sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
மீட்டும் ஒரு கயமுகன் தோன்றி இமயவர்க்கு இடுக்கண் விளைவிக்காதபடி அச்சுறுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றது அக்கொம்பு என்றெல்லாம் புகல்கின்றன புராணங்கள்
மேலும் ஏர் கொண்ட தன்னைத் தளைப்பவரும் ஊருநரும் இலரென்பது உலகு தேறற்கு எடுத்தவெம் பாசமோடு அங்குசம் தன்கரத் தேந்திமத தாரை சிதறி  பகிரண்ட முற்றும் புகுந்துலாய்க் கலைசையிற் பதியுமோர் களிறு அநாதி நித்திய ஆணவத்தின் சார்பால் அல்லல் அடைகின்றது ஆன்மா
அந்நிலையில் விரைந்து உயிர்க்கு உதவ வெளிப்படுகின்றார் வேழமுகர் ஆணவ யானையை அங்குசத்தால் அடக்கி பாசத்தால் அதைப் பிணித்து வித்தக உயிர்கட்கு விடுதலை தருகிறார் விமல விநாயகர்
அங்குசம் ஒரு கரத்தில் பாசம் மற்றொரு கரத்தில் என்று வெளிப்படையாக விளம்பியவர் ஒரு கரத்தில் மோதகம் ஒரு கரத்தில் எழுத்தாணி துதிக்கையில் அமுத கலசம் என்பவைகளைக் கூறாதே குறிப்பாக உய்த்துணர வைக்கின்றார்
என்று விநாயக புராணம் கூர்த்த உணர்வொடு இதனைக் குறிப்பிடுகின்றது இவைகளை எல்லாம் நினைத்ததும் உள்ளம் எவர்க்கும் உருகும் அதனை அத்தன் திருவுளமும் அறியும்
ஏன் பாட்டி குறித்த நாலிரு புயம் என்பதற்கு எட்டுத் திருத்தோள்கள் என்று பொருள் கொண்டால் ஆகாதோ எனில் அப்படியும் ஒரு திருமேனி உண்டு
உயர்ந்த இம்மூன்று கண்களாலும் பிராக்ருத அண்டத்தின் பரிதி மதி அக்கினிகள் உய்தி பெறுகின்றன ஐம்பூத நுட்பங்கள் உயிர்க்கின்றன கணபதியின் கண்ணருளால் இந்த எட்டுப் பொருள்களும் உஜ்ஜீவிக்கின்றன என்று முழங்குகின்றது முதுமறை
கணபதிக்கு யானை உறுப்புக் கழுத்துக்கு மேலிருத்தலின் மும்மதத்தன் எனல் பொருந்துமோ என வீணாகப் பலகாலம் விவாதித்து மும்மதம் என்பது யானைக்கு அடைமொழி என்று முடிவு கட்டுவர் சிலர்
ஒற்றைக் கொம்பு முதலியன எல்லாம் கணபதிக்கே அடையாக மும்மதம் மட்டும் யானைக்கு அடையாதல் பொருந்துமோ எனில் அதற்கு இதயபூர்வமான விடை பிறவாது
ஐந்தெழுத்தின் பேதமான நாலெழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் இரண்டெழுத்தும் ஓரெழுத்தும் காரண பஞ்சாக்கரம் மகா காரண பஞ்சாக்கரம் முக்தி பஞ்சாக்கரம் என வழங்குவதுபோல் மும்மதத்தின் பேதமான ஒரு மதமும் இரு மதமும் மும்மதம் எனப் பெறுகிறது என்கிறார் மாதவச் சிவஞான யோகிகள்
இவ்வட்டத்தைக் கட்டமின்றி எடுத்து உன் தலைமேல் வைத்துக் கொள்ள வல்லையேல் வேதம் போற்றும் உயர் பரத்தின் வீறழிக்க உரியவன்தான் நீ என்று உணர்ந்து கொள்வம் யாம் என்று உள்நகை செய்து உரைத்து நின்றார் உமாபதி
பாவ நாற்றத்தைப் பாழ்படுத்தி அருள்மணம் நாறும் அப்பன் மதநீர் என்று மேலுரைத்த பாக்களையெல்லாம் ஊன்றி உணர்தற்கும் புண்ணியம் வேண்டும்
மேலும் இம்மணநலம் தரிசன ஆரம்பத்திலேயே கணபதி உபாசகர் காண்தகு அநுபவம் இதற்கு அயலாய்ப் பிறிது பேசுவோர் மொழிகள் அவர்கட்குப் புறம்
இவ்வளவையும் எண்ணியெண்ணி நெஞ்சம் இளகிப் பாடும் ஔவையின் இரண்டடிகளைப் படித்துப் பாருங்கள் அப்போதுதான் தெரியும் அந்த ஆனந்தம் அருள் மதநீர் ஒழுகும் அடையாளம் கணபதி திருமுகத்தில் காணப் படுகிறது எனும் பாட்டியின் பாட்டு நயமுடன் உணரும் நம் மனத்தில் அன்பின் படபடப்பை அளிக்கின்றது அல்லவா எவர்க்கும் இருக்கின்றது இருசெவி இருந்து என்ன பயன்
அசைத்து அசைத்து அப்ராக்ருத வாயுவை அகிலம் அனைத்தும் பரப்பி பிராக்ருத வாயுவை உயிர்ப்பித்து ஆன்ம முறையீட்டை யேற்கும் அற்புதத் திருச்செவிகள் இரண்டு இறைவன் திருவுருவில் இருக்கின்றன
ஆன்மாவின் வரலாறும் ஏறக்குறைய இதைப் போலவே இருக்கிறது பாருங்கள் இருண்ட அறிவால் ஒளிமயமான உணர்வை இழந்தது அதன் பயனாக ஆழங்காண முடியாத முன்னும் பின்னும் தள்ளித் துன்புறுத்தும் வினை அலைகள் நிறைந்த அநியாயப் பிறவிக்கடலில் வீழ்ந்தது ஆன்மா
