sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இடபகனுக்கு முனையூர் என்று பெயருள்ள ஒரு தலைநகரும் காட்டுநாடு ஐம்பதும் கொடுத்துப் பின்னும் சில வரு வாய்களை அளித்து புட்பக நகரத்தை அடைந்து நட்பாளரோடு மகிழ்ந்திருந்து அழைத்தபின் வருக என்று அவனைப் போக்கினன்
வயந்தகனுக்குப் பதினொரு நகரங்களை அளித்ததுடன் ஒவ்வொரு நாளைக்கும் ஆயிரம் பொன் வேதனம் அளித்து எப்பொழுதும் என்னுடன் உறைக என்று கட்டளையிட்டனன் இசைச்சன் முதலிய தோழர்க்குப் பல ஊர்களை அளித்து விரும்பிய இடங்களில் சென்று இருக்கும்படி செய்வித்தான்
தான் உஞ்சையம்பதியில் சிறையில் இருந்தபொழுது பல இடங்களில் மறைந்திருந்து பாதுகாத்து வந்த வீரர்களை முரசறைவித்து வருவித்து வேண்டியவற்றை அளித்து அனுப்பிவிட்டுப் போரில் இறந்தவர்களுடைய சந்ததியாக உள்ளவர்களைத் தெரிந்தழைத்து அவர்களுக்கு விரும்பியவற்றை ஈந்தனன்
சாதகன் என்னும் குலாலனை அழைப்பித்து அவனுக்குப் பெருங்குயப் பட்டம் அளித்து நீ கவலையின்றி இலாவாண நகரில் இரு என்று சொல்லி அவனுக்கு இரண்டு ஊர்களைக் கொடுத்தனன்
போரில் உயிர்விட்ட சத்தியகாயன் என்னும் வீரனுடைய மக்களை வருவித்து அவர்களுடைய கூட்டத்தாருள் தலைமையை மேற்கொண்டிருக்கும் பதவியை அவர்களுக்கு அளித்தனன்
யூகியை மட்டும் தன்னுடன் இருக்கும்படி செய்துவிட்டு அவனுடன் இருந்த படையாளிகள் பலரையும் உரிய இடங்களில் தங்கும்படி வேண்டியவற்றை அளித்து அனுப்பினன்
ஆடல் பாடல் அழகுஎன் பவற்றில் மிக்க சேடிமார்களை இரு கூறாக்கி அளித்துப் பின்னும் அவர்களுக்கு வேண்டுவன அளித்து அவர்களுடன் மிக மகிழ்ந்து உறைவானாயினன்
என்று கூற உதயணன் அவர்களை மேம்பாடுற்ற காரியக்காரரும் கணக்கரும் திணைகளும் காவலாளருமாகிய இவர்கள் ஐம்பது யவன வையம் முதலிய பொருள்கள் பலவற்றைக் கொணர்ந்து வைத்து ஆயிரம் தோழிமார்களையும் மேற்கூறிய நருமதை முதலிய நாடக மகளிர்களையும் பிறரையும் உள்ளே அழைத்து வந்து நிறுத்தி உதயணனுக்குக் காட்டி இவற்றையும் இவர்களையும் உம்மிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டுமென்பது எங்கள் அரசனது கட்டளை என்று தெரிவித்த பொழுது பதுமையென்னுங் கட்டுரைமகள் வணங்கி அருகில் சென்ற பிரச்சோதனன் கொடுத்த திருமுகத்தை வணக்கத்துடன் உதயணன்முன்பு நீட்டினன்
அதில் பிரச்சோதனனென்னும் அரசனுடைய ஓலையை உதயணன் காண்க தன்னுடைய உறவைக் கொள்ள விரும்பிய யான் போர்செய்து தன்னை வெல்லுதல் அருமை என்று நினைத்து மாய யானையைக் காட்டித் தன்னைப் பிடித்து வரும்படி முன்னம் என்னுடைய மந்திரி முதலியோரை அனுப்பினேன்
இப்பொழுது அந்த நினைவை விட்டுவிட்டேன் தன்னுடைய தந்தையாகவே என்னைக் கொள்ள விரும்பினேன் யானும் பட்டத்தேவியும் உவக்கும்படி வாசவதத்தையோடு தான் இங்கே வந்து மகிழ்ச்சியை விளைவித்திடுக
உதயணன் எல்லாவற்றையும் பார்த்து அவற்றை மனத்தில் அடக்கிக்கொண்டு பதுமையை நோக்கி வாசவதத்தை தீயிற்பட்டது பொய்ச்செய்தி ஆயினும் அச் செய்தியை இவ் வோலையில் ஏன் எழுதவில்லை
என்று கேட்கவே அவள் கைகுவித்து எங்கள் சக்கரவர்த்தி இச் செய்தியைக் கேள்வியுற்று மிக வாட்டமடைந்து அறிவில் சிறந்த ஒரு முனிவர்பால் சென்று ஒன்றும் சொல்லாமல் முகவாட்டத்தோடும் அவர் முன்னே நின்றார்
உடனே அவர் உம்முடைய மந்திரிகளோடு ஆராய்ந்து தெளிந்தவர்போல வாசவதத்தை மறைந்திருக்கும் நாட்கள் இத்துணை அவள் உம்மை அடையும்காலம் இன்னது என்று தொடுத்த மாலையை எடுத்ததுபோலச் சொல்லியதன்றி இன்றுவரையில் நிகழும் நிகழ்ச்சிகளையெல்லாம் விளங்கக் கூறினர்
அதற்குள் உதயணன் எல்லாம் சரியாகவே இருக்கின்றன என்று சொல்லி அம் முனிவரைப் புகழ்ந்து இனிய தோழர்களோடு சென்று அங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளனவாகிய பல பொருள்களையும் பார்த்து மகிழ்ந்து வந்தவர்களுக்கு இனிய வார்த்தைகளைக் கூறி அச் செய்திகளை எல்லாம் வாசவதத்தைக்கு அவர்களைக் கொண்டு சொல்லும்படி செய்வித்து அவர்களுக்குத் தனி இடங்களை வேறே அமைப்பித்து உபசரித்து வேண்டியவற்றை அளித்தனன்
