sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அழுக்காறு என ஒரு பாவிஅழுக்காறு என்று சொல்லபட்ட ஒப்பில்லாத பாவி திருச்செற்றுத் தீயுழி உய்த்துவிடும்தன்னை உடையானை இம்மைக்கண் செல்வத்தைக் கெடுத்து மறுமைக்கண் நரகத்தில் செலுத்திவிடும்
பண்பிற்குப் பண்பி இல்லையேனும் தன்னை ஆக்கினானை இருமையுங் கெடுத்தாற் கொடுமை பற்றி அழுக்காற்றினைப் பாவி என்றார் கொடியானைப் பாவி என்னும் வழக்கு உண்மையின்
அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும்கோட்டத்தினைப் பொருந்திய தனத்தை உடையவனது ஆக்கமும் செவ்வியான் கேடும் நினைக்கப்படும்ஏனைச் செம்மையுடையவனது கேடும் உளவாயின் அவை ஆராயப்படும்
இம்மைச் செய்தன யான்அறி நல்வினை உம்மைப் பயன்கொல் ஒருதனி உழந்துஇத் திருத்தகு மாமணிக் கொழுந்துடன் போந்தது சிலப் என நினைக்கப்பட்டவாறு அறிக
அழுக்கற்று அகன்றாரும் இல்லைஅழுக்காற்றைச் செய்து பெரியராயினாரும் இல்லை அஃது இல்லார் பெருக்கத்தின் தீர்ந்தாரும் இல்அச் செயல் இலாதார் பெருக்கத்தின் நீங்கினாரும் இல்லை
நடுவு இன்றி நன்பொருள் வெஃகின் பிறர்க்கு உரியன கோடல் நமக்கு அறன் அன்று என்னும் நடுவு நிலைமை இன்றி அவர் நன்பொருளை ஒருவன் வெஃகுமாயின் குடி பொன்றிக் குற்றமும் ஆங்கே தரும்அவ் வெஃகுதல் அவன் குடியைக் கெடச் செய்து பல குற்றங்களையும் அப்பொழுதே அவனுக்குக் கொடுக்கும்
குடியை வளரச் செய்து பல நன்மையையும் பயக்கும் இயல்புபற்றி வெஃகின் என்பார் நன்பொருள் வெஃகின் என்றார் பொன்ற என்பது பொன்றி எனத் திரிந்து நின்றது
படுபயன் வெஃகிப் பழிப்படுவ செய்யார்பிறர் பொருளை வெளவினால் தமக்கு வரும் பயனை விரும்பி அது வெளவுதற்குப் பழியின்கண்ணே படுஞ்செயல்களைச் செய்யார் நடுவு அன்மை நாணுபவர்நடுவு நிலைமை அன்மையை அஞ்சுபவர்
சிற்றின்பம் வெஃகி அறன் அல்ல செய்யார்பிறர்பால் வெளவிய பொருளால் தாம் எய்தும் நிலையில்லாத இன்பத்தை விரும்பி அவர் மாட்டு அறன் அல்லாத செயல்களைச் செய்யார் மற்று இன்பம் வேண்டுபவர்அறத்தான் வரும் நிலையுடைய இன்பத்தைக் காதலிப்பவர்
இலம் என்று வெஃகுதல் செய்யார்யாம் வறியம் என்று கருதி அது தீர்தற்பொருட்டுப் பிறர் பொருளை விரும்புதல் செய்யார் புலம் வென்ற புன்மை இல் காட்சியவர் ஐம்புலன்களையும் வென்ற குற்றமில்லாத காட்சியினை உடையார்
அஃகி அகன்ற அறிவு என்னாம்நுண்ணிதாய் எல்லா நூல்களினும் சென்ற தம் அறிவு என்ன பயத்ததாம் வெஃகி யார் மாட்டும் வெறிய செயின்பொருளை விரும்பி யாவர் மாட்டும் அறிவோடு படாத செயல்களை அறிவுடையார் செய்வாராயின்
அருள் வெஃகி ஆற்றின்கண் நின்றான் அருளாகிய அறத்தை விரும்பி அதற்கு வழியாகிய இல்லறத்தின்கண் நின்றவன் பொருள் வெஃகிப் பொல்லாத சூழக் கெடும்பிறர் பொருளை அவாவி அதனை வருவிக்கும் குற்ற நெறிகளை எண்ணக் கெடும்
வெஃகி ஆம் ஆக்கம் வேண்டற்கபிறர் பொருளை அவாவிக்கொண்டு அதனால் ஆகின்ற ஆக்கத்தை விரும்பாது ஒழிக விளைவயின் பயன் மாண்டற்கு அரிது ஆம்பின் அனுபவிக்குங்கால் அவ்வாக்கத்தின் பயன் நன்றாதல் இல்லை ஆகலான்
செல்வத்திற்கு அஃகாமை யாதெனின்சுருங்கல் மாலைத்தாகிய செல்வத்திற்குச் சுருங்காமைக் காரணம் யாது என்று ஒருவன் ஆராயின் பிறர் வேண்டும் கைப்பொருள் வெஃகாமைஅது பிறன் வேண்டும் கைப்பொருளைத் தான் வேண்டாமையாம் அறன் அறிந்து வெஃகா அறிவுடையார் இஃது அறன் என்று அறிந்து பிறர் பொருளை விரும்பாத அறிவுடையாரை திரு திறன் அறிந்து ஆங்கே சேரும்திருமகள் தான் அடைதற்கு ஆம் கூற்றினை அறிந்து அக் கூற்றானே சென்று அடையும்
எண்ணாது வெஃகின் இறல் ஈனும்பின் விளைவது அறியாது ஒருவன் பிறன் பொருளை வெளவக் கருதின் அக்கருத்து அவனுக்கு இறுதியைப் பயக்கும் வேண்டாமை என்னும் செருக்கு விறல் ஈனும்அப்பொருளை வேண்டாமை என்னும் செல்வம் வெற்றியைப் பயக்கும்
