seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
ผีช่องแอร์

ผีช่องแอร์ เป็นภาพยนตร์สยองขวัญกำกับโดยทิวา เมยไธสง

กลุ่มนักดนตรีวัยรุ่น ประกอบไปด้วย พิมพ์นักร้องนำ และเพื่อนร่วมวงดนตรีอีก 5 คน ได้เดินทางมาเล่นดนตรีและเข้าพักในโรงแรมแห่งนี้ ภายในห้องพักที่เหลืออยู่เพียงห้องเดียวเท่านั้น คือห้อง 409 ซึ่งเป็นห้องที่ “แสงดาว” หญิงขายบริการเบอร์หนึ่งของโรงแรมถูกฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยมสยดสยอง โดยการตัดคอและนำเอาหัวของแสงดาวมาทิ้งไว้ที่ช่องแอร์

หลังจากเกิดเรื่องราวต่างๆ ขึ้นกับสมาชิกในวง โดยเริ่มจาก บอยที่ถูกรถชนกระเด็นพุ่งทะลุผ่านกระจกตกลงตายอย่างสยดสยอง และกบ ที่เกิดความกลัวจนถึงสุดขีด หยิบปืนขึ้นยิงมั่วจนไม่สามารถขัดขืนแรงสะกดของแสงดาวที่หันปลายปืนเข้าหาตัวจนปืนลั่นกรอกปากตายคาที่ เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับสมาชิกทุกคน ก็มีแค่ พิมพ์และหนุ่ย เท่านั้นที่มีชีวิตที่เหลือรอด

พิมพ์นั่งเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอและเพื่อนกลุ่มนักดนตรีให้กับตำรวจฟัง หลังจากที่เธอต้องเสียเพื่อนแต่ละคนไปจนเหลือแค่เธอกับหนุ่ย หนุ่ยต้องเข้าไปนอนในโลงศพทุกคืนเพื่อจะรักษาชีวิตไว้ได้ พิมพ์เล่าต่อว่า ปัจจุบันแสงดาวไม่มาปรากฏตัวให้เธอเห็นเลย อาจเป็นเพราะว่าเธอเป็นผู้หญิงเหมือนกันก็ได้ แล้วคำถามที่ว่า ใครฆ่าแสงดาว เธอก็ให้คำตอบว่า อาจเป็นผู้ชายคนใดคนหนึ่งที่ตายไปนานแล้วอย่างไม่มีคนดูแลและทุกข์ทรมานที่สุดก็เป็นได้ ตำรวจได้นำตัวพิมพ์ไปถ่ายรูปเก็บประวัติแต่เมื่อล้างรูปออกมาผู้หญิงที่อยู่ในรูปนั้นกลับกลายเป็นแสงดาว
มะไฟ

มะไฟ (; วงศ์: Phyllanthaceae) ภาคใต้เรียกส้มไฟ เพชรบูรณ์เรียกหัมกัง เป็นพืชพื้นเมืองของอินโดนีเซีย ต่อมาจึงแพร่หลายไปทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ใบเดี่ยว รูปไข่ ดอกเป็นช่อสีชมพูอ่อนหรืออมเหลือง มีกลิ่นหอมอ่อน ผลออกเป็นช่อ ผลอ่อนมีขนคล้ายกำมะหยี่ พอแก่ผิวเกลี้ยง เปลือกสีเหลือง เนื้อสีขาวขุ่นหรือขาวใสอมชมพู แล้วแต่พันธุ์ เมล็ดแบนสีน้ำตาล พันธุ์ที่นิยมปลูก ได้แก่
มะไฟกินสุกเป็นผลไม้สด ทำน้ำผลไม้ ผลอ่อนนำไปแกง ผลมะไฟช่วยให้ชุ่มคอ ขับและละลายเสมหะ เปลือกต้มแก้โรคผิวหนัง ชาวกะเหรี่ยงนำยอดอ่อนไปใส่แกงปลา มีรสเปรี้ยว
เฟลิกซ์ ไลเทอร์

เฟลิกซ์ ไลเทอร์ เป็นนามที่เอียน เฟลมมิ่ง กำหนดขึ้นมาในนวนิยายเจมส์ บอนด์ เขากำหนดให้ เฟลิกซ์ ไลเทอร์ เป็นเพื่อนสายลับของบอนด์ เฟลิกซ์ทำงานให้กับ CIA แห่งอเมริกา เฟลิกซ์ ปรากฏตัวอยู่ประปรายตั้งแต่ภาพยนตร์เรื่องแรกของเจมส์ บอนด์ คือ พยัคฆ์ร้าย 007 และถูกลอบสังหารในภาพยนตร์เรื่องที่ 16 คือ รหัสสังหาร แต่รอดตาย และไม่ปรากฏตัวอีก จนถึงเรื่องที่ 21 คือ พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก ซึ่งเป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องแรกที่ไม่มีเนื้อเรื่องที่เป็นที่ต่อเนื่องมาจากตอนก่อนๆแม้แต่น้อย ดังนั้น เฟลิกซ์ ไลเตอร์ จึงกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในโต๊ะพนันในบ่อนคาสิโน รอยัล เพื่อมาปราบเลอชีฟร์
คำขวัญประจำชาติ

คำขวัญประจำชาติ () คือ สิ่งที่ใช้อธิบายประเทศต่างๆ โดยใช้วลีที่สั้น และกระชับ โดยเนื้อหาจะเกี่ยวกับ แนวความคิด แรงจูงใจ การปลุกใจ เอกลักษณ์ หรือความภาคภูมิใจสำหรับชาตินั้น ๆ

รายการต่อไปนี้ เรียงตามชื่อประเทศโดยลำดับตัวอักษรไทย
กลิทเทอร์ (อัลบั้มมารายห์ แครี)

