seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
สม็อก (ตัวละคร)

"สม็อก"' (Smaug) เป็นชื่อมังกร ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง "เดอะฮอบบิท" ได้ชื่อว่าเป็นมังกรตัวสุดท้ายของมิดเดิลเอิร์ธ มีสมญาอื่นว่า "สม็อกมังกรทอง" หรือ "สม็อกผู้เรืองรอง" มันสามารถพ่นไฟได้ จึงเชื่อว่าเป็นมังกรในตระกูลมังกรไฟ และสามารถบินได้

สม็อกบุกโจมตีอาณาจักรเอเรบอร์ในปี 2770 ของยุคที่สาม ทำให้คนแคระแห่งอาณาจักรเอเรบอร์ต้องหลบลี้หนีภัยไปอาศัยอยู่ในที่ต่างๆ มันครอบครองทรัพย์สมบัติในอาณาจักรแห่งนั้นอยู่นานกว่าสองร้อยปี และมักออกอาละวาดที่เมืองเอสการ็อธ เมืองเดล ซึ่งเป็นอาณาจักรมนุษย์ในแถบใกล้เคียงอยู่เสมอ

สม็อกอาศัยอยู่ในถ้ำซึ่งมันขนเอาทรัพย์สมบัติของเอเรบอร์มากองรวมกันแล้วนอนทับเอาไว้ ใต้ท้องของสม็อกจึงมีแต่เพชรนิลจินดาที่ฝังแน่นอยู่กับพุงของมัน แต่บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ที่ลอบเข้าไปในรังของมันเพื่อหาอาร์เคนสโตนและได้ค้นพบจุดอ่อนที่หน้าอกซ้าย ว่าไม่มีสิ่งใดปกคลุม เขานำเรื่องออกมาบอกคนแคระ แต่นกทรัชสอดแนมนำความกลับไปแจ้งแก่บาร์ด นักธนูแห่งเดล ทำให้เขาสามารถยิงธนูใส่จุดอ่อนนั้นเมื่อสม็อกบินมาอาละวาดทำลายเมืองเดลอีก ด้วยคิดว่าเมืองเดลให้ความช่วยเหลือแก่ศัตรูที่ลอบเข้าไปสอดแนมในรังของมัน สม็อกจึงเสียชีวิตด้วยน้ำมือของบาร์ด

แนวคิดในการประพันธ์ มังกร ของโทลคีน สอดคล้องกับตำนานปรัมปราหลายแห่งที่กล่าวถึงมังกรว่า เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบสมบัติ และมักนอนอยู่บนกองสมบัติของตัว งานประพันธ์เก่าแก่ที่แสดงความข้อนี้คือ บทกวีแองโกล-แซกซอน เรื่อง "เบวูล์ฟ" ซึ่งโทลคีนเป็นศาสตราจารย์ทางด้านภาษาแองโกล-แซกซอน ในระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1925-1945 มังกรในเรื่องเบวูล์ฟยังออกอาละวาดเนื่องจาก "ถ้วยทองคำ" ถูกขโมยไป เช่นเดียวกับอาร์เคนสโตนที่บิลโบขโมยออกมาในเรื่อง "เดอะฮอบบิท"
หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล

ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล หรือ หลอดเลือดดำมีเดียน เบซิลิค (median cubital vein หรือ median basilic vein) เป็นหลอดเลือดดำชั้นผิวของรยางค์บน เชื่อมระหว่างหลอดเลือดดำเบซิลิค (basilic vein) และหลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein) หลอดเลือดนี้ทอดตัวอยู่บนแอ่งแขนพับ (cubital fossa) บนเอ็นแผ่ไบซิพิตัล (Bicipital aponeurosis) มักใช้ในการเจาะหลอดเลือดดำ (venipuncture)

หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัลมีความแปรผันอย่างมากในแต่ละบุคคล ในคนส่วนใหญ่แล้วหลอดเลือดจะมีลักษณะเรียงตัวเป็นอักษร "H" โดยมีหลอดเลือดดำเซฟาลิกและเบซิลิคเป็นขาด้านข้างของตัว H และเส้นตรงกลางคือหลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล หรืออาจมีลักษณะเป็นอักษร "M" โดยหลอดเลือดมีเดียน คิวบิตัลแยกออกเป็น 2 ขาไปรวมกับหลอดเลือดดำเซฟาลิคและเบซิลิค
อาสนวิหารแร็งส์

อาสนวิหารแร็งส์ () หรือชื่อทางการว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งแร็งส์ () เป็นอาสนวิหารสำคัญของเมืองแร็งส์ จังหวัดมาร์น ประเทศฝรั่งเศส ที่เคยใช้ในพิธีสวมมงกุฎกษัตริย์ของประเทศฝรั่งเศส อาสนวิหารที่เห็นในปัจจุบันสร้างบนฐานของวิหารเดิมที่ถูกเพลิงไหม้ไปเมื่อ ค.ศ. 1211 โดยคาดการณ์ว่าวิหารเดิมนั้นมีอายุราวช่วงปี ค.ศ. 400 อาสนวิหารเป็นที่ตั้งของอัครมุขมณฑลแห่งแร็งส์

