Theoretical and empirical progress enabled Lummer and Pringsheim to write in 1899 that available experimental evidence was approximately consistent with the specific intensity law Cλ−5e​−c⁄λT where C and c denote empirically measurable constants, and where λ and T denote wavelength and temperature respectively.
Теорискиот и емпирискиот напредок им овозможиле на Лумер и Прингсхајм да запишат во 1899 година дека достапните експериментални докази биле приближно подеднакви со законот за специфичниот интензитет Cλ−5e(−c/λT) каде C и c ги означуваат емпириски измерените константи, и каде λ и Tги означуваат брановата должина и температурата.