sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வான் உயர் தோற்றம் எவன் செய்யும் ஒருவனுக்கு வான் போல உயர்ந்த தவ வேடம் என்ன பயனைச் செய்யும் தான் அறி குற்றம் தன் நெஞ்சம் படின் தான் குற்றம் என்று அறிந்த அதன் கண்ணே தன் நெஞ்சு தாழும் ஆயின்
அறியாது செய்த குற்றமல்லது அறிந்து வைத்துச் செய்த குற்றம் கழுவப்படாமையின் நெஞ்சு குற்றத்ததாயேவிடும் விடவே நின்ற வேடமாத்திரத்துக்குப் புறத்தாரை வெருட்டுதலே அல்லது வேறு பயன் இல்லை என்பதாம்
வலி இல் நிலைமையான் வல் உருவம் மனத்தைத் தன் வழிப்படுத்தும் வலி இல்லாத இயல்பினை உடையான் வலியுடையடார் வேடத்தைக் கொண்டு தான் அதன்வழிப்படுதல் பெற்றம் புலியின் தோல் போர்த்து மேய்ந்தற்று பசு காவலர் கடியாமல் புலியின் தோலைப் போர்த்துப் பைங்கூழை மேய்ந்தாற் போலும்
காவலர் கடியாமை புலி புல் தின்னாது என்பதனாலும் அச்சத்தானும் ஆம் ஆகவே வல்உருவங் கோடற்கு பயன் அன்ன காரணங்களான் உலகத்தால் அயிராமை ஆயிற்று
இவ்வாறு தனக்குரிய இல்லாளையும் துறந்து வலியும் இன்றிப் பிறர் அயிராத வல்உருவமுங் கொண்டு நின்றவன் மனவழிப்படுதலாவது தன் மனம் ஓடிய வழியே ஓடிமறைந்து பிறர்க்கு உரிய மகளிரை விழைதலாம்
தவம் மறைந்து அல்லவை செய்தல் அவ் வலிஇல் நிலைமையான் தவவேடத்தின்கண்ணே மறைந்து நின்று தவமல்லவற்றைச் செய்தல் வேட்டுவன் புதல் மறைந்து புள் சிமிழ்த்தற்று வேட்டுவன் புதலின் கண்ணே மறைந்து நின்று புட்களைப் பிரித்தாற் போலும்
பற்று அற்றேம் என்பார் படிற்று ஒழுக்கம் தம்மைப் பிறர் நன்கு மதித்தற்பொருட்டு யாம் பற்று அற்றேம் என்று சொல்வாரது மறைந்த ஒழுக்கம் எற்று எற்று ஏதம் பலவும் தரும் அப்பொழுது இனிதுபோலத் தோன்றும் ஆயினும் பின் என் செய்தோம் என் செய்தோம் என்று தாமே இரங்கும்வகை அவர்க்குப் பல துன்பங்களையும் கொடுக்கும்
சொல் அளவல்லது பற்று அறாமையின் பற்று அற்றேம் என்பார் என்றும் சிறிதாய்க் கணத்துள்ளே அழிவதாய இன்பத்தின் பொருட்டுப் பெரிதாய் நெடுங்காலம் நிற்பதாய பாவத்தைச் செய்வார்
நெஞ்சின் துறவார் நெஞ்சால் பற்று அறாது வைத்து துறந்தார் போல் வஞ்சித்து வாழ்வாரின் பற்று அற்றார் போன்று தானம் செய்வாரை வஞ்சித்து வாழுபவர்போல் வண்கணார்இல் வன்கண்மையையுடையார் உலகத்து இல்லை
தானம் செய்வாரை வஞ்சித்தலாவது யாம்மறுமைக் கண் தேவராதற் பொருட்டு இவ்வருந்தவர்க்கு இன்னது ஈதும் என்று அறியாது ஈந்தாரை அது கொண்டு இழிபிறப்பினராக்குதல்
அவர் இழிபிறப்பினராதல் அடங்கலர்க்கு ஈந்த தானப் பயத்தினால் அலறும் முந்நீர்த் தடங்கடல் நடுவுள் தீவு பல உள அவற்றுள் தோன்றி உடம்பொடு முகங்கள் ஒவ்வார் ஊழ்கனி மாந்தி வாழ்வர் மடங்கலஞ் சீற்றத்துப் பின் மானவேல் மன்னர்ஏறே சீவக
குன்றிப் புறம் கண்டு அனையரேனும் குன்றியின் புறம் போல வேடத்தாற் செம்மையுடையராயினம் குன்றி மூக்கின் அகம் கரியார் உடைத்து அதன் மூக்குப் போல மனம் இருண்டு இருப்பாரை உடைத்து உலகம்
மாசு மனத்தது ஆக மாசு தம் மனத்தின் கண்ணதாக மாண்டார் நீர் ஆடி பிறர்க்குத் தவத்தான் மாட்சிமையுடையராய் நீரின் மூழ்கிக் காட்டி மறைந்து ஒழுகும் மாந்தர் பலர் தாம் அதன்கண்ணே மறைந்து செல்லும் மாந்தர் உலகத்துப் பலர்
கணை கொடிது யாழ் கோடு செவ்விது அம்பு வடிவால் செவ்விதாயினும் செயலால் கொடிது யாழ் கோட்டால் வளைந்ததாயினும் செயலால் செவ்விது ஆங்கு அன்ன வினைபடு பாலால் கொளல் அவ்வகையே தவம் செய்வோரையும் கொடியர் செவ்வியர் என்பது வடிவால் கொள்ளாது அவர் செயல்பட கூற்றானே அறிந்து கொள்க
எள்ளாமை வேண்டுவான் என்பான் வீட்டினை இகழாது விரும்புவான் இவன் என்று தவத்தோரான் நன்கு மதிக்கப்படுவான் எனைத்து ஒன்றும் கள்ளாமை தன் நெஞ்சு காக்க யாதொரு பொருளையும் பிறரை வஞ்சித்துக் கொள்ளக் கருதாவகை தன் நெஞ்சினைக் காக்க