อาสนวิหารแร็งส์เป็นสถานที่ที่พระเจ้าโคลวิสที่ 1 ผู้ถือกันว่าเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์แรกของฝรั่งเศสได้ทำพิธีรับศีลจุ่มจากนักบุญเรมี บาทหลวงของเมืองแร็งส์เมื่อค.ศ. 496

อาสนวิหารสร้างเสร็จเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 ยกเว้นด้านหน้าซึ่งมาเสร็จเอาอีกศตวรรษหนึ่งต่อมา แต่ยังเป็นสถาปัตยกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 13 ทางเดินกลางขยายให้ยาวขึ้นเพื่อให้มีเนื้อที่เพียงพอกับผู้ที่เข้าร่วมพิธีสวมมงกุฎ หอสูง 81 เมตรย่อจากแบบเดิมที่ออกแบบให้สูง 120 เมตร หอด้านใต้มีระฆังสองใบ ใบหนึ่งคาร์ดินาลแห่งลอแรนตั้งชื่อให้ว่า "ชาร์ล็อต" เมื่อปีค.ศ. 1570 ซึ่งหนักกว่า 10,000 กิโลกรัมหรือ 11 ตัน

เมื่อปี ค.ศ. 1875 รัฐสภาแห่งประเทศฝรั่งเศสอนุมัติเงินจำนวน 80,000 ปอนด์เพื่อปฏิสังขรณ์ด้านหน้าอาสนวิหาร ซึ่งเป็นองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดของอาสนวิหาร และนับว่าเป็นงานฝีมือชิ้นเอกจากยุคกลาง เมื่ออาสนวิหารโดนระเบิดระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งก็ได้ทำลายบริเวณสำคัญ ๆ ของอาสนวิหารไปมาก การบูรณปฏิสังขรณ์เริ่มอีกครั้งเมื่อปี ค.ศ. 1919 และมาเสร็จเมื่อในปี ค.ศ. 1938 โดยงบประมาณสนับสนุนจากมูลนิธิร็อคกี้เฟลเลอร์ แต่การบูรณะก็ยังทำต่อเนื่องกันมาโดยมิได้หยุดยั้งจนทุกวันนี้

ประตูทางเข้าด้านหน้ามีสามบาน แต่ละบานเต็มไปด้วยรูปปั้นทั้งใหญ่และเล็กประดับ ประตูกลางอุทิศแด่พระแม่มารีย์ เหนือประตูแทนที่จะเป็นหน้าบันหินแกะสลัก กลับเป็นกระจกโรซาสกรอบประตูเป็นซุ้มโค้งที่ประกอบไปด้วยรูปปั้น เหนือระดับประตูเป็นระเบียงตรงกลาง และด้านล่างเหนือประตูจะมีหน้าต่างกุหลาบบานใหญ่อีกบานหนึ่ง ถัดขึ้นไปจากนั้นเป็นระเบียงรูปปั้นพระเจ้าแผ่นดิน (gallery of the kings) ซึ่งมีรูปปั้นพระเจ้าโคลวิสที่ 1 รับศึลจุ่มอยู่ตรงกลาง

ด้านหน้าทางแขนกางเขนด้านเหนือและใต้ตกแต่งด้วยรูปปั้น ทางด้านเหนือเป็นบาทหลวงของแร็งส์ การตัดสินครั้งสุดท้าย และรูป "พระเยซูผู้งดงาม" ทางด้านใต้เป็นหน้าต่างกุหลาบสมัยใหม่เรื่องศาสดาและสาวก 12 องค์ เมื่อปี ค.ศ. 1481 ไฟไหม้หลังคาวัดและทำลายหอคอยสี่หอที่สูงกว่าหลังคาจนราบลงมาแค่ระดับหลังคา เหนือบริเวณสงฆ์ขึ้นไปเป็นหอระฆังไม้หุ้มด้วยตะกั่วสูง 18 เมตรสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 และซ่อมเมื่อปี ค.ศ. 1920

ทางเดินกลางของอาสนวิหารยาว 138.75 เมตร กว้าง 30 เมตร สูง 38 เมตร ทางเดินกลางขนาบด้ายทางเดินข้าง แขนกางเขนก็เป็นทางเดินหลายช่อง บริเวณสงฆ์เป็นทางเดินคู่ หลังมุขมีทางเดินรอบ และคูหาสวดมนต์กระจายออกไปทางด้านหลัง ภายในมีหน้าต่างประดับกระจกสีที่สร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 20 ประดับ

นอกจากนั้นทางอาสนวิหารยังมีพรมทอแขวนผนัง ชุดที่มีค่าที่สุดถวายให้แก่วัดโดยรอแบร์ เดอ เลอนงกูร์ ผู้เป็นอัครบาทหลวงในสมัยพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 เป็นเรื่องพระแม่มารี ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่วังโตซึ่งเดิมเป็นที่ประทับของบาทหลวง ทางด้านเหนือแขนกางเขนมีออร์แกนในตู้แบบกอทิกวิจิตร (Flamboyant Gothic) นาฬิกาที่ตกแต่งด้วยกลไกที่สวยงาม และงานหน้าต่างประดับกระจกสีโดยมาร์ก ชากาล ศิลปินมีชื่อเสียงชาวรัสเซีย-ฝรั่งเศส ติดตั้งเมื่อ ค.ศ. 1974

