sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவனுக்கு நல்லறிவு புகட்ட நினைந்து பொய்கைக்கண் மேய்ந்த நாரை நெற் போரின் கண்ணே உறங்கும் நெய்தற்பூக்களை உடைய வயலின் கண் முற்றிய நெல்லை அறுக்கும் உழவர்கள் ஆம்பல் இலையில் கள்ளை வார்த்து உண்டுவிட்டு அருகிலுள்ள கடலின் அலை ஒலியையே தாளமாகக்கொண்டு ஆடும் நீர்வளம் நிறைந்த ஊர்களையுடைய நன்னாட்டு வேந்தே பல கனிகளையும் உண்ண விரும்பி ஆகாயத்தின்கண்ணே உயரப் பறந்து மலை முழைகள் எதிரொலி முழங்கச்சென்று அவ்விடத்துப் பழமுடைய பெரிய மரம் பழுத்து ஓய்ந்ததாக வருந்திப் பழம் பெறாதே மீளும் பறவைகள் போல நின் விரும்புதற்குரிய பண்புகள் என்னை ஈர்த்து வர வந்து உன் புகழ் பாடிய பரிசிலன் யான்
வாட்போர் வல்லோனே நீ ஒன்றை ஈந்திலையாயினும் யான் அதற்கு வருந்துவேன் அல்லேன் நீ நோயின்றி இருப்பாயாக பெரும நீ என் மாட்டுச் செய்த இவ்வன்பின்மையை நின் நாளோலக்கமன்றிப் பிறர் அறியாது ஒழிவாராக என்று கூறி அகன்றார்
நீ நோயின்றி இருப்பாயாக எனப் புலவர் பெருமானார் எவ்வளவு மனம் நொந்து கூறினாரோ சொல்லேருழவரின் நெஞ்சைப் புண்படுத்திய மூவன் வாழ்வு சின்னாளிலேயே பாழ்பட்டது
தெறலருந்தானக் கணைக்கால் இரும்பொறை என்ற சேரமன்னன் மூவனைப் போரில் வென்று அவன் பல்லைப் பிடுங்கித் தன் தலை நகராய தொண்டி நகரத்துக் கோட்டை வாயில் கதவில் அழுத்தினானாம்
செந்தமிழ்ச் சான்றோராகிய சாத்தனாரின் இத்தகைய பெருமிதமிக்க வரலாறு தமிழி லக்கியம் கற்பார்க்குக் கருதுந்தொறும் கழிபேருவகை அளிக்க வல்லது
வறுமைத்தீத் தம்மையும் தம் குடும்பத்தையும் சுட்டு வதக்கினாலும் அட்டாலும் சுவை குன்றாத் தீஞ்சுவைப் பால் போல ஒழுக்கம் தளராதுஉணர்வு குன்றாதுகடமை மறவாதுவாழ்ந்து மன்னா உலகத்து மன்னுதல் குறித்துத் தம்புகழ் நிறீஇத் தாமாய்ந்த பெரும்புலவர் சாத்தனாரின் வறுமையிலும் பெருமிதம் நிறைந்த வாழ்வு நமக்கும் வையகத்திற்கும் என்றென்றும் நின்று நிலவி ஒளி காட்ட வல்ல தலை சிறந்த கலங்கரை விளக்கம் ஆகும்
ஞாயிற்றின் ஒளியின்றேல் எவ்வாறு ஞாலம் அழிந்து ஒழிந்து நாசமாகிவிடுமோ அவ்வாறே அன்பு என்ற உணர்வும் உயிர்கள் மாட்டு இல்லையாயின் உலகமும் உலக வாழ்வும் சீர் கெட்டுப் பாழடைந்து போதல் ஒருதலை
இவ்வாறு உலக உயிர்களை நடமாடும் பிணமாக அல்லாமல் உண்மையிலேயே உயிர் படைத்த நடமாடும் கோயில்களாக விளங்கச் செய்யும் அன்பின் பெருமையைக் கூறாத நூல்கள் கலைகள்காவியங்கள் நானிலத்தில் உண்டோ
உலகம் தொடங்கிய நாள் தொட்டு இன்று வரை இவ்வுலகின் பல்வேறு பிணிகட்கும் உற்ற நன்மருந்தாய் விளங்குவது அன்பெனும் அமிழ்தமே அன்றோ
இத்தகு சிறப்பு வாய்ந்த அன்பெனும் உணர்வு முதிருங்கால் அந்தந்த நிலைகட்கு ஏற்ப ஆர்வம் நட்பு காதல் பத்தி அருள் என்றெல்லாம் பெயர் பெறல் கண்கூடு
என்னும் இக்குறள் மொழிகள் பெரும்பேருணர்வுகட்கெல்லாம் அடிப்படையாய்தாயுணர்வாய்விளங்குவது அன்பே என்ற உண்மையை அழகுற விளக்குகின்றன அல்லவோ
இந்நட்புக்குத்தான் எவ்வளவு ஆற்றல் மனித குலத்தின் வாழ்வை ஒளியும் பயனும் நிறைந்ததாக்குவதில் இந்நட்பே தலை சிறந்து விளங்குகின்றது அன்றோ
ஆனால் நட்போ ஆடவர் இருவர்க்கு இடையேயோ அரிவையர் இருவர்க்கு இடையேயோ ஓர் ஆண் ஒரு பெண் ஆகியோரிடத்தோ அன்றிப் பலரிடமோ தோன்றி வளரும்
அவர் கற்பன கற்றார் கேட்பன கேட்டார் அவற்றோடு அமையாது தாம் கற்றனவும் கேட்டனவும் உணர்த்திய நன்னெறியில் நின்று வாழ்க்கையை நடத்தலாயினார் அஃகி அகன்ற அறிவும் ஆழ்ந்த நுண்ணுணர்வும் பெற்றவராய்த் திகழ்ந்தார்
இத்தகைய செம்மை சான்ற பண்பு நலனும் சீரிய புலமை வளனும் ஒருங்கே பெற்றுத் திகழ்ந்த அப்பெரியார்க்கு வாய்த்த வாழ்க்கைத் துணைவியாரும் குலமகளிர்க்கெல்லாம் மணி விளக்காய்த் திகழ்ந்தார்
