seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
รัฐแทสเมเนีย

เกาะแทสเมเนีย เป็นรัฐหนึ่งของประเทศออสเตรเลีย ตั้งอยู่ห่างออกไปราว 240 กม. (150 ไมล์) ทางตอนใต้ของส่วนตะวันออกของทวีปออสเตรเลีย โดยถูกกั้นด้วยช่องแคบบาสส์ และเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 26 ของโลก แทสเมเนียมีประชากรราว 456,652 คน (จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2001) และมีพื้นที่ 68,332 กม.² (26,383 ตารางไมล์) จากการสำรวจเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2003 พบว่าแทสเมเนียมีประชากรที่อยู่อาศัยจริงราว 476,199 คน ชื่อเล่นของแทสเมเนียคือ "เกาะแอปเปิล" เนื่องจากมีการปลูกแอปเปิลมาก และรูปร่างของเกาะที่เหมือนผลแอปเปิล

เมืองหลวงและเมืองขนาดใหญ่ที่สุดของเกาะคือเมืองโฮบาร์ต ซึ่งรวมถึงชุมชนโฮบาร์ต เกลนอร์ชี และ แคลเรนซ์ เมืองใหญ่ที่มีประชากรจำนวนมากอีกแห่งได้แก่เมืองลอนเซสตัน ทางตอนเหนือ และเดวอนพอร์ต กับเบอร์นีทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ

เกาะแมกควารี ซึ่งเป็นเกาะเล็กของทวีปแอนตาร์กติก ก็อยู่ในความปกครองของรัฐแทสเมเนีย แทสเมเนียยังเป็นที่รู้จักในเรื่องของธรรมชาติที่งดงาม มีสัตว์หายากที่พบได้บนเกาะนี้ที่เดียว ได้แก่"แทสเมเนียนเดวิล"
ซึซึกิ โซโนโกะ

ซึซึกิ โซโนโกะ () เป็นตัวละครในการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน โดยในฉบับภาษาอังกฤษหรือ Case Closed ใช้ชื่อว่า เซเรน่า เซบาสเตียน (Serena Sebastian) ซึ่งในเนื้อเรื่องจะกล่าวถึงบางคดีที่ไม่มีโมริ โคโกโร่ แต่มีโซโนโกะเท่านั้น เอโดกาวะ โคนันจึงต้องใช้นาฬิกายิงยาสลบใส่โซโนโกะแทน ขั้นตอนการไขคดีและหลังจะคล้ายๆกับโมริ โคโกโร่

ซึซึกิ โซโนะโกะ เป็นทายาทของตระกูลมหาเศรษฐีที่มั่งคั่ง ในภายหลัง เธอมีมาโคโตะ เคียวโคคุ ที่เป็นนักยูโดคอยปกป้องเธอในแต่ละครั้ง นอกจากนี้ซึซึกิ โซโนโกะยังมีเพื่อนสนิทคนสำคัญคือโมริ รันซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ

ซึซึกิ โซโนโกะ ปรากฏตัวในมังงะ 183 ไฟล์ แอนิเมชั่น 136 ตอน เดอะมูฟวี่ 16 ตอน OVAs 9 ตอน ภาคคนแสดง แบ่งเป็นเดอะมูฟวี่ 3 ตอน ละครชุด 4 ตอน

หมายเหตุ ตอนที่ระบุฉบับการ์ตูนโทรทัศน์ เป็นลำดับตอนฉบับไทย ตามผลิตภัณฑ์ของบริษัท ทีไอจีเอ จำกัด

ซึซึกิ โซโนโกะ มีบทบาทในโคนัน เดอะมูฟวี่ ทุกตอน

ซึซึกิ โซโนโกะ มีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์ชุดโคนัน ภาคคนแสดง นำแสดงโดยอิวาสะ มายูโกะครอบครัวซึซึกิ

เพื่อนสนิท

บ่อยครั้งที่โคนันอยู่ใกล้ชิดโซโนโกะ โคนันมักจะรำคาญโซโนโกะเสมอ

แฟน
โยชิดะ อายูมิ

โยชิดะ อายูมิ (; ) เป็นหนึ่งในสมาชิกของขบวนการนักสืบเยาวชน ในเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ซึ่งในเธอแอบชอบโคนันเพราะเห็นว่าเขาคอยช่วยเหลือเธอในยามลำบากอยู่เสมอ อายูมิมักเรียกไฮบาระว่า "ไอจัง"

อายูมิเป็นนักเรียนอายุ 7 ขวบ มีเพื่อนสนิทอยู่ 2 คน คือ ซึบุรายะ มึซึฮิโกะ กับโคจิมะ เก็นตะ แล้ววันหนึ่ง ก็มีเด็กคนหนึ่งชื่อ เอโดงาวะ โคนัน ย้ายเขามาเรียนที่โรงเรียนเดียวกัน หรือคุโด้ ชินอิจิในร่างเด็ก พอเลิกเรียนโคนันก็เดินกลับบ้าน อายูมิจึงเดินไปชวนโคนันกลับบ้านด้วยกัน และก็ยังบังคับให้เขากลุ่มนักสืบเยาวชน อีกด้วย เนื่องจากมีคดีหลายอย่างเขามาในชีวิตเด็ก เพราะองค์กรชุดดำจ้องเล่นงานโคนันอยู่ทำให้ไปเจอ อะไรๆๆ ทีอันตราย และเสี่ยงมากๆ โคนันจึงต้องช่วยพวกเด็กหลายอย่าง ทำให้อายูมิชอบ โคนัน แล้ววันหนึ่งมี เด็กอีกคนชื่อ ไฮบาระ ไอ(มิยาโนะ ชิโฮะ)หนึ่งในองค์กรชุดดำแต่หนีออกมาจากองค์กร จึงกินยา เหมือนที่ โคนันกินเขาไป แล้วจึงกลายมาเป็นเด็ก แล้วมาอยู่ที่โรงเรียนห้อง เดียวกับ โคนัน และ อายูมิ เก็นตะ มิสึฮิโกะ และเป็นเพื่อนกันกับทุกคนและกลายมาเป็นขบวนการนักสืบเยาวชน ตอนนี้อยู่ที่บ้านดอกเตอร์ อากาสะ ฮิโรชิ (รู้ตัวจริงของโคนัน และไฮบาระ)