อาสนวิหารแร็งส์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862

อาสนวิหารแร็งส์ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 1991
เฟรมรีเลย์

เฟรมรีเลย์ เป็นเทคโนโลยีของ Packet switch ประเภทหนึ่ง มันเป็นโพรโทคอลในเลเยอร์ที่ 2 ที่ใช้ในเครือข่าย WAN ความเร็วสูงซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อจุดประสงค์หลักในการเชื่อมโยงเครือข่ายคอมพิวเตอร์ (Network) ต่างๆ ที่อยู่กระจัดกระจายออกไป ให้สามารถสือสารกันด้ผ่านทาง "โครงสร้างเน็ตเวิร์คพื้นฐานที่ใช้งานร่วมกัน" เฟรมรีเลย์มีการใช้งานเทคนิคที่เรียกว่า Statistical Multiplexing ซึ่งทำให้อุปกรณ์ปลายทางหลายๆ ตัวสามารถเข้าถึงท่าส่งสัญญาณ ภายในเครือข่ายของเฟรมรีเลย์ได้พร้อมๆ กัน การทำ Statistical Multiplexing สามารถจัดสรรแบนด์วิทธ์ของท่าส่งสัญญาณได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสอดคร้องตามความต้องการในการใช้งานแบนด์วิทธ์จริง ในขณะที่ TDM ทั่วๆไป จะมีการจองแบนด์วิดธ์ไว้ใน Time Slot ที่กำหนดล่วงหน้าถึงแม้ Time Slot นั้นจะไม่ถูกใช้งาน.
ยัติภาค

ยัติภาค (dash) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนสากลอย่างหนึ่ง มีลักษณะเป็นขีดแนวนอนกลางบรรทัด ซึ่งเขียนให้ยาวกว่ายัติภังค์ ในคอมพิวเตอร์และงานพิมพ์ ยัติภาคอาจมีความยาวต่างกัน แต่ที่ใช้บ่อยคือ "en dash" (–) และ "em dash" (—)ยัติภาคในรหัสยูนิโคดมีหลายตัวให้เลือกใช้ ดังนี้

อย่างไรก็ตาม ในคอมพิวเตอร์ที่ไม่มีรหัสยูนิโคดให้ใช้ สามารถใช้ยัติภังค์สองหรือสามตัวต่อกันแทนได้ (--, ---)
แองกลิคัน

นิกายแองกลิคัน () คือคำที่กล่าวถึงความเชื่อหรือการปฏิบัติของนิกายศาสนาคริสต์ที่มีประวัติเกี่ยวข้องกับ หรือ มีการปฏิบัติที่คล้ายคลึงกับคริสตจักรแห่งอังกฤษ คำว่า “อังกลิคัน” มาจากคำว่า “ecclesia anglicana” ในภาษาละตินยุคกลางที่ใช้กันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1246 หมายความว่า วัดอังกฤษ (the English Church) ผู้นับถือนิกายอังกลิคันส่วนใหญ่เป็นสมาชิกของวัดในกลุ่มที่เรียกว่า “กลุ่มอังกลิคัน” (Anglican Communion) แต่ก็ยังมีวัดที่เป็นอังกลิคันแต่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของ “กลุ่มอังกลิคัน” เช่นกลุ่มที่เรียกตนเองว่า “Continuing Anglican Churches”

ความเชื่อของอังกลิคันจะพบได้ในคำเขียนในพระวรสาร ประเพณีของโบสถ์สาวก และผู้สอนศาสนาแต่เดิม ลักษณะโครงสร้าง ความเชื่อทางคริสต์ศาสนวิทยา และลักษณะการทำพิธีเป็นลักษณะเอกลักษณ์ที่เป็นสายกลางระหว่าง นิกายโรมันคาทอลิก และ นิกายโปรเตสแตนต์ หรือที่เรียกว่า “ทางสายกลาง” ของนิกายทั้งสาม

นิกายย่อยในกลุ่มอังกลิคันได้แก่:
ปราสาทนาคพันธ์

ปราสาทนาคพันธ์ ( "บฺราสาทนาคพันฺธ"; ) เป็นปราสาทขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฐานกลมที่มีลักษณะซ้อนลดหลั่นกันลงไปเป็นชั้น ๆ ชั้นสุดท้ายเป็นรูปพญานาค 7 เศียร 2 ตัว โอบล้อมฐานของปราสาทโดยหันส่วนหัวไปทางทิศตะวันออก และส่วนหาง วนอ้อมฐานมาบรรจบกันทางทิศตะวันตก ที่ฐานของปราสาทจำหลักรูปดอกบัวรองรับตัวปราสาท และมีรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรประดิษฐานอยู่ที่ปราสาททั้ง 4 ทิศ

