seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
อำเภอบางปะกง

อำเภอบางปะกง คืออำเภอหนึ่งในจังหวัดฉะเชิงเทรา ถือเป็นประตูเข้าเขตภาคตะวันออก

คำว่า "บางปะกง" เพี้ยนมาจากคำว่า "บางมังกง" ซึ่งได้ชื่อมาจากปลามังกงหรือปลาอีกงที่พบชุกชุมในถิ่นนี้

อำเภอบางปะกงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกใต้ของจังหวัดฉะเชิงเทรา บริเวณปากแม่น้ำบางปะกง ห่างจากตัวจังหวัดไปประมาณ 22 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 45 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียงดังต่อไปนี้

อำเภอบางปะกงมีลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำสูงกว่าระดับน้ำทะเล 1-2 เมตร พื้นที่บางส่วนอยู่ติดทะเล มีสภาพเป็นป่าชายเลน สภาพน้ำในแม่น้ำบางปะกง น้ำจะจืดอยู่ประมาณ 6 เดือน และมีน้ำเค็มประมาณ 6 เดือน พื้นที่ส่วนใหญ่ใช้ประกอบการเกษตร เช่น เลี้ยงกุ้ง เลี้ยงปลา

อำเภอบางปะกงแบ่งออกเป็น 12 ตำบล 107 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบางปะกงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 16 แห่ง ได้แก่
สถานีรถไฟ

สถานีรถไฟ คืออาคารหรือกลุ่มอาคาร ที่ใช้เป็นจุดจอด แวะพัก เปลี่ยนขบวน สำหรับการเดินรถไฟ มีการรับส่งผู้โดยสารเป็นภารกิจหลัก และรับส่งสินค้าบ้างเป็นครั้งคราว

ประเภทของสถานีรถไฟได้แก่

สถานีทั่วไป เป็นสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่ง ซึ่งเปิดรับส่งผู้โดยสาร และ/หรือสินค้า และเป็นสถานที่ซึ่งมีนายสถานีประจำอยู่และอนุญาตให้รถไฟเดินไปมาตามระเบียบการเดินรถ เช่น สถานีรถไฟคลองมะพลับ สถานีรถไฟแม่ตานน้อย ในเส้นทางสายเหนือ สถานีรถไฟแผ่นดินทอง สถานีบ้านแสลงพัน ในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ สถานีรถไฟบ้านดงบัง สถานีรถไฟองครักษ์ ในเส้นทางสายตะวันออก และสถานีรถไฟบูกิ๊ต สถานีรถไฟแสงแดด ในเส้นทางสายใต้

สถานีชุมทาง เป็นสถานีที่ทางรถไฟสายหลัก และสายแยก แยกออกจากกัน ทั้งนี้ สถานีชุมทางก็มีคุณสมบัติเหมือนกันกับสถานีทั่วไปเช่นกัน กล่าวคือ เป็นสถานที่รับส่งผู้โดยสาร และ/หรือสินค้า และเป็นสถานที่ซึ่งมีนายสถานีประจำอยู่และอนุญาตให้รถไฟเดินไปมาตามระเบียบการเดินรถ ปัจจุบัน การรถไฟแห่งประเทศไทย มีสถานีชุมทางทั้งหมด 16 สถานี คืออนึ่งทั้งสถานีทั่วไปและสถานีชุมทางนั้น จัดให้อยู่ในประเภทเดียวกันคือ ประเภท สถานีรถไฟ โดยแบ่งชั้นสถานีเป็น 5 ระดับ ตามปริมาณรายได้จากการโดยสาร จำนวนประชากรในชุมชน และความสำคัญในการเดินรถไฟ (เช่น เป็นที่ตั้งของแขวงเดินรถ เป็นต้น) ดังนี้

เป็นสถานที่ที่ซึ่งขบวนรถหยุดเพื่อรับส่งผู้โดยสาร แต่ไม่มีการขนส่งสินค้าขึ้นลง รวมไปถึงป้ายหยุดรถไฟจะไม่มีนายสถานีอยู่ประจำ ป้ายบอกชื่อทำด้วยเหล็ก เป็นตั้งแต่ก่อสร้าง ตัวอย่างเช่น ป้ายหยุดรถไฟอุรุพงษ์ ป้ายหยุดรถไฟพญาไท ในเส้นทางสายตะวันออก ป้ายหยุดรถไฟนิคมรถไฟ กม.11 ในเส้นทางสายเหนือ ป้ายหยุดรถไฟบ้านหนองกันงาในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ และป้ายหยุดรถไฟจรัญสนิทวงศ์ ป้ายหยุดรถไฟสะพานจุฬาลงกรณ์ ป้ายหยุดรถไฟสวนสนประดิพัทธ์ในเส้นทางสายใต้

เป็นสถานีที่ซึ่งขบวนรถหยุดเพื่อรับส่งผู้โดยสาร และขนส่งสินค้าขึ้นลง แต่ไม่มีนายสถานีอยู่ประจำ ป้ายทำด้วยปูน อาจเป็นที่หยุดรถตั้งแต่ก่อสร้างหรือสถานีที่
ถูกลดระดับ เช่น ที่หยุดรถไฟบ้านแต้ ที่หยุดรถไฟบ้านไร่ ในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ ที่หยุดรถไฟห้วยโรง ที่หยุดรถไฟปากแพรก ที่หยุดรถไฟเขาหลุง ในเส้นทางสายใต้ ที่หยุดรถไฟผาคอ ที่หยุดรถไฟแม่พวก ที่หยุดรถไฟนวนคร ในทางรถไฟสายเหนือ และ ที่หยุดรถไฟไทย ชายแดนไทย-กัมพูชา ในทางรถไฟสายตะวันออก เป็นต้น

