இறைவிமங்களாம்பிகை ஒப்பிலாநாயகி ஈசன் சுயம்புலிங்கமாய் அருள் பாலிக்கிறார்அவர் இருக்கற இடத்துலேயே மிஸஸ் ஈசனும் இருக்கறதா ஐதீகம்தட் ஈஸ் இந்தத் தலத்துல தன்னோட இடப்பாகத்தை உமாக்கு ஷிவா கொடுத்துடறதால தேவி உமை அரூபமா இருக்கறதாலஅந்த சந்திதிக்கு மட்டும் இரண்டு விமானங்கள் உண்டுஇதுவும் ஒரு விசேஷம் கோவில்ல காலம் என்பது மூன்றெழுத்துத் தான் ஆனால் இதையே இலக்கணமாய்ப் பார்த்தால் இறந்தகாலம் நிகழ்காலம் எதிர்காலம் என மூன்றாய்ப் பிரிப்பர்காலத்திற்கு நேரமென்று அர்த்தமும் உண்டு யெஸ்மெல்ல மெல்ல மாலைக் கதிரோன் பைபை சொல்லிக் கிளம்புகின்ற நேரம்அந்தக் கானகம்இல்லை இல்லை சோலைசோலையாவனமாஎனச் சொல்ல இயலாது எப்பொழுதும் வாசமிகுபூக்கள் கொண்ட தோட்டம்அங்கே அடர்த்தியான அரச வேப்ப புளிய ஆல மரங்கள் நடு நாயகமாய் ஒரு சின்ன மண்டபம்அங்கே கருவிழிகளின் அழகில் கண்ணிமைகள் கட்டுண்டிருக்க அந்தக் கட்டழகி எண்ணத்தில் ஒன்றே ஒன்று தன் உணர்வினில் ஓடி உறைந்திருக்கும் அவனை மனதில் கொண்டு அவனது லிங்கத் தோற்றத்திற்கு மலர்களால் அர்ச்சித்த வண்ணம் தவமாய் இருந்தாள் அவள்ஈசனின் தலைவியான உமை தான் பாவம் தலைவிதலைவிக்குத் தலைவிதி வசத்தால் தலைவனைப் பிரிந்து பூலோகத்தில் வந்துவிட்டாள்இருப்பினும் பிரிவுத்துயர் தான்ஓலார்ட் ஷிவா உங்களைப் பிரிந்து நான் இருக்க எப்படி மனதில் நினைந்தீர்யூஹேவ் டு கம்வென் யூஆர் கோயிங்க் டு கம்என்று பலப்பலவாய் காதலாகிக் கண்ணீர் மல்கி வேண்டிக் கொண்டிருந்த வேளையில் வாலிபன் தான்ஆனால் தோற்றம்கொஞ்சம் காரிருளின் கருமை நிறம் கண்களில் துறுதுறுப்பு குறும்பு பின் சற்றே ஒருவித பயமுறுத்தும் தன்மை மின்னலின் ஒளியைத் தன்னகத்தே கொண்ட பற்கள் தான் தீர்க்கமான நாசிஇதயத்தைத்துழாவிடும் கண்கள்கொஞ்சம் ஆற்றுப் படுகைமேடு போல கொழுக்மொழுக் கருமைக்கன்னம்குரலில் இனிமைம்ஹூம் இல்லை மறுபடியும் கேட்டுச் சிரிக்கிறான் அந்தக் கள்ளன்யெஸ் அவனைப் பார்க்கக் கள்ளன் போலத் தான் இருக்கிறதுபோடா போ எனக்குப் பயமில்லைஎன் உள்ளம் கவர்ந்தகள்வன் இப்போது என்னுடனில்லைஆனால் என் நெஞ்சத்தினுள் இருக்கிறான் யாருக்கும் யாரிடமும் எனக்குப் பயமில்லை ஹா பெண்ணே என் கேள்விக்கு எதிர்க்கேள்வியாசரி பழைய உவமை பூவில் எதற்காக வண்டுகள் மொய்க்கின்றன புதிதாகச் சொல்வதென்றால் கடலலைகள் கரையைத்தொட்டுவிடத்தானே மீண்டும் மீண்டும் அலைகின்றன நான் இந்தப் பக்கம் சென்றிருந்தேன் இருமுறை உன்னையும் கண்டேன் ஏதோ தீவிரமாய் கண்ணை மூடி இந்தக் கல்லில் பூக்கள் போட்டுக்கொண்டிருந்தாய்உன்னழகில் மயங்காமல் இருக்க முடியுமா என்னஎனில் உன்னிடம் பேசவே வந்தேன் உமை சீறுகிறாள் இது கல்லில்லை என் கணவர் மற்றும் இந்த உலகத்துக்கே ஈசன் அவர் அசைந்தால் இந்த உலகே அசையும்அவர் கண்ணோக்கினால் எந்தத் துரும்பும் சாம்பலாகிவிடும் நீ உட்பட கோபத்திலும் உன் பேச்சு அழகாயிருக்கிறது பெண்ணே கள்ளன் சிரித்தான் கள்ளமாய்ச் சிரித்தான்உன்னைக் கரம்பிடிக்க ஆசை எனக்கு வானில் சூரியன் மறைந்து மதி ஏறிக் கொண்டிருந்தான்அன்று பெளர்ணமி என்பதாலோ என்னவோ தனது நிலவினை கிரணங்களை அந்த்ச் சோலைக்குள் முழுக்கக் காட்டும்போதுகண்ட காட்சியில் சற்றே மனமும் பதைத்தான் சொன்னவண்ணம் நிற்கவில்லை கள்ளன் தேவியின் கரத்தைத் துணிச்சலாய்ப் பற்ற தேவி உதறினாள் என்ன ஆச்சுஈசா இதை நீ பார்த்துக்கொண்டு தானிருக்கிறாயா பரவாயில்லை நீ சொல்வதைச் செல்ல வார்த்தைகளாய் எடுத்துக் கொள்கிறேன் நாமிருவரும் இருப்பது ஏகாந்தம் தானேஎன்னை டா போட்டுக் கூப்பிடலாம் நீ மறுபடியும் கரம்பற்ற முயல தேவி கொஞ்சம் நடுங்கினாள்ஏகாந்தம் வேறு தனிமை வேறடா பாவி தனிமையில் நானிருக்க இப்படிச் செய்வது ஈசனுக்கே அடுககாதுமனதினுள் சொல்லிக் கொண்டவள் கிடுகிடுவென ஓடிஅந்தப் பக்கமிருந்தமரத்தின் பின் ஒளிந்தாள் சில நிமிஷம் தான் வெளியில் எட்டிப் பார்க்க கள்ளன் இருந்த இடம் வெறுமை திரும்பினால் மறுபடி கள்ளன்சிரிப்புக் கள்ளன் மேல்மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்க