sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சேரலர் பெருமானே பசும்புண் பட்ட வாய்போல வெடித்திருக்கும் பலாவினின்றும் வார்ந்து ஒழுகும் மதுவினை அள்ளிச் செல்லும் வாடைக் காற்று ஓடி வழங்கும் பறம்பு காட்டின் பெருவிறல் தலைவன்சித்திரச்செய்கை போன்ற வித்தகத் தொழில் புனைந்த நல்ல மனையின்கண் வாழும் பாவை நல்லாள் கணவன்பொன் போலப் பூத்த சிறியிலைப் புன்கால் உன்னத்தின் பகைவன் புலர்ந்த சாந்தும் புலராத ஈகையுமுடையோன்மலர்ந்த மார்புடை மாவண் பாரிஎங்கள் தலைவன்
கொடுத்தற்கு வருந்தா நெஞ்சும் ஒரு சிறிதும் முனைப்பற்ற உள்ளம் காரணமாக வாரி வழங்கும் போதும் களிவெறி கொள்ளாப் பண்பும் நீ கொடுக்குந்தோறும் மாவள்ளியன் என மன்பதை போற்றும் புகழ் ஒலியும் நின் பால் அமைந்திருத்தலின் உன்னிடம் வந்தேன் எனப் புலாஅம் பாசறைத் தலைவனாகிய செல்வக் கடுங்கோவின் சிறப்பினை விதந்தோதி வாழ்த்தினார்
வயங்கு செந்நாவினராகிய கபிலர் பெருமான் திருவாயால் புகழ் பெற்ற செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் சிந்தை குளிர்ந்து செந்தமிழ்ச் சான்றோரைத் தலையுற வணங்கி சிறப்பெலாம் செய்து சிறுபுறம் என்று கூறி நூறாயிரம் காணம் கொடுத்து நன்றாவென்னும் குன்றேறி நின்று நற்றமிழ்ப் பெரியார்க்குத் தன் கண்ணிற்கண்ட நாடெல்லாம் கொடுத்தான்
அந்நிலையில் அச் சான்றோர் நெஞ்சில் புலவர் பாடும் புகழ் படைத்து அந்நாளில் பெண்ணையாற்றங்கரையில் பீடுற்று விளங்கிய மலையமான் திருமுடிக்காரியின் நினைவு எழுந்தது
அவர் மகிழ்வு துள்ள நம்பிக்கை ஒளி மின்ன அவன் வைகும் திசை நோக்கி நடந்தார் அவன் திருவோலக்கம் புகுந்து கோவலூர்க்கோவின் புகழ் போற்றி வாழ்த்தினார்
இவனும் ஆழ்ந்திருக்கும் என் கவிதையுளம் அறியானோ என்று இனைந்து கழல் புனை காரியைப் பார்த்து மாவண் தோன்றலே ஈதல் எளிது வரிசை அறிதலோ அரிது
அஃதறிந்து ஆராமகிழ்வு கொண்டு அருந்தமிழ்ப் புலவரும் பெருமை சான்ற வேள் பாரியின் மகளிரை வதுவை புரிய உதவ வேண்டும் என்ற தம் விருப்பத்தைக் கூறி அதுவே தாம் விழையும் பரிசில் எனவும் இயம்பினார்
புலவரின் கருணையுள்ளத்தையும் கருவி வானம் போல வரையாது இரவலர்க்குச் சுரந்த வள்ளியோன் மக்கட்குத் தான் ஆற்ற வேண்டிய கடமையையும் எண்ணிப்பார்த்தான் காரி
மாவண் பாரியின் மகளிரும் தன் மக்களும் வதுவைக் கோலத்தில் வீற்றிருக்கும் திருக்காட்சி அவன் உள்ளக் கிழியில் உயிரோவியமாய் உருப்பெற்றிருத்தல் கண்டான்
தீந்தமிழின் இன்பம் போன்றதொரு பேரின்பம் அவன் உடலெல்லாம் பாய்வதை உணர்ந்தான் உள்ளத்து எழுந்த இவ்வெண்ணமே வாழ்வாகநனவாகமலராதோஎன்று ஏங்கினான் தன் அருமை மக்களின் மனம் அறிய முயன்றான் தான் பெற்ற செல்வர்கள்அறிவும் ஆண்மையும் அருளும் ஒருங்கே பெற்ற காளையர்கருத்தும் எவ்வாறோ தம் மனம் போலவே இருக்கக்கண்டான்
பறம்பின் கோமான் செல்வியரை அடைய மலையமான் குடி செய்த மாதவம் என்னையோ என இறும்பூது கொண்டு இருந்தமிழ்ப் புலவர் கோனிடம் தன் கருத்தையும் இசைவையும் கூறி உவகைக் கடலாடியிருந்தான்
பாரியே பறம்பின் கோமானே சேட்புலஞ்சென்ற செம்மலே என் கடன் இனிது முடியலாயிற்று என்று அவர் உள்ளம் இன்ப வெள்ளத்தில் துள்ளிக் குதித்தது ஆடிப் பாடி ஆனந்தக் கண்ணீர் மல்கித் திளைத்தது
இந்நிலையில் மலையமான் மைந்தர் இருவரும் மாவண் பாரியின் மகளிர் இருவரையும் திருக்கரம் பற்றி இருநில மக்கள் இதயம் இன்ப வெள்ளத்தில் திளைக்கச் செய்தனர்
அவர் எல்லையில்லா மகிழ்வால் எம்மான் காரியின் புகழெல்லாம் இன்பத் தமிழ்க் கவிதைகளால் பாடி அவனி உள்ள வரை அவன் பெருமை அழியா வண்ணம் செய்தார்
என நல்லிசைப் புலமை மெல்லியலாராகிய மாறோக்கத்து நப்பசலையார் போற்றிப் புகழ்ந்துள்ளார் என்றால் செஞ்சொற்கபிலரின் அருந்தமிழ்க் கவிதையின் ஆற்றலை எவரே அளந்துரைக்க இயலும் நெடுமாப் பாரிக்குத் தாம் செய்ய வேண்டிய ஒரே கடமையையும் செய்து முடித்த பின் இவ்வுலகத்தில் கபிலருக்குச் சுமை ஏது