உணர்வு நெகிழ்ந்து உள்ளம் உருகிப் பாடும் பாக்களை பாக்களில் உள்ள முறையீட்டை கேட்டுக் கேட்டுப் பரம கணபதியின் திருவுளம் மகிழ்கிறது
தகாதவர்க்கு விக்கினங்களைத் தருகிறார் தக்கவர்க்கு விக்கினங்களை விலக்குகிறார் எனப் பொருளாகும் விக்நேஸ்வர நாமமும் பெருந்தலைவர் வழிகாட்டுபவர் எனப் பொருள் தரும் விநாயக நாமமும் கொண்டவர் இந்த விமலர்
அதற்கு ஏற்ப திருமால் பரமாக மூன்றுவிதத்தில் முன்னி ஸ்ரீருத்ரபரமாக ஆறுவிதத்தில் எண்ணி பிரம்ம ஆதித்ய அக்கினி பரங்களாக ஓரொரு தரம் உணர்ந்து நலமுறும் அவர் தம் தொடர்பை இங்ஙனம் பொருளாகும் இம்மந்திரத்தில் தத் ஸவிது என்பதற்கு அவரவர் தம்தம் மதம் தோன்றப் பொருள் கூறுவர்
பயனான இப்பகுதிவரை ஊன்றிப் படித்ததும் வழிபாடு தமிழக வழிபாடு அன்று என்றும் விலங்கினத்துள் தோற்றத்தால் பெரிய யானையை ஆதிமனிதன் அறிந்தான் அஞ்சினான்
அதை வணங்கி ஓடி ஒளிந்தான் அன்றுமுதல் எப்படி எப்படியோ மக்கள் தம் பாவனைக்குத் தக்கபடி அரிய ஓர் உருவில் யானைமுகம் அமைத்து கனத்த தொந்தியுடன் கணபதியென்று பெயரிட்டு வாழும் வழி இதென்று அறியாமையால் வழிபடலாயினர் என்றெல்லாம் போகிறது பகுத்தறிவின் போக்கு
வித்தக உணர்வை அங்கு வைத்தவர்கள் இரவு பகல் எனும் கால விகாரம் கடந்தவர்கள் இன்ப துன்பமாம் மன வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிக்கும் வீறுடைய அந்த மூர்த்தியை கல்மனத்தையும் உருக்கும் கற்பகக் களிறு என்று பெயரிடுகிறார் ஔவைப் பிராட்டியார்
அருணை முனிவர் குறித்த புத்தி அந்தக்கரணத்தின் ஒன்றன்று துரிய மெய்ஞ்ஞானத்தையே இங்குப் புத்தி என அப்பர் அருளிய தனித் திருத்தாண்டகம் ஞானமூர்த்தி சொலற்கரிய சூழலாய் கற்பகமே என்று விமல அன்புடன் விளித்தல் இங்கு எண்ணத் தகும்
படைத்தல் முதலிய தொழில் புரியும் பிரமன் மால் உருத்திரன் மகேசன் சதாசிவம் எனும் ஐவரினும் கடந்த துரியசிவத்தின் அபேத அவதாரம் கணபதி என்று காந்தம் கூறும்
உயரிய இச்செய்திகளை உணர்ந்து எனவே தாய் வயிறு காணாத தருமதுரை நம் கணேசப் பெருமான் என்பதும் எந்நாட்டிற்கும் அநாதி நித்திய தெய்வம் அவர் என்பதும் துரிய நிலத்திலிருந்து அப்பெருமான் உயிர்கள் உய்தி அடைய மெய்ஞ்ஞானத் திருமேனி தாங்கி அற்புதமாக வெளிப்பட்டு அன்பர்க்கு அருள்பாலிப்பவர் என்பதும் தோன்ற பின்வரும் இரண்டு அடிகள் இரத்தினச் சுருக்கமாக எவ்வளவு அழகாகச் செய்திகளை அறிவிக்கின்றன பயன் விளைவிக்கும் அவைகளை அமைதியொடு ஓதிப் பாருங்கள் என்ன ஆனந்தம் துரிய மெய்ஞ்ஞான வடிவன் தந்திமுக எந்தை
உணர்ந்தார்க்கு உணர்வரியோன் எனும் திருக்கோவையாரும் ஒருகால் தன்னை உணர்ந்தவர்கட்குப் பின் உணர்தற்குக் கருவியாகிய சித்த விருத்தியும் ஒடுங்குதலால் மீட்டும் உணர்வரியோன் எனும் அதன் உரையும் இங்கு உணரத் தகும்
அழுந்தி உணர்ந்தால் பிரணவ ஞானக் கனலே பெருமான் திருவுரு அதனாற்றான் சொற்பதம் கடந்த துரிய மெய்ஞ்ஞான அற்புதம் நின்ற கற்பகக் களிறு ஆன்மவர்க்கம் தன்னை அறிந்துய்ய அரிய ஒரு திருவுருவம் கொண்டது
அத்திருவுருவின் பாதாதி கேசங்களைப் பன்னிரண்டு அடிகளால் பயபக்தி விநயமொடு பாடிய ஔவையார் அப்பெருமானுக்கு உரிய நிவேதனத்தையும் நிமல சிந்தையுடன் நினைவுறுத்துகின்றார்
கொழுக்கட்டையென்பவை உலக உருண்டைகள் அண்டங்களையும் இறப்பு நிகழ்வு எதிர்வு எனும் மூன்று காலங்களையும் தன்னுள் கொள்பவர் இத்தற்பரர் எனலை அவை அறிவிக்கின்றன
பானை வயிறும் யானை முகமும் என உளறி வழியாதீர் வீண் அச்சமும் வேண்டா சிறிய ஒன்றும் தாங்கும் அத்துணை லேசுடையவன் காண் எம் அப்பன் என்று ஏசிப்பேசும் வெள்ளை மதியர் நாண மேலும் விளம்புகின்றார் ஔவையார்
