seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ประตูชักรอก

ประตูชักรอก (, ออกเสียง) คือส่วนประตูของปราสาทที่มีลักษณะเป็นกรงที่ทำด้วยไม้หรือโลหะ หรือ ทั้งไม้และโลหะรวมกัน ประตูชักรอกมักจะเป็นประตูที่ในการป้องกันทางเข้าปราสาทในยุคกลาง นับเป็นระบบการป้องกันระบบสุดท้ายก่อนที่จะเข้าถึงตัวปราสาท ประตูแต่ละช่องจะติดตั้งบนร่องดิ่งในกำแพงปราสาท และอาจจะยกขึ้นหรือลงได้อย่างรวดเร็วโดยการใช้โซ่หรือเชือกที่ร้อยกับระบบเครื่องกว้าน

ทางเข้าปราสาทหลักมักจะมีประตูชักรอกสองช่อง ประตูด้านในเป็นประตูที่ปิดก่อน ตามด้วยประตูนอก ซึ่งทำให้เป็นกับดักข้าศึกระหว่างประตูสองช่อง เหนือช่องดักก็อาจจะมีช่องสังหารบนเพดานที่ผู้ป้องกันปราสาทสามารถใช้เพื่อการยิง หรือหย่อน หรือเทสิ่งที่เป็นอันตราย เช่น ทรายร้อนหรือน้ำร้อนลงมายังข้าศึกผู้ติดกับอยู่ได้ ส่วนด้านข้างบนกำแพงก็จะมีช่องธนูที่นายขมังธนูใช้ยิงข้าศึกได้

ประตูชักรอกเป็นเครื่องหมายที่ใช้ในตราอาร์ม เช่น ในตราอาร์มของตระกูลโบฟอร์ต และโดยพระมหากษัตริย์ราชวงศ์ทิวดอร์พระองค์แรกสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ผู้สืบเชื้อสายทางพระราชมารดาเลดี้มาร์กาเร็ต โบฟอร์ต โดยใช้ประตูชักรอกและดอกกุหลาบบนสัญลักษณ์ นอกจากนั้นก็ยังปรากฏบนตราอาร์มอื่นๆ เช่น ตราอาร์มของพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ และอื่นๆ
ประเทศเกาหลีเหนือในโอลิมปิก

ประเทศเกาหลีเหนือ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1996 และเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 2002
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิก

ประเทศโปแลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
สหภาพโซเวียตในโอลิมปิก

สหภาพโซเวียต เข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1952
ประเทศเวียดนามในโอลิมปิก

ประเทศเวียดนาม ได้เข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2495 (ค.ศ.1952-1972 เป็นการเข้าร่วมการแข่งขันของเวียดนามใต้,1980-ปัจจุบัน เป็นการเข้าร่วมการแข่งขันของประเทศเวียดนาม) ซึ่งเวียดนามได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมตลอดทุกการแข่งขัน ยกเว้นใน โอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีอัล และโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่ ลอสแอนเจลิส

นักกีฬาเวียดนามได้เหรียญทั้งหมด 2 เหรียญเงิน นับตั้งแต่ประเทศเวียดนามส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันครั้งแรก

สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว
ประเทศอิหร่านในโอลิมปิก

ประเทศอิหร่าน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศลิเบียในโอลิมปิก

ประเทศลิเบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิก

ประเทศอาร์เจนตินา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศบาฮามาสในโอลิมปิก

ประเทศบาฮามาส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศบาห์เรนในโอลิมปิก

ประเทศบาห์เรน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศบังกลาเทศในโอลิมปิก

ประเทศบังกลาเทศ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศบาร์เบโดสในโอลิมปิก

ประเทศบาร์เบโดส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศเบลีซในโอลิมปิก

ประเทศเบลีซ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
เบอร์มิวดาในโอลิมปิก

เบอร์มิวดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศโบลิเวียในโอลิมปิก

ประเทศโบลิเวีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิก

ประเทศแคนาดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
หมู่เกาะเคย์แมนในโอลิมปิก

หมู่เกาะเคย์แมน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศแอฟริกากลางในโอลิมปิก

ประเทศแอฟริกากลาง เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศชาดในโอลิมปิก

ประเทศชาด เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศชิลีในโอลิมปิก

ประเทศชิลี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศจีนในโอลิมปิก

ประเทศจีน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
จีนไทเปในโอลิมปิก

สาธารณรัฐจีน หรือ ปัจจุบันเข้าแข่งขันในนาม ""จีนไทเป" " ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก โดยสาธารณรัฐจีนในช่วงแรกเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนในนามของ ""จีน"" ภายหลังจากสงครามกลางเมืองจีน สาธารณรัฐจีนได้หนีไปยังเกาะไต้หวัน และมีเพียงนักกีฬาจากเกาะไต้หวันเท่านั้นที่ร่วมทีมดังกล่าวนับแต่นั้นมา สาธารณรัฐจีนได้คว่ำบาตรโอลิมปิกโดยเริ่มจากโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 และกลับมาเข้าร่วมการแข่งขันอีกครั้งในโอลิมปิกฤดูหนาวปี 1984 แต่ต้องใช้ชื่อ "จีนไทเป" เพราะถูกแรงกดดันทางการเมืองจากสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) เนื่องด้วยนโยบายจีนเดียว
ประเทศโกตดิวัวร์ในโอลิมปิก

ประเทศโกตดิวัวร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศอียิปต์ในโอลิมปิก

ประเทศอียิปต์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศเอลซัลวาดอร์ในโอลิมปิก

ประเทศเอลซัลวาดอร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศฟีจีในโอลิมปิก

ประเทศฟีจี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ประเทศกาบองในโอลิมปิก

ประเทศกาบอง เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
เสือโคร่งสุมาตรา

"สำหรับเสือสุมาตราที่หมายถึงปลาน้ำจืดขนาดเล็ก ดูที่: ปลาเสือสุมาตรา"

เสือโคร่งสุมาตรา () เสือโคร่งสายพันธุ์ย่อยสายพันธุ์หนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Panthera tigris sumatrae" ในวงศ์ Felidae จัดเป็นเสือโคร่งขนาดเล็กที่สุดในโลกที่ยังคงพบได้จนถึงทุกวันนี้

เสือโคร่งสุมาตรา มีถิ่นกระจายพันธุ์อยู่เฉพาะเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซียเท่านั้น มีลักษณะแตกต่างไปจากเสือโคร่งสายพันธุ์อื่น ๆ คือ ขนบริเวณต้นคอจะหนามากที่สุด มีลวดลายมากกว่า บางเส้นอาจแตกเป็นคู่และมีสีเข้มที่สุด มีขนาดลำตัวเล็ก ตัวผู้เมื่อโตเต็มที่จะมีความยาวตั้แต่หัวจรดหาง 2.4 เมตร น้ำหนักประมาณ 100-140 กิโลกรัม ขณะที่ตัวเมียจะมีความยาว 2.2 เมตร และหนักเพียง 91 กิโลกรัมเท่านั้น

อาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นของเกาะสุมาตรา ล่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเป็นอาหาร เช่น หมูป่า, เก้ง, กวาง, สมเสร็จ หรือแม้กระทั่งลิงอุรังอุตัง รวมถึงมนุษย์ด้วย

ปัจจุบัน เสือโคร่งสุมาตรานับได้ว่าเป็นเสือโคร่งเพียงสายพันธุ์เดียวที่สามารถพบได้ในประเทศอินโดนีเซีย เนื่องจาก เสือโคร่งชวา ("P. t. sondaica") และ เสือโคร่งบาหลี ("P. t. balica") ที่เคยเป็นสายพันธุ์ที่เล็กที่สุดมาก่อน ได้สูญพันธุ์ไปก่อนหน้านี้นานแล้ว

สถานะของเสือโคร่งสุมาตราในธรรมชาติก็นับว่าใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตแล้ว โดยคาดว่ามีจำนวนราว 400-450 ตัว เท่านั้นโดยสถานที่ ๆ พบมากที่สุด คือ อุทยานแห่งชาติเครินซีเซบลัท ที่อยู่ทางตะวันตกของเกาะ มีประมาณ 160 ตัว นับว่าเป็นครึ่งหนึ่งของประชากรเสือโคร่งสุมาตราทั้งหมด โดยสาเหตุสำคัญที่ทำให้เสือโคร่งสุมาตราใกล้สูญพันธุ์ คือ การล่าเพื่อเอาอวัยวะต่าง ๆ ไปทำเป็นยาตามความเชื่อ โดยพรานผู้ล่าจะล่าโดยการใช้กับดักเป็นบ่วงรัดเท้า ซึ่งจะทำให้เกิดบาดแผลฉกรรจ์ อาจบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก และตัดข้อเท้าของเสือโคร่งสุมาตราให้ขาดได้เลย

สวนสัตว์ในประเทศต่าง ๆ ที่มีเสือโคร่งสุมาตราในครอบครองก็ได้แก่ สวนสัตว์ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย และสวนเสือตระการ ที่อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย แต่เสือโคร่งสุมาตราในสวนสัตว์ มีเพียงน้อยรายที่จะอยู่รอดตั้งแต่เล็กจนโตเต็มวัยได้
ระบำซาลองโก

ระบำซาลองโก (, ) หมายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์กรีก และ ของระบำเพื่อการฉลองโอกาสดังกล่าว ระหว่างสงครามระหว่างซูลีโอทีสและอาลี ปาชา หมู่บ้านซูลีที่พ่ายแพ้ก็ถูกกวาดต้อนผู้คนออกจากเมือง ในบรรดากลุ่มผู้ที่ถูกไล่ต้อนก็มีสตรีชาวซูลียี่สิบสองคนและลูกที่ตกอยู่ในวงล้อมของทหารออตโตมันในบริเวณเทือกเขาซาลองโกในภูมิภาพเอพิรัสเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1803 เมื่อหมดหนทางสตรีชาวซูลีก็โยนลูกลงไปในหุบเหว ก่อนที่ตนเองจะกระโดดตามลงไปเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการถูกจับกุมโดยทหารออตโตมันไปเป็นทาส ตามตำนานที่เล่าขานกันกล่าวว่าสตรีชาวซูลีร้องเพลงและเต้นรำไปในขณะที่ทำการฆ่าตัวตายหมู่ทีละคน ในปัจจุบันก็ได้มีการสร้างอนุสรณ์สถานขึ้น ณ บริเวณที่มีการกระโดดหน้าผาเพื่อเป็นการเตือนความทรงจำ นอกจากนั้นก็ยังมีการเต้นระบำที่เป็นที่นิยมกันที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าวที่เป็นที่รู้จักกันทั้งในประเทศกรีซและประเทศตุรกี

เหตุการณ์นี้ไม่นานก็เป็นที่รู้กันในยุโรป ในปี ค.ศ. 1827 จิตรกรฝรั่งเศสอรี เชฟ์แฟร์ (ค.ศ. 1795–ค.ศ. 1858) ก็ได้เขียนจิตรกรรมศิลปะจินตนิยมของเหตุการณ์ชื่อ “สตรีแห่งซูลี” ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีส
อาซาเดห์ ชาฟิก

