seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
เพะชะคุชะ

เพะชะคุชะ () เป็นรูปแบบการนำเสนองานสร้างสรรค์แบบหนึ่ง ริ่เริ่มโดย Astrid Klein และ Mark Dytham แห่งบริษัท Klein-Dytham Architecture (KDa) จากโตเกียว เมื่อ ค.ศ. 2003 รูปแบบการนำเสนอนี้ได้แพร่หลายไปหลายเมืองทั่วโลก

งานเพะชะคุชะที่กรุงเทพมหานครจัดโดยนิตยสารภาพยนตร์ไบโอสโคปและบริษัทออกแบบกราฟิก
อำเภอชุมตาบง

ชุมตาบง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครสวรรค์

อำเภอชุมตาบงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

ท้องที่อำเภอชุมตาบงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลห้วยน้ำหอม อำเภอลาดยาว ในปี พ.ศ. 2535 ทางราชการได้จัดตั้งกิ่งอำเภอแม่วงก์ขึ้นซึ่งรวมพื้นที่ตำบลห้วยน้ำหอมไว้ด้วย และตำบลห้วยน้ำหอมได้แยกหมู่บ้านบางแห่งตั้งเป็นตำบลชุมตาบงและตำบลปางสวรรค์ในปีต่อมา จนกระทั่งสองตำบลนี้ได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอชุมตาบง อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอลาดยาว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอชุมตาบง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

อำเภอชุมตาบงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 2 ตำบล 23 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอชุมตาบงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
อำเภอเขาคิชฌกูฏ

อำเภอเขาคิชฌกูฏ [—เขา-คิด-ชะ-กูด] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดจันทบุรี อยู่ห่างจากตัวเมืองจันทบุรี 25.15 กิโลเมตร และห่างจากอำเภอมะขาม 18.84 กิโลเมตร

อำเภอเขาคิชฌกูฏตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

ท้องที่อำเภอเขาคิชฌกูฏเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมะขาม ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเขาคิชฌกูฏ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2536 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเขาคิชฌกูฏ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

อำเภอเขาคิชฌกูฏแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเขาคิชฌกูฏประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
ช่องทางการรับยา

ช่องทางการรับยา คือ ทางที่ยาจะสามารถเข้าสู่เป้าหมายได้โดยวิธีการต่าง ๆ เช่น การรับประทาน การฉีดยา การทายาที่ผิวหนัง
โอ้เอ๋ว

โอ้เอ๋ว หรือ โอ๊ะเอ๋ว () เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดภูเก็ต ได้จากวุ้นของเมล็ดโอ้เอ๋ว ( หรือ ,"อ้ายหยก") ซึ่งเป็นพืชจำพวกมะเดื่อชนิดหนึ่งที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Ficus pumila" var. "awkeotsang" ซึ่งเป็นสายพันธุ์หนึ่งหรือชนิดย่อยประเภทหนึ่งของต้นตีนตุ๊กแกเกาะผนัง หรือ มะเดื่อเถา ("F. pumila") ลักษณะคล้ายเมล็ดแมงลัก ที่แช่น้ำแล้วใช้เมือกโอ้เอ้วมาผสมกับเมือกของกล้วยน้ำว้าใส่เจี่ยกอ () เพื่อให้โอ้เอ๋ว เกาะตัวเป็นก้อน นำมาใส่น้ำเชื่อมและน้ำแข็งใส กินแก้ร้อนใน และลดการกระหายน้ำ

ชาวภูเก็ตจะรับประทานโอ้เอ๋ว สามแบบ คือ โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดงและเฉาก๊วย (ขาว ดำ แดง) โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดง (ขาว แดง) และ โอ้เอ๋วใส่เฉาก๊วย (ขาว ดำ) บางคนนิยมใส่กล้วยและน้ำหวานด้วย แหล่งขายโอ้เอ๋วในจังหวัดภูเก็ตที่สำคัญคือ โรงหนังสยามเก่า และซอยหล่อโรงหรือตลาดฉำฉา

โอ้เอ๋ว มีที่มาจากทางปีนัง ประเทศมาเลเซีย คนขายโอ้เอ๋วเจ้าแรกในภูเก็ตชื่อ แปะเอ๊ง เป็นคนจีน ขายอยู่ในตรอกสุ่นอุทิศ หรือตรอกแปะหล่าวหนั่ว(,"แปะหล่าวหนั่ว") ปัจจุบันแปะเอ๊งเสียชีวิตแล้ว แต่ก็มีคนสืบทอด ต่อมาขายอยู่ที่เดิม 
ในบางที่มีคนกล่าวว่า ของหวานชนิดนี้ ที่ปีนังเรียกว่า บุนทาวบี้แต่มาขายที่ภูเก็ตไม่มีคนเรียกชื่อนี้ วันหนึ่งมีคนลิ้นไก่สั้นพูดไม่ชัดมากินโอ้เอ๋ว แปะเอ๊งถามว่า “โฮเหลี่ยวโบ๋” () หมายความว่า 
"ดีไหม รสชาติดีไหม "คนลิ้นไก่สั้นตอบว่า “โอ๊เอี่ยว” คือ โฮเหลี่ยว ซึ่งหมายถึง ดี โอ๊เอี่ยวที่คนลิ้นไก่สั้นพูดก็เพี้ยนมาเป็น
“โอ้เอ๋ว” และเป็นชื่อเรียกของหวานชนิดนี้ที่ภูเก็ตตลอดมา