எனும் நம்பியாண்டார் நம்பிகள் இவ்வரலாற்றில் குறிப்புப் பல வெளிப்படக் கூறுவது நம் உள்ளத்தில் அன்பின் குதூகலத்தை அளிக்கின்றது அல்லவா அஞ்சு கரமும் அங்குச பாசமும் எனும் ஏழாம் வரியினும் இவ்வரலாறு குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது
இத்துணைச் செய்திகளையும் உணர்ந்து நெகிழ்ந்து வரத கணபதியை விளித்துப் பாட்டி பாடுவதையும் பாருங்கள் முக்கனி உண்டு மூஷிகம் ஏறிப் பவனி வரும் நுட்பத்தை உணர்ந்து உருகிப் பாடிய பாவலர் பலர் அவர்களுள் ஒருவர் கபிலர்
என்று கனிவு மிகுந்த அக்கபிலர் பேழை வயிற்றனைப் பாடிய அருமைப் பாடல்கள் நீங்காமல் நம் உள்ளத்தில் நிற்கின்றன அல்லவா ஐம்பூதங்களும் அவைகட்கு மூலமான சுவை ஒளி ஊறு ஓசை நாற்றம் எனும் தன்மாத்திரைகளும் கூடிவந்த உடல் இந்த உடல்
நீர் வாழ் உயிர்கட்கு நீர்த்தன்மை மிகும் ககனத்திற் பறக்கும் பறவைகட்குக் காற்றுத் தன்மை மிக்கிருக்கும் மண்ணில் வாழ்பவைகட்கு மண் தன்மை அதிகம்
எங்கும் தாய்மை தோன்ற வியாபகக் கணபதியின் திருவருள் வெளிப்பட்டு அழியாமல் வளர்ந்து பெருகும் பிறவியிலிருந்த மயக்கத்தை ஒழித்த அருமையை பெருமிதச் சுருக்கமாக அறிவிக்கும் ஔவையின் பெருமையே பெருமை
ஒளியும் ஒலியுமான ஓங்கார பஞ்சாக்கரம் எனும் இவை மூல ஆதாரத்தில் காலூன்றி சுவாதிட்டானம் நாபி இதயம் கண்டம் புருவநடு எனும் இடங்களில் சுழுமுனை வழியாக நிற்கின்றன பிரமன் திருமால் உருத்திரன் மகேசன் சதாசிவம் என்பவர் இவ் ஐந்தெழுத்தின் அதிதெய்வங்கள் என்றெல்லாம் ஏட்டிற் கண்டுளம் வாயாற் படித்துளம் செவியால் கேட்டுளம்
எவர் செவிக்கும் கேட்கும் ஓசையான ஐந்தெழுத்தை இடையறாது உச்சரிக்க வேண்டும் அதனால் ஓசை உச்சரிப்பார்க்கு உவகை தரும் ஒலியாக மாறும் மேலும் உருவேற்ற உருவேற்ற அத் தெய்வ எழுத்துக்கள் ஐந்தும் தெய்வ நாதமாகித் திகழும்
ஞானயோகிகள் தம் உள்ளக் கமலத்தை மலரச் செய்து அதன் நடுவில் உள்ள நுண்ணிய வெளியான தகராலயத்தில் உள்ள தற்பரனை உணர்வுக் கண்கொண்டு வழிபட்டு உவகை அடைவர்
நிலையாலும் இத்துணை நாள் அயர்ந்து கிடந்தனை ஆன்ம இதயம் ஐந்தெழுத்து மயமான இந்நிலையே என்றும் அழியாநிலை இதொன்றே பொருள்நிலையென்று இதோ பார் காலை மடித்து அமர்ந்த கோலத்தில் அகரம் நமது தலையும் துதிக்கையும் உகரம் வயிறு மகரம் விந்து நாதம் இரண்டும் நம் உருவில் விளையாடுகின்றன உவந்த குண்டலினி நம் ஊர்தி பாசம் அறுக்கின்றது பாச அங்குசம் பற்றிய தந்தம் பதியறிவை விளக்கும் ஏழுலகும் கொழுக்கட்டை மந்திரசாதனை ஜபமாலை நான்கு கரங்கள் அறம் பொருள் இன்பம் வீடளிக்கும் அறிகுறி
மூலாதாரத்தில் நாதமூலம் சுவாதிட்டானத்தில் அகரம் நாபியில் உகரம் இதயத்தில் மகரம் கண்டத்தில் பிந்து புருவ நடுவில் நாதம் வாழும் சுழுமுனை வழியாக இந்த ஐந்தெழுத்தும் நிற்கும்
உள்ளாழ்ந்து தெளிவார்க்கு எம் திருவடியே தஞ்சம் உனது புத்தியில் நிற்பது எமது பொற்பாதங் காண் உள்ளப் பொய்கையில் துள்ளும் அடியைக் கற்ற அறிவினர் கருதிப் பெறுவர்
பூத இருள் போக்கும் விளக்கு மதி பரிதி போல் ஆணவ இருளை அகற்றும் குருமுகமான ஆனந்தக் கணபதியின் உபதேசம் அமுதமழை ஆகாய வாக்கு உள்ளத்தைத் தொடுகிறது உபதேசம்
கேளுங்கள் ஒருமித்த உணர்வு கண்டு உதயமான குருநாதன் ஆன்மாவின் தலைமேல் கரத்தையும் தாளை இதயத்தும் பதிப்பன் அடுத்து முடிமேல் அடியிடுவன் முத்தியுலகை ஆள் என முடி சூட்டிய நடைதான் இத்திருவடி தீட்சை
அகத்தும் புறத்தும் திருவடித் தீட்சையை அற்புத அமலன் அருளானேல் மலத்தின் தொடர்பால் மால்கொண்ட மனம் என்றும் மயங்கி இடரடையும் எனலை வித்தக இத்திருமந்திரப் பாடல் விளங்க வைக்கின்றது அல்லவா சிவனார் திருக்கரத்தில் சூலம் முருகன் திருக்கரத்தில் வேல் அதுபோல் தற்பர கணபதி திருக்கரத்தில் தந்தம் இருக்கிறது
இதனால் தந்தம் மெய்ஞ்ஞான சொருபம் என்று திரு கண்டார் யாவரானும் விரும்பப் பெறும் தகுதியது அடி பரிபூரண ஞானம் எனவே அடைந்தார்க்குப் பூரண ஞான ஐஸ்வரியம் அளித்தலின் இறைவன் அடியைத் கணபதி திருவடிகளை மனம் கனிந்து வணங்கினால் பாவப் பாழ்வினை பறந்தோடும் என்று பரந்த அநுபவம் கூறுகின்றது இப்பாடல்
