It is his kindest album and most dismayed, and seems in hindsight to have achieved a sublime balance between the logorrhea-plagued excesses of his mid-1960s output and the self-consciously simple compositions of his post-accident years."
É o seu álbum máis amable e máis consternado, e parece lograr un sublime equilibrio entre os excesos dos álbums inzados de verborrea de mediados da década de 1960 e as composicións intencionadamente sinxelas dos anos posteriores ao seu accidente".