sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பானுகோபன் இழைத்த மாயையால் நிலையழிந்து உணா விழந்து நெடுங்கடலுள் விழுந்ததும் ஐயன் வேலால் மீண்டு எழுந்ததும் பிறவும் உணர்ந்தார் அறிஞருள் அறிஞரான வீரவணகு காலத்தில் வந்து காத்தருளிய வேற்படையை நோக்கி அந்நாள் கொடிய அசுரனாகிய தாரகன் எங்களை வஞ்சனையால் மலையில் அடைத்து மயக்கம் விளைத்தான் அன்றும் நீ எழுந்தருளி வந்த அறிவு தந்தாய் அவ்வாறே இன்றும் இங்கு வந்து எம்மை ஆட் கொண்டாய் ஆதலால் நாங்கள் பிழைத்தோம்
நீங்கள் அறிவிழந்து மயங்கிய தன்மையை எம்பெருமான் உணர்ந்தார் என்னை இங்கே விடுத்தார் நான் இங்கு வரும் தன்மையை அறிந்து மாயப்படை மாய்ந்தது
அறப் போர் புரியும் ஆண்மையின்றி அஞ்சிச் சென்று ஆகாயத்தில் மறைந்து நின்று வஞ்சனை செய்து மாயப் படையால் நம்மை வென்று பிழைத்திருக்கும் பானு கோபனைக் கொன்றாலன்றி எம்பெருமான் சேவடியைக் கானச் செல்வதில்லை
அவ்விதம் செய்யாவிடில் இவ் வுயிர்வாழ்க்கை வேண்டேன் நான் பிறந்தவனும் அல்லேன் வில்லொடு நானும் தீயில் விழுவேன் என்று சபதம் செய்தார்
நெருங்கி நின்ற மாட மாளிகைகளை யெல்லாம் நெடிய பூதர்கள் தம் காலால் இடித்துத் தகர்த்தார்கள் ஆன்றோர் சாபத்தால் அழிந்தாற் போன்று அவை வீழ்த்தப்பட்டன
அது கண்ட சூரன் இப்பொழுது நானே போர் செய்து பூத கணங்களைக் கொல்வேன் வீரர் அனைவரையும் அழிப்பேன் சிவகுமாரனையும் வெல்வேன் வருக தேர் தருக என்றான்
அறிவிழந்த மன்னன் இவ்வாறு தன் தூதரை நோக்கிக் கூறிய மொழிகளைக் கேட்டான் அவன் பெற்ற மைந்தருள் ஒருவனாகிய இரணியன் அவன் ஆயிரம் வேதங்களை உணர்ந்தவன் செவிச் செல்வம் வாய்ந்தவன் அறத்தையும் முறையையும் அறிந்தவன் எனினும் மாயமும் வஞ்சமும் குலவித்தையாகக் கற்றவன் கொடிய அசுரரது திறமையும் பெற்றவன் பாதலத்தில் வசிக்கும் அரக்கர்மீது பாய்ந்து வென்று மீண்டவன் வலிய தலைகள் மூன்றுடையவன்
அவன் தந்தையாகிய சூரன் அடிகளில் விழுந்து வணங்கி ஐயனே நாம் செய்யத் தக்கதொரு செயல் உண்டு அதனைச் சொல்வேன் என அன்புடன் கூறுவானாயினான்
வாசவன் துயரமும் பிரமன் துயரமும் கேசவன் துயரமும் நீக்கி அழிவற்ற செல்வத்தை அன்னார்க்கு அருளும் வண்ணம் ஈசனே பாலன் வடிவம் கொண்டு அறுமுகனாய்த் தோன்றியுள்ளார்
குமரவேளின் கையிலமைந்த வேற்படை தாரகாசுரனைக் கொன்றது அவன் மாய மலையைத் தகர்த்தது நன்னீர்க் கடலுள் நாம் தள்ளிய சேனையை மீட்டது இத்தகைய ஒப்பற்ற வடிவேலைத் தொழுது வேலுடைய பாலனைப் பணிவதை விட்டு அமர் புரியத் துணிதல் அறிவுடையேர் செயலாகுமோ
இன்று வந்து போர் புரிந்தான் வீரனாகிய வீரவாகு என் தமையன் பானுகோபன் அவன் முன்னே நிற்கமாட்டாமல் தப்பி மறைந்தான் மாயப்படையை விட்டு மாற்றார் அறிவை மயக்கிக் கடலிலே தள்ளினான்
கருணை கொண்ட வள்ளல் முருகவேள் அவர் அளவிறந்த சீற்றம் கொள்வதன் முன்னே வானவரைச் சிறையினின்றும் விடுவித்துச் சுற்றத்தோடு நாமும் விரைந்து சென்று குற்றங்களைப் பொறுத்தருள்க என்ற பணித்து வேண்டினால் அவர் நாம் செய்த தீமையெல்லாம் பொறுப்பார் அருள் புரிவார் அழிவற்ற வரங்களை அளிப்பார் பூதப்படையோடு திரும்பிச் செல்வார் அதனால் நாமும் பிழைப்போம் உன் முன்னே இதனைத் துணிந்து கூறினேன் இது முடிவாக நாம் கொள்ளத் தக்கது என்று கூறினான் இரணியன்
மனம் எரிந்து பதைத்து இடிபோல் இரு கரங்களையும் கொட்டி இரணியனை நோக்கி பேதை மைந்த மாயவனும் இந்திரனும் ஏனைய வானவரும் அண்டத்தில் உள்ளார் அனைவரும் எல்லார்க்கும் முதல்வனாகிய ஈசன் தானும் என்னை எதிர்த்தால் தோல்வியடைவரேயன்றி வெற்றி பெறுவதுண்டா
நீ ஆண்மை இழந்தாய் நம் குலமுறை பிழைத்தாய் அரசின் பெருமை துறந்தாய் மாற்றாரைக் கண்டு அஞ்சினாய் ஆதலால் இவ்வாறு பேசினாய் இன்னொரு மொழி பேசினால் உன்னை இன்றே எமபுரத்தில் ஏற்றுவேன் எனக் கொதித்துக் கூறினான் சூரன்
