What Tajfel and his colleagues discovered was that—regardless of the facts that a) participants did not know each other, b) their groups were completely meaningless, and c) none of the participants had any inclination as to which "style" they like better—participants almost always "liked the members of their own group better and they rated the members of their in-group as more likely to have pleasant personalities".
آنچه تاجفل و همکارانش به آن دست یافتند–فارق از حقایق که الف) شرکت‌کنندگان همدیگر را نمی‌شناختند، ب) دسته‌های أنان کاملاً بی‌معنی بود، و پ) هیچ‌یک از شرکت‌کنندگان تمایلی نظر به اینکه کدامین «سبک» را بهتر می‌پسندند نداشتند—شرکت‌کنندگان قریب به یقین همواره «اعضای گروه خودشان را نیک‌تر پسندیدند و به اعضای درون-گروهی خود بعنوان افرادی که شخصیت‌ّهای مطبوعی دارند بها دادند».