sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
நரசிம்மவர்ம பல்லவனின் கலை மாண்பினை விளக்கும் கலைக் கோயிலாக உள்ள இம்மகாபலிபுரத்தில் மல்லிகைப் புதரின் நடுவில் நீலோற்பல மலரில் கி
பிம் நூற்றாண்டில் சித்தாத்திரி ஆண்டு ஐப்பசித் திங்கள் வளர்பிறையில் அமைந்த நவமி திதியில் புதன் கிழமை அன்று அவிட்ட நட்சத்திரத்தில் திருமாலின் ஐம்படைகளில் ஒன்றாகிய கெளமோதகி என்னும் கதாயுதத்தின் அம்சமாய் பூதத்தாழ்வார் அவதரித்தார் என்பர்
அவர் மனக் கோயிலில் திருமலை அமைத்து அவ்விறைவனை ஞானநீர் கொண்டு ஆட்டி அப்பெருமான் திருவடிகளில் அன்பாகிய மலரை இட்டு என்றும் அவனை ஆராதிப்பார்
அவர் திருமாலின் திருவடிகட்குச் செந்தமிழ்ப்பாக்களால் ஆயினவும் என்றும் வாடாத வளம் பெற்ற நிலையில் அமைந்தனவுமாகிய செஞ் சொற்களால் ஆன பாமாலையைச் சாத்தியதால் யானே ஏழ்பிறப்பும் தவம் உடையேன் என்று கூறுவார்
திருமாலைச் செங்கண் நெடியானை எங்கள் பெருமானைக் கைகூப்பி வணங்கப் பெற்றதனாலின் யான் இனி ஒரு குடை கீழ் மண்ணுலகை ஆள்வதையும் வேண்டேன் தேவர்கட்கும் தேவனாய்த் தேவருலகை ஆள்வதையும் வேண்டேன் என்று சொல்லுவார்
தொண்டை நாட்டில் சென்னையைச் சார்ந்து சிறந்து விளங்கும் செல்வர்கட்கும் கலையறிவிற் சிறந்த அறிஞர்கட்கும் இருப்பிடமாகவும் சைவ வைணவர்களின் கோயில்களைத் தன்னகத்தே கொண்டு விளங்கும் தலமாகவும் செல்வர்கள் பலர் பூம்பொழில்களோடு கூடிய பெரிய பெரிய மாளிகைகளை அமைத்துக் கொண்டு வாழ்வதற்கு வகையுள்ள உறைவிடமாகவும் விளங்குவது திருமயிலை என்னும் நகரமாகும்
இத்தகைய சீரும் சிறப்பும் ஒருங்கமைந்த திருமயிலை என்னும் இந்நகரத்தில் வைணவர்களின் திருக் கோயிலாகத் திகழும் ஆதிகேசவப் பெருமாள் கோயிலின் திருக் கிணற்றில் செவ்வல்லி மலரின்கண் கி
ம் நூற்றாண்டு சித்தாத்திரி ஆண்டு ஐப்பசித் திங்கள் வளர்பிறையில் சுக்ல பட்சம் பொருத்திய தசமி திதியில் வியாழக்கிழமையன்று சதய நாளில் எம்பெருமானின் ஐம்படைகளுள் ஒன்றாகிய நாந்தகம் என்னும் வாளின் அம்சம் உடையவராய்ப் பேயாழ்வார் அவதரித்தார் என்பர்
அவரைக் கண்டவர்கள் இவர் கருவிலேயே ஞானமாகிய திருவுடையராய் அவதரித்தவர் இவரை மெய்ஞானச் செல்வர் என்று போற்றுவார்கள் இவரை வணங்கினால் தாம் மக்கட் பிறப்பை எய்தியதனால் அடைவதற்குரிய பயனை அடைவோம் என அவருடைய திருவடிகளை வணங்குவார்கள்
அவர்கள் மாந்தருடன் கூடியிருத்தற்கு மன இயையாதவர்களாய் ஒருவரை ஒருவர் அறியாமல் ஒருநாள் இருந்த ஊரில் மறுநாள் இராமல் ஊர் ஊராய்ச் சென்று இறைவனைச் சேவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்
இவர்கள் இங்ஙனம் இருக்கையில் இறைவன் இம்மூவரையும் சேர்ப்பித்தல் வேண்டும் எனத் திருவுளம் கொண்டு திருக்கோவலூருக்குச் செல்ல வேண்டும் என்னும் எண்ணத்தை இம்மூவருக்கும் உண்டாக்கியருளினான் என்பர்
இம்மூவருள் பொய்கையார் முதற்கண் ஒரு வைணவருடைய அழகிய இல்லத்தை அடைந்து அவ்வில்லத்தின் இடைகழியில் அந்த இல்லத்தாரின் இசைவு பெற்றுப் படுத்துக் கொண்டார்
பின்பு பூதத்தாரும் பொய்கையார் பள்ளிக் கொண்டிருக்கும் வீட்டை யடைந்து படுக்க இடம் கிடைக்குமோ என வினவ அதனைச் செவிமடுத்த பொய்கையார் பூதத்தாரிடம் தாம் தங்கியுள்ள இடத்தில் ஒருவர் படுக்கலாம் இருவர் இருக்கலாம் என்று கூறி அவரையும் அவ்விடத்திற்கு எழுந்தருளும்படி அழைக்க பூதத்தாரும் அவ்வாறே செல்ல அவ்விருவரும் அங்கு அமர்ந்தனர்
அப்பொழுது ஆண்டவனின் அடியவராகிய பேயாரும் அங்குச் சென்று படுத்துக் கொள்ள இடம் கேட்க பொய்கையார் பேயாரை நோக்கி இங்கு உள்ள இடத்தில் ஒருவர் படுக்கலாம் இருவர் இருக்கலாம் மூவர் நிற்கலாம் எனக் கூறி அவரையும் அழைத்துக் கொண்டார்
பின்னர் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் உலாவி உணர்ந்து கொண்டு மிக்க மகிழ்ச்சியுடையவர்களாய் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் காலத்தே திருமாலும் அவர்கள் நிற்கும் இடத்தின் இடையில் அவர்களோடு தாமும் ஒருவராய்ச் சென்று நின்று கொண்டு அவர்கட்கு நெருக்கத்தை உண்டாக்கினார் வெளியிலும் செல்ல முடியாத பெரு மழையையும் உண்டாக்கி அருளினார்
அவரது அழகிய மேனியை அகக் கண்களால் கண்டு தம் தூய்மை பொருந்திய எண்ணத்தினால் திருமாலின் தெள்ளிய இயல்பினைத் தெவிட்டாத தீந்தமிழில் அவனியில் உள்ளோர் உய்யும் பொருட்டு அந்தாதிப் பாடலாக அறிவிக்கத் தொடங்கினர்
முதற்கண் பொய்கை ஆழ்வார் பொய்கையாழ்வார் முதற்கண் ஆரம்பித்து அந்தாதி பாடியதால் இவரது அந்தாதி முதல் திரு அந்தாதி என வழங்கப்பட்டது
மூன்றாவதாக பேயாழ்வார் அவர்கள் பரமனின் பான்மையைப் பறை சாற்றும் பரந்த உள்ளத்துடன் தாம் கண்ட காட்சியை முதலிருவர் போன்றே அந்தாதியாகப் பாட அவா உள்ளவராய் திருமாலின் கோலத்தைத் தெரிவிக்கும் எண்ணத்தவராய் முதற்கண் என்ற பாடலை அந்தாதியின் இறுதிச் செய்யுளாகப் பரந்தாமனின் பண்பினை பாடி மூன்றாந்திரு அந்தாதியை முடித்தார்
தொண்டை நன்னாடு சான்றோருடைத்து என்று தமிழகம் தழைக்க நீதி நூல் வகுத்த ஒளவையாரால் பாராட்டப் பெற்ற தொண்டை நாட்டில் கடலுக்கு மேற்கில் காஞ்சீபுரத்திற்குக் கிழக்கில் ஒர் தலம் உளது
ஆம் நூற்றாண்டு சித்தாத்திரி ஆண்டு தைத் திங்கள் தேய்பிறையில் பிரதமை திதியில் ஞாயிற்றுக் கிழமை அன்று மக நட்சத்திரத்தில் திருமாலின் ஆழி அம்சமாய் கை கால் முதலிய உறுப்புக்கள் இல்லாத ஒரு பிண்டத்தைப் பெற்றெடுத்தார்
பார்க்கவ முனிவரும் அவர் மனைவியுமாகிய கனகாங்கி என்னும் தேவ மாதும் மன வருத்தம் கொண்டு அப்பிண்டத்தை ஒரு பிரம்புப் புதரின் கீழே போட்டுவிட்டுப் போனார்களாம்
பிறகு ஆழியங்கையனாகிய திருமால் திருமகள் சமேதராய் அங்கே எழுந்தருளி அப்பிண்டத்தை அன்புடன் நோக்கி அருள் புரிய அதனால் அப்பிண்டம் ஓர் அழகிய ஆண் மகவாகும் உறுப்புக்கள் அமையப் பெற்றது என்பர்
இறைவனின் திருவருளால் உயிர் அமையப் பெற்று பசி தாகங்களில் ஈடுபட்டு மக்கள் இல்லாத பிரம்புப் புதரில் அழுது கொண்டிருந்த அக்குழந்தையின் முன் எம்பெருமான் எழுந்தருளி இவருடைய பசி தாகம் தீரும்படி அருள்பாலித்துவிட்டுச் சென்றார்
அங்கு அப்பொழுது திருவாளன் என்றொருவன் பிரம்பு அறுக்கப் போய் அவ்விடத்தில் இக்குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்டுத் தேடிச் சென்று அக் குழந்தையைக் கண்டு மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அதனை எடுத்து பெற்றோர்கள் அங்கு ஒருவரும் காணப்படாததினால் தனக்கு மகப்பேறு இல்லாத குறையைத் தீர்க்கக் கருதிய இறைவன் இக்குழவியை நமக்களித்தான் என்று மகிழ்ச்சியோடு தனது மனைவியான பங்கயச் செல்வியார் கையில் கொடுத்து கிடைத்த வரலாற்றையும் சொன்னாராம்
பார்க்கவ முனிவருக்கும் அவரது மனைவியாகிய கனகாங்கிக்கும் மகனாகி திருவாளன் பங்கயச் செல்வி ஆகிய இருவரின் செல்வ மைந்தராகி திருமழிசை என்னும் தலத்தில் அவதரித்த காரணத்தினால் திருமழிசையாழ்வார் என்ற திருநாமத்தோடு வளர்ந்தார்
உலக தத்துவங்களை உணர பற்பல சமயங்களிலும் புகுந்து ஆராய வேண்டும் என்கின்ற கருத்தினைக் கொண்ட இவர் சாக்கியம் சமணம் என்னும் சமயங்களில் உள்ள நூல்களை ஓதியுணர்ந்தார்
பின்பு சைவ சமயத்தை அடைந்து சிவ வாக்கியர் என்னும் திருநாமத்துடன் சைவராய் விளங்கி அச்சமய நூல்களை ஆராய்ந்தவாறே அவர் பல தலங்களுக்குச் சென்று சிவபிரானைச் சேவித்து விட்டுத் திருமயிலையை அடைந்தார்
அங்குப் பூஞ்சோலையில் இருந்த பேயாழ்வார் சிவ வாக்கியர் என்ற பெயருடன் சைவராக விளங்கும் திருமழிசை ஆழ்வாரைத் தடுத்தாட் கொள்ள வேண்டும் என்னும் நோக்கத்துடன் அவரிடம் முதற்பொருளாய் விளங்கி முக்தி நிலை அளிக்கும் முதல்வன் திருமகள் நாதனாகிய திருமாலே என்று நிலைநாட்டி விளக்கினார்
இவ்வாறு சைவராக இருந்து சைவ மதத்தில் சிவ வாக்கியர் என்னும் பெயருடன் விளங்கிய திருமழிசையாழ்வாருக்கு பேயாழ்வார் நாராயணனின் திருமந்திரத்தை முறைப்படி உபதேசிக்க திருமழிசையார் ஸ்ரீவைணவர் ஆனார்
பின்பு ஆழ்வார் தம்முடைய திருவவதாரத் தலமான திருமழிசைக்கு எழுந்தருளி சாத்துகைக்குத் திருமண் வேண்டி கல்லிச் சோதித்த இடத்தில் திருமண் அகப்படாமல் வருந்தி துயில் கொள்ள அவரது கனவில் திருவேங்கடநாதன் எழுந்தருளி திருமண் உள்ள இடத்தைக் குறிப்பிட்டுக் கூறியருளினான்
இவரும் அங்கே திருமண் கண்டு எடுத்துப் பன்னிரண்டு திருநாமம் அணிந்து கொண்டு பின்பு திருமழிசையாழ்வார் வைகுந்த மாநகரைத் தரத்தக்க பெருமையுடைய கும்பகோணம் என்னும் திருக்குடந்தையில் ஏரார் கோலம் திகழக் கிடக்கும் ஆராவமுதனைக் கண்டு துதிக்க எண்ணமுடையவராய் காஞ்சியினின்றும் எழுந்தருளும்போது இடையில் உள்ள பெரும்பலியூர் என்கின்ற கிராமத்தில் சென்று ஒரு திண்ணையிலேயிருந்து வேதம் ஒதிக் கொண்டிருந்த அந்தணர்கள் இவரைக் கண்டு நான்காம் வருணத்தினனாகிய இவன் கேட்கும்படி நாம் வேதம் ஒதக் கூடாது என எண்ணித் தவிர்த்திருக்க ஆழ்வாரும் அவர்கள் கருத்தை அறிந்து திண்ணையை விட்டிறங்கினார்
மறையர்கள் உடனே வேதம் ஓதத் தொடங்கி விட்ட இடத்து வாக்கியம் தோன்றாமையால் தட்டுத் தடுமாற ஆழ்வாரும் அதைக் கண்டு குறிப்பால் காட்டியருள பின்பு அவர்களுக்கு விடுபட்ட வாக்கியம் தோன்றி அவர்கள் தெளிந்துவந்து ஆழ்வாரை வணங்கி பிழையைப் பொருத்தருள்க என வேண்ட பக்திசாரரும் அவர்களுக்குப் பல இன்மொழிகளைக் கூறி விடைபெற்றுக் கொண்டு சென்றார்
திருக்குடந்தை என்னும் கும்பகோணத்தை அடைந்த ஆழ்வார் ஆராவமுதனை வேண்டி பின் தாம் அதுவரையில் பாடிய பாசுங்களையெல்லாம் காவிரி நீரில் விட்டார்
அவற்றுள் நான்முகன் திருவந்தாதிப் பாசுரங்களும் திருச்சந்த விருத்தப் பாசுரங்களும் எதிர்த்து வர அவற்றை எடுத்துக் கொண்டு ஆராவமுதனை வேண்டி னார்
இங்ஙனம் திருமழிசையாழ்வார் அன்ன ஆகாரங்களை விட்டு காய் கிழங்குகளைச் சிறிது அமுதுசெய்து நெடுங்காலம் நானிலத்தில் நாடுய்யும் நல்வழியினைப் பாசுரங்கள் மூலம் உணர்த்தியருளினார் என்பர்
இவருடைய பாசுரங்கள் யாவும் தத்துவப் பொருளை உணர்த்துவதோடு வைகுத்த நாதனின் அன்பை உண்டாக்கி இயற்கை வருணனைகள் எழிலாக அமையப் பெற்று பொருட்செறிவும் மிடுக்கும் இன்பமும் வாய்ந்தனவாய் விளங்குகின்றன
ஒளவையாரால் பாண்டியா நின்னாடுடைத்து நல்ல தமிழ் என்று போற்றிய புகழ் வாய்ந்த பாண்டிய நாட்டில் திருக்குருகூரில் சதுர்த்த வருணத்தில் கிபி
ம் நூற்றாண்டு முதற்பகுதியில் பிரமாதி ஆண்டு வைகாசித் திங்கள் பன்னிரெண்டாம் நாள் வளர்பிறையில் பெளர்ணமி திதியில் வெள்ளிக்கிழமை அன்று விசாக நட்சத்திரத்தில் கடக லக்னத்தில் சேனை முதலிகள் அம்சராய் நம்மாழ்வார் அவதரித்து அருளினார் என்பர்
இவ்வாழ்வாரின் மற்ற திருநாமங்கள் காரிமாறன் மாறன் சடகோபன் பராங்குசன் குருகைப் பிரான் திருக்குருகூர் நம்பி வகுளாபரணன் அருள்மாறன் தென்னரங்கன் பொன்னடி திருநாவீறுடைய பிரான் என்பனவாகும்
அத்தகைய சான்றாண்மைக் குணம் படைத்தவரது திருவாக்கை ஒதும் வாய்ப்பைப் பெறும் எல்லா சமயத்தாரும் அவரை நம் சமயத்தவர் நம் சமயத்தவர் எனப் போற்றுவர்
பிற்காலத்தில் இத்தனை புகழினைப் பெற்ற நம்மாழ்வார் பிள்ளைத் தன்மையில் பால் உண்ணாமலும் அழாமலும் அசையாமலும் மலர் கண்கள் திறவாமலும் இருந்தமை வியத்தகு செயலாகவும் பெற்றோர்க்கு எல்லை கடந்த வருத்தத்தைத் தரும் செயலாகவுமே இருந்தது
அழகிய நம்பி என்பவர் தாம் இயற்றியருளிய குரு பரம்பரை என்னும் நூலில் நம்மாழ்வார் பெற்றோருக்கு ஏற்பட்ட வருத்தத்தைப் பற்றிக் கூறும் செய்யுட்கள் கல்லையும் நெகிழ்வித்துக் கரையச் செய்வன
உடைய நங்கையார் வருந்துதலைக் கண்ட காரியார் மிக்க வருத்தம் அடைந்து அவ்வூர் திருக்கோயிலுக்கு எடுத்துச் சென்று இறைவன் முன் குழந்தையைக் கிடத்தி அதற்கு மாறன் என்னும் திருநாமத்தைச் சூட்டி அப் பெருமானை வேண்டி வணங்கிப் போற்றிக் குழந்தைக்கு அருள் புரிய வேண்டினார்கள்
மதுரகவியார் நம்மாழ்வாரின் அவதாரச் சிறப்பை அறிந்து யோகத்திலிருந்து வந்த நம்மாழ்வாரிடம் சென்று பதினாறு கலைகளும் நிரம்பிய மதியெனப் பொலியும் திருமுகத்தினராய் யோகத்தில் எழுந்தருளியிருந்த ஆழ்வாரை அணுகி தம் இரண்டு கைகளையும் நன்றாக ஒசையெழுமாறு தட்டினார்
மதுரகவியார் ஆழ்வாரை நோக்கி உயிரற்றதாகிய இயற்கையினால் ஆகிய உடம்பில் அணு வடிவாயுள்ள ஆன்மா வந்து புகுந்தால் எதனை அனுபவித்துக்கொண்டு எவ்விடத்தில் இன்பம் உண்டென்று எண்ணியிருக்கும்
அதற்கு ஆழ்வார் அந்த உடலின் தொடர்பினால் ஆகும் சுவை ஒளி ஊறு ஓசை நாற்றம் என்னும் இவ்வைந்தினால் வரும் இன்ப துன்பங்களை அநுபவித்துக் கொண்டு அவ்விடத்திலேயே இன்புற்றேன் இளைத்தேன் என்று சொல்லிக் கொண்டே கிடக்கும் என்ற பொருள் அடங்கும்படி அத்தை தின்று அங்கே கிடக்கும் என்று திருவாய் மலர்ந் தருளினார்
உடனே மதுரகவியார் அவருடைய திருவடிகளிலே தம்முடைய முடியுற வணங்கிக் கைகூப்பி நின்று அன்புடையீர் அடியேனை ஆட்கொண்டருள்வீர் என்று வேண்டினார் என்பர்
உடனே நம்மாழ்வார் மதுரகவியாரைப் பார்த்து நாம் இறைவனை அனுபவித்ததற்குப் போக்கு வீடாகச் சொல்லும் செய்யுட்களால் நீர் பாட்டோலையை அலங்கரிப்பீராக எனத் திருவாய் மலர்ந்தார்
நான்கனுள் திருவிருத்தத்தை ருக்கு வேத சாரம் என்றும் திருவாசிரியத்தை யசுர் வேத சாரம் என்றும் பெரிய திருவந்தாதியைச் சாம வேத சாரம் என்றும் கூறுவர்
ஆம் நூற்றாண்டு முற்பகுதியில் ஈசுவர ஆண்டு சித்திரைத் திங்கள் வளர்பிறையில் பொருந்திய சதுர்த்தசி திதியில் வெள்ளிக்கிழமையன்று சித்திரை நட்சத்திரத்தில் ஸ்ரீவைந்தே அம்சராய் மதுரகவியாழ்வார் அவதரித்தார் என்பர்
இவர் தமிழ் மொழியிலும் வடமொழியிலும் சிறந்த புலமை பெற்று சிறந்த ஒழுக்கம் திருமாலிடம் அன்பு அருள் முதலியன தம்மிடம் வாய்க்கப் பெற்றவராயிருந் தார்
துவாரகை என்னும் ஏழு பதியும் சென்று வேண்டி பூசித்து மறுபடியும் அயோத்தியை அடைந்து அங்கு அர்ச்சாவதார வடிவாய் எழுந்தருளியிருக்கின்ற இராமபிரானையும் பிராட்டியையும் சேவித்துத் திருவடி தொழுது கொண்டு அங்கு வாழ்ந்து வந்தார்
ஒரு நாளில் இவர் திருக்கோரூர் எப்பெருமானைத் திசை நோக்கித் தொழக் கருதித் தென் திசையில் கண் செலுத்திய பொழுது அத்திசையில் வானுற வளர்ந்து விளங்கிய ஒரு பேரொளியைக் கண்டார்
இங்ஙனமே இரண்டு மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்து கண்டதால் பெருவியப்புற்று அவர்அதனைக் காணும் அவாவினராய்ப் புறப்பட்டு அச்சோலையைக் குறியாகக் கொண்டு நெடுவழி கடத்து நடந்து திருக்குருகூரை அடைந்தார்
என வினவ அவர்கள் நம்மாழ்வாரது வரலாற்றைக் கூறினார்கள் மதுர கவிராயர் அவ்வரலாற்றைக் கேட்டுக் கோயிலினுள்ளே சென்று ஆழ்வாரின் அருளைப் பெற்று அவர் அருட் செயல்களைப் பாட்டோலையில் எழுதினார்
மதுரகவி ஆழ்வார் தமது ஆசிரியராகிய நம்மாழ்வாருக்குப் பலவகை விழாக்களையும் ஆராதனைகளையும் நடத்தி வந்ததோடு ஆழ்வாரது அருந்தமிழ் மறைகளின் பொருள்களைப் பலரும் உணரும்படி உரைத்துச் சிலகாலம் எழுந்தருளியிருந்து பின்பு சிந்தையும் மொழியுஞ்செல்லா நிலையான பேரின்ப பெருவீட்டை அடைந்தார்
வேழமுடைத்து மலை நாடு என்று ஒளவையாரால் பாராட்டப் பெற்ற சேரநாட்டினைச் சேரமன்னர்கள் தமிழகத்தின் தலைமை வேந்தர்களாகத் திகழ்ந்து ஆட்சி புரிந்து வந்தார்கள்
இவர் இளமைப் பருவத்திலேயே தென்மொழி வடமொழி முதலியன நன்கு பயின்று மன்னர்கட்குரிய யானை ஏற்றம் குதிரை ஏற்றம் வில் வாள் முதலிய படைக்கலப் பயிற்சி முதலியன கற்றுத் தேர்ந்து இவரை ஒப்பாரும் மிக்காரும் இலர் என்னும்படி சிறந்து விளங்கினார்
அவர்களைக் குலசேகரர் வென்று தமிழகத்தின் சக்ரவர்த்தியாக விளங்கினார் இதனை கொல்லி நகர்க்கிறை கூடல் கோமான் கொல்லி காவலன் மாலடி முடிமேல் கோலமாம் குல சேகரன் என்ற ஆறு ஏழாம் திருமொழியினால் உணரலாம்
ஆதிமூலமே என்றழைத்த யானையைக்காத்தவனும் சிருங்கி பேரத்துப் புளிநர் வேந்தனாகிய குகனைத் தனது தோழன் என்றழைத்து என் தம்பி உனது தம்பியாவான் என்று கூறியவனும் அரசவையில் அரவக்கொடியோனால் அல்லலுற்று அவதிப்பட்ட பாஞ்சாலிக்குப் பொன் ஆடைகள் அருளியவனுமாகிய எம்பெருமானுடைய அருஞ்செயல்களை எண்ணி ஏத்தாது கழித்த நாட்கள் யாவும் பிறந்தும் பிறவாத நாட்கள் ஆகும் என்பார் திருமாலைக் கண்டு களிக்கும் நாள் என்றோ என ஏங்குவார்
அரசன் அதனைப்பற்றி வினவ வைணவர்கள் தான் எடுத்திருக்க வேண்டும் என்று கூற குலசேகரர் அமைச்சர்களின் கூற்றை மறுத்தவராய் ஒரு குடத்தில் நல்ல பாம்பு ஒன்றையிட்டுக் கொண்டு வரச் செய்தார்
குலசேகரர் வைணவர்கள் எடுத்திரார் என்பது உண்மையானால் இப்பாம்பு என்னைத் தொடாது தீண்டாது ஆகுக எனக் கூறிக் குடத்தினுள் கையைவிட பாம்பு தீண்டாமலே இருந்தது
இவ்வரசு எனக்கு வேண்டாம் என்றுரைத்துத் தமது மூத்த மகனுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு அனைவரிடமும் விடைபெற்று திருமாலின் அடியவர்களுடன் இறைவனை நாவுற வாழ்த்தி மகிழலானார்
இவர் பெரிய பெருமாளாகிய இராமனிடத்தில் அன்புடையவர் ஆதலினால் இவரைப் பெருமாள் என்றும் குலசேகரப் பெருமாள் என்றும் வைணவப் பெரியார்கள் கூறலாயினர்
அப்பாண்டிய நாட்டில் புத்தூர் என்னும் ஊரை அடுத்த காட்டில் வாழ்ந்த வேடர் குலத் தலைவனுக்கும் அவனது மனைவிக்கும் மல்லி வில்லி கண்டன் என்னும் இரு புதல்வர்கள் பிறந்து வேட்டையாடுவதில் வல்லவர்களாக இருந்தார்கள்
கண்டன் புலியைப் பின் தொடர்ந்து சென்று அம்புகள் ஏவிய பொழுது அம்பிற்குத் தப்பிய புலி கண்டனைச் கொல்லவும் பின்னால் வந்த வில்லி இக்காட்சியைக் கண்டு வருந்தி திருமாலை எண்ணி அழுது வேண்டியதால் தம்பி கண்டன் உயிர் பெற்று எழுந்தான் என்றும் பின் வில்லி பெருஞ் செல்வம் பெற்றான் என்றும் அதனால் அவன் அந்த இடத்தில் திருமாலுக்கு உயர்ந்த ஒரு கோயிலை எழுப்பினான் என்றும் சொல்வர்
அவ்வூரைச் சூழ்ந்த இடத்திற்கு மல்லி நாடு என்ற பெயரைத் தன் தாயின் நினைவாக வில்லி பெயரிட அப்பெயரே அந்நாட்டிற்கு வழங்கப் பெறுவதாயிற்று
வில்லிபுத்தூரில் குடியேறிய மறையவர்களுள் முகுந்த பட்டர் என்னும் முன் குடிமி சோழிய பிராமணர் அவர்கட்கும் பதும வல்லி என்னும் நங்கைக்கும் ஓர் ஆண் மகவு பிறந்தது
பெரியாழ்வார் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் கிபி ம் நூற்றாண்டில் குரோதன ஆண்டு ஆனித் திங்கள் வளர் பிறையில் பொருந்திய ஏகாதசி திதியில் ஞாயிறு அன்று சுவாதி நட்சத்திரத்தில் கருட அம்சத்தில் அவதரித்தார் என்பர்
இவரின் பெற்றோர் இவருக்கு விட்டு சித்தன் என்ற பெயர் வைத்துத் தக்க வயதில் கல்வி கற்பித்து பின்னர் இவருக்குத் திருமாலுக்குத் தொண்டு செய்யப் பணிந்தனர்
மூதாதையர் ஈட்டு வைத்திருந்த செல்வத்தில் ஒரு பெரும்பங்கைக் கொண்டு தோட்டம் அமைத்து பலவகை மலர்ச் செடிகளைப் பயிரிட்டு அம்மலர்களால் அழகிய மாலைகளைக் கட்டி அப்பதியில் உள்ள வடபெருங் கோயிலின்கண் எழுந்தருளியிருந்த திருமாலுக்குச் சார்த்தி வருவாராயினர்
அவ்வமயம் வேத வேதாந்தங்களைக் கற்ற செல்வநம்பி என்னும் புரோகிதர் அரசனிடம் வர அவரை நோக்கி அரசன் அந்தமில் இன்பத்தை எவ்வாறு பெறலாம்
பின்னர் அரசன் தனது அரியணைக்கு முன்புறத்தில் ஒரு தோரணக் கம்பத்தை நட்டு கிழிச்சீரையிலே பெரும் பொற்குவியலை இட்டு அப்பொற்கிழியை அக்கம்பத்தில் கட்டித் தொங்க விட்டு தாம் கூறும் உண்மைப் பொருளால் இப்பொற்கிழி தானே அறுந்து விழும் படி எவர் செய்கின்றாரோஅவருக்கு இப்பொற்கிழி உரியதாம் என்று எல்லா இடங்களுக்கும் பறையறைத்து தூதர்கள் மூலமும் அறிவித்தான்
விட்டுச்சித்தர் கனவில் தோன்றி பாண்டியன் அவைக்குச் சென்று பொற்கிழி தானே அறும் வண்ணம் உண்மைப் பொருளை உணர்த்தும்படி இறைவன் கூற இறைவன் பணியை மேற்கொண்டு மறுநாள் காலை பாண்டியனது நகர் சேர்ந்தார்
விட்டு சித்தரைக் கண்ட அரசன் வணங்கி அருளிற் சிறப்புடையீர் தங்கள் வருகையால் என் மனம் மகிழ்ச்சியுற்றது என்று அரசனது அவையில் சிறந்ததோர் இருக்கை ஈந்து அமரச் செய்தான்
அப்பொழுது அங்கிருந்த புலவர்கள் விட்டுச்சித்தரை அவமதிக்கும் முறையில் பார்த்து கற்றார் அவையில் சென்று ஒன்றை கூறுதலால் உண்டாகும் இழிவை எண்ணாது வந்தமை குருட்டுக் கண் இருட்டைக் கண்டு அஞ்சுமோ
திருமாலின் திருவருள் பெற்றதன் காரணமாக அவையின் இடையில் வந்து அவை வணக்கம் கூறிய விட்டுச்சித்தர் வேத முடிவாயுள்ள உண்மைப் பொருளை தம் சொற்கள் கொண்டு விளக்கவுரையாற்றினார்
விட்டுச்சித்தரால் ஆற்றப்பட்ட அவ்விளக்கங்களைக் கேட்டார்ப் பிணிக்குத் தகையவாய்க் கேளாரும் வேட்ப மொழிவதாகிய சொற்களால் அமைந்த ஆய்வுரையாகவும் அச்சொல்லை வெல்லுந் தன்மையில்லாமல் விழுமிய பொருள் பொதிந்ததாகவும் உண்மைப் பொருளை உணர்தற்கு ஏற்றதாகவும் இருந்தது
மன்னரிடமும் செல்வநம்பியிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு வில்லிபுத்தூரை அடைந்த விட்டுச்சித்தர் கிழியறுத்துக் கொணர்ந்த பொன்னைக் கொண்டு வட பெருங்கோயிலைப் புதுப்பித்து அதனை அங்குள்ள திருமாலுக்கே உரியதாக்கினார் என்பர்
பாண்டிய நாட்டில் திருவில்லிபுத்தூரில் பெரியாழ்வார் இறைவனுக்கு மாலை கட்டித் தருவதற்காக அமைக்கப்பட்ட நந்தவனத்தில் துளசிச் செடிகளின் அருகே கிபிம் நூற்றாண்டு நள ஆண்டு ஆடி மாதம் வளர் பிறையில் சதுர்த்தசி திதியில் செவ்வாய்க் கிழமையன்று பூர நட்சத்திரந்தில் பூமிப் பிராட்டியார் அம்சமாய் பெண் குழந்தை தோன்றியது என்பர்
அங்ஙனம் அவதரித்த அப்பெண் குழவியை நந்தவனத்தில் பார்த்த பெரியாழ்வார் பெருங்களிப்புக் கொண்டு அப்பெண் குழந்தையை தமது மகளாகப் பாவித்துக் கோதை எனப் பெயரிட்டு வளர்க்கலாயினார்
திருமாலடியவர்களாக அவதரித்து ஆழ்வார்களெனச் சிறப்பித்துக் கூறப் பெறும் பன்னிருவருள் பரமனைப் பக்தியினாலும் நாயகி பாவத்தினாலும் சொல் மலர்களாகிய பாமாலையைச் சுவைபடச் சித்தரித்ததோடு அமையாது தாமே நாயகியாக வேண்டும் எனும் எண்ணத்தோடு அரங்கனை ஆராதித்து அவனை நாயகனாகவும் அடைந்துய்யும் பேறு பெற்ற செல்வியே இக் கோதையாவாள்
தனது தந்தையே வியக்கும்படி இளமை தொடங்கி எம்பெருமான் பற்றியே பக்திப் பெருவேட்கை கொண்டு அவனையே தாம் மணஞ்செய்து கொள்ளக் கருதி பரமனது பெருமைகளையே எப்பொழுதும் சிந்தித்தல் துதித்தல் முதலியன செய்து வாழ்ந்தார்
பெரியாழ்வார் வட பெருங் கோயிலானுக்குச் சார்த்துதற்காகக் கட்டி வைத்த திருமாலையை அவரில்லாத காலத்து எடுத்துத் தம் குழலிலே தரித்துக் கொண்டு பெருமானுக்கு நான் ஒத்து இருக்கின்றேனோ எனச் சிந்தித்தல் மகிழ்தல் வழக்கம்
அத்தோடு சிறந்த அணிகலன்களையும் அணிந்து உயர்ந்த பட்டாடையை உடுத்தித் தம்மை அலங்கரித்து அவ்வொப்பனையழகைக் கண்ணாடியில் கண்டு தந்தையார் காணாதவாறு மலர்மாலையைக் களைந்து முன்போலவே செண்டாகச் சுற்றி பூங்குடலையினுள்ளே வைத்து விடுதல் அவரது அன்றாட வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்
இங்ஙனம் பல நாட்கள் சென்றபின் ஒரு நாள் வெளியில் சென்ற ஆழ்வார் விரைவில் வீட்டிற்கு எழுந்தருளிய பொழுது மலர் மாலையைக் கோதை சூடியிருத்தலைப் பார்த்து கோபங் கொண்டு கடிந்துரைத்து அன்று இறைவனுக்கு மாலை அணியக் கொடாமல் அத்திருப்பணிக்கு முட்டுப்பாடு நேர்ந்ததற்கு மனம் வருந்தியிருந்தார்
அன்றைய நாள் இரவில் இறைவன் ஆழ்வாரது கனவில் வந்து மாலை கொண்டு வராமைக்குக் காரணம் அறிந்து அவள் சூடிக் கொடுத்த மாலையே மணமிகுந்தது தமது உள்ளத்திற்கு தனி விருப்பமானது ஆதலின் இனி அத் தன்மைத்தான மாலையையே நமக்குக் கொண்டு வருவாய் என்றருளி மறைந்தனன் என்பர்
பின்பு துயில் நீங்கப் பெற்ற விட்டுச்சித்தர் தமது மகளாக வாய்த்துள்ள கோதை மலர் மங்கையின் அவதாரம் என அறிந்து அவளுக்கு ஆண்டாள் என்றும் மாதவனுக்குரிய மலர் மாலையைத் தாம் சூடிக் கொண்டு பார்த்து மகிழ்ந்த பின் கொடுத்தது காரணமாக சூடிக் கொடுத்த நாச்சியார் என்றும் திருப்பெயரிட்டு அழைத்து வந்தார்
ஆண்டாள் தமது பருவம் வளருந்தோறும் இறை அறிவும் பக்திகளும் உடன் வளர்ந்து வரப் பெற்று தமக்கு ஏற்ற காதலனாகக் கருதிய பரமன் மீது காதல் அதிகரித்த வராகி இனி அவனை ஒரு நொடிப் பொழுதும் கூடாது இருக்க முடியாது என்னுங் கருத்துடன் கண்ணனது பிரிவை ஆற்றாத ஆயர் மங்கையர் போலத் தாமும் நோன்புநோற்று உயிர் தரிப்பவராய் அவ்வெண்ணத்தைத் திருப்பாவை நாச்சியார் திருமொழி என்ற திவ்வியப் பிரபந்தம் மூலமாக இறைவனிடத்து விண்ணப்பஞ் செய்து வாழ்ந்திருந்தார்
இந்நிலையில் பெரியாழ்வார் கோதையாரது திருமணம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிய போது ஆண்டாள் மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப்படில் வாழகில்லேன் என்று சொல்ல ஆழ்வார் பின்னை எங்ஙனம் நிகழ்வது
பின்பு கோதையார் தந்தையாகிய பெரியாழ்வரிடம் நூற்றெட்டுத் திருப்பதிகளிலும் எழுந்தருளியுள்ள இறைவனுடைய பெருமைகளை விளங்க எடுத்துக் கூறியருள வேண்டும் என வேண்ட அவரும் அவ்வாறே விரித்துக் கூறினார்
அங்ஙனம் அருளிச் செய்து வருகையில் ஆண்டாள் வட மதுரையில் எழுந்தருளிய கண்ணபிரானது வரலாற்றைக் கேட்டதும் மயிர்சிலிர்ப்பும் திருவேங்கட முடையானது வரன்முறையைச் செவிமடுத்த பொழுது முக மலர்ச்சியும் திருமாலிருஞ்சோலை மலையழகரது வடிவழகை அறிந்த மாத்திரத்தில் மன மகிழ்ச்சியும் பெற்று திரு அரங்கநாதனது பெருமை செவிப்பட்ட வுடனே அளவற்ற இன்பமடைந்து நின்றார்
கோதையாருக்குத் திருவரங்கநாதன்பால் உண்டான விருப்ப மிகுதியை அறிந்த பெரியாழ்வார் தமது மகளின் மனம் மகிழ பின்பு கோதை நாச்சியார் தம் ஆற்றாமையைத் தணித்துக் கொள்ள எண்ணி வில்லிபுத்தூரை ஆயர்பாடி யாகவும் அப்பதியிலிருந்த பெண்களையும் தம்மையும் ஆயர்குல மங்கையராகவும் வட பெருங்கோயிலை நந்தகோபன் மனையாகவும் அப் பெருமானைக் கண்ணனாகவும் கருதித் திருப்பாவையைப் பாடியருளிப் பின்பு பதினான்கு திருமொழிகளைப் பாடியருளினார்
என்று எண்ணியிருக்கையில் திருவரங்கச் செல்வன் ஆழ்வாரது கனவில் எழுந்தருளி உமது திருமகளைக் கோயிலுக்கு அழைத்துக் கொண்டு வாரும் அவளை யாம் ஏற்போம் என்றருளினார்
பின்பு திருவரங்கநாதர் கோயிற் பரிவாரமாகியுள்ளவர் கனவிலும் தோன்றி நீவீர் குடை கவரி விருதுகள் வாத்தியங்கள் முதலியன பல சிறப்புக்களுடன் ஸ்ரீவில்லி புத்துரருக்குப் போய் ஆழ்வாரின் அருமைச் செல்வியாகிய கோதையை அவரது தந்தையாருடன் நம்பால் அழைத்து வருவீராக என்று பணித்தருளினன்
பின்பு பாண்டிய நாட்டு வல்லபதேவன் கனவிலும் தோன்றி நீ பலருடன் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்குச் சென்று பெரியாழ்வாரின் மகளான கோதையை முத்துப் பல்லக்கில் ஏற்றி நம் திருவரங்கத் திற்கு அழைத்து வருவாயாக என்று அருளினாராம்
கொண்டு விடியற்காலைக்குள் நகரை அலங்கரித்து திருமண விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்ய இறைவன் கனவில் சொன்னதைச் சொல்லி ஆழ்வாருக்கும் உணர்த்தினான்
அலங்கரித்துக் கொண்ட ஆண்டாள் திருவரங்கன் அருகே சென்று எம்பெருமானது திருமேனியின்கண் மறைந்து அவனை என்றும் பிரியாது இருப்பவளாயினார் என்பர்
ஆழ்வாரும் திருவில்லிபுத்தூருக்குச் சென்று முன் போலவே இறைவனுக்கு மாலை அணிவிப்பதில் ஈடுபட்டுக் கொண்டு என்பத்தைந்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருந்து ஆண்டாளால் பாடப் பெற்ற பாடல் தலங்கள்
