seungwon929/Th-miracl huggingface dataset:
รอยเลื่อนแซนแอนเดรอัส

รอยเลื่อนแซนแอนเดรียส () เป็นรอยเลื่อนที่พาดผ่านรัฐแคลิฟอร์เนีย ทางภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกา มีความยาวเป็นระยะทางกว่า 1,300 กิโลเมตร พาดผ่านใกล้เมืองสำคัญของประเทศ ได้แก่ แซนดีเอโก ลอสแอนเจลิส และแซนแฟรนซิสโก รอยเลื่อนแห่งนี้เกิดจากการที่ขอบของแผ่นเปลือกโลกอเมริกาเหนือกับแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกเคลื่อนที่สวนกัน โดยแผ่นเปลือกโลกอเมริกาเหนือจะเคลื่อนตัวลงใต้ แต่แผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกจะเคลื่อนตัวขึ้นไปทางเหนือ ทำให้เกิดการเสียดสีและแตกเป็นแนวรอยเลื่อนอย่างเห็นได้ชัดเจน และเกิดแผ่นดินไหวขึ้นถ้ามีการเคลื่อนตัวอย่างรุนแรง ซึ่งแผ่นดินไหวในบริเวณนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งแต่ไม่มีความรุนแรงมาก อยู่ในระดับแมกนิจูด 2.0 ซึ่งถือเป็นแผ่นดินไหวระดับเบาจนคนอาจจะไม่มีรู้สึก แต่มีการคาดการณ์กันว่าแผ่นดินไหวในแมกนิจูด 6.0 ขึ้นไปจะมีโอกาสเกิดขึ้นได้ทุก 20-30 ปี

รอยเลื่อนแห่งนี้ถูกตรวจพบเป็นครั้งแรกทางตอนเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1895 โดยศาสตราจารย์แอนดรูว์ ลอว์สัน นักธรณีวิทยาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียแห่งเบิร์กลีย์ หลังจากแผ่นดินไหวปี ค.ศ. 1906 ที่แซนแฟรนซิสโก เขาจึงพบว่ามันมีความยาวมากกว่า 1,300 กิโลเมตรจากทางตอนเหนือจนถึงตอนใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย
เรื่องราวของรอยเลื่อน San Andreas ถูกนำมาสร้างในรูปแบบภาพยนตร์หลายเรื่อง อาทิ ภาพยนตร์เรื่อง Earthquake(1974), 2012 วันสิ้นโลก(2009) และในปี 2015 ภาพยนตร์เรื่อง San Andreas นำเรื่องราวของรอยเลื่อนนี้มาสร้าง นำแสดงโดย เดอะร็อค ดเวย์น จอห์นสัน ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เกิดจากรอยเลื่อน San Andreas จนทำให้เกิดความเสียหายครั้งใหญ่หลวงทางแคลิเฟอเนีย เรย์ นักบินกู้ภัยต้องเดินทางฝ่าอันตรายจากลอสแอนเจลิสไปยังซานฟรานซิสโกเพื่อช่วยเหลือลูกสาวของเขา แต่การเดินทางเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ภาพยนตร์เรื่อง San Andreas มีกำหนดฉายเดือน มิ.ย.2015
วาเลนไทน์

วาเลนไทน์ อาจหมายถึง
ไกวัล วัฒนไกร

ไกวัล วัฒนไกร เกิดวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2494 เป็นนักพากย์การ์ตูนที่มีชื่อเสียงและมีประสบการณ์สูงคนหนึ่งในประเทศไทย เป็นเจ้าของเสียงพากย์พระเอกประจำทีมพากย์ วิดิโอสแควร์

ไกวัลทำงานเป็นนักพากย์การ์ตูนและภาพยนตร์มามากกว่า 20 ปี พากย์เสียงให้กับบริษัทการ์ตูนในประเทศไทยหลายบริษัท เช่น ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. (โมเดิร์นไนน์ทีวี), ไทก้า, เด็กซ์, อามีโก้ และ โรสแอนิเมชั่น ปัจจุบันยังมีผลงานพากย์ทั้งการ์ตูนและโทคุซัทสึที่ลิขสิทธิ์ถูกต้องอย่างต่อเนื่อง
ช้างแอฟริกา

ช้างแอฟริกา หรือ ช้างแอฟริกัน () เป็นช้างสกุลหนึ่ง ที่อาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกา จากหลักฐานฟอสซิลที่ค้นพบทำให้ทราบว่า ช้างแอฟริกาอาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกามาตั้งแต่ยุคไพลสโตซีน

ช้างแอฟริกา จัดอยู่ในสกุล "Loxodonta" (/โล-โซ-ดอน-ตา/; เป็นภาษากรีกแปลว่า "ฟันเอียงข้าง") ซึ่งปัจจุบันหลงเหลือเพียง 2 ชนิด คือซึ่งแต่เดิมนั้นช้างแอฟริกาถูกจัดให้มีเพียงชนิดเดียว คือ "Loxodonta africana" และที่เหลือก็เป็นชนิดย่อยซึ่งกันและกัน แต่ในปี ค.ศ. 2001 เริ่มมีนักวิทยาศาสตร์บางคนสังเกตเห็นถึงความแตกต่าง จึงมีการถกเถียงกันเป็นระยะเวลานานนับทศวรรษ จนกระทั่งได้ข้อสรุปในปี ค.ศ. 2010 ซึ่งเป็นผลมาจากการศึกษาด้านพันธุกรรมดีเอ็นเอ ในนิวเคลียสของสัตว์ตระกูลช้าง พบว่าเป็นคนละชนิดกันอย่างแน่นอน แต่ก็มีข้อสันนิษฐานว่าทั้ง 2 ชนิดนั้นเดิมเคยเป็นชนิดเดียวกันมาก่อน แต่ได้แยกสายวิวัฒนาการมาตั้งแต่เมื่อ 2.6-5.6 ล้านปีที่แล้ว

