The purpose of these epithets seems to enforce the notion of Aeneas' divine hand as father and founder of the Roman race, and their use seem circumstantial: when Aeneas is praying he refers to himself as pius, and is referred to as such by the author only when the character is acting on behalf of the gods to fulfill his divine mission.
Qëllimi i këtyre epiteteve duket se e imponon nocionin e dorës hyjnore të Enesë si ati dhe themeluesi i racës romake, dhe përdorimi i tyre duket se është rrethanor: kur Eneu lutet, ai i referohet vetes si pius dhe përmendet si i tillë nga autori vetëm kur personazhi vepron në emër të perëndive për të përmbushur detyrën e tij hyjnore.