seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ฮาคาน

ฮาคาน (; ) เป็นตัวละครจากเกม สตรีทไฟท์เตอร์ ปรากฏตัวครั้งแรกใน ซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV ในฐานะตัวละครใหม่ โดยเขาเป็นผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้แบบมวยปล้ำน้ำมัน () ซึ่งเป็นการต่อสู้แบบมวยปล้ำของตุรกีที่ใช้น้ำมันชโลมกายให้ลื่นขณะต่อสู้ โดยขณะที่ฮาคานตัวแห้งนั้นจะมีรูปแบบการโจมตีแบบพื้นๆเช่นเดียวกับนักสู้ทั่วไป แต่เมื่อร่างกายของเขาชุ่มน้ำมันแล้วจะมีพลังในการทุ่มที่พิเศษไปจากเดิม

ฮาคานเป็นตัวแทนผู้ผลิตน้ำมันระดับจ้าวโลก และเป็นผู้นำวิชามวยปล้ำน้ำมัน มาใช้ในการต่อสู้ ส่วนแรงจูงใจที่นำให้เขามาร่วมศึกสตรีทไฟท์เตอร์นั้น ไม่ใช่เกียรติยศหรือการแก้แค้นเพื่อใครทั้งสิ้น แต่เขาต้องการอยากจะร่วมสนุกและอยากโชว์ฝีมือให้ภรรยากับลูกสาวทั้งเจ็ดของเขาได้ปลื้มกัน ตลอดจนเป็นการถือโอกาสเดินทางไปเพื่อหาสูตรใช้น้ำมันแบบสุดยอดมาใช้ทำกับข้าว เขาเป็นมวยปล้ำน้ำมันที่มีร่างกายใหญ่โต เน้นการใช้พลังในการต่อสู้ มีผิวกายสีแดง มีสีผมเป็นสีฟ้าอ่อนที่ดัดเป็นวงกลมโดยจัดให้อยู่ในแนวเดียวกันอย่างเป็นระเบียบ และไว้หนวด นอกจากนี้ เขายังสวมเข็มขัดที่มีสัญลักษณ์รูปหัวสิงโตสีทอง
มังโยงานะ

มังโยงานะ () เป็นระบบการเขียนในสมัยโบราณของภาษาญี่ปุ่นโดยอักษรจีนหรือคันจิ ช่วงเวลาที่เริ่มใช้ระบบการเขียนนี้ไม่ทราบแน่ชัด แต่ประมาณกลางคริสต์ศตวรรษที่ 7 ชื่อ "มังโยงานะ" นี้ ได้จากชื่อหนังสือ “มังโยชู” () อันเป็นวรรณกรรมรวมบทกวีในยุคนาระที่เขียนด้วยระบบมังโยงานะ

หลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่ปรากฏอักษรมังโยงานะที่เก่าแก่ที่สุด คือ ดาบอินาริยามะ ซึ่งเป็นดาบเหล็กที่ขุดค้นพบที่สุสานโบราณอินาริยามาโกฟุง จังหวัดไซตามะ เมื่อ พ.ศ. 2511 และ 10 ปีหลังการขุดพบ ใน พ.ศ. 2521 ได้มีการวิเคาระห์ดาบเล่มนี้โดยการเอกซเรย์ จนพบตัวอักษรจีนสลักด้วยทองจำนวน 115 ตัว ซึ่งเขียนเป็นมังโยงานะ สันนิษฐานว่าดาบเล่มนี้ถูกตีขึ้นในปี 辛亥年 เทียบเท่ากับ พ.ศ. 1041

มังโยงานะจะใช้หลักการนำตัวอักษรจีนที่มีเสียงใกล้เคียงเสียงภาษาญี่ปุ่นของคำที่จะเขียน โดยไม่คำนึงถึงความหมายของอักษรจีนตัวนั้น หรือเรียกว่า "ชากูอง" () เนื่องจากมีอักษรจีนหลายตัวที่อ่านออกเสียงเหมือนกัน การเลือกว่าจะใช้อักษรจีนตัวใดสำนวนภาษาของผู้เขียน เห็นได้จากหนังสือ “มันโยชู” บทที่ 17/4025 ซึ่งเขียนไว้ดังนี้

จากตัวอย่างด้านบน เสียง "mo" (母, 毛) และ "shi" (之, 思) เขียนด้วยอักษรจีนได้หลายตัว และในขณะที่คำส่วนมากเขียนโดยถอดเสียงเป็นพยางค์ ๆ โดยไม่คำนึงถึงความหมาย (เช่น 多太 "tada" และ 安佐 "asa" เป็นต้น) แต่คำว่า "umi" (海) และ "funekaji" (船梶) เป็นการเขียนโดยใช้ความหมายของอักษรจีนตัวนั้น ไม่ใช้การถอดเสียง

เสียงภาษาญี่ปุ่นบางพยางค์จะถูกแทนด้วยอักษรจีนที่กำหนดเอาไว้เป็นกฎการสะกดคำ (orthographic) ในยุคนาระ ที่เรียกว่า "โจไดโตกูชูกานาซูไก" () ซึ่งช่วยให้ผู้ศึกษาประวัติศาสตร์ภาษาสรุปได้ว่า เสียงในภาษาญี่ปุ่นยุคเก่าซึ่งแทนด้วยอักษรมังโยงานะนั้น อาจเริ่มมีมาตรฐานตั้งแต่ในครั้งนั้นเป็นต้นมา

สำหรับมังโยงานะ มีวิธีจับคู่ตัวอักษรจีนกับเสียงภาษาญี่ปุ่นอยู่หลายวิธี
อักษรคันจิในระบบมังโยงานะ ต่อมาได้พัฒนาไปเป็นอักษรฮิรางานะและคาตากานะ

