seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ผีตายโหง

ผีตายโหง คือ คนที่เสียชีวิตอย่างปัจจุบันทันด่วน แบบไม่ธรรมดาตามธรรมชาติ เช่น ถูกยิง จมน้ำ รถชน ฆ่าตัวตาย เป็นต้น สำหรับการตายทั้งกลมก็ถือว่าเป็นการตายแบบตายโหงเช่นกัน

ผีตายโหงจะเป็นผีที่จิตตก เนื่องจากจิตสุดท้ายก่อนตายอารมณ์ยังติดอยู่กับความหวาดกลัว ความตกใจ ความอาฆาตแค้น ความอาลัยอาวรณ์ ตายทั้งที่ยังทำใจไม่ได้ วิญญาณจึงติดอยู่ในบ่วงแห่งอารมณ์ต่างๆ เหล่านั้น ไม่สงบสุข เป็นวิญญาณทรมาน ไม่ยอมรับสภาพปัจจุบันของตัวเอง เลยยังคงเที่ยวปรากฏกายให้คนได้พบได้เห็น ยิ่งถ้าเป็นผีตายโหงที่ตายขณะยังมีความอาฆาตพยาบาทจะมีความดุร้ายเป็นพิเศษ

ผีตายโหงมักสิงสถิตอยู่กับที่ที่ตัวเองตาย (เช่น ผีเฝ้าถนน ตามโค้งร้อยศพ เป็นต้น) เมื่อมีคนมาตายแทนจึงจะไปผุดไปเกิดได้
สงป้า

สงป้า ตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่อง ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า เป็นเพียงฉายา ที่แปลได้ว่า "ยิ่งใหญ่" ชื่อแท้จริงไม่ปรากฏ ไม่มีที่มาที่ไป แต่ปรากฏตัวเป็นประมุขพรรคใต้หล้า พรรคใหม่แต่สามารถไต่ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของยุทธภพ สงป้ามีความปรารถนาต้องการเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของยุทธภพ โดยเสาะแสวงหายอดศาสตราวุธต่าง ๆ และท้าประลองกับยอดฝีมือคนอื่น ๆ และหากมีโอกาสก็จะกำจัดทิ้งเสีย สงป้าเป็นคนใจคออำมหิตโหดเหี้ยม เชื่อในโหราศาสตร์ ได้รับคำทำนายจากธุลิดินว่า ฟง (วาตะ) และ อวิ๋น (เมฆา) จะมาช่วยเสริมดวง สงป้าจึงได้รับเด็ก ๆ ที่กำพร้าพ่อแม่เข้ามาเป็นศิษย์อยู่ในพรรค สงป้าได้ถ่ายทอดสุดยอดวิทยายุทธของตนให้แก่ศิษย์เอกทั้ง 3 คือ หมัดหิมะโปรย ให้แก่ ฉินซวง ศิษย์คนโตหัวหน้าหอหิมะ ฝ่ามือเมฆาล่องลอย แก่ ปู้จิ้งอวิ๋น หัวหน้าหอเมฆา และเพลงเตะวายุกระซิบ ให้แก่ เนี่ยฟง ศิษย์คนเล็ก หัวหน้าหอวายุ สงป้ามีลูกสาวเพียงคนเดียว คือ โยวโร่ "(ในฉบับภาพยนตร์ เปลี่ยนเป็น ข่งฉือ)"
ไซเรน

"สำหรับสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกซาลาแมนเดอร์ ดูที่ ไซเรน"
ไซเรน (; กรีก: Σειρήν, Σειρῆνες) เป็นปีศาจในเทพปกรณัมกรีก โดยปรากฏบทบาทอย่างยิ่งจากตำนานเรื่องเจสันและเรืออาร์โกและโอดิสซีย์ ไซเรน มีลักษณะของสัตว์ผสม 3 อย่าง คือ คล้ายนางเงือก มีขาเป็นครีบปลา มีปีกและเสียงเหมือนนก แต่บ้างก็ว่า ไซเรน เป็นมนุษย์ครึ่งนกเหมือนกินร กินรี ในวรรณคดีไทย

จากบทประพันธ์ตอนหนึ่ง ระบุว่า
ไซเรน มีเสียงอันไพเราะ รูปร่างที่งดงามรองจากเงือกเล็กน้อย มีความสามารถในการสะกดจิตให้ผู้อื่น ทำตามในสิ่งที่ตนเองต้องการ เสียงของไซเรนไพเราะเพราะพริ้งจนทำให้คนที่เดินเรือผ่านมายังบริเวณใกล้เคียงที่ไซเรนอาศัยอยู่หลงทางเข้ามาตามเสียงเพลงของไซเรน ผู้ที่ทนฟังเสียงของนางไซเรนได้โดยไม่เสียสติจะได้รับปัญญาในการรู้จุดอ่อนของตน

ในลุ่มแม่น้ำไรน์ในประเทศเยอรมนี มีอุบัติเหตุทางเรือเกิดขึ้นบ่อย ๆ เชื่อว่าเกิดจากไซเรน ที่เรียกว่า ""ผู้หญิงแห่งแม่น้ำไรน์"" ซึ่งปรากฏอยู่ในคติชนนิยมและวรรณกรรมต่าง ๆ

ไซเรน ได้ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยมากมาย เช่น เป็นตัวละครหนึ่งในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง "เซนต์เซย่า" ที่ชื่อ ไซเรน โซเรนต์
โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา

โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา เป็นโรงเรียนสหศึกษาระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2445 เป็นโรงเรียนราษฎร์ชื่อ โรงเรียนกุมารีวิทยาลัย พ.ศ. 2485 ได้มีโรงเรียนราษฎร์เปิดขึ้นอีกหนึ่งโรงชื่อ โรงเรียนบำรุงดรุณี ต่อมารัฐได้รวมโรงเรียนทั้งสองเข้าด้วยกันและตั้งชื่อใหม่ว่า โรงเรียนมณฑลสุราษฎร์ธานี ต่อมาได้แยกนักเรียนหญิงไปเรียนที่อาคารใหม่จึงตั้งชื่อใหม่ว่า โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี และในพ.ศ. 2521 โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี ได้เปิดรับนักเรียนชายเข้าศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 จึงได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งหนึ่งเป็น โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา จนถึงทุกวันนี้

โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา ก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2482 เดิมชื่อโรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี มีนางสาวบุญคง สาระเกษตริน เป็นครูใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2510 กรมสามัญศึกษาได้อนุญาตให้โรงเรียนสุราษฎร์ธานีย้ายไปอยู่อาคารสร้างใหม่ ณ บริเวณสนามบินเก่า ถนนดอนนก ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี และได้ยกสถานที่เดิมของโรงเรียนสุราษฎร์ธานีซึ่งอยู่ติดกัน ให้แก่โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี

ปี พ.ศ. 2520 โรงเรียนได้รับงบประมาณสร้างอาคารเรียน จำนวน 1 หลัง โรงฝึกงาน 1 หลัง อาคารต่าง ๆ สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2521 จึงรับนักเรียนได้เพิ่มมากขึ้น

ปี พ.ศ. 2521 (5 ตุลาคม พ.ศ. 2521) โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี ได้รับอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนจากเดิม "โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี" เป็นโรงเรียน "สุราษฎร์พิทยา" ก็เนื่องจากทางโรงเรียนได้เล็งเห็นถึงความจำเป็นต่อเด็กที่ยังขาดที่เรียนทั้งชาย-หญิง ควรจะมีโอกาสเข้ามาศึกษาเล่าเรียนเพื่อเป็นกำลังของชาติต่อไป จึงได้รับนักเรียนชายเข้ามาเรียนในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 และปัจจุบันนี้ก็ได้รับนักเรียนชายในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายจำนวนประมาณ 953 คน ในเมื่อมีการรับนักเรียนชายเข้ามาจึงจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเสียใหม่ตามที่ได้รับอนุมัติ

ปี พ.ศ. 2522 โรงเรียนได้งบประมาณสร้างอาคารแบบ 420 อีก 1 หลัง จำนวน 20 ห้องเรียน ปรากฏว่าไม่มีผู้ใดยื่นซองประกวดราคาจ้างก่อสร้าง กรมสามัญศึกษา จึงต้องอนุมัติให้สร้างโดยว่าจ้างพิเศษ ซึ่งบริษัทรับเหมาก่อสร้างได้ขอตัด สี ไฟฟ้า และครุภัณฑ์ โต๊ะ เก้าอี้หมด ผลสุดท้ายก็ยังได้อาคารเพิ่มอีก 1 หลังเป็นอาคารเรียน

ปี พ.ศ. 2524 โรงเรียนได้รับงบประมาณให้สร้างอาคารเรียนแบบ 424 อีก 1 หลังจำนวน 18 ห้องเรียน เต็มตามรูปแบบ ซึ้งแล้วเสร็จในเดือนสิงหาคม 2525 นับเป็นอาคารหลังแรกที่โรงเรียนได้มาอย่างสมบูรณ์แบบ (แทนอาคารเก่าที่ชำรุด)

ปี พ.ศ. 2530 โรงเรียนได้รับงบบประมาณในการสร้างอาคารอเนกประสงค์ 3 ชั้น (อาคารบวรศิลป์) ชั้นล่างสุดเป็นใต้ถุนโล่ง ชั้นที่ 2 เป็นโรงฝึกงาน และชั้นที่ 3 เป็นหอประชุม

ปี พ.ศ. 2531 โรงเรียนได้ปรับปรุงใต้ถุนอาคารอเนกประสงค์เป็นห้องสมุดโรงเรียน

ปี พ.ศ. 2539 โรงเรียนได้รับงบประมาณในการก่อสร้างอาคารอเนกประสงค์ 6 ชั้น (อาคารธำรงวิทย์) จำนวน 1 หลัง งบประมาณรวม 46,500,000 บาท และแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2541

ปัจจุบันโรงเรียนสุราษฎร์พิทยามี คณะครู-อาจารย์รวม 135 คน นักเรียน 3,092 คน และนักการ-ลูกจ้างประจำ 14 คนนอกจากนี้โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา ยังได้มีการดำเนินการพัฒนาการใช้หลักสูตรอย่างต่อเนื่อง ตลอดจนการบูรณาการให้เกิดความสอดคล้องกับงานกิจการนักเรียน กิจกรรมส่งเสริมศักยภาพนักเรียน และส่งเสริมการใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่น และจะพยายามพัฒนาการใช้วิทยากรอาสามากขึ้นต่อไป
โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา มีคณะสีในการแข่งขันกีฬาภายในทั้งหมด 5 คณะสี ดังนี้
ข้าวสารเสก

ข้าวสารเสก ถือเป็นเครื่องประกอบพิธีกรรมทางไสยศาสตร์ไทยโบราณ สามารถใช้ได้หลายประการแล้วแต่วัตถุประสงค์ ดังเช่นในวรรณคดีเรื่องขุนช้างขุนแผน ขุนแผนได้ใช้ข้าวสารที่ย้อมว่านยาเป็นเครื่องมือประกอบเมื่อจะสะกดขึ้นเรือนขุนช้าง ซึ่งเมื่อจุดตามเทียนอาคมสำหรับสะกดไว้ที่รั้วบ้านหรือนอกชานแล้ว ก็ซัดข้าวสารย้อมว่านยาที่ปลุกเสกแล้วขึ้นไปบนหลังคาเรือน เชื่อว่าจะสะกดคนบนเรือนให้หลับใหล