อายูมิเป็นเด็กจิตใจดี มีเมตตาต่อสัตว์ และเพื่อนมนุษย์ เธอมีความอ่อนโยนแบบเด็กผู้หญิงอยู่มาก ชอบที่จะแต่งตัวสวย อายูมิเป็นเด็กมีน้ำใจ เวลาไปสืบคดีกับขบวนการนักสืบจิ๋ว เธอจะนำเสบียง(ขนมปังต่างๆ)ไปด้วยอยู่บ่อยๆ และก็จะเก็บบางส่วนเล็กๆไว้ให้โคนันเสมอ เวลาที่โคนันไม่ได้อยู่กินด้วย เพราะเธอกลัวว่าเพื่อนจะหิว อายูมิเป็นเด็กขี้กลัว แต่ไม่ขี้ขลาด เธอร้องไห้ง่าย แต่บางครั้งก็กล้าหาญ เธอชอบที่จะชื่นชมและให้กำลังใจเพื่อนอยู่เสมอ
โคจิมะ เก็นตะ

โคจิมะ เก็นตะ (อังกฤษ: "George Kaminski") เป็นตัวละครหนึ่งจากยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เรียนอยู่ที่โรงเรียนประถมเทย์ตัน มีเพื่อนร่วมชั้นได้แก่ โยชิดะ อายูมิ , เอโดงาวะ โคนัน , ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ และ ไฮบาระ ไอ เก็นตะเป็นหัวหน้าของขบวนการนักสืบเยาวชน และชอบกินข้าวหน้าปลาไหล ถึงแม้ว่าเก็นตะจะเป็นหัวหน้า แต่ความฉลาดก็สู้โคนันไม่ได้เลย เก็นตะเป็นคนตัวอ้วน เขาชอบกินอาหารมากมายโดยเฉพาะข้าวหน้าปลาไหล ถึงแม้ว่าเขาจะใจร้อน ปากกล้า และชอบคุกคาม แต่เขาก็ใจดีและพึ่งพาได้ เขาเป็นเพื่อนที่ดีของอายูมิและมิซึฮิโกะ

ชื่อของเก็นตะ (小嶋 元太) มีที่มาจากนักเขียนที่ชื่อว่า โคมิเนะ ฮาจิเมะ (小峰 元 ,Komine Hajime)

เก็นตะแอบปิ๊งอายูมิ และมีคู่แข่งคือมิซึฮิโกะและโคนัน และสนใจในตัวไฮบาระนิดหน่อย

อี บุ๊ก เจแปน ได้จัดนำแสดงตัวละครนี้ ตั้งแต่ 12 เมษายน 2554 จนถึง 12 พฤษภาคม 2554 ในฐานะที่เป็นหัวหน้าขบวนการนักสืบเยาวชน เก็นตะได้ลำดับที่ 23 จากคะแนนโหวต 19 จาก 5,883 คะแนน
ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ

ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ (円谷 光彦 ,Tsuburaya Mitsuhiko) เป็นตัวละครในยอดนักสืบจิ๋วโคนัน และเป็นสมาชิกของขบวนการนักสืบเยาวชน

ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ เป็นนักเรียนที่โรงเรียนประถมเทย์ตัน มีเพื่อนร่วมชั้นคือ เอโดงาวะ โคนัน , โยชิดะ อายูมิ , โคจิมะ เก็นตะ , ไฮบาระ ไอ เป็นคนที่ชื่นชอบการสืบสวน และชอบแย่งซีนสืบสวนแทนโคนันอยู่เรื่อย ทำให้เกิดปัญหาอยู่หลายครั้ง พ่อแม่ของเขานั้นเป็นครูทั้งคู่ และมีพี่สาวคนโตชื่อ ซึบุรายะ อาสะมิ อายุ 10 ปี

มิซีฮิโกะชอบอ่านหนังสือตำราที่เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ ถ้าไม่นับรวมโคนันกับไฮบาระแล้ว เขาจะฉลาดที่สุด จึงสามารถแก้ปัญหาตัดหน้าโคนันได้หลายครั้ง (โดยเฉพาะการ์ตูนโทรทัศน์ตอนที่ 244 ความลับของกิจการที่รุ่งเรือง) เนื่องจากการเลี้ยงดูที่เข้มงวดของเขา เขามีแนวโน้มที่จะเป็นเกียรติมากต่อผู้อาวุโสของเขา ที่อยู่พวกเขา (ในภาษาญี่ปุ่น) มีคำต่อท้ายที่เป็นทางการ "-San" โดยไม่คำนึงถึงความใกล้ชิดของความสัมพันธ์ของพวกเขา

มิซีฮิโกะชอบเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์และทั่วไปที่ให้ความสนใจแก่เขา จึงช่วยให้เขาได้รับข้อมูลเชิงลึกที่มีประโยชน์เมื่อใดก็ตามเท่าที่จำเป็น เขาเคยได้รับรางวัลไม่กี่ครั้งสำหรับความรู้ของเขา เขาคิดกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมีความสุขบนใบหน้าของเขา เขาพูดว่า "ฉันดีใจที่ฉันเรียน!"

มิซึฮิโกะไม่ชอบกินแครอท และจะพยายามหลีกเลี่ยงมันทุกๆ ครั้งที่เจอ

มิซึฮิโกะ เป็นคนที่แอบชอบอายูมิเอามากๆ โดยมีคู่แข่งคือ เก็นตะและโคนัน ดูเหมือนว่าเขาจะชอบอายูมิตั้งแต่ชั้นอนุบาล

มิซึฮิโกะก็มีความสัมพันธ์กับไฮบาระเช่นกัน ในบางตอน ไฮบาระจะแสดงความมั่นใจมากกว่าอายูมิและเก็นตะ เมื่อแบกรับภาระได้ยาก

มิซึฮิโกะสามารถแก้ปัญหาตัดหน้าโคนันได้หลายครั้ง (โดยเฉพาะการ์ตูนโทรทัศน์ตอนที่ 244 ความลับของกิจการที่รุ่งเรือง) ทำให้เกิดปัญหาอยู่หลายครั้งบ่อยๆ

