In a posthumously-published article, W. B. Henning suggested that the different endings of the king names resembled case endings in the Tocharian languages, a branch of Indo-European known from texts found in the Tarim Basin (in the northwest of modern China) dating from the 6th to 8th centuries CE.
Në një artikull të botuar pas vdekjes, W.B. Henning sugjeroi që përfundimet e ndryshme të emrave të mbretit u ngjanin fundeve të rasteve në gjuhët Toçare, një degë e Indo-Europës e njohur nga tekstet e gjetura në pellgun Tarim (në veriperëndim të Kinës moderne) që daton nga shekulli i 6-të deri në shekullin e 8-të.