sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
மேகங்கள் உலாவும் வானத்தில் தோன்றிய சூரியன் தன் கதிர்களாகிய கரங்குவித்து வணங்குவான் போலச் செல்ல முருகவேள் போர்க்களத்தை விட்டுப் புறப்பட்டுப் பெருஞ்சேனையும் தேவரும் சூழப் போயினார் பாம்பணையிற் பள்ளிகொண்டு கண்வளரும் திருமாலுக்கும் மங்கை பங்கனாகிய சிவபெருமானே பரம்பொருள் என்னும் உண்மையை மானிடர் அறியும் வண்ணம் வியாச மாமுனிவர் தம் எடுத்த கையினால் உணர்த்தியருளிய காசிப்பதியைக் கண்டார் உலகத்தைப் பெருங்கடல் மூடும் பிரளய காலத்திலும் அழிவின்றித் திருமால் பிரமன் முதலிய தேவருக்கு இருப்பிடமாய் திருக்கயிலாய மலையை ஒத்ததாய் எம்பெருமான் மாமர்த்தடியில் வீற்றிருந்தருளும் பெருமையுடையதாய் உள்ள பம்பை நதி சூழ்ந்த காஞ்சி மாநகரைக் கண்டார் எனக்கு நிகராவார் எவரும் இலர் என்று தனித்தனி திருமாலும் பிரமனும் எண்ணிப் பிணக்குற்றபோது அவ் விருவருக்கும் நடுவே அடியும் முடியும் காணலாகாத அனற் பிழம்பாய்த் தோன்றி நினைப்பவர்க்கெல்லாம் விரைவில் முத்தியளிக்கும் தன்மையில் நிகர் அற்றதாய் விளங்கும் திரு அண்ணாமலையைத் தரிசித்தார் நடுநாட்டு மன்னனாகிய நரசிங்க முனையரையன் நடத்திய திருமணத்தைத் தடுத்து மணமகனாய சுந்தரமூர்த்தியை ஆட்கொள்ளும் வண்ணம் ஒரு முதிய வேதியனாக வந்து அடிமைச் சீட்டைக் காட்டி வழக்கில் வென்று அருளிய சிவபெருமான் அமர்ந்த பெண்ணையாறு சூழ்ந்த திருவெண்ணெய் நல்லூரையும் கண்டார் இனிய செழுஞ்சோலை சூழ்ந்த தில்லையம்பதியிலே யுள்ள பொன்னம்பலத்தில் சிவகாமி யம்மையார் வணங்க விராட்புருடனது இதய கமலத்தில் அண்டரும் மதித்தற்கரிய முறையில் ஈசன் ஆடும் அற்புதத் தனிக் கூத்தைக் கண்டு உள்ளம் நெகிழ்ந்து களிப்புற்று வணங்கிச் சென்றார் அகத்திய முனிவரது கமண்டலத்தினின்று நீங்கிப் பூமியிலே பாய்ந்து பல கிளைகளாய்ப் பிரிந்து பற்பல பெயர்களைத் தாங்கி சோழ நாட்டிற் கன்னலும் செந்நெல்லும் விளைக்கும் காவிரியாற்றின் வடகரையில் உள்ள மண்ணி நதியின் மருங்கே வந்தார் முருகப்பெருமான்
கார்மேகங்கள் திரண்டு செல்ல ஆங்கமைந்த மதில் சூழ்ந்த மாநகரின் வளத்தினை நோக்கிய முருகவேள் இது அதை நாம் இருத்தற்கேற்ற நல்ல இடம் என்றார்
மேனி வருந்தாமல் அமிர்தத்தைப் பெற்று அருந்தியவ்ன் போல் இந்திரன் அங்கமெல்லாம் குளிர்ந்திருந்தபோது சீகாழியிலுள்ள வன்த்தைக் காக்கும் தெய்வம் அவனிடம் போந்து வணங்கிற்று
சூரன் கொடுமைக்கு அஞ்சி விண்ணுலகம் விட்டு வந்த நாளில் சீகாழி வனத்தில் தன்னிடம் ஒப்புவித்த இந்திரன் நகைகளையும் இந்திராணியின் நகைகளையும் முடிப்பாகக் கொண்டுவந்து முன்னே வைத்து ஐயனே சிவபெருமான் வீற்றிருந்தருளும் சீகாழிப் பதியில் இந்திராணியுடன் போந்து நீர் தவம்செய்த நாளில் என்னிடம் கொடுத்துவைத்த நகைகள் இவை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அத் தெய்வம் கூறிற்று
காமமே தீமையெல்லாம் தரும் சிறப்பையும் செல்வத்தையும் க்ெடுக்கும் நல்லறிவைத் தொலைக்கும் நன்னெறியை விலக்கி நரகத்திற் சேர்க்கும் ஆதலால் அதனினும் பெரும்பகை வேறுண்டோ
அவ்வாறே இந்திரன் சேகரித்துத் தந்த பொருள்களால் இருவரும் அறியாத் திருவடிகளை முருகவேள் பூசனை செய்ய ஈசன் உமையம்மை யோடு இடபவாகனத்தின் மேல் எழுந்தருளினார்
அக் காட்சியைக் கண்டு உச்சி மேற் கரங் குவித்துத் தொழுது போற்றினார் முருகப் பெருமான் மைந்தனது வழிபாட்டின் தன்மையை அறிந்து மகிழ்ந்த ஈசன் நொடிப் பொழுதில் உலகமெல்லாம் அழிக்க வல்ல பாசுபதம் என்னும் அஸ்திரத்தை அளித்தருளி இது நம்மிடம் தோன்றிய சிறந்த படை மாயனும் பிரமனும் இதனைப் பெற்றவரல்லர்
பின்பு மண்ணியாற்றின் தென்கரையில் அமைந்த திருச்சேய்ஞலுரை விட்டு காவிரியாற்றைக் கடந்து திருவிடைமருதுர் என்னும் திருப்பதியையும் திருமயிலாடுதுறையையும் திருப்பறியலூரையும் மற்றும் சிவபெருமான் அமர்ந்தருளும் பழம்பதிகளையும் கண்டு சென்றார் குமர வேள் வளம் பெருகும் அழகிய இலஞ்சியங் கானம் என்னும் பழம் பதியில் கோயில் கொண்ட ஈசன் திருவடிகளை வணங்கிப் பின்னர்த் திரும்கள் பெருந்தவம் புரிந்து முற்றிய செல்வமும் முடிவற்ற மங்க்லப் பேறும் பெற்ற திருவாரூரைக் கண்டார்
இங்ஙனம் எங்கும் தீப்பட்டாற் போன்றிருந்தது அப் பாலை அங்கு முருகவேள் சேனையோடு எழுந் தருளியபோது அக் கொடிய காடு பெருமழையாற் குளிர்ந்த அழகிய குறிஞ்சி நிலம் போலாயிற்று
இத்தகைய பாலைவனத்தைக் கடந்து வேற்படை தாங்கிய குமரவேள் செங்குன்றுார் என்னும் சிவ பதியை வணங்கி மணிகளையும் வயிரங்களையும் முத்து களையும் மற்றப் பொருள்களையும் அலைகளால் அள்ளி எறியும் திருச்சீர் அலைவாய் என்னும் செந்திமாநகரைச் சேர்ந்தார்
அங்கே அமர்ந்து இந்திரனை நோக்கி கொடுங்கோல் செலுத்தும் சூரன் முதலிய அசுரர்கள் பிறந்தவாறும் அவர் தவம் புரிந்தவாறும் வரம் பெற்றவாறும் அரசு செய்தவாறும் இன்னும் அவர் இயற்றிய மாயமும் அடைந்த வெற்றியும் அவர்தம் வலிமையும் மேன்மையும் உனக்கு அவர் இழைத்த துன்பமும் ஒன்றுவிடாமற் சொல்லுக எனப் பணித்தார் முருகவேள்
அந் நிலையில் இந்திரன் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி வாக்கில் வல்லவராகிய வியாழன் எழுந்து எவர்க்கும் முதல்வராகிய எம்பெருமானே நீர் எல்லாப் பொருளும் அறிவீர் எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந் திருக்கின்றீர் எங்கள் துன்பத்தைத் துடைக்கத் திருவுளங்கொண்டு குழந்தை வடிவம் கொண்டீர் உமது செய்கையை யாவரே உணர வல்லார்
ஆதலால் அசுரர் தன்மை களையெல்லாம் அடியேன் அறிந்தவரையில் சொல்கின்றேன் என்று குமாரவேளை நோக்கிக் கூறலுற்றார் மேன்மை யுற்ற காசிபனுடைய புதல்வர்களாகத் தோன்றினர் அறுபத்தாறு கோடி அசுரர்கள்
அம் மகள் தூயவளாய் வளர்ந்து வந்தாள் அப்போது அசுரர் குலகுருவாகிய சுக்கிரன் அம் மங்கைக்குக் கொடிய மாயா வித்தைகள் அத்தனையும் கற்பித்தார் அவற்றில் அவள் அடைந்த திறமையைக் கண்டு மாயை என்று பெயரிட்டார் அம் மாயையால் எதிர் காலத்தில் அசுரர்கள் எய்தநின்ற பெருமையூெல்லாம் எண்ணிப் பார்த்தார்
சென்றவள் காசிப முனிவருடைய தவச்சாலையின் அருகே நறுமணங்கமழும் அழகிய செந்தாமரைப் பொய்கையும் குளமும் சோலையும் மாணிக்க மலையும் மஞ்சமும் மண்டபமும் விரைவில் உண்டாக்கினாள்
ஆண்டவன் திருவடியை நினைந்து ஐம்பொறிகளையும் அறிவினால் அடக்கித் தன்னந் தனியராய்த் தவம் புரிந்திருந்த காசிட முனிவர் அவற்றைக் கண்டு அதிசயம் அடைந்தார் உடனே தம் உள்ளத்தை ஒருமைப்படுத்தி முன் போலவே நற்றவம் புரியத் தலைப்பட்டார்
அம் மங்கையைக் கண்ணுற்றார் காசிபர் விண்ணுலகத்தில் விளங்கும் கற்பகவல்லி தவம் செய்து பெற்ற பூங்கொடிதான் ஈங்கு வந்ததோ என்று வியந்து நின்றார் தனியளாக நின்ற தையலை நோக்கி மாதே உனக்கு என்ன் வேண்டும் என்றாலும் இன்னே தருவேன் மைந்தரை விரும்பினும் மகிழ்ந்து அளிப்பேன் அன்ன வரை ஒப்பற்ற நிலையில் வைப்பேன் என்றார்
அந்தோ முன்னே ஆசை கொடுத்திக் மன்மதனை ஏவி மையல் விளைத்தீர் என் மெய்யறிவை யெல்லாம் சிதைத்தீர் இன்னும் செய்ய வேண்டுவது ஒன்றுண்டோ சொல்வீர் என்று பன்னிப் பன்னி இடர்க்கடலில் மூழ்கிச் சோர்ந்தார் முனிவர்
அந் நிலையில் எவ் வினைக்கும் முன்னவளாகிய மாயை அவர் கண்ணெதிரே தோன்றினாள் கருத்தழிந்து கம்பம்போல் நின்ற காசிய முனிவர் மாயையைக் கண் களிப்பக் கண்டார் மகிழ்ச்சி கொண்டார் உய்ந்தேன் உய்ந்தேன் என்றார் மின்னொளியைக் கண்டு மலரும் தாழ்ை மலர் போல் புன்னகை பூத்தார் மாயையோடு கொஞ்சிக் குலாவினார்
உடம்பை ஒறுத்துத் தவும் செய்பவர் உலகமெல்லாம் வியக்க வாழ்வர் தம்மை அடைந்தவரை ஆதரிப்பர் பகைவரை அழிப்பர் விரும்பிய பொருளெல்லாம் பெறுவர் என்றும் அழிவின்றி இருப்பர்
இவ் வுண்மை உங்கள் மனத்தில் நன்கு பதியும் வண்ணம் ஒரு சரித்திரம் சொல்கின்றேன் கேளுங்கள் மெய்யான வேதங்களை உணர்ந்தவர் மிருகண்டு முனிவர்
இந் நிலவுலகத்தில் உள்ள துன்பம் நீங்கவும் நல்லறங்கள் செழித்து ஓங்கவும் மாதவ முனிவர்கள் சிறந்து மல்கவும் வைதிக சைவம் வாழவும் கண்ணற்ற காலன் மாளவும் ஆதிமுதல்வனாகிய சிவபெருமான் திருவருளால் அம் முனிவரின் மனையாள் கருப்பம் உற்றாள்
நஞ்சுடைய நாகத்தின் வாய்ப் பட்டு நலிவுற்ற சந்திரன் விடுபட்டு அமிர்தத்தைத் தருவதுபோல் அழகும் பொறுமையும் வாய்ந்த அம் மாது கருப்ப வேதனையால் வருந்தி வேத மணம் கமழும் செவ்விய வாயினையுடைய குழந்தையைப் பெற்றாள்
மைந்தன் பிறந்தான் என்று கேட்ட முனிவர் கங்கையிலே நீராடினார் அந்தணர் முதலிய அறவோர்க்குப் பொன்னும் பொருளும் வழங்கினார் செய்ய்த்தக்க சடங்குகளையெல்லாம் செய்தார்
அம் மைந்தனுக்கு ஐந்தாம் ஆண்டில் முனிவர் உபநயனம் செய்தார் ஓதுதற்குரிய கலைகளை யெல்லாம் அவன் உள்ளங்கொள்ள உணர்த்தினார் வேத நூல் முதலாய் கலைகளெல்லாம் கூறும் மெய்ப்பொருளை உணர்ந்து சிவபெருமானே ஆதி முதல்வன் என்றறிந்து அவர் சேவடியைத் தஞ்சமாகக் கொண்டான் மார்க்கண்டன்
பாலனையும் பதினாறாம் ஆண்டினையும் மாறிமாறி எண்ணிப் பெற்றோர் இருவரும் தனித்தனியே பேதுற்றார் துன்பக் கடலில் மூழ்கினார் விம்மினார் அழுதார் நலிவுற்றார்
வருந்தத்தக்க காரியம் ஒன்றும் நிகழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லையே துக்கப்படாதீர்கள் என்ன நிகழ்ந்ததென்று சொல்லுங்கள் என்று வினவினான்
இறைவனின் அருளும் அன்புமே உறுதுணையாகக் கொண்டு உள்ளத்தில் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி பொங்க விடை பெற்று விரைந்து போந்து காசியிலுள்ள மணிகன்றிகை யென்னும் செம் பொன் மயமான சிவாலயத்தை அடைந்தான் மார்க்கண்டன் அன்பினால் என்பு உருக கண்ணீர் பொங்கி வழிய திருக் கோவிலை வலம் வந்தான் ஈசனை வணங்கினான் அவர் திரு வடியைத் தன் முடியிலே தரித்தான் ஆலயத்தின் தென்பால் ஓரிடத்தில் ஈசன் திருவுருவை நிறுவினான் பல நாள் அன்புடன் தொழுது போற்றி அருந்தவம் புரியலுற்றான் ஐயனே அமலனே எப்பொருளும் ஆகி நின்ற மெய்ப்பொருளே பரம்பொருளே விமலனே தீயேந்திய திருக்கரத்தானே அடியேன் காலன் கைப் படாது கடைத்தேறும் வண்ணம் நேர் நின்று காத்தருளல் வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தான்
அவ் வேளையில் கூற்றுவன் தன் அமைச்சனாகிய கொடிய காலனை அழைத்தான் அந்தணன் மகன் ஒருவன் காசியில் உள்ளான் அவன் உயிரைக் கவர்ந்து வா என்று கட்டளை யிட்டான்
அப் பணி யேற்ற காலன் நிலவுலகத்தை யடைந்தான் மார்க்கண்டன் கண்ணெதிரே தோன்றினான் தொழுது நின்றான் நீ யார் என்று அவன் வினவலும் சகல உலகங்களிலும் உள்ள உயிர்களைச் சங்காரம் செய்யும் அதிகாரமுடைய எமதேவனது அடியினைப் பணியும் காலன் யான் என்றான்
அப்போது எமதருமன் மனம் பதைத்தான் மேனி வியர்த்தான் கண்களால் கனல் பொழிந்தான் நெடும் புருவங்களை நிமிர்த்தான் சீற்றம் உற்றான் என் எருமை வாகனத்தைத் தருக என்றான் வந்து எதிரே நின்ற எருமைக்கடாவின் முதுகில் யானைபோல ஏறி அமர்ந்தான்
குடையும் கொடியும் எழுந்து முன்னே செல்ல வீரர் பலர் தொழுத கையினராய்ச் சூழ்ந்து வர வந்தான் எமதருமன் காசியில் மார்க்கண்டன் இருந்த இடத்தை யடைந்தான் செக்கச் சிவந்த தலையும் காரெனக் கறுத்த மேனியும் எரிவினால் எரியும் கண்ணும் பாசமும் தண்டும் சூலமும் ஏந்திய கைகளும் உடையவனாய் மார்க்கண்டன் கண்ணெதிரே தோன்றினான்
தேவர் தடுப்பினும் முத்தொழில் புரியும் மூவர் தடுப்பினும் மற்றும் வலிமை சான்றவர் எவர் தடுப்பினும் இன்று உன் உயிரைக் கொண்டே செல்வேன் என்று இடிபோல் முழக்கினான் எமன் வா என்று முறையாக அழைத்தால் இவன் வரமாட்டான் என்றெண்ணி முன்னே போந்து பாசத்தை வீசிப் பற்றி இழுத்தான்
மதங்கொண்ட எமன் மைந்தனது உயிர்வாங்க முனைந்தான் என்று திருவுளங்கொண்டு திரிபுரம் எரித்த தேவதேவன் சீற்ற முற்றார் சிறிது சேவடியால் உந்தி உதைத்தார்
அப் பெருமை வாய்ந்த திருமகன் ஆற்றிய தவத்தால் விலக்கலாகாத விதியையும் கடந்தான் கூற்றுவனது ஆற்றலையும் அழித்தான் என்றும் இறவாத பெரும்பேறு பெற்றான்
நம் காதல் மைந்தர்கள் சிறந்த பெருஞ்செல்வமும் குற்றமற்ற வெற்றியும் பெறுதல் வேண்டும் வாழ்க்கையில் ஐம்பொறிகளால் அனுபவிக்கத் தக்க இன்பமெல்லாம் அடைதல் வேண்டும் அழிவற்ற ஆயுளும் நிலைபெற்ற புகழும் மாசிலா வாழ்வும் பெறுதல் வேண்டும்
இவ் வுலகிற் பிறந்த உயிர்க்கெல்லாம் பெருமை யளிக்கும் சிறந்த பொருள்கள் இரண்டு ஒன்று கல்வி மற்றொன்று செல்வம் இவற்றின் திறத்தை ஆராய்வோமாயின் அருமையான கல்வியினும் செல்வமே சிறந்ததென்று சொல்லத் தகும்
பின்பு அவள் மைந்தர்களை நோக்கி எனவே அருமை மைந்தர்காள் திருமாலும் பிரமனும் மற்றுமுள்ள தேவர்களும் இறைவன் என வணங்கும் ஈசனைப் போற்றி வெம்மை சான்ற வேள்வியை நெடுங்காலம் செய்வீராக என்றான்
அது கேட்ட அசுரர் தலைவனாகிய சூரன் ஈன்ற தாயையும் தந்தையையும் தொழுது போற்றினான் அவரிடம் விடை பெற்றுத் தம்பியர் இருவரோடும் வேள்வி செய்யப் புறப்பட்டான்
அன்னவர் சென்ற பின்னர் மோகமுற்றுத் தன் அருகே நின்ற முனிவரை நேர்க்கி ஐயனே நான் மைந்தரைப் பாதுகாப்பதற்குச் செல்கிறேன் நீர் மனக் கவலை ஒழிக என்று கூறி மாயை பிரிந்து போயினாள்
வடதிசையிற் போந்தான் ஆலமரங்கள் நிறைந்த ஒரு வனத்தின் அருகே வெய்யதோர் வேள்வி செய்யக் கருதினான் பதினாயிரம் யோசனை அளவு கொண்ட நிலத்தை உயர்ந்த மதிலால் வளைத்தான் மூவகைப்பட்ட ஒமகுண்டங்களும் அமைத்த பின்பு வேள்வி இயற்றுதற்கு வேண்டும் பொருள்களெல்லாம் தரும்படி தாயாகிய மாயையை மனத்திலே நினைத்தான்
சூரன் ஒமகுண்டத்தை அடைந்து முறையாக அர்ச்சன்னயெல்லாம் குறைவின்றிச் செய்து மங்கை பங்கனாகிய ஈசனை மனத்தில் எண்ணி மாசற்ற மகம் புரிவானாயினான் நெடுங்காலமாக வேள்வி செய்தும் ஈசன் அருள் புரிந்தாரல்லர் அதனை அறிந்த சூரன் இதற்கெல்லாம் சிவபெருமான் இசைந்து அருள் செய்வாரோ
என்று கூறி வேள்வித் தொழிலைத் தம்பி பரிடம் விட்டு வானவர் அச்சம் கொள்ள விண்ணிலே எழுந்தான் அங்கே நின்று சூரன் தன் உடம்பிலுள்ள தசையையெல்லாம் வாளால் அறுத்து வேள்வித்தீயிலே அவிர்ப்பாகமாகச் சொரிந்தான் மழைபோல் குருதியை நெய்யாகப் பொழிந்தான்
அது கண்டு சூரன் மனம் வருந்தி இனி மாண்டுபோவதே என் கடன் எனத் துணிந்தான் அவ்வாறே நெருப்புச் சூழ்ந்த் ஆதிகுண்டத்தில் தாய்ாகிய மாயையின் தவ வலிமையால் எரியாது நின்ற கூரிய நுனியுடைய வச்சிர கம்பத்தின்மேற் குதித்தான்
அது கண்ட சிவபெருமான் திருமால் முதலிய தேவர்கள் வியக்கத் திருவெண்ணெய்நல்லூரில் சுந்தரமூர்த்தியைத் தடுத்தாட்கொள்ள வந்தாற்போன்று விருத்த வேதிய வடிவங்கொண்டு தண்டூன்றி நடந்து வந்தார்
கங்கை யாறு புறப்பட்டது விண்ணுலகை யெல்லாம் விரைவிற் கடந்தது நிலவுலகிற் போந்து ஈசன் திருவடியை வணங்கிற்று அவர் பணித்தவாறே ஓங்கி எரிந்த ஓம குண்டத்தின் இடையே பாய்ந்தது
அந் நிலையில் பாற்கடலினின்று எழுந்த ஆலகாலம் போல் அசுரர் தலைவனாகிய சூரன் ஆரவாரித்து எழுந்தான் முன் போலவே தோன்றினான் சூரன் அவனைக் கண்ட சிங்கமுகனும் தாரகனும் பெருஞ்செல்வம் பெற்ற வறியவர் போல் மகிழ்வுற்றார்
பிரமன் முதலிய வானவர் யாவரும் தம் பெருமை ஒழிந்த தென்று வருந்தி நிற்க சூரன் கூறலுற்றான் திண்ணிய பிருதிவி பூதத்திலுள்ள புவனங்கள் பலவும் கொண்ட அண்டங்கள் அனைத்திற்கும் யான் அரசனாதல் வேண்டும் அவற்றைக் காக்கும் ஆக்ஞா சக்கரமும் அருளல் வேண்டும் அண்டந்தோறும் செல்வதற்கு மனோ வேகமுடைய வாகனங்கள் வேண்டும் என்றும் அழியாத உடலும் அளித்தல் வேண்டும் பாற்கடலிற் கண்வளரும் பரந்தாமன் முதலியோர் போர் செய்தாலும் அன்னாரை வெல்லுதற்குரிய வெல்படைகள் வேண்டும் அழிவின்றி என்றும் நான் வாழ வேண்டும் எளச் சூரன் விண்ணப்பம் செய்தான்
ஈசன் கருணை கூர்ந்து பிருதிவி தத்துவத்தில் ஆயிரங் கோடி அண்டங்கள் உண்டு அவற்றுள் ஆயிரத்தெட்டு அண்டங் களை நூற்றெட்டு யுகம் நீ அரசாள்வாயாக என்று வரம் தந்து அவ் வண்டங்களைப் பார்த்து வருவதற்கு இந்திரஞாலம் என்னும் தேரும் வழங்கினார்
மேலும் அண்டங்கள் ஆயிரத்தெட்டையும் காக்கும் வண்ணம் திருமாலின் நேமிப்படையினும் வலியதேர் ஆழிப்படை அளித்தார் சிங்கவ்ாகனமும் தந்தார் வானவர்க்கும் தலைவனா யிருக்கும் தகுதியை வழங்கினார் விண்ணுலகில் வாழும் வானவரையும் தானவர் முதலிய யாவரையும் வெல்லுதற் குரிய வீரமும் பாசுபதம் முதலிய சிறந்த தெய்வப்படைகளும் என்றும் அழியாமல் ஏற்றமுறும் வச்சிர மேனியும் அளித்தார்
பின்னர் சூரன் முதலிய மூவரையும் நோக்கி தேவர் எல்லாம் வந்து வணங்கும் மூவர் ஆகிய உம்மை ஈறிலாத நம் சக்தி யொன்றே யன்றி யாவரே வெல்ல வல்லார் என்று திருவாய் மலர்ந்து அழிவற்ற தேரும் தம் பெயர் தாங்கிய தெய்வப்படையும் கொடுத்து மூவருக்கும் தனித்தனி அருள் புரிந்து ஈசனார் மறைந் தருளினார்
சூரன் வரம் பெற்று வருதலை அறிந்தார் சுக்கிரன் வாட்டம் நீங்கினார் இன்பம் என்னும் மதுவை உண்டார் ஆசையோடு விரைந்தெழுந்தார் மாணவ கணங்களோடு சூரனை எதிர் கொண்டார்
அடி பணிந்து எழுந்த சூரனை அன்புடன் நோக்கி வரம் பெற்றுயர்ந்த வீரனே உனது மேன்மையை உணர்ந்து நீயே பிரமம் என்று தெளிக பிரமன் முதலிய தேவர்களே மேலோர் என்று பணிதலை ஒழிக
வளமான துளசி மாலையை முடியிலே அணிந்த திருமாலை இடப வாகனமாகவுடைய சிவபெருமான் தந்த அண்டங்கள் ஆயிரத் தெட்டையும் இன்றே சேனையோடு சென்று கண்டு அங்கு உன் அரசுரிமையைச் செலுத்தி மீண்டு வந்து இவ் வண்டத்திலே திக்கெலாம் புகழ வீற்றிருப்பாயாக என்று கூறினார்
சிவபெருமான் அருளால் மைந்தர் மூவரும் பெற்ற பெருவரங்களையும் வலிமையையும் மனத்தினுள்ளே நினைத்து மிகுந்த அன்புடன் மாயை வானத்தில் வந்து தோன்றினாள்
அப்போது மாயை அவரைப் பெற்ற ஞான்றினும் பெருமகிழ்ச்சியுற்று ஆசி கூறினாள் மைந்தர்காள் நீர் வேள்வியாற்றிய விதமும் ஈசன் நுமக்கு அளித்த வரமும் கேள்வியுற்றேன் உம்மைக் காண விருப்புற்று வந்தேன்
இந்திரன் முதலிய தேவரையெல்லாம் உமது வலிமையால் வெல்வீராக வெற்றி பெற்ற பின்னர் எல்லா வுலகங்களையும் ஆண்டுகொண்டு நிலவுலகில் நீடூழி வாழ்வீராக
பூமியைத் தங்கும் ஆதிசேடன் குலம் நடுங்கிற்று வானம் நடுங்கிற்று எட்டுத்திசையும் நடுங்கிற்று மலையெல்லாம் நடுங்கிற்று கடல் நடுங்கிற்று கனலும் நடுங்கிற்று
இவ்வாறாகச் சென்ற சேனையோடு சூரன் குபேரனது நகரமாகிய அளகாபுரியை வளைந்தான் அதையறிந்த தூதுவர் விரைந்து பொன்னகரின் மன்னனிடம் போந்தனர்
ஆதலால் அவரைப் புகழ்ந்து ஆசி கூறிப் போற்றுதலே முறை என்று எழுந்து சென்றான் புஷ்பக விமானத்தின் மேல் ஏறிப் போந்து சூரன் முன் நின்று வணங்கித் துதித்தான் அளவற்ற ஆசி கூறி யான் உமக்கு அடியன் என்றான்
அப்போது அசுரர்கள் அளகாபுரியின் உள்ளே புகுந்தார்கள் பொன்னும் மணியும் விமானங்களும் வேறுள்ள படைக்கலங்களும் தேரும் குதிரையும் யானையும் கவர்ந்து சென்றார்கள்
அளகாபுரியை விட்டுக் கீழ்த்திசையின் கோடியிலுள்ள ஈசான நகரத்தை அடைந்தான் சூரன் இது நீலகண்டனாகிய சிவபெரு மானது சாரூபத்தைப் பெற்ற ஈசானமூர்த்தி வாழும் வளநகர் என்று அறிந்தான் அந்த நகரத்தை விட்டு அசுர சேனையோடு சூரன் சீற்றமுற்றுக் கீழ்த்திசையில் உள்ள இந்திரன் நகரத்தை அடைந் தான்
அதைக் கண்டு சீறினான் தாரகன் தேர்மீது ஏறினான் காற்றினும் கடிது சென்றான் எரித்திடும் அங்கியை எதிர்த்தான் கையில் வில்ல்ை எடுத்து வளைத்தான்
அதனைக் கண்டான் அங்கித்தேவன் இவன் வில்லில் அம்பு தொடுப்பானாயின் இன்றே உலகமெல்லாம் ஒழிந்திடும் என்னுயிரும் முடிந்திடும் பிரமன் முதலிய வானவர் குலமெல்லாம் மடிந்திடும் என்று வருந்தினான் சினம் அடங்கி ஒடுங்கினான் துயரமுற்று நடுங்கினான் கரம் குவித்து வணங்கித் தாரகன் முன்னே விரைந்து டேர்ந்தான் பிழை பொறுக்க வேண்டும் என்றும் போற்றி நின்றான்
அசுரர் சேனையை விலக்கி அங்கித்தேவனை நோக்கி நீ எமக்கு ஏவல் செய்திடுக உன்னுயிரை உனக்குத் தந்தேன் இன்னே நின் நகரத்திற்குச் செல்க என்றான் தாரகன்
வெற்றி முரசம் வீறிட்டு ஒலித்தது எங்கும் கரிப்படையும் தேர்ப்படையும் பரிப் படையும் நெருங்கி நடந்தன அவை எழுப்பிய தூசி கடலைத் துர்த்தது அசுரக் கொடிகள் ஆகாயத்தை அடைந்தன கொடி யேந்திய முன்னணிப் படை முந்திச் சென்று எமனுடைய நகரத்தை அடைந்தது
சிறப்பு வாய்ந்த எமனது செய்கையை நோக்கினான் சூரன் அன்பு கூர்ந்து இன்பமுற்றான் நமது ஆணையை மேற்கொண்டு நின் பரிவாரங்களுடன் ஈண்டு வாழ்க என்று பணிந்து மேலே சென்றான்
கூற்றுவன் வலியிழந்து குறுகிய தனமையையும் அவன் பணிந்து சென்ற பான்மையையும் மனத்தில் எண்ணி மகிழ்ந்த சூரன் தென்மேற்றிசையில் உள்ள நிருதியின் நகரை நோக்கினான் மாற்றான் வலிமையையும் தன் வலிமையையும் மனத்தி எண்ணி மகிழ்ந்த சூரன் அந் நகரை நாடி விரைந்தெழுந்தான்
சூரன் வலிமையும் தன் வலிமையும் மனத்தில் சீர் தூக்கி ஆராய்ந்த நிருதி தன் சேனையோடு சென்று துதித்தான் அவனடி பணிந்தான் நான் உன் உறவினன் என்றான் அதற்கு அடையாளமாகத் தாரகன் அருகே சென்று நின்றான்
இருவர் நகரையும் சூரன் சூறையாடினான் கொடுமையெல்லாம் விளைத்தான் அப்பால் ஏழு வகைப்பட்ட பாதாளலோகம் புகுந்தான் அங்குள்ள அசுரர் முதலியர்
அவன் நகரத்தில் ஒரு நாள் தங்கினான் சூரன் தேவர்கள் ஆதிசேடனிடம் அடைக்கலமாக ஒப்புவித்திருந்த அமிர்தத்தை அப்போது சூரன் வற்புறுத்தி வங்கினான் மெய்யன்பு வாய்ந்த தம்பியரோடு அதனை இன்புற்றுப் பருகினான் அந் நகரை விட்டுச் சென்றான்
திருமகளும் நிலமகளும் துதிக்கப் பாம்பணையிற் பள்ளி கொண்டு திருமால் கண் வளரும் திருப்பாற்கடலை அடைக்கான் அசுரர் செய்த ஆரவாரத்தைக் கேட்டு மங்கையர் இருவரும் வேர்த்து விதிர்விதித்தனர் அச்சமுற்று அஞ்சன வண்ணனைப் பற்றிக் கொண்டனர்
கார்மேக வண்ணனாகிய திருமால் கருடவாகனராய் மண்ணுலகத்தைச் சூழ்ந்த கடல் போன்ற அசுரப்படையை வளைந்து சுற்றி எண்ணிறந்த மாயா வடிவம் காட்டி பகைவர் ஏவரும் தப்பிப் போகாத வண்ணம் அம்பு மாரி பொழிந்து போர் புரிந்தார்
இவ்வாறு கொலைப் போர் புரியும்போது தாரகன் சீற்றமுற்றுப் போர்க்களத்தை நோக்கினான் சிதறியோடும் சேனையை அஞ்சேல் என்று தேற்றினான் மேரு மலை போன்ற வலிய வில்லைக் கையில் எடுத்தான் இடியென முழங்கும் குதிரை பூண்ட தேர்மீது ஏறி நொடிப்பொழுதில் வந்தான்
ஈசனார் மகிழும் வண்ணம் நெடுங்காலம் கனல் வேள்வி செய்து வரம் பெற்றுள்ளி உங்களினும் வலிமை பெற்ற அசுரர் இவ் வுலகில் எவரும் இலர்
அந் நிலையில் இந்திரன் அஞ்சினான் பெருமூச்செறிந்தான் பொருமித் தேம்பினான் அறிவழிந்து சாம்பினான் மனத் திண்மை இழந்து மேல்விளைவினை எண்ண லுற்றான் இங்கு வந்திடும் சூரனெதிரே சென்று முறையாக யான் போர் புரிந்தால் இவ் வுயிரை இழப்பேன் அல்லது இறவா திருந்தால் இடர்க்கடலில் வீழ்ந்து மாயாப் பழியில் மூழ்குவேன் என்று இந்திரன் நினைந்து விரைந்து எழுந்தான் இந்திராணியோடு குயில் வடிவங் கொண்டு வானத்திற் பறந்து போயினான்
அகப்பட்ட தேவர்களை அசுரர்கள் பிடித்தார்கள் கலங்க அடித்தார்கள் கைகளாற் குத்தினார்கள் அன்னார் பெருந் தோள் நெரிய மேலாடைகளால் நெருக்கி இறுக்கினார்கள்
அந் நிலையில் அன்னார் அவனை வணங்கி ஐயனே இன்றுமுதல் என்றும் எமக்கு அமைந்த தெய்வம் நீயே எம்மைக் காக்கும் மன்னனும் நீயே பற்றுடைய சுற்றமும் நீயே இனி நாங்கள் அனைவரும் நின் ஆணையின் படியே ஏவல் செய்வோம் என்று சொல்லித் தொழுது நின்றார்கள்
சூரனும் அவர் செய்கையை மெச்சி அகமகிழ்ந்தான் கட்டவிழ்த்து விடுவித்தான் இனி நாம் ஏவிய பணியைச் செய்து வாழ்க என்று கூறி விடை கொடுத்தான்
பின்பு கல்வி கேள்விகளிற் சிறந்த மார்க்கண்டன் முதலிய மாதவத்தோர் வாழும் மகலோகம் சனலோகம் தவலோகம் என்னும் மூன்று உலகமும் போற்றச் சூரன் பிரமலோகம் போந்தான்
இங்கு நீ வருவதற்கு நான் என்ன மாதவம் செய்தேனோ அத் தவத்தின் தன்மையை ஆதிசிவன் ஒருவனேயன்றி யாவரே அறிய வல்லார் என்று பேசிய பிரமனிடம் அன்பு கூர்ந்தான் சூரன் பிரமலோகத்தில் அவனை இருக்கும்படி பணித்து துளவமாலை யணிந்த திருமால் வீற்றிருக்கும் வைகுந்தம் போந்தான்
பின்பு திருமால் பிரமன் முதலாகவுள்ள தேவர்க்குரிய ஆணை யெல்லாம் அளித்தருளி தேவ தேவனது சிவலோகத்தை அணுகினான் சூரன் தன் பரிசனங்களை யெல்லாம் ஓர் எல்லையில் நிறுத்தித் தம்பியர் இருவரோடும் திருக்கோயிலை நோக்கி நடந்தான்
காந்தள் மலர் போன்ற கைகளை யுடைய கவுரிதேவியோடு வீற்றிருந்தருளும் கண்ணுதற் கடவுளை அணுகி அன்புடன் அடி பணிந்து போற்றி நின்றான் அசுர மன்னன்
நீலகண்டனாகிய பெருமான் அருள் கூர்ந்து சூரனை நோக்கி நீ மற்றைய அண்டங்களையும் கண்டு நம் ஆணையால் எத் திசையும் புகழ இனிது அரசாள்க எனத் திருவாய் மலர்ந்தார்
ஈசன் பணித்தவாறே ஏனைய அண்டங்களையும் சிவகணங்களின் உதவியால் சென்று கண்டு அங்குள்ள வானவரையெல்லாம் வென்று அவர் செல்வங்களைக் கவர்ந்து தன்னுடன் இருந்த பலரை அங்கு அரசாள வைத்தான் சூரன்
சூரனது சிறப்பெல்லாம் அறிந்த அசுரேந்திரன் உயிரைப் பிரிந்த உடல் மீண்டும் வந்து பொருந்தினாற் போன்று தன் சுற்றத்தாருடன் எதிர்கொண்டு சூரனைக் கை கூப்பித் தொழுதான்
அவர் படைத்த பவுர் முதலிய பதினொருகோடி ருத்திரர்களே இவர்கள் ஈசன் அருளால் வானவர் இனத்தில் சேர்ந்து வந்துள்ளார் என்று திருமால் சொல்லக் கேட்ட சூரன் இதுவோ இவர் வரலாறு என்று கூறினான்
சிற்ப நூல்களிற் சொல்லிய முறைகளை ஆராய்ந்து மாமேரு மலை போன்ற நான்கு கோபுர வாயில்கள் அமைத்து நூறு யோசனை நீளத்தில் பல மாடவீதிகள் வகுத்து இன்னும் மன்னரது இயல்புக் கேற்ற மற்றவற்றையும் உண்டாக்கி நகரின் நடுவே சூரனும் அவன் தேவியும் வசிப்பதற்கு ஒரு மாளிகையும் நிருமித்தான் தேவதச்சன் நீலமலரும் குமுதமும் கமலமும் நெருங்கிப் பூத்த பொய்கைகளும் வானளாவிய பூஞ்சோலைகளும் அழகிய செய் குன்றுகளும் முறையாக அமைத்தான்
அலைகடலே அகழியாகக் கொண்ட நகரத்தில் நின்ற அரண்மனை அழகிய பொன்னொளி விரித்தமையால் விண்ணுலகில் உள்ள பொன்னகரம் வெள்ளிநகரம் போலாயிற்று
ஒப்பற்ற அசுர மன்னனது வெற்றிப் புகழும் பெருமையும் பெற நின்ற அந் நகருக்குத் தச்சன் வீரமகேந்திரம் என்னும் சிறந்த பெயரை இட்டான் வீரமகேந்திரத்தைச் செய்த பின்னர் வடகடலின் நடுவே சிங்கமுகன் என்னும் அசுர மன்னனுக்கு ஒரு பெரு நகரம் அமைத்து அதற்கு ஆசுரம் என்று பெயரிட்டான்
வீரமகேந்திர மாளிகையில் வாழ்ந்த சூரன் அழகிய பீடத்தில் அமர்ந்து திருமக்ளுக்கு உறைவிடமாகிய தெள்ளிய திருப்பாற் கடலின் நீரால் தேவர்களால் அபிஷேகம் செய்யப்பெற்றான் பின்பு ஆடை அணிகளால் அலங்கரித்துக்கொண்டு அரியாசனத்தில் வந்தமர்ந்தான்
அரம்பை மேனகை ஊர்வசி முதலிய வான மங்கையர் பலர் இன்னிசைக் கருவிகளில் எழுந்த பாடலுக்கு ஏற்பத் தேசிகம் வடுகு சிங்களம் என்னும் மூவகை ஆடல்களை முறையாகப் புரியலுற்றார்
இவ்வாறு சிறப்பாக அரசு வீற்றிருந்த சூரன் தெய்வத் தச்சன் பெற்ற பதுமகோமளை என்னும் மதிமுகம் வாய்ந்த மங்கையை பிரமன் முதலிய வானவரும் தானவரும் பிறரும் போற்ற விதிமுறைப்படி திருமணம் செய்து அன்பு கொண்டு வாழ்ந்தான் சிங்கமுக அசுரனுக்கு எமதருமன் திருமகளாகிய விபுதை என்னும் மங்கையை வதுவை செய்வித்தான் நிருதியின் புதல்வியான சவுரி என்னும் நங்கையைத் தாரக அரசனுக்குத் திருமணம் புரிவித்தான் பின்பு சூரன் தம்பியர் இருவரையும் நோக்கி நீங்கள் உங்களுக்குரிய வளநகரம் போந்து இருகோடி வெள்ளமாகிய சேனைகளோடு இனிது வாழ்வீராக என்று விடை கொடுத்து அனுப்பினான்