กลิทเทอร์ () เป็นอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Glitter และเป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 7 ของศิลปินหญิงชาวอเมริกัน มารายห์ แครี ออกวางขายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 โดยเวอร์จิ้น เรคคอร์ดส

ซาวน์ดนตรีชุดนี้จะมีลักษณะเป็นดนตรียุค 80 โดยมีเพลงเก่ามาทำใหม่อย่าง "Didn't Mean to Turn You On" และนำทำนองเพลง "Candy" ของวงCameo มาทำใหม่ในเพลง "Loverboy"
อัลบั้มนี้ยังทำงานร่วมกับแร็ปเปอร์อย่าง Busta Rhymes, Mystikal, Da Brat, Ludacris, Fabolous, Shawnna, 22, Ja Rule, Nate Dogg, Cameo และศิลปินแนวอาร์แอนด์บีอย่าง Eric Benét

อัลบั้มนี้วางขายในวันเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน ทำให้ล้มเหลวทางด้านยอดขาย มียอดขาย 3 ล้านชุดทั่วโลกและ 630,952 ชุดในสหรัฐอเมริกา (ข้อมูลเดือนมกราคม ค.ศ. 2007)

เพลง "Loverboy" ซิงเกิ้ลแรกจากอัลบั้มขึ้นสูงสุดอันดับ 2 ในบิลบอร์ด (เหตุเพราะการลดราคาขาย)
ข้อกำหนดทางเทคนิค

ข้อกำหนดทางเทคนิค () คือเอกสารซึ่งกล่าวถึงความประสงค์ ความต้องการของผู้ออกแบบ เจ้าของงาน หรือเจ้าของโครงการ เพื่อสื่อสารไปยังบุคลากรผู้ที่เกี่ยวข้องในงานต่าง ๆ เช่น งานก่อสร้าง งานผลิต งานพัฒนาซอฟต์แวร์ ฯลฯ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อกำหนด ขอบเขตงาน อธิบายคำจำกัดความ นิยามที่ใช้ในงานนั้น มาตรฐานที่ต้องการให้ใช้ ชนิด ขนาด และรายละเอียดของวัสดุ เครื่องจักร เครื่องมือ ตลอดจนถึงวิธีการก่อสร้างหรือวิธีการดำเนินงาน รวมถึงคุณภาพของฝีมือ แรงงาน ความละเอียดและถูกต้องในงานนั้น

วัตถุประสงค์ของข้อกำหนดทางเทคนิคเพื่อ ระบุรายละเอียดต่าง ๆ ที่ไม่สามารถแสดงไว้ในแบบก่อสร้าง อาทิเช่น มาตรฐานต่าง ๆ คุณสมบัติของวัสดุ วิธีการก่อสร้างหรือปฏิบัติ วิธีการทดสอบ ความคลาดเคลื่อนที่ยอมรับได้ ตลอดจนถึงวิธีการวัดปริมาณงานและการจ่ายเงิน ความสำคัญของข้อกำหนด คือเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาในโครงการต่าง ๆ เพื่อให้ผู้รับจ้างปฏิบัติงานได้ถูกต้องตามวัตถุประสงค์และความต้องการของโครงการ การไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดอาจนำมาซึ่งอันตรายและความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินได้การเขียนข้อกำหนดจัดเป็นงานที่สำคัญ ผู้เขียนข้อกำหนด จะต้องเป็นผู้รอบรู้ในงานนั้นอย่างยิ่ง อีกทั้งต้องรอบคอบละเอียดถี่ถ้วน เขียนรายการชัดเจนและปฏิบัติได้ ฉะนั้น การเขียนข้อกำหนดใด ๆ ย่อมขึ้นอยู่กับ 6 C ดังนี้เมื่อเริ่มงานออกแบบโครงการ ควรจะต้องมีการประชุมปรึกษาหารือระหว่าง วิศวกรสาขาต่างๆ สถาปนิก ผู้ประมาณราคาและคำนวณปริมาณงาน ผู้จัดเตรียมข้อกำหนด นักวิชาการสิ่งแวดล้อม และผู้เกี่ยวข้องอื่นๆ เพื่อร่วมกันจัดทำ เกณฑ์การออกแบบ (Design Criteria) เพื่อให้โครงการ มีประโยชน์ใช้งานสูงสุดและมีระยะเวลาก่อสร้างตรงตามความต้องการของผู้ว่าจ้าง สะดวกต่อการดูแลและบำรุงรักษา เหมาะสมกับสภาพภูมิอากาศ ทั้งในระยะเวลาก่อสร้าง และระยะเวลาใช้งาน ใช้วัสดุในท้องถิ่นให้มากที่สุด เพื่อลดราคาค่าก่อสร้าง มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด และสอดคล้องกับมาตรการป้องกันและแก้ไขผลกระทบสิ่งแวดล้อม (Mitigation Plan) ของโครงการ

รูปแบบของข้อกำหนดที่เสนอ หนึ่งบทจะครอบคลุมงานหนึ่งงาน และจะประกอบด้วยหัวข้อหลัก 4 หัวข้อ เหมือนกันทุกบทเป็นส่วนใหญ่ คือ
แจ๊ก ดอว์สัน