อาซาเดห์ ชาฟิก (พ.ศ. 2494 – 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554) เป็นพระธิดาในเจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี กับอะห์มัด ชาฟิก ชาวอียิปต์ โดยเจ้าหญิงอัชราฟ พระชนนีในอาซาเดห์เป็นพระขนิษฐาฝาแฝดในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์องค์สุดท้ายแห่งอิหร่าน

ภายหลังการล้มล้างระบอบราชาธิปไตยในอิหร่าน อาซาเดห์ได้ทำการต่อต้านการปกครองอิหร่านของอยาตุลเลาะห์ โคมัยนีในต่างประเทศ โดยอาศัยในคฤหาสน์ดูปง (Villa Dupont) กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส อาซาเดห์ทำงานทางด้านสิทธิมนุษยชน และช่วยเหลือผู้ลี้ภัยชาวอิหร่านในประเทศตุรกี ด้านชีวิตส่วนตัวได้สมรสทั้งหมดสองครั้ง โดยครั้งสุดท้ายได้สมรสกับอดีตพนักงานชาวอิหร่าน โดยบุตรเพียงคนเดียวจากการสมรสครั้งแรกคือ คัมราน ชาฟิก (Kamran Shafiq) หรือ คาเมรอน ปาห์ลาวี ชาฟิก (Cameron Pahlavi) และต่อมาเจ้าหญิงได้ทำการขายคฤหาสน์ดูปงในภายหลัง

อาซาเดห์ ชาฟิก ได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ณ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว สิริอายุ 60 ปี
เญอ

เญอ

ชนเผ่าเญอนั้นเป็นชนเผ่าย่อยของเผ่าส่วย โดย ผิดเพี้ยนจากภาษาส่วนไปนิดเดียวเนื้อจากมีความใกล้ชิดคนลาวมากกว่าเผ่าส่วนั้นเอง แต่มี เอกลัษณ์ของตัวเองสูง จากการแต่งกายและภาษาพูด
จังหวัดปุย-เดอ-โดม

ปุย-เดอ-โดม (; ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดปุย-เดอ-โดมตั้งตามชื่อภูเขาไฟที่มีชื่อเสียงที่ดับไปแล้วชื่อภูเขาปุยเดอโดม ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ โดยมีแกลร์มง-แฟร็องเป็นเมืองหลัก

ปุย-เดอ-โดมเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดโอแวร์ญ เดิมชื่อมงดอร์ (Mont d'Or) หรือภูเขาทอง แต่ต่อมาเปลี่ยนเป็นชื่อที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดปุย-เดอ-โดมก็ได้แก่ อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์แห่งแกลร์มง-แฟร็อง
จังหวัดโอต-มาร์น

โอต-มาร์น () เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดโอต-มาร์นตั้งตามชื่อแม่น้ำมาร์น ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศสโดยมีโชมงเป็นเมืองหลัก

โอต-มาร์นเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดช็องปาญ เบอร์กันดี ลอแรน และฟร็องช์-กงเต

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-มาร์นได้แก่ ปราสาทกร็องฌาร์แด็งที่เมืองฌวงวีล สร้างโดยโกลด ดุ๊กแห่งกีซ ระหว่าง ค.ศ. 1533 ถึง ค.ศ. 1546
หินไนส์

หินไนส์ คือหินแปรชนิดหนึ่งซึ่งเกิดจากการแปรสภาพแบบhigh-grade regional metamorphism อาจแปรสภาพมาได้จากทั้งหินตะกอนและหินอัคนี มีริ้วลายซึ่งเกิดจากการเรียงตัวของเม็ดแร่สีเข้มและสีอ่อนภายในหิน โดยขนาดของเม็ดแร่นั้นมีขนาดตั้งแต่ปานกลางไปจนถึงขนาดใหญ่ แต่มักจะไม่พบแร่กลีบหินหรือไมก้า (mica) และแร่แผ่นชนิดอื่นๆ หินไนส์ที่มีมักถูกเรียกชื่อแยกย่อยตามลักษณะทางองค์ประกอบ เช่น แกรนิต-ไนส์ คือหินไนส์ที่มีองค์ประกอบคล้ายหินแกรนิต ไดโอไรต์-ไนส์ คือหินไนส์ที่มีองค์ประกอบคล้ายกับหินไดโอไรต์ หรือการ์เนต-ไนส์ คือหินไนส์ที่มีการ์เนต(โกเมน)เป็นแร่องค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นต้น หินไนส์มีลักษณะที่คล้ายกับหินชีสท์ (schist) แต่การเรียงตัวของแร่ในหินไนส์จะชัดเจนกว่า มีสีเข้มสลับจางชัดเจน แต่บางครั้งก็เป็นการยากที่จะแยกหินทั้งสองชนิดนี้ออกจากกัน เนื่องจากหินไนส์บางชนิดอาจจะแสดงลักษณะของแร่แผ่นออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งจะทำให้ดูคล้ายจะเป็นหินชีสมากกว่า
จังหวัดแมเนลัวร์

แมเนลัวร์ (, ฟังเสียง) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีอ็องเฌเป็นเมืองหลวง

แมเนลัวร์ที่เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 เดิมชื่อมาแยเนลัวร์ แต่ถูกเปลี่ยนเป็นแมเนลัวร์ในปี ค.ศ. 1791 แมเนลัวร์ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดแมน

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดแมเนลัวร์ก็ได้แก่ ปราสาทโซมูร์, แอบบีฟงเตอวโร และปราสาทมงเทรย-เบลเลย์
ดัดเล่ย์