ปราสาทนาคพันธ์ สร้างอยู่กลางสระสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดใหญ่ มีบ่อน้ำขนาดเล็กตั้งอยู่โดยรอบทั้ง 4 ทิศ แต่ละบ่อมีส่วนที่เชื่อมต่อกับสระใหญ่ตรงกลางเพื่อให้น้ำจากสระใหญ่สามารถไหลไปสู่บ่อเล็กได้ การก่อสร้างปราสาทนาคพันธ์น่าจะเกี่ยวข้องกับคติความเชื่อทางศาสนา ผังของปราสาทเป็นลักษณะการจำลองของสระอโนดาต สระอโนดาตเป็นสระน้ำบนสวรรค์มีน้ำที่ใสสะอาดและเต็มเปี่ยมอยู่ตลอดเวลา มีท่าน้ำอยู่ 4 ท่า น้ำในสระอโนดาตจะไหลออกตามช่องภูเขาที่ตั้งอยู่ทั้ง 4 ทิศของสระ ซึ่งปากช่องของภูเขาแต่ละลูกจะเป็นรูปหน้าของสัตว์ 4 ชนิด คือ สิงห์ ช้าง ม้า และวัว

ใน "ย้อนรอยอารยะเมืองพระนคร" ซึ่งเขียนโดย ชากส์ คูมาร์เชย์ และแปลโดยอาจารย์วีระ ธีรภัทร ได้กล่าวถึงรูปจำหลักในทิศทั้ง 4 ของปราสาทนาคพันธ์ว่า ที่สระน้ำทางทิศตะวันตกมีหินสลักเป็นรูปหัวมนุษย์ สระน้ำทางทิศเหนือมีหินสลักเป็นรูปหัวช้าง สระน้ำทางทิศตะวันออกมีหินสลักเป็นรูปหัวม้า และสระน้ำทางทิศใต้มีหินสลักเป็นรูปหัวสิงห์ จะเห็นว่าช่างขอมจำหลักรูปหน้าสัตว์ประจำทิศในแต่ละทิศตามคติความเชื่อเรื่องสระอโนดาต แต่ในทิศตะวันตกกลับจำหลักรูปหน้าคนแทนหน้าวัว

คติความเชื่อที่เกี่ยวข้องกับการสร้างปราสาทนาคพันธ์มีทั้งความเชื่อทางพุทธศาสนาและศาสนาฮินดูปะปนกัน ตัวปราสาทกลางสระสร้างตามความเชื่อทางศาสนาพุทธ แต่ไม่ปรากฏรูปพระพุทธเจ้ากลับมีรูปสลักของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรแทน
เทศบาลตำบลบ้านแหลม (จังหวัดเพชรบุรี)

เทศบาลตำบลบ้านแหลม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในเขตอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรีได้รับการจัดต้งเป็นสุขาภิบาล ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542

เทศบาลตำบลบ้านแหลมตั้งอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดเพชรบุรีประมาณ 12 กิโลเมตร เทศบาลตำบลบ้านแหลมมีพื้นที่ 5.23 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 3,268 ไร่ มีสภาพเป็นที่ราบลุ่มและที่ราบชายฝั่งทะเล มีแม่น้ำเพชรบุรีไหลผ่านพื้นที่จำนวนประชากรรวม 13,754 คน แบ่งเป็น ชาย 6,704 คน หญิง 7,050 คน จำนวนครัวเรือน 3,587 ครัวเรือน
ตาน-ลยีน

ตาน-ลยีน (, ) หรือ เซอัง (, ) ในอดีตไทยเรียก เสี้ยง มีชื่อเดิมที่เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า สิเรียม () เป็นเมืองท่าสำคัญของเขตย่างกุ้ง ประเทศพม่า ตั้งอยู่ปากแม่น้ำอิรวดี อดีตเป็นเมืองท่าชั้นนอกของพะโคหรือหงสาวดี เคยเป็นที่มั่นของทหารโปรตุเกสที่ช่วยเหลือชาวมอญทำสงครามกับพม่าตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ตั้งอยู่ตอนปลายของแม่น้ำพะโคและอาณาจักรมอญ มีสภาพเป็นเมืองที่เป็นตลิ่งสูงชันริมฝั่งแม่น้ำ จัดเป็นเมืองที่มีทัศนียภาพสวยงาม

ปัจจุบัน ตาน-ลยีนมีโครงการก่อสร้างท่าเรือน้ำลึกและทางรถไฟสำหรับขนส่งสินค้า
สิเรียม

สิเรียม อาจหมายถึง
เทศบาลตำบลนายาง

เทศบาลตำบลนายาง ตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครทางรถยนต์ประมาณ 152 กิโลเมตร

ในอดีตตำบลนายางเคยเป็นที่ตั้งของอำเภอนายาง(อำเภอชะอำ) ภายหลังได้ย้ายไปตั้งที่ตำบลหนองจอก และย้ายมาตั่งที่ตำบลชะอำ จากการที่เคยเป็นที่ตั้งอำเภอนายางมาก่อน และมีการตั้งบ้านเรีอนหนาแน่น กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีการจัดตั้งสุขาภิบาลนายาง เพื่อดูแลพื้นที่นี้ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย

พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มเหมาะสำหรับทำการเกษตร ด้านทิศตะวันตกจรดทิวเขาเป็นแนวยาว จากทิศเหนือ จรดมาทางใต้ เป็นพื้นที่ที่ไม่มีแม่น้ำสายสำคัญไหลผ่าน การเกษตรต้องอาศัยน้ำระบบชลประทาน และน้ำฝน ไม่มีอาณาเขตพื้นที่ที่ติดชายฝั่งทะเลจำนวนประชากรทั้งสิ้น 17,588 คน ชาย 8,312 คน หญิง 9,276
เทศบาลตำบลหาดเจ้าสำราญ