สถานีรถไฟเฉพาะกิจ คือสถานีที่ตั้งขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์พิเศษ เช่น เป็นสถานีขนส่งสินค้าอย่างเดียวไม่รับผู้โดยสาร (บางแห่งรับผู้โดยสารร่วมด้วย) นอกจากนี้ อาจจะเป็นสถานีสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ เช่น สถานีรถไฟหลวงสวนจิตรลดา
ย่านลิเภา

ย่านลิเภา หรือ ลิเภา เป็นเฟิร์นเถาชนิดหนึ่งในสกุล "Lygodium" เช่น "Lygodium flexuosum" (ลิเภาใหญ่) และ "Lygodium circinatum" (ลิเภาหางไก่) เป็นต้น พบได้มากทางภาคใต้ของไทย

ย่านลิเภาเป็นวัสดุสำคัญสำหรับงานสาน เช่น กระเป๋าย่านลิเภา
กำจร มนุญปิจุ

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นาวาตรี กำจร มนุญปิจุ ร.น.ราชบัณฑิต เกิดวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2469 ที่ตำบลบางหลวง อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี เป็นบุตรของ ขุนกัลยาณวิทย์ (เกิด มนุญปิจุ) อดีตศึกษาธิการจังหวัดปทุมธานี และนางกิม มนุญปิจุ สมรสกับนางวิภาวรรณ มนุญปิจุ มีบุตรชาย 1 คน คือ นายณัฐเสกข์ (กวิช) มนุญปิจุ

ศ.น.ต.กำจร มนุญปิจุ เป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญในสาขาอินทรีย์เคมี เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการให้เกิดความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ระหว่างประเทศไทยและประเทศออสเตรีย นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 และได้รับอิสริยาภรณ์ Den Tiroler Adler-Orden in Gold และ Grosse Goldene Ehrenzeichen Fur Verdienste Um Die Republik Osterreich จากประเทศออสเตรีย ในเวลาเดียวกันก็มีความรอบรู้ และมีความสามารถยิ่งในด้านการบริหารการศึกษา มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาระบบการคัดเลือกผู้เข้ารับการศึกษาระดับอุดมศึกษา เป็นผู้คิดค้นและดำเนินการทำระบบการสอบคัดเลือกนักศึกษาเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา เริ่มตั้งแต่ปีการศึกษา 2504-2050 โดยจัดการสอบคัดเลือกร่วมครั้งแรก สำหรับมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (มหาวิทยาลัยมหิดล) และต่อมาได้ขยายใช้กับมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ อีกทั้งเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาปรับปรุงหลักสูตรสาขาวิชาต่าง ๆ ของสถาบันอุดมศึกษา ทำให้การอุดมศึกษาไทยก้าวทันพัฒนาการในยุคโลกาภิวัตน์ มีมาตรฐานทัดเทียมกับระดับสากล
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ น.ต.กำจร มนุญปิจุ ร.น.ราชบัณฑิต เริ่มรับราชการ และมีบทบาทเกี่ยวข้องกับการบริหารและการจัดการศึกษา ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ที่ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ และต่อมาได้ ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดลระหว่าง พ.ศ. 2514–2518 และรักษาราชการในตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น ระหว่าง พ.ศ. 2519-2521 ระหว่างนี้มีบทบาทสำคัญยิ่ง ในการวางระบบการสอบคัดเลือกนักเรียนเข้าเรียนในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ทำให้กระบวนการบริหารจัดการสอบมีขั้นตอนโปร่งใสและมีประสิทธิภาพจวบจนปัจจุบัน ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็น อ.ก.ม.วิสามัญ เกี่ยวกับตำแหน่งทางวิชาการของทบวงมหาวิทยาลัย ระหว่าง พ.ศ. 2516-2519 และทั้งยังได้รับคัดเลือกจากที่ประชุมคณะกรรมการบริหาร International Organization of Chemical Sciences for Development (IOCD) ภายใต้การสนับสนุนของ UNESCO ให้เป็น Vice President สำหรับภูมิภาคเอเชีย ในปี พ.ศ. 2524
ได้รับพระราชทาน'พระธาตุพนมทองคำ' เครื่องหมายของการประกอบการอันเป็นประโยชน์ยิ่งแก่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ในคราวพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จพระราชดำเนินไปพระราชทานปริญญาบัตร แก่ผู้สำเร็จการศึกษาของมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อปี 2537

นายกำจร ถึงแก่อนิจกรรม ด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2556 สิริรวมอายุ 87 ปี
ภาษาหริยนวี