இதையறிந்து பாசம் அகன்று நில் பதியை உணர்ந்து கொள் இரண்டிற்கும் இடையில் உன்னை நீ உணர்ந்தாயானால் உனக்கொரு கேடும் இல்லை என்று வெறுப்பு விளையாதபடி விரித்து விளம்புகின்றார் வித்தகக் குருவாய் வந்த விநாயகர்
வித்தக இந்த அநுபவத்தை பொய்காட்டிப் பொய்யகற்றிப் போதானந்தப் பொருளாம் மெய்காட்டும் மெய் என்று இனிது கூறும் உண்மை விளக்கம் இங்கு உணர்தற்கு உரியது
எளிமையான உருவ வழிபாட்டில் கணேசப் பெருமானின் அண்ட பிண்ட நுட்பங்களைப் பாடத் தொடங்கும் பாட்டியார் கருவிகள் ஒடுங்கும் கருத்தினை அறிவித்து என்ற ம் அடியிலிருந்து தாந்திரிக நுட்பங்களின் ஆழத்துக்குச் சரேலென நம்மை இட்டுச் செல்கிறார்
என்ற திருப்புகழ் பெருத்தவசன வகுப்பின் ஒரு பகுதிக்கு அடியேன் எழுதிய உரை ஒன்றையும் இவ்விடம் ஒப்பிட்டு நோக்குவோம் ஷீர்டிமகானுக்கு அணுக்கத் தொண்டராய் இருந்து அவர் சரிதத்தை எழுதிய ஹேமத்பந்த் என்ற அடியவருக்கு ஒரு பெருத்த ஏக்கமிருந்தது
நீ எங்கோ வசிக்க நான் எங்கோ தொலைவில் ஒரு குக்கிராம மூலையில் உள்ளேனே என்று ஐயுறாதே தாய் ஆமை நதியின் ஒரு கரையிலும் அதன் குட்டிகள் மறு கரையிலும் இருக்கலாம்
ஆணவ அழுக்கை அகற்றி ஆன்மாவை ஆள இறைவன் தத்துவங்களும் சாந்தி அதீதை சாந்தி வித்தை பிரதிட்டை நிவர்த்தி எனும் கலைகளும் வாக்கின் தொடர்பான அக்கரம் பதம் மந்திரம் என்பனவும் சுத்த மாயையுள் அடங்கும்
பராசத்தியின் ஆயிரத்தில் ஒரு கூறு ஆதி சத்தியை அளிக்கிறது ஆதி சத்தியின் ஆயிரத்தில் ஒரு கூறு இச்சா சத்தியாக எழுகிறது இச்சா சத்தியின் ஆயிரத்தில் ஒரு கூறு விமல ஞான சத்தியாக வெளிப்படுகிறது
அந்த அழுக்கையும் அதனாலான துன்பத்தையும் தவிர்த்து உயிர்கட்கு இன்பம் வழங்கும் பேரருளால் இறைவன் தனது ஆதிசத்தியைப் பரம தூய மாயையில் பதிப்பன்
பூதாதி அகங்காரத்தில் விண் காற்று தீ நீர் மண் ஆகிய ஐம்பூதங்களும் முறையே அவற்றின் தன்மாத்திரைகளான ஓசை ஊறு ஒளி சுவை மணம் ஆகிய ஐந்தும் அடங்கும்
கன்மத்திற்குத் தக்கபடி இருளும் ஒளியும் அறியாமையும் அறிவும் மறதியும் நினைவும் துன்பும் இன்பும் கலந்த சகலநிலை என்னும் வையக வாழ்வில் ஆன்மாவை வைத்தான்
பிரமன் அகரத்தைச் செலுத்துபவர் மால் உகரத்தை நடத்துவர் உருத்திரர் மகரத்தை இயக்குவர் மகேசர் விந்துவைச் சுழற்றுவர் நாதத்தைச் சதாசிவர் நடத்துவர்
அறியாதது போலப் பொருள்களை அநுபவிக்கக் காட்டும் புதுமையும் மேலும் அநுபவிக்கக் விடயங்களை விரும்பிப் பகுத்தறிந்து அநுபவிக்க ஆன்மாவிற்கு இச்சை ஞானம் செயல்களை எழுப்பும் இராகம் வித்தை கலை எனும் மூன்றும் விலகும்
இங்ஙனம் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தோன்றும் தோன்றிய இடத்தே இறுதியில் ஒடுங்கும் என்று இவைகளை விளக்கிக் கணபதி செய்த இனிய உபதேசத்தைப் பாடிக் காட்டுகின்றார் நம் பாட்டியார்
நிலம் முதல் நாதம் ஈறான முப்பத்தாறு தத்துவக் கருவிகளும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாய் ஒடுங்கி முறையே தூயவெளியிலும் அருளிலும் சிவத்திலுமாக அடங்குதல் செம்பில் களிம்புபோல் அநாதி தொட்டு ஆன்மாவில் கலந்து பொருள் தன்மையால் ஒன்றாகி பலவகை ஆற்றல் படைத்து மகத்தான அறிவை மறைத்து அநியாயம் பல செய்யும் ஆணவம் தன்னைக் காட்டாது தலைவனையும் காணச் செய்வதில்லை
ஞானிகளைப் புகழ்வார்பால் நல்வினை ஏறும் இகழ்வார்பால் தீவினை ஏறும் சஞ்சிதமாக இருந்த தம் இருவினைகளையும் இங்ஙனம் பிறர்பால் உதறிய பின் அந்த ஞானிகள்தம் சஞ்சிதம் அகலும்
அப் பேரூழியில் ஆன்மாக்கள் எல்லாம் கணபதி அருளால் காரண மாயையுள் ஒடுங்கும் அவ்வமயம் அவ்வான்மாக்களின் எஞ்சிய வினைகளும் சூக்குமமாய்க் காரண மாயையுள் ஒடுங்கும்
