sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ஆகா இந்தப் பெரிய பாரத பூமியில் எங்கள் இளவரசருக்கு இருக்க இடமில்லையென்று கப்பலில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டாரே சக்கரவர்த்தி அவருடைய நெஞ்சு எப்படிப்பட்ட கல் நெஞ்சு அதைக் காட்டிலும் ஒரே அடியாக உயிரை வாங்கியிருந்தாலும் பாதகமில்லை நீ சொல்வது தவறு பொன்னா உயிர் உள்ளவரையில் எப்படியும் நம்பிக்கைக்கும் இடமுண்டு
மகன் இந்த மட்டும் உயிரோடு இருக்கிறானே என்று மகாராணிக்குச் சந்தோஷமாய்த்தானிருக்கும்அதோ மகாராணி போலிருக்கிறதே என்று சிவனடியார் வியப்புடன் சொன்னார்
உடனே சிவனடியாரை நோக்கி சுவாமி ஏதோ நான் தெரியாத்தனமாக உளறிவிட்டேன் அதையெல்லாம் மன்னிக்க வேண்டும் என்று உண்மையான பச்சாதாபத்துடனும் பக்தியுடனும் கூறினான்
அம்மா உன் மனத்தைக் கலங்க விடக் கூடாது என்று சிவனடியார் ஆரம்பித்தபோது அருள்மொழி அவரைத் தடுத்து துக்கம் பொங்கும் குரலில் கூறினாள் ஐயோ மனத்தைக் கலங்கவிடக் கூடாது என்கிறீர்களே
அம்மா நீ மட்டும் அன்று காஞ்சியில் பல்லவ சக்கரவர்த்தியின் நீதி சபையில் இருந்திருந்தாயானால் உடல் பூரித்திருப்பாய் பொய்யாமொழிப் பெருமான் ஈன்ற பொழுதிற் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச் சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய் என்று சொன்னது உன் விஷயத்தில் மட்டும் பொய்யாகப் போகுமா
பல்லவ சாம்ராஜ்யத்திற்குள் அடங்கிக் கப்பங்கட்டிக் கொண்டு வருவதாயிருந்தால் உன்னுடைய துரோகத்தை மன்னித்து சோழ நாட்டுக்கும் பட்டங் கட்டுகிறேன் என்றார்
அருள்மொழி அதைப் பார்க்க நான் கொடுத்து வைத்திருந்தேன் நீதான் அந்தப் பாக்கியத்தைச் செய்யவில்லை ஆவலினால் விரிந்த கண்களில் கண்ணீர் ததும்ப மேற்கூறிய விவரத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அருள்மொழி கூறினாள் நான் பாக்கியமற்றவள்தான் அதற்கும் சந்தேகமா
மகன் தேசப் பிரஷ்டனாகிக் கண் காணாத தேசத்துக்குப் போன பிறகும் உயிர் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் சுவாமி பல்லவ சக்கரவர்த்தி உறையூருக்கு வரப்போகிறார் என்று சொல்லுகிறார்களே அது உண்மையா
அப்படி வந்தால் அவர் காலில் விழுந்து என்னையும் விக்கிரமனை அனுப்பிய இடத்துக்கே அனுப்பி விடுங்கள் என்று வேண்டிக் கொள்ளப் போகிறேன் என்ன சொன்னாய் அருள்மொழி அழகுதான் உன் புருஷனுடைய ஜன்ம சத்ருவின் காலில் விழுந்தா கெஞ்சுவாய் வீர சொர்க்கத்தில் இருக்கும் பார்த்திப ராஜா இதை அறிந்தால் சந்தோஷப்படுவாரா யோசித்துப் பார் ஆமாம் அவர் சந்தோஷப்படமாட்டார் நானும் அவருடைய சத்ருவிடம் பிச்சைக் கேட்கப் போகமாட்டேன் ஏதோ ஆத்திரப்பட்டுச் சொல்லி விட்டேன்
கன்னியாகுமரியிலிருந்து இமய பர்வதம் வரையில் புலிக்கொடி பறக்க வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டாரே அவருடைய பிள்ளைக்கு இந்தப் பெரிய தேசத்தில் இருக்கவும் இடமில்லாமல் போய்விட்டதே பார்த்திப மகாராஜா வேறொரு மனக்கோட்டையும் கட்டவில்லையா அம்மா
இரகசிய சித்திர மண்டபத்தில் அவர் எழுதியிருக்கும் சித்திரங்களைக் கொஞ்சம் ஞாபகப்படுத்திக் கொள் ஐயோ அவருடைய ஆசை இம்மாதிரியா நிறைவேற வேண்டும்
விக்கிரமன் கடல்களுக்கு அப்பாலுள்ள நாடுகளில் அனுபவிக்கும் கஷ்டங்கள் எல்லாம் அவனுடைய வீர பராக்கிரமங்களை இன்னும் அதிகமாக வளர்க்கும்
என்ன சொல்லுகிறீர்கள் சுவாமி ஆமாம் தாயின் அன்பையும் தாய்நாட்டுப் பற்றையும் காட்டிலும் பெரியதொரு சக்தியும் அவனைத் திரும்பவும் இத்தேசத்துக்கு வரும்படி இழுக்கும்
அம்மா நான் இன்று பற்றை அறுத்த துறவியானாலும் பூர்வாசிரமத்தில் ஸ்திரீ பிரேமையினால் ஏற்படும் இன்ப துன்பங்களை அறிந்தவன் இது என்ன சுவாமி நீங்கள் சொல்வது எனக்கு விளங்கவில்லையே
மாமல்லபுரத்துக் கடற்கரையில் விக்கிரமனை ஏற்றிச் சென்ற கப்பல் கிளம்பப் கரையோரமாய்ச் செல்ல ஆரம்பித்த சமயத்தில் அந்தப் பெண் காஞ்சியிலிருந்து ஓடோ டியும் வந்து சேர்ந்தாள் மறுபடியும் அவர்களுடைய கண்கள் சந்தித்தன உள்ளங்கள் பேசிக் கொண்டன காதலும் கனிவும் ததும்பிய அந்தப் பெண்ணின் விசால நயனங்களை விக்கிரமனால் ஒருநாளும் மறக்க முடியாது
