In a proposal for transforming the journal, Adorno sought to use Anbruch for championing radical modern music against what he called the "stabilized music" of Pfitzner, the later Strauss, as well as the neoclassicism of Stravinsky and Hindemith.
Во предлогот за трансформација на списанието, Адорно се обидел да го користи Анбрух за борбата на радикалната модерна музика против она што тој го нарекува "стабилизирана музика" на Пфицнер, подоцнежниот Штраус, како и неокласицизмот на Стравински и Хиндемит.