Derrida plays with just such an idea as follows in setting story in relation to its homonym: Each "story" (and each occurrence of the word "story", each "story" in the story) is part of the other, makes the other part (of itself), each "story" is at once larger and smaller than itself, includes itself without including (or comprehending) itself, identifies itself with itself even as it remains utterly different from its homonym.
Дерида си игра со таа идеја на поставување на приказната во однос на нејзиниот хомоним: Секоја „приказна“ (и секое појавување на зборот „приказна“, (само по себе), секоја приказна во приказната) е дел од другото, го прави другиот дел (сам по себе), одеднаш е поголема или помала од себе, се вклучува без да се внесе (или разбере) себеси, се идентификува со себе дури и ако останува сосема различна од нејзиниот хомоним.