sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உரை நாடு நகரங்களும் நாடு நகரங்களையும் நலம் கொள் மடவாரும் அழகுகொண்ட மகளிர்களையும் ஆடுகொடி யானையொடு அசைகின்ற கொடியேந்திய யானைப் படையினையும் அதிர் பகைவர்க்கு நடுக்கத்தைச்செய்யும் தேர் புரவி காலாளொடு தேர்ப்படை குதிரைப்படை காலாட்படைகளையும் சூடு முடி மாலையொடு தான் அணிகின்ற முடியையும் மாலையையும் குழை தொள்வளையொடு ஆரம் காதிலணியும் குழையினையும் தோளிலணியும் வளைகளையும் மார்பிலணியும் முத்துமாலையினையும் ஆடை முதலாயினவொடு பட்டினும் பருத்தியினுமியன்ற உயரிய உடை முதலியவற்றையும் அகல்க என விட்டான் நீக்குமின் எனத் துறந்தொழித்தான் எறு
நாடு நகரங்களும் என்பதை உம்மைத்தொகையாக்காது வினைத்தொகையாக்கி உலகமுழுதும் திரண்டு ஒருங்குவரினும் வழங்கத் தவா வளமுடைமையின் ஏனை நாட்டவரும் நகரத்தவரும் விரும்பும் நகரங்களும் என்றுரைத்தலுமொன்று
ஒடுவென்பது ஏனையிடத்தும் கூட்டப்பட்டது என்றும் எனவும் ஒடுவும் தோன்றி ஒன்றுவழி யுடைய எண்ணினுட் பிரிந்தே என்பது தொல்காப்பியம்
உரை வானவரும் விண்ணுலகத்துத் தேவர்களும் மண்ணின் மிசை யரசர்களும் மண்ணுலகத்து வேந்தர்களும் மலைமேல் தானவரும்சேடி முதலிய மலைகளில்வாழும் வித்தியாதரர்களும் வந்துதன்பால் வந்து தொழுதவவுருவு கொண்டான்தொழுது வணங்கும் தவவொழுக்கத்தை மேற்கொண்ட இச்சுதத்தன் மனம் ஊனம் இன்றி மனத்திடத்தே குற்றமான நினைவு சிறிது மின்றி உயிர்கட்கு உறுதி யுன்னிஉயிர்கட்கு உறுதியானவற்றையே நினைந்து கானம் மலை நாடுகள்காடும் மலையும் நாடும் முதலிய எல்லா விடங்கட்கும் சென்று கலந்து திரிகின்றான் ஓரிடத்தும் நிலைபேரின்றித் திரிந்தொழுகுவானாயினான் எறு
சுதத்தன் மேற்கொண்டிருந்த தவக்கோலத்தின் சிறப்பும் ஒழுக்கத்தின் விழுப்பமும் கூறுவான் வானவரும் தானவரும் மண்ணிடத்து வேந்தரும் வந்து தொழும் சிறப்பினை யெடுத்துக்கூறினான்
நன்னினைவே நினையும் மனமுடையனாயினும் பண்டைப் பயிற்சி வாசனையால் நெஞ்சில் நினைவுவாயிலாகக் குற்றம் சிறிது முண்டாகாவாறு தன்னைக் காத்துக்கொண் டொழுகுமாறு தோன்ற ஊனம் மனம் இன்றி உயிர்கட் குறுதி யுன்னி என்றும் கானம் மலை நாடு முதலியவற்றுள் ஏதேனுமோரிடத்தே நிலைத்திருப்பின் அதுவாயிலாக விருப்பு வெறுப்புக்கள் பிறந்துவிடு மாதலின் கான மலை நாடுகள் கலந்து திரிகின்றான் என்று வணிகன் கூறினான்
உரை இன்மேனிதனக்கு இனிதாய் அமைந்த மேனியானது யானு மலது எனது மலது யானும் அன்று எனக்கேயுரியது மன்று இதமும் அலதுநலம் செய்வது மன்று என்னும்என்று கருதும் மானமுடை மாதவன் அறிவுப்பெருமையினை யுடைய மாதவன் மகிழானாய்அதன்பால் பற்றுச் சிறிதும் இலனாய் தனது உருவின்தனது மேனியில் ஏனைவினைமாசுஏனைவினைகளாகிய குற்றத்தாலுண்டாகும் வசையினை நிறுவாதுமேற்கொள்ளாது ஞானவொளி நகை செய்குணம்ஞானவொளி விளங்கச் செய்யும் நற்குணத்தாலுண்டாகும் இசையாகிய அணிகலன்களை நாளும் அணிகின்றான்எப்போதும் மேற்கொண்டிருப் பானாயினான் எறு
உடற்குண்டாகும் ஆக்கக் கேடுகளால் உயிர்க்கு இன்பமும் துன்பமும் உண்டாதலின் எனது என்றும் உயிர் நீங்குங்காறும் உடனிருந்து பின்பு பிரிதலின் எனது என்றும் உடலோடு கூடியிருக்குமளவும் உயிரைத் தன்னைப் பிரியவொண்ணாதபடி பற்றுச்செய்வித்தலின் இதம் என்றும் உடம்பு மக்களாற் கருதப்படினும் அக்கருத்தனைத்தும் பிறப்பிற் கேதுவாய்த் துன்பம் பயத்தல்பற்றி யானுமலது எனத மலது இதமும் அலது என்னும் மானமுடை மாதவன் என்றும் கூறினான்
ஏனைத் தீவினை முற்றும் பழியும் தீராவசையும் பயத்தலின் வினைமாசு என்றும் நல்வினை புகழும் ஞானமும் பயத்தலின் அதனை அழகு தரும் அணியாக்கி நாளும் அணிகின்றான் என்றும் கூறினான்
உரை இறைவஅரசே ஈடுஇல் முனிஒப்பற்ற இச்சுதத்த முனிவனது யோகினது பெருமையோகத்தின் பெருமை இஃதுஇத்தன்மையாகும் கொலைவேலோய் உயிர்களைக்கொல்லும் வேலையுடைய வேந்தே காடுபடு கொலையினொடுகாட்டிடத்தே செய்த உயிர்க்கொலையால் உண்டாகிய கடிய வினைதுன்பம் தரும் தீவினையானது இன்று கூடுவதொழிந்தது கொள்இப்போது நீ இம்முனிவனைக் கண்டதனால் நின்னை வந்தடையாது ஒழிந்ததென்று கொள்வாயாக நாடுவது என்இனி வேறு பல நினைவது வேண்டா ஞமலி இவை நணுகலநீ ஏவிய நாய்கள் இம் முனிவனை நண்ணாவாயின கண்காண்அவற்றை நின் கண்களாலே நன்கு காண்பாயாக எறு இம்முனிவன்பால் யசோமதியை ஆற்றுப்படுத்து அவன் கூறும் அறத்தால் நன்னெறிப்படுத்தும் கருத்தின னாதலின் கலி யாண மித்திரன் ஈடின்முனி யோகினது பெருமை இஃது என்று முன்மொழிந்து கொண்டு அவனைக் கண்ட காட்சியால் வரும் பயன் இது வென்பான் காடுபடு கொலையினொடு கடிய வினை நின்னைக் கூடுவ தொழிந்தது கொள் என்றான்
தன் கூற்றினை யசோமதி இனிது ஏற்றுக் கோடற்கு யான் கூறுவதைத் துணிதற்குச் சான்று வேறு விரும்ப வேண்டா என்பான் நாடுவதென் என்றும் தீங்கு செய்யப் போந்த நாய்க்கூட்டம் அதுசெய்ய நணுகமாட்டாது சேய்மைக்கண் நின்றொழிந்தமையே போதிய சான்றாம் என்றும் அதனை நீ நின்கண் ணெதிரே காண்கின்றாய் என்றும் கூறுவான் ஞமலியிவை நணுகல என்றும் கண்காணாய் என்றும் கூறினான் கண்காண் என்றது காட்சியளவை காட்டியவாறு உரை என்றுஎன்பதாக அவன் உளம் கொள யசோமதியின் மனம் ஏற்குமாறு இயம்பினன்சொல்லிய கலியாண மித்திரன் இயம்பமுனிவனை வணங்குமாறு உரைக்க சென்றுஅருகே சென்று திருவடிமலர்கள் சென்னிமிசை யணியாமுனிவனுடைய அழகிய பாதமாகிய தாமரைப்பூவை வணங்கித் தன் தலையில் சூடிக்கொண்டு இன்றுஇப்போது எனது பிழை தணியஎன் குற்றமெல் லாம் நீங்க என்தலை அரிந்து என்னுடைய தலையை யறுத்து நின்றமுனிதவநெறியில் சலியாது நின்ற சுதத்த முனிவனுடைய சரண் இடுவல்திருவடியில் வைப்பேன் என்று நினைகின்றான்என்று யசோமதி நினைப்பானாயினன்
உயிர்க்கொலையே செய்து கன்றிய உள்ளமுடைய மறவேந்தனாதலின் தலையரிந்து வழிபடும் மறவர் போலவே நினைப்பான் என்தலை யரிந்து நின்றமுனி சரணிடுவல் என்று நினைக்கின்றான்
இவ்வாறு நினைத்த வேந்தன் தன் உடைவாளை யுருவத் தொடங்குதலின் அவன் கருத்து வணிகன் நன்கு அறிந்துகொள்ளத்தக்க நிலையில் மெய்ப்பட்டமை கண்டு அவன் மேலும் சிலகூறி அரசன் கருத்தை மாற்றுகின்றான் அதுவரும் செய்யுளிற் கூறப்படுகிறது
உரை இவன் நினைந்தது இன்னதுஇவ் யசோமதி நினைத்தது இத்தன்மைத்தாகும் என்றுஎன்று வணிகனான கலியாணமித்திரன் உணர்ந்து கையெடுத்துகையெடுத்துத் தொழுது தடுத்து மன்னவேந்தே நின்மனத்தது விடுத்திடுநின்மனதில் நினைத்த எண்ணத்தை விட்டொழிப்பாயாக மன்னுயிர்உலகில் நிலைபெறும் உயிர்களை மனத்தில் தன் உயிரின் வளர்க்கைமனதில் தன்னுடை உயிர் போலக் கருதிப்பேணி வளர்ப்பது தகவுதகுதியாகும்
ஆனால்அவ்வாறாயின் நீ நின் உயிரைக் களையின்நீ நின்னுடைய உயிரைப் போக்குவாயாயின் இன்னருள் அது என்னாம்பின்பு நீ செய்தற்குரிய இனிய அருட்செய்கையானது எவ்வாறு இயலுவதாம் எறு யசோமதி தன் தலையை யரிந்து முனிவன் திருவடியி லிடக் கருதிய கருத்தைத் தெளிய வுணர்ந்துகொண்டமையின் இன்னது நினைந்த திவன் என்றும் அச்செயலைத் தடுத்தலினால் கையெடுத்து நின் மனத்தது விடுத்திடு என்றும் கூறினான்
தான் செய்த குற்றமெல்லாம் கெடவேண்டினன் அரசன் அருளறம் மேற்கொள்வதே தக்கதென்கின்றா னாகலின் மனத்தில் தன்னுயிரின் மன்னுயிர் வளர்க்கை தகவு என்றும் அதனைச் செய்யும் வினைமுதல் நீ யாதலின் நீ நின்னுயிரைப் போக்கிவிடின் அருள்வினை யின்றாகி நின்கருத்தும் நிறைவெய்தா தென்பான் இன்னருள தென்னாம் என்றும் கூறினான்
முடியசொல்லிமுடித்தற்கு பின்னும் மிகை பிறவும் உள சொல்லிய அப்பொருட்கும் மிகுதியாக வேறு பலவும் உள்ளன பேசுதிறம் நினைவும் துன்னுவயின் முன்வாயாற் பேசும் சொல்லும் மனத்தால் நினையும் நினைவும் ஒன்றுசேரு முன்னே இது துணிந்துஇவ்வுயிர்க்கொலையைச் செய்யக் கருதி பிழை தூராய்பண்டைப்பாவத்தைப் போக்காயாயினை பின்னும் நினைகின்ற இதுபின்னரும் நீ நின் தலையையரியக் கருதும் இக்கருத்து பீழை பெரிது என்றான்மிகவும் துன்பம் பயக்கும் தீவினையாகும் என்று சொன்னான் எறு முன்பு முனிவனது தவப்பெருமை யீது என்றும் அவனுடைய காட்சிச்சிறப்பால் அரசனுடைய தீவினை நீங்கின என்றும் அதற்கு அவனேவிய நாய்கள் முனிவனை நணுகாமை தக்க காட்சியளவை யாமென்றும் கூறி இனிச் செய்யத்தகுவனவும் பிறவும் கூறிமுடிக்கு முன்னே அரசற்குச் சூழ்ச்சி பிறந்தது மெய்ப்பட்டமை கண்டு தன் பேச்சு நெறிமாறியது கூறுவான் முன்ன முரைபிறவுமுள என்றும் இப்பேச்சு முடிவில் அரசன் தான் செய்யத்தக்கதனை வாய்விட்டுச் சொல்லிச் செயல்வகை யாராய்ந்து துணிவதுவேண்டு மென்றற்கு பேசுதிறம் நினைவும் துன்னுவையின் முன் இது துணிந்து என்றும் கூறினான்
இத்துணிவு மேலும் உயிர்க்கொலையாய்ப் பண்டு செய் திருந்த பாவத்தை மிகுதிப்படுத்துதலின் பிழைதூராய் என்றான்பாவம் உயிரைக் கீழ் நோக்கித் தள்ளுதலின் தூராய் என்றான்
உரை மன்னவன் வேந்தனாகிய யசோமதி மனத்ததை விடுத்து தன் மனத்தில் நினைத்த எண்ணத்தை விட்டொழித்து அருள் வளர்க்கும் சொல் நவில் சுதத்தமுனி அருளாகிய அறத்தை மிகுவிக்கும் சொற்களையே சொல்லும் இயற்கையுடையனாகிய சுதத்த முனிவனுடைய துணைமலர் அடிக்கண் தாமரைபோலும் இரண்டு திருவடியிலும் சென்னி முடி துன்னுமலர் சென்று உற வணங்கி தலையில் சூடிய முடியிற்கொண்ட பூவானது முனிவன் திருவடியிற் சென்று பொருந்துமாறு வீழ்ந்து வணங்கி இறைவ பெருமானே எமர் பவம் முழுதும் எம்முன்னோ ரடைந்த பிறப்பு வகை முற்றும் பன்னியருள் என்றான்உரைத்தருள்க என்று வேண்டிநின்றான்
அறங்கேட்கின்றமையின் இறைவ என்றும் தன் முன்னோர் செய்த செய்வினைப்பயனை யறிதல் வேட்கையுடையனாதலின் எமர் பவம் முழுதும் பன்னியருள் என்றும் வேண்டினான்
உரைஆங்குஅப்பொழுது முனிசுதத்த முனிவன் அவதியின் அறிந்த பொருளதனை வாங்கிஅவதி ஞானத்தாலே அறியப்படுவதாயிருந்த முற்பவப்பொருளையுணர்ந்து அவன் உணரும் வகை வைத்துயசோமதி நன்கு உணர்ந்து கொள்ளும் முறையில் வகுத்தமைத்து அருள் செய்கின்றான் உரைப்பானாயினான் ஈங்குஇவ்வுலகத்தே முன் இயற்றிய தவத்தினின்முன்னே செய்த தவத்தின் பயனாக ஓங்கு புகழ் அமருலகம் ஒன்றினுள்முதற்கண் உயர்ந்த புகழையுடைய தேவருலகங்கள் ஒன்றினுள்ளே அசோகன் உவந்தான்அசோகனாகிய மன்னன் இன்புற்றிருந்தான் எறு
பண்டை நிகழ்ச்சிகளை நிரலே எடுத்துக்கேட்கும் வேந்தன் மனம் தெருண்டு அருளறம் மேற்கொள்ளத்தக்க நெறியின்கண் வைத்து ஓதுகின்றா னென்பார் பொருளதனை வாங்கி அவனுணரும் வகை வைத்தருள் செய்கின்றான் என்றார்
அமருலகத்தை இந்திரபடலமென்றும் அஃது அறுபத்து மூன்று வகைப்படுமென்றும் கூறுபவாதலின் அவற்றுள் ஒன்றி லெய்திய அசோகனை ஓங்குபுக ழமருலக மொன்றினு ளுவந்தான் என்றார்
உரை அவன்அசோகன் அருமணியின் ஒளி திகழும் அமரனவன் ஆகிகிடைத்தற்கரிய மாணிக்க மணியினது ஒளி வீசும் தேவனாகி பிரமன் உலகதனுள்பின்பு பிரமகற்பத்தில் மிகைபெறு கடல்கள் பத்தும்மிகுதியாகப்பெற்ற வாழ் நாட்கள் பத்துக்கடற்காலம் திருமணிய துணை முலைய தெய்வ மடவாரோடுஅழகிய மணிமாலை யணிந்த இரண்டாகிய முலையினையுடைய தெய்வமகளிருடன் அருமையிலன்போக நுகர்ச்சிக்கண் அருமை சிறிது மின்றி மிக்க அகமகிழ்வின் அமரும்மனமகிழ்ச்சியோடு விரும்பியுறைவானாயினான் எறு
மகளி ரின்பத்தில் திளைத்துக்கொண்டிருத்தலை முன்செய்நல் வினையினால் முகிலின் மின்னனார் இன்செய்வாயவரேந்து கொங்கையர் வந்திடைச் சூழ்ந்திட வணங்க வானவர் அந்தமி லின்பத்து ளமரன் மேவினான்  என்று மேருமந்தர புராணம் கூறுமாறு காண்க
மகளிரின்பம் எளிதிற் பெறுவதன்றாகலின் அதனை இனிது எளிதிற் பெறும் அசோகனை அருமையிலன் என்றார் அஞ்சொல் மடவார்தம் மார்வக் களிபொங்க நெஞ்சத் தயிலேற்றும் நீள்வெங் கழுவூர்ந்தும் குஞ்சிக் களியானைக் கோட்டழ லுட்பட்டும் துஞ்சிற் றுலகந்தோ துன்பக் கடலுள்ளே  எனச் சான்றோர் கூறுவது காண்க
உரை நாம நகை வேலோய் அச்சம் பொருந்திய ஒளி வீசும் வேலையுடைய வேந்தே வஞ்சனையில் வஞ்சனையாக மன்னவன் வேந்தனாகிய யசோதரனை அன்னையுடன் அவன் தாயாகிய சந்திரமதியுடனே நஞ்சில் துஞ்சும் வகை சூழ்ந்து விடத்தால் இறக்குமாறு உண்பித்து தொழு நோய் முழுதுமாகி உடல் முழுதும் குட்டநோ யுற்று அருநரகில் நீக்குதற்கரிய நரகத்திலே நஞ்சனைய வினை நலிய தான் உண்பித்த விடத்தைப்போலும் தீவினையானது வருத்த அம் சில் மொழி யமிர்தமதி அழகிய சிலவாய சொற்களையுடையளான அமிர்தமதியானவாள் வீழ்ந்தாள் வீழ்ந்து வருந்தவாளாயினாள் எறு
வஞ்சனையாக நஞ்சூட்டித் தன் கணவனான யசோதரனையும் அவன்தாய் சந்திரமதியையும் கொன்றதைக் குறித்து நஞ்சில் துஞ்சும் வகை சூழ்ந்து என்றார்
அச்செயலின் விளைவு தொழு நோயாய் இம்மையில் வருத்திற் றென்றற்கு தொழுநோய் முழுதுமாகி என்றும் மறுமையில் நரகடைந்தா ளென்றற்கு நஞ்சனைய வினைநலிய அருநரகின் விழ்ந்தாள் என்றும் கூறினார்அஞ்சின்மொழி யமிர்தமதி யென்றது குறிப்பால் சொல்லிற் சின்னமையுறினும் தீய நினைவு செயல்களிற் பன்மையுண்மை தோற்றுவித்து இகழ்வு புலப்படுத்திற்று
உரைதாரோய் மாலையை யணிந்த வேந்தே வெருள் செய்வினை தருதுயரம் மயக்கத்தைச்செய்யும் திவினைகள் பயக்கும் துன்பம் விளையும் நிலம் இசைப்பத் தெருளி வந்து வருத்தும் இடங்களை யாம் சொல்லக்கேட்டுத் தெளிந்து கொள்வாயாக நரக குழிகள் இவை நரகக்குழிகளாகிய இவை எழுவகை ஏழுவகைப்படும் இருளின் இருள் தமத் தமப்பிரபை இருள் தமப்பிரபைபுகை தூமப்பிரபை அளறு பங்கப் பிரபை மணல் வாலுலப் பிரபை பரலின் பரற்கற்களாகிய சர்க்கராப் பிரபை மருள்செய் உருவின் பொருளின்கண்டார்க்கு மயக்கத்தைச் செய்யம் இரத்தினங்கள் நிறைந்த அரதனப்பிரபையென வருபெயரும் அவை வரும் பெயரும் அவற்றிற்கு அவையே யாம் எறு
ஒளியாலும் வன்மையாலும் பன்மையாலும் தன்பாலடைந்தார்க்கு அரதனம் போலப் பெருமயக்கத்தைச் செய்தலின் அரதனப் பிரபையை மருள்செ யுருவின பொருளின் என்றார்
உருவின என்பதையே அரதனப்பிரபைக்கு ஏற்றி பொருளின் என்பதற்கு இருளின் இருள் முதலியன தமத்தமப்பிரபை முதலியவற்றில் உள்ளபொருள் இப்பொருள்களே என்று உரைத்தலுமாம்
இங்கே கூறிய நரகவகைகளை ஏழுள நரகம் நாம மிரதனஞ் சர்க்கவாலு வாழிய பங்கந் தூமந் தமந்தமத் தமத்தமாகும்  என்பதனாலுமுணர்கஇவற்றின் இயல்பை யறிந்தால் யசோமதி தீவினை செய்ய நினையான் என்பதுகொண்டு இசைப்பத்தெருளி யென்றார் பிறசான்றோரும் மாற்றுதற்கரிய துன்பம் பெரி தென்று மயங்கவேண்டா மாற்றுதற் கெளிது கீழ்கீழ் நரகத்தவ்வியல் பறிந்தால்  என்று கூறுதல் காண்க
உரை அமிர்தமதியவள் அமிர்தமதி யாகிய அத்தீவினையாட்டி ஒரின் ஆராயுமிடத்து ஆரும் இலள் அந்நரகில் தனக்கு ஒப்பாவார் ஒருத்தருமின்றி அறனும் இலள் அறத்தின் துணைதானும் இன்றி மேருகிரி யுய்த்திடினும் மேருமலையைக் கொணர்ந்து தன்கண் இட்டாலும் வெப்பமொடு வெப்பத்தால் தட்ப நீரென உருக்கிடும் குளிர்ச்சியை யுடைய நீர்போல உருக்கிவிடத்தக்க நிலப்புரைய நிலங்களாகிய புரைகளையுடைய ஐந்தாம் புகையுறு நரகின் ஐந்தாவதாகிய புகைமிக்க தூமப்பிரபை யென்னும் நரகில் உருகியுடன் வீழ்ந்தாள் வீழ்ந்து வேகலானாள் எறு
பனிமூடிக் குளிர்ச்சி மிகுந்து உறைப்புண்டு சலிப்பின்றித் திண்ணிதாயிருக்கும் மலைகட்குத் தலையாய மலையாயினும் மேருமலை நிலைபெயர்ந்து தன்கண் வீழ்ந்தால் தன் வெப்பத்தால் அதனை நீராய் உருக்கிவிடும் என்றது தூமப்பிரபையின் வெப்பமிகுதி யுணர்த்தியவாறு நரகமொவ்வொன்றிற்கும் பலபுரைக ளுண்மையின் புரைய என்றார்
இதனியல்பை மேருநே ரிருப்பு வட்டை யிட்ட வக்கணத்தி னுள்ளே நீரென வுருக்குஞ் சீதவெப்பங் கணின்றகீழ்மேல் ஆர்வமி லறிவன் தந்த நூலின்ஐந் தாவதன்னிற் கார்முகில் வண்ண சீத வெப்பங்க ணின்ற கண்டாய் என்பதனால் உணர்ந்து கொள்க
அமிர்தமதிக்கு நிகராக மிக்க தீவினை செய்தார் பிறர் இலர் என்பதற்கு ஆருமிலள் என்றும் அறம் சிறிதேனும் இருந்திருப்பினும் அக்கொடிய நரகு புகுதற்கு ஏது இராது என்பார் அறனுமிலள் என்றும் கூறினார்
உரை ஆழ்ந்த குழி வீழ்ந்தபொழுது ஆழமான அந்நரகக்குழியில் அவள் வீழ்ந்தபோது அருநரகர் விலக்கற்கரிய நரகவீரர் ஓடி ஓடிப்போய் அவளைப் பிடித்து சூழ்ந்து பலராய்க்கூடி துகையா உதைத்துமிதித்து எரியுள் இட்டனர்கள் சுட்டார் நெருப்பினிட்டுத் சுட்டார்கள் புண்பெருக போழ்ந்தனர்கள் அவளுடலிற் புண்ணுண்டாமாறு வாளாற் பிளந்தார்கள் வன்தறி புடைத்தார் வலிய கம்பத்தால் அவளை யடித்தார்கள் மூழ்ந்த வினை தாம் செய்துமுற்றிய வினை முனியுமெனின் தம்மை வெறுத்துப் பகைக்குமாயின் முனியலரும் உளரோ வெறாதவரும் உண்டோ இல்லை எ று
தீயிட்டுக் கொளுத்தலும் வாளாற் போழ்தலும் தறியாற்புடைத்தலும் நிரலே கூறியது அவளுற்ற துன்பம் கூறுமாற்றால் யசோமதியை நன் னெறிப்படுத்தற்கு அவன் மனத்தை வருத்துதற் கன்று அருள் வளர்க்கும் சொன்னவில் சுதத்தமுனி அது செய்யாரெனவுணர்க
தம்முயிர்க்கு இன்பந் தருமெனச் செய்த தீவினை அது தாராது துன்பந்தருதலின் மூழ்ந்த வினை முனியின் என்றும் ஒருவற்கு அவன் செய்வினைபோலப் பயன் விளைப்பதில் ஒருவரும் நிகராதல் முடியாமையின் அதனிற் சுற்றம் சீரியது பிறிதில்லை யென்றும் அச்சுற்றமில்லார்க்குச் சுற்றமென்பதே இல்லையென்றும் கூறுவார்
உரைமுன் இறப்பதற்கு முன்னே செந்தசைகள் வெந்தனகள் தின்றனையே என்று செவ்விய வூன்களை வேகவைத்துத் தின்றா யன்றே என்று சொல்லி யிகழ்ந்து செந்தழலின் இந்திரர்கள் சிவந்த நெருப்பைப்போலும் தலைவர்கள் கொரந்தழலில் வெந்து கொத்தாக மிக்கெழும் நெருப்பில் வெந்து கொது கொது வெனக் கொதிக்கும் கொது கொது வென்று கொதிக்கின்ற செம்புகள் திணிப்ப செப்புத் துண்டங்ளையெடுத்து அவள் வாயிலிட்டுத் திணித்தார்களாக வெந்தழலின் அவற்றின் மிக்குற்ற வெப்பத்தால் நைந்து உருகி விண்டு முகன் ஒழுகும் அவளுடைய முகம் வெந்து நீராயுருகித் தலையினின்றும் ஒழுகுவதாயிற்று எறு
செப்புத்தடிகள் ஊன்தடிபோல இருத்தலின் அவட்கு ஊனுணவாக இவர்கள் அவற்றைக் கொதிக்கக் கொதிக்க வேகவைத்து வாயில் திணித்தார்கள் என்க
உரைகருகரு கரிந்தனள் நரகத்தீயால் மிகக் கரு கருத்துத் தீய்ந்தவளான அமிர்தமதியை கவின்கொள் ஒரு பாவைஅழுகுகொள்ளச்செய்த ஒரு ஆண் பாவையைக்காட்டி பெருகு எரியின் இட்டு அதனை மிக்கெழுந்தெரிந்த தீயிலிட்டுக் காயவைத்து உருக உருகி நெகிழும் பதத்தில் இது பெரிதும் இனிது என்று இது தழுவுதற்கு உனக்கு இனிதாயிருக்குமாகலின் தழுவுக என்று சொல்லி அருகு அணைய நுந்துதலும் அதனருகேசென்று தழுவுமாறு நரகவீரர் அவளைத்தள்ளவும் அலறி ஓலமிட்டழுது அது தழுவி அதனை யவர் சொல்லியபடி தழுவி உடலம் எல்லாம் அவள் உடம்பெல்லாம் பொரு பொரு பொரிந்து பொருபொரு வெனப் பொரிந்து பொடியாம் பொடியாய் விழுகின்றாள் எறு
பிறனை விழைந்து அறம் பிழைத்தாளாதலின் அப்பாவங் குறித்து ஒறுப்பார் அழகிய ஆடவனொருவனைப்போல உருவமைத்து நெருப்பிலிட்டுச் சிவக்கக் காய்ச்சி அதனைத் தழுவுக என்று நரக வீரர் உரைத்தபொது அவள் அஞ்சிநின்றாளாக அதுகண்டு வெகுண்டு அதனை அவளைத் தழுவுமாறு வற்புறுத்தியது தோன்ற இது பெரிதும் இனிதென்று அருகணைய நுந்துதலும் என்றார்
அதனைத் தழுவியதன் பயனாக அவளுடலம் முழுவதும் வெந்து பொடியாயிற் றென்பார் இத்துணை யொறுத்தலுக்கும் அவளுடல் உயிரின் நீங்காது ஒன்றியிருத்தலின் அவ்வொற்றுமை குறித்து பொடியாம் என்றார்
உரை நா அழுகி வீழநா முதலிய உறுப்புக்கள் அழுகி வீழ முழுநஞ்சு உணஅவற்றை கலப்பில்லாத கொடிய நஞ்சு கலந்து உண்பிப்பாராய் அது உருகி அலறி அலமரினும்அதனைக்கண்டு மனங்கலங்கிக் கதறி யழுது நாற் புறமும் சுழன்றோடினும் மடுத்தார்அவளைவிடாது பற்றி உண்பித்தார்கள் அன்னோஐயோ இவண் அரசிஇந் நரகத்தே பண்டு இந்நிலத்தே அரசியாயிருந்த அமிர்தமதி சாவ அரிதுசாதல் இன்றி நஞ்சினால் விளையும் துன்பத்தை நுகர்ந்துறையலானாள் தகவில் வினை தரும் நோய் யாவும் விளைநிலம்தகுதியில்லாத தீவினைகள் யாவும் பயக்கும் துன்பமெல்லாம் வந்து வருத்தும் இடமாகிய இதன்கண் இனிய உளவாமோஇனிய இடங்கள் உண்டோ இல்லை யன்றோ எறு
அவளுடலினின்று அழுகி வீழ்ந்தவற்றை அவளையே உண்ணச்செய்யும் கொடுமையுடன் அவற்றைத் தூய நஞ்சிற் கலந் துண்பிக்கும் கொடுமைகண்டு அவள் வருந்தும் திறத்தை ஆ அலறியது வுருகி யலமரினும் என்றார்
தீயிலிட்டும் வாளாற் போழ்ந்தும் நஞ்சுண் பித்தும் வருத்திய காலத்தும் அவள் உயிர் துறவாமைக்கு ஏது கூறுவார் சாவவரிது என்றும் இவ்வுலகில் அரசியியிருந்தாளாயினும் நரகில் பெருந்துன்பம் உறுவது ஒருதலை யென்றற்கு இவணரசி என்றும் கூறினார்
தான் செய்த வினைப்பயனை நுகருமிடமாதலின் இனிய வுளவாமோ என்றார் வினையே துயரத்தை விளைப்ப தலால் நினைவார் செயல் மற்றிலை என்று கூறப்படுவதும் ஈண்டு அறியத்தக்கது
உரை மிகை திறலோய் மிகத்திறலுடைய அரசே முன்னை நுமர்தம் தசை முனிந்திலை நுகர்ந்தாய்க்கு முன்னே நின் கணவனும் மாமியுமாகியோருடைய ஊனை வெறாதுண்ட உனக்கு உன் அவயங்கள் தினல் உன்னுடைய உறுப் புக்களையே நீ தின்பது இன்னும் இனிது இப்பொழுதும் இனிதாகவே யிருக்கும் என்று என்று சொல்லி தன் அவயவம் பல உழலத் தடிந்து வைத்து அவளுடைய உறுப்புக்களை அவள் துடிதுடிக்க அறுத்து எதிரே வைத்து தின்னி என தின்பாயாக என்று ஒறுக்கவே நொந்து மனம் வருந்தி அவைகள் தின்னும் அவற்றைத் தின்பாளாயினாள்
யசோதரனும் சந்திரமதியும் மீனாகவும் மகராகவும் பிறவாகவும் பிறந்துழன்றபோது அவற்றைக்கொன்று அவற்றின் ஊனைத் தின்றாளாதலின் அதனைசு சுட்டி முன்னை நுமர்தம் தசை முனிந்திலை தின்றாய்க்கு என்றும் அவரூனும் நின் உடலூனும் ஒன்றேயாதலின் அப்போது அதனையுண்ட நினக்கு இப்போதும் இவை இனியவாகவே யிருக்குமாதலின் உண்க என்பார் இன்னும் இனிது உன்னவயவங்கள் தினல் என்றும் கூறினார்
அவயவங்களைத் துண்டு துண்டாக அறுத்தெடுத்த காலத்து ஆற்றாமையால் அவள் வருந்தினமை தோன்ற உழலத்தடிந்து என்றும் அவற்றைக் கண்டு அருவருப்பு மிகக்கொள்ளுமாறு வைத்து என்றும் அவர் கூறுமாறு உண்டற்கு அவட்கு உள்ளம் செல்லாமைதோன்ற தின்னியென என்றும் நொந்தவைகள் தின்னும் என்றும் கூறினார்
உரை திலப்பொறியில் இட்டனர் திரிப்பவும் எள்ளையாட்டும் எந்திரமாகிய செக்கிலிட்டு அவ் வமிர்தமதியைத் துன்புறுத்தியும் நெருப்பின் உலை நெருப்பில் வைக்கும் உலைப்பானையில் ஏற்றி பெருகு அழல்தலை உருக்கவும் மிக்கெழும் நெருப்பினிடத்தே வைத்து உருக்கியும் உருத்து வெகுண்டு கொலைக்கழுவி லிட்டனர் குலைப்பவும் கொலை புரியும் கழுமரத்திலேற்றி அவளுருவை யழித்தும் வருத்த உழக்கும் வருந்தும் உலைப்பரு வருத்தமது போக்குதற்கரிய அவளுடைய துன்பமானது உரைப்பரிது சொல்லவொண்ணாததாம் எறு
ஒளி பொருந்திய மாலையினையுடைய வேந்தே ஒருபதினோடு ஒருபதினை யுந்தி ஒருபத்தோடு ஒரு பத்தினைப் பெய்து பெருக்கி அதன் உம்பர் இரு பதினொடு ஐந்தினில் வரும் நூறுடன் அதன்மேல் இருபத்தைந்துகூட உண்டாகிய நூற்றிருபத்தைந்தாக உயர்ந்த புகையென்னும் அளவு உயரிய புகையென்று சொல்லப் படுகின்ற அளவில் பொருவரிய துயரினவை ஒப்பில்லாத துன்பவுடம்புகளைப் பெற்று ஒருபதினொடு எழுகடல்கள் அளவும் பதினேழுகடல்கள் காலம் பொங்கி உடன்வீழும் உயர்ந்து வளர்ந்து வீழ்வானாயினாள் எறு
என்றது இவ்வைந்தாம் நரகத்தில் புரைதோறும் தான்பெற்ற நரகவுடம்பு உயர்ந்து முடிவில் நூற்றிருபத்தைந்து புகை யென்னும் அளவுகொண்ட உயரம் உயர்ந்து மடிவாள் என்றும் அதன்கால எல்லை பதினேழு கடல்கள் என்றும் கூறியவாறாம்
முதலாம் நரகத்தில் நரகரது உடம்பு ஏழே முக்காலே வீசம் புகை யென்றும் அஃது நரகந்தோறும் இரட்டித் துயர்ந்து ஐந்தாம் நரகத்திறுதியில் நூற்றிருபத்தைந்து புகையுமாம் உயரமென்றும் கூறுப
ஒன்றுமூன் றேழு பத்தும் ஒருபத்தேழ் இருபத்தீரின் நின்றமூன்றோடு முப்பானாழிகீழ் புரைதோறாயு என்பதனால் ஐந்தா நரகில் வாழ்நா ளளவு பதினேழு கடல்களாத லுணர்க
உரை சுடரும் நெடு முடியோய் ஒளிர்கின்ற நெடிய முடியையுடைய அரசனே தொல்லைவினைநின்று சுடுகின்ற நரகத்துள் அல்லல் இவை பண்டைவினையானது விடாது பற்றி வருத்தும் நரகத்தில் துன்பங்கள் இவைகளாகும் அல்லனவும் அமிழ்தமதியுறுவள் அமிழ்தமதி யிவையேயன்றி இவையல்லாத வேறுபிற துன்பங்களையும் அடைவாள் எல்லையில அவை எல்லையில்லாதனவாகிய அவற்றை இது இது என எண்ணி ஒவ்வொன்றாக இஃது இத்தன்மைத்து என்று எண்ணி ஒருநாவில் சொல்ல உலவா ஒரு நாவாற் சொல்வதற்கு இல்லை ஒழிக இனி அவற்றைக்கேட்டலை யொழிக எறு
மக்கட் பிறப்பில் வினைப்பயன் கணந்தோறும் மாறி வருதல் போலாது நரககதியில் மாறுதலின்றி ஒருபடித்தாய் நின்று வருத்துவது பற்றி நின்று சுடுகின்ற நரகம் என்றாரென வுணர்க
அவை ஓரல்லைக் குட்படுவன வல்லவாதலின் எல்லையில எனப்பட்டன அதனல் அவற்றை வகுத்தும் விரித்தும் ஓதுவது எளிதன்றென்றும் பயனில் செயலென்றும் கூறுவார் இதுவிது வென்று ஒருநாவிற் சொல்லவுலவா என்றும் ஒழிக என்றும் கூறினார்
உரை வளர் ஒளிய பூணோய் பெருகுகின்ற ஒளியினையுடைய அணிகளையணிந்த வேந்தே எண்ணம் இல் இசோதரனோடு அன்னையிவர் பின் விளைவு நினையாத யசோதரனும் தாயாகிய சந்திரமதியுமாகிய இவ்விருவரும் முன்னாள் கண்ணிய உயிர்க்கொலை வினைக்கொடுமையால் முன்னை நாளில் உயிர்ப்பலி யீடாகக் கருதிச் செய்த உயிரைக் கொல்வதாகிய தீவினையின் தீமையால் நண்ணிய விலங்கிடை உண்டாகிய விலங்குகதிக்கண்ணே நடுங்கு அஞர் தொடர்ந்த வண்ணம் இது நடுங்கத்தக்க துன்பம் வந்து பற்றி வருத்திய வகை யிதுவாகும் வடிவம் இவை எடுத்த உடம்புகளும் இவையாகும் எறு
முன்னே துஞ்சா விலங்கிடைத் துன்னினார்  என்றமையின் இங்கே வினைக்கொடுமையாலே நண்ணிய விலங்கிடை யென்றும் அக்கதி துயரம் துஞ்சா விலங்கு  என்றதற்கேற்ப நடுங்கு அஞர் தொடர்ந்த வண்ணம் என்றும் அதன் வகையும் பிறவும் இனிக் கூறலுறுதலின் வண்ணமிது வடிவமிவை என்றும் கூறினார்
உரைமன்னவவேந்தே மன்னன் அரசனான யசோதரன் மயில் மயில் பறவையாகவும் மயிரி முள் எயினம் மயிர் மிக்க முள்ளம் பன்றியாகவும் மீனாய் மீனாகவும் பின் இருமுறைத் தகருமாகியவன் பின்னர் இரண்டுமுறை ஆடாகவும் பிறந்து வருந்தினவனாய் ஏகி புள்வகையுட்சென்று மன்னுசிறை வாரணமதாகி பெரிய சிறகுகளையுடைய கோழியாகி வதம் மருவி பன்னிருவகை விரதங்களையும் கேட்டு நின் மகன் அபயனாகி வளர்கின்றான்
மீன் பிறப்புக்குப் பின் னொரு முறையும்அப் பிறப்பிற் கூடிய மறியாட்டின் வயிற்றிலே கருவாய் மறுமுறையும் ஆடாய்ப் பிறந்தமையின் பின்னிரு முறைத் தகரு மாகி என்றார்
கோழியாய்ச் சண்டகருமன் கூட்டில் வளர்ந்து வருங்கால் அகம்பன முனிவன் அச்சண்டனுக்கு அவ்வதங்களைக் கூறக்கேட்ட செய்தியை வதம் மருவி யென்றார்
உரை சந்திர முன் மதிசந்திரமதி ஞமலியொடு நாயாகவும் நாகமொடுபாம்பாகவும் இடங்கரொடு முதலையாகவும் வந்துபிறந்து மறியுடன் மயிடமுடன் பின்பு ஆடாகவும் எருமையாகவும் பிறந்து வாரணமுமாகி பின்னர்க் கோழியுமாய்ப் பிறந்து முந்தை வினை நெகிழ முன்னைவினைகள் நீங்குமாறு முனிமொழியும் வதம்மருவி அகம்பன முனிவன் உரைத்த விரதங்களைக்கேட்டு வந்து மக்கட்கதியில் வந்து பிறந்து உன்மகள் அபயமதியாகி வளர்கின்றாள்உனக்கு மகளான அபயமதியாய் வளர்ந்து வருகின்றாள் எறு