ภาษาหริยนวี (อักษรเทวนาครี: हरियाणवी) (), (, หรือ हरयाणवी ) ชื่ออื่นๆคือ ภาษาชตุ ภาษาพังครุ เป็นภาษาถิ่นของภาษาฮินดี ใช้พูดทางตอนเหนือของรัฐหรยณะ และเดลฮี บางครั้งจะไม่นับภาษาหริยนวี เป็นภาษาใหม่ เพราะใกล้เคียงกับภาษาฮินดี และมีคำศัพท์จากภาษาอูรดูมาก วรรณคดีมีน้อย ส่วนมากเป็นเพลงพื้นบ้าน ภาษานี้มีหลากหลายสำเนียง ที่ต่างกันไปในระดับหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ถูกแยกจากกันด้วยสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์
ภาษาหริยณวีมีผู้พูดหลายตำบลในหรรยนะ ประชาชนในหลายตำบลของโสเนปัตและโรห์ตักพูดภาษานี้ด้วยสำเนียงที่เรียกโรตากี สำเนียงที่พูดในตำบลชินท์จัดเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษานี้ แม้ว่านักภาษาศาสตร์บางคนจะจัดให้สำเนียงโรตากีเป็นสำเนียงมาตรฐาน ในตำบลฟาริดาบัดจะใช้ภาษานี้ควบคู่กับภาษาพรัช ในหมู่ผู้นับถือศาสนาอิสลามจะใช้ภาษาอูรดูควบคู่ไปด้วย มุสลิมบางส่วนอพยพไปปากีสถาน จึงมีผู้พูดภาษานี้ในปากีสถาน
เนื่องจากไม่มีระบบการเขียนสำหรับภาษาหริยณวี ดังนั้นผู้พูดภาษานี้จึงเขียนวรรณกรรมของตนด้วยภาษาฮินดี มีวรรณกรรมมุขปาฐะเป็นเพลงพื้นบ้าน และละครพื้นบ้านที่เรียกสาอัง และมีเรื่องเล่าที่เป็นเรื่องตลกจำนวนมาก
ภาษายาเอยามะ

ภาษายาเอยามะ มีผู้พูดราว 44,650 คน ในเกาะยาเอยามะ ทางใต้ของเขตมิยาโกะในรีวกีว เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษามิยาโกะ มีสำเนียงที่แตกต่างกันเช่น อิชิกากิ อิริโอโมเตะ และทาเกโตมิ
ภาษามิยาโกะ

ภาษามิยาโกะ มีผู้พูดราว 55,800 คน ในหมู่เกาะมิยาโกะ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะโอกินาวะ เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษายาเอยามะ แบ่งเป็นสองสำเนียงคือ อิราบุ และมิยาโกะ ต่างจากภาษากลุ่มญี่ปุ่นอื่น ๆ คือมีเสียงตัวสะกด
ภาษาโยนางูนิ

ภาษาโยนางูนิ มีผู้พูดราว 1,800 คน ในเกาะโยนางูนิ ในญี่ปุ่นและทางตะวันออกของไต้หวัน เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษายาเอยามะภาษานี้เคยเขียนด้วยโลโกแกรมแบบไกดะ

ภาษาโยนางูนิเป็นเช่นเดียวกับภาษามิยาโกะ ภาษายาเอยามะและภาษารีวกีวตอนใต้อื่นๆ เสียง /b/ มีความเกี่ยวเนื่องกันกับเสียง /w/ ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน ภาษาโยนางูนิมีเสียง /d/ ในขณะที่ภาษาญี่ปุ่นและกลุ่มภาษารีวกีวอื่น ๆ มีเสียง /j/ เสียง /d/ คาดว่าพัฒนามาจากเสียง */j/ เนื่องจากคำยืมจากภาษาจีนที่เป็นเสียง */j/ ในภาษาอื่นๆจะเป็นเสียง /d/ ในกลุ่มผู้ที่พูดภาษาโยนางูนิ
ภาษาตูลู

ภาษาตูลู เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียน มีผู้พูดน้อยกว่า 2 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในทักษิณะ กันนาดา และอุทุปี ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของรัฐการณตกะ มีบางส่วนอยู่ใน กสารคท รัฐเกราลา อักษรเดิมที่ใช้เขียนภาษานี้ คล้ายอักษรมาลายาลัม แต่มีใช้น้อย ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรกันนาดา ยังเป็นข้อโต้แย้งอยู่ว่า อักษรตูลู เป็นต้นกำเนิดของอักษรมาลายาลัมหรือไม่ แต่หลักฐานจากจารึกของทั้งสองภาษา แสดงให้เห็นว่า ภาษาตูลูเก่ากว่า การเขียนภาษาตูลูด้วยอักษรกันนาดา ริเริ่มโดยมิชชันนารีชาวเยอรมันเมื่อราว พ.ศ. 2400

บริเวณที่มีผู้พูดภาษาตูลูกระจายตัวอยู่คือ ทักษิณ กันณฑะ และตำบลอุทุปี กสรคทเหนือ

ในพุทธศตวรรษที่ 24 มิชชันนารีใช้อักษรกันนาดาในการแปลภาษาตูลู ส่วนใหญ่แล้ว ภาษาตูลูเขียนด้วยอักษรกันนาดาเพราะคนส่วนใหญ่เรียนภาษากันนาดาในโรงเรียนในขณะเดียวกันมีความพยายามที่จะรื้อฟื้นอักษรโบราณของภาษาตูลูหรืออักษรตูลูซึ่งมีลักษณะคล้ายอักษรมาลายาลัมขึ้นใหม่ แต่การใช้อักษรดั้งเดิมพบได้น้อย จารึกภาษาตูลูพบได้ในบริเวณรอบๆหมู่บ้านพัรกุร

การสืบหาจุดกำเนิดของภาษานี้ค่อนข้างยาก นักวิชาการบางคนจัดให้ภาษาตูลูอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียนและเป็นภาษาที่เก่าที่สุด โดยทั่วไป ภาษาตูลูมีสองสำเนียงคือ ศิวัลลีและสำเนียงทั่วไป แต่ในการวิเคราห์การออกเสียงจะแบ่งเป็นสี่สำเนียงคือ
ภาษาตูลูไม่มีการสอนในโรงเรียนและยังไม่ได้รับการยอมรับในฐานะภาษาราชการของอินเดีย จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย.
ภาษากัจฉิ

