Book 2 consists of one long poem in which Ovid defends himself and his poetry, uses precedents to justify his work, and begs the emperor for forgiveness.
Книга 2 се состои од долга песна во која Овидиј се брани себеси и својата поезија, користи преседани за да го оправда своето дело и го моли императорот за прошка.