sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வள்ளல் புகுந்த காடு நோக்கி வண்டமிழ்ப் புலவரும் விரைந்தார் அங்கு அறத்தின் நாயகன் அருந்தமிழ்ச் சுவையில் தோய்ந்த நெஞ்சினனாய் இருக்கக் கண்டார்.
செந்தமிழ்ப் புலவரைக் கண்டான் குமண வள்ளல் தன் நிலை மறந்தான் அவரைத் தன் மார்புறத் தழுவி மகிழ்ந்தான் இன்மொழி கூறி வரவேற்றான் மாரிகாலத்துக் கதிரவன் போலக் கானகத்திடை மறைந்திருந்த குமண வள்ளலைத் தேடிச்சென்று புலவர் கண்ட வேளையில் இளங்குமணன் ஆணையிட்டு அறையச் சொல்லிய பறையொலி ஒன்று எங்கும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது.
குமண வள்ளல்மீது மக்கள் கொண்டுள்ள அன்பே அவனை எதிர்க்கும் படையாகத் திரளக்கூடும் என அவனைச் சூழ்ந்திருந்த சிறுமதியாளர் அவனுக்கு அச்சம் ஊட்டினர்.
அச்செய்தி கேட்டான் குமண வள்ளல் வருந்தினானில்லை இந்த என் தலைக்கோ கோடி பொன் உடன் பிறந்த உள்ளன்பு போலும் எம்பி என் தலைக்கு இவ்வளவு விலை ஏற்றி வைத்தது என எண்ணி மகிழ்ந்தான்.
அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலத்திலும் பொறையும் பண்பும் பயனும் மிகப் படைத்த பெரியோன் அல்லனோ குமணன் மாண்டு மடிந்த வள்ளல்களுள் எவர்க்கும் கிடைக்காத வாய்ப்பு எனக்குஎன் தலைக்குக் கிடைத்ததேஎன்று எண்ணி உவகை கொண்டான்.
புலவரும் தம் துயர வாழ்க்கையை நினைந்தவராய் அக்கொடுமையைக் கல்லும் கேட்டுக் கரைந்துருகும் வண்ணம் சொல்லோவிய மாக்கிக் காட்டினார் தம் இல்லத்தில் அடுதலை மறந்து நெடுநாளாக அடுப்பில் ஆம்பி பூத்திருக்கும் அவலத்தைவாட்டும் பசியால் வதையுறும் தம் மனைவியாரின் பாலற்ற மார்பினை வறிதே சுவைத்துச் சுவைத்து வாய் விட்டுக் கதறும் பச்சிளங் குழந்தை படும் வேதனையைஅது கண்டு ஆவி சோர்ந்து அழுது நிற்கும் தம் மனைவியாரின் துன்பத்தைதுயரத்தை யெல்லாம் கேட்டார் கண்கள் நீர் சிந்தும் வண்ணம் நவின்றார் புலவர்.
இன்மை தீர்க்கும் குடிப்பிறந்த அவ் வேந்தன் புலவரின் துயர் நிறைந்த மொழிகள் கேட்டு இதயம் உருகினான் சான்றோரின் தமிழகத்துக்கு நேர்ந்த நிலை நினைந்து கண் கலங்கினான்.
பொன்னும் மணியும் வாரி இரைத்த தன் வண்மை நிறைந்த கைகள் பயனற்றுக் கிடக்கும் நிலை கண்டு அவன் மனம் நொந்தான் நாடி வந்தவர்க் கெல்லாம் நறுஞ்சோலையாய்ப் பயன் பட்ட தன் வாழ்க்கை யாருக்கும் உதவாத கொடும்பாலையாகி விட்டதே என மனம் குமுறினான்.
அவன் முறுவல் பூத்தான் பெருமகிழ்வு கொண்டான் சாவினும் துன்பம் நிறைக் தது வேறில்லை ஆனால் நாடி வந்த நல்லோர்க்கு ஈய முடியாத நிலையில் அச்சாவினும் இனியது வேறெதுவுமில்லை என்று சான்றோர் சாற்றிய மணி மொழியை நினைந்தான் வாழ்வில் என்றும் கண்டிராத இன்ப உணர்ச்சி அவன் உடலைஉள்ளத்தைஉயிரை ஆட் கொண்டது.