อักษรฮิรางานะดัดแปลงมาจากอักษรมังโยงานะที่เขียนด้วยพู่กันในรูปแบบอักษรหวัด วัตถุประสงค์เดิมของอักษรฮิรางานะ คือ เพื่อให้สตรีซึ่งสังคมไม่ยอมได้ให้รับการศึกษาสูง ได้อ่านออกเขียนได้ วรรณกรรมในยุคเฮอังส่วนใหญ่ที่ผู้แต่งเป็นสตรีถูกเขียนด้วยอักษรฮิรางานะ

ส่วนอักษรคาตากานะก็ดัดแปลงมาจากอักษรมังโยงานะเช่นกัน แต่ตัดเฉพาะบางส่วนของอักษรมังโยงานะมาเป็นอักษรคาตากานะหนึ่งตัว อักษรคาตากานะกำเนิดในสำนักสงฆ์ยุคเฮอัง ใช้เสมือนการย่ออักษรมังโยงานะเพื่อให้ง่ายต่อพระสงฆ์ในการศึกษาพระคัมภีร์

ตัวอย่างเช่น เสียง "ru" เขียนเป็นอักษรฮิรางานะว่า る ซึ่งดัดแปลงมาจากอักษรมังโยงานะ 留 แต่เขียนเป็นอักษรคาตากานะว่า ル ซึ่งดัดแปลงมาจากอักษรมังโยงานะ 流 โดยอักษรมังโยงานะใช้เขียนแทนเสียง "ru" ทั้งคู่

การที่เสียงภาษาญี่ปุ่นหนึ่งพยางค์สามารถเขียนด้วยอักษรคันจิหลายตัวนั้น ทำให้เกิดอักษรเฮ็นไตงานะ () ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรฮิรางานะขึ้นมา แต่ได้ถูกเลิกใช้อย่างเป็นทางการไปใน พ.ศ. 2443

ปัจจุบัน อักษรมังโยงานะยังคงปรากฏอยู่ในชื่อสถานที่ต่าง ๆ ของญี่ปุ่น โดยเฉพาะบนเกาะคีวชู การใช้อักษรคันจิอีกประเภทที่มีลักษณะคล้ายกับมังโยงานะคืออาเตจิ (当て字, 宛字 "ateji") ซึ่งเป็นการเขียนคำยืมจากภาษาต่างประเทศ โดยใช้แทนเสียงมากกว่าความหมาย ตัวอย่างเช่น 倶楽部 ("kurabu" คลับ) และ 珈琲 ("kōhii" กาแฟ) เป็นต้น ปัจจุบันนี้ยังคงมีใช้กันอยู่ในป้ายร้านค้า
บีเออี ซิสเต็มส์

บีเออี ซิสเต็มส์ พีแอลซี () เป็นบริษัทผลิตยุทโธปกรณ์ และอากาศยานสัญชาติอังกฤษ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองฟาร์นโบโร แฮมป์เชอร์ ประเทศอังกฤษ เป็นบริษัทผู้ผลิตอาวุธรายใหญ่อันดับสองของโลก รองจากโบอิง และอันดับหนึ่งของยุโรป

บีเออี ซิสเต็มส์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1999 จากการควบรวมกิจการของสายการผลิตอุปกรณ์อีเล็คทรอนิคส์ทางทหาร และอู่ต่อเรือ ของมาร์โคนี อีเล็คทรอนิคส์ ซิสเต็มส์ (MES) กับสายการผลิตอากาศยาน กระสุนปืนใหญ่ และเรือรบของบริทิช แอโรสเปซ (BAe) มีสายการผลิตทั้งเครื่องบินขับไล่ เครื่องบินพาณิชย์ เรือรบ เรือบรรทุกเครื่องบิน และเรือดำน้ำ ทั้งยังร่วมทุนกับอีเอดีเอส ถือหุ้นในแอร์บัสอยู่ 20%
เทเลโฟน

"เทเลโฟน" () คือซิงเกิลที่สองของเลดี้ กาก้า ศิลปินชาวอเมริกันจากสตูดิโออัลบั้มลำดับที่สองของเธอ "เดอะเฟมมอนสเตอร์" โดยร่วมงานขับร้องกับบียอนเซ่ โนวส์ นักร้องอารืแอนด์บีชาวอเมริกัน เดิมนั้นกาก้าประพันธ์เพลง "เทเลโฟน" ขึ้นเพื่อให้บริตนีย์ สเปียรส์ หากทว่ามิได้เป็นไปตามแผนการดังกล่าว กาก้าจึงนำเพลงนี้มาขับร้องเพลงเอง โดยร่วมกับบียอเซ่ แรงบันดาลใจหลักของการประพันธ์เพลงนี้คือความกลัวต่อภาวะหายใจไม่ออกของกาก้า เนื้อเพลงเป็นการพรรณนาเกี่ยวกับผู้ร้องเพลงเป็นผู้ที่ชื่นชอบการเต้นในฟลอร์มากกว่าการตอบโทรศัพท์คนที่รัก กาก้าอธิบายว่า telephone ในเนื้อเพลงนั้นเป็นบุคคลที่มีอยู่จริง ซึ่งคอยบอกให้เธอทำงานหนักขึ้น ดนตรีของบทเพลงประกอบด้วยบริดจ์, เวิร์ส-แรปที่ขยายออก และบทส่งท้ายที่ขาดการเชื่อมต่อกับบทเพลง โนวส์ร่วมขับร้องในส่วนท่อนกลางของเพลง ซึ่งเป็นในช่วงที่บทประพันธ์ต้องขับร้องอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงดับเบิลบีตส์

