Psychoanalysts such as Bruno Bettelheim, who regarded the cruelty of older fairy tales as indicative of psychological conflicts, strongly criticized this expurgation, because it weakened their usefulness to both children and adults as ways of symbolically resolving issues.
Психоаналитичарите како што е Бруно Бетлем, кој суровоста во старите бајки ја сметал како индикација за психолошки конфликти, силно го критикувал ова изоставање, бидејќи така се намалувала нивната корисност и за децата и за возрасните, како начини за симболично разрешување проблеми.