อันที่จริง โอ้เอ๋ว () เป็นชื่อของหวานชนิดหนึ่งในมณฑลฮกเกี้ยนและไต้หวัน เป็นที่นิยมในรับประทานในช่วงฤดูร้อน และเผยแพร่เข้าสู่เอเซ๊ยตะวันออกเฉียงใต้โดยชาวจีนอพยพทำมาทำงานในสมัย เป็นผู้นำพาเผยแพร่รับประทานจนเป็นที่นิยม

โอ้เอ๋ว มีลักษณะเป็นวุ้นใส ไม่มีสีนั้นทำมาจากกล้วยน้ำว้าสุก เมล็ดสมุนไพรจีน เรียกว่า เจียะกอ มีฤทธิ์เย็น แก้ร้อนในได้และน้ำด่าง นำกล้วยมาต้มแล้วบดให้เนื้อละเอียด นำเมล็ดสมุนไพรมาต้มกับน้ำด่าง ตั้งทิ้งไว้สักพัก แล้วผสมกับกล้วยน้ำว้าบดตั้งไฟให้เดือดทิ้งไว้แล้วกรองเอากากออก น้ำที่ได้จะค่อยๆแข็งเป็นวุ้น

โอ้เอ๋ว คนโบราณกินโอ้เอ๋วเปล่าๆ แก้ร้อนใน แต่ปัจจุบันกินกับน้ำแข็งใส ใส่ถั่วแดงต้ม หรือวุ้นดำราดน้ำเชื่อม หรือน้ำแดงและน้ำนมแมว ให้มีกลิ่นหอมหวาน เวลาสั่งเลือกได้ตามชอบ ถ้าสั่งขาวแดง แปลว่า โอวเอ๋วกับถั่วแดง, ขาวดำ แปลว่า โอ้เอ๋วกับวุ้นดำ ถ้าขาวแดงดำ ก็ใส่ทั้งหมดทุกอย่าง
เขาคิชฌกูฏ

เขาคิชฌกูฏ อาจหมายถึง
เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ

พระโพธิสัตว์กวนอิม (เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ) เป็นรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมทำจากเซรามิก สูงประมาณ 1 เมตรเศษ (119 เซนติเมตร) หนัก 40 กิโลกรัม ประดิษฐานอยู่ที่สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีผู้พบลอยน้ำมา บริเวณสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง

เมื่อเวลาประมาณ 01.30 น. ของวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.อ.เมืองฉะเชิงเทรา ได้รับแจ้งมาว่า คนหาปลาที่บริเวณแม่น้ำบางปะกงได้พบศพหญิงลอยน้ำมาติดที่ยังแม่น้ำบางปะกงใกล้ๆกับห้างตะวันออกพลาซ่า บริเวณชายเขื่อนแม่น้ำ จากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมหน่วยบรรเทาสาธารณภัยฉะเชิงเทรา รุดไปที่เกิดเหตุเพื่อทำหน้าที่ชันสูตรศพตามที่ได้รับรายงาน แต่เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุกับตกตะลึงเมื่อได้เข้าไปใกล้ๆ ภาพที่เห็นจากแสงสปอตไลท์ที่ส่องไปคือ " เทวรูปองค์เจ้าแม่กวนอิม " ลอยอยู่ในน้ำแทนที่จะจมน้ำเหมือนรูปปั้นทั่วๆไป

เจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมด้วยหน่วยบรรเทาสาธารณภัย สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา ได้ช่วยกันกู้เทวรูปขึ้นจากน้ำ โดยมีการใช้เจ้าหน้าที่จำนวนหลายคนก็ยังไม่สามารถนำองค์เจ้าแม่กวนอิมขึ้นจากน้ำได้ ทั้งๆที่มีน้ำหนักเพียง 40 กิโลกรัม จนกระทั่งมีผู้รู้ได้ทำการจุดธูปอธิษฐานอัญเชิญองค์เจ้าแม่กวนอิมให้ขึ้นจากน้ำ จึงได้เกิดปาฏิหาริย์ปรากฏแก่ประชาชนรวมทั้งเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ทำการกู้ เพราะใช้คนเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นก็สามารถอัญเชิญขึ้นจากน้ำได้อย่างง่ายดาย ผิดกับตอนแรกที่ใช้เจ้าหน้าที่หลายคนก็ไม่สามารถนำขึ้นมาได้
วายุภักษ์

วายุภักษ์ เป็นตัวละครยักษ์ ในเรื่องรามเกียรติ์ เป็นเจ้าเมืองวิเชียรที่เนินเขาจักรวาล ในตอน ศึกวายุภักษ์ ได้จับตัวพระราม พระลักษมณ์ ไปแต่สุครีพและหนุมานตามไปชิงตัวคืน วายุภักษ์ถูกนิลพัทกับองคตตัดหัวขาด
วายุภักษ์ (แก้ความกำกวม)

วายุภักษ์ อาจหมายถึง
สะพานอุตตมานุสรณ์

สะพานอุตตมานุสรณ์ หรือที่นิยมเรียกกันว่า สะพานมอญ เป็นสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศไทย มีความยาว 850 เมตร และเป็นสะพานไม้ที่ยาวเป็นอันดับ 2 ของโลกรองจากสะพานไม้อูเบ็ง ในประเทศพม่า เป็นสะพานที่ข้ามแม่น้ำซองกาเรีย ที่ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี

สะพานนี้สร้างขึ้นโดยดำริของ หลวงพ่ออุตตมะ เจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการาม ในปี พ.ศ. 2529 จนถึง พ.ศ. 2530 โดยใช้แรงงานของชาวมอญ เป็นสะพานไม้ที่ใช้สัญจรไปมาของชาวมอญและชาวไทยที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี

ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เวลา 18.30 น. สะพานอุตตมานุสรณ์ได้พังทลายขาดเป็น 2 ท่อนในช่วงกลางสะพาน ความยาวประมาณ 30 เมตร เนื่องจากเกิดเหตุฝนตกหนักติดต่อกันนานถึง 3 วัน ทำให้เกิดน้ำป่าไหลเชี่ยวกรากจากทุ่งใหญ่นเรศวร พัดขยะตอไม้ลงสู่แม่น้ำซองกาเลีย ปะทะกับเสาสะพานทำให้เกิดขาดกลาง และเสียหายเพิ่มเป็น 70 เมตร ในเที่ยงของวันต่อมา

หลังจากผ่านไป 1 ปี การซ่อมแซมสะพานแห่งนี้ก็ยังไม่เสร็จ และเกินสัญญาว่าจ้าง 120 วัน เนื่องจากมีปัญหาด้านบริษัทผู้รับเหมาที่มีปัญหาไม่สามารถนำไม้ที่ต้องขนส่งมาจากภาคอีสานมาซ่อมแซมได้ เนื่องจากเกรงว่าจะผิดกฎหมาย

ในที่สุดสะพานอุตตมานุสรณ์ก็ได้รับการซ่อมแซม จากทหารช่างจากกองพลทหารราบที่ 9 (พล.ร.9) ค่ายสุรสีห์ ร่วมกับชาวบ้านอำเภอสังขละบุรี ใช้เวลาเพียงแค่ 29 วัน และมีพิธีเปิดใช้อีกครั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นวันครบรอบชาตกาล 104 ปี ของหลวงพ่ออุตตมะ โดยมีการแสดงแสงสีเสียงด้วย
ISO 639-2

ISO 639-2 เป็นส่วนที่สองของมาตรฐาน ISO 63ꩭတဲး9 ที่จะใช้รหัสตัวอักษรภาษาอังกฤษแทนภาษาต่าง ๆ
ซึ่งมาตรฐานชุดนี้ประกอบด้วย กลุ่มของตัวอักษร 3 ตัว แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม โดยกลุ่มแรกใช้แทนชื่อของภาษาที่ใช้ใน งานบรรณาณุกรม ( bibliographic applications ) และกลุ่มที่สองใช้ใน งานที่ต้องเกี่ยวกับบัญญัติศัพท์ ( terminology applications ) รหัสที่ใช้แทนภาษาของทั้งสองกลุ่มเหมือนกันยกเว้นเพียง 23 ภาษา จากภาษาทั้งหมดมากกว่า 450 ภาษา ทั้งนี้เนื่องจากเงื่อนไขในการสร้างรหัสนั้น การใช้รหัสแทนภาษามาตรฐานนี้เริ่มต้นมาจากการใช้งานที่เกี่ยวข้องกับงานห้องสมุด การให้บริการข้อมูลต่าง ๆ ตลอดจนงานพิมพ์ ที่ต้องใช้ในการแลกเปลี่ยนข้อมูล รหัสเหล่านี้ได้มีการใช้แพร่หลายในกลุ่มงานห้องสมุด และต่อมาได้มีการปรับนำมาใช้โดยกลุ่มของนักภาษาศาสตร์ และในกลุ่มงานที่ต้องการคำนิยามเฉพาะ ซึ่งมาตรฐานส่วนนี้ได้มีการพัฒนาขึ้นโดยมีพื้นฐานจากความต้องการใช้ภาษานั้น ๆ ที่มีการใช้อย่างแพร่หลายอยู่ทั่วโลก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่รวมถึงโปรแกรมภาษาလိၵ်ႈတၢႆးလိၵ်ႈထႆး

รหัสที่แสดงแทนภาษาต่าง ๆ นี้ ประกอบด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเล็ก 3 ตัว โดยที่ตัวอักษรเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องเป็นตัวอักษรย่อของ
ภาษานั้น ๆ แต่สามารถใช้รหัสนั้นในการจำแนกภาษาได้

มาตรฐานกลุ่มนี้ประกอบด้วย 2 กลุ่มด้วยกันคือ กลุ่มรหัสที่ใช้ในงานบรรณานุกรม (ISO 639-2/B) หรือ รหัสกลุ่ม B และ กลุ่มรหัสที่ใช้ในงานที่ต้องเกี่ยวกับบัญญัติศัพท์ (ISO 639-2/T) หรือ รหัสกลุ่ม T

โดยมีเงื่อนไขในการจัดรหัสสำหรับงานบรรณานุกรม หรือ รหัสกลุ่ม B คือ

เงื่อนไขในการจัดรหัสสำหรับงานที่ต้องเกี่ยวกับศัพท์บัญญัติเฉพาะทาง หรือ รหัสกลุ่ม T คือ