அருந்தமிழ்ப் பெரியீர் அந்த நாள் வந்திலிர் யான் கானுறை யும் இந்த நாள் வந்தீர் யாது செய்வேன் பொன்னும் களிறும் முத்தும் மணியும் துகிலும் மதுவும் வரையாது கொடுக்கும் வழியறியேன்.
அவன் உணர்வும் உரையும் ஒரு பெருஞ்செயலும் அவனுக்கு முன் வாழ்ந்து அழியாப் புகழ் படைத்த வள்ளல்கள் புகழை எடுத்து விழுங்கி விழுப்புகழ் காணும் பெற்றிய வாய் விளங்கின.
என்று கவன்றவராய்க் கண்ணிமைப் பொழுதில் அவன் கையகத்திருந்த வாளைப் பற்றினார் கையில் இறுகப்பற்றிய வாளுடன் குமண வள்ளல் திருமுகம் நோக்கினார் சற்று நேரம் கற்சிலை போல நின்றார் பின்பு மெல்ல மெல்ல உணர்வு பெற்றவராய்ப் புலவரின் வறுமையைப் போக்கபைந்தமிழ் வளர்ப்போனது வாழ்வைக் காக்க தலையையே கொடுக்கும் தலைக்கொடையாளியின் பண்பை உள்ளினார் உருகினார்.
அவர் தம் துயரெல்லாம் மறந்தார் வறுமைத் தீயில் வேகும் தம் மனைவியார் சிந்தும் கண்ணீரையும் பசிக்கொடுமைக்கு இரையாகிய தம் அன்புச் செல்வத்தின் அலறலையும் மறந்தார் தம் வாழ்வினும் நாட்டின் நல் வாழ்வும் அருளின் வெற்றியுமே பெரியவெனக் கருதினார்.
அக்கணமே குமண வள்ளலிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு காடும் மலையும் பின் ஒழிய ஒலியினும் ஒளியினும் வேகமாய்ப் பறந்தோடிச் சென்றார் இளங்குமண னிடம் நெட்டைக் கனவில் நீந்திக்கொண்டு தன்னை மறந்து அரியணையில் கிடந்தான் இளங்குமண ன்.
அறத்தின் திருவுருவைக் கானகத்திற்கு அனுப்பிவிட்டு இறுமாந்திருந்த அவன்பால் வாயிற்காவலர் விரைந்தோடி வாளும் கையுமாய்ப் புலவர் ஒருவர் வந்திருக்கும் செய்தியை அறிவித்தனர்.
அவன் தோற்றத்தையும் துடிப்பையும் கூர்ந்து நோக்கியவராய்ச் செவ்வியறிந்து அவன் செவிகளில் செந்தமிழ் அமுதை வார்க்கலானார் சாத்தனார் எப்பொருளும் நிலையாத இந்நிலவுலகின் கண்ணே நிலை பெறுதலைக் கருதியவர் தம் புகழை இந்நிலமிசை நிறுத்தித் தாம் மறைந்தனர்.
அணுகுதற்கரிய தலைமை யுடைய பெருஞ்செல்வர் வறுமையால் இரப்போர்க்கு ஒன்றும் ஈயாமையால் பழமை சான்ற கொடையாளரைப் போலப் பின்னும் தம் பெயரை நிறுத்தி உலகத்தோடு இடையறாது தொடர்ந்து புகழுடன் இன்றும் விளங்குதலை அறியாது போயினர்.
யான் பாவலர்க்குப் பரிசிலாகச் சிறந்த யானைகளை மிகுதியாகக் கொடுக்கும் அழிவில்லா நற்புகழ் சான்ற வலிய குதிரையையுடைய தலைவனைப் பாடி நின்றேன்.
பாடி வந்த பரிசிலன் பயனின்றி வாடினனாகப் பெயர்தல் என் நாடு இழந்ததனினும் நனி இன்னாது என நினைந்து தன்னிற்சிறந்த பொருள் வேறின்மையால் தன் தலையை எனக்குத் தருவதற்காக வாளைத் தந்தான் நின் தமையன் அவனைக் கண்டு வென்றி மிக்க உவகையால் ஓடி வந்தேன் என்ற பொருள் பொதிந்த பாடலைக் கூறினார் சாத்தனார் நல்லிசைப் புலவரின் நற்றமிழ்ச் சொற்களைக் கேட்டான் இளங்குமணன் நாணினான் வாள் தந்தனனே தலை எனக்கீய என்ற புலவரது மொழி அவன் நெஞ்சைப் பிளந்தது.