இரவிலும் பகலிலும் விழித்திருக்கும் நிலையிலும் தூக்கத்திலே கனவிலும் அந்தப் பெண்ணின் மதிவதனம் அவன் முன்னால் தோன்றிக் கொண்டுதானிருக்கும்
இத்தனை நேரமும் திகைத்து உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த அருள்மொழி ஐயோ எனக்கு மிஞ்சியிருந்த செல்வமெல்லாம் என் பிள்ளையின் அன்பு ஒன்றுதான் அதற்கும் ஆபத்து வந்துவிட்டதா
சிவனடியார் நில்லுங்கள் என்று அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்திவிட்டு தமது கமண்டலத்திலிருந்து தண்ணீர் எடுத்து அவளுடைய முகத்தில் தெளித்தார்
அருள்மொழி சற்று சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்துவிட்டு இல்லை ஏதோ ரொம்பவும் வேதனை தரும் செய்தி ஒன்றைச் சொன்னீர்கள் என்றாள்
சோழநாட்டின் மிகப்பெரிய விரோதி யாரோ என்னுடைய பதியின் மரணம் எந்தக் கொடிய சத்துருவினால் ஏற்பட்டதோ இன்று நான் இவ்விதம் ஆதரவற்ற அநாதையாயிருப்பதற்கு யார் காரணமோ அப்பேர்ப்பட்ட பகைவனுடைய மகளைப் பார்த்தா என் மகன் மயங்கி விட்டான்
தூரத்திலிருந்தே ஒருவரையொருவர் பார்த்ததுதான் அவர்களுக்குக் கலியாணமே நிச்சயமாகி விட்டது போல் நீ கலக்கமடைய வேண்டாம் என்றார் பெரியவர்
சுவாமி விக்கிரமன் எங்கேயாவது கண்காணாத தேசத்தில் உயிர் வாழ்ந்திருக்கட்டும் பசிக்கு உணவு இல்லாமலும் தாகத்துக்குத் தண்ணீர் இல்லாமலும் கஷ்டப்பட்டாலும் படட்டும் ஆனால் அவன் திரும்பி வரவும் வேண்டாம் எங்கள் பரம விரோதியினுடைய மகளின் மாய வலையில் விழவும் வேண்டாம் உன்னுடைய இருதய அந்தரங்கத்தை நன்றாகச் சோதித்துப் பார் அருள்மொழி உன் மகன் சக்கரவர்த்தியின் மகளை மணம் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்னும் விருப்பம் லவலேசமும் உனக்கு இல்லையா
இவ்வளவு நடந்து விட்ட பிறகு என் மகன் சக்கரவர்த்தியின் மகளைக் கல்யாணம் செய்து கொள்வதைவிட அவன் இறந்துவிட்டான் என்ற செய்தியே எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் அருள்மொழி நீ அந்தக் குழந்தை குந்தவியைப் பார்த்ததில்லை அதனால் தான் இப்படியெல்லாம் வெறுப்பாகப் பேசுகிறாய் தாங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா சுவாமி
அவளோடு இரண்டு நாள் பழகிவிட்டால் நீயும் அவ்விதந்தான் அவளிடம் பாசம் வைப்பாய் வேண்டாம் எனக்கு ஒருவரையும் இனிமேல் பார்க்க வேண்டாம் பழகவும் வேண்டாம் இந்த உலகை விட்டுச் சென்று என் பதியை மீண்டும் அடையும் நாளை நான் எதிர் நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் அருள்மொழி ஒரு காலத்தில் என்னை நீ ஒரு வரம் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டாய்
இதுநாள் வரையில் தந்தையின் வார்த்தைக்கு மறுவார்த்தை பேசி அறியாதவள் விக்கிரமனுக்காகச் சக்கரவர்த்தியிடம் எவ்வளவோ சண்டை பிடித்தாள் அப்படியா சுவாமி
இவ்விரு சமயங்களிலும் பெரியார்கள் பலர் தோன்றி திவ்ய ஸ்தல யாத்திரை என்ற விஜயத்தில் தமிழ் நாடெங்கும் யாத்திரை செய்து பக்திச்சுடர் விளக்கு ஏற்றி ஞான ஒளியைப் பரப்பி வந்தார்கள்
மகேந்திரவர்ம சக்கரவர்த்தியின் காலத்திலேயே பிரசித்தி அடைந்து தமிழகத்தின் போற்றுதலுக்கு உரியவராகிவிட்ட அப்பர் சுவாமிகள் விக்கிரமன் நாடு கடத்தப்பட்டபோது முதிர்ந்த மூப்பின் காரணமாக அதிகமாய் நடமாடவும் இயலாத தள்ளாமையை அடைந்திருந்தார்
அந்தத் தள்ளாத பிராயத்திலும் அவர் ஸ்தல யாத்திரை சென்றிருந்து சமீபத்தில் திரும்பி வந்திருக்கும் செய்தியைக் குந்தவிதேவி அறிந்தாள்
ஆகா அந்த ஆனந்த நடனத்தின் அற்புதத்தை தான் என்னவென்று வர்ணிப்பேன் அந்தப் பேரானந்தத்தை அனுபவிப்பதற்காக மீண்டும் மீண்டும் மனிதப் பிறவி எடுக்கலாமே என்று கூறிவிட்டு பாதி மூடிய கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக பின்வரும் பாசுரத்தைப் பாடினார் குனித்த புருவமும் கொவ்வைச் செவ் வாயில் குமிண் சிரிப்பும் பனித்த சடையும் பவளம் போல் மேனியில் பால் வெண்ணீறும் இனித்த முடைய எடுத்த பொற் பாதமும் காணப்பெற்றால் மனித்தப் பிறவியும் வேண்டுவதே இந்த மாநிலத்தே பாட்டு முடிந்த பின்னர் அப்பர் சுவாமிகள் சற்று நேரம் மெய்ம்மறந்து பரவச நிலையில் இருந்தார்
