This meant a greater surplus, which resulted in towns that became centers of trade supporting various rulers, educators, craftspeople, merchants, and religious leaders who did not have to worry about locating nourishment.
Kjo do të thoshte një suficit më të madh, gjë që rezultoi në qytete që u bënë qendra tregtare, duke mbështetur sundimtarë të ndryshëm, edukatorë, artizanë, tregtarë dhe udhëheqës fetarë, të cilët nuk duhej të shqetësoheshin për gjetjen e ushqimeve.