แจ๊ค ดอว์สัน (Jack Dawson) เป็นตัวละครใน"ภาพยนตร์ไททานิก" ที่มีตัวตนอยู่จริง ตามบันทึกของบทภาพยนตร์ แจ๊ค เกิดในชิพพีน่า ฟอลส์ รัฐวิสคอนซิ่น ใน พ.ศ. 2435 ต่อมาใน พ.ศ. 2450 พ่อและแม่ของเขาเสียชีวิต เขาจึงท่องเที่ยวไปทั่วโลก และฝึกฝนการวาดภาพ ต่อมาเขาได้ไปคบกับเพื่อนชาวอิตาลี นาม "ฟาบิซิโอ เดอ รอสซี่" ต่อมา เขาและฟาบริซิโอ ได้ไปถึงเมืองเซาท์แทมป์ตัน และไปเล่นพนันโป๊กเกอร์ กับคนที่มีตั๋วโดยสารไททานิค และชนะ จึงได้ตั๋วชั้น 3 มา และในเรือไททานิก เขาได้รู้จักกับ โรส เดวิท บูเคเตอร์ และสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งกลายเป็นความรัก และเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2455 เวลา 23 นาฬิกา 40 นาที เรือไททานิคชนภูเขาน้ำแข็ง และจมมิดลำในวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2455 เวลา 2 นาฬิกา 20 นาที แจ๊กและโรส ขึ้นเรือชูชีพไม่ทัน แต่แจ๊คก็ได้เสียสละในการช่วยเหลือโรสจนเสียชีวิตในวันนั้นเอง

ตัวละครแจ๊ค ดอว์สัน เข้าใจว่ามาจากบุคคลที่มีตัวตนจริงในเรือไททานิก ชื่อ แจ๊ค ฟิลิปส์ (Jack Phillips) เป็นเจ้าหน้าที่วิทยุบนเรือ และเป็นผู้ส่งสัญญาณวิทยุขอความช่วยเหลือตอนที่เรือชนภูเขาน้ำแข็ง และเสียชีวิตในครั้งนั้นด้วย
ภายยนตร์ไททานิกในปี พ.ศ. 2540 นำแสดงโดย ลีโอนาโด ดิคาปริโอ ซึ่งก่อนหน้านั้นคนที่จะมาแสดงคือ Billy Crudup
จังหวัดอากิตะ

จังหวัดอากิตะ () เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคโทโฮกุซึ่งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงชื่ออากิตะ

จังหวัดอากิตะตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะฮนชู มีอาณาเขตติดกับทะเลญี่ปุ่นทางทิศตะวันตก จังหวัดอาโอโมริทางทิศเหนือ จังหวัดอิวาเตะทางทิศตะวันออก จังหวัดมิยางิทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดยามางาตะทางทิศใต้

จังหวัดอากิตะมีลักษณะคล้ายสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีความยาวตั้งแต่เหนือจรดใต้ 181 กิโลเมตร และตะวันออกจรดตะวันตก 111 กิโลเมตร มีภูเขาโออุเป็นหลักเขตจังหวัดทางธรรมชาติทางทิศตะวันออก และมีภูเขาเดวะทอดตัวขนานกันในตอนกลางของจังหวัด มีคาบสมุทรโองะเป็นจุดเด่นบริเวณชายฝั่งของจังหวัด ภูมิอากาศมีอากาศหนาวเย็นโดยเฉพาะในบริเวณที่ห่างไกลชายฝั่ง

จังหวัดอากิตะแบ่งการปกครองออกเป็น 13 เมือง 6 อำเภอ 12 หมู่บ้าน ประกอบไปด้วย
เศรษฐกิจยังคงประกอบอุตสาหกรรมดั้งเดิม เช่น การเกษตร การประมง และป่าไม้ อากิตะมีชื่อเสียงในเรื่องสาเก เป็นเหตุทำให้คนหนุ่มสาวนิยมออกเดินทางไปประกอบอาชีพในต่างพื้นที่ เช่น โตเกียว และเมืองใหญ่อื่น ๆ
จังหวัดยามางาตะ

จังหวัดยามางาตะ () เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคโทโฮกุบนเกาะฮนชู เมืองหลวงอยู่ที่เมืองยามางาตะ

จังหวัดยามางาตะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของภูมิภาคโทโฮกุ ติดกับทะเลญี่ปุ่น มีอาณาเขตติดกับจังหวัดนีงาตะทางทิศตะวันตก จังหวัดฟูกูชิมะทางทิศใต้ จังหวัดมิยางิทางทิศตะวันออก และจังหวัดอากิตะทางทิศเหนือจังหวัดยามางาตะคือผู้ผลิตเชอร์รีและสาลี่ที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น และยังผลิตผลไม้ชนิดอื่น ๆ ได้แก่องุ่น แอปเปิล ลูกท้อ แตงโม ลูกพลับ และแตงโมอีกด้วย
จังหวัดฟูกูชิมะ

จังหวัดฟูกูชิมะ () เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคโทโฮกุบนเกาะฮนชู เมืองหลักอยูที่เมืองฟูกูชิมะ

เศรษฐกิจและอุตสาหกรรมที่สำคัญคือ บริเวณตามชายฝั่งทะเลมีการตกปลาและมีอาหารทะเล มีการผลิตพลังงานเกี่ยวกับไฟฟ้าและเจาะจงที่อุตสาหกรรมที่กำเนิดพลังปรมาณู มีอุตสาหกรรมหนักอยู่หลายแห่ง จังหวัดฟูกูชิมะเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และซอฟต์แวร์ และเด่นในด้านอาหารทะเล

จากเหตุแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ในจังหวัดมิยางิทางตอนเหนือ จังหวัดฟูกูชิมะได้รับความเสียหายใหญ่หลวงและได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากผลของการประกาศ "ภาวะฉุกเฉินพลังงานนิวเคลียร์" และการอพยพผู้อยู่อาศัยหลายพันคนซึ่งอาศัยอยู่ใกล้กับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่ง บางส่วนของโรงไฟฟ้าเกิดระเบิดขึ้นเมื่อเวลา 8.30 น. GMT เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2554 และประชาชนอีก 45,000 คนได้รับผลกระทบจากคำสั่งอพยพเพิ่มเติม โรงไฟฟ้าดังกล่าวดำเนินการโดยบริษัทผลิตไฟฟ้าโตเกียว ตั้งอยู่ในเมืองโอกูมะ เขตฟูตาบะ