அப்பர் ஒருவாறு சுய உணர்வு அடைந்தபோது குந்தவி அவரை நோக்கி சுவாமி சோழ நாட்டில் யாரோ ஒரு சிவனடியார் புதிதாகத் தோன்றி ராஜரீகக் காரியங்களிலெல்லாம் தலையிடுகிறாராமே தங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமா
அவளுடைய வார்த்தைகளை அரைகுறையாகவே கேட்ட அப்பெரியார் என்ன குழந்தாய் சோழ நாட்டில் தோன்றியிருக்கும் சிவனடியாரைப் பற்றிக் கேட்கிறாயா
ஆகா அந்தப் பிள்ளைக்கு ஞானசம்பந்தன் என்ற பெயர் எவ்வளவு பொருத்தம் பால் மணம் மாறாத அந்தப் பாலகருக்கு எப்படித்தான் இவ்வளவு சிவஞானச் செல்வம் சித்தியாயிற்று
என்ன அருள் வாக்கு அவர் தாய்ப் பால் குடித்து வளர்ந்த பிள்ளை இல்லை அம்மா ஞானப்பால் குடித்து வளர்ந்த பிள்ளை இல்லாவிட்டால் முகத்தில் மீசை முளைப்பதற்குள்ளே இப்படிப்பட்ட தெய்வீகப் பாடல்களையெல்லாம் பொழிய முடியுமா
குழந்தாய் நீ யாரைப் பற்றிக் கேட்கிறாயோ எனக்குத் தெரியாது ஜடாமகுடத்துடன் புலித்தோல் தரித்த சிவனடியார்கள் எத்தனை யோ பேர் இருக்கிறார்கள்
என்னுடைய தந்தைக்கு விரோதமாகக் கலகங்களை உண்டு பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாராம் என்ன சொன்னாய் அம்மா அதிசயமாயிருக்கிறதே அப்படிப்பட்ட சிவனடியார் யாரையும் எனக்குத் தெரியாது
சைவத்தையும் வைஷ்ணவத்தையும் இரு கண்களைப் போல் காத்து வளர்த்து வருகிறவராயிற்றே உன் தந்தை நரசிம்மவர்ம சக்கரவர்த்தியின் ஆட்சியில் சிவனடியார்கள் எதற்காக ராஜரீகக் காரியங்களில் ஈடுபட வேண்டும்
பல்லக்கில் ஏறி அரண்மனைக்குப் போகும் போது அவள் பின்வருமாறு எண்ணமிட்டாள் முதுமை வந்து விட்டால் எவ்வளவு பெரியவர்களாயிருந்தாலும் இப்படி ஆகிவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது
பேச ஆரம்பித்தால் நிறுத்தாமல் வளவளவென்று பேசிக் கொண்டே போகிறார் கேட்டதற்கு மறுமொழி உண்டா என்றால் அதுதான் கிடையாது எல்லாம் வயதான தோஷந்தான் இளவரசன் விக்கிரமனை ஏற்றிக் கொண்டு கிளம்பிய கப்பல் சீக்கிரத்திலேயே வேகம் அடைந்து கிழக்கு நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கியது
அந்த நீல நிறப் பரப்பிலே பெரும் பள்ளங்களும் மேடுகளும் பெரு மூச்சு விட்டுக் கொண்டு மேலே எழும்பியும் கீழே விழுந்தும் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன
கடலின் ஆழத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் எல்லையற்ற மோன அமைதியைப் போல் அவனுடைய இருதயத்தின் அடிவாரத்திலும் விவரிக்கவொண்ணாத பரிபூர்ண சாந்தி நிலவிற்று
பார்த்திப மகாராஜா சோழ நாட்டின் மேன்மையைக் குறித்துத் தாம் கண்ட கனவுகளைப் பற்றிச் சொன்னதெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக ஞாபகம் வந்தன
புலிக்கொடி கம்பீரமாகப் பறக்கும் பெரிய பெரிய கப்பல்களில் சோழநாட்டு வீரர் படைகளுடன் பிரயாணம் செய்து கடல்களுக்கப்பாலுள்ள தேசங்களிலெல்லாம் வெற்றிக் கொடி நாட்ட வேண்டுமென்ற மனோரதத்துக்கும் இன்று பல்லவர்களின் சிங்கக் கொடி பறக்கும் கப்பலில் கையும் காலும் சங்கிலியால் கட்டுண்டு தேசப் பிரஷ்டனாய்ப் பிரயாணம் செய்வதற்கும் எவ்வளவு தூரத்துக்கு எவ்வளவு தூரம் இப்படி விக்கிரமன் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த போதே கப்பலின் தலைவன் சில ஆட்களுடன் அங்கு வந்து விக்கிரமனைப் பிணித்திருந்த சங்கிலிகளை எடுக்கச் செய்தான்
கப்பல் கரையை விட்டுக் கிளம்பிய தருணத்தில் அந்தப் பெரியவர் எங்கிருந்தோ வந்து குதித்துத் தமது திருக்கரத்தை நீட்டி ஆசீர்வாதம் செய்தாரே
அவருக்குத்தான் நம்மிடத்தில் எவ்வளவு அன்பு சிவனடியாரைப் பற்றி நினைக்கும்போதே மற்றோர் உருவம் விக்கிரமனுடைய மனக்கண் முன் தோன்றியது
இப்படி வெகு நேரம் அவளைப் பற்றியே எண்ணி கொண்டிருந்த விக்கிரமன் சூரியன் மறைந்து நாலுபுறமும் இருள் சூழ்ந்ததைக்கூடக் கவனிக்கவில்லை
இந்த உதயசந்திரனுடைய பொன்னிறந்தான் அவளுடைய முகத்தின் நிறமும் ஆகா அது என்ன அழகான முகம் என்ற எண்ணம் அப்போது விக்கிரமனுக்கு முதன் முதலாகத் தோன்றியது
அந்தப் பொன் முகத்தின் அழகை அதைக் கவிந்திருந்த கருங்கூந்தல் எவ்வளவு நன்றாய் எடுத்துக் காட்டிற்று ஆம் நிகரில்லாத சௌந்தரியம் வாய்ந்தவள் அந்தப் பெண்
ஏனெனில் வழக்கம் போல் சூரியன் சமுத்திரத்திலிருந்து கிளம்பி ஜோதிப் பிழம்பாய் மேலே வருவதற்குப் பதிலாக பச்சை மரங்களுக்குப் பின்னால் உதயமாகி மேலே ஒளிக்கிரணங்களைப் பரப்பினான்
இந்த அபூர்வக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டு விக்கிரமன் நிற்கும்போதே கப்பல் தலைவன் அவனை நெருங்கி இளவரசே அதோ தெரிகிறதே அந்தத் தீவின் அருகில்தான் தங்களை விட்டுவிடும்படி எங்களுக்குக் கட்டளை
கரையை நெருங்க நெருங்க தூரத்தில் கப்பலிலிருந்து பார்த்தபோது எறும்புக் கூட்டம் மாதிரி காணப்பட்டது உண்மையில் மனிதர்கள் கூட்டமே என்று தெரிய வந்தது
அந்தத் தீவில் வாழும் மனிதர்கள் என்ன ஜாதி யாரோ எப்படிப்பட்டவர்களோ என்ன பாஷை பேசுபவர்களோ ஒருவேளை நரமாமிச பட்சணிகளாய்க்கூட இருக்கலாமல்லவா
என்று இவ்விதமெல்லாம் எண்ணமிட்டுக் கொண்டிருந்த விக்கிரமனுக்கு அங்கு எழுந்த வீரவேல் வெற்றிவேல் என்னும் சோழ நாட்டின் வீரத் தமிழ் முழக்கமானது அளவிலாத வியப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் ஊட்டிற்று
அன்னை அருள்மொழித் தேவியின் கருணை முகமும் சிவனடியாரின் கம்பீரத் தோற்றமும் கடைசியாக விரிந்து படர்ந்த கண்களுடன் கூடிய அந்தப் பெண்ணின் மதிவதனமும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகவும் மின்னலைக் காட்டிலும் விரைவாகவும் தோன்றி மறைந்தன
கரையை நெருங்கியபோது தனக்கு நேர்ந்த விபத்தின் காரணமாகவே அங்கே கூடியிருந்த ஜனங்கள் அவ்வளவு கவலையுடன் நிசப்தமாயிருந்தார்கள் என்பதை அறிந்து கொண்டான்
இவ்வளவு சத்தங்களுக்கும் மத்தியில் விக்கிரமனுக்கு அருகில் கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் நின்ற ஒரு பெரிய மனிதர் விலகுங்கள் விலகுங்கள் கஜராஜனுக்கு வழிவிடுங்கள் என்று கூவினார்
ஆமாம் மாமல்லபுரத்தில் நடந்த கலைத் திருநாளின்போது நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியின் சமூகத்தில் செண்பகத் தீவு வாசிகளின் விண்ணப்பத்தைச் சமர்ப்பித்த தூதர் தான் இவர் விலகுங்கள் என்ற அவருடைய குரலைக் கேட்டுச் சுற்றிலும் நின்ற ஜனங்கள் விரைவாக விலகிக் கொண்டார்கள்
பட்டணப் பிரவேசத்துக்காக அலங்கரிக்கப்பட்டது போலக் காணப்பட்ட அந்த கஜராஜனுடைய தூக்கிய துதிக்கையில் ஓர் அழகான புஷ்பஹாரம் இருந்தது
வீரவேல் வெற்றிவேல் என்னும் கோஷங்களுடன் விக்கிரம சோழ மகாராஜா வாழ்க செண்பக நாட்டு மன்னர்பிரான் வாழ்க என்னும் கோஷங்களையும் கேட்டு விக்கிரமனுடைய உள்ளம் பெருங்கிளர்ச்சியடைந்தது
மகா ஆச்சரியம் விளைவித்த இந்தச் சம்பவங்களைப் பற்றி யாரிடமாவது கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளவேண்டுமென்று அவனுக்குத் துடிப்பாயிருந்தது
யானை கடற்கரையிலிருந்து உள்நாட்டை நோக்கிக் கம்பீரமாக நடந்து செல்ல ஜனக்கூட்டமும் ஆரவாரத்துடன் அதைப் பின் தொடர்ந்து சென்றது
அம்பாரியின் மீது வீற்றிருந்த விக்கிரமனோ இல்லை இதெல்லாம் நிச்சயமாக உண்மை இல்லை கனவுதான் காண்கிறோம் அல்லது இந்திரஜாலம் மகேந்திரஜாலம் என்று சொல்லுகிறார்களே அப்படி ஏதாவது இருக்க வேண்டும் என்று அடிக்கடி எண்ணிக் கொண்டான்
சுற்று முற்றும் அவன் கண்ணில் பட்ட தென்னந் தோப்புகள் மாஞ்சோலைகள் கழனிகள் கால்வாய்கள் எல்லாம் அவனுக்குச் சோழ நாட்டுக் காட்சிகளாகவே புலப்பட்டன
அப்பட்டணத்தின் வீதிகளில் அவரவர் வீட்டு வாசல்களில் நின்ற ஸ்திரீகள் புருஷர்கள் குழந்தைகள் எல்லாரும் சிறந்த ஆடை ஆபரணங்கள் அணிந்து மலர்ந்த முகத்துடன் நின்றார்கள்
அளவிலாத ஆர்வம் பொங்கிய கண்களுடன் அவர்கள் விக்கிரமனைப் பார்த்துப் பலவித வாழ்த்துகளினால் தங்களுடைய மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்துக் கொண்டார்கள்