தம்பியர் இருவரும் தத்தம் நகரத்திற்குச் சென்ற பின்னர் தருமகோபன் துர்க்குணன் துன்முகன் சங்கபாலன் வக்கிரபாலன் மகிடன் முதலியோரை மந்திரிகளாகக் கொண்டு வானவர் போற்ற வீரமகேந்திரத்தில் வீற்றிருந்து சூரன் அரசு செய்தான்
இங்ஙனம் மலைபோல் உயர்ந்த மாடங்களையுடைய வானவர் மகேந்திரபுரத்தில் சூரன் அரசு செய்யும்பொழுது இந்திரனும் வானவரும் முனிவரும் அங்குப் போந்து அவன் ஏவுவதற்கு முன்னமே குறிப்பறிந்து நடப்பாராயினர்
இவ்வாறு வானவர் ஊன்முற்றவர் போல் உலைவுற்றுப் பணி செய்து வரும்பொழுது ஒரு நாள் இந்திரனையும் வானவரையும் சூரன் வரவழைத்து நீங்கள் அசுரர்க்குத் தம்பியர் அல்லரோ
அம் மொழி கேட்ட வானவர் மனம் நடுங்கினார் மயங்கினார் மானத்தால் குறுகினார் கடல் மீனைக் கவர்ந்துவரக் கட்டளை யிட்டானே காவலன் இனி என்ன செய்வோம் இப்படியும்
உன் கைத்திறத்தால் திமிங்கிலம் முதலிய கணக்கற்ற மீன்களை இக் கடற்கரையில் ஏற்றுவாயாயின் எம்மை இடர்க் கடலினின்றும் கரையேற்றியவன் ஆவாய் என்றுரைத்தான்
வானவர் உடல் நடுங்கினர் உளம் பதைத்தனர் கண் கலங்கினர் நாணத்தால் நலிந்தனர் தேனார்ந்த கற்பகத்தின் திருநிழலில் இன்புற்று வாழ்பவர் என்று ஏற்றமாக எண்ணப்படும் நாம் மீனைச் சுமந்து ஈனர்களாய் எல்லோரும் சிரிக்க அசுரர் முன்னே செல்வதைவிட ஆவி துறத்தல் நன்று என்று பலவாறு பன்னிப் புலம்பி மீனைச் சுமந்துகொண்டு திக்குப் பாலகர்களோடு சூரன் திருநகரை நோக்கி நடந்தார்கள்
இவ்வாறு நிகழ்ந்த ஏளனப் பேச்சுக்கிடையே ஈனமுற்ற வானவர்கள் எடுத்து வந்த மீன்களைத் தாரணிந்த சூரன் கண்ணுற்றான் களிப்புற்றான் நாள்தோறும் இப்படியே கொண்டு வருக என்று பணித்தான்
இவ் வண்ணம் நிகழும் நாளில் சூரன் ஆற்றிய தவத்தின் செம்மையால் பதுமை என்னும் பாவை புதுமதி போன்றதொரு பிள்ளையைப் பெற்றாள் அப் பிள்ளை காலனுக்கும் காலன்போல் விளங்கினான்
பானுகோபன் என்று பெயர் பெற்ற அப் பாலன் மன்மதனே என மங்கையர் மயங்கத்தக்க பேர்ழகு வாய்ந்து வளர்ந்தான் திருமகளின் தலைவனாகிய திருமாலொடு பொருது வெற்றி பெற்றான்
பானுகோபனுக்குப் பின் அங்கிமுகன் இரணியன் வச்சிர வாகு என்னும் மைந்தரைப் பெற்றாள் பதுமை சூரன் அவர்களைக் கண்டு அக மகிழ்ந்தான்
சூரன் முதலிய மூவருடன் பிறந்த அசமுகி என்பவள் ஒருவருக்கும் வாழ்க்கைப்படாதவளாய் முறையற்ற செயல்களால் நிலையழிந்து அறம் துறந்து வானவர்க்குரிய மாதரை உடன்பிறந்த மூவர்க்கும் உதவிவந்தாள்
அவள் துர்வாச முனிவரை வலிதிற் சேர்ந்து பெற்ற மைந்தர் இருவர் தாய் வடிவத்தவ்ன் ஒருவன் தந்தை வடிவத்தவன் மற்றொருவன் வில்லவன் வாதாவி என்பது அவர் பெயர்
பின்னும் ஒன்பது கோடி அசுர மாதரை அழைத்து தேவேந்திரனோடு இன்புற்றிருக்கும் தேவியை இங்கே எடுத்துவந்து கொடுத்திடுக என்று வலிய படைத்துணையோடு விடுத்தான்
அளவற்ற படைகளோடு அசுரர் வந்தனர் அசுரமாதரும் இந்திரன் அமர்செய்பவர் போல் அணுகினர் அன்னார் கருத்து யாதோ அறிகிலோம் என ஒற்றர் வந்து இந்திரனிடம் ஒளித்தல் உரைத்து நின்றார்கள்
விண்ணவர் தலைவனைப் பிடிக்கச் சென்ற வீரர் யாவரும் அவனைத் தேடினர் அசுர மாதர்கள் சசியைத் தேடினர் இருவரையும் காணாது மனம் சோர்ந்து பெருங்கவலை கொண்டனர் இருவரும் தப்பிப் போயினர் என்று அசுரர் கோமானிடம் சென்று அறிவித்தார்கள்
அப்போது வைகுந்தத்தில் இருந்த இந்திரன் மைந்தனாகிய சயந்தன் பெற்றோர் இருவரும் ஒளித்துப் போந்தவாறும் அசுரர் படை அவர்களைத் தேடிக் காணாது மீண்டவாறும வானவர் துன்புற்றவாறும் அங்கிருந்தபடியே அறிந்தான் வானவர் நாடு வேந்தன் இன்றி வறிதே இருத்தல் ஆகாது