கடைத்தம்பியாய் இருந்த அவன் கல் நெஞ்சும் கரைந்து உருகும் நீர்மையை அறிந் தார் வசையில்லாக்குடியில் தோன்றிய அவன்பால் விலங்கு மனம் அழிந்து தெய்வமனம் முகிழ்த்தலை உணர்ந்தார் உவகை கொண்டார்.
இளங்குமணன் தன் பாழ் நெஞ்சின் பான்மை உணர்ந்த அக்கணமே அரியணையினின்றும் இழிந்து புலவர் திருவடிகளில் வீழ்ந்து அருந்தமிழ்ப் பெரியீர் எவ்வாறேனும் கானகம் பற்றியுள்ள என் அண்ணனை நாடாளும் காவலன் ஆக்க வேண்டும்.
ஒளி வீசும் கண்களுடன் நின்ற புலவர் பெருமானார் உவகை பொங்கும் நெஞ்சுடன் ஈரநன்மொழி பல புகன்று இருவரையும் இன்புறச் செய்தார் அதன் பின் குமண வள்ளலை நோக்கி நல்லிசைத் தோன்றலே இனி நாடாளும் பொறுப்பை நீயே ஏற்க வேண்டும் என்றார்.
கொடை வள்ளல் குமணன் வாழ்க வள்ளலின் தலை காத்த பெருந்தலைச் சாத்தனார் பெருந்தலைச் சாத்தனாரே அவர் வாழ்க நீடு வாழ்க என்ற வாழ்த்தொலி எண்டிசையிலும் எதிரொலித்தது.
அறம் வென்றது தமிழ் வென்றது என மாந்தர் யாவரும் இன்பக் குரவையாடினர் பாடினர் பண்டுபோலக் குமணவள்ளலின் திருநாட்டில் கலை முழங்கியது கருணை பெருகியது எழில் நிறைந்தது இன்பம் சுரந்தது.
தம் ஒழுக்கத்தோடியைந்த உணர்வால்சொல்லால்செயலால் செயற்கருஞ்செயல் புரிந்த செந்தமிழ்ப் பெரியாரைப் பிரிய அவன் மனம் ஒருப்படவில்லை.
எனினும் தன் பிரிவினும் மிக்க பெருங் துயரம் நிறைந்த வறுமை வாழ்வு வாழ்ந்து நலியும் நற்றமிழ்ச் செல்வரின் குடும்பத்தை நினைந்தான் தன் துயர் மறந்தான் பொன்னும் மணியும் பாய்மாவும் மதகளிறும் போதும் போதும் எனப் புலவர் கூறி மறுக்கும் அளவிற்கு வாரி வழங்கினான்.
அருள் ஒழுகும் குமண வள்ளலின் கரம் ஈந்த செல்வமனைத்தையும் பெற்ற சாத்தனார் பெருமகிழ்வு கொண்டார் அளக்கலாகாச் செல்வச் சிறப்புடன் தம் ஊர் மீண்டார் குடும்பத்தின் வறுமைப் பிணியைக் களைந்தார் ஆம்பி பூத்த அடுப்பில் அறுசுவை உண்டி நாளும் அடும்படி செய்தார் துயரக் கண்ணீர் வடித்து வாழ்ந்த தம் மனைவியார் பெருமிதமும் பூரிப்பும் கொண்டு வாழும்படி செய்தார்.
இவ்வாறு சுற்றமும் நட்பும் சூழ மகிழ்ந்து இனிதிருந்த சாத்தனார் சில காலம் கழித்துச் சங்கம் நிறுவிச் செந்தமிழ் புரக்கும் மாடமலி கூடல்மாநகர் காண விழைந்தார் அவ்வாறே தொல்லாணை நல்லாசிரியர் கூடியிருந்து தமிழாய்ந்து வந்த அப்பழவிறல் மூதூரை அடைந்தார் அவண் இருந்த சான்றோர்களுடன் உவப்பத் தலைக்கூடி பன்னாள் இன்புற்றிருந்தார் பின்னர்த் தம் ஊர் திரும்பும் வழியில் பாண்டியர் படைத்தலைவனும் கோடை மலைக் கிழவனும் வேளிர் குலத் தலைவனும் சிறந்த கொடையாளன் என்ற புகழ் படைத்திருந்தோனுமாகிய கடிய நெடுவேட்டுவன் என்பானைக் கண்டு பரிசில் வேண்டினர்.
