sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
தன்னை ஒத்த ஓரியைக் கொன்ற மலையமான் பால் கொண்ட வஞ்சம் தீர்க்கத் துணையாகப் படை திரட்டி வந்த சேரன் கொடுமதியைஇறுமாப்பைநினைந்தான் அதியன் எரிமலை போலக் கொதித்தான்
நெடுநாள் பசித்திருந்த வாள் வரி வேங்கையென நேரார் படை கிழித்து அவர் நெஞ்சைப் பிளக்கப் பாய்ந்தான் எதிர்த்து வந்த மள்ளரையும் களிறுகளையும் இரு கூறாக்கினான்
அதியனது ஆற்றொணாச் சினத்தீக் கண்ட மழவர் கூட்டம் விண்ணதிர முழங்கி அடுபோர் உடற்றியது காற்றென வந்த அம்புகளை எல்லாம் தடுத்து நிறுத்தி மழையெனக் கணைகளைப் பொழிந்தது
அவர் பெருந்தகாய் பெருஞ்சமர் புரிந்து நீ விழுப்புண் தாங்கியமையால் உன்னோடு மாறு கொண்ட மன்னர் களத்தில் சாவாமையால் உளதாகும் குற்றம் ஒழியும்படியும் பிற்காலத்தில் நோயால் இறந்த தம் உடம்பைத் தருப்பையில் கிடத்தி வாளால் பிளந்து அடக்கம் செய்தலினின்று தப்பியும் உய்ந்தனர்
ஒளவையார் அடைந்த துயரைச் சொல்லவும் இயலுமோ அவர் தன்னினும் தண்ணார் தமிழையே பெரிதாகப் போற்றி ய அப்பெருந்தகையின் மீளாப் பிரிவை எண்ணி எண்ணி இதயம் துடித்தார் உள்ளம் குமுறிக் குமுறி ஓவென அழுதார்
குளிர்ந்த நீருடைய துறையின் கண் தேன் நிறைந்த பகன்றை மாமலர் பிறரால் சூடலின்றி வாடி ஒழிவதைப் போன்று தம்மிடமுள்ள பொருளைப் பிறர்க்கு ஈயாமல் இறந்தொழியும் மாந்தர் பலரையுடையது இம்மண்ணுலகம்
அந்தோ அந்த வாழ்வு கழிந்ததே சோறு அனைவர்க்கும் பொதுவாகலான் அப்பெருந்தகை அது சிறிய அளவில் கிடைப்பினும் பெரிய அளவில் கிடைப்பினும் பலரோடு சேர்ந்து உண்பான்
இல்லை அது பெரும்பாணரின் அகல் மண்டையைத் துளைத்து ஊடுருவிச் சென்று இரப்போரின் ஏந்திய கையையும் பிளந்து சுற்றத்தார் புன்கண் பாவையின் ஒளியையும் மழுங்கச் செய்து அழகிய நுண் சொல் தேர்ச்சிப் புலவர் நாவிலே சென்று அன்றோ விழுந்தது எமக்குப் பற்றாகிய எம் இறைவன் யாண்டுளனோ இனி பாடுவாரும் இல்லை பாடுவார்க்கு ஒன்று ஈவாருமில்லை என்னுங் கருத்தமைய என விண்ணும் மண்ணும் கண்ணீர் வடிக்கத் தம் உள்ளத்தில் பீரிட்டு எழுந்த துயரவெள்ளத்தைச் செய்யுள் வடிவாக்கினார்
ஆனால் அந்தோ ஒளவையாரின் கவிதையும் கண்ணீருங்கூட இனி அதிகமானை உயிர்ப்பியாவே அதியமான் வாழ்வு அவ்வளவு கசப்பான பாடத்தைக் கடுந்துயரொடு கலந்து இவ்வுலகுக்கு உணர்த்திவிட்டது
அணுவினும் நுண்ணியதாய்அணுவைப் பிளந்தால் தோன்றும் ஆற்றலினும் பன்னூறு மடங்கு அதிகமான பேராற்றல் படைத்ததாய் விளங்கும் இயற்கையின் ஆற்றலைபரந்த பேரூழின் வல்லமையைஎன்னென்று கூறுவது வாளெடுத்தவன் வாளால் மடிவான் என்ற சான்றோரின் வாக்கு அதிகமான் வாழ்வில் எவ்வளவு துயரக் காட்சிகளோடு கலந்து மெய்யாகிவிட்டது மனிதனது ஒவ்வொரு செயலும் தன் எதிர்ச் செயலைக் கண்டே தீரும் எனும் இயற்கையின் சட்டத்தை எவரே உடைக்க வல்லார்
தீயின் சுடர் வானோக்கி எரிவதும் வெள்ளம் கீழ் நோக்கி விரைவதும் போலன்றோ தவிர்க்க முடியாத தன்மையதாய் அவ்வியற்கையின் ஆற்றல் விளங்குகிறது
வரலாறாகிவிட்ட இச்செய்திகளைப் பின் வரும் பதிற்றுப்பத்து அடிகள் விளங்குகின்றன வீரமரணமடைந்த அதிகமான் பொன்னுடலம் ஈமச் சிதை எறியது
அந்தோ ஈம வெந்தீயே நீ எந்தை உடலை எரிக்காது போயினும் அன்றி விண்ணுற எழுந்து எரித்து நீறாக்கினும் அவனுடைய ஞாயிறு அன்ன புகழை உன் ஞல் ஒரு நாளும் எரிக்க முடியாது
அதிகர் கோமானே அருங்கொடை வள்ளலே ஆர்வலர் புன்கண் தீர்த்த அருமருந்தே ஈரநெஞ்சத்தோடு மாரி போல வழங்கிய கருணை முகிலே நீயின்றிக் கழிகின்ற காலையும் மாலையும் இனி என் வாழ்நாள் காணாது இருள் சூழ்ந்து ஒழியட்டும் உனக்கு உற்றவர் நடுகல் நட்டு நாரால் அரிக்கப்பட்ட மதுவை நீ அருந்து வாயெனக் கருதிச் சிறு கலத்தினின்றும் உகுக்கின்றனர்
