This is because the Ottomans in that era practiced what historian Quataert has described as "survival of the fittest, not eldest, son": when a sultan died, his sons had to fight each other for the throne until a victor emerged.
Kjo për faktin se osmanët në atë periudhë praktikonin atë që historiani Quataert e ka përshkruar si "mbijetesa e djalit më të fortë dhe jo e më të moshuarit": kur sulltani vdiste, djemtë e tij duhej të luftonin njëri-tjetrin për fronin derisa njëri del fitimtar.