This culminated in 1910 with the publication of Woldemar Voigt's Lehrbuch der Kristallphysik (Textbook on Crystal Physics), which described the 20 natural crystal classes capable of piezoelectricity, and rigorously defined the piezoelectric constants using tensor analysis.
Овие истражувања го достигнале својот врв во 1910, со издавањето на Волдемар Војтовиот Учебник за кристална физика (Lehrbuch der Kristallphysik), кој ги опишал 20-те природни кристални класи способни за пиезоелектричност, и ги дефинирал пиезоелектричните константи користејќи анализа на тензори.