อี บุ๊ก เจแปน ได้แสดงตัวละครนี้เมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2554 จนถึง 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ในฐานะนักอ่านการ์ตูนโคนัน ตัวละครนี้ได้รับคะแนน 8 จาก 5,883 คะแนน
ดิจิตอลมอนสเตอร์

ดิจิตอลมอนสเตอร์ () หรือ ดิจิมอน () เป็นของเล่นสัตว์ประหลาดดิจิตอล ผลิตโดยบริษัทบันได ในราวปี ค.ศ. 1997 คล้ายกับของเล่นสัตว์เลี้ยงอิเล็กทรอนิกส์ ทามาก็อตจิ จากบริษัทบันไดเช่นกัน

ดิจิมอนใช้เป็นของเล่น เพื่อความสนุกเพลิดเพลิน โดยมีการนำเทคนิคเชิงเดียวกับทามาก็อตจิมาใช้ คือ มีรูปแบบของการเจริญเติบโตของสัตว์เลี้ยง ซึ่งการเจริญเติบโตขึ้นอยู่กับผู้เลี้ยง หากเลี้ยงดีก็สามารถเปลี่ยนระดับเป็นตัวที่มีความสามารถสูงขึ้น แต่หากเลี้ยงแย่ ก็จะกลายร่างเป็นตัวที่แย่ลง

ดิจิมอน มีความคล้ายคลึงกับ โปเกมอน ซึ่งเป็นเกมส์ต่อสู้ โดยมีสัตว์ประหลาดร่วมช่วยต่อสู้

ในปี ค.ศ. 1999 ได้มีการสร้างเป็นรูปแบบ ภาพยนตร์การ์ตูน

เครื่องเกมดิจิมอน สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภท ดังนี้
โนบิ โนบิตะ

โนบิ โนบิตะ (Nobi Nobita) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง โดราเอมอน

โนบิตะ เป็นตัวละครหลักของเรื่อง เกิดวันที่ 7 สิงหาคม เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวโนบิ มีคุณพ่อชื่อ โนบิ โนบิสุเคะ และคุณแม่ชื่อ โนบิ ทามาโกะ ปกติจะใส่แว่น สวมเสื้อโปโลสีเหลืองหรือสีแดงปกขาว กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน มีนิสัยขี้แย เป็นคนไม่เอาถ่าน อ่อนแอ ไม่เคยพึ่งพาตนเอง เรียนหนังสือไม่เก่ง สอบได้ 0 คะแนนบ่อยๆ มาโรงเรียนสายเป็นประจำ ถูกทำโทษบ่อยครั้ง กีฬาก็ไม่ถนัดแต่เล่นพันด้ายเก่งและเป็นจอมแม่นปืน งานอดิเรกก็คือนอนกลางวันกับอ่านหนังสือการ์ตูน ถือว่าเป็นตัวละครที่ไม่เอาไหนแต่ในอีกด้านหนึ่งเขาก็มีนิสัยที่ดีอยู่มากเช่นกันเช่น รักสัตว์ ขี้สงสาร รักเพื่อน อารมณ์อ่อนไหวและรักความยุติธรรม ยอมนำตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยเพื่อนมนุษย์

ในความเป็นจริงแล้วโนบิตะเป็นคนที่รักคุณพ่อ, คุณแม่และคุณย่าของเขามากแต่ด้วยวัยที่และสภาพครอบครัวที่ค่อนข้างเป็นแบบยุคเก่า ทำให้การแสดงออกทางความรักต่อกันมีน้อย ในเนื้อเรื่องมักจะมีการแสดงออกถึงความรักในครอบครัวในเวลาคับขันเช่น ใครบางคนหายไปจากบ้านเป็นเวลานานๆ หรือมีใครป่วยไข้ไม่สบาย ด้วยลักษณะนิสัยที่มีมิติความเป็นมนุษย์อยู่มากเช่นนี้จึงทำให้ตัวละครนี้สามารถเข้าไปอยู่ในใจของคนทั่วโลกได้ไม่ยาก โนบิตะหลงรัก ชิซุกะ ซึ่งอยู่ในวัยเดียวกัน มีความหวังที่จะได้แต่งงานด้วยเมื่อเขาโตขึ้นแต่ก็มักจะมีอุปสรรคและมีคู่แข่งหลายคนโดยเฉพาะ เดคิสุงิ เนื่องจากชิซุกะเป็นเด็กน่ารักและด้วยความอ่อนแอของโนบิตะเองแต่โนบิตะได้เพื่อนรักคือ โดราเอมอน คอยช่วยเหลือจากการโดนกลั่นแกล้งของ ไจแอนท์ และ ซูเนโอะ ทำให้เขามีความมั่นใจมากขึ้น

โทชิโกะ ฟูจิตะ (2516 - 2522)

โนริโกะ โอฮาระ (2522 - 2548)

เมงุมิ โอฮาระ (2548 - ปัจจุบัน)

ศันสนีย์ วัฒนานุกูล (2525 - ปัจจุบัน)
มินาโมโตะ ชิซุกะ

มินาโมโตะ ชิซุกะ หรือ มินะโมะโตะ ชิซึกะ (; ราชบัณฑิตยสภา: มินาโมโตะ ชิซูกะ) หรือชื่อในฉบับอังกฤษว่า ซูอี มอร์ริส () เป็นตัวละครการ์ตูนจากเรื่องโดราเอมอน เกิดวันที่ 15 พฤษภาคม โดยข้อมูลวันเกิดดังกล่าวนำมาจากการฉลองครบรอบวันเกิดตัวละครของเว็บไซต์สถานีโทรทัศน์อาซาฮี (แต่จากข้อมูลใน "โดราเอมอนเฮียคคะ" (ドラえもん百科) ที่แต่งโดยโยจิ คาตาคุระ ได้บอกไว้ว่าเกิดวันที่ 2 ธันวาคม)

ชิซุกะเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม จะใส่เสื้อชมพู กระโปรงสั้นสีน้ำเงิน มีนิสัยใจดี มีความกระตือรือร้น เก่งเรื่องวาดภาพ เย็บปักถักร้อย เรียบร้อย โอบอ้อมอารี และการทำคุกกี้ ชอบ"การอาบน้ำ"เป็นีทำให้ในเรื่อง มักจะมีฉากตอนที่เจอชิซุกะกำลังอาบน้ำโดยไม่ได้บังเอิญหลายหน สิ่งเดียวที่ไม่เก่งและชอบคือ "ไวโอลิน" ซึ่งเสียงไวโอลินของชิซุกะนั้น เทียบเท่ากับเสียงร้องเพลงของ ไจแอนท์ เลยทีเดียว ชิซุกะก็มีความสามารถในการเล่น เปียโน ซึ่งเจ้าตัวไม่ชอบเลยสักนิด แต่ต้องจำใจเรียนเพราะคุณแม่อยากให้เรียน

โนบิตะมีความฝันที่จะได้แต่งงานกับเธอในอนาคต ชิซุกะชอบทานแพนเค้กมาก ดังจะเห็นได้จากตอนพิเศษหลาย ๆ ตอน ชิซุกะจะทานแต่แพนเค้กเสียส่วนใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วอาหารที่เธอชื่นชอบที่สุดคือ "มันเผา" ซึ่ง ชิซุกะนั้นมีความใฝ่ฝันที่จะได้กินมันเผากองโตเท่าภูเขา แต่นี่ก็เป็นความลับที่ชิซุกะไม่อยากให้เพื่อนๆ คนอื่นๆ รู้ เพราะความอาย

ชิซูกะมีสัตว์เลี้ยง 2 ตัวคือ สุนัขพันธุ์อาคิตะ สีขาว ชื่อ เปโร่ ซึ่งอยู่มาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กเล็ก ๆ เป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าของมาก ๆ และนกคานาเรียซึ่งมักจะชอบหนีออกจากกรงนกอยู่บ่อย ๆ
โกดะ ทาเคชิ

โกดะ ทาเคชิ (; ราชบัณฑิตยสภา: โกดะ ทาเกชิ) หรือ ไจแอนท์ (ジャイアン) ตัวละครการ์ตูนจากเรื่องโดราเอมอน

ทาเคชิ หรือที่เพื่อน ๆ เรียกกันในกลุ่มว่า ไจแอนท์ เป็นหนึ่งในตัวละครหลักของเรื่อง เกิดวันที่ 15 มิถุนายน เป็นลูกผู้ชายร้านขายของชำ มีรูปร่างใหญ่ แข็งแรง หูเบา ชอบรังแกโนบิตะเสมอๆ แต่ถึงเวลาจำเป็นเขาก็มักช่วยคนอื่น ลึกๆ แล้วจิตใจของเขาเป็นคนโอบอ้อมอารี ไจแอนท์มักจะแย่งของเล่นของเพื่อนเป็นประจำ มีสุภาษิตประจำตัวที่มาจากสุภาษิตอังกฤษว่า "ของนายก็คือของฉัน ของฉันก็คือของฉัน" ("What's yours is mine, and what's mine is mine.")

นอกจากนั้นไจแอนท์ยังเป็นหัวหน้าทีมเบสบอลในละแวกหมู่บ้านและรักการเล่นเบสบอล มาก ๆ มักจะบังคับโนบิตะ มาเข้าร่วมเล่นเสมอ เพราะว่าทีมไม่ครบ ไจแอนท์มีน้องสาวที่เขารักมาก ชื่อ ไจโกะ เขาเป็นคนที่กลัวแม่มาก แค่ได้ยินเสียงก็กลัวจนต้องวิ่งหนี ในเรื่องการเรียน ไจแอนท์เรียนไม่เก่งเท่าซูเนโอะ แต่ก็ยังเรียนได้ดีกว่า โนบิตะ เขาชอบร้องเพลงมากทั้ง ๆ ที่เสียงไม่เอาไหน แต่เขาคิดว่าตัวเองเสียงดี จึงมักจะโกรธเมื่อเพื่อนไม่ยอมมาฟังคอนเสิร์ตของเขา อีกทั้งไจแอนท์ยังอยากเป็นพ่อครัว แต่ฝีมือทำอาหารของไจแอนท์ก็ไม่เอาไหนไม่ต่างจากการร้องเพลงเลย

ถึงแม้ดูภายนอกไจแอนท์จะดูเป็นเด็กอันธพาล ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่า แต่จริงๆ แล้ว ไจแอนท์เป็นเด็กที่อ่อนไหวง่าย ไม่ว่าจะโกรธ ดีใจ หรือ เสียใจ ก็จะแสดงความรู้สึกออกมาทันที อีกทั้งยังเป็นคนที่รักพวกพ้อง และชอบเล่นตุ๊กตา ในตอนพิเศษหลายๆ ตอน เมื่อถึงเวลาคับขัน ไจแอนท์จะเป็นคนที่กระโดดเข้าไปช่วยเหลือเพื่อนของตนโดยไม่ลังเล ซึ่งส่วนใหญ่จะมีให้เห็นในโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์

ที่บ้านของไจแอนท์เลี้ยงหมาไว้ 1 ตัว ชื่อ มุคุ เป็นหมาที่กินจุและขี้ขลาด แต่ก็สามารถเฝ้าบ้านและจับขโมยได้ แต่จริง ๆ แล้วสัตว์เลี้ยงที่ไจแอนท์ อยากได้จริง ๆ คือ นกแก้ว ไจแอนท์จึงไม่ค่อยสนใจเลี้ยงดู มุคุ เท่าไรนัก และคนที่พา มุคุ ออกไปเดินเล่นทุกวันคือไจโกะ นั่นเอง

ไจแอนท์ยังมีลูกชายอีกคนหนึ่งชื่อ โกดะ ยะซะชิ หรือ ไจจิบิ นิสัยตรงข้ามกับไจแอนท์อย่างเห็นได้ชัด เช่น อ่อนแอ มีมารยาท ขี้กลัว และมักจะถูกโนบิสุเกะแกล้งพร้อมกับซูเนตะ ลูกของซูเนโอะด้วย
โฮเนะกาว่า ซึเนะโอะ

โฮเนะกาว่า ซึเนะโอะ หรือ โฮะเนะกะวะ ซูเนโอะ (; ราชบัณฑิตยสภา: โฮเนกาวะ ซูเนโอะ) หรือชื่อในฉบับอังกฤษว่า สนีช () เป็นตัวละครการ์ตูนจากเรื่องโดราเอมอน เกิดในเดือนกุมภาพันธ์ไม่ปรากฏวัน แต่จากข้อมูลใน "สารานุกรมโดราเอมอน" (ドラえもん百科) ที่แต่งโดยโยจิ คาตาคุระ ได้บอกไว้ว่าเกิดวันที่ 28 มีนาคม