தன்னைப் பற்றி வந்த கப்பல் பல நாள் பிரயாணம் செய்வதாகப் பாசாங்கு செய்து விட்டுக் கடைசியில் சோழநாட்டின் கடற்கரையிலேயே தன்னை இறக்கிவிட்டிருக் குமோ
இந்த ஆரவார ஊர்வலமெல்லாம் தன்னை ஏமாற்றிப் பல்லவ சக்கரவர்த்தியின் ஆதிக்கத்தை ஒப்புக்கொள்ளும்படி செய்வதற்கு ஒரு சூழ்ச்சியோ இவ்விதமாக எண்ணியபோது விக்கிரமனுக்குக் கோபம் பொங்கிக் கொண்டு வந்தது
ஜனக் கூட்டமெல்லாம் வெளியில் நிற்க முன்னமே நமது கவனத்துக்குள்ளான பெரியவர் மட்டும் விக்கிரமனை அழைத்துக் கொண்டு மாளிகைக்குள் சென்றார்
மகாராஜா இதுதான் இந்தச் செண்பக நாட்டின் மன்னர்கள் பரம்பரையாக வாழ்ந்து வந்த அரண்மனை தாங்களும் இந்த அரண்மனையில் வசிக்க வேண்டுமென்று இந்நாட்டுப் பிரஜைகளின் விண்ணப்பம் என்றார் அப்பெரியவர்
ஆமாம் நீர் மந்திரவாதியில்லாவிட்டால் நான் யார் என்பதும் என்னை இன்று காலை இந்தத் தீவுக்கருகில் கொண்டு வந்து இறக்கி விடுவார்களென்பதும் எப்படித் தெரிந்தது
அது பெரிய கதை மகாராஜா சாவகாசமாக எல்லாம் சொல்கிறேன் இப்போதைக்கு இப்போதைக்கு இது உண்மையாகவே அரண்மனை தானா அல்லது சிறைச்சாலையா என்று மட்டும் சொன்னால் போதும்
இந்த நாட்டில் சிறைச்சாலை என்பதே கிடையாது சிறைச்சாலை இராஜத்துரோகம் மரணத் தண்டனை என்பதெல்லாம் பரத கண்டத்திலே தான் மகாராஜா அப்படியா
மகாராஜா இந்தச் செண்பகத் தீவிலே மட்டுமல்ல இன்னும் கிழக்கே தூரத்திலுள்ள தீவுகளிலும் தமிழ் மக்கள் வசிக்கிறார்கள் தமிழ்மொழி பேசுகிறார்கள்
அடிக்கடி பக்கத்துத் தீவுகளில் உள்ளவர்கள் வந்து இந்நாட்டின் பட்டணங்களையும் கிராமங்களையும் சூறையாட ஆரம்பித்தார்கள் வெவ்வேறு பாஷை பேசுவோரும் அநாகரிகங்களும் தட்டை மூஞ்சிக்காரருமான பற்பல சாதியார் இந்தத் தீவை சுற்றியுள்ள தேசங்களில் வசிக்கிறார்கள்
இப்படிப்பட்ட சமயத்தில் முருகக் கடவுளே அனுப்பி வைத்தது போல் சோழர் குலக்கொழுந்தான தாங்கள் எங்களைத் தேடி வந்திருக்கிறீர்கள் எங்களுடைய பாக்கியந்தான்
சித்தார்த்தரின் குரல் முகத்தோற்றம் ஆகியவற்றிலிருந்து அவர் சொல்லுவதெல்லாம் சத்தியம் என்னும் நம்பிக்கையும் விக்கிரமனுக்கு உண்டாயிற்று
நமது தந்தை பார்த்திப மகாராஜா எந்தக் கரிகால் வளவனைப் பற்றி அடிக்கடி பெருமையுடன் பேசி வந்தாரோ அந்த சோழர் குல முதல்வன் காலத்திலே தமிழர்கள் வந்து குடியேறிய நாடு இது
என்ன ஆச்சரியமான விதிவசத்தினாலோ அப்படிப்பட்ட நாட்டுக்கு நாம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறோம் என்பதை நினைத்தபோது விக்கிரமனுக்கு மயிர்க்கூச்செறிந்தது கண்ணில் நீர் துளித்தது
இந்நாட்டில் வாழும் தமிழ் மக்கள் உடல் பொருள் ஆவியைக் கொடுத்துத் தங்கள் சுதந்திரத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஆயத்தமாயிருக்கிறார்கள்
காஞ்சி நகரின் பற்பல சிவாலயங்கள் விஷ்ணு ஆலயங்களிலிருந்து பேரிகைச் சப்தம் ஆலாட்ச மணி ஓசை யாழின் இன்னிசையுடன் கலந்து பாடும் பக்தர்களின் குரலொலி எல்லாம் கலந்து வந்து கொண்டிருந்தன
அரண்மனைப் பூந்தோட்டத்திலிருந்து செண்பகம் பன்னீர் பாரிஜாதம் ஆகிய மலர்களின் சுகந்தம் குளிர்காற்றுடன் கலந்து இலேசாக வந்து கொண்டிருந்தது
எனக்கு உடம்பு ஒன்றுமில்லை அப்பா மனந்தான் நன்றாயில்லை மனம் இருக்கிறதே அம்மா ரொம்பப் பொல்லாதது மத்தக த்தைப் போன்றது என்று பெரியவர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள்
அதைப் புத்தி என்கிற அங்குசத்தால் அடக்கி ஆளவேண்டும் அப்பா ஏன் குழந்தாய் நான் சமண முனிவரைப் பார்த்துவிட்டு வந்தது தங்களுக்கு எப்படித் தெரிந்தது
என் மகள் என்ன செய்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியாமல் போனால் இந்தப் பெரிய பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தை நான் எப்படி அம்மா கட்டி ஆள முடியும்
தில்லை அம்பலத்தில் ஆனந்த நடனமிடும் பெருமானைத் தரிசிப்பதற்காகவே நிறுத்துங்கள் அப்பா வயதாக ஆக அந்தப் பெரியவர் ஒரே பக்திப் பைத்தியமாகி விட்டார்
