Since the usefulness of any belief at any time might be contingent on circumstance, Peirce and James conceptualized final truth as something established only by the future, final settlement of all opinion.
Од корисноста на било која вера во секое време може да биде контингент на околност, Пирс и Џејмс ја конципираа конечната вистина како нешто само воспоставени од страна на иднината, конечното решение на сите мислења.