கோடுயர் மலையுடன் நாடு முழுதும் கொடுப்பினும் கொள்ளாத பண்பினை உடைய நீயோ இப்புல்லிய மதுத்துளிகளை நுகர்வாய் என்னும் கருத்தமைந்த இவ்வாறு எழுத்தறிவார் இதயத்தையெல்லாம் பாகாய் உருக்கிக் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தோடச் செய்யும் கையறுநிலைப் பாடல்களைப் பாடிய ஒளவையார் அதிகமான் மறைவிற்குப் பின்னும் சிலகாலம் இன்னும் இறப்பு வரவில்லையே சேண் உயர் உலகிலேனும் சென்று அதிகமானைக் காணோமோ என்ற கலகத்துடனையே வாழ்வை நடத்தியிருக்க வேண்டுமெனத் தோன்றுகிறது
அதனால் அவனுடன் ஒளவையார் சூழ்ச்சித் துணைவராய்த் தங்கி விலங்கு பகை கடிந்த கலங்காச் செங்கோலனாய் அவன் விளங்க அவனுக்கு உற்ற துணைவராய் விளங்கினார்
அத்தகையோன் வீரம் கருணை காதல் முதலிய புண்புகளையெல்லாம் போற்றியவாறு ஒளவையார் ஓரளவு தம் வாழ்வில் வீழ்ந்த பேரிடியால் விளைந்த பெருந்துயரை மறந்திருந்தார் பின்னர் அவர் தமிழ் கூறும் நல்லுலகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளையும் காண விழைந்தார்
அது காரணமாகத் தகடூரினின்றும் வெளிப்போந்தவர் வள்ளுவர் குடியில் தோன்றியவனும் நாஞ்சில் மலைக்கு உரியவனுமாகிய நாஞ்சில் வள்ளுவனைக் கண்டு அவன் செம்மைசால் பண்பினன் என்பதை அறிந்து அவன்பால் சென்று பொன்னே துகிலோ ஏதும்பெற எண்ணாதவராய் உணவுக்குச் சிறிது அரிசியே வேண்டினார்
அவனோ அருந்தமிழ்ப் புலவர் வரிசை அறிந்து வழங்குபவன் ஆகலின் ஒளவையாரின் பெருமை யெல்லாம் உணர்ந்தவனாய் யானைப் பரிசில் அளித்தான்
யாம் இலைக்கறிமேல் தூவச் சிறிது அரிசி வேண்டினேமாக அவன் பரிசிலர்க்குதவும் வரிசை அறிதலால் எம் வறுமையைப் பார்த்தலே அன்றித் தன் மேம்பாட்டையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்துப் பெரிய மலை போல்வதொரு யானையை அளித்தான்
ஆதலால் ஒருவர்க்கு ஒன்றனைக் கொடுக்குமிடத்து அப்பெற்றிப் பட்டதொரு தெளியாக்கொடையும் உளதோதான் பெரியோர் தாங்கள் செய்யக்கடவ முறைமையைத் தெரிந்து பாதுகாத்துச் செய்யார்கொல் எனக் குறிப்பாகவும் வெளிப்படையாகவும் அவனைப் புகழ்ந்தார்
வாழ்நாளெல்லாம் தமிழ் வேந்தரும் தமிழ் வள்ளல்களும் தங்களுள் மாறுபாடு கொண்டு போரிட்டு மடிவதையே கண்டு மனம்வெந்திருந்த ஒளவையாருக்குத் தமிழகத்து முடியுடை மூவேந்தரும் ஒருங்கிருந்த காட்சி எல்லையில்லா இன்பத்தை அளித்தது
மூண்டெழும் போருக்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம் மண் வெறியும் புகழ் நசையுமே என்பதை நன்குணர்ந்த அச்சான்றோர் அம்மண்ணாள் வேந்தர் மனம் கொளும் வகையில் தம் இதயக் கருத்தை எடுத்துரைக்கலானார் தேவர் உலகை ஒத்த பகுதிப்பட்ட நாடு தம்முடையது ஆயினும் அஃது எப்போதும் தம்மோடு உரி மைப்பட்டே நடவாது ஒருவர் அந்நாட்டிற்கு உரியவர் அல்லர்
ஆகையால் நீவிர் யாசிக்கும் அறவோர் ஈர்ங்கை நிறையப் பூவும் பொன்னும் புனல் படச் சொரிந்து ஒண்டொடி மகளிர் பொலங்கலத் தேந்திய தண்கமழ் தேறல் மாந்தி மகிழ் சிறந்து இரவலர்க்கு அருகாது ஈந்து உங்கட்கு அறுதியிட்ட வாழ் நாள் முழுதும் வாழ்தல்வேண்டும்
அந்தணர் வேள்வியில் வளர்க்கும் முத்தீப்போலக் கண்ணுக்கினிய கவின் மிக்க காட்சியுடன் ஒருங்கிருந்த கொற்ற வெண்குடைக் கொடித்தேர் வேந்தர்களே இவ்வாறு நீங்கள் கூடி உறைதலால் உண்டான பீடும் பயனும் நன்மையும் புகழும் யானறிந்து உரைக்கும் அளவினவோ
உங்கள் வாழ்நாள் விண் மீனினும் மழைத்துளியினும் சிறந்து பெருகுவதாக எனத் தமிழக வேந்தர் உணர்ந்து உய்யும் வகையில் அறிவுரை கூறி வாழ்த்தினார்
என்னும் இவ்வருமை சான்ற அடிகளைத் தன் அகத்தே கொண்டு சங்க இலக்கியத்துள்ளேயே ஒளி மிக்க மணியாய் விளங்கும் இப்புறப்பாடலைப் படிக்குங் தோறும் ஈராயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்பே பல்லாற்றானும் சிறந்திருந்த இன்பத் தமிழகத்தைச் சீரழிக்கக்கூடிய கொடு நோய் எதுவென உணர்ந்து அங்நோய் தீர மருந்தும் காட்டிய அவ்வருந்தமிழ்த் தாயரை எண்ணி எண்ணி அன்னையீர் எங்கள் தலைமுறையிலேனும் ஒற்றுமையால் உய்ந்து உலகு போற்றும் ஒப்பற்ற சாதியாய் விளங்குவோம்
