By the time he reaches Edmund, Shakespeare no longer pretends that the Hal-type Machiavellian prince is admirable; and in Lear he condemns the society we think historically inevitable.
Во периодот кога го создава Едмунд, Шекспир веќе не глуми дека халовскиот тип на макијавелист заслужува восхит; и во „Крал Лир“, тој го осудува општеството за кое сметаме дека е историски неминовно.