Though not the first to write this hybrid kind of nonsense, Edward Lear developed and popularized it in his many limericks (starting with A Book of Nonsense, 1846) and other famous texts such as The Owl and the Pussycat, The Dong with a Luminous Nose, The Jumblies and The Story of the Four Little Children Who Went Around the World.
Иако не бил првиот што пишувал на овој хибриден вид на бесмисленост, Едвард Лир ги развил и популаризирал многу од неговите кратки шеговити песни (почнувајќи од „Книга на Бесмислици„ (1846) и други познати текстови како на пример „ Бувот и Мачката“, „Донгот со светлечки нос“, „Џамблите“ и „Приказната за четирите мали деца што го прошетаа светот.