางต่ออีกประมาณ 21 กิโลเมตร ด้วยเส้นทางทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2065 ก็จะถึงอำเภอแวงน้อย
การเดินทางโดยรถไฟจากกรุงเทพมหานคร เดินทางถึงสถานีอำเภอพล แล้วต่อการเดินทางทางรถยนต์จากอำเภอพลถึงอำเภอแวงน้อย ระยะทางประมาณ 23 กิโลเมตร

อำเภอแวงน้อย มีภูมิประเทศติดกับจังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดชัยภูมิ มีแม่น้ำชี ไหลผ่าน มีบึงละหานนา ซึ่งเป็นบึงน้ำจืดขนาดใหญ่อยู่บริเวณตำบลละหานนา และมีพื้นที่บึงติดกับอำเภอแก้งสนามนางของจังหวัดนครราชสีมา
อำเภอผักไห่

อำเภอผักไห่ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภอเสนาใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน

อำเภอผักไห่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคีย ดังนี้

อำเภอผักไห่แบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 16 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็น หมู่บ้าน รวม 128 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอผักไห่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อำเภอภาชี

อำเภอภาชี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา

อำเภอภาชีตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้

พื้นที่อำเภอภาชีแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 8 ตำบล 72 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอภาชีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
พระนครศรีอยุธยา วัดตะโกตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๕ เดิมเรียกว่า "วัดตะโกใหม่"ได้รับพระราชทาน

วิสุงคามสีมาเมื่อพ.ศ. ๒๕๔๑ ปัจจุบันมีพระเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อรวย หรือพระครูสุนทร

ธรรมนิวิฐเป็นเจ้าอาวาส
อำเภอบางซ้าย

บางซ้าย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเดิมอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2491 ได้แยกการปกครองออกจากอำเภอเสนา เป็นกิ่งอำเภอบางซ้าย และได้มีการราชยกฐานะจากกิ่งอำเภอบางซ้าย เป็นอำเภอบางซ้าย เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 2500 พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอบางซ้ายเป็นทุ่งนา อาชีพส่วนใหญ่ของคนอำเภอบางซ้าย คือเกษตรกรรม

อำเภอบางซ้ายตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้

พื้นที่อำเภอบางซ้ายแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 6 ตำบล 53 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภออุทัย

อำเภออุทัย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภออุไทยใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน

อำเภออุทัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้

อำเภออุทัยแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 11 ตำบล 107 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภออุทัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่

อำเภออุทัย เป็นเขตที่มีเศรษกิจภาคอุตสาหกรรมมีสวนอุตสาหกรรมอยู่ 2 แห่งคือ

อำเภออุทัย เป็นอำเภอหนึ่งที่มีเส้นทางรถไฟตัดผ่าน มีสถานีสำคัญคือ สถานีรถไฟมาบพระจันทร์
รางวัลเพื่อระลึกถึงอัลเฟรด โนเบล สาขาเศรษฐศาสตร์

รางวัลเพื่อระลึกถึงอัลเฟรด โนเบล สาขาเศรษฐศาสตร์ (; ) มักรู้จักทั่วไปว่า รางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ เป็นรางวัลประจำปี มอบให้กับผู้ที่มีผลงานโดดเด่นในสาขาเศรษฐศาสตร์ รางวัลนี้ก่อตั้งโดยธนาคารชาติสวีเดน ในวาระเฉลิมฉลอง 300 ปีของธนาคารในปี พ.ศ. 2511 รางวัลนี้มอบโดยราชบัณฑิตยสถานสวีเดนตามกระบวนการเดียวกับรางวัลโนเบลห้าสาขาดั้งเดิม ผู้ได้รับรางวัลสาขานี้ จะได้รับใบประกาศและเหรียญทองจากกษัตริย์สวีเดนในพิธีวันที่ 10 ธันวาคม เช่นเดียวกับผู้ได้รับรางวัลสาขาฟิสิกส์ เคมี แพทยศาสตร์และสรีรวิทยา และวรรณกรรม และได้รับเงินรางวัลจำนวนเดียวกับผู้ได้รับรางวัลสาขาอื่นๆ โดยมีพิธีมอบรางวัลครั้งแรกในปี 1969

การที่ศักดิ์ศรีของรางวัลนี้มาจากความเกี่ยวข้องกับรางวัลที่ก่อตั้งโดยอัลเฟร็ด โนเบล มักทำให้เกิดข้อขัดแย้ง ปีเตอร์ โนเบล หลานของอัลเฟร็ด โนเบล ได้แสดงความไม่เห็นด้วยกับรางวัลนี้ โดยกล่าวว่าเป็นการประชาสัมพันธ์เพื่อพัฒนาชื่อเสียงของนักเศรษฐศาสตร์