ซึเนะโอะ เป็นตัวละครหลักของเรื่องที่ถูกออกแบบให้มีลักษณะเจ้าเล่ห์ คล้ายสุนัขจิ้งจอก ปากแหลม ชอบยุให้ไจแอนท์ รังแกโนบิตะ ซึเนะโอะเป็นคนที่ชอบคุยโวโอ้อวด เนื่องจากเป็นคนมีฐานะร่ำรวย เชี่ยวชาญด้านการเต้นบัลเลต์และเล่นตลก สิ่งที่เพื่อน ๆ อยากได้ เขามีครบทุกอย่าง เป็นนักสะสมของใช้ มักมีของแพง ๆ มาอวดเพื่อนๆ มักจะหาเรื่องแกล้งโนบิตะบ่อย ๆ มีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักออกแบบ

ซึเนโอะมีน้องชื่อซึเนะสึกุ ( "ซุเนะสึงุ") อยู่ในการอุปการะของคุณป้าของเขา และมีลูกพี่ลูกน้องชายชื่อซึเนะกิชิ ( "ซุเนะกิชิ") ในอนาคตเขามีลูกชายคนหนึ่งชื่อซีเนะจุ ( "ซุเนะจุ") ซึ่งมักจะถูกโนบิสุเกะกลั่นแกล้งพร้อมกับโกดะ ยาซาชิ หรือ ไจจิบิ ลูกของไจแอนท์ด้วย และมีลูกหลานชื่อมิเอะโยะชิ ()

ในบางตอน ซึเนะโอะ แสดงความหลงตัวเองให้เห็น ด้วยการชอบส่องกระจกและชมเชยตัวเองว่าเป็น ชายที่หล่อที่สุดในโลก เนื่องจากเขามีรูปร่างที่เล็กที่สุดในกลุ่ม จึงรู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นปมด้อยของเขาอยู่ตลอด จึงพยายามที่จะกลบปมด้อยนั้นโดยการชอบคุยโม้โอ้อวดฐานะทางบ้านอยู่เสมอ ความลับอย่างหนึ่งของซึเนะโอะที่ไม่อยากให้ใครรู้คือ มักปัสสาวะรดที่นอน ถึงแม้ว่าจะโตจนเรียนระดับประถม แล้วก็ตาม ซูโนโอะจึงต้องใส่ผ้าอ้อมก่อนนอน ซึเนะโอะเป็นคนที่ติดแม่มากๆ เพราะแม่ของซึเนะโอะค่อนข้างเลี้ยงอย่างตามใจ และมักจะเรียกซึเนะโอะว่า "ลูกโอะ" () ในโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์หลายๆ ตอน เมื่อเจอเหตุการณ์ที่เลวร้าย ซึเนะโอะมักจะเป็นคนแรกที่ร้องไห้หาแม่ก่อนใคร ๆ
โดเรมี

โดรามี () หรือที่นิยมเรียกในประเทศไทยว่า โดเรมี เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องโดราเอมอน

โดเรมีเป็นหุ่นยนต์แมวน้องสาวของโดราเอมอน เกิดวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2657 ส่วนสูง 100 เซนติเมตร มีตัวสีเหลือง สวมโบสีแดง มีกระเป๋าสี่มิติไว้เก็บของวิเศษเหมือนโดราเอมอน โดยถูกสร้างขึ้นมาทีหลังโดราเอมอน ถือว่าเป็นหุ่นยนต์รุ่นใหม่กว่า มีประสิทธิภาพมากกว่าโดราเอมอน โดเรมีเคยมีหูแต่เพราะไปสะกิดปมด้อยของพี่ชาย นักวิทยาศาสตร์จึงสร้างให้เปลี่ยนจากหูออกแล้วใส่โบว์แทน

โดเรมีเก่งด้านการบ้านการเรือน ด้วยเหตุนี้กระเป๋าสี่มิติของเธอจึงมีเครื่องใช้ภายในบ้านเป็นส่วนใหญ่ แต่เธอมักไม่ถูกกับเครื่องมือที่เกี่ยวกับระบบกลไกและมักใช้เครื่องมือผิดพลาดบ่อยครั้ง

เบื้องต้นโดเรมีมีนิสัยจริงจังจนเกินความพอดี และช่วงแรก ๆ ที่โดเรมีปรากฏตัวนั้นนิยมใช้ความรุนแรงจนไม่มีใครกล้าเล่นด้วย แต่ภายหลังได้มีการเปลี่ยนแปลงบทบาทให้โดเรมีเป็นหุ่นยนต์เรียบร้อยน่ารักต่างจากช่วงแรกดังกล่าวและกลายเป็นที่รักของทุกคน

โดเรมีปรากฏตัวครั้งแรกในการ์ตูนเรื่อง "โดเรมีจัง" ซึ่งเป็นผลงานของฟุจิโกะ เอฟ. ฟุจิโอะ ที่ตีพิมพ์ลงในนิตยสารการ์ตูนแต่ไม่ได้ตีพิมพ์ออกเป็นพ็อกเก็ตบุ๊ก โดยโดเรมีเป็นหุ่นยนต์ที่ดูแลโนบิ โนบิทาโร ญาติที่ห่างกันมาก ๆ ของโนบิ โนบิตะ ที่ย้ายมาอาศัยอยู่ข้าง ๆ บ้านโนบิตะ แต่เรื่องราวจะต่างออกไปจากการ์ตูนเรื่อง "โดราเอมอน" คือโดเรมีมักถูกโนบิทาโรกลั่นแกล้งเสมอ นอกจากนี้การ์ตูนดังกล่าวยังมีตัวละครอื่น ๆ ที่มีหน้าตาใกล้เคียงกับตัวละครหลักของเรื่องโดราเอมอน ได้แก่ คาบาตะ ที่หน้าตาเหมือนไจแอนท์ ซึรุกิ ที่หน้าตาเหมือนซึเนะโอะ และมิโยะจัง ที่หน้าตาเหมือนซิซุกะ