โดยเชื่อว่า มีการถ่ายทอดยีนระหว่างประชากรกันได้ แต่เมื่อช้างเอเชียวิวัฒนาการเกิดขึ้นมาและแพร่กระจายพันธุ์ไปทั่วทวีปแอฟริกา แต่ต่อมาก็ได้สูญพันธุ์หมด ประชากรช้างแอฟริกาแท้ ๆ ก็ถูกตัดขาดออกจากกัน

ช้างแอฟริกาโดยรวมแล้ว มีขนาดใหญ่กว่าช้างเอเชียมาก ตัวผู้มีความสูงในขณะยืนประมาณ 3.64 เมตร (12 ฟุต) โดยวัดจากหัวไหล่ และมีน้ำหนักประมาณ 5,455 กิโลกรัม (12,000 ปอนด์) ในขณะที่ตัวเมียมีความสูงในขณะยืนประมาณ 3 เมตร (10 ฟุต) และมีน้ำหนักประมาณ 3,636 ถึง 4,545 กิโลกรัม (8,000 ถึง 10,000 ปอนด์) มีใบหูที่ใหญ่กว่าช้างเอเชีย เพื่อใช้โบกระบายความร้อนออกจากเส้นเลือดฝอยที่มีระบบมากมายในแผ่นใบหู รวมทั้งมีงาทั้งตัวผู้และตัวเมีย งาของตัวผู้จะมีความสั้นและหนากว่า ขณะที่งาของตัวเมียจะเรียวยาวและบางกว่า และจะงอยที่ปลายงวงจะมี 2 จะงอย ต่างกับช้างอินเดียที่มีเพียงจะงอยเดียว และมีหน้าผากที่ลาดกว่า จะงอยปากล่างสั้นและกลมกว่าช้างเอเชียที่แคบและยาวกว่า แต่โดยเฉลี่ยแล้วมีอายุเพียง 50 ปี ซึ่งน้อยกว่าช้างเอเชีย แม้ช้างแอฟริกาจะมีขนาดร่างกายใหญ่และส่วนหัวใหญ่โตกว่าช้างเอเชียก็ตาม แต่ทว่ากลับมีขนาดของสมองเล็กกว่า

ช้างแอฟริกาอาศัยอยู่ทั้งบนภูเขาและที่ราบต่ำ ทั้งบริเวณที่เป็นแนวหินและป่าทึบ สามารถข้ามลำธาร ว่ายน้ำหรือปืนภูเขาสูงได้ดี ชอบอาบน้ำ คลุกโคลนหรือคลุกดินหรือทราย ชอบใช้งวงพ่นดินหรือทรายไปทั่วตัว ชอบอยู่ในป่าโปร่ง ไม่กลัวแสงแดด มีอุปนิสัยดุร้ายกว่าช้างเอเชีย แต่ปกติจะไม่ทำร้ายมนุษย์ก่อน เว้นหากได้รับบาดเจ็บ พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทางตอนใต้ของทะเลทรายสะฮารา หรือในแอฟริกากลาง เช่น แถบทะเลสาบชาด ในสมัยโบราณ ชาวอียิปต์มีความสามารถในการจับช้าง และชาวคาร์เธจ เคยใช้เป็นช้างศึกในสงครามพิวนิค ขณะที่ชาวโรมันเคยซื้อไปใช้ละเล่นในละครสัตว์ แต่ก็ต้องเปลี่ยนมาใช้ช้างเอเชียในที่สุด เพราะฉลาดและฝึกได้ง่ายกว่า
มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา

มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา () เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของภาคใต้ พัฒนามาจากโรงเรียนฝึกหัดครูมณฑล วิทยาลัยครูสงขลา, สถาบันราชภัฏสงขลา และ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา ดังเช่นปัจจุบัน

ในปี พ.ศ. 2462 ธรรมการมณฑลนครศรีธรรมราชและธรรมการจังหวัดสงขลา ได้จัดตั้ง "โรงเรียนฝึกหัดครูมณฑล" ขึ้น เพื่อผลิตครูที่สอนในระดับประถมศึกษา ผู้สำเร็จการศึกษา เรียกว่า ""ครูประกาศนียบัตรมณฑล"" ต่อมา ในปี พ.ศ. 2468 ธรรมการมณฑลได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูประจำมณฑลขึ้นโดยเฉพาะ เรียกว่า "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลประจำมณฑลนครศรีธรรมราช" เมื่อสำเร็จแล้วจะได้รับ ""ประกาศนียบัตรวิชาชีพครูมูล"" หลักจากมีการยกเลิกการปกครองแบบมณฑลแล้ว จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัดสงขลา" เมื่อปี พ.ศ. 2477 ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้ย้ายมาตั้งที่อำเภอหาดใหญ่ พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลสงขลา" และเปลี่ยนเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูสงขลา" ในปี พ.ศ. 2498

ในปี พ.ศ. 2504 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "วิทยาลัยครูสงขลา" และสามารถจัดการเรียนการสอนถึงระดับปริญญาตรีในสาขาต่าง ๆ ได้ตาม พระราชบัญญัติวิทยาลัยครู พ.ศ. 2518 ต่อมา ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานนาม “ ราชภัฏ ” แทนชื่อวิทยาลัยครูทั่วประเทศ ดังนั้น วิทยาลัยครูสงขลา จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันราชภัฏสงขลา" และได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา" เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547
ซามาร์คันด์