அது கேட்ட மைந்தன் இக் கொடியவன் என்னுரையைக் கொண்டானல்லன் இவன் மாண்டுபோதல் திண்ணம் இவ்வுலகில் விதியின் திறத்தினை யாவரே வெல்ல வல்லார்
வெஞ்சினம் கொண்டு போர் புரிந்து விரைவில் விழுந்துபடுவான் இவன் யான் அதற்கு முன் இறத்தலே நன்று எனத் துணிந்து அவன் அடிகளில் விழுந்து வணங்கி ஐயனே நீ இறுதியாகச் சொல்லிய சபதத்தை நானே முடிப்பேன் என்றான்
அறநெறியில் நின்ற அவ் வீரனது நால்வகைப் படையும் எழுந்தது உள்ளத்தில் துயரமும் உயர்ந்தெழுந்தது ஆண்மை நிறைந்த பூதங்கள் ஆரவாரம் செய்து நின்ற அமர்க்களம் புகுந்தான்
இரணியனோடு எழுந்து வந்த சேனைப் பெருங்கடலைக் கண்டார் வீரவாகு சீற்றம் உற்றார் வெஞ்சிலையை வளைத்தார் நல்லறம் ஆனந்த நடனம் புரிந்தது
அவர் விடுத்த அம்புகள் இரணியன் எடுத்த அம்பையும் வில்லையும் ஒடித்தன அம்பறாத் தூணியை அழித்தன தேரையும் பாகனையும் தீர்த்தன அசுரன் மார்பைப் பலவிடங்களில் துளைத்தன
அவன் தெய்வப்படை தாங்கிய கையன் ஐவர்க்குரிங் இறத்தல் ஆற்றல் உடையவன் கரிய வஞ்சமும் மாயையும் வல்லவன் எப் படையையும் அழிக்கும் வீரன் அவன் சூரனிட்ம் சென்று ஐயனே வலிமை சான்ற வீரவாகுவையும் தலைவரையும் பூதகணங்களையும் நானே வென்று வருவேன் விடை தருக என்று வேண்டினான்
குன்று போன்ற தோள்வலி படைத்த எரிமூகன் தந்தையைத் தொழுதான் சேனையோடு செருக்குற்று எழுந்தான் மாற்றாரை ஒரு நாழிகையில் அழிப்பேன் என்று போர்க்களம் சென்றான்
போர்க்களத்தில் மாற்றாருடன் பொருது இளைத்த வேளையில் நீ படைத் துணையாக வர வேண்டும் என்று கேட்டதற்கு இசைந்து வரம் தந்த மகேந்திர நகர்க் காளியை இப்போது தியானித்தான் அவ் வீரன்
கருழேகம் போன்ற நிறமும் சூலப்படை தாங்கிய தோளும் குலிங்க வேனியும் கொலைக் கண்ணும் உடைய காளி அமர்க்களத்திலே தோன்றினாள் எரிமுகன் நிலைமையை நோக்கினாள்
மாற்றார் உயிரை வாங்குவேன் மயங்காதே என்று அபயம் அளித்தாள் பத்திரகாளியின் அருள் பெற்ற அக் காளி பூதகணங்களையும் மற்றைழோரையும் அழித்திடும் வண்ணம் ஒரு சூலப்படையை வீசினாள்
அதன் வன்மையைக் கண்ட வீரவாகு இப் படை பூதகணங்களின் உயிரைப் போக்கிவிடும் ஆதலால் தடுத்து முரித்திடல் வேண்டும் என்று கருதிப் பதினான்கு வலிய பாணங்களைக் கணப்பொழுதில் ஏவினார்
அப்பொழுது இடிபோல் அதட்டினார் வீரவாகு காளியின் எட்டுக் கைகளையும் ஒரு கையால் வளைத்துப் பிடித்தர் மற்றொரு கையால் அவள் நெஞ்சில் ஓங்கி அறைந்தார்
மயக்கம் தெளிந்தவுடன் அந்தோ என்ன அறிவற்ற செயல் செய்தேன் அறுமுகப் பெருமான் ஆணையால் போர் செய்ய வந்த வீரவாகுவை வெல்ல்லாகுமோ
முன்னே இந் நகரில் வந்து என் தம்பியின் உயிர் கவர்ந்து சென்ற தூதனாகிய வீரவாகுவின் வலிமையைச் சிதைத்து அவனுயிரைக் காலனுக்கு விருந்தளிப்பேன்
இப் பிரமாஸ்திரத்திற்கு எதிராக நானும் ஒரு பிரமாஸ்திரத்தை விட்டாற் பயனில்லை என்று எண்ணி வீரபத்திரப் படையை எடுத்து மனத் தாற் பூசனை செய்து வேகமாக விடுத்தார்
அது பிரமாஸ்திரத்தை அறுத்தெறிந்து தடையின்றிச் சென்று எரிமுகாசுரன் தலைகளைப் பறித்து அவன் உயிரைக் கவர்ந்து மின்னலைப்போல் வீரவாகு விடம் மீண்டது
போர்க்களத்தின் ஒருசார் நின்று இவற்றையெல்லாம் கண்ட ஒற்றர்கள் சூரனிடம் சென்று எரிமுகன் போர் செய்து இறந்த செய்தியை அறிவித்தார்கள்
அவர் வில்லாண்மைக்கு ஆற்றாது அவதியுற்ற பூதரைக் கண்டு அவர்க்குதவியாக நூறாயிரம் வீரருள் ஓராயிரவர் நெருப் பெனச் சீற்றமுற்று எழுந்தனர் போர் முனையிற் புகுந்தனர்
தன்னைச் சேர்ந்த வீரர் அனைவரும் அழிந்தபோது விசையன் சீறினான் சூரன் மைந்தர்களாகிய மூவாயிரம் பேரையும் காலன் நகருக்கு அனுப்புவேன் என்று கடுஞ் சூள் உரைத்தான்
இஃது அன்னார் தவத்தினால் பெற்ற பேறு என்று அறிந்தான் விசையன் அந்நிலையில் அறுமுகப்பெருமானை யன்றி வேறு யாரும் துணையில்லை என்றுணர்ந்தான் அவர் திருவடியைத் தியானித்தான் அன்பினால் உள்ளம் உருகிக் கண்ண்ணீர் சொரிந்தான்
