Relatively isolated from the sociological academy throughout his lifetime, Simmel presented idiosyncratic analyses of modernity more reminiscent of the phenomenological and existential writers than of Comte or Durkheim, paying particular concern to the forms of, and possibilities for, social individuality.
Релативно оддалечен од социлошката академија во текот на својот живот, Зимел презентирал идиосинкретички анализи на модерното што потсетуваат на феноменолошките и егзистенцијалните писатели повеќе отколку на Комт и Дуркеим, обрнувајќи особено внимание на формите на општествената индивидуалност и можностите за појава на истата.