ซามาร์คันด์ ( ; อุซเบก: Самарқанд) เป็นเมืองเก่าแก่ที่สุดเมืองหนึ่งในเอเชียกลาง ตั้งอยู่ในประเทศอุซเบกิสถาน เป็นโอเอซิสซึ่งได้รับน้ำมาจากคลองที่ขุดมาจากแม่น้ำซารัฟชาน ชื่อเดิมของเมืองซามาร์คันด์ คือ เมืองมาระกันดะ เมื่อปี 329 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งมาซิโดเนียเสด็จผ่านเมืองนี้เพื่อที่จะเดินทางไปอินเดีย จึงได้ยึดเอาไว้ ต่อจากนั้น พวกเติร์ก พวกอาหรับ และพวกเปอร์เซียก็เข้าปกครองเมืองนี้ต่อ ๆ กันมา เมืองซามาร์คันด์แห่งนี้เจริญรุ่งเรืองสูงสุดในยุคกลาง และในปี พ.ศ. 1758 (ค.ศ. 1215) เจงกิสข่านแผ่อาณาจักรเข้าควบคุมเส้นทางสายไหม แล้วได้ยึดซามาร์คันด์ในปี พ.ศ. 1764 (ค.ศ. 1221) อีก 100 ปีต่อมา เมืองนี้ก็เหลือแต่ซาก

ข่านติมูร์ เลงค์ เป็นผู้ทรงทำให้เมืองนี้เจริญขึ้น ติมุร์สถาปนาพระองค์เป็นกษัตริย์สืบสายวงศ์จากซากะไตข่าน ราวปี พ.ศ. 1910 (ค.ศ. 1367) จักรวรรดิมองโกลเสื่อมลง ติมุร์มุ่งมั่นจะเป็นผู้นำความรุ่งโรจน์คืนสู่จักรวรรดิดังเดิม จึงนำทัพเข้ายัดดินแดนตั้งแต่ทะเลดำไปจรดลุ่มน้ำสินธุ บุกทำลายบ้านเมืองจนสิ้นซาก ฆ่าฟันผู้คนจนสิ้นเมือง แล้วนำกะโหลกมากองสร้างเป็นพีระมิด ติมุร์ไว้ชีวิตแต่พวกช่างฝีมือ ทั้ง จากอาเซอร์ไบจาน อิสฟาฮาน ชิราซ เดลี และดามัสกัส ช่างเหล่านี้ได้ถูกส่งมาเนรมิตซามาร์คันด์ให้กลายเป็นนครที่สวยงามอีกครั้ง มีสิ่งก่อสร้างรูปโดม ประดับประดาไปด้วยลวดลายโมเสกที่สวยงาม และได้สร้างสุเหร่าที่ใหญ่ที่สุดในโลกอิสลาม สุเหร่าแห่งนี้ชื่อว่า บิบิ คะนุม เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 1942 (ค.ศ. 1399) ใช้เวลาก่อสร้างนาน 5 ปี ใช้ช่างฝีมือ 200 คน แรงงาน 500 คน ช้างอีก 95 เชือก ปัจจุบันยังคงโดดเด่นตระหง่านเหนือเมือง และที่หน้าสุเหร่ายังมีแท่นซึ่งเดิมวางคัมภีร์อัลกุรอานที่ใหญ่ถึง 2 เมตร
พระเจ้าติมุร์สิ้นพระชนม์ในจีนเมื่อปี พ.ศ. 1948 (ค.ศ. 1405) พระศพฝังอยู่ที่สุสานในเมืองซามาร์คันด์

ต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าอุลุค เบก ซามาร์คันด์ได้กลายเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและวิทยาการ พระองค์ทรงสร้างอาคารสองชั้นเพื่อใช้เป็นวิทยาลัยเทววิทยา ด้านหน้าอาคารประดับไปด้วยลวดลายที่งดงาม และยังทรงสร้างหอดูดาวที่มีเครื่องมือสังเกตการณ์ทันสมัยที่สุดในเวลานั้น และ ในปี พ.ศ. 1992 (ค.ศ. 1449) พระเจ้าอุลุค เบก ถูกลอบปลงพระชนม์ หลังจากนั้นนครนี้ก็ได้เสือมถอยลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับเส้นทางสายไหมได้ถูกปิดลง และในปี พ.ศ. 2043 (ค.ศ. 1500) นครนี้ก็ได้ถูกพวกโกลเดน ฮอร์ด มองโกลผู้ครอบดินแดนเหนือทะเลสาบแคสเปี่ยนจนไปถึงรัสเซีย มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเคียฟ เข้ายึดครอบครอง และ ราวศตวรรติที่ 18 นครแห่งนี้จนเสื่อมและร้างผู้คนเป็นเวลา 50 ปี ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็ตกเป็นดินแดนของรัสเซีย ซามาร์คันด์มีฐานะเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองนี้ มีการตัดเส้นทางรถไฟในปี พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) และกลายเป็นศูนย์กลางการส่งออกสินค้าเกษตร ภายหลังดินแดนนี้ได้ถูกแยกกลายเป็นส่วนหนึ่งประเทศอุซเบกิสถานปัจจุบันและก็ได้กลายเป็นเมืองมรดกโลก
พระราชวังโปตาลา

พระราชวังโปตาลา (ภาษาทิเบต : པོ་ཏ་ལ།, การแปลโดยระบบไวลี: Po ta la ; อักษรจีนตัวย่อ: 布达拉宫; อักษรจีนตัวเต็ม : 布達拉宮) ตั้งอยู่ที่กรุงลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน พระราชวังแห่งนี้อยู่เหนือกว่าระดับน้ำทะเลกว่า 3,600 เมตร บนที่ราบสูงทิเบต พระราชวังซึ่งเป็นทั้งป้อมปราการ และ สถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ สร้างขึ้นราวศตวรรษที่ 17 ในรัชสมัยของ พระเจ้าซรอนซันกัมโป ผู้เป็นปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิทิเบต ตัวพระราชวังถูกทำลายและสร้างใหม่หลายครั้งหลายคราว จนถึงรัชสมัย ทะไลลามะ องค์ที่ 5 ใน ค.ศ. 1617 - 82 มีพระบัญชาให้สร้างปราสาทนี้ในลักษณะของวังซ้อนวัง พระราชวังวงนอกเรียกว่า วังขาว เพราะทาสีขาว สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1648 พระราชวังชั้นในเรียกว่า วังแดง ได้ชื่อตามผนังที่ทาสีแดง ซึ่งสร้างที่หลังวังขาวเกือบ 50 ปี พระราชวังโปตาลามีระเบียงที่มีภาพเขียนสีเรียงซับซ้อน มีทั้งบันไดไม้บันไดหิน มีห้องสวดมนต์ที่ตกแต่งสวยงาม มีรูปเคารพเกือบสองแสนองค์ ปัจจุบันพระราชวังโปตาลากลายเป็นพิพิธภัณฑ์และสถานสักการะ ภายในวังขาว มีสำนักงาน โรงเรียนศาสนา ส่วนวังแดงเป็นส่วนที่ยังใช้ประกอบพิธีกรรมอยู่ เป็นศูนย์รวมใจของโปตาลา
หุ้นบุริมสิทธิ