โดยการจัดรหัสทั้งสองแบบนี้มีเพียง 23 ภาษาเท่านั้นที่มีรหัสแตกต่างกัน โดยที่ในอนาคตการกำหนดรหัสจะขึ้นอยู่กับชื่อแทนของภาษานั้น ยกเว้นแต่กรณีที่ประเทศนั้น ๆ หรือกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษานั้น ๆ ร้องขอ แต่เพื่อให้เกิดความเสถียรภาพและความต่อเนื่อง การเปลี่ยนรหัสเหล่านี้จะทำได้เมื่อมีความจำเป็นจริง ๆ เท่านั้น และรหัสเดิมจะยังคงต้องใช้อยู่
อย่างน้อย 5 ปีก่อนที่จะมีการใช้รหัสใหม่แทนที่หลังจากที่ได้มีการร้องขอให้มีการเปลี่ยนแปลง แต่อย่างไรก็ตามรหัสในกลุ่มบรรณานุกรมจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงถ้าชื่อของภาษาหรือสัญลักษณ์ย่อของภาษาเปลี่ยนด้วยเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่ง ทั้งนี้เพื่อไม่ให้เกิดความสับสน
ในกรณีที่ภาษาเดียวกันแต่มีการเขียนต่างกันจะใช้รหัสแทนภาษาตัวเดียวกันแต่อาจมีมาตรฐาน
อื่นเพิ่มขึ้นเพื่อแยกให้เห็นระบบการเขียนที่แตกต่างกัน สำหรับกรณีภาษาท้องถิ่นก็จะใช้รหัสเดียวกับภาษานั้น ๆ ยกเว้นบ้างในกรณีที่ภาษาท้องถิ่นนั้นมีลักษณะที่ไม่สามารถบอกรากที่มาของภาษานั้น ๆ ได้ชัดเจนก็สามารถมีรหัสภาษาของตัวเองได้ (ซึ่งมีปรากฏอยู่น้อยกรณี)

ISO 639 เป็นมาตรฐานที่พยายามจัดรหัสแทนชื่อของภาษาต่าง ๆ แต่

ตัวอย่างของรหัสในกลุ่ม ISO 639-2 เทียบกับ ISO 639-1 โดยที่ ถ้ารหัสในกลุ่ม
ISO 639-2 ใช้รหัสแทนไม่เหมือนกัน รหัสชุดแรกแสดงถึงรหัสในกลุ่มบรรณาณุกรม และชุดที่สองแสดงถึงรหัสในกลุ่มบัญญัติศัพท์
การวางแผนภาค

การวางแผนภาค (regional planning) เป็นสาขาหนึ่งของการวางแผนที่ดินที่เกี่ยวข้องกับประสิทธิภาพในการกำหนดการใช้ที่ดินและกิจกรรม โครงสร้างพื้นฐานและการเจริญเติมโตอันเนื่องมาจากการตั้งถิ่นฐานบนพื้นที่ที่มีขนาดใหญ่มากมากกว่านครหรือเมืองใดเมืองหนึ่งเพียงเมืองเดียว สาขาที่เกี่ยวเนื่องและสัมพันธ์กันได้แก่การการวางแผนชุมชน และการออกแบบชุมชนเมือง ซึ่งเป็นการเกี่ยวข้องกับปัญหาเฉพาะในพื้นที่ที่เป็นส่วนของเมือง และถือเป็นส่วนของการผังเมือง การวางแผนภาค การวางแผนชุมชนและการออกแบบชุมชนถือกันว่าเป็นการวางแผนเชิงพื้นที่ () ที่ภายใต้กรอบที่พัฒนาแนวทางมาจากยุโรป

ในแต่ละ ภาค จะต้องมีการใช้ที่ดินที่หลากหลาย ต้องการการปกป้องพื้นที่เกษตรกรรม พื้นที่เมือง จะต้องมีพื้นที่เพื่อการอุตสาหกรรม เพื่อการจัดวางโครงข่ายและศูนย์การขนส่ง พื้นที่การทหาร พื้นที่ธรรมชาติและป่าสงวน ฯลฯ รวมทั้งพื้นที่เสี่ยงภัยธรรมชาติซึ่งมักมีปัญหาขัดแย้งระหว่างการใช้ที่ดินที่ต่างกัน

การวางแผนภาคเป็นศาสตร์ว่าด้วยการจัดวางหรือกำหนดพื้นที่ที่มีประสิทธิภาพ ด้วยการวางโครงสร้างพื้นฐานพร้อมการกำหนดเขตหรือย่าน (อังกฤษ: Zoning) เพื่อนำไปสู่การเจริญเติบโตที่ยั่งยืนของทั้งภาคซึ่งอาจครอบคลุมพื้นที่หลายจังหวัด

คำว่า "ภาค" ในความหมายของการวางแผนอาจกำหนดโดยเขตการปกครองที่มีลักษณะปัญหาการพัฒนาหรือปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นไปในแนวเดียวกัน เช่น พื้นที่ชายฝั่งภาคตะวันออกของประเทศไทยที่เรียก ""อีสเทิร์นซีบอร์ด"" ซึ่งรวมพื้นที่หลายจังหวัด หรืออาจเป็นพื้นที่ที่กำหนดโดยลุ่มน้ำธรรมชาติ เช่น พื้นที่ลุ่มน้ำวัง

เนื่องจากพื้นที่ "ภาค" ครอบคลุมพื้นที่ของหลายองค์การปกครองท้องถิ่นซึ่งมีกฎหมายท้องถิ่นและระบบงบประมาณเป็นของตัวเอง การวางแผนภาคจึงเป็นเครื่องมือที่จะช่วยให้การพัฒนาของพื้นที่ภาคโดยภาพรวมซึ่งมีผลกระทบถึงกันโดยตรงมุ่งสู่เป้าหมายเดียวกันอย่างมีประสิทธิภาพและชัดเจน ปกติการวางแผนภาคโดยทั่วไปจะมุ่งเน้นที่จะ:-
ไอจาม

ไอจาม สามารถหมายถึงสำหรับความหมายอื่น ให้ดูที่ ไอและจาม
จาม

จาม อาจหมายถึง
มีเทน

มีเทน (Methane) เป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนพวกแอลเคน สูตรเคมี คือ CH เป็นแก๊สไม่มีสี ติดไฟได้ เป็นองค์ประกอบส่วนใหญ่ของแก๊สธรรมชาติ แก๊สมีเทนอาจได้มาจากการหมักมูลสัตว์และนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงราคาถูก

ก๊าซมีเทนอาจพบได้ในชั้นถ่านหิน (Coal Bed Methane) โดยจากกระบวนการเกิดถ่านหินทำให้ก๊าซสะสมตัวและกักเก็บอยู่ในช่องว่างในเนื้อถ่านหิน
แคะ (แก้ความกำกวม)

แคะ อาจหมายถึง
ชาวชิน

ชิน ( ; MLCTS: hkyang lu. myui:) คือกลุ่มชาติพันธุ์ในกลุ่มหนึ่งในประเทศพม่า โดยในชาวชินจำนวนนี้สามารถจำแยกได้เป็น 32 กลุ่ม ซึ่งแต่ละกลุ่มก็จะมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันไป และจะมีพิธีการสักบนใบหน้าของหญิงสาวซึ่งแต่ละกลุ่มจะใช้สีที่ต่างกัน เช่น สีดำ สีกรมท่า หรือรูปนกบนหน้าผาก จะเป็นลายเฉพาะกลุ่มซึ่งในกลุ่มเดียวกันก็จะมีลวดลายเดียวกัน โดยการสักบนใบหน้าของหญิงชาวชินจะสักบนใบหน้าเพื่ออำพรางความงามของตน เพราะคนโบราณเล่าต่อกันมาว่า ในอดีตหญิงสาวชาวชินมีความสวยต้องตาต้องใจคนต่างถิ่นเป็นอย่างมาก ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าเมืองกษัตริย์พม่าที่มักจะจับตัวสาวชาวชินไปเป็นภรรยาและทาสรับใช้ ผู้นำชนเผ่าจึงสั่งให้หญิงสาวชินสักใบหน้าเพื่ออำพรางความงามตั้งแต่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่นช่วงอายุประมาณ 12-13 ปี ซึ่งต้องให้ผู้ที่มีความชำนาญเป็นผู้สักให้ โดยจะสักต่อเนื่องไปเรื่อยจนเสร็จ ปกติแล้วใช้เวลาถึง 2 วัน จะพักแค่ตอนรับประทาน อาหารเท่านั้น เด็กสาวแทบทุกคนนอนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดตลอดการสัก กินอะไรไม่ได้และลืมตาไม่ได้เพราะมีอาการบวม บางคนที่รอยสักจางหรือลายไม่ขึ้นต้องมาสักซ้ำอีกครั้งสองครั้ง หรือจนกว่าสีจะเข้ม

แต่ปัจจุบัน วัฒนธรรมการสักใบหน้าหลงเหลืออยู่แค่ในหมู่บ้านชนบทในป่าเขาห่างไกลเพียงไม่กี่แห่ง ส่วนพื้นที่อื่นไม่นิยมสักกันแล้ว เนื่องจากไม่มีใครมาจับตัวหญิงชาวชินไปเหมือนแต่ก่อน จึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป โดยเฉพาะหมอสักใบหน้าที่มีฝีมือต่างล้มหายตายจากกันไปเกือบหมด อย่างในละแวกนี้ถ้าใครอยากสักก็ไม่มีคนสักให้ เพราะหมอสักเสียชีวิตกันไปหมดแล้ว นอกจากนี้ ครั้งหนึ่งรัฐบาลทหารพม่าได้สั่งห้ามหญิงชาวชินสักใบหน้าเพราะเห็นเป็นเรื่องป่าเถื่อน ชาวบ้านก็เลยไม่กล้าสัก แต่อย่างไรก็ตามรัฐบาลพม่าในปัจจุบันเองก็ต้องการให้หญิงชาวชินที่สักใบหน้ากลุ่มดังกล่าวเป็นตัวดึงดูดนักท่องเที่ยวมายังพม่า
ขบวนการความเร็วสูง เทอร์โบเรนเจอร์

ขบวนการความเร็วสูง เทอร์โบเรนเจอร์ () เป็นภาพยนตร์โทคุซัทสึ แนวขบวนการนักสู้ลำดับที่ 13 ออกอากาศเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1989 ถึงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ออกอากาศทั้งหมด 51 ตอน และ มีตอนพิเศษทางโทรทัศน์อีก 1 ตอน

ในประเทศไทย ลิขสิทธิ์การออกอากาศทางโทรทัศน์ เป็นของ สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในเวลา 10.00 น.-10.30 น. ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ ในส่วนลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายรูปแบบวิดีโอ ได้แก่ บริษัท วิดีโอสแควร์ จำกัด