การ์ตูนเรื่องนี้เป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการผจญภัยใต้ทะเล ใต้ดิน หรือแม้แต่ยุคไดโนเสาร์ แม้ของวิเศษจากกระเป๋าสี่มิติของโดเรมีจะไม่น่าสนใจนัก แต่เรื่อง "โดเรมีจัง" นี้มีเสน่ห์ตรงเนื้อหาสนุกและชวนติดตาม

หลังการ์ตูนเรื่อง "โดเรมีจัง" จบไปแล้วสี่ปี โดเรมีมีบทบาทจากการเป็นตัวละครพิเศษรับเชิญในเรื่อง "โดราเอมอน" เพียงครั้งเดียว แต่หลังจากที่เธอห่างหายไปและหวนกลับมามีบทบาทอีกครั้งในนิตยสารและสื่อโทรทัศน์ในฐานะน้องสาวของโดราเอมอน โดยมีบทบาทในการดูแลโนบิตะช่วงที่โดราเอมอนไม่อยู่ หรือหาวิธีการแก้ปัญหาความขัดแย้งระหว่างโดราเอมอนกับโนบิตะอยู่เสมอ ด้วยความที่เธอมีความสามารถด้านการบ้านการเรือนกอปรกับการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี เซวาชิจึงให้โดเรมีมาอยู่บ้านโนบิตะแทนโดราเอมอน ซึ่งโดราเอมอนก็เห็นดีด้วย แต่โนบิตะไม่ยอม
กรรม

ในพระพุทธศาสนา กรรม (, ) แปลว่า "การกระทำที่ประกอบด้วยเจตนา" ได้แก่ กระทำทางกาย เรียก กายกรรม ทางวาจา เรียก วจีกรรม และทางใจ เรียก มโนกรรม

กรรม 2 (การกระทำ, การกระทำที่ประกอบด้วยเจตนา ทางกายก็ตาม ทางวาจาก็ตาม ทางใจก็ตาม - Kamma: action; deed)

กรรมดี หรือ กรรมชั่วก็ตาม กระทำทางกาย วาจา หรือทางใจก็ตาม สามารถจำแนกอีก เป็นประเภทต่าง ๆ ได้หลายแบบ ดังนี้

การกระทำทางกาย วาจา ใจ ทั้งที่เป็นฝ่ายดีหรือไม่ดีก็ตาม ย่อมตอบสนองแก่ผู้กระทำ ไม่เร็วก็ช้า เวลาใดเวลาหนึ่ง กรรมจำแนกตามเวลาการให้ผลของกรรม (ปากกาลจตุกะ) แสดงกำหนดเวลา แห่งการให้ผลของกรรม มี 4 อย่าง คือ

กรรมจำแนกตามหน้าที่การงานของกรรม (กิจจตุกะ) กรรมมีหน้าที่ ที่จะต้องกระทำสี่อย่าง คือ

กรรมจำแนกตามลำดับการให้ผลของกรรม (ปากทานปริยายจตุกะ) จำแนกตามความยักเยื้อง หรือ ลำดับความแรงในการให้ผล 4 อย่าง

กรรมจำแนกตามฐานที่ให้เกิดผลของกรรม (ปากฐานจตุกะ) แสดงที่ตั้งแห่งผลของกรรมสี่อย่าง เป็นการแสดงกรรมโดยอภิธรรมนัย (ข้ออื่น ๆ ข้างต้นเป็นการแสดงกรรมโดยสุตตันตนัย)นอกจากเรื่องของกรรมดีกรรมชั่วแล้ว ยังมีการอธิบายกรรมอีกนัยหนึ่ง โดยอธิบายถึงกรรมดำกรรมขาว จำแนกเป็นกรรม 4 ประการ คือ

กฎแห่งกรรม คือ กฎธรรมชาติ ข้อหนึ่ง ที่ว่าด้วยการกระทำ และผลแห่งการกระทำ ซึ่ง การกระทำและ ผลแห่งการกระทำนั้น ย่อมสมเหตุ สมผลกัน เช่น ทำดี ย่อมได้รับผลดี ทำชั่ว ย่อมได้รับผลชั่ว เป็นต้น"สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้เลวและประณีตได้"
รายชื่อคณะวิทยาศาสตร์ในประเทศไทย

รายชื่อสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย ที่เปิดสอนวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์ หมายถึง ความรู้เกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ในธรรมชาติทั้งที่มีชีวิตและไม่มีชีวิต รวมทั้งกระบวนการประมวลความรู้เชิงประจักษ์ ที่เรียกว่ากระบวนการทางวิทยาศาสตร์ และกลุ่มขององค์ความรู้ที่ได้จากกระบวนการดังกล่าว
ซัวเถา

จังหวัดซัวเถา หรือ ซ่านโถว () เป็นหนึ่งในจังหวัดของจีนที่ตั้งอยู่ในมณฑลกวางตุ้ง มีเนื้อที่ 234 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,846,400 คน

จังหวัดซัวเถา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลกวางตุ้ง (广东省) ทิศทางใต้และทิศตะวันตกติดจังหวัดเจียหยาง ในภาษาจีนกลาง กิ๊กเอี๊ยว ในภาษาแต้จิ๋ว (揭阳 หรือ 揭陽縣 掲陽市) ทางทิศเหนือติดจังหวัดฉาวโจว ในภาษาจีนกลาง แต้จิ๋ว ในภาษาแต้จิ๋ว (潮州市) และทางทิศตะวันออกติดทะเลจีนใต้