หุ้นบุริมสิทธิ (preferred stock) เป็นตราสารประเภทหุ้นทุน คล้ายกับหุ้นสามัญ เพียงแต่ว่าไม่มีสิทธิออกเสียงในการบริหาร มีข้อแตกต่างจากหุ้นสามัญคือ ผู้ถือหุ้นบุริมสิทธิจะได้รับสิทธิในการชำระคืนเงินทุนก่อนผู้ถือหุ้นสามัญในกรณีที่บริษัทเลิกกิจการ รายละเอียดของบุริมสิทธิที่พึงจะมีจะต้องดูในเอกสารของบริษัทนั้นๆ อีกครั้งหนึ่ง หุ้นประเภทนี้มีไม่มากนักในตลาดหลักทรัพย์ มีการซื้อขายกันน้อย หรือภาษาเทคนิคเรียกว่ามีสภาพคล่องต่ำ หุ้นบุริมสิทธิบนกระดานหุ้นสังเกตได้จากสัญลักษณ์ + หรือ P ท้ายอักษรย่อ ของหุ้นสามัญ
คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า

คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า เป็นชื่อตอนของการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องคินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา คดีนี้เป็นคดีฆาตกรรมตอนยาวลำดับที่ 28 ของการ์ตูนชุดนี้

คินดะอิจิ มิยูกิ และผู้หมวดเคนโมจิ ต้องกลับไปยังโรงแรมโอเปร่าบนเกาะอีกเป็นครั้งที่ 3 (ครั้งที่ 2 อยู่ในฉบับนิยาย เขียนโดยเซย์มารุ อามางิ) หลังจากเจ้าของโรงแรมคือคุณคุโรซาวะเสียชีวิตลง ทั้งโรงแรมและตัวเกาะถูกซื้อไปโดยเพื่อนเก่าของคุโรซาวะ ซึ่งต้องการแสดงละครเวทีเรื่อง The Phantom of the Opera เป็นครั้งสุดท้าย เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าของคนเก่า ก่อนที่โรงละครจะปิดตัวลงอย่างถาวร นอกจากพวกคินดะอิจิแล้ว เจ้าของคนใหม่ก็ยังได้เชิญสมาชิกคณะละครเก่าของคุโรซาวะมาร่วมงานครั้งนี้ด้วย อย่างไรก็ดี โศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเกิดขึ้นก่อนที่ละครจะได้ทันแสดงเสียอีกชิรางามิตั้งข้อสันนิษฐานว่าสาเหตุการตายของโจว ทัตซึยะ มีความเป็นไปได้ 2 ทาง ทางที่ 1 คือการฆ่าตัวตาย เนื่องจากไม่สามารถทนกับการถูกเปิดโปงในฐานะฆาตกรได้ หรือทางที่ 2 คือ ฆาตกรตัวจริงหลบซ่อนตัวอยู่ในเขาวงกตใต้ดิน หลังจากฆ่าโจวแล้วจึงฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดออกทางหน้าต่างลงไปยังหน้าผา แต่คินดะอิจิเห็นว่าไม่ใช่ทั้ง 2 ทฤษฎี

คินดะอิจิกับมิยูกิและผู้หมวดเคนโมจิออกไปสำรวจที่ประภาคารอีกครั้ง และพบหลักฐานเพิ่มเติมเป็นเข็มหมุดที่ไม่มีสนิมขึ้น ทำให้คินดะอิจิคิดออกถึงกลวิธี "ดับเทียนลงบันได" ได้ ทำให้คินดะอิจิมีความเชื่อมั่นว่าคนร้ายตัวจริงจะต้องหลบซ่อนอยู่ในบุคคลทั้ง 6 ที่เหลืออยู่แน่ๆ

ฆาตกรตัวจริงในคดีนี้คือ โคซึกิ เรโอนะ
จักรพรรดิยงเจิ้ง

สมเด็จพระจักรพรรดิยงเจิ้ง () ทรงพระราชสมภพเมื่อ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2221 (คังซีปีที่ 17) เป็นพระโอรสลำดับที่ 4 ในจักรพรรดิคังซี มีพระนามเดิมว่า อิ้นเจิน , อิ้นเจวิน (ภาษาจีน : 胤禛) เล่ากันว่า พระองค์ร่วมวางแผนกับหลงเคอตัว ปลอมแปลงลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิคังซีจากคำว่าองค์ชาย 14 (十四) เป็นคำว่าให้กับองค์ชาย 4 (于四) องค์ชาย 4 ขึ้นครองราชย์สืบต่อ อันเนื่องจากเหตุการณ์ความวุ่นวายในการแย่งชิงราชสมบัติกันเองระหว่างพี่น้อง ปลายรัชสมัยจักรพรรดิคังซี แต่เรื่องนี้เป็นเพียงความเชื่อที่บอกต่อกันมา ไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ยืนยันแต่ประการใด แต่นั่นก็ทำให้พระองค์ได้ฉายาว่าเป็น ""จักรพรรดิบัลลังก์เลือด"" หรือ ""จักรพรรดิทรราช"" (ซึ่งความตรงนี้นักประวัติศาสตร์ยุคปัจจุบันมีความเห็นว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะพินัยกรรมของจักรพรรดิคังซีแม้จะเปลี่ยนแปลงก็เปลี่ยนได้เฉพาะฉบับที่เป็นตัวอักษรฮั่นเท่านั้น แต่ฉบับอักษรแมนจูที่มีการเขียนคู่กันด้วยไม่สามารถแก้ไขได้ อีกทั้งอักษร 于 นั้นเป็นการเขียนอย่างย่อ ซึ่งปกติจะไม่ใช้ในเอกสารราชการ)

