Most of the early prisoners were of two sorts: they were either prisoners of personal conviction (belief), political prisoners whom the Nazis deemed in need of "re-education" to Nazi ideals, or resistance leaders in occupied western Europe.
İlk tutukluların çoğu iki çeşitti: bunlar kişisel inanç (düşünce) mahkumları, Nazilerin Nazi ideallerine yeniden eğitim verme ihtiyacı duydukları politik mahkumlar ya da işgal altındaki batı Avrupa'daki direniş liderleri idi.