வாழ்க்கைத் துணை நலம் என்ற அதிகாரத்தில் இல்லத்தின் அரசிக்கு இன்றியமையாது வேண்டுவன வென்று திருவள்ளுவர் எடுத்தோதியுள்ள அரும்பெறற் பண்புகட்கெல்லாம் உறைவிடமாய் அவ்வன்னை யார் திகழ்ந்தார்
மாசில் வீணையாய்மாலை மதியமாய்வீசு தென்றலாய்வீங்கிள வேனிலாய்த் திகழ்ந்த அவர் வாழ்வு மேலும் மேலும் ஒளியும் சுவையும் பயனும் காணும் வகையில் அவர்க்கு அருமருந்தன்ன மக்கள் தோன்றினர்கள்
இத்தகைய தமிழ்ச் செல்வர் வாழ்ந்த காலத்தில் பாண்டி நாட்டை நீதி வழுவாது ஆட்சி புரிந்து வந்த தமிழ் மன்னன் பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி யாவான்
தமிழரசோச்சித் தமிழரசு தலை நிமிர்ந்திருந்த அந்நாளில் பூவேந்தரெல்லாரும் புலமை நலமிக்க பாவேந்தராய் விளங்கியதில் வியப்பொன்றும் இல்லையன்றோ
பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி நாடாளும் மன்னன் மட்டுமன்றி ஏடாளும்எண்ணமாளும்ஆற்றல் படைத்தவனாயும் கவிச்செல்வம் நிரம்பப் பெற்றவனயும் திகழ்ந்தான்
ஆயினும் குறுகுறு என நடந்தும் சின்னஞ்சிறு கரம் நீட்டி உண் கலத்திலுள்ள சோற்றைத் தரையிலே இட்டும் தோண்டியும் வாயிற்கெளவியும் கையால் துழாவியும் மேலெல்லாம் நெய்ச்சோறு படுமாறு அள்ளி எறிந்தும் ஆடி மகிழும் அமிழ்தங்களைஅறிவினை இன்பத்தால் மயக்கும் செல்வக் களஞ்சியங்களைஅடையாதார்மக்கட்பேற்றினைப் பெறாதார்வாழ்வின் பயனையே பெறாதார் ஆவர் என்பதே பாண்டியன் அறிவுடை நம்பியின் அரிய பாடலின் கருத்தாகும்
இவ்வுண்மையை நாடாளும் தலைவ னாகிய பாண்டிய மன்ன ன் உணர்ந்திருந்தான் தான் உணர்ந்ததோடன்றித் தான் உணர்ந்த அவ்வுணர்வைத் தமிழிலக்கியம் உள்ள வரை அதைக் கற்பார் உணர்ந்து பயன் பெறுமாறு சொல்லோவியமாகவும் ஆக்கித் தந்துள்ளான் என்றால் அவன் மாட்சியினை என்னென்று போற்றுவது கரவற்ற குழந்தைகள் வழங்கும் பேரின்பத்தில் மூழ்கித் திளைக்கும் பண்பு பெற்று விளங்கிய பாண்டியன் கோல் கோடா ஆட்சி புரிவதிலும் கருத்துடையவனாய் விளங்கினான் அவனுக்கு அரசியல் நெறியினை நன்கு அறிவுறுத்தக் கருதிய புலவர் பெருமானார் அவனிடம் சென்றார் தம் உள்ளக் கருத்தை எடுத்துரைக்க முனைந்தார் சிறந்ததோர் எடுத்துக்காட்டு வாயிலாகத் தம் எண்ணத்தை விளக்கலாயினார் களிறு ஒன்று தனியே நெல் வயலில் புகுந்து உண்ணத் தொடங்கின் நூறு காணியாயினும் அழியும் களிற்றின் வாயில் புகும் உணவினும் காலில் மிதியுண்டு பல மடங்கு உணவுப்பொருள் அழியும்
ஆயின் செய்களில் உள்ள செந்நெற்கதிர்களை முற்றவிட்டுக் காய்த்த நெல்லை அறுத்து அரிசியாக்கிக் கவளம் செய்து தருவதானால் ஒரு சிறு பகுதியே அதற்குப் பல நாளுக்குப் போதுமானதாகும்
அவ்வாறன்றி அறிவுடை வேந்தன் வளம் நிறைந்து வாழும் குடிமக்களிடமிருந்து ஆறில் ஒன்று கடமையாகப் பெறுவானாயின் அரசும் சிறக்கும் நாடும் செழிக்கும் என்னும் கருத்தமைந்த புலவர் பாடலில் அறத்தின் குரல் முழங்குகின்றதன்றோ
அறிவுடை நம்பி என்ற இயற்பெயர் பெற்ற அவன் அதனையே அழியாப் புகழ்ச் சிறப்பினைக் குறிப்பதாகவும் பெற்றான் அவன் அல்லனோ மன்னன் அவன் அரசன்றோ தமிழரசு அறிவுரம் பெற்ற பிசிராந்தையாரின் உடல் பாண்டி நாட்டில் உலாவிக்கொண்டிருந்தது
பசியால் வாடி வந்த இரவலர்க்கெல்லாம் ஆமையின் இறைச்சியையும் ஆரல்மீனின் கொழுவிய சூட்டையும் விளைந்த வெங்கள்ளையும் அவர் வேட்கை தீருமட்டும் தருவதில் என்றும் மன்னன் சலிப்புக் கண்டதில்லை
இத்தகைய சிறப்புக்களை யெல்லாம் பெற்று விளங்கிய அக்கோப்பெருஞ்சோழன் கோழியூராம் உறையூரினைத் தலைநகராக உடைய ஒப்பற்ற வேந்தனாய் விளங்கினான் தன் வாழ்நாள் முழுதும் பாணர் குடியை வாட்டி வதைத்து வந்த பசிப்பிணிக்குப் பெரும் பகைவனாய் விளங்கி விழுப்புகழ் பெற்றுத் திகழ்ந்தான் அதோடு புரையில்லா நட்பினை உடைய பொத்தியார் என்னும் புலவரோடு மாறாத் தோழமை பூண்டு நாடோறும் மகிழ்ச்சிக் கடலில் திளைத்து இன் புற்றிருந்தான்