வீட்டினை இகழ்தலாவது காட்சியே அளவையாவது என்றும் நிலம் நீர் தீ வளி எனப் பூதம் நான்கே என்றும் அவற்றது புணர்ச்சி விசேடத்தால் தோன்றி பிரிவால் மாய்வதாய உடம்பின்கண்ணே அறிவு மதுவின் கண் களிப்புப் போல வெளிப்பட்டு அழியும் என்றும் இறந்த உயிர் பின் பிறவாது என்றும் இன்பமும் பொருளும் ஒருவனால் செய்யப்படுவன என்றும் சொல்லும் உலோகாயதம் முதலிய மயக்க நூல்களைத் தெளிந்து அவற்றிற்கு ஏற்ப ஒழுகுதல் ஞானத்திற்கு ஏதுவாய மெய்ந்நூற்பொருளையேனும் ஆசிரியனை வழிபட்டன்றி அவனை வஞ்சித்துக் கொள்ளின் அதுவும் களவாம் ஆகலின் எனைத்து ஒன்றும் என்றார்
உள்ளத்தால் உள்ளலும் தீதே குற்றங்களைத் தம் நெஞ்சால் கருதுதலும் துறந்தார்க்குப் பாவம் பிறன் பொருளைக் கள்ளத்தால் கள்வேம் எனல் ஆதலால் பிறனொருவன் பொருளை அவன் அறியா வகையால் வஞ்சித்து கொள்வோம் என்று கருதற்க
களவின்கண் கன்றி காதல் பிறர் பொருளை வஞ்சித்துக் கோடற்கண்ணே மிக்க வேட்கை விளைவின்கண் வீயா விழுமம் தரும் அப்பொழுது இனிது போலத் தோன்றித் தான் பயன் கொடுக்கும் பொழுது தொலையாத இடும்பையைக் கொடுக்கும்
அருள் கருதி அன்பு உடையர் ஆதல் அருளினது உயர்ச்சியை அறிந்து அதன்மேல் அன்புடையராய் ஒழுகுதல் பொருள் கருதிப் பொச்சாப்புப் பார்ப்பார்கண் இல் பிறர் பொருளை வஞ்சித்துக் கொள்ளக் கருதி அவரது சோர்வு பார்ப்பார்மாட்டு உண்டாகாது
தமக்கு உரிய பொருளையும் அதனது குற்றம் நோக்கித் துறந்து போந்தவர் பின் பிறர்க்கு உரிய பொருளை நன்கு மதித்து அதனை வஞ்சித்துக் கோடற்கு அவரது சோர்வ பார்க்கும் மருட்சியரானால் அவர்மாட்டு உயிர்கள்மேல் அருள் செய்தல் நமக்கு உறுதி என்று அறிந்து அவ்வருளின் வழுவாது ஒழுகும் தெருட்சி கூடாது என்பதாம்
அளவின்கண் நின்று ஒழுகல் ஆற்றார் உயிர் முதலியவற்றை அளத்தலாகிய நெற்றியின்கண் நின்று அதற்கு ஏற்ப ஒழுகமாட்டார் களவின்கண் கன்றிய காதலவர் களவின் கண்ணே மிக்க வேட்கையை உடையார்
உயிர் முதலியவற்றை அளத்தலாவது காட்சி முதலாகச் சொல்லப்பட்ட அளவைகளான் உயிர்ப் பொருளையும் அதற்கு அநாதியாய் வருகின்ற நல்வினை தீவினைக்கு உள்ள விளைவுகளையும் அவற்றான் அது நாற்கதியுள் பிறந்து இறந்து வருதலையும் அது செய்யாமல் அவற்றைக் கெடுத்தற்கு உபாயமாகிய யோகஞானங்களையும் அவற்றான் அஃது எய்தும் விட்டினையும் அளந்து உள்ளவாறு அறிதல்
களவு என்னும் கார் அறிவு ஆண்மை களவு என்று சொல்லப்படுகின்ற இருண்ட அறிவினை உடையராதல் அளவு என்னும் ஆற்றல் புரிந்தார்கண் இல் உயிர் முதலியவற்றை அளத்தல் என்னும் பெருமையை விரும்பினார்கண் இல்லை
அளவு அறிந்தார் நெஞ்சத்து அறம் போல நிற்கும் அவ்வளத்தலையே பயின்றவர் நெஞ்சத்து அறம் நிலை பெற்றார்போல நிலைபெறும் களவு அறிந்தார் நெஞ்சில் கரவு களவையே பயின்றவர் நெஞ்சத்து வஞ்சனை
அளவு அல்ல செய்தாங்கே வீவர் அவ்வளவல்லாத தீய நினைவுகளை நினைத்த பொழுதே கெடுவர் களவு அல்ல மற்றைய தேற்றாதவர் களவு அல்லாத பிறவற்றை அறியாதவர்
தீய நினைவுகளான பொருளுடையாரை வஞ்சிக்கு மாறும் அவ்வஞ்சனையால் அது கொள்ளுமாறும் கொண்ட அதனால் தாம் புலன்களை நுகருமாறும் முதலாயின
நினைத்தலும் செய்தலாகலின் செய்து என்றும் அஃது உள்ள அறங்களைப் போக்கி கரந்த சொற் செயல்களைப் புகுவித்து அப்பொழுதே கெடுக்கும் ஆகலின் ஆங்கே வீவர் என்றும் கூறினார்
கள்வார்க்கு உயிர் நிலை தள்ளும் களவினைப் பயில்வார்க்குத் தம்மின் வேறல்லாத உடம்பும் தவறும் கள்ளார்க்குப் புத்தேள் உலகு தள்ளாது அது செய்யாதார்க்கு நெடுஞ்சேணது ஆகிய புத்தேள் உலகும் தவறாது
இம்மையினும் அரசனால் ஒறுக்கப்படுதலின் உயிர் நிலையும் தள்ளும் என்றும் மறுமையினும் தேவராதல் கூடுதலின் புத்தேள் உலகும் தள்ளாது என்றும் கூறினார்
புரை தீர்ந்த நன்மை பயக்கும் எனின் பிறர்க்குக் குற்றம் தீர்ந்த நன்மையைப் பயக்குமாயின் பொய்ம்மையும் வாய்மை இடத்த பொய்ம்மைச் சொற்களும் மெய்ம்மைச் சொற்களின் பாலஆம்