அன்பர் எண்ணிய வெல்லாம் எண்ணியபடியே விரைந்து வந்து அளிக்கும் புண்ணிய மூர்த்தியாகிய முருகவேள் விண்ணிலே தோன்றினார் விசையன் கண்ணெதிரே நின்று வீரனே மாற்றார் பெற்றுள்ள வரத்தை நீ அறிந்தா யில்லை நெடும்போரில் வெற்றி பெறாது நின்றாய் ஆயினும் மனந்தளராதே என்று சொல்லி வைரவ அம்பை எடுத்து விசையனிடம் அளித்தார் மாற்றாரை அழிப்பதற்கு இதனை இப்போதே விடுக எனப் பணித்து மறைந்தார்
அப்போது அவன் முன்னே தருமகோபன் என்னும் அமைச்சன் சென்று அடிபணிந்து அரசர்க்கரசே நீ இவ்வாறு துன்புற்று வருந்தினால் மாற்றார் மகிழ்ச்சியடைவர் அமரர் சிரிப்பர் அசுரர் நாணுவர் உனக்கு அளவிறந்த செல்வம் உண்டு அழிவற்ற ஆயுள் உண்டு கணக்கிறந்த வீரம் உண்டு எங்கும் செல்லும் ஆணை யுண்டு இந்திர ஞாலத் தேருண்டு இவையெல்லாம் இருக்க என் ஐயனே அறிவற்ற தேவரைப் போல் அரற்றல் ஆகுமோ
தருமகோபன் சொல்லிய மொழிகளால் சிறிது துன்பம் நீங்கினான் சூரன் யானே சென்று மாற்றாரையெல்லாம் வீட்டுவேன் என்று வீறுற்று எழுந்து நடந்தான்
பேர் பெற்ற ஒரு வேழத்தின்மீது ஏறினான் எல்லையற்ற படைக் கலங்களை ஏந்தினான் அமைச்சர் பலரும் சூழ்ந்து வர இந்திரன் போலச் சென்றான் போர்க்களத்தில் நின்ற பூதப்படையின் பெருக்கத்தைக் கண்ணுற்றான் கருத்திலே கவலை மூண்டது
அப்போது தருமகோபனது யானை பூதப் படைகளைத் துதிக்கையால் வாரியெடுத்து அறைந்தது உடலும் உயிரும் சிதற அடித்தது முனைந்து வந்து வீரவாகுவின் தேரைத் தன் கொம்புகளால் இடித்தது போர்க்களத்தில் கிடந்த தடி யொன்றை எடுத்துத் தேர்ப்பாகனை அடித்துக் கொன்றது
தரையில் விழுந்த யானை நடுங்கித் துடித்து மயங்கிற்று அதனருகே சென்ற தருமகோபன் கோபம் கொண்டு தண்டாயுதத்தை எடுத்து வீரவாகுவின்மீது எறிந்தான்
மாற்றாரும் போற்றுதற் குரிய வீரவாகுவை நோக்கி என் அப்பனே சிறியேன்மீது சீற்றம் கொள்ளாதே என் கதையைக் கருணை கூர்ந்து கேட்க வேண்டும்
அறநெறியை வெறுக்கும் தருமகோபனை இன்று நீ அழித்தாய் இனி வானவர் கவலை தீர்ந்தார் யானும் பிழைத்தேன் சிறுமை ஒழிந்து சிறப்புற்றேன்
அன்று போர்க்களத்தில் நிகழ்ந்ததை யெல்லாம் தூதுவர் வாயிலாக அறிந்த பானுகோபன் மன்னனது மாளிகையை அடைந்து துன்பத்திலே ஆழ்ந்திருந்த தந்தையின் அடிகளைத் தன் முடியிற் சூடி மெய்யன்போடு அவன் முன்னே நின்று ஐயனே மாயை தந்த படைக்கலத்தால் பகைவரை மயக்கினேன் நன்னிக் கடலில் அவரைத் தள்ளினேன்
முந்தை நாள் நீயே வேலேந்திய கந்தனோடு போர் செய்து வருந்தினாய் படைத் திறன் இழந்தாய் எளியனாய் நின்றாய் இங்கு ஓடி வந்தாய் ஆதலால் உய்ந்தாய்
மன்னவா இன்னும் பல்லாண்டு நீ வாழ்ந்திருத்தல் வேண்டும் என்னும் ஆசையாற் பேசினேன் அச்சத்தால் உரைத்தேன் அல்லேன் உனக்கு உறுதி பயக்கும் மொழி யொன்று கூறுவேன்
விட்டால் முருகவேள் சீற்றம் தீர்வான் வந்த வழியே சென்றிடுவான் அப்பால் எல்லையற்ற காலம் நின் பெருஞ் செல்வமெல்லாம் நிலைத்து நிற்கும் என்றான்
பிரமன் மால் முதலிய தலைவரும் தேவரும் மதிக்க நான் அரசு வீற்றிருந்து ஆள்கிறேன் மூவருக்கும் மேலாகிய முழுமுதற் பெருமானிடம் வரம் பெற்றுள்ளேன்
பேரழகும் இளமையும் பெருந்திருவும் வீரமும் சுற்றமும் யாக்கையும் மற்று யாவையும் நிலையற்ற இவ்வுலகத்தில் புகழ் என்னும் ஒன்றுதானே அழியாது நிற்பது
மின்னல்போல் தோன்றி மறையும் இவ் வாழ்க்கையை ஒரு பொருளாக மதித்து மாயவனையும் வென்ற யான் விண்ணவர்க்கு எளியனாய் இம் மண்ணுலகில் வாழமாட்டேன்
என்று எண்ணிச் சூரனை நோக்கி தந்தாய் அடியேன் சிறிதும் அறிவில்லாதவன் பேதைமையாற் பேசிய புன்மொழிகளை மனத்திற் கொள்ளாது பொறுத்தருளல் வேண்டும்
அப்போது சூரன் சீற்றம் தீர்ந்தான் இன்பம் உற்றான் மைந்தார் நின் மனம் மீண்டும் போரிலே படிந்தது போலும் நல்லது பகைவரை வெல்லுதற்குப் படையெடுத்துச் செல்க என்றான்