"เทเลโฟน" ได้รับคำชื่นชมจากนักวิจารณ์แนวร่วมสมัยทั่วไป ซึ่งกล่าวว่าเป็นเพลงที่โดดเด่นจากอัลบั้ม "เดอะเฟมมอนสเตอร์" มีคำวิจารณ์ที่เปรียบเทียบเพลงนี้กับ "จัสแดนส์" ซิงเกิลแรกของเธอ ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลที่สองของอัลบั้มและขึ้นชาร์ตดิจิตอลดาวน์โหลดในหลายประเทศ ตามหลังการออกจำหน่ายอัลบั้มในสหรัฐอเมริกา, ออสเตรเลีย, แคนาดา, ไอร์แลนด์, เนเธอร์แลนด์, นิวซีแลนด์, สวีเดน, ฮังการี และสหราชอาณาจักร กาก้าเคยขับร้องเพลงนี้ในรูปแบบอคูสติกร่วมกับเพลง "แดนส์อินเดอะดาร์ก" ในงานประกาศรางวัลบริตประจำปี ค.ศ. 2010เพื่อรำลึกถึงอเล็กซานเดอร์ แม็กควีน และเพลงนี้ยังอยู่ในรายชื่อเพลงในการจัดคอนเสิร์ตเดอะมอนสเตอร์บอลทัวร์ในยุโรป

กาก้าอธิบายมิวสิกวิดีโอว่าจะเป็นเรื่องราวตามต่อจากมิวสิกวิดีโอเพลง "ปาปารัสซี่" ซึ่งถ่ายทำเป็นลักษณะภาพยนตร์สั้น โดยกาก้าจะอยู่ในคุกและได้รับการประกันตัวโดยบียอนเซ่ พวกเธอไปยังร้านอาหารเล็กๆซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ซึ่งทั้งสองได้ฆ่าแขกของร้านทั้งหมด ในตอนจบกาก้าและบียอนเซ่หลบหนีจากตำรวจ และคาราวะต่อเควนติน แทแรนติโนและภาพยนตร์ของเขาเรื่อง "คิลบิล" ในปี ค.ศ. 2003 - 2004 วิดีโอนี้ซึ่งได้รับการวิจารณ์ในด้านบวกจากนักวิจารณ์ดนตรี
โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดปัตตานี

โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดปัตตานี () (อักษรย่อ: บ.ม., B.M.) ปัจจุบันเป็นโรงเรียนสหศึกษาระดับมัธยมศึกษา อยู่ในความดูแลของสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อปี พุทธศักราช 2455 ซึ่งโรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดปัตตานีนี้มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานมากกว่า 100 ปี และได้สร้างบุคลากรอันมีชื่อเสียงให้แก่ประเทศชาติไว้เป็นจำนวนมาก

โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดปัตตานี ตั้งอยู่เลขที่ 2 ถนนสะบารัง ตำบลสะบารัง อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี

โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดปัตตานี ได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ 2455 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 โดยมีพระภิกษุรูปหนึ่งซึ่งเป็นเถระผู้ใหญ่ "พระรัตนธัชมนีศรีธรรมราชสังฆนายก ตรีปิฎกคุณาลังการ ศรีมาจารย์วินัย สุนทรัติคณิศรบวรสังฆารามคามวลี" เป็นผู้รับผิดชอบวัดตั้งแต่นครศรีธรรมราชลงมาหลังจากที่ท่านได้ก่อตั้งโรงเรียนเบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช หลังจากนั้นหนึ่งปี ท่านได้มาตรวจเยี่ยม "วัดตานีสโมสร "(วัดกลาง)"" สมัยนั้นมีชื่อว่า "วัดบางน้ำจืด" ท่านได้เริ่มก่อตั้ง "โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดปัตตานี" ขึ้นโดยใช้ศาลาท่าน้ำเป็นสถานที่เรียน "(ปัจจุบัน คือ ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของสถานีดับเพลิง)"

นักเรียนได้อาศัยเรียนอยู่ที่ศาลาท่าน้ำได้ประมาณครึ่งปี จึงย้ายมาเปิดสอนที่ริมแม่น้ำสามัคคีติดกับบ้านสะบารังโดยใช้พลับพลารับเสด็จพระปิยมหาราช ซึ่งพระองค์เสด็จมาตั้งกล้องดูดาวในสนามศักดิ์เสนีย์ "(แท่นดูดาวขนาดกว้าง 2 เมตรสูง 2 เมตร ปัจจุบันฝังในสนามหมดแล้ว)" ชื่อเรือนราชประสิทธิ์เป็นบรมราชานุสรณ์แต่พระพุทธเจ้าหลวงสมเด็จพระราชบิดา สมัยนั้นมีพระยาเดชานุภาพ หรือพระยาศักดิ์เสนี เป็นสมุหเทศาภิบาล มณฑลปัตตานี เปิดสอนแบบสหศึกษา มี "นายโต๊ะ" เป็นครูใหญ่ ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2455

ต่อมาทางมณฑลปัตตานี ได้มีหนังสือราชกาลแจ้งไปยังกระทรวงธรรมการให้ทราบว่า 
เมื่อก่อสร้างอาคารเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทางมณฑลปัตตานี ได้จัดให้มีพิธีเปิดโรงเรียนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม  พ.ศ 2457 โดยมหาอำมาตย์ตรีเดชานุชิตสมุหเทศาภิบาลมณฑลปัตตานี ได้เชิญเสด็จมหาอำมาตย์โทสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอเจ้าฟ้ากรมขุนลพบุรี ราเมศวร์สมุหเทศาภิบาลมณฑลนครศรีธรรมราชเป็นประธานในพิธี โรงเรียนนี้มีนามตามที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯพระราชทานนามว่า "โรงเรียนเบญจมราชูทิศ"

