In 1969 critic Andrew Sarris commented that the success of the film had been largely due to "the inspired casting" of Leigh, and in 1998, wrote that "she lives in our minds and memories as a dynamic force rather than as a static presence".
Më 1969, kritiku Andrew Sarris ka shkruar që suksesi i filmit në masën më të madhe ishte ishte pasojë e inspirimit të Leigh, a më 1998 ka shkruar që "ajo jeton në kujtimet tona dhe në përkujtimet tona si forcë dinamike, e jo si prezencë statke."