என்று நம் தமிழ் உள்ளம் உருக்கத்துடனும் இவ்வாறு தமிழகம் அன்றும் இன்றும் உய்வதற்கு உரிய ஒரு பெருநெறியினைக் காட்டி ஒற்றுமைச் சங்கொலித்த சான்றோராகிய ஒளவையாரின் பிறப்பைப் போன்றே அவர் முடிவைப் பற்றியும் நாம் ஏதும் அறிந்திலோம்
ஒளவைப்பிராட்டியாரின் பொன்னுடலம்அண்ணல் அதிகமான் அளித்த அருங்கனியால் நீண்ட நாள் தமிழகத்தில் வாழ்ந்து தொண்டு புரிந்த திருவுடலம்எங்குஎப்பொழுதுஎவ்வாறு மறைந்ததோ அந்தோ அருந்தமிழ்ப் பெருமாட்டியாரின் பொன்னுடலம் மாய்ந்து அவருடற் பூந்துகள் ஆர்ந்ததும் நாம் பிறந்து வாழும் இத்தமிழ் மண்ணிலேதான் என்பதை எண்ணும் போது நம் உடலெல்லாம் சிலிர்க்கிறது அன்னையாரின் திருவுடலம் மறைந்தாலும் அவருடைய அருந்தமிழ்க் கவிதைகள் என்றும் நமக்கு வழி காட்டும் சுடர் விளக்குகளாய்த் திகழ்வது திண்ணம்
தமிழகம் கால வெள்ளத்தில் நீர்க்குமிழிபோல அழிந்தொழியாமல்உலக இருள் போக்கும் ஒப்பற்ற கலங்கரை விளக்காய்த் திகழ வேண்டுமாயின் ஒற்றுமை யொன்றே அதற்குரிய வழி என்பதை இன்றும் நாம் உணருமாறு இருபது நூற்றாண்டுகட்கு முன்பே உணர்த்திய ஒளவைப் பெருமாட்டியாரின் அரியதொரு பாடல் தமிழகத்திற்கு மட்டுமன்றிக் கடல் குழ்ந்த காசினிக்கெல்லாம் அறிவுச்சுடர் கொளுத்தும் அணையா விளக்காய் ஒளிர்கிறது
தம் வாழ்வில் எத்தனையோ மன்னர்களையும் வள்ளல்களையும் பார்த்தவர் ஒளவையார் அவர்கள் ஆண்ட மண்ணையும் கடலையும் மலைகளையும் காடுகளையும் கண்டவர்
சோறு படைக்கும் சோழ நாடும் முத்தளிக்கும் பாண்டி நாடும் வேழம் மிகவுடைய சேரநாடும் சான்றோர் பலருடைத் தொண்டை நாடும் அவர் கண்டு பழகிய பகுதிகளே ஆகும்
நிலனே நீ ஒன்றில் நாடேயாக ஒன்றில் காடேயாக ஒன்றில் பள்ளமேயாக ஒன்றில் மேடேயாக எவ்வாறாயினும் எவ்விடத்து ஆடவர் நல்லரோ அவ்விடத்து நீயும் நல்லையல்லது நினக்கென ஒரு நலமுடையையல்லை
வாழிய நிலனே என்னுங் கருத்தமைய இவ்வாறு தம்மையும் நம்மையும் ஈன்றெடுத்த மண் மகளை வாழ்த்தும் அருமையான பாடல் நாமும் வையகமும் உணர்ந்து உய்ய ஒளவையார் அளித்த சாவா மருந்தாகும்
இருபது நூற்றாண்டுகட்கு முன்பு தாய்க்குலத்தின் பெருமையாய் வெற்றியாய்த் தமிழகத்தில் தோன்றிய ஒளவையார் நல்லிசைப் புலமை சான்ற பெண்மணிகளுக்கெல்லாம் தலை மணியாய் விளங்கிய தமிழ்ச்சான்றோர்உலகப் பெருமாதருள் ஒருவரென்பது தமிழகம் உலக அரங்கில் மேலும் மேலும் உயர்ந்து ஒப்பற்ற சமுதாயமாய் விளங்கும் பொன்னாளில் வையகம் முழுதும் ஏற்றுப் போற்ற இருக்கும் பேருண்மையாகும்
அத்தகு பெருந் தாயரின் சான்றாண்மை மிக்க நெஞ்சின் உள்ளொளியாய் விளங்கும் அருந்தமிழ்ப் பாடல்கள் என்றென்றும் நம் வாழ்விற்கு இருள் நீக்கி ஒளி காட்டிசிறுமை நீக்கிச் செம்மை கூட்டிஇறப்பு நீக்கி வாழ்வு ஊட்டிவளம் புரிவதாக மருங்குவண்டு சிறந்தார்ப்ப மணிப்பூ ஆடை அது போர்த்துக் கருங்கயற்கண் விழித்தொல்கி நடக்கும் காவிரித்தாயின் கருணை வளம் கொழிக்கும் சோழ நன்னாட்டிலுள்ள பழமை பொருந்திய ஊர்களுள் ஒன்று ஆவூர்
தமிழகம் எங்கணும் புகழ் பரப்பி வாழ்ந்திருந்த ஆவூர் மூலங்கிழாருக்கு அருந்தவப் பயனாய்த் தோன்றினார் ஓர் அருந்தமிழ்ச் சான்றோர்
நூலறிவோடு நுண்ணறிவும் படை த்த நல்லறிஞர் பலரும் முழுநிலவனைய சாத்தனாரின் திருமுகத்தை உற்று நோக்கி உளமிகப் பூரித்துச் சாத்தன் உண்மையிலேயே பெருந்தலைச் சாத்தனாய்த்தமிழகம் போற்றும் சான்றோனாய்த் திகழ்வான் எனக் கூறி இன்புற்றனர்
இவ்வாறு பிறந்த நாள் தொட்டுப் பெற்றோர்க்கும் உற்றோர்க்கும் பெருமகிழ்வூட்டி வந்த சாத்தனார் இமிழ் கடல் சூழ்ந்த தமிழகம் முழுவதற்குமே இன்பம் வழங்க விழைவார்போலக் குடதிசைத் தோன்றிய குளிர்மதி என நாளும் புதுப்புதுப் பொலிவுடன் வளர்ந்து வரலாயினர்
