sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அது கேட்ட வானவர் அகமகிழ்ந்து ஆதியும் நடுவும் அந்தமும் இல்லாத ஐயனே அருவமும் உருவமும் இல்லாத ஆண்டவனே தனக்குவமையில்லாத் தலைவனே காரணங்களெல்லாம் கடந்து நின்ற கர்த்தனே போக்கும் வரவும் இல்லாத புண்ணியனே இன்பமும் துன்பமும் இல்லானே வேதமும் கடந்து நின்ற விமலனே உமக்கு நிகரான ஒரு குமரனைத் தந்தருளல் வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தனர்
இங்ஙனம் பிரம்மன் முதலிய வானவர் செய்த விண்ணப்பத்தைச் செவியில் ஏற்ற செம்மேனி எம்மான் நீர் விரும்பியவாறே ஒரு புதல்வனைத் தருவோம் என்று திருவாய் மலர்ந்து ஐந்து முகத்தோடு அதோ முகம் கொண்டு மெய்யிறிஞர் தியானிக்கும் ஆறுமுகங்களோடு தோன்றினார்
வானவர் அனைவரும் நெஞ்சம் திடுக்கிட்டு வியப்புற்று திருவருள் முறைமையை எண்ணித் துதித்து நிற்கையில் அம்முகங்களில் அமைந்த நெற்றிக்கண் ஒவ் வொன்றிலும் ஒவ்வொரு நெருப்புப் பொறியைத் தோற்றுவித்தார் ஈசன் அப் பொறிகள் உயிர்களுக்கு அருள் புரிந்திடத் தோன்றின ஆதலால் ஒருயிரையும் அழிக்கவில்லை ஆயினும் எல்லாரையும் எல்லாவற்றையும் நடுங்கச்செய்தன
தீப்பொறிகள் எங்கும் பரந்து செறிந்தபோது செம்பொற் கோவிலில் அங்குமிங்கும் சிதறிய வானவர்கள் பெருமூச்செறிந்து மீண்டும் எம்பெருமான் பக்கத்தில் வருந்திய மனத்தினராய் வந்தடைந்தார்கள் எம் ஐயனே கொடிய அசுரரைக் கொன்று ஒழித்தற்கு ஒரு மைந்தனை நின்பால் வேண்டினோம் அதற்கு அளவற்ற நெருப்பை நீ அளித்தாய்
ஆண்டவனே வெங்கனல் எங்கும் மேலிடுகின்றது அதன் வெப்பத்திற்கு ஆற்றாது அஞ்சி ஓடிய நாங்கள் உன் திருவடியே சரணம் என்று அடைந்தோம்
அப்போது ஈசன் புதியவாகத் தோன்றிய ஐந்து திருமுகங்களையும் மறைத்து முன்போல ஒரு முகத்தோடு விளங்கினார் திருவருள் நெற்றியில் ஆறு முகங்களினின்றும் பிறந்த தீப்பொறிகள் மண்ணிலும் விண்ணிலும் சென்றனவெல்லாம்
அந் நிலையில் வாயு தேவனையும் அங்கித் தேவனையும் நோக்கி நீங்கள் இருவரும் இச் சுடர்களை முறையாகச் சுமந்து சென்று கங்கையாற்றில் சேர்த்துவிடுங்கள்
அவ்வுரை கேட்ட தேவர் இருவரும் திடுக்கிட்டு மும்முறை இறைவன் திருவுடியில் விழுந்து எழுந்து பெருமானே ஒரு நொடிப்பொழுதில் உலகமெல்லாம் பரவிய இந் நெருப்பு நின் திருவருளாற் குறுகி நின்றது
பின்னர் அங்கு நின்ற தேவர்களை நோக்கி இப் பொறிகள் சரவணப் பொய்கையை அடைந்து ஒரு குழந்தையாய் வளர்ந்து சூரன் குலத்தை அழித்து ஒழிக்கும்
சிவபிரானுடைய திருவருள் முறைமையைக் கங்கை அறிந்து தன்பால் வந்து சேர்ந்த பொறிகளைத் தலைமீது தாங்கிச் சென்று ஒரு நாழிகையில் சரவணம் என்னும் பொய்கையிற் சேர்த்தாள்
அருவமாகவும் உருவமாகவும் ஆதியாகவும் அநாதியாகவும் ஒன்றாகவும் பலவாகவும் நின்ற அரும் பெருஞ்சோதியே அனற்பிழம்பாகிய மேனியும் ஆறு முகமும் பன்னிரு கரமும் கொண்டு உலகம் உய்யுமாறு முருகனாகத் தோன்றிற்று
வேறு எவரிடமும் இன்றிச் சிவபெருமானிடம் அமைந்த ஆறு குணங்களும் உருவெடுத்தாற் போன்று சரவணப் பூம்பொய்கையில் எழுந்தருளிய முருகன் மன்னுயிரைக் காத்தற்பொருட்டு ஆறு முகங்களைக் கொண் டருளினார்
மறையாலும் வாக்காலும் மனத்தாலும் அளவிட இயலாது எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் ஈசன் கருணை கூர்ந்து அறுமுக உருவாய்த் தோன்றிச் சரவணப் பொய்கையில் நறுமணங்கமழும் தாமரை மலரில் வீற்றிருந் தருளினார்
வளமார்ந்த சரவணப் பொய்கையில் இதழ் நெருங்கிப் பூத்த தாமரை மலரில் சராசரங்களையெல்லாம் காத்தருளும் கருணையால் ஒப்பற்ற குமாரக் கடவுள் இளஞ் சிறு குழந்தைபோல இனிது ஆமர்ந்திருந்தார்
அப்பொழுது திருமால் முதலிய தேவர்கள் கார்த்திகைப் பெண்களை அழைத்து சொல்லுதற்கரிய பெருமை வாய்ந்த சரவணப் பொய்கையில் சண்முகப்பெருமான் ஒரு குழந்தை போலத் தோன்றுகின்றார்
தம்மை அடைந்தவர்க்கு வேண்டிய எல்லாம் தருபவர் ஆதலாலே அப் பெருமான் முன்பிருந்த வடிவத்தை விட்டு வெவ்வேறாக ஆறு குழந்தை வடிவம் கொண்டருளினார்
ஓர் உருவம் மெல்லத் தவழ ஒர் உருவம் தளர்ந்து நடக்க ஓர் உருவம் எழுந்து நிற்கமாட்டாமல் விழ ஓர் உருவம் இருப்பிலே இருக்க ஒர் உருவம் பொய்கையைக் கலக்கிச் சுற்ற ஓர் உருவம் தாயிடத்திருக்க
ஈசன் கண்ணினின்றும் எழுந்த பொறிகளின் வெப்பத்தைப் பொறுக்கலாற்றாது உமையம்மை விரைந்தோடிய போது அவள் பாதச் சிலம்பினின்றும் நவமணிகள் சிதறின
அப்போது ஈசன் பார்வதியைப் பரிவுடன் நோக்கி இவர் மதியுடையார் வலியுடையார் மானமுடையார் இன்னோர் நம் மைந்தர் புதியரல்லர் நந்தி கணத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று நவின்றார்
துன்பமுற்ற பிரமன் முதலிய தேவர்கள் இன்பமுறும் வண்ணம் நம் கண்ணிலே தோன்றிக் கங்கைப் பொய்கையிலே வளரும் நின் புதல்வனை இம் மலைக்கு அழைத்து வருவோம் வருக என உமையிடம் உரைத்தார் ஈசன் அம்மையும் அதற்கிசைய இருவரும் திருக்கோயிலினின்றும் புறப்பட்டு கயிலையை விட்டு மேரு மலையினும் நெடிய இமயமலைப் பக்கம் போந்து அன்னங்கள் விளையாடும் சரவணப் பொய்கையை வந்தடைந்தார்கள்
தாமரை பூத்த தடாகத்தில் ஆறு வேறுருவம் கொண்டு வீற்றிருந்த அரும்பெருங் குமரனும் அண்டர் நாயகனோடு அகில மீன்ற அன்னையைக் கண்டு முக மலர்ந்து மனமகிழ்ந்தார்
அந் நிலையில் உமையம்மை சரவணப் பொய்கையில் இறங்கித் தன் மைந்தனுடைய ஆறு உருவங்களையும் அன்புடன் அணைத்தெடுத்து ஆறு முகங்களும் பன்னிரு தோள்களும் உடைய ஒரு திருவுருவமாகச் செய்தருளினாள்
உயிர்கள் எல்லாம் ஒடுங்கும் ஊழிக் காலத்தில் எம்பெருமானுடைய சக்திகள் அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேரும் தன்மைபோல் அந்தமற்ற ஆறு உருவமும் ஒன்றாகவே கந்தன் என்று பேர் பெற்றார் குமரன்
அப் பொய்கையில் தொழுது நின்ற கார்த்திகைப் பெண்களை நோக்கி ஈசன் நீங்கள் கந்தனை எடுத்து வளர்த்த முறைமையால் இவன் உங்கள் மைந்தன் என்னும் பெயர் பெற்றுக் கார்த்திகேயன் ஆகுக
பொது விடங்களிலும் தாமரைக் குளங்களிலும் மெல்லிய தென்றல் தவழும் சோலைகளிலும் வற்றாத நீருடைய ஆறுகளிலும் குன்றுகளிலும் குமாரவேள் உலவுவார் ஆறு முகங்களோடு குழந்தையாக வருவார் ஒரு முகத்தோடு காட்சி தருவார் வாலிபனாய் வருவர் வேதியர் போலவும் முனிவர் போலவும் தோன்றுவார் அம்பு தொடுக்கும் வீரரைப் போல எங்கும் திரிவார்
மாதே நமது கண்ணில் தோன்றிய குமரனைக் கங்கை தாங்கிச் சென்று சரவணத்திற் சேர்த்தமையால் அவன் காங்கேயன் என்ற பெயரைப் பெற்றான் அழகிய சரவணப் பொய்கையில் குழந்தையாக வளர்ந்தமையால் சரவணபவன் ஆயினான் கார்த்திகைப் பெண்கள் தாயாராக வந்து பாலூட்டிய பான்மையால் கார்த்திகேயன் என்று ஒரு பேர் பெற்றான் அவனுடைய ஆறு உருவங்களையும் நீ ஒன்றாகத் திரட்டிச் சேர்த்தமையால் கந்தன் என்னும் பெயர் பெற்றான்
நம்மைப்போல் அவனும் அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நிறைந்துள்ளான் குழந்தை போல் இருப்பினும் யாவையும் உணர்ந்தவன் தன்னை வழிபடும் அடியார்க்குச் செல்வமும் ஞானமும் சிறப்பும் அருள வல்லவன்
எனப் பிரமதேவனை வினவுவான் அவன் அறியாமல் விழிப்பான் அப்போது குமரன் அவன் தலையிற் குட்டிச் சிறைக் கோட்டத்தில் அடைத்துவிட்டுத் தானே பல காலம் படைப்புத் தொழில் புரிவான்
அப்பால் தாரகாசுரனையும் சிங்கமுகாசுரனையும் சூரபன்மாவையும் ஏனைய அசுரரையும் அழித்துத் தொலைத்து தேவர்கள் துயரம் தீர்த்து அன்னார்க்குப் பேரருள் புரிவான் என்று பேசினார் பெருமான்
குமரவேள் அரிய திருவிளையாடல் புரியலுற்றார் எட்டுப் பெருமலைகளையும் ஓரிடத்தில் ஒன்றாகக் கூட்டுவார் பின்பு அவற்றைத் தலைகீழாக நிறுத்துவர் நெடுங் கடல்களை ஒன்றாகச் சேர்ப்பார் பூவுலகத்தைச் சூழ்ந்த சக்கரவாள மலையைப் பாதலத்திற் செல்ல அழுத்துவார் அகன்ற கங்கை யாற்றை அடைப்பார் இவ்வாறு மண்ணுலகில் வாழும் உயிர்களும் விண்ணுலகிலுள்ள தேவரும் அச்சம் கொண்டு நடுங்குதலேயன்றி அழிவுறாத வகையில் அளவற்ற திருவிளையாடல்கள் புரிந்தார் குமரவேள்
இங்ஙனம் எல்லாவற்றையும் நிலைகுலையச் செய்த பாலனை இந்திரன் முதலிய வானவரும் திக்குப் பாலகரும் கண்டு அந்தோ மண்ணையும் விண்ணையும் மாறுபடுத்தியவன் இவனே
வானவர் தலைவனாகிய இந்திரன் வலிய தந்தங்கள் பெற்ற வெள்ளை யானையின்மீது ஏறி வச்சிரம் வாள் குந்தம் சிலை இவற்றைக் கையிலே கொண்டு போர்க்கோலம் பூண்டு தேவ சேனையோடு சென்று கந்தப் பெருமானை வளைந்துகொண்டான்
சூரியனும் சந்திரனும் இந்திரனும் எட்டுத் திக்குப் பாலகரும் வெள்ளையானையும் மடிந்து கிடந்த போர்க் களத்திற்குச் சென்றான் விண்ணவர் குருவாகிய வியாழன் என்னும் பிருகஸ்பதி
எல்லா முணர்ந்த வியாழன் ஒவியத்தில் எழுத முடியாத பேரழகு வாய்ந்த பிள்ளைப் பெருமானைத் தொழுது துதித்து நின்று கருணையங் கடலே உலகத்தை வருத்தும் அசுரரையன்றோ நீ ஒறுத்திடல் வேண்டும்
எழுந்த வானவர் முருகவேள் முன்னின்று கந்தா போற்றி முக்கட் பெருமான் அளித்த முருகேசா போற்றி பன்னிரு புயத்தாய் போற்றி கடம்ப மலர் அணிந்த கடவுளே போற்றி ஆறுமுக ஆதியே போற்றி சோதியே போற்றி தற்பரனாய் நின்ற் தந்தையே போற்றி என்றும் இளையாய் போற்றி பெரும் பெயர்க் குமரா போற்றி என்று தொழுதார்கள்
அந் நிலையில் எட்டுத் திசை களும் பதினான்கு உலகமும் எட்டு மலையும் சக்கரவாளகிரியும் ஏழு கடலும் பெரும்புறக் கடலும் அண்ட வரிசையும் அனைத் துயிரும் பொருள்களும் ஆகி அயன் அரி அரன் என்னும் திரிமூர்த்திகளும் தன்னுள்ளே அமைய ஒரு பேருருவம் விசுவ ரூபம் கொண்டார் குமார மூர்த்தி
இந்திரன் முதலிய வானவர்கள் அறுமுகப்பெருமான் திருவுருவத்தை அவர் அருளால் அடிமுதல் முடிவரை நெடிது நோக்கி அளவிறந்த அண்டங்களும் அழிவற்ற ஆன்ம கோடிகளும் திரிமூர்த்திகளும் தேவர்களும் அங்கிருப்புக் கண்டு வணங்கித் துதித்தார்கள் ஐயனே எல்லா வுலகமும் நீயே யாகி நின்ற தன்மையை இந் நாள்வரை அறிந்திலோம்
அடியேம் செய்த அருந்தவத்தால் எம் துன்பத்தைத் துடைத்து சூரனாதிய அசுரகரைக் கொன்று வானுலகத்தில் எம்மை வாழ வைத்தற்காகப் பாலன் வடிவத்தில் வந்தாய் என்று வணங்கினார்கள்
வானவர் கோமான் வணங்கித் துதித்து ஐயனே செருக்கும் தருக்கும் உற்ற சூரன் முதலிய பகைவரை யெல்லாம் அழித்து வானவரும் யானும் பக்கத்தில் நின்று பணி செய்ய வானத்தில் உயர்ந்த சுவர்க்க லோகத்தை அடைந்து நீயே என் அரசியலை நடத்தி அருள வேண்டும்
அன்பினால் வழிபடும் அடியார்க்கு இம்மைச் செல்வமும் மறுமைச் செல்வமும் வீட்டின்பமும் கருணை கூர்ந்து அளிக்கும் அறுமுகப் பெருமானுக்கு இந்திரன் தன் செல்வத்தைக் கொடுப்பதாகக் கூறிய வாசகம் அங்கித் தேவனுக்கு ஒரு தீப்பொறி கொடுப்பேன் என்று ஒருவன் சொல்லும் சொல்லை ஒக்குமன்றோ
சிறந்த முனிவர்களும் தேவர்களும் தவத்தால் உயர்நத வேதியர்களும் சூழ்ந்திருந்து செய்த அவ்வேள்வித் தீயில் செவ்வானம் போன்ற ஆட்டுக்கடா ஒன்று தோன்றிற்று எங்கும் யாகம் செய்பவர்கள் எங்கள் இனமாகிய ஆடுகள் பலவற்றைக் கொல்கின்றார்கள் ஆதலால் யான் இங்கு வேள்வி செய்பவர்களைக் கொல்வேன் எனத் துணிந்து அங்கித்தேவனது வாகனமாகிய ஆட்டுக்கடா எழுந்து வந்தாற்போல வந்தது அத்தகர் கழுத்தில் அணிந்த மணிகள் கலீர் கலீர் என்று ஒலிக்க கிண்கிணியும் சிலம்பும் கால்களிற் புலம்ப விரைந்து வந்த தகரைக் கண்டு யாகசாலையில் இருந்தவர்கள் அச்சமுற்றுச் சிதறி ஓடினர்
இங்ஙனம் அத் தகர் எங்கும் திரிந்து சீற்றத்தோடு உயிர்களைச் சிதைத்து வருகையில் முனிவர்களும் நாரதரும் வானவரும் ஓடிக் கயிலாய மலையை அடைந்தார்கள் அங்கு முருகவேளைக் கண்டு அடிபணிந்தார்கள்
அதன் ஆற்றலை அடக்கி எமது அச்சம் தீர்த்து யாகக் குறைவையும் நிறைவேற்றி எங்களைப் பாதுகாத்தல் வேண்டும் என அவர்கள் பிரார்த்தித்தார்கள்
அவர்களைக் குமாரவேள் அருளோடு நோக்கி அஞ்ச வேண்டா என்று அபயம் அளித்தார் தம்மையே தஞ்சமாகக்கொண்டு வணங்கும் பரிசனங்களுள் வீரவாகுவை நோக்கி நெருப்பிலே பிறந்து இம் முனிவர் செய்யும் வேள்வியை அழித்து விண்ணிலும் மண்ணிலும் உள்ள உயிர்களைக் கொன்று திரிகின்றதாம் ஒரு தகர்
அப் பணி தலை மேற்கொண்ட வீரவாகு எல்லோரும் நடுங்கக் கொல்லும் தொழிலைக் கொண்ட அத் தகர் அஞ்சும் வண்ணம் ஆரவாரித்து விரைந்து போந்து அதன் கொம்புகளைப் பற்றி இழுத்துக்கொண்டு கயிலாய மலையை அடைந்து முருகவேள் முன்னே விடுத்தார்
இங்ஙனம் மேட மூர்த்தியாகிய முருகவேள் திருக்கயிலாய மலையில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு நாள் பிரமன் முதலாயினோர் சிவ பெருமான் திருவடிகளைத் தரிசிக்க ஆங்குப் போந்தார்கள்
ஈசன் ஆணையால் எல்லாவற்றையும் படைத்தல் என் தொழில் என்று மறுமொழி கூறினான் பிரமன் அது கேட்ட முருகவேள் குறுநகை செய்து மண்ணிலும் விண்ணிலும் ஆள்ள உயிர்களை எல்லாம் படைத்தல் உன் தொழிலாயின் வேதம் முழுவதும் உனக்கு வருமோ
பிரணவத்தைத் தம் திருமுகங்களுள் ஒன்றாக உடைய முருகன் இவ்வாறு கூற அதன் பொருள் அறியாத பிரம்மன் எட்டுக் கண்ணையும் வெறித்து விழித்தான் வெட்கமுற் றான் விக்கினான் திகைத்தான் இருந்தான்
பிரம்மன் ஞான வடிவாகிய பிரணவத்தை ஓதினவனே யன்றிப் பொருள் உண்ர்ந்தவன் அல்லன் ஈசன் அருள் பெற்று அதனை முன்னமே அறிந்தானில்லை
மாசற்ற மறைகளுக்கெல்லாம் முதலிலும் முடிவிலும் ஒதப்படுவதாகிய ஓம் என்னும் ஓர் எழுத்தின் உண்மை யுணராது மும்மூர்த்திகளுள் ஒருவனாகிய பிரமதேவன் மயங்கினான் என்றால் நாம் சிலவற்றை அறிந்துள்ளோம் என்பது நகையாடற்குரிய தன்றோ
கலை ஞானத்தால் அறிய முடியாத பிரணவத்தின் பொருளைக் கூறமாட்டாது மயங்கிய பிரமனை நோக்கி இதன் பொருள் உணர்ந்திலையே இப்படித்தான் நீ படைப்புத் தொழில் செய்வதோ
மன்னுயிர்க்கு உயிராய் பரஞ்சுடர் ஒளியாய் வேதத்தின் எல்லையாய் படைத்தல் முதலிய ஐந்தொழிலுக்கும் மூலமாய் அமைந்த அறுமுகச் செவ்வேள் பிரமதேவனாக அமர்ந்து படைத்ததும் ஓர் அற்புதமோ
பிரமதேவனைச் சிறையி னின்றும் விடுவிக்கக் கருதிய திருமால் தேவர்களோடும் முனிவர்களோடும் திருக்கயிலாய மலையை அடைந்து நந்தி தேவரால் முறைப்படி உள்ளே அனுப்பப்பெற்று தன் நிகரில்லாத் தலைவன முறை திருவடிகளிலே விழுந்து எழுந்து ஆண்டவனே நின் மகன் இங்கு வந்த பிரமதேவனைப் பிரணவத்தின் பொருள் கேட்டான் அதனை அறியாத அவனைச் சிறையில் இட்டான் படைப்புத் தொழிலும் தானே செய்கின்றான்
ஐயனே கந்தவேள் போலவே பிரமனும் உமக்குப் பிள்ளையே அவன் தீவினையால் அளவிறந்த காலம் அருஞ்சிறையில் அகப்பட்டு மனம் நொந்து வாடி வருந்துகின்றான் என்று விண்ணப்பம் செய்தான்
அது கேட்ட சிவபெருமான் மனமிரங்கி இடபத்தின் மேல் எழுந்தருளி அறுமுகப் பெருமான் வீற்றிருந்த கோயில் முன்னே வாகனத்தினின்றும் இறங்கி வானவர் போற்ற உள்ளே சென்றார்
கருணையோடு வந்த பெருமானைக் கண்ட முருகவேள் என் தந்தை வந்தார் என்று மனமகிழ்ந்து எழுந்து எதிர்கொண்டு அவர் திருவடிகளை வணங்கி அவரை அழைத்துச் சென்று அழகிய அரியாசனத்தில் எழுந்தருளச்செய்து உயிர்க்குயிராகிய கர்த்தனே இங்குப் போந்த காரியம் யாது
அப்போது சிவபெருமான் ஐய மெல்லிய மலர்க் கோயிலில் வசிக்கும் பிரமனைச் சிறையில் நீ அடைத்து வைத்தாய் அச் சிறையை நீக்கக் கருதித் திருமால் முதலிய தேவருடன் இங்கு வந்தோம்
இங்ஙனம் ஈசன் அன்புடன் பேசிய இனிய மொழிகளைக் கேட்ட முருகவேள் தலையில் அமைந்த அழகிய திருமுடியை அசைத்து ஐயனே எவ்வுயிர்க்கும் உறுதி பயப்பதாகிய பிரணவத்தின் பொருள் அறியாத பிரமன் சதா காலமும் உயிர்களைப் படைக்கின்றான்
என்பது பேதைமையே அவன் வேதங்களை உணர்ந்தான் என்பதும் அத்தன்மையதே எல்லா உலகங்களையும் படைக்கின்ற பெருந் தொழிலைக் கைக்கொண்டிருத்தலால் பிரமன் யாரையும் எப்பொருளையும் மதிக்கின்றா னல்லன் நித்தலும் உம்மை வழிபட்டும் தான் என்னும் அகங்காரம் தவிர்ந்தானில்லை
எம்பெருமானது திருவுள்ளக் குறிப்பை உணர்ந்த அறுமுகன் ஐயனே உமது சித்தம் இதுவாயின் பிரம தேவனைச் சிறையினின்று விடுவித்து விரைவில் தருவேன் என்று அன்புடன் பணிந்தார்
அந் நிலையில் பூதர்களுள் சிலர் சென்று ஒரு குகையில் ஒடுங்கியிருந்த பிரமதேவனது விலங்கைத் தறித்து அவனைக் கொண்டுசென்று குன்றுதோ றாடும் குமரவேள் முன்னே விட்டார்கள்
ஈசனது பாதம் பணிந்து எழுந்து வெட்கத்தால் குறுகி நின்றான் பிரமன் ஈசன் அவனை நோக்கி இருஞ்சிறையில் பல நாள் இருந்து இளைத்தாய் போலும் என்று கூறியருளினார்
அது கேட்ட மகிழ்வுற்ற ஈசன் அழகிய குமாரனை எடுத்து அணைத்து உச்சி மோந்து பிரமனும் அறியாத ஓம் என்னும் சொல்லின் பொருள் உனக்குத் தெரியுமோ
முற்றறிவுடைய முதல்வா உலகமெல்லாம் ஈன்ற உமாதேவியார்க்கு மற்றையோர் அறியாதவாறு நீர் சொல்லி யருளிய மூலப் பொருளை எல்லோரும் கேட்க இங்குக் கூறலாமோ
அவ்வுரை கேட்டு ஞான நாயகனாகிய ஈசன் அகமகிழ்வடைந்தார் மைந்தனுக்கு நல்லருள் புரிந்தார் அங்கேயே தலைமையோடு இருக்கும் வண்ணம் திருவருள் செய்து முன்போலவே இடப வாகனத்தில் ஏறிச் சென்று எம்பெருமான் கயிலாய மலையை அடைந்தார்
இவ்வாறு சில நாள் இருந்த குமரவேள் திருவருட் இந்திரன் செயலால் கயிலாய மலையில் வீற்றிருந்தருளும் அம்மையப்பருடைய திருவடிகளை வணங்கத் திருவுளம் கொண்டார்
அங்ஙனமே சென்று அவரைத் தொழுது கயிலாயத்தில் கந்தவேள் தங்கியிருக்கையில் இந்திரன் தன் நெடிய மனக்கவலையைப் பிரமதேவனிடமும் திருமாலிடமும் முறையிட்டு அவரை முன்னிட்டுக் கயிலாய மலையை வந்தடைந்தான்
அன்பினால் உலகம் காக்கும் அம்மையோடு அமர்ந்து அருளும் ஆண்டவனே அளவற்ற காலமாக அருந்திறல் வாய்ந்த சூரன் முதலிய அசுரர்களால் வன்மையற்று வருந்தினோம் ஒடுங்கினோம்
என் மைந்தனாகிய சயந்தனும் எண்ணிறந்த வானவரும் எல்லையற்ற அழகுடைய அரம்டையரும் கொடுந்தொழில் புரியும் அரக்கர்கோன் ஆளும் நகரத்தில் சிறையிருக்கிறார்கள்
எம்பெருமானே முன்பு யான் தவம் முயன்றபொழுது நீர் எழுந்தருளி நம்மிடம் ஒரு குமரன் தோன்றுவான் அவனைக்கொண்டு அசுரரை அழித்து உமது துயரத்தை ஒழிக்கின்றோம் என்று அருளிச்செய்தீர் அவ்வாறே திருக்குமாரனும் தோன்றியுள்ளார் ஆயினும் இன்றளவும் எம் துன்பம் தீர்ந்ததில்லை
மும்மை யுலகும் வணங்கும் எம்மானே எம்மைப் பற்றி நிற்கும் கொடிய தீவினையின் பயன் இன்னும் தீர்ந்ததில்லையே சூரனது வலிமையை அழிக்கத் தக்கவர் வேறு யாருமிலர்
இம்மை மறுமைப் பயன்களை அளித்தருளும் இறைவன் அச் சொற்களைக் கேட்டுக் கருணை கூர்ந்து இனி மன வருந்தாதீர் என்று அருளிச்செய்து அருகே யிருந்த முருகன் திருமுகத்தை நோக்கி உலகத்தை நிலை குலைத்துப் பல உயிர்க்கும் துயர் இழைத்து வானவர் நகரத்தை அழித்து தீமையே புரிந்து திறம்பட வாழும் சூரனையும் அசுரர் குலத்தையும்
பின்னர் பஞ்ச பூதங்களையும் அழிக்க வல்லதும் உயிர்கள் அனைத்தையும் ஒருங்கே நாசம் செய்ய வல்லதும் மாற்றாரது வலிமையையும் வரங்களையும் சிதைத்து உயிருண்ண வல்லதும் கொல்லும் படைக்கலங்களுக் கெல்லாம் தலைமையுற்று விளங்குவதும் ஆகிய ஒப்பற்ற வேலாயுதத்தை ஈசன் குமாரவேள் கையில் கொடுத்தார்
அந் நிலையில் உமையம்மை அருமைத் திருக்குமாரனை அருகில் வைத்து அருளோடு அணைத்து உச்சி மோந்து அப்பா நூறாயிரத்து ஒன்பது வீரர்களும் உன்னை நெருங்கிவர பெருந்திறல் பெற்ற அசுரர் குலத்த்ை வேரறுத்து வானவர் குறையைத் தீர்த்து இங்கே வருக என்று ஆசி கூறினாள்
இவற்றைக் கண்ட திருமாலும் பிரமனும் இந்திரனும் ஆண்டவனே எம்மைப் பாதுகாத்தருளினி எங்கள் மனத்தில் இனி ஒரு குறையும் இல்லை இன்றே பிழைத்தோம் பிழைத்தோம் என்று அம்மையப்பருடைய திருவடிகளைத் தொழுதார்கள்
திருநீறும் கண்டிகையும் அணிந்தவர்கள் சிவபெருமானையன்றி மற்றெவரையும் தெய்வமாக மனத்திலும் கருதாதவர்கள் மாற்றார் உயிரைப் பலியாக உண்டவர்கள் கூற்றுவனது வீரப்படையையும் வெற்றி கொள்ளும் திறலுடையவர்கள் இத்தகைய பூதப்படை வீரர்கள் தத்தம் தலைவரோடு திரண்டெழுந்து சண்முகப் பெருமானை அடைந்து கையெடுத்துத் தொழுது துதித்துப் பெருங்கடல் உடைந்தாற் போன்று ஆரவாரித்தார்கள்
அப்போது முருகவேள் நெடுங்கடலின் நடுவே இலங்கும் சூரியன் போலப் பரந்த சேனை சூழ்ந்துவரக் கயிலாய மலையை விட்டு நிலவுலகத்தில் வந்தருளினார்
வானவர் பெருமகிழ்வடைய அருகே நின்ற மெய்யருள் வீரவணகுவைப் பெற்ற வீரவாகு தேவரை நோக்கி அதோ நிற்கும் மலையே கிரவுஞ்ச மலையாம்
பூதப்படைகளோடு நீ போந்து அவன் கோட்டையை வளைத்திடு தடுத்துப் போர் புரியும் அசுர சேனையைப் படுத்திடு பாவியாகிய தாரகன் வந்தால் போர் தொடுத்திடு அவனைக் கொல்லுதல் அரிதாயின் நாம் வந்து முடித்திடுவோம்
இவ் வண்ணம் படைவீரரோடும் பூதர்களோடும் எழுந்து சென்ற வீரவாகு தேவர் யானை முகத்தைக் கொண்ட தாரகாசுரன் கொடுங்கோல் ஆட்சி புரிந்த மாய மாநகரை அடைந்தார்
அதை யறிந்த தூதாகள் அரண்மனைககு ஒடிச சென்று தாரகனை வணங்கி ஐயனே உம் தமையன் சிறை வைத்துள்ள வானவரை விடுவிக்கச் சிவபெருமான் மைந்தனாகிய கந்தன் என்பவன் வந்துள்ளான்
அப்பொழுது ஊழித்தீயில் நெய்க்கடல் விழுந்தால் எழும் தீக்கொழுந்து போல உயர்ந்த அரியாசனத்தினின்றும் மலை போன்ற மகுடம் அண்ட கோளத்தை முட்டும்படி எழுந்தான் தாரகன்
மன்னர் மன்னனாகிய தாரகன் சேனையோடு வரக் கண்ட பூதப் பெரும்படைகள் சீற்றம் கொண்டு ஆரவாரித்து கட்லில் சென்று பாயும் ஆறுகள் போலப் பல மரங்களையும் ஆயுதங்களையும் மலைகளையும் கையில் ஏந்தி எதிரே சென்றன
அது கண்டு உயர்ந்தோர் புகழும் திறம் வாய்ந்த வீரவாகு தேவர் பெரிய மரம் போன்ற வில்லை வளைத்துத் தாரணிந்து எதிரே நின்ற தாரகனைப் பார்த்து அழியாத் திறமை கொண்டு அமர் புரிந்த பூததையும் வில்லாளரையும் வென்று விட்டோம் என்று எண்ணினாயோ
அந் நிலையில் மாயைக்குரிய மந்திரத்தைத் தாரகன் மனத்திலே நினைத்தான் அதன் பயனாக எண்ணிறந்த வடிவங்களைக் கொண்டான் எங்கும் இருள் பரவினாற் போல எல்லையற்ற படைக்கலங்களை ஏவி ஒருவனாக நின்று போர் புரிந்தான்