யூகியை நோக்கி நீ பிரச்சோதனனிடம் சென்று இங்கே நிகழ்ந்தவற்றையெல்லாம் சொல்லி உன்னுடைய நீதி நூல் பயிற்சியையும் நன்கு விளக்கித் தாமதியாமல் விரைவில் வருக என்று சொற்றனன்
அங்ஙனம் சொன்னபின்பு உதயணன் தம்முடைய நாட்டிற்கும் எங்கள் நாட்டிற்கும் இடையே உள்ள காடுகெழு குறும்பும் கனமலைவட்டமும் நான் இங்கில்லாத பொழுது எல்லையற்றுப் பிறர்வசமாகி அழிந்துபோயின
அவை எங்கள் ஆட்சிக்கு உட்பட்டாலன்றி எம்மவர் புகுதற்கு இடங்கொடா என்று மிக்க வணக்கத்துடன் எழுதிய ஓலை ஒன்றைப் பிரச்சோதனனுக்குத் தூதர்வசம் அனுப்பியதன்றி எந்தக் காலத்தும் இருகுலத்தவரும் இனி மனம் ஒத்தே நடக்கும்படி செய்வித்திடுக என்பதையும் தெரிவிக்குமாறு சொல்லியனுப்பினன்
பிரச்சோதனனுக்குக் கொடுக்கும்படி பல பொன்னணிகளையும் இலக்கணத்தில் சிறந்த நாலாயிரங் குதிரைகளையும் ஐந்நூறு தேர்களையும் நூறு யானைகளையும் பதினாறாயிரம் பசுக்களையும் வாசவதத்தையின் நற்றாய்க்குப் பணிபுரியும்படி பாஞ் சாலனுடைய உரிமைப் பள்ளியினின்றுங் கொணர்ந்த பல மகளிரையும் அனுப்பினன்
அப்படியே கோபாலகன் நற்றாய் கோபாலகன் பாலகுமரன் பரதகன் சிவேதன் என்பவர்களுக்குக் கொடுக்கும்படி தக்க பொருள்கள் பலவற்றை வகை வகையாக அனுப்பி மிகவும் அழகிதாகிய வையாக்கிரம் என்னும் தேரை யூகிக்கு அளித்து விண்ணுத்தராயன் என்பவனை மெய்காவலனாக அவனுடன் செல்லும்படி கட்டளையிட்டு நல்ல தினத்தில் எல்லோரையும் பிரச்சோதனன்பால் விடுத்தனன்
விடுத்தபின் இரண்டு தேவியர்களும் தனக்கு வழிபாடு செய்ய அவர்களோடு பல இடங்களுக்குச் சென்று உண்டாடி மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்றிருந்தனன்
பின்பு உதயணன் பாஞ்சால ராசனுடைய உரிமைப் பள்ளியினின்றும் பற்றிக்கொண்டு வந்த அரங்கியன் மகளிர் ஆயிரத்தெண்மர்களைப் பங்கிட்டு இரண்டு தேவியர்களுக்கும் அளித்தனன்
ஆதலால் நீ புறத்தே செல்லாமல் பெண் வடிவங்கொண்டு பிடியின்மீது ஏறி அவர்கள் அறிந்துகொள்ளாதபடி பார்த்தருள வேண்டும் என்று தெரிவித்தனன்
உதயணன் அதற்கு உடன்பட்டுத் தான் புறத்தே செல்வதாகப் பிறர் நினைக்கும்படி செய்து சேனைகளைமட்டும் வெளியே அனுப்பிவிட்டுத் தான் ஒரு பெண் வடிவங்கொண்டு வந்து பல மகளிர்களினிடையே பெண் யானை ஒன்றன்மேல் இருந்து காண்பானாயினன்
வாசவதத்தையின் தோழியாகிய விச்சுவலேகை என்னும் குறளி அடித்தற்குரிய கோலைக் கைக்கொண்டு பந்துகளை எடுத்து ஈராயிரத்தைந்நூறுகை அடித்துவிட்டுச் சென்றனள்
அக்குறிப் பறிந்து அவளிடம் பணி புரிந்துகொண் டிருப்பவளும் பேரழகியும் மானனீகை என்னும் பெயர் உடையவளுமான மங்கை ஒருத்தி வந்து அங்கே நின்று தனக்கு முன்பு ஆடியவர்களுடைய ஆட்டத்தை இகழ்ந்துகூறிச் சிரித்துப் பந்தாட்டத்தின் இலக்கணங்கள் பலவற்றை அங்கே நின்ற யாவரும் அறியும்படி சொல்லிவிட்டு ஆடத் தொடங்கி இருபத்தொரு பந்துகளை எடுத்துப் பிறர் வியக்குமாறு ஆடினள்
ஆடுகையில் நிற்கையில் மானனீகையின் சிறந்த தோற்றத்தைக் கண்டு மயங்கி அவளை அடைந்த தன் மனத்தை ஒருவாறு மீட்பதற்கும் சிறிதும் ஆற்றல் இல்லாதவனாகி உதயணன் உரிய வடிவத்தோடு அங்கே தோன்றினன்
அவர்கள் அங்ஙனம் செல்ல காம மிகுதியால் நொந்து தளர்ந்த உதயணன் பள்ளியம்பலத்துள்ளே தான் இருந்து தேவியர் இருவரையும் அழைத்துவரும்படி சொல்லிவிடுத்தனன்
தோழியர்கள் சென்று சொன்னவுடன் அவ்விருவரும் அரசன் அழைத்ததற்குக் காரணம் இன்னதென்பதை அறியாதவர்களாகி ஐயமுற்று மானனீகையைமட்டும் ஓரிடத்தில் மறைத்து வைத்துவிட்டு மற்றத் தோழிமார்களுடன் சென்று அவர்களைப் புறத்தே நிறுத்தித் தாம்மட்டும் அரசனிடம் போய் வணங்கினர்
