That Valentin is happiest living in the material squalor of his tiny garret – lost in study and writing, with the good-hearted Pauline giving herself to him – underscores the irony of his misery at the end of the book, when he is surrounded with the fruits of his material desire.
Тоа што Валентин е најсреќен живеејќи во материјална беда во собата на таванот – изгубен во учење и пишување, со добродушната Полина покрај него – ја истакнува иронијата на неговата мизерност на крајот од книгата, кога е опкружен со плодовите од неговата материјална желба.