เมืองซัวเถา ในสมัยราชวงศ์ราชวงศ์ซ้อง เคยเป็นเมืองท่าของ เมืองถัวเจียง (鮀江都) และ อำเภอเจียหยาง (揭陽縣) มีชื่อว่า เมืองซ่าหลิ่ง (廈嶺) ในสมัยราชวงศ์หยวน ในปีพ.ศ. 2106 เมืองซัวเถาเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเฉิงไห่ หรือเถ่งไฮ่ ในภาษาแต้จิ๋ว (澄海縣) จังหวัดฉาวโจวหรือจังหวัดแต้จิ๋วในปัจจุบัน ในตอนนั้นเมืองซัวเถาถูกเรียกว่า ชาชานปิง (沙汕坪) ส่วนคำว่าซัวเถานั้นถูกเรียกเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 จากเครื่องชามที่เรียกว่า ชาชาน โทวเปาไท (沙汕頭炮臺) และก็ได้มาเป็นเมืองเมื่อ พ.ศ. 2452รัฐบาลจีนได้บอกว่าได้มีชาวจีน 2ล้านกว่าคนที่อพยพไปจากจังหวัดซัวเถา ในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน โดยมีเหตุผลจากสงครามกับพวกมองโกลและแมนจูเรียที่บุกผ่านกำแพงเมืองจีนทางภาคเหนือมาปกครองจีน รวมทั้งครั้งสงครามโลกครั้งที่2ที่ต้องทำสงครามกับญี่ปุ่น ทำให้ผู้คนในซัวเถาอดอยากจากภัยสงครามจึงอพยพ โดยส่วนมากจะอพยบไปที่ประเทศไทยผ่านแม่น้ำโขง และ สิงคโปร์ ดังนั้นเมืองนี้จึงมีเครื่องบินที่เชื่อมระหว่างกรุงเทพมหานคร และ จังหวัดซัวเถา

เนื่องจากที่ตั้งของจังหวัดซัวเถา อยู่ติดกับจังหวัดแต้จิ๋ว จังหวัดซัวเถาจึงใช้ภาษาแต้จิ๋วเป็นภาษาถิ่น รวมกับภาษาจีนกลางซึ่งเป็นภาษาราชการ และเนื่องจากเป็นจังหวัดหนึ่งในมณฑลกวางตุ้ง จึงสามารถใช้ภาษากวางตุ้งได้ในการติดต่อสื่อสาร หรือทำธุรกิจได้เช่นกัน
มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี

มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี () เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐในกลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏ ตั้งอยู่ในจังหวัดเพชรบุรี เดิมตั้งอยู่ที่จังหวัดราชบุรี มีชื่อว่า "โรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรม" ต่อมาในปี พ.ศ. 2470 จึงย้ายมาตั้งในจังหวัดเพชรบุรี

มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี เริ่มก่อตั้งครั้งแรกเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรม ที่ตำบลอู่เรือ จังหวัดราชบุรี เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2469 ในปีถัดมาจึงได้ย้ายมาอยู่ในเขตพระราชวัง พระรามราชนิเวศน์ (วังบ้านปืน) ตำบลบ้านหม้อ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี จากนั้นในปี พ.ศ. 2476 ได้ยกฐานะขึ้นเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูมูลและเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัดเพชรบุรีในปีต่อมา

ในปี พ.ศ. 2481 ได้ย้ายสถานที่ไปตั้งบริเวณวัดเกตุ ตำบลท่าราบ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูเพชรบุรี ในปี พ.ศ. 2491 และย้ายมาที่สถานที่ตั้งปัจจุบัน ในปี พ.ศ. 2506 กระทั่งเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 ได้ยกฐานะเป็นวิทยาลัยครูเพชรบุรี และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันราชภัฏเพชรบุรี" ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2538

ปัจจุบันมีสถานะเป็นมหาวิทยาลัยของรัฐ ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 มีชื่อว่า "มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี"

สีประจำสถาบัน เขียว-เหลือง
วีอาร์เอ็มแอล

วีอาร์เอ็มแอล ( "ภาษาจำลองความเป็นจริงเสมือน") หรือเรียกอีกอย่างว่า "เวอร์มอล" ซึ่งเป็นภาษาในการสร้างแบบจำลองในความจริงเสมือนสำหรับใช้ในเวิลด์ไวด์เว็บ

วีอาร์เอ็มแอลเก็บรูปแบบในลักษณะข้อมูลตัวอักษร อธิบายถึงตำแหน่งของ มุม และด้าน สำหรับรูป 3 มิติ พร้อมกับสีของพื้นผิว ลวดลาย ความสว่าง ค่าความโปร่งแสง และ ลักษณะของวัตถุโพลีกอน 3 มิติต่างๆ โดยเรียกดูผ่านทางโปรแกรมค้นดูเว็บ หรือเบราว์เซอร์ โดยสามารถแสดงผลเป็น แอนิเมชัน เสียง และ แสงต่างๆ ในโลกสาม มิติได้ และสามารถใช้คำสั่งโต้ตอบกับผู้ใช้ได้ โดยผ่านทาง จาวาสคริปต์ วีอาร์เอ็มแอลจัดเก็บในรูปแบบไฟล์ แบบสกุลดับเบิ้ลยูอาร์แอล (.wrl)

วีอาร์เอ็มแอลเป็นภาษาคอมพิวเตอร์ที่ใช้สร้างรูปเสมือนจริงเป็นรูปภาพกราฟิกสามมิติประกอบกับความสามารถในการโต้ตอบกับผู้ใช้ทันกาลที่ผ่านทางเบราว์เซอร์ (real-time interactive) ของระบบเวิลด์ไวด์เว็บ(www) เสมือนกับว่าผู้ใช้เข้าไปอยู่ในโลกสามมิตินั้นจริงๆ นอกจากนั้นแล้วยังสามารถนำเสนอด้วยสื่อมัลติมีเดียเพื่อเพิ่มความสมจริงมากยิ่งขึ้น โดยทำงานร่วมกันกับมัลติมิเดียอื่นๆโดยผ่านตัวประมวลผล คือ เบราว์เซอร์

วีอาร์เอ็มแอลเป็นที่นิยมมากในช่วงปลาย คริสต์ทศวรรษ 1990 ในการใช้สำหรับการสร้างโฮมเพจ แต่ในปัจจุบัน วีอาร์เอ็มแอลไม่เป็นที่นิยมนัก เนื่องจากเห็นได้ว่าโครงสร้างส่วนใหญ่ของวีอาร์เอ็มแอลไม่มีการพัฒนาเพิ่มเติมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1997 โดยมีการใช้รูปแบบของแฟ้มข้อมูลสกุล คัลท์ทรีดี (Cult3D) ช็อคเวฟทรีดี (Shockwave3D) มากกว่าปัจจุบัน แต่อย่างไรก็ตาม วีอาร์เอ็มแอลจัดเป็นรูปแบบมาตรฐานกลางอันเดียวที่ไม่ผูกกับบริษัทหรือประเภทของซอฟต์แวร์ที่ใช้เรียกดู