தந்தையறிவு மகனறிவு என்ற மணி மொழிக்கு ஒப்பப் பெரும்புலவரானார் சாத்தனார் பழுத்த தமிழ்ப் புலமைக்கும் ஒழுக்கம் நிறைந்த வாழ்விற்கும் உறைவிடமாய் விளங்கினார்
காளைப்பருவம் எய்திய சாத்தனாரின் கலை உணர்விற்கும் புலமை சான்ற வாழ்க்கைக்கும் ஏற்ற பொற்புடை நல்லார் ஒருவர் அவர்க்கு வாழ்க்கைத் துணைவியராய் அமைந்தார்
அவ்வன்னையாரோ புலவர் பெருமானாரது கருத்தறிந்து நடக்கும் காதல் நெஞ்சினராய் தற்காத்துத் தற்கொண்டாற் பேணித் தகை சான்ற சொற்காக்கும் சோர்விலா நலத்தினராய்த் திகழ்ந்தார்
மனைத்தக்க மாண்புடையராய்த் திகழ்ந்த அவருடன் மங்கலம் நிறைந்த இல் வாழ்க்கை நடத்திய சாத்தனார் நன்கலமான நன் மக்கட்பேற்றினைப் பெற்றார்
குழலினும் யாழினு மினிய மழலை பேசியும் சிறு கை நீட்டிக் கலத்திடை உள்ள அடிசிலை அளாவி அமிழ்தம் ஆக்கியும் சின்னஞ் சிறு குழந்தைகள் செய்த சிறுகுறும்பெல்லாம் புலவர் வாழ்க்கையைப் புத்தேளிர் உலக வாழ்வினும் இன்பம் நிறைந்ததாய் விளங்கச் செய்தது
நன்மனைக்குத் திருவிளக்காகிய மனைவியார் சிந்திய கண்ணீர் சாத்தனாரின் நெஞ்சைச் சுட்டதுபசியால் குழந்தை அலறிய அலறலோ அவர் உயிரையே வாட்டியது
இவ்வாறு வாட்டும் பசி கொல்லினும் புலவர் தம் வறுமை தீர்க்கப் புகழல்லா வழிகளை நாடினரில்லை சாவே வரினும் தம் கலையும் தமிழும் மாசுறாமல் இருக்கவே மனம் துணிந்தார்
வறுமைத்தீ பொன்னனைய புலவரின் உடலைஉள்ளத்தைப்புடமிட்டது ஆனால் சாத்தனாரின் ஒழுக்கம் நிறைந்த பெருமித வாழ்வு குறையேதும் கண்டிலது
உண்ண உணவின்றி ஆவி சோர்ந்திருக்கும் அன்புத்தாயின் மார்பில் பாலும் வற்றவே வறிதே சுவைத்துச் சுவைத்துப் பால் பெறாது அன்னை முகம் நோக்கி அச்செல்வக் குழந்தை வீரிட்டுக் கதறி அழுத குரல் கேட்டுக் கல்லும் மலையும் கண்ணீர் பெருக்குமெனில் பெற்றவர் நிலை பற்றிப் பேசவும் ஒல்லுமோ அலறியலறி அழுத குழந்தை முகம் நோக்கி நீர் நிறைந்த மழையெனக் கண்ணீர் பொழியும் கண்களோடு மனங்குமுறினார் பெற்ற தாயார்
முதிர மலைக் கிழவன் புலவர் போற்றும் புரவலர் தலைவன் முதிர்ந்த அன்பும் அறிவும் மிக உடையவன் பசிப்பிணிப் பகைவன் அடையா நெடுங்கதவினன் அருள் நிறைந்த முகத்தினன் புலவர்க்குப் பொன்னும் பொருளும் வரையாது ஈயும் வள்ளியோன் அவனிடம் சென்றாரை வாழ்நாள் முற்றும் வறுமைத்தீ அண்டாது என்ற செய்தி சாத்தனார் செவிகட்கு அமிழ்தம் ஆயிற்று
அத்துடன் பெருஞ்சித்திரனார் என்ற பெருஞ் சான்றோர் பாடும் புகழ் படைத்தவனும் அவனே அவர் வாழ்வைக் கவ்விய வறுமையெல்லாம் களைந்து வளமை பொங்கச் செய்தவனும் அவனே என்பதைக் கேள்வியுற்றார் வரம்பிலா மகிழ்வு கொண்டார்
பழுமரந்தேடும் பறவை போலமுந்நீர்ப் பவ்வம் நோக்கிப் பாய்ந்தோடும் வான் மலை அருவியும் பேராறும் போலச்சாத்தனார் திருந்து வேற் குமணன் இருந்து அருள் புரியும் திக்கு நோக்கிச் செல்ல உளங்கொண்டார்
கறங்கு வெள்ளருவி கல்லலைத்து ஒழுகும் பறம்பிற்கோமான் பாரியும் கொல்லியாண்ட வல்வில் ஒரியும் மாரி ஈகை மறப்போர் மலையனும் கூர் வேல் கூவிளங்கண்ணிக் கொடும்பூண் எழினியும் பெருங் கல் நாடன் பேகனும் திருந்துமொழி மோசி பாடிய ஆயும் உள்ளி வருநர் உலைவு தீரத் தள்ளாது ஈந்த தகைசால் வண்மை நள்ளியும் ஆகிய அக்கடையெழு வள்ளல்கள் ஈத்துவக்கும் இன்பமறிந்து வாழ்ந்த வாழ்வின் புகழ் அந்நாளில் காசினியெல்லாம் பரந்து விளங்கியது
ஈடுமெடுப்புமில்லா அறச்செல்வர்களாய்த் திகழ்கின்ற அப்பெருமக்கள் அழகைகலையைஇசையைகூத்தைதமிழைபுலமையைத் தெய்வமெனக் கருதி வழிபட்டனர்
அந்நாளில் பாணரும் பாடினியரும் கூத்தரும் விறலியரும் தம் கலைத்திறனால் தமிழகத்தை இசையும் கூத்தும் பண்ணும் பாட்டும் நிறைந்த கலைக்கோயிலாய்த் திகழும் வண்ணம் செய்தனர்
கலை வளர்த்த அச்செல்வர்கள் வீட்டிலும் வாழ்விலும் இன்ப நடனம் இடையறாது நிகழும் வண்ணம் நாடாண்டும் தலையளி செய்தும் வாழ்ந்த வள்ளல் பெரு மக்களைக் கூற்றுவன் கொண்டேகினான்