குற்றம் தீர்ந்த நன்மை அறம் அதனைப் பயத்தலாவது கேடாதல் சாக்காடாதல் எய்த நின்றதோர் உயிர் அச்சொற்களின் பொய்ம்மையானே அதனின் நீங்கி இன்புறுதல் நிகழாதது கூறலும் நன்மை பயவாதாயின் பொய்ம்மையாம் பயப்பின் மெய்ம்மையாம் என்பது கருத்து
இவை இரண்டு பாட்டானும் தீங்கு பயவாத நிகழ்ந்தது கூறலும் நன்மை பயக்கும் நிகழாதது கூறலும் மெய்ம்மை எனவும் நன்மை பயவாத நிகழ்ந்தது கூறலும் தீங்கு பயக்கும் நிகழ்ந்தது கூறலும் பொய்ம்மை எனவும் அவற்றது இலக்கணம் கூறப்பட்டது
தன் நெஞ்சு அறிவது பொய்யற்க ஒருவன் தன் நெஞ்சு அறிவது ஒன்றனைப் பிறர் அறிந்திலர் என்று பொய்யா தொழிக பொய்த்தபின் தன் நெஞ்சே தன்னைச் சுடும் பொய்த்தானாயின் அதனை அறிந்த தன் நெஞ்சே அப்பாவத்திற்குக் கரியாய் நின்று தன்னை அதன் பயனாய துன்பத்தை எய்துவிக்கும்
நெஞ்சு கரியாதல் கண்டவர இல்லென உலகத்துள் உணராதார் தங்காது தகைவின்றித் தாம் செய்யும் வினைகளுள் நெஞ்சு அறிந்த கொடியவை மறைப்பவும் மறையாவாம் நெஞ்சத்திற் குறுகிய கரி இல்லை ஆகலின் கலித்
மனத்தொடு வாய்மை மொழியின் ஒருவன் தன் மனத்தொடு பொருந்த வாய்மையைச் சொல்வானாயின் தவத்தொடு தானம் செய்வாரின் தலை அவன் தவமும் தானமும் ஒருங்கு செய்வாரினும் சிறப்புடையன்
பொய்யாமை அன்ன புகழ் இல்லை ஒருவனுக்கு இம்மைக்குப் பொய்யாமையை ஒத்த புகழ்க் காரணம் இல்லை எய்யாமை எல்லா அறமும் தரும் மறுமைக்கு மெய் வருந்தாமல் அவனுக்கு எல்லா அறங்களையும் தானே கொடுக்கும்
பொய்யாமை பொய்யாமை ஆற்றின் ஒருவன் பொய்யாமையையே பொய்யாமையையே செய்ய வல்லனாயின் பிற அறம் செய்யாமை செய்யாமை நன்று அவன் பிற அறங்களைச் செய்யாமையே செய்யாமையே நன்று
பல அறங்களையும் மேற்கொண்டு செய்தற்கு அருமையால் சில தவறின் குற்றப்படுதலின் அவை எல்லாவற்றின் பயனையும் தானே தரவற்றாய இதனையே மேற்கொண்டு தவறாமல் செய்தல் நன்று என்பார் செய்யாமை செய்யாமை நன்று என்றார்
இதனை இவ்வாறு அன்றிப் பொய்யாமையைப் பொய்யாமல் செய்யின் பிற அறம் செய்கை நன்று எனப் பொழிப்பாக்கி பொய் கூறின் பிறவறம் செய்கை நன்றாகாது என்பது அதனால் போந்த பொருளாக்கி உரைப்பாரும் உளர்
புறம் தூய்மை நீரான் அமையும் ஒருவனுக்கு உடம்பு தூய்தாந் தன்மை நீரானே உண்டாம் அகம் தூய்மை வாய்மையான் காணப்படும் அது போல மனம் தூய்தாந்தான்மை வாய்மையான் உண்டாம்
உடம்பு தூய்தாதல் வாலாமை நீங்குதல் மனம் தூய்தாதல் மெய்யுணர்தல் புறம் தூய்மைக்கு நீரல்லது காரணம் இல்லாதாற் போல அகம் தூய்மைக்கு வாய்மையல்லது காரணம் இல்லை என்பதாம்
எல்லா விளக்கும் விளக்குஅல்ல புறத்து இருள் கடியும் உலகத்தார் விளக்குகள் எல்லாம் விளக்கு ஆகா சான்றோர்க்கு விளக்குப் பொய்யா விளக்கே துறவான் அமைந்தார்க்கு விளக்காவது மனத்து இருள் கடியும் பொய்யாமை ஆகிய விளக்கே
இனி இதற்குக் கல்வி முதலியவற்றான் வரும் விளக்கம் யாம் மெய்யாக் கண்டவற்றுள் யாம் மெய்ந்நூல்களாகக் கண்ட நூல்களுள் எனைத்து ஒன்றும் வாய்மையின் நல்ல பிற இல்லை யாதொரு தன்மையானும் வாய்மையின் மிக்கனவாகச் சொல்லப்பட்ட பிற அறங்கள் இல்லை
அவையாவன தம்கண் மயக்கம் இன்மையின் பொருள்களை உள்ளவாறு உணரவல்லாராய்க் காம வெகுளிகள் இன்மையின் அவற்றை உணர்ந்தவாறே உரைக்கவும் வல்லராய இறைவர் அருளான் உலகத்தார் உறுதி எய்துதற்பொருட்டுக் கூறிய ஆகமங்கள்
சினம் செல் இடத்துக் காப்பான் காப்பான் தன் சினம் பலிக்குமிடத்து அதனை எழாமல் தடுப்பானே அருளாள் தடுப்பானாவான் அல் இடத்துக் காக்கின் என் காவாக்கால் என் ஏனைப் பலியாத இடத்து அதனைத் தடுத்தால் என்
சினம் செல்லா இடத்துத் தீது ஒருவன் வெகுளி தன்னின் வலியார்மேல் எழின் தனக்கே தீதாம் செல் இடத்தும் அதனின் தீய பிற இல் மற்றை எளியோர்மேல் எழினும் அதனின் தீயன பிற இல்லை
யார் மாட்டும் வெகுளியை மறத்தல் யாவர் மாட்டும் வெகுளியை ஒழிக தீய பிறத்தல் அதனான் வரும் ஒருவற்குத் தீயன எல்லாம் உளவாதல் அதனான் வரும் ஆகலான்
வலியார் ஒப்பார் எளியார் என்னும் மூவர் மாட்டும் ஆகாமையின் யார் மாட்டும் என்றும் மனத்தால் துறந்தார்க்கு ஆகாதனவாகிய தீச்சிந்தைகள் எல்லாவற்றையும் பிறப்பித்தலின் தீய பிறத்தல் அதனான் வரும் என்றும் கூறினார்
நகையும் உவகையம் கொல்லும் சினத்தின துறந்தார்க்கு அருளான் உளவாய முகத்தின்கண் நகையையும் மனத்தின் கண் உவகையையும் கொன்று கொண்டெழுகின்ற சினமே அல்லாது பிற பகையம் உளவோ அதனின் பிறவாய பகைகளும் உளவோ
துறவால் புறப்பகை இலராயினும் உட்பகையாய் நின்ற அருள்முதலிய நட்பினையும் பிரித்துப் பிறவித் துன்பமும் எய்துவித்தலான் அவர்க்குச் சினத்தின் மிக்க பகை இல்லையாயிற்று
தன்னைத்தான் காக்கின் சினம் காக்க தன்னைத்தான் துன்பம் எய்தாமல் காக்க நினைத்தானாயின் தன் மனத்துச் சினம் வராமல் காக்க காவாக்கால் சினம் தன்னையே கொல்லும் காவானாயின் அச் சினம் தன்னையே கெடுக்கும் கடுந்துன்பங்களை எய்துவிக்கும்
வேண்டிய வேண்டியாங்கு எய்தல் குறள்  பயத்தாய தவத்தைப் பிறர்மேல் சாபம் விடுவதற்காக இழந்து அத் தவத்துன்பத்தோடு பழைய பிறவித்துன்பமும் ஒருங்கே எய்துதுலின் தன்னையே கொல்லும் என்றார்
சினம் என்னும் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி சினம் என்னும் நெருப்பு இனம் என்னும் ஏமப் புனையைச் சுடும் தனக்கு இடமானவரையே யன்றி அவர்க்கு இனமாகிய ஏமப்புனையையும் சுடும்
ஈண்டு உருவகம் செய்கின்றது துறந்தார் சினத்தையே ஆகலின் சினமென்னும் நெருப்பு என்ற விதப்பு உலகத்து நெருப்புச் சுடுவது தான் சேர்ந்த இடத்தையே இந் நெருப்புச் சேராத இடத்தையும் சுடும் என்னும் வேற்றுமை தோன்ற நின்றது
சினத்தைப் பொருள் என்று கொண்டவன் கேடு சினத்தைத் தன் ஆற்றல் உணர்த்துவதோர் குணம் என்று தன்கண் கொண்டவன் அவ்வாற்றல் இழத்தல் நிலத்து அறைந்தான் கை பிழையா தற்று நிலத்தின்கண் அறைந்த அவன் கை அந்நிலத்தையுறுத்தல் தப்பாதவாறு போலத் தப்பாது
இணர் எரி தோய்வு அன்ன இன்னா செயினும் பல சுடரை உடைத்தாய பேரெரி வந்து தோய்ந்தாலொத்த இன்னாதவற்றை ஒருவன் செய்தானாயினும் வெகுளாமை புணரின் நன்று
இன்னாமையின் மிகுதி தோன்ற இணர் எரி என்றும் அதனை மேன்மேலும் செய்தல் தோன்ற இன்னா என்றும் அச்செயல் முனைவரையும் வெகுள்விக்கும் என்பது தோன்றப் புணரின் என்றும் கூறினார்
உள்ளத்தால் வெகுளி உள்ளான் எனின் தவஞ்செய்யும் அவன் தன் மனத்தால் வெகுளியை ஒருகாலும் நினையானாயின் உள்ளிய எல்லாம் உடன் எய்தும் தான் கருதிய பேறு எல்லாம் ஒருங்கே பெறும்
இறந்தார் இறந்தார் அனையர் சினத்தின் கண்ணே மிக்கார் உயிருடையராயினும் செத்தாரோடு ஒப்பர் சினத்தைத் துறந்தார் துறந்தார் துணை சினத்தைத் துறந்தார் சாதல் தன்மையராயினும் அதனை ஒழிந்தார் அளவினர்
மிக்க சினத்தை உடையார்க்கு ஞானம் எய்துதற்கு உரிய உயிர் நின்றதாயினும் கலக்கத்தான் அஃது எய்தாமை ஒருதலையாகலின் அவரை இறந்தார் அனையர் என்றும் சினத்தை விட்டார்க்குச் சாக்காடு எய்துதற்கு உரிய யாக்கை நின்றதாயினம் ஞானத்தான வீடு பெறுதல் ஒருதலையாகலின் அவரை வீடு பெற்றாரோடு ஒப்பர் என்றும் கூறினார்
சிறப்பு ஈனும் செல்வம் பெறினும் யோகமாகிய சிறப்புத் தரும் அணிமா முதலிய செல்வங்களைப் பிறர்க்கு இன்னா செய்து பெறலாமாயினும் பிறர்க்கு இன்னா செய்யாமை மாசு அற்றார் கோள் அதனைச் செய்யாமை ஆகமங்கள் கூறிய ஆற்றான் மனந்தூயாரது துணிவு
சிறப்பு உடையதனைச் சிறப்பு என்றும் அதன் பயிற்சியான் வாயுவை வென்று எய்தப்படுதலின் எட்டுச் சித்திகளையும் சிறப்பு ஈனும் செல்வம் என்றும் காமம் வெகுளி மயக்கம் என்னும் குற்றங்கள் அற்றாமையான் மாசு அற்றார் என்றும் கூறினார்
கறுத்து இன்னா செய்த அக்கண்ணும் தம்மேல் செற்றம் கொண்டு ஒருவன் இன்னாதவற்றைச் செய்த இடத்தும் மறுத்து இன்னா செய்யாமை மாசு அற்றார் கோள் மீண்டுதாம் அவனுக்கு இன்னாதவற்றைச் செய்யாமையும் அவரது துணிவு
செய்யாமல் செற்றார்க்கும் இன்னாத செய்தபின் தான் முன்பு ஓர் இன்னாமை செய்யாதிருக்கத் தன்மேல் செற்றம் கொண்டவர்க்கும் இன்னாதவற்றைத் துறந்தவன் செய்யுமாயின் உய்யா விழுமம் தரும் அச்செயல் அவனுக்குக் கடக்க முடியாத இடும்பையைக் கொடுக்கும்
இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் தமக்கு இன்னாதவற்றைச் செய்தாரைத் துறந்தார் ஒறத்தலாவது அவர் நாண நல் நயம் செய்துவிடல் அவர் தாமே நாணுமாறு அவர்க்கு இனிய உவகைகளைச் செய்த அவ்விரண்டனையும் மறத்தல்
அறிவினான் ஆகுவது உண்டோ துறந்தார்க்கு உயிர் முதலியவற்றை உள்ளவாறறிந்த அறிவினான் ஆவதொரு பயன் உண்டோ பிறிதின் நோய் தம் நோய்போல் போற்றாக்கடை பிறிதோர் உயிர்க்கு வரும் இன்னாதவற்றைத் தம் உயிர்க்கு வந்தன போலக் குறிக்கொண்டு காவா இடத்து
குறிக்கொண்டு காத்தலாவது நடத்தல் இருத்தல் நிற்றல் உண்டல் முதலிய தம் தொழில்களானும் பிறவாற்றானும் உயிர்கள் உறுவனவற்றை முன்னே அறிந்து உறாமல் காத்தல்
இது பெரும்பான்மையும் அஃறினைக்கண் நுண்ணிய உடம்பு உடையவற்றைப் பற்றி வருதலின் பொதுப்படப் பிறிதின் நோய் என்றும் மறப்பான் அது துன்புறினும் நமக்கு இன்னா செய்தலாம் என்று அறிந்து காத்தல் வேண்டும் ஆகலின் அது செய்யாவழி அறிவினான் ஆகுவது உண்டோ என்றும் கூறினார்
இன்னா எனத் தான் உணர்ந்தவைஇவை மக்கட்கு இன்னாதன என அனுமானத்தால் தான் அறிந்தவற்றை பிறன்கண் செயல் துன்னாமை வேண்டும் பிறன் மாட்டுச் செய்தலை மேவாமை துறந்தவனுக்கு வேண்டும்
மனத்தான் ஆம் மாணா மனத்தோடு உளவாகின்ற இன்னாத செயல்களை எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் எனைத்தானும் செய்யாமை தலை எக்காலத்தும் யாவர்க்கும் சிறிதாயினும் செய்யாமை தலையாய அறம்
தன் உயிர்க்கு இன்னாமை தான் அறிவான் பிறர் செய்யும் இன்னாதன தன்னுயிர்க்கு இன்னாவாம் தன்மையை அனுபவித்து அறிகின்றவன் மன் உயிர்க்கு இன்னா செயல் என்கொல் நிலைபேறுடைய பிற உயிர்கட்குத் தான் அவற்றைச் செய்தல் என்ன காரணத்தான்
இவ்வாறே இவை பிற உயிர்க்கும் இன்னா என்பது அனுமானத்தான் அறிந்து வைத்துச் செய்கின்ற இப் பாவம் கழுவப்படாமையின் இன்னாதன யான் வருந்தப் பின்னே வந்து வருத்தும் என்பது ஆகமத்தானும் அறிந்து ஒழியற்பாலன என்பது தோன்றத் தான் என்றும் அத்தன்மையான் ஒழியாமைக்குக் காரணம் மயக்கம் என்பதுபோன்ற என்கொலோ என்றும் கூறினார்
பிறர்க்கு இன்னா முற்பகல் செய்யின் துறந்தவர் பிறர்க்கு இன்னாதனவற்றை ஒரு பகலது முற்கூற்றின்கண் செய்வராயின தமக்கு இன்னா பிற்பகல் தாமே வரும் தமக்கு இன்னாதன அதன் பிற்கூற்றின்கண் அவர் செய்யாமல் தாமே வரும்
நோய் எல்லாம் நோய் செய்தார் மேலவாம் இன்னா தன எல்லாம் பிறிதோர் உயிர்க்கு இன்னாதன செய்தார் மேல் ஆம் நோய் இன்மை வேண்டுபவர் நோய் செய்யார் அதனால் தம் உயிர்க்கு இன்னாதன வேண்டாதார் பிறிதோர் உயிர்க்கு இன்னாதன செய்யார்
அறவினை யாது எனின் கொல்லாமை அறங்களெல்லாம் ஆகிய செய்கை யாது என்று வினவின் அஃது ஓர் உயிரையும் கொல்லாமையாம் கோறல் பிற வினை எல்லாம் தரும் அவற்றைக் கொல்லுதல் பாவச் செய்கைகள் எல்லாவற்றையும் தானே தரும் ஆதலான்
ஈண்டுப் பிறவினை என்றது அவற்றின் விளைவை கொலைப்பாவம் விளைக்கும் துன்பம் ஏனைப் பாவங்களல்லாம் கூடியம் விளைக்க மாட்டா என்பதாம் கொல்லாமை தானே பிற அறங்கள் எல்லாவற்றின் பயனையும் தரும் என்று மேற்கோள் கூறி அதற்கு ஏது எதிர்மறை முகத்தால் கூறியவாறாயிற்று
பகுத்து உண்டு பல் உயிர் ஓம்புதல் உண்பதனைப் பசித்த உயிர்கட்குப் பகுத்துக் கொடுத்து உண்டு ஐகை உயிர்களையும் ஓம்புதல் நூலோர் தொகுத்தவற்றுள் எல்லாம் தலை அறநூலை உடையார் துறந்தார்க்குத் தொகுத்த அறங்கள் எல்லாவற்றினும் தலையாய அறம்
அதிகாரம் கொல்லாமையாயினும் மேல் பொய்யாமை பொய்யாமை ஆற்றின் எனவும் யாம் மெய்யாக் கண்டவற்றுள் இல்லை எனவும் கூறினார் ஆகலின் இரண்டு அறந்துள்ளும் யாது சிறந்தது என்று ஐயம் நிகழுமன்றே அது நிகழாமைப்பொருட்டு ஈண்டு அதன் பின்சாரப் பொய்யாமை நன்று என்றார்
முன் கூறியதில் பின் கூறியது வலியுடைத்து ஆகலின் அதனைப் பின்சார நன்று என்றது நன்மை பயக்கும்வழிப் பொய்யும் மெய்யும் தீமை பயக்கும்வழி மெய்யும் பொய்யாயும் இதனைப் பற்ற அது திரிந்துவருதலான் என உணர்க
நல்ஆறு எனப்படுவது யாது எனின் மேற்கதி வீடு பேறுகட்கு நல்ல நெறி என்று சொல்லப்படுவது யாது என்று வினவின் யாது ஒன்றும் கொல்லாமை சூழும் நெறி அஃது யாதோர் உயிரையும் கொல்லாமை ஆகிய அறத்தினைக் காக்கக் கருதும் நெறி
பிறப்பு நின்ற நிலையாவது இயங்குவ நிற்ப என்னும் இருவகைப் பிறப்பினும் இன்பம் என்பது ஒன்று இன்றி உள்ளன எல்லாம் துன்பமேயாம் நிலைமை
மிகப்பெரிய அறம் செய்தாரும் மிகப்பெரிய பாவம் செய்தாரும் முறையான் அன்றி இம்மைதன்னுள்ளே அவற்றின்பயன் அனுபவிப்பர் என்னும் அறநூல் துணிபு பற்றி இப் பேரறம்செய்தான் தானும் கொல்லப்படான் படானாகவே அடியிற்கட்டிய வாழ்நாள் இடையூறின்றி எய்தும் என்பார் வாழ்நாள்மேல் கூற்றுச் செல்லாது என்றார்
நன்று ஆகும் ஆக்கம் பெரிது எனினும் தேவர்பொருட்டு வேள்விக்கண் கொன்றால் இன்பம் மிகும் செல்வம்பெரிதாம் என்று இல்வாழ்வார்க்குக் கூறப்பட்டதாயினும் சான்றோர்க்கு கொன்று ஆகும் ஆக்கம் கடை துறவான் அமைந்தார்க்கு ஓர் உயிரைக் கொல்ல வரும் செல்வம் கடை இன்பம் மிகும் செல்வமாவது தாமும்தேவராய்த் துறக்கத்துச் சென்று எய்தும் செல்வம்
அது சிறிதாகலானும் பின்னும்பிறத்தற்கு ஏதுவாகலானும் வீடாகிய ஈறு இல் இன்பம் எய்துவார்க்குக் கடை எனப்பட்டதுதுறக்கம் எய்துவார்க்கு ஆம் ஆயினும் வீடு எய்துவார்க்கு ஆகாது என்றமையின் விதிவிலக்குகள் தம்முள் மலையாமை விளக்கிய வாறாயிற்று
செயிர் உடம்பின் செல்லாத் தீ வாழ்க்கையவர் நோக்கலாகா நோய் உடம்புடனே வறுமை கூர்ந்த இழி தொழில் வாழ்க்கையினை உடையாரை உயிர் உடம்பின் நீக்கியார் என்ப இவர் முற்பிறப்பின் கண் உயிர்களை அவை நின்ற உடம்பினின்றும் நீக்கினவர் என்று சொல்லுவர் வினை விளைவுகளை அறிந்தோர்
நில்லாதவற்றை நிலையின் என்று உணரும் புல்லறிவு ஆண்மை நிலையுதல் இலவாகிய பொருள்களை நிலையுதல் உடைய என்று கருதுகின்ற புல்லிய அறிவினை உடையராதல் கடை துறந்தார்க்கு இழிபு
தோற்றம் உடையவற்றைக் கேடில என்று கருதும் புல்லறிவால் அவற்றின்மேல் பற்றுச் செய்தல் பிறவித்துன்பத்திற்கு ஏதுவாகலின் அது வீடு எய்துவார்க்கு இழுக்கு என்பது இதனால் கூறப்பட்டது
இனி புல்லறிவாளர் பெரும்பான்மையும் பற்றுச்செய்வது சிற்றின்பத்துக்கு ஏதுவாகிய செல்வத்தின் கண்ணும்அதனை அனுபவிக்கும் யாக்கையின் கண்ணும் ஆகலின் வருகின்ற பாட்டுகளான் அவற்றது நிலையாமையை விதந்து கூறுப
பெருஞ்செல்வம் கூத்தாட்டு அவைக்குழாத்தற்று ஒருவன் மாட்டுப் பெரிய செல்வம் வருதல் கூத்தாடுதல் செய்கின்ற அரங்கின்கண் காண்போர் குழாம் வந்தாற் போலும் போக்கும் அது விளிந்தற்று அதனது போக்கும் அக்கூத்தாட்டு முடிந்தவழி அக்குழாம் போயினாற்போலும்
போக்கும் என்ற எச்சஉம்மையான்வருதல் பெற்றாம் அக்குழாம் கூத்தாட்டுக் காரணமாக அரங்கின்கண் பலதிறத்தால் தானே வந்து அக்காரணம் போயவழித்தானும் போமாறுபோல செல்வமும் ஒருவன் நல்வினை காரணமாக அவன்மாட்டுப் பல்திறத்தால் தானே வந்து அக்காரணம் போயவழித் தானும் போம் என்றதாயிற்று
அற்கா இயல்பிற்றுச் செல்வம் நில்லாத இயல்பினையுடையப்துச் செல்வம் அது பெற்றால் அற்குப ஆங்கே செயல் அதனைப் பெற்றால் அதனால் செய்யப்படும் அறங்களை அப் பெற்ற பொழுதே செய்க
நாள் என ஒன்றுபோல் காட்டி ஈரும் வாளது உயிர் நாள் என்று அறுக்கப்படுவதொருகாலவரையறை போலத் தன்னைக் காட்சி ஈர்ந்து செல்கின்ற வாளினது னாயது உயிர் உணர்வார்ப் பெறின் அஃது உணர்வாரைப் பெறின்
காலம் என்னும் அருவப்பொருள் உலகியல் நடத்தற் பொருட்டு ஆதித்தன் முதலிய அளவைகளால் கூறுபட்டதாக வழங்கப்படுவதல்லது தானாகக் கூறுபடாமையின் நான் என ஒன்றுபோல் என்றும் அது தன்னை வாள் என்று உணர மாட்டாதார் தமக்குப்பொழுது போகாநின்றது என்று இன்புறுமாறு நாளாய் மயக்கலின் காட்டி என்றும் இடைவிடாது ஈர்தலான் வாளின் வாயது என்றும் அஃது ஈர்கின்றமையை உணர்வார் அரியர் ஆகலின் உணர்வார்ப் பெறின் என்றும் கூறினார்
நாச் செற்று விக்குள் மேல் வாராமுன் உரையாடாவண்ணம் நாவை அடக்கி விக்குள் எழுவதற்கு முன்னே நல்வினை மேற்சென்று செய்யப்படும் வீட்டிற்கு ஏதுவாகிய அறம் விரைந்து செய்யப்படும்
மேல் நோக்கி வருதல் ஒரு தலையாகலானும் வந்துழிச் செய்தலே அன்றிச் சொல்லும் ஆகாமையானும் வாராமுன் என்றும் அதுதான் இன்ன பொழுது வரும் என்பது இன்மையின் மேற்சென்று என்றும் கூறினார்
ஒரு பொழுதும் வாழ்வது அறியார் ஒரு பொழுதளவும் தம் உடம்பும் உயிரும் இயைந்திருத்தலை தெளியமாட்டார் கோடியும் அல்ல பல கருதுப மாட்டாது வைத்தும் கோடியளவும் அன்றி அதனினும் பலவாய நினைவுகளை நினையா நிற்பர் அறிவிலாதார்
பலவாய நினைவுகளாவன பொறிகளான் நுகரப்படும் இன்பங்கள் தமக்கு உரியவாமாறும்அதற்குப் பொருள் துணைக்காரணம் ஆமாறும் அது தம் முயற்சிகளான் வருமாறும் அவற்றைத் தாம் முயலுமாறும் அவற்றிற்கு வரும் இடையூறுகளும் அவற்றை நீக்குமாறும் நீக்கி அப்பொருள் கடைக்கூட்டுமாறும் அதனைப் பிறர் கொள்ளாமல் காக்குமாறும் அதனான் நட்டாரை ஆக்குமாறும் நள்ளாரை அழிக்குமாறும் தாம் அவ்வின்பங்கள் நுகருமாறும் முதலாயின
குடும்பை தனித்து ஒழியப் புள் பறந்தற்று முன் தனியாத முட்டை தனித்துக் கிடப்ப அதனுள் இருந்த புள்ளுப் பருவம் வந்துழிப் பறந்து போன தன்மைத்து உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு உடம்பிற்கும் உயிர்க்கும் உளதாய நட்பு
அஃதாவது கருவும் தானும் ஒன்றாய்ப் பிறந்து வேறாம் துணையும் அதற்கு ஆதாரமாய் நிற்றல் அதனால் அஃது உடம்பிற்கு உவமையாயிற்று அதனுள் வேற்றுமையின்றி நின்றே பின் புகாமல் போகலின் புள் உயிர்க்கு உவமையாயிற்று
சேதனமாய் அருவாய் நித்தமாய உயிரும் அசேதனமாய் உருவாய் அநித்தமாய உடம்பும் தம்முள் மாறாகலின் வினைவயத்தால் கூடியதல்லது நட்பில என்பது அறிக
இனி குடும்பை என்பதற்குக் கூடு என்று உரைப்பாரும் உளர் அது புள்ளுடன் தோன்றாமையானும் அதன் கண் அது மீண்டு புகுதல் உடைமையானும் உடம்பிற்கு உவமையாகாமை அறிக
உடம்பினுள் துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு வாதம் முதலியவற்றின் இல்லாய உடம்புகளுள் ஒதுக்கிருந்தே போந்த உயிர்க்கு புக்கில் அமைந்தின்று கொல் எஞ்ஞான்றும் இருப்பதோர் இல் இதுகாறும் அமைந்ததில்லை போலும் அந்நோய்கள் இருக்க அமைந்த ஞான்று இருந்தும் வெகுண்ட ஞான்று போயும் ஓர் உடம்பினும் நிலைபெறாது வருதலால் துச்சில் இருந்த என்றார்
பின் புறப்படாது புக்கேவிடும் இல் அமைந்ததாயின் பிறர் இல்களுல் துச்சிலிராது என்பதாம் ஆகவே உயிரோடு கூடி நிற்பதோர் உடம்பும் இல்லை என்பது பெறப்பட்டது
இவை ஏது பாட்டானும் முறையே யாக்கைகட்கு வரைந்த நாள் கழிகின்றவாறும் கழிந்தால் உளதாய நிலையாமையும அவை ஓரோவழிப் பிறந்த அளவிலே இறத்தலும் ஒரு கணமாயினும் நிற்கும் என்பது தெளியப்படாமையும் உயிர் நீங்கிய வழிக் கிடக்குமாறும் அவற்றிற்கு இறப்பும் பிறப்பும் மாறிமாறி வருமாறும் அவைதாம் உயிர்க்குரிய அன்மையும் என்று இவ்வாற்றால் யாக்கை நிலையாமை கூறியவாறு கண்டு கொள்க
யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் ஒருவன் யாதொரு பொருளின் யாதொரு பொருளின் நீங்கினான் அதனின் அதனின் நோதல் இலன் அவன் அப்பொருளால் அப்பொருளால் துன்பம் எய்துதல் இலன்
ஈண்டத் துன்பம் என்றது இம்மைக்கண் அவற்றைத் தேடுதலானும் காத்தலானும் இழத்தலானும் வருவனவும் மறுமைக்கண் பாவத்தான் வருவனவும் ஆய இருவகைத் துன்பங்களையும் ஆம்
துறந்த பின் ஈண்டு இயற்பால பல எல்லாப் பொருள்களையும் துறந்தால் ஒருவர்க்கு இம்மைக்கண்ணே உளவாம் முறைமையை உடைய இன்பங்கள் பல வேண்டின் உண்டாகத் துறக்க அவ் இன்பங்களை வேண்டின் அவற்றைக் காலம் பெறத் துறக்க
அவ்வின்பங்களாவன அப்பொருள்கள் காரணமாக மனம் மொழி மெய்கள் அலையாது நிற்றலானும் அவை நன்னெறிக்கண் சேறலானும் வருவனஇளமைக்கண் துறந்தான் அவற்றை நெடுங்காலம் எய்துமாகலின் உண்டாகத் துறக்க என்றார்
ஐந்தன் புலத்தை அடல் வேண்டும் வீடு எய்துவார்க்குச் செவி முதலிய ஐம்பொறிகட்கு உரியவாய ஓசை முதலிய ஐம்புலன்களையும் கெடுத்தல் வேண்டும் வேண்டிய எல்லாம் ஒருங்கு விடல் வேண்டும் கெடுக்குங்கால் அவற்றை நுகர்தற்பொருட்டுத் தாம் படைத்த பொருள் முழுவதையும் ஒருங்கே விடுதல் வேண்டும்
அது மனத்தைத் துன்பத்தானும் பாவத்தானும் அன்றி வாராத பொருள்கள் மேலல்லது வீட்டுநெறியாகிய யோகஞானங்களில் செலுத்தாமையின் அதனை அடல் வேண்டும் என்றும் அஃது அப்பொருள்கள்மேல் செல்லின் அந்நுகர்ச்சி விறகுபெற்ற தழல்போல் முறுகுவதல்லது அடப்படாமையின் வேண்டிய எல்லாம் ஒருங்கு விடல் வேண்டும் என்றும் கூறினார்
ஒன்று இன்மை நோன்பிற்கு இயல்பு ஆகும் பற்றப்படுவதொரு பொருளும் இல்லாமை தவம் செய்வார்க்கு இயல்பாம் உடைமை பெயர்த்து மற்றும் மயல் ஆகும் அஃதன்றி ஒன்றாயினும் உடைமை அத்தவத்தைப் போக்குதலான் மீண்டும் மயக்குவதற்கு ஏதுவாம்
எல்லாப் பொருள்களையும் விட்டு ஒரு பொருளை விடாதவழியும் அது சார்பாக விட்டன எல்லாம் மீண்டும் வந்து தவத்திற்கு இடையீடாய் மனக்கலக்கம் செய்யும் என்பது கருத்து
பிறப்பு அறுக்கல் உற்றார்க்கு உடம்பும் மிகை பிறப்பறுத்தலை மேற்கொண்டார்க்கு அதற்குக் கருவிஆகிய உடம்பும் மிகை ஆம் மற்றும் தொடர்ப்பாடு எவன் ஆனபின் அதற்கு மேலே இயைபு இல்லனவும் சில தொடர்ப்பாடு உளவாதல் என்னாம்
அவற்றுள் அருவுடம்பாவது பத்து வகை இந்திரிய உணர்வோடும் ஐவகை வாயுக்களோடும் காமவினை விளைவுகளோடும் கூடிய மனம் இது நுண்ணுடம்பு எனவும் படும்
இவ்வுடம்புகளால் துன்பம் இடையறாது வருதலை உணர்ந்து இவற்றான் ஆய கட்டினை இறைப்பொழுதும் பொறாது வீட்டின்கண்ணே விரைதலின் உடம்பும் மிகை என்றார்
யான் எனது என்னும் செருக்கு அறுப்பான் தான் அல்லாத உடம்பை யான் என்றும் தன்னோடு இயைபு இல்லாத பொருளை எனது என்றும் கருதி அவற்றின்கண் பற்றுச் செய்தற்கு ஏதுவாகிய மயக்கத்தைக் கொடுப்பான் வானோர்க்கு உயர்ந்த உலகம் புகும் வானோர்க்கும் எய்தற்கு அரிய வீட்டுலகத்தை எய்தும்
அதனைக் கெடுத்தலாவது தேசிகர்பால் பெற்ற உறுதிமொழிகளானும் யோகப் பற்சியானும் அவை யான் எனது அன்மை தெளிந்து அவற்றின்கண் பற்றை விடுதல்
பற்றினைப் பற்றி விடாஅ தவர்க்கு இருவகைப் பற்றினையும் இறுகப் பற்றி விடாதாரை இடும்பைகள் பற்றி விடாஅ பிறவித் துன்பங்கள் இறுகப்பற்றி விடா
தீரத் துறந்தார் தலைப்பட்டார் முற்றத் துறந்தார் வீட்டினைத் தலைப்பட்டார் மற்றையவர் மயங்கி வலைப்பட்டார் அங்ஙனம் துறவாதார் மயங்கிப் பிறப்பாகிய வலையுட்பட்டார்
பற்று அற்ற கண்ணே பிறப்பு அறுக்கும் ஒருவன் இருவகைப்பற்றும் அற்ற பொழுதே அப்பற்று அறுதி அவன் பிறப்பை அறுக்கும் மற்று நிலையாமை காணப்படும் அவை அறாதபொழுது அவற்றால் பிறந்து இறந்து வருகின்ற நிலையாமைகாணப்படும்
பற்று அற்றான் பற்றினைப் பற்றுக எல்லாப் பொருளையும் பற்றி நின்றே பற்றற்ற இறைவன் ஓதிய வீட்டு நெறியை இதுவே நன்னெறி என்று மனத்துக் கொள்க அப்பற்றைப் பற்றுக பற்றுவிடற்கு கொண்டு அதன்கண் உபாயத்தை அம்மனத்தால் செய்க விடாது வந்த பற்று விடதற்கு