เทศบาลตำบลหาดเจ้าสำราญ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ได้รับการยกฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542

ในอดีตตำบลหาดเจ้าสำราญ คือ ตำบลบางทะลุ หรือ ตำบลบางทลุ แต่ด้วยความเป็นหาดทรายขาวที่โปรดปรานของพระบาทสมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าเสือ พระมหากษัตริย์ในสมัยอยุธยา ที่ทรงโปรดปรานชายหาดบริเวญนี้เป็นอย่างมากถึงกับทรงเป็ดตกหมึก ตกปลาจนได้รับขนานนามชายหาดว่า"หาดเจ้าสำราญ" 
จนกระทั่งรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการสร้างค่ายหลวงบางทะลุขึ้นที่ชายฝั่งของหาดเจ้าสำราญ และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯเปลี่ยนนามเป็น พระตำหนักหาดเจ้าสำราญ ด้วยนามคำว่า "บางทะลุ" ไม่เป็นมงคล ตำบลบางทะลุจึงได้มีนามเป็นตำบลหาดเจ้าสำราญด้วยเช่นกัน แต่ก็ยังคงมีหมู่บ้านบางทะลุ และวัดบางทะลุ ในตำบลหาดเจ้าสำราญ
ประชาชนได้มีการตั้งถิ่นฐานในตำบลหาดเจ้าสำราญมากขึ้น กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีประกาศจัดตั้ง สุขาภิบาลหาดเจ้าสำราญขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกและความเรียบร้อยของพื้นที่แห่งนี้ เมื่อวันที่ ๑๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๑๐ และได้รับการยกฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542

ตำบลหาดเจ้าสำราญ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี มีสภาพเป็นพื้นที่ราบลุ่มชายฝั่ง โดยมีความลาดเอียงเล็กน้อยไปทางทิศตะวันออกซึ่งเป็นอ่าวไทย โดยชายหาดช่วงของพื้นที่ตำบลหาดเจ้าสำราญเป็นหาดทรายขาว

เทศบาลตำบลหาดเจ้าสำราญมีอาณาเขตติดต่อกับ
ปากกา

ปากกา เป็นเครื่องมือที่ใช้สำหรับการเขียน ปากกาจะใช้หมึกในการเขียนลงไปบนพื้นผิวเรียบๆ ส่วนมากจะเป็นกระดาษ ปากกานั้นมีหมึกหลายสีให้เลือกใช้ เช่น สีน้ำเงิน สีแดง สีดำ สีเขียว และสีอื่นๆ แต่ที่นิยมมากก็จะเป็นหมึกสีน้ำเงิน และหมึกสีแดง

ปากกานั้นมีหลายชนิด โดยเราสามารถแบ่งได้เป็น

ในทางประวัติศาสตร์ ปากกา อาจมีที่มาจากก้านขนนกหรือขนห่านที่ใช้ทำปากกาในอดีต ก้านขนนกหรือขนห่านนี้ใช้จุ่มลงในน้ำหมึกและเขียนข้อความที่ต้องการได้
อาสนวิหารกิลด์ฟอร์ด

อาสนวิหารกิลด์ฟอร์ด () มีชื่อเป็นทางการว่าอาสนวิหารพระวิญญาณบริสุทธิ์ (Cathedral Church of the Holy Spirit, Guildford) เป็นอาสนวิหารในนิกายแองกลิคันตั้งอยู่ที่เมืองกิลด์ฟอร์ด มณฑลเซอร์รีย์ (Surrey) สหราชอาณาจักร มีชื่อเสียงเป็นอาสนวิหารแองกลิคันอาสนวิหารเดียวที่สร้างใหม่ทางภาคใต้ของสหราชอาณาจักรหลังจากการการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ หลังจากที่เขตมิสซังกิลด์ฟอร์ดตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1927 ทางเขตมิสซังก็เริ่มพิจารณาการสร้างอาสนวิหารใหม่ตามแบบของเซอร์เอ็ดเวิร์ด มอฟ (Edward Maufe) การก่อสร้างจริงเริ่มขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1936 โดยมี ดร.คอสโม กอร์ดอน แลง อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี (Dr Cosmo Gordon Lang) เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ การก่อสร้างต้องระงับไปชั่วคราวระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1939 ถึงปี ค.ศ. 1952 อาสนวิหารได้รับการอภิเษกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1961
จังหวัดนาทวี

จังหวัดนาทวี เป็นโครงการจัดตั้งจังหวัดใหม่ในประเทศไทย โดยจะแยกอำเภอจำนวนหนึ่งออกมาจากจังหวัดสงขลา
ประกอบด้วย อำเภอนาทวี จะนะ เทพา สะบ้าย้อย และอำเภอสะเดา ซึ่งพื้นที่ดังกล่าวเป็นพื้นที่เคลื่อนไหวของ องค์กรปลดปล่อยสหปัตตานี

เมื่อมีการจัดตั้งสำเร็จแล้ว จังหวัดนาทวีจะมีพื้นที่ประมาณ 4109.563 ตารางกิโลเมตร ในขณะที่จังหวัดสงขลาจะเหลือพื้นที่ประมาณ 3284.326 ตร.กม.

จังหวัดนาทวี มีพื้นที่ราบลุ่มทางทิศตะวันออกที่ติดกับอ่าวไทย ซึ่งได้แก่ อำเภอจะนะ และอำเภอเทพา และพื้นที่จะค่อย ๆ ลาดเอียงและสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ในทางทิศตะวันตก ซึ่งได้แก่ อำเภอสะเดา อำเภอนาทวี และอำเภอสะบ้าย้อย บริเวณดังกล่าวเป็นที่ตั้งของเทือกเขาสันกาลาคีรี ซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติที่กั้นระหว่าง ประเทศไทยกับประเทศมาเลเซีย

จังหวัดนาทวี จะมีประชากรประมาณ 419,874 คน (ข้อมูล พ.ศ. 2552 กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย) ความหนาแน่นของประชากรประมาณ 102 คน ต่อตร.กม. และจะทำให้จังหวัดสงขลาเหลือประชากรประมาณ 924,080 คน และมีความหนาแน่นของประชากรประมาณ 281 คน ต่อตร.กม. ตามรายละเอียดดังนี้
เทศบาลตำบลบางตะบูน

เทศบาลตำบลบางตะบูน เป็นองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ได้รับการยกฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลบางตะบูน เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก. ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542

เทศบาลตำบลบางตะบูนตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ของอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี สำหรับชื่อของตำบลบางตะบูนไม่ปรากฏแน่ชัดว่าตำบลบางตะบูนเป็นมาอย่างไร แต่สันนิษฐานว่าน่าจะตั้งชื่อตามไม้ชายเลนชนิดหนึ่ง ชื่อ "ต้นตะบูน" ซึ่งมีอยู่ในบริเวณที่ตั้งตำบล ชาวบ้านจึงใช้ชื่อต้นไม้เป็นชื่อของตำบลเรื่อยมา ว่า "ตำบลบางตะบูน" ตำบลบางตะบูนในอดีตขึ้นอยู่กับอำเภอเขาย้อย ต่อมา พ.ศ. 2481 จึงได้มาขึ้นตรงกับอำเภอบ้านแหลม และมีคนปกครองคือ ท่านขุนตะบูน

เทศบาลตำบลบางตะบูนอยู่ห่างจากอำเภอเมืองเพชรบุรีไปทางทิศเหนือประมาณ 14 กิโลเมตร ตามเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3176 หรือสายเพชรบุรี-บางตะบูนฝั่งตะวันตก โดยมีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ใกล้เคียง ดังนี้

ตำบลบางตะบูนอยู่ทางตอนเหนือสุดของอาณาเขตอำเภอบ้านแหลม โดยอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอบ้านแหลมประมาณ 12 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 16,130 ไร่ เป็นพื้นที่ทำการเกษตรจำนวน 11,291 ไร่ เป็นที่อยู่อาศัย 4,839 ไร่
ดาวบีเทลจุส

ดาวบีเทลจุส () เป็นดาวยักษ์ใหญ่แดง (Red supergiant star) มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1000 เท่า ของดวงอาทิตย์ อยู่ไกลออกไป 640 ปีแสง จึงเป็นดาวฤกษ์ดวงแรกนอกระบบสุริยะ ที่เราสามารถวัดขนาดของมันได้สำเร็จ ในปี 1920 และยังเป็นดาวฤกษ์ดวงแรก ที่เราสามารถถ่ายภาพชั้นบรรยากาศได้อีกด้วย

สีของดวงดาวที่เปลี่ยนไป เกิดจากอุณหภูมิลดลงที่ชั้นนอกของดาว ในขณะที่ขยายขนาดออกไป ซึ่งบางครั้งจะไม่มีเสถียรภาพ อุณหภูมิ ขนาดและความสว่างจึงไม่คงที่ ดาวบีเทลจุสมีการเปลี่ยนแปลงความสว่าง จากสว่างที่สุด จางลง แล้วกลับมาสว่างที่สุดอีกครั้ง ทุกๆ 5.8 ปี
ซูฮาร์โต

ซูฮาร์โต (; 8 มิถุนายน ค.ศ. 1921 - 27 มกราคม ค.ศ. 2008) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 2 ของประเทศอินโดนีเซีย และเป็นผู้ที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดียาวนานที่สุดของประเทศเป็นเวลา 32 ปี โดยได้รับฉายาจากนานาชาติโดยเฉพาะประเทศโลกตะวันตกว่า "The Smiling General"

ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ซูฮาร์โตเป็นผู้นำทางทหารในยุคที่อยู่ใต้การปกครองของ ญี่ปุ่นและฮอลันดา เรื่อยมาจนได้รับยศพลตรี
ซูฮาร์โตมีบทบาทมากจากเหตุการณ์ปราบปรามพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย ในการเคลื่อนไหวเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1965 จนได้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจากซูการ์โนในปี 1968 จนถึงวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 จึงได้ประกาศลาออกจากตำแหน่งหลังจากการเดินขบวนต่อต้านจากนักศึกษาและประชาชน

