sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
என்று கருதி அங்குப் போந்தான் வருந்திப் புலம்பிய வானவரைக் கண்டான் தாய் தந்தையரைக் காணாது துன்பக்கடலில் மூழ்கினான் ஏக்கமும் இரக்கமும் எய்தினான் இன்னது செய்வது என்றறியாது பித்தன்போல் சித்தம் கலங்கி நின்றான்
அப்போது முனிவன் அவனை நோக்கி ஐயனே முற்றும் உணர்ந்தவர்கள் இன்பம் வந்தடைந்த போது மகிழ்ந்திட மாட்டார் துன்பம் வந்துற்றபோது துளங்கிடவும் மாட்டார் பிறந்தோர்க்கெல்லாம் இன்பமும் துன்பமும் உடலோடு பொருந்தின அன்றோ
வேண்டியார்க்கு வேண்டிய பொருளைத் தப்பாது அளிக்கும் இந்திரன் கற்பகச் சோலையின் நிழலில் வீற்றிருக்கும் அற்புத சீகாழியில் வாழ்க்கையை நீத்து சித்திர மனைவியாகிய பூஞ்சோலை சசியோடு இந்திரன் தெக்கண தேசத்திற் போந்து வளர்த்தல் பன்னிரு பெயர் பெற்ற பழம்பதியாகிய சீகாழியை அடைந்து அதுவே தக்க இடமெனத் தெளிந்து அங்குத் தங்கினான்
அந்த நற்பதியில் இந்திராணியோடு தளர்வுற்றுத் தங்கியிருந்த இந்திரன் நாள்தோறும் அகமகிழ்ந்து ஈசனைப் போற்றிப் பூசனை புரியக் கருதி அழகிய நந்தவனம் ஒன்று அமைக்கத் தலைப்பட்டான்
இங்ஙனம் சீகாழியில் வேணுவாய் நின்று தாணுவைப் போற்றிய விண்ணவர் தலைவனை ஒற்றர்கள் காணாது போயினர் ஆயினும் அசுரரது கொடுங்கோல் ஆட்சியால் வானம் மழை பெய்யாது ஒழிந்தது
இவ்வாறு திரிபுரம் எரித்த தேவதேவனை மனமுருகித் தொழுது வருங்கால் விண்ணிலே ஒரு குரல் எழுந்தது வாசவனே வருந்தாதே நின் வாடிய சோலை வறண்டு ஒழியாது இப் பதியில் ஒரு நதி வந்து எய்தும் என்று ஆகாயவாணி கூறிற்று
இஃது இவ்வாறாக முத்தமிழ் முனிவராகிய அகத்தியர் ஈசனைத் தொழுது ஐயனே அகந்தை கொண்ட விந்தமாம்லை மேருவைப் பகைத்து அந்தர வழியை அடைத்தது
அப்போது சிவபெருமான் முனிவா அதற்கு வேண்டும் வன்மையை உனக்கு அளித்தோம் விந்த மாமலையை வேரோடழித்து தென் திசைப் போந்து பொதிய மலையில் நீ வாழ்வாயாக எனப் பணித்தார்
அந் நிலையில் கயிலையங் கிரியிலுள்ள நதிகள் ஏழினும் நலம் மிக வாய்ந்ததும் நன்னீரை உடையதும் ஆகிய பொன்னி என்னும் காவிரியாற்றைக் கருதினார் சிவபெருமான்
பொன்மலையினின்றும் புறப்பட்டார் முனிவர் தென் திசையை நோக்கி நடந்தார் வழியில் வலிமை சான்ற அசுர மன்னனுக்குத் தம்பியாகிய தாரகன் வாழ்ந்த மாயாபுரத்தை வந்தடைந்தார்
அவன் ஓர் அணுவை மகாமேரு மலை யாக்குவான் மகா மேருவை அணுவினும் நுண்ணிய தாக்குவான் நிலவுலகத்தை நெடுங்கு லாக்குவான் நெடுங்கடலை நிலவுல காக்குவான் கொழுந்து விட்டு எரியும் பெருந்தீயைக் குளிர்ந்த நீராக்குவான்
அவர் அவ் வழியாகச் செல்லும் பொழுது கடுங்கனல் எழுந்து சூழ்ந்தது சூறாவளி சுழன்று அடித்தது சோனைமாரி சொரிந்தது இடி இடித்தது இருட்படலம் சூழ்ந்தது
அவன் வலிமையை இன்றே அழிக்கின்றேன் என்று தமது கையிலமைந்த திரிதண்டத்தால் அம் மலையினைக் குத்திக் குடைந்து ஒரு வஞ்சினம் கூறலுற்றார் இத் தண்டத்தால் உண்டாகிய பிலங்கள் எல்லாம் நானா வித மாயைக்கு இருப்பிடம் ஆகுக எம்பெருமான் பெற்ற செம்பொருளாகிய முருகன் வேற்படையால் இக் குன்றம் விரைவில் அழிந்து ஒழிக என்று சாபமிட்டார்
அப்பால் கங்கையாற்றின் கரையில் அமைந்த காசிப் பதியிற் முனிவர் விந்த கோயில் கொண்ட ஈசனது கமல பாதம் பணிந்து மலையின் அவ்விடத்தினின்றும் புறப்பட்டு ஓங்கி உயர்ந்த அகந்தையை விந்த மலையின் ஒரு புறம் சென்று அதன் அழித்தல் நிலையை அறியுமாறு பேச்சுக் கொடுத்தார் ஓங்கி எழுந்து விண்ணளாவி நிற்கும் விந்த மாமலையே நாம் பொதிய மலையிற் போந்து இருந்திடக் கருதி வந்தோம்
உடனே வில்வலன் தவக்கோலம் புனைந்தான் தலையிலே சடையும் நெற்றியிலே திருநீறும் மார்பிலே தாழ்வடமும் மேனியில் வெண்ணீறும் கையிலே தண்டமும் இடையிலே மரவுரியும் புனைந்து அகத்திய முனிவர் முன்னே விரைந்து சென்றான் என் தந்தையே தவக்குலத் தலைவனே யானும் என் குலமும் ஈடேறும் வண்ணம் இங்கு எழுந்தருளினாய் போலும் இன்று என் குடிசையில் தங்கி நான் சமைத்துத் தரும் புல்லுணவைப் புசித்து மிச்சிலை எனக்குத் தந்து அருள் புரிதல் வேண்டும் என்று விண்ணப்பம் செய்தான் அட்டிற் சாலையின் அருகே அகத்தியரை அழைத்துச் சென்றான் அங்கு இட்டிருந்த ஆசனத்தில் அவரை அமர்த்தினான் ஆசைமொழி பேசினான் வாசங் கலந்த நன்னீரும் விரையுறு மலரும் நறும்புகையும் தீபமும் கொண்டு வஞ்சக முறையிற் பூசனை செய்து அவர் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினான்
அவற்றைப் பசி தீரும் அளவாக இனிது அருந்தினார் முனிவர் பின்பு அசுரன் தமது கரத்திற் கொடுத்த வாசநீரைப் பருகி எழுந்து பொடியினாற் கைகளைத் தேய்த்துத் தண்ணிராற் கழுவி அமர்ந்தார்
அப்போது வில்வலன் பிரமதேவன் அளித்த வரத்தை மனத்தில் நினைத்து விருந்தினராகிய அருந்தவ முனிவரைக் கொல்லும் வண்ணம் வாதாவி மைந்தார் இளையோய் விரைந்து வா வா என்று அழைத்தான்
அந் நிலையில் முனிவரது வயிற்றிலே கறியாகக் கிடந்த வாதாவி ஆடாக உருப்பெற்று எழுந்து பேசத் தொடங்கினான் அண்ணா வில்வலா அன்று கடலைப் பருகிய கொடியோன் இன்று எண்ணிப் பாராது என் உடலையும் உண்டான் இவன் வயிற்றைக் கிழித்து வருகிறேன் என்று ஆட்டுத்தம்பி அரிமான் போல் முழங்கினான்
கருமேகம்போல் எதிரே நின்ற வில்வலன் தம்பி இறந்ததை யறிந்து புகைந்து எழுந்தான் புனைந்திருந்த சிவக்கோலத்தை விட்டு பழைய அசுர வடிவம் கொண்டான் கழியொன்றைக் கையில் எடுத்து முனிவரை அடித்துக் கொல்லக் கருதி வந்தான்
அப்பொழுது அவர் அங்கிருந்த புல் ஒன்றை எடுத்தார் அதனைச் சிவப்படையாகக் கருதி விடுத்தார் அப்படையின் வேகத்திற்கு ஆற்றாது வில்வலன் விழுந்து மடிந்தான்
அப்பொழுதே கொடிய வஞ்சகரது இடத்தை விட்டு அகன்றார் அகத்தியர் அன்னாரைக் கொன்ற பாவம் தீர்ந்தொழியும் வண்ணம் பரமசிவன் திருவடியில் ஆர்வத்தோடு அர்ச்சனை புரிந்தார்
அவனை நோக்கி அகத்தியர் வரலாற்றைக் கூறலுற்றார் தனக்கு உவமையில்லாத் தலைவனாகிய ஈசன் அகத்திய கவிழ்த்தல் முனிவரைப் பொதிய மலையிற் போய் இருக்கும்படி அனுப்பியவாறும் அம் முனிவர் விந்த மாமலையைப் பாதலத்தில் அழுத்தியவாறும் மற நெறியை மேற்கொண்ட சூரனுடைய மருகர் இருவரையும் முடித்தவாறும் அவரைக் கொன்ற பாவம் தீருமாறு கொங்கு நாட்டை அடைந்து சங்கரனை மெய்யன்போடு போற்றி வழிபட்டு அங்கே இருந்தவாறும் முறையாகக் கூறி முடித்து மேலும் பேசலுற்றார்
அமரர் கோமானே அவ் வருந்தவ முனிவர் இன்னும் கொங்கு நாட்டில் ஈசனார்க்குப் பூசனை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றார் அதனை நான் கண்டு வந்தேன்
சொல்லியருள வேண்டும் என்று வேண்டினான் இந்திரன் வேழமுகம் உடைய விநாயகப் பெருமானைப் பேரமுது படைத்துப் போற்றினால் அவர் அக் கமண்டலத்தைக் கவிழ்த்திடுவார் என்று கூறினார் நாரதர்
அப் பெருமான் அவன் முன்னே தோன்றிக் கருணையால் நோக்கி அன்பனே நீ ஆற்றிய பெரும் பூசையை ஏற்றுக்கொண்டோம் உனக்கு வேண்டும் வரம் யாது
உலகத்தில் உயர்ந்து விளங்கும் மகாமேரு மலையின் அடிவாரத்திலிருந்து அகத்திய முனிவர் புறப்பட்டு துன்பம் செய்யும் அசமுகியின் மைந்தர் இருவரையும் கொன்று கொங்கு நாட்டிற் போந்து ஈசனுக் குகந்த பூசனை புரிகின்றாராம்
இந்திரன் இவ்வாறு கூறுதலும் பிள்ளையாராகிய வள்ளல் மனமகிழ்ந்து அவ்வாறே செய்வோம் என்று அருளி அவனை அவ்விடத்தில் விட்டு காக வடிவாக விரைந்து போந்து அகத்திய முனிவரது கமண்டலத்தில் அமர்ந்தார்
காவிரி ஓடிய பின்பு காகத்தின் வடிவை விட்டு வேதம் பயிலும் வேதியச் சிறுவன்போல் நடந்து சென்றார் பிள்ளையார் அது கண்ட அகத்திய முனிவர் சர்வ சங்கார காலத்தில் தோன்றும் ஆதி மூர்த்தி போல் சீற்றங்கொண்டு நின்றார் இவன் தேவனோ
அறியேன் ஆற்றைக் கவிழ்த்துவிட்டு அமைதியாகப் போகின்றான் கருத்தின்றிக் காரியம் செய்யும் செருக்கன் போலும் யாவனாயினும் இவன் தன்மையை விரைவில் அறிவேன் என்று எழுந்து இரு மணிக்கரங்களையும் மடித்தார் அவன் தலையில் குட்டுதற்காகச் சென்றார்
அவ் வேதியச் சிறுவர் முனிவரின் அருகே வருவார் கிளர்ந்து மேலே எழுவார் எட்டுத் திசைகளையும் எட்டுவார் நெருங்கி வருவார் நெடுந்தூரம் செல்வார்
கண்டார் முனிவர் கலங்கினார் அந்தோ விநாயக மூர்த்தியோ இங்கு எழுந்தருளியவர் அவரையா யான் வன்மையோடு துரத்தினேன் என்று ஏக்கமுற்று வருந்தினார் அவரைக் குட்டும்படி மடக்கிய கரங்களைக்கொண்டு மலையின் மேல் இடி விழுந்தாற்போல் தமது நெற்றியிலே குட்டிக்கொண்டார்
ஐயனே ஒன்றும் உணராத அடியேன் உம்மை அந்தணச் சிறுவன் என்று எண்ணினேன் உமது தலையில் குட்டத் துணிந்தேன் அப் பெருங்குற்றத்திற்குக் கழுவாயாக என்னை நானே சூட்டிக் கொள்கிறேன் என்றார் முனிவர்
அம் மொழி கேட்ட பெருமான் புன்னகை புரிந்தார் மனம் வருந்தாதே என்றார் இங்கு நீ செய்தவற்றையெல்லாம் சிறந்த தொரு விளையாட்டாகக் கண்டோமே யன்றிக் கோபம் கொண்டோ மில்லை
அம் மன்னன் மனம் போல் உணங்கி வாடி நின்ற பூஞ்சோலை விரைந்து செழித்து ஓங்கி அரும்பசியால் நலிந்தோர் அமிர்தம் உண்டாற் போன்று தண்மையுற்றுத் தழைத்தது நன்றாக மலர்ந்தது
அதன் நறுமலர் கொண்டு முன்போலவே ஈசனுக்குப் பூசனை புரிய விரும்பினான் இந்திரன் அன்று முதல் ஆதி முதல்வனாகிய பெருமானை முறைப்படி நாள்தோறும் அருச்சனை செய்து சீகாழிச் சண்பகச் சோலையில் இந்திரன் தவம் புரிந்திருந்தான்
என்று ஏங்கி விண்ணுலகை விட்டு மண்ணுலகம் போந்தனர் தெள்ளிய தமிழ் மொழியின் இருப்பிடமாகிய தென்னாட்டை அடைந்து புகழமைந்த சீகாழிப் பூங்காவனத்தை நண்ணி இந்திரனைக் கண்டனர் அன்று மலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற அவன் அடிகளில் விழுந்து எழுந்து போற்றிப் பின் பேசலுற்றார் ஐயனே நீலகண்டனிடம் வரம் பெற்ற சூரனுக்குச் செய்யத் தகாத வேலை யெல்லாம் செய்தோம் நெறி இழந்தோம்
இனி வெள்ளி மாமலையை அடைந்து இறைவனிடம் முறை யிட்டு நம் துயரத்தைத் தொலைப்போம் என்று கூறி இந்திரன் எழுந்து வானவரை நோக்கி சிறிது நேரம் இங்கே இருங்கள் எனப் பணித்துச் சித்திரப் பாவை போன்ற இந்திராணி இருந்த இடம் போந்தான்
மாதே வானவரெல்லாம் மனம் நொந்து துன்பத்தால் துடிக்கின்றார்கள் அன்னவரை அழைத்துக்கொண்டு நம் குறைகளை முறையிடுவதற்காக மதுரமொழி பேசும் மங்கை பங்களாகிய இறைவன் வீற்றிருக்கும் இமயமலைக்குப் போகின்றேன்
அப்போது இந்திரன் தன் தேவியை நோக்கி மாதே நீ மனம் வருந்தாதே வானவரோடு நான் கயிலைக்குச் சென்று வருமளவும் உன்னைக் காப்பவர் இல்லை யென்றால் அன்றோ நீ என் பின்னே வர வேண்டும்
ஆற்றல் மிகப்பெற்ற ஐயனார் என்னும் அரிகர புத்திரனே நின்னைக் காத்தருள்வார் ஆதலால் கவலையற்றிரு என்று தலைவன் கூறுதலும் அவ்வையனார் யாவர்
ஐயனே யான் இறைவன் அமர்ந்தருளும் கயிலையங்கிரிக்குச் செல்கின்றேன் மீண்டு வருமளவும் இவ்விந்திராணியைக் காத்தருள்வீராக என்று வேண்டினான் இந்திரன்
உடனே வாட்போரில் வல்ல வீரனாகிய மாகாளனை அழைத்து அருளொடு நோக்கி காளா கேள் பொன்னகரின் மன்னனாகிய இந்திரன் மூவர்க்கும் முதல்வனாகிய இறைவனைக் காணக் கயிலை மலைக்குச் செல்கின்றான் இவன் வருமளவும் இதோ இருக்கின்ற இந்திராணிக்கு எவ்வகைத் தீங்கும் நேராமல் காத்திடுக என்று கட்டளையிட்டான்
பிரமதேவனும் திருமாலும் அறியவொண்ணாப் பிரணவப் பொருளாகிய இறைவன் அமர்ந்தருளும் திருக்கயிலாய மலையை நோக்கி இந்திரன் சென்ற பின்னர் சீகாழிப் பூங்காவனத்தில் தேவமாதர் போற்ற இந்திராணி தவம் புரிந்திருந்தாள்
அப்பொழுது வெற்றி வெறி யுற்று மயங்கி வாழ்ந்த சூரன் குலத்தை வேரோடு அழிக்கவந்த ஊழ்வினை போன்ற அவன் தங்கையாகிய அசமுகி யென்பாள் துன்முகி யென்னும் தோழியோடு சூலம் ஏந்திய கையும் ஆலகாலம் போன்ற மேனியும் உடையவளாய் அங்கு வந்தாள் தனித்திருந்த தேவியைக் கண்டு வியப்புற்று அழகிய நறுமலர் சூடிய அயிராணியைக் கண்டேன் நான் இவளிடம் கொண்ட ஆசையால் உழலும் அசுர வேந்தன் கவலையொழிந்து களிப் புறுமாறு இவளை அவன் முன்னே எடுத்துச் செல்வேன் என்று துணிந்தாள்
அன்னாள் கூறிய கடுஞ்சொற்களைக் கேட்ட அயிராணி பழுக்கக் காய்ச்சிய வேற்படையைக் காதிற் பாய்ச்சினாற் போலத் துயருற்றுத் துடிததாள்
அந்தோ நீ பழியும் பார்த்திலை பாவமும் பார்த்திலை வையகம் கூறும் வசையும் பார்த்திலை முறையும் பார்த்திலை நெறியும் பார்த்திலை இவ் விழிந்த கொடுஞ் சொல்லை நீ இயம்ப லாகுமோ
அப்போது அசமுகி தீப்பொறி பறக்கப் பற்களைக் கடித்தாள் கறுத்த உதடுகளை மடித்தாள் பெருமூச்செறிந்தாள் இடி இடித்தாற்போலக் கைகளைக் கொட்டினாள் சீற்றம் நன்று நன்று என்று நகைத்தாள் சீறினாள் முற்றிய ஆற்றல் வாய்ந்த மூவர் தடுப்பினும் மற்று யாவர் தடுப்பினும் போர் தொடுப்பினும் உன்னை யான் விடுவதில்லை
அந் நிலையில் இவள் அரற்றினாள் ஆவி யிழந்தாற்போல் அவசமுற்றாள் உணர்வு தீர்ந்தாள் நீல மலர் போன்ற கண்களால் நெடுங்கண்ணி வடித்தாள்
இப்படி வாடி வருந்திய தேவியை இரக்கமற்ற அசமுகி பற்றி யிழுத்துச் சென்றாள் மனங்கலங்கிய மாது மெய் சோர்ந்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள் காப்பவர் யாரையும் காணாளாய் வாய்விட்டுக் கதறினாள்
அப்போது ஐயனாரின் படைத்தலைவனாகிய மாகாளன் வெளிப்பட்டான் நில் நில் என்று சொல்லி உடைவாளை உருவினான் ஒரு கரத்தால் அசமுகியின் தலையைப் பற்றி இழுத்து அயிராணியைத் தொட்ட கையை அறுத்திட்டான்
அசமுகியின் கை விழுந்தவுடன் அருகே வந்து நின்ற துன்முகியை நோக்கி நீயும் தேவியின் மேனியைத் தீண்டினா யன்றோ என்று கூறி அவள் கரத்திலும் ஒன்றை மாகாளன் துணித்திட்டான்
சிறிது விலகி நின்ற வீர மாகாளன் அயிராணியை நோக்கி அன்னையே அசுரரைக் குறித்து நீர் சிறிதும் அஞ்ச வேண்டா உம் கணவன் வருமளவும் நானே காப்பேன்
பரந்த உலகங்களிலுள்ள சூரியர்களையெல்லாம் ஒருங்கே திரட்டி ஊழித் தீயில் இட்டு உருக்கி ஒன்றாக்கி ஆசனமாகச் செயுது அதில் நன்மணிகளாகப் பதித்து முற்றிய கலைகளோடு விளங்கும் சந்திரரைச் சிங்கங்களாக அமைத்தாற் போன்று வீர மகேந்திர நகரின் விழுமிய அரண்மனையில் அசுரர் கோமானது அரியாசனம் விளங்கிற்று
அத்தகைய அரியாசனத்தில் அழியாத் தன்மை வாய்ந்த சூரன் கூற்றுவரெல்லாம் ஓர் உருக்கொண்டு விண்ணுற நிமிர்ந்து விளங்கினாற் போன்று அசுரர்கள் போற்ற அரசு வீற்றிருந்தான்
அழகிய கூந்தலையுடைய அரம்பை ஊர்வசி திலோத் தமை மேனகை முதலாய தேவ மாதரும் இயக்க மாதரும் வலிமை வாய்ந்த அரக்க மாதரும் அசுர மாதரும் விஞ்சையர் சாரணர் சித்தர் என்னும் முக்குல மாதரும் மற்றைய மாதரும் வெவ்வேறாக முறைப்படி நடனம் செய்தனர்
சூர மன்னன் செயற்கரிய வேள்வி செய்து வரம் பெற்ற திறத்தையும் எட்டுத் திக்கும் சென்று குபேரன் முதலாகிய யாவரையும் வென்ற வலிமையையும் அண்டங்களையெல்லாம் கண்டு சிறப்புற அரசு புரிந்த ஆண்மையையும் அருகே நின்ற அரசுர் பலர் முறை முறையாகப் புகழ்ந்து ஏத்தினர்
நகர வீதியிலே அவள் வரும்பொழுது இந்திரன் செய்த வேலையோ இது என்பர் சிலர்ஒளித்துத் திரிகின்ற அவன் இது செய்ய வல்லனோ என்று மறுத்துரைப்பார் சிலர்
மற்றைத் தேவர்கள் செய்திருப்பார்களோ என்று ஐயற்றார் சிலர் நம் ஆணைக்கு அடங்கி ஏவல் புரியும் அவர் இத்தகைய செய்கையை நினைக்கவும் துணிவரோ என மாற்றம் உரைப்பவர் சிலர்
வீரமகேந்திரத்து மகளிரும் ஆடவரும் இவ்வாறு நெருங்கிச் சூழ்ந்து வருந்தித் தளர்ந்து நிற்க அவரைக் கடந்து அசமுகி துன்முகியுடனே அக நகரம் போந்து மன்ன்ர் மன்னனாகிய சூரன் வீற்றிருந்த மாளிகையை நோக்கி நடந்தாள்
மாயையில் வல்ல தன் தாயையும் மற்றுமுள்ள சுற்றத் தாரையும் மருகரையும் உடன்பிறந்தாரையும் மனத்தில் நினைத்துக் கதறிக்கொண்டு அவள் முறையிடல் மணிமாட மாளிகையின் அருகே சென்றாள்
உற்றாரை யெல்லாம் தனித்தனியே அழைத்து அசமுகி ஓலமிட்டாள் ஐயோ அசுரகுல வீரரே வானுலகின் வளங்குறைத்தோம் வலி குறைத்தோம் வரம் குறைத்தோம் புகழ் குறைத்தோம் வானவரை ஏவல் கொண்டோம் என்று மனப்பால் குடித்தீரே அவர்களுள் ஒருவன் வந்து என் கரத்தை அறுத்து உமது மூக்கறுத்துவிட்டானே அதை அறியீர் போலும் குழந்தைப் பருவத்திலே செங்கதிரோனைச் சினந்து பற்றிச் சிறைசெய்த மருகனே பானு கோபனே என் கையை ஒருவன் குறை செய்து சென்றானே நீ ஏன் என்று கேளாது இருந்தனையே இஃது என்ன கொடுமை அந் நாளில் ஒரடியால் உலகளந்த திருமாலின் நேமிப்படையைப் பொன்னாரமெனப் பூண்ட தாரகனே இந் நாளில் ஒப்பற்ற பழி பூண்டயே மாற்றார் வந்து என் கரத்தை அறுத்தார் தமையனாகிய நீ அரசு வீற்றிருந்தாய் முன் நிறைந்து பின் குறையும் நீர்மை வாய்ந்ததோ நின் ஆற்றல் சிங்கமுக வீரனே வெள்ளை யானையோடு இந்திரனை ஒரு கையால் வானத்தில் நீ வீசி யெறிந்தாய் என்றும் அவன் கீழே வந்து விழுந்தபோது உன் காலால் உதைத்தாய் என்றும் சொன்னார்களே அதை மெய்யென்று நம்பி வியந்திருந்தேனே அது புனைந் துரைதானோ
அவ் வேளையில் வானவன் ஒருவன் விரைந்து வந்து எங்கள் கைகளை அறுத்திட்டான் அயிராணியையும் அழைத்துச் சென்றுவிட்டான் என்று கையற்றவள் சொல்லி முடிக்கு முன்னமே சூரன் கண் களிலிருந்து தீப்பொறி பறந்தது வாயினின்று தீப்புகை பிறந்தது மூக்கினின்று சுடுமூச்சு எழுந்தது அது கண்டு மண்ணுலகம் நடுங் கிற்று விண்ணுலகும் நடுங்கிற்று
பெருங்கடல் நடுங்கிற்று பிரமபதம் நடுங்கிற்று மாயவன் நகரம் நடுங்கிற்று அசுரரும் நடுங்கினர் என்றால் இவ் வுலகத்தில் நடுங்காதார் யாவர்
அந் நிலையில் சுற்றி நின்றவரை நோக்கிச் சூரன் பேசலுற்றான் அசுர வீரர்களாகிய நீர் இருந்தும் மைந்தர் இருந்தும் நிகரற்ற தேர் இருந்தும் நேமி இருந்தும் என் பேர் இருந்தும் என் உயிர் இருந்தும் வேறு யார் இருந்தும் எது இருந்தும் என்ன பயன்
அப்பொழுது சூரன் மைந்தருள் வலியவனாகிய பானுகோபன் சீற்றமுற்று எழுந்து வீரக்கழல் முழங்க நடந்து சென்று வேந்தன் அடிபணிந்து ஐயனே நமக்குக் குற்றேவல் செய்து உடைந்த மனத்தின னாய் ஒளித்திருக்கின்றான் இந்திரன் ஏனைய வானவர் வலிமை யற்றவர் இப்படிச் செய்ய அவர் மனத்திலும் நினையார் நிலைமை இவ்வாறிருக்க உன் தங்கை கை இழந்தது என்ன மாயமோ அறியேன் அதனை அறிய மாட்டாது வருந்துகின்றேன்
ஆயினும் இன்றே சென்று இவர் கைகளை யறுத்த ஆடவனையும் நின் மனத்தில் ஆசையை விளைத்த அயிராணியையும் மறைந்து திரியும் இந்திரனையும் தம் உயிரில் ஆசையற்ற தேவரையும் பற்றி வருவேன்
வீரமகேந்திர நகரத்தை விட்டுப் புறப்பட்டுக் கடலாகிய அகழியைக் கடந்து நில வுலகத்தின் எல்லையிற் சென்றவுடன் அருகே வந்த துன்முகியை நோக்கி உமது கை அறுபட்ட இடம் எது
அவனது சேனையின் முன்னணிப் படை விரைந்து சென்று சோலையை அழித்து வெட்ட வெளியாக்கிற்று அவ் விடம் முற்றும் தேடிப் பார்த்தான் பானுகோபன் அயிராணியையும் காணவில்லை கையறுத்த வீரனையும் காணவில்லை
செம்மலர் மாலையணிந்த பானுகோபன் படையெடுத்து வந்தான் என்று பதறிய வானவர் விதிர்விதிர்த்துப் பொறி கலங்கி இந்திரன் மைந்தனாகிய சயந்தனிடம் ஓடிச் சென்று இச் செய்தியை உரைத்தார்கள்
அது கேட்ட சயந்தன் எம் குருவாகிய வியாழனும் இங்கில்லை வானவர் இனத்திற் பலரில்லை சயத்தன் தந்தையும் தாயும் இல்லை நான் உம்மோடு பானுகோபனை தனித்திருக்கின்றேன்
அந்த அசுரன் அல்லல் எதிர்த்தல் புரியவே வந்தான் போலும் பண்டை வினையின் பயன் என்னாகுமோ அறியேன் ஆயினும் யான் இனி அவர்க்கு அஞ்சப் போவதில்லை உயிரைப் பொருளாகக் கருதாதவர் நஞ்சு போன்ற தீங்குற்றாலும் நடுக்கமடையார் துயரத்தில் மூழ்க மாட்டார் கடமையில் வழுவமாட்டார்
அவ்வாறே யானும் பானுகோபனது கொடிய சேனையைச் சென்று எதிர்ப்பேன் வெல்வேன் பலரைக் கொல்வேன் என்று கூறினான் சயந்தன் அப்பொழுது வானவர் வருத்த மெய்தி ஐயனே
அப்போது பானுகோபன் ஒரு தேரின் மேல் விரைந்து ஏறிச் சயந்தனைச் சூழ்ந்திருந்த அசுரரை நோக்கி யான் விட்ட அம்புகள் பட்டதனால் இவன் மயங்கி உடல் தளர்ந்தான் பேசவும் இயலாதவன் ஆயினான் பகைவன் என்று இவனை வருத்தாதீர் வானவர் குழாத்தொடு இவனைச் சிறை செய்திடுக எனப் பணித்தான்
அப் பணி தலைமேற்கொண்ட அசுரர் அழகிய வானுலகம் எங்கும் சுற்றி நாடினர் ஒருவரையும் விடாமல் வானவரையும் அவர்தம் மனைவியரையும் ஒருங்கே கட்டிக் கொணர்ந்து பானுகோபன் முன்னே இட்டனர் பின்பு திருமகளின் இருப்பிடம் போல அழகுற்று இலங்கிய பொன்னகர மெங்கும் தீவைத்துக் கொளுத்தினர்
ஊழிக் காலத்திலே யன்றி மற்று எக்காலத்திலும் அழியாத வானுலகம் அழிந்தது வானவர் கோமான் வறியனாய்ப் போயினான் சிறந்த தேவர் சிறைப்பட்டார் எனவே செல்வத்தை நிலையான பொருளாக மதித்தல் ஆகுமோ
பானுகோபன் வீர மகேந்திரத்தை அடைந்தான் அரண்மனையின் முன்னே தன் தேரை நிறுத்திக் கீழே இறங்கினான் சேனைகளை அவ்விடத்தில் நிறுத்திச் சிறைப்பட்ட வானவரை இட்டுக்கொண்டு சூரன் முன்னே சென்று முறையாக வணக்கம் செய்தான் பின்பு எழுந்து நின்று ஐயனே
அயிராணியைக் காணவில்லை இந்திரனையும் காணவில்லை வானுலகத்தில் உள்ள தேவரையும் சயந்தனையும் பிறரையும் கொண்டுவந்தேன் அந் நாட்டைத் தீயிட்டுக் கொளுத்திவிட்டேன் என்று கூறினான்
அப்போது அங்கு நின்ற வானவரைக் கண்டான் சூரன் சீற்றங் கொண்டான் இருள் சூழ்ந்த நரகம் போன்ற பெருஞ் சிறையில் இவரை அடைத்திடுமின் என்று அசுரரை நோக்கிக் கூறினான்
அவர்கள் தேவரையும் சயந்தனையும் பிடர் பிடித்துத் தள்ளிச் சிறைக்கோட்டத்திற் சேர்த்தார்கள் சயந்தனும் வானவரும் சூரன் நகரிலே சிறையிருந்தார்கள்
திருமால் முதலிய தேவராலும் வெல்லுதற்கரிய வீரனாகி வானவரை வெஞ் சிறையில் இட்ட அரசர் கோமானாகிய சூரனது உயிரை வாங்கும் வண்ணம் பரஞ்சுடர் உருவாகி வந்த வடிவேல் முருகன் தன் அருகே இருந்த இந்திரன் ஆகிய தேவர்களை நோக்கி நாம் அசுரர் குலத்தை அழித்திட நாளையே போவோம் அதற்கு முன்னர் ஒரு தூதனை விடுத்துக் கொடிய சூரனது கருத்தினை அறிதல் வேண்டும் என்று அருளினார்
அது கேட்ட முருகன் கருணை கூர்ந்து அருகே நின்ற வீரவாகுவை நோக்கி வீரனே நீ மகேந்திர நகர்க்கு விரைந்து சென்று இந்திரஞாலத் தேருடைய சூரனைக் கண்டு இந்திரன் மைந்தனையும் வானவரையும் அவன் இன்றே சிறையினின்று விடுவித்தல் வேண்டும் என்றும் அறநெறி தவறாமல் அரசாளுதல் வேண்டும் என்றும் அறிவித்திடுக
அப்போது வீரவாகு ஐயனே அசுரர் நிறைந்த வீர மகேந்திரத்தில் அரும்பெருஞ் செல்வத்தினிடையே அமர்ந்துள்ள சூரன் முன்னே சென்று தேவரீர் அருளிய செய்தியெல்லாம் சொல்லி அவனுள்ளக் கருத்தை உணர்ந்து வருகின்றேன் என்று வணங்கித் தொழுது சென்றார்
அப்போது குலிசப் படையை புடைய இந்திரன் முருக தூதனாகிய வீரவாகுவின் பின்னே சென்று வீரனே நீ வலிமை சான்ற சூரனது நகரத்தையடைந்து அங்குச் சிறைப்பட்டுள்ள சயந்தனையும் தேவரையும் கண்டு தேற்றிப் பின்பு எடுத்த பணியை முடித்திடுக என்று வேண்டினான்
இந்திரன் முதலிய வானவரிடம் விடைபெற்றுச் சென்று வீரவாகு கடற்கரையினருகே யமைந்த கந்த மாதன மலையின் மீது கலி கலீர் எனக் கால்களில் அணிந்திருந்த வீரக் கழல்களில் ஒலிக்க விரைந்து ஏறினார் அம் மலையின் உச்சியில் நின்று முருகப் பெருமானின் திருவுருவத்தைத் தியானித்துக் கை கூப்பித் தொழுது திருமாலும் பிரமனும் வியந்து நோக்கப் பெரியதோர் உருவங்கொண்டார்
சூரனது நகரத்தின்மேற் பாயத் துணிந்து காலையூன்றினார் அப்போது ஆறிரு தடந்தோள் வாழ்க அறுமுகம் வாழ்க அயில்வேல் வாழ்க அறப்படை யணைத்தும் வாழ்க அரனார் திருமகன் வாழ்க என்று வாழ்த்தினார்
மலைச்சிகரத்தினின்று உள்ளக் கிளர்ச்சியுற்று எழுந்தார் அந் நிலையில் தலையி லணிந்த மணிமகுடம் அண்ட கோளத்தின் முகட்டிற்குச் சென்று முட்ட வீரபத்திரன் சரப வடிவம் கொண்டு சென்றாற்போல மலைபோன்ற மாடமாளிகை நிறைந்த வீரமகேந்திரத்தை நோக்கிப் பறந்தார் வீரக் கழல் அணிந்த வீரவாகுதேவர்
அது கேட்ட முருக தூதர் அவ் வசுரனுடைய கரங்களையும் தலையையும் வாளால் அறுத்துக் கடலில் எறிந்தார் பின்பு நெடிய வாளை உறையில் இட்டு வெற்றியோடு சென்றார் இலங்கையின் மீது பாய்ந்தார் யாளிமுகனுடைய மைந்தனாகிய அதிவீரனும் மற்றைய அசுரரும் கலங்கி ஏங்கி இடியோசை கேட்ட நாகம் போல் உடல் நடுங்கி விழுந்தார்கள்
விழுந்த அதிவீரன் உடனே எழுந்தான் தன் சேனையாகிய பெருங்கடலின் நடுவே ஊழிக்கனல் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தாற்போல நின்ற வீரவாகுவின் நிலையை நோக்கினான் உடனே தனது வாளை எடுத்து இந்த வாள் அயனால் எனக்கு அளிக்கப்பட்டது
அதிவீரன் இறந்த பின்னர் வீரவாகு இலங்கையை விட்டு வீரமகேந்திரத்தில் எழுந்தார் பின்னும் ஆயிரம் யோசனை தூரம் பறந்து வானவர் பகைவனாகிய சூரன் வாழ்ந்த மகேந்திரபுரியின் முன்னே போந்தார்
எவராலும் வெல்ல முடியாத சூரனும் பின்னர் வந்து எதிர்ப்பான் அவனோடு பல நாள் போர் புரிந்தாலும் இறைவன் அளித்துள்ள வரத்தினால் அவன் இறக்கப் போவதில்லை
அடியேனுடைய ஆதி நாயகன் ஆறுமுக நாயகன் ஆசற்ற சோதிநாயகன் அவனன்றிச் சூரனை யாவரே அழிக்க வல்லர் ஆதலால் போர் புரிதல் ஏற்றதன்று அன்றியும் எம்பெரு மான் இட்ட பணியும் அதுவன்று தூதர்க்கு அது முறையும் அன்று
அவ் வழியில் கப்பலைக் காக்கும் மீகாமனைப் போல் வானில் நின்று வீரமாநகரைக் காத்த வீரனாகிய கயமுகன் என்பவன் ஆகாய வழியே சென்ற வீரவாகுவைக் கண்டு பேசலுற்றான் அடே நீ வலிய காவலைக் கடந்து வந்தாய் மாயம் புரிந்து புகுந்தாயே
இவ்வாறு முழங்கிக்கொண்டு கயமுகன் ஒரு குன்றத்தைப் பறித்தெடுத்து இஃது உன் உடலையும் உயிரையும் ஒழித்துவிடும் என்று ஆரவாரித்து வீசினான்
தீப்பொறி பறக்கும் கண்களோடு பின்னும் அவ் வசுரன் வீரவாகுவின்மீது விட்டெறிவதற்கு வேறு மலைகளைப் பெயர்த்தெடுத்தான் அப்போது முருகதுரதர் தம் வாளை எடுத்து அவனருகே பேர்ந்து ஆயிரம் துதிக்கைகளையும் அறுத்தெறிந்தார்
சிறிய அணுவிலே சாலச் சிறிதாகியும் பெரிய பொருளிலே மிகப் பெரிதாகியும் எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் அறுமுகச் செவ்வேள் திருவடியை அன்பொடு போற்றி அப் பெருமான் அருளால் ஓர் அணுவின் உருவம் கொண்டார் முருகதுரதர்
சிவபெருமான் எல்லா உலகங்களையும் எழுவகையான உயிர்த்தொகைகளையும் மற்றுமுள்ள பிண்டப் பொருள்களையும் படைத்து ஓரிடத்தில் நிறைத்து வைத்த தன்மைபோல் விளங்கிய மகேந்திர மாநகரின் வளங்களைக் கண்டு வீரவாகு வியப்புற்றார்
வில் எடுத்துப் பயில்பவர் ஒருபால் மற்றைய படைக்கலம் பயிலும் மறவர் ஒருபால் மற்போர் பயிலும் மதுகையர் ஒருபால் மாயப்போர் பயில்பவர் ஒருபால் மந்திரம் முயல்பவர் ஒருபால் ஆகப் பார்க்குமிட மெங்கும் வீரர்களே பரந்து தோன்றுகிறார்கள்
நரம்பெழுந்த மேனியரும் ஊன் ஒடுங்கி உலர்ந்தவரும் நரைத்து வற்றிய தலையினரும் தண்டூன்றித் தள்ளாடித் திரிபவரும் கூற்றுவனால் குமைக்கப்படுவோரும் நோய்களால் நலிவோரும் வறுமையால் வாடுவோரும் இந் நகரில் எங்குமிலர் இது தவத்தின் வலிமையேயாகும்
சிறந்த இந் நகரத்தின் செல்வத்திற்கு ஓர் அளவில்லை இவ் வளத்தையெல்லாம் காண்பதற்கு எண்ணிறந்த கண்கள் வேண்டும் அவற்றைப் பெற்றாலும் இக் காட்சியை ஒரு நாவால் உரைசெய்ய ஒண்ணாது