பெருமிதம் மிக்க நம் புலவர் அது கண்டு பொறாது வெகுண்டார் வேட்டுவனை நோக்கி அஞ்சி வந்தடைந்த பகைவர்க்குப் புகலிடமே போர் உடற்ற நினைந்தார் வலியழிக்கும் வாட்போரின் மிக்க படையுடையோனே முல்லை வேலியுடைய கோடை மலைத் தலைவனே தப்பாது மான் கூட்டங்களைத் தொலைக்கும் சினமிக்க நாய்களையும் வில்லையும் உடைய வேட்டுவனே செல்வத்தால் சிறந்த சேர சோழ பாண்டியரே ஆயினும் அவர் எம்மை விரும்பிப் போற்றாது ஈதலை யாம் சிறிதும் விரும்பேம்.
உலகத்தில் பெருமழை பெய்ய வேண்டி நீர் முகக்கக் கடலுள் திரண்டு இறங்கிய முகில் நீர் முகவாது மீளாதது போலப் பரிசிலர் சுற்றம் அரசர்களிடம் களிறும் தேரும் பெறாது வறிதே மீள்வதில்லை.
வேட்டுவனே நோயின்றி வாழ்வாயாக எனக் கூறிவிட்டு அவ்விடம் விட்டு அகன்றார் கடியநெடு வேட்டுவன் புலவர் பெருமானார் தன்னை நோயின்றி வாழ்வாயாக என நொந்த உள்ளத்தோடு குறிப்பு மொழியால் சினந்துரைத்துச் செல்வதையறிந்து நடுங்கினான் விரைந்து சென்று புலவர் பெருமானாரை வணங்கி தன் பிழை பொறுக்க இறைஞ்சினான்.
வேட்டுவன் பண்பறிந்த புலவரும் இரங்கினார் அவன் அவைக் களத்திற்கு மீண்டார் அவன் அன்புடன் போற்றி அளித்த செல்வமெல்லாம் பெற்றுப் பேருவகை கொண்டார் தம் உள்ளத்து உவகையை வெளிப்படுத்த அவன் அளியும் பண்பும் வலியும் வண்மையும் போற்றி அரியதோர் அகப்பொருட்பாடலையும் பாடி மகிழ்வித்தார் பின்பு அவன்பால் விடை கொண்டு தம் ஊர் ஏகி இனிது வாழ்ந்திருந்தார்.
சின்னாள் சென்ற பின் சாத்தனார் கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனும் தோட்டி மலைக்கு உரியவனும் இரப்போர்க்கு இழையணி நெடுந்தேர் களிறோடு என்றும் மழை சுரந்தென்ன ஈயும் வள்ளியோனும் ஆகிய கழல்தொடித் தடக்கைக் கலிமான் நள்ளி என்பான் இளவல் இருங்கண்டீரக்கோ என்பவனைக் காணுதற்கு அவனிடத்துச் சென்றார்.
அவ்வமயம் அவ்விடத்துப் பெண் கொலை புரிந்த நன்னன் என்னும் வேளிர் குலத் தலைவன் வழி வந்தோனாகிய இளவிச்சிக்கோ என்பவனும் வந்து ஒருங்கே அமர்ந்திருந்தான்.
அவண் சென்ற புலவர் கண்டீரக்கோப்பெரு நள்ளியின் தம்பி இளங்கண்டீரக் கோவை மட்டும் தழுவி மகிழ்ந்து அளவளாவிவிட்டு இளவிச்சிக் கோவைத் தழுவாதிருந்தார்.
அதற்குப் புலவர் காரணம் கூறுவேன் தொன்று தொட்டே விண் முட்டும் உச்சியையுடைய சிறந்த மலைப்பக்கத்துள்ள நெடுந்தூரமான இடங்கட்குத் தம் கணவர் சென்றிருந்தாலும் பாடி வரும் புலவர்க்குப் பெண்டிரும் தம் கணவன்மார் நிலை நின்று மெல்லிய பிடி யானைகளைப் பரிசிலாகக் கொடுக்கும் வண்புகழ்க் குடியிற்றோன்றிய கண்டீரக்கோவின் தம்பி இவன்.
