While Aristotle makes remarks about the most natural slaves being those with strong bodies and slave souls (unfit for rule, unintelligent) which would seem to imply a physical basis for discrimination, he also explicitly states that the right kind of souls and bodies don't always go together, implying that the greatest determinate for inferiority and natural slaves versus natural masters is the soul, not the body.
Додека Аристотел дава забелешки дека најприродните робови се оние со силни тела и робовски души (неподобни за владеење, неинтелегентни) што би се чинело дека подразбира физичка основа за дискриминација, тој исто така екплицитно изјавува дека вистинскиот вид на души и тела не секогаш одат заедно, подразбирајќи дека најдобрите се определуваат за инфериорност и спротивноста меѓу природните робови и природните господари е во душата, а не телото.