นางาเระโบมะ (流れ暴魔) คือมนุษย์ผู้ที่มีสายเลือดเผ่าโบมะและมนุษย์เข้าไว้ด้วยกัน ซึ่งกำเนิดมาจากเผ่าปีศาจโบมะชนกลุ่มน้อยที่ไม่ทำร้ายมนุษย์ และมีอยู่เป็นส่วนน้อย

สำหรับตอนนี้เป็นเนื้อหาที่จะก่อนฉายซีรีส์นี้โดยเนื้อหานั้นเหล่าโบม่าได้ปรากฏตัวต่อมาเหล่าเทอร์โบเรนเจอร์ได้ปรากฏตัวในเวลาต่อมานั้นเหล่าขบวนการนักสู้ (แบทเทิลฟีเวอร์ เจ ถึง ไลฟ์แมน) ได้ปรากฏตัวและได้แนะนำเหล่าขบวนการนักสู้ทั้งหมดโดยฉากสุดท้ายเหล่าขบวนการนักสู้ได้ต่อสู้
สกินไวเทนนิง

สกินไวเทนนิง () เป็นเครื่องสำอางหลายประเภทใช้เพื่อช่วยให้ผิวขาวขึ้น

ประเทศในภูมิภาคเอเชียนั้น วัดระดับทางสังคมโดยดูจากสีผิว ถ้าคนที่มีสีผิวอ่อน/ขาว จะถูกมองว่าเป็นบุคคลในราชวงศ์ หรือบุคคลชั้นสูงในสังคม ซึ่งโดยทั่วไปบุคคลชั้นสูงจะมีสีผิวที่อ่อน/ขาว เนื่องจากไม่ต้องโดนแสงแดดตลอดทั้งวัน ตรงกันข้ามกับชนชั้นแรงงานที่มักจะต้องทำงานอยู่กลางแดดตลอดเวลา

ในประเทศญี่ปุ่น เกอิชาจะต้องพอกหน้าให้ขาวนวลเนียนเพื่อให้ดูสวยงาม มีเสน่ห์ และแสดงถึงความมีระดับในสังคม

ปัจจุบันสกินไวเทนนิง ช่วยทำให้ผิวขาวขึ้นมาอย่างมีประสิทธิภาพ โดยอาศัยขบวนการในการต่อต้านการสร้างเอ็นไซม์ไทโรซิเนส เพื่อป้องกันไม่ให้ผิวสร้างเมลานินที่ทำให้ผิวมีสีดล้ำหรือดำ สารเคมีที่นียมใช้คือ ไฮโดรควิโนน และสารสกัดจากธรรมชาติต่าง ที่พบในท้องตลาด ที่มีช่วยทำให้ผิวขาวขึ้น นวลเนียนขึ้น

ครีมหน้าขาว ช่วยบำรุงผิวหน้าให้ขาวใสกระจ่าง กระชับรูขุมขนให้เล็ก เรียบเนียน ยกกระชับผิว

ครีมหน้าขาว ช่วยลดริ้วรอย ทำให้รอยเหี่ยวย่นที่ลึกตื้นขึ้นได้ ฝ้าและรอยหมองคล้ำบนใบหน้าลดลง

ครีมหน้าขาว ช่วยรักษาสิว ทำให้หน้าเรียบเนียน มีผิวขาวกระจ่างใส

ครีมไวท์เทนนิ่งเหมือนสามารถทำด้วยสารสกัดจากธรรมชาติเช่น
อำเภอเวียงเชียงรุ้ง

อำเภอเวียงเชียงรุ้ง () เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย

อำเภอเวียงเชียงรุ้งตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

ท้องที่อำเภอเวียงเชียงรุ้งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเวียงชัย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเชียงรุ้ง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกันเป็นต้นไป ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้เปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอนี้เป็น กิ่งอำเภอเวียงเชียงรุ้ง ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2539 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ปีเดียวกัน

จนกระทั่งในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเวียงเชียงรุ้ง โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกันเป็นต้นไป

อำเภอเวียงเชียงรุ้งแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอเวียงเชียงรุ้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอดอยหลวง

ดอยหลวง () เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย เป็นอำเภอที่กำลังพัฒนาทางด้านคมนาคม ด้านเศรษฐกิจ ด้านผังเมือง และเป็นอำเภอที่จะผ่านไปยังอำเภอเชียงของ เชียงแสน และพรมแดนประเทศลาวและพม่า จัดเป็นอำเภอที่อยู่ราบลุ่มน้ำแม่กก มีดอยหลวงสูง 1,043 เมตรจากน้ำทะเลปานกลาง จากทิวเขาหลวงพระบาง

ท้องที่อำเภอดอยหลวงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอแม่จัน ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอดอยหลวง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอดอยหลวง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
อำเภอดอยหลวงตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

อำเภอดอยหลวงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 33 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอดอยหลวงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
ไอโนะทะเนะ

ไอโนะทะเนะ (ญี่ปุ่น : 愛の種/โรมะจิ : Ai no Tane/คำแปล : ชนิดของความรัก) คือ เพลงซิงเกิลเปิดตัวอย่างไม่เป็นทางการของกลุ่มนักร้องหญิงญี่ปุ่นแนวเจ-ป็อปที่ชื่อมอร์นิงมุซุเมะ โดยได้รับการเปิดตัวภายใต้สังกัดอิสระเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540