பாடுவோரும் ஆடுவோரும் தம் பசி போக்கித் துயர் களைந்து இன்பம் நல்கும் வேந்தர்களைக் காணாது மனம் இடிந்து போயினர் கைந்நெறித்துக் கவலை மிகுந்து கண்ணீர் சொரியலாயினர்
சொல்லொணாத் துயர்க் கடலில் வீழ்ந்து வளம் படைத்த வாழ்வு என்னும் கரை சேர வழியின்றி அவதியுற்றிருந்த அருந்தமிழ்க் கலைஞரகளைக் கரையேற்றிக் காக்க வல்ல நாவாயாய்அறவோனாய்த்தோன்றிய அண்ணலே குமணன் என்ற பெயர் படைத்த பெருந்தகையாளன் ஆவன்
அங்கே மூங்கில்கள் வானுற வளர்ந்து ஓங்கி நிற்கும் அவற்றுடன் சுரபுன்னை மரங்கள் பூமணம் கமழப் பொலிவுற்று உயர்ந்து விளங்கும்
தான் பெற்ற தீஞ்சுவைப் பலவினை அன்புடை மந்தியோடு கூடி உண்ண ஆசை கொண்ட கடுவன் பஞ்சு போன்ற மயிரைத் தலையிலுடைய பெண் குரங்கைக் கை காட்டி அழைக்கும்
இவ்வாறு விலங்குகளும் வயிறார உண்டு பேரின்பம் காணத் துணை புரியும் அம்மலை எனின் பாடி வரும் பாணர்க்கும் ஆடி வரும் விறலியர்க்கும் எத்துணை இன்பம் நல்கியிருக்கும் என்பதைக் கூறவும் வேண்டுமோ கைவண்குமணனது புகழ் கேட்ட இரவலர் கூட்டம் அம் முதிர மலையை முற்றுகையிட்டது
காய்கதிர்ச் செல்வன் கடுமை பொறாது புற்களும் கரிந்து போன கானகத்தில் கல்லெனும் ஒசையெழுப்பிக் கருவி வானம் அதிரும் குரலோடு இடித்தும் மின்னியும் பெருமழை பெய்து வாடிய நிலமும் பயிரும் செழித்து விளங்கச் செய்வது போன்று கொல்லும் வறுமையால் அவிழ்ப்பதம் காணாது பசி தின்ன வாடிய யாக்கையினராய் வருந்தி வரும் இரவலர்களின் வயிறு குளிரும் வண்ணம் தாளிப்போடு கூடிய கொழுவிய துவை கலந்த நெய்யுடை அடிசிலை திங்களைச் சூழ்ந்த திருமீன்களென விளங்கும் செம்பொன்னாலாகிய பொங்குகதிர் மின்னப் புகழ்க்கலங்கள் பல பரப்பி வைத்து ஊட்டித் தானும் உடனிருந்து உண்டு மகிழ்வான் கேடில்லை ஆகுக பாடு வாரது சுற்றம் என்று வாழ்த்திப் பெறுதற்கரிய பொன் அணிகளையெல்லாம் அவர்கட்கு எளிதாக வழங்கி உள்ளம் இன்புறுவான் தன்னை நட்டோரினும் தன்னை நாடி வந்த இரவலர்பால் பேரன்பு செலுத்துவான்
அவ்வாறு வந்தோர்க்கு எல்லாம் வானம் பொய்த்து வளமழை மாறிப் பெருவறம் கூர்ந்த நாளிலும் மன்பதை யெல்லாம் சென்று நீர் உண்ணுதற்குக் கங்கையாற்றின் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்துத் தோன்றியது போலக் கருணை காட்டினான் குமணன் ஆறலை கள்வர் வழிப் போவாரை அடித்துக்கொன்று பொருளைக் கவர்தலால் கடத்தற்கு அரியதாயிருக்கும் பேரிருஞ்சுரம் வழியாகத் தம் மனைவியரைப் பிரிந்து வந்த இரவலர் அன்பின்றிப் பிரிந்து சென்ற தம் கணவன்மாரை எண்ணிக் கலங்கி இருக்கும் கற்புடை மகளிர் காணுந்தொறும் களிகொள்ளுமாறு பொன்னும் பொருளும் வாரி வாரி வழங்கினான் பெருவேந்தரும் கண்டு நாணப் பனையொத்த கைகளையும் முத்துவிளையும் தந்தங்களையும் உடைய களிறுகளின் மீது பக்கமணிகள் மாறிமாறி ஒலிக்கப் பாடி வந்த புலவர்கள் ஏறிச் செல்லுமாறு செய்தான்
அவன் வாய்மையினையும் வண்மையினையும் அறிந்த புலவர் பெருந்தலைச்சாத்தனாரும் அத்தகைய மேலோன் இருக்குமிடம் மேவித் தம் வறுமைத்துயர் களையத் துணிந்தார்
எவ்வாறோ அவன் மனத்தில் தீய எண்ணங்கள் தோன்றுமாறு செய்தனர் பண்பற்ற சிலர் அண்ணனது புகழையும் பெருமையையும் பற்றிப் பெருமை கொள்ள வேண்டிய அவன் மனத்தில் பொறாமைத்தீக் கொழுந்து விட்டு எரிய வழி வகுத்தனர்
அழுக்காறு என்னும் பாவிக்கு இரையாகிய அவன் எவ்வாறேனும் அண்ணனை அரியணையினின்றும் அகற்றிவிட்டு அதில் தான் அமர வேண்டுமென்று ஆசை கொண்டான் தன் ஆசையை அண்ணன்பால் சென்று குறிப்பாகவேனும் கூறியிருப் பின் அன்றலர்ந்த செந்தாமரையினும் ஒளி நிறைந்த முகத்தோடு இக்கணமே இவ்வரசுரிமையை நினக்கே ஈந்தேன் என்று மகிழ்வோடு கூறி மணிமுடி துறந்திருப்பான் அருளுருவான குமண வள்ளல்
அதோடு அணையவில்லை அவன் ஆசைத்தீ அருமந்த அண்ணனை நாட்டிலும் வாழ முடியாத வகையில் தீச்செயல்கள் செய்யத் துணிந்தான் காடே குமணனுக்கு வீடாகுமாறு கொடுமைகள் புரிந்தான்