ஆகலின் பெரிதும் விரும்பிப் புல்லினேன் நீயோ பொய்யா நாவின் புலவர் பெருமக்கள் வசைக்குரியவனாய்ப் பெண் கொலைசெய்த நன்னன் மருகன்.
அன்றியும் உன் குடியில் தோன்றிய உன் முன்னோன் ஒருவன் பாடிவரும் வயங்குமொழிப் புலவர்க்கு அடைத்த கதவினனாயிருந்து அழியாப்பழி எய்தினான்.
அவனுக்கு நல்லறிவு புகட்ட நினைந்து பொய்கைக்கண் மேய்ந்த நாரை நெற் போரின் கண்ணே உறங்கும் நெய்தற்பூக்களை உடைய வயலின் கண் முற்றிய நெல்லை அறுக்கும் உழவர்கள் ஆம்பல் இலையில் கள்ளை வார்த்து உண்டுவிட்டு அருகிலுள்ள கடலின் அலை ஒலியையே தாளமாகக்கொண்டு ஆடும் நீர்வளம் நிறைந்த ஊர்களையுடைய நன்னாட்டு வேந்தே பல கனிகளையும் உண்ண விரும்பி ஆகாயத்தின்கண்ணே உயரப் பறந்து மலை முழைகள் எதிரொலி முழங்கச்சென்று அவ்விடத்துப் பழமுடைய பெரிய மரம் பழுத்து ஓய்ந்ததாக வருந்திப் பழம் பெறாதே மீளும் பறவைகள் போல நின் விரும்புதற்குரிய பண்புகள் என்னை ஈர்த்து வர வந்து உன் புகழ் பாடிய பரிசிலன் யான்.
வாட்போர் வல்லோனே நீ ஒன்றை ஈந்திலையாயினும் யான் அதற்கு வருந்துவேன் அல்லேன் நீ நோயின்றி இருப்பாயாக பெரும நீ என் மாட்டுச் செய்த இவ்வன்பின்மையை நின் நாளோலக்கமன்றிப் பிறர் அறியாது ஒழிவாராக என்று கூறி அகன்றார்.
நீ நோயின்றி இருப்பாயாக எனப் புலவர் பெருமானார் எவ்வளவு மனம் நொந்து கூறினாரோ சொல்லேருழவரின் நெஞ்சைப் புண்படுத்திய மூவன் வாழ்வு சின்னாளிலேயே பாழ்பட்டது.
தெறலருந்தானக் கணைக்கால் இரும்பொறை என்ற சேரமன்னன் மூவனைப் போரில் வென்று அவன் பல்லைப் பிடுங்கித் தன் தலை நகராய தொண்டி நகரத்துக் கோட்டை வாயில் கதவில் அழுத்தினானாம்.
செந்தமிழ்ச் சான்றோராகிய சாத்தனாரின் இத்தகைய பெருமிதமிக்க வரலாறு தமிழி லக்கியம் கற்பார்க்குக் கருதுந்தொறும் கழிபேருவகை அளிக்க வல்லது.
வறுமைத்தீத் தம்மையும் தம் குடும்பத்தையும் சுட்டு வதக்கினாலும் அட்டாலும் சுவை குன்றாத் தீஞ்சுவைப் பால் போல ஒழுக்கம் தளராதுஉணர்வு குன்றாதுகடமை மறவாதுவாழ்ந்து மன்னா உலகத்து மன்னுதல் குறித்துத் தம்புகழ் நிறீஇத் தாமாய்ந்த பெரும்புலவர் சாத்தனாரின் வறுமையிலும் பெருமிதம் நிறைந்த வாழ்வு நமக்கும் வையகத்திற்கும் என்றென்றும் நின்று நிலவி ஒளி காட்ட வல்ல தலை சிறந்த கலங்கரை விளக்கம் ஆகும்.
ஞாயிற்றின் ஒளியின்றேல் எவ்வாறு ஞாலம் அழிந்து ஒழிந்து நாசமாகிவிடுமோ அவ்வாறே அன்பு என்ற உணர்வும் உயிர்கள் மாட்டு இல்லையாயின் உலகமும் உலக வாழ்வும் சீர் கெட்டுப் பாழடைந்து போதல் ஒருதலை.
