O O OIWEQPOISDFBKJFOIWEQPOISDFBKJFOIWEQPOISDFBKJFOIWEQPOISDFBKJF EDGHOUIEROUIYWEVDGHOXUIEROIYWEVDGHEOXUIEOIYWEVDGHEOXUIEOIYWE KJBSVDBOIWERTBAKJBSVEDBOIWRTBAKJBSOVEDBOWRTBAKJBSOVEDBOWRTBA SFDHNWECTBYUVRGSFDHNYWECTBUVRGSFDHCNYWECBUVRGSFDHCNYWECBUVRG HNOWFHLSFDGWVRGHNOWFGHLSFDWVRGHNOWSFGHLSDWVRGHNLOWSFGLSDWVRG YPOWVXTNWFECHRGYPOWVEXTNWFCHRGYPOWNVEXTNFCHRGYPWOWNVETNFCHRG SVYUWXRGTWVETUISVYUWVXRGTWVETUISVYUWVXRGWVETUISVYUWVXRGWVETU WVERBYOIAWEYUIVWVERBEYOIAWEYUIVWVERBEYOIWEYUIVWLVERBEOIWEYUI EUIOETOUINWEBYOEUIOEWTOUINWEBYOEUIOEWTOUNWEBYOETUIOEWOUNWEBY WFVEWVETN9PUW4TWFVEWPVETN9UW4TWFVETWPVET9UW4TWFBVETWPET9UW4T NOUWQERFECHIBYWNOUWQXERFECIBYWNOUWFQXERFCIBYWNOFUWFQXRFCIBYW VEHWETUQECRFVE.
1950 წლიდან მოყოლებული, კეიჯმა თავის მუსიკაში შეიტანა შემთხვევითობის ელემენტები. პროცესის მუსიკა (კარლჰაინც შტოკჰაუზენის Prozession, შვიდი დღიდან (Aus den sieben Tagen); სტივ რაიხის Piano Phase, ტაშის მუსიკა (Clapping Music) გვიჩვენებს გარკვეულ პროცესს, რომელიც ნაწარმოების ფარგლებში ხდება. ჯონ კეიჯმა შემოიღო ტერმინი ექსპერიმენტული მუსიკა იმ ნაწარმოებების აღსაწერად, რომლებიც არაპროგნოზირებად შედეგებს იძლევიან.. მისეული განსაზღვრებით, „ექსპერიმენტული ქმედება ისეთი ქმედებაა, რომლის შედეგიც წინასწარ ვერ განისაზღვრება“. ტერმინი ასევე გამოიყენება კონკრეტული ჟანრის ისეთ ნაწარმოებთან მიმართებაში, რომელიც სცდება ამ ჟანრში მიღებულ საზღვრებს და განსაზღვრებებს, ან აერთიანებს მკვეთრად დაშორებულ სტილებს, ან შეიცავს არაორთოდოქსულ, ახალ, გამორჩეულად უნიკალურ ინგრედიენტებს. მნიშვნელოვანი კულტურული ტრენდები ხშირად ახდენდა გავლენას ამ პერიოდის რომანტიკულ, მოდერნისტულ, ნეოკლასიკურ, პოსტმოდერნისტულ თუ სხვა სტილის მუსიკაზე. თავიანთი კარიერის საწყის პერიოდებში, იგორ სტრავინსკის და სერგეი პროკოფიევს განსაკუთრებით იზიდავდა პრიმიტივიზმი, რაც ჩანს ნაწარმოებებში კურთხეული გაზაფხული (The Rite of Spring) და შუტი (Chout). სხვა რუსებზე, განსაკუთრებით, დიმიტრი შოსტაკოვიჩზე, აისახა კომუნიზმის გავლენა და მათ უხდებოდათ სოციალისტური რეალიზმის წნეხის ქვეშ მუშაობა. სხვა კომპოზიტორები, როგორიცაა ბენჯამინ ბრიტენი (ომის რექვიემი), ეხებოდნენ პოლიტიკურ საკითხებს, თუმცა საკუთარი ნება-სურვილით. საუკუნის დასაწყისში გამოხატვის მნიშვნელოვანი ფორმა გახდა, აგრეთვე, მუსიკალური ნაციონალიზმი. ამერიკის შეერთებული შტატების კულტურა კვებავდა კლასიკური მუსიკის ადგილობრივ სტილს, რაც ჩანს ჩარლზ აივზის, ჯონ ოლდენ კარპენტერის და მოგვიანებით, ჯორჯ გერშვინის მუსიკაში. გავლენა ჰქონდა აგრეთვე ხალხურ მუსიკას (ვონ უილიამსის დაივზის და ლაზარეს ხუთი ვარიანტი, გუსტავ ჰოლსტის სომერსეტის რაფსოდია) და ჯაზს (გერშვინი, ლეონარდ ბერნსტინი, დარიუს მიიო).