ซูฮาร์โต ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในบรรดานักการเมืองที่มีการคอร์รัปชันมากที่สุดในโลก ด้วยตัวเลขเงินที่คอร์รัปชันไปถึง 15-35 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
สยามดิสคัฟเวอรี

ศูนย์การค้าสยามดิสคัฟเวอรี (Siam Discovery) เป็นศูนย์การค้าแห่งหนึ่งในประเทศไทย บริการงานโดยสยามพิวรรธน์ เปิดตัวเมื่อเมษายน 2540 ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจ ตั้งอยู่บริเวณสี่แยกปทุมวัน เป็นศูนย์การค้าภายใต้แนวคิด "Lifestyle shopping" ในแต่ละชั้นจะนำเสนอสินค้าประเภทเดียวหรือแนวคิดเดียว (One Floor One Concept) ซึ่งนำต้นแบบมาจากเอ็มโพเรียม และสยามพารากอน

จากข้อมูลในปี พ.ศ. 2558 มีลูกค้าวันละ 80,000 คน ในปีเดียวกันนี้ สยามพิวรรธน์มีโครงการปรับปรุงศูนย์การค้าให้มีความแตกต่างจากศูนย์การค้าอื่น ๆ ในย่านเดียวกัน โดยมีแนวความคิดใหม่คือ "สนามทดลองความคิด" (Experiment Playground) เริ่มปรับปรุงการตกแต่งอาคารตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2558 และเปิดให้บริการอีกครั้งในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

สยามดิสคัฟเวอรี เป็นศูนย์การค้าอาคารเดี่ยว ความสูง 8 ชั้น พื้นที่ 40,000 ตารางเมตร โดยมีพื้นที่สำคัญดังนี้
โดยมีทางเชื่อมไปยังหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร รถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ สยามสแควร์ และเอ็มบีเคเซ็นเตอร์ ที่ชั้นเอ็ม และชั้น 1 นอกจากนี้ยังมีทางเชื่อมไปสยามเซ็นเตอร์ที่ชั้น 2 อีกด้วย
กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข

กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข หรือ กรมพระราชวังหลัง เป็นตำแหน่งรองลงมาจากกรมพระราชวังบวรสถานมงคลที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งขึ้น เกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยอยุธยา โดยสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช ทรงสร้างวังขึ้นหลังพระราชวังหลวง พระราชทานให้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระเอกาทศรถ ดังนั้น จึงเกิดคำว่า "วังหลัง" ขึ้นมา ต่อมา ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โปรดให้พระไตรภูวนาถทิตยวงศ์ พระราชอนุชา ประทับที่วังหลังอีกพระองค์ อย่างไรก็ตาม ทั้งสมเด็จพระเอกาทศรถและพระไตรภูวนาถทิตยวงศ์เพียงแต่ประทับอยู่ในวังหลังเท่านั้น แต่ไม่ได้มีการเพิ่มยศศักดิ์แต่ประการใด

ในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ ทรงแต่งตั้งหลวงสรศักดิ์ขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล และได้แต่งตั้งให้นายจบคชประสิทธิ์ขึ้นเป็น "กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข" ให้ทรงรับพระราชบัญชา ซึ่งถือเป็นกรมพระราชวังหลังพระองค์แรกในสมัยอยุธยา ต่อมา ในรัชสมัยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 หรือ สมเด็จพระเจ้าเสือ พระองค์ทรงสถาปนา "เจ้าฟ้าเพชร" พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคล หรือ พระบัณฑูรใหญ่ และทรงสถาปนา "เจ้าฟ้าพร" พระราชโอรสพระองค์เล็กที่กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข แต่โปรดให้ออกพระนามกรมว่า "พระบัณฑูรน้อย" เนื่องจากพระองค์อาจจะทรงรังเกียจตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขเนื่องจากในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชาเมื่อทรงสถาปนานายจบคชประสิทธิขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขได้ไม่นาน นายจบคชประสิทธิก็ถูกสำเร็จโทษ หรืออาจจะเป็นเพราะพระองค์ทรงต้องการยกย่องพระยศของเจ้าฟ้าพรให้เสมอกับกรมพระราชวังบวรสถานมงคลก็เป็นไปได้อย่างใดอย่างหนึ่ง

เมื่อถึงสมัยรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ทรงสถาปนาให้สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้าทองอิน กรมหลวงอนุรักษ์เทเวศร์ ซึ่งทรงมีความดีความชอบรบทัพจับศึกมาแต่ครั้งกรุงธนบุรี ขึ้นดำรงตำแหน่ง "กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข" พระองค์แรกแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ภายหลังการเสด็จทิวงคตของกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขแล้ว ถือเป็นการสิ้นสุดของตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานพิมุข เนื่องจากไม่มีการสถาปนากรมพระราชวังหลังขึ้นอีกเลย
อาสนวิหารรูอ็อง

อาสนวิหารรูอ็อง () หรือชื่อทางการคือ อาสนวิหารแม่พระแห่งรูอ็อง () เป็นอาสนวิหารแบบกอทิก ตั้งอยู่ที่เมืองรูอ็อง ในจังหวัดแซน-มารีตีม แคว้นนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส เป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกแห่งอัครมุขมณฑลรูอ็อง และอาสนวิหารแห่งนี้ยังอยู่ในฐานะ "Primatial Cathedral" ในตำแหน่ง "ไพรเมตแห่งนอร์ม็องดี" ()