ซิงเกิลนี้ถูกนำไปรวมไว้ในผลงานอัลบั้มของมอร์นิงมุซุเมะอยู่หลายชุด ไม่ว่าจะเป็น "มอร์นิงคอฟฟี" (อัลบั้มเพลงซิงเกิลอย่างเป็นทางการเพลงแรก) "เฟิรสต์ไทม์" (อัลบั้มเต็มชุดแรก) และ "เบสต์! มอร์นิงมุซุเมะ" (อัลบั้มรวมเพลงชุดแรก) นอกจากนั้น ในผลงานอัลบั้ม "เออร์ลีซิงเกิลบอกซ์" ไอโนะทะเนะยังได้รับการบรรจุเอาไว้ในรูปแบบของเพลงบรรเลงอยู่ด้วยภายในแผ่นคาราโอเกะพิเศษอีกด้วย

พ.ศ. 2540 วงดนตรีร็อกของญี่ปุ่นที่ชื่อชารัม คิว ได้จัดโครงการประกวดพรสววรค์ทางด้านการร้องเพลงสำหรับผู้หญิงขึ้นมา โดยใช้ชื่อโครงการว่า "โจะเซรกกุโวกะริซุโตะโอดิชง" (女性ロックヴォーカリストオーディション) และได้ออกอากาศการประกวดดังกล่าวนี้ผ่านทางรายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ "อะซะยัง"

หลังจากสิ้นสุดการประกวดในครั้งนั้น สึงกุ นักร้องนำและโปรดิวเซอร์ของชารัมคิว ได้ให้โอกาสผู้ที่รับตำแหน่งรองชนะเลิศจากการประกวด 5 คน มาร่วมงานกับเขา โดยมีข้อแม้ว่า ทั้งห้าคนต้องร่วมกันทำให้เพลงซิงเกิลเปิดตัวของพวกเธอ ซึ่งก็คือเพลง "ไอโนะทะเนะ" นี้ จำหน่ายได้ถึง 50,000 ชุด ซึ่งพวกเธอก็ตกลงทำตามข้อแม้ดังกล่าว และได้รับการตั้งชื่อกลุ่มว่ามอร์นิงมุซุเมะ หลังจากนั้น การบันทึกเสียงเพลงไอโนะทะเนะก็เริ่มต้นขึ้น

กระบวนการการผลิตของเพลงไอโนะทะเนะเริ่มต้นเมื่อประมาณกลางเดือนกันยายน พ.ศ. 2540 ระหว่างการผลิต ทางกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะต้องพบกับประเด็นปัญหาใหญ่เกี่ยวกับทรงผมของยูโกะ นากาซาวะ หนึ่งในสมาชิกของกลุ่ม เนื่องจาก นากาซาวะไว้ผมยาวตอนที่เธอถ่ายภาพลงหน้าปกซีดีครั้งแรก ซึ่งตรงกับช่วงเวลาที่กลุ่มยังไม่ได้เปิดตัวเพลงนี้ต่อสาธารณชน แต่ต่อมา เธอได้เปลี่ยนทรงผมใหม่ให้กลายเป็นทรงผมสั้น ทำให้ต้องมีการถ่ายภาพหน้าปกและถ่ายทำมิวสิกวิดีโอในท่อนที่เธอร้องใหม่ทั้งหมด

ไอโนะทะเนะได้เปิดตัวและออกวางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ณ ชินไซบะชิ เมืองโอซะกะ ด้วยยอดจำหน่าย 16,610 ชุด และต่อมาในวันที่ 9 พฤศจิกายน ณ ฟุกุโอะกะ ด้วยยอดจำหน่าย 9,004 ชุด การจัดจำหน่ายยังดำเนินต่อไปถึงวันที่ 23 พฤศจิกายน ณ เมืองซัปโปะโระ ด้วยยอดจำหน่าย 14,853 ชุด ระหว่างการตระเวนเปิดตัวผลงานชิ้นนี้ คาโอริ อีดะ หนึ่งในสมาชิกอีกคนของกลุ่ม ต้องเข้าโรงพยาบาลอย่างกะทันหันเนื่องจากคอนแทคเลนส์ที่เธอใส่แตกจนเป็นเหตุให้ตาของเธอบอดชั่วขณะ เธอสามารถกลับมาร่วมกับกลุ่มได้ก่อนวันที่สี่ของการจัดจำหน่ายที่เมืองนะโงะยะ ซึ่งพวกเธอสามารถจำหน่ายไอโนะทะเนะได้ 9,533 ชุดที่นี่

หลังจากการตระเวนจำหน่ายซิงเกิลเพลงนี้เป็นเวลา 4 วัน สมาชิกมอร์นิงมุซุเมะรุ่นที่ 1 ทั้งห้าคนก็สามารถทำตามข้อแม้ที่สึงกุตั้งไว้ได้ และได้ร่วมทำงานอย่างเป็นทางการกับสึงกุในที่สุด
อำเภอฆ้องชัย

ฆ้องชัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์

อำเภอฆ้องชัยตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

ท้องที่อำเภอฆ้องชัยเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกมลาไสย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอฆ้องชัย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอฆ้องชัย โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

อำเภอฆ้องชัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 48 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอฆ้องชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอลำทะเมนชัย

อำเภอลำทะเมนชัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา

อำเภอลำทะเมนชัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้อำเภอลำทะเมนชัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่

ท้องที่อำเภอลำทะเมนชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือน

เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือน เป็นเครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือนเป็นระบบหยาบที่เคยใช้วัดงามหนืดในสภาพกระบวนการพิเศษ ลิขสิทธิ์เป็นของบริษัท SOFRASER