เมื่อจักรพรรดิยงเจิ้งขึ้นครองราชย์ สิ่งแรกที่พระองค์กระทำคือ การเปลี่ยนแปลงวิธีการแต่งตั้งองค์รัชทายาทจากการแต่งตั้งโดยเปิดเผยอันเป็นสิ่งปฏิบัติมาแต่อดีตเป็นแต่งตั้งโดยเป็นความลับโดยเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรเพดานท้องพระโรงและจารึกพระนามขององค์รัชทายาทใช้หลังป้ายแผ่นหนึ่งที่มีชื่อเรียกว่า เจิ้งต้ากวางหมิง (正大光明) 2 ชุด ชุดแรกเก็บไว้กับตัวพระองค์เองอีกชุดนึงเก็บไว้ซึ่งเก็บไว้ในหีบลับปิดผนึกแล้ววางไว้ที่ป้ายโลหะหน้าท้องพระโรง และให้เปิดทั้ง 2 ป้ายนี้อ่านพร้อมกันเมื่อพระองค์สวรรคตแต่ในระหว่างที่ครองราชย์ต้องพบกับปัญหากบฏหลายต่อหลายครั้งจากบรรดาขุนนางและเหล่าองค์ชายทั้งหลายที่เป็นพี่น้องด้วยกันยงเจิ้งนับว่าเป็นจักรพรรดิที่ขยันขันแข็งมากและได้ปฏิรูปรูปแบบการปกครองการบริหารเอาไว้หลายด้านกิจวัตรของพระองค์ที่ปฏิบัติเป็นประจำคือ ตื่นบรรทมแต่ก่อนรุ่ง เข้าบรรทมในยามดึกเพราะอ่านฎีกาจนดึกดื่น รวบอำนาจ จัดสรรระบบภาษี การเงินการคลัง และขจัดการฉ้อราษฎร์บังหลวงจนถือว่าเป็นช่วงสืบทอดยุคความรุ่งเรืองต่อมาใน 3 รัชกาลนี้ (คังซี-ยงเจิ้ง-เฉียนหลง) จนสามารถยังผลให้ประเทศจีนรุ่งเรืองถึงขีดสุดในยุคของจักรพรรดิเฉียนหลง พระโอรสของพระองค์ที่ครองราชสมบัติต่อ

ซึ่งในส่วนของเหตุการณ์แย่งชิงราชสมบัติระหว่างพี่น้องด้วยกันเองนั้น ที่เรียกกันว่า ""ศึกสายเลือด"" ได้ถูกเล่าขานสืบมาจนปัจจุบัน และนำไปเสริมเติมแต่งเพื่อสร้างเป็นละครโทรทัศน์หรือภาพยนตร์หลายต่อหลายครั้ง

จักรพรรดิย่งเจิ้งสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2278 ภายหลังจากการสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน โดยมีสาเหตุคล้ายกับการสิ้นพระชนม์ของจิ๋นซีอ่องเต้ รัชทายาทที่สืบทอดบัลลังก์ต่อ คือ องค์ชายลำดับที่ 4 คือ เจ้าชายหงลี่ ซึ่งพระนามเมื่อครั้งขึ้นครองราชย์ คือ จักรพรรดิเฉียนหลง
พัณณิดา ภูมิวัฒน์

พัณณิดา ภูมิวัฒน์ เป็นนักเขียนไทย ซึ่งมีผลงานที่ได้รับความนิยมและการยอมรับในวงกว้างเป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นนวนิยายแนวแฟนตาซี และไซ-ไฟ โดยใช้นามปากกาทางอินเทอร์เน็ตว่า "ลวิตร์(เคียว)"

ผลงานของเธอเรื่องหนึ่งที่รู้จักกันแพร่หลาย คือ "ไมรอน" เคยได้รับการส่งชื่อเข้าประกวดชิงรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน ประจำปี พ.ศ. 2549 มาแล้ว

พัณณิดา ภูมิวัฒน์เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 สำเร็จการศึกษาชั้นประถมและมัธยมจากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย

ต่อมา สำเร็จการศึกษาอักษรศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสำเร็จในระดับปริญญาโท ภาควิชาวรรณคดีเปรียบเทียบ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และที่ University College London ด้าน publishing ปัจจุบันทำงานที่สำนักพิมพ์ silkworm 
ผลงานเรื่องแรกที่เขียนคือ "ฯพณฯ แห่งกาลเวลา(ภัทรกาลกัป)"

แฟนเพจของพัณณิดา ภูมิวัฒน์ 
http://www.facebook.com/lawit.pannida

พ.ศ. 2543
ตีพิมพ์ในหนังสือ "นิทานหว่านฝัน 8" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มูลนิธิเด็ก 
พ.ศ. 2545
พ.ศ. 2547
พ.ศ. 2548
พ.ศ. 2549
พ.ศ. 2550
พ.ศ. 2551
พ.ศ. 2552
พ.ศ. 2553
พ.ศ. 2554
พ.ศ. 2555
พ.ศ. 2556
พ.ศ. 2557
Й

