Although some authors of the 19th and the early 20th century regarded him as a "wicked thief and assassin" or a "fierce thief, vulgar murderer", since the second half of the 20th century writers (especially supporters of the Revisionism of Risorgimento) began to see him in a new light, as an "engine of the peasant revolution" and a "resistant ante litteram, one of the most brilliant military geniuses that Italy had".
Παρά το γεγονός ότι ορισμένοι συγγραφείς του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα τον θεωρούσαν ως "πονηρό κλέφτη ή δολοφόνο" ή ως "άγριο κλέφτη, χυδαίο φονιά", από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα οι συγγραφείς (κυρίως οι υποστηρικτές του ρεβιζιονισμού του Ριζοργκιμέντο) ξεκίνησαν να τον βλέπουν υπό νέα οπτική, σαν μια "κινητήρια δύναμη της επανάστασης των αγροτών" και σαν "αντικρουόμενο μακριά από την λογοτεχνία, μια από τις πιο λαμπρές στρατιωτικές μεγαλοφυΐες που είχε η Ιταλία".