அவர் காவிரி நீரைக் காண வந்த இடத்துக் கானல் நீரைக் கண்டார் அரிமா வீற் றிருக்குமென ஆவலுடன் காண விழைந்த அரியணையில் நரிமா அனைய நெறி யில்லான் இருப்பது கண்டார்
அறத்திற்கும் அருளுக்குமோ வீழ்ச்சி மறத்திற்கும் கயமைக்குமோ வெற்றி இக்கொடுமைக்குத் தமிழகத்திலோ இடம் எனக் கொதித்தார் தம்மைதம் குடும்பத்தை வாட்டி வதைக்கும் வறுமையின் கொடுமையையும் அக்கணமே மறந்தார் தம் வாழ்வினும் நாட்டின் புகழும் அறத்தின் வெற்றியுமே பெரியன எனக் கருதும் பெற்றியார் அல்லரோ பெருந்தலைச் சாத்தனார்
வள்ளல் புகுந்த காடு நோக்கி வண்டமிழ்ப் புலவரும் விரைந்தார் அங்கு அறத்தின் நாயகன் அருந்தமிழ்ச் சுவையில் தோய்ந்த நெஞ்சினனாய் இருக்கக் கண்டார்
செந்தமிழ்ப் புலவரைக் கண்டான் குமண வள்ளல் தன் நிலை மறந்தான் அவரைத் தன் மார்புறத் தழுவி மகிழ்ந்தான் இன்மொழி கூறி வரவேற்றான் மாரிகாலத்துக் கதிரவன் போலக் கானகத்திடை மறைந்திருந்த குமண வள்ளலைத் தேடிச்சென்று புலவர் கண்ட வேளையில் இளங்குமணன் ஆணையிட்டு அறையச் சொல்லிய பறையொலி ஒன்று எங்கும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது
குமண வள்ளல்மீது மக்கள் கொண்டுள்ள அன்பே அவனை எதிர்க்கும் படையாகத் திரளக்கூடும் என அவனைச் சூழ்ந்திருந்த சிறுமதியாளர் அவனுக்கு அச்சம் ஊட்டினர்
அச்செய்தி கேட்டான் குமண வள்ளல் வருந்தினானில்லை இந்த என் தலைக்கோ கோடி பொன் உடன் பிறந்த உள்ளன்பு போலும் எம்பி என் தலைக்கு இவ்வளவு விலை ஏற்றி வைத்தது என எண்ணி மகிழ்ந்தான்
அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலத்திலும் பொறையும் பண்பும் பயனும் மிகப் படைத்த பெரியோன் அல்லனோ குமணன் மாண்டு மடிந்த வள்ளல்களுள் எவர்க்கும் கிடைக்காத வாய்ப்பு எனக்குஎன் தலைக்குக் கிடைத்ததேஎன்று எண்ணி உவகை கொண்டான்
புலவரும் தம் துயர வாழ்க்கையை நினைந்தவராய் அக்கொடுமையைக் கல்லும் கேட்டுக் கரைந்துருகும் வண்ணம் சொல்லோவிய மாக்கிக் காட்டினார் தம் இல்லத்தில் அடுதலை மறந்து நெடுநாளாக அடுப்பில் ஆம்பி பூத்திருக்கும் அவலத்தைவாட்டும் பசியால் வதையுறும் தம் மனைவியாரின் பாலற்ற மார்பினை வறிதே சுவைத்துச் சுவைத்து வாய் விட்டுக் கதறும் பச்சிளங் குழந்தை படும் வேதனையைஅது கண்டு ஆவி சோர்ந்து அழுது நிற்கும் தம் மனைவியாரின் துன்பத்தைதுயரத்தை யெல்லாம் கேட்டார் கண்கள் நீர் சிந்தும் வண்ணம் நவின்றார் புலவர்
இன்மை தீர்க்கும் குடிப்பிறந்த அவ் வேந்தன் புலவரின் துயர் நிறைந்த மொழிகள் கேட்டு இதயம் உருகினான் சான்றோரின் தமிழகத்துக்கு நேர்ந்த நிலை நினைந்து கண் கலங்கினான்
பொன்னும் மணியும் வாரி இரைத்த தன் வண்மை நிறைந்த கைகள் பயனற்றுக் கிடக்கும் நிலை கண்டு அவன் மனம் நொந்தான் நாடி வந்தவர்க் கெல்லாம் நறுஞ்சோலையாய்ப் பயன் பட்ட தன் வாழ்க்கை யாருக்கும் உதவாத கொடும்பாலையாகி விட்டதே என மனம் குமுறினான்
அவன் முறுவல் பூத்தான் பெருமகிழ்வு கொண்டான் சாவினும் துன்பம் நிறைக் தது வேறில்லை ஆனால் நாடி வந்த நல்லோர்க்கு ஈய முடியாத நிலையில் அச்சாவினும் இனியது வேறெதுவுமில்லை என்று சான்றோர் சாற்றிய மணி மொழியை நினைந்தான் வாழ்வில் என்றும் கண்டிராத இன்ப உணர்ச்சி அவன் உடலைஉள்ளத்தைஉயிரை ஆட் கொண்டது
அருந்தமிழ்ப் பெரியீர் அந்த நாள் வந்திலிர் யான் கானுறை யும் இந்த நாள் வந்தீர் யாது செய்வேன் பொன்னும் களிறும் முத்தும் மணியும் துகிலும் மதுவும் வரையாது கொடுக்கும் வழியறியேன்
அவன் உணர்வும் உரையும் ஒரு பெருஞ்செயலும் அவனுக்கு முன் வாழ்ந்து அழியாப் புகழ் படைத்த வள்ளல்கள் புகழை எடுத்து விழுங்கி விழுப்புகழ் காணும் பெற்றிய வாய் விளங்கின