தங்களுக்கு ஒரு வேளை பைத்தியம் கியித்தியம் இல்லை குழந்தாய் இல்லை பைத்தியம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை நான் சிரித்த காரணம் வேறு உன் மாதிரியே எனக்கும் ஒரு காலத்தில் இந்த உலகம் பிடிக்காமலிருந்தது
உண்மையில் அநீதி நடந்து விட்டதாக எனக்குத் தெரிந்தால் உடனே அதற்குப் பரிகாரம் செய்து விட்டு மறுகாரியம் பார்க்கிறேன் என்றார் சக்கரவர்த்தி
நிஜந்தானே அப்பா சோழ ராஜகுமாரனுடைய செயலுக்கு அவன் பொறுப்பாளி இல்லையென்று தெரிந்தால் தண்டனையை மாற்றிவிடுவீர்கள் அல்லவா
நிச்சயமாய் அம்மா அப்போது குந்தவி தன் மனத்திற்குள் அந்த வேஷதாரிச் சிவனடியாரை எப்படியாவது கண்டுபிடித்து அவருடைய தாடியைப்பற்றி இழுத்துக் கொண்டு வந்து சக்கரவர்த்தியின் முன்னிலையில் நிறுத்தாவிட்டால் என் பெயர் குந்தவி அல்ல என்று சபதம் செய்து கொண்டாள்
இதைக் கேட்ட சக்கரவர்த்தி தம் மனத்திற்குள் பெண்ணாய்ப் பிறந்தவர்களிடம் தர்க்க ரீதியை எதிர்பார்ப்பதிலேயேயும் பிரயோஜனமில்லைதான் என்று எண்ணிக் கொண்டார்
இப்போது என்ன குடி முழுகிப் போய்விட்டதென்று ஓட ஓட விரட்டுகிறாய் வள்ளி அந்தச் சக்கரவர்த்தி எங்கே போய்விட்டார் என் வேல் தான் எங்கே போச்சு
கெட்ட கேட்டுக்குப் பட்டுக் குஞ்சந்தான் ஓடம் தள்ளுவதற்கும் கும்பிடுவதற்குந்தான் கடவுள் உனக்குக் கையைக் கொடுத்திருக்கிறார் கும்பிடுகிற கையினால் எங்கேயாவது வேலைப் பிடிக்க முடியுமா
இரண்டு உடலும் ஓர் உயிருமாயிருந்த தம்பதிகளுக்குள் இப்படிப்பட்ட ஓயாத வாய்ச் சண்டை நடப்பதற்குக் காரணமாயிருந்த சம்பவம் இதுதான் இரண்டு நாளைக்கு முன் இந்தக் காவேரிக்கரைச் சாலை வழியாக நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியும் குந்தவி தேவியும் அவர்களுடைய பரிவாரங்களும் உறையூரை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது தோணித் துறைக்கு அருகில் சக்கரவர்த்தி சிறிது நின்றார்
தோணித்துறையையும் காவேரியின் மத்தியிலிருந்த தீவையும் அந்தத் தீவில் பச்சை மரங்களுக்கிடையே காணப்பட்ட வசந்த மாளிகையின் பொற் கலசத்தையும் குந்தவிக்குச் சுட்டிக்காட்டி ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்
பொன்னனை அருகில் வரும்படி அவர் சமிக்ஞை செய்யவும் பொன்னன் ஓடோ டியும் சென்று கைகூப்பித் தண்டம் சமர்ப்பித்து பயபக்தியுடன் கையைக் கட்டிக் கொண்டு அவர் முன்னால் நின்றான்
சக்கரவர்த்தியைப் பழிக்குப்பழி வாங்கப் போவதாகவும் அவருடைய மார்பில் தன் வேலைச் செலுத்தப் போவதாகவும் அவன் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததெல்லாம் அச்சமயம் அடியோடு மறந்து போய் விட்டது
அதோ தெரிகிறதே அந்த வசந்த மாளிகையில் தானே அருள்மொழி ராணி இருக்கிறார் ஆமாம் இதோ பார் நமது குழந்தை குந்தவி தேவி ராணியைப் பார்ப்பதற்காகச் சீக்கிரத்தில் இங்கே வரக்கூடும்
சக்கரவர்த்திக்குப் பணிந்து மறுமொழி சொன்ன காரணத்தினால் விக்கிரம மகாராஜாவுக்குப் பொன்னன் துரோகம் செய்துவிட்டதாக வள்ளி குற்றம் சாட்டினாள்
அங்கே நீரோட்டத்தின் மீது தழைத்து கவிந்திருந்த ஒரு புங்க மரத்தினடியில் அதன் வேரின் மேல் உட்கார்ந்து தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை எப்படித் துடைத்துக் கொள்வது வள்ளியிடம் மறுபடியும் எப்படி நல்ல பெயர் வாங்குவது
பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால் இந்தக் கார்த்திகை மாதம் எவ்வளவு ஆனந்தமாயிருக்கும் பார்த்திப மகாராஜாவும் ராணியும் இளவரசரும் இங்கே அடிக்கடி வருவதும் போவதுமாயிருப்பார்கள்
தோணித்துறை அப்போது எவ்வளவு கலகலப்பாயிருந்தது குதிரைகளும் யானைகளும் தந்தப் பல்லக்குகளும் இந்த மாந்தோப்பில் வந்து காத்துக் கொண்டு கிடக்குமே அந்தக் காலம் போய்விட்டது
அந்தச் சண்டாளன் மாரப்ப பூபதி மட்டும் துரோகம் செய்யாமலிருந்தால் இப்போது விக்கிரம மகாராஜா சோழ நாட்டின் சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருப்பார் அல்லவா