จังหวัดฟูกูชิมะ มีเมืองทั้งหมด 13 เมือง ได้แก่
จังหวักฟูกูชิมะ มีอำเภอทั้งหมด 13 อำเภอ ซึ่งแบ่งออกเป็นตำบลและหมู่บ้านดังนี้หลังจากแผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 เครื่องปฏิกรณ์สองเครื่องจากทั้งหมดหกเครื่องที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่งเกิดระเบิดขึ้น ภายหลังแกนเชื้อเพลิงหลอมละลายและเกิดเพลิงไหม้ขึ้นที่เครื่องปฏิกรณ์อีกสามเครื่อง ถึงแม้ว่าโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่เสียหายนี้ในโอกูมะ จะอยู่ห่างจากเมืองฟูกูชิมะไปราว 50 ไมล์ จากการขยายพื้นที่อพยพขนาดใหญ่โดยรอบโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ราษฎรจำนวนมากถึงอพยพไปยังละแวกใกล้เคียง รวมทั้งเมืองฟูกูชิมะด้วย ระดับกัมมันตรังสีใกล้กับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์สูงสุดที่ 400 มิลลิซีเวิร์ต/ชั่วโมง ซึ่งเป็นระดับกัมมันตรังสีที่สูงที่สุดเท่าที่เคยตรวจวัดในประเทศญี่ปุ่น องค์การระหว่างประเทศได้แสดงความกังวลว่าวิกฤตการณ์ที่ยังคงดำเนินอยู่ในญี่ปุ่นอาจไล่เลี่ยกับอุบัติเหตุที่เชียร์โนบีล ซึ่งส่งผลกระทบต่อพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ถึง 200 ไมล์จากการประมาณครั้งล่าสุด มีคนงานอย่างน้อย 5 คนเสียชีวิตแล้ว และความพยายามช่วยเหลือถูกขัดขวางโดยระดับกัมมันตรังสีที่เพิ่มสูงขึ้น
จังหวัดชิซูโอกะ

จังหวัดชิซูโอกะ () เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุ บนเกาะฮนชู เมืองหลักใช้ชื่อเดียวกันคือเมืองชิซูโอกะ จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของภูเขาฟูจิและมีชื่อเสียงของการปลูกชาเขียวที่ดีที่สุดในญี่ปุ่น

จังหวัดชิซูโอกะในปัจจุบัน ตั้งอยู่บนอาณาเขตของอดีตแคว้น 3 แคว้นได้แก่ แคว้นโทโตมิ () แคว้นซูรูงะ () และแคว้นอิซุ () นอกจากนี้ ยังเป็นบ้านเกิดของโชกุนตระกูลโทกูงาวะคนแรก นั่นคือโทกูงาวะ อิเอยาซุ โทกูงาวะ อิเอยาซุปกครองพื้นที่นี้ จนกระทั่งสามารถปราบขุนศึกตระกูลโฮโจ ผู้มีอิทธิพลในภูมิภาคคันโตลงได้ และมอบให้อยู่ในความปกครองของโอดะ โนบูนางะ ต่อมา เมื่อโทกูงาวะ อิเอยาซุขึ้นเป็นโชกุนได้สำเร็จ เขาก็ได้ยึดภูมิภาคคันโตกลับให้ครอบครัวของตนดูแล และรวบรวมดินแดนรอบเมืองชิซูโอกะในปัจจุบันให้ขึ้นตรงกับรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ในค.ศ. 1868 หลังจากการสถาปนาแคว้นชิซูโอกะ () หรือแคว้นซุมปุ () ตระกูลโทกูงาวะก็ได้กลับมาอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้อีกครั้ง

จังหวัดชิซูโอกะมีพื้นที่ยาวตามแนวชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกไปจนถึงอ่าวซูรูงะ พื้นที่ฝั่งตะวันตกของจังหวัดกินพื้นที่ไปถึงเทือกเขาแอลป์ของญี่ปุ่น พื้นที่ฝั่งตะวันออกเป็นชายฝั่งคอดเข้าไปทางด้านเหนือจนถึงภูเขาไฟฟูจิ และรวมพื้นที่ของคาบสมุทรอิซุ ซึ่งเป็นเขตพักตากอากาศชื่อดังของญี่ปุ่นที่ยื่นออกไปในมหาสมุทรแปซิฟิก

จากอดีตที่ผ่านมา ในทุก ๆ 100 ถึง 150 ปี จะมีแผ่นดินไหวร้ายแรงที่กระทบจังหวัดชิซูโอกะด้วย เรียกว่า แผ่นดินไหวโทไก () ซึ่งครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1854

จังหวัดชิซูโอกะ แบ่งเขตการปกครองเป็น 23 เมือง 5 อำเภอ และ 12 ตำบล ดังนี้
เมือง
อำเภอและตำบล
จังหวัดกิฟุ

จังหวัดกิฟุ () เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในบริเวณภูมิภาคชูบุบนเกาะฮนชู โดยเป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในใจกลางของประเทศญี่ปุ่น

จังหวัดกิฟุประกอบด้วย 21 เมือง 9 อำเภอ 19 ตำบล และ 2 หมู่บ้าน ได้แก่
การอ้างอิง

โดยทั่วไป การอ้างอิง คือการอ้างถึงบางสิ่ง หรือการอธิบายบางสิ่งหรือสิ่งที่แสดงถึงความเกี่ยวข้องกันระหว่างสองสิ่ง ความเกี่ยวข้องกันระหว่างสองสิ่งนั้นอาจเป็น หนังสือ สถานที่ หรือบทคัดย่อ เช่น ข้อมูล, ความคิด หรือความจำ สิ่งที่เป็นสิ่งอ้างอิง เรียกว่า ผู้ถูกอ้างอิง

ความหมายของการอ้างอิง มีความหมายต่างกันในแต่ล่ะการใช้งาน ดังนี้

ในภาษาอังกฤษโดยทั่วไปในทางอรรถศาสตร์ การอ้างอิง หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างนามหรือสรรพนามกับวัตถุที่อ้างถึง ยกตัวอย่างเช่น คำว่า "John" ที่หมายถึง สุนัขชื่อ John เมื่อเราใช้สรรพนามบุรุษที่สาม คือ "it" นั้นคือการอ้างถึงสุนัขชื่อ John ซึ่งเป็นผู้ถูกอ้างอิงนั้นเอง

ทางศิลปะ การอ้างอิงแสดงถึงผลงานที่เป็นพื้นฐานของศิลปะชิ้นนั้น รวมถึงผลงานศิลปะเดิมที่มีอยู่ เช่นการอัดสำเนารูปภาพ
จังหวัดนางาโนะ

จังหวัดนางาโนะ () เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุ บนเกาะฮนชู มีเมืองเอกจังหวัดในชื่อเดียวกันคือนางาโนะ

จังหวัดนางาโนะ ประกอบด้วย 19 เมือง 14 อำเภอ 23 ตำบล และ 35 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดยามานาชิ

จังหวัดยามานาชิ () เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุของประเทศญี่ปุ่นมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองโคฟุ ยามานาชิเป็นจังหวัดที่มีภูเขาปิดล้อม โดยเฉพาะภูเขาฟูจิซึ่งเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวกันมาก มีสินค้าขึ้นชื่อคือไวน์ ที่เมืองโคฟุมีชื่อเสียงมากในอุตสาหกรรมอัญมณี และมีทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงาม

จังหวัดยามานาชิมีพื้นที่ติดต่อกับจังหวัดโตเกียว จังหวัดคานางาวะ จังหวัดไซตามะ จังหวัดชิซูโอกะ และจังหวัดนางาโนะ โดยไม่มีส่วนในติดต่อกับทะเลและล้อมรอบไปด้วยภูเขาสูง โดยมีภูเขาฟุจิเป็นภูเขาที่ทีชื่อเสียง ทำให้เกิดปรากฏการณ์เงาฝนอยู่บ่อยครั้ง

พื้นที่ถึง 27 เปอร์เซ็นต์ ของจังหวัดยามานาชิ อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ เช่น อุทยานแห่งชาติชิจิบูตามากาอิ อุทยานแห่งชาติฟูจิ–ฮาโกเนะ–อิซุ และอุทยานแห่งชาติมินามิแอลป์ เป็นต้น

จังหวัดยามานาชิประกอบด้วย 13 เมือง 5 อำเภอ 10 ตำบล และ 4 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดฟูกูอิ

จังหวัดฟูกูอิ () ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุของญี่ปุ่น มีเมืองหลักอยู่ที่เมืองฟูกูอิ

จังหวัดฟูกูอิตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับทะเลญี่ปุ่นและจังหวัดอิชิกาวะ ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดกิฟุ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดกิฟุ จังหวัดชิงะ และจังหวัดเกียวโต และทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น

จังหวัดฟูกูอิประกอบด้วย 9 เมือง 7 อำเภอ และ 8 ตำบล ได้แก่
จังหวัดอิชิกาวะ

จังหวัดอิชิกาวะ () ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุของประเทศญี่ปุ่น และเป็น 1 ใน 3 จังหวัดในภูมิภาคย่อยโฮกูริกุ มีเมืองหลักของจังหวัดคือเมืองคานาซาวะ

จังหวัดอิชิกาวะตั้งอยู่ทางตอนกลางของเกาะฮนชูซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมคาบสมุทรโนโตะ พรมแดนด้านทิศเหนือและทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโทยามะและจังหวัดกิฟุ และทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดฟูกูอิ

จังหวัดอิชิกาวะประกอบด้วย 11 เมือง 5 อำเภอ และ 8 ตำบล ได้แก่
จังหวัดโทยามะ

จังหวัดโทยามะ () ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุของญี่ปุ่นมี่เมืองเอกอยู่ที่เมืองโทยามะ

จังหวัดโทยามะมีอาณาเขตด้านทิศเหนือติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดนีงาตะและจังหวัดนางาโนะ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดกิฟุ และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดอิชิกาวะ พื้นที่ร้อยละ 30 โดยประมาณของจังหวัดโทยามะอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555 มีรายงานการค้นพบธารน้ำแข็งครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นที่จังหวัดโทยามะ ซึ่งถือเป็นธารน้ำแข็งที่อยู่ใต้สุดของเอเชียตะวันออก

ในช่วงทศวรรษ 1910 มีรายงานว่าชาวบ้านในแถบที่ราบลุ่มในเขตจังหวัดโทยามะมีอาการป่วยเนื่องจากโลหะหนักแคดเมียมที่ปนเปื้อนในแม่น้ำ ชื่อโรคอิไตอิไตมาจากคำว่า"อิไต" () ซึ่งเป็นคำอุทานแสดงอาการเจ็บปวดในภาษาญี่ปุ่นเนื่องจากผู้ป่วยด้วยโรคนี้จะมีอาการปวดตามร่างกาย ซึ่งโรคอิไตอิไตนี้ถือเป็นหนึ่งในสี่โรคที่เกิดจากมลภาวะที่ร้ายแรงที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2012 ทางการจังหวัดโทยามะได้ตั้งพิพิธภัณฑ์โรคอิไตอิไตจังหวัดโทยามะขึ้นเพื่อให้สาธารณชนได้ตระหนักถึงปัญหาการปนเปื้อน

จังหวัดโทยามะประกอบด้วย 10 เมือง 2 อำเภอ 4 ตำบล และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่

เมือง

อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน
จังหวัดนีงาตะ

จังหวัดนีงาตะ หรือ นีกาตะ () เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่บริเวณภูมิภาคชูบุของญี่ปุ่น มีเมืองเอกชื่อเดียวกันคือนีงาตะ

จังหวัดนีงาตะมีลักษณะเป็นแนวยาวตามชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปถึงทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ระยะทางประมาณ 250 กิโลเมตร ติดกับทะเลญี่ปุ่น มีลักษณะเป็นที่ราบชายฝั่งสลับกับภูเขา

ในจังหวัดนีงาตะมีการแบ่งออกเป็น 4 เขตใหญ่ตามสภาพภูมิศาสตร์ ดังนี้ โจเอ็ตสึ ภาคใต้, จูเอ็ตสึ ภาคกลาง, คาเอ็ตสึ ภาคเหนือ และเกาะซาโดะ

จังหวัดนีงาตะประกอบไปด้วยเมือง 20 เมือง 9 อำเภอ 6 ตำบล และ 4 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดไซตามะ

จังหวัดไซตามะ () เป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคคันโต มีเมืองหลักชื่อเดียวกันคือ ไซตามะ

จังหวัดไซตามะเป็นที่ตั้งของสนามกีฬาไซตามะ 2002 เป็นสนามกีฬาฟุตบอลที่ใช้แข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายปี 2002 ศูนย์กีฬาในร่มไฮเทคไซตามะซูเปอร์อารีนา จังหวัดไซตามะเป็นจังหวัดที่มีความเจริญมากเพราะอยู่ติดกับกรุงโตเกียว ซึ่งเขตชิจิบุในจังหวัดนี้มีเทือกเขา ทิวทัศน์ธรรมชาติที่สวยงาม จึงเป็นจุดที่มีนักท่องเที่ยวนิยมเดินทางมา ส่วนสถานที่น่าสนใจอีกที่หนึ่งก็คือ หมู่บ้านบอนไซ โอมิยะ

ในสมัยโบราณ เริ่มมีผู้คนเข้ามาอาศัยอยู่ในเมืองไซตามะตั้งแต่ประมาณเมื่อ 30,000 ปีก่อน โดยจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่เมืองโทโกโรซาวะ(所沢) หรือเมืองคาวาโมโตะ ทำให้ทราบว่าผู้คนในสมัยโบราณนั้นหาอาหารจากการล่าสัตว์และจับปลา หลังจากนั้นก็พบเครื่องใช้ในการหุงหาและเก็บรักษาอาหารในสมัยโจมงที่มีอายุเก่าแก่ 10,000 ปีก่อนหน้านี้ในภายหลัง ทำให้ทราบถึงพฤติกรรมการบริโภคอาหารของคนในสมัยโบราณอย่างแน่ชัด

เมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อน ก็ได้มีการนำการปลูกข้าวขึ้นมาเผยแพร่จากฝั่งตะวันตกของประเทศ พร้อมทั้งยังมีการนำวัฒนธรรมการใช้วัสดุทองเหลืองต่าง ๆ ขึ้นมาเผยแพร่พร้อมกันอีกด้วย นอกจากนี้ยังมีการสร้างเครื่องใช้ไม้สอยในสมัยยาโยอิขึ้นในช่วงนี้ด้วย

และเมื่อประมาณ 1,600 ปีก่อน ก็ได้เริ่มมีการสร้างหลุมศพแบบสมัยโบราณขึ้นมา ซึ่งมีหลุมศพขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นมา 9 แห่ง และ 1 ในนั้นก็มีความสำคัญต่อการศึกษาวัฒนธรรมในสมัยนั้นอย่างมาก หลุมศพสมัยโบราณที่ถูกสร้างขึ้นในเมืองไซตามะ

เมื่อถึงสมัยนาระ ได้มีการร่างกฎหมายและมีการทำสำมะโนประชากรขึ้น มีการมอบพื้นที่ในการทำกสิกรรมให้กับพลเรือนและมีการเก็บภาษีจากพลเมืองอีกด้วย ในสมัยเฮอันที่พวกราชวงศ์และขุนนางอาศัยกันอยู่อย่างหรูหราในเมืองหลวง พื้นที่ห่างไกลอย่างไซตามะก็มีพวกนักรบขึ้นมาครองอำนาจครอบครองและมีบทบาทอย่างมาก สมัยคามากูระนั้น ก็มีนักรบหลายคนขึ้นครองอำนาจในเขตต่าง ๆ ของเมืองไซตามะด้วย

เมื่อถึงสมัยเอโดะ มีการพัฒนาเมืองเอโดะขนานใหญ่ ทำให้จังหวัดไซตามะได้รับการพัฒนาขึ้น มีถนนใหญ่หลายสายตัดผ่านมาและมีการวางท่อชลประทานขนาดใหญ่มากมายด้วย โดยในสมัยนั้นได้พัฒนาพื้นที่เขตคันโตโดยยึดไซตามะเป็นแกนกลางสำคัญในการพัฒนา