அந்தோ நானிலமெல்லாம் கண்ணீர் சிந்தி நடுங்கு துயர் அடைய நற்றமிழ்க் கவிஞர் தாம் எண்ணியதை நிறைவேற்ற உறுதி கொண்டார் பெண்ணையாற்றின் நடுவில் திண்ணிய சிந்தையராய் வடதிசை நோக்கி அமர்ந்தார் உண்ணா நோன்பிருந்து உயிர் துறக்க உளங்கொண்டார்
அந்தோ அருந்தமிழ்ப் புலவரேறே பறம்பின் கோமான் ஆருயிர்த் தோழரே செய்ந்நன்றி மறவாச் செம்மலே மதியாரை மதியாத மாற்றுயர்ந்த பசும் பொன்னே மறைந்த வள்ளலின் மாணிக்கங்களைக் காத்த கருணை முகிலே மாமணி யே மங்காப் புகழ் ஒளியே வண்டமிழ்ச் செல்வரே சங்கத் தமிழ் வளர்த்த எங்கள் குலச் செல்வமே என்று நாத் தழுதழுக்கக் கூறிஉடல் நடுங்கஉள்ளங்குமுறஉயிர் சோர நற்றமிழ் மக்களெல்லாம் குவித்த கையராய்க் கூடி நின்று கண்ணீர் பெருக்கினார்கள்
அந்நிலையில் இருந்தமிழ்ப்புலவர் கபிலர் பெருமானார் இதயம் பீரிட்டு எழுந்த கவிதையை என்னென்பது அண்ணலே பாரியே உளங்கலந்த உயிர் நட்பிற்கு ஒவ்வா வகையில் உன்னுடன் நானும் வருதலைத் தடை செய்து விட்டா யே நினக்கு நான் ஏற்ற நட்பினன் அல்லேனெனினும் இம்மைபோல மறுமையிலும் இடையிலாக் காட்சியுடை நின்னோடு இயைந்து வாழ ஏங்கி கிற்கின்றன என் உள்ளமும் உயிரும் ஊழ்உயர்ந்த ஊழ்இவ்வுள்ளத்தின்உயிரின்ஆரா வேட்கை தீர அருள் புரிவதாக என்னும் கருத்தமைய என்ற அருந்தமிழ்ப் பாடலைக் கல்லும் புல்லும் கரைந்துருகப்பாடி மாநில மக்களை எல்லாம் கண்ணீர் வெள்ளத்தில் வீழ்த்தி ஊணின்றி வடக்கிருந்த கபிலர் பெருமானார் உயிர் துறந்தார்
எனினும் இன்றும்என்றும்இவ்விரு பெருஞ் சங்ககாலச் சான்றோரையும் இன்பத் தமிழகம் தன் இதயக் கோயிலில் வைத்துப் போற்றி வழிபடுவது திண்ணம்
எனப் புனல் மதுரைச் சொக்கர் அழகில் சொக்கி மயங்கிய தலைவி தான் அவர்பால் மாலை வாங்கி வரத் தூதாக அனுப்பும் தீந்தமிழிடம் கூறுகிறாள்
என்னே அத்தலைவியின் பேருள்ளம் பேருள்ளம் படைத்த அத் தலைவியின் வாயினின்றும் பிறந்த அச்சொற்களில் எவ்வளவு ஆழ்ந்த உண்மை அடங்கியுள்ளது உலக மொழிகளுள்ளேயேஇலக்கியங்களுள்ளேயேதமிழ் மொழிக்கும் தமிழ் இலக்கியத்திற்கும் தனிச் சிறப்புண்டு
தமிழினத்தின் பொற்காலமாய்த் திகழ்ந்த சங்க காலத்தில் மட்டும் முப்பது பெண்பாற்புலவர் தமிழகத்தில் விளங்கி அருந்தமிழ் மொழியைத் தம் ஆருயிர் எனக் கருதிப் போற்றி வளர்த்தனர் என்றால் தமிழினத்தின் பெருமையினையும் தமிழிலக்கியத்தின் வளத்தினையும் நிறுவிக்காட்ட வேறு சான்றும் வேண்டுங்கொல்
அவருள் தலை சிறந்தவராகக் குறிப்பிடத்தகுந்தவர் அற்புதத்திருவந்தாதி பாடி அருளிய காரைக்கால் அம்மையாரும் ஆத்தி சூடி முதலான அற நூல்களைப் பாடி அருளிய ஒளவைப்பிராட்டியாரும் அருள் சுரக்கும் திருப்பாவை செய்தருளிய ஆண்டாளும் ஆவர்
இவ்வாறு ஒரு நாட்டின் உண்மையான மேம்பாட்டை அளந்தறிய இன்றியமையாத அளவுகோலாய் விளங்கும் தாய்க்குலத்தின் மேதையில் தலை சிறந்து ஒளிரும் பேரும் பெருமையும் பெற்றிருந்தது தமிழகம்
அத்தகைய தமிழகத்தில் அனைத்துலகும் கண்டு வியந்து போற்றும் பெருமிதம் மிக்க பொற்காலமாய்த் திகழ்ந்த சங்ககாலத்தில்தமிழினம் ஈன்றெடுத்த நல்லிசைப் புலமை மெல்லியலார்க்கெல்லாம் தலை மணியாய் விளங்கிய பெருமை ஒளவையார் என்னும் தமிழ் அன்னையாரையே சாரும்
கடைச்சங்க நாளில்அதிகமான் காலத்தில்வாழ்ந்த ஒளவையார் ஒருவர் சமய காலத்தில்சுந்தரரின் சமகாலத்தவராய் விளங்கிய ஒளவையார் ஒருவர் காவிய காலத்தில்கம்பர் நாளில்வாழ்ந்த ஔவையார் ஒருவர்
இவ்வாறு ஒளவையார் பலராய் விளங்கக் காரணம் சங்கச் சான்றோருள் ஒருவராய் விளங்கும் பேறு பெற்ற அவ்வன்னையாரின் திருப் பெயரைத் தாமும் சூடிக்கொள்வதால் ஆகும் சிறப்பினைப் பிற்காலத்தவர்
பெரிதும் போற்றினமையேயாகும் இவ்வாறு ஊழி உள்ள வரை தம் தாய் நாட்டில் வாழும் மக்கள் உள்ளத்து உறையும் பெரும்புலமையும் மிகு புகழும் படைத்த மூதாட்டியாராய் விளங்கினார் முதல்வராய ஒளவையார்