காரண மாயையில் ஒடுங்கிக் கிடப்பினும் மீட்டும் படைப்புத் தொடங்குங்கால் ஒடுங்கியிருந்த அவ்வினைகளே உயிர்கட்குத் தனு கரண புவன போகங்கட்கு ஏதுவாக முளைக்கும் அங்ஙனம் ஆகாதபடி இருவினை தன்னை அறுத்து என்ற நுட்பம் வினையீட்டப் படுங்கால் மந்திரம் முதலிய அத்துவாக்களின் இடமாக முறையானே மனம் வாக்கு காயம் எனும் மூன்றான் ஈட்டப்பட்டு தூல கன்மமாய் ஆகாமியம் எனப் பெயர் பெறும்
அம்மாயை பற்றுக்கோடாக நின்று புனருற்பவத்தில் தனு கரணம் முதலியவற்றிற்கு ஏதுவாய் வருமெனக் கொள்க என்று சிவஞானபோத இரண்டாம் சூத்திர இரண்டாம் அதிகரணத்தில் மாதவச் சிவஞான யோகிகள் விளக்கம் செய்தல் ஈண்டு எண்ணத் தகும்
இவைகளை எல்லாம் எண்ணும்போதே உய்தி கருதிய உயிர் பேறு கருதி கணேசா கா கணபதீ எளியேனைக் கா என்று கதறுவது இயற்கைதானே அப்பெருமான்தான் நம் இருவினை அறுத்து இருள் கடிதல் இயலும் என்று உணர்த்தும் காலமே உய்திபெறும் காலம்
இன்று ஔவையாரின் வினையை வீழ்த்திக் கருமலத்தை விலக்கியது கணபதி என்பதை பின்வரும் ஓர் அடி எவ்வளவு திறம்படக் கூறுகின்றது பாடிப் பாருங்கள் என்ன இன்பம் லலாடம் எனும் புருவமத்தியில் அவஸ்தை அனைத்தையும் அடக்கவல்ல ஞானியர்க்கே இரட்டை வினைகொடு திரட்டு மலவுடல் இணக்கமற ஒரு கணக்கை அருள்வதும் நிகழும்
மேதகு கோயிலில் மெழுக்கிடல் மலர் கொய்தல் அரிய மாலை தொடுத்து அணிதல் பரனைப் பாடல் தொண்டரைத் தொழுதல் தொண்டு செய்தல் முதலியன பணிவழி எனப்பெறும்
நாண்மலர் நறும்புகை திருவிளக்கு திருமஞ்சன நீர் முதலிய வழிபடு பொருள்களைத் தேடிப் பெறுதல் ஐவகைத் தூய்மை செய்தல் இறைவருக்கு இடம் உருவம் முதலியன அமைத்தல் அன்பினால் வழிபடல் அழல் ஓம்புதல் முதலியன மைந்தன் நிலை
பொறிகளைப் புலன்வழி போகாமல் தடுத்தல் இருவகை மூச்சையும் அடக்கல் ஆதார முறையை அறிதல் அங்கங்கு வாழும் கடவுளரை வழிபடல் உச்சி நடுவில் சேர்தல் அங்குள கமல அரும்பை மலர்வித்தல் மதி மண்டலத்தை இளகச் செய்தல் அதனிடத்து உள்ள அமுதை உடல் முழுவதும் பரவச் செய்தல் பேரொளிப் பிழம்பாம் விநாயக உருவை நயமுற எண்ணியிருத்தல் இவை நட்புநெறி அல்லது சாரூப பதவி எனப் பெறும்
ஆங்குத் தனக்கு அறிவித்த அருளைத் தரிசித்து அதன்பின் அருள் எனவும் தான் எனவும் பிரித்துப் பாராது தற்போதத்தை அடக்குவது புத்திரவழி அருளே வடிவான அதன் பயன் சாமீப பதம்
சரியையான உரு கிரியையான அருவுரு யோகமான அரு ஞானமான உள்ளக்கண் எனும் நான்கு இடங்களையும் பெறற்கு அரிய அடி ஞானத்தையும் அடியேன் பெற வைத்து என்றும் பொருள் கொள்ள இங்கு இடமுண்டு
சாலோகம் சாமீப்யம் சாரூபம் என்பவை இட்டுச் செல்லும் பதமுக்தி கடந்த சாயுஜ்யம் என்ற பரமுக்திக்கும் அடிப்படை யான் எனது என்ற நிலை கடத்தல் மட்டுமே
பரம்பொருளானது பிறந்திறந்தோய்ந்திருக்கும் உயிர்களின் மேல் கருணை கொண்டு அவற்றைத் தன் திருவடியுடன் ஒன்றாக்கிக் கொள்வது அறக்கருணையெனில் விட்டுவிலகி வீடுபேறு மட்டுமே குறியெனக் கொள்ளாமல் மற்றீண்டு வரும் உயிர்களின் மேல் கொள்வது மறக்கருணையாகும்
சைவக் குரவர் நால்வரையும் மேற்சொன்ன மார்க்கரீதியிலான அணுகுமுறையில் அடக்குவதென்பது இயலாதெனினும் பண்டு தொட்டு வரும் ஒருபுரிதலுக்காகச் சுட்டுகிறேன்
அதுவும் அவர்களே தாம் பொழிந்த நிறைமொழிகளான மறைமொழிகளூடே குறிப்பால் உணர்த்துவதிலிருந்து என்கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே என்பதும் புழுவாய்ப் பிறக்கினும் புண்ணியா உன்னடி என் மனத்தே வழுவாதிருக்க வரம்தர வேண்டும் என்பதும் அப்பர்பெருமானது விண்ணப்பம்
அட போய்யா என்று ஈசனையே ஸ்நேகித்த அவரையே காதலியிடம் தூதனுப்பிய சுந்தரர் சுட்டுவது யோக மார்க்கமெனும் சிவமாக்கும் தெய்வம் என்று சன்மார்க்கவழியே கரைந்துபோய் விட்ட வள்ளலாரையும் சுட்டலாம்
