However, in the late 1950s LISP introduced zero-based numbering for arrays while Algol 58 introduced completely flexible basing for array subscripts (allowing any positive, negative, or zero integer as base for array subscripts), and most subsequent programming languages adopted one or other of these positions.
Megjithatë, në fund të viteve 1950 LISP prezantoj numërimin e bazuar-në-zero për vargjet, ndërsa Algol 58 prezantoj qasje të bazuar plotësisht fleksibile elementet e vargut (duke lejuar secilin numër të plot pozitiv, negativ, apo zero si bazë e vargut të elementeve), dhe shumica e gjuhëve programuese pasuese e përshtatën njërën ose tjetrën nga këto metoda.