ครั้น พ.ศ 2482 โรงเรียนปัตตานี "เบญจมราชูทิศ" ได้ย้ายมาเรียนที่อาคารเรียน 1 "(ในปัจจุบันนี้รื้อออกแล้ว)" ด้วยเหตุจำนวนนักเรียนมากขึ้น และเป็นการขยายบริเวณโรงเรียน ให้กว้างขวางพอกับจำนวน นักเรียนที่เพิ่มมากขึ้นด้วย

โรงเรียนปัตตานี เบญจมราชูทิศ ได้รับการเปลี่ยนชื่อให้เหมาะสมใหม่เป็น " โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดปัตตานี " เมื่อ พ.ศ 2510 ปัจจุบันนี้โรงเรียนมีเนื้อที่ทั้งสิ้น 33 ไร่ 2 งาน 52 ตารางวาแบ่งเป็น 2 แปลง คือบริเวณตึกขาวติดกับหอสมุดพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี ศูนย์การศึกษาพิเศษจังหวัดปัตตานี "(ใช้อาคารเกษตรกรรมเป็นสำนักงานชั่วคราว)" แปลงเกษตร บ้านพักครู-อาจารย์ นักการภารโรง 1 แปลงและที่ตั้งโรงเรียนปัจจุบัน รวมถึงสนามศักดิ์เสนี 1 แปลง

ตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง จนถึงปัจจุบัน โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดปัตตานีมีผู้บริหารรวม 28 ท่าน ดังนี้
ประเทศกัมพูชาในเอเชียนเกมส์ 2010

ประเทศกัมพูชา เข้าร่วมแข่งขันกีฬากีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน – 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ในครั้งนี้กัมพูชาได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 22 คน เจ้าหน้าที่ 13 คน ใน 8 ชนิดกีฬา

นักกีฬา 2 คน เจ้าหน้าที่ 1 คน

นักกีฬา 4 คน เจ้าหน้าที่ 2 คน

นักกีฬา 2 คน เจ้าหน้าที่ 1 คน

นักกีฬา 4 คน เจ้าหน้าที่ 2 คน

นักกีฬา 2 คน เจ้าหน้าที่ 1 คน

นักกีฬา 4 คน เจ้าหน้าที่ 2 คน

นักกีฬา 2 คน เจ้าหน้าที่ 1 คน

นักกีฬา 2 คน เจ้าหน้าที่ 1 คน
ทุพภิกขภัยในไอร์แลนด์

ความอดอยากในไอร์แลนด์ อาจจะหมายถึง
แสนรัก

แสนรัก เป็นเพลงของดนุพล แก้วกาญจน์ ในอัลบั้มฝันสีทอง ผลิตและออกวางจำหน่ายเมื่อ พ.ศ. 2529 ต่อมามีการนำมาขับร้องใหม่หลายครั้ง นักร้องที่นำมาขับร้อง เช่น สบชัย ไกรยูรเสน, ปราโมทย์ วิเลปะนะ นอกจากนี้ชื่อเพลงยังถูกใช้เป็นชื่อร้านอาหารของแจ้ ดนุพล ในปัจจุบันนี้ด้วย
ซิ ยิ่นกุ้ย

ซิ ยิ่นกุ้ย (, อังกฤษ: Xue Rengui) เป็นบุคคลที่ตัวตนจริง ๆ ในพงศาวดารของจีน เป็นเรื่องราวของแม่ทัพที่มีพละกำลังมาก และไม่เคยแพ้ใคร และเป็นแม่ทัพที่งัก ฮุย วีรบุรุษอีกคนในวัฒนธรรมจีนรุ่นต่อมานับถืออีกด้วย แต่เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ยมักถูกเล่าจนเป็นตำนานจนคล้ายเป็นเรื่องแต่งมากกว่าเรื่องจริง เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ยไม่ทราบว่าใครเป็นผู้แต่ง แต่ได้มีการแต่งเนื้อเรื่องต่อมาในรุ่นลูกและรุ่นหลาน คือ ซิ ติงซาน (薛丁山, Xue Dingshan) และซิ กัง (薛剛, Xue Gang)

ซิ ยิ่นกุ้ย เกิดที่มณฑลซานซี ในปี ค.ศ. 614 ตรงกับรัชสมัยฮ่องเต้สุย หยางตี้ แห่งราชวงศ์สุย โดยไม่ทราบประวัติก่อนหน้านี้ ทราบแต่เพียงว่าซิ ยิ่นกุ้ยและภรรยามี แซ่เล่า (柳) มีชื่อเดิมว่า ซิ หลี่ (Xue Li, 薛禮) และมาจากครอบครัวชาวนาที่ยากจน ก่อนจะสมัครเป็นทหารจนเติบโตในหน้าที่จนถึงเป็นแม่ทัพใหญ่ รับราชการถึง 2 รัชกาล ในรัชกาลฮ่องเต้ถัง ไท่จง และฮ่องเต้ถัง เกาจง เป็นแม่ทัพที่มีบทบาทสำคัญในยุคราชวงศ์ถังกับการทำสงครามกับอาณาจักรทางทิศตะวันออก ในปี ค.ศ. 640 (อาณาจักรโกคูรยอ) และอาณาจักรทางทิศตะวันตก ในปี ค.ศ. 670 (ทิเบตในปัจจุบัน) ก่อนที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 683

ถัง ไท่จง แห่งราชวงศ์ถัง คืนหนึ่งทรงพระสุบินร้ายว่ามีปีศาจบุกมาทำร้ายพระองค์ แต่แล้วก็มีบุรุษผู้หนึ่งสวมชุดขาวทั้งชุดโผล่เข้ามาจัดการปีศาจตนนั้นด้วยทวนวงเดือน (戟) เมื่อพระองค์ตื่นจากบรรทม โหราจารย์ได้ทำนายพระสุบินว่า คนผู้นี้จะเป็นแม่ทัพที่เก่งกล้ามาช่วยเหลือพระองค์สถาปนาราชวงศ์ถัง

