The political culture of a deliberative democracy and its institutions, they argue, would facilitate more “dialogical forms of making one’s voice heard” which would “be achieved within a framework of liberty, within which paternalism is replaced by autonomously adopted self-paternalism, and technocratic elitism by the competent and self-conscious judgment of citizens."
Ο πολιτικός πολιτισμός της συμμετοχικής (διαβουλευτικής) δημοκρατίας καθώς και οι θεσμοί της, υποστηρίζουν, μπορούν να ωθήσουν σε πιο "διαλογικούς τρόπους προκειμένου να ακούγεται καθενός η φωνή" πράγμα που "μπορεί να επιτευχθεί μέσα σ' ένα πλαίσιο ελευθερίας, στο οποίο ο πατερναλισμός αντικαθίσταται από τον αυτόνομα υιοθετούμενο αυτο-πατερναλισμό και ο τεχνοκρατικός ελιτισμός από μια επαρκή, συνειδητή κριτική εκ μέρους των πολιτών."