Some are also to the Emperor Augustus, yet others are to himself, to friends in Rome, and sometimes to the poems themselves, expressing loneliness and hope of recall from banishment or exile.
Disa janë gjithashtu për perandorin August, ndërsa të tjerët janë për vete, për miqtë në Romë, dhe nganjëherë për vetë poezitë, duke shprehur vetminë dhe shpresën për t'u kujtuar nga dëbimi ose dëbimi.