sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ஏழு கடலும் எண்ணிறந்த மலையும் ஏனைய பொருளும் கொண்ட நிலவுலகத்தையும் மேலும் கீழுமாய் நின்ற பதினான்கு உலகங்களையும் மற்றுமுள்ள அண்ட்ங்கள் அனைத்தையும் நொடிப் பொழுதில் உண்டு ஒழிக்க வல்லது முருகன் கைவேல் சூரனையும் அசுர குலத்தையும் வீட்டுவது அதற்கு ஒரு விளையாட்டேயாகும் என்று இன்னோரன்ன செய்திகளை இந்திரன் மைந்தனும் இமையவரும் உணரத்தக்க வ்கையில் வீரவாகு எடுத்துரைத்தார்
பின்னர் அவ்விடம் விட்டு நீங்கிப் பறந்து சென்று வெற்றி வீரனாகிய சூரன் அரியாசனத்தில் வீற்றிருந்த அத்தாணி மண்டபத்தை அடைந்தார் மேரு மலையை வில்லாகக் கொண்ட மேலவன் மைந்தனாகிய தூதன் யான் அசுரர்கோன் அரியாசனத்தில் இருக்க எளியனாய் அவனுக்குத் தாழ்ந்த நிலையில் சென்று நிற்றல் எம்பெருமான் பெருமைக்கு இழி வாகுமே என்று எண்ணினார் அறுமுகப் பெருமானது திருவடியை நினைந்தார்
அந் நிலையில் அவர் அருளால் ஆயிரம் கோடி சூரியர் ஒருங்கு சேர்ந்து எழுந்தாற் போன்று ஒளி வீசிய பீடம் ஒன்று விரைவில் அங்கு வந்துற்றது
அசுரர்கோன் எதிரே நின்ற அரியாசனத்தைக் கண்ட முருக தூதர் எம்பெருமான் இதை அனுப்பினார் போலும் என்றெண்ணி அகமகிழ்ந்து அவர் திருவடி களை மனமாரப் போற்றி அத் தவிசின்மீது ஏறி வீற்றிருந்தார்
அதைக் கண்டான் சூரன் கடுங்கோபங் கொண்டான் பற்களைக் கடித்தான் சிரித்தான் உறுமினான் உடம்பெல்லாம் வியர்க்க கண்களில் தீப்பொறி பறக்க வாய் புகைந்திடப் பேசலுற்றான் அடா அற்பனே சுற்றம் துறந்து வற்றிய காட்டில் சுற்றித் திரிந்து இலைகளைத் தின்று உடம்பினை வருத்தும் சிற்றறிவுடையோர் செய்யும் சித்தின் தன்மை இது நீ கற்ற வித்தையை நம் முன்னே காட்டினாயோ
இந்நகரத்தில் பெண்டிரும் இது செய்வர் கருவிலுள்ள குழவியும் செய்யும் அறிவற்ற மலைகளும் செய்யும் விலங்குகளும் செய்யும் ஆதலால் இதை வியப்பவர் இங்கு யாரும் இலர் அது நிற்க
அது கேட்ட வீரவாகு அசுரனே இந்திரன் துயரத்தை நீக்கி பிரமன் முதலிய வானவர் சிறுமையைப் போக்கி தேவரைச் சிறையினின்றும் விடுவித்து அவர்க்குப் பண்டைச் சிறப்பை யெல்லாம் அளிக்குமாறு ஆதி முதல்வனாகிய ஐயன் திருச்செந்தூரில் எழுந்தருளி யுள்ளார்
தாரகன் என்னும் பெயர் கொண்ட நின் தம்பியையும் கிரவுஞ்சம் என்னும் பெரிய மலையையும் நொடிப்பொழுதிலே கொன்றொழித்த கொற்ற வேல் தாங்கிய குமரவேள் உன்னிடம் பெருங்கருணை கொண்டு என்னைத் துரதனுப்பினார்
வேள்வித் தீயில் மூழ்கிய உனக்கு எம்பெருமான் அளித்த அழியாத ஆயுளையும் செல்வத்தையும் வீணாகத் தவறான நெறியிலே சென்று கெடுத்துக் கொள்ளுதல் தகுமோ
அளவிறந்த செல்வத்துடன் நீயும் நின் சுற்றத்தாரும் வாழவேண்டுமானால் வானவரைச் சிறையினின்றும் விட்டுவிடு அற நெறியிலே அரசு புரிந்திடு அவ்வாறு செய்யா தொழிந்தால் குமரவேள் இங்கு எழுந்தருளி உன்னையும் உன்னைச் சார்ந்தோரையும் கொன்றழித்தல் திண்ணம் என்று உறுதியாகக் கூறினார் முருகதூதர்
இவ் வாசகத்தைக் கேட்ட போது சூரன் மனத்தில் முன்னிலும் அதிகமாகக் கோபம் மூண்டெழுந்தது தீப்பொறி பறக்கும் கண்ணும் புகை வீசும் மூச்சும் உடையவனாய் கையொடு கையறைந்து கடுமையாகப் பேசுவானாயினான்
அண்டங்கள் ஆயிரத்தெட்டும் வென்று இணையற்ற தனியரசு புரிந்திடும் எனக்குப் பல் முளையாத பாலனா மழலை மொழி பேசும் குழவியா புத்தி சொல்லத் தலைப்பட்டான்
அவரைக் குற்றேவல் கொண்டேன் அவர்தம் பழக்கவழக்கங்களைக் கெடுத்தேன் சிறைக் கோட்டத்தில் அவரை அடைத்தேன் எம் குலமுறைப்படி இவற்றையெல்லாம் செய்தேன்
விடவே மாட்டேன் ஒப்பற்ற வீர சூரன் என்னும் பெயருடையோன் நான் அழியாத வச்சிரதேகமும் மற்றைய வரங்களும் முன்னமே எனக்கு முருகன் தந்தையார் முறையாக அளித்துள்ளார்
பலபல சொல்வானேன் நான் வானவரை விடமாட்டேன் நீ பேதையாதலால் அறியாப் பிள்ளையின் சொல்லைக் கேட்டு இங்குத் தூதனாக வந்தர்ய் உனக்கு உயிர்ப்பிச்சை தந்தேன் பிழைத்துப்போ என்றான் சூரன்
அவன் சொல்லிய மொழிகளைக் கேட்ட போது முருக தூதனது உள்ளத்தில் சீற்றம் முறுகி எழுந்தது மெய்ம்மயிர் சிலிர்த்தது சிரிப்புப் பிறந்தது கண் சிவந்தது அந்நிலையில் பேசலுற்றார்
நெடுமாலும் நான்முகனும் கட்டுரை நெடுங்காலம் தேடியும் காண ஒண்ணாத இறைவனது கூறுதல் நெற்றிக் கண்களில் பரஞ்சுடர் உருவாய் கருணை நிறைந்த எம்பெருமான் தோன்றினார்
முன்னவர்க்கும் முதல்வருக்கும் முற்பட்ட ஆதி முதல்வராய் தன்னேரில்லாத் தலைவராய் ஈசன் என்னும் இணையற்ற பெயருடையவராய் மன்னுயிர்க்கு உயிராய் அருவமாய் உருவமாய் யாவர்க்கும் அம்மையப்பராய் அமர்ந்த பரம்பொருளே அறுமுகப் பெருமான் எங்கும் நிறைந்து அருள் செய்யும் எம்பெருமானுக்கு எங்கும் திருமுகங்கள் எங்கும் திருவிழிகள் எங்கும் திருச்செவிகள் எங்கும் திருக்கரங்கள் எங்கும் வீரக்கழல் அணிந்த திருவடிகள் எங்கும் அவர் திருவுருவமே அளவிறந்த அருங்குணம் உடைய எம் ஆதிமுதல்வன் வானவர் வருந்திக் கிடக்கும் வன்சிறையை அழிக்கவும் பிரமதேவன் முதலியோர் படும் துயரத்தை ஒழிக்கவும் அசுரக் களையை வேரறுத்து அறப்பயிரைக் காக்கவும் இங்கே எழுந்தருளியுள்ளார்
நொடிப் பொழுதில் உன் தீய நாக்கை அறுத்திருப்பேன் உன்னுயிரையும் பறித்திருப்பேன் ஆண்டவன் என்னை அதற்காக அனுப்பவில்லையாதலால் உன்னை உயிரோடு விடுகின்றேன்
நீயும் நின் சுற்றமும் அழியாமல் வாழ வேண்டுமானால் வானவரைச் சிறையினின்றும் விட்டுவிடு மாறுபட்ட மனப் பான்மையை ஒழித்து முருகவேள் திருவடியே சரணம் என்றும் கருதி இரு என்று கட்டுரை கூறினார்
இவ்வாறு குன்றம் எறிந்த குமரவேளின் பெருமையை வீரவாகு எடுத்துரைத்தபோது சிறுதொழில் புரியும் அசுரன் சீற்றமுற்றான் பெருமூச்செறிந்து பேசத் தலைப்படடான்
அண்டங்கள் தோறும் சென்று அமர் புரிந்து வெற்றி பெற்ற யான் அஞ்சுவது யாதொன்றும் இல்லை என்று கூறி அருகே நின்ற அசுரர்களுள் ஆயிரம் வீரரை நோக்கி தூதுவனாக வந்த இவனைக் கொல்லுதல் பழியாகும் விரைவில் இவனைப் பிடித்துச் சிறையில் இடுக எனப் பணித்தான்
அந் நிலையில் அவர் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்தார் அசுர்ர் தலைகளின் சிகையை ஒரு கரத்தாற் பிடித்துத் தரையில் அடித்தார் நொடிப் பொழுதில் அவர் உயிரைக் குடித்தார்
பின்பு சூரனை நோக்கி என் ஆண்டவனது நெடுவேலால் நீ மாண்டு ஒழிவாய் அதுவரையும் ஐம்புலன்களாலும் அனுபவிக்கத்தக்க இன்பங்களை யெல்லாம் ஆரத் துய்த்துக் கொண்டு இரு
நான் போய் வருகின்றேன் என்று புறப்பட்டார் சிங்கம் போன்ற வீரன் இவ்வாறு சொல்லிச் சென்றபோது அவர் தங்கியிருந்த அரியாசனமும் மேலே எழுந்து வானத்திற்சென்று மாயைபோல் மறைந்தது
தூதுவனாய் வந்த இவன் நமது அணுக்கப் படையை அடித்துச் சென்றான் செய்யத் தகாத காரியத்தைச் செய்தானாயினும் இவன் இங்கு வந்த தூதன் ஆதலால் கொடும்போர் புரிந்து இவனைக் கொல்லுதல் பழியாகும்
மீண்டும் முருகதுதர் அவனைக் காலால் உதைத்தார் இடியோசை கேட்ட நாகம்போல் துடித்து விழுந்த அசுரன் வாய் வழியே குருதி பொங்க மிதித்தார் நூறு தலைகளையும் நொடிப் பொழுதில் துவைத்து அவன் உயிரை முடித்தார்
பின்னர் அளவிறந்த சீற்றம் கொண்டு ஆறுமுகப் பெருமான் கருணையாற் சொல்லி யனுப்பிய கட்டுரையை மதியாது இகழ்ந்த சூரனது அத்தாணி மண்டபத்தை நொறுக்கிப் பின்பு இந் நகரத்தையும் எரிப்பேன் என்றெண்ணினார் வேற்படை தாங்கிய குமரேசனது திருவடியை நினைத் தார் அப் பெருமான் அருளால் உலகளந்த திருமால்போல் நெடிய தோர் உருவம் கொண்டு நின்றார்
அவர்களோடு போர் புரிய முற்பட்ட முருகதூதர் பெருத்தார் சிறுத்தார் பல வடிவம் தரித்தார் ஒவ்வொருவரையும் தொடர்ந்து நடந்தார் காற்றுப்போல் சுழன்றார் வளைந்தார் எழுந்தார் ஐம்பது வெள்ளத்தையும் கலக்கி அழித்தார் பின்னர் ஐந்நூறு யோசனை அகலமும் ஆயிரம் யோசனை உயரமும் உள்ளதாய் பொன்னொளி வீசும் மேரு மலைபோல் பன்னெடும் சிகரங்களையுடையதாய் நின்ற வேரம் ஒன்று அங்கு விளங்கக் கண்டார்
அரண்மனையின் எதிரே அழகிய பொன்னொளி வீசி நின்ற அவ் வேரத்தைப் பறித்து ஒரு கரத்தில் எடுத்தார் அறம் திறம்பிய அசுர மன்னன் வீற்றிருந்த அத்தாணி மண்டபத்தின்மீது அதனை வீசி எறிந்தார்
அம் மண்டபம் இடிந்து விழுந்தது அங்கெழுந்த தூசி விண்ணும் மண்ணும் பரந்தது எட்டுத் திக்கிலும் செறிந்தது அசுரக் கூட்டம் உடைந்து கலைந்தது இவற்றைக் கண்ணுற்றான் அறிவிழந்த சூரன்
அலைகடலில் எழுந்த ஆலகாலம் போன்ற மேனியும் ஊழித் தீயின் கொழுந்து போன்ற சிகையும் உடைய அசுரர்கள் பெரிய வீரவாகுவின்மீது அம்பு தொடுத்தார்கள் கூரிய வேல்களை விடுத்தார்கள் இரும்புத் தடிகளை எறிந்தார்கள் நச்சுப் படைகளை வீசினார்கள் சூலப் படையையும் வச்சிரப் படையையும் நேமி படையையும் விட்டார்கள்
இவ் வண்ணம் கடும்போர் திகழும்பொழுது இணையற்ற முருக தூதர் சிறிது நேரத்தில் ஆயிரம் தோளுடைய வீரர் சகத்திர வகுகள் அனைவரையும் ஒரு மராமரத்தால் சிதைத்து நொறுக்கித் தனியராய் அமர்க்கணத்தில் நின்றார்
அதையறிந்த சூரன் சரி சரி உமையவள் பெற்ற பாலன் விடுத்த தூதன் ஒருவன் எம் முன் வந்து ஏளனம் செய்தான் புறத்தே போந்து போரில் எதிர்த்தவரையெல்லாம் அழித்தான் இன்னும் போகாமல் நிற்கிறான் நமது வீரம் அழகுதான் என்று நகைத்தான்
மூன்றுலகும் புகழ் பெற்ற சூரன் சீற்றத்தைக் கண்டு தரியாத வச்சிரவாகு என்னும் மைந்தன் கிளர்ந்து எழுந்தான் பத்துத் தலையும் வச்சிரமேனியும் வாய்ந்த அம்மைந்தன் மன்னன் அடிபணிந்து ஐயனே அற்பத் தூதுவன் பொருட்டு இப்படி வருந்தலாமோ
மாலையணிந்த வச்சிரவாகு தன் சேனையோடு போர்க்களம் புகுந்தான் அவனைப் பார்த்தபோது முருக தூதர் இவன் இந்திர ஞாலத் தேருடைய சூரன் அல்லன் அவன் மைந்தருள் ஒருவன்போலும்
இவனைச் சேனையோடு சிதைத்து அழித்து அந்திமாலை வந்தெய்து முன்னமே எம்பெருமான் திருவடியை வணங்கச் செல்வேன் என்று தமக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டார்
அவ் வேளையில் வச்சிரவாகுவின் உடன்வந்த பெருங்குல மைந்தரும் பரந்த நாற்படையும் முருக தூதனை வளைந்து படைக்கலம் தொடுத்துப் போர் விளைத்தார்கள் வல்லவனாகிய வச்சிரவாகு தன் வில்லை வளைத்து நானொலி எழுப்பி ஆயிரம் அம்புகளைப் பூட்டி முருக தூதன்மேல் விடுத்தான்
மகேந்திர நகரை விட்டு நீங்கினார் முருக தூதர் ஆகாய வழியே விரைந்து எழுந்து முருகன் கருணையைப் போற்றி வடதிசையிலுள்ள இலங்கையின் அருகே வந்தடைந்தார்
பெருஞ் செல்வத்தையுடைய இலங்கையை விட்டு நீங்கி கருங்கடல் கடந்து கந்தமாதன மலையைச் சேர்ந்த திருச்செந்தூரை வந்து அடைந்தார் வீரவாகு அன்பினால் என்பும் மனமும் உருக கண்களில் திகழ்த்தது ஆனந்த வெள்ளம் பெருக மெய்தானரும்பி விதிர்விதிர்க்க முருக வள்ளலின் சேவடியை வணங்கி ஐயனே தேவரீர் பணித்தருளிய மொழியைச் சூரன் முன்னே சென்று சொன்னேன்
அப்போது எங்கும் நிறைந்து எல்லாம் அறியும் தன்மை வாய்ந்த முருகன் அன்பனே நீ செய்ததொன்றும் சொல்லவில்லையே அதைச் சொல் என்று பணித்தருளினார்
எம்பெருமானே சூரன் நகரத்திற்குத் தூது செல்லும் போதும் திரும்பி வரும் போதும் என்னைத் தடுத்தோரை யெல்லாம் உமது திருவடித் திறத்தால் முடித்துவிட்டேன்
அவன் செருக்கையழிக்க நாளையே செல்வோம் என்று அறுமுகப் பெருமான் கூறக் கேட்ட பொழுது அங்கிருந்தோர் எல்லாம் நம் துயர் ஒழிந்தது என்று மகிழ்வுற்றார்
முருக தூதனால் அழிந்த நகரத்தைச் செப்பனிடும் பொருட்டுச் சூரன் சேவகர்கள் மற்றோர் அண்டத்தில் இருந்த பிரமதேவனைக் கொணர்ந்து மன்னன் முன்னே நிறுத்தினார்கள்
பொன்மதிலும் மாட வீதிகளும் கூட கோபுரங்களும் வேரமும் பூஞ்சோலைகளும் மண்டபங்களும் தடாகங்களும் வானளாவிய மேடைகளும் மன்றங்களும் பிறவும் முன்னிருந்த வண்ணமே படைத்தான் பிரமன் புதிதாக அமைந்த நகரத்தையும் மாளிகையையும் நோக்கினான் சூரன்
முந்நீர்க் கடல் கடந்து செந்திற் பதியிற் பாசறை கொண்ட கந்தன் படைத்திறமும் பிரவும் உணர்ந்து வந்த ஒற்றர்கள் அந்த வேளையில் அவன் முன்னே போந்து வினாங்கி அரசே தாரக வீரனைக் கொன்று மாய கிரியாகிய கிரவுஞ்ச மலையை வேற்படையால் இரு கூறாகப் பிளந்து ஒழித்து கடற்கரையில் உள்ள செந்தியம்பதியில் முருகன் வந்துள்ளான்
வேலேந்திய அப் பாலன் பொங்கி யெழுகின்ற பூதகணங்களோடும் வெம்படை தாங்கிய வீரர் களோடும் கடல் கடந்து இங்கு வந்து போர் புரியக் கருதியுள்ளான்
அம் மொழி கேட்ட மன்னன் ஒப்பற்ற தம்பியாகிய சிங்கமுகனையும் அறிவறிந்த அமைச்சரையும் பானுகோபன் முதலிய மைந்தரையும் உற்ற துணையாய சுற்றத்தாரையும் சேனைப் பெருத்தலைவரையும் ஒரு கணப் பொழுதில் வரவழைத்தான்
அவர்கள் வந்து மன்னன் அடிபணிந்தனர் சூரன் உள்ளத்தில் நெருப்புப் போன்ற சீற்றம் நிறைந்து எழுந்தது பெருமூச்செறிந்து பேசுவானோயினான் இத்திரு நகர் அழிந்தது அளவிறந்த சேனை இறந்தது எங்கும் எலும்பு குவிந்தது மாநிலம் கிழிந்தது குருதியாறு பெருகிற்று என் ஆணை ஒழிந்தது சீமையும் சிதைந்தது
தூதனாக வத்த ஒருவனைப் பிடித்துச் சிறையில் அடைத்து வைத்தேன் அல்லேன் முடித்தேன் அல்லேன் வடுப்படுத்தினேன் அல்லேன் எல்லையற்ற வசைக்கு ஆளாயினேன்
அது கேட்டு அமைச்சருள் ஒருவனான மேதியன் அரசனை வணங்கி ஐயனே மாயம் புரிய வல்ல மலையையும் திருமாலை வென்ற உம் வீரத்தம்பியையும் நொடிப் பொழுதில் அழித்த வீரனைப் பாலன் என்று பேசுதல் அறிவாகுமோ
ஒப்பற்ற தம்பியும் மலையும் அழிந்தபோதே சிவகுமாரன்மீது செல்லாதிருந்தீர் சேனையையேனும் அனுப்பி அவனை வெல்லாதிருந்தீர் இத் துணைக் காலமும் வீணாகக் கழித்தீர் கழிந்ததைக் குறித்துக் கவலையுறுதலாற் பயன் இல்லை
இன்றே அசுரப் படையோடு முருகனை வளைத்துப் போர் செய்ய விரைந்து எழுக நேற்றுப் போல் இன்றும் காலம் தாழ்க்கலாகாது என்று மேதியன் சொல்லி முடித்தான்
அது கேட்ட துர்க்குணன் என்னும் அமைச்சன் நன்று நன்று என்று கைகளை உதறிக் கிறி முறுவல் செய்து அரசே நீ தவஞ் செய்து எல்லையற்ற ஆயுளும் இலங்கும் ஆழியும் மாசற்ற செல்வமும் மனத் திட்டமும் வீரமும் வேறுள்ள திறமையும் பெற்றாய் இவையெல்லாம் பாலனோடு போர் செய்யத்தானே
அவன் முடித்தவுடன் கல்லை யொத்த தோள்களையுடைய காலசித்தன் எழுந்தான் சிரித்த முகத்தினனாய் அண்ணலே அசுரர் திறங்கண்டு அமரர் ஒடுங்கினர் அரக்கர் அஞ்சினர் எண்திசை பாலரும் ஏவல் புரிகின்றார் இன்று அசுரரைவிடப் பூதர் வலியவராம் என்ன இது கலி காலத்தின் கோலமா
அந் நிலையில் சுருக்கென்று சண்டன் எழுந்து அரசே என்னை அனுப்பினால் மும்மூர்த்திகள் தடுத்தாலும் முனைந்து தாக்கி முருகனையும் அவன் படையையும் வென்று வருவேன் என்றான்
இந்த விதமாக மற்றைய அமைச்சரும் தந்திரத் தலைவரும் தானைத்தலைவரும் பேசக் கண்ட பானுகோபன் எழுத்து என் ஐயனே முனிவரும் மயங்குமாறு மாயை செய்த மலையையும் தாரக வீரனையும் முருகன் கொன்றபோது என்னை அனுப்பினாயல்லை இன்று இதைக் குறித்து வினவுவது என்னோ
ஆயிரத்தெட்டு அண்டங்களுக்கும் அரசனாயுள்ள நீ சிவன் பெற்ற சிறுவன்மீது சீறி பெழுதல் சரியன்று என்னை அனுப்பி வெற்றி பெற்று வாழ்க என்துரைத்தான்
அப்போது இரணியன் என்னும் மைந்தன் தளராத வலிமையுடைய சூரனை நோக்கி இன்று இரவே என்னை அனுப்புக நான் சென்று பெரும்போர் புரிந்து பகைவரைக் கொன்று வானவரையெல்லாம் ஒறுத்து வருகின்றேன் என்றான்
அவனுக்குப் பின் அவன் தம்பியாகிய அங்கிமுகன் எழுந்து வெம்போர் புரிந்த என் தம்பியை வாளால் முடித்த தூதனையும் மற்றைய பகைவரையும் கொன்றாலன்றி இம் மாநகர்க்கு நான் வருவதில்லை என்று வஞ்சினம் கூறினான்
அங்கிமுகன் இவ்வாறு சொல்ல அவனை விலக்கி ஆயிரந்தலை பெற்ற சிங்கமுகன் மன்னர் மன்னனாகிய சூரனை நோக்கி அரசே இதுகாறும் பேசிய மந்திரத் தலைவரும் படைத்தலைவரும் மைந்தரும் அவரவரிடம் அமைந்த வீரம் பேசினரேயன்றி பெருமை சான்ற உனக்கு ஏற்ற அறிவுரை கூறினாரல்லர்
வானுலக மன்னனாய இந்திரனை வருந்த வைத்தாய் அவன் அரசுரிமையைப் பறித்தாய் அவன் இருந்த நகரின் செல்வமெல்லாம் கவர்ந்தாய் வானவரைச் சிறையில் வைத்தாய் அந் நாளிற் சிறை புகுந்த வானவரை இந் நாளளவும் விட்டாயில்லை இரக்கம் துறந்தாய் அதனாலன்றோ அறுமுகன் உன்னுடன் போர் செய்து வந்தான்
எம் ஐயனே தேவரைச் சிறையி னின்றும் விடுவாயாயின் முருகவேள் இங்குப் போர் செய்யக் கருதார் நாம் செய்த குற்றமும் மனத்திற் கொள்ளார் நாளையே கயிலை மலைக்குக் கடிது செல்வார் என்று பேசினான்
மற்றையோர் பேசியதற்கு மாறாகச் சிங்கமுகன் சொல்லிய மொழிகளைக் கேட்ட போது சூரன் கையொடு கையறைந்தான் பற்களால் இதழைக் கடித்தான் மேனி வெதும்பினான் முடித்தலை அசைத்தான்
விண்ணில் உள்ள கதிரவனை ஒரு கனியென்று கண்ணிலாதவன் காட்ட அதைக் கையிலாதவன் போய்ப் பிடிக்கும் தன்மை போன்றது கருத்திலாச் சிறுவ்ன் ஒருவன் என்னை வெல்வான் எனச் சொல்வது என்றான்
இவ்வாறாகச் சூரன் சொல்லிய மொழிகளைக் கேட்ட சிங்கமுகன் மீண்டும் ஐயனே இன்னும் ஒன்றுரைப்பேன் கோபம் கொள்ளாமல் கேட்க வேண்டும்
யாவர்க்கும் முன்னவனாகிய இறைவனுடைய கருத்துரைத்தல நெற்றிக் கண்களில் எழுந்த ஆறு சுடர்களே செந்நிறத் திருமேனியும் ஆறு முகங்களும் பன்னிரு தோள்களும் கொண்டு வந்துள்ளன
சிங்கமுகனை நோக்கி நீ புகழ்ந்து பேசிய பாலன் காற்றிலே பறந்தவன் நெருப்பிலே காய்ந்தவன் கங்கை ஆற்றிலே மிதந்தவன் சரவணப் பொய்கையிலே கிடந்தவன் பல மாதரிடம் பாலுண்டு விளை பாடியவன்
நீ வீரம் இழந்தாய் மானம் துறந்தாய் சிறப்புடைய அசுரரது மேன்மையை அழிக்கப் பிறந்தாய் இப் பிறப்பில் எப் பயனும் பெற்றாயில்லை இருந்தவருள்ளே நீ இறந்தவன் ஆனாய் நானே பூதரையும் தலைவரையும் பாலனையும் பிற பகைவரையும் வென்று வருகின்றேன்
அது கேட்ட சிங்கமுகன் ஆகும் விதியிருந்தால் எல்லாம் ஆகும் போகும் விதியிருந்தால் எல்லாம் போகும் ஈசன் ஒருவனாலன்றி வானவராலும் ஊழ்வினையை ஒழிக்க முடியுமோ
அதைக் கண்டு பின்னும் உயிர் தாங்கியிருத்தல் பிழையாகும் தமையனுக்கு முன் இறத்தலே தக்கது என்று எண்ணினான் சூரனடிகளில் விழுந்து வணங்கினான் அரசே சீற்றம் தீர்க சிறியேன் செய்த பிழையைப் பொறுத்தல் வேண்டும்
அப்போது சூரன் அகமகிழ்ந்தான் தம்பியை வருக என்று அழைத்து மார்போடு அணைத்தான் இன்று ஊருக்குச் சென்று அங்குள்ள படைகளையெல்லாம் திரட்டி ஆயத்தமாய் இரு கந்தன் இங்கே வந்தால் உன்னை அழைப்பேன் அப்போது வருக என்று விடைகொடுத்தனுப்பினான்
அப்போது அரியாசனத்தில் எழுந்தருளியிருந்தார் அறுமுகப் பெருமான் அருகே நின்ற அயலும் அணியும் இந்திரனும் வானவரும் முனிவர்களும் மற்றுமுள்ளோரும் கேட்க வீரவாகுவை நோக்கி பாவமே புரியும் சூரனும் அசுரர் அனைவரும் இறந்துபடவும் வானவரது துயரம் நீங்கவும் வீரமகேந்திரத்திற்கு தேரைக் கொண்டுவருக என்றார்
வள்ளலாகிய முருகப் பெருமாள் பேசிய வாசகத்தைக் கேட்ட போது கடலில் மூழ்கினர் எமது துன்பமெல்லாம் தீர்ந்த்து என்று துள்ளினர் ஆடினர் பாடினர்
அழிவில்லாத இலக்க வீர்ர்களும் எட்டுப் பெருவீரரும் மந்தர மலைபோன்ற திண்மை வாய்ந்த வீரவாகுவும் தனித்தனியே தேர்களில் ஏறித் தேவ தேவனாகிய முருகப் பெருமானைச் சூழ்ந்தார்கள்
இவ்வாறு வேற்படை தாங்கிய முருகவேள் ஈராயிரம் பூத வெள்ளம் ஆரவாரத்தோடு தொடர்ந்துவர ஆகாய வழியே கடல்மீது எழுந்து சென்று தூது சென்ற வீரவாகுவால் துயரமுற்ற இலங்கையைக் கடந்து கருமலை போன்ற சூரன் வீற்றிருந்த மகேந்திரபுரத்தின் முன்புறம் போந்தார்
அங்கு முருகப்பெருமகன் ஆணைப்படி தேவதச்சன் மாட கூடங்களும் மண்டபங்களும் மணிப் பூஞ்சோலைகளும் தடாகங்களும் அழகிய தெருக்களும் கோடிகளிற் பெரிய கோபுரங்களும் அமைத்து அச் சிறந்த பாடி வீட்டுக்கு ஏமகூடம் என்று பெயரிட்டான்
அதையறிந்த பானு கோபன் தன் மாளிகையினின்றும் போந்து தேரை விட்டிறங்கி சூரன் இருந்த இடம் சென்றான் அடி வணங்கினான் வீரர் பெருமானே என்னை எதற்காக அழைத்தாய்
அப்போது வீரக்கழலணிந்த மன்னவன் கூறலுற்றான் மைந்தனே தாரகனைக் கொன்று அவன் குன்றையும் அழித்த கந்தவேள் திருச்செந்துரினின்றும் புறப்பட்டு கடல் கடந்து நந்தி கணங்களும் பூதப்படைகளும் புடை சூழ இந் நகரின் வடபால் வந்தடைந்தான்
பகைவரது ஆற்றலை ஆராய்ந்தறியாத பானுகோபன் தந்தை பணித்தவாறே பெரு வில்லைக் கையில் எடுத்தான் எவரையும் மயக்கும் மோகப்படையும் கைக்கொண்டான்
இரு திறத்தவரும் நெருங்கிப் பேர் நிகழ்த்தினர் இறந்த அசுரர் எண்ணிறந்தவர் முரிந்த காலும் தலையுமாய் உயிர் துறந்த பூதரும் அளவிறந்தவர்
அந் நிலையில் வெற்றி வீரனாகிய வீரவாகு குமரவேள் திருவடியை மனத்திற் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் துதித்து திண்ணிய உள்ளமுடைய பானுகோபனை எதிர்த்தார்
வீரவாகுவின் வில்லினின்றும் எழுந்த அம்புகள் பள்ளத்திற் பாயும் வெள்ளம்போல் விரைந்து நிலவுலகம்போற் பரந்து தீயின் திறமையுற்று ஆகாயம்போல் அழிவற்று காற்றுப் போல் கடுகி ஆயிரங்கோடி தலைகளை அறுத்தாலும் வெறுப்படையாமல் வேலை செய்தன
இன்னும் ஒரு நாழிகையில் இவன் உடலைச் சின்ன பின்னாமாக்குவேன் அவ் விதம் செய்யேனாயின் உயிர் வாழ ஒருப்படேன் நான் இவ்வுலகித் பிறந்தவனும் அல்லேன்
வில்லோடு தீயில் விழுந்திடுவேன் என்றான் மாயம் விளைக்கும் மோகப் படையைக் கையில் எடுத்தான் மனத்தில் அதற்குப் பூசனை புரிந்தான் மாற்றான் சேனையையும் வீரவாகுவையும் பற்றி அவர் அறிவைக் கெடுத்து ஆக என்று சொல்லி விடுத்தான்
உயிருக்குயிராய் நின்ற அருள் புரியும் அறுமுகப் பெருமான் அதனை அறிந்தார் ஓர் அமோகப் படையை விரைந்து ஆக்கினார் அதனை தேக்கி எம் வீரரைத் தெளிவித்து எழுப்புக மாற்றான் விடுத்த படையின் வன்மையைக் கெடுத்து வருக என்று ஏவினார்
நிகரற்ற மோகப்படை நீர்மை யிழந்த போது வீரவாகுவும் ஏனைய வீரரும் உடலைப் பிணித்த மயக்கம் தெளிந்து முருகவேளின் வெற்றிப்படையைக் கண்டு மகிழ்ந்தார்கள்
யானே படையுடன் சென்று பகைவர் வலிமையை அழிப்பேன் வாகைமாலை சூடுவேன் ஒன்று எண்ணினான் வில்லையும் ஏனைய படைக்கலங்களையும் எடுத் தான் முன்னாள் வானவர் கொடுத்த தெய்வப் படைக் கலங்களையும் கைக்கொண்டான் கரத்திலே தோலுறை மாட்டினின் புறத்தில் அம்பறாத்தூணி தூக்கினான் விரல்களில் பொன்னாலாகிய புட்டில் பூட்டினான்
அப்பொழுது சிங்கமுகாசுரன் மைந்தனாகிய அதிசூரனும் தாரகன் புதல்வனாகிய அசுரேந்திரனும் போர்க்கோலம் பூண்டு சூரனை அடைந்தார்கள்
அவர் பணித்தவாறே அழிவற்ற வீரவாகுவும் அவர் தம்பியரான எட்டு வீரர்களும் நூறாயிரவரும் பூதகணங்களின் தலைவரும் தேர்மீது ஏறித் திண்ணிய சேனையின் நடுவே சென்றார்கள்
வீரம் நிறைந்த படைத்தலைவரை முன்னிட்டுச் சேனைகள் இவ் வண்ண்ம் செல்ல ஈசன் அருளிய குமரவேள் அசுரப்படை நெருங்கி நின்ற போர்க்களத்தை அடைந்தார்
அன்னான் சீற்றத்தைக் கண்டு அயன் அஞ்சினன் திருமால் துளங்கினன் இந்திரன் அயர்ந்தனன் கூற்றுவனும் கலங்கினன் நல்லறம் நடுங் கிற்று ஐம்பெரும் பூதங்களும் அச்சம் கொண்டன
அவ் வேளையில் பல்லாயிரங் கோடி அம்புகளைச் சூரன் அடுக்கடுக்காக விடுத்தான் மாற்றார் வீசிய மலைகளையும் மரங்களையும் தடுத்தான் பூதப்படையின் தலைவருடலைத் துளைத்தான்
சூரன் விளைத்த போரின் கொடுமையைக் கண்டு நீலனும் மாலியும் நெஞ்சழிந்தாக்கள் கும்பன் நிகுல்டன் என்னும் இருவீரர் கண்ணும் பஞ்சடைந்தது
பகைவரை நடுங்கச்செய்யும் வீரவாகு தேரூர்ந்து வந்து சூரன் எதிரே தோன்றினார் அவரது அழகிய உருவத்தைக் கண்டபொழுது கடுங்கோபங் கொண்டான் அசுரர் கோமான் போர் புரிய நின்ற வீரவாகுவை நோக்கி நீ எமது வீரகேந்திரத்தை சாடினாய் அளவிறந்த என் சுற்றத்தாரை அழித்தாய் கணக்கற்ற சேனையைச் சிதைத்தாய் என் மைந்தரையும் கொன்றாய் இன்றே உன் உயிரை எடுப்பேன் போரை முடிப்டேன்
உனது வில்லின் வன்மையை அறிவேன் நான் தெய்வப் படைக்கலத் தீறனும் தெரிவேன் உன் உடல் வன்மையும் உணர்வேன் தப்பாத ஒரு படைக்கலத்தால் உன்னை முடிப்பதற்குக் காலம் கருதி இருந்தேன் என்று சொல்லிச் சூரன் விற்போர் தொடுத்தான்
பெருகி குருதியும் பிளந்த மார்பும் புகைந்த மனமும் குறைந்த வலிமையும் உடையராய் வீரவாகு உடல் சேர்ந்து விழுந்தார் தேவர்கள் அஞ்சி ஓடினர்
அப்பொழுது கோடிக்கணக்கான சூரியர்கள் ஒருங்கே திரண்டு உருவாகி விண்ணினின்றும் இழிந்து போர்க்களத்தில் வந்தாற்போன்று குமரவேள் தோன்றினார்
அவரைக் கண்டான் சூரன் அன்று அலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற ஆறுமுகமும் அழகிய கண்ணும் கதில் அசைந்த குண்டலமும் தலையில் அணிந்த திருமுடியும் மணிமார்பும் பன்னிரு கைகளும் படைக்கலங்களின் ஒளியும் தண்டையும் சிலம்பும் ஒலிக்கும் திருவடியும் தெரியக் கண்டான்
இன்றளவும் முனிவரும் தேவரும் எண்ணி எண்ணிக் காணாத இறைவனாய முருகனைச் சூரன் தன்னிரு கண்ணால் கண்டான் என்றல் அவன் இயற்றிய தவத்தின் பயனை யார் அறிந்து சொல்ல வல்லார்
இன்று நிகழவிருக்கும் போரில் பிரம தேவனும் மாயவனும் விண்ணவர் வேந்தனும் எண்திசைப் பாலரும் இமயவல்லியும் இரக்கமுற்று வருந்த இமைப்பொழுதில் என் வில்லால் உன் வன்மையை அழிப்பேன் என்றான்
இவ்வாறு சூரன் என்று பேர் பெற்ற் கொடியவன் வீரமும் வலிமையும் செருக்கும் சினமும் கொண்டு பேசியபோது கருணை வடிவாய் நின்ற குமரவேள் புன்முறுவல் பூத்த முகத்தோடு அவனை நோக்கி வெற்றியுடையோம் வீரமுடை யோம் பெருமையுடையோம் படைக்கலமுடையோம் அழியா வரம் உடையோம் அரும்பெருஞ் சேனையுடையோம் என்று அகந்தை கொள்ளாதே
கருங்கடல் போல் நின்ற பெருஞ்சேனை விழுந்து ஒழிந்ததை அறிந்தான் சூரன் மனம் மருண்டான் தனியனாய் நின்றான் தேர் இழந்தான் வில் இழந்தான் வீரன் என்னும் பேர் இழந்தான் படை இழந்தான் அணி இழந்தான் மணிமுடி இழந்தான் குடையும் இழந்தான் நாடிழந்த மன்னர்போல் நிலத்திடை நின்றான்
அவன் நெஞ்சில் வெஞ்சினம் மூண்டது உடம்பில் வேர்வை எழுந்தது முடியணிதற்குரிய தலையை அசைத்தான் பாலகன் வலிமை நன்று நன்று என்று நகைத்தான் வெற்றி தரும் பிரமாஸ்திரத்தை எடுத்து முருகன் மேல் விடுத்தான்
அம் மொழி கேட்ட சூரன் நான் படையிழந்து விட்டேன் என்று எண்ணியன்றோ இப் பாலன் வானவரைச் சிறையினின்று விட்டுவிடு என்று சொல்லத் துணிந்துவிட்டான் சிறுபிள்ளைத் தனத்தால் இவ்வாறு செப்பினான்
ஆதலால் என் நகரினுள்ளே சென்று போருக்கேற்ற சீரும் சேனையும் கொண்டு பின்னர் வந்து போர் செய்வேன் என்று பல வகையான சூழ்ச்சிகளை மனத்திற் கொண்டு மாயா மந்திரத்தை உன்னினான் திடீர் என்று மறைந்தான் பொன் மயமான மகேந்திர மாளிகையிற் புகுந்தான்
எவரும் அறியாவண்ணம் உரு மறைந்து சென்ற சூரன் திருமகள் போன்ற பதுமையின் மாளிகை அடைந்தான் அங்கு மெல்லிய மஞ்சத்தில் உறங்கினான் அல்லன் யாரோடும் பேசினான் அல்ல்ன் வெம்போருக்குரிய விடயங் களையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்
அப்போது அவன் தந்தையிடம் போந்து அரசே இன்று நீ அமர்க்களம் சென்று அமரருக்கு ஊக்கமும் அசுரருக்கு ஏக்கமும் உண்டாக்கிவிட்டாய் இந்திரனுக்கு மனமகிழ்ச்சியளித்தாய் ஒரு பாலனோடும் பூத கணங்களோடும் நீ போர் புரியச் செல்லுதல் தகுமா
இந்த இரவு அகன்றதும் யான் சென்று பகைவர் அனைவரையும் வென்று வருவேன் என்னை அனுப்புக என்று சொல்லிய பொழுது சூரன் மனமகிழ்ந்தான் எதிரே நின்ற புதல்வனை நோக்கி அப்பா பன்னிருகை படைத்த குமரனைப் பாலன் என்றெண்ணாதே