இவ்வாறு எண்ணி முருகதுர்தர் இமயமலை போன்ற கீழ்த்திசைக் கோபுரத்தின் மேல் நின்று அந் நகரின் சில வளங்களைக் கண்டு சூரன் இருந்த திருநகரினுள்ளே செல்லத் துணிந்தார்
அழகிய வடிவம் மாசடைந்தாற் போலவும் குளிர்ந்த பொய்கையில் மலர்ந்த நீல மலர்களால் தொடுத்த மெல்லிய மாலை வாடியுலர்ந்தாற் போலவும் தோன்றினான் சயந்தன்
ஐவகைப்பட்ட தேவதருவின் இனிய நிழலில் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நினைப்பான் அவன் மெல்லிய நறுமலர் விரித்த பூம்பள்ளியை நினைப்பான் வான நங்கையர் நலத்தினை நினைப்பான் விண்ணாட்டுச் செல்வத்தை யெல்லாம் எண்ணி மயங்குவான்
பொன்னகரம் பொரிந்து கரிந்ததையும் என்னை அசுரர் கொண்டுவந்து அருஞ் சிறையில் அடைத்ததையும் கேட்கும் பொழுது என்னைப் பெற்ற தாய் என்னென்ன நினைத்து ஏங்குவாளோ என்றெண்ணி வருந்துவான்
எம்பெருமானே விலங்காகிய யானைக்கு விரைந்து அருள் செய்தாய் கரிக்குருவிக்கும் நாரைக்கும் கருணை புரிந்தாய் ஊர்ந்து செல்லும் பாம்புக்கும் சிலந்திக்கும் பரிவு கூர்ந்தாய் நின் திருவடி மறவாத தேவரையும் என்னையும் கத்தருளாயோ
கங்கை சூடிய எங்கள் நாயகனே நஞ்சுண்டு கண்டம் கறுத்த நாதனே நெற்றிக் கண்ணுடைய நிமலனே பிறைமதி யணிந்த பெருமானே செம்மையேயாய சிவனே சிவனே என்று நின் அடியார் எல்லோரும் ஓலமிடுகின்றோமே உயிர்க்குயிராகிய தலைவா அவ் வுரையும் கேட்டிலையோ
இந்த ஏழையைக் காக்க எழுந்தருளி வாராயோ இவ் வண்ணம் பல வகையாகப் புலம்பி நஞ்சு தலைக்கேறினாற் போன்று நடுங்கும் துயரால் உணர்விழந்து ஒன்றும் அறியாதவனாய் மயங்கினான் இறந்தாரைப் போல் சாய்ந்தான் இந்திரன் மைந்தன்
செவ்விய பாலனாய்ச் செந்தூரில் வந்து வானவரது வினைப் பயனாகிய துன்பத்தை விலக்கி நின்ற விமலன் சிறைக் கோட்டத்தில் மயங்கிக்கிடந்த சயந்தனுக்குத் திருவருள் புரிய விரும்பி அவன் கட்சியளித்தல் கனவிலே தோன்றினர்
வலப்புறமுள்ள ஆறு கரங்களில் வீரக் கொடியும் வச்சிரப் படையும் அங்குசமும் அம்பும் அயில் வேலும் அபயமும் கொண்டு இடப்புறமுள்ள திருக்கரங்களில் வரதமும் கமலமும் மணியும் மழுவும் கதையும் வில்லும் தாங்கி ஆறுமுகச்செவ்வேள் விளங்கினார்
தந்தையற்ற பெருமானைத் தந்தையாகவுடைய கந்தவேள் அளித்த காட்சியைச் சயந்தன் நுண்ணுடலில் அமைந்த மனக்கண்ணாற்கண்டு வணங்கிக் கூறலுற்றான் ஐயனே அடியேன் படும் அல்லலை அறிந்தாய்
அந் நிலையில் யாம் அளவிறந்த சேனையோடு இந் நிலவுலகிற் போந்து கிரவுஞ்சம் என்னும் மலையையும் தாரகாசூரனையும் அழித்தோம் அதற்கும் பின்பு திருச்செந்தூரில் வந்து அமர்ந்தோம்
அப் பெருமான் அருளிய மொழிகளைக் கேட்டான் சயந்தன் வாட்டம் தீர்ந்தான் மகிழ்ச்சி யடைந்தான் மெய்ம்மயிர் சிலிர்த்தான் கண்ணி வடித்தான் நஞ்சு தலைக்கேறிச் சாய்ந்தவர் மந்திரத் திறனால் மயக்கம் தீர்ந்தாற் போன்று எழுந்தான்
ஆதி நாயகனாகிய ஆறுமுகப் பெருமான் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் நீர்மையையும் அருள்புரியும் தன்மையையும் நினைந்து அவர் திருவடிகளை மறைகளாற் போற்றித் தொழுதுகொண்டு இருந்தான்
இவ் வண்ணம் வானவரோடு சயந்தன் சிறையிருத் தலையும் அசுரர்கள் செறிந்து சிறைக்கோட்டத்தைக் காவல் செய்திருத்தலையும் வித்தகராகிய வீரவாகு கண்டார்
கருணையின்றிக் கடுஞ்சிறையைக் காத்து காணுதல் நின்ற அசுரர் காணாது மயக்கமுற்றுக் கிடக்கவும் வானவர் காணவும் ஒரு வகை செய்யக் கருதினர்
மூல மந்திரத்தின் பொருளாய் உயிர்க்குயிராய் நின்று நிலவும் குமரேசனை நினைத்தார் அவர்க்குரிய மந்திரமாகிய ஆறெழுத்தை அன்புடன் ஒதினார் தீமையே உருவாகி நின்ற அசுரரது சிறைச் சாலையினுள்ளே புகுந்தார்
ஒப்புயர்வற்றதாய் அரிய பேரொளியாய் அப்பாலுக் கப்பாலாய் நின்ற பரம்பொருளே ஆறு முகமும் பன்னிரு தோளும் கொண்டு பாலகன் போலத் தோன்றி கந்தன் என்றொரு பேரும் பெற்று எல்லோரும் காணக் காட்சி தருகின்றார்