ซิ ยิ่นกุ้ย เป็นบุตรชายของซิ เอง และนางพัว สี ตั้งแต่เกิดมาจนถึงอายุ 15 ไม่เคยพูดหรือเปล่งเสียงเลยสักคำ จนบิดามารดานึกว่าเป็นใบ้ แต่แล้วจู่ ๆ วันหนึ่งซิ ยิ่นกุ้ยก็เผลออุทานออกมาหนึ่งคำ ผู้คนจึงรู้ว่าไม่ได้เป็นใบ้ จากนั้นทางการประกาศรับสมัครทหาร ซิ ยิ่นกุ้ยได้สมัครเป็นทหาร และสร้างผลงานไว้ตั้งแต่เป็นพลทหาร จนกระทั่งถึงแม่ทัพใหญ่ในที่สุด ซิ ยิ่นกุ้ยเป็นผู้มีพละกำลังวังชามาก เก่งกาจการขี่ม้า ใช้ทวน และยิงธนู มักขี่ม้าขาวและสวมเกราะสีขาวออกรบ สามารถหักโค่นต้นไม้ได้ด้วยมือเดียว และทานข้าววันละ 7 ถัง สู้กับข้าศึกนับร้อยได้ด้วยตัวคนเดียว

เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ย ยังมีเป็นภาคต่อเนื่องสืบมา คือ ซิ ติงซาน ที่เป็นบุตรชายของซิ ยิ่นกุ้ย ซึ่งได้กระทำปิตุฆาตเพราะเห็นภาพหลอนว่าซิ ยิ่นกุ้ยเป็นเสือกระโจนเข้าใส่ อันเนื่องจากซิ ยิ่นกุ้ย นั้นเป็นเทพจุติมาจากเสือขาว (白虎) และมีศัตรูคู่อาฆาตคือมังกรเขียว (青龍) ซึ่งก็คือ ซิ ติงซาน นั่นเอง ซึ่งเรื่องของซิ ติงซานและซิ กังนั้น เป็นเรื่องราวที่แต่งขึ้นมาภายหลังในยุคราชวงศ์ชิง

เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ยถูกเล่าขานเป็นตำนานมาจนถึงปัจจุบัน มีปรากฏในส่วนต่าง ๆ ในวัฒนธรรมจีน เช่น ภาพวาดในศาลเจ้าต่าง ๆ หรือนับถือเป็นเทพเจ้าในบางแห่ง ได้รับการเรียกขานว่าเป็น เจ้าเสือขาว หรีอ ขุนพลเสือขาว (白虎星君, General White Tiger) มีการละเล่น เช่น งิ้ว จนกระทั่งถึงวัฒนธรรมร่วมสมัย เช่น ถูกสร้างเป็นซีรีส์ความยาว 20 ตอน โดยทีวีบี ในปี ค.ศ. 1985 ในชื่อ 薛仁貴征東 (ซิ ยิ่นกุ้ยออกรบ–ชื่อภาษาอังกฤษ: The Legend of The General Who Never Was, ชื่อภาษาไทย: ซิยิ่นกุ้ยผู้พิชิตตะวันออก) นำแสดงโดย ว่าน จื่อเหลียง, เติ้ง ชุ่ยเหวิน ซึ่งได้มีการดัดแปลงเนื้อหาบางส่วนจากเนื้อเรื่องเดิมและในปี ค.ศ. 2006 ในชื่อ 薛仁贵传奇 (ตำนานซิ ยิ่นกุ้ย–ชื่อภาษาอังกฤษ: The Legendary Warrior, ชื่อภาษาไทย: ซิยิ่นกุ้ย จอมทัพคู่บัลลังก์) ความยาว 32 ตอน นำแสดงโดย เป่า เจี้ยนฟง, จาง เถี่ยหลิน, จิน เฉียวเฉี่ยว และถูกอ้างอิงถึงในปีเดียวกัน ในซีรีส์เกาหลีเรื่อง The King Dae Joyoung

รวมถึงในแวดวงมวยไทย มีนักมวยไทยคนหนึ่งที่มีฉายาว่า "ซิ ยิ่นกุ้ย" เนื่องจากมีจุดเด่นในเรื่องของพละกำลัง คือ แสนเชิง ปิ่นสินชัย
สาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเตในเอเชียนเกมส์ 2010

สาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเต เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) จัดขึ้นที่ เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 โดยไม่ได้เหรียญรางวัลใดๆ
รัฐบรูไนดารุสซาลามในเอเชียนเกมส์ 2010

รัฐบรูไนดารุสซาลาม เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) จัดขึ้นที่ เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ประเทศพม่าในเอเชียนเกมส์ 2010

ประเทศพม่า เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ประเทศลาวในเอเชียนเกมส์ 2010

สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) จัดขึ้นที่ เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 และได้ 2 เหรียญทองแดง
รายชื่อทุพภิกขภัย

รายชื่อทุพภิกขภัยข้างล่างเป็นรายการที่ไม่สมบูรณ์ เป็นรายชื่อของเหตุการณ์ทุพภิกขภัยที่ถือว่าเป็นครั้งสำคัญๆ ที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์เท่านั้น
ประเทศเวียดนามในเอเชียนเกมส์ 2010

ประเทศเวียดนาม เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ประเทศสิงคโปร์ในเอเชียนเกมส์ 2010

ประเทศสิงคโปร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
วันพาย

วันพาย () และ วันการประมาณค่าพาย () เป็นวันหยุดอย่างไม่เป็นทางการ 2 วัน ซึ่งจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองค่าคงตัวทางคณิตศาสตร์ π (พาย) ส่วนสาเหตุที่ยึดถือวันที่ 14 มีนาคมของทุกปีเป็น "วันพาย" เนื่องจากเลขนัยสำคัญสามตัวแรกของค่าพาย คือ 3.14 นอกจากนั้น วันดังกล่าวยังเป็นวันเกิดของอัลเบิร์ต ไอนสไตน์ และเหตุการณ์ทั้งสองมักจะจัดการฉลองพร้อมกันในวันเดียวกัน