மாரப்ப பூபதி பொன்னனின் குடிசைக் கதவைத் திறந்தபோது வள்ளி பின்வருமாறு சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் மானம் போன பிறகு உயிரை வைத்துக் கொண்டு இருந்து என்ன பிரயோஜனம்
நம்ம தேசத்துக்கும் நம்ம மகாராஜாவுக்கும் துரோகம் செய்து விட்டு அப்புறம் பிராணனை வைத்துக் கொண்டு இருக்கிறதாயிருந்தால் உனக்கும் அந்தக் கேடுகெட்ட மாரப்பனுக்கும் என்ன வித்தியாசம்
அடுப்பு வேலையைப் பார்த்தபடி பொன்னன்தான் வருகிறான் என்று நினைத்துக் கொண்டு தலை நிமிராமல் முதலில் பேசிய வள்ளி வேற்றுக் குரலைக் கேட்டதும் திடுக்கிட்டுப் பார்த்தாள்
இதற்குள் பொன்னன் வெளியிலிருந்து வரவே மாரப்பன் அவனைப் பார்த்து பொன்னா உன்னோடு ஒரு சமாச்சாரம் பேச வேண்டும் வா என்று கூறி அவனை வெளியில் அழைத்துப் போனான்
மாரப்பன் சிரித்துக் கொண்டே அதுதான் பொன்னா அதுதான் வள்ளியை நீ கல்யாணம் செய்து கொண்டாயே அதுதான் நீ எனக்குச் செய்த பெரிய உபகாரம்
உங்கள் உறையில் உள்ள கத்தி நிஜக் கத்தியல்ல மரக் கத்தி என்று அவள் ரொம்ப நாளாய்ச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று கூறிவிட்டுப் பொன்னன் எழுந்திருந்தான்
மாரப்பன் கத்தியைப் பக்கத்தில் தரையில் வைத்து விட்டு வேண்டாம் பொன்னா உட்கார் புருஷர்களின் காரியத்தில் பெண் பிள்ளைகளைக் கூப்பிடக்கூடாது
கேட்டால்தானே உண்மையில் அந்தக் கபட சந்நியாசி பல்லவ சக்கரவர்த்தியின் ஒற்றன் எல்லாவற்றையும் போய்ச் சொல்லிவிட்டான் இதைக் கேட்டதும் பொன்னனுக்கு ஏற்கெனவே அந்தச் சிவனடியார் மேல் ஏற்பட்டிருந்த சந்தேகம் கொஞ்சம் பலப்பட்டது
சிவனடியாராயிருந்தாலும் சரி என்றைக்காவது ஒரு நாள் உண்மை தெரியப் போகிறது அப்போது துரோகம் செய்தவனை என்று பொன்னன் பல்லை நரநரவென்று கடித்த வண்ணம் மாரப்பனுக்குப் பக்கத்தில் தரையில் கிடந்த கத்தியைச் சட்டென்று எடுத்து ஒரு சுழற்றிச் சுழற்றி அருகேயிருந்த ஒரு புங்கமரத்தில் ஒரு போடு போட்டான்
வைரம் பாய்ந்த அந்த அடி மரத்தில் கத்தி மிக ஆழமாய்ப் பதிந்தது மாரப்பனுடைய உடம்பு பாதாதி கேசம் ஒரு கணநேரம் வெடவெட வென்று நடுங்கிற்று
விக்கிரமனுக்கு இராஜ்யத்தை திருப்பிக் கொடுப்பது பற்றி பிரஸ்தாபித்ததும் பழைய சேனாதிபதி சொல்வதில் ஏதேனும் உண்மை இருக்குமோ
எனவே மாரப்பன் மேற்கண்டவாறு பேசியதும் பொன்னனுக்கு அவனிடமிருந்த வெறுப்பெல்லாம் திரும்பி வந்துவிட்டது உள்ளுக்குள் கோபம் பொங்கிற்று
மாரப்பன் சொன்னதையெல்லாம் கொஞ்சம் கைச்சரக்கும் சேர்த்து அவன் வள்ளியிடம் தெரிவித்த போது உண்மையாகவே அவன் எதிர்பார்த்த பலன் கிட்டிற்று
என்னிடம் மட்டும் அந்த மாதிரி அவன் சொல்லியிருந்தால் தலையிலே ஒரு சட்டி நெருப்பைக் கொட்டியிருப்பேன் நீ கேட்டுக்கொண்டு சும்மா வந்தாய் என்றாள்
எப்பேர்ப்பட்ட கோபம் அப்போது எனக்கு வந்தது தெரியுமா வள்ளி அவன் வாளைக் கொண்டே அவன் தலையை வெட்டிப் போடப் பார்த்தேன் புங்கமரம் நடுவிலே நின்று தடுத்து விட்டது என்றான்
மாரப்ப பூபதி எவ்வளவு துர்நடத்தை யுள்ளவன் என்பதைச் சக்கரவர்த்திக்கு எப்படியாவது தெரிவித்துவிட வேண்டுமென்று அவர்கள் முடிவு செய்தார்கள்
நீதான் அன்றைக்குச் சக்கரவர்த்திக்குக் கும்பிடு போட்டுக் காலில் விழுந்தாயே அவரை உறையூரில் போய்ப் பார்த்து எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடேன் என்றாள் வள்ளி
அதிலும் சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்க வேண்டு மன்று சொன்னால் சந்தேகப்பட்டுக் காராக்கிரகத்தில் பிடித்துப் போட்டு விடுவார்கள் என்று பொன்னன் சொன்னான்
வந்த வீரர்களின் தலைவன் ஓடக்காரா உன்னைக் கைப்பிடியாகப் பிடித்துக் கொண்டு வரும்படி சக்கரவர்த்தியின் கட்டளை மரியாதையாய் உடனே புறப்பட்டு வருகிறாயா
வள்ளி துணிச்சலுடன் வீரர் தலைவனை நோக்கிசோழ நாட்டில் மரியாதைக்கு எப்போதும் குறைச்சல் இல்லை ஐயா நீங்கள் பிறந்த ஊரில் தான் மரியாதைக்குப் பஞ்சம் போலிருக்கிறது என்றாள்
சக்கரவர்த்தியின் விஜயத்தை முன்னிட்டு உறையூர் வீதிகள் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்த போது பொன்னனுக்கும் வள்ளிக்கும் ஆத்திரமும் துக்கமும் பொங்கிக் கொண்டு வந்தன