காமிக்குக் குறிவழி கீழிறங்கி விரயமாகும் விந்து ஐம்புலக் கதவை அடைக்கும் அறிவுடையோர்க்கு சிவசக்திக் கனலால் மேலேறும் மகிமையுள சுழுமுனை வழியே போய் மகத்தான அமுதமாக மாறும்
ஒன்பது வாயில் இருகண் இருசெவி நாசியின் இருதுளை வாய் எருவாய் கருவாய் எனும் ஒன்பது உறுப்புகளின் வழிகளையும் நீடித்து உடலை நிறுத்தி வைக்க முடியாது உரிய வாயில் அதற்கு ஒன்பது உள்ளன அல்லவா அதன் வழி உயிரோ ஒருநாள் ஓடிவிடும்
ஆறாகிய இந்த ஆதாரங்கள் வீணாத்தண்டின் அடியிலிருந்து நட்டுவைத்த அங்குசம் போல் புருவநடுவாம் சுழுமுனைவரை நீடிக் கூடி நிற்கின்றன
ஆதாரங்களில் இருக்கும் திருவுருவங்களை நியதிப்படி அழுந்த நினைக்க நினைக்க அந்நுண்ணிய வடிவுகளில் முறையே ஆன்ம உணர்வு கலந்து கரக்கும்
மூலாதாரமும் சுவாதிட்டானமும் அக்கினி மண்டலம் மணிபூரகமும் அனாகதமும் சூரிய மண்டலம் விசுத்தியும் ஆக்கினையும் சந்திர மண்டலம் எனப் பெறும்
உன்னில் கரந்திருக்கும் தெய்வ சக்திகள் அப்பொழுதே கட்டவிழ்ந்து காண இலங்கும் அருள் ஒளி துலங்கும் அறிவாய் அதனை என்று மேலும் அறிவித்தானாம் அத்தன்
அதனுடன் தொடரும் ஆன்ம உணர்வு ஆதார சக்கரங்களையும் முதன்மைச் சாதனை முதிர பிறங்கிய ஆநந்தம் பெருகும் அதில் அழுத்தும் அமயம் உள்ளத்தில் துள்ளும் ஒளி உணர்வு
இவ்வமயம் அருளமுதம் புரியாயேல் வருந்துவன் இத்தமியேன் மற்று என்னே நான் ஆமாறே எனும் திருவாசகமும் நினைவிற் போந்து இன்று வருமோ அல்லது மற்று என்று வருமோ திரிகரண வழிபாட்டில் தெய்வ அமுதம் திரளாதேல் இறப்பும் பிறப்பும் இடர்ப்பாடும் என்றும் இருப்பது இயல்பு
இதைப் பருகுவார்தம் குண்டலிக்கனல் பிரமரந்திரம் வரை எட்டும் மூல ஆதாரத்தில் காலூன்றி வித்தக விநோதமாக விளையாடும் என்கின்றார் விமல கணபதி
மூலாதாரத்திலிருந்து இருவிரல் அளவிற்குமேல் நான்கு கோணம் நடுவே ஒரு முக்கோணம் அங்கே நான்கு இதழ்க்கமலம் கனல்கிறது அதனில் கனல் மண்டலம்
சிவசூரியனால் மலரச் செய்து அக் கமலப் பூந்தாதுவில் கடினப் பட்டிருக்கும் திங்கள் மண்டலத்தை மூல நெருப்பினால் இளக வைத்து அங்கிருந்து பயன் தர உருகிப் பாயும் உயர்ந்த அமுதத்தை தம் ஆக்கையில் உள்ள நாடிகள் அனைத்தினும் பரவச் செய்வது யோகநடை
அதனுடன் அனுபவம் பழுத்த பரம ஞானிகளான சித்தர்கணத்தையும் குமுறியழுது கூப்பிட்டு எமதெண்ணம் நிறைவேற வரவேண்டும் வந்து வழி அருள வேண்டும் என்று வேண்டுவதும் உண்டு
எனும் தாயுமானாரின் அரிய இப் பிரார்த்தனைகள் அருமையான நுட்ப வழிகளை நமக்கு அறிவிக்கின்றன அல்லவா அவ்வளவுதானா இன்னும் பாருங்கள் சந்திர சூரியர் எனும் இடை பிங்கலைகள் ஒன்று சேரும்போது நாதநிலை நண்ணும்
ஏகமூர்த்தி நால் திசைக்கும் நாதன் ஆறு திசைக்கும் அம்மான் எண் திசைக்கும் உரியன் எம்மான் இங்ஙனம் தம் பரிபாகத்திற்குத் தக்கபடி உரு அமைத்து முகம் அமைத்து ஆராதிப்பர் நல்லடியார்கள்
இவ்வரிசையுள் சண்முக தூலமும் சதுர்முக சூக்கமும் யோகிகட்கு எண்முகமாக இருப்பன அவைகளின் நுட்பமே நம் பாட்டிக்கு அறிவிக்கப் பெற்றன
இப்படித் தத்தம் மனம் ஒன்றிய வடிவத்தை வணங்கிப் பின் வணங்குவோனும் வணக்கமும் வணங்கப் படுவதும் ஆன மூன்று நிலைகளும் ஒன்றாகி உட்குவிவது அதன் அடுத்தபடி
உண்முக தரிசனத்தில் நாலிதழ் கொண்ட சதுரத்துக்குள் அமைந்த கீழ் நோக்கிய முக்கோணமான குண்டலிக் கனலை மேல்நோக்கி எழுப்பும் மெய்ஞ்ஞானிக்கு புறவடிவத் தூண்டுதல் ஏதுக்கடி என்று இங்கே பாடுகிறார் குதம்பையார்
அன்றேல் அலன் என்று திருமூலர் பாடும் அரிய பாடலொன்றைக் காண்போம் இவ்விடம் திருமூலர் உணர்த்துவது தம்முள் இறை உணராமல் வேறெங்கு தேடினும் காண்பதரிது என்பதே
இதை வலியுறுத்தி சிவஞானபோதத்தின் இரண்டாம் சூத்திரத்தின் நான்காம் அதிகரணத்தில் விளக்க வந்த மெய்கண்டதேவரின் பாடலிது அருந்துயர்க் குரம்பையின் ஆன்மா நாடி எழுந்த சிவஞானபோதத்தின் சாரமாய் அத்தேடலின் முடிவில் மெய்கண்டதேவர் சுட்டுவதும் அதே
நாத்திகத் தொனியில் இருப்பதாய் பலர் தவறாய்ச் சுட்டும் பாடல்கள் இவை நாதன் உள்ளிருப்பதை உணர்ந்தால் நட்டகல்லும் தெய்வமாகும் கோயில் மற்றும் குளத்தின் சூக்குமம் உணர்ந்தால் அவற்றின் சாந்நித்யம் சிறக்கத் துலங்கும் என்பதே அவர் சுட்டுவது
கொள்கையின் உம்பர் மேலார் என்றாகி நின்ற திண்ணன் என்ற அந்த மகாயோகிக்கு வேட்கை விட்டார் நெஞ்சில் மூடத்துளே நின்று முத்தி தந்தானே என்ற பேருரை சாலப் பொருந்தும்
இந்த மட்டிலாத எட்டுக் கொத்துகளும் உன்னில் ஒட்டியிருத்தலை ஊன்றிக் காண் இதோ பார் ஆதாரம் ஆறு நிராதாரம் ஒன்று மீதானம் ஒன்று ஆக எட்டு நிலை இவை
பயன் தரும் இவைகளையும் பார் என்று இத்தொகுதிகளின் நிலையைப் பிரித்துப் பிரித்துக் காண்பித்தாய் பெருமானே அதி சூக்குமம் ஆன உடலின் நுட்பத்தை நீர் காண்பித்த அதன் பிறகுதான் அறிய நேர்ந்தேன் என்று ஔவையார் அருள்வதையும் கேளுங்கள் இதன்படி தன்அளவு எனும் தன்மாத்திரையாகிய ஐந்தும் புத்தி மனம் ஆங்காரமாகிய மூன்றும் சேர்ந்து புரியட்ட காயம் எனப் பெறுகின்றது
உரையாசிரியர் இப்பகுதியில் புரியட்ட காயத்திற்குப் பலவிதக் கொத்துக்களைச் சுட்டினாலும் பொதுவாய் திருமந்திரத்தில் மட்டுமின்றி மேலும் பல சித்தர் பாடல்களிலும் மெய்கண்ட சாத்திர நூல்களிலும் இறுதியாய்ச் சுட்டும் தன்மாத்திரைகள் ஐந்துடன் சித்தம் தவிர்த்த மனம் புத்தி அகங்காரம் ஆன அந்தக்கரணத் தொகுப்பே சூக்கும உடல் கனவுடல் என்று பாடப்பட்டுள்ளது
பத்து நாடிகளையும் தூய்மை செய்து மூலக்கனலை மூச்சுக் காற்றால் மேலெழுப்பி மதி மண்டல அமுதை மாந்தி சில காலம் இருக்கும் உடலைப் பலகாலம் நீடிக்கச் செய்யும் கனத்த சித்தி கைவந்தாலும் ஞானம் பெறாவிடில் உய்தி காட்டும் உயர்கதி நேரா
இங்ஙனம் திருவருளில் தோய வைக்கும் உரிய மெய்யுணர்வால் உணர்த்தி தன் பேரின்பச் செல்வத்தைப் பெற வைத்தனர் என்பது வெளிப்பட என்று திருமந்திரம் இதற்கான மரபு கூறுகின்றது
கருமலத்தொடு கலப்புற்று மாயா வடிவுகளில் மன்னி காரணம் காட்டாமல் கட்டுப்படுத்தி ஓயாமல் பல்வேறு உடல் தந்து ஆன்மாவிற்குப் புலனாகாமல் அமலன் ஆணையின் அடங்கி இயங்கும் இக்காமியம்
திருப்புகழ் பெருத்தவசன வகுப்பில் வரும் உருக்கு திருவருள் திளைத்து மகிழ்தர உளத்தொடு உரை செயல் ஒளித்து விடுவதும் என்ற பகுதிக்கு அடியேன் எழுதிய உரை இங்கு பொருந்தக் காண்போம் அருணகிரியாரின் வாழ்வில் முருகன் நிகழ்த்திய அற்புதங்கள் பல
அண்ணாமலையார் ஆலயத்தின் கோபுரத்திலிருந்து வீழ்ந்த அருணகிரியாரைத் தாங்கியருளிய முருகன் செய்த உபதேசம் சும்மா இரு சொல்லற என்பதே
இது புழுவைத் தன்னிறமாக்கும் குளவியின் செய்திபோல் இருக்கிறதல்லவா அறியாமை அறிவு எனும் இரண்டற்கும் பிறப்பிடம் ஒன்றே எனும்படி பெருகிய திருவருளால் உண்டாகும் பேரின்பக் கடலில் மூழ்கச் செய்தான் முதல்வன் என இவ்வடிக்குப் பொருள் கொள்ளினுமாம்
மழையிருளில் திசை தெரியாமல் உழல்பவர் சூரிய உதயம் காண்பதுபோல் திசை தப்பிய கப்பல் தப்பித் துறை சேரக் காண்பது போல் விடாச்சிறையர்க்கு விடுதலை கிடைத்தது போல் அகலா நோயர்க்கு அந்நோய் அகன்றதுபோல் திருவருள் நெறி கண்டவர்க்குத் துன்பம் எல்லாம் தீரும் இந்த அநுபவமும் காட்டினன் ஆனைமுகப் பரமன் என்கிறார் நம் ஔவைப் பிராட்டியார்
என வரும் தாயுமானார் பாடல் காண இயலாத அருள்வழியை ஆன்மாவிற்குக் காட்டும் கருணையை வெளிப் படுத்துகின்றது அல்லவா அந்நிலையைத்தான் நம் ஔவையாரும் அல்லல் களைந்து அருள்வழி காட்டினான் நம் அருள் குரவன் என்கிறார்
சதாசிவம் தத்துவம் முத்தமிழ் வேதம் என்று திருமூலர் சுட்டுவது போல் சாதாக்கியத் தத்துவத்திலிருந்து அகர உகர மகரமான ஓம் எனும் முத்தமிழே வேத ஒலிகளாய் விரிந்து பெருகும்