Short I (Й, й) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ประดิษฐ์ขึ้นจากอักษร И และเครื่องหมายเสริมอักษร breve ใช้แทนเสียงพยัญชนะกึ่งสระ // เหมือน y ในคำว่า yellow ของภาษาอังกฤษหรือ ย ในภาษาไทย

อักษร Short I เป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษารัสเซียเรียกว่า И краткое " (I kratkoye อี ครัตโคเอีย) ", เป็นอักษรตัวที่ 10 ในภาษาบัลแกเรียเรียกว่า И кратко " (I kratko อี ครัตโค) ", เป็นอักษรตัวที่ 14 ในภาษายูเครนเรียกว่า Йот " (Yot ยอต) " หรือ Ий " (Yi อิย) " และเป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษาเบลารุส แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีการใช้อักษร И ในภาษาเบลารุส

อักษร Short I มักจะถูกถ่ายอักษรให้เป็น j หรือ y ส่วนมากจะใช้เป็นพยัญชนะสะกดตัวสุดท้ายของคำ

อักษร Й (หรือในอีกแง่หนึ่งคือการเติม breve บนอักษร И) เริ่มมีการใช้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15–16 และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ความแตกต่างระหว่าง И กับ Й เริ่มปรากฏในอักขรวิธีของภาษาเชิร์ชสลาโวนิก (ซึ่งใช้เป็นภาษารัสเซียเช่นกัน) แต่หลังจากเกิดการปฏิรูปอักขรวิธีในสหภาพโซเวียต โดย จักรพรรดิปอเตอร์ที่ 1 (Peter I) เครื่องหมายเสริมอักษรของภาษารัสเซียถูกตัดออกไปทั้งหมด แต่หลังจากที่พระองค์เสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2278 (ค.ศ. 1735) ไม่นาน การใช้อักษร И กับ Й ก็กลับมาอีก แต่ก็ยังไม่ถือว่า Й เป็นอักษร จนกระทั่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ประมาณทศวรรษที่ 30 จึงประกาศใช้อย่างเป็นทางการ

ในภาษาเซอร์เบียและภาษามาซิโดเนีย จะใช้ Je (Ј, ј) แทนอักษร Short I
ฮาโกเนะ

ฮาโกเนะ () เป็นตำบลหนึ่งในอำเภออาชิงาราชิโมะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณเชิงทิวเขาฮาโกเนะด้านตะวันออก

จากการสำรวจในปี 2003 เมืองนี้มีประชากร 14,872 คน และมีความหนาแน่นของประชากรเท่ากับ 160.22 คนต่อตารางกิโลเมตร โดยมีเนื้อที่ทั้งหมด 92.82 ตารางกิโลเมตร

เมืองฮาโกเนะเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีผู้มาเยือนเป็นจำนวนมาก นักท่องเที่ยวทั้งชาวญี่ปุ่นและชาวต่างประเทศเดินทางมาเพื่อพักผ่อนตามรีสอร์ทและสปา หรือเพื่อเยี่ยมชมทิวทัศน์ภูเขาที่รายรอบเมือง

ภายในอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ ซึ่งมีอาณาเขตอยู่รอบๆทะเลสาบอาชิ มีชื่อเสียงในด้านแหล่งสปาน้ำพุร้อนซึ่งเกิดจากความร้อนของภูเขาไฟ รวมทั้งยังมีทิวทัศน์ของภูเขาไฟฟูจิที่สวยงาม

สถานที่น่าสนใจอื่น ๆ ยังมีหุบเขาน้ำเดือด และศาลเจ้าฮาโกเนะที่ตั้งอยู่ริมทะเลสาบอาชิ ในเดือนเมษายนจะมีดอกซากุระบานสะพรั่งเต็มสวนในศาลเจ้า
Ј

Je (Ј, ј) เป็นอักษรหนึ่งในอักษรซีริลลิกมีใช้เฉพาะในภาษาเซอร์เบีย ภาษามาซิโดเนีย ภาษาอาเซอร์ไบจาน และภาษาอัลไต มีรูปร่างคล้ายอักษรละติน J ใช้แทนเสียงของอักษร Й แบบดั้งเดิมคือ // (ย)
วิทย์ สิทธิเวคิน

ดร.วิทย์ สิทธิเวคิน เกิดวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน (Wit Sittivaekin) โตในย่าน ท่าพระจันทร์ เขตพระนคร

ศึกษา ชั้นประถมต้นถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จาก โรงเรียนเซนต์คาเบรียล จบปริญญาตรี รัฐศาสตรบัณฑิต(การปกครอง) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) ปริญญาโท ด้านทฤษฎีการเมือง มหาวิทยาลัยลอนดอน (:M.Sc.Political Theory,London School Of Economics) อุตสาหกรรมสัมพันธ์และการบริหารงานบุคคล (M.Sc.Industrial Relations and Personal Management, London School Of Economics) ปริญญาเอกด้านปรัชญาการเมือง มหาวิทยาลัย เซาแธมป์ตัน (Ph.D. Political Philosophy, University of Southampton)
ระหว่างเรียนต่อ ปริญญาเอก ได้ทำงานเป็นผู้สื่อข่าวฟุตบอลภาคพื้นยุโรป ของ หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2539 - ธันวาคม พ.ศ. 2542 โดยได้ร่วมไปทำข่าวในช่วงฟุตบอลโลกในปี 1998 ที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพด้วย

หลังจบการศึกษาได้กลับมาที่ประเทศไทย โดยงานแรกคือการเป็นผู้ดำเนินรายการด้านเศรษฐกิจ ของ สถานีโทรทัศน์ เนชั่นทีวี ตั้งแต่ พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 - กรกฎาคม พ.ศ. 2543 จากนั้น ได้ทำงานในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายสื่อสารกิจการองค์กร บริษัท บีเอ็มดับเบิลยู (ประเทศไทย) จำกัด ตั้งแต่ กรกฎาคม 2543 - กรกฎาคม 2549 และ เป็นผู้อำนวยการด้านการตลาดหลังจากนั้นอีก 1 ปี รวม 7 ปี จากนั้นเข้าทำงานที่ ธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด (มหาชน) ในตำแหน่งเป็นผู้จัดการสื่อสารองค์กร (Senior Vice President) สายบริหารงานสื่อสารองค์กรเป็นเวลาหนึ่งปี ก่อนจะมาร่วมงานกับ บริษัท ดีซี คอนซัลแทนส์ แอนด์มาร์เก้ตติ้ง คอมมิวนิเคชั่นส์

โดยพร้อมกันกับงานที่ปรึกษาทางด้านประชาสัมพันธ์ ดร. วิทย์ ยังทำหน้าที่พิธีกรผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์อย่างต่อเนื่อง เช่นรายการ "เช้านี้ประเทศไทย" ร่วมกับ พันตรีหญิง ชลรัศมี งาทวีสุข (ออกอากาศทุก วันจันทร์ถึงศุกร์ ทาง ททบ.5)

นอกจากนี้ ดร. วิทย์ยังทำหน้าที่เป็นพิธีกร และผู้ดำเนินรายการให้กับหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจโดยต่อเนื่อง และยังเขียนบทความ "รู้โลกไม่สู้รู้ตน" ทุกวันพุธในหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ และ คอลัมน์ "เดินลมปราณ" ในเซกชั่น "กายใจ" ของหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ

ดร. วิทย์ มีความสนใจในพรพุทธศาสนา และได้ร่วมแต่งหนังสือ "พุทธพบวิทย์ฯ ช่างคิดพบช่างถาม" โดยเป็นคู่สนทนาธรรมกับ พระมหาวุฒิชัยวชิรเมธี (สำนักพิมพ์เนชั่นบุ้คส์ 2554) อีกด้วย

ดร.วิทย์เป็นผู้สนใจในเรื่องประวัติศาสตร์จีน, ฟุตบอล,และการขี่ม้าข้ามเครื่องกีดขวาง

ดร.วิทย์ สมรสกับ วีณารัตน์ เลาหภคกุล ผู้ประกาศข่าวสถานีโทรทัศน์เนชั่นทีวี ผู้ดำเนินรายการ เก็บตกจากเนชั่น

ปัจจุบัน ดำรงตำแหน่ง ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท ดีซี คอนซัลแทนส์ แอนด์ มาร์เก็ตติ้ง คอมมูนิเคชั่น จำกัด
ภราดร วิสุทธิ์มิตรนาคร

ภราดร วิสุทธิ์มิตรนาคร (เกิด 27 สิงหาคม พ.ศ. 2524) นักบาสเกตบอลชาวไทย และเป็นผู้เล่นในทีมชาติไทย ในชุดมหาวิทยาลัยอาเซียน2006 ปัจจุบัน (ฤดูกาล 2549) เล่นบาสเกตบอลให้ สโมสรธนาคารกรุงเทพ

ภราดร วิสุทธิ์มิตรนาคร เกิดวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2524 ที่ อำเภอ จังหวัด จบการศึกษาจาก โรงเรียน และ โรงเรียน และต่อระดับอุดมศึกษาที่ มหาวิทยาลัย
ปฏิภาณ เพชรพูล

ปฏิภาณ เพชรพูล เกิดวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2523 นักฟุตบอลทีมชาติไทย ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในตำแหน่งกองหลัง เดิมเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลทีโอทีและสโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยกรุงเทพ

ปฏิภาณเกิดที่อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรคนที่ 2 จาก 3 คน ของนายประภาส และนางยุพิน เพชรพูล เข้ารับการศึกษาชั้นม.ต้น ที่โรงเรียนวิสุทธรังษี จังหวัดกาญจนบุรี ก่อนจะมาเรียนต่อที่กรุงเทพในชั้น ม.4 ที่โรงเรียนวัดสุทธิวรารามจนจบ ม.6 และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ จนจบปริญญาตรี

ปฏิภาณเล่นฟุตบอลในตำแหน่งกองหน้าในชั้นม.ต้น แต่ภายหลังเปลี่ยนมาเล่นกองหลังตอนเข้าเรียนที่วัดสุทธิวราราม และเล่นตำแหน่งนี้เรื่อยมา จนได้เข้าร่วมทีมสโมสรฟุตบอลทีโอที โดยลงเล่นให้ทีม 6 ฤดูกาลจึงย้ายไปสโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ในปี พ.ศ. 2549 จนกระทั่งปลายฤดูกาล 2551 ก็ย้ายมาร่วมทีมการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ปัจจุบันเล่นกับสโมสรฟุตบอลทีโอที เอสซี

ปฏิภาณ เพชรพูล เป็นหนึ่งในนักเตะทีมชาติชุดอันดับ 3 กีฬามหาวิทยาลัยโลก ติดทีมชาติชุดใหญ่ในการแข่งขันเอเชียน คัพ และฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก
ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง

ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง () เป็นศาลเจ้าสำคัญแห่งหนึ่งในเมืองคามากูระ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น

แรกเริ่มศาลเจ้าแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1063 ใกล้หาดยูอิงะ เพื่อถวายแด่จักรพรรดิโอจิง จักรพรรดินีจิงงู พระมารดา และเจ้าหญิงฮิเมะ พระชายา ต่อมามินาโมโตะ โยริโตโมะ ผู้เป็นต้นตระกูลโชกุนแห่งคามากูระ ได้ย้ายศาลเจ้ามาตั้งที่ตำแหน่ง ณ ปัจจุบันนี้เมื่อปี ค.ศ. 1191 และได้อัญเชิญฮาจิมัง เทพแห่งสงคราม มาประดิษฐานที่ศาลเจ้าเพื่อให้เป็นเทพคุ้มครองตระกูล