மாயையின் இருப்பிடமாகிய கிரவுஞ்ச மலையின் ஒரு குகையிலே சென்று ஒளித்தான் தாரகாசுரன் கோபமுற்ற வீரவாகு தேவர் இது மாய மலை என்றெண்ணிக்கொண்டு திகைத்து நின்றபோது அம் மலை மயக்கம் தரும் உறக்கத்தை உண்டாக்கி அவர் அறிவை மயக்கிற்று
இங்ஙனம் வெற்றி வீரனாகிய வீரவாகு தேவரும் மற்றைய வீரர்களும் மயக்கமுற்ற நிலை கண்டு தாரகன் வெளிப்பட்டான் மாற்றாரை உற்று நோக்கினான் நம் மாயையால் இவர் எல்லோரும் ஒழிந்தார் என்று மன் மகிழ்ந்தான் அம் மலையின்மீது தோன்றினான் ஒரு பெருந் தேரின்மேல் அமர்ந்து அசுரர்கள் சூழ்ந்து ஆரவாரிக்க பொன்மயமான தன் வில்லை வளைத்துப் போர்க்களம் போந்தான்
நாரதர் வாயிலாக நிகழ்ந்தனவெல்லாம் அறிந்த முருகப் பெருமான் அஞ்சி நின்ற வானவரை நோக்கி எல்லோரும் கேண்மின் இப்பொழுதே நாம் அமர்க்களம் செல்வோம் தாரகனை வேற்படையால் தடிந்து ஒழிப்போம் அசுரர் கோட்டையாகிய கிரவுஞ்ச கிரியையும் தகர்ப்போம் கணப் பொழுதில் நம்முடைய வீரரையும் மீட்போம் என்று அருளிச்செய்தார்
முழுமதி போன்ற ஆறு முகங்களும் கருணை பொழியும் பன்னிரு கண்களும் வேலும் வேறுள்ள படைகளும் தாங்கிய அழகிய பன்னிரு கரங்களும் அணிமணித் தண்டை ஒலிக்கும் திருவடியுங்கொண்டு போர்க்களத்தில் நின்ற முருகவேளைக் கண்டான் தாரகன் என்றால் அவன் செய்த தவம் சொல்லும் தரத்ததோ
ஆணவம் பொருந்திய மனத்தையுடைய அசுரன் இங்ஙனம் ஞான முதல்வராகிய பெருமான் கொண்ட திருக்கோலத்தைக் கண்டு வியப்படைந்து நம்மீது போர் செய்ய வந்த இவன் கற்பனை கடந்த முழுமுதற் கடவுள்தானோ
எவர்க்கும் மேலாகிய ஈசனிடம் தான் பெற்ற வரமும் திறமும் மற்றுமுள்ள ஏற்றமும் நினைந்து அகங்காரம் கொண்டு கந்தப்பெருமானை நோக்கி நாராயணனாகிய திருமாலுக்கும் நான்முகனாகிய பிரமனுக்கும் வெள்ளை யானையுடைய இந்திரனுக்கும் எமக்கும் போர் நிகழக் காரணம் உண்டு
சந்திரசேகரனாகிய சிவபெருமானுக்கும் எமக்கும் அமர் நிகழ காரணம் ஒன்றும் இல்லையே அவ்வாறிருக்க குமரா நீ இங்கு எதற்காகப் போர்க்கோலம் கொண்டு வந்தாய்
அதற்கு மாற்றம் உரைக்கக் கருதிய முருகவேள் நீங்கள் வானவரைச் சிறையில் அடைத்து வைத்தீர்கள் நீதி செலுத்தும் முறையில் அருள்புரிதல் தண்டித்தல் ஆகிய இரண்டும் செய்கின்ற ஈசன் உங்கள் கொடுமையை ஒழிக்கத் திருவுளம் கொண்டு எம்மை அனுப்பினார் என்றார்
அம் மொழி கேட்ட தாரகன் திருமால் கருடன் மேல் எழுந்து போர் புரிந்து என்மீது ஆழிப்படையை விட்டதும் அதனை யான் கழுத்தில் அணியாகக் கொண்டதும் நீ அறிந்திலையோ
இன்றுவரை எம்முடன் பகைத்துப் போர் செய்ய வந்தவர் யாவரும் சிறிது நேரத்தில் வீட்டினர் அன்றி ஓடினர் வென்றவர் யாரும் இலர் இதை நீ கேட்டிலையோ
அப் போது முருகன் வஞ்சகனே மாயைக்கெல்லாம் இருப்பிடமாகிய இம் மலையையும் உன்னையும் கூரிய வேலாற் கொன்று விரைவில் எம் சேனையை மீட்போம் என்று கூறிப் போர் தொடுத்தார்
முருகவேள் விட்ட பாணங்களால் அடிபட்டு விழுந்த தாரகன் அந்தோ சிவபெருமான் பெற்ற சிறுவன் ஒருவனோடு போர் செய்து கரம் இழந்தேன் தந்தம் இழந்தேன் மயக்கமுறறு விழுந்தேன்
என்றான் அந் நிலையில் அகங்காரத்தை விட்டான் நொடிப் பொழுது மனம் நடுங்கினான் வியப்படைந்தான் இவனை வெல்லுதல் அரிது போலும் என்று அகத்துள் எண்ணினான் மீண்டும் வீரம் மேலிட்டு இனிப் பரமசிவன் அளித்த பாசுபதாஸ்திரத்தை விடுவோம் என்று எண்ணி அதனை எடுத்து மனத்தினால் அருச்சனை புரிந்து சீற்றத்தோடு விடுத்தான்
அது கண்ட கந்தவேள் தந்தையை மனத்தில் நினைத்துச் செங்கரத்தினை நீட்டி அக் கொடிய அஸ்திரத்தைக் கொடுத்தவன் வாங்கிய தன்மைபோல் கருணையோடு பற்றிக்கொண்டார்
பற்றிய படைக்கலத்தைத் தம்முடைய ஆயுதங்களோடு சேர்த்த முருகன் செயல் கண்டு இனி நமது ஆக்கம் எல்லாம் அழிந்தது என்று ஏக்கம் கொண்ட தாரகன் பரமசிவனது பாசுபதப் படையை ட்டேன்
முருகப்பெருமான் இதனைக் கண்டு அவனுயிரை அழிக்கத் திருவுளம் கொண்டு தம் திருக்கையில் அமைந்த வேலாயுதத்தை நோக்கி தாரகன் என்னும் பெயருடைய அசுரனையும் சஞ்சலம் விளைக்கும் கிரவுஞ்ச மலையையும் ஒரு நொடிப் பொழுதி னுள்ளே பிளந்து உயிருண்டு புறத்தே போந்து பூதர்களையும் நூறாயிரத்தொன்பது வீரரையும் மீட்டு இங்கு வருக என்று கூறி விட்டார்
அவ் வேல் ஊழிக்காலத்தில் எல்லாவற்றையும் சுட்டெரிக்கும் கனல் போல் எழுந்து மலையோடு சேர்ந்து தாரகன் இயற்றிய மாயைகளையெல்லாம் அழித்து ஒழித்தது மேலும் தாரகன் மார்பென்னும் பெரிய மலையைப் பிளந்து கிரவுஞ்ச கிரியைத் தாக்கி ஊடுருவிச் சென்று வீரமும் புகழும் கொண்டாற்போலக் குருதியும் துகளும் கொண்டு மீண்டது
அங்ஙனம் மீண்ட வேல் மாய மலையில் மயங்கிக் கிடந்த வீரரை எழுப்பிவிட்டு ஆகாய கங்கையிற் படிந்து தூய வடிவத்துடன் முருகவேள் திருக்கரத்தில் முன்போல் அமர்ந்தது
முருகவேள் அதற்கு இசைந்தருள பிரமன் ஆதிய தேவரும் முனிவரும் அருகே நெருங்கி ஆறெழுத்தமைந்த அரிய மந்திரத்தை ஓதித் திருமஞ்சனம் ஆட்டினர்
இவ்வாறு வணங்கி ஏத்தும் பொழுது தாரகன் மனைவியாகிய சவுரி தாரை தாரை யாகக் கண்ணீர் வடித்துப் புலம்பினாள் ஐயோ நாதா எங்கே சென்றாய்
நறுஞ்சாந்தம் பூசிய பெருந்தோள் அசுரர் புடைசூழ நறுமணம் கமழும் அரியாசனத்தில் வீற்றிருந்த ஐயனே சிந்தை வருந்திச் செருக்களத்தில் இறந்தாயே இதுவும் ஒரு காலமோ
மழுவேந்திய பெருமான் அளித்த வரத்தின் திறத்தையே நினைத்தாய் மாற்றார் செய்த சூழ்ச்சியைச் சிறிதும் மனத்திற் கொள்ளாது மடிந்தனையே ஏழையேன் உன்னை இனி என்று காண்பேன் என்று வருந்தினாள் பின்பு தாரகன் மைந்தனாகிய அசுரேந்திரன் இறந்து கிடந்த தந்தையைக் கண்டான் பெருமூச்செறிந்தான் கலங்கி அழுதான் கரங்களை உதறினான் அளவிறந்த சோகத்தில் அழுங்கினான் நெருப்பை உண்டவன் போலத் துயர் உற்று நிலத்தில் விழுந்தான்
அப்பொழுது அசுரேந்திரன் மன்னர் மன்னனாகிய சூரபன்மனை அடைந்து அவன் அடிகளில் விழுந்து கைகளால் பாதங்களைப் பற்றி ஐயகோ என்று அழுது கதறினான்
என் ஐயனே இந்திரன் செய்த தந்திரத்தால் சிவகுமாரனாகிய கந்தவேள் வலிய பூதப் படைகளுடன் வந்து உன் தம்பியையும் கிரவுஞ்ச மலையையும் வேற் படையால் அழித்து மேலும் வந்து கொண்டிருக்கின்றான் என்று புலம்பினான் அசுரேந்திரன் நிலையில் சூரன் சீற்றமுற்றான்
என் தம்பியின் உயிரைக் கவர்ந்த கந்தன் வலிமையை அடக்கி வெற்றி பெற்று வரல் வேண்டும் நொடிப் பொழுதில் வருக தேர் தருக படைக்கலம் எனப் பணித்தான் சூரன்
அச் செயல் கண்ட அமோகன் என்னும் அமைச்சன் அரசன் அடி பணிந்து அடியேன் ஒன்று கூறுகிறேன் அதனைக் கேட்டருளல் வேண்டும் கொடுஞ் சினம் கொள்ளலாகாது என வேண்டிக் கொண்டு சொல்லத் தொடங்கினான்
நீ பகைவர் வன்மையை உணர்ந்தா யில்லை அவர் சேனையின் ஆற்றலை அறிந்தா யில்லை நின் அரும்பெருந் தலைமை நிலையையும் நினைந்தா யில்லை நின் நலம் பேணும் அமைச்சரோடும் ஆக வேண்டியவற்றை ஆரர்ய்ந்தா யில்லை
அவனுடைய சிறப்பையும் திறத்தையும் பிறவற்றையும் உணர்ந்து பின்னர் அவனினும் சிறந்த வீரரைப் படையோடு போக்கி வெற்றி பெறுவாயாக என்று கூறினான் அமைச்சன்
அவர்களை நோக்கி நீர் விரைந்து சென்று நிலவுலகத்தில் வந்துள்ள ஒற்றரை ஏவுதல் கந்தன தனமையும பூதப்படையின் பெருக்கமும் பிறவும் அறிந்து வருக என்று ஏவினான் சூரன்