நேற்றுப் போர்புரிந்து என்னை வென்ற அப் பகைவனை இன்று நான் வென்றிடல் வேண்டும் அதற்கு ஏற்ற படைக்கலம் தருவாயாக என்று வேண்டினான் பானுகோபன்
அசுரன் சொன்ன சொற்களைக் கேட்டாள் மாயை ஒப்பற்ற மாயப்படை யொன்றை உண்டாக்கி அவன் கையிற் கொடுத்து மைந்த இப் படையை மறைந்து நின்று மாற்றார்மீது ஏவுக இது முருக தூதனையும் மற்றையோரையும் வளைத்து அவர் அறிவை மயக்கிவிடும் காற்றின் தொழிலையும் செய்யும்
மாயை மறைந்த பின்னர்ப் பானுகோபன் கனற்படை காற்றுப்படை கூற்றுப்படை மதிப்படை மாற்படை கதிர்ப்படை அரன் படை அயன் படை முதலியவற்றை எடுத்தான் அப் படைக்கலங்களோடு அசுரசேனை சூழ்ந்து வர மகேந்திர மாநகரை விட்டு அழகிய மதிலைக் கடந்து சென்றான்
நீ படைத்தலைவர்களோடு நேற்றுப் போலவே சென்று மாற்றானை எதிர்த்துப் போர் புரிந்திடு அவன் ஏவும் படைகளுக்கு எதிராக வுள்ள படைக்கலங்களை விடுத்திடு அவ் வஞ்சகன் மாயம் புரிவானாயின் நமது வேல் விரைந்து வந்து அவன் மாயையை அழிக்கும்
கோடி கோடியான இடிகள் ஒன்றாகி மின்னலின் இடையே மறைந்து ஒலித்தாற் போன்று வான் அளாவிய தோள்களையுடைய வீரவாகு பகைவர் நடுங்கும்படி வில்லினின்றும் நானொலி எழுப்பினார்
இன்றும் தப்பியோடுவேனாயின் எல்லோரும் என்னை இகழ்வர் என்று மனத்தில் எண்ணி மாயை தந்த கொடும் படையை எடுத்தான் அதற்குரிய பூசனை புரிந்தான் அப் படையை நோக்கி யாவரும் அறியா வண்ணம் நீ பகைவரிடம் போந்து அவர் அறிவை மயக்கி உயிரைக் கவர்ந்து நன்னீக் கடலில் எறிந்து விடு என்று கூறி விடுத்தான்
அவ்வாறே அப் படைக்கலம் சென்று பூத கணங்களையும் நூறாயிரம் வீரரையும் வாள் அணிந்த வயலீரர் எண்மரையும் பெருந்திறல் வாய்ந்த வீரவுாகுவையும் ஒருங்கே வளைத்து அவர் அறிவை மயக்கியது நொடிப்பொழுதில் அவரை எடுத்து ஆகயை வழியே சென்றது
மனோ வேகத்தில் பெருங் கடல்கள் ஆறும் கடந்து அப்பால் நின்ற நன்னிக் கடலின் நடுவே எடுத்துச் சென்று பெருஞ் சேனையை எறிந்துவிட்டு அங்கேயே காவல் செய்து நின்றது
ஆகாய வழியே விரைந்து சென்றான் திக்கெலாம் புகழ அரசு வீற்றிருந்த தந்தையைக் கண்டு வணங்கி நின்று ஐயனே இன்று யான் போர்க்களம் சென்றேன் பெரும்போர் புரிந்தேன் வெம்போர் நிகழ்த்திய வீரவாகுவையும் அவனைச் சார்ந்தோரையும் ஆயிரம் வெள்ளமான பூதப் படையையும் வென்றேன் எல்லோரையும் கொன்றேன் நன்னிக் கடலிற் கொண்டு தள்ளிவிட்டேன்
நாளையே சேனையோடு நான் சென்று கடலை அலைக்கும் கடுங் காற்றைப்போல் கந்தன் பாசறையைச் சுற்றி வளைத்து அதனைத் தகர்ப்பேன் அவனையும் வெல்வேன் மாயவனையும் பிரமனையும் இந்திரனையும் பிடித்து இங்கே கொண்டு வருவேன் என்று கூறினான்
அப்பொழுது சூரன் மனத்தில் இன்பம் பொங்கி எழுந்தது தோள் நிமிர்ந்து உயர்ந்தது புயத்திற் பூட்டிய வாகுவலயம் மூட்டறுந்தது கையிலனிந்திருந்த கடகம் தெறித்தது மெய்ம்மயிர் சிலிர்த்தது புன்சிரிப்புத் தோன்றிற்று
அச் செய்தி எல்லா உலகங்களிலும் பரவிற்று அஃது ஒருபுறம் இருக்க நான் ஆளும் அரசும் செல்வமும் இன்று நீயே தந்தாய் நான் பெற்றேன் என்று மெச்சினான் முன்னம் நீ சொல்லியவாறே அறுமுகப் பகைவனையும் நீயே வென்று பூதப்படைகளைக் கொன்று எஞ்சியுள்ள தேவரையும் சிறையிலே செறித்து என் பகையை மூடித்திடு நாளைக் காலையே செல்க எனப் பணித்தான்
இஃதிவ்வாறாக பானுகோபன் மறைந்து நின்று மாயப்படை தொடுத்து வீரவாகு முதலிய எல்லோரையும் மயக்கி மாய்த்து அப் படைக்கலத்தால் நன்னிக் கடலில் தள்ளினான் என்று நாத முனிவர் முருகப் பெருமானிடம் கூறினார்
அப்பணி பூண்ட வெற்றிவேல் வேகமாகப் புறப்பட்ட போது ஆயிரம் கோடி கதிர்கள் எழுந்து மண்ணுலகின் இருளை மாய்த்தன முப்புரத்தை எரிப்பதற்கு இறைவன் விடுத்த நெருப்புப் போல் விரைந்து ஓடி அறுவகைப்பட்ட கடல்களும் கடந்து விண்ணவர் போற்ற நன்னிக் கடலில் புகுந்தது