วันการประมาณค่าพายจัดขึ้นเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม เช่นกัน เนื่องจากอาร์คิมีดีสมักจะประมาณค่าพายอยู่ที่ 22/7 อย่างไรก็ตาม มันอาจถูกพิจารณาว่านำไปสู่ความเข้าใจผิดได้ ดังที่วันดังกล่าวถูกเรียกว่าเป็น "วันการประมาณค่า" (แต่พายเป็นจำนวนอตรรกยะ) และ 22/7 เป็นค่าที่ใกล้เคียงของพายมากกว่า 3.14 วันที่ 14 มีนาคมจึงมักถูกจัดขึ้นในประเทศซึ่งใช้รูปแบบเดือน/วัน และวันที่ 22 กรกฎาคม มักถูกจัดขึ้นในประเทศที่ใช้รูปแบบวัน/เดือน

เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2015 เวลา 9.26 น. 53 วินาที ถือเป็นโอกาสพิเศษที่วันพายเรียงตรงตามค่าคงตัวสิบตัวแรกของพาย (3/14/15 9.26.53) โดยเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นอีกครั้งในอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า
ข้อตกลงพักรบอูล์ม

ข้อตกลงพักรบอูล์ม (; ) หรืออาจเรียกว่า สนธิสัญญาอูล์ม () ถูกลงนามในอูล์ม เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1647 ระหว่างฝรั่งเศส สวีเดน และบาวาเรีย ข้อตกลงพักรบดังกล่าวเป็นผลมาจากการรุกรานบาวาเรียร่วมกันของฝรั่งเศสและสวีเดนระหว่างสงครามสามสิบปี ทั้งสองประเทศบังคับให้แม็กซิมิเลียนที่ 1 พรินซ์อีเล็คเตอร์แห่งบาวาเรีย ลงนามในข้อตกลงพักรบและประกาศยกเลิกเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 3 อย่างไรก็ตาม พระองค์ละเมิดข้อตกลงดังกล่าวและดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ในฤดูใบไม้ร่วงปีเดียวกัน
ปีไร้ฤดูร้อน

ปีไร้ฤดูร้อน หรือ ปีแห่งความยากเข็ญ () คือปี ค.ศ. 1816 ซึ่งเป็นปีที่อากาศในช่วงฤดูร้อนผิดจากปกติที่มีผลในการทำลายพืชพันธุ์ธัญญาหารของยุโรปเหนือ, ตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา และ แคนาดา นักประวัติศาสตร์ จอห์น ดี. โพสต์เรียกช่วงเวลานี้ว่าเป็น “ช่วงเวลาแห่งวิกฤตการณ์อันยากเข็ญครั้งยิ่งใหญ่ครั้งสุดท้ายในโลกตะวันตก”

โดยทั่วไปแล้วก็ถือว่าอากาศที่ผิดปกติมีสาเหตุมาจากปัจจัยหลายอย่างที่รวมทั้งระดับการผันแปรของรังสีบนดวงอาทิตย์ที่ต่ำกว่าปกติมาก และฤดูหนาวที่เกิดจากภูเขาไฟระเบิด เหตุการณ์หลังเกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟหลายครั้งที่จบลงด้วยการระเบิดของภูเขาไฟแทมโบราในอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 1815 ซึ่งเป็นการระเบิดของภูเขาไฟครั้งที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ทราบในรอบ 1,600 ปี
ประวัติผู้ป่วย

ประวัติผู้ป่วย () คือข้อมูลที่แพทย์ได้จากผู้ป่วยด้วยการถามคำถามเฉพาะ โดยผู้ให้ประวัติอาจเป็นผู้ป่วยเองหรือผู้อื่นที่สามารถให้ข้อมูลได้ก็ได้ จุดประสงค์ของการเก็บข้อมูลเหล่านี้คือเพื่อใช้สร้างคำวินิจฉัยที่จะนำไปสู่แนวทางการดูแลรักษาผู้ป่วยที่เหมาะสม ข้อมูลที่ได้จากผู้ป่วยหรือผู้ใกล้ชิดเหล่านี้เรียกว่าอาการ (symptom) ซึ่งแตกต่างจากอาการแสดง (sign) โดยที่อาการแสดงนั้นจะเป็นสิ่งที่ได้จากการตรวจโดยบุคลากรทางการแพทย์ การเข้ารับบริการทางสาธารณสุขส่วนใหญ่จะมีขั้นตอนของการซักประวัติเป็นส่วนหนึ่งของการให้บริการเสมอ ประวัติผู้ป่วยนั้นอาจมีจุดสนใจหรือความละเอียดแตกต่างกันไปตามแต่ละสถานการณ์ เช่น paramedic ที่ไปกับรถพยาบาลอาจถามเฉพาะชื่อ ประวัติอาการสำคัญปัจจุบัน ประวัติแพ้สารต่างๆ เป็นต้น ในทางกลับกัน ประวัติทางจิตเวชอาจยาวและมีความละเอียดมาก เนื่องจากรายละเอียดบางอย่างในชีวิตของผู้ป่วยอาจมีความสำคัญในการกำหนดแนวทางการดูแลรักษาผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตเวช

ข้อมูลที่ได้จากการซักประวัตินั้นเมื่อใช้ร่วมกับการตรวจร่างกายจะทำให้แพทย์สามารถกำหนดคำวินิจฉัยและแนวทางการรักษาได้ หากยังไม่สามารถวินิจฉัยได้แพทย์อาจให้คำวินิจฉัยเบื้องต้น (provisional diagnosis) ไว้ก่อนและเพิ่มสาเหตุอื่นที่เป็นไปได้ในลักษณะของการวินิจฉัยแยกโรค (differential diagnosis) ร่วมกันไปตามลำดับของความน่าจะเป็น แผนการดูแลรักษาอาจต้องมีการตรวจเพิ่มเติมเพื่อให้ได้ข้อมูลเพิ่มมาใช้ในการวินิจฉัย
โดยทั่วไป แพทย์จะถามคำถามเพื่อให้ได้ข้อมูลดังต่อไปนี้
การซักประวัติอาจเป็นการซักประวัติกว้างๆ (comprehensive history taking) เช่นที่นักเรียนแพทย์ปฏิบัติ หรือเฉพาะเจาะจง (itirative) เช่นที่แพทย์ทั่วไปปฏิบัติก็ได้
ความอดอยากในรัสเซีย ค.ศ. 1921

ความอดอยากในรัสเซีย ค.ศ. 1921 () เป็นความอดอยาก ที่เกิดขึ้นเริ่มขึ้นในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1921 และยืดยาวจนถึงปีต่อมา ความอดอยากครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ที่รุนแรงที่เกิดขึ้นในรัสเซียบอลเชวิค ที่มีผู้เสียชีวิตไปกว่า 5 ล้านคนส่วนใหญ่ในภูมิภาควอลกา-ยูรัล

ความอดอยากครั้งนี้มีสาเหตุมาจากปัจจัยของการขัดจังหวะการสร้างผลิตผลทางเกษตรกรรม ที่เริ่มมาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและดำเนินต่อมาจนตลอดความยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นระหว่างการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1917 และ สงครามกลางเมืองรัสเซีย ความอดอยากครั้งนี้รุนแรงถึงขั้นวิกฤติการณ์ และความขาดการรับรู้ถึงสถานการณ์ของผู้บริหารระดับท้องถิ่นก็ยิ่งเพิ่มความเลวร้ายให้แก่ปัญหาหนักยิ่งขึ้น ตัวอย่างเช่นระหว่างฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1921 ครึ่งหนึ่งของดินแดนเกษตรกรรมในไครเมียถูกทำลายไปเพราะความแห้งแล้ง แต่เจ้านายระดับท้องถิ่นก็มิได้รายงานของความช่วยเหลือมาจนกระทั่งเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1922 ความอดอยากรุนแรงจนกระทั่งผู้คนต้องบริโภควัชพืช หรือสิ่งที่แทนอาหาร เป็นอาหาร และในบางกรณีถึงกับมีการฆ่ากินกันเองเพื่อพยายามรักษาเมล็ดพันธุ์พืชไว้ปลูก
แอร์อินเดีย

แอร์อินเดีย () เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศอินเดีย สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองมุมไบ เป็นสายการบินที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 16 ของทวีปเอเชีย ให้บริการใน 24 จุดหมายปลายทางทั่วโลก และมีข้อตกลงการบินร่วมอีกกว่า 13 สายการบิน

แอร์อินเดียก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1932 โดย Jehangir Ratanji Dadabhoy Tata ภายใต้ชื่อในขณะนั้นว่า "ทาทาแอร์ไลน์" ซึ่งเป็นบริษัทหนึ่งในกลุ่มบริษัททาทากรุ๊ป โดยในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1932 เป็นวันเริ่มให้บริการครั้งแรก โดยการขนส่งพัสดุไปรษณีย์ ระหว่างเมืองการาจีสู่เมืองมุมไบ โดยผ่านเมืองอาห์เมราบัด และบินกลับสู่เมืองมัทราส (เจนไน) ผ่านเมืองเบลลารี โดยนักบินอดีตทหารอากาศกองทัพสหราชอาณาจักร

ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองสงบลง ธุรกิจการบินพาณิชย์ในอินเดียกลับมาให้บริการอีกครั้ง ทาทาแอร์ไลน์ถูกแปรรูปเป็นบริษัทมหาชนในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1948 และเปลี่ยนชื่อเป็น "แอร์อินเดีย" ในปี ค.ศ. 1948 ภายหลังอินเดียได้รับเอกราช รัฐบาลอินเดียได้เข้ามาถือหุ้นในสายการบิน 51% ทำให้แอร์อินเดียมีสถานะเป็นสายการบินแห่งชาติอินเดีย โดยมีชื่อว่า "แอร์อินเดีย อินเตอร์แนชันแนล" และได้เริ่มเปิดเส้นทางการบินระหว่างประเทศขึ้น โดยในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1948 ได้เปิดเส้นทางบินจากมุมไบสู่ลอนดอน ผ่านเมืองไคโรและเจนีวา โดยใช้เครื่องบิน ล็อกฮีด คอนสเตลเลชัน L-749A (VT-CQP) นับเป็นเที่ยวบินระยะไกลระหว่างประเทศเที่ยวแรก และในปี ค.ศ. 1950 เปิดเส้นทางสู่ไนโรบี โดยผ่านเมืองเอเดน

ต่อมาในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1953 รัฐบาลอินเดียได้เข้าเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของสายการบิน ซึ่งรัฐบาลอินเดียพิจารณว่าเป็นธุรกิจที่สำคัญและต้องการที่จะเป็นผู้ควบคุมอุตสาหกรรมการบินอินเดียในขณะนั้น ขณะเดียวกันนั้นการบริการเที่ยวบินภายในประเทศของแอร์อินเดียได้ถูกโอนไปให้อินเดียนแอร์ไลน์ และในปี ค.ศ. 1954 ได้สั่งซื้อเครื่องบิน L-1049 ซูเปอร์คอนสเตลเลชัน และเปิดเส้นทางการบินสู่ กรุงเทพ ฮ่องกง และสิงคโปร์