ஈசன் அருளால் தோன்றில் நூறாயிரம் வீரருக்கும் ஏனைய மைந்தர் எண்மருக்கும் தலைமை பெற்ற வீரவாகு பெருந்தேர்மீது ஏறிப் போர் புரிய வந்தார் சிவகுமாரனாகிய முருகப் பெருமானது சேவடியைச் சிந்தித்து வனங்கினார் பின்னர் விரைந்து சென்று பானுகோபனது சேனைப் பெருங்கடல் நடுங்கத் தன் வில்லை வளைத்தார்
பஞ்சபூதங்களுள் நீரும் நெருப்பும் ஒன்றோடொன்று மாறுபட்டுச் சீற்றமுற்றுப் போர் புரிந்தாற்போல வீரவாகுவும் பானுகோபனும் வெம்போர் நிகழ்த்தினர்
அவ் வீரன் தலையும் மலை போன்ற தோளும் உடலும் மண்மேல் விழுந்தன அவனுயிர் கவர்ந்த கூற்றுவன் வீரவாகுவின் திறமையைப் புகழ்ந்து தென்புலம் சேர்ந்தான்
முனிவரும் தேவரும் பிறரும் ஆடினர் பாடினர் ஆர்த்தனர் வீரருள் வீரன் நீயே என்று வீரவாகுவைப் புகழ்ந்தனர் அவர்மீது மழை போல் மலர்களைச் சொரிந்தனர்
பூதர்களோடும் தம்பியரோடும் பாடி வீட்டை அடைந் தார் வீரவாகு காதலாகிக் கசிந்து கண்ணி மல்கிக் கந்தவேளின் கமல பாதம் பன்முறை பணிந்தார்
அவன் தலையைக் கையிலெடுப்பான் அதன் அழகைப் பார்ப்பான் அத் தலையைக் கண்களில் ஒற்றுவான் முத்தம் தருவான் பெருமூச்செறிவான் பூமியில் விழுந்து புரள்வான்
அறுபட்ட தலையையும் தோளையும் உடம்பிலே பொருத்திப் பார்ப்பான் நிலத்தில் விழுந்து அரற்றுவான் என் துன்பத்தைக் கண்டும் உயிரே நீ இன்னும் இருக்கின்றாயே என்று ஏங்குவான்
மற்று ஏதோ அறியேன் அந்தோ வானவர் இந் நகரிலே கந்தனை வருவித்தார் கடும் போர் மூட்டினார் என் மைந்தரை யெல்லாம் கொல்வித்தார் இன்று உன்னையும் வீட்டினாரே இக் கேடு சூழ்ந்த வானவரின் மாதர் எல்லாம் என்னைப்போல் ஆகுக
பதுமை முதலிய மாதரை மாளிகையின் உள்ளே அனுப்பினான் அருகே நின்ற அசுரரை நோக்கி இன்றே மாற்றார் சேனையை அறுப்பேன் அவர் குருதியைக் கொண்டு கனல் வேள்வி செய்வேன் இறந்துபட்ட மகனை எழுப்புவேன்
சூரன் சொல்லிய செய்தியைக் கேட்ட சிங்கன் மீண்டும் அவனடி பணிந்து எழுந்து நின்று ஐயனே ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத இறைவனைப் பாலன் என்று எண்ணினாய் பழித்துப் பேசினாய்
பெருஞ்சேனையோடு புறப்பட்டுப் போர்க்களம் புகுந்த சிங்கமுகனைக் கண்ட பூதங்கள் கிளர்ந்து எழுந்தார்கள் இவனை நாமே வெல்வோம் என்று மரங்களையும் மலைகளையும் வீசி யெறிந்து போர் புரிந்தார்கள்
மாற்றார் படையை அழித்த பின்னர் அவர் தலைவனாகிய வேலவனையும் வெல்வேன் வானவர் என்று பேர் பெற்றோரையும் வதைப்பேன் விரைவில் மூன்றுலகத்தையும் யானே முடிப்பேன் என்று வஞ்சினம் கூறினான் தாயாகிய மாயை தந்த கொடும் பாசத்தை எடுத்தான் அதனை நோக்கி மாற்றார் அனைவரையும் ஒரு வழியாகக் கட்டிப் பிடித்து உதயகிரியில் உய்த்து அவரை விட்டுப் பிரியாமல் அங்கே காத்துக்கொண்டிரு என்று சொல்லி வீசினான்
இயற்கையறிவை இழந்து ஆண்மை பழிந்து சோர்ந்து கிடந்த வீரர் அனைவரையும் ஆகாய வழியே கொண்டு சென்று மின்னலைப் போல் பல கடல் கடந்து மேருமலை போல் அமைந்த உதயகிரியிற் புகுந்தது அப் படைக்கலம்
அப்போது தீப்பொறி சிந்தும் கண்களோடு நின்ற சிங்கமுகன் மாற்றானை இன்றே கொன்று சீற்றம் தீர்வேன் என்று உள்ளத்தில் உறுதி கொண்டு அண்டமும் அகில திக்கும் தானேயாக ஒரு மாயா வடிவம் பூண்டு நின்றான் முன்னே நின்ற முருகப் பெருமானை நோக்கி கடம்பனே இறைவனிடம் நீ பெற்றுள்ள திடம்படு வேலின் திறமையெல்லாம் அறிவேன்
இந் நிலையில் போர் கருதி வந்த உன் ஊக்கம் போற்றுதற்குரியதே என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்னே அறு முகப் பெருமான் குறுநகை செய்து ஓர் அம்பை வில்லிற் பூட்டி விடுத்தார்
அப்போது அப் படைக்கலம் பிரமனுக்குரிய புட்பக விமானம்போல் அனைவரையும் தாங்கிக்கொண்டு ஆகாய வழியே எழுந்து சென்றது உதயகிரியை விட்டகன்று எழுகடலும் கடந்து போர்க்களத்தில் நின்ற முருகப்பெருமானது திருவடியில் வீரரை விடுத்து அவர் தூணியில் முன்போற் சென்று சேர்ந்தது
