Mahler expanded the Beethovenian model for programmatic as well as symphonic reasons in his Second Symphony, the "Resurrection", the vocal fourth movement, "Urlicht", bridging the childlike faith of the third movement with the ideological tension Mahler seeks to resolve in the finale.
Mahler ampliou o modelo beethoveniano, tanto por razóns do plano programático como por razóns sinfónicas, na súa Segunda sinfonía, a "Auferstehung" ("Resurrección"), no cuarto movemento vocal, "Urlicht", reducindo a fe inocente do terceiro movemento coa tensión ideolóxica que Mahler trataba de resolver no finale.