ปี ค.ศ. 1960 แอร์อินเดียอินเตอร์แนชันแนลได้เข้าสู่ยุคไอพ่นเมื่อได้รับมอบเครื่องบิน โบอิง 707-420 และเปิดเส้นทางการบินสู่เมืองนิวยอร์กผ่านเมืองลอนดอน และเปลี่ยนชื่อเป็นแอร์อินเดียดังเช่นปัจจุบัน ในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1962 และในวันที่ 11 มิถุนายน ปีเดียวกัน แอร์อินเดียเป็นสายการบินแรกในโลกที่ให้บริการโดยเครื่องบินไอพ่นทั้งหมด
จูริ

จูริ (; ; ) เป็นตัวละครจากเกม สตรีทไฟท์เตอร์ ปรากฏตัวครั้งแรกใน ซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV ในฐานะตัวละครชาวเกาหลีรายแรกของสตรีทไฟท์เตอร์ โดยเธอเป็นผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้แบบเทควันโด้ในการต่อสู้ และดวงตาซ้ายของเธอสามารถส่องแสงได้ จูริเป็นตัวละครที่มีรูปแบบการป้องกันและการชกเพียงเล็กน้อย แต่เน้นการโจมตีด้วยการเตะเป็นส่วนใหญ่ โดยเธอเป็นนักสู้ที่มีความคล่องตัวในการต่อสู้สูง และมักจะมองเห็นคู่ต่อสู้ของเธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งสำหรับเธอเท่านั้น

จูริ ฝึกวิชาเทควันโด้เมื่ออายุได้ 15 ปี บิดาของเธอเป็นนักกฎหมายในองค์กรอาชญากรรม และจูริได้สูญเสียบิดาพร้อมกับตาซ้ายของเธอในภายหลัง ทางองค์กร S.I.N.จึงได้มอบดวงตาใหม่ให้กับเธอ ซึ่งมีระบบพลังแห่งฮวงจุ้ยแฝงอยู่ และดูเหมือนว่าคู่ปรับคนสำคัญของเธอคือ เวก้า ผู้เป็นหัวหน้าองค์การชาโดลู รวมไปจนถึง ชุนลี กับแคมมี่ ซึ่งเป็นตัวละครเพศหญิงจากเกมเดียวกัน ทั้งนี้ รูปแบบบางส่วนของจูริ ดูคล้ายกับ โจลีน ซึ่งเป็นตัวละครเอกจากการ์ตูนเรื่อง โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค Stone Ocean โดยทั้งคู่ต่างไว้มวยผมทรงเดียวกัน นอกเหนือไปกว่านั้น โจลีนมีสิ่งประดับเป็นผีเสื้อ ในขณะที่จูริมีสิ่งประดับเป็นแมงมุม
แบนาเกกาเซอนัก

แบนาเกกาเซอนัก (, ฟังเสียง) เป็นเมืองในจังหวัดดอร์ดอญในแคว้นอากีแตนในประเทศฝรั่งเศส ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ตัวเมืองเป็นที่ตั้งของปราสาทแบนัก

แบนาเกกาเซอนักได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่งดงามที่สุดในฝรั่งเศส โดยสมาคมเลปลูว์โบวีลาฌเดอฟร็องส์ (Les Plus Beaux Villages de France)
มีดโบวี

มีดโบวี่ () มีดโบวี่กำเนิดมาจากการออกแบบของ Rezin P. Bowie ถูกออกแบบมาสำหรับ ล่าสัตว์ และต่อสู้ โดยมีลักษณะคล้ายมีดทำครัว ส่วนมีดโบวี่ที่เราคุ้นเคย (S Guard Bowie) เป็นแบบของ James "Jim" Bowie ซึ่งโด่งดังมาจากสงครามอลาโม (Alamo war)
การรักษาแบบมุ่งเป้า

การรักษาแบบมุ่งเป้า () เป็นวิธีการรักษาด้วยยาอย่างหนึ่งโดยใช้ยาที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งด้วยวิธีการไปทำปฏิกิริยากับโมเลกุลเป้าหมาย (targeted molecule) ที่จำเป็นต่อการเจริญของเซลล์มะเร็ง แทนที่จะไปยับยั้งการเจริญของเซลล์ที่มีการแบ่งตัวเร็วอย่างเคมีบำบัดทั่วไป ทางทฤษฎีแล้วการรักษามะเร็งแบบมุ่งเป้า น่าจะได้ประสิทธิภาพดีกว่าและเป็นอันตรายต่อเซลล์ปกติน้อยกว่าการรักษาในปัจจุบัน

แม้ในภาษาอังกฤษการใช้คำนี้ก็ยังมีความไม่แน่นอนอยู่ โดยบางครั้งมีการกล่าวว่าการรักษาด้วยวิธีเหล่านี้นั้นยังมีความจำเพาะไม่มากพอ คำ targeted therapy นี้หลายครั้งก็ยังถูกใส่เครื่องหมายคำพูดเอาไว้ (เช่น ใช้เป็น "targeted therapy" หรือ 'targeted therapy')
การตัดเนื้อออกตรวจ

การตัดเนื้อออกตรวจ () เป็นการตรวจทางการแพทย์อย่างหนึ่งโดยเป็นการนำเอาเซลล์หรือเนื้อเยื่อออกจากร่างกายผู้ป่วยที่มีชีวิตอยู่เพื่อนำไปตรวจเพิ่มเติมว่ามีโรคที่สงสัยหรือไม่ โดยทั่วไปเนื้อเยื่อที่นำออกมานี้จะได้รับการตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์โดยนักพยาธิวิทยาหรือพยาธิแพทย์ และยังสามารถนำไปตรวจวิเคราะห์ทางเคมีได้ด้วย