தன் படைகளுள் ஒன்றையும் அவன் கண்டானில்லை கந்தனே அவற்றைக் கொன்று ஒழித்தான் என்று உணர்ந்தான் உள்ளம் கொதித்தான் ஆயிரம் வில்லெடுத்துப் போர் புரிய நின்றான் அட்டகாசம் செய்தான்
பல நாள் ஒதியுணர்ந்த நூல்களையெல்லாம் பேசும் மன்றத்திலே மறந்தவனைப்போல் மானமுற்று நின்றான் அப்போது முருகப் பெருமானை நோக்கி பாலனே வேல் எறியவும் வில் வளைக்கவுந்தான் பயின்றாயோ
அப் படை விரைந்து எழுந்தது எதிரே வந்த தண்டப்படையை ஒடித்துப் பொடித்தது மலையின் மேற் பாயும் இடிபோல் சிங்கன் மார்பைத் தாக்கிப் பிளந்தது அவனுயிரையும் போக்கிற்று கங்கையாற்றிலே சென்று கறை போகப் படிந்து நீராடிற்று கற்பகச் சோலையிற் பொருந்திய மணத்திலே தோய்ந்தது தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைமைப் புலவனாகிய கந்தப் பெருமான் கையில் வந்து சிறப்புடன் அமர்ந்தது
நீ இறந்தாய் என்று அறிந்தால் மாயவனும் பிரமனும் இந்திரனும் முன்னைப் பெருமையை அடைவரோ அந்தோ பொன்னைப் பெறலாம் பூமியைப் பெறலாம் மாதரைப் பெறலாம்
அப்பா என் உயிர் நீயே உணர்ச்சியும் நீயே சுற்றமும் நீயே பெற்ற தந்தையும் நீயே தம்பியும் நீயே தவமும் நீயே என்று நினைத்திருந்தேனே நீ சற்றும் கருதாமல் என்னைக் கைவிட்டாயே தனித்திருக்கக் கற்றாயே என்று
சூரன் அழுது அரற்றிய பேரோசை அவன் ஆண்ட அண்டமெங்கும் செவிடுபட அதிர்ந்தது அவ்வோசை கேட்டு மாலும் பிரமனும் இந்திரனும் மனமகிழ்ந்து ஆரவாரித்தனர்
அப்போது சூரன் கோடி கோடியாக வேற்படை தாங்கி நின்ற ஒற்றரை நோக்கி என் ஆட்சியில் உள்ள அண்டங்களிற் சென்று அங்குச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் சேனைகளை யெல்லாம் அழைத்து வருக என்றான்
திறமுரைத்தல் அசுரர் வரத்திற் பெரியர் மாயத் திறத்திற் பெரியர் உரத்திற் பெரியர் ஊக்கத்திற் பெரியர் சிரத்திற் பெரிய சீற்றத்திற் பெரியர் கரத்திற் பெரியர் காலனிற் கொடியர்
வானவர் வேந்தே கேள் காலமாகவும் காலம் கடந்தவனாகவும் கருமமாகவும் கருமம் அற்றவனாகவும் உருவமாகவும் உருவமற்றவனாகவும் குணங்களாகவும் குணங்கள் அற்றவனாகவும் உலகமாகவும் உலக மல்லாதவனாகவும் உள்ள ஆதியற்ற மூலப் பொருளாய வள்ளலே ஆறுமுகங்கொண்டு அருள் புரிய வந்தார்
அவரே பிரமனாக நின்று உலகத்தைப் படைப்பார் என் வடிவத்தில் அமைந்து காப்பார் சங்கரன் வடிவத்தில் தோன்றி அழிப்பார் மின்னுருப்போல் வெளிப்படுவார்
அவர்தம் திருவுருவத்தை விரித்துரைத்தல் மறைகளுக்கும் அரிது சூரன் முதலிய அசுரரை அழிக்க நினைத்தால் ஒரு சிரிப்பால் ஒழிப்பார் சீற்றத்தால் ஒழிப்பார் திருக்கண் நோக்கால் ஒழிப்பார் என்றால் தமக்குவமை யில்லாத் தலைவராய முருகவேளின் தன்மையை யாவரே மொழிய வல்லார்
அன்னார் செய்த கடும் போருக்கு ஆற்றாது முன்னணியில் நின்ற பூதப் படை பின்னிட்டது அசுரப் படையின் செயல் கண்டு நெற்றிக் கண்ணுடைய தந்தையைப்போல் சற்றே சிரித்தார் முருகன் திருக்கரத்திலே வில்லெடுத்து வளைத்தார்
ஆறுமுகமும் பன்னிரு கையும் அரும் படைக்கலமும் நிகரற்ற வீரமும் ஆண்மையும் போர்க்களத்தில் நிலவக் கண்ட சூரன் முன்னாளில் இருந்த தக்கனைப்போல் ஆணவம் கொண்டு பேசலுற்றான்
பாலனே என் பெரும் சேனையைச் சிதைத்தாய் இனிச் சிறுவன் என்று உன்னை விடப்போவதில்லை போரில் புறங்காட்டிப் போனாலும் உன்னை அழிப்பேன் வானவர்குழுவை யும் கணங்களையும் ஒழிப்பேன் என்று சொல்லி மாயையில் வல்ல இந்திர ஞாலம் என்னும் இணையில்லாத் தேர்மேல் நின்று எண்ணிறந்த உருவம் கொண்டு சரமாரி பொழிந்தான்
சூரனையும் அவனைத் தொடர்ந்து வந்த வேலனையும் கண்ட அசுரசேனை பொங்கி எழுந்து அறுமுகனைச் சுற்றி ஆரவாரித்தது அதைக் கண்டு சற்றே சிரித்தார் முருகப் பெருமான்
மாயை அது கேட்டு நகைத்து அப்பா சூரனே பன்னிரு கரங்களோடு விளங்கும் பரமனைப் பாலன் என்று நினையாதே அவன் வேற்படையால் நீ விரைவில் விழுந்திடுவாய்
அமுத சீத மந்தர கூடம் என்பது அதன் பெயர் அக் குன்றத்தை இங்கே வரவழைத்து நினைத்த செய்கையை நிறைவேற்றிக்கொள்க என்று சொல்லிச் சென்றாள்
இறந்தோரை எழுப்பும் வழி இதுவே என்று மனமகிழ்ந்து இந்திரஞாலம் என்னும் தேரை நோக்கி நீ மனோ வேகமாகச் சென்று புறக்கடலின் அருகேயுள்ள அமுத மந்தர மலையைப் பெயர்த்துக் கொண்டு வா என்றான்
உடனே இந்திர ஞாலம் எழுந்தது ஏழு கடலையும் கடந்தது புறக்கடலிற் போந்தது அமுத மந்தர மலையை எடுத்தது சென்ற வழியே மகேந்திர நகரத்திற்கு விரைந்து வந்தது
சிங்கமுகன் எழுந்தான் பானுகோடன் எழுந்தான் இளைய வச்சிரவாகு எழுந்தான் எரிமுகன் எழுந்தான் தருமகோபனும் இருபுதல்வரும் எழுந்தனர்
சூரன் செய்த சூழ்ச்சியும் மாயை சொல்லிக் கொடுத்த வழியும் மந்தர மலையின் மகிமையும் பகைவர் பிழைத்து எழுந்த வகையும் நன்று நன்று என்று நகைத்தார்
அவற்றைத் தொலைக்கக் கருதிய பெருமான் மன்னுயிரையெல்லாம் அழிக்கவல்ல சர்வ சங்காரப் படையை எடுத்தார் மனத்தினாற் பூசனை புரிந்து அப்படைக் கலத்தை நோக்கி போர் முனையில் நிற்கும் அரிமுகன் முதலிய அசுரத் தலைவரையும் அளவிறந்த சேனையையும் அழித்திடுக என்று கூறி விடுத்தார்
சங்காரப்படை புறப்பட்டது சூரன் சேனையை முற்றும சூறையாடிற்று இந்திரஞாலத் தேரின் மீதிருந்த மந்தர மலையை நொறுக்கி எறிந்தது கந்தவேள் கையில் மீண்டும் வந்தடைந்தது
அரிமுகனும் பானுகோடனும் எரிமுகனும் வச்சிரவாகுவும் நூற்றிருவரும் மூவாயிரவரும் தருமகோபனும் பெருஞ் சேனையும் பிறரும் மந்தர மலையோடு மடிந்து விழுந்தார்கள் சிவப் படையின் செய்கையைக் கண்டான் சூரன் மனம் தளர்ந்தான் வன்மை இழந்தான் வாட்டம் உற்றான் பெருமூச் செறிந்தான் முன்னைப்போல் தன்னந் தனியனாய் நின்றான்
என் சேனையெல்லாம் சிதைத்த சிறுவனை என்னைப்போல் தனிமை செய்து பின் வெல்வேன் எனத் துணிந்து இந்திரஞாலத்தை நோக்கி நம்ழைப் பகைத்து நிற்கும் பூத கணங்களையும் விற்படை தாங்கிய வீரரையும் கவர்ந்து சென்று அண்டி முகட்டிற் கொண்டு சேர்த்துக் காவல் செய்திடுக எனச் சூரன் பணித்தான்
அவ் வண்ணமே அத் தேர் கடலபோற் பரந்து நின்ற சேனையின் அறிவை மயக்கிக் கவர்ந்து சென்று அசுரர்கோன் பணித்தவாறே அண்டத்தின் முகட்டிற் கொண்டு சேர்த்துக் காவல் செய்து நின்றது
மாற்றான் நிலையும் தம் நிலையும் கண்டார் முருகவேள் சீற்றம் கொண்டார் வில்லை வளைத்தார் திண்மை வாய்ந்த அம்பினை நோக்கி நமது சேனையைக் கவர்ந்து அண்டமுகட்டிற் கொண்டு சேர்த்த வலிய தேரை விரைவிற் கொண்டுவருக என்று கூறி விடுத்தார்
அங்குப் பெருஞ்சேனையைத் தன்னகத்தே கொண்டு நின்ற தனிப் பெருந் தேரைக் கண்டது அதன் வலிமையை முரித்தது சேனையோடு தேரையும் பற்றிக் கொணர்ந்து வெற்றி வேலன் முன்னே விட்டது
அப்போது முருகவேள் இந்திரஞாலத்தை நோக்கி அழகிய நெடுந் தேரே இனி நீ அச் சூரனிடம் செல்லாதே அவன் இறத்தல் திண்ணம் இங்கேயே நில் என ஆணையிட்டார்
அண்டத்தை யடைந்த தேர் அறுமுகன் ஏவிய கணையால் மீண்டு வந்ததைக் கண்டான் சூரன் பூதப் படைகள் எல்லாம் மீண்டும் போர்க்களம் போந்ததும் அறிந்தான்
மாயையின் திறத்தால் சூரன் கொடியதொரு பறவையின் உருவம் கொண்டான் பெருங்கடல் போல் முழங்கினான் சிறகு பெற்ற மலைபோல் எழுந்து யூதர்களை அறைந்தான் கூரிய மூக்காற் குத்தி விழுங்கினான் அறுமுகப் பெருமான் ஏறியிருந்த தேரையும் சுற்றிச் சுற்றி வந்து அடித்தான் பரந்த கடல்களின் எல்லையளவும் பறந்து சென்றான் மீண்டு வந்தான் நிலவுலகம் முழுவதும் சென்று மீண்டான் நாகலோகமும் சென்று வந்து பூதங்களைப் புடைத் தான் எங்கும் சுழன்று திரிந்தான்