உரை நுமர்கள் பவம் இதுஉன்னுடைய முன்னோர்களின் பிறப்புவகை இதுவாகும் வினைதன் விளைவும் இது அப்பிறப்புக்கு ஏதுவாகிய வினையின் பயனும் இதுவாகும் இயல்பும் இதுஅவ்வினைப்பயனாகவரும் கதியின் இயல்பும் இதுவாகும் என்றுஎன்பதாக முனி எதுவின் அருளும் முனிவன் ஏதுவோடு உரைத்த மொழி அவையவைகள் நினையாமொழிகளின் பொருளை அவ்வவ்வகையில் எண்ணி விது விது விதிர்த்துமெய் மிகவும் நடுங்க அகம் நெகிழ்ந்து மனம்கரைந்து மிகச்சோராமிகவும் சோர்வுற்று மது மலர்கொள் மணிமுடிய மன்னவன்தேன்பொருந்திய பூமாலையணிந்த மணிமுடியினையுடைய யசோமதி மருண்டான்செய்வகை தெரியாது மருளுவானாயினன் எறு
வினைவகையும் அவை காரணமாகவரும் கதிவகையும் கதிதோறும் உளவாகும் துன்பவகையும் அவை யவைகள் நினையா என்றும் நினைந்தவழி தான்செய்த வினைகளும் அவற்றால் விளையக்கடவ துன்பங்களும் தோன்றவே யசோமதிக்குப் பேரச்சம் தோன்றி அவன் மனத்திண்மையை யழித்தமையின் உடல் நடுங்கி உளம் கரைந்து நினை விழந்து மயங்கலுற்றான் என்பார் விது விது விதிர்த்து அகம் நெகிழ்ந்து மிகச்சோரா மருண்டான் என்றார்
உரை முனி இன்னவகை இயம்பியதுசுதத்த முனிவன் இவ்வாறு சொல்லியதை மன்னன் கேளாவேந்தனான யசோமதி கேட்டு தன் அருகு நின்ற ஒரு சண்டனைதனக்கு அண்மையில் ஒருவனாய் நின்ற சண்டகருமனை விடுப்பதன் மக்களைக் கொணருமாறு விடுத்தானாக அபய உருசியொடு மதியவளும் வந்துஅபயருசியும் அபயமதியாகிய அப்பெண் மகளும் அவ்விடத்திற்கு வந்து சொல் நவில் அருள் குரவன் அறவுரைகளையே சொல்லும் அருளுடையவனான சுதத்த முனிவனுடைய துணையடி பணிந்தார்இரண்டு திருவடிகளையும் வணங்கினார்கள் எறு மனமருண்டு நின்ற வேந்தன் தெளிவெய்திய காலத்து முனிவன் உரைத்தவற்றை ஐயவினாக்கள் பல தொடுத்து மறுபடியும் நன்கு உளம் தெளியக் கேட்டமை தோன்றஇன்னவகை மன்னன் முனி யியம்பியது கேளா என்று பெயர்த்தும் கூறினார் போலும்
கேட்டவன் யசோதரனும் சந்திரமதியும் தனக்கு மக்களாய்ப் பிறந்திருப்பது தெளிந்ததோடமையாது அவர்களும் அச்செய்தியை முனிவன்பால் கேட்டல்வேண்டுமென்ற விருப்பால் அவர்களை யழைத்துவருமாறு சண்டகருமனை விடுத்தானென்கமன் அசை
வந்து என்னும் சிறப்புவினை பணிந்தாரென்னும் பொதுவினையொடு முடிந்தது இவளும் இவனும் சிற்றிலிழைத்தும் சிறுபறை யறைந்தும் விளையாடுப என்றாற்போல
உரை ஆங்குஅவ்விடத்தே அபயவுருசியுடன் அபயமதி தானும்அபயருசியும் அபயமதியுமாகிய இருவரும் தாங்கலர்கள் நின்றுமிக்கெழும் அன்பினைத் தாங்கமாட்டாது தொழுது நின்று தவ அரசன் அருளால்தவவேந்தனான சுதத்த முனிவன் அருளிய அருண் மொழியால் நீங்கிய பவங்களை நினைந்தன ருணர்ந்தார்கழிந்த பிறப்புக்களை நினைந்து அவற்றிற் கேதுவாகிய தம் வினையையும் உணர்ந்து அவர்கள் உறு கவலைஅவ்வுணர்வால் அவர்கள் உற்ற வருத்தத்தை ஆங்குஅப்பொழுது பிறர் யாவர் அறிவார் அவரை யன்றிப் பிறர் எவரும் அறிய மாட்டார் எறு
முனிவனைக்கண்ட மாத்திரையே அவர்தம் உள்ளத்தெழுந்த அன்பு அவரால் தாங்கமாட்டாவகையிற் பெருகியது தோன்ற தாங்கலர்கள் என்றும் அவர் பின்பு அன்பின் ஆராமையால் மறுபடியும் கைதொழுது நின்றாராக முனிவனருளால் முன்னைப் பிறப்புணரும் ஞானம் பிறக்க அதன் துணையால் அவற்றை நினைந் தறிந்த நீர்மையினை நின்று தவ வரசனருளாலே நீங்கிய பவங்களை நினைந்தன ருணர்ந்தார் என்றார்
இனி வேந்தனாயிருந்து தவமேற்கொண்டு மாமுனிவனானது பற்றித் தவவரசன் என்றாரென்றும் கூறுவர் பொருளன்றெனத் துறந்த அரசினைத் துறவாது அந்நிலைமையும் தோன்றக் கூறுவதிற் பயனின்மையின் அது பொருளன்மை யுணர்க தாங்கலர்கள் நினைந்தனர் என்பன முற்றெச்சம்