In performing the samayika meditation the following points are prescribed for the monk: he should not perform it disrespectfully, nor filled with pride of learning, nor to be considered pious by his fellow-men, nor in a manner to cause disturbance to any other living being, he should not move the body about at the time, nor force it into a crooked position, e.g. bending the fingers. not contract or gather together the bodily limbs, not raise himself up and down like a fish on the top of a wave; he should rid his mind of all cruel thoughts; he should not encircle his knees with his hands; he should not become engaged in its performance imbued with fear, or with disgust, or without understanding its aim, or filled with conceit at his supernatural acquisitions (if any), nor with pride of birth; he should not take to it (samayika) sneakingly, that is as a thief, i.e., behind the back of the (preceptor), nor neglect its proper time, he should not allow the mind to be filled with unholy thoughts of hatred and the like for others; he should not excite fear in any one’s heart, not talk to any one at the time, nor think evil of any one, nor suffer himself to frown, nor entertain ungenerous sentiments in his heart, nor allow his gaze to wander about in different directions, nor sit down without carefully inspecting the ground, to avoid causing injury to insect life, nor lose interest in the middle of the process. nor should he neglect it altogether for the want of any of the necessary accessories, he shouldn't allow his heart to be assailed by desire for sense-gratification, nor omit to recite the whole of the recitation, nor get up in the middle (that is, before the end of the text appointed for the purpose), nor blur over his words, nor hurry over some parts and linger unnecessarily over others; nor mumble, like a dumb person, nor make faces or signs, nor vociferate in a croaky voice, like a frog; and, he should not allow his mind to play the truant at the time, that is, to run after the good things of the world.
ლაკოლითი (ბერძ. lákkos — ორმო, ჩაღრმავება და líthos — ქვა) — ინტრუზიული მასივი (ამოფრქვეული ქანების უზარმაზარი მასა), რომელსაც ჭრილში გააჩნია სოკოსებრი ან გუმბათისებრი ფორმა. წარმოიქმნება ბუნებრივი პროცესების შედეგად, როდესაც მიწის წიაღში მიმდინარეობს მჟავე შედგენილობის ბლანტი მაგმის დაგროვება, რომელმაც ამოფრქვევისას დედამიწის ზედაპირს ვერ მიაღწია და გაქვავდა დანალექი ქანების ფენებს შორის. ასეთ შემთხვევაში ლაკოლითის ზედა ფენა აზევებულია გუმბათების სახით. ლაკოლითი წარმოიქმნება შედარებით არაღრმა სივრცეებში, როდესაც გროვდება ბლანტი მაგმა, რომელიც კრისტალიზაციას ახდენს დიორიტებში, გრანოდიორიტებსა და გრანიტებში. ტერმინი ლაკოლითი მეცნიერებაში შემოიტანა ამერიკელმა გეოგრაფმა და გეოლოგმა გროვ კარლ ჯილბერტმა 1875 წელს, როდესაც იგი იკვლევდა ჰენრის მთებში დიორიტების შეჭრის პროცესის საკითხებს. მცირე ზომის ლაკოლითებს მიკროლაკოლითებს უწოდებენ. ზოგჯერ დენუდაციის პროცესებს მოჰყვება ლაკოლითის გაშიშვლება. ამის მაგალითია აიუ-დაღი (577 მ, ყირიმი). ფართოდ არის ცნობილი სტავროპოლში არსებული ლაკოლითები. აქაური ლაკოლითები წარმოადგენენ დესტრუქციის სხვადასხვა სტადიას. ზოგიერთმა მათგანმა შეინარჩუნა თავისი პირვანდელი იერსახე (მთა ლისაია), ზოგიც კი დენუდაციის შედაგად გაშიშვლებულია (სადაც კარგად ვლინდება მათი ვულკანური ბირთვი). ასეთია მაგალითად მთა ჯუცა, ან ზოლოტოი-ყურგანი. ასევე აქ არის ისეთი ლაკოლითები, რომლის დანალექი საფარი წარეცხილია და შესაბამისად, მთის დიდი ნაწილი შედგება ღია-ნაცრისფერი ტრაქიტ-ლიპარიტის ქანებისაგან (მთა რაზვალკა). სტავროპოლში გამოვლინებულია შემდეგი ლაკოლითები: არსებობს ლაკოლითების შესაძლო ბევრი მაგალითი მთვარის ზედაპირზე. ლაკოლითი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული) ლაკოლითი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ლაკოლითი // გეოლოგიის ენციკლოპედია (რუსული) Геологический словарь, т 1, А-Л., М.