ภาษากัจฉิ เป็นภาษาตระกูลอินโด-อารยัน ใช้พูดในบริเวณกุตฉะ ของรัฐคุชราต มีผู้พูดราว 866,000 คน โดยเป็นภาษาที่ใช้พูดในหมู่ชาวมุสลิมในบริเวณดังกล่าว รวมทั้งชาวขวาชาห์ที่ใช้ในทางศาสนา

ภาษากัจฉิใกล้เคียงกับภาษาสินธีที่ใช้พูดในจังหวัดสินธ์ ประเทศปากีสถาน มักเข้าใจผิดกันว่าภาษากัจฉิเป็นภาษาผสมระหว่างภาษาสินธี ภาษาคุชราต ภาษาปัญจาบและภาษาราชสถาน ซึ่งอาจเป็นเพราะสัทวิทยาของภาษากัจฉิใกล้เคียงกับภาษาสินธี แต่คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาคุชราต ความใกล้เคียงของภาษาส่วนหนึ่งเกิดจากการอพยพระหว่างเขตสินธ์มาสู่โสวรัสตระและกุตฉ์ทางตะวันออก หรือราชสถานและปัญจาบทางเหนือ ผู้พูดภาษากัจฉิในอินเดียอาจพูดได้ 2 หรือ 3 ภาษา เพราะการใกล้ชิดกับภาษาใกล้เคียงเช่นภาษาคุชราต และภาษาฮินดี

มีความผันแปรของไวยากรณ์และความแตกต่างระหว่างสำเนียงในแต่ละถิ่น มีคำยืมจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียเช่นเดียวกับภาษาในเอเชียอื่นๆ ที่อยู่ในเส้นทางการค้า ผู้พูดภาษากัจฉิจำนวนมากพูดภาษาคุชราตได้ด้วย สำเนียงภาษาคุชราตของผู้พูดภาษากัจฉิเป็นที่ยอมรับจากผู้พูดภาษาคุชราตสำเนียงมาตรฐานว่าสามารถเข้าใจกันได้

ตัวอย่างประโยคภาษากัจฉิเทียบกับภาษาคุชราตได้แก่โดยทั่วไปภาษากัจฉิเขียนด้วยอักษรคุชราตดัดแปลง มีการตีพิมพ์หนังสือและวารสารจำนวนมากด้วยอักษรนี้ มีการเขียนด้วยอักษรเทวนาครีเช่นกัน ในอดีต ภาษากัจฉิเคยเขียนด้วยอักษรโขชกีที่เลิกใช้ไปแล้ว
ภาษาอามามิ

ภาษาอามามิ () มีผู้พูดราว 130,000 คน ในเกาะอามามิ ทางใต้ของเกาะเกียซุ เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษาโอกินาวะ
ตระกูลอักษรพราหมี

ตระกูลอักษรพราหมี เป็นกลุ่มของอักษรที่พัฒนามาจากอักษรพราหมี ได้แก่อักษรที่ใช้ในอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ได้แก่ อักษรเทวนาครี อักษรคุรมุขี อักษรเบงกาลี อักษรคุชราต อักษรโอริยา อักษรทมิฬ อักษรมาลายาลัม อักษรเตลุกุ อักษรกันนาดาและอักษรสิงหล (ในศรีลังกา) อักษรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่จัดอยู่ในตระกูลนี้คือ อักษรพม่า อักษรมอญ อักษรไทย อักษรลาว อักษรเขมร อักษรจาม อักษรไทลื้อ อักษรล้านนา อักษรขอมไทย อักษรขอมบาลี อักษรชวา อักษรบาหลี โดยผ่านทางอักษรปัลลวะในอินเดียใต้ และอักษรกวิในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โบราณ ลักษณะที่ต่างจากอักษรในอินเดีย คือมีพยัญชนะที่ใช้แทนเสียงเดียวกันเพราะภาษาเหล่านี้มีเสียงพยัญชนะน้อยกว่า (เช่น อักษรไทย) มีพยัญชนะ 2 ชุดที่ออกเสียงต่างกันเมื่อประสมสระ (เช่น อักษรเขมร อักษรมอญ) หรือลดจำนวนพยัญชนะ (เช่น อักษรลาว)อักษรกลุ่มนี้เขียนในแนวนอนจากซ้ายไปขวา

ลักษณะของสระในกลุ่มอักษรนี้คือ วางได้รอบพยัญชนะ และแบ่งสระเป็น 2 ชุดคือ สระลอยใช้แทนเสียงสระที่ประสมกับเสียง /อ/ ซึ่งถือเป็นเสียงสระ กับสระจมที่ประสมกับเสียงพยัญชนะ อักษรเหล่านี้ส่วนใหญ่ยังแบ่งสระเป็นสระลอยกับสระจม ยกเว้น อักษรไทยกับอักษรลาวที่ใช้สระจมเกาะกับอักษร อ แทนสระลอย ในตารางต่อไปนี้รูปสระจมเกาะกับเสียงพยัญชนะ /k/
ADO.NET

ADO.NET คือชุดส่วนประกอบซอฟต์แวร์สำหรับโปรแกรมเมอร์เพื่อเข้าถึงแหล่งข้อมูลต่างๆ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก แม้ว่าชื่อนั้นจะมาจากเทคโนโลยี ADO (ActiveX Data Object) แต่เนื่องจากว่ามีการเปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมากจนสามารถเรียกได้เป็นคนละผลิตภัณฑ์เลยทีเดียว โดยปกติแล้วจะใช้ในการเชื่อมต่อกับฐานข้อมูล แต่การเชื่อมต่อเข้ากับ Excel ไฟล์XML หรือไฟล์ข้อความธรรมดานั้นก็ทำได้เช่นกัน
ADO.NET ได้แบ่งเป็นสองส่วนหลัก:
โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น

โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น () เป็นโรงพยาบาลในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ ในรัฐแมสซาชูเซตส์ โรงพยาบาลก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2414 (ค.ศ. 1871) เดิมมีชื่อว่า โรงพยาบาลเคมบริดจ์ (Cambridge Hospital) และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นในภายหลัง และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นนี้เป็นหนึ่งในโรงพยาบาลที่ใช้สำหรับแพทย์ฝึกหัดจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และในปี พ.ศ. 2549 เมาต์ออเบิร์นได้รับเลือกเป็นหน่วยงานที่น่าทำงานจากทางหนังสือพิมพ์ของบอสตัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จพระราชสมภพ ณ โรงพยาบาลนี้
วิศวกรรมสารสนเทศ

วิศวกรรมสารสนเทศ () เป็นสาขาทางวิศวกรรมศาสตร์ ว่าด้วยการนำความรู้ทางวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ มาประยุกต์ใช้ในกระบวนการจัดการข้อมูลข่าวสาร ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อความต้องการของมนุษย์

การจัดการข้อมูลข่าวสาร ในที่นี้นั้นหมายถึงการกระทำใด ๆ ต่อข้อมูล เช่น การจัดเก็บ การรับส่งข้อมูล การประมวลผลข้อมูล เป็นต้น

สาขาวิชาวิศวกรรมสารสนเทศ จะมุ่งเน้นการศึกษาและการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ ได้แก่ คอมพิวเตอร์ อิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม ตลอดจนถึงสาขาทางวิศวกรรมไฟ้ฟ้าอื่น ๆ เช่น ระบบควบคุม เป็นต้น

ยกตัวอย่างเช่น การประมวลผลข้อมูลด้วยคอมพิวเตอร์แล้วส่งผ่านระบบโครงข่ายการสื่อสารแบบมีสายหรือแบบไร้สายไปยังปลายทาง ตลอดจนการจัดเก็บและการบริหารจัดการข้อมูลสารสนเทศให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด เป็นต้น

วิศวกรรมสารสนเทศเป็นสาขาใหม่ของ ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรมคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เมื่อ พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้โอนเข้าสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อเริ่มแรกนั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์มีภาควิชาเพียง 3 ภาค ได้แก่ ภาควิชาวิศวกรรมโทรคมนาคม ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า และภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม

ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2517 เริ่มแรกภาควิชานี้ตั้งอยู่ที่ศูนย์นนทบุรี และตึกโทรคมนาคมที่ลาดกระบัง โดยเปิดสอนหลักสูตรปริญญาตรีอุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต (อส.บ) สาขาวิชาเทคโนโลยีโทรทัศน์เพียงสาขาเดียว โดย รับนักศึกษาที่จบ ป.ว.ส. สาขาไฟฟ้าโทรคมนาคม สาขาอิเล็กทรอนิกส์และสาขาวิทยุโทรทัศน์ ซึ่งมีการเรียนรอบค่ำเป็นระยะเวลา 3 ปี หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2539 ได้เปิดสอนสาขาเทคโนโลยีโทรคมนาคม และสาขาเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ เพิ่มขึ้นอีก และได้ย้ายภาควิชาจากตึกโทรคมนาคมมาอยู่ที่อาคาร 12 ชั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์

ทางภาควิชาได้มีการทำวิจัยและได้รับทุนสนับสนุนทางด้าน Broadcasting จากรัฐบาลญี่ปุ่นมาตลอด ทางภาควิชาจึงได้ผลักดันหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ เข้าในแผน 8 ในปี พ.ศ. 2536 และต่อมาปี พ.ศ. 2539 ทางทบวงมหาวิทยาลัย ได้อนุมัติให้ทำการเปิดสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ ได้ในปี พ.ศ. 2541 ซึ่งภาควิชานี้เป็นแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดทำการเรียนการสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ
ปลาหวีเกศ

ปลาหวีเกศ (; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbeidae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด มีรูปร่างคล้ายปลาสังกะวาดและปลาเนื้ออ่อนผสมรวมกัน ตัวเรียวยาว มีครีบหลัง 2 ตอน ตอนหลังเป็นแผ่นเนื้อขนาดเล็กมาก มีลักษณะเด่นคือ มีหนวดยาว 4 คู่ แต่หนวดจะแบนไม่เป็นเส้น คล้ายกับเส้นผมของผู้หญิง จึงเป็นที่มาของชื่อ พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำเจ้าพระยาเท่านั้น กินแมลงเป็นอาหาร ขนาดโตเต็มที่ราว 20 เซนติเมตร

เป็นปลาที่มีรายชื่ออยู่ในกาพย์แห่ชมปลาของเจ้าฟ้ากุ้งนับตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายที่ว่า
ปัจจุบันนี้ไม่มีรายงานพบในธรรมชาติมานานแล้ว จึงเชื่อว่าได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เหลือแต่เพียงซากที่ถูกดองเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากรมประมงของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ที่เก็บตัวอย่างได้จากตลาดปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 และสถาบันสมิธโซเนียนเท่านั้น

มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาสายยู" หรือ "ปลาเกด"
วงศ์ปลาหวีเกศ

วงศ์ปลาหวีเกศ (วงศ์: Schilbeidae (/ชิล-ไบ-ดี/); ) เป็นปลาน้ำจืดกระดูกแข็ง อยู่ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ซึ่งเป็นปลาไม่มีเกล็ด มีหนวด มีก้านครีบแข็งที่ครีบอกและครีบหลังและมีครีบไขมัน

สำหรับปลาในวงศ์นี้มีลักษณะสำคัญคือ มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาสวาย (Pangasidae) ซึ่งเดิมเคยรวมเป็นวงศ์เดียวกันมาก่อน แต่มีลำตัวขนาดเล็กกว่ามาก มีหนวด 3-4 คู่ ที่มีร่องเก็บหนวดแต่ละเส้นที่จะงอยปากข้างแก้มและใต้คาง รูจมูกช่องหลังมักใหญ่กว่าช่องหน้าและอยู่ชิดกัน ครีบอกและครีบหลังมีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบก้นยาว ลำตัวมักแบนข้าง

มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง โดยพบตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, อินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเขตซุนดา มีทั้งสิ้น 14 สกุล 61 ชนิด เฉพาะที่พบในประเทศไทยมี 4 สกุล ใน 5 ชนิด เช่น ปลาสังกะวาดขาว ("Laides hexanema"), ปลาหวีเกศ ("Platytropius siamensis"), ปลาอิแกลาเอ๊ะ ("Pseudeutropius moolenburghae") เป็นต้น
ปลาสายยู

ปลาสายยู (; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด หัวเล็กมีสีแดงเรื่อ ๆ ปากเล็กอยู่ด้านล่าง มีหนวดสั้นเป็นติ่งขอใกล้จมูก คล้ายสายยูแม่กุญแจ อันเป็นที่มาของชื่อ ตาเล็กมาก ลำตัวแบนข้างมีสีชมพูหรือสีนวล ครีบมีขอบสีคล้ำ ครีบก้นยาวมาก มีลำตัวประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 40 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมกระดิกหนวดอย่างรวดเร็วขณะว่ายน้ำ โดยภายในเวลา 1 นาที สามารถกระดิกหนวดได้ถึง 125 ครั้ง สันนิษฐานว่าเป็นการส่งสัญญาณหาอาหารตามท้องน้ำ โดยอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดินต่าง ๆ กุ้ง, แมลงน้ำ เป็นต้น

พบเพียงที่เดียวในโลกเท่านั้น คือ บริเวณลุ่มแม่น้ำบางปะกง ปัจจุบันมีสถานะเป็นปลาใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตในธรรมชาติ แต่ก็เป็นที่เสาะแสวงหาของนักเลี้ยงปลาด้วย โดยเป็นปลาที่มีราคาสูงมาก

มีชื่อเรียกอื่นว่า "เกด"

อนึ่ง ชื่อสายยู นี้เป็นชื่อที่เรียกซ้ำซ้อนกับปลาในหลายชนิด หลายสกุล เช่น ปลาในสกุล ("Pangasius" spp.) ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) หรือปลาหวีเกศ ("Platytropius siamensis") ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbedae) เป็นต้น
ปลาซิวแก้ว

ปลาซิวแก้ว (; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae)

เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวยาว ตัวใส ที่ริมฝีปากมีขากรรไกรเป็นแผ่นแบน และมีเขี้ยวแหลมโค้งขนาดเล็กมาก เกล็ดบางมากและหลุดร่วงได้ง่าย ครีบก้นมี 2 ตอน ตอนท้ายเห็นเป็นติ่งเล็ก ๆ แยกออกมา ลำตัวใสสีอมเหลืองอ่อนมีแถบสีเงินคาดกลางลำตัว หัวมีสีคล้ำเล็กน้อยออกสีเขียวอ่อน มีขนาดลำตัวประมาณ 4 เซนติเมตร ใหญ่สุดพบประมาณ 6 เซนติเมตร

พบเฉพาะในแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาเท่านั้น นอกจากนี้ยังพบมากที่อ่างเก็บน้ำเขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น, เขื่อนลำปาว จังหวัดกาฬสินธุ์, เขื่อนสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี และเขื่อนสิริกิติ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่มากบริเวณผิวน้ำและกลางน้ำในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่

กินอาหารโดยได้แก่ แมลง โดยการกระโดดงับขึ้นเหนือน้ำ และแพลงก์ตอนสัตว์ มีวิธีจับด้วยการยกยอและใช้ไฟล่อในเวลากลางคืน นิยมใช้บริโภคและเป็นปลาเศรษฐกิจในท้องถิ่นภาคอีสาน โดยนำมาปรุงเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ทำน้ำปลา, ปลาแห้ง, ปลาเจ่า เป็นต้น และได้ถูกส่งไปปล่อยในอ่างเก็บน้ำของมาเลเซียและอินโดนีเซียจนกลายเป็นปลาเศรษฐกิจของทื่นั่นด้วย

ปลาซิวแก้ว มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า ปลาแก้ว, ปลาแตบแก้ว หรือ ปลาแปบควาย เป็นต้น
เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์

เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ ( - ประมาณ พ.ศ. 2161 - 3 มกราคม, พ.ศ. 2184) , บางครั้งก็เรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า Jeremiah Horrox, นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษคนแรกที่ได้สังเกตการณ์การเคลื่อนตัวในวงโคจรของดาวศุกร์ผ่านหน้าดวงอาทิตย์
เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ เกิดที่โรเวอร์ลอดจ์ ออตเตอร์พูล ในท็อกซ์เทคปาร์ก ใกล้เมืองลิเวอร์พูล แลงคาสเชียร์ เป็นบุตรของชาวนาที่ยากจนและมีลุงเป็นช่างซ่อมนาฬิกา เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์มีชีวิตที่ค่อนข้างยากจนตลอดช่วงชีวิตที่สั้นของเขา

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2175 ได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยเอ็มมานูเอล และสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ได้ในปีเดียวกันพร้อมทั้งการได้เป็นนักเรียนทุน แต่ในปี พ.ศ. 2178 ฮอร์รอกส์ก็ต้องออกจากมหาวิทยาลัยเนื่องจากไม่มีเงินค่าใช้จ่ายในการเรียนแม้จะเป็นนักเรียนทุนแล้วก็ตาม ในระหว่างที่เรียน เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ทำงานพิเศษเป็นผู้ช่วยพระในโบสถ์ที่ตำบลมัชฮูล

ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ เริ่มเรียนรู้งานของโยฮันเนส เคลเปอร์ (Johannes Kepler) ไทโค บราห์ ( Tycho Brahe) และนักดาราศาสตร์คนอื่นๆ ฮอร์รอกส์ เชื่อว่า "ตารางคำนวณของแลนสเบิร์ก" (Lansberg's tables) ไม่แม่นยำเนื่องจากการทำนายการเคลื่อนตัวผ่านดวงอาทิตย์ที่ "เกือบผิด" ของเคลเปอร์ที่ว่าจะเกิดในปี พ.ศ. 2182 ซึ่งเขาเชื่อว่าการเคลื่อนตัวผ่านดวงอาทิตย์ของดาวศุกร์ในปีนั้นได้เกิดขึ้นในปีนั้นจริง และไม่ "เกือบผิด" ตั้งแต่นั้นมา เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ก็ได้ทุ่มเทใช้เวลาสังเกตการเคลื่อนตัวของดาวพระศุกร์ต่อมาเป็นเวลาอีกหลายปี
เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ได้โฟกัสภาพ ดวงอาทิตย์ผ่าน กล้องโทรทัศน์แบบง่ายๆ ลงบนแผ่นกระดาษแข็งธรรมดาเพื่อให้มีความปลอดภัยแก่ดวงตาที่จะต้องจ้องนานๆ จากตำแหน่งสังเกตการณ์ที่ตำบลมัชฮูล เขาได้คำนวณทางเดินของดาวศุกร์ได้ว่าจะเริ่มผ่านดวงอาทิตย์ ณ เวลาประมาณ 15.00 น.ในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2182 ปฏิทินจูเลียน หรือ ในวันที่ 4 ธันวาคม ปฏิทินเกรกอเรียน ท้องฟ้าค่อนข้างมีเมฆมากในวันนั้น แต่เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ก็สังเกตเห็นเงาดำเล็กๆ ของดาวพระศุกรเคลื่อนผ่านดวงอาทิตย์บนแผ่นกระดาษแข็งของเขาเมื่อเวลา 15.15 น. และมองเห็นต่อเนื่องไปอีกครึ่งชั่วโมงจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า การเคลื่อนตัวผ่านดวงอาทิตย์ของดาวศุกร์ในปี พ.ศ. 2182 ก็ได้สังเกตเห็นโดยเพื่อนของเขาด้วย คือ วิลเลียม แคบทรี ซึ่งเป็นผู้ที่เขาติดต่อโต้ตอบกันในเรื่องนี้อยู่ โดยสังเกตการณ์ที่บ้านในซาลฟอร์ด

การสังเกตการณ์ของเจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ในครั้งนี้ช่วยให้เขาทำการคาดเดาขนาดของดาวศุกร์ได้แม่นยำขึ้น รวมทั้งระยะห่างระหว่างโลกและและดวงอาทิตย์ ตัวเลขของเจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์คือ 95 ล้านกิโลเมตร (0.63 AU) แม้จะผิดที่ไกลไป 150 ล้านกิโลเมตรจาก 93 ล้านกิโลเมตรในปัจจุบัน แต่ก็นับว่าแม่นยำมากกว่าระยะที่คาดเดาไว้ในสมัยนั้นมาก หนังสือเรื่อง ""การเคลื่อนตัวของดาวศุกรผ่านดวงอาทิตย์""(Venus in sub sole visa) ของเจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ได้รับการตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2205 โดยนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมันชื่อ โยฮันเนส เอเวลิอุส (Johannes Hevelius) ด้วยทุนส่วนตัวของเขาเอง
เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ ได้กลับไปที่ทอกซ์เทคปาร์คเป็นครั้งคราวในฤดูร้อน ปี พ.ศ. 2183 และเสียชีวิตกะทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุในปีต่อมา ในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2184

เจเรไมอาห์ ฮอร์รอกส์ มีชีวิตอยู่ตรงกับรัชสมัยระหว่างสมเด็จพระเจ้าทรงธรรมกับสมเด็จพระเจ้าปราสาททองในสมัยอยุธยา
Peter Aughton: "The transit of Venus: the brief, brilliant life of Jeremiah Horrocks, father of British astronomy". London: Weidenfeld & Nicolson, 2004. ISBN 0-297-84721-X.
ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ

ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ หรือ ปลาจิ้มฟันจระเข้ลำธาร (; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae) วงศ์ย่อย Syngnathinae

มีลักษณะคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ("D. boaja") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า จะงอยปากสั้นกว่ามาก หัวเล็ก ลำตัวมีปล้อง 15-17 ปล้อง หางยาวกว่าลำตัวมาก ซึ่งแตกต่างจากปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ลำตัวสีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลแดง และมีจุดดำเล็ก ๆ ระหว่างปล้อง ครีบใส ครีบหางสีน้ำตาลและขอบสีจาง มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ใหญ่สุด 15 เซนติเมตร

อาหารได้แก่ แพลงก์ตอนสัตว์ และสัตว์น้ำขนาดเล็ก อาศัยอยู่ตามลำธารหรือแม่น้ำในภาคตะวันออกและภาคใต้ของไทยไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย พบมากในบางแหล่งน้ำ โดยมักหลบซ่อนอยู่ตามพื้นท้องน้ำใต้ใบไม้ที่ร่วง หากินโดยคืบคลานไปกับพื้นน้ำ ตัวผู้และตัวเมียต่างกันชัดเจนในขณะที่ปลาตัวเมียโตเต็มที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย และไม่มีถุงช่องหน้าท้องที่มีไว้เพื่อเก็บไข่และลูก ๆ

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
อะตอมมิค เบ๊ตตี้

อะตอมมิค เบ๊ตตี้ (Atomic Betty) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันแนวตลกขบขันของประเทศแคนาดา ผลิตโดย Atomic Cartoons, Breakthrough Films & Television, และ Tele Images Kids ออกอากาศทาง TELETOON และ TÉLÉTOON ในประเทศแคนาดา Métropole 6 และ Télétoon ในประเทศฝรั่งเศสและการ์ตูนเน็ทเวิร์ก สำหรับในประเทศสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก ช่องการ์ตูนเน็ทเวิร์ก

การ์ตูนเรื่องอะตอมมิค เบ๊ตตี้ เป็นการ์ตูนที่ถูกสร้างโดยใช้ อะโดบี แฟลช ซึ่งทำให้แอนิเมชั่นค่อนข้างแข็งและลงสีแบบเซลเฉด

เรื่องราวของอะตอมมิค เบ๊ตตี้ ตัวเอกของเรื่อง เบ๊ตตี้ ในเวลาปกติ เธอก็เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆ แต่เธอมีความลับคือเธอเป็นสมาชิกของหน่วยผู้พิทักษ์กาแล็คติค ซึ่งทำหน้าที่ปกป้องจักรวาล ซึ่งในแต่ละตอนเธอมักจะเผชิญหน้ากับปัญหาที่บ้านหรือโรงเรียน จากนั้นก็จะถูกขัดจังหวะและถูกเรียกตัวเพื่อหยุดยั้งเหล่าร้ายหรือแก้ปัญหาในจักรวาล (ซึ่งส่วนมากมักจะเป็นแม็กซิมัส ไอ.คิว.) พร้อมกับผู้ช่วยสองคนของเธอ สปาร์กกี้ และหุ่นยนต์ เอกซ์-ไฟว์ หลังจากนั้นเธอต้องหาทางกลับบ้านและแก้ไขปัญหาที่คั่งค้างไว้ใน 1 ตอนของอะตอมมิค เบ๊ตตี้ จะประกอบด้วยตอนย่อย 2 ตอน
สำหรับฤดูกาลที่ 1 นั้นในประเทศแคนาดาและการ์ตูนเน็ทเวิร์กจะเรียงลำดับแต่ละตอนไม่เหมือนกัน ยกเว้นที่ญี่ปุ่นซึ่งจะเรียงลำดับอีกแบบหนึ่ง
ฤดูกาลที่ 3 จะถูกผลิตขึ้นในช่วงปี 2008ดีวีดีของอะตอมมิค เบ๊ตตี้ วางจำหน่ายแบบโซนหนึ่งแล้ว โดยบรรจุแผ่นละ 8 ตอนย่อยไว้
ปลาเหล็กใน

"บทความนี้หมายถึงปลาน้ำจืดขนาดเล็ก สำหรับเหล็กในของแมลงหรือแมง ดูที่: เหล็กใน"
ปลาเหล็กใน หรือ ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ () เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาเหล็กใน (Indostomidae) มีรูปร่างคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ ซึ่งอดีตเคยรวมเป็นอันดับเดียวกัน แต่มีขนาดเล็กกว่ามาก หัวและปากสั้นกว่า ตาโต หางเรียวเล็ก ครีบหลังเป็นก้านแข็งสั้น ๆ ที่ตอนหน้าของลำตัว และเป็นครีบอ่อนที่ตอนกลาง ครีบอก ครีบท้อง และครีบก้นเล็ก ครีบหางเป็นรูปพัด ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนถึงคล้ำ และมีลายประสีคล้ำ มีขนาดลำตัวเพียง 2-3 เซนติเมตร เท่านั้นเอง

พบในป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส และมีรายงานว่าพบที่บึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ด้วย กินแพลงก์ตอนสัตว์ขนาดเล็กเป็นอาหาร วางไข่ติดกับพืชน้ำ โดยตัวผู้เป็นผู้ดูแลไข่ เป็นปลาที่พบน้อยในธรรมชาติ

พบมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเลี้ยงให้รอดได้ในตู้ไม้น้ำ