จนเมื่อรัฐบาลโทกูงาวะล่มสลายลง การปกครองภายในจังหวัดก็เกิดการเปลี่ยนแปลง จนมีการจัดตั้ง "จังหวัดไซตามะ" ขึ้นเมื่อปีเมจิที่ 4 แต่ก็มีเมืองที่ขึ้นอยู่กับจังหวัดไม่มาก จนในช่วงหลังสงครามโลกก็ได้รวบรวมเมืองต่าง ๆ ขึ้นมาจนเป็นจังหวัดในปัจจุบันได้ 
จังหวัดไซตามะประกอบด้วย 40 เมือง 8 อำเภอ 22 ตำบล และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดอิบารากิ

จังหวัดอิบารากิ () ตั้งอยู่บริเวณภาคคันโตของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองมิโตะ

จังหวัดอิบารากิตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเขตคันโตและมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่กลางของหมู่เกาะญี่ปุ่น ระยะทางจากจังหวัดอิบารากิถึงเมืองหลวงโตเกียวอยู่ระหว่าง 30 ถึง 150 กม. (100 กม. จากมิโตะ เมืองหลวงของจังหวัดอิบารากิ) และ 40 กม. จากสนามบินนานาชาตินาริตะถึงเมืองวิทยาศาสตร์สึกูบะ (Tsukuba Science City)

จังหวัดอิบารากิมีพื้นที่ 6,093 ตารางกิโลเมตร กว้างใหญ่เป็นลำดับที่ 24 ของประเทศ ด้วยเหตุที่พื้นที่ของจังหวัดอิบารากิส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบ พื้นที่ร้อยละ 64 (3,913 กม.) จึงเหมาะสำหรับเป็นที่อยู่อาศัย

บริเวณภาคเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดอิบารากิ เป็นที่ตั้งของเทือกเขายามิโซะ เทือกเขาทากะ และเทือกเขาคูจิ ซึ่ง ทอดยาวจากเหนือมาใต้ เทือกเขาคูจิและเทือกเขาทากะตั้งอยู่บริเวณปลายด้านใต้ของเขตภูเขาอบุคุมะ แม่น้ำยามาดะ แม่น้ำซาโตะ แม่น้ำคูจิ และแม่น้ำนากะ ไหลผ่านบริเวณพื้นที่ราบลุ่มที่เป็นแอ่ง เทือกเขายามิโซะเริ่มต้นจากภูเขายามิโซะ ซึ่งเป็นภูเขา ที่สูงที่สุดในจังหวัด (1,022 ม.) กั้นพรมแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือและทอดยาวไปทางใต้กั้นพรมแดนระหว่างจังหวัดอิบารากิกับจังหวัดโทชิกิ ต่อด้วยภูเขาคาบะและภูเขาสึกูบะ ส่วนเทือกเขาทากะประกอบด้วยภูเขาฮานาโซโนะ ภูเขาคามิเนะ และภูเขาทากาซูซุ

พื้นที่ราบโจโซ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ราบคันโต ครอบคลุมพื้นที่ภาคกลางและพื้นที่ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด แม่น้ำโคคาอิและแม่น้ำคินุไหลลงไปทางใต้ผ่านพื้นที่ราบโจโซไปบรรจบกันกลายเป็นแม่น้ำโทเนะ บริเวณแม่น้ำโทเนะถือเป็นพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุด จากนั้นแม่น้ำโทเนะจะไหลลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิก

พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้เป็นที่ตั้งของทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น คือ ทะเลสาบคาซูมิกาอูระ และทะเลสาบคิตาอูระ

ส่วนทางตะวันออกชายฝั่งทะเลทอดยาว 190 กม.

จังหวัดอิบารากิมีเมืองทั้งหมด 32 เมือง ได้แก่จังหวัดอิบารากิมี 10 ตำบลและ 2 หมู่บ้านใน 7 อำเภอ ได้แก่ในปี 1947 ประชากรที่อาศัยอยู่ในจังหวัดอิบารากิมีเพียง 2 ล้านคน แต่ตั้งแต่ปี 1966 จำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และในปี 2014 ด้วยจำนวนประชากรประมาณ 2.93 ล้านคน ทำให้จังหวัดอิบารากิมีจำนวนประชากรอยู่ในลำดับที่ 11 จากจำนวนประชากรทั้งหมดของประเทศที่มีอยู่ 127 ล้านคน
จังหวัดวากายามะ

จังหวัดวากายามะ () ตั้งอยู่บริเวณภาคคันไซของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองวากายามะ

จังหวัดวากายามะตั้งอยู่บนปลายด้านใต้สุดของคาบสมุทรคิอิ โดยทิศตะวันตกและทิศใต้ติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดโอซากะ และทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดนาระและจังหวัดมิเอะ

จังหวัดวากายามะเป็นจังหวัดเดียวที่มีดินแดนแทรก โดยหมู่บ้านคิตายามะซึ่งขึ้นกับอำเภอฮิงาชิมูโระนั้นตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดนาระและจังหวัดมิเอะโดยไม่มีพื้นที่ติดต่อกับส่วนอื่น ๆ ของจังหวัดวากายามะเลย

จังหวัดวากายามะประกอบด้วย 9 เมือง 6 อำเภอ 20 ตำบล และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดมิเอะ

จังหวัดมิเอะ () เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคคันไซหรือคิงกิบนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น เมืองเอกคือเมืองสึ