ในบริเวณศาลเจ้าแห่งนี้มีอาคารที่ตั้งแท่นบูชาอยู่จำนวนหนึ่ง ที่มีความสำคัญที่สุดคือ แท่นบูชาเล็กที่ตั้งอยู่ด้านล่างสุดของเนินที่ตั้งศาลเจ้า และแท่นบูชาใหญ่ที่ตั้งอยู่เหนือขึ้นไป 61 ขั้นบันได อาคารแท่นบูชาใหญ่ในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นเมื่อปี 1828 โดยโทคุงาวะ อิเอนาริ โชกุนคนที่ 11 แห่งตระกูลโทคุงาวะ

ถนนทางเข้าศาลเจ้ามีต้นซากูระเรียงรายอยู่สองข้างทาง ซึ่งปลูกถวายศาลเจ้าโดยโยริโทโมะในโอกาสที่บุตรชายคนแรกสามารถคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัย และศาลเจ้าแห่งนี้ยังเป็นสถานที่ฝึกสอน "ยาบุซาเมะ" หรือการยิงธนูจากบนหลังม้า

ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ มินาโมโตะ ซาเนโตโมะ โชกุนแห่งคะมะกุระคนที่ 3 ถูกลอบสังหารโดยนักยิงธนูที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นแปะก๊วย เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1219 ปัจจุบันต้นแปะก๊วยนี้ยังคงยืนต้นอยู่ด้านหลังทางเดินบันไดภายในศาลเจ้า
หมู่เกาะอิซุ

หมู่เกาะอิซุ () เป็นหมู่เกาะภูเขาไฟที่เรียงรายอยู่ทางทิศใต้และตะวันออกของคาบสมุทรอิซุในเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น ตามเขตการปกครองแล้ว ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของกรุงโตเกียว เกาะที่ใหญ่ที่สุด คือ เกาะอิซูโอชิมะ มักเรียกสั้น ๆ ว่า เกาะโอชิมะ

ตามความจริงแล้ว ในหมู่เกาะมีเกาะและโขดหินมากกว่า 20 เกาะ แต่มีอยู่ 9 เกาะที่ได้รับการบันทึกชื่ออย่างเป็นทางการจากฝ่ายบริหารมหานครโตเกียว ซึ่งเรียงจากเหนือลงใต้ ได้แก่

เกาะทั้ง 9 นี้อยู่ภายในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ การประมงและกีฬาตกปลาสามารถพบเห็นได้ในหมู่เกาะนี้ตลอดทั้งปี โดยเรือส่วนใหญ่จะมาจากท่าเรือบนคาบสมุทรอิซุ

เมื่อปี 2000 ได้เกิดเหตุภูเขาไฟระเบิด และพ่นแก๊สพิษออกมาจำนวนมาก ทำให้ต้องมีการอพยพประชาชนออกจากเกาะมิยาเกะ จนกระทั่งเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2005 ผู้ที่เคยอาศัยอยู่บนเกาะจึงได้รับอนุญาตให้กลับไปอาศัยอยู่ได้ แต่จำเป็นต้องมีหน้ากากกันแก๊สพิษเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุระเบิดในอนาคต

ในสมัยเอโดะ เกาะนิอิ เกาะมิยาเกะ และเกาะฮาจิโจ ถูกเลือกให้เป็นสถานที่สำหรับเนรเทศนักโทษ
นักวิทยุสมัครเล่น

"นักวิทยุสมัครเล่น" ภาษาอังกฤษเรียกว่า "amateur radio operator" หมายถึงบุคคลที่ได้รับใบอนุญาตการเป็นนักวิทยุสมัครเล่นจากรัฐบาลหรือจากผู้ที่มีอำนาจของแต่ละประเทศ นักวิทยุสมัครเล่นจะใช้อุปกรณ์ต่างๆ ในสถานีของนักวิทยุสมัครเล่นสำหรับติดต่อสื่อสารระหว่างนักวิทยุสมัครเล่นที่ได้รับอนุญาตเช่นเดียวกัน รวมทั้งใช้ความถี่ที่กำหนดให้เฉพาะกิจการวิทยุสมัครเล่นเท่านั้น ซึ่งการใช้งานจะต้องเป็นตามเงื่อนไขที่ได้รับอนุญาต นักวิทยุสมัครเล่นจะได้รับการกำหนดสัญญาณเรียกขาน เพื่อระบุตัวตนในการติดต่อสื่อสาร ปัจจุบันมีนักวิทยุสมัครเล่นทั่วโลกประมาณ 3 ล้านคน

นักวิทยุสมัครเล่นมักเรียกตัวเองว่า "ham" สำหรับที่มาของคำว่า "ham" นั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าเริ่มใช้ตั้งแต่เมื่อใด และนักวิทยุสมัครเล่นมักจะเรียกหรือกล่าวถึงนักวิทยุสมัครเล่นที่เสียชีวิตว่า "silent key"
มีไม่กี่ประเทศที่ได้บันทึกเกี่ยวกับคุณลักษณะของนักวิทยุสมัครเล่นไว้ นอกจากจำนวนของนักวิทยุสมัครเล่นเท่านั้น นักวิทยุสมัครเล่นส่วนใหญ่จะอยู่ในประเทศเหล่านี้ ได้แก่ ญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา ไทย เกาหลีใต้ และสหภาพยุโรป มีเพียง 2 ประเทศเท่านั้นที่ไม่อนุญาตให้ประชาชนทั่วไปเป็นนักวิทยุสมัครเล่น คือ เยเมน และ เกาหลีเหนือ ในบางประเทศก็เป็นการยากที่ประชาชนทั่วไปจะได้รับอนุญาตเนื่องจากค่าใบอนุญาตที่สูงมาก ในบางประเทศก็อนุญาตให้ชาวต่างชาติด้วย ซึ่งมีจำนวนน้อยที่นักวิทยุสมัครเล่นจะได้รับอนุญาตในหลายๆ ประเทศพร้อมกัน