Berlin argued that, following this line of thought, demands for freedom paradoxically could become demands for forms of collective control and discipline—those deemed necessary for the "self-mastery" or "self-determination" of nations, classes, democratic communities, and even humanity as a whole.
Ο Μπερλίν υποστήριζε ότι, ακολουθώντας αυτή τη σκέψη, οι απαιτήσεις για ελευθερία θα μπορούσαν παραδόξως να γίνουν απαιτήσεις για μορφές συλλογικού ελέγχου και πειθαρχίας - αυτές που θεωρούνται αναγκαίες για την «αυτοκυριαρχία» ή την «αυτοδιάθεση» των εθνών, τάξεων, δημοκρατικών κοινοτήτων, και ακόμα και την ανθρωπότητα στο σύνολό της.