The Swedish government had for several years insisted that laws governing foreign affairs had to be a part of the union agreement, and as such, consular laws could not be passed by the Norwegian Storting without consent of the Swedish Parliament (Riksdag).
Η σουηδική κυβέρνηση επέμενε για πολλά χρόνια ότι οι νόμοι που διέπουν τις εξωτερικές υποθέσεις έπρεπε να είναι μέρος της συμφωνίας ένωσης, και ως εκ τούτου, οι προξενική νόμοι δεν θα μπορούσαν να περάσουν από τη νορβηγική Βουλή χωρίς τη συγκατάθεση της σουηδικής Βουλής.