จังหวัดมิเอะในปัจจุบันนี้มีพื้นที่ครอบคลุมบริเวณที่เคยเป็นจังหวัดอิเซะ ชิมะ อิงะ และส่วนหนึ่งของจังหวัดคิอิ พื้นที่นี้มีการจัดระบบใหม่ซ้ำหลายครั้งในยุคการฟื้นฟูเมจิ แต่ใน พ.ศ. 2414 พื้นที่จากเขตแม่น้ำสามสาย () ทางเหนือของเมืองสึในปัจจุบันได้กลายเป็นจังหวัดโอนตสึ และพื้นที่ทางใต้กลายเป็นจังหวัดวาตาไร ตอมาใน พ.ศ. 2415 ศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดโอนตสึได้ย้ายจากเมืองสึไปยังเมืองยกกาอิจิ และจังหวัดโอนตสึก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดมิเอะ ต่อมาด้วยเหตุผลต่าง ๆ รวมทั้งความเป็นไปได้มากที่จังหวัดมิเอะจะรวมเข้าด้วยกันกับจังหวัดวาตาไรในที่สุด ทำให้มีการย้ายศูนย์กลางการปกครองกลับไปยังเมืองสึในปีถัดมา และใน พ.ศ. 2419 จังหวัดมิเอะก็ได้ผนวกเอาพื้นที่ทางใต้จังหวัด และเป็นจังหวัดมิเอะดังในปัจจุบันนี้

กล่าวกันว่า ชื่อมิเอะได้มาจากข้อคิดเห็นของยามาโตะ ทาเกรุ ที่มีต่อภูมิภาคนี้ ระหว่างกลับจากการรบชนะที่ภูมิภาคทางตะวันออก

จังหวัดมิเอะประกอบด้วย 14 เมือง 7 อำเภอ และ 15 ตำบล ได้แก่
นาฬิกาแดด

นาฬิกาแดด คือ เครื่องมือใช้สำหรับวัดเวลาในตอนกลางวันจากตำแหน่งของดวงอาทิตย์ โดยทั่วไปจะสร้างเป็นวัตถุอย่างหนึ่งเรียกว่าโนมอน (gnomon) ให้ตั้งอยู่บนฐาน เมื่อแสงแดดตกกระทบโนมอนจะทำให้เกิดเงาทอดลงไปบนฐาน แล้วอ่านค่าเวลาจากฐานนั้นซึ่งมีขีดบอกเวลากำกับอยู่ นาฬิกาแดดอาจสร้างขึ้นโดยยึดอยู่กับที่หรือสามารถเคลื่อนย้ายก็ได้
ริชาร์ด ไมเออร์

ริชาร์ด ไมเออร์ () เกิดเมื่อ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1934 ในนิวอาร์ค,นิวเจอร์ซีย์ ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นสถาปนิกร่วมสมัย มีชื่อเสียงในการใช้สีขาวในการออกแบบ

เขาจบการศึกษาปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ ในปี ค.ศ. 1957 และได้ทำงานกับ Skidmore, Owings และ Merrill ช่วงสั้นๆ ในปี 1959 จากนั้นก็ทำงานกับ Marcel Breuer เป็นเวลา 3 ปีแล้วจึงหันมาศึกษาเองในนิวยอร์กช่วงปี 1963 โดยเขาได้เป็นที่รู้จักในนาม นิวยอร์กไฟฟ์ ในปี 1972 งานออกแบบของเขาพิพิธภัณฑ์เก็ตตี้ในลอสแอนเจลิส เป็นที่กล่าวขวัญมากในช่วงนั้น

งานของเขามีส่วนคล้ายและได้รับอิทธิพลจาก กับงานของ เลอ คอร์บูสิเอร์ รวมถึง มีส แฟน เดอ โรห์ และ แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ รวมถึง หลุยส์ บาร์รากอง

และในปี 1984 ไมเออร์ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์
ชะไนยา ทเวน

ชะไนยา ทเวน () เกิดเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1965 ที่วินด์เซอร์ รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ในสไตล์คันทรีและป็อป อัลบั้มที่ 3 ของเธอ Come on Over เป็นอัลบั้มทำสถิติเป็นอัลบั้มของศิลปินหญิงที่ขายได้มากที่สุดตลอดกาล และเป็นอัลบั้มคันทรีที่ขายได้มากที่สุดในประวัติศาสตร์ เธอเป็นศิลปินหญิงคนเดียวที่มียอดการขาย 3 อัลบั้มได้รับการรับรองระดับเพชรจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA)

นอกจากนั้นเธอยังได้รับรางวัลแกรมมีถึง 5 ครั้ง และรางวัลจาก BMI Songwriter awards เกือบ 40 ครั้ง เรื่องชีวิตส่วนตัวเธอแต่งงานกับโปรดิวเซอร์เพลงแนวร็อกอย่างรอเบิร์ต มัตต์ แลง และมีลูกชายชื่อ Eja ชะไนยาและครอบครัวได้อาศัยอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์และนิวซีแลนด์
เฟธ ฮิลล์

เฟธ ฮิลล์ (หรือมีชื่อจริงว่า Audrey Faith Perry McGraw) เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1967 ในแจ็คสัน,มิสซิสซิปปี้ ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นนักร้องคันทรี เธอแต่งงานกับนักร้องคันทรีที่มีชื่อเสียงอย่าง ทิม แมคกราว

เธอประสบความสำเร็จด้วยยอดขายอัลบั้ม 30 ล้านชุด และเธอเป็นนักร้องหญิงเพียงคนเดียวที่มี 3 อัลบั้ม ขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ดติดต่อกันทั้ง 3 อัลบั้ม เธอยังได้รับรางวัลจาก คันทรี มิวสิก แอซโซซิเอชั่น ,ดิ อคาเดมี ออฟ คันทรี มิวสิก ,รางวัลแกรมมี่ ,รางวัลอเมริกัน มิวสิก อวอร์ดสและ พีเพิ้ล ชอยส์ อวอร์ดส อีกด้วย