இவ்வாறு உலக உயிர்களை நடமாடும் பிணமாக அல்லாமல் உண்மையிலேயே உயிர் படைத்த நடமாடும் கோயில்களாக விளங்கச் செய்யும் அன்பின் பெருமையைக் கூறாத நூல்கள் கலைகள்காவியங்கள் நானிலத்தில் உண்டோ?
உலகம் தொடங்கிய நாள் தொட்டு இன்று வரை இவ்வுலகின் பல்வேறு பிணிகட்கும் உற்ற நன்மருந்தாய் விளங்குவது அன்பெனும் அமிழ்தமே அன்றோ?
இத்தகு சிறப்பு வாய்ந்த அன்பெனும் உணர்வு முதிருங்கால் அந்தந்த நிலைகட்கு ஏற்ப ஆர்வம் நட்பு காதல் பத்தி அருள் என்றெல்லாம் பெயர் பெறல் கண்கூடு.
என்னும் இக்குறள் மொழிகள் பெரும்பேருணர்வுகட்கெல்லாம் அடிப்படையாய்தாயுணர்வாய்விளங்குவது அன்பே என்ற உண்மையை அழகுற விளக்குகின்றன அல்லவோ?
இந்நட்புக்குத்தான் எவ்வளவு ஆற்றல் மனித குலத்தின் வாழ்வை ஒளியும் பயனும் நிறைந்ததாக்குவதில் இந்நட்பே தலை சிறந்து விளங்குகின்றது அன்றோ?
ஆனால் நட்போ ஆடவர் இருவர்க்கு இடையேயோ அரிவையர் இருவர்க்கு இடையேயோ ஓர் ஆண் ஒரு பெண் ஆகியோரிடத்தோ அன்றிப் பலரிடமோ தோன்றி வளரும்.
அவர் கற்பன கற்றார் கேட்பன கேட்டார் அவற்றோடு அமையாது தாம் கற்றனவும் கேட்டனவும் உணர்த்திய நன்னெறியில் நின்று வாழ்க்கையை நடத்தலாயினார் அஃகி அகன்ற அறிவும் ஆழ்ந்த நுண்ணுணர்வும் பெற்றவராய்த் திகழ்ந்தார்.
இத்தகைய செம்மை சான்ற பண்பு நலனும் சீரிய புலமை வளனும் ஒருங்கே பெற்றுத் திகழ்ந்த அப்பெரியார்க்கு வாய்த்த வாழ்க்கைத் துணைவியாரும் குலமகளிர்க்கெல்லாம் மணி விளக்காய்த் திகழ்ந்தார்.
வாழ்க்கைத் துணை நலம் என்ற அதிகாரத்தில் இல்லத்தின் அரசிக்கு இன்றியமையாது வேண்டுவன வென்று திருவள்ளுவர் எடுத்தோதியுள்ள அரும்பெறற் பண்புகட்கெல்லாம் உறைவிடமாய் அவ்வன்னை யார் திகழ்ந்தார்.
மாசில் வீணையாய்மாலை மதியமாய்வீசு தென்றலாய்வீங்கிள வேனிலாய்த் திகழ்ந்த அவர் வாழ்வு மேலும் மேலும் ஒளியும் சுவையும் பயனும் காணும் வகையில் அவர்க்கு அருமருந்தன்ன மக்கள் தோன்றினர்கள்.
இத்தகைய தமிழ்ச் செல்வர் வாழ்ந்த காலத்தில் பாண்டி நாட்டை நீதி வழுவாது ஆட்சி புரிந்து வந்த தமிழ் மன்னன் பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி யாவான்.
தமிழரசோச்சித் தமிழரசு தலை நிமிர்ந்திருந்த அந்நாளில் பூவேந்தரெல்லாரும் புலமை நலமிக்க பாவேந்தராய் விளங்கியதில் வியப்பொன்றும் இல்லையன்றோ?
பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி நாடாளும் மன்னன் மட்டுமன்றி ஏடாளும்எண்ணமாளும்ஆற்றல் படைத்தவனாயும் கவிச்செல்வம் நிரம்பப் பெற்றவனயும் திகழ்ந்தான்.
