Kilpeläinen points to some of Sibelius's late minor works, in particular the "Five Esquisses" for piano Op. 114 (1929), as providing evidence that in his final compositional years Sibelius was "progressing towards a more abstract idiom: clear, ethereal images little touched by the human passions".
Kilpeläinen apunta a algunhas das obras menores de Sibelius, en particular as Cinco Esquisses para piano Op. 114 (1929), como evidencia de que nos seus anos finais como compositor Sibelius foi "progresando cara a unha linguaxe máis abstracta: imaxes claras e eternas pouco tocadas polas paixóns humanas".