இவ்வுண்மைகளையெல்லாம் சான்றோராகிய பிசிராந்தையார் பாடல் ஒன்றே நமக்கு உளங்கொளும் வகையில் சாற்றுகின்றது நட்பிலும் பெட்பிலும் சிறந்து விளங்கிய கோப்பெருஞ்சோழன் நற்பண்புகள் சான்றோராகிய பிசிராந்தையாரின் நெஞ்சைக் கவர்ந்தன
தாம் இருப்பது பாண்டி நாடே ஆயினும் அவன் வாழ்வது சோழ நாடே ஆயினும் கேட்டு வேட்ட அவர் கலை நெஞ்சம் கோப்பெருஞ்சோழன் பால் மாறா அன்பு கொள்ளலாயிற்று
புலவரைப் போன்றே கோப்பெருஞ்சோழனும் நெடுந் தொலைவில் இருந்த புலவர் பெருமானாராகிய பிசிராந்தையாரின் இளமை தவழும் வளமை நிறைந்த வாழ்வினையும் புலமை நலங்கனிந்த கலைநெஞ்சின் ஆழத்தையும் உறுதி படைத்த ஒழுக்கத்தின் விழுப்பத்தினையும் செவி வாயாக நெஞ்சு களனாகப் பல காலும் சான்றோர் வாயிலாகக் கேட்டு அறிந்து அவர்பால் தீராக் காதல் கொண்டான்
இருவருக்கும் இடையே இருந்த நட்பின்காதலின்திறத்தையெல்லாம் அவர்கள் பாடிய அருந்தமிழ்ப் பாடல்களே இன்றும் நமக்கு எடுத்துரைக்கும் வல்லமை பெற்று விளங்குகின்றன
தமிழ் போல ஓங்கி உயர்ந்து விரிந்து பரந்து கிடக்கும் விண்ணில் தோன்றிய முழு நிலவைஅத்தண்ணிலவைப்பருகிய வண்ணம் பிசிராந்தையார் தம் இல்லத்து இளமரக்காவில் வீற்றிருந்தார்
அஃது இன்ப உணர்வை அள்ளி வழங்கிய அந்நேரத்திலேயே துன்ப உணர்வையும் தோற்றுவித்துப் புலவர் பெருமானரின் கலை நெஞ்சை வெதுப்பத் தொடங்கியது
தலை சிறந்த அரசியல் அறிவு பெற்ற அத்தண்டமிழ்ப் புலவரின் நெஞ்சம் உணர்வு மயமாயிற்று உறந்தையோனே உயிரினும் சிறந்த அண்ணலே உன்னைக் காணும் நாள் எந்நாளோ இடையீடின்றி உன்னோடேயே உறையும் நாள் எந்நாளோ என்று தம் உள்ளம் கவர்ந்த கள்வனைக்காதலனைஎண்ணி அவர் காதல் நெஞ்சம் கலங்கலாயிற்று
தம்மை மறந்தார் புலவர் தம் நிலை மறந்தார் செயிர்தீர் கற்புடைச் சேயிழை ஆனார் தூண்டிற் புழுவினைப் போலக்கூண்டுக்கிளியைப் போலப்பொறுக்க ஒண்ணாப் பிரிவுத்துயரால் துடித்தார்
அகல் வானில் அன்னத்தையும் அது செல்லும் திசையையும் விரைவையும் கண்ட புலவர் மனத்தில் உறங்கிக்கிடந்த கற்பனை உணர்வு ஓங்கி எழல் ஆயிற்று
ஆனால் குழந்தை உள்ளத்திற்கும் காதல் இதயத்திற்கும் கற்பனை நெஞ்சிற்கும் உள்ள ஆற்றல் தனிச் சிறப்பு வாய்ந்தது ஆகும் ஓடி விளையாடும் அன்புச் செல்வத்திற்குஆடி வரும் தேனுக்குஉயிரற்ற மரப்பாவை உற்ற தோழன்
அவ்வாறே கலைஞன் கலை உணர்விற்குகற்பனை நெஞ்சிற்குஆடும் கொடியும் ஒடும் ஆறும் வீசும் தென்றலும் விரியும் மலரும் ஆறறிவு படைத்த அறிவும் உணர்வும் நிறைந்த உயிர்கள்
குழந்தையின் கண்காதலியின் பார்வைபுலவன் கருத்து இவை பட்டால் கல்லும் புல்லும் பாடும் மரமும் மலையும் பேசும் அருவியும் கடலும் ஆடும் ஆம் அதுதான் கரவற்ற நெஞ்சில் எழும் கற்பனையின் ஆற்றல் உயிரற்ற பொருள்கட்கும் உயிர்கொடுக்கும் உள்ளப்பண்பு
அன்னம் முதலியவற்றைக் கேட்குந போலவும் கிளக்குந போலவும் இயங்கந போலவும் இயற்றுந போலவும்  கருதிக் கவி பாடல் தமிழ் இலக்கியத் துறையில் நெடுங்காலமாய் நிலைத்து நிற்கும் மரபு
பிற்காலத்தில் தூது எனப் பெயர் தாங்கிப் பிரபந்தமாகவே பெருகி வளர்ந்த இந்நெறி சங்க இலக்கியப் பாடல்களுள்ளேயும் காணப்படுகின்றது
அன்னச் சேவலே அன்னச் சேவலே வீரப்போர் புரிந்து மாற்றாரை வென்று வீழ்த்தி வெற்றி மிகப் பெற்று விளங்கும் தலைவனது தண்ணளி புரியும் திரு முகம் போலப் பொலிவுதரும்இருமுனையும் ஒன்றுகூடி விளங்கும்எழில் நிறைந்த முழுநிலவு ஒளி வீசி நிற்கின்றது
தமியரானாரை வாட்டி அறிவை மயக்கும் இந்த அந்தி வேளையில் யான் செயலற்று வருந்திக் கிடக்கிறேன் நீயோ தென்திசைக்கண் உள்ள குமரிப் பெருந் துறையில் அயிரை மீனினை மேய்ந்து வடதிசைக்கண் உள்ள பேரிமயம் நோக்கிப் பெயர்கின்றாய்
அவன் திருச்செவிகள் கேட்கும் வண்ணம் நான் பிசிராந்தையின் அடிமை என்று ஒரு சொல் சொல்லுதல் போதும் சிறந்த உன் அன்புறு பேடை அணிந்து அகமிக மகிழ்ந்து இன்புற நினக்குத் தன் விருப்பத்திற்குரியவான அழகிய அணிகலன்களெல்லாம் உவந்து அளிப்பான் என்னும் கருத்தமைந்த இவ்வாறு பெருங்கோக்கிள்ளியின் அன்பினை நினைந்து உருகிப் பாடிய பிசிராந்தையாரின் பாடலில் அவர் காதல் உள்ளத்து ஊறி எழும் உணர்வின் கடல் அனைய ஆழம் நம் அகக் கண்கட்குப் புலனாகிறதன்றோ
இவ்வாறு தென்னம் பொருப்பன் நன்னூட்டுள் வாழ்ந்த தெள்ளுதமிழ்ப் புலவரின் நெஞ்சை அள்ளித் திறை கொண்ட பண்பொன்றே கோப்பெருஞ் சோழனது பெருமையை விளக்க வல்ல தக்க சான்றன்றோ
அவ்விருவரும் இளமை கொழிக்கும் வளத்தினராய் விளங்கினும் இதயப்பண்பாடு எள்ளளவும் அற்றவராய் இருந்தனர் நெடுநாளாகத் தம் தந்தை அரசோச்சி வருவது கண்ட அவர் மனம் பொறுக்க வில்லை
தம் உள்ளக்கருத்தைக் குறிப்பாகவேனும் புலப் படுத்தியிருப்பரேல் துன்பமல்லது தொழுதகவு இல்லாத வான் பேரச்சம் நிறைந்த மன்பதை காக்கும் பொறுப்பைஆட்சியைஅக்கணமே அவர் கையில் ஒப்படைத்து விட்டு விலகி இருப்பான் வேண்டாமையன்ன விழுச் செல்வம் வேறில்லை என்பதை நன்குணர்ந்த வேந்தன்
ஆனால் அதற்கு மாறாக மைந்தர் எனவும் எண்ணாது தம்மை மாற்றார் போலக் கருதித் தம் தந்தையுடனேயே போர் உடற்ற மனங் கொண்டனர் அப்பண்பில் புதல்வர்
இழிவு நிறைந்த இச்செய்தி கேட்டுப் பொருக்கென எழுந்தான் பெருங்கோக்கிள்ளி என்னுடைய மக்களா இவர்கள் பண்பற்ற பதடிகள் போல அல்லவோ நடக்கின்றார்கள் இவ்வறமற்ற சிந்தையர்க்கு என் கூர்வாளே பாடம் கற்பிக்கும் உள்ளப்பண்பு ஒரு சிறிதும் அற்ற இவர்கள் என் உதிரத்து உதித்த மக்களானால் என்ன வேறு யாராயினுந்தான் என்ன என்று இடி போல முழங்கினான்
அந்நாளில் சோழ மன்னன் பேரவையை அணி செய்த அரசவைப் புலவர் பெருமக்களுள் புல்லாற்றூர் எயிற்றியனார் என்பவர் தலை சிறந்தவராய் விளங்கினார்
அந்தோ போரா தந்தையைப் பகைத்து மக்களும் மக்களை எதிர்த்துத் தந்தையும் செய்யும் போரா கொடிது கொடிது அதுவும் கருணையே வடிவெடுத்த காவேரித்தாய் பாய்ந்து வளஞ்சுரக்கும் கழனி நாட்டிலா வழுவறியாச் சோழர் குடியிலா இது நாணத்தகுவது என எண்ணி அவர் அருள் நெஞ்சம் துடித்தது
தண்ணார் தமிழ் கொண்டு அவன் நெஞ்சைத் தணிப்போம் போர் நிற்கும் அமைதி நிலவும் பழியேதுமின் றிச் சோழர் குடியும் உய்யும் என உள்ளத்தில் உறுதி கொண்டவராய்ப் போர்க்களம் புகுந்தார் மன்னனைக் கண்டார் ஒளிவு மறைவு இன்றித் தம் உள்ளக் கருத்தைக் கூறினார் அஞ்சாது கூறினார் அமர் வேட்ட மன்னன் நெஞ்சம் தணிந்து கனியுமாறு பேசினார் தம் சொல்லை வெல்லுஞ்சொல் வேறில்லாதவாறு பேசினார்
அவர் பேசிய அப்பேச்சுஅருளும் அஞ்சாமையும் நிறைந்த பேச்சுபோர் நீக்கித் தடுத்து அமைதி நிலை நாட்டும் பேச்சுபழி போக்கிப் புகழ் காக்கும் பேச்சுஇன்றும் புறநானூற்றைப் படிக்கும் போது நம் செவிகளில் கேட்கிறது
மடுத்தெழுந்த போரில் மாற்றாரைக் கொன்ற வலிய முயற்சியுடைய வெண்குடையால் உலகினை நிழல் செய்து காக்கும் புகழ் மிகுந்த வெற்றி பொருந்திய வீரனே ஆழி சூழ் இவ்வுலகின்கண் போர் வேட்டு நின்னொடு மாறுபட்டு வந்த இருவரும் யாரென்பதை நன்றாக நினைத்துப்பார் அவர்கள் தொன்றுதொட்டு வரும் நின் பகை வேந்த ராகிய சேரபாண்டியரும் அல்லர் நீயும் அவர்கட்கு அத்தகைய பழம்பகைவன் அல்லை
ஒன்னாரைக் கொல்லும் யானைப் படையுடைய தலைவ பரந்த நின் நற்புகழை இப் பாருலகில் நிலை நாட்டி நீ மேலுலகம் எய்திய பின்னர் நீ விட்டு நீங்கிய ஆட்சியுரிமை அம்மக்கட்கே உரியது அன்றோ
என்னும் கருத்தமைய என்னும் பாடலைத் தொடங்கி மேலும் பேசலானார் புகழ்மிக விரும்புவோனே இன்னும் கேள் நின்னொடு போர் செய்தற்குப் பெரு வலியுடன் படை திரட்டி எழுந்த அறிவற்ற நின் மக்கள் தோற்பதே ஆகட்டும்
ஆகலின் ஒழிவதாக நின் மறன் அஞ்சினோர்க்கு அரணாகும் நின் தாள் நிழல் நல்வினை செய்வதாக பெறற் கரிய விண்ணுலகத்துள்ளார் நின்னை விருந்தாக ஏற்றுக் கொள்ள எழுக வாழ்க நின் நல் நெஞ்சம் என்னும் கருத்தமைய எயிற்றியனார் கூறிய மொழிகளைக் கேட்ட மன்னன் சிந்தனைக் கடலில் ஆழ்ந்தான் அருந்தமிழ்ப் புலவர் கூறிய மொழிகள் அத்தனையும் உண்மை எனக்கண்டான் அறமில்லா மக்களைப் பெற்றோமே என்று மனம் உளைந்தான் உள்ளினான் ஆழ்ந்து உள்ளினான் உள்ளொளி பெற்றான்
போரைபுகழை வெறுத்தான் ஆட்சியுரிமையை அக்கணமே நீத்தான் நாடு காவல் புரியும் நமக்கு இத்தகைய பண் பாடற்ற பிள்ளைகள் பிறந்தார்களே இப்பழி துடைக்க வழியும் உள்ளதோ
கோப்பெருஞ்சோழன்குணக்குன்று பசிப்பிணிப் பகைவன் இரவலரின் மிடி போக்கிய கொடைவள்ளல்கலை வளர்த்த காவலன்பொன்னியின் செல்வன் வடக்கிருந்து உயிர் துறக்கத் துணிந்தான் என்ற செய்தி காவிரி நாடெங்கணும் காட்டுத் தீப்போலப் பரவியது
மக்கள் எல்லாம் மனம் கலங்கினார்கள் புறவின் அல்லலையும் காணப் பொறாத அருள் நிறைந்த மன்னர்களைப் பெற்ற சோழர் குடியே நீயும் காலக்கடவுளின் கடுஞ்சோதனைகட்கு விதி விலக்காகாய் போலும் என நினைந்து கவன்றார்கள்
வடக்கிருக்கச் சென்ற மன்னனைத் தொடர்ந்து அவன் கண்ணனைய தமிழ்ப் புலவர் அனைவரும் சென்றனர் மாற்ற ஒண்ணா அவன் மனத் துணிவு கண்டு கலங்கினர் கண்ணீர் சிந்தினர் அன்புடை வேந்தனை எவ்வாறு பிரிந்து அவனியில் வாழ்வோம் என்று இதயம் புழுங்கினர் உடன் உயிர் துறக்கவும் உறுதி கொண்டனர்
ஒரு நாள் அரசன் தன்னைச் சூழ இருந்த சான்றோர்களை நோக்கிப் பெரியீர் என் ஆருயிர் நண்பராகிய பிசிராந்தையார் இப்போது வருவார் என்று கூறினான்
அது கேட்ட சான்றோர் பெருவியப்பு அடைந்தனர் அரசே உன் பெயரையும் புகழையும் கேட்டறிந்ததே அன்றிப் பிசிராந்தையார் உன்னைக் கண்ணாற்கண்டதும் இல்லையே அவர் எங்ஙனம் வருவார்
சான்றோரின் கேள்வி ஊனினை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கியிருக்கும் கோப்பெருஞ்சோழனது உள்ளத்தில் மறைந்திருந்த கவிதை ஊற்றையே தோண்டிவிட்டது
உணர்வு மிக்க மொழிகளால் சோழவேந்தன் தனக்கும் தன் நண்பர்க்கும் இடையே நிலைத்து நிற்கும் உணர்ச்சி ஒத்த நட்பின் திறத்தைச் சொல்லோவிய மாக்கிக் காட்டினான்
யான் வாழ்ந்த காலத்து அவர் வாராது போயினும் தாழ்ந்த காலத்து வரத் தவறார் அவருக்கும் என்னருகில் ஓரிடம் ஒழித்து வையுங்கள் என்னும் கருத்தமைந்த பின் வரும் பாடல்களைக் கூறினான் இவற்றைக் கேட்டவர் நெஞ்சம் அனலிடைப்பட்ட மெழுகாய் உருகியது
என்ன விந்தை ஐயுற்ற அச்சான்றோரின் வியப்பு வரம்பற்றதாகும் வண்ணம் கோப்பெருஞ்சோழனது உள்ளமே கோயிலாகக்கொண்ட பிசிராந்தையாரும் அலை கடல் நோக்கிச் செல்லும் அணியாறென ஓடி வந்து அவண் உற்றார் அக்காட்சியைக் கண்டோர் ஈதென்ன மாயமோ கற்பனையோ என்று எண்ணி மருண்டனர் தம் கண்களை அகலவிழித்து விழித்துப் புலவர் பெருமானாரது திருமுகத்தை உற்று நோக்கினார்
அவர் கண்களிலேதான் எத்தகைய ஒளி அவர் முகத்திலேதான் எவ்வளவு இளமை அவர் தோற்றத்திலேதான் எத்துணைப் பெருமிதம் புலவர் பெருமானாரது பொன்போன்ற மேனியிலுள்ள ஒவ்வோர் அணுவும் ஆம் நானே பிசிராந்தை உங்கள் சோழ வேந்தனுக்கு உயிர் நண்பன் என்று பேசுவது போலத் தோன்றியது
பருகுவனன்ன ஆர்வத்தனாகிப் புலவர் பெருமானேயே வைத்த கண் வாங்காது பார்த்திருந்த மன்னனைப் பிசிராந்தையார் மார்புறத் தழுவிக்கொண்டார்
கோப்பெருஞ் சோழனுடைய அவைக்களப் புலவருள் ஒருவராய் விளங்கி அம்மன்னன் இதயம் கலந்த நட்பிற்கு உரியவராகும் பேறும் பெருமையும் பெற்றவரல்லரோ அவர்
வெங்கதிரோனும் தண்ணிலவும் ஒருங்கிருந்த காட்சி போல விளங்கிய அவ்வின்பக் காட்சியினைக் கண்ட அவர் கலையுள்ளம் வியப்பையும் வருத்தத்தையும் மாறி மாறிக் கண்டது
இம்மன்னன் தன் மிகப்பெரிய அரச செல்வத்தையும் சிறப்பையும் அடியோடு துறந்து இவ்வாறு வடக்கிருக்கத் துணிந்ததை நினைத்தாலே வியப்புண்டாகிறது வேற்று நாட்டுத் தோற்றம் சான்ற சான்றோர் ஒருவர் நட்பைப் பாதுகாத்து அதனையே பற்றுக் கோடாகக்கொண்டு துன்பம் நிறைந்த இவ்வேளையில் இங்குத்தவறாது வந்ததை நினைத்தால் முன்னையதினும் இது பெருவியப்பாயுள்ளது ஆருயிர் நண்பர் வருவார் என்று துணிந்து கூறிய மன்னனது பெருமையும் அது பழுதின்றி வந்தவர் அறிவும் வியக்குந்தொறும் வியக்குந்தொறும் வியப்பே மிகுகின்றது ஆனால் அந்தோ தன் செங்கோல் செல்லாத பிற நாட்டுச் சான்றோரின் நெஞ்சையும் தனக்கு உரிமையாகக் கொண்ட பழமை சான்ற புகழ் படைத்த பெரியோனது இந்நாடு இனி என்னாகுமோ இதுவே மிகவும் இரங்கத்தக்கது என்னும் கருத்தமைந்த இவ்வாறு கற்றவர் நெஞ்சையும் கரை காணா வியப்பில் ஆழ்த்தும் வகையில் வந்த பிசிராந்தையாரைக் கண்ட சான்றோர்கள் அவருடைய இளமை சான்ற தோற்றத்தைக் கண்டு மேலும் வியப்புற்றார்கள்
ஆன்றவிந்தடங்கிய சான்றோராகிய பிசிராந்தையார் ஈராயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்பு புன்னகை தவழும் முகத்தோடு ஒரு சிலர்க்கே கூறிய அமுத மொழிகள் காலத்தையும் வென்று காசினிக்குப் பயன்படும் அழியாத் தன்மை பெற்று விளங்குகின்றன பெரியீர் யான் ஆண்டில் முதியவனே ஆயினும் நரையின்றி விளங்கல் எவ்வாறோ எனக் கேட்கின்றீர்
அதற்கு மேலே யான் வாழும் ஊரின் கண்ணே நற்பண்புகள் நிரம்பிப் பணிய வேண்டிய பெரியோரிடத்தே பணிந்து ஐம்புலனும் அடங்கிய கோட்பாட்டினை உடைய சான்றோர் பலர் உள்ளனர் என்னுங் கருத்தமைந்த வாழ்க்கையின் தீராப்பிணிகட்கு எல்லாம் அடிப்படைக் காரணம் கவலை கவலை கவலையே ஆகும் அறிவியல் துறையில் எவ்வளவோ முன்னேறியும் அன்பும் அருளும் ஆண்மையும் இன்றி இந்த உலகின் அகவாழ்வு அழிந்து கொண்டே இருப்பதற்கான காரணம் கவலையே ஆகும்
அப்பண்பாட்டினைக் காக்கும் வேலியாய்அரணாய்நாடுகளின் அரசியலும் உலகின் அரசியலும் அமைய வேண்டும் அந்த அரசியல் அறத்தை உயிராக ஒம்பும் அரசியல் ஆக வேண்டும்
இன்னம் இரு பாடல்களோ அவர் கோப்பெருஞ் சோழன் பால் கொண்டிருந்த இணை காண இயலா நட்பின் ஆழத்தை உலகம் உணர்ந்து வியந்து போற்றச் செய்தன
இத்தகைய பண்பு நிறைந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்து பயன் செறிந்த பாக்களைப் பாடிய புலவர் பெருமானாரின் வாழ்வும் குறிக்கோள் நிறைந்த பாடல்களை யாத்துதவிய தமிழ் நெஞ்சம் படைத்த சோழ மன்னனது வாழ்வும் ஆறோடு ஆறு கலந்தாற்போல ஆயின
சோழ வேந்தனது அவைக்களப் புலவராகவே இருந்து காலமெல்லாம் அவனுடன் உறையும் இன்பத்திலேயே வாழ்வைப் போக்கிய அவர் மன்னனது மாசறக் கற்ற சான்றோனது பிரிவை எங்ஙனம் பொறுப்பார்
பொத்தியாரும் சோர்ந்த நெஞ்சினராய் நீர் பெருகும் கண்ணினராய் உறையூர் திரும்பினார் உயிரற்ற உறையூரைக் கண்டார் அந்தோ தேர்வண் கிள்ளியே நீ இல்லா மூதூராயிற்றோ உறந்தை என்று குழந்தை போலப் புலம் பினார் சின்னாள் உயிர் சுமந்து இருந்தார்
மாண்டு போன மாந்தருக்கு அந்நாள் வழக்கப்படி தமிழ் மக்கள் நடுகல் நிறுவியிருந்தார்கள் தங்கள் கண்ணீரால் அதை நீராட்டி நித்தமும் வழிபட்டார்கள்
இக்காட்சியைக் கண்ட புலவர் பொத்தியார் கண்களை இரு கையால் பொத்திக்கொண்டு அழுது அரற்றினார் நெஞ்சைப் பிளந்துகொண்டு வெளி வந்த பெருந்துயரால் தாயை இழந்த சேய் போல விம்மி விம்மி அழுத வண்ணம் அந்தோ மன்னா நீ நடுகல்லாய் நிற்க நான் காணவோ என்று கூறித் தவித்தார் பாடுனர்க்கு ஈத்த பல்புகழோனைஆடுநர்க்கு அளித்த பேரன்புடையோனை
அறவோர் புகழ்ந்த செங்கோலனைசான்றோர் போற்றிய திண்ணிய நட்பினனை அருமை பாராது கொன்றதே கொடுங்கூற்றம் அக்கூற்றம் ஒழிவதாக என்று வையமாட்டீரோ வாய்மை சான்ற புலவர்களே
என்று கண்ணீர் உதிர்த்துப் புலம்பினார் சோழன் உயிர் விட்ட இடத்திலேயே தாமும் உயிர் துறக்க நினைத்த புலவர் நடுகல்லாய் நின்ற மன்னனை நோக்கி என்னைப் பிரிந்தேகிய அன்பிலாள நம் நட்பை நீ மறந்திருப்பாயல்லை
இவ்வற்புதக் காட்சிகளை எல்லாம் கண்டார்கள் சங்க காலத் தமிழ் மக்களும் புலவர்களும் உள்ளத்தின் பேராற்றலை எண்ணி எண்ணி வியந்தார்கள்
அவ்வாறு வியந்தோருள் ஒருவராய்உணர்வு மிக்கவராய் இருந்த புலவர் ஒருவர் வாழ்நாள் முழுதும் காணுது இருந்தும் இறுதி நேரத்தில் எவ்வாறோ சேர்ந்துகொண்ட கோப் பெருஞ்சோழனையும் பிசிராந்தையாரையும் அவர் நட்பின் ஆற்றலையும் நினைந்து நினைந்து பார்த்தார்
மண்ணின் அடி வயிற்றில் கிடக்கும் பொன் மலையின் சாரலில் இருக்கும் மணி ஆழ்கடல் தரும் முத்து பவளம் இவையெல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று இடத்தால் மிகச் சேய்மைப்பட்டவையே ஆயினும் அணிபெறு நன்கலம் அமைக்குங்கால் இவையெல்லாம் எவ்வாறோ ஓரிடத்தில் வந்து அமைந்துவிடுகின்றன
அவ்வாறே ஒன்று கூட வேண்டிய சமயத்துத் தவறாது சான்றோர் சான்றோரையே சார்வர் என்னுங் கருத்தமைந்த இது கோப்பெருஞ்சோழன் பிசிராந்தையாரின் உணர்ச்சி ஒத்த நட்பின்வாழ்வின்அற்புதத்தைக் கண்ணாரக் கண்ட கண்ணாகனார் வரைந்த கருத்தோவியம்
கண்ணாகனரின் கவிதை நயத்தில் தோயும் போதும் பிசிராந்தையார் கோப்பெருஞ்சோழனது பெருமை சான்ற வாழ்வினை உள்ளும் போதும் நம் நெஞ்சம் உலகப்பெருஞானியாரான பிளேட்டோவின்பால் செல்கின்றது
ஆனால் ஓர் ஆடவனுக்கும் இன்னுமோர் ஆடவனுக்கும் இடையே ஏற்படும் உண்மையான உயிர் நட்போ எல்லையற்றது என்றும் அழியாதது  என்பது அவர் அமுத வாக்கு ஆம்
இவ்வாறு சங்ககாலத் தமிழகத்தின் உள்ளத்தைத் தொட்டு உணர்வினைப் பெருக்கும் ஒரு பெருவாழ்க்கை வாழ்ந்த இரு பெருஞ்சான்றோர்களாகிய பிசிராந்தையார் கோப்பெருஞ்சோழன் ஆகியோரின் பெருமை மிக்க பீடு நிறைந்த வாழ்க்கை ஓர் இலக்கியம் பேரிலக்கியம் பயில் தொறும் பண்புடையாளர் தொடர்பே போல நவில் தொறும் நயம் நிறைந்து விளங்கும் நல்லிலக்கியம்
தமிழ் இலக்கிய வானில் ஒளி பரப்பி இருளகற்றும் இருபெருஞ் சுடர்களாய்த் திகழும் அவர்கள் நல்வாழ்வை நினைப்பார் நெஞ்சம் நூலாகும் கருதுவார் வாழ்க்கை காவியமாகும் வாழ்வார் வரலாறு வான்மறையாகும்
இவ்வாறு ஆன்றோர் கூறிப்போந்த அறிவுசால் நன் மொழிகளைஉண்மைகளைமனமார உணர்ந்து நல்லறம் நாடிச் செங்கோல் செலுத்திய சங்ககால மன்னர் பலர் ஆவர்
அதனாலன்றோ அவன் நாளோலக்கம் குடமுதற்றோன்றிய தொன்று தொழு பிறையின் வழிவழிச் சிறக்கநின் வலம் படு கொற்றம்  என்று புலவர் பாடும் புகழுடையதாய் விளங்கியது
தமிழகத்தில் தமிழரசு தழைத்தோங்கியிருந்த சங்க காலத்தில் நாடாண்ட மன்னர் பலர் நற்றமிழ்க் கவிஞராயும் விளங்கிய வன்மையினைத் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு நமக்கு அறிவிக்கின்றது
ஈராயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்இன்பத் தமிழகத்தின் பொற்காலத்தில்அரியணை ஏறி அரசோச்சிய முப்பத்தொரு தமிழ் மன்னர் அருந்தமிழ் வளர்த்த புலவர்களாயும் விளங்கினர்
பாராளும் திறனால் மட்டு மன்றி வையகத்தைப் பாலிக்கும் பாட்டுத் திறனாலும் தமிழகத்தின் புகழிற்கு வாழ்வளித்த மன்னருள் ஒருவனாகிய பாண்டியன் நெடுஞ் செழியன் இளமைப்பருவத்தினனாயிருந்த பொழுதே தமிழ்கெழு கூடலைத் தலை நகராகக் கொண்ட பாண்டி நாட்டின் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்க நேர்ந்தது
அவ்வாறு அவன் மாட்சியுடன் விளங்கியமையாலேயே குடபுலவியனார் கல்லாடனார் மாங்குடி கிழார் இடைக்குன்றூர் கிழார் ஆகிய சான்றோர் அவன் புகழ் பாடிப் போற்றினர்
அறிவு சான்ற அமைச்சர்களும் அன்பு கெழுமிய புலவர்களும் வீர ஒளி வீசும் கடுங்கண் மறவர்களும் ஈரநெஞ்சம் படைத்த இசையும் கூத்தும் வல்ல கலைஞர்களும் அவனுறையும் கோயில் வாயிலில் குழுமிய வண்ணம் இருந்தார்கள்
பலர் புகழ் ஞாயிறு கடற்கண்டாற்போலவும் விண்மீன் நடுவண் விளங்கு மதியம்போலவும் திகழ்ந்து தமிழக ஆட்சியைக் கண்ணும் கருத்து மாய்க் காத்து வந்தான் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் அவன் மண்டலத் தலைவர் வீர மறவர் நல்லறிஞர் அருங்கலைஞர் முதலிய பல்லோரையும் விரும்பி அழைத்துப் போற்றிப் புரந்த செயல் கண் கொள்ளாக் காட்சியாய் விளங்கியது
அதை ஓங்குபுகழ் மாங்குடி மருதனார் பத்துப்பாட்டுள் ஒன்றாகிய மதுரைக் காஞ்சியில் அழகோவியமாகச்சொற்சித்திரமாகத்தீட்டிக் காட்டியுள்ளார் இவ்வாறு நாடி வந்த நல்லோர்க்கெல்லாம் தேரும் களிறும் களிப்புடன் வீசிப் புகழுடன் விளங்கிய நெடுஞ் செழியனுக்கு அரசுரிமை ஏற்ற சின்னாளிலேயே பெருஞ் சோதனைகள் நேரலாயின
நெடுஞ்செழியன் ஆட்சிப் பொறுப்பை மேற்கொண்ட நாளில் சேர சோழரும் குறு நில மன்னர் பிறரும் அவன் ஆளுகைக்கு அடங்கியே வாழும் நிலை இருந்தது
அதன் விளைவாகச் சேரனும் சோழனும் திதியன் எழினி எருமையூரன் இருங்கோ வேண்மான் பொருநன் ஆகிய குறுநில வேந்தர் ஐவரும் ஒருங்கு கூடிப் போர் புரிந்து நெடுஞ்செழியனை வீழ்த்தி வெற்றி கொள்ளத் திட்டமிட்டனர்
அவ்வெழுவர்க்கும் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை என்ற சேரமன்னனை தலைமை தாங்கும் பொறுப்பினை ஏற்றுக்கொண்டான் பாண்டி வேந்தன் நெடுஞ்செழியனுக்குப் போர் ஒலையும் அனுப்பினான் அதில் செழியன் பாண்டி நாட்டு உரிமையைக் கை விட வேண்டும்
சேரன் விடுத்த ஒலை புலவர் அமைச்சர் போர் மறவர் ஆகியோர் புடைசூழக் காட்சிக்கெளியனாய் கடுஞ் சொல்லன் அல்லனாய் இனியனாய் வீற்றிருந்த நெடுஞ் செழியனுக்கும் எட்டியது
ஆற்றொணாச் சினங் கொண்ட செழியன் அவையை நோக்கி முழங்கலானான் என் நாட்டை ஏத்திப் புகழ்ந்து உரைப்பார் தம்மால் எள்ளி நகையாடற்குரியர் என்றும் யான் இளையன் என்றும் என் மனம் வெறுக்கக் கூறத் துணிந்தனர் வலி மிக்க நாற்படையும் உடையம் யாம் என்று சினத்தால் செருக்கிச் சிறுசொல் செப்பினர் என் உறுவலி கண்டு உள்ளம் நடுங்கினாரில்லை
இவ்வாறு புன் சொல் புகன்ற இகல் வேந்தர் எழுவரையும் போரில் சந்திப்பேன் என் படை வலிக்கு அவர் ஆற்றாது தோற்றுச் சிதறி ஓடுமாறு தாக்குவேன் முரசத்தோடு அவரை ஒருங்கே சிறைப் படுத்துவேன் அவ்வாறு நான் ஆற்றேனாயின் என் நிழல் பொருந்தி வாழும் குடிகள் தங்க வேறு நிழல் காணாது கொடியன் எம் தலைவன் என்று கண்ணீர் உகுத்துக்கூறக் குடி மக்கள் பழி தூற்றும் கொடுங்கோலை உடையேனாகுக உயர்ந்த தலைமையுடனே சிறந்த கேள்வியுடைய மாங்குடி மருதனார் முதலான புலவர் பாடாது என் நிலவெல்லையை நீங்குவாராக என்னால் புரக்கப்படும் கேளிர் துயர் மிக இரப்போர்க்கு ஈயலாகாத வறுமையை யான் அடைவேனாக எனத் துன்னருஞ்சிறப்பின் வஞ்சினம் கூறினான் பாண்டி வேந்தன்
என்னே இம்மன்னனது ஆண்மைஆற் றொணாச் சினம் என்னை இவ்வேந்தனது மன்னுயிர் புரக்கும் நன்னர் நெஞ்சம்புலவர் மாட்டுக் கொண்ட பெரு மதிப்பு எனக் கற்றோரும் மற்றோரும் எண்ணி எண்ணி இறும்பூது கொள்ளல் ஆயினர்
காளையர் எம்மையாள் வேந்தன் உற்ற இழிவு எமக்கும் எந்தாய் நாட்டிற்கும் உற்றதன்றோ என உருத்து எழுந்தனர் தோள் கொட்டிக் குருதி பாயும் களங்காணத் துடித்தனர்
பாண்டி நாட்டின் திக்கெங்கும் அதிர்ந்த போர் முரசம் கேட்டு வில்லும் வாளும் ஏந்தி வேங்கைக் கூட்டமென எழுந்தவீரர் கூட்டம் கடலெனத்திரண்டது
வெட்டுண்ட களிறுகளின் பிளிறலும் கணை பாய்ந்த கலிமாவின் சாவொலியும் முறியுண்ட தேர்களின் முழக்கமும் தாக்குண்ட வீரர்களின் அலறலும் அலைகடல் ஒலியையும் அடக்கி மிகுவனவாய் விளங்கின
வெள்ளம் போல ஒன்னார் படை மேலும் மேலும் மோதல் கண்டு கடுங்கோபங் கொண்டான் செழியன் மாற்றார் அணி வகுப்பைக் கிழித்து உட்புகுந்தான் இடியென முழங்கினான்
கண்ட இடமெல்லாம் யானைகள் வெட்டப்பட்டு அவற்றின் வாயோடு சேர்ந்த தும்பிக்கைகள் கலப்பைகள் போல நிலத்தின்மேல் புரண்டுகொண்டிருந்தன
இருபெரு வேந்தரும் வேளிர் ஐவரும் அரிமாவிடம் சிக்கிய களிறுகளாயினர் அவன் ஆற்றலுக்கு எதிர் நிற்க வலியின்றித் தோற்றனர் தலை சாய்ந்தனர்
இன்றும் அவன் பெற்ற வெற்றியின் சிறப்பினைச் சங்கப் பாடல்களும் மூன்றாம் இராசசிங்க பாண்டியன் வரைந்தளித்த செப்பேடுகளும்  வாய் விட்டு முழங்குகின்றன