sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
விண்ணப்பித்தவர்களிலிருந்து கணணி மூலம் யாத்திரை செல்பவர்கள் குலுக்கல் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர் அந்த எம்பெருமான் கயிலாயபதி உமாபதி பசுபதி சிவகாமிபதி கௌரிபதி அம்பிகாபதி தன்னுடைய இல்லத்திற்கு யார் யார் வரவேண்டும் என்று தானே முடிவு செய்கிறார்
ஆனால் இப்போதைய உலகம் இன்டெர்னெட் உலகம் எனக்கு செய்தி கிடைத்தை இமெயில் மூலமாகசென்னையிலுள்ள குமான் மண்டல அபிவிருத்தி கார்ப்பரேசன் மூலமாக எம்பெருமானுடய அழைப்பை பற்றிய செய்தி எனக்கு வந்தது
குமான் மண்டல அபிவிருத்திக் கழகம் உத்தராஞ்சல் அரசின் சுற்றுலா நிறுவனம் யாத்திரிகளின் உணவு தங்கும் இடம் வாகன வசதி அனைத்துயும் கவனித்துக் கொள்கின்றது
காத்மண்டுவிலிருந்து ஜங்மூ நைலம் லாலங் கணவாய்  மீ உயரம் பேங்தாசே இது வரை பிரம்மபுத்திரா நதியை ஒட்டியே யாத்திரை நடைபெறுகின்றது இப்போது நதியை படகு மூலமாக கடக்கின்றனர் ஜப்களும் படகு மூலமாக அடுத்த கரைக்கு கொண்டு செல்லப்படுகின்றன
பின் மானசரோவரை வலம் வந்து கைலாய மலையின் டார்சென் முகாமை அடைந்து கயிலங்கிரிவலம் முடித்து பின் மானசரோவரை சுற்றிக்கொண்டு வந்த வழியாகவே காத்மண்டு அடைகின்றனர்
மற்றபடி யாத்திரை நாட்கள் குறைவு காத்மாண்டிலுள்ள பசுபதி நாதர் கோவில் பள்ளி கொண்ட பெருமாள் கோவில் முதலியவற்றை நீங்கள் இந்த யாத்திரையில் தரிசனம் செய்யலாம்
நாட்கள் மற்றும்  நாள் யாத்திரைகள் காத்மண்டுவிலிருந்து தனியார் சுற்றுலா நிறுவனங்களால் நடத்தப்படுகின்றன அவர்கள் காத்மாண்டுவிலிருந்து சிறு விமானங்கள் மூலமாக நேபாள்கஞ் சென்று அங்கிருந்து சிமிகோட்வரை சென்று அங்கிருந்து ஹெலிகாப்டர் மூலமாக ஹால்சாவரை அழைத்துச் செல்கின்றனர் பின்னர் ஜப் மூலமாக லாசா வழியாக மனசரோவரை அடைகின்றனர்
எப்போதும் எதிர்ப்படக் கூடிய சாத்தானை எதிர்பார்த்து சட்டைப்பைக்குள் சிலுவையை சுமந்தலையும் விசுவாசியைப் போல கவிதைத் தொகுதிகளை பையில் வைத்துக் கொண்டு அலைந்த நாட்கள்  லிருந்து  வரையிலான என் சென்னை வாசத்தின் நாட்கள்
கல்லூரியில் நான் உலவிக்கொண்டிருந்த கலை இலக்கிய உலகம் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு கனிணிகளையும் கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளையும் வென்றடக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தங்களோடு சென்னைக்கு அனுப்பப்பட்டேன்
கும்பகோணத்தில் படித்த காலங்களிலிருந்து சிற்றிதழை சேர்ந்தவர்களோடு இருந்த நட்புகள் அனைத்தையும் துண்டித்து விட்டு புனைவுகள் வாசிக்காமல் என்னை முற்றாக உலகியலுக்குள் பூட்டிக் கொண்டேன்
பங்கருக்குள் பதுங்கிக் கழிக்கும் வாழ்க்கையாக குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளிலும் வெயிலூட்டப்பட்ட அறைகளிலும் மாறி மாறிக் கழிந்து கொண்டிருந்தன அலுவலக நாட்கள்
மொத்த நகரமும் மௌனத்திலிருக்கும் வெயில் மட்டும் இரையும் தெருக்களில் பேருந்து நிறுத்தங்களில் மெல்லிய குளிர் சாதனப்பெட்டியின் உறுமலும் நெஞ்சை துடிக்கச் செய்யும் வரவேற்பறைகளில் காற்று உப்பெனெ வழியும் கடற்கரையில் ஷங்கரின் கவிதைகளை வாசித்திருக்கிறேன்
இன்றும் சென்னை என் நினைவில் ஒரிடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு செல்லும் வழியில் அவற்றில் பெரும்பகுதி நடையாக கண்ட சித்திரங்களாகவே நினைவிலிருக்கிறது
எத்தனை அலுவலகம் மாறினாலும் எத்தனை வீடுகள் மாறினாலும் சிற்றிதழ் உலகை சேர்ந்த நண்பர் திருபுவனம் கனகு எப்படியோ என்னைக் கண்டுபிடித்து அலுவலகத்துக்கு வந்து விடுவார்
பத்து நிமிடங்களில் கனகுவை அனுப்பி வைத்துவிட்டு வரப் போகும் இயக்குனருக்குக் காட்ட நான் செய்து கொண்டிருக்கும் காட்சியை எடுத்துக் வைக்க வேண்டியிருக்கும்
ஆனால் அவருக்குத் தெரியாது நான் அந்த சிங்கத்தை பழக்கி பல் துலக்கியாக வேண்டும் இல்லையெனில் நாய்களுக்கு இரையாகிவிடக் கூடிய வாழ்வொன்றின் விளிம்பில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தேன் என்பது
எப்பொழுதும் யாரையேனும் போய் பார்க்கலாம் என்று அழைத்துக் கொண்டே இருக்கும் அவரை நான் மறுத்துக் கொண்டே இருப்பதில் அவர் வருத்தமுற்றுக் கொண்டே இருந்தார்
வேளச்சேரியில் ஷங்கரின் வீட்டுக்குச் சென்ற போது குழந்தையை தோளில் போட்டுக் கொண்டு குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தார் ஷங்கர்
எம்வி வெங்கட்ராமின் நித்யகன்னியைப் பற்றி சுரா பற்றி விக்கிரமாதித்யன் லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் பற்றி ஷங்கரே பேசிக் கொண்டிருந்தார்
கல்லூரி காலங்களிலிருந்து எழுத்தாளர்களை சந்தித்திருக்கிறேன் என்றாலும் கூட ஜெயமோகனுக்கு முன்னால் நானாக சென்று சந்திக்க விரும்பிய ஒரே எழுத்தாளன் ஷங்கர் மட்டுமே
அன்று தமிழ்க்கவிதை என்றுமில்லாத அளவுக்கு பல்வேறு அழகியல் கொந்தளிப்புகள் வழியாக தன் திசைச் சாத்தியங்களை கண்டடைந்து கொண்டிருந்த காலம்
கட்டற்ற பித்து நிலையை எழுதிய பிரமிளிலும் பிரகடனம் அத்வைத நிலையை எழுதிய தேவதேவனிலும் நான் யாரா நான் என்பது பற்றி கூட இருந்தது நான் என்ற அம்சம்
முன்னவர்களுக்கு கவிதையின் தன்னிலை தனி மனித மனத்தின் குரலாகவும் கற்பனாவாத அல்லது பக்தி மரபின் நெகிழ்ச்சியோடும் காலமற்ற கவிஞனின் தன்னிலையற்ற வெளியில் வெளிப்பட்டது
பின்னவர்களுக்கு சமூக மனத்தின் குரலாகவும் புரட்சி சார்ந்த கற்பனாவாதத் தன்மையோடும் தெளிவான கால இட வரையறையோடு சமூக அரசியல் குரலாக வெளிப்பட்டது
இந்த மூன்று மரபுகளும் நான் விட்டு வந்த தப்பித்து செல்ல விரும்பிய உலகை சார்ந்தவை எனவும் ஷங்கரின் கவியுலகம் நான் இருந்த நடந்து கடக்க வேண்டிய சுடுமணல் பாலை எனவும் எண்ணிக் கொண்டேன்
ஒரு வசதிக்காக இசையின் கவிதைகளை சிறுகதைத்தன்மை கொண்டவை எனவும் ஷங்கரின் கவிதைகளை புகைப்படத் தன்மை கொண்டவை எனவும் புரிந்து கொள்ளலாம்
இந்த வேறுபாட்டை முன் வைத்து உற்று நோக்கினால் கதைத் தன்மையற்ற சித்திரத் தன்மையை ஷங்கர் தேர்ந்தெடுத்தன் தேவையும் அதில் ஏதேனும் நிகழவேண்டும் என எதிர்பார்க்கும் நம் புரிதலில் எல்லையும் தெளிவாகக் கூடும்
மாறாக சித்திரத் தன்மையில் இருப்பது நிலைப்பாடுகளற்ற நிலைப்பாடுகளுக்குத் தேவையான உறுதியான தன்னிலையற்ற திரவப்பதமான விஷால் ராஜாவின் கட்டுரை ஒரு இருப்பு
நவீனத்துவத்தின் உறுதியான திட இருப்பு உருகி பின் திரவ இருப்பிலிருந்து எதிர் மன நிலை கொண்ட திட இருப்புக்கு வர தமிழ்க் கவிதைக்கு அடுத்த பத்து வருடங்கள் ஆகியிருக்கிறது ஒரு மணற்கடிகாரம் திருப்பி வைக்கப்படுவதைப் போல
இசையின் உலகுக்கு நேர் எதிராக தன்னிலையற்ற ஒரு இருப்பு நிலைப்பாடுகளோ கருத்தியல் அஸ்திவாரங்களோ அற்ற ஒரு வெளியில் இருந்து வெளிப்படுத்துபவை ஷங்கரின் காட்சி சித்திரங்கள்
நள்ளிரவில் கண் விழித்து மாட்டின் மணியோசையைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் வாசகனுக்கு மட்டும் அவை கேட்கும் வகையில் மௌனமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன
ஆனால் ஷங்கர் போன்ற நிலைத்த கருத்தியல்களோடும் உறைந்த அழகியலோடும் கவிதையை அணுகாமல் மாறும் வாழ்க்கைகேற்ப தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும் தன்னிலை சார்ந்து எழுதும் ஒருவரை புரிந்து கொள்ள கால வரிசைப்படியும் பரிணாம வளர்ச்சிப்படியும் அணுக வேண்டியிருக்கிறது
ஆயிரம் சந்தோஷ இலைகள் தொகுப்பு என்னிடமிருக்கிறது அதை நான் வாசித்தும் இருக்கிறேன் அதில் இருப்பது முதிர்ந்த தனித்த கலையாளுமை கூடிய ஷங்கர் ராம சுப்ரமணியன்
ஆகவே ஷங்கரின் பரிணாமத்தை புரிந்து கொள்ளவும் அதன் வழி அவரிடம் ஈர்க்கப்பட்ட என்னை புரிந்து கொள்ளவும் தனித்தொகுதிகள் வழியாகவே அறிந்து கொள்ள முயல்கிறேன்
முதல் தொகுதியான மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரத்தில் இருக்கும் சில உணர்வு நிலைகள் பிறகு வந்த தொகுதிகளில் தொடர்ந்து வளர்ந்திருக்கிறது
பால்யம் ஒளி நிழலை அவதானித்தல் பொழுதுகளுக்கான உணர்வு நிலைகளை கவனித்தல் இடம் பெயர நேர்தல் நகரத்தின் அன்னியத் தன்மை வளர்ந்து விட்டதால் இளமையின் ஷங்கரின் வரிகளில் பிராயத்தின் ஊரைத் தொலைத்ததை உணர்தல் ஆகியவற்றை சொல்லலாம்
பிற மூன்று போக்குக் கவிஞர்களும் தங்கள் கவிதைகளை ஒரு கருத்தியல் அல்லது உணர்வு நிலை சார்ந்து எழுதத் துவங்கி இருக்கும் போது ஷங்கர் மட்டுமே தன் வாழ்வின் போக்கிலிருந்து காட்சிச் சித்திரங்கள் வழியாக கவிதைக்குள் நுழைந்திருக்கிறார்
அவர் திருநெல்வேலியிலிருந்து சென்னைக்கு வரும் போது அவருடைய கவிதையும் பேருந்திலேறியிருக்கிறது இசையின் எறும்பைப் போல நாகர்கோவில் எக்ஸ்பிரஸில் பயணிக்கும் எறும்பு
நேற்றின் வாழ்க்கையாக திருநெல்வேலியை எழுதாமல் அக் மார்க் திருநெல்வேலி புகழ் இலக்கியம் இன்றைய நினைவுகளாகவும் விடுமுறைக்கும் வேலையின்மைகளுக்கும் நடுவே ஊர் திரும்புபவனின் திருநெல்வேலியாகவும் எழுதியதன் வழியாக மரணித்த ஊர்
ஆகவேதான் பால்யத்தின் நினைவுகளின் ஒளிரும் சித்திரங்களை நுட்பமாகவும் செறிவாகவும் சித்திரங்களாக்க முடிந்திருக்கிறது தேய்வழக்காகி விடாமல்
அந்த திருநெல்வேலிச் சிறுவன் நகரத்தில் தன் அறையில் கடந்த காலத்தின் முகங்கள் அலையென கிளம்பி வரும் இரவில் சிகரெட்டின் துணையோடு சுவர்கள் அலமாரிகள் அற்ற வெளியில் உறங்கப் பழகிக் கொண்டவன்
இந்த மாயத்தின் காரணமாக ஷங்கருடைய கவிதைகள் கல்யான்ஜியின் கவிதையைப் போல ஷார்ப்பனரை பயன்படுத்தி கைகளை சீவிக் கொள்ளாமல் பென்சில் சீவக் கற்றுக் கொண்டால் எஞ்சுவது ரத்தம் சிந்தாத கவிதையே என சொல்வதில்லை
அரசு வேலையிலிருந்து கொண்டு கவிதை எழுதிய தலைமுறை போலல்லாமல் அடுத்த தலைமுறைக்கு புது நூற்றாண்டின் வாழ்க்கை தன் தலையை இழக்காமல் சிங்கத்துக்கே பல் துலக்க கற்றுக் கொடுத்திருந்தது
தன் வயதுக்கு மீறிய வலியைத் தாங்கும் சிறுவர்கள் தங்கள் கீழுதடு பிதுங்கி வளைய அப்பொழுதும் வலிக்கவில்லை என்று உறுதியாகக் கண்களைப் பார்த்து சொல்வதைப் போல
இந்த உணர்வு நிலையை வெளிப்படுத்தாமல் ஆகக் குறைந்த சொற்களில் ஒரு சிறிய சித்திரத்தின் வழியாக காட்டக் கூடிய கவிதை இந்தத் தொகுப்பிலிருக்கும் சூரிய உதயத்திலிருந்து வருகிறோம்
தன் வலியைக் காட்டாமல் அழுது புலம்பாமல் இது இவ்விதம்தான் எனக் கடந்து போகும் அந்த சிறுவனின் பெரிய மனிதத்தனம்தான் குடும்பத்தின் நுகத்தடியை கழுத்தில் ஏந்தியிருந்த எனக்கு ஒரு மூத்தவனைப் போல ஷங்கரை அணுக்கமானதாக ஆக்கியது என்று இன்று புரிந்து கொள்கிறேன்
செண்பகாதேவி அருவிக்குப் போகிறவன் வழியில் கதைகள் பேசிப் பேசி பாறைகளைக் கண்டு அதிலிருந்து மனிதர்கள் வெளிவரும் சாத்தியத்தை உணர்ந்து கொஞ்சம் பயம் கொள்ளத் துவங்கி இருக்கிறான் செண்பகாதேவி அருவிக்கு போக வேண்டும்
விக்கிரமாதித்யன் சொன்னதைப் போல வாழ்வதற்கு இருனூறு வார்த்தைகள் போதும் இவன் வார்த்தைகளின் பெருக்கில் வழி தொலைக்கத் துவங்குகிறான்
கூட்டத்தோடு பொருத்திக் கொள்ளும் முயற்சிகளில் சலிப்புற்று தன்னைக் கவிஞன் என உணரத் துவங்கி சண்டைகளுக்கு பழகி ஜன்னலோரம் பார்க்கத் துவங்கி விட்டான் ஜன்னலோரத்தில் இருப்பவன் கவிஞன்
இந்தத் தொகுதியின் மைய உணர்வோட்டம் என நகரத்தில் தனக்கென ஒரு மேசையோடு தன்னை தகவமைத்துக் கொள்வதும் பணிக்கு தன்னைப் பழக்குதலும் போகிற வழியில் புல்வெளி உங்கள் கவித்துவத்தை சீண்டக்கூடும் எனலாம்
நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் மாளிகையும் கேணியும் கேட்டக் கவிஞன் ஒரு மேசையும் அதிலொரு ரேடியோவும் இருந்தால் அரசனைப் போல வாழ்கிறேன் என்று எண்ணிக் கொள்ள நகர்த்தப்பட்டிருக்கிறான்
எளிய வெயிலுக்கு ஊரே உஷ்உஷ்என பெருமூச்சு விடும் நகரத்தில் சாவகாசமாக பேருந்தில் ஏறி உதிர்ந்த சிறகைக் கொண்டு டிக்கெட் எடுத்து மிருகக் காட்சி சாலைக்கு செல்லும் தீக்கோழியாக மாற்றிக் கொண்டாகிவிட்டது கேவின் தன்னிலை
அந்த சிறுவன் வளர்ந்து என்னவாக ஆனான் என அறிய காகங்களை பூனைகளை முயல்களை தீக்கோழியை பின் தொடர வேண்டியிருக்கிறது அந்தத் தன்னிலையோ போகும் வழியெல்லாம் உருமாறிக் கொண்டே போகிறது நிலத்தில் விழும் பறவையின் நிழல் என
அத்தனை உருமாற்றங்களுக்குப் பிறகும் எவ்வளவு முயன்றும் பெரியவனாக விடாமல் வாழ்வின் நெடுவெங்கோடை முழுவதும் அந்தக் காகம் அவனை சிறுவனைப் போலவேதான் வைத்திருக்கிறது அவர்கள் பெரியவர்கள் ஆகாமல் போனதற்கு அவர்கள் காரணமில்லை
இந்தத் தொகுதியில் பறவைகளை விற்கும் லாரன்ஸாக கௌரியம்மாளின் கிருஷ்ணனாக வாலறுந்த முயலாக சாப்ளினாக ஜிம் கார்பெட்டாக என வரலாற்றிலும் பிற உயிரிகளிலும் தன்னை இடமாற்றிக் கொள்கிறது
அத்தனை மாற்றங்களுக்கும் நடுவே மாறாத ஒன்றை அந்தத் தன்னிலை உணர்கிறது அது சரியாக தொகுதியின் இறுதிக் கவிதையாக வருகிறது வித்யாசம்
வேலையும் நகரமும் நீங்கிய ஒரு கருக்கிருள் பொழுதில் காகம் கொத்திக் கொண்டு போன தன்னிலை திரும்பி வருகையில் வெறும் கண்களாக மட்டும் திரும்பி வந்திருக்கிறது
குழந்தைகளின் பொம்மையைப் பற்றி பேசும்போது அது முதல் முறை வீட்டுக்கு வந்த போது குழந்தையின் பொம்மையாக இருந்தது எனவும் இன்று இடுப்புக்குக் கீழே இருக்கும் அதன் வெற்றிடம் திடுக்கிடச் செய்கிறது எனவும் உணர்கிறது பொம்மை
தனித்த கவிதையாகப் பார்க்கையில் சிறுவர்களைப் பார்த்து சொல்லப்படுவதாக ஆகவே தன்னை பால்யத்திலிருந்து நகர்ந்து விட்டவனாக முன்னிறுத்தும் பொருள் தருகிறது அந்தக் கவிதை
தொகுப்பாக கவிஞனின் தரிசனத்தின் ஒரு பகுதியாக பார்க்கையில் தன்னைதானே பார்த்து உடலில் காமத்தை தேடும் மனத்திடம் சொல்வதாகவும் ஆகிறது
அத்தனை உருமாற்ற முயற்சிகளிலும் அது தோற்றதா அல்லது அன்றாட வாழ்க்கைக்கு அப்பால் ஒரு ரகசிய அறையை கவிதையின் வழியாகக் கண்டுகொண்டதா
மூன்றாவது தொகுதியான சந்தோஷத்தின் பெயர் தலைப்பிரட்டை யில் அது உருமாற்றத்தில் வென்றாலும் பௌதீக வாழ்க்கையிலிருந்து தன்னை தனித்துக் கொண்டதாகவே அறிமுகமாகிறது
பௌதீகத்திற்கும் கவித்துவத்திற்கும் ஆன இடைவெளியைக் குணப்படுத்தி விட அற்புதங்களை நட்புகளை மருந்துகளை மாத்திரைகளைக் கனவு காண்கிறது
ஆனால் விரைவில் காமத்தை உடலில் அறிவது ஒட்டகத்தின் பாதத் தடங்களை பின் தொடர்ந்து சென்று ஒட்டகத்தை அடைய முயல்வது என உணர்ந்து கொள்கிறது நீராலான கட்டில்
அந்தப் பாதத் தடங்களின் வழி அவற்றை அடைவதற்கு ஒரே வழி காற்றை அது வீசும் திசைகளை திசைகளென பாலையில் கவிந்திருக்கும் விசும்பை அறிவதுதான்
அதற்குப் பிறகு துப்பாக்கியை சிலிர்ப்புடன் தொட்ட சிறுவன் இன்று உடல் உதிர்த்து தன் பலூன் கோடரியுடன் பறக்கத் துவங்கி விடுகிறான்
தன்னை நிலையாக நிற்க விடாமல் தொடர்ந்து அழைக்கழித்துக் கொண்டே இருக்கும் தன் கால்களைக் கண்டு பயம் கொள்ளும் நாய் தன்னிலிருந்து தான் தப்பிக்க ஓடுகிறது
இந்தத் தொகுதியின் மைய உணர்வான காமம் மெல்ல உடல் கடந்த இருப்புக்கான வியப்பாக ஆகி முடிகிறது நித்திய வனம் பேரலை அத்துவான வெளியில் நாய்கள் கொக்கின் சமனிலை
கொக்கென்று நினைத்தது மரமுமாக ஆவது உருவாக்கும் அதிர்ச்சி நாய் தன் கால்களிடமிருந்து தப்பிக்க எண்ணுவது போன்ற விழிப்பு நிகழும் தருணங்கள் தலைப்பிரட்டையை மீனென்று எண்ணியிருந்த பால்யத்தின் நேர் மறுபக்கம்
இரண்டுக்கும் நடுவே நிகழ்வதும் ஒரு கவிதையில் வெளிப்பட்டிருக்கிறது மலரும் போது யாரும் பார்க்காத செம்பருத்திகளை யார் பார்த்து களவாடிச் சென்றது
முந்தைய தொகுதி தன் கண்டடைதல்களால் முக்கியமானதாக ஆகிறதென்றால் அச்சம் என்றும் மரணம் என்றும் இரண்டு நாய்க்குட்டிகள் தன் குழப்பங்களால் அழைக்கழிப்புகளால் முக்கியமானதாக ஆகிறது
கவிஞர்களின் முதல் தொகுதியில் இருக்கும் இந்த பல்வேறுபட்ட பேசுபொருட்கள் பிறகு வரும் தொகுதிகளில் தேர்வு செய்யப்பட்ட ஒற்றைப் பொருளாக்கப்பட்டோ அனைத்தும் ஒற்றை நோக்கில் மையப்படுத்தப்பட்டோ ஒரு ஒத்திசைவான தன்மை உருவாகி வரும்
ஒரு கருத்தியல் அல்லது உணர்வு நிலையிலிருந்து எழுதத் துவங்குபவர்களிடம் இருக்கும் இந்த ஒருங்கமைவு வாழ்வின் தன்னியல்பில் ஊக்கம் பெற்று எழுதுபவர்களிடம் இருப்பதில்லை
ஆனால் அப்படி நிகழுமெனில் கவிஞனின் தேடல் செறிவுபடுத்தப்பட்டு பேசும் அனைத்துக்கும் நடுவே ஒரு சமரசப் புள்ளி உருவாக்கப்படும்
இந்த ஒற்றைக் குரல் உருவாவதில் மீபொருண்மையை அகாலம் என்ற பொருளில் மென்ணுணர்வை எழுதும் இன்றைய கவிஞர்களுக்கு சிக்கல் இருக்கிறது
கவிஞன் தன் இயல்பான பேசுபொருளாக உலகியலைக் சமகாலம் என்ற அர்த்தத்தில் கொண்டிருக்கும் பட்சத்தில் மீபொருண்மைத் தளத்தையும் அதற்குள் கொண்டு வந்துவிடலாம்
மீபொருண்மையின் ஒரு சிறந்த கதைத் தருணத்தை படிமத்தை தன் கவிமொழிக்குள் கொண்டு வந்தால் அது மிகச்சரியாக அன்றாடத்துக்குள்ளும் அமர்ந்து கொள்ளும்
ஆனால் ஷங்கரைப் போன்று மீபொருண்மைக் கவிதைகளை மீபொருண்மைத் தளத்திலும் மணிபல்லவத் தீவு கொலுசு பொருண்மைக் கவிதைகளை ஒரு நாள் அன்றாடத் தளத்திலும் வைத்து எழுதும் போது வாசிக்கும் ஒருவனுக்கு தடுமாற்றம் நிகழ்கிறது
இந்த சிக்கல் இருக்கும் அனைத்துக் கவிதைகளையும் காட்சிப் படிமங்கள் அடுக்கப்பட்ட சித்தரிப்புக் கவிதைகள் எனலாம் ஒரு நாள் மர நாய் ஈரம் சொட்ட வீடு திரும்புபவன்
இந்தத் தொகுப்பிலேயே இருக்கும் அந்தி ரிசர்வ் லைன் ஆடியில் மிதக்கும் சலூன் இந்த அந்தி நட்சத்திர உடலியின் கவிதைகள் நினைவுப்பாதை போன்ற கவிதைகள் வலுவாக தங்கள் உணர்வு நிலையை கடத்த முடியும் போது மேற்குறிப்பிட்ட சித்தரிப்புக் கவிதைகள் வலுவற்றதாகவோ அல்லது தொடர்பற்றதாகவோ இருக்கின்றன
இதற்கான காரணமாகத் தோன்றுவது தொடர் சித்திரங்களால் ஆன கவிதைகளில் ஈரம் சொட்ட வீடு திரும்புபவன் தங்க நிறக் குழாய் அந்த சித்திரங்களுக்கிடையில் இருக்கும் இணைப்பு உணர்வுகளால் ஆனதாக இல்லாமல் ஷங்கருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஒரு அவதானிப்பாகவோ அல்லது கூற்றாகவோ இருக்கக்கூடும்
தொகுப்பின் பிற்பகுதியில் இருக்கும் கவிதைகள் நட்சத்திர உடலியின் கவிதைகள் நினைவுப்பாதை இந்த சிக்கல்களைத் தாண்டி மீண்டும் ஷங்கரின் தனி அழகியலுக்குள் வந்துவிடுகின்றன
ஒரு வகையில் இந்தத் தொகுதியை முந்தைய தொகுதியின் இடைவெளியை நிரப்புவதாக எடுத்துக் கொள்ளலாம் அதில் இல்லாத புற உலகம் அனைத்தும் இதில் இருப்பதாக
உலகியலின் தேவைகள் அதிகரித்தும் சமூகத்தின் அளவுகோள்கள் உயர்த்தப்பட்டும் இருக்கும் இன்றைய சூழலில் ஒரு வேலையைத் தக்க வைத்துக் கொள்வது போன தலைமுறைகளில் இருந்ததைப் போல ஆக இல்லாமலாகியிருக்கிறது
இரண்டு நாற்காலிகளில் மாறி மாறி அமர்ந்து கொண்டு தனக்குத் தானே ஆடும் இசை நாற்காலிச் சுற்றில் ஒருவன் கேளடா மானுடா என சொல்லத் துவங்குவதை கற்பனை செய்ய முடிவதில்லை
இந்த மாற்றங்களுக்கு இடைப்பட்ட பொருளியல் வளர்ச்சிக்கு முந்தைய தலைமுறை சந்தையைக் கண்டும் போட்டியைக் கண்டும் அடைந்த திகைப்பு அதிகம்
அந்த பதினைந்து வருடங்கள் ஒரு தலை முறைக்கு உருவாக்கிய கொந்தளிப்பை தடுமாற்றங்களை இன்றைய தலைமுறைக்கு சொல்லிப் புரியவைப்பது  உருவாக்கிய பதட்டத்தை சொல்லிப் புரியவைப்பதைப் போன்றது
தேவையானவற்றை பட்டியலிட்டுக் கேட்டு வாங்கும் சமூகமாக இருந்த போது சிறிய பலசரக்குக் கடையில் கூட ஒரு குடும்பம் வாழ்வதற்கு போதுமான அளவு பொருட்கள் இருந்தது
இரண்டு சுவர்களென பிரிந்த கடலுக்கு நடுவே சிறிய உருவமாக நடந்து போகும் மோஸஸ் இருபக்கமும் தளும்பும் கடலை அதற்குள் இருக்கும் அதுவரை அறிந்திராத உலகை உயிர்களின் அத்தனை எண்ணிக்கையோடும் குறுக்கு வெட்டாக காண நேர்ந்ததைப் போல அங்காடியின் அலமாரி வரிசைகளுக்கு நடுவே நடந்து போகும் போது உணர்கிறோம்
அன்றாடம் ஒரு துளி பிதுக்கி பயன்படுத்தப்படும் ஒரு பற்பசை நூற்றுக்கணக்கான விதங்களில் ஆயிரக் கணக்கில் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் போது வாழ் நாள் முழுவதும் இதுவரை ஒருவன் பயன்படுத்திய அத்தனை பற்பசைகளும் காலத்தின் பரு வடிவமாக முன் வந்து நிற்கிறது
இணையத்தில் இருபது சாளரங்களைத் திறந்து வைத்துக் கொண்டு அலை பேசியில் நான்கு செயலிகளையும் இயக்கிக் கொண்டு வாழ்வது பெரிய விஷயமாக இல்லாமலாகி விட்டது
அதிர்ச்சிகளுக்குப் பழகிக் கொண்டோம் என்றாலும் தனி மனிதனின் சுயத்தை தீர்மானிக்கும் சூழலை வேறுபடுத்தி பார்க்கவே முடியாமல் அகமும் புறமும் ஒன்றாக ஆகி விட்டது
முந்தைய தலைமுறைகளில் வானொலியோடோ தொலைக்காட்சிகளோடொ ஒருவர் செலவிட்ட நேரத்தையும் இன்று அலைபேசியோடும் இணையத்தோடும் செலவிடும் நேரத்தையும் ஒப்பிட்டால் இது தெளிவாகும்
மேலதிகமாக முந்தைய ஊடகங்கள் ஒரு வழிப் பாதையாக இருந்தன இன்று நாமும் புழங்கும் வெளியாக இருப்பதால் அகத்திற்கும் புறத்திற்குமான இடைவெளி அத்தனை தனித்ததாக இல்லை
கடந்த இரண்டாயிரத்தைனூறு வருடங்களாக கவிதை பேசிய இருப்பு தன்னிலை வாழ்வின் பொருள் போன்ற அனைத்தும் இன்று பிற அறிவுத் துறைகளாலும் கடந்த நூறு வருட மானுட அனுபவங்களாலும் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டிருக்கின்றன
தத்துவமும் கலையும் தங்கள் கைகளை உயர்த்தி உயர்த்திக் கூவிக் கொண்டிருந்தாலும் கவிதையே பதில் தரக் கூடும் என நான் நம்புகிறேன் எதுவும் நிகழ்வதற்கு முன்பாகவோ அல்லது எல்லாமும் நிகழ்ந்த பின்போ
மானுடக் கூட்டுணர்வாலும் கூட்டு நனவிலியாலுமே உருவாக்கப்பட்டு வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது நம் கனவுகள் அனைத்தும் உருவம் பெற்று உருவான விராட உலகத்தைப் போல
ஆனால் இதற்கு முன்பு நிகழ்ந்த கூட்டுச்செயல்பாடுகள் அனைத்துக்கும் அடிப்படையாக இருந்தவை தேசியம் இனம் போன்ற சில கருதுகோள்கள் அரசு சமூகம் போன்ற புறவயமான கட்டுமானங்கள்
அதனால்தான் யாரோ ஒருவர் எங்கோ இருக்கும் ஒரு குழந்தையைக் கொல்ல நீலத் திமிங்கிலங்களை உருவாக்கி அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்
சுருக்கமாக நம் மதிப்பீடுகள் எல்லைகள் வரையறைகள் அனைத்தும் புறவயமாகக் கட்டி எழுப்படும் புற உலகை விட அவை சிதறிய ஒரு அக உலகிலேயே நாம் அதிகமும் வசிக்கிறோம்
இன்று இணையத்தில் இன்ஸ்டாகிராம் போன்ற தளங்களில் தினமும் தங்கள் உடலை படமெடுத்து நிறைய பெண்கள் காட்சிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றனர்
சமீப காலங்களில் விபத்து என்று சொல்வதை விட இறந்தவர்களை காட்டுவதும் தீக்குளித்தார்கள் என்பதை விட நேரடி அலைவரிசையாக அதை ஒளிபரப்புவதும் என செய்தி ஊடகங்கள் செயல்படும் முறை நாம் இந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்திருப்பதையே காட்டுகின்றன
தனி மனிதன் இந்தக் கண்ணுக்கு முன் தன்னை வைத்துக் கொள்வதால் மட்டும் உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதான இருப்பும் காண்பவர்களின் நுண்ணுணர்வைப் பொருட்படுத்தாத சமூக வெளியும் இன்று ஒற்றைப் பெருவெளியாக ஆகியிருக்கிறது
முடியும் என்றே நான் நம்புகிறேன் ஆனால் அது ஒரு தொடர் பண்பாட்டுச் செயல்பாடு உடனடி புரட்சிகரத் தீர்வல்ல ஆனால் அவை அனைத்தும் வந்து சேரும் நம் அகத்திற்கும் அவற்றுக்கும் இடைவெளியில் ஒரு திரையை உருவாக்கிக் கொள்ளலாம்
நகரத்தின் இரைச்சல்கள் தவிர்த்து கண்ணாடித் திரைக்கு இப்பால் இருந்து அந்தியில் சாயும் சூரியனை காட்சியாக மட்டும் ஆக்கிக் கொள்வதைப் போல
ஆகவே கலை இந்த சமூகப் போக்குக்கு எதிர் செயல்பாடாக மாற்று சாத்தியங்களைக் கண்டடைவதற்கு பதிலாக பிரதிபலிப்பாகவும் பின் தொடர்தலாகவும் ஆனது
ஒரெல்லை வரை நிலக்கலை போன்ற கலை இயக்கங்களின் வழியாக தனித்து இயங்க முயன்றாலும் அது தன் வெளிப்பாட்டுக்கு பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கலாச்சார நிறுவனங்களின் துணையையே சார்ந்திருந்ததால் கலையும் வணிகக் கலாச்சாரத்திற்குள் உள்ளிழுக்கப்பட்டது
இன்று நாடகத்துக்கான பார்வையாளர்களை கேளிக்கைக்கு தள்ளிக் கொண்டு போன வணிகக் கலாச்சாரத்தின் வாயிலில் சென்றுதான் கலைஞனும் நிற்க வேண்டியிருக்கிறது வாய்ப்பு தேடி
மலை மீதிருந்து இறங்கி வந்த ஸாரதூஸ்ட்ரா சந்தையில் கயிறு மேல் நடப்பவனை சுற்றி நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களிடம்தான் தன் ஞானத்தை உரைக்க வேண்டியிருக்கிறது
ஒரு சமூகத்தில் ஒவ்வொரு அறிவுத் துறையும் தனித்தனியான அறிதல் முறைகளைக் கொண்டிருக்கும் பட்சத்தில் அங்கு ஒரு பன்மைத்தன்மை கொண்ட சாத்தியம் நிகழும்
அனைத்து அறிவுத் துறைகளும் ஒற்றை அறிதல் முறையில் தொகுக்கப்படும் போது அதனால் மிகப் பெரிய விஷயங்களை செய்ய முடியும் என்றாலும் கூட ஒரு சிக்கல் வரும் பொழுது மாற்றுச் சாத்தியமில்லாமல் ஆகி விடுகிறது
உதாரணமாக சர்வாதிகார அரசுகள் புகைப்படங்களைப் கலை பயன்படுத்தி பிரச்சாரக் கலை வழியாக எப்படி அழிவை உருவாக்கின என்பதை பின் அமைப்பியல் தத்துவம் கலையில் வெளிப்படுத்தியது
இது பலம் என்றால் இந்த கவிழ்ப்பாக்கத்தின் விதிகளை புற வயமாகவும் அறிவியல் பூர்வமாகவும் அறிந்து கொண்ட கலாச்சார நிறுவனங்கள் அவற்றை இன்னமும் துல்லியமாக பயன்படுத்திக் கொண்டன
இன்று கட்டமைக்கப்படும் விளம்பரங்கள் அனைத்தும் பின் நவீனத்துவம் சுட்டிக் காட்டி சிரித்த இடைவெளிகளை தூர்த்தும் தனதாக்கியும் கொண்டு உருவாக்கப்படுபவை
சமீபகாலத்தில் ஒபாமா தனக்காக உருவாக்கிக் கொண்ட தன்மை கொண்ட சுவரொட்டிச் சித்திரமாகட்டும் அல்லது ட்ரம்ப் உருவாக்கிய மந்திர சொல்லான ஆக இருக்கட்டும் இரண்டும் இலச்சினை மந்திரம் ஆகியவற்றின் அடிப்படைகளைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்பட்டவை
சுருக்கமாக மேற்கத்திய பின் நவீனத்துவத்தின் கலைப் பங்களிப்பு பன்னாட்டு வணிகக் கலாச்சாரத்திற்கு ஆராய்ச்சித் துறையாக ஆக்கப்பட்டது
உலகியலிலிருந்து தப்பிக்க கலை தோண்டிக் கொண்டிருக்கின்ற எல்லா சுரங்கங்களும் முடியக் கூடிய இடத்தில் தன் சிறைகளை ஏற்கனவே கட்டிக் கொண்டு காத்திருந்தது வணிகக் கலாச்சாரம்
இந்தியாவில் வளர்ச்சிக்கு முன்பு வந்த தாராளமயமாக்கல் நடுவேயான ஒரு தலைமுறைக்கு பொருளியல் நிறைவை அடைவதில் உருவாக்கிய இடைவெளி ஷங்கர் ராமசுப்ரமணியன் போன்ற கலைஞர்களில் ஒரு விலக்கப் பார்வையை உருவாக்கியது
ஆனால் அவை மீட்சி அடைந்தது தங்கள் மரபின் ஆன்மாவைத் தக்கவைத்துக் கொண்ட ஒரு தொடர்ச்சியின் கலாச்சார வெளிப்பாட்டாலேயே
இந்தியாவில் இன்று நாம் பொத்ரியார்ட் சொல்வதைப் போல ஒரு மெய் நிகர் உலகை எதிர் கொள்ளும் நேரம் பண்பாட்டின் தொடர்ச்சி அரணாகவும் இல்லாமலாகியிருக்கிறது
கல்வியற்ற செல்வம் கேளிக்கைக்கும் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி அற்ற கலாச்சாரம் அடிப்படைவாதத்துக்கும் அந்த இரண்டும் அழிவுக்குமே இட்டு செல்லும்
இத்தகைய சூழலில் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியை அது ஐரோப்பியத் தொடர்ச்சியாக இருந்தாலும் கூட சரிதான் சமூகத்திலிருந்து எதிர்பார்க்காமல் தனி மனிதனே உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது
இங்கு ஆன்மீகம் என உத்தேசிப்பது சூழலின் பார்வைக் கோணத்திலிருந்து நம் இருப்பை அணுகாமல் தன்னிலையின் கோணத்திலிருந்து அணுகுவதையும் சமகாலத்தின் சூழலை மட்டும் கருதாமல் காலத்தின் இடத்தின் எல்லையைக் கடந்து தன்னிலையை விரித்துக் கொள்வதன் வழி வாழ்க்கையை அறிவதையுமே
நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் எண்ணற்ற பொருட்களும் மெய் நிகர் உலகும் இடையறாது நம் தன்னிலையை முன்வைத்து அதைக் கொண்டாடுவதான பாவனையிலேயே பேசுகின்றன
ஒரு உதாரணம் ஃப்ராய்டின் கொள்கைகளை விளம்பரங்களுக்கும் பிரச்சார செய்திகளுக்கும் பயன்படுத்திய எட்வர்ட் பெர்னெஸ் அமெரிக்காவில் புதிய சந்தையை உருவாக்க பல உத்திகளை கண்டறிந்தார்
அவற்றில் ஒன்று ஒரு பொருள் வெற்றிகரமாக சந்தைப்படுத்தப்பட தனி மனிதனை விட பெரிய அளவில் பிம்பப்படுத்தப்பட்டு அவனைச் சுற்றி என்னேரமும் இருக்கச் செய்ய வேண்டும்
ஆயிரம் அடி நீளமுள்ள விளம்பரத்தட்டியில் இருக்கும் தொலைபேசி உங்கள் கையிலிருக்குமெனில் நீங்கள் ஆயிரம் அடிக்கும் அப்பால் ஆயிரம் அடி உயரத்திலிருக்கிறீர்கள்
எட்வர்ட் பர்னேஸின் இந்த உத்திதான் நேற்று ஃபிளக்ஸ் பேனர்களாகவும் இன்று இணையத்திலும் கைபேசியிலுமாக நம்மை சூழ்ந்திருக்கிறது
இந்த மெய் நிகர் சூழலில் தன்னிலையைக் பிரித்துணர்வதன் வழியாகவே தன்னிலைக்கும் சூழலுக்கும் நடுவே தேவைப்படும் இடைவெளியை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியும்
தன் முந்தைய தொகுதியில் கண்டடைந்த கலை நோக்கோடு அவருடைய புற உலகு மோதி உருவாக்கிய குழப்பங்களும் அலைக்கழிப்புகளும் ஒரு மெய் நிகர் நிகர் மெய்
அந்த மரணத்திற்குப் பிறகு கவிஞனின் தன்னிலையை அவரே சொல்வதைப் போல பின்மலர்  முளைத்து காற்றிலாடும் கதிராகவும் சூரியனாகவும் அழகும் சுதந்தரமும் பூரிக்கும் சிறு குருவியாகவும் குதிரையாகவும் ஆக்கியிருக்கிறது
ஐந்தாவது தொகுதியான ராணியென்று தன்னையறியாத ராணியில் முற்பகுதியில் இருக்கும் கவிதைகளின் மையம் மூன்று தொகுதிகளாக உருவாக்கி எடுத்த கவித்துவ நோக்கும் புற உலகும் கடுமையாக மோதி ஆடிய பகடையில் கவிஞனும் உலகமும் வந்து சேர்ந்த ஒரு புள்ளி
இந்தத் தொகுதியின் பொதுத்தளமாக அந்த பகடையாட்டம் முடிந்த பின்பான எதிர்வினைகள் இருக்கின்றன பெரும்பாலும் மௌனமான வெறித்து நோக்குதலாக காட்சிக் கவிதைகள்
இருப்பை மிக எளிதான ஒன்றாகவும் பசிக்கு ஒரு தானியம் குடிக்க ஒரு துளி நீர் சுகிக்க ஒரு முத்தம் புதியதாகவும் ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறது
துயரற்ற மரங்களும் பறவைகளும் நிறைந்த தேவதேவனின் கவிதைகள் போலவே ஒரு தரிசனத்தை நெருங்கி வந்திருக்கிறது ஷங்கரின் சமீபத்தையக் கவிதை உலகு
தேவதேவன் கவிதைகளை ஐம்பது வருடங்கள் கழித்து வாசிக்கும் ஒருவர் பாஷோவை இன்று எண்ணிக் கொள்வதைப் போலவே அத்வைதத் துறவியாக அலைந்த ஆன்ம சாதகன் என்றே எண்ணிக் கொள்ள முடியும்
ஆகவே எக்கணமும் தன் கூட்டை விட்டு விண்ணையும் உதறி அந்த முழுமை நோக்கித் தன்னை எழுப்பிக் கொள்ள தவம் செய்து கொண்டிருக்கிறது அந்த சிறு பறவை
இதை தேவதேவன் மறுத்து எங்கோ இருக்கும் ஒன்றின் வெளிப்பாடே இங்கிருக்கும் அனைத்தும் என்றும் அதை அடையும் வழியே இவை அனைத்தும் என்று சொல்லக் கூடும்
தேவதேவன் மேலிருந்து இறங்கி வரும் தேவனைப் போலவே கீழ் நோக்கி ஒஸாமாவை அணுகுகிறார் உன்னிடமிருப்பது அறியாமையும் வெறுப்பும் இக்கவிஞனிடமிருப்பதோ ஞானமும் அன்பும்
அது பகடியா ஒன்றை எடுத்துப் பார்த்து விட்டு வைத்து விட்டுப் போவதைப் போல ஒரு காரணமற்ற செயலா என்பதெல்லாம் கவிதைக்குள் சொல்லப்படவில்லை
ஷங்கரின் கவிதை கடவுளற்றவனின் தனக்குத் தானேயான பிரார்த்தனை ஆனால் தனக்காக அல்ல மரங்கொத்திகள் கொத்தும் போது வெளிப்படும் சத்தத்தில் கசியும் உலகின் துயரத்திற்கான பிரார்த்தனை
தலை உடல் தனியாக பிய்க்கப்பட்ட பொம்மைகளை ஆணுறைகளை தூக்கியெறியப்பட்ட மலர்ச்சரங்களை ரத்தம் தோய்ந்த ஊசிகளை தன் கைகளில் ரத்தம் கசிய எடுத்து சுமக்கையில் இவ்வுலகின் துயரத்தை சிலுவையைப் போல சுமந்தலைபவை குப்பை சேகரிப்பவன்
நவீனத்துவத்தின் துயரம் போல தான் இவ்வுலகம் என்ற பிரிவினையற்றதாகவும் இவ்வுலகத்தின் துயரனைத்தையும் ஏந்திக் கொள்வதாகவும் இருக்கிறது
அபூர்வமான ஒரிரு வரிகளைத் தவிர அப்பா செயலால் நிரம்பி மணலை சலித்த மேற்குடுவை அம்மா அவர் சலித்த மணல் நிரம்பிய பைத்தியம் படர்ந்த கீழ்க்குடுவை நாய் பெற்ற தெங்கம்பழம் என் காமம்
அப்படி சொல்லப்படும் சொற்கள் சில இருந்தால் நினைவில் ஒரு தாயத்தைப் போல பொறித்துக் கொள்ளலாம் பைபிளைப் போல தூக்கிக் கொண்டு அலைவதற்கு பதிலாக எனத் தோன்றியது