ஆம் நூற்றாண்டு பராபவ ஆண்டு மார்கழித் திங்கள் தேய் பிறையில் பொருந்திய சதுர்த்தசி திதியில் செவ்வாய்க் கிழமையன்று கேட்டை நட்சத்திரத்தில் வனமாமலையின் அம்சராய் முன் குடி மிச் சோழியரும் வைணவரும் ஆகிய வைணவ சோழியருக்குத் தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார் அவதரித்தருளினார் தந்தையார் இவருக்கு விப்பிரநாராயணர் என்ற பெயரை இட்டு உபநயனம் முதலிய வைதிகச் செயல்களைச் செய்தார் என்பர்
விப்பிர நாராயணர் திருமணத்தில் விருப்பமற்று பல தலங்கள் தோறும் சென்று இறைவனை வணங்க எண்ணியவராய் முதற்கண் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலை அடைந்தார்
அங்கு பள்ளி கொண்டிருக்கும் அரங்கநாதனைச் சேவித்து அவரது அழகில் ஈடுபட்டவராய் அங்கு மிக்க வனப்புள்ள நந்தவனத்தை அமைத்து பெரியாழ்வார் போன்று இறைவனுக்கு மாலை கட்டித் தரும் திருப்பணியை மேற்கொண்டு அங்கேயே தங்கலானார்
அக்காலத்தில் திருவரங்கத்துக்கு வடக்கிலுள்ள உத்தமர் கோயிலில் மிக்க அழகுடையவளாய்த் தேவ தேவி என்னும் பெயருடன் தேவதாசி குலத்தில் பிறந்த ஒரு நங்கை தமக்கையுடன் நடனமாட உறையூருக்குச் சென்றாள்
சோழன் முன்னிலையில் நடனமாடிப் பல பரிசுகள் பெற்றுத் திரும்புகையில் அவள் விப்பிர நாராயணரது நந்தவனத்தின் அழகில் ஈடுபட்டவளாய் அதற்குரியவனைத் தன் வயப்படுத்த எண்ணினாள்
அவள் நான் தீவினையால் தாசி குலத்தில் பிறந்தேனாயினும் அத்தொழிலைச் செய்ய உடன்படாது தேவரீரது திருவடியைச் சரணடைந்து உயர்வு பெற நாடி வந்துற்றேன் என்றாள்
பின்பு செடிகளுக்கு நீர் ஊற்றல் பூப்பறித்தல் மாலை கட்டுதல் சோலையை பாதுகாத்தல் முதலிய பணிவிடைகளில் எதை நியமித்தாலும் செய்துவரக் காத்திருக்கிறேன் என்றாள்
விப்பிரநாராயணனும் அவளது கபட எண்ணத்தை உணராமல் உடன்பட்டு தாம் அமுது செய்து மிகுந்த உணவினைக் கொடுத்துவர அவளும் அதனை வாங்கி உட்கொண்டு அங்கேயே இருந்து வந்தாள்
பல மாதங்கள் கழிந்த பின் ஒரு நாள் பெருமழை பொழிந்து கொண்டிருந்த பொழுது கருணை உள்ள அவர் அவள் நனைந்து வருதலைப் பார்த்து உள்ளே வந்து நிற்கும்படி கூறினார்
அவளும் அருகில் வந்து தனது மென் மொழிகளாலும் மேனி மினுக்கினாலும் அவரது மனத்தைக் கவர்ந்து அவரைத் தன் வயமாக்கிச் சில காலம் அவருடனிருந்து பின்பு பொருள் இல்லாத அவரைப் பொருள் செய்யாது கைவிட்டுத் தன் வீட்டிற்குச் சென்று விட்டாள்
அவ்விரவு கழிந்து பொழுது விடிந்த அளவில் பொன் வட்டில் காணாத கோயில் காப்போர் அதனை அரசனுக்கு அறிவிக்க அரசனும் அர்ச்சகர் பரிசாரகர் முதலானவர் களைத் தண்டித்து வருத்தினான்
பின்னர் ஒற்றர் மூலம் தேவதேவியின் இல்லத்தில் பொன்வட்டில் இருப்பதை உணர்ந்து தேவதேவியை அழைத்து வினவ அவள் விப்பிரநாராயணரின் ஏவலாளாகிய அழகிய மணவாள தாசன் மூலம் விப்பிரநாராயணர் இதனை அனுப்பினார் என்றாள்
அரசனும் களவாடிய பொருளை வாங்கினமைக்குரிய அபராதப் பொருளையும் பொன் வட்டிலையும் தேவதேவியிடமிருந்து பெற்றுப் பெருமாளுக்களித்து பின் விப்பிரநாராயணரைச் சிறையில் இட்டான்
அரசனது கனவில் அரங்கநாதன் எழுந்தருளி தாசியிடத்துக் காதல் கொண்ட இவ்வந்தணருடைய கருமத்தைக் கழித்தற்பொருட்டு நாமே பொன்வட்டிலைக் கொண்டு போய்த் தந்து இவனைத் தண்டிப்பித்தோம் உண்மையில் இவன் கள்வனல்லன் தூய்மையாளனே என்று தெரிவிக்க அரசன் அமைச்சர் முதலானோரிடம் அறிவித்து அப்பொழுதே விப்பிரநாராயணரை விடுவித்து உபசரித்து அனுப்பிவிட்டான் என்பர்
பெரியோர்கள் பாவங்கள் யாவும் நீங்குவதற்கு ஏற்ற பிராயச்சித்தம் பாகவதர்களுடைய திருவடித் தீர்த்தத்தை உட்கொள்வதே என்று கூறினார்கள்
வைணவர்களுடைய திருவடித்தூளியாய் அவர்கட்குக் கீழ்படிந்து அடிமை பூண்டு ஒழுகி அதனால் தமக்கு அதுவே பெயராக அவர் தொண்டரடிப்பொடி என்று நாமம் பெற்றார்
பின்னர் தனது அனுபவத்தைப் பிரபந்த மூலமாகப் பிறர்க்கு தெரிவிக்கக் கருதி திருமாலை திருப்பள்ளி யெழுச்சி என்ற திவ்வியப் பிரபந்தங்களை அருளிச் செய்து உலகத்தாரை வாழ்வித்து பல்லாண்டுகள் திருவரங்கத்தில் வாழ்ந்தார்