อีกประการเรียกว่าข้าวพิรอด คือข้าวเปลือกที่รอดผ่านพ้นกรรมวิธีการตำ ร่อน สีข้าว และการหุงจนมาปรากฏในจานข้าวได้ โบราณนับถือกันว่าเป็นของดี มีคุณทางแคล้วคลาด มักเก็บไว้ปลุกเสกเพื่อทำเป็นเครื่องรางโดยเย็บถุงเล็กๆ ใส่ไว้ อนึ่ง ผู้เรืองอาคมมักใช้ข้าวสารเสกเพื่อกำราบฤทธิ์ของวิญญาณร้าย โดยเชื่อว่าเมื่อซัดถูกภูตพรายจะต้องเร่งหลีกหนีไป มิฉะนั้นจะต้องแหลกเป็นจุณ ข้าวสารเสกอาจใช้ในพิธีการทำเสน่ห์ได้อีกด้วยโดยใช้ข้าวสารตกก้นครก ซึ่งก็คือข้าวสารที่ตกหลงอยู่ในครกตำข้าวแบบสมัยก่อน มาแช่น้ำมันหอมปลุกเสกแล้วเอาไว้ดีดใส่ผู้ที่ปรารถนา เชื่อว่าจะทำให้หลงใหลในตัวผู้กระทำ
พระถังซัมจั๋ง

เหี้ยนจึง หรือสำเนียงกลางว่า เสวียนจั้ง (; ประมาณ ค.ศ. 602 – 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 664) หรือที่รู้จักในนิยายไซอิ๋วว่า ถังซัมจั๋ง () เป็นพระภิกษุที่บำเพ็ญศีล สมาธิ ปัญญา มาแต่เยาว์ เมื่อเติบใหญ่ขึ้นจึงได้ออกเดินทาง โดยได้เขียนเป็นบันทึกการเดินทางไว้ด้วย ซึ่งเขียนขึ้นในปี พ.ศ. 1183 (ค.ศ. 646) มีชื่อว่า "ต้าถังซีโหยวจี้" (大唐西游记) แปลว่า "จดหมายเหตุการเดินทางสู่ดินแดนตะวันตกของมหาราชวงศ์ถัง" โดยในนั้นเล่าถึงการเดินทางที่ไปพบปะกับภูมิประเทศที่แตกต่างออกไป สภาพผู้คน วัฒนธรรมที่หลากหลาย น่าสนใจ รวมไปถึงการทหารและการเมืองการปกครอง โดยการเดินทางไปศึกษาพุทธศาสนาและศาสตร์ความรู้ต่างๆที่ทวีปอินเดีย เมื่อเดินทางกลับมาประเทศจีน ได้นำพระสูตรทั้งมหายานและเถรวาทกลับมาด้วยกว่า 600 ม้วน เพื่อกลับมาแปลเป็นภาษาจีน

หนังสือ "ต้าถังซีโหยวจี้" ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยและ

พระถังซัมจั๋ง มีชื่อเดิมว่า เหี้ยนจึง เป็นชาวมณฑลเหอหนาน เมื่อเยาว์วัยได้ติดตามพี่ชายคนที่สอง ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุในเมืองลั่วหยาง และได้รับเลือกให้เป็นนาคหลวง บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 13 ปี และมีความสามารถในการแสดงธรรมเป็นอย่างมาก เมื่อสิ้นราชวงศ์สุย และเปลี่ยนเป็นราชวงศ์ถังแล้ว ท่านจึงตัดสินใจเดินทางไปแสวงธรรมในประเทศอินเดีย ได้ออกเดินทางเมื่อปี พ.ศ. 1172

พระถังซัมจั๋ง ได้ศึกษาพระธรรมในอินเดีย ที่มหาวิทยาลัยนาลันทา นานถึง 17 ปี รวมระยะเวลาไปกลับทั้งสิ้น 19 ปี เป็นระยะทางกว่า 5 หมื่นลี้ ส่งให้จดหมายเหตุชิ้นนี้ของท่านนั้นอุดมไปด้วยข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับดินแดนในเอเชียกลางและเอเชียใต้เมื่อพันกว่าปีที่แล้วกว่า 138 แว่นแคว้น โดยในจำนวนนี้มี 110 แคว้นที่ท่านเดินทางไปด้วยตนเอง ขณะที่อีก 28 แคว้นนั้นท่านบันทึกจากคำบอกเล่าของผู้อื่น นับเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญยิ่ง

พระถังซัมจั๋ง เดินทางกลับจีนพร้อมทั้งนำพระไตรปิฎกฉบับภาษาสันสกฤตกลับมาด้วย ท่านเดินทางถึงเมืองหลวงของจีนคือ เมืองฉางอาน ในปี พ.ศ. 1188 ในสมัย พระเจ้าถังไท่จง พระองค์ทรงเป็นปราชญ์ผู้เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา จึงทรงอุปถัมภ์การแปลพระไตรปิฎก จากภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีน และ พระเจ้าถังไท่จงได้ทรงอาราธนาพระถังซัมจั๋งให้เขียนบันทึกการเดินทางไปอินเดีย จึงปรากฏหนังสือเรื่อง ต้าถังซีวีจี้ ในรัชกาลต่อมาพระเจ้าถังเกาจง พระองค์ทรงรับอุปถัมภ์งานแปลพระไตรปิฎกต่อ พระถังซัมจั๋งดำเนินงานต่อไปจนมรณภาพในปี พ.ศ. 1207

พระถังซัมจั๋ง ภาคนิยายไซอิ๋ว (西游记) เป็นผู้มีบุญมาเกิด โดยลอยมาตามน้ำ พระภิกษุรูปหนึ่งเก็บได้ และเลี้ยงให้เติบใหญ่ โดยเป็นผู้ที่ใฝ่ในพระธรรมมาตั้งแต่ยังเล็ก เมื่อเติบใหญ่จึงได้บวชเรียน มีชื่อเสียงทางด้านศีล สมาธิ ปัญญา จนกระทั่งได้รับการอุปถัมภ์จากถังไท่จงฮ่องเต้ กษัตริย์แห่งราชวงศ์ถัง ผู้ที่เลื่อมใสในพุทธศาสนา นับถือเป็นน้องชายบุญธรรม ให้ใช้ชื่อว่า "ถังซัมจั๋ง" และได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ไปอัญเชิญพระไตรปิฏก ณ ชมพูทวีป อันห่างไกล

ตลอดระยะเวลาการเดินทาง พระถังซัมจั๋ง ต้องเผชิญกับอุปสรรคนานัปการ เชื่อว่าเนื้อของพระถังซัมจั๋งกินแล้วอายุยืนหมื่นปี พระถังซัมจั๋งจึงมักถูกพวกปิศาจจับตัวบ่อยครั้ง
ผีตายทั้งกลม

ผีตายทั้งกลม (หรือบางครั้งเรียกว่า ผีตายท้องกลม ซึ่งเป็นคำที่ใช้ผิด) เป็นผีไทยลักษณะหนึ่ง โดยผู้หญิงที่ตายขณะที่กำลังตั้งครรภ์ลูกในท้องหรือขณะที่กำลังคลอดลูก ถ้าในขณะที่กำลังจะคลอดลูกนั้นแล้วเกิดตายขึ้นมาทั้งแม่และลูกถือว่าเป็นการตายโหงอีกรูปแบบหนึ่ง นางนาค หรือแม่นาคพระโขนงก็เป็นผีตายทั้งกลมเช่นกัน ผีตายทั้งกลมจะสำแดงอาการหลอกหลอนคนในรูปแบบต่าง ๆ เช่น ถ้าใครเดินผ่านบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมในยามค่ำคืน จะได้ยินเสียงกล่อมเด็กดังวังเวงมาจากในบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมนั้น หรือหนักหน่อยอาจจะมีคนเห็นเปลเด็กผูกอยู่บนคบไม้สูง โดยมีผีตายทั้งกลมนั่งกล่อมลูกอยู่ข้างล่าง ส่วนมือยืดยาวขึ้นไปบนคบไม้ ไกวเปลให้ลูก

คำว่าตายทั้งกลม สันนิษฐานว่าน่าจะมาจากคำว่า "ตายทั้งกลํ" คำว่า "กลํ" (/กม/) เป็นภาษาเขมร หรือภาษาโบราณ แปลว่า "ทั้งหมด ทั้งมวล หรือหมดสิ้น" ซึ่งในประชุมจารึกสยาม ภาคที่ ๑ จารึกสุโขทัย ชำระและแปลโดยยอร์จ เซเดส์ ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ พ.ศ. ๒๔๖๗ มีข้อความว่า "จึ่งได้แก่เมืองแก่กูทงงกลํ" ซึ่งคำว่า "ทงงกลํ" ในที่นี้แปลว่า "ทั้งหมด" ผู้หญิงที่ตายทั้งกลม ก็คือ ตายทั้งหมด คือ ตายทั้งแม่และลูก
ซิมเพล็กซ์

ในเรขาคณิต ซิมเพล็กซ์ () หรือ "n"-ซิมเพล็กซ์ คือรูปเชิงอุปมานของรูปสามเหลี่ยมใน "n" มิติ หรืออาจกล่าวให้ชัดเจนขึ้นได้ว่า ซิมเพล็กซ์ คือ 
คอนเว็กซ์ฮัล (convex hull) ของเซตของจุด "n"+1 จุดที่อิสระสัมพรรค (affinely independent) กันในปริภูมิแบบยุคลิดมิติ "n" หรือมากกว่า

เช่น 0-ซิมเพล็กซ์ คือ จุด, 1-ซิมเพล็กซ์ คือ เส้น, 2-ซิมเพล็กซ์ คือ รูปสามเหลี่ยม, 3-ซิมเพล็กซ์ คือ ทรงสี่หน้า (รวมไปถึงบริเวณภายในของแต่ละรูปด้วย)
นิกายในศาสนาอิสลาม

นิกายและสำนักคิดในอิสลาม

ท่านศาสดามุฮัมมัด ได้กล่าวว่า : 
แท้จริงประชาชาติของศาสดามูซา (อ) ได้แตกออกภายหลังจากเขาเป็น 71 จำพวก มีหนึ่งกลุ่มเท่านั้นที่รอด ส่วนอีก 70 อยู่ในไฟนรก 
และประชาชาติของศาสดาอีซา (อ) ได้แตกออกภายหลังจากเขาเป็น 72 จำพวก มีหนึ่งกลุ่มเท่านั้นที่รอด ส่วนอีก 71 อยู่ในไฟนรก 
และแท้จริงประชาชาติของฉัน จะแตกออกภายหลังจากฉันเป็น 73 จำพวก มีกลุ่มเดียวเท่านั้นที่รอด ส่วนอีก 72 จะอยู่ในไฟนรก

นักวิชาการอิสลาม มีทัศนะแตกต่างกันในการแบ่งจำนวนนิกายต่างๆในโลกอิสลาม

อย่างไรก็ตามไม่ว่าศาสนาอิสลามจะแตกออกเป็นหลายกลุ่ม แต่ศาสนาอิสลามที่ถูกต้องมีเพียงกลุ่มเดียวส่วนกลุ่มอื่นๆที่แตกแนวนั้นถือเป็นกลุ่มนอกศาสนา เพราะที่อยู่ของเขาเหล่านั้นคือไฟนรก ดังนั้นเราอาจจะสรุปได้ว่า ศาสนาอิสลาม มีนิกายเดียว (เพราะนิกายอื่นๆนั้นไม่ใช่อิสลาม ณ.ที่ อัลลอฮฺ)
รายชื่อนิกายในศาสนาอิสลามจากตำราต่างๆ มานำเสนอรวมทั้งได้ผนวกกลุ่มต่างๆเท่าที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบันเข้าไปด้วย ซึ่งการนำเสนอนี้อาจแตกต่างไปจากตำราทั้งหลาย แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไร เพราะแม้แต่ตำราเกี่ยวกับนิกายต่างๆในอิสลาม แต่ละเล่มต่างได้กล่าวไว้ ไม่เท่ากันและแตกต่างกันไป
ข้อสำคัญที่สุดที่ทุกท่านไม่ควรมองข้ามก็คือ แต่ละกลุ่มย่อมมีหลักความเชื่อ(อะกีดะฮ์หรืออุซูลุดดีน)และหลักปฏิบัติ(อัลฟิกฮ์หรืออะห์กาม)ที่เหมือนกันและแตกต่างกัน 
เพราะฉะนั้นทางเราใคร่ขอความร่วมมือจากทุกท่าน กรุณาส่งข้อมูลที่แท้จริงจากมัซฮับ(แนวทาง)ของท่านมายังเรา เพื่อเป็นข้อมูลแก่ผู้ใฝ่ศึกษาศาสนาอิสลามจะได้รับประโยชน์จากท่าน 
เช่นเดียวกันทางเราจะพยายามนำเสนอข้อมูลนิกายต่างๆแก่ท่านด้วย อินชาอัลลอฮ์

จากที่ได้นำเสนอมา สามารถแบ่งกลุ่มแกนนำหลักๆได้ 6 กลุ่มดังนี้คือ

กลุ่มแรก ซุนนี่ หรืออะฮ์ลุสสุนนะฮ์ วัลญะมาอะฮ์ มี 4 กลุ่มกลุ่มที่สอง มุอ์ต๊ะซิละฮ์ มี 12 กลุ่ม

กลุ่มที่สาม ญับบะรียะฮ์มี 5 กลุ่ม

กลุ่มที่สี่ ค่อวาริจญ์มี 18 กลุ่ม

กลุ่มที่ห้า มุรญิอะฮ์มี 6 กลุ่ม

กลุ่มที่หก กลุ่มชีอะฮ์ มี 24 กลุ่ม
สาขาซัยดียะฮ์
สาขาที่อ้างว่าเป็นชีอะฮ์ แต่ความจริงไม่ใช่ชีอะฮ์
สาขาอิมามียะฮ์
ฮึงหลีเต็ง

ฮึ หรือ"ฮึงหลีเต็ง"หรืออาหกของเตียบ่อกี้ ตัวละครในวรรณกรรมดาบมังกรหยก ฮึ เป๋นจ๋าวเหนือ อยู่ใต้แคว้นพุกาม แขวงต้าลือปอ ตำบลลองสอง อยู่ตั่วปู้เดี๋ยว บ่มีเมีย มีรักในวัยหนุ่มที่ไม่สมหวังกับกีเฮียวพู้ เนื่องด้วยนางมีใจกับเอี้ยเซียวผู้เป็นทูตซ้ายแห่งนิกายเม้งก่า ดั่งฟ้าลิขิตลูกสาวคนเดียวของนาง(เอี้ยปุ๊กห่วย)ได้มาทำหน้าที่เยียวยาแผลใจและแผลกายของเขาอีกทั้งยังอยู่ครองรักเคียงข้างเขาสืบไป
จิวยี่

จิวยี่ (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก แม่ทัพคนสำคัญของง่อก๊ก ขุนพลผู้ปราดเปรื่อง และเป็นคู่ปรับคนสำคัญของขงเบ้ง เป็นชาวเมืองลู่เจียนซู เกิดในครอบครัวขุนนางเก่า มีชื่อรองว่า กงจิน (公瑾) ลักษณะเป็นบุรุษรูปงาม หน้าขาว เมื่อวัยเด็กได้เรียนรู้วิชาอย่างแตกฉาน ทั้งการทหาร และศิลปะแขนงต่าง ๆ โดยจิวยี่เป็นผู้ชำนาญทางดนตรี กล่าวกันว่า ถ้าใครดีดพิณผิดแม้นิดเดียว ใครต่อใครจับไม่ได้ แต่จิวยี่สามารถจับได้ จิวยี่เป็นผู้มีนิสัยโอบอ้อม มีน้ำใจต่อเพื่อนฝูง ดังนี้ จึงมีผู้ที่เคารพนับถือเป็นมิตรสหายมากมาย

จิวยี่ คบหาเป็นเพื่อนกับซุนเซ็กมาแต่ยังเล็ก เมื่อซุนเซ็กสร้างเมืองกังตั๋งจนรุ่งเรือง จิวยี่มีส่วนในการสร้างความสำเร็จนั้นด้วย และทั้งคู่ก็มีสถานะเป็นคู่เขยกัน โดยที่ภรรยาของทั้งคู่ คือ นาง 2 เกี้ยวแห่งเมืองกังตั๋ง ภรรยาของซุนเซ็ก คือ ไต้เกี้ยวพี่สาวของเสียวเกี้ยวซึ่งเป็นภรรยาของจิวยี่ เมื่อซุนเซ็กสิ้นลง ได้ฝากฝังเมืองกังตั๋งและซุนกวน น้องชายไว้กับจิวยี่ด้วย มีความภักดีต่อตระกูลซุนมาก เพราะถือว่าตระกูลซุน มีบุญคุณต่อตน และครอบครัวมาตลอด เขารับใช้ตระกูลซุน ด้วยความซื่อสัตย์ และสามารถอย่างถึงที่สุด จิวยี่ได้รับตำแหน่ง เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งง่อก๊ก เมื่ออายุได้เพียง 26 ปี

เมื่อขงเบ้ง มาอยู่ที่เมืองกังตั๋งเพื่อร่วมกันรับมือกับทัพวุยก๊กของโจโฉ แม้ทั้งสองฝ่ายจะร่วมมือกัน แต่จิวยี่ก็ไม่ไว้วางใจขงเบ้ง เพราะเกรงว่าขงเบ้งต่อไป จะเป็นภัยแก่ง่อก๊ก จึงหาทางกำจัดขงเบ้งอยู่เสมอๆ แต่ขงเบ้งก็ล่วงรู้ก่อน และทำลายแผนการเหล่านี้ ไว้ได้ทุกครั้ง สร้างความแค้นใจให้จิวยี่ยิ่งนัก

จิวยี่ สิ้นชีพเมื่ออายุได้เพียง 36 ปี ระหว่างยกทัพบุกเมืองลำกุ๋น ด้วยอาการโลหิตเป็นพิษจากลูกธนู ประกอบกับความแค้นใจที่มีต่อขงเบ้ง และขงเบ้งส่งจดหมายยั่วยุมา จึงกระอักเลือดตาย ก่อนสิ้น จิวยี่ได้รำพันออกมาว่า "เมื่อฟ้าส่งข้ามาเกิดแล้ว เหตุไฉนถึงส่งขงเบ้งมาเกิดด้วย" ตามบันทึกประวัติศาสตร์จริงจิวยี่เสียชีวิตเพราะป่วยจากโรคระบาด ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตายด้วยความคับแค้นใจต่อขงเบ้งแต่อย่างไร ปัจจุบันสืบทราบแล้วว่าจิวยี่ตายเพราะโรคพยาธิชนิดหนึ่ง เรียกว่า เสว่ซีฉง (หนอนดูดเลือดคล้ายพยาธิปากขอ)
ประทุมพร วัชรเสถียร

รองศาสตราจารย์ ประทุมพร วัชรเสถียร (สกุลเดิม: เหล่าวานิช; 27 กันยายน พ.ศ. 2486 — 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ()) ชื่อเล่น ตุ้ง เป็นนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญด้านการเมืองและนโยบายต่างประเทศแถบยุโรป, นักเขียน, นักจัดรายการวิทยุ และพิธีกรรายการโทรทัศน์ ตลอดจนเคยเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ, อาจารย์ประจำภาควิชาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, รองอธิการบดีฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ร.ศ.ประทุมพร เป็นรัฐศาสตรบัณฑิตแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นที่ 14 จากนั้น ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย สหรัฐ ได้ป็นมหาบัณฑิตด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ส่วนด้านครอบครัว ประทุมพรนับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ และได้สมรสกับธีระ วัชรเสถียร สามีนับถือนิกายโรมันคาทอลิก มีบุตรชายด้วยกันคือพลธร วัชรเสถียร

ร.ศ.ประทุมพร เป็นที่รู้จักมากในบทบาทนักเขียน และสื่อมวลชน ในเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 เป็นหนึ่งใน 100 บุคคลที่ร่วมลงชื่อคัดค้านการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของจอมพลถนอม กิตติขจร ด้วย

ถึงแก่กรรมเมื่อเวลา 04.10 น. ของวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ หลังต่อสู้กับมะเร็งต่อมน้ำเหลืองมาระยะหนึ่ง ก่อนเสียชีวิตได้ทำพินัยกรรมมอบร่างของตนให้แก่คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยด้วย มีพิธีไว้อาลัย ณ คริสตจักรสืบสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร การนี้ท่านผู้หญิงอรนุช อิศรางกูร ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์ได้อัญเชิญพวงหรีดของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีตั้งเพื่อไว้อาลัย
สิกขมานา

สิกขมานา เป็นคำเรียกผู้ที่ถือศีล 6 ข้อก่อนที่จะบวชเป็นภิกษุณี, สามเณรี ก็เรียก

ก่อนที่ผู้หญิงจะบวชเป็นภิกษุณีได้นั้น ต้องบวชเป็น "สิกขมานา" เสียก่อน สิกขมานาต้องถือศีล 6 ข้ออย่างเคร่งครัดเป็นเวลา 2 ปี หากศีลขาดแม้แต่ข้อเดียวจะต้องเริ่มนับเวลาใหม่

การบวชเป็นสิกขมานา จะบวชได้ต้องอายุครบ 18 ปี เพราะว่าคนที่จะบวชเป็นภิกษุณีได้นั้นต้องอายุครบ 20 แต่สำหรับหญิงที่แต่งงานแล้ว พระพุทธองค์อนุญาตให้บวชเป็นสิกขมานาได้ตั้งแต่อายุ 12 เพราะว่าคนที่แต่งงานจะได้เรียนรู้ความยากลำบากของชีวิต รู้จักสุข ทุกข์ เมื่อรู้จักทุกข์ก็จะรู้จักสมุทัย นิโรธ มรรค ได้ จนนำไปสู่การบรรลุในที่สุด