ส่วนที่ทำงานของตัวส่งสัญญาณ (sensor) คือ ท่อสั่น ช่วงความถี่ของการสั่นสะเทือนจะแปรผันไปตามความค่าความหนืดของของเหลวซึ่งมีท่อจุ่มอยู่ เหมาะสมกับการวัดของเหลวที่เหนียวเป็นก้อน และของเหลวที่มีความหนืดสูง (1,000,000 cP)

ปัจจุบันนี้ อุตสาหกรรมต่าง ๆ ในโลกได้พิจารณาเครื่องวัดความหนืดเหล่านี้ว่าเป็นระบบที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการวัดค่าความหนืด แตกต่างจากเครื่องวัดความหนืดแบบหมุนซึ่งต้องการการบำรุงรักษามากกว่า และขาดความสามารถในการวัดของเหลวที่เหนียว อีกทั้งยังต้องปรับค่าหลังจากที่มีการใช้อยู่บ่อยครั้ง

เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือนจะไม่มีส่วนที่เคลื่อนไหว ส่วนที่เปราะบาง และส่วนที่กระตุ้นเล็กมาก
อำเภอเมืองยาง

อำเภอเมืองยาง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา

อำเภอเมืองยางตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

ในอดีต อำเภอเมืองยาง เคยเป็นแหล่งที่ตั้งถิ่นฐานชุมชนโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ เช่น ตามโคกเนิน จะปรากฏหลักฐานทางโบราณคดี เช่นการพบเครื่องปั้นดินเผาที่ขุดพบในใจกลางเมืองบ้านเมืองยาง และบ้านกระเบื้องนอก พบเศษกระเบื้องเครื่องปั้นดินเผาจำนวนมากในเขตชั้นดินลึกเพียงแค่ 1 เมตร ซึ่งตามรายงานการขุดค้นพบของกรมศิลปากร พบว่าเป็นหลักฐานในยุคหินเก่า อายุประมาณ 3,500 ปี ก่อนประวัติศาสตร์ และในยุคต่อมายังพบเศษซากกู่ปราสาทขนาดเล็กตามเนินเล็กๆที่บ้านเมืองยาง บ้านนางออ นอกจากนี้ที่ตั้งหมู่บ้านเมืองยาง บ้านเมืองเก่า ในปัจจุบันยังมีลักษณะเป็นคูน้ำวงล้อมรอบชุมชน ซึ่งแสดงให้เห็นร่องรอยการตั้งถิ่นฐานของชุมชนที่มาแต่อดีตอำเภอเมืองยาง มีพื้นฐานทางสังคมประกอบด้วยชนพื้นเมือง ผสมผสานกันระหว่างชาวอีสานและชาวโคราช เป็นเขตพื้นที่เชื่อมติดต่อกันระหว่างกลุ่มชนชาวอีสานและชาวโคราชของพื้นที่ภาคอีสาน และมีภาษาถิ่นที่ใช้กันอยู่ทั้งสองภาษา โดยดั้งเดิมกลุ่มชนชาวโคราช ส่วนใหญ่จะมีการอพยพบุกเบิกตั้งถิ่นฐาน มาจากเขตพื้นที่อำเภอพิมาย ในขณะกลุ่มชนชาวอีสานจะเป็นการย้ายมาจากจังหวัดละแวกใกล้เคียง เช่น จ.ร้อยเอ็ด จ.มหาสารคาม จ.ขอนแก่น จ.บุรีรัมย์ โดยชาวโคราชส่วนใหญ่ ซึ่งมักจะเป็นการอพยพบุกเบิกเข้ามาก่อนหรือเป็นกลุ่มชนดั้งเดิม จึงได้เลือกทำเลที่สำคัญ เหมาะสมสำหรับการตั้งชุมชน คือ แม่น้ำมูล ลำสะแทด ทำให้หมู่บ้านที่อยู่ในละแวกพื้นที่ดังกล่าวมักเป็นชุมชนหมู่บ้านชาวโคราช เช่น บ้านครบุรี บ้านกระเบื้องนอก ในขณะที่ชาวอีสานซึ่งเป็นการอพยพ ขยายการตั้งถิ่นฐานมาทีหลัง จึงได้ยึดพื้นที่ตามทำเลที่เหมาะสมอื่น เช่น หนองน้ำ สระน้ำ โคกเนิน เช่น บ้านเมืองยาง บ้านเมืองเก่า ในช่วงต่อๆมาก็มีการขยายการตั้งถิ่นฐานไปเรื่อยๆ กระจัดกระจายกันไป และมีการผสมผสานกันทางเครือญาติ ทั้งภายในชุมชนและระหว่างชุมชน ทำให้พื้นฐานทางสังคมในด้านชุมชนพื้นเมืองเป็นแบบผสม

อำเภอเมืองยางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเมืองยางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
ราวัง

ราวัง อาจหมายถึง
ราวาง

ราวาง หรือ กะฉิ่นราวาง (อังกฤษ: Rawang) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มหนึ่งในประเทศพม่า อาศัยในทางตอนเหนือของรัฐกะฉิ่น ซึ่งโดยมากจะอยู่บริเวณเมืองปูเตา และบริเวณเชิงเขาคากาโบราซี เป็นหนึ่งในหกเผ่าหลักของกลุ่มกะฉิ่น และพบในรัฐอรุณาจัลประเทศของอินเดียด้วย มีภาษาเป็นของตนเองคือภาษาราวาง