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840

อาสนวิหารรูอ็องเป็นที่ฝังพระศพของพระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์ รวมทั้งหัวใจด้วย เครื่องในฝังไว้ที่วัดที่วังชาลูว์-ชาบรอล (Château de Châlus-Chabrol) ในบริเวณลีมูแซ็ง ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์สิ้นพระชนม์จากแผลที่ถูกยิงด้วยลูกธนู ร่างของพระองค์ถูกฝังไว้ข้างพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษพระบิดาที่แอ็บบีฟงเตอวโร (Abbaye de Fontevraud) ใกล้เมืองชีนงและเมืองโซมูร์ อนุสรณ์ของพระองค์อยู่เหนือที่ฝังศพและมีชื่อสลักเป็นภาษาละตินอยู่ด้านข้าง

ระหว่างปี ค.ศ. 1876 ถึง ปี ค.ศ. 1880 อาสนวิหารรูอ็องเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลก เมื่อปี ค.ศ. 1944 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 อาสนวิหารถูกระเบิดซึ่งเกือบทำลายหอกลาง
ตราแผ่นดินของรัสเซีย

ตราแผ่นดินของรัสเซีย ประกอบด้วยรูปนกอินทรีสองเศียรซึ่งเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของรัสเซีย อินทรีสองหัวมีความหมายแสดงถึงความกว้างใหญ่ของประเทศรัสเซีย โดยแต่ละหัวหันไปทางซ้ายและขวา หมายถึงการดูแลดินแดนของรัสเซียทั้งทางฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออก และส่วนไม้คทาหมายถึงอำนาจ ส่วนลูกโลกประดับกางเขนหมายถึงนิติบัญญัติ ตราแผ่นดินนี้มีต้นแบบสืบเนื่องมาจากตราแผ่นดินในช่วงต้นของจักรวรรดิรัสเซีย ซึ่งในปี พ.ศ. 2535 ได้มีการฟื้นฟูตราแผ่นดินนี้ขึ้นมาอีกครั้ง จากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ซึ่งในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ได้มีการบังคับใช้ตามรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
คณะบริหารธุรกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

คณะบริหารธุรกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ เป็นหนึ่งในสี่คณะที่ก่อตั้งพร้อมสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ หรือ นิด้า เมือปี 2509

การก่อตั้งคณะเกิดจาก ดร.อำนวย วีรวรรณ ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีในขณะนั้นมี แนวคิดที่จะดำเนินการสร้างบัณฑิตวิทยาลัยด้านบริหารธุรกิจที่มีรูปแบบการดำเนินการแบบเดียวกับบัณฑิตวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา ที่มุ่งเน้นการสอนให้เป็นผู้บริหารแทนการสอนให้ไปทำงานตามวิชาชีพ จึงถือได้ว่าเป็นการเปิดสอนปริญญาโททางด้านบริหารธุรกิจ (MBA) เป็นแห่งแรกของเมืองไทย โดยในระยะเริ่มแรกได้ดำเนินการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษ เนื่องจากคณาจารย์ที่มาสอนเป็นอาจารย์ที่มาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในสหรัฐอเมริกา ที่ได้มาตามความช่วยเหลือของมูลนิธิฟอร์ด

ปัจจุบันทาง คณะบริหารธุรกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ได้รับการรับรอง มาตรฐาน AACSB ซึ่งถือเป็นมาตรฐานสูงสุดของบริหารธุรกิจ ที่ทั่วโลกให้การยอมรับ สำหรับในประเทศไทย มีอยู่สองแห่งที่ได้รับการรับรอง AACSB คือ คณะบริหารธุรกิจ นิด้า และ สถาบันบริหารธุรกิจ ศศินทร์ สำหรับการประกันคุณภาพการศึกษาในประเทศ ทางสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ได้รับการรับรองด้วยคะแนนสูงสุดในประเทศ จาก สมอ สมศ และ กพร โดยคณะบริหารธุรกิจมีคะแนนการประกันคุณภาพเป็นอันดับที่ 1 ของ นิด้า
รายนามคณบดีคณะบริหารธุรกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้

ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งคณะบริหารธุรกิจจนถึงปัจจุบัน คณะบริหารธุรกิจได้ผลิตบุคลากรที่เป็นผู้บริหารชั้นนำของประเทศ อาทิเช่น

อดีตคณาจารย์จากคณะบริหารธุรกิจที่ทำงานและสร้างชื่อเสียง
ยะงินุมะ จุงโกะ

ยะงินุมะ จุงโกะ () (1 เมษายน ค.ศ. 1973 –) เป็นนักกีฬาสเกตลีลาชาวญี่ปุ่น ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในฐานะผู้ฝึกสอนสเกตลีลา เธอชนะเลิศในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1993 และได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขัน World Junior Figure Skating Championships ประจำปี ค.ศ. 1988 และ 1989 และเธอเป็นนักกีฬาสเกตลีลาอันดับที่ 14 ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1988