In the play, Anzac Day is critiqued by the central character, Hughie, as a day of drunken debauchery by returned soldiers and as a day when questions of what it means to be loyal to a nation or Empire must be raised.
Στο έργο, η Ημέρα Anzac κριτικάρεται από τον κεντρικό ήρωα, το Χιούι, ως μέρα μεθυσιού και κραιπάλης από τους επαναπατρισμένους στρατιώτες και ως μια μέρα όπου πρέπει να εγερθεί το ερώτημα του τι σημαίνει να είσαι πιστός σε ένα έθνος ή μια Αυτοκρατορία.