ஆகா அதையெல்லாம் சோழநாட்டு ஜனங்கள் அடியோடு மறந்துவிட்டார்கள் போலிருக்கிறது பார்த்திப மகாராஜாவின் மரணத்துக்குக் காரணமான நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியின் விஜயத்துக்காக இப்படி யெல்லாம் நகரலங்காரம் செய்திருக்கிறார்களே இது என்ன அவமானம்
அந்த அரண்மனையில் பெருமிதமும் அதில் காணப்பட்ட சிற்ப வேலைப்பாடுகளும் அவர்களைப் பிரமிக்கச் செய்தன அவர்களின் ஆத்திரத்தையும் அதிகப்படுத்தின
சக்கரவர்த்திக்கு விரோதமான சதியாலோசனையில் கலந்து கொண்டதன் பொருட்டு விசாரிப்பதற்காகத்தான் சக்கரவர்த்தி தங்களை அழைத்து வரச் செய்திருக்க வேண்டும் என்று பொன்னனும் வள்ளியும் கிளம்பும்போது ஊகித்தார்கள்
விசாரணையின்போது தைரியமாக மறுமொழி சொல்லி சக்கரவர்த்திக்குப் பொன்னன் கும்பிட்ட அவமானத்தைத் துடைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றும் அவர்கள் பேசிக் கொண்டு வந்தார்கள்
அங்கே நவரத்தின கச்சிதமான சிங்காதனத்தில் சக்கரவர்த்தி கம்பீரத் தோற்றத்துடன் வீற்றிருப்பதையும் அவருக்கு அருகில் குந்தவி தேவி சாய்ந்து கொண்டு நிற்பதையும் எதிரே மாரப்பன் குனிந்த தலையுடனும் நடுங்கிய உடம்புடனும் எண்சாணுடம்பும் ஒரு சாணாய்க்குறுகி நிற்பதையும் வள்ளியும் பொன்னனும் போகும் போதே பார்த்துக் கொண்டார்கள்
வெகு சாதுவைப்போல் வேஷம் போட்டு நடித்தான் நல்லது நல்லது படகு தள்ளுகிறவன் கூடப் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்துக்கு விரோதமாகச் சதி செய்வதென்று ஏற்பட்டுவிட்டால் அப்புறம் கேட்பானேன்
தோணித்துறையில் இனிய வார்த்தை பேசிய சக்கரவர்த்திக்கும் இங்கே நெருப்புப் பொறி பறக்கும்படி பேசும் சக்கரவர்த்திக்கும் காணப்பட்ட வித்தியாசம் அவர்களைத் திகைக்கச் செய்தது
இவர்களுடைய சதியாலோசனையைப் பற்றி நன்றாய்த் தெரிந்து கொள்வதற்காகச் சிறிது காலம் இவர்களுக்கு உதவியாயிருப்பது போல் நடித்தேன் அவ்வளவு தான்
உடனுக்குடனே தங்களுடைய தளபதி அச்சுதவர்ம பல்லவரிடம் எல்லா விவரங்களையும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன் அப்போது பாவி துரோகி என்ற மெல்லிய பெண் குரல் கேட்டது
பார்த்தேன் அந்தச் சாமியாரின் மந்திரத்தில் இந்தப் பெண்ணும் நன்றாய் மயங்கிப் போயிருக்கிறாள் இவர்களில் ஒருவராவது முழுதும் உண்மை சொல்வதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை அப்பா ஒவ்வொருவரும் மனதில் ஒரு நோக்கத்தை வைத்துக் கொண்டு பேசுகிறார்கள் என்றாள் குந்தவி
அதுவரையில் உன் பேரில் வேறு குற்றம் ஏற்படாதபடி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் தெரிந்ததா இப்போது நீ போகலாம் என்று மிகக் கடுமையான குரலில் கூறினார்
உன் மனைவியை அந்தச் சிவனடியார் விஷயத்தில் மட்டும் கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையாயிருக்கச் சொல்லு அவருடைய மந்திரத்தில் அவள் ரொம்பவும் மயங்கியிருக்கிறாள்போல் தோன்றுகிறது என்றார்
சக்கரவர்த்தி அவர்கள் வெளியேறிய திசையைப் பார்த்த வண்ணம் நானும் எத்தனையோ பெண்களைப் பார்த்திருக்கிறேன் இந்த வள்ளியைப்போல் என்று ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்தார்
அவர் உதவி புரியவில்லை குந்தவி அவர்தான் புலிகேசியை வென்றவர் புற்றிலிருந்து ஈசல் கிளம்புவது போல் கிளம்பிய சளுக்கர் படைகளைத் துவம்சம் செய்தவர்
மேல் வானத்தைப் பொன்மயமாகச் செய்து கொண்டிருந்த சூரியன் சுழலுகின்ற தங்கத் தகட்டைப்போல் அதிவிரைவாய்க் கீழே இறங்கிக் கொண்டிருந்தான்
தளதளவென்று விளங்கிய தாமரை இலைகளின் வனப்பையும் கூம்பிய தாமரை மலர்கள் மொட்டுகள் இவற்றின் அழகையும் அவள் சிறிது நேரம் பார்த்து மகிழ்ந்தாள்
தாமரை இலைகளின் மேலே முத்து முத்தாகத் தண்ணீர்த்துளிகள் நின்றதையும் இளங்காற்றில் தாமரை இலைகள் அசைந்தபோது அந்த முத்துக்கள் அங்குமிங்கும் ஓடிச் சில சமயம் பிரிந்தும் விளையாடியதையும் பார்த்துக் களித்தாள்