ดัดเล่ย์ (; ) เป็นตัวละครจากเกม "สตรีทไฟท์เตอร์" ซึ่งเป็นนักมวยสากลชาวอังกฤษ มีบุคลิกเป็นสุภาพบุรุษนักสู้ และมักโยนดอกกุหลาบเสมือนเป็นสัญลักษณ์ประจำตัว นอกจากนี้ ดัดเล่ย์ ถือเป็นตัวละครมีท่าไม้ตายที่สำคัญอยู่หลายท่า เขาปรากฏตัวครั้งแรกใน "สตรีทไฟท์เตอร์" "ภาค 3" และหวนกลับมามีบทบาทอีกครั้งในภาค "ซุปเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV"

ดัดเล่ย์ ถือกำเนิดในตระกูลผู้ดีของอังกฤษที่มั่งคั่ง บิดาของเขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ เมื่อดัดเล่ย์ยังเด็ก เขามีความปรารถนาที่จะเป็นนักสู้ แต่ครอบครัวของเขากล่าวว่าเขายังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าแข่งขันใดๆ ต่อมา บิดาของเขาประสบคสามล้มเหลวทางธุรกิจ ความสูญเสียนี้เองที่ทำให้เขาใช้เวลาฝึกฝนเพื่อเป็นนักมวยอาชีพเพื่อกอบกู้ทรัพย์สินขึ้นมาใหม่ ดัดเล่ย์เติบใหญ่จนเป็นนักมวยที่น่าเกรงขามทั้งร่างกายจนถึงทักษะต่างๆ และเขาได้ประสบความสำเร็จในการนำครอบครัวกลับคืนสู่ความมั่งคั่งอีกครั้งหนึ่ง แม้จะมีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้น ดัดเล่ย์ก็ยังคงแสวงหาความสมบูรณ์ด้านการชกมวย และออกจากสังเวียนมวยด้วยภาพลักษณ์ของสุภาพบุรุษ ทั้งนี้ มักมีการเปรียบเทียบอยู่เสมอว่า ริวเป็นซามูไรพเนจร ในขณะที่ดัดเล่ย์เป็นอัศวินที่นิยมการให้เกียรติคู่ต่อสู้
มาโคโตะ (สตรีทไฟท์เตอร์)

มาโคโตะ (; ) เป็นตัวละครจากเกม สตรีทไฟท์เตอร์ ซึ่งเป็นนักคาราเต้สาวชาวญี่ปุ่น และมีผ้าพันคอเส้นยาวเป็นสัญลักษณ์ประจำตัว เธอปรากฏตัวครั้งแรกใน สตรีทไฟท์เตอร์ III (เวอร์ชัน 3 rd สไครค์) และหวนกลับมามีบทบาทอีกครั้งในภาค ซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV ทั้งนี้ชื่อมาโคโตะนี้มีความหมายว่า สัจธรรม

มาโคโตะ เป็นเด็กหญิงชาวญี่ปุ่น และฉายแววความเก่งกาจขึ้นที่แคว้นโทสะในประเทศญี่ปุ่น เธอได้ทำการฝึกฝนคาราเต้สายรินโดคัง โดยรูปแบบคาราเต้ของเธอคล้ายกับคาราเต้สายโชโตกัน แม้ว่าจะไม่ค่อยมีความรู้ด้านแฟชั่นตามประสาวัยเด็กอย่างเธอ จนในบางครั้งเธอก็รู้สึกเกลียดที่ถูกมองว่าเหมือนเด็กผู้ชาย นอกจากนี้ มาโคโตะยังได้ฝึกฝนทักษะบางอย่างเพื่อหมายที่จะแข่งขันกับอิบูกิ โดยต้องการแสดงฝีมือด้านการต่อสู้จากศาสตร์ที่พวกเธอต่างได้ฝึกฝนมา

ภายหลังจากการเสียชีวิตของบิดา สำนักฝึกฝนของมาโคโตะก็ตกอยู่ในภาวะซบเซาอีกทั้งพี่ชายของเธอได้ตัดสินใจที่จะเป็นนักธุรกิจ โดยทิ้งให้เธอทำการฟื้นฟูโรงฝึกให้กลับมาเกียรติดังเดิมตามลำพัง สิ่งที่ทำให้เกิดความน่าตกใจสำหรับโรงฝึกนั่นคือการที่เธอได้เข้าร่วมการแข่งขัน S.I.N. ทัวร์นาเมนท์ เป็นครั้งแรกในซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV โดยมุ่งหวังที่จะนำเงินรางวัลมาตกแต่งโรงฝึกอีกครั้ง ในระหว่างการแข่งขันดังกล่าว เธอได้เผชิญหน้าและต่อสู้กับเฟยหลง โดยหวังว่าจะเป็นการสร้างชื่อเสียงให้กับสำนักรินโดคังไปในตัว ภายหลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลงเธอมีความต้องการที่จะล้มฝ่ายตรงข้ามให้ได้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้รับเงินรางวัลจากสปอนเซอร์ ในขณะที่เซธถูกกำจัดและองค์กร S.I.N. ได้แตกสลายลง เธอจึงตัดสินใจที่จะบูรณะโรงฝึกของพ่อเธอขึ้นใหม่ด้วยมือของเธอเอง ตลอดจนจะสร้างรายได้ด้วยวิถีแบบดั้งเดิม

ในช่วงก่อนหน้านี้ เธอมีโอกาสได้พบกับริว และท้าให้ต่อสู้กับเธอโดยหมายที่จะสร้างชื่อเสียงให้กับโรงฝึกของเธอเช่นกัน ภายหลังจากการสู้กับริวแล้ว ได้มีการประชาสัมพันธ์ดึงดูดกลุ่มลูกศิษย์มายังโรงฝึกของเธอ แต่เป็นที่น่าเสียดาย ที่เธอมีเกณฑ์การรับลูกศิษย์ที่ค่อนข้างเข้มงวด ซึ่งยังคงไม่มีลูกศิษย์คนใดอยู่ฝึกฝนได้อย่างถาวรจนถึงปัจจุบัน
อิบุกิ