பகையும் பாவமும் பெருக்கலின் இறல் ஈனும் என்றும் அப்பொருளை வேண்டிய உழல்வோர் யாவரையும் கீழ்ப்படுத்தலின் விறல் ஈனும் என்றும் கூறினார்
ஒருவன் அறம் கூறான் அல்ல செயினும் ஒருவன் அறன் என்று சொல்லுவதும் செய்யாது பாவங்களைச் செய்யுமாயினும் புறம் கூறான் என்றால் இனிதுபிறனைப் புறம் கூறான் என்று உலகத்தாரால் சொல்லப்படுதல் நன்று
அறன் அழீஇ அல்லவை செய்தலின் தீதுஅறன் என்பது ஒன்று இல்லை என அழித்துச் சொல்லி அதன்மேல் பாவங்களைச் செய்தலினும் தீமையுடைத்து புறன் அழீஇப் பொய்த்து நகைஒருவனைக் காணாதவழி இகழ்ந்துரையால் அழித்துச் சொல்லிக் கண்டவழி அவனோடு பொய்த்து நகுதல்
புறங்கூறிப் பொய்த்து உயிர் வாழ்தலின்பிறனைக் காணாத வழி இகழ்ந்துரைத்துக் கண்டவழி அவற்கு இனியனாகப் பொய்த்து ஒருவன் உயிர்வாழ்தலின் சாதல் அறம் கூறும் ஆக்கம் தரும்அது செய்யாது சாதல் அவனுக்கு அறநூல்கள் சொல்லும் ஆக்கத்தைக் கொடுக்கும்
கண் நின்று கண் அறச் சொல்லினும் ஒருவன் எதிரே நின்று கண்ணோட்டம் அறச் சொன்னானாயினும் முன் இன்று பின் நோக்காச் சொல் சொல்லற்க அவன் எதிரின்றிப்பின் வரும் குற்றத்தை நோக்காத சொல்லைச் சொல்லாதொழிக
அறம் சொல்லும் நெஞ்சத்தான் அன்மை புறம் சொல்லுவான் ஒருவன் அறனை நன்றென்று சொல்லினும் அது தன் மனத்தானாச் சொல்லுகின்றனல்லன் என்பது புறம் சொல்லும் புன்மையால் காணப்படும் அவன் புறஞ்சொல்லுதற்குக் காரணமான மனப்புன்மையானே அறியப்படும்
பிறன் பழி கூறுவான் பிறனொருவன் பழியை அவன் புறத்துக் கூறுபவன் தன் பழியுள்ளும் திறன் தெரிந்து கூறப்படும்தன்பழி பலவற்றுள்ளும் உளையும் திறமுடையவற்றைத் தெரிந்து அவனால் கூறப்படும்
தன்னைப் புறங்கூறியவாறு கேட்டான் அக்கூறியாற்கு அவ்வளவன்றி அவன் இறத்துபட்டு உளையும் திறத்தனவாகிய பழிகளை நாடி எதிரே கூறுமாகலின் திறன் தெரிந்து கூறப்படும் என்றார்
பகச் சொல்லிக் கேளிர்ப் பிரிப்பர் தம்மை விட்டு நீங்கும் ஆற்றல் புறங்கூறித் தம் கேளிரையும் பிரியப் பண்ணுவர் நகச்சொல்லி நட்பு ஆடல் தேற்றாதவர் கூடி மகிழுமாறு இனிய சொற்களைச் சொல்லி அயலாரோடு நட்பு ஆடலை அறியாதார்
துன்னியார் குற்றமும் தூற்றும் மரபினார்தம்மொடு செறிந்தாரது குற்றத்தையும் அவர் புறத்துத் தூற்றும் இயல்பினை உடையார் ஏதிலார் மாட்டு என்னை கொல்அயலார் மாட்டுச் செய்வது யாது கொல்லோ
புறன் நோக்கிப் புன்சொல் உரைப்பான் பொறை பிறர் நீங்கின அளவு பார்த்து அவர் பழித்துரையை உரைப்பானது உடற்பாரத்தை வையம் அறன் நோக்கி ஆற்றுங்கொல் நிலம் இக் கொடியது பொறுத்தலே எனக்கு அறமாவது எனக் கருதிப் பொறுக்கின்றது போலும் எல்லாவற்றையும் பொறுத்தல் இயல்பாயினும் இது பொறுத்தற்கு அரிது என்னும் கருத்தால் அறன் நோக்கி ஆற்றுங்கொல் என்றார்
ஏதிலார் குற்றம்போல் தம் குற்றம் காண்கிற்பின்ஏதிலாரைப் புறங்கூறுவார் அதற்கு அவர் குற்றம் காணுமாறு போலப் புறங்கூறாகிய தம் குற்றத்தையும் காணுமாறு போலப் புறங்கூறலாகிய தம் குற்றத்தையும் காணவல்லராயின் மன்னும் உயிர்க்குத் தீது உண்டோ அவர் நிலைபேறுடைய உயிர்க்கு வருவதொரு துன்பம் உண்டோ
நடுவு நின்று ஒப்புக்காண்டல் அருமை நோக்கி காண்கிற்பின் என்றும் கண்டவழி ஒழிதலின் பாவம் இன்றாம் ஆகவே வரும் பிறவிகளினும் துன்பம் இல்லை என்பது நோக்கி உயிர்க்குத் தீது உண்டோ என்றும் கூறினார்
பல்லார் முனிப் பயன் இல சொல்லுவான் அறிவுடையார் பலரும் கேட்டு வெறுப்பப் பயன்இலவாகிய சொற்களைச் சொல்லுவான் எல்லாரும் எள்ளப்படும் எல்லாரானும் இகழப்படும்
பயன் சாராப் பண்பு இல் சொல் பல்லார் அகத்து பயனோடு படாத பண்புஇல் சொற்களை ஒருவன் பலரிடைச் சொல்லுமாயின் நயன் சாரா நன்மையின் நீக்கும் அவை அவர்மாட்டு நீதியோடு படாவாய் அவனை நற்குணங்களின் நீக்கும்
பயன் இல நீர்மையுடையார் சொலின்பயன் இலவாகிய சொற்களை இனிய நீர்மையுடையார் சொல்லுவாராயின் சீர்மை சிறப்பொடு நீங்கும் அவரது விழுப்பமும் அதனால் வரும் நன்கு மதிக்கற்பாடும் உடனே நீங்கும்