என்று கவன்றவராய்க் கண்ணிமைப் பொழுதில் அவன் கையகத்திருந்த வாளைப் பற்றினார் கையில் இறுகப்பற்றிய வாளுடன் குமண வள்ளல் திருமுகம் நோக்கினார் சற்று நேரம் கற்சிலை போல நின்றார் பின்பு மெல்ல மெல்ல உணர்வு பெற்றவராய்ப் புலவரின் வறுமையைப் போக்கபைந்தமிழ் வளர்ப்போனது வாழ்வைக் காக்க தலையையே கொடுக்கும் தலைக்கொடையாளியின் பண்பை உள்ளினார் உருகினார்
அவர் தம் துயரெல்லாம் மறந்தார் வறுமைத் தீயில் வேகும் தம் மனைவியார் சிந்தும் கண்ணீரையும் பசிக்கொடுமைக்கு இரையாகிய தம் அன்புச் செல்வத்தின் அலறலையும் மறந்தார் தம் வாழ்வினும் நாட்டின் நல் வாழ்வும் அருளின் வெற்றியுமே பெரியவெனக் கருதினார்
அக்கணமே குமண வள்ளலிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு காடும் மலையும் பின் ஒழிய ஒலியினும் ஒளியினும் வேகமாய்ப் பறந்தோடிச் சென்றார் இளங்குமண னிடம் நெட்டைக் கனவில் நீந்திக்கொண்டு தன்னை மறந்து அரியணையில் கிடந்தான் இளங்குமண ன்
அறத்தின் திருவுருவைக் கானகத்திற்கு அனுப்பிவிட்டு இறுமாந்திருந்த அவன்பால் வாயிற்காவலர் விரைந்தோடி வாளும் கையுமாய்ப் புலவர் ஒருவர் வந்திருக்கும் செய்தியை அறிவித்தனர்
அவன் தோற்றத்தையும் துடிப்பையும் கூர்ந்து நோக்கியவராய்ச் செவ்வியறிந்து அவன் செவிகளில் செந்தமிழ் அமுதை வார்க்கலானார் சாத்தனார் எப்பொருளும் நிலையாத இந்நிலவுலகின் கண்ணே நிலை பெறுதலைக் கருதியவர் தம் புகழை இந்நிலமிசை நிறுத்தித் தாம் மறைந்தனர்
அணுகுதற்கரிய தலைமை யுடைய பெருஞ்செல்வர் வறுமையால் இரப்போர்க்கு ஒன்றும் ஈயாமையால் பழமை சான்ற கொடையாளரைப் போலப் பின்னும் தம் பெயரை நிறுத்தி உலகத்தோடு இடையறாது தொடர்ந்து புகழுடன் இன்றும் விளங்குதலை அறியாது போயினர்
யான் பாவலர்க்குப் பரிசிலாகச் சிறந்த யானைகளை மிகுதியாகக் கொடுக்கும் அழிவில்லா நற்புகழ் சான்ற வலிய குதிரையையுடைய தலைவனைப் பாடி நின்றேன்
பாடி வந்த பரிசிலன் பயனின்றி வாடினனாகப் பெயர்தல் என் நாடு இழந்ததனினும் நனி இன்னாது என நினைந்து தன்னிற்சிறந்த பொருள் வேறின்மையால் தன் தலையை எனக்குத் தருவதற்காக வாளைத் தந்தான் நின் தமையன் அவனைக் கண்டு வென்றி மிக்க உவகையால் ஓடி வந்தேன் என்ற பொருள் பொதிந்த பாடலைக் கூறினார் சாத்தனார் நல்லிசைப் புலவரின் நற்றமிழ்ச் சொற்களைக் கேட்டான் இளங்குமணன் நாணினான் வாள் தந்தனனே தலை எனக்கீய என்ற புலவரது மொழி அவன் நெஞ்சைப் பிளந்தது
கடைத்தம்பியாய் இருந்த அவன் கல் நெஞ்சும் கரைந்து உருகும் நீர்மையை அறிந் தார் வசையில்லாக்குடியில் தோன்றிய அவன்பால் விலங்கு மனம் அழிந்து தெய்வமனம் முகிழ்த்தலை உணர்ந்தார் உவகை கொண்டார்
இளங்குமணன் தன் பாழ் நெஞ்சின் பான்மை உணர்ந்த அக்கணமே அரியணையினின்றும் இழிந்து புலவர் திருவடிகளில் வீழ்ந்து அருந்தமிழ்ப் பெரியீர் எவ்வாறேனும் கானகம் பற்றியுள்ள என் அண்ணனை நாடாளும் காவலன் ஆக்க வேண்டும்
ஒளி வீசும் கண்களுடன் நின்ற புலவர் பெருமானார் உவகை பொங்கும் நெஞ்சுடன் ஈரநன்மொழி பல புகன்று இருவரையும் இன்புறச் செய்தார் அதன் பின் குமண வள்ளலை நோக்கி நல்லிசைத் தோன்றலே இனி நாடாளும் பொறுப்பை நீயே ஏற்க வேண்டும் என்றார்
கொடை வள்ளல் குமணன் வாழ்க வள்ளலின் தலை காத்த பெருந்தலைச் சாத்தனார் பெருந்தலைச் சாத்தனாரே அவர் வாழ்க நீடு வாழ்க என்ற வாழ்த்தொலி எண்டிசையிலும் எதிரொலித்தது
அறம் வென்றது தமிழ் வென்றது என மாந்தர் யாவரும் இன்பக் குரவையாடினர் பாடினர் பண்டுபோலக் குமணவள்ளலின் திருநாட்டில் கலை முழங்கியது கருணை பெருகியது எழில் நிறைந்தது இன்பம் சுரந்தது
தம் ஒழுக்கத்தோடியைந்த உணர்வால்சொல்லால்செயலால் செயற்கருஞ்செயல் புரிந்த செந்தமிழ்ப் பெரியாரைப் பிரிய அவன் மனம் ஒருப்படவில்லை
எனினும் தன் பிரிவினும் மிக்க பெருங் துயரம் நிறைந்த வறுமை வாழ்வு வாழ்ந்து நலியும் நற்றமிழ்ச் செல்வரின் குடும்பத்தை நினைந்தான் தன் துயர் மறந்தான் பொன்னும் மணியும் பாய்மாவும் மதகளிறும் போதும் போதும் எனப் புலவர் கூறி மறுக்கும் அளவிற்கு வாரி வழங்கினான்
அருள் ஒழுகும் குமண வள்ளலின் கரம் ஈந்த செல்வமனைத்தையும் பெற்ற சாத்தனார் பெருமகிழ்வு கொண்டார் அளக்கலாகாச் செல்வச் சிறப்புடன் தம் ஊர் மீண்டார் குடும்பத்தின் வறுமைப் பிணியைக் களைந்தார் ஆம்பி பூத்த அடுப்பில் அறுசுவை உண்டி நாளும் அடும்படி செய்தார் துயரக் கண்ணீர் வடித்து வாழ்ந்த தம் மனைவியார் பெருமிதமும் பூரிப்பும் கொண்டு வாழும்படி செய்தார்
இவ்வாறு சுற்றமும் நட்பும் சூழ மகிழ்ந்து இனிதிருந்த சாத்தனார் சில காலம் கழித்துச் சங்கம் நிறுவிச் செந்தமிழ் புரக்கும் மாடமலி கூடல்மாநகர் காண விழைந்தார் அவ்வாறே தொல்லாணை நல்லாசிரியர் கூடியிருந்து தமிழாய்ந்து வந்த அப்பழவிறல் மூதூரை அடைந்தார் அவண் இருந்த சான்றோர்களுடன் உவப்பத் தலைக்கூடி பன்னாள் இன்புற்றிருந்தார் பின்னர்த் தம் ஊர் திரும்பும் வழியில் பாண்டியர் படைத்தலைவனும் கோடை மலைக் கிழவனும் வேளிர் குலத் தலைவனும் சிறந்த கொடையாளன் என்ற புகழ் படைத்திருந்தோனுமாகிய கடிய நெடுவேட்டுவன் என்பானைக் கண்டு பரிசில் வேண்டினர்
பெருமிதம் மிக்க நம் புலவர் அது கண்டு பொறாது வெகுண்டார் வேட்டுவனை நோக்கி அஞ்சி வந்தடைந்த பகைவர்க்குப் புகலிடமே போர் உடற்ற நினைந்தார் வலியழிக்கும் வாட்போரின் மிக்க படையுடையோனே முல்லை வேலியுடைய கோடை மலைத் தலைவனே தப்பாது மான் கூட்டங்களைத் தொலைக்கும் சினமிக்க நாய்களையும் வில்லையும் உடைய வேட்டுவனே செல்வத்தால் சிறந்த சேர சோழ பாண்டியரே ஆயினும் அவர் எம்மை விரும்பிப் போற்றாது ஈதலை யாம் சிறிதும் விரும்பேம்
உலகத்தில் பெருமழை பெய்ய வேண்டி நீர் முகக்கக் கடலுள் திரண்டு இறங்கிய முகில் நீர் முகவாது மீளாதது போலப் பரிசிலர் சுற்றம் அரசர்களிடம் களிறும் தேரும் பெறாது வறிதே மீள்வதில்லை
வேட்டுவனே நோயின்றி வாழ்வாயாக எனக் கூறிவிட்டு அவ்விடம் விட்டு அகன்றார் கடியநெடு வேட்டுவன் புலவர் பெருமானார் தன்னை நோயின்றி வாழ்வாயாக என நொந்த உள்ளத்தோடு குறிப்பு மொழியால் சினந்துரைத்துச் செல்வதையறிந்து நடுங்கினான் விரைந்து சென்று புலவர் பெருமானாரை வணங்கி தன் பிழை பொறுக்க இறைஞ்சினான்
வேட்டுவன் பண்பறிந்த புலவரும் இரங்கினார் அவன் அவைக் களத்திற்கு மீண்டார் அவன் அன்புடன் போற்றி அளித்த செல்வமெல்லாம் பெற்றுப் பேருவகை கொண்டார் தம் உள்ளத்து உவகையை வெளிப்படுத்த அவன் அளியும் பண்பும் வலியும் வண்மையும் போற்றி அரியதோர் அகப்பொருட்பாடலையும் பாடி மகிழ்வித்தார் பின்பு அவன்பால் விடை கொண்டு தம் ஊர் ஏகி இனிது வாழ்ந்திருந்தார்
சின்னாள் சென்ற பின் சாத்தனார் கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனும் தோட்டி மலைக்கு உரியவனும் இரப்போர்க்கு இழையணி நெடுந்தேர் களிறோடு என்றும் மழை சுரந்தென்ன ஈயும் வள்ளியோனும் ஆகிய கழல்தொடித் தடக்கைக் கலிமான் நள்ளி என்பான் இளவல் இருங்கண்டீரக்கோ என்பவனைக் காணுதற்கு அவனிடத்துச் சென்றார்
அவ்வமயம் அவ்விடத்துப் பெண் கொலை புரிந்த நன்னன் என்னும் வேளிர் குலத் தலைவன் வழி வந்தோனாகிய இளவிச்சிக்கோ என்பவனும் வந்து ஒருங்கே அமர்ந்திருந்தான்
அவண் சென்ற புலவர் கண்டீரக்கோப்பெரு நள்ளியின் தம்பி இளங்கண்டீரக் கோவை மட்டும் தழுவி மகிழ்ந்து அளவளாவிவிட்டு இளவிச்சிக் கோவைத் தழுவாதிருந்தார்
அதற்குப் புலவர் காரணம் கூறுவேன் தொன்று தொட்டே விண் முட்டும் உச்சியையுடைய சிறந்த மலைப்பக்கத்துள்ள நெடுந்தூரமான இடங்கட்குத் தம் கணவர் சென்றிருந்தாலும் பாடி வரும் புலவர்க்குப் பெண்டிரும் தம் கணவன்மார் நிலை நின்று மெல்லிய பிடி யானைகளைப் பரிசிலாகக் கொடுக்கும் வண்புகழ்க் குடியிற்றோன்றிய கண்டீரக்கோவின் தம்பி இவன்
அன்றியும் உன் குடியில் தோன்றிய உன் முன்னோன் ஒருவன் பாடிவரும் வயங்குமொழிப் புலவர்க்கு அடைத்த கதவினனாயிருந்து அழியாப்பழி எய்தினான்