இவ்வாறு பறவை வடிவம் பூண்டு போர் புரிந்த சூரனைக் கண்டார் முருகவேள் பறவையைத் தேர்மீது இருந்து போர் செய்து கொல்லுதல் பழியாகும் என நினைத்தார் இந்திரனை நோக்கினார்
கந்தப் பெருமான் கருத்தினையும் தன்பால் அவர் கொண்ட கருணையையும் அறிந்த இந்திரன் அழகிய தோகையையுடைய மயிலாக மாறி வந்தான் மரகதக் குன்றுபோல் வேலனைப் போற்றி நின்றான் ஐயனே வானவர் எல்லாம் வணங்கி நிற்க எளியனாகிய என்மீது கருணை வைத்தாய் ஆதலால் புன்மை தீர்ந்தேன் நன்மையுற்றேன் பிறப்பெனும் பேதைமையும் போக்கினேன் என்று இந்திரன் கூறியபொழுது முருகப் பெருமான் தேரினின்றும் இறங்கித் தோகை மயில்மேல் ஏறினார் சூரனைத் தொடர்ந்து சென்றார்
தொடர்ந்து வந்து தொல்லை விளைவித்த முருகன் செயல் கண்டு சூரன் மனந்தளர்ந்தான் துயரடைந்தான் சீற்றம் கொண்டான் அவர் கையில் இருந்த வில்லைக் கடித்து முரிக்கக் கருதி வந்தான்
அம் மாயா வடிவங்களை நோக்கி முருகவேள் ஆயிரங் கோடி அம்புகளை எடுத்து அவற்றை நோக்கி அம்பாகிய அமரரே நீர் சென்று சூரன் எடுத்துள்ள மாய வடிவங்களை அடியோடு கெடுத்து வருக என்று விடுத்தார்
அவ் வம்புகள் விரைந்து சென்றன வேகமும் கோபமும் கொண்டன சூரன் எடுத்த ஓர் உருவத்திற்கு ஏழுருவம் எடுத்தன எட்டுத் திசையிலும் விண்ணிலும் மண்ணிலும் செறிந்தன அவன் மாயங்களை யெல்லாம் அழித்தன
அந் நிலையில் பெருமான் சூரனை நோக்கி கருமேகத்தின் இடையே தோன்றி மறையும் மின்னலைப் போல எம் கண்ணெதிரே எண்ணரிய உருவம் கொண்டாய் அவற்றையெல்லாம் அறிந்தோம்
இனி நமது வடிவத்தை நீ காண்பாயாக என்று திருவாய் மலர்ந்து கடலும் கடல் சூழ்ந்த உலகமும் புவனமும் அண்டமும் வானமும் பிறவும் தமது திருமேனியில் அமைந்தனவேயன்றி வேறில்லை என்னும்படி சிறந்ததோர் உருவம் கொண்டார்
இவன் பெருமையை அறிந்திலேனே மாயவன் மலரவன் முதலிய தலைவர்க்கும் வானவர்க்கும் பிற உயிர்களுக்கும் மூலகாரணமாய் நின்ற மூர்த்தி இம் மூர்த்தியன்றோ
ஆயிரங் கோடி காமதேவருடைய அழகெல்லாம் திரண்டு ஒன் றாகி வந்தாலும் அறுமுகப் பெருமானது திருவடிவிற்கு இணை யாகாது என்றால் இவரது எல்லையற்ற அழகிற்கு உவமை கூற வல்லார் யார்
என் அகந்தை அகன்றது மெய்யறிவு மனத்திற் புகுந்தது வலத் தோளும் கண்ணும் துடித்தன புவனங் களெல்லாம் புலனாகின்றன தேவதேவனது திருவுருவம் காணப் பெற்றேன்
என் கால்கள் இவரைச் சுற்றி வலம் வரவேண்டும் கைகள் குவிந்து தொழவேண்டும் தலை தாழ்ந்து வணங்கவேண்டும் வாய் வழுத்த வேண்டும் தீமை யெல்லாம் ஒழிந்து நான் அடிமையாக வாழ வேண்டும்
தேவரை நான் சிறை செய்தது தவறு என்று சொன்னார் பலர் எனினும் அச் செய்கையாலன்றோ மறைகளும் பிரமனும் மற்றுமுள்ள வானவரும் காணுதற்கரிய இறைவன் இங்கு வரப்பெற்றேன்
அந் நிலையில் முருகவேள் தமது பெருவடிவத்தை நீத்தார் முன்போல் மயில்மீது ஏறிவந்தார் சூரனுக்கு அளித்த மெய்யறிவையும் மாற்றினார் அவனை முன்னிருந்த வண்ணம் ஆக்கினார்
முன்னே இக் கடும் போரை மூட்டிய வானவரைச் சாடி முடித்துச் சற்றே சீற்றம் தீர்வேன் என்றான் சூரன் அக்கருத்தை நிறைவேற்றுமாறு மீண்டும் ஒரு மாய மந்திரத்தை ஓதினான்
அடியவர்க்கு இனிய ஆண்டவனே ஒலம் மெய்ஞ்ஞானமாகி மிளிக்கின்ற முதல்வனே ஒலம் முனிவர்தம் தலைவனே ஒலம் கருதுதற்கரிய பெரியோய் ஒலம் எல்லாம் படைத்த இறைவா ஒலம் கண்ணுதற்பெருமான் அருளிய கடவுளே ஒலம் தேவ தேவா ஒலம் பகைவரைத் தகர்க்கும் பரமனே ஒலம் வேற்படை எடுத்த விமலா ஓலம் பாவலர்க்கு எளியாய் ஒலம் பன்னிரு கரத்தாய் ஓலம் மூவரும் ஆகி நின்ற முழு முதற் பொருளே ஒலம் ஒலம் அடியேம் படும் பாட்டை நீ சிறிதும் அறிகிலை போலும் இன்னும் சற்றே காலம் தாழ்ப்பின் மாய இருளில் மறைந்து நின்று சூரன் உலகமெல்லாம் அழித்திடுவான்
வானவர்கோன் சொல்லிய மொழிகளையும் அசுரர் கோன் செய்த கொடுமைகளையும் அறிந்த முருகன் தம் கையில் அமைந்த நெடுவேலை நோக்கி அச் சூரனது மார்பைப் பிளந்து கணப் பொழுதில் வருக எனப் பணித்து விடுத்தார்