การระบุรางวัลนี้ว่าเป็นรางวัลโนเบลเคยเป็นเรื่องราวในศาล ในปี พ.ศ. 2547 มีผู้ฟ้องสำนักพิมพ์ของหนังสือฉบับแปลภาษาเบงกาลีของอมาตยา เซน ที่ระบุว่าเซนเป็นผู้ชนะรางวัลโนเบล โดยผู้ยื่นฟ้องกล่าวว่า ไม่มีรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ ดังนั้นการระบุว่าเซนได้รางวัลโนเบลจึงผิด
หลวงพ่อแช่ม

หลวงพ่อแช่ม สามารถหมายถึง
ซะซะกิ

ซะซะกิ หรือ ซาซากิ สามารถหมายถึง

ซะซะกิ หรือ ซาซากิ () เป็นนามสกุลบุคคลญี่ปุ่น สามารถหมายถึงบุคคลและตัวละครการ์ตูนต่อไปนี้
กระดูกอ่อน

กระดูกอ่อน () เป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิดหนึ่งพบได้ทั่วร่างกายมนุษย์และสัตว์อื่น ๆ โดยเฉพาะบริเวณข้อต่อต่าง ๆ ซี่โครง หู จมูก หลอดลม และ กระดูกข้อต่อสันหลังประกอบไปด้วย เยื่อใยคอลลาเจน และ/ หรือ เยื่อใยอีลาสติน และเซลล์ที่เรียกว่า คอนโดรไซต์ซึ่งจะหลั่งสารออกมาห่อหุ้มเซลล์ที่มีคอลลาเจนเป็นองค์ประกอบ โดยองค์ประกอบที่อยู่ภายในจะมีลักษณะ คล้ายเจล เรียกว่า แมททริกซ์ กระดูกอ่อนจะไม่มีหลอดเลือดมาเลี้ยง คอนโดรไซต์จะแลกเปลี่ยนสารอาหารโดยแพร่ผ่านคอลลาเจนมาสู่เส้นเลือดด้านนอก เมตาบอลิซึมของเซลล์เหล่านี้ต่ำ ถ้าถูกทำลายจะซ่อมแซมตัวเองได้แต่ช้า

กระดูกอ่อนมีหน้าที่หลายอย่าง ประกอบไปด้วย การเตรียมโครงร่างของการสะสมการสร้างกระดูก และช่วยสร้างพื้นที่หน้าเรียบสำหรับรองรับการเคลื่อนไหวของกระดูกข้อต่อ เป็นกระดูกที่เกิดขึ้นก่อนในระยะเอ็มบริโอก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยกระดูกแข็ง เป็นโครงสร้างของกล่องเสียง หลอดลมในระบบหายใจ เป็นองค์ประกอบของข้อต่อตามหัวเข่าและข้อศอก

กระดูกอ่อนแบ่งตามองค์ประกอบได้ 3 ชนิด ดังนี้ ไฮยาลินคาร์ทีเลจ (hyaline cartilage) อีลาสติกคาร์ทีเลจ (elastic cartilage) ไฟโบรคาร์ทีเลจ (fibrocartilage)
ซาไก (เมือง)

ซาไก () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ในอดีตซาไกเคยเป็นเมืองท่าที่ใหญ่และสำคัญที่สุดของญี่ปุ่นตั้งแต่ยุคกลาง ซาไกในปัจจุบันก่อตั้งขึ้นในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2432 ตามกฎหมายของจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 ซาไกได้เป็นเมืองที่กำหนดขึ้นโดยคำสั่งของรัฐบาลญี่ปุ่น หรืออาจหมายถึงเทศบาลนคร เพื่อความคล่องตัวในการบริหารและปกครองโดยรัฐบาลท้องถิ่นของตัวเอง ในปี พ.ศ. 2548 ซาไกเป็นเมืองที่มีอัตราการเจริญเติบโตอันดับที่ 14 ของญี่ปุ่น

ซาไกเป็นที่ตั้งของสุสานรูปรูกุญแจที่มีชื่อเสียง หรือเรียกว่า "โคฟุง" สุสานที่ใหญ่ที่สุดเชื่อว่าเป็นของจักรพรรดินินโตกุ ซึ่งถือเป็นสุสานที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในโลก อีกสิ่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงของซาไกคือดาบซามูไร หรือรู้จักในชื่อว่า "คาตานะ" ซาไกมีชื่อเสียงในการผลิตมีดทีมีคุณภาพสูง ซึ่งถือเป็นอุตสาหกรรมสำคัญประจำเมือง

ซาไกแบ่งการปกครองออกเป็น 7 แขวง ได้แก่