ก่อนที่ภิกษุณีสงฆ์จะหมดไปจากอินเดียนั้น พระเจ้าอโศกมหาราชทรงส่งพระธรรมทูตออกไป 9 สาย 1 ในนั้นคือ พระมหินทรเถระ ผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์เอง ในสายพระมหินทรเถระนี้ไปศรีลังกา การเผยแพร่ศาสนาพุทธประสบความสำเร็จอย่างดียิ่ง พระนางอนุลา น้องสะใภ้ของกษัตริย์ศรีลังกา ทรงอยากผนวช จึงนิมนต์พระนางสังฆมิตตาเถรี พระธิดาของพระเจ้าอโศก มาเป็นปวัตตินีให้ "ปวัตตินี" คือพระอุปัชฌาย์ที่เป็นผู้หญิง

จากศรีลังกา ภิกษุณีสงฆ์ได้ไปสืบสายไว้ในจีน ไต้หวัน และอื่น ๆ อีกมาก จนกระทั่งพุทธศาสนาที่อินเดียและศรีลังกาเสื่อมลงลงไปในช่วงหลัง ทำให้ภิกษุณีฝ่ายเถรวาทซึ่งมีศีล และข้อปฏิบัติที่ยุ่งยากไม่สามารถรักษาวงศ์ของภิกษุณีไว้ได้ จึงทำให้ไม่มีผู้สืบทอดการบวชเป็นภิกษุณีสายเถรวาทในปัจจุบัน

ในปัจจุบัน มีความเชื่อว่ายังมีภิกษุณีสายเถรวาทเหลืออยู่ และอ้างหลักฐานยืนยันว่าภิกษุณีทางสายมหายาน วัชรยานนั้นสืบสายไปจากภิกษุณีสายเถรวาท โดยถือกันว่าหากภิกษุณีสายเถรวาทสืบสายไปเป็นมหายานได้ (ภิกษุณีจากลังกาไปบวชให้คนจีน) ภิกษุณีมหายานก็สืบสายมาเป็นเถรวาทได้เช่นกัน

ในกรณีนี้เคยมีประเด็นถกเถียงอยู่ช่วงหนึ่งว่าปัจจุบันนี้สามารถบวชภิกษุณีได้หรือไม่ มีข้อสรุปจากทางพระสงฆ์ฝ่ายเถรวาทว่าพระพุทธองค์ทรงอนุญาตให้มีการบวชเป็นภิกษุณีได้ก็ต่อเมื่อบวชต่อสงฆ์ทั้ง 2 ฝ่าย คือต้องบวชทั้งฝ่ายพระภิกษุสงฆ์ และฝ่ายภิกษุณีสงฆ์เป็นการลงญัตติจตุตถกรรมวาจาทั้งสองฝ่าย จึงจะสามารถเป็นภิกษุณีได้ ดังนั้นในเมื่อภิกษุณีสงฆ์เถรวาทได้เสื่อมสิ้นลงไม่มีผู้สืบต่อ จึงทำให้ในปัจจุบันไม่สามารถทำการบวชผู้หญิงเป็นภิกษุณีฝ่ายเถรวาทได้ การที่มีข้ออ้างว่าสายมหายานสืบสายวงศ์ภิกษุณีสงฆ์ไปก็ไม่สามารถอ้างได้ เพราะการสืบสายทางมหายานมีข้อวินัยและการทำสังฆกรรมบวชภิกษุณีที่ไม่ถูกต้องกับพระไตรปิฎกฝ่ายเถรวาท

ปัจจุบันศรีลังกาพยายามฟื้นฟูภิกษุณีสงฆ์ จนมีหลายร้อยรูป ที่เมืองไทยเองก็มีคนบวชเป็นภิกษุณีหลายรูปแล้วเช่นกัน แต่คณะสงฆ์ไทยไม่ยอมรับเป็นภิกษุณีสงฆ์เพราะสาเหตุดังกล่าวมาแล้วข้างต้น
ปางสมาธิ

ปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปลักษณะนั่งสมาธิ นั่งลำพระองค์ตั้งตรงพระบาท (เท้า) ทั้งสองซ้อนกัน โดยพระบาทขวาซ้อนทับอยู่บนพระบาทซ้าย พระหัตถ์ทั้งสองวางซ้อนหงายกันบนพระเพลา (ตัก) โดยวางพระหัตถ์ขวาซ้อนหงายอยู่บนพระหัตถ์ซ้าย (ท่าสมาธิราบ ขาขวาทับขาซ้าย) จัดเป็น "ปฐมปาง" หรือปางที่ให้กำเนิดองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ด้วยพระองค์ทรงอยู่ในพระอิริยาบถนี้ในคืนวันตรัสรู้ เรียกได้อีกอย่างว่าปางตรัสรู้ หรือเป็นพระพุทธรูปในอิริยาบถประทับนั่งสมาธิโดยใช้ข้อพระบาททั้งสองข้างขัดกันซึ่งเรียกว่า (ปางขัดสมาธิเพชร)