இந்த அண்ட நிகழ்வைப் பிண்டத்தில் தஹராகாசத்தில் வள்ளல் பெருமான் சாந்தோக்கிய உபநிடதம் சுட்டும் பிரம்மவித்யையாம் தஹரவித்யையைப் போதித்தவர் சிற்றம்பலத்தில் காண்கையில் அகவானத்தில் ஆடும் மயில் குயிலாகி ஒடுங்கும்
அக்கச்சி என்று குண்டலினி மஹாசக்தியைப் பாடுகிறார் பொதுவாய்ச் சித்தர்கள் வாலைப்பெண் கண்ணம்மா குதம்பாய் ஞானப்பெண்ணே என்று பாடுவது போல
ஆதியாம் சிவனும் அவன் சோதியான சக்தியுந்தான் அங்கும் இங்கும் எங்கும் உளவாகும் என்று பாரதி பாடுவது போல் சிவசக்தியே நாதவிந்துவாய் ஒலியுலகாய் ஒளியுலகாய் விரிந்து எங்கும் நிறைவன
கீழ்நோக்கியே செலுத்தி விரயமாகும் விந்துவை குண்டலினி யோகத்தால் கட்டி மேல்நோக்கி மறித்தேற்றும் சாதனையில் புருவமத்தியில் கண் திறக்கும்
பசு மலத்தை நீற்றி எடுத்தது நீறு அது பசுபோதங் கெடுத்தற்கு அறிகுறியாக அறியப் பெறும் பராசக்தி விபூதிமயம் என்கிறது திருநீற்றுப் பதிகம்
கன்மம் உலகியலில் உறவாட விடும் திருவருள் அடியரிடம் உறவு பூண உதவும் ஔவையார்க்கு அது செய்தானாம் அத்தன் பாடிக் காட்டுகின்றார் பாருங்கள் திருநீற்றிலும் வித்தக நீறணிந்த வேடத்திலும் தயிரில் நெய்போல் தற்பரன் தங்கியுளன்
பிற இடங்களில் பாலில் நெய்போல் படர்ந்துளன் அங்ஙனம் அமைந்து அவைகளின் சொருபம் விளங்க பரிபாகத்திற்குத் தக்கபடி அந்நுட்பங்களை உயிர்கட்கு அறிவித்து உய்தி தருதலை முதலடி குறிப்பிடுகின்றது
இன்ப நீறு தரிக்கும் இடங்கள் இவை அந்த இடங்கட்கு உரிய அளவுகள் இவை வாழ அணியும் வகை இவை என்னும் அரிய நுட்பங்கள் ஆகமங்களின் மூலம் அறியப் பெறும்
மெய்யுணர்ந்து நிட்டை மேவினோரை பெருங்காயம் இருந்த பாத்திரத்தில் இல்லாத காலத்தும் வாசனை நீங்காமல் இருப்பதுபோல் பழக்க வாசனையால் பிராரத்துவம் வந்து பற்றும்
நிட்டையில் இருந்த இச்சை அறிவு செயல் மூன்றும் உள்உணர்வு புறம் போகும் காலம் பார்த்துக் காத்திருந்த மும்மலமும் இவ்வமயம் இறைவன் திருவடியை மறப்பிக்கும்
உத்தமத் தியானத்தில் ஒழிந்து சற்றே அந்நிலை நீங்கியதும் மீட்டும் ஒட்டிய மலத்தைக் கட்டறுக்க உதவி தேவையென்று ஜீவன்முத்தர் கதறுவர்
அன்பு செய்யும் உயிரும் அன்பும் அன்பு செயப்பெறும் அத்திமுகரும் எனச் சொல்லால் பிரிவு எனினும் பிரிவிலாமல் கனிந்த அத்துவிதமாய் இம்மூன்றும் கலந்திருக்கும்
இந்த அருமையை அறிந்ததும் ஜீவன் முத்தர்கள் ஊன்றி அடியவருடன் உறவு கொள்வர் உணர்வு அடியரிடம் உறைப்பேற இருத்தலின் உலக அனுபவ உணர்வு மாறும்
எவ்வளவு சிறந்தவர்கள் ஜீவன் முத்தர்கள் அவர்கட்கே உதவுபவர் அடியரெனில் பிற உயிர்கட்கு இவர்கள் செய்யும் உதவி பேச இயலுமோ உத்தம அடியர் இருக்கும் இடமே ஒளிமயம்
அவர்கள் கூடும் அன்பினில் கும்பிடலே அன்றி வீடும் வேண்டா விறலின் விளங்கினார் என்றும் செய்வினையும் செய்வானும் அதன்பயனும் கொடுப்பானும் மெய்வகையால் நான்காகும் விதித்த பயன் என்றும் அருள்மொழித் தேவர் அருளியபடி பரம அவர் பணிக்கு உரிய பயனைப் பரனே வழங்குவன்
நீரானது மண்ணை நிலைகுலையச் செய்யும் அந்த நீர்ப்பெருக்கை வடவைக் கனல் வற்றச் செய்யும் அக்கனலைச் சண்டமாருதம் அவித்துவிடும் இறுதியில் அக்காற்று உயர்ந்த விண்ணில் ஒடுங்கி அடங்கும்
தொண்டர்தம் பெருமை சொல்லவும் பெரிதே வேடமும் நீறும் விளங்க நிறுத்திக் கூடு மெய்த்தொண்டர் குழாத்துடன் கூட்டிய பேரருளை எண்ணிக் குழைகிறது பாட்டி மனம்
மூச்சைச் சிவாய என உள்ளிழுத்து நிறுத்தி நம என்று வெளிவிடு அல்லது சிவாய என உயிர்ப்பை வாங்கிச் சிவ என விடு பலநாள் செய்யும் பயிற்சியில் இதயத் துடிப்பில் இன்பம்
பந்தம் அகன்ற காலத்தில் மறைப்பையும் மலத்தையும் அகன்று அருளை அடைந்து சிவத்தைக் கூடி பெரும்பேறு ஆன வீட்டைப் பெறும் என்று விரித்து விளக்க முதிர்ந்த அருள்நூல்கள் பெரிதும் முயன்றிருக்கின்றன