என இறுமாந்து சீற்றம் கொண்டான் நெடுங் கடலின் நடுவே பேந்து நெருப்புப் போன்ற தளிர்களும் புகை போன்ற தழைகளும் பொன் போன்ற பூந்துணர்களும் மரகதம் போன்ற காய்களும் செம்மணி போன்ற கனிகளும் தாங்கி கார்மேகம் போன்ற ஒரு பேரிய மாமரமாய் நின்றான்
மாறுபடு சூரன் மாயத்தால் மாமரமாகி மரக்கடலின் நடுவே நின்ற நிலையும் அவன் உள்ளக் கருத்தும் உடலின் வலியும் கண்டு வேற்படை கடுஞ்சீற்றம் கொண்டது
ஈசனது நெற்றிக் கண்ணில் எழுந்த நெருப்பிலே உருவாக்கி அப் பெருமான் திருக்கரத்திலே தாங்கிய தீப்பிழம்பிலே தோய்க்கப்பெற்றது போன்ற வேற்படை கண்டவர் அஞ்சக் கடிது சென்று மாமரத்தை அடியோடு வெட்டி முரித்தது
வஞ்சனை வடிவம் அழிந்தவுடன் வெஞ்சினம் கொண்ட சூரன் தன் முன்னைய உருவம் எய்தினான் உடைவாளை எடுத்துப் போர் புரியக் கருதி ஆரவாரித்தான்
இங்ஙனம் வாளேந்தி உருத்து நின்ற வல்லாளனைத் தாக்கிற்று வேற்படை அவன் மார்பை இரு கூறாகப் பிளந்து அலைகடலில் எறிந்து ஆகாய் வழியே சென்றது அனல் உருவத்தை விட்டு அருள் உருவம் கொண்டது வானவர் சொரிந்த பூமாரியின் இடையே விரைந்து சென்றது ஆகாய கங்கையிற் படிந்தது மீண்டும் முருகப் பெருமானது செங்கையில் வந்து அமர்ந்தது
சேவலும் மயிலுமாக வந்த சூரனைக் கண்ணுற்றார் செவ்வேள் கருணை வாய்ந்த திருக்கண் நோக்கம் பெற்றபோது சூரன் பகைமை நீங்கிப் பண்புற்றான்
உடனே சிறகடித்து எழுந்து கொக்கறுகோ என்று கூவிற்று அக் கோழி அந் நிலையில் இந்திரனாகிய மயிலினின்றும் இறங்கினார் முருகன் மெய்யுணர்வு பெற்று நின்ற சூர மயில்மீது ஏறி நீ எம்மைச் சுமப்பாயாக என்று கூறி அதனை விண்ணிலும் மன்னிலும் நடத்தினார்
வேற்படை தாங்கிய முருகன சூாடர்பகை முடிதது அழகிய மயில்மீது வரக்கண்ட பூதரும் வீரரும் வீரவாகுவும் ஆர்வமுறச் சென்று அடிபணிந்து சூழ்ந்தார்கள் எம் ஐயனே நெடுங்கடலின் நீரைக் குடிக்க வடிவேல் விடுத்தாய் அப் படையால் சூர் அறுத்தாய் நின் அடியாரைப் பற்றி நின்ற வல் வினையின் வேர் அறுத்தாய் இனி எமக்குக் குறையொன்றுண்டோ
மன்னன் இறந்தான் என்ற சொல் செவியிற் பட்டதும் இடியினால் அடி பட்ட நாகம் போல் உயிர் துறந்தாள் அவன் தேவியாகிய பதுமை தலையாய் அன்பின் தன்மை அது வன்றோ
என் அரசே அன்றே நான் சொன்னேனே என் மொழியை நன்றென உணர்ந்தாயில்லை உறுதியெனக் கொண்டாயில்லை இறப்பதற்கோ இப்போர் புரிந்தாய் அந்தோ இனி என்றுதான் உன்னை அரசனாகக் கான்பேனே
திருமாலும் பிரமனும் இந்திரனும் ஏனைய வானவரும் வாழ்க வாழ்க என வாழ்த்தி நிற்க அரசு வீற்றிருந்த ஐயனே நீ சிவகுமாரனாகிய சிறுவன் தேரில் கோழியாய் நின்று விலாவொடியக் கூவுகின்றாயோ அண்டத்திலுள்ள உயிர்கள் எல்லாம் அடி வணங்க அரியாசனத்தில் அரசு வீற்றிருந்த நீ வாகை பெற்ற வேலவனைத் தோகை மயிலாய் நின்று சுமக்கின்றாயோ என்று இரணியன் இரங்கி யழுதான் தளர்ந்து பெருமூச்செறிந்தான் அசுரனாகிய ஒன்னைக் கண்டரல் பூதர்கள் கொன்று பெருஞ்சினம் தீர்வர் ஆதலால் இங்கு நிற்றல் ஆகாது என்று எண்ணி முன்போல் கடலில் புகுந்து மறைந்தான் துன்புற்ற மனத்தோடு குல குருவாகிய சுக்கிரனிடம் சென்றான் இறந்துபட்ட தந்தையர்க்கும் தாயர்க்கும் உடன் பிறந்தார்க்கும் மற்றைய சுற்றத்தார்க்கும் முறைப்படி எள்ளும் நீரும் இறைத்து இறுதிக் கடன் கழித்தான்
அறுமுகப் பெருமான் ஆணைப்படி அமரரைச் சிறை மீட்கச் சென்றவர் அவரை நோக்கி வானவரே வருக வருக உம்மைச் சிறை செய்த சூரனை எம்மையாளுடைய ஐயன் அழித்துவிட்டார்
தேரும் சீரும் பெற்றிருந்த சூரனை வேற் படையால் முருகவேள் ஒழித்துவிட்டார் என்று சொல்லிய மொழிகளை கேட்டனர் வானவர் கூட்டோடு வீட்டின்பம் பெற்றாற்போல் மகிழ்ந்தனர் கால்களிற் பூட்டிய விலங்குகளை ஒடித்தெறிந்தனர் கொடிய சிறையினின்றும் விடுதலை பெற்றுச் சென்றனர்