ஆயினும் குறுகுறு என நடந்தும் சின்னஞ்சிறு கரம் நீட்டி உண் கலத்திலுள்ள சோற்றைத் தரையிலே இட்டும் தோண்டியும் வாயிற்கெளவியும் கையால் துழாவியும் மேலெல்லாம் நெய்ச்சோறு படுமாறு அள்ளி எறிந்தும் ஆடி மகிழும் அமிழ்தங்களைஅறிவினை இன்பத்தால் மயக்கும் செல்வக் களஞ்சியங்களைஅடையாதார்மக்கட்பேற்றினைப் பெறாதார்வாழ்வின் பயனையே பெறாதார் ஆவர் என்பதே பாண்டியன் அறிவுடை நம்பியின் அரிய பாடலின் கருத்தாகும்.
இவ்வுண்மையை நாடாளும் தலைவ னாகிய பாண்டிய மன்ன ன் உணர்ந்திருந்தான் தான் உணர்ந்ததோடன்றித் தான் உணர்ந்த அவ்வுணர்வைத் தமிழிலக்கியம் உள்ள வரை அதைக் கற்பார் உணர்ந்து பயன் பெறுமாறு சொல்லோவியமாகவும் ஆக்கித் தந்துள்ளான் என்றால் அவன் மாட்சியினை என்னென்று போற்றுவது கரவற்ற குழந்தைகள் வழங்கும் பேரின்பத்தில் மூழ்கித் திளைக்கும் பண்பு பெற்று விளங்கிய பாண்டியன் கோல் கோடா ஆட்சி புரிவதிலும் கருத்துடையவனாய் விளங்கினான் அவனுக்கு அரசியல் நெறியினை நன்கு அறிவுறுத்தக் கருதிய புலவர் பெருமானார் அவனிடம் சென்றார் தம் உள்ளக் கருத்தை எடுத்துரைக்க முனைந்தார் சிறந்ததோர் எடுத்துக்காட்டு வாயிலாகத் தம் எண்ணத்தை விளக்கலாயினார் களிறு ஒன்று தனியே நெல் வயலில் புகுந்து உண்ணத் தொடங்கின் நூறு காணியாயினும் அழியும் களிற்றின் வாயில் புகும் உணவினும் காலில் மிதியுண்டு பல மடங்கு உணவுப்பொருள் அழியும்.
ஆயின் செய்களில் உள்ள செந்நெற்கதிர்களை முற்றவிட்டுக் காய்த்த நெல்லை அறுத்து அரிசியாக்கிக் கவளம் செய்து தருவதானால் ஒரு சிறு பகுதியே அதற்குப் பல நாளுக்குப் போதுமானதாகும்.
அவ்வாறன்றி அறிவுடை வேந்தன் வளம் நிறைந்து வாழும் குடிமக்களிடமிருந்து ஆறில் ஒன்று கடமையாகப் பெறுவானாயின் அரசும் சிறக்கும் நாடும் செழிக்கும் என்னும் கருத்தமைந்த புலவர் பாடலில் அறத்தின் குரல் முழங்குகின்றதன்றோ?
அறிவுடை நம்பி என்ற இயற்பெயர் பெற்ற அவன் அதனையே அழியாப் புகழ்ச் சிறப்பினைக் குறிப்பதாகவும் பெற்றான் அவன் அல்லனோ மன்னன் அவன் அரசன்றோ தமிழரசு அறிவுரம் பெற்ற பிசிராந்தையாரின் உடல் பாண்டி நாட்டில் உலாவிக்கொண்டிருந்தது.
பசியால் வாடி வந்த இரவலர்க்கெல்லாம் ஆமையின் இறைச்சியையும் ஆரல்மீனின் கொழுவிய சூட்டையும் விளைந்த வெங்கள்ளையும் அவர் வேட்கை தீருமட்டும் தருவதில் என்றும் மன்னன் சலிப்புக் கண்டதில்லை.
இத்தகைய சிறப்புக்களை யெல்லாம் பெற்று விளங்கிய அக்கோப்பெருஞ்சோழன் கோழியூராம் உறையூரினைத் தலைநகராக உடைய ஒப்பற்ற வேந்தனாய் விளங்கினான் தன் வாழ்நாள் முழுதும் பாணர் குடியை வாட்டி வதைத்து வந்த பசிப்பிணