sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
எழுந்தவனை அவர்கள் சூழ்ந்து பல வகையான சமாதானங்களைச் சொல்லித் தேற்றவும் அவன் தேறாமல் என் உயிர்த்துணைவி மூழ்கிய தீயில் யானும் புகுவேன் என்று அத்தீயிற் புகுவானாயினன்
அப்போது தோழர் உன்னுடைய பகைவர் மகிழும்படி நீ இங்ஙனம் எண்ணுதல் மிகவும் தவறாகும் யூகி இல்லாவிடின் உதயணனுக்கு யாதும் செயலில்லை என்று அறிவிலார் சொல்லுஞ் சொல் எங்கள் மனத்தைச் சுடா நிற்கும்
அதனை நீ அறிந்து உன் குலத்தைத் தாங்குதல் நன்று என்று விலக்க கடல் கரையைக் கடவாததுபோல அவன் தோழர்கள் வார்த்தையைக் கடவானாகி என் உயிர்த்துணைவியின் உடம்பைப் பார்க்க வேண்டும் ஆதலால் விரைந்து நெருப்பை அவித்து அதனைக் காட்டுமின் என்றனன்
நம்முடைய பெருந்தேவி உயிர் நீங்கும்படி இவர் பார்த்திராரென்று அரசன் எண்ணுவானாயின் அது நாம் எண்ணிய காரியத்திற்கு மிக்க இடையூறாகும் என்று தோழர் அவனை அழைத்துக்கொண்டு ஒருவகையாகப் பள்ளிப்பேரறை சென்று அங்கே அமைக்கப்பட்டுள்ள சுருங்கை அவனுக்குத் தோன்றாதபடி அதன் வாயிலை நன்றாக முதலில் மறைத்துவிட்டு அங்கே கரிந்து கிடந்த இரண்டு குறைப் பிணங்களைக் காட்டி சாங்கியத்தாயும் தத்தையும் இறந்தமை பொய்யன்று உண்மையே என்று அவன் மனங்கொள்ளச் செய்து அங்கங்கே சிதறுண்டு கிடந்தனவும் தீயில் மூழ்கினமையால் ஒளிவிட்டு விளங்குவனவுமாகிய அவளுடைய ஆபரணங்களைப் பொறுக்கிவந்து அவனுக்கு முன்னே இட்டனர்
பொன்னரிமாலை நெற்றிப்பட்டம் திலகம் செவியணி பொற்கொடி இலைப்பெரும்பூண் இதயவாசனை களிகை முத்தாரம் பன்மணிப்பூண் சின்மணித்தாலி முத்தணிவடம் சித்திரவுத்தி நாண் தொடர் தோளணி இடையனி விரலணி முதலிய அணிகலங்களுள் ஒவ்வொன்றையும் அவன் தனித்தனியே எடுத்தெடுத்துப் பார்த்துப் பார்த்து விளித்து விளித்துப் பலவாறு புலம்பி அரற்றினன்
பின்பு அவனுடைய மெலிவையும் கவலையையும் அறிந்த மந்திரிமார் இவன் சோர்வை அறிந்து பாஞ்சாலராயன் போர் செய்வதற்கு வருவானாயின் இந்நகரத்துள்ளே வரவிடாமல் தடுத்துவிடுக என்று சொல்லிச் சதுரங்கப் படைகளுடன் வீரர்களை அந்நகரத்தைச் சூழ அமைத்து அவர்களுக்கும் சேனைகளுக்கும் வேண்டிய போர்க்கருவிகளையும் அளித்து உணவுப் பொருள்களையும் அங்கங்கே நிரம்ப வைத்ததன்றி பெரும்படைகளைத் திசைதோறும் அனுப்பிப் பாதுகாக்கும்படி செய்வித்து உதயணனுக்கும் அதனைத் தெரிவித்து அவனது துன்பத்தை ஒருவாறு தீர்த்து வருவாராயிருந்தனர்
பின்னும் அவர்கள் காமத்தால் உண்டாகும் தீங்குகளைப் பலவாறு எடுத்தெடுத்து உரைத்து அவனுடைய வருத்தத்தைப் போக்க அவன் ஆறுதலுற்றிருந்தனன்
அவள் மந்திரத்தாற் பிணிப்புண்ட நாககன்னிகைபோல யூகியினுடைய நீதிமொழியாற் பிணிப்புண்டவளாகித் தன்னுடைய குறையை வெளிப்படுத்தாமல் தலைவன் ஆக்கமடைதலையே பெரும் பயனாக நினைந்து ஆறுதலுற்றனள்
பின்பு அம் மூவரும் உடம்பை வேறுபடுத்துவதாகிய மருந்தொன்றால் வேறு நிறம்பெற்று அந்தண வடிவங்கொண்டு மெல்லப் புறப்பட்டு ஒரு மலையைச் சார்ந்து அங்கே தவம் செய்துகொண்டிருந்த உருமண்ணுவாவின் தந்தையாகிய முனிவனை அடைந்து தாம் இன்னாரென்பதை அவனுக்கு புலப்படுத்தாமல் ஆகவேண்டியவற்றை அவனிடஞ் சொல்லி மிக அணுகாமலும் மிக அகலாமலும் அவனது தவப்பள்ளியில் தங்கியிருந்தனர்
வாசவதத்தையின் பிரிவாற்றாமல் வருந்துகின்ற காஞ்சனைக்குத் தாம் எண்ணிய காரியத்தை உருமண்ணுவா மந்தணமாகத் தெரிவித்துத் தேற்றி அவளை அழைத்து வந்து வாசவதத்தையிடம் சேர்ப்பித்துவிட்டுச் சென்றனன்
இருக்கும் நாட்களில் ஒரு நாள் அந் நால்வரும் நாம் இங்கே இருத்தலை அயலார் அறியின் நம்முடைய காரியம் பழுதுபடும் என்று எண்ணி இனி யாம் இருத்தற்குரிய இடம் யாது
என்று ஆலோசித்து ஒருவருக்குந் தெரியாமல் புறப்பட்டுச் சென்று உருமண்ணுவாவின் தந்தையின் தோழனும் உக்கிர குலத்திற் பிறந்தவனுமாகிய விசயவரனென்னும் அரசனுடைய இராசதானியும் அங்க நாட்டில் உள்ளதுமான சண்பையென்னும் பெருநகரத்தில் வாழும் பெருஞ் செல்வவானாகிய மித்திரகாமனென்னும் வணிகர்பெருமானுடைய வீட்டில் தங்கிக் காலம் கழிப்பாராயினர்
ஏயர் குலத்திற்குப் பழம்பகைவனும் அதுபற்றியே கௌசாம்பி நகரத்தை கைப்பற்றியவனுமாகிய பாஞ்சால அரசன் யூகி இறந்த செய்தியையும் வாசவதத்தையை இழந்தமையால் உதயணன் மெலிவுற்றிருத்தலையும் அறிந்து அப்பால் தனக்கு யாதொரு தீங்கும் உண்டாக மாட்டாதென்று எண்ணிக் கௌசாம்பிநகரத்தைப் பாதுகாவாமல் செல்வக்களிப்பால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்திருந்தனன்
அதனை அறிந்த உருமண் ணுவா முதலியோர் இனி மகத மன்னனோடு நட்புப்பூண்டு அவனுடைய படைகளையும் சேர்த்துக்கொண்டு பகைவனை வெல்ல வேண்டும்
அப்பொழுது தோழர் சிறந்த வித்தையில் வல்லவனாகிய இலாமயனென்னும் ஒரு முனிவன் இருந்த வனங்கூடத் தீயால் வெந்துவிட்டது என்று எடுத்துக் கூறி தீயால் துன்பமுறுதல் யாவராலும் விலக்கற் பாலதன்று என்று தேற்றிக்கொண் டிருந்தனர்
என்று வியந்து தலையெடுப்ப அந்த வழியே இனி முயல வேண்டும் என்று நிச்சயித்து இங்ஙனம் பெரியோர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன் என்று இசைச்சன் பின்னும் கூறினன்
கேட்ட உதயணன் இப்பொழுதே அவ்விடத்திற்கு யாம் விரைந்து செல்ல வேண்டும் என்று சொல்லத் தோழர்கள் அவனைக் கூட்டத்தினின்றும் தனியே பிரித்து அழைத்துக்கொண்டு வந்து மிக்க ஆற்றலையும் கல்வியையும் உடையவர்களாகிய நூறு வீரர்களை வருவித்து வேறு வடிவம் கொள்ளும்படி சொல்ல அவர்கள் அங்ஙனமே கொண்டனர்
அரசனும் தாமும் யாத்திரைக்கு ஏற்ற பார்ப்பன வடிவங் கொண்டவர்களாகிப் புறப்பட்டுப் புன்றாளகமென்னும் நாட்டையும் காள வனத்தையும் கடந்து கருப்பாச மென்னும் காட்டாறு ஒன்றைத் தாண்டி அப்பாலுள்ள காட்டின்வழியே சென்றனர்
அப்போது உதயணன் அங்கே திரியும் கலைமான் பாதுகாப்பப் பெண்மான் மருண்டு நோக்கி நிற்றலைக் கண்டு வாசவதத்தையின் பார்வையை நினைந்து மனம் புழுங்கி பிணையே என் உயிர்த்துணைவி சென்ற இடத்தை நீ கூறுவாயாயின் யான் அவ்விடம் சென்று உய்வேன் நீ கூறுக என்று புலம்பியும் அப்படியே மயில் புறவு வண்டு தென்றல் முதலியவற்றைத் தனித்தனியே விளித்து அரற்றிக்கொண்டும் செல்லுதலை அறிந்த தோழர் இரங்கி அவனுடன் சார்ந்தவர்கள் அவனுக்கு மிக்க ஆறுதல் சொல்பவர்களாகி அந் நாட்டின் ஐந்திணை வளங்களையும் நோக்கிக் கொண்டே அதன் தலைநகராகிய இராசகிரியத்தை அடைந்து அதன் அகழி மதில் பலவகைச் சாதியாருடைய சேரிகள் நால்வகை வருணத்தாருடைய தெருக்கள் முதலியவற்றை எல்லாங் கண்டு மிகவும் உவகையுற்று உள்நகர் சென்றனர்
உதயணன் அதன் வளங்களையெல்லாங் கண்டு வாசவதத்தையின் பிரிவு மனத்தை வருத்த மிகுந்த வாட்டமுற்று அவர்களுடன் தங்கினான் தங்கியவன் விளங்குவதும் அதன் அயலில் உள்ளதுமான புறநகரத்தில் காமன்கோயிலின் பக்கத்தேஉள்ள பொய்கைக் கரையில் விளங்கும் இளமரக்காவில் இருக்கும் தாபதப் பள்ளி ஒன்றில் அவர்களுடன் தங்கி வாசவதத்தையின் பிரிவாற்றாமல் மிகவும் வருந்துவானாயினன்
அவன் உயிரைக் காப்பாற்ற நினைந்த தோழர் அங்கேயுள்ள கண்கவர் பேரொளிக் காகதுண்டகரென்னும் ஒரு பெரியவரை அடைந்து தம்முடைய குறைகளையெல்லாம் அவரிடம் விளங்கக் கூறி உதயணனுக்குத் தைரியம் உண்டாக வேண்டிய வழிகளை இன்ன இன்ன வகையாகச் சொல்ல வேண்டுமென்று சொல்லி உடன்படுவித்து அவரை அழைத்து வந்து அவனுக்குக் காட்டி முன்னம் யாம் கூறிய பெரியோர் இவரே என்றனர்
கேட்ட உருமண்ணுவா முதலியோர் நிலத்திற் புகுதலும் விசும்பிற் செல்லுதலும் கடல் நீரை வாய்க் கொண்டு உமிழ்தலும் மலையை ஏந்துதலும் ஆகிய இவை போன்ற விச்சை பயின்றவர்களைக் கண்கூடாகவே கண்டிருக்கிறோம் செத்தோரை மீட்கும் விச்சையை உடையோரை இதுவரையிற் கேட்டும் அறிந்திலம்
இவர் வாசவதத்தையை வருவித்து அளித்தல் ஒருதலை என்று வியப்புற்றுக் கூறியவராகி அரசனைத் தேற்றிப் புறநகரத்தே முன்பு கூறிய இடத்தில் அவனுடன் தங்கினர்
நடக்கையில் அரசன் கட்டளைப்படி பதுமாபதி காமனை வழிபடுதற்கு இன்று செல்வாள் நகரத்தை அலங்கரித்திடுமின் என்று வள்ளுவ முதுமகன் முரசறைந்து தெரிவித்தனன்
திருமகளாயினும் உருவினும் உணர்வினும் ஒப்புமையாற்றாப் பதுமாபதி நீராடி அலங்காரஞ் செய்துகொண்டு யாப்பியாயினி முதலிய தோழியரும் காஞ்சுகியர் முதலியோரும் சூழ ஒரு வையத்தை ஊர்ந்து செல்லுகையில் அது புறநகரத்தே உள்ள காமன் கோட்டத்து வாயிலில் வந்து நின்றது
என்று உதயணன் எண்ணினான் இவன் தன்னை வழிபடவந்த எனது நிறையை அளத்தற்கு என் முன்னர்த் தோன்றிய காமதேவனோஅன்றி அந்தண வடிவத்தோடு தோன்றிய வேறு தேவகுமாரனோ
அவள் தோளைப் பற்றிக்கொண்டு வண்டியிலிருந்து இறங்கிய பதுமாபதி கோயிலினுள்ளே சென்று காமதேவனுடைய மாடத்தை வலம்வந்து விதிப்படி தானங்களைச் செய்து நோன்பியற்றத் தொடங்கினள்
தொடங்கினவள் தன் முன்னே நின்ற முதிய காவலாளர்களை நோக்கி இங்கே தானம் பெற வரும் அந்தணர்களைத் தடைசெய்யாமல் உள்ளே வரச் செய்ம்மின் என்று கட்டளையிட்டனள்
சென்றபின் இவளுடைய நோன்பு இந்த விழாவில் முடிவுபெறும் அந்தக் காலத்தில் இவள் தானம் செய்வாள் வாங்க வருபவர்களை நீவிர் விலக்க வேண்டாம் என்று சிலதியர் சொற்றனர்
இந்த அந்தணாளன் பொருள் நசையால் வந்தவன் என்று நினைத்து ஐராவதி இவள் இந்நகரத்து அரசன் பட்டத்துத் தேவியாகிய சிவமதியென்பவளுடைய சகோதரியும் காசிராசன் மனைவியுமான உதயையோடை என்பவளுடைய மகள் பதுமாபதியென்னும் பேருடையாள் கலியாணமாகாதவள் மன்மதனுக்கு நகரம் செய்யும் விழாவின் முடிவில் வேதியர்களுக்கு வேண்டியவற்றைக் கொடுக்க எண்ணியிருக்கின்றாள்
உதயணன் அவள் கேட்டதைக் குறித்து உள்ளே மகிழ்ந்து என்னுடைய நாடு காந்தாரம் ஊர் இரத்தினபுரம் என்னுடைய தந்தை சாண்டியனென்னும் அந்தணன் என் பெயரை மாணகனென்று சொல்லுவர் என்று கூறினான்
சூரியன் அத்தமித்தது முல்லை மலர்ந்தது தாமரைகள் குவிந்தன பின்னும் உள்ள மாலைக்கால நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டு காம வேகம் அதிகரிக்கப்பெற்ற உதயணன் வாசவதத்தையை மறந்து பதுமாபதியின் அழகையே நினைந்து இவ்வண்ணம் இருவரும் இருவயினொத்த இயற்கை நோக்கமொடு ஒருவயினொத்த உள்ள நோயை உடையவர்களாய்த் துன்புற்றனர் அந்த இராத்திரியானது கொல்ல வந்தது போலவே அவர்களுக்குத் தோற்றி ஏழிருள் போலச் சென்றது
மறுநாள் காலையில் மீட்டும் அவனைக் காண வேண்டுமென்னும் விருப்பத்தை மனத்திலேயே அடக்கிக்கொண்டு பதுமாபதி கண்களைக் கழுவித் தெய்வத்தை வழிபட்டுக் கவலையுடன் இருந்தாள்
இருந்தபொழுது அவளுடைய வேறுபாட்டைக் கண்ட செவிலித்தாய் முதலியோர்கள் பலவாறு கவலையுற்றுச் சமயம் பார்த்து வையமேறிச் சோலைக்குச் செல்வோமா
அனுப்பியபொழுது முதல்நாளிற்போலப் புன்னைமரத்தின் கீழே நின்ற உதயணனும் அவளும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கித் தம் விழைவைப் புலப்படுத்திக்கொண்டு மயங்கினர்இப்படியே சில தினங்கள் சென்றன
ஒருநாள் அங்கே வந்த பதுமாபதி தன் காமநோயை வெளிப்படுத்தும் ஊக்கமுடையவளாகி ஐராவதியின் கழுத்தில் தன் கையைச் சேர்த்துத் தழுவிக்கொண்டு ஒரு மண்டபத்தின்மேல் ஏறி நின்றாள்
அப்படியே உதயணன் தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் குறிப்போடு வயந்தகன் தோளை ஒரு கையால் தழுவி மற்றொரு கையால் மிக அழகிதாகிய பூம்பந்தொன்றை உருட்டிக் கொண்டு புன்னையின்கீழே நின்றான்
என்ன ஐராவதி கையைத் தட்டி அவனை நோக்கி உன் கைப்பந்தை இவளுக்குத் தர வேண்டும் என்று கண்ணாலும் கையாலும் அவனுக்குத் தெரிவித்தனள்அதனை அறிந்து மனத்தில் அடக்கிக்கொண்ட அவன் தத்தையை நினைந்து உழலும் என் மனத்தைத் தன்பால் இவள் இழுத்துக்கொண்டு தன் மனத்தை என்னிடத்தே நிறுத்திக் கலந்த நேயம் உள்ளவளாக இருக்கின்றனள் என்று தோழர்க்கு உணர்த்தினன்
அஃதன்றாயின் தன் மனைவி தீப்பட்டா ளென்பது தெரிந்து வருந்தி உதயணன் பார்ப்பன வேடங்கொண்டு வந்துளானென்பதை அறிந்தோர் சொல்லக் கேட்டு அவனிடம் நம்முடைய கருத்தைத் தெரிவித்தல் குணமென்று தன்னுடைய கருத்தை வெளியிட்டிருத்தல் கூடும்
அவளுக்கும் தனக்கும் உள்ள அன்பை அறியாத மற்றத் தோழர்களைத் தேற்ற வேண்டி உதயணன் மலர் முதலியவற்றாற் செய்த கண்ணியை இப்பொய்கையின் பக்கத்துள்ள மரக்கிளை ஒன்றில் அவள் காணக் கட்டி விட்டு நான் மறைந்திருப்பேன்
பின்பு அவன் அப்படியே கண்ணியொன்று கட்டித் தான் கருதிய சோலையிற் புன்னை ஞாழல் மகிழ் ஆகிய மரங்களின் செறிவிற் கிளையொன்றில் அவள் காணும்படி அதனைக் கட்டிவிட்டுப் பின்னும் தான் அவளை முதலில் கண்ட காமன் கோட்டம் முதலியவற்றையும் தம்முள் நிகழ்ந்த செய்திகளை புலப் படுத்தும் சித்திரங்களையும் வாழைக் குருத்தில் நகத்தாற் பொறித்து அவற்றை ஆண்டுள்ள ஞாழல் மரத்தின் கிளையில் தொங்கச் செய்துவிட்டுத் தான் அயலிடஞ் சென்றனன்
பதுமாபதி யாப்பியாயினியோடு சென்று அப்பொய் கையில் நீராடித் தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு கரையில் தனியே சென்று சோலையைப் பார்த்தபொழுது அங்கே உதயணன் கட்டி நாற்றிய கண்ணி முதலியவற்றைக் கண்டாள்
கண்டு புன்முறுவல்கொண்டு ஒரு கழுநீர்ப் பூவைக் கையில் பற்றி அதன் தண்டில் தன் பெயர் பொறிக்கப்பட்டுள்ள மோதிரத்தைச் செறித்து அதனையும் பிணையலையும் சந்தனத்தையும் அவன் வைத்த கண்ணியைச் சார ஒருபால் வைத்தனள்
பின்பு அவன் வைத்த கண்ணி முதலியவற்றை எடுத்துவந்து அக்கண்ணியைத் தன் சென்னியில் அணிந்து பிறவற்றை மார்பில் அப்பிக்கொண்டு மிக அழகு பெற்று விளங்கிநின்றாள்
வயந்தகன் சென்று ஆராய்ந்து அவள் உதயணனுக்காக அங்கே வைத் திருந்த பிணையல் சாந்தம் கழுநீர்ப்பூ மணியாழி இவற்றைக் கண்டு எடுத்துவந்து உதயணனுக்குக் கொடுத்தனன்
அவன் யூகி முதலியவர்களைப் பெற்றவன்போல மகிழ்வுற்றுப் பதுமாபதி ஆடிய பொய்கையில் நீராடி அவள் வைத்த சந்தனத்தை மார்பிலும் தோளிலும் பூசி அப் பிணையலைச் சூடி மோதிரத்தைப் பிறர் அறிந்துகொள்ளாதபடி தன் விரலிற் சேர்த்திக் கழுநீர்மலரைக் கையிற் பிடித்துக்கொண்டு சிறிதும் கவலையே இல்லாமல் முகமலர்ச்சியோடும் போந்தபொழுது மாடத்தின்மேலே நின்ற பதுமாபதி கண்டு யாம் கண்ணாற் கூடிய கூட்டமன்றிக் கண்ணிமுதலியவற்றாலும் கலப்புடையேமாயினேம்
அகலவே அவன் குறுகி உன்னைப் பிழைப்பித்துத் தருபவன் இவ்வூரில் உள்ளான் என்பதைக் கேட்டே பல மலைகளையும் காடுகளையுங் கடந்து இங்கே வந்தேன்
நீ வெகுளாதே என்று இரக்க அவள் பதுமாபதியினிடத்தே அன்புற்று அவள் வைத்த மாலையையும் சந்தனத்தையும் இப்பொழுது அணிந்தாயன்றோ என்று சொல்லிவிட்டுப் பின்னும் நீங்க அவன் பதுமாபதியென்கின்ற பெயரை இன்றுதான் நின் வாயால் கேட்டேன்
அவர்கள் வாசவதத்தை சினங் கொண்டாளாதலால் பதுமையின் மாலை முதலியவற்றை நீ அணிந்தது பிழையாகும் இவள்பால் வைத்த காமத்தை விட்டொழிவாயாக என்று மிக வற்புறுத்தவும் அவன் தன் கொள்கையை விடானாகிப் பதுமையை அடைவதற்கு மிக்க முயற்சி செய்வானாயினன்
அதனைக் கண்ணுற்ற தோழர் இவனைத் தருசகனுக்கு நண்பனாகச் செய்தற்கு வந்த நமக்குஇங்ஙனம் நேர்ந்ததற்குக் காரணம் ஊழ்வினையின் வலி என்று மனமுவந்து ஆலோசிப்பாராயினர்
தோழர் அவளுடைய மாடத்தில் நீ புகுவாயாயின் உண்டாகுந் தீங்குகள் இன்னவை என்பதைக் கூறித் தடுப்ப உதயணன் உடன்பட்டானாகி ஒரு நாள்  தோழர்களைப் பிரிந்து முதுமை வேடம் பூண்டு தானம் வாங்கச் செல்பவர்களுடன் சென்று காமன் கோட்டத்தின் உள்ளே இருக்கும் கடியறையில் ஒருவரும் அறியாதபடி ஒளிந்திருந்தான்
இதன் மேலுள்ள மூலப்பகுதி கையெழுத்துப்பிரதியிற் சிதைந்து போய்விட்டமையால் அதற்குப் பின்னும் முன்னும் உள்ள ஆதாரங்களைக்கொண்டும் வேறு நூல்களைக்கொண்டும் ஆராய்ந்து கதை இங்கே எழுதலாயிற்று
அவள் சென்றபின் பிறர் அறியாமற் புறம்போந்த உதயணன் ஒரு நாள் வேற்று வடிவத்தோடு தருசகன் அரண்மனை வாயிலை அடைந்து அங்கே நின்ற பேரறிவாளன் ஒருவனைக் கண்டு தருசகராசனுக்கு எந்த வித்தையில் விருப்பம் உண்டு
புதையல் எடுக்கும் வித்தையிலும் கீழ்நீர்களை அறியும் நூல்களிலும் நான் மிக்க பயிற்சி உடையேன் அரசனைப் பார்த்தலில் எனக்கு விருப்பம் மிகுதியாக உண்டு என்று உதயணன் சொல்ல அம் முதியோன் சென்று புதையல் எடுத்தல் முதலிய வித்தைகளில் மிக்க பயிற்சியுள்ள ஒருவர் நும்மைக் காணுதற்கு விருப்பங்கொண்டு வாயிலில் வந்து காத்திருக்கின்றனர் என்று தருசகனிடம் தெரிவித்தான்
தெரிவிக்கவே தருசகன் கற்றவர்களைக் காண்பது அரசாட்சியால் ஆகிய பயனாகும் என்று சொல்லி அவனை அழைத்துவரச் செய்து தனியே சென்று ஓர் ஆசனத்தில் இருத்திக் கற்ற வித்தைகளையெல்லாம் வினாவி அறிந்து என்னுடைய தந்தை புதைத்த பொருள்களை யான் அறியும்படி செய்ய வேண்டும் என்று தெரிவிக்க உதயணன் தான் புதைத்து வைத்த பொருள்கள் உள்ள இடத்தைக் காட்டுபவன் போலவே அவனுக்கு அவ்விடத்தை காட்டினான்
எதனை விரும்பினாலும் அதனை இவனுக்குக் கொடுத்தற்குக் கடப்பாடுடையேன் என்று சொல்லிப் பின்பு இவ்வரண்மனையிலும் இதனைச் சார்ந்த இடங்களிலும் நல்ல நீர் இருக்குமாயின் அதனையும் காட்ட வேண்டும் என்று கூற உதயணன் அப்படியே நீர் நிலைகளை அறிதற்குரிய இலக்கணங்களை முறையே தெரிவித்ததன்றி நல்ல நீருள்ள இடத்தை அகழ்வித்துக்காட்டி மகிழ்விப்ப தருசகன் மகிழ்ந்து அவனை அரண்மனையின் அகத்தே இருக்கும்படி சொல்லிப் பொன்னறைப் பாது காவலராகிய கணக்கு வினையாளரை அவனுடன் இருந்து பாதுகாக்கும்படி செய்தனன்
அதனை அறிந்த உருமண்ணுவா வேற்று வடிவங்கொண்டு சென்று அரசன்பால் ஒரு வேலையைப் பெற்று அதனை நன்கு செய்பவனாகி அரண்மனையிலேயே இருந்து உதயணனைப் பாதுகாத்து வருவானாயினன்
அங்ஙனமே இசைச்சனும் வயந்தகனும் அவனைப் பாதுகாத்தற் பொருட்டு வேற்று வடிவங் கொண்டு தருமநூல் முதலியவற்றைப் பதுமையின் தாய்க்குச் சொல்பவர்களாகியும் கண்டோர் வியக்கும்படி மலர்களைப் பலவகைப் பிணையல் களாகக் கட்டியும் கட்டுவித்தும் பதுமைக்கு அனுப்புபவர்களாகியும் அங்கே இருந்தனர்
உடன்வந்த ஏனைவீரர்களும் வேறு வேறு வடிவங்கொண்டு தத்தமக்கு ஏற்ற தொழில்களைச் செய்பவர்களாகிச் சமீபமான வேறு வேறு இடங்களில் தங்கினர்
இப்படி இருக்கையில் பதுமை உதயணனைத் தன்னுடன் கன்னிமாடத்திற்குப் பிறர் அறியாமல் அழைத்துக் கொண்டு செல்ல நினைந்து அதற்குரிய உபாயம் ஒன்றை ஆராய்ந்து பலவகையான தானங்களைச் செய்தற்கு நிச்சயித்திருக்கிறேன் என்று சொல்லி அதனைப் பலரும் அறியச் செய்தனள்
செய்தபின் சிவிகையை வருவித்து அதில் ஏறிச் சென்று காமன்கோட்டத்தின் வாயிலில் இறங்கித் தான் இருக்கும் அறையின் வாயிலிற் சிவிகையை வைக்கும்படி கட்டளையிட்டுவிட்டுத் தனியே அறையுட் சென்று அங்கே ஒதுங்கியிருந்த உதயணனைக் கண்டு உவந்து அவனுடன் அங்கே காலத்தைப் போக்கினள்
பின்பு தனது நோன்பிற்குகுரிய நாட்களின் இறுதித் தினம் அன்றாதலால் வந்த யாவர்க்கும் மணியும் முத்தும் பவழமும் மாசையும் அணியும் ஆடையும் ஆசில் உண்டியும் பூவும் நானமும் பூசுஞ் சாந்தமும் யாவை யாவை அவையவை அவரவர் வேண்டாராயினும் ஈண்ட வீசி அவர்களுடைய ஆசிகளைப் பெற்று அவர்களை அவள் அனுப்பினள்
புற நகரத்துள்ள காவும் வாவியும் காமன்கோட்டமும் பூவீழ்கொடியிற் பொலிவிலவாக அகநகரஞ் சென்று பல வீதிகளையுங் கடந்து அரண்மனையுட் சென்று கன்னிமாடம் புகுந்து மல்லர் உள்ளே சென்று சிவிகையை வைத்தனர்