எனினும் சங்க இலக்கியப் பாடல்களின் துணைக்கொண்டு அவர் பாணர் குடியில் பிறந்தவர் என்பதும் இளமை முதற்கொண்டே இன்கலை பல பயின்று நூலோடு மதி நுட்பமும் நிரம்பப் பெற்றவராய் விளங்கினார் என்பதும் தெளியலாம்
முத்தமிழும் கற்றுத் துறை போய வித்தகச் செல்வியராய் விளங்கிய ஒளவைப்பிராட்டியார் அரசியற் பெரும்பணிகளை ஆற்றுவதிலும் நிகரற்றவராய் விளங்கிய தன்மை தமிழகத்திற்கு உலக அரங்கில் மன்பதை உள்ள வரை மங்காப் புகழைத் தேடித்தருவதாகும்
ஈராயிரம் ஆண்டுகட்குமுன் இலக்கியப் புலமையும் அரசியல் திறமையும் ஒருங்கே கைவரப்பெற்ற ஒளவையாரனைய அரிவை நல்லார் எவரும் உலகின் எத்திக்கிலும் வாழ்ந்து விளங்கியதில்லை என்பதைத் துணிந்து கூறலாம்
அத்தகு தனிப் பெரும்புகழினைத் தமிழகத்திற்குத் தம் வாழ்வால் வழங்கிய ஒளவைப்பிராட்டியார் அதிகன் ஆண்ட தகடூரிலேயே தம் வாழ்வின் பெரும் பகுதியைக் கழித்திருத்தல் வேண்டும் என்பது புலனாகிறது
வெறுத்த கேள்வி விளங்குபுகழ்க் கபிலர் பெருமானுக்கு ஆருயிர்த் தலைவனாய்ப் பாரிவேள் விளங்கியது போன்றே ஒளவையார்க்கு அதிகமான் விளங்கினான்
தக டூரைத் தலைநகராகக்கொண்டு ஆட்சி புரிந்த அதிகமான் நாடு புனல் வளமும் பூவார் கரவின் அழகு வளமும் ஒரு சேரப்பெற்றுப் புலவர் பாடும் புகழ் படைத்திருந்தது
அதிகமான் நாடு பெற்றிருந்த இயற்கைத் திறத்தினும் அவன் நாட்டு மக்கள் பெற்றிருந்த ஆண்மைத் திறனும் அவர்கள் தலைவனான அதிகமான் கொடைத் திறனுமே பல்லாயிர மடங்கு பெரியனவாய் விளங்கின
இவ்வாறு ஆடும் விறலியர்க்கும் பாடும் பாணருக்கும் அமிழ்தினும் இனியோனாய் விளங்கிய அவனது நல்லிசைச் சிறப்பினை யெல்லாம் அவன் அரசவைப் புலவராய்த் திகழ்ந்த ஒளவையார் எண்ணற்ற பாடல்களால் இயற்றமிழின் சுவை கனி சொட்டச் சொட்டப் பாடியுள்ளார்
அதிகமான் உலகம் தோன்றிய நாள் தொட்டு உளதாகக் கருதப்படும் முடியுடை மூவேந்தர் குடியுள் ஒன்றாகிய சேரர் குடியைச் சேர்ந்தவன் எனவும் இரும்பனம்புடையலை விரும்பிச் சூடுபவன் எனவும் இலக்கியம் போற்றும் பெருமை படைத்தவன்
அவன் மரபின் முன்னோர் அரும்பெறல் அமிழ்தம் அன்ன கரும்பைத் தேவர் உலகினின்றும் தென்தமிழ் நாட்டிற்குக் கொண்டு வந்தனர் எனப் போற்றப்படுகின்றனர்
என அவன் மகன் பொகுட்டெழினியையும் ஒளவையார் பாராட்டுகின்றார் அதிகமான் முன்னோர் விறல் மிக்க வீரத்திருவினர் கடல் கடந்து அயல் நாடுகளுக்குப் படை யெடுத்துச் சென்றனர் பல நாடுகளை வென்றனர்
அவ்வாறு வெற்றி கொண்ட நாடுகளுள் ஒன்றிலிருந்து தாங்கள் அடைந்த வெற்றிக்கு அறிகுறியாகத் தீஞ்சுவைக் கரும்பினைத் தமிழகத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர்
இவ்வாறு வெற்றி கொண்ட மன்னன் தான் வென்ற நாட்டினின்றும் அரும் பெறல் பொருள் ஒன்றைக் கொண்டு வரலும் தோற்ற வேந்தனும் தன் தோல்விக்கு அடையாளமாகத் தன் நாட்டின் சிறந்த பொருள் ஒன்றைக் காணிக்கையாகத் தரலும் பழம்பெரும் புகழல்லவோ
இத்தகு தொன்மை சால் புகழ் படைத்த அதிகமானது பெருஞ்சிறப்பைப் பல்காலும் செவிமடுத்து விருப்புற்றிருந்த ஒளவையார் அவன் திருவோலக்கத்தைச் சேர்ந்தார் தமிழிசையால் அவன் புகழ் பரவினார்
ஒளவையார் தம் அரும்பெருஞ் சிறப்புக்களையெல்லாம் முன்னமே கேட்டிருந்த அதிகனும் பழுமரம் தேடிச் செல்லும் பறவை போல்பவர்கள் இப்புலவர் பெருமக்கள் பரிசில் ஏதும் தந்திடின் ஒளவையார் விரைவில் விடை பெற்று வேறிடம் ஏகிடுவாரே அவர் பிரிவை நாம் பொறுத்தல் ஒல்லுமோ எனப் பலப்பல எண்ணியவனாய்ப் பரிசில் ஏதும் தாராது நீட்டித்தான்
அதிகமானது இச்செயல் கண்டு அவர் வெகுண்டெழுந்தார் தம் மூட்டை முடிச்சுக்களைச் சுருட்டிக்கொண்டு வெளிக்கிளம்புவார் வாயில் காப்பானைக் கண்டு பின் வருமாறு அஞ்சாது கூறினார் வாயில் காப்போய் வாயில் காப்போய் வண்மை மிக்கோர் செவியாகிய புலத்தில் விளங்கிய சொற்களாகிய நல்விதைகளை வித்தித் தாம் கருதிய பரிசிலை விளைவாகப் பெறும் மன வலி மிகப் படைத்தோர் பரிசிலர்
இங்ஙனம் மேம்பாட்டிற்கு வருந்தும் பரிசில் வாழ்க்கையினையுடைய இப்பரிசிலர்க்கு அடையாத வாயிலைக் காப்போய் விரைந்து செல்லும் குதிரைப் படையுடைய தோன்றலாகிய நெடுமான் அஞ்சி தன் தரம் அறியானே
அறிவும் புகழும் உடையோர் அனைவரும் மாண்டு ஒழிந்து இவ்வுலகம் இன்னும் வறியதாகிவிடவில்லையே ஆகலான் யாழ் முதலிய இசைக் கருவிகளையும் அவை வைக்கும் பை முதலியனவற்றையும் மூட்டையாகக் கட்டினேம்
மரத்தைத் துணிக்கும் கை வன்மைமிக்க தச்சனுடைய மக்கள் மழுவேந்திக் கானகத்தின் உட்புகுந்தால் அக்காட்டகம் அவர்கட்குப் பயன் படுமாறு போன்றே யாம் எத்திசைச் செல்லினும் அத் திசையெல்லாம் சோறு கிடைக்கும்
நெஞ்சம் திறந்தோர் நிற்காண்குவரே எனக் கூறி நின்ற மன்னனது மனமறிந்த ஒளவையாரும் ஆ ஆழ்கடல் முத்துப் போலன்றோ இவன் உள்ளத்தில் நம்பால் கொண்ட அன்பு மிளிர்கிறது எனக் கருதி வியந்து போற்றினார் உவகையோடு அவன் நாளோலக்கத்துக்கு மீண்டும் வந்து அவன் மனம் மகிழத் தங்கினார் தம் புலமை நலம் கனிந்து ஒழுகும் பாடல்களால் அவன் கொடை வளத்தைச் சிறப்பித்தார்
அணிகலம் அணிந்த யானையையும் இயன்ற தேரையும் உடைய அதிகமான் பரிசில் பெறும் காலம் நீட்டிப்பினும் நீட்டியாது ஒழியினும் யானை தன் கொம்பிடை வைத்த கவளம்போல அப்பரிசில் நம் கையகத்தது
எனவே உண்ணற்கு நசையுற்ற நெஞ்சே நீ பரிசிற்கு வருந்தற்க அதிகமான் தாள் வாழ்க என்னும் கருத்தமைய வள்ளன்மையில் தலை சிறந்து விளங்கிய அதியமான் வீரத்திலும் நிகரற்ற பெருவிறல் வேந்தனாகக் காட்சியளித்தான்
ஒரு நாளில் எட்டுத் தேரை இயற்றும் கைவல் தச்சன் ஒருவன் ஒரு திங்கள் முழுதும் அரும்பாடு பட்டுத் தேர்க்கால் ஒன்றை மட்டும் செய்வானாயின் அத்தேர்க் கால் எத்துணை வலிவுடையதாகும்
அவன் படை வலி கண்டு அஞ்சாத திக்கில்லை தன்மை தெரியாது இளையன் இவன் என இகழ்ந்த மாற்றாரையெல்லாம் இருங்களிறு அட்டு வீழ்க் கும் ஈர்ப்புடைக்கராம் போலக் கொன்று வீழ்க்கும் கடுந்திறல் படைத்து விளங்கினான்
அத்தகை நெடுவேலோன் நாட்டில் எறிகோலுக்கு அஞ்சாது சீறிப்பாயும் அரவினை ஒத்த மள்ளர் கூட்டம்மழவர் கூட்டம்மண்டிக் கிடந்தது
இம்மலையமான் திருமுடிக்காரியும் மாற்றார் அஞ்சும் போர் வலி மிக்கவனாய் விளங்கியதோடன்றி எனக் காசினி போற்றக் கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனாய்த் திகழ்ந்தான்
ஈரத்தாலும் வீரத்தாலும் இணையற்று விளங்கிய அவனது படையாற்றலின் பெருமையுணர்ந்து முடியுடை வேந்தரும் தம் பகைவரை வெல்ல அவன் அரும்பெறல் துணையையே ஆர்வத்துடன் எதிர் நோக்கி நின்றனர்
இத்தகு வலி மிக்க மன்னன் திருமுடிக்காரிக்கும் பல்வேல் தானை அதிகனுக்கும் இடையே மலையமான் கொண்ட படை வலிச் செருக்காலோஅதிகமானது செருவேட்ட நெஞ்சத்தாலோயாது காரணம் பற்றியோ எழுந்த கடும்பூசல் முற்றி நாளடைவில் கொடும்போராய் மூண்டது
அயலவரால் அழிக்க நினைக்கவும் ஒண்ணா உன் அரணம் உன்னவரா லேயே அழிந்து விடுமோ போரின் பெயரால் எண்ணற்ற தமிழ் வீரரின் தலை தமிழகத்தில் தமிழர்களாலேயே உருளுவதோ கொடுமை பெருங்கொடுமை அறத்தை நம்பாது அம்பையே நம்பும் சிறுமையினை என்னென்று உரைப்பேன் என இவ்வாறு பலவும் எண்ணி அவரது தாய்மையுள்ளம் ஆருயிர்கள் மேல் வைத்த கருணையாலும் அருமைத் தமிழகத்தின் மேல் வைத்த பற்றாலும் துடித்திருக்க வேண்டும்
அந்நிலையில் போர்க்களம் புகுந்து அறிவுரை கூறி அமைதி கூட்ட அவர் விரைந்தார் அதிகனை எதிர்த்துநின்ற மன்னனை நோக்கிப் பின் வருமாறு கூறினார் அதிகமான் போரைச் செய்தற்கு உறை கழித்த வாள்கள் பகைவர் அரணை அழித்தலால் அவர் தசையின் கண்ணே உறக் குளித்துக் கதுவாய் போய் வடி விழந்தன
அத்தகையவனால் வெகுளப்பட்டார் பிழைத்தல் ஆகுமோ இகல் வேந்தரே உங்கள் அகல் நாடு உங்கட்கே வேண்டுமாயின் அதிகனுக்குத் திறை தந்து உய்யுங்கள்
இவ்வாறு யான் சொல்லவும் தெளியீராயின் நீங்கள் உங்கள் குறுந்தொடி மகளிர் தோளைப் பிரிதல் வியப்பன்று இவ்வாறு வெல்போர் அதிகனது வீரத் திறன்களையெல்லாம் எடுத்துரைத்து பகை மன்னரே எம் ஒளிறிலங்கு நெடுவேல் தலைவனை நேரில் கண்டிலீர் நீர் கண்டால் மனமொடிந்து போவீர்
ஆயினும் அவன் ஒளவையாரின் அருள் மொழிகட்கு அடங்கிப் பொறுத்திருந்தான் ஒளவையாரின் சொல்லையும் மதியானாயினன் மலையமான் என்பதை அறிந்ததும் ஆற்றொணாக் கோபத்துடன் காற்றோடு கலந்த கடுந்தீப்போலப் போர்க்களத்தில் பாய்ந்தான்
அதிகமான் நெஞ்சில் எழுநாவிட்டு எரியும் செந்தழ லன்ன சிற்றத் தீயினைக் கண்ட ஒளவையார் அந்தோ போர் முனையில் பகைவர் மாறுபாடு ஒழியப் பொருதலால் தேய்ந்து குறைந்த கோடுகளையுடைய நின் யானைக் கூட்டம் போகக் காணில் பகைவர் தம் மதில் வாயில் உள்ள பழைய கதவங்களையும் கணைய மரங்களையும் மாற்றிப் புதியன இடுவர் மாற்றார் சேனை வீரர் பிணம் சிதறியழியப் போர்க் களத்தை உழக்கிச் செல்லுதலால் குருதிக்கறை படிந்த நின் குதிரைக் கூட்டம் போகக்கண்டால் நின் பகைவர் காட்டு வாயில்களையும் வேலமுள்ளால் அடைத்துக் காப்பர் பகைவர் மார்பைத் தைத்து ஊடுருவிப்போன உறையின்கண் செறித்தலில்லாத நின் வேலைக் கண்ட பகைவர் தம் கிடுகைக் காப்புடனே கைநீட்டுச் செறிப்பர் வாள் வாய்க்கத் தைத்த வடுப்படிந்த நின் மைந்துடை வீரரைக் கண்டால் குருதி படிந்த அம்பைத் தூணியுள் அடக்குவர்
ஆகலின் அதிகமானே நெற்கதிர் சுழலும் கழனியொடு பெரும்புனல் வளமிக்க நின் பகைவரின் அகல் நாடு இரங்கிக் கெட்டு ஒழிவதோ என எண்ணி மனம் உருகினார்
அதிகமான் வீர முரசு கொட்டி வாகை சூடி வெற்றிக்கொடியை விண்ணுயரப் பிடித்தான் அதனோடும் அமைந்தானில்லை அவன் மலையமான் காரியின் கோவலூருக்குள் நுழைந்து அந்நகரையும் பாழாக்கினான்
முன்னர் ஒரு முறை மூண்டெழுந்த போரில் அதிகமான் அவன் முன்னோர் போல இரும்பனம் புடையலும் ஈகைவான் கழலும் பூவார் காவும் புனிற்றுப்புலால் நெடுவேலும் எழுபொறி நாட்டத்து எழாஅத் தாயமும் வழுவின்றிப் பெற்றிருந்தும் அமையாது செருவேட்டு இமிழ் குரல் முரசார்த்து வந்த எழுவரோடும் முரணி அவரை முறியடித்து வெற்றி கொண்ட பெருந்திறலும் அஞ்சொல் நுண் தேர்ச்சிப் புலவர் அழகுறப் பாடுவதற்கு அரிதாகவே விளங்கியது
அதிகமான் அன்று எழுவரை வென்று பெற்ற வெற்றியினைப் போலவே படை வலி சான்ற கோவலூரை எறிந்த அவன் அரிய திறத்தை நா வன்மை மிக்க பரணரே பாடியுள்ளார்
ஆதலின் இங்ஙனம் தன் வாழ்வில் இரு பெரு வெற்றிகளைப் பெற்றுப் புகழொடு விளங்கிய அதியர் கோமானது அரசியல் வானில் மீண்டும் போர் மேகங்கள் சூழலாயின
ஆனால் போரின் கொடுமையையும் அதனால் தமிழகம் காலப்போக்கில் ஒற்றுமை சிதைந்து காணக் கூடிய ஒருபெருங்கேட்டையும் நண்குணர்ந்த ஒளவையார் எவ்வாற்றானும் அப் போன்ரத் தடுத்து நிறுத்தத் துணிந்தார்
அன்பு அறிவு ஆராய்ந்த சொல்வன்மை ஆகிய இன்றியமையா மூன்றிலும் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இன்றி உயர்ந்திருந்த ஒளவையார் தாமே தொண்டைமானிடம் தூது செல்லவும் உறுதி கொண்டார்
ஒளவையாரும் அவன் மனம் கொளும் வகையில் தம் உள்ளத்திருக்கும் கருத்துக்களை எடுத்துரைத்து இன்பத் தமிழகத்தில் அமைதி எனும் அருள் ஆறு வற்றாது பாய்ந்து வளங்கொழிக்குமாறு செய்யத் தக்க தருணத்தை எதிர் நோக்கியிருந்தார்
தொண்டையர் கோனும் தன் படைக்கலப் பெருமையையெல்லாம் ஒளவையாருக்குக் காட்டி அதிகனை அஞ்சச் செய்யக் கருதி ஒரு நாள் அவரைத் தன் படைக்கல இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்று பளபளவென மின்னும் போர்க்கருவிகளின் பரப்பையெல்லாம் காட்டினான்
அவர் அறியாமை இருளில் ஆழ்ந்திருக்கும் தொண்டைமானுக்கு அவன் மனம் நோவா வண்ணம் அதிகனைப் பற்றிய உண்மைகளைக் கூறி அறிவொளி காட்ட விழைந்தார்
காஞ்சிக் காவல காவல் மிக்க இக்கோயிலின் கண் உள்ள உன் படைகள் யாவும் அழகுற மயிற்பீலி அணியப்பெற்று மாலையும் சூட்டப் பெற்றுப் பொலிவுடன் காட்சியளிக்கின்றன திரண்ட வலிய காம்பும் அழகாகச் செய்யப்பட்டு நெய் பூசப்பெற்று ஒளியுடன் திகழ்கின்றன
ஆனால் எங்கள் அதியனின் படைக்கருவிகளோ பகைவர்களைக் குத்திக் குத்தி கங்கும் நுனியும் முறிந்து பழுது பார்க்கும்பொருட்டு எந்நாளும் கொல்லன் உலைக்களத்திலேயே குவிந்து கிடக்கின்றன என்னும் கருத்தமைந்த பின் வரும் பாடலைக் கூறினார் ஒளவையாரின் நுண்ணிய கருத்துக்கள் அடங்கிய அரிய மொழிகளைக் கேட்ட தொண்டைமான் துணுக்குற்றான் நும் அகன்றலை நாட்டில் அமர் அஞ்சா வீரரும் உளரோ
தொண்டைமானுக்கு மேலும் அறிவுரை பகர்ந்து அவனைத் தெருட்டக் கருதிய ஒளவையாரும் என்ற அருந்தமிழ்ப் பாடலைக் கூறி அது வாயிலாக அதிகமான் நாட்டில் அடிக்கும் கோலுக்கும் அஞ்சாது எதிர்த்துப் பாயும் பாம்பின் இயல்பு படைத்த வலி மிக்க இளையவீரர் எண்ணற்றோர் உள்ளமையையும் அவ்வீரர் படைத்தலைவனாய் விளங்கும் தம் தலைவன் மன்றின்கண் தூங்கும் முழவினிடத்துக் காற்றெறிந்த ஓசையைக் கேட்பின் ஆ அது போர்ப்பறையின் முழக்கம் என மகிழும் மனம் படைத்தவனாய் விளங்குவதையும் எடுத்துரைத்து அவன் இதயத்தில் குடிகொண்டிருந்த இகலும் இறுமாப்பும் கரைந்து ஒழியச் செய்தார்
இவ்வாறு ஒளவைப் பிராட்டியாரின் அரும்பெருந்தொண்டால் மூள இருந்த பெரும்போர் ஒன்றினின்றும் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆருயிர்கள் உய்ந்தன
ஒளிறுவாள் அருஞ்சமம் முருக்கியே தொண்டையர் கோனுக்கு அறிவு புகட்ட வேண்டும் என்று எண்ணி யிருந்த அதியமான் வாளேந்தி உயிர்களை வதைக் காமலே சொல்லேந்தி அமைதி நிறுவிய அருந்தமிழ்ப் பெருமாட்டியாரின் ஆற்றலைக் கண்டு வியந்து போற்றித் தலை வணங்கினான் தன்பால் அப்பெருமாட்டியார் கொண்டிருக்கும் பேரன்பினையும் தன்னிலும் பெரிதாகிய தமிழகத்தின்பால் அவர் கொண்டிருக்கும் பெருங் கருணையையும் எண்ணி எண்ணி மனம் உருகினான் இத்தகைய உத்தமச் சான்றோர்க்கு நாம் எந்நன்றி செய்ய வல்லேம் பொன்னும் துகிலும் முத்தும் மணியும் இவர் மேதைக்கும் கருணை நெஞ்சிற்கும் இணையாமோ
எனக் கருதினான் போர் போர் என உழலும் தன் போன்ற புவியாள் மன்னர் வாழ்வதினும் அமைதி அமைதி எனவே அல்லும் பகலும் வாழும் கவியாள் சான்றோர் வாழ்வதே சாலச் சிறப்புடைத்து எனக் கருதினான்
ஆ உய்ந்தேன் என மகிழ்ச்சியால் துள்ளிய அம்மாவள்ளியோன் குதிரை ஏறித் தன் நாட்டின்கண் உள்ள அருமலை ஒன்றின் உச்சியை நோக்கி அம்பு போலப் பாய்ந்து சென்றான்
அங்கு விடரகம் ஒன்றில் கவர்தற்கு அரியதாய்பல்லாண்டுகட்கு ஒரு முறையே கனிவதாய்உண்டாரை நீடுழி வாழச் செய்யும் வல்லமை படைத்ததாய் விளங்கிய அமிழ்தினுமினிய நெல்லிக் கனியைக் கண்டான் அரும்பாடு பட்டு அதனைப் பறித்தான் பழத்தின் பண்பையும் பயனையும் தன்னுள் மறைத்து மலையினின்றும் அருவி போல இழிந்தோடி வந்தான்
வந்தவன் ஒளவையாரைக் கண்டு அன்பு கெழுமிய ஆர்வமொழி பல புகன்று அளவளாவி இருந்தான் பின்னர்க் கனியை அவர் கையில் கொடுத்து ஒளவையார் யாதும் அறியாதவராய் அக்கனியை உண்டு ஆராமகிழ்வு கொண்டு மன்னா அமிழ்தினு மினிய சுவை மிக்க இக்கனியை எங்குப் பெற்றாய்
மன்னன் மொழிகள் கேட்டதும் ஒளவையாரின் உடல் புளகமெய்திற்று மன்னா யாது செய்தனை உலகு புரக்கும் வேந்தன் நீ அருஞ்சுவைக் கனியை உண்டிருக்க வேண்டியவனும் நீயே
அவ்வாறன்றி ஆதல் நின் அகத்து அடக்கி அதை எனக்குச் சாதல் நீங்க அளித்தனையே என்னே உன் கருணை என்று பலவும் கூறிக் கண் களில் இன்பக் கண்ணீர் மல்க உணர்ச்சி வெள்ளம் ஓங்குதிரைக் கடலாய்ப் பொங்கி எழ பின் வரும் அருந் தமிழ்க்கவிதையைக் கூறினார் இவ்வாறு கறைமிடறு அணிந்த கருணைக் கடவுளே போல்வான் அதிகன் எனத் தன்னைப் போற்றிப் புகழ்ந்த புலவர் பெருமாட்டியாரின் புகழுரை கேட்ட அதிகமானது முகம் நாணத்தால் சிவந்தது
எல்லையில்லா வாழ்வுடை இன்பத் தமிழிற்கு ஏற்றமளிக்கும் அன்னையீர் என் வாழ்வினும் நும் வாழ்வு உலகின் நலனுக்கும் இமிழ் கடல் சூழ்ந்த தமிழகத்தின் பொன்றாப் புகழிற்கும் பெரிதும் வேண்டுவதன்றோ
மன்னா அமுதொழுகும் மக்களின் கனிவாயினின்றும் வரும் முற்றா மழலைச் சொற்கள் யாழோசை போன்று கேட்பவருக்கும் இன்பம் செய்யா காலத்தோடும் கூடியிரா பொருளோடும் பொருந்தியிரா
அரண் பல கடந்த அஞ்சியே உன் அருளால் என் சொற்களும் அது போன்றே உனக்கு உயர்வுடையனவாய் விளங்குகின்றன என்னும் கருத்தமைய என்ற அமிழ்தனைய தமிழ்ப்பாடலைக் கூறி அவன் மெய்யும் மனமும் மகிழ்வு வெள்ளத்தில் மிதக்கச்செய்தார் அதிகமானது விந்தைச் செயலில் சிந்தையைப் பறி கொடுத்து அவன் திருவோலக்கத்தைப் பிரிய மனமில்லாதவராய் அங்கேயே தங்கியிருந்தார் அவ்வாறு அதிகமான் அரசவையில் தங்கியிருந்த நாளிலெல்லாம் அவன் வாழ்வையும் செயலையும் நுணுகி ஆராய்ந்த வண்ணம் இருந்தார்
அவ்வாறு ஆராய்ந்திருந்த அவர் தம் எண்ணக் கடலில் ஆழ்ந்தெடுத்த முத்துக்களை எல்லாம் அருந்தமிழ்க் கவிதைகளாக்கி உலகு உள்ளவரை தம் ஐயன் அதிகமான் புகழ் சுடர் விட்டு ஒளிருமாறு செய்தார்
அதிகமான் தன் வாழ்வில் அருளையும் ஆண்மையையும் இரு கண்களெனவே போற்றுவதைக் கண்ட அருந்தமிழ்ப் பிராட்டியார் அளவிலா மகிழ்வு கொண்டார்
எல்லாவற்றினும் மேலாக இகல் வேந்தர் கண்டு நடுங்கும் மாறுபாடு மிக உடையவனாகக் கலைஞர்களுக்கு எளிவந்த அவனது நிலையை எண்ணி ஊரின்கண் உள்ள சிறுவர் தன் வெள்ளிய மருப்புக்களைக் கழுவி மகிழுங்கால் நீர்த் துறையின்கண் படியும் பெருங்களிறு அவர்க்கு எத்துணை எளியதாய்இன்பம் தருவதாய் உள்ளது அது போன்று அதிகமான் எமக்கு உள்ளான்
மேலும் அவன் சான்றோர் நடுவண் குழந்தை போல விளங்குவதையும் பகைவர் நடுவண் பைந்நாகம் போலச் சீறிச் செல்வதையும் எண்ணி எம் அதிகமான் விட்டின் இறைப்பில் செருகிய தீக்கடை கோல்போலத் தன் வலி தோற்றாது அடங்கியும் இருப்பன் அடையார் முன்போ அத்தீக்கடைகோல் கக்கும் காட்டுத் தீப்போலத் தோன்றவும் செய்வன் எனக்கூறி இறும்பூது கொண்டார்
இவ்வாறு ஆர்கலி நறவின் அதியர் கோமானது அரும்பெறற்பண்புகளை எல்லாம் உளமாரப் பாராட்டிய ஒளவையார் இல்லோர் ஒக்கல் தலைவனாய்புலரா ஈகைப் பெரியோனாய் அவன் திகழும் பெருமிதக் காட்சியையும் போற்றல் ஆயினார்
அந்நகரில் மஞ்சு தோய் மலைகளென நிறைந்து விளங்கும் வான் தோய் மாடங்கள் சிலம்பப்பாடி நின்ற பாணர்க்கும் புலவர்க்கும் எஞ்ஞான்றும் அடையா நெடுங்கதவினன் அதிகமான் தன் தலை வாயில் வந்த புலவரை எல்லாம் தன் தமரெனக்கருதி அருகழைத்து அவர்மேல் கிடந்த ஊருண் கேணிப்பாசி போன்ற மாசு மலிந்த ஆடைகளையெல்லாம் களைந்து திருமலரன்ன புத்தாடைகளைத் தருவான் மகிழ்வு தரும் தேட்கடுப்பன்ன நாட்படு தேறலேயன்றி அமிழ்தனைய கொழுந்துவையொடு குய்யுடை ஊன் சோறும் வெள்ளி வெண்கலத்தில் நிரப்பி அருகிருந்து உண்ணச் செய்வான்
அவ்வாறு அவர்கட்கு விடையளிக்கும் போது களிறும் தேரும் விரிமலர் வேங்கை ஒத்த பகடுதரு செந்நெற்போரொடு கொடுத்து அனுப்புவான் இத்தகைய வள்ளியோனாய் அவன் விளங்கியமையால் அதிகமான் இரவலர் புரவலன்
எனக் கலங்கி நிற்கும் விறலியே விரைந்து செல்வாயாக அதியனிடம் அவன் சேய்மைக்கண்ணனும் அல்லன் பரிசிலும் நீட்டியான் எஞ்ஞான்றும் மாற்றார் முனை சுட எழுந்த புகை மலை சூழ்ந் தாற்போல மழகளிறு சூழ ஒன்னார் தேயத்தே ஓயாது இருப்பான் ஆகலின் அவன் திறை கொண்ட பொருள் கடலினும் பெரிது நீயும் வேண்டிய வேண்டியாங்கெய் துவை
ஓயாது உண்ணுதலாலும் தின்னுதலாலும் எப்போதும் ஈரம் புலராத மண்டை மெழுகான் இயன்ற மெல்லடை போலும் கொழுத்த நிணம் மிக உலகமெல்லாம் வறுமையுறினும் உன்னைப் பாதுகாத்தல் வல்லன அவன் தாள் வாழ்க  என்று அவன்பால் பெருவளம் பெற்றார் அது பெறாது வாடியிரங்கும் வளைக்கை விறலியரையும் பாணரையும் அவன்பால் ஆற்றுப்படுத்தும் அளவிற்குப் பசிப்பிணி மருத்துவனாய் விளங்கினான்
அத்த கைய போர் அடு திருவினாகிய பொலந்தார் அஞ்சியின் இணையற்ற வீரத்தை எத்தனையோ அருந்தமிழ்க் கவிதையால் பெருமிதம் தோன்றப் புகழ்ந்துள்ளார் ஒளவையார்
அதிகன் வாழ்வில் நடந்த உண்மை நிகழ்ச்சி ஒன்றை அதன்கண் அவர் சொல்லோவியமாக்கிக் காட்டும் திறன் என்றென்றும் நம் கருத்தை விட்டு அகலா வண்ணம் நிலை பெற்று விளங்குகிறது
கையிலே வேல் காலிலே வீரக்கழல் உடம்பிலே வியர்வை கழுத்தில் அம்புகள் பாய்ந்த ஈரம் புலராப் பசும்புண்கள்இத்தோற்றத்தோடு தன் தவமகனைசெல்வக் களஞ்சியத்தைப் போய்க்கண்டான்
ஆனால் அந்நிலையிலும்மாலை மதிய மனைய பால் ஒழுகும் மைந்தன் முகங்கண்ட நேரத்திலும் பனந்தோட்டையும் வெட்சி மலரையும் வேங்கைப் பூவுடனே கலந்து தொடுத்து உச்சியில் சூடி ஒன்னாரை வெகுண்டு பார்த்த கண்கள் தம் சிவப்பு மாறவில்லை
இந்நிலை கண்ட ஒளவையார் தன் அன்புச் செல்வத்தைக் கண்ட நேரத்திலும் மனம் ஆறிக் கண் குளிராத சினமுடைய அதிகமானது மனநிலையை எண்ணி எண்ணிப் பாடுகிறார் இவ்வாறு இரவலர்க்குக் கருணை நிலவாய் இகல் வேந்தர்க்கு வெங்கதிராய் விளங்கிய அதிகமானின் சிறப்புக்களையெல்லாம் செந்தமிழ்க் கவிதைகளால் பாடிப்பாடி மகிழ்ந்தார் ஒளவையார்
அவற்றையெல்லாம் நாளும் செவிமடுத்திருந்த அதிகமானும் காடும் மலையும் கலந் துறையும் நாட்டைப் பெற்றதினும் வயப்புலியனேய வாள் வீரம் மிக்க ஆயிரம் ஆயிரம் மழவர்களடங்கிய படையைப் பெற்றதினும் களம் பல புகுந்து வலம் பல கொண்டதினும் இணையிலா வீரன் என்று எங்கும் பரவிய இசையினும் பெரும்பேறன்றோ ஒளவைப் பிராட்டியாரின் திருவாயால் புகழ் பெறும் பெரும்பேறு
மலையமான் எவ்வாறேனும் அதிகமானை வென்று தன் நாட்டையும் நகரையும் பெறக்கருதிச் சேரமான் பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையைத் தனக்குத் துணை நிற்க வேண்டினான்
அவனும் அதற்கு ஒருப்பட்டுக் கடை யெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனாய் விளங்கிய வல்வில் ஒரியின் பயங்கெழு கொல்லியினைமுதற்கண் பொருது கொள்ள எண்ணங்கொண்டான்
அச்செய்தி யறிந்த குறும்பொறை நன்னாடு கோடியர்க்கீந்து குன்றாப் புகழ்படைத்திருந்த ஓங்கிருங்கொல்லிப் பொருநன் தன் ஓரிக்குதிரைமீதேறிப் போர்க்களம் நோக்கிப் பாய்ந்தான்
கொல்லிக் கூற்றத்தின் தலைவன் உயிரைத் துரும்பென மதித்துத் தன் கண்ணான நாட்டைக் காக்க மாற்றார் படை கலக்கிமனம் கலக்கிப் போர் புரிந்தான்
தான் பெற்ற காணிக்கையால் புகழ் வெறியும் போர் வெறியும் கொண்டான் சேரன் தன்னை மகிழ்வித்த மலையமான் மனம் குளிரத் தகடூரை அழிக்கத் துணிந்தான்
சேரனுடன் காரி வஞ்சம் தீர்க்கச் சீறி வரும் செய்தி அறிந்தான் அதிகமான் தன் நட்பிற்குரிய இருபெருவேந்தரையும் துணைக்கு அழைத்தான் அரவக்கடல் தானை அதிகன் வேண்டுகோட்கிசைந்த அவர்கள் பெரும்படை திரட்டி வரும் வரையில் தன் தலை நகராம் தகடூரிலேயே அரணடைத்து உள்ளிருந்தான்
அதிகர் கோமான் வாளாவிருத்தல் கண்டு ஒளவையார் அவன் நெஞ்சில் கனன்றெரியும் ஆண்மைத் தீப்பொங்கி எரியும் வண்ணம் வீர மொழிகள் பல புகன்றார் வெண்காந்தள் பூவும் காட்டு மல்லிகையும் மணம் பரப்பும் மலைச்சாரலில் வாழும் மறப்புலி சீறினால் அதை எதிர்க்கும் மான் கூட்டமும் உளதோ
பாரமிகுதியால் வண்டியின் பார் அச்சொடு பொருந்தி நிலத்தின்கண் சகடம் பதியினும் மணல் பரக்கவும் கற்பிளக்கவும் இழுத்துச் செல்லும் பெருமிதப் பகட்டிற்குத் துறையுமுண்டோ
கணைய மரமொத்த முழந்தாளளவு தோயும் கைகளை யுடையவனே மழவர் பெரும நீ போர்க்களம் புகுந்தால் உன் மண்ணகத்தைக் கைக் கொண்டு ஆர்க்கும் வீரர்களும் உண்டோ