เป็นท่านั่งสมาธิหลังจากพระพุทธเจ้าทรงกำจัดพระยามาร และเสนามารให้ปราชัยไปแล้ว ด้วยพระบารมีตั้งแต่เวลาเย็นก่อนพระอาทิตย์ตก (ปางมารวิชัย) ทรงเจริญสมาธิภาวนาด้วยท่านั่งสมาธินี้จนทำจิตให้ปราศจากอุปกิเลส บรรลุปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน และจตุถฌาน ซึ่งเป็นส่วนของรูปสมาบัติ ที่เรียกว่า "เข้าฌานสมาบัติ" จากนั้นก็ใช้ฌานสมาธิที่แน่วแน่นั้น เจริญปัญญา หรือองค์วิปัสสนา จนได้บรรลุ "ญาณ" (คือ ความรู้แจ้ง) ที่เรียกว่า "อภิญญาญาณ" (ความรู้แจ้งอันประเสริฐสุด) ทั้งสามประการคือ ทรงบรรลุญาณที่หนึ่ง ในตอนปฐมยาม (ประมาณ 3 ทุ่ม) ญาณนี้เรียกว่า "บุพเพนิวาสานุสติญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงอดีตชาติหนหลังทั้งของตนและของคนอื่น พอถึงมัชฌิมยาม (ประมาณเที่ยงคืน) ก็ได้บรรลุญาณที่สอง ที่เรียกว่า "จุตูปปาตญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงความจุติ คือ ดับและเกิดของสัตว์โลก ตลอดจนถึงความต่างกันที่เรียกว่า "กรรม" พอถึงปัจฉิมยาม (หลังเที่ยงคืนล่วงแล้ว) ทรงบรรลุญาณที่สาม คือ "อาสวักขยญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงความสิ้นไปของกิเลส และอริยสัจสี่ คือความทุกข์ (ทุกข์) เหตุเกิดของความทุกข์ (สมุทัย) ความดับทุกข์ (นิโรธ) วิธีดับทุกข์ (มรรค) และกำจัดอวิชชาไปจนสิ้นจากกมลสันดาน
อำเภอกะพ้อ

กะพ้อ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี

อำเภอกะพ้อตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด ห่างจากอำเภอเมืองปัตตานี 68 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

คำว่า "กะพ้อ" เป็นชื่อของปาล์มชนิดหนึ่ง อำเภอกะพ้อเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสายบุรี ประกาศแยกเป็น กิ่งอำเภอกะพ้อ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2525 ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอกะพ้อ ตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา

การปกครองของอำเภอกะพ้อมี 3 ตำบล 27 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอกะพ้อประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอปะนาเระ

อำเภอปะนาเระ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี ประชากรแต่งกายตามแบบของประชากรมลายู มีประเพณี วัฒนธรรมตามแบบอิสลาม พูดภาษามลายูและภาษาถิ่นใต้เจ๊ะเห (ตากใบ)

อำเภอปะนาเระตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

"ปะนาเระ" เป็นภาษามลายูปัตตานีซึ่งมีที่มาจากคำว่า "ปาตา" แปลว่า หาด และคำว่า "ตาเระ" แปลว่าอวนลากปลา เมื่อนำมารวมกันเป็น ปาตาตาเระ จึงหมายถึงหาดที่ตากอวน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของชาวประมงทางภาคใต้ ต่อมาคำว่าปาตาตาเระเมื่อใช้นาน ๆ ก็กร่อนเป็น ปะนาเระ และเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี

การปกครองของอำเภอปะนาเระมี 10 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปะนาเระประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
ถนนเสรีไทย

ถนนเสรีไทย () เริ่มตั้งแต่เขตบางกะปิ ผ่านเขตบึงกุ่ม เขตคันนายาว ไปสิ้นสุดที่เขตมีนบุรี ในกรุงเทพมหานคร เดิมอยู่ในความดูแลของแขวงการทางกรุงเทพ กรมทางหลวง และได้รับการกำหนดเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3278 ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของกรุงเทพมหานคร

ถนนสายนี้มีความยาวประมาณ 9 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่แยกบางกะปิ ปลายถนนลาดพร้าวในเขตบางกะปิ ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนนวมินทร์และถนนพ่วงศิริ โดยมีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนศรีบูรพาที่แยกนิด้า ผ่านเขตบึงกุ่ม ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก (ด้านตะวันออก) ถนนสวนสยาม และตัดกับถนนมีนพัฒนาที่แยกบางชัน ไปสิ้นสุดที่แยกเมืองมีน ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนรามอินทรา ถนนสุวินทวงศ์ และถนนสีหบุรานุกิจในเขตมีนบุรี

ถนนเสรีไทยเดิมชื่อว่า ถนนสุขาภิบาล 2 และ ถนนบึงกุ่ม ต่อมากรุงเทพมหานครได้เปลี่ยนชื่อใหม่ เพื่อเป็นการสดุดีเกียรติคุณของขบวนการเสรีไทย ในวาระครบรอบ 50 ปี วันสันติภาพไทย และการสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2538

สถานที่สำคัญบนถนนสายนี้ ได้แก่ การเคหะแห่งชาติ เคหะชุมชนคลองจั่น โรงเรียนบางกะปิ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) สวนเสรีไทย (สวนน้ำบึงกุ่มเดิม) ซึ่งภายในมีพิพิธภัณฑ์เสรีไทย ณ อาคารเสรีไทยอนุสรณ์ สวนสยาม ตลาดน้ำขวัญเรียม วัดบำเพ็ญเหนือ นิคมอุตสาหกรรมบางชัน เคหะชุมชนบางชัน และโรงพยาบาลเสรีรักษ์
เอร์เนสโต ฟอร์ด

เอร์เนสโต ฟอร์ด นักมวยสากลชาวปานามา เกิดเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 24 (น็อก 15) แพ้ 3
ชุงอิชิ นะกะจิมะ

ชุนอิจิ นากาจิมะ () นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 ที่จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 13) แพ้ 7