அவர்கள் அவற்றைச் சொன்னபோது உதயணன் பாராதவன்போலவே அவர்களை முறையே பார்த்து வாசவதத்தையை நோக்கி உன்னுடைய தோழிமார்களுள் ஒருத்திமட்டும் இங்கே வாராமைக்குக் காரணம் என்ன என்று வினாவ வாசவதத்தை அவளுக்குச் சொல்ல வேண்டியது ஏதேனும் இருப்பின் அதனைத் தனியே பார்த்துக்கொள்க இக் கூட்டத்தில் ஆக வேண்டுவது யாது
அவளது சீற்றத்தைக் கண் சிவப்பால் அறிந்த அரசன் பாஞ்சாலராசன் பெற்ற செல்வத்தையும் அவனுக்குள்ள பிறவற்றையும் அவள் நன்கு அறிவாளென்று மந்திரிகளால் அறிந்துள்ளேன்
உதயணன் அவளை நோக்கி பாஞ்சால ராசனுக்குரிய பல பணிகளிலும் அவனுடைய அந்தப்புரத்தார்க்கு அலங்காரஞ் செய்தலிலும் நீ வல்லாயென்று சொல்லக் கேட்டுள்ளேன்
உன் பெயரையும் உன் சுற்றத்தார் பெயர்களையும் சொல் என்று கேட்க அவள் மீட்டும் வணங்கி அஞ்சலி செய்து கொண்டு அரசனை நோக்கி அடியேன் கோசல தேசத்து அரசனுடைய பெருந்தேவியாகிய வசுந்தரி என்பவளுடைய சேடியாவேன்
பாஞ்சாலராசன் படையெடுத்து வந்து எம் அரசனுடைய படைகளை வென்று அவனுடைய அந்தப்புரத்திலிருந்த சிலதியரோடு என்னையும் பற்றிக்கொண்டு சென்று தன் தேவிக்கு அளித்தனன்
நிற்கவே உதயணன் அவளை நோக்கி நீ வாசவதத்தைக்கு இன்றுமுதல் வண்ணமகளாக இருந்து அவளை நாள் தோறும் அலங்கரிப்பாயாக என்று கட்டளையிட அவள் அப்படியே சென்று கண்டோர் வியக்கும்படி அடிமுதல் முடியளவாக அவளைப் புனைந்தனள்
அப்போது உதயணன் மானனீகை அலங்காரம் செய்வதில் வல்லுநள் அல்லள் யான் அலங்கரிக்கிறேன் பார் என்று அவள் செய்த அலங்காரத்தைச் சிதைத்துவிட்டு யவன பாஷைக்குரிய எழுத்துக்களை மானனீகை நன்கு கற்றவள் என்பதை முன்பு கேட்டிருந்தவனாதலின் பூந்தாதினையும் சந்தனக் குழம்பையும் கூட்டி வாசவதத்தையின் நெற்றியில் உதயணன் ஓலையை மானனீகை காண்க நீ ஆடிய பந்தாட்டத்தில் உன்னுடைய கண்கள் என் நெஞ்சத்தைப் பிளக்க அதனால் புண்ணுற்றேன் அப்புண்ணைத் தீர்க்கும் மருந்தினை நீ அறிவாய்
நீ என் கருத்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எழுதிவிட்டு வாசவதத்தையை நோக்கி உனக்கு யான் செய்த அலங்காரம் இப்பொழுது ஒத்திருக்கின்றது என்று சொல்லி அவளை அனுப்பினன்
மறுநாள் காலையில் வழக்கம்போலவே வாசவதத்தையை மானனீகை அலங்கரித்துவிட்டு அவன் எழுதிய பாஷையாலேயே அவனுக்குத் தன் கருத்தைத் தெரிவிக்க நினைந்து அடியேனைப் பொருளாக எண்ணித் தேவரீர் எழுதிய திருமுகம் முழுவதையும் தவறின்றி அறிந்தேன்
சிறிய என்னிடத்தே வைத்த விருப்பத்தை மறப்பது நன்று என்று அவளுடைய நெற்றியில் எழுதி என்னால் செய்யக்கூடிய அலங்காரம் இதுவே என்று சொல்லி அனுப்பினள்
வணங்கவே அவன் மானனீகை எழுதியதைக் கண்டு அவளுடைய கருத்தை அறிந்து அழலால் உண்டாகிய புண்ணின் மேல் கோலிட்டாற்போலக் கலங்கி அவ்வணியை அழித்து உன்னை நான் விரைவில் அடையேனாயின் என் உயிரைச் சென்றதாகவே எண்ணிக்கொள்க என்று அவள் நெற்றியில் எழுதி இந்தப் புதியதோர் அலங்காாரத்தை அவளுக்குக் காட்டுவாயாக என்று கூறி மீளவிடுத்தனன்
அதனைக்கண்டு தன் மனத்தைத் திண்ணிதாக்கி மறுநாள் காலையில் மானனீகை இற்றை இரவின் கண்ணே கூத்தப்பள்ளியினிடத்தே குச்சரக்குடிகை வேதிகையின்பால் வந்தருள்க என்று அந்த இடமும் புலப்படும்படி சங்கேதமாக ஒருவகைக் கோலத்தை எழுதி அனுப்பினள்
அதனைக்கண்ட உதயணன் அவள் எழுதிய குறிப்பை அறிந்து மகிழ்ந்து மானனீகை இன்றைக்குப் பயந்து செய்த அலங்காரம் மிகவும் அழகுடையது என்று சொல்லி வாசவதத்தையோடு அளவளாவிக்கொண்டிருந்தனன்
உதயணன் வாசவதத்தைபால் துயிலச்செல்வேன் என்று பதுமையிடத்தும் பதுமைபால் துயிலச் செல்வேன் என்று வாசவதத்தையிடத்தும் விருப்பக் குறிப் பின்றிக் கூறினன்
சொல்லவே அவள் அவன் அறிந்துகொள்ளாதபடி பின்னர்ச் சென்று அரசன் ஆடல் பேரறையைச் சார்ந்தபின் அவளும் பின் சென்று அங்கே ஒரு பக்கத்தில் மறைந்திருந்தனள்
சென்ற உதயணனும் முன்னமே அங்கு வந்திருந்த மானனீகையும் ஒருவரை ஒருவர் கண்டு அளவளாவி நெடுநேரம் விளையாடிக்கொண் டிருந்தபின்பு வாசவதத்தையின் நெற்றியில் காதலோடு எழுதிவிடுத்த வாசகங்களையெல்லாம் இருவரும் சொல்லிக்கொண் டிருந்தனர்
எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்த காஞ்சனமாலை மிக்க மனப்பொருமலோடு சென்று நிகழ்ந்தவற்றையெல்லாம் வாசவதத்தைக்குச் சொன்னாள்
கேட்ட வாசவதத்தை கோபத்தை மனத்தில் அடக்கிக் கொண்டிருந்துவிட்டுக் காலையில் அரசனை அடைந்து வணங்கி அவனை நோக்கி நேற்றிரவில் யான் ஒரு கனாக் கண்டேன் அது குற்றமற்றது என்று சொல்ல அவன் அஃது யாது
உடனே அவள் நீர் எனக்குத் தெரியாமல் தனித்துச் சென்று ஒரு மடந்தையோடு ஆடரங்கு ஒன்றில் ஏறி நெடுநேரம் விளையாடிக்கொண்டு தங்கி என் நெற்றியில் மாறிமாறி எழுதிய வாசகங்களை எல்லாம் சொல்லிக்காட்டி உமது அன்பைப் புலப்படுத்திக்கொண்டே இருந்து புறப்படும்பொழுது அவளுக்கு மோதிரத்தை அளித்து வந்துவிட்டீர்
உதயணன் என் மனத்திலும் இல்லாததை நீ கண்டாயாதலால் கலக்கம் அடைந்தாய்போலும் என்பது முதலியவற்றைச் சொல்ல அவள் கனவில் கண்டதைப் பிறரோடு சொன்னால் அதனால் உண்டாகும் தீமை நீங்கும் என்று நூல்கள் கூறுதலின் நான் இப்போது தெரிவித்தேன்
வாசவதத்தையோ மானனீகையைப் பிடித்துக் கொண்டுவரச் செய்து காவலில் வைத்துவிட்டுப் பிறர் அறிந்துகொள்ளாதபடி காஞ்சனமாலையோடு சென்று ஆடரங்கில் ஏறி மானனீகை இருந்த இடத்திலே இருந்தாள்
அவன் இனிச் செய்வதை அறிவோம் என்று எண்ணிக் கையால் நீக்க உதயணன் மானனீகை ஊடியிருக்கின்றனள் என்று நினைந்து என்று அவள் காலைக் கையால் பற்றினன்
அதனைப் பொறாத உதயணன் ஏதேனும் புதிய செய்தி ஒன்றைச் சொல்லி இவளுடைய ஊடலைத் தீர்த்து முன்னிலைப் படுத்திக்கொள்வோம் என்று நினைந்து அவளை நோக்கி நேற்றிரவில் நம் இருவர்க்கும் இங்கே நிகழ்ந்தவற்றை யெல்லாம் கனவில் கண்டதாக வாசவதத்தை சிறிதும் தவறின்றிச் சொல்லிச் சினப்ப நான் என் நெஞ்சில் சிறிதும் அந்த எண்ணம் இல்லை என்று சொல்லி அவ் வருத்தத்தை நீக்கினேன்
மானனீகாய் அருள்செய்ய வேண்டும் என்று அடுத்தடுத்து உரைப்பவும் ஆற்றானாகவும் இந்தச் சொல் சொல்லவும் வணக்கம் செய்யவும் ஒன்றையும் மதியாதவளாகி வாசவதத்தை சிரித்துக்கொண்டு நீ கூறிய மானும் தேனும் மானனீகையும் யான் அல்லேன்
புலர்ந்தவுடன் வாசவதத்தை மானனீகையை வருவித்து மிகவும் கோபித்துக்கொண்டு ஒரு தூணோடு சேர்த்துக் கட்டி அவளை நோக்கி கூத்தப்பள்ளியில் நீ அரசனோடு பேசிய வார்த்தைகளையெல்லாம் சொல் என்று கூறி அருகே நின்ற ஒருத்தியைப் பார்த்து இவள் கூந்தலை அரிதற்கு ஒரு கத்தரிகை கொண்டு வருவாயாக என்று சொன்னாள்
அதனை அயலிடத்தே இருந்த வயந்தகன் அறிந்து விரைந்து சென்று உதயணனுக்குக் கூற அவன் மானீகையின் ஒரு மயிரைக் கத்தரிகை தீண்டுமாயின் என்னுடைய உயிர் நீங்கும்
உதயணன் எல்லாம் உன்னாலே முடிந்ததுதான் என்ன வயந்தகன் பந்து விளையாட்டை யான் பார்க்கச் சொன்னது உண்டேயன்றி வேறு எதையேனும் செய்யச் சொன்னது உண்டோ
என்று தேட அங்கே உள்ள காவன்மகள் ஒருத்தி இது தலைவிக்குக் கோபமுள்ள சமயம் என்று அருகில வந்து மெல்லச் சொல்லி சும்மா இரும் என்று கையை அமைத்தனள்
அதனை வாசவதத்தை அறிந்து அவனை நோக்கி அரச வடிவம் கொண்டிருக்கும் தூர்த்தக் கள்ளனைக் கேட்பீராயின் என்னுடைய கோபத்தின் காரணத்தை நீர் எளிதில் அறிந்து கொள்ளுதல் கூடும் என்று சொல்லி ஆண்டு உள்ளாள் ஒருத்தியை நோக்கி இக் கத்திரிகையால் இவள் கூந்தலைக் குறை என மிகவும் சினந்து மொழிந்தனள்
நின் கைம் மலர் மயிரைத் தீண்டுதல் தகாது கருவியைத் தருக என்று சொல்லி வாங்கி அதன் இலக்கணத்தை விளங்கக் கூறுபவன்போலக் கத்திரிகையின் வேறுபாட்டிலக்கணம் பலவற்றைக் கூறி இக் கத்திரிகையால் இவள் மயிரைத் தீண்டின் இவளுக்கு மிகவும் நன்மை உண்டாகும் ஆகலால் இது வேண்டாம் என்று அதனைத் தூரத்தில் எறிந்தனன்
அதற்குமேலே யாதொன்றும் செய்ய அறிந்திலேன் என்று இழிந்த பலவகைப்பட்ட பொருள்களையும் தன் உறுப்புகளின்மேல் தாங்கி நீற்றை உடம்பெங்கும் பூசிக் கொண்டு பித்தர் வடிவம் பூண்டு கண்டோர் துட்கென்று அஞ்சும்படி அங்கே சென்றனன்
உதயணனால் அனுப்பப்பெற்றுப் பிரசோதனன்பால் சென்ற யூகி அவனைக் கண்டு உடனே கௌசாம்பிக்கு வந்துவிட்டான் என்பதைக் கூறும் பகுதி இதன் முதனூலில் சிதைந்து போயிருக்க வேண்டுமென்று தெரிகின்றது உதிதோதயகாவ்யம் முதலியன இக் கருத்தை வலியுறுத்தும்
வாசவதத்தையைச் சூழ்ந்து நின்ற மகளிர்கள் அவனைக் கண்டு அச்சமுற்றுப் பலவிடத்தும் ஓடுவராய் விழுநரும் எழுநரும் மேல்வர நடுங்கி அழுநரும் தேவியின்பின்னே அணைநரும் ஆயினர்
இவ் வரத்தை எனக்குக் கொடுத்தருள வேண்டும் என்று சொல்லித் தான் வந்த காரியத்தைத் தெரிவித்துப் பின்னும் வணங்கி அவள் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே நிற்பளாயினள்
அப்பொழுது வாயல்காவலன் வந்து உதயணனை வணங்கி கோசலத்தரசன் தூதுவர் வாயிலின்கண் வந்து நிற்கின்றனர் என்று சொல்லக்கேட்டு உதயணன் அவரை வருவித்து வந்த செய்தியைக் கூறும்படி சொன்னபொழுது அவர் கோசலத்தரசர் உம்முடைய மாபெருந் தேவியார்க்கு ஒரு திருமுகங் கொடுத்தனுப்பினர்
பதுமை எழுந்து அதனை வாங்கிப் பிரித்து கோசலத் தரசன் ஓலையை வாசவதத்தை காண்பாளாக சோர்விடம் பார்த்து என் ஊரை எறிந்த பாஞ்சால ராசனால் தன் தங்கை வாசவதத்தை ஆயத்துடன் கைக்கொள்ளப் பட்டுப் போயினள்
யான் வருமளவும் துயரத்தைத் தீர்த்து அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டுவது தன் கடமை இஃது என்னுடைய குறையாகும் என்று அதில் எழுதிய வாசகங்களைப் படித்து அறிந்து வாசவதத்தையைப் பார்த்து இதனிலுள்ள வாசகம் எனக்கு விளங்கவில்லை நீரே பார்த்தருள்க என்று அவளிடம் கொடுத்தனள்
வாசவதத்தை அதனை வாங்கிப் படித்து இடையிடையே ஏங்கி ஏங்கிக் கண்ணீர் உகுத்துக்கொண்டு பெண்ணீர்மைக்கு இயல் பிழையே போலும் என்று சொல்லி மானனீகை பட்ட துன்பத்திற்கு ஆற்றாதவளாகி எழுந்து பதுமையுடன் சென்று மானனீகையின் கட்டை அவிழ்த்துவிட்டு அவளை அணைத்துக்கொண்டு குழூஉக் களியானை கோசலன் மகளே அழேற்க என் பாவாய் அரும்பெறற் ரவ்வை செய்தது பொறு என்று சொல்லி அவள் கண்ணீரைத் துடைத்துச் சூழ்ந்திருப்பவர்களைப் புறத்தே போகும்படி செய்துவிட்டு அவளை உடன் இருக்கச் செய்து அவள் கூந்தலைத் தன் கையால் வகிர்ந்து ஆற்றி எண்ணெய் தேய்த்து நீராட்டித் துகிலுடுத்துப் பதுமையும் தானும் நின்று அவளிக்கு இனிய வார்த்தைகள் பலவற்றைச் சொல்லிச் சிறந்த இடத்திலிருந்து மூவரும் ஒரு கலத்தில் உண்பாராயினர்
அப்பொழுது வாசவதத்தை கோசலதேசத்து அரசன் மகளை மணக்கோலஞ் செய் என்று பதுமைக்குக் கூறிவிட்டு அரசனுக்கு மணச் செய்தியைச் சொல்லி விடுத்தனள்
அதன்பின் உதயணன் இப்படி இருக்கும் காலத்தில் இலாவாண நகரத்தின் அயலிலுள்ள சோலையில் முன்பு உண்டாட்டு நிகழ்ந்தபொழுது இளமைப் பருவத்தில் உதயணனால் கண்ணிமுதலியவை சூட்டப்பெற்ற விரிசிகையென்பவள் அவன் சூட்டிய மாலையையன்றி வேறொன்றையும் அறியாதவளாகி விரதத்துடனிருந்து பருவமுதிர்ச்சி அடைந்து விளங்கினள்
அதனை அறிந்து அவள் தந்தையாகிய முனிவர் விரைந்து வந்து கௌசாம்பி நகரம் அடைந்து தமது வரவைத் தெரிவித்து உதயணனைக் கண்டு யான் கூறுவனவற்றை அங்கீகரித்துக் கேட்டிடுக நீ வியாசர் முதலாகிய பெரியோர்கள் விளங்கப்பெற்ற குருகுலத்தில் பிறந்தோன்
அமைச்சரோடு அரசாட்சி செய்துகொண்டிருந்த யான் முத்தியை விரும்பிய முயற்சியை உடையேனாகி என்னுடைய பாரத்தைப் புதல்வனிடத்தே ஒப்பித்துவிட்டுக் காசியரசன் புத்திரியும் நீலகேசி என்னும் பெயரினளுமாகிய என் மனைவியோடும் விரிசிகையென்னும் புத்திரியோடும் காடொன்றை அடைந்து தவம் செய்துகொண்டிருந்தேன்
தம்மிடத்து அன்புள்ள கன்னி மகளிர் யாவராயினும் அவரைத் தாமும் விரும்பி அவரது துயரத்தைத் தீர்த்துப் பாதுகாத்தல் ஆடவர் திலகத்தின் கடப்பாடென்பது உலகம் அறிந்ததே
இந்த மணச் செய்தியை நாட்டினரும் நகரத்தினரும் அறிந்து தத்தம் இடங்களை அலங்கரித்தல் முதலியவற்றைச் செய்யும் வண்ணம் முரசறைவிக்கச் செய்தான்
எந்த மருங்கிலும் நகரத்தார் அடையாக் கடையரும் வரையா வண்மையரும் இல்லோர்க்கு உறுபொருள் வீசுபவரும் ஆகி தாபதன் மடமகள் இங்கே வருவதை யாம் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்பிச் சென்று அது தெரிந்த உதயணன் பிடிகை சிவிகை முதலியவற்றில் ஊர்தலின்றி நகரினுள்ளே விரிசிகை நடந்தே வருவாளாக என்று சொல்லிவிடுத்தனன்
விடுத்தவன் வீட்டுவாயில்கள் தோறும் நறுமலர் பரப்புக யானை முதலியவை வீதியில் சஞ்சரித்தலைத் தவிர்த்திடுக என்று ஏவலர்முகமாக நகரத்தார்க்குத் தெரிவித்தனன்
அரண் மனையிலிருந்து மங்கலமகளிரும் பெரியோர்களும் நண்பில் திரியாமல் பண்பொடு புணர்ந்த காஞ்சுகிகளும் எதிர் சென்று அழைத்து வருக என்று கட்டளையிட்டனன்
அழைக்கச் சென்றவர்கள் விரிசிகையைச் சிவிகையில் ஏற்றி அழைத்துவந்து புறநகரத்தின்கண் சோலையிலுள்ள மாடம் ஒன்றில் இறக்குவித்து வாசனைப்பொருள்களை அவள் உடம்பில் பூசி நறு நீரால் ஆட்டுவித்துச் சில்லென் கூந்தலை மெல்லென வாரி முடித்து அந்த மயிர்முடியில் உதயணனால் முன்பு சூட்டப் பெற்றதும் வாடியதுமான பிணையலுடன் தளிரினும் போதினும் தொடுத்த புதிய தாமத்தைச் சூட்டிப் பனங்குருத்தோலையைக் காதில் செருகி நெற்சிறு தாலியைக் கழுத்தடியில்சேர்த்தி முத்தைக் கோத்த ஒரு காழ்வடத்தை மார்பில் பூட்டிக் காவி உடையை நீக்கிக் கோடித் துகிலை உடுத்தி ஓர் உத்தரீகத்தை மேலே சேர்த்திக் கையில் பிடித்துக்கொள்ளும்படி ஒரு குவளைப்போதைக் கொடுத்து அவளை அலங்காரஞ் செய்தனர்
செய்தபின் உடன்வந்த முனிவர்மங்கையரிற் சிலர் சாங்கியத்தாய் முதலியர்களை நோக்கிஇவளைப் பாது காக்க வேண்டுவது உமது கடமை என்று ஒம்படை கூறி இனி இவளுக்குத் தாயும் தந்தையும் தவ்வையரும் உதயணனே என்று சொல்லிவிட்டு அவர்களிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு தம்மிடம் சென்றார்கள்
சென்றவர்கள் விரிசிகையின் தந்தைக்கு நிகழ்ந்தவற்றைச் சொல்ல அம்முனிவர் தம் மனைவியை அழைத்து விரிசிகையை மணம் செய்துக்கொள்ளும்படி உதயணனிடம் சொல்லிச் சேர்ப்பித்துவிட்டேன்
சென்றபின் அவ் வனத்திலுள்ள மங்கையரில் ஒருசாரார் விரிசிகையால் வளர்க்கப்பட்டு அவளொடு பழகிய குயில் முதலியவற்றையும் தவச்சாலையிலுள்ள அரிய பொருள்களையும் அருங்கலன்களையும் கைக்கொண்டு உடன்வர வீதியில் விரிசிகை நடந்து செல்வாளாயினள்
இவளை மானிட மங்கை என்றல் மெய்ம்மையன்று என்றும் சூடிய தளிர்க்கோதை வாடுதல் முதலிய நிகழ்ச்சிகள் இவள் தெய்வமங்கை அல்லள் என்பதைத் தெரிவிக்கின்றன என்றும் இவள் கயத்தினின்றும் நீங்கிக் குவளைமலர் பிடித்துப் போந்த நீரரமகளாக இருப்பின் இவளுடைய கண்கள் இமைக்குமோ
உதயணனை மணமகனாகப் பெறுதற்குப் பழம்பிறப்பில் தவம் செய்த ஒருத்தி இவள் என்றும் உதயணனைச் சார்ந்து போகம் நுகர்தற்கு வந்த இயக்கி என்றும் உதயணன் இவளை விட்டு நெடுங் காலம் பிரிந்திருந்தது தவறு என்றும் இவளுக்கு உறுப்புக்களே அணிகலன்கள் என்றும் அழகில் தம்மை ஒப்போர் இல்லையென்று எண்ணியிருக்கும் மகளிர் இவளைக் காண்பார்களாக என்றும் உதயணனுக்கு இவளே ஏற்றவள் என்றும் சொல்லாநிற்ப விரிசிகை தன் அடிகள் சின்மலர் மிதித்துச் சிவந்து சலிப்புறும்படி மெல்ல மெல்ல வீதியில் நடந்து சென்று கோயில்வாசலை அடைந்தாள்
அதனைத் தீர்க்கும்படி உருமண்ணுவாவுக்கு அவன் கட்டளையிட அவன் அதை நன்கு விசாரித்துத் தீர்ப்புச்சொல்லிவிட்டு மீண்டுவந்து அந்த விவரத்தைக் கூறினன்
அந்த வழக்கு சந்ததியின்மையால் உண்டாகும் குறையையும் அஃது இருத்தலின் உண்டாகும் பெருமையையும் புலப்படுத்தியதாதலின் உதயணன் நமக்குச் சந்ததி இல்லையே
ஒரு வழக்கைத் தீர்த்ததிலிருந்து தனக்குச் சந்ததியில்லையே என்ற கவலை துஷ்யந்தனுக்கு உண்டானதாகச் சாகுந்தலத்தின் ஆம் அங்கத்தால் தெரிகின்றது
இருந்தவள் ஒரு புறவு தான் வாய்க்கொண்டிருந்த அரிய இரையைத் தன்னுடைய பார்ப்பின் வாயில் சொரிந்ததைக் கண்டு பார்ப்பின் பசிவருத்தத்தையும் தாய்ப்புறவினது அன்பின் பெருமையையும் நோக்கி அதன் அன்பைப் பாராட்டிக்கொண் டிருந்ததை அரசன் வினாவி அறிந்து கொண்டு தாகித்தவர்களுக்குத் தண்ணீர்போன்ற அவளுடன் துயின்றான்
உடனே அவள் இருவரையும் கையில் தாங்கிக்கொண்டு பறந்துசென்று குபேரனை அடைய அவன் சிங்காதனம் ஒன்றைக் காட்டி அதில் இருக்கும்படி சொல்ல உதயணன் தேவியோடு அதில் இருந்த பொழுது குபேரன் கட்டளைப்படி ஒரு மணிமுடியை அத் தெய்வப்பெண் கொணர்ந்து உதயணனுக்குக் கொடுப்ப அவன் பெற்று வாசவதத்தையுடன் நகர்வந்து அதை அவளுக்கு அளிக்க அவள் அதைத் தன் மார்பினிற் சேர்த்தினள்
தானும் உடனே எழுந்துவிட்டதாக அவன் கனாவொன்றைக் கண்டு ஒரு முனிவரை அடைந்து தான் கண்டகனாவைக் கூறி அதன் பயனைச் சொல்ல வேண்டும் என்று கேட்ப அவர் வெள்ளிமலையை ஆளும் சக்கரவர்த்தியாகிய ஒரு புதல்வனை நீ பெறுவாய்
ஒரு நாள் வருந்தித் துயிலுகையில் விடியற்காலத்தில் ஆகாயத்தில் செல்லும் வெள்ளானை ஒன்று வந்து துதிக்கையைச் சுருட்டிக்கொண்டு தன் வயிற்றில் புகுந்ததாகவும் அப் பொழுது ஆகாயத்தில் துந்துபிகள் முழங்கப் பலர் துதித்ததாகவும் பின்பு அதனை உமிழ்ந்துவிடவே அஃது இறகுகளைப் பெற்றுப் பறந்து சென்று ஒரு வெள்ளி மலையின்மேல் ஏறி அதில் விளங்கிய ஒரு சூரியனை விழுங்கியதாகவும் அவள் கனவொன்று கண்டு திடீரென்று அஞ்சி எழுந்தாள்
எழுந்தவள் அதை உதயணனுக்குக் கூறவித்தியாதரர் உலகில் சென்று பெரும்பகைவன் ஒருவனை வென்று அங்கே சக்கரம் செலுத்தும் ஒரு புதல்வனைப் பெறுவாய் என்று மொழிந்தனன்
வாசவதத்தையின் கருப்பத்திலிருந்த குழந்தையினிடம் சிறந்த வித்தை ஒன்று இருந்தமையின் மேலே பறந்து சென்று மலைகளையும் பிறவற்றையும் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அதற்கு உண்டாயிற்று
அவன் நீ எதை விரும்பினாலும் அதனை அளித்தற்கு உரியேன் ஐயம் உறாதே என்று சூள் அறைந்து வற்புறுத்திக் கேட்க அவள் என்னுடைய உள்ளம் வித்தியாதரர்களைப்போல ஆகாயத்தில் பறந்து சென்ற பல இடங்களைப் பார்ப் பதற்கு விரும்புகின்றது என்பதை அஞ்சித் தெரிவித்தனள்
அங்ஙனம் ஆராய்ந்துகொண் டிருக்கையில் இலாவாண நகரத்திலிருந்து வந்த உருமண்ணுவாவுக்கு வாசவதத்தையின் கருத்து இன்னது என்பதையும் அதை அடைதற்குச் செய்யும் உபாயத்தைத் தான் நாடியிருத்தலையும் உதயணன் தெரிவிக்க அவன் முன்னொரு காலத்தில் வந்து நம்முடைய தாகத்தைப் போக்கிய இயக்கனை நினைப்போமாயின் அவன் வந்து நம்முடைய கருத்தை முடிப்பான் என்று அவனைத் தியானித்தற்கு உரிய மந்திரத்தை எழுதிக் கொடுத்தான்
உதயணன் அதனை அறிந்து தூய்மையோடும் விரதத்தோடும் இருந்து மனத்தை ஒன்று படுத்தி அம் மந்திரத்தை ஓதிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் அந்த இயக்கன் விண்ணிலிருந்து இறங்கி அங்கே வந்து அவன் முன்னே நின்றான்
நின்றவன் உதயணனை நோக்கி மாய யானையைப் பிடிக்கச் சென்று சிறைப்பட்ட பொழுதும் வேடர்களின் இடையே அகப்பட்டபொழுதும் மகத நாட்டில் துயரம் உற்றபொழுதும் ஆருணியோடு போர் செய்தபொழுதும் என்னை நினையாமல் மிக்க செல்வத்தால் இன்பமுற்றிருக்கும் நீ இக்காலத்தில் என்னை நினைத்தற்குக் காரணம் யாது
விந்தமலையைச் சார்ந்த நருமதையாற்றின் ஒரு கரையில் உள்ள பருப்பதமென்னும் மலையின்மேல் குபேரன் தன் உரிமைமகளிருடன் இருந்தபொழுது பத்திரை முதலாகிய தெய்வமகளிர் ஒன்பதின்மருள் ஒருத்தியாகிய பத்திராபதி என்பவளைத் தளிர்முதலியவற்றைக் கொய்து தரும்படி அவன் வெளியே அனுப்பினன்
சென்ற பத்திராபதி அங்ஙனம் கொய்த தளிர்முதலியவற்றைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு நின்று ஓர் ஆண் யானையால் தழவப்பட்டு நின்ற பெண் யானையை நோக்கி யானைப் பிறப்பும் விரும்பற்பாலது என்று எண்ணிக்கொண்டு குபேரனைஅடைந்தாள்
அடைந்தவளுடைய எண்ணத்தை அறிந்த குபேரன் அவளை நோக்கி தெய்வ இன்பத்தை விரும்பாமவ் யானையின் இன்பத்தைப் பெரிதாக நினைத்தமையின் மண்ணுலகத்தில் சென்று பெண் யானையகப் பிறந்து நீ விரும்பியபடி ஆண் யானையுடன் விளையடிப் போகம் நுகர்க என்று சாபமிட்டனன்
கேட்டவளுக்கு நீ பிரச்சோதனனுடைய நகரில் ஒரு பெண் யானையாகப் பிறந்து இந்தப் பெயரையே பெற்று வளர்ந்து வாழும் காலத்தில் அவ்வரசனால் உதணனுக்குக் கொடுக்கப்படுவாய்
அவன் வாசவதத்தையை உன்மீது ஏற்றி இருளில் செலுத்தும்பொழுது நீ நெடுந்தூரம் சென்று காலகூடமென்னும் நோயாலும் பெரும்பசியாலும் வீழ்வாய்
கூறியபடியே நிகழ்ந்தமையின் அவள் உனக்கு மாற்றுபகாரம் ஒன்றைச் செய்ய நினைந்து அதற்குரிய உபாயத்தை நாடிக் குபேரனை அடைந்து வணங்கி எனக்கு ஒரு சிறு வரம் தந்தருளல் வேண்டும் என்று கேட்டனள்
அப்போது அவள் யான் பிரச்சோதனனது நாட்டின் எல்லைவரையில் சுமந்து சென்று விழுந்தவுடன் தன்காரியம் முடிந்துவிட்ட தென்று நினையாமல் உதயணன் என்பால் வந்து நான் செய்த உதவியை மிகவும் பாராட்டிக் கண்ணீர் விடுத்து என் உடம்பைத் தைவந்து நான் தெய்வப்பிறப்பை அடைந்து இன்புற்று வாழும்வண்ணம் பஞ்சமந்திரத்தை என் காதில் உபதேசித்துத் தன் கடனைக் கழித்தனன்
அவனுக்கு ஒரு மகன் உண்டாகும்படி அருள் செய்யுமாறு வேண்டுகின்றேன் என்று கேட்கவே குபேரன் அந்த வரத்தை அவளுக்குக் கொடுத்துவிட்டு விண்ணுலகத்துள்ள சௌ தர்மேந்திரனை அடைந்து உன் பெருமை முதலியவற்றை அவனுக்குச் சொல்லி உதயணனுக்கு மகிழ்வளிக்கத் தக்க ஒரு புதல்வன் பிறக்க வேண்டும் என்று கூறினன்
சௌதர்மேந்திரன் வெள்ளியம் பெருமலையில் சக்கர வர்த்தியாக இருக்க வேண்டுமென்ற விருப்பத்தோடு சோதவனென்னும் முனிவன் ஒருவன் தவம் செய்து கொண்டிருக்கின்றனன்
அவன் உதயணனுக்குப் புத்திரனாகப்பிறந்து வித்தியாதர சக்கரவர்த்தியாகி அரசாட்சி செய்துவிட்டு என்பால் வருவான் என்று விடையளித்து அவனை வருவித்து நீ வாசவதத்தையின் வயிற்றில் தங்கிப் பிறப்பாயாக என்று கட்டளையிட்டனன்
அங்ஙனந் தீராளாயின் யான் திரும்பவும் வந்து தீர்ப்பேன் என்று சொல்லிப் பத்திராபதியை அழைத்தற்குரிய மந்திரம் ஒன்றை உபதேசித்துவிட்டுப் பல உப சார மொழிகளால் உதயணனைப் பாராட்டித் தழுவி விடை பெற்றுத் தன்னிடம் சென்றனன்
என்று நாடிப் பல இடத்திலிருந்தும் தச்சர்களை வருவித்து வாசவதத்தை ஊர்ந்து ஆகாயவழியே சென்று பல இடங்களையும் பார்த்துவருதற்குரிய எந்திர விமானம் ஒன்றைச் செய்வித்திடுக என்று சொன்னபொழுது அவர்கள் அஃது எம்மால் செய்தற்கரியது என்றனர்
இதனை அறிந்த பத்திராபதி நாமே தச்சவடிவங் கொண்டு சென்று இக் காரியத்தை முடிப்போம் என்று நினைந்து ஒரு தச்சுவினை இளைஞன்போலவே அங்கே வந்து உருமண்ணுவாவால் அரசனை அடைந்து இத் தச்சர்கள் அதைச் செய்ய அறியார்
அரசன் உடன்பட்டு அதற்குவேண்டியவற்றைக் கொடுக்க அவற்றைக்கொண்டு சென்று சில தினத்தில் எந்திர விமானம் ஒன்றைச் செய்து முடித்துவிட்டு வந்து அரசனிடம் தெரிவித்தனள்
உதயணன் சென்று அதனைக் கண்டு உமையொடு புணர்ந்த இமையா நாட்டத்துக் கண்ணணங் கவிரொளிக் கடவுளைப்போல வாசவதத்தையோடு அதில் ஏறியிருந்து விளங்கினன்
உருமண்ணுவா முதலிய தோழர் நால் வரும் எங்கள் மனைவியர்களும் கருப்பமுற்றவர்களாதலின் இதில் ஏறிச் செல்லும் விருப்பமுடையார் என்று சொல்ல உதயணன் பத்திராபதியினுடைய அநுமதியைப் பெற்று யூகி முதலிய தொழர் நால்வரையும் அவர்களுடைய மனைவியர்களையும் அதில் ஏற்றினன்