அப்பொழுது பதுமை எனக்கு மிகவும் வெப்பம் உண்டாகின்றது எல்லோரும் போமின் என்று கட்டளையிடவே ஆங்குச் செறிந்து நின்ற யாவரும் புறத்தே சென்றனர்உடனே திரையை அகற்றிப் பதுமை தன்னுடைய பள்ளியறையிற் சென்று புகுந்தனள்
யாப்பியாயினி பள்ளியறையின் நாற்புறத்துஞ் சென்று ஆராயந்து யாரும் இல்லை என்பதைச் சொன்னபின்பு உதயணன் பிறர் அறியாமற் சென்று அங்கே தங்கி மிக்க மகிழ்ச்சியுடையவனாயினன்
யாவராய் இருப்பினும் சமயம் அறியாமல் இங்கே வாரற்க என்பதைப் பதுமை தோழிமார்க்குத் தெரிவித்ததன்றி யாழும் பாட்டும் இனி நன்றாகப் பயிலும் எண்ணம் உடையேனாதலின் எனக்குரிய உணவு வகைகள் இங்கேயே வருவனவாக என்றும் கட்டளையிட்டனள்
பின் அவள் எழுநிலை மாடத்தில் உயர்நிலை அறையிற் சென்று ஆண்டுள்ள அணையின்மிசை உதயணனோடு இருந்து அளவளாவி மகிழ்ச்சியடைந்திருந்தனள்
பதுமாபதி அவன் தன்னைப் பாராமல் வேறிடத்திற் கருத்தைச் செலுத்திக்கொண்டே இருத்தலை அறிந்து புலந்து கடிய சொற்களைச் சொல்லி உடல் வியர்த்துக் கண்ணீர் பெருக்கித் தன்னுடைய அணிகலங்களையும் மாலைகளையும் எடுத்து எறிந்துவிட்டுக் கலங்குவாளாயினள்
அதனை அறிந்த உதயணன் நங்காய் யான் யாதொரு குற்றமும் செய்திலேன் நினைத்தும் இலேன் வருந்தல் வேண்டா பொறுத்திடுக என்று பல முறை குறையிரந்து அவளுடைய புறத்தைத் தைவந்து தோட்டைக் காதில் அணிந்து மற்ற ஆபரணங்களையும் திருத்தி நலம் பாராட்டிச் சந்தனத்தைப் பூசித் தழுவுவதற்கு நெருங்குகையில் அவள் என்னைத் தீண்டாதீர் என்று சினந் துரைத்து வேறிடஞ் செல்லப் புடைபெயர்ந்தனள்
அப்பொழுது பக்கத்துள்ள பூஞ்சோலையின் கிளையிலிருந்த கோட்டான் ஒன்று வந்து அம்மாடத்தின்மேல் உள்ள சூலத்தில் ஏறியிருந்து கேட்போர் அஞ்சும்படி ஒலித்தது
உதயணன் அவளுடைய அச்சமுயக்கத்தை மிக விரும்பி அஞ்சற்க என்று கூறிக் கூகையின் உதவியை நெஞ்சத்துள்ளே பாராட்டி அவலைப் புல்லியும் திளைத்தும் அமரராக்கிய அமிழ்தே எனப் புகழ்ந்தும் ஒழுகுவானாயினன்
இங்ஙனம் ஒழுகும் நாட்களில் ஒரு நாள் பதுமை தோழியை அழைத்து இவன் கற்ற வித்தைகளை நாம் ஆராய்ந்து அறிய வேண்டும் என்று சொல்ல தோழி அவனை வினாவினள்
இவன் சுவைத்தொழில் மகன் என்று சொல்லிப் பதுமை நகைத்துத் தன் யாழை வருவித்துத் தான் வாசித்தற்கு ஆற்றாதவளாகி இதனை இவனிடம் கொடு என்று தோழிக்குக் குறிப்பால் உணர்த்தினள்
அவன் அப்படியானால் ஒருவாறு பார்ப்பேன் அதனைக் கொடு என்று சொல்லி வாங்கித் திவவை இறுக்கிப் பார்த்து அது பட்ட மரத்தாற் செய்யப்பட்ட தென்பதையும் பிற இலக்கணங்களையுங் கூறினன்
பதுமை ஒருமனம் உடையவர்க்குத் தெரியாத காரியம் ஒன்றும் இல்லை இன்ப மயக்கம் அடைந்து எம்மை வஞ்சித்தல் அறன் அன்று மறாதருள்க என்றனள்
அவனுடைய குரலிசைக்கும் யாழொலிக்கும் வேற்றுமை என்று எண்ணிப் பதுமை யாழ்வித்தையிற் சிறந்தவன் காமன் அவனுக்குப்பின் தும்புரு அவனுக்குப்பின் உதயணன் சிறந்தவனென்று சொல்லுவர் அவனிலும் இவ்வந்தணன் சிறந்தோனாவான் என்று நினைந்து உள்ளங்கொள்ளா உவகையளாகி அவனைப் பெரிதும் பேணுவாளாய்க் கழிபெருங் காம நுகர்ச்சியைக் களவினிற் கழித்து ஒழுகுவாளாயினள்
அந்த நாட்களில் ஒரு நாள் பதுமையின் தோழி உதயணனை நோக்கி மறையோம்பாள கேட்பாயாக பிரமதேவன் கொன்றைக்காயைப் பெருக்கியும் பயற்று நெற்றைச் சிறுக்கியும் கரும்பைச் சுருக்கியும் மூங்கிலை மிக நீட்டியும் இசைவிலவாகப் படைத்தான்
பின்பு தருசகன் பதுமைக்கு அன்புடன் அளித்த ஓர் யாழை அவள் அளிப்ப அவன் இந்த யாழ் சிறிதும் குற்றம் இல்லாததே ஆனாலும் இதிலுள்ள நரம்புகள் மட்டும் மிகவும் குற்றமுடையன வேறு நரம்புகள் இருந்தால் அவற்றைத் தருக என்றனன் அவள் அப்படியே வேறு நரம்புகளை வருவித்தளிப்ப அவன் இன்ன இன்ன காரணத்தால் இவைகளும் குற்றமுடையன என்று மறுத்தனன்
