While some historians agree that Cicero's actions, in particular the final speeches before the Senate, may have saved the republic, they also reflect his self-aggrandisement and, to a certain extent envy, probably born out of the fact that he was considered a novus homo, a Roman citizen without noble or ancient lineage.
Додека историчарите се согласуваат дека постапките на Цицерон, особено последните говори пред сенатот, ја спасиле републиката, тие исто така укажуваат на неговото себевеличење – и во извесна мера, завист – која веројатно потекнува од фактот што тој бил сметан за новус хомо, римски граѓанин без благородничко потекло или древни корени.