จุดเด่นของวีอาร์เอ็มแอลคือ

แฟ้มข้อมูลรูปแบบอื่นที่มีลักษณะใกล้เคียง
VRML
X3D
Collada
XVL
3DXML
U3D
HSF
DWF
eDrawings
JT
3DF
PRC
XGL
.3D
IPA
IGES
STEP
แซมไวส์ แกมจี

แซมไวส์ แกมจี หรือ แซม (ยุคที่สาม 2983 - ยุคที่สี่ 62; S.R. 1383-1482) ตัวละครจากนิยายแฟนตาซีเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน แซมเป็นคนสวน และเป็นสหายที่ซื่อสัตย์ของโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และเป็นคนที่ซื่อสัตย์มากที่สุดในเรื่อง แซมดูเหมือนจะเป็นฮอบบิทธรรมดา แต่เขาหลงใหลเรื่องราวการผจญภัยในดินแดนนอกจากแคว้นไชร์ (ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ เจ้าบ้านแบ๊กเอนด์) ทำให้แซมดูเป็นคนประหลาดในสายตาของฮอบบิททั่วไป ความใฝ่ฝันของแซมคือการได้พบกับ เอลฟ์ สักครั้งหนึ่งในชีวิต

ในตอนเริ่มเรื่อง แซมอาศัยอยู่กับพ่อ แฮมฟาสท์ แกมจี หรือรู้จักกันในชื่อ "พ่อเฒ่าแกฟเฟอร์" ที่แบ็กช็อตโรว์ ซึ่งอยู่ใกล้กับแบ๊กเอนด์ (ครอบครัวของเขาเป็นคนสวนประจำแบ๊กเอนด์มาตลอด) แม่ของแซมชื่อว่า เบล กู๊ดไชลด์ แซมมีพี่น้องอีก 5 คนได้แก่ แฮมสัน ฮัลเฟรด เดซี เมย์ และ มาริโกลด์

แซมโดน แกนดัล์ฟ ลงโทษให้เดินทางไปกับโฟรโด เนื่องจากไปแอบฟังเรื่องราวของแหวน แซมได้เป็นสหายคนแรกของโฟรโดในการเดินทางไปสู่ ริเวนเดลล์ แซมช่วยชีวิตโฟรโดหลายครั้งตลอดการเดินทาง และแซมเป็นสหายคนเดียวที่เดินทางกับโฟรโดเกือบตลอดการเดินทาง อาจกล่าวได้ว่าถ้าไม่มีแซม แกมจีคนนี้ ผู้ถือแหวนก็คงมิอาจทำภารกิจให้ลุล่วงไปได้

เมื่อเดือนมีนาคม ปี ค.ศ. 1956 โทลคีนได้รับจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งสร้างความประหลาดใจแก่เขาเป็นล้นพ้น เพราะจดหมายฉบับนั้นส่งมาจาก 'แซม แกมจี' ผู้ได้ยินข่าวว่า ชื่อของเขาปรากฏอยู่ในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ แต่เขายังไม่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้ โทลคีนเขียนจดหมายตอบเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ว่า "เรียนคุณแกมจี ขอบคุณมากครับที่เขียนมาถึงผม คุณคงนึกออกว่าผมประหลาดใจเพียงไหนเมื่อได้เห็นชื่อของคุณ! ผมอยากเรียนเพื่อให้คุณสบายใจว่า 'แซม แกมจี' ในนิยายของผมเป็นตัวละครเอกที่เป็นวีรบุรุษ และเป็นที่รักของนักอ่านจำนวนมาก แม้เขาจะมีกำเนิดที่ไม่ดีนัก หวังว่าคุณคงจะไม่โกรธผม ในความบังเอิญในการตั้งชื่อตัวละครในจินตนาการ ซึ่งมีชีวิตอยู่ในอดีตกาลหลายศตวรรษก่อนหน้านี้" โทลคีนยังส่งหนังสือทั้งชุดพร้อมลายเซ็นไปให้คุณแกมจีด้วย ความบังเอิญครั้งนั้นทำให้โทลคีนรู้สึกกังวล เขาบันทึกไว้ในสมุดประจำวันว่า "บางครั้งผมก็รู้สึกหวาดอยู่ว่า ถ้าได้รับจดหมายที่ส่งมาจาก 'ส.กอลลัม' ผมจะอธิบายกับเขาอย่างไรดี"
สถาปัตยกรรมตระกูลชิคาโก

ชิคาโกสคูล () หรือ สถาปัตยกรรมแบบชิคาโก เป็นกลุ่มสถาปนิกหัวก้าวหน้าในเมืองชิคาโก ที่มีอุดมการณ์ และปรัชญาสถาปัตยกรรมในแนวเดียวกัน อยู่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผลงานของกลุ่มสถาปนิกเหล่านี้ ได้นำความก้าวหน้ามาสู่วงการสถาปัตยกรรมในยุคต่อๆ มาเป็นอย่างมาก

ด้วยความเจริญเติบโตของเมืองในยุคอุตสาหกรรมเฟื่องฟู อาคารที่เกิดขึ้นในเมืองชิคาโกส่วนมากเป็นอาคารระฟ้า (Skyscrapers) เพื่อความต้องการของเมือง อาคารระฟ้าของกลุ่มชิคาโกสคูลจึงเกิดขึ้นมากมาย รูปแบบของงานสถาปัตยกรรมสามารถตอบสนองการใช้งานของอาคารได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการใช้ระบบโครงสร้าง แบบถ่ายน้ำหนัก (Post and Lintel)

สถาปนิกกลุ่มนี้ยังได้ร่วมมือกับวิศวกร ซึ่งเป็นการร่วมมือกันครั้งแรก ระหว่างสถาปนิก และวิศวกรในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นำเอาเทคนิควิทยาการการก่อสร้างที่ก้าวหน้าต่างๆ มาประยุกต์ใช้กับอาคารใหม่ๆ ในเมืองชิคาโก ลักษณะดังกล่าวทำให้ชิคาโกมีความแตกต่างจากเมืองอื่นๆ อย่างมาก