These texts were viewed by 19th and early 20th century architects as archaic, the literature was inaccessible being in an ancient language not spoken or read by the architects, and the ancient texts assumed space to be readily available.
Këto tekste shiheshin përgjithësisht si arkaike nga arkitektët e shekullit të XIX dhe të fillimit të shekullit të XX, literatura ishte e padisponueshme duke qenë në një gjuhë të lashtë që nuk flitej ose lexohej nga arkitektët dhe tekstet e lashta morën kohë për të qenë të disponueshëm.