อิบุกิ (; ) เป็นตัวละครจากเกม "สตรีทไฟท์เตอร์" ซึ่งเป็นนินจาสาวชาวญี่ปุ่น ผู้ใช้วิชานินจึตสึในการต่อสู้ มีความคล่องแคล่วในการต่อสู้แบบหลอกล่อ และโจมตีแบบต่อเนื่อง เธอปรากฏตัวครั้งแรกใน "สตรีทไฟท์เตอร์" "ภาค 3" และหวนกลับมามีบทบาทอีกครั้งในภาค "ซุปเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV" ให้เสียงพากย์เวอร์ชันภาษาอังกฤษโดยแคท สตีล และให้เสียงพากย์เวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นโดยยูริ อามาโน่

อิบุกิ คือหญิงสาวผู้เริ่มออกแววฉายแสงที่มาจากหมู่บ้านนินจา ที่ซ่อนตัวอยู่ห่างจากสังคม ที่แห่งนี้ เธอได้ฝึกฝนวิชานินจึตสึอย่างหนักตั้งแต่เยาว์วัย หลังจากปฏิบัติกิจวัตรประจำวันอย่างต่อเนื่อง เมื่อเธอเดินทางสู่โรงเรียนที่อยู่นอกหมู่บ้าน ก็เป็นการเริ่มต้นในการติดต่อไปมาระหว่างโรงเรียนกับวิถีชีวิตจากชุมชนของเธอ

ในซุปเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV เธอได้แอบหนีออกจากค่ายฝึกภาคฤดูร้อนเพื่อเข้าร่วมแข่งขันศึก S.I.N. ทัวร์นาเมนท์ โดยหวังว่าจะได้พบกับชายที่หล่อเหลาและฝีมือเก่งกาจ เมื่อการแข่งขันเสร็จสิ้น เธอได้ตระหนักว่ากลับเข้าค่ายฝึกนั้นเป็นเวลาที่สายไป และพยายามที่จะแอบกลับโดยให้ดูเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม เธอได้ถูกจับโดยอาจารย์ผู้ฝึกสอนประจำค่าย
ปราสาทมงเทรย-เบแล

ปราสาทมงเทรย-เบแล (, ฟังเสียง Montreuil-Bellay) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองมงเทรย-เบแลในจังหวัดแมเนลัวร์ในแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ปราสาทแรกสร้างขึ้นที่ที่เป็นหมู่บ้านกอล-โรมันบนเนินสูงเหนือแม่น้ำตูแอ

ระหว่างสมัยกลางอสังหาริมทรัพย์ของปราสาทประกอบด้วยที่ดินกว่า 4 ตารางกิโลเมตรที่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มจังหวัด 32 จังหวัดที่ไม่ไกลนักที่เรียกว่า “ล็องฌู” (L'Anjou) ประมุขของมงเทรย-เบแลเดิมเป็นของ “แกลดุแอ็ง เลอ ดานัว” (Gelduin le Danois) หลังจากนั้นก็ตกไปเป็นของ “แบร์แล เลอ วีเยอ” (Berlay le Vieux) ผู้มีบรรดาศักดิ์เป็นขุนนางคนแรกของเบแล ในปี ค.ศ. 1025 ปราสาทก็ถูกยึดโดยฟูลก์ แนรา สมาชิกตระกูลแพลนทาเจเน็ท จนฌีโร แบร์แลต้องยอมเป็นดินแดนบริวารระหว่างครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1100 หลังจากที่พระเจ้าฟิลิปที่ 2 ทรงพ่ายแพ้ต่อฝ่ายอังกฤษการปกครองเบแลก็กลับคืนไปเป็นของกีโยม เดอ เมอเลิงแห่งตระกูลแบร์แล เลอ วีเยออีกครั้ง ในช่วงนี้ก็ได้มีการสร้างเสริมระบบการป้องกันของปราสาทกันขึ้นอย่างขนานใหญ่โดยการสร้างกำแพงอันใหญ่โตที่ประกอบเด้วยหอใหญ่สิบสามหอวางซ้อนประสานต่อกัน โดยมีทางเข้าทางเดียวที่สร้างเสริมอย่างแน่นหนา และในช่วงเดียวกันนี้ชื่อปราสาทก็เปลี่ยนเป็นสำเนียงอังกฤษจากบาร์ลีย์เป็นเบแล

ระหว่างสงครามศาสนาของฝรั่งเศส (ค.ศ. 1562‑ค.ศ. 1598) เมืองมงเทรย-เบแลก็ถูกปล้นทำลายและเผา แต่ตัวปราสาทอันมั่นคงได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อย ความเป็นเจ้าของปราสาทเปลี่ยนมือหลายครั้งรวมทั้งโดยการสมรสกับตระกูลกอเซ-บรีซัก (Cossé-Brissac) ระหว่างสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสปราสาทถูกยึดโดยรัฐบาลปฏิวัติและใช้เป็นคุกสำหรับจำขังสตรีผู้ถูกกล่าวหาว่ามีพฤติกรรมเช่นแม่มดหรือเป็นฝ่ายกษัตริย์นิยม

ในปี ค.ศ. 1822 อาเดรียง นีฟว์โล นักธุรกิจจากเมืองโซมูร์ก็ซื้อปราสาทและแบ่งเป็นห้องเช่า ในปี ค.ศ. 1860 บุตรีของนีฟว์โลก็ย้ามาพำนักที่ปราสาทและเริ่มดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ บางห้องก็ทำเป็นแบบ “ทรูบาดูร์” ผู้สืบเชื้อสายจากสามีเป็นเจ้าของปราสาทมงเทรย-เบแลในปัจจุบัน

ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์
จีที200

จีที200 คือ อุปกรณ์ตรวจสอบวัตถุระเบิดซึ่งเป็นที่สงสัยถึงความสามารถในการตรวจจับ โดยบริษัท โกลบอลเทคนิค จำกัด ผู้ผลิตในสหราชอาณาจักรอ้างว่าเครื่องสามารถตรวจจับวัตถุระเบิดและยาเสพติด โดยมีราคาจำหน่ายในแต่ละประเทศสูงกว่า 22,000 ปอนด์ต่อเครื่อง หากเครื่องนี้ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่ต่างจาก "ไม้ล้างป่าช้า" ปราศจากซึ่งหลักการคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ในการทำงาน

อุปกรณ์นี้ได้รับการตรวจสอบความสามารถในการตรวจจับอย่างละเอียด ตามด้วยการตรวจสอบอุปกรณ์ เอดีอี651 ซึ่งเป็นอีกเครื่องมือหนึ่งในการตรวจสอบวัตถุ จนกลายเป็นประเด็นการสอบสวนการหลอกลวงที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักร รัฐบาลสหราชอาณาจักรมีคำสั่งห้ามการส่งอุปกรณ์นี้ออกไปยังประเทศอิรักและประเทศอัฟกานิสถานในคำสั่งซื้อของกองทัพในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 ภายใต้พระราชบัญญัติควบคุมการส่งออก ค.ศ. 2002 () และได้ส่งสารเตือนไปยังรัฐบาลในต่างประเทศว่าเครื่องจีที200 และ เอดีอี651 เป็นเครื่องที่ "ไร้ประสิทธิภาพโดยสิ้นเชิง" ในการตรวจสอบวัตถุระเบิด

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 ศาลอังกฤษได้พิพากษาให้จำคุกเจมส์ แมคคอร์มิค เป็นเวลา 10 ปีในข้อหาหลอกขายเครื่องตรวจจับวัตถุระเบิดปลอม หรือจีที200 ในหลายประเทศ รวมทั้งประเทศไทย

จุดเริ่มต้นของการตรวจสอบจีที200 เริ่มต้นมาจากภาคประชาชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการเคลื่อนไหวของ เครือข่ายสังคมบนโลกอินเทอร์เน็ต โดยการจุดประกายจากล็อกอิน Geneticist แห่งห้องหว้ากอ ของเว็บไซต์ พันทิป.คอม ที่ตามติดสถานการณ์มาโดยต่อเนื่อง และได้ ผศ.ว่าที่ร้อยตรี ดร.เจษฎา เด่นดวงบริพันธ์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในฐานะนักวิชาการอิสระ และนายจุฬา พิทยาภินันท์ นิสิตปริญญาเอก เข้ามาร่วม และใช้สถานะทางสังคมเข้าช่วยกดดันให้เกิดการตรวจสอบ 
ในกรณีการเรียกร้องให้ตรวจสอบนี้ยังมี ผศ. ดร.เจษฎา เด่นดวงบริพันธ์ และนายจุฬา พิทยาภินันท์ เป็นตัวแทนเข้ามาชี้แจงและตอบคำถามผ่านสื่อมวลชน ผศ. ดร.เจษฎาเองก็ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตรวจสอบจีที200 อีกด้วย

ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2553 คณะรัฐมนตรี ได้มีมติให้กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ตรวจสอบเครื่องตรวจวัตถุระเบิดจีที200 
หลังจากนั้นในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2553 คุณหญิงกัลยา โสภณพนิช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้แต่งตั้งคณะกรรมการตรวจสอบประสิทธิภาพเครื่องตรวจวัตถุระเบิดจีที200 คณะกรรมการได้จัดการตรวจสอบประสิทธิภาพการของเครื่องตรวจวัตถุระเบิด ที่บ้านวิทยาศาสตร์สิรินธร อุทยานวิทยาศาสตร์แห่งชาติ โดยใช้การตรวจสอบแบบตาบอดสองทาง (Double Blind Test) ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2553

ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2553 นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้แถลงถึงผลการตรวจสอบประสิทธิภาพของจีที200 ว่าตรวจหาวัตถุระเบิดซีโฟร์ได้ถูกต้องเพียง 4 ครั้ง จาก 20 ครั้ง โดยแต่ละครั้งมีตัวเลือก 4 กล่อง ซึ่งไม่มีนัยทางสถิติ รัฐบาลจึงยกเลิกการจัดซื้อเพิ่มเติม และให้หน่วยงานที่ใช้อยู่ทบทวนเรื่องการใช้งานเครื่องตรวจสอบระเบิดจีที200 ต่อ
เทิดศักดิ์ ใจมั่น

เทิดศักดิ์ ใจมั่น เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2516 เป็นนักฟุตบอลชาวไทยเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุก ปัจจุบันได้เลิกเล่นฟุตบอลอาชีพแล้วโดยสโมสรสุดท้ายที่เขาค้าแข้งด้วยคือ สโมสรฟุตบอลชลบุรี เทิดศักดิ์เป็นนักเตะที่ยิงฟรีคิกและยิงลูกโทษได้ดี และสามารถใช้เท้าได้ทั้ง 2 ข้าง และเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลชาวไทยที่ได้เข้าชิงชนะเลิศในศึก เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก ในปี พ.ศ. 2546 ระหว่าง สโมสรฟุตบอลบีอีซี เทโรศาสน กับ สโมสรฟุตบอลอัลไอน์

เทิศศักดิ์เกิดที่ จังหวัดสุพรรณบุรี มีพี่สาวหนึ่งคน ส่วนคุณพ่อและคุณแม่เป็นคุณครูสอนหนังสือในแถบจังหวัดสุพรรณบุรี เริ่มเล่นฟุตบอลตั้งแต่อายุ 6 ปี ในระดับชั้นประถมศึกษาจนถึงชั้นมัธยมศึกษาจบจากการศึกษาจากโรงเรียนแห่งหนึ่งในอำเภอสามชุก ซึ่งในตอนนั้นเทิศศักดิ์มีความฝันอยู่ในใจว่าอยากจะลองเข้ามาเล่นบอลในกรุงเทพมหานคร แต่ก็ไม่รู้จะไปที่ไหน เพราะไม่รู้จักใคร จนสุดท้ายพี่สาวที่เรียนจบโรงเรียนพณิชยการราชดำเนิน ก็แนะนำให้มาเรียนที่พณิชยการราชดำเนินในปี พ.ศ. 2532 และได้เล่นฟุตบอลในรุ่นอายุ 16 ปีของโรงเรียน พร้อมกับจบการศึกษาจากพณิชยการราชดำเนิน ในวัย 18 ปี 
เทิดศักดิ์ เล่นฟุตบอลให้กับ โรงเรียนพณิชยการราชดำเนิน ก่อนที่ทาง สโมสรตลาดหลักทรัพย์ฯ จะยื่นข้อเสนอให้ร่วมทีม (โดยในขณะนั้น สโมสรลงทำการแข่งขันใน ถ้วยพระราชทาน ง.) และเป็นสโมสรเล่นชองเทิดศักดิ์ในการลงฟุตบอลอาชีพ และเป็นนักฟุตบอลตัวหลักของทีม โดยเทิดศักดิ์ อยู่กับสโมสรจนถึงปี 2543 (ณ ขณะนั้นสโมสรได้เปลื่ยนแปลงการบริหารและชื่อสโมสรเป็น กรุงเทพมหานคร)

ต่อมาในปี 2543 เทิดศักดิ์ได้ย้ายมาร่วม สโมสรบีอีซี เทโรศาสน โดยมีผลงงานที่สำคัญคือ การนำสโมสรเข้าชิงชนะเลิศกับ ในการแข่งขัน และได้รับเลือกเป็นนักเตะยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน จนทำให้ ยืมตัวในปี 2545 โดย ในปีนั้น เขายิง 27 และเป็นส่วนเป็นส่วนหนึ่งที่พาสโมสรคว้าตำแหน่งชนะเลิศ เอสลีก ของสิงคโปร์

ในปี 2547 เทิดศักดิ์ย้ายร่วม ก่อนที่จะย้ายไปร่วม สโมสรสิงคโปร์อาร์มฟอร์ซ โดยรอบนี้เป็นการซื่อขาดจาก บีอีซี เทโรสาสน โดยลงเล่นให้กับสโมสรถึง 4 ปี ก่อนที่จะย้ายกลับมาเล่นในประเทศไทยกับ สโมสรชลบุรี ในปี 2553

ต่อมาในปลายปี 2558 สโมสรชลบุรีก็ได้แต่งตั้งให้เขาเป็น ผู้เล่น-ผู้จัดการทีม คนแรกของสโมสร เพื่อทำการแข่งขันใน ฤดูกาล 2559 ค่อมาเขาได้ลาออกจากตำแหน่ง ก่อนที่จะประกาศเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพในเวลาต่อมา เพื่อเข้าสู่การทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของทีมต่อไป

ในปี 2545 เทิดศักดิ์ได้รับเลือกให้เป็นกัปตันทีมชาติไทยในไทเกอร์คัพ ซึ่งพวกเขาสามารถคว้าแชมป์ได้ โดยเทิดศักดิ์ได้รับเลือกให้เป็นนักเตะยอดเยี่ยมของรายการ
ผู้ชนะสิบทิศ (เพลง)

"ผู้ชนะสิบทิศ" เป็นเพลงที่ขับร้องโดยชรินทร์ นันทนาคร ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองโดย ไสล ไกรเลิศ บันทึกแผ่นเสียงครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2497 โดยชื่อแรกเริ่มของเพลงนี้คือ "บุเรงนองรำลึก" ต่อมามีการเสริมเนื้อเพลงบางส่วน และได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "ผู้ชนะสิบทิศ" เพื่อใช้เป็นเพลงประกอบละคร "ผู้ชนะสิบทิศ" ที่ชรินทร์รับบท จะเด็ด คู่กับสวลี ผกาพันธ์ รับบท ตะละแม่กุสุมา ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 4 บางขุนพรหม พ.ศ. 2504

หากในสมัยนี้ใครเอาไปร้องในอัลบั้ม อัดเป็นวีซีดีหรือดีวีดี ออกจำหน่ายต้องเสียค่าลิขสิทธิ์ถึง 200,000 บาท ถือว่าแพงที่สุดในประเทศไทย ชรินทร์กล่าวว่า ร้องเพลงนี้มากกว่าหมื่นครั้งได้

วันหนึ่งครูไสลไปยืนอ่านหนังสือเรื่อง "ผู้ชนะสิบทิศ" ตามร้านหนังสือแถวเวิ้งนาครเขษม จากนั้นจึงพาคุณ ชรินทร์ นันทนาคร ไปนั่งริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ครัววังหน้า ซึ่งตอนนี้เป็นสโมสรเทศบาลนครกรุงเทพ นั่งอยู่ในเวลากลางคืนที่มีดวงดาวเต็มท้องฟ้า ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีแต่ต้นลำพูเต็มไปด้วยหิ่งห้อยเป็นล้าน ๆ ตัว ในบรรยากาศซึ่งเงียบ มีแต่เรือแจว เมื่อเห็นเช่นนั้น ครูไสลจึงเริ่มเขียนเพลงนี้ขึ้นมา ฮัมเพลงขึ้นมาทันที...ฟ้าลุ่มอิรวดี คืนนี้มีแต่ดาว... แล้วก็แต่งต่อไปจนจบ นำไปขายได้เงินไม่กี่ร้อยบาท

พอหลังแต่งเสร็จ ชรินทร์นำไปร้องที่วิทยุหนึ่งปณ. สถานีวิทยุรักษาดินแดน ร้องไปไม่นาน พอเพลงดังขึ้นมา ยาขอบหรือ โชติ แพร่พันธุ์ ก็เรียกครูไสลไปพบ ในตอนแรกนึกว่าเรียกไปเพราะไม่ขออนุญาตท่าน แต่ยาขอบกลับไปขนหนังสือมาให้ครูไสลทั้งชุด และอนุญาตให้นำไปแต่งเพลงอื่นๆ ได้อีก ซึ่งครูไสลก็แต่งเพลงที่เกี่ยวข้องอีก อาทิ "บุเรงนองลั่นกลองรบ", "ไขลูสู้ตาย", "อเทตยาพ้อรัก" "กุสุมาอธิษฐาน" ฯลฯ

ฉบับบันทึกแผ่นเสียงครั้งแรก พ.ศ. 2497 ในชื่อเพลง บุเรงนองรำลึก
ฟ้าลุ่ม อิระวดีคืนนี้มีแต่ดาว

แจ่มแสงแวววาว เด่นอะคร้าวสว่างเวหา

ข้ามาทำศึกลำเค็ญ ไม่เว้นว่างเปล่า

เพื่อศักดิ์ชาว ตองอู ถึงจะตายจะอยู่ ขอเชิดชูมังตรา
ดวงใจข้ามอบจอมขวัญ มั่นรักจันทรา

กุสุมายอดชู้ รักเจ้าเพียงเอ็นดู ไว้ชื่นชูดวงแด

ไปรบอยู่แห่งไหน ใจคะนึงถึงเจ้า เคยเล้าโลมโฉมแม่

ข้ากลับมาเมืองแปร มองเหลียวแลแสนเปลี่ยวเปล่า

ไม่มีแต่เงา ข้าเฝ้าอาลัย

หัวใจแทบขาด อนาถใจไม่คลาย
เจ็บใจ คนรักโดนรังแก

ข้าจะเผาเมืองแปร ให้มันวอดวาย

จะตายให้เขาลือชาย จะให้เขาลือชายว่านามชื่อกู

ผู้ชนะสิบทิศ ผู้ชนะสิบทิศ ผู้ชนะสิบทิศ

ฉบับบันทึกแผ่นเสียงครั้งที่ 2 พ.ศ. 2509 ในชื่อเพลง ผู้ชนะสิบทิศ

ฟ้าลุ่ม อิระวดี คืนนี้มีแต่ดาว

แจ่มแสงแวววาว เด่นอะคร้าว สว่างไสว

เสียงคลื่นเร้าฤดี คืนนี้ข้าเปลี่ยวใจ

เหน็บหนาวทรวงใน แปลกไฉน ข้าเศร้าวิญญา
ข้ามาทำศึก ลำเค็ญ เหนื่อยแสนยากเย็น

ไม่เว้นว่างเปล่า เพื่อศักดิ์ชาว ตองอู

ถึงจะตาย จะอยู่ ขอเชิดชูมังตรา
ดวงใจ ข้ามอบจอมขวัญ มั่นรักต่อกัน

มิ่งขวัญจันทรา กุสุมายอดชู้

รักเจ้าเพียงเอ็นดู ไว้ชื่นชูดวงแด
ไปรบอยู่แห่งไหน ใจคะนึงถึงเจ้า

เคยเล้าโลมโฉมแม่ ข้ากลับ มาเมืองแปร

มองเหลียวแล แสนเปลี่ยวเปล่า
ไม่มีแต่เงา ข้าเฝ้าอาลัย

หัวใจแทบขาด อนาถใจไม่คลาย

เจ็บใจ คนรักโดนรังแก

ข้าจะเผาเมืองแปร ให้มันวอดวาย
จะตายให้เขาลือชาย จะให้เขาลือชาย

ว่านามชื่อกู ผู้ชนะสิบทิศ ผู้ชนะสิบทิศ

ผู้ชนะสิบทิศ ผู้ชนะ..สิบทิศ ฮื้มฮืมหื่มฮืมฮืม
ไอซียู (ธีมฟรอมอวตาร)

"ไอซียู (ธีมฟรอมอวตาร)" () หรือเรียกอย่างสั้นๆว่า "ไอซียู" คือเพลงป๊อป-บัลลาดประกอบภาพยนตร์เรื่อง "อวตาร" เป็นผลงานการขับร้องของเลโอนา ลิวอิส ประพันธ์ขึ้นโดยเจมส์ ฮอร์เนอร์, คุก ฮาร์เรลล์ และไซมอน แฟรงเลน ในส่วนงานเรียบเรียงดนตรีนั้นนิพนธ์โดยฮอร์เนอร์และแฟรงเลน เพลงนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลรางวัลโกลเดนโกลบในสาขาเพลงยอดเยี่ยมในงานประกาศรางวัลโกลเดนโกลบครั้งที่ 67 ในปี ค.ศ. 2010 หากแต่เพลง "เดอะเวียรีไคด์" จากเรื่อง "เครซีฮาร์ต" ได้รางวัลนี้ไป