இவனைப்போல அவற்றின் குணகுற்றங்களை அறிந்து விரித்துரைப்பவர்களைக் கண்டதில்லை என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று பொன்னைத் திரித்தாற்போன்ற நரம்புகளைக் கொணர்ந்து கொடுப்ப அவன் அவற்றை வாங்கி யாழில் அமைத்துச் செவ்வைசெய்து கொடுத்தனள்
பின்பு இப்படியிருக்கையில் பதுமாபதியின் மணத்தை விரும்பி அதற்குரிய பரிசங்களை முன்னே செல்லவிட்டுக் கொண்டு கேகயதேசத்தரசனாகிய அச்சுவப் பெருமகன் என்பவன் ஒரு நாள் வந்து தருசகனுக்குத் தன் வரவைத் தெரிவித்தனன்
தருசகன் நகரை அலங்கரிப்பித்துத் தன் பரிவாரங்களோடு எதிர்கொண்டு சென்று அளவளாவி அவனை அழைத்து வந்து தன் அரண்மனை சென்று விருந்தளித்து மகிழ்ந்திருந்தனன்
அப்போது தருசகனுடைய மேம்பாட்டைப் பொறாதவர்களாகிப் பகைமை கொண்டு ஒழுகுபவர்ளாகிய விரிசிகன் அரிமான் எலிச்செவி அடவி அயோத்தியரசன் மிலைச்சன் சங்கரன் மல்லன் வேசாலி என்னும் அரசர்கள் ஒருங்கு கூடிச் சதுரங்க சேனைகளுடன் புறப்பட்டுப் பலபுரிகளாலாகிய ஒரு பெருங்கயிற்றால் யானையைப் பிணிப்பதுபோல இராசகிரிய நகரத்தைச் சூழ்ந்துகொண்டு பெருமுழக்கத்தைச் செய்தனர்
அவள் காமன் கோட்டத்திற்கு வந்து நிகழ்ந்தவற்றையும் பதுமையின் கருத்தையும் உதயணனுக்குச் சொல்ல அவன் இங்ஙனம் பகைவர் வந்து போர்செய்தற்குச் சூழ்ந்தமை நமக்கு அனுகூலமான காரியம் என்று எண்ணி ஐராபதியை நோக்கி இரண்டு மாதத்திற் பதுமையை வந்து பார்ப்பேன் இதனை அவளுக்கு நீ சென்று கூறி அவளைப் பாதுகாத்துக்கொள் என்று அனுப்பிவிட்டுப் பின் வாணிக உருவத்தோடு பகைவருடைய படையுட் சென்று அவரை அழிப்போம் என்று நிச்சயித்துக்கொண்டு சின்னச்சோலையென்னும் மலைமேல் ஏறிச் சங்கேதயமாகிய ஒரு பண்ணைப் பாடினன்
அவர்களை நோக்கி உதயணன் இனி எமக்கு யாதொரு தீங்கும் இலது என்று எண்ணி மேலே செய்ய வேண்டுவனவற்றை அவர்களுக்குக் கூறிவிட்டு தானும் தோழர்களும் வாணிக வேடங்கொண்டு வாணிகத்திற்குரிய பல பொருள்களையுஞ் சேகரித்துக் கைக்கொண்டு பகைவருடைய பாடிகளைச் சார்ந்தபொழுது முன்பு இடவகனால் அனுப்பப்பட்ட இசைச்சன் பல குதிரைகளோடு அங்கே தோன்றினன்
தோன்றியபொழுது வயந்தகனைக் குதிரை வியாபாரிகளுக்குத் தலைவனாக நியமித்து அவனுடன் பகைவருடைய பாடிகளிற் புகுந்து அவர்களை நோக்கி உதயணன்
யாம் குதிரை வியாபாரிகள் பல வருடங்களாக மகதராசனோடு பழக்க முடையோம் இப்பொழுது அவன் எம்மிடம் மன வேறுபாடு உடையனாதலின் வென்று அவன் எம்முடைய நகரமாகச் செய்துகொள்ள எண்ணினேம் நீவிரும் எமக்கு நட்புடையவர்களாக இருத்தல் வேண்டும் என்று சொல்ல அவர்கள் அங்கீகரித்து அவனை உடனிருக்கச் செய்தனர்
செய்யவே தோழர் தமக்குரிய இடங்களை அமைத்து அவற்றில் இருப்பவர்களாகப் பகைவர்பாலுள்ள எல்லா இரகசியச் செய்திகளையும் கால அடைவில் அறிந்து அப் பகைவர்களை இன்னவகையாக வெல்ல வேண்டும் என்பதைத் தம்முள் நிச்சயித்துக்கொண்டு தாங்கள் யுத்த சன்னத்தர்களாகி வேறுவேறாக விரைவிற் சென்று விரிசிகன் வாழ்க என்று கூறி மல்லன்பாடி காத்த வீரர்களைக் கொன்றுபகைவர்கள் தம்முள் விரோதங் கொண்டு ஒருவரோடொருவர் போர்செய்வது போலவே தோற்றும்படி இப்படியே போர்செய்து முடிவில் வத்தவன் வாழ்க என்று கூறிப் போர் செய்தார்கள் அதனைக் கண்ட பகைவர்கள் நமக்குள் யாரோ விரோதத்தை உண்டாக்குதற்கு இங்ஙனம் போர் செய்கின்றார்கள் இனி இங்கிருத்தல் ஆகாது
பொழுது விடிவதற்குள் எப்படியேனும் நாம் புறத்தே சென்றுவிட வேண்டும் என்று நிச்சயித்துத் தத்தம் பொருள்கள் பாடிகளில் அங்கங்கே கிடப்ப ஓடிப்போய்த் தமக்கு அரணாக உள்ள ஒரு மலையை அடைந்து அங்கே தங்கினர்
உருமண்ணுவா முதலியோர் தம்முட் கூடி மகிழ்வுற்று பகைவரை வென்றோ மாதலால் பதுமையை விரும்பிய உதயணனுக்கு இனி ஆக்கமுண்டு என்று எண்ணிக் கொண்டு தன் தேவி வாசவதத்தையை இழந்து தன் வருத்தத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ளுதற்கு இந் நாட்டிற்கு வந்த உதயணன் தருசகனுடைய பகைவர் போர் செய்தற்கு நகரத்தைச் சூழ்ந்தது தெரிந்து தன் தந்தைக்கும் மகதராசனுக்கும் மிகுந்த நட்பு உண்டு என்பதை அறிந்தோனாதலின் அவனுக்கு வந்த துன்பத்தைப் போக்க வேண்டுவது தன் கடமையென்று நினைந்து வலிந்து சென்று போர் செய்து பகைவரை வென்று ஓடச் செய்துவிட்டு அதனையே கையுறையையாகக்கொண்டு காணவந்தான் என்பதை நீ சென்று சொல்லுக என்று வயந்தகனை அனுப்பினர்
என்று கவலையுற்று அத்தாணியிலிருந்த தருசகனுக்கு உதயணன் பழமையைப் பாராட்டி வந்து துணைவருடன் சென்று போர்செய்து வென்று பகைவரை ஓட்டிவிட்டான் என்ற செய்தி எட்டியது
நிகழ்ந்தவற்றை அவன் கூறக்கேட்ட தருசகன் விறல்வேல் உசயணன் இவண் வரப் பெற்றேன் தவமிக உடையேன் என்றும் கேட்ட காலையுங் கேட்டோர் உவப்ப நட்டோர்க் காற்றும் நன்னராளனுடைய வரவை எதிர்கொள்ளக்கடவேன் என்றும் சொல்லி நகரை அலங்கரி்ப்பித்து எதிர்கொண்டு செல்லும்பொழுது உதயணனைத் தெளிந்து அழைத்தல் தீது என்று சிலர் தடுத்தனர்
தடுக்கவும் அதனை மதியாது தருசகன் அவனைத் தழுவி அழைத்துவந்து மிகப்பாராட்டித் தனியே வசதி அமைத்து அதில் இருக்கச் செய்து அவனுக்குப் போர்செய்தலால் உண்டான வருத்தத்தைப் போக்குவானாயினன்
இவர்கள் இங்கே இப்படியிருக்கையில் தோற்றோடிய அப் பகையரசர் தம்முள்ளே கூடி ஆராய்ந்து தங்களுள் யாரிடத்தும் பிழைப்பில்லையென்று தெளிந்து இனி யாரையும் நம்பித் தெளிதலாகாது என்று நிச்சயித் துக்கொண்டு சூளுறவு செய்து எல்லோரும் ஒன்றுசேர்ந்து பெரும்படைகளோடு வந்து மரங்களை வெட்டி வீழ்த்தியும் விளைந்த நெற்கதிர்களைக் கொளுத்தியும் பிற தீங்குகளைச் செய்தும் நாட்டிற்குப் பெருந் துன்பத்தை விளைவித்தனர்
தன்னுடைய நால்வகைப் படைகளையும் அவற்றிற்குத் தலைவனாக ஒரு வீரனையும் எனக்குத் துணையாக அனுப்புமாறு தருசகனிடம் சொல்லிவா என்று வயந்தகனை அனுப்பினான்
அதை அறிந்த கேகயத்தரசன் என்னை அனுப்பின் நான் விரைவில் பகைவரை வென்று வருவேன் என்று தெரிவிக்க தருசகன் என்னுடைய படைகளுக்குத் தலைவனாகச் சென்று உதயணனுடனிருந்து பகைவரோடு போர்செய்து வருக என்று அவனை அனுப்பிவிட்டு தங்கையை விரும்பி வந்த கேகய அரசனும் வருகின்றான்
அக் காலத்தில் தருசகன் வந்து கேகயத்தரசனைப் பாதுகாத்துக்கொள்க என்று மட்டும் உதயணனுக்கு நேரிற் சொல்லிவிட்டு மீண்டு தன்னிடம் சென்றனன்
அதனைக் கண்ட உரு மண்ணுவா நம்முடைய கருத்தை முடித்தற்குரிய காலம் இதுதான் என்று எண்ணிக் கேகயத்தரசனோடு சேர்ந்து எலிச்செவியரசன் படையோடு போர்செய்தற்கு எழுந்தான்
உடனே எலிச்செவியரசன் விரைந்து வந்து கேகயத்தரசனுடைய தலையை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டுத் தன் தம்பி உதயணனாற் சிறைப்பட்டிருத்தலை அறிந்து உருமண்ணுவாவின் யானையின்மேல் குதித்து என் தம்பியை விட்டுவிடும்படி செய்வாயாயின் நீ பிழைப்பாய் என்று சொல்ல அதனைக் கண்ட உதயணன் தருசகனுக்கும் இவனுக்கும் வேறுபாடில்லை
இவனைப் போற்று வாயாயின் உன் தம்பியைப் நீ பெறுவாய் என்று சொல்லிப் போர்செய்தனன் அப்பொழுது வெள்ளத்தால் உப்பணை கரைவதுபோலப் பகைவர்படை உடைந்துபோயிற்று
தருசகன் புறம்போந்து உதயணனைப் பலமுறை புல்லி நிகழ்ந்ததைச் சொல்ல வேண்டும் என்று கேட்க கேகயத்தரசன் பகைப் படையின் எழுச்சியையும் அதனால் உண்டாகும் தீங்கையும் நினையாதவனாகி யாம் விலக்கவும் அடங்கி நில்லாமல் விரைந்தோடித் தமரையும் எமரையும் நீங்கிப் போர்செய்து எலிச்செவியரசனுடைய வாளால் வெட்டுண்டு வீர சுவர்க்கம் அடைந்தான் என்று கூறினன் அதுகேட்ட தருசகன் என்பதைக் கூறி உள்ளம் நெகிழ்ந்துருகிப் போர்க்களத்தில் ஆராய்ந்தெடுத்து அவன் உடம்பைத் தகனஞ் செய்வித்து மற்றக் காரியங்களையும் முடித்துவிட்டு உதயணனுடன் அகநகர் புகுந்தான்