பயன் இல் சொல் பாராட்டுவானை மகன் எனல்பயன் இல்லாத சொற்களைப் பலகாலுஞ் சொல்லுவானை மகன் என்று சொல்லற்க மக்கட் பதடி எனல் மக்களுள் பதர் என்று சொல்லுக
நயன் இல சான்றோர் சொல்லினும் சொல்லுகசான்றோர் நீதியோடு படாத சொற்களைச் சொன்னாராயினும் அஃது அமையும் பயன் இல சொல்லாமை நன்று அவர் பயன் இலவற்றைச் சொல்லாமை பெறின் அது நன்று
அரும்பயன் ஆயும் அறிவினார்அறிதற்கு அரிய பயன்களை ஆராய வல்ல அறிவினையுடையார் பெரும்பயன் இல்லாத சொல் சொல்லார் மிக்க பயனுடைய அல்லாத சொற்களைச் சொல்லார்
பொருள் தீர்ந்த பொச்சாந்தும் சொல்லார் பயனின் நீங்கிய சொற்களை மறந்தும் சொல்லார் மருள் தீர்ந்த மாசுஅறு காட்சியவர்மயக்கத்தின் நீங்கிய தூய அறிவினையுடையார்
சொல்லில் பயன் உடைய சொல்லுக சொற்களில் பயன் உடைய சொற்களைச் சொல்லுக சொல்லில் பயனில்லாச் சொல் சொல்லற்க சொற்களில் பயன் இல்லாத சொற்களைச் சொல்லாது ஒழிக
தீவினை என்னும் செருக்குதீவினை என்று சொல்லப்படும் மயக்கத்தை தீவினையார் அஞ்சார்முன் செய்த தீவினையுடையார் அஞ்சார் விழுமியார் அஞ்சுவர்அஃது இலராகிய சீரியர் அஞ்சுவர்
தீயவை தீய பயத்தலான்தனக்கு இன்பம் பயத்தலைக் கருதிச் செய்யும் தீவினைகள் பின் அஃது ஒழித்துத் துன்பமே பயத்தலான் தீயவை தீயினும் அஞ்சப்படும் அத்தன்மையவாகிய தீவினைகள் ஒருவனால் தீயினும் அஞ்சப்படும்
அறிவினுள் எல்லாம் தலை என்பதமக்கு உறுதி நாடும் அறிவுரைகள் எல்லாவற்றுள்ளும் தலையாய அறிவு என்று சொல்லுவார் நல்லோர் செறுவார்க்கும் தீய செய்யா விடல்தம்மைச் செறுவார் மாட்டும் தீவினைகளைச் செய்யாது விடுதலை
விடுதற்குக் காரணம் ஆகிய அறிவை விடுதல் என்றும் செய்யத் தக்குழியுஞ் செய்யாது ஒழியவே தமக்குத் துன்பம் வாராது என உய்த்துணர்தலின் அதனை அறிவினுள் எல்லாம் தலை என்றும் கூறினார்
பிறன் கேடு மறந்தும் சூழற்கஒருவன் பிறனுக்குக் கேடு பயக்கும் வினையை மறந்தும் எண்ணாதொழிக சூழின் சூழ்ந்தவன் கேடு அறம் சூழும்எண்ணுவானாயின் தனக்குக் கேடு பயக்கும் வினையை அறக்கடவுள் எண்ணும்
இலன் என்று தீயவை செய்யற்கயான் வறியன் என்று கருதி அது தீர்தற்பொருட்டுப் பிறர்க்குத் தீவினைகளை ஒருவன் செய்யாது ஒழிக செய்யின் பெயர்த்தும் இலன் ஆகும்செய்வானாயின் பெயர்த்தும் வறியன் ஆம்
நோய்ப்பால தன்னை அடல் வேண்டாதான்துன்பம் செய்யும் கூற்றவாகிய பாவங்கள் தன்னைப் பின் வந்து வருத்துதலை வேண்டாதவன் தீப்பால தான் பிறர்கண் செய்யற்க தீமைக் கூற்றவாகிய வினைகளைத் தான் பிறர்மாட்டுச் செய்யாது ஒழிக
எனைப்பகை உற்றானாம் உய்வர்எத்துணைப் பெரிய பகை உடையாரும் அதனை ஒருவாற்றால் தப்புவர் வினைப்பகை வீயாது பின் சென்று அடும்அவ்வாறன்றித் தீவினை ஆகிய பகை நீங்காது புக்குழிப் புக்குக் கொல்லும் தீயவை செய்தார் கெடுதல்பிறர்க்குத் தீவினை செய்தார் தாம் கெடுதல் எத்தன்மைத்து எனின் நிழல் தன்னை வீயாது அடி உறைந்தற்றுஒருவன் நிழல் நொடிதாகப் போயும் அவன்றன்னை விடாது வந்து அடியின்கண் தங்கி தன்மைத்து
இவ்வுவமையைத் தன் காலம் வருந்துணையும் புலனாகாது உயிரைப்பற்றி நின்று அது வந்துழி உருப்பதாய தீவினையைச் செய்தார் பின் அதனால் கெடுதற்கு உவமையாக்கி உரைப்பாரும் உளர்
தன்னைத் தான் காதலன் ஆயின்ஒருவன் தன்னைத்தான் காதல் செய்தல் உடையனாயின் தீவினைப்பால் எனைத்து ஒன்றும் துன்னற்கதீவினையாகிய பகுதி எத்துணையும் சிறிது ஒன்றாயினும் பிறர்மாட்டுச் செய்யாது ஒழிக
மருங்கு ஓடித் தீவினை செய்யான் எனின்ஒருவன் செந்நெறிக் கண் செல்லாது கொடுநெறிக்கண் சென்று பிறர் மாட்டுத் தீவினைகளைச் செய்யானாயின் அருங்கேடன் என்பது அறிகஅவன் அரிதாகிய கோட்டையுடையவன் என்பது அறிக
மாரிமாட்டு உலகு என் ஆற்றும்தமக்கு நீர் உதவுகின்ற மேகங்களினிடத்து உயிர்கள் என்ன கைம்மாறு செய்யா நின்றன கடப்பாடு கைம்மாறு வேண்டாஆகலான் அம்மேகங்கள் போல்வார் செய்யும் ஒப்புரவுகளும் கைம்மாறு நோக்குவன அல்ல
தக்கார்க்கு தகுதி உடையார்க்கு ஆயின் தான் ஆற்றித் தந்த பொருள் எல்ம்முயல்தலைச் செய்து ஈட்டிய பொருள் முழுவதும் வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டுஒப்புரவு செய்தற் பயத்தவாம்
புத்தேள் உலகத்தும் ஈண்டும்தேவர் உலகத்தும் இவ்வுலகத்தும் ஒப்புரவின் நல்ல பிற பெறல் அரிதுஒப்புரவுபோல நல்லன பிற செயல்களைப் பெறுதல் அரிது
ஈவாரும் ஏற்பாரும் இன்றி எல்லோரும் ஒரு தன்மையராதலின் புத்தேள் உலகத்து அரிதாயிற்று யாவர்க்கும் ஒப்பது இதுபோல் பிறிதொன்று இன்மையின் இவ்வுலகத்து அரிதாயிற்று
உயிர் வாழ்வான் ஒத்தது அறிவான்உயிரோடு கூடி வாழ்வானாவான் உலக நடையினை அறிந்து செய்வான் மற்றையான் செத்தாருள் வைக்கப்படும்அஃதறிந்து செய்யாதவன் உயிருடையானே யாயினும் செத்தாருள் ஒருவனாகக் கருதப்படும்
உலகு அவாம் பேர் அறிவாளன் திருஉலகநடையை விரும்பிச் செய்யும் பெரிய அறிவினை யுடையவனது செல்வம் ஊருணி நீர் நிறைந்தற்று ஊரின் வாழ்வார் தண்ணீர் உண்ணும் குளம் நீர் நிறைந்தாற்போலும்
செல்வம் நயன் உடையான்கண் படின்செல்வம் ஒப்புரவு செய்வான்கண்ணே படுமாயின் பயன் மரம் உள்ளூர் பழுத்தற்றுஅது பயன்படுமரம் ஊர் நடுவே பழுத்தாற்போலும்
செல்வம் பெருந்தகையான்கண் படின்செல்வம் ஒப்புரவு செய்யும் பெரிய தகைமையுடையான் கண்ணே படுமாயின் மருந்து ஆகித் தப்பா மரத்தற்றுஅஃது எல்லா உறுப்பும் பிணிகட்கு மருந்தாய்த் தப்பாத மரத்தை ஒக்கும்
இடன் இல் பருவத்தும் ஒப்புரவிற்கு ஒல்கார்செல்வம் சுருங்கிய காலத்தும் ஒப்புரவு செய்தற்குத் தளரார் கடன் அறி காட்சியவர்தாம் செய்யத் தகுந்தவற்றை அறிந்த இயற்கை அறிவுடையார்
நயன் உடையான் நல்கூர்ந்தான்ஆதல்ஒப்புரவு செய்தலை உடையான் நல்கூர்ந்தான் ஆதலாவது செயும் நீர செய்யாது அமைகலா ஆறுதவிராது செய்யும் நீர்மையையுடைய அவ்வொப்புரவுகளைச் செய்யப்பெறாது வருந்துகின்ற இயல்பாம்
ஒப்புரவினால் கேடு வரும் எனின்ஒப்பரவு செய்தலான் ஒருவனுக்குப் பொருட்கேடு வரும் என்பார் உளராயின் அஃது ஒருவன் விற்றுக்கோள் தக்கது உடைத்துஅக்கேடு தன்னை விற்றாயினும் கொள்ளும் தகுதியை உடைத்து
வறியார்க்கு ஒன்று ஈவதே ஈகைஒரு பொருளும் இல்லாதார்க்கு அவர் வேண்டியது ஒன்றைக் கொடுப்பதே பிறர்க்குக் கொடுத்தலாவது மற்று எல்லாம் குறியெதிர்ப்பை நீரது உடைத்துஅஃதொழிந்த எல்லாக் கொடையும் குறியெதிர்ப்பைக் கொடுக்கும் நீர்மையை உடைத்து
கொளல் நல் ஆறு எனினும் தீதுஏற்றல் வீட்டுலகிற்கு நல்ல நெறி என்பார் உளராயினும் அது தீது மேல் உலகம் இல் எனினும் ஈதலே நன்றுஈந்தார்க்கு அவ்வுலகு எய்துதல் இல்லை என்பார் உளராயினும் ஈதலே நன்று
இலன் என்னும் எவ்வம் உரையாமையான் வறியன் என்று இரப்பான் சொல்லும் இளிவரவைத் தான் பிறர்கண் சொல்லாமையும் ஈதல்அதனைத் தன்கண் சொன்னார்க்கு மாற்றாது ஈதலும் உளகுலன் உடையான்கண்ணேஇவை இரண்டு உளவாவன குடிப் பிறந்தான் கண்ணே
இனி இலன் என்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல் என்பதற்கு அவ்விளிவரவை ஒருவன் தனக்குச் சொல்வதற்கு முன்னே அவன் குறிப்பறிந்து கொடுத்தல் எனவும் அதனைப் பின்னும் பிறனொருவன்பால் சென்று அவன் உரையா வகையால் கொடுத்தல் எனவும் யான் இதுபொழுது பொருளுடையேன் அல்லேன் எனக் கரப்பார் சொல்லும் இளிவரவைச் சொல்லாது கொடுத்தல் எனவும் உரைப்பாரும் உளர்
இரக்கப்படுதல் இன்னாதுஇரத்தலேயன்றி இரக்கப்படுதலும் இனிது அன்று இரந்தவர் இன்முகம் காணும் அளவுஒரு பொருளை இரந்தவர் அது பெற்றதனால் இனிதாகிய அவர் முகங் காணும் அளவும் எச்ச உம்மையும் முற்று உம்மையும் விகாரத்தால் தொக்கன
ஆற்றுவார் ஆற்றல் பசிஆற்றல்தவத்தான் வலியார்க்கு வலியாவது தம்மையுற்ற பசியைப் பொறுத்தல் அப்பசியை மாற்றுவார் ஆற்றலின் பின் அவ் வலிதான் அங்ஙனம் பொறுத்தற்கு அரிய பசியை ஈகையான் ஒழிப்பாரது வலிக்குப்பின்
அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல்வறியாரது மிக்க பசியை அறன் நோக்கித் தீர்க்க பொருள்பெற்றான் ஒருவன்வைப்புழி அஃதுபொருள் பெற்றான் ஒருவன் அதனைத் தனக்கு உதவ வைக்கும் இடம் அவ்வறம் ஆகலான்
பாத்து ஊண் மரீஇயவனைஎஞ்ஞான்றும் பகுத்து உண்டல் பயின்றவனை பசி என்னும் தீப்பிணி தீண்டல் அரிதுபசி என்று சொல்லப்படும் தீய நோய் தீண்டல் இல்லை
தாம் உடைமை வைத்து இழக்கும் வன்கணவர்தாம் உடைய பொருளை ஈயாது வைத்துப் பின் இழந்துபோம் அருளிலாதார் ஈத்து உவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல்வறியார்க்குவேண்டியவற்றைக் கொடுத்து அவர் உவத்தலான் அருளுடையார் எய்தும் இன்பத்தினைக் கண்டறியார் கொல்லோ உவக்கும் என்பது காரணத்தின்கண் வந்த பெயரெச்சம் அஃது இன்பம் என்னும் காரியப் பெயர் கொண்டது
நிரப்பிய தாமே தமியர் உணல்பொருட்குறை நிரப்ப வேண்டிய வறியார்க்கு ஈயாது தாமே தனித்து உண்டல் இரத்தலின் இன்னாது மன்றஒருவார்க்குப் பிறர்பால் சென்று இரத்தலினும் இன்னாது ஒருதலையாக
சாதலின் இன்னாதது இல்லைஒருவற்குச் சாதல் போல இன்னாதது ஒன்று இல்லை அதூஉம் ஈதல் இயையாக் கடை இனிதுஅத்தன்மைத்தாகிய சாதலும் வறியார்க்கு ஒன்று ஈதல் முடியாதவழி இனிது
ஈதல் வறியார்க்கு ஈக இசைபட வாழ்தல்அதனால் புகழ் உண்டாக வாழ்க அது அல்லது உயிர்க்கு ஊதியம் இல்லைஅப்புகழ் அல்லது மக்கள் உயிர்க்குப் பயன் பிறிது ஒன்று இல்லை ஆகலான்
இசைபட வாழ்தற்குக் கல்வி ஆண்மை முதலிய பிற காரணங்களும் உளவேனும் உணவின் பிண்டம் உண்டி முதற்று புறநா ஆகலின் ஈதல் சிறந்தது என்பதற்கு ஞாபகமாக ஈதல் என்றார்
உரைப்பார் உரைப்பவை எல்லாம்உலகத்து ஒன்று உரைப்பார் உரைப்பன எல்லாம் இரப்பார்க்கு ஒன்று ஈவார் மேல் நிற்கும் புகழ்வறுமையான் இரப்பார்க்கு அவர் வேண்டியது ஒன்றை ஈவார் கண் நிற்கும் புகழாம்
அவற்றுள் உரைப்பார் உரைப்பவை என எல்லார்க்கும் உரிய வழக்கினையே எடுத்தாராயினும் இனம் பற்றிப் புலவர்க்கே உரிய செய்யுளும் கொள்ளுப்படும் படவே பாடுவார் பாடுவன எல்லாம் புகழாம் என்பதூஉம் பெற்றாம்
ஈதற்காரணம் சிறந்தமை இதனுள்ளும் காண்க இதனைப் பிறர்மேலும் நிற்கும் என்பார் தாம் எல்லாம் சொல்லுக புகழ் ஈவார்மேல் நிற்கும் என்று உரைப்பாரும் உளர்
ஒன்றா உயர்ந்த புகழ் அல்லால் தனக்கு இணையின்றாக ஓங்கிய புகழல்லது உலகத்துப் பொன்றாது நிற்பது ஒன்று இல்உலகத்து இறவாது நிற்பது பிறிதொன்று இல்லை
இணை இன்றாக ஓங்குதலாவது கொடுத்தற்கு அரிய உயிர் உறுப்புப் பொருள்களைக் கொடுத்தமை பற்றி வருதலால் தன்னோடு ஒப்பது இன்றித் தானே உயர்தல்
நிலவரை நீள் புகழ் ஆற்றின்ஒருவன் நில எல்லைக் கண்ணே பொன்றாது நிற்கும் புகழைச் செய்யுமாயின் புத்தேள் உலகு புதல்வரைப் போற்றாதுபுத்தேள் உலகம் அவனையல்லது தன்னை எய்தி நின்ற ஞானிகளைப் பேணாது
அவன் இரண்டு உலகும் ஒருங்கு எய்துதல் புலவர் பாடும் புகழுடையோர் விசும்பின் வலவன் ஏவாவான ஊர்தி எய்துப என்பதம் செய்வினை முடித்து புறநா
நத்தம் ஆகும் கேடும் புகழுடம்பிற்கு ஆக்கமாகுங் கேடும் உளது ஆகும் சாக்காடும் புகழுடம்பு உளதாகும் சாக்காடும் வித்தகர்க்கு அல்லால் அரிது சதுரப்பாடுடையார்க்கு அல்லது இல்லை
தோன்றின் புகழொடு தோன்றுகமக்களாய்ப் பிறக்கின் புகழுக்கு ஏதுவாகிய குணத்தோடு பிறக்க அஃது இலார் தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று அக்குணம் இல்லாதார் மக்களாய்ப் பிறத்தலின் விலங்காய்ப் பிறத்தல் நன்று
புகழ்பட வாழாதார் தமக்குப் புகழுண்டாக வாழமாட்டாதார் தம் நோவார்அதுபற்றிப் பிறர் இகழ்ந்தவழி இவ்விகழ்ச்சி நம் மாட்டாமையான் வந்தது என்று தம்மை நோவாதே தம்மை இகழ்வாரை நோவது எவன்தம்மை இகழ்வாரை நோவது என் கருதி
இசை என்னும் எச்சம் பெறாவிடின்புகழ் என்னும் எச்சம் பெறலாயிருக்க அது பெறாது ஒழிவராயின் வையத்தார்க்கு எல்லாம் வசை என்ப வையகத்தோர்க்கு எல்லாம் அதுதானே வசை என்று சொல்லுவர் நல்லோர்
இசைஇலா யாக்கை பொறுத்த நிலம்புகழ் இல்லாத உடம்பைச் சுமந்த நிலம் வசை இலா வண்பயன் குன்றும்பழிப்பு இல்லாத வளப்பத்தை உடைய விளையுள் குன்றும்
வசை ஒழிய வாழ்வாரே வாழ்வார் தம்மாட்டு வசை உண்டாகாமல் வாழ்வாரே உயிர் வாழ்வாராவார் இசை ஒழிய வாழ்வாரே வாழாதவர் புகழ் உண்டாகாமல் வாழ்வாரே இறந்தார் ஆவார்
செல்வத்துள் செல்வம் அருட் செல்வம் செல்வங்கள் பவற்றுள்ளும் ஆராய்ந் தெடுக்கப்பட்ட செல்வமாவது அருளான்வரும் செல்வம் பொருட் செல்வம் பூரியார் கண்ணும் உளஅஃது ஒழிந்த பொருளான்வரும் செல்வங்கள் இழிந்தார்கண்ணும் உளவாம் ஆகலான்
உயர்ந்தார்கண்ணே அல்லது இல்லாத அருட்செல்வமே சிறப்புடைய செல்வம் ஏனை நீசர்கண்ணும் உளவாம் பொருட் செல்வங்கள் சிறப்பு இல என்பதாம்
என்று ஆராய்ந்து அருளுடையராக பல ஆற்றான் தேரினும் துணை அஃதேஒன்றையொன்று ஒவ்வாத சமயநெறிகள் எல்லாவற்றானும் ஆராய்ந்தாம் துணையாவது அவ்வருளே பிறிது இல்லை
ஒப்புப் பற்றி உணரும் உவமையும் இங்ஙனம் அன்றாயின் இது கூடாது என்று உணரும் அருத்தாபத்தியும் உண்மைக்கு மாறாய இன்மையும் என இவற்றைக் கூட்டி ஆறு என்பாரும் உளர்
ஒன்றை ஒன்று ஒவ்வாமையாவது மத வேறுபாட்டான் அளவைகளும் பொருள்களும தம்முள் மாறுகோடல் அன்னவாயினும் அருள் துணை என்றற்கண் ஒக்கும் என்பதாம்
இருள் சேர்ந்த இன்னா உலகம் புகல் இருள் செறிந்த துன்ப உலகத்துள் சென்று புகுதல் அருள் சேர்ந்த நெஞ்சினார்க்கு இல்லை அருள் செறிந்த நெஞ்சினை உடையார்க்கு இல்லை
இருள் செறிந்த துன்ப உலகம் என்றது திணிந்த இருளை உடைத்தாய்த் தன்கண்ணே புக்கார்க்குத் துன்பம் செய்வதோர் நரகத்தை அது கீழுலகத்துள் ஓர் இடம் ஆகலின் உலகம் எனப்பட்டது
மன் உயிர் ஓம்பி அருள் ஆள்வாற்கு நிலைபேறுடைய உயிர்களைப் பேணி அவற்றின்கண் அருளுடையன் ஆவானுக்கு தன் உயிர் அஞ்சும் வினை இல்என்ப தன் உயிர் அஞ்சுதற்கு ஏதுவாகிய தீவினைகள் உளவாகா என்று சொல்லுவர் அறிந்தோர்
அருள் ஆள்வார்க்கு அல்லல் இல்லை அருளுடையோர்க்கு இம்மையினும் ஒரு துன்பம் உண்டாகாது வளி வழங்கும் மல்லம்மா ஞாலம் கரி அதற்குக் காற்று இயங்குகின்ற வளப்பத்தை உடைய பெரிய ஞாலத்து வாழ்வார் சான்று
அருள் ஆள்வார்க்கு அல்லல் உண்டாக ஒரு காலத்தும் ஒருவரும் கண்டறிவார் இன்மையின் இன்மை முகத்தான் ஞாலத்தார் யாவரும் சான்று என்பார் வளி வழங்கும் மல்லல் மாஞாலம் கரி என்றார்
அருள் நீங்கி அல்லவை செய்து ஒழுகுவார் உயிர்கள் மாட்டுச் செய்யப்படும் அருளைத் தவிர்ந்து தவிரப்படும் கொடுமைகளைச் செய்து ஒழுகுவாரை பொருள் நீங்கிப் பொச்சாந்தார் என்பர் முன்னும் உறுதிப் பொருளைச் செய்யாது தாம் துன்புறுகின்றமையை மறந்தவர் என்று சொல்லுவர் நல்லோர்
அருள் இல்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை உயிர்கள்மேல் அருள் இல்லாதார்க்கு வீட்டுலகத்து இன்பம் இல்லை பொருள் இல்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லாகியாங்கு பொருள் இல்லாதார்க்கு இவ்வுலகத்து இன்பம் இல்லையாயினாற் போல
பொருள் அற்றார் ஒருகால் பூப்பர் ஊழான் வறியராயினார் அது நீங்கிப் பின் ஒரு காலத்துச் செல்வத்தால் பொலிவர் அருள் அற்றார் அற்றார் மற்று ஆதல் அரிதுஅவ்வாறு அன்றி அருளிலாதார் பாவம் அறாமையின் அழிந்தாரே பின் ஒரு காலத்தும் ஆதல் இல்லை
அருளாதான் செய்யும் அறம் தேரின் உயிர்கள் மாட்டு அருள் செய்யாதவன் செய்யும் அறத்தை ஆராயின் தெருளாதான் மெய்ப்பொருள் கண்டற்று ஞானம் இல்லாதவன் ஒருகால் மெய்ப்பொருளை உணர்ந்தாற் போலும்
நிலை பெற்ற ஞானம் இல்லாதவன் இடையே மெய்ப் பொருளை உணர்ந்தால் அதனைத் தன்ஞானம் இலாமையால் தானே அழித்து விடும் அது போல அருளாதான் இடையே அறஞ்செய்தால் அதனைத் தன் அருளாமையால் தானே அழித்துவிடும் என்பது ஆயிற்று ஆகவே பிற அறங்கட்கெல்ம் அருள் உடைமை மூலம் என்பது பெற்றாம்
வலியார் முன் தன்னை நினைக்கதன்னில் வலியார் தன்னை நலிய வரும்பொழுது அவர்முன் தான் அஞ்சி நிற்கும் நிலையினை நினைக்க தான் தன்னின் மெலியார்மேல் செல்லுமிடத்துஅருளில்லாதவன் தன்னின் எளியார்மேல் தான் நலியச் செல்லும் பொழுது
தன் ஊன் பெருக்கற்குத் தான் பிறிது ஊன் உண்பான் தன் உடம்பை வீக்குதற் பொருட்டுத் தான் பிறிதோர் உயிரின் உடம்பைத் தின்பவன் எங்ஙனம் ஆளும் அருள் எவ்வகையான் நடத்தும் அருளினை
பொருள் ஆட்சி போற்றார்தார்க்கு இல்லைபொருளால் பயன் கோடல் அதனைப் பாதுகாவாதார்க்கு இல்லை ஆங்கு அருள் ஆட்சி ஊன் தின்பவர்களுக்கு இல்லைஅது போல அருளாள் பயன் கோடல் ஊன் தின்பவர்களுக்கு இல்லை
ஊன் தின்றாராயினும் உயிர்கட்கு ஒரு தீங்கும் நினையாதார்க்கு அருள் ஆள்தற்கு இழுக்கு இல்லை என்பாரை மறுத்து அஃது உண்டு என்பது இவை இரண்டு பாட்டானும் கூறப்பட்டது
படை கொண்டார் நெஞ்சம் போல்கொலைக் கருவியைத் தம் கையில் கொண்டவர் மனம் அதனால் செய்யும் கொலையையே நோக்குவதல்லது அருளை நோக்காதவாறு போல ஒன்றன் உடல் சுவை உண்டார் மனம் நன்று ஊக்காதுபிறிதோர் உயிரின் உடலைச் சுவைபட உண்டவர் மனம் அவ் வூனையே நோக்குவது அல்லது அருளை நோக்காது
அருள் யாது எனின் கொல்லாமைஅருள் யாது எனின் கொல்லாமை அல்லது யாதெனின் கோறல் அருள் அல்லது யாது எனின் கோறல் அவ்வூன் தினல் பொருள் அல்லது ஆகலான் அக்கோறலான் வந்த ஊனைத் தின்கை பாவம்
உபசாரவழக்கால் கொல்லாமை கோறல் ஆகிய காரியங்களை அருள் அல்லது எனக் காரணங்கள் ஆக்கியும் ஊன் தின்கை ஆகிய காரணத்தைப் பாவம் எனக் காரியமாக்கியும் கூறினார்
இனி இதனை இவ்வாறன்றி அருளல்லது என்பதனை ஒன்றாக்கி கொல்லாமை கோறல் என்பதற்குக் கொல்லாமை என்னும் விரதத்தை அழித்தல் என்று உரைப்பாரு உளர்
உயிர் நிலை ஊன் உண்ணாமை உள்ளதுஒருசார் உயிர் உடம்பின் கண்ணே நிற்றல் ஊன் உண்ணாமை என்கின்ற அறத்தின் கண்ணது உண்ண அளறு அண்ணாத்தல் செய்யாது ஆகலான் அந்நிலை குலைய ஒருவன் அதனை உண்ணுமாயின் அவனை விழுங்கிய நிரயம் பின் உமிழ்வதற்கு அங்காவாது
கொலைப் பாவம் கொன்றார்மேல் நிற்றலின் பின் ஊன் உண்பார்க்குப் பாவம் இல்லை என்பாரை மறுத்து அஃது உண்டு என்பது இவ்விரண்டு பாட்டானும் கூறப்பட்டது
தினற் பொருட்டு உலகு கொல்லாது எனின்பேதைமை காரணமாக அல்லது ஊன் தின்கை காரணமாக உலகம் கொல்லாதாயின் விலைப்பொருட்டு ஊன் தருவார் யாரும் இல்பொருள் காரணமாக ஊன் விற்பார் யாவரும் இல்லை
பின் நிகழும் தின்கை முன் நிகழும் கொலைக்குக் காரணம் ஆகாமையின் தின்பார்க்குக் காரணத்தான் வரும் பாவம் இல்லை என்ற வாதியை நோக்கி அருத்தாபத்தி அளவையால் காரணமாதல் சாதித்தலின் இதனான் மேலது வலியுறுத்தப்பட்டது
புலால் பிறிதொன்றன் புண்புலாலாவது பிறிதோர் உடம்பின் புண் அது உணர்வார்ப் பெறின் உண்ணாமை வேண்டும்அது தூய்து அன்மை அறிவாரைப் பெறின் அதனை உண்ணாதொழியல் வேண்டும்
செயிரின் தலைப்பிரிந்த காட்சியார் மயக்கம் ஆகிய குற்றத்தின் நீங்கிய அறிவினையுடையார் உயிரின் தலைப்பிரிந்த ஊன் உண்ணார் ஓர் உயிரின் நீங்கி வந்த ஊனை உண்ணார்
அவி சொரிந்து ஆயிரம் வேட்டலின்தீயின்கண் நெய் முதலிய அவிகளைச் சொரிந்து ஆயிரம் வேள்வி வேட்டலினும் ஒன்றன் உயிர் செகுத்து உண்ணாமை நன்றுஒரு விலங்கின் உயிரைப் போக்கி அது நின்ற ஊனை உண்ணாமை நன்று
கொல்லான் புலாலை மறுத்தானை ஓர் உயிரையும் கொல்லாதவனுமாய்ப் புலாலையும் உண்ணாதவனை எல்லா உயிரும் கை கூப்பித் தொழும் எல்லா உயிரும் கை கூப்பித் தொழும் எல்லா உயிரும் கை குவித்துத் தொழும்
தவத்திற்கு உருதவத்தின் வடிவு உற்ற நோய் நோன்றல் உயிர்க்கு உறுகண் செய்யாமை அற்றேஉண்டி சுருக்கல் முதலியவற்றால் தம் உயிர்க்கு வரும் துன்பங்களைப் பொறுத்தலும் தாம் பிற உயிர்கட்குத் துன்பம் செய்யாமையும் ஆகிய அவ்வளவிற்று
தவமும் தவம் உடையார்க்கு ஆகும்பயனே அன்றித் தவந்தானும் உண்டாவது முன்தவம் உடையார்க்கே அதனை அஃது இலார் மேற்கொள்வது அவம்ஆகலான் அத்தவத்தை அம் முன்தவம் இல்லாதார் முயல்வது பயன்இல் முயற்சியாம்
பரிசயத்தால் அறிவும் ஆற்றலும் உடையராய் முடிவு போக்கலின் தவம் உடையார்க்கு ஆகும் என்றும் அஃது இல்லாதார்க்கு அவை இன்மையான் முடிவு போகாமையின் அவம் ஆம் என்றும் கூறினார்
மற்றையவர்கள் இல்லறத்தையே பற்றி நிற்பார் துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டித் தவம் மறந்தார்கொல் துறந்தார்க்கு உண்டியும் மருந்தும் உறையுளும் உதவலை விரும்பித் தாம் தவம் செய்தலை மறந்தார் போலும் துப்புரவு அனுபவிக்கப்படுவன
வேண்டியாங்கு எய்தற் பயத்தது ஆகலின் குறள்  யாவராலும் செய்யப்படுவதாய தவத்தைத் தாம் செய்யும் தானத்தின்மேல் விருப்பம் மிகுதியால் மறந்தார் போலும் எனவே தானத்தினும் தவம் மிக்கது என்பது பெற்றாம்
ஒன்னார்த் தெறலும் அறத்திற்குப் பகையாய் அழிவு செய்தாரைக் கெடுத்தலும் உவந்தாரை ஆக்கலும் அதனை உவந்தாரை உயர்த்தலும் ஆகிய இவ்விரண்டையும் எண்ணின் தவத்தான் வரும் தவம் செய்வார் நினைப்பராயின் அவர் தவ வலியான் அவை அவர்க்கு உளவாம்
ஒன்னார் பெரியராயினும் உவந்தார் சிறியராயினும் கேடும் ஆக்கமும் நினைந்த துணையானே வந்து நிற்கும் எனத் தவம் செய்வார் மேலிட்டுத் தவத்தினது ஆற்றல் கூறியவாறு
தம் கருமம் செய்வார் தவம் செய்வார் தம் கருமம் செய்வாராவர் துறந்து தவத்தைச் செய்வார் மற்று அல்லார் ஆசையுள் பட்டு அவம் செய்வார் ஒழிந்த பொருள் இன்பங்களைச் செய்வார் அவற்றின்கண் ஆசையாகிய வலையுள்பட்டுத் தமக்குக் கேடு செய்வார்
அநித்தமாய் மூவகைத் துன்பத்தாய் உயிரின் வேறாய உடற்கு வருத்தம் வரும் என்று ஒழியாது தவத்தினைச் செய்ய பிறப்புப் பிணிமூப்பு இறப்புக்களான் அநாதியாகத் துன்பம் எய்திவருகின்ற உயிர் ஞானம் பிறந்து வீடு பெறும் ஆகலின் தவம் செய்வாரைத் தம் கருமம் செய்வார் என்றும் கணத்துள் அழிவதான சிற்றின்பத்தின் பொருட்டுப் பலபிறவியும் துன்புறத்தக்க பாவஞ்செய்து கோடலின் அல்லாதாரை அவம் செய்வார் என்றும் கூறினார்
சுடச்சுடரும் பொன் போல்தீயின்கண் ஓடும் பொன்னுக்கு அது சுடச்சுடத் தன்னோடு கலந்த குற்றம் நீங்கி ஒளிமிகுமாறு போல நோற்கிற்பவர்க்குத் துன்பம் சுடச்சுட ஒளி விடும்தவம் செய்ய வல்லார்க்கு அதனான் வரும் துன்பம் வருத்த வருத்தத் தம்மொடு கலந்த பாவம் நீங்கி ஞானம் மிகும்
தன் உயிர் தான் அறப் பெற்றானைதன் உயிரைத் தான் தனக்கு உரித்தாகப் பெற்றவனை ஏனைய மன் உயிர் எல்லாம் தொழும் பெறாதனவாகிய மன் உயிர்கள் எல்லாம் தொழும்
கூற்றம் குதித்தலும் கைகூடும் கூற்றத்தைக் கடத்தலும் உண்டாவதாம் நோற்றலின் ஆற்றல் தலைப்பட்டவர்க்கு தவத்தான் வரும் ஆற்றலைத் தலைப்பட்டார்க்கு
இலர் பலர் ஆகிய காரணம் உலகத்துச் செல்வர்கள் சிலராக நல்கூர்வார் பலராதற்குக் காரணம் யாது எனின் நோற்பார் சிலர் நோலாதவர் பலர் தவம் செய்வார் சிலராக அது செய்யார் பலராதல்
வஞ்ச மனத்தான் படிற்று ஒழுக்கம் வஞ்சம் பொருந்திய மனத்தை உடையவனது மறைந்த ஒழுக்கத்தை பூதங்கள் ஐந்தும் அகத்தே நகும் உடம்பாய் அவனோடு கலந்து நிற்கின்ற பூதங்கள் ஐந்தும் கண்டு தம்முள்ளே நகும்
காமம் தன் கண்ணே தோன்றி நலியா நிற்கவும் அதனது இன்மை கூறிப் புறத்தாரை வஞ்சித்தலின் வஞ்சமனம் என்றும் அந்நலிவு பொறுக்கமாட்டாது ஒழுகும் களவு ஒழுக்கத்தைப் படிற்று ஒழுக்கம் என்றும் உலகத்துக் களவு உடையார் பிறர் அறியாமல் செய்வனவற்றிற்கு ஐம்பெரும் பூதங்கள் சான்றாகலின் அவ்வொழுக்கத்தையும் அவன் மறைக்கின்ற ஆற்றையும் அறிந்து அவனறியாமல் தம் முள்ளே நகுதலின் அகத்தே நகும் என்றும் கூறினார்