David John Oates, for example, almost always tells the listener in advance what he should expect to hear, thereby planting a suggestion that would make the listener more likely to actually "hear" that phrase.
مثلاً دیوید جان اوتس، کمابیش همیشه از پیش، به شنونده می‌گوید که در انتظار شنیدن چه چیزی باشد، براین‌پایه پیشنهادی را در ذهنش می‌پروراند که شنونده بیشتر به شنیدن آن عبارات انگیزش پیدا می‌کند.