In The End of Laissez-faire (1926), one of the most famous of his critiques, Keynes argues that the doctrines of laissez-faire are dependent to some extent on improper deductive reasoning and says the question of whether a market solution or state intervention is better must be determined on a case-by-case basis.
Στο έργο του «Το τέλος του laissez-faire» (1926), μια από τις πιο γνωστές του κριτικές, ο Κέινς υποστηρίζει ότι τα δόγματα του laissez-faire είναι μερικώς εξαρτώμενα από ακατάλληλο επαγωγικό συλλογισμό, και, λέει ο Κέινς, το ερώτημα εάν είναι καλύτερη η λύση της αγοράς ή η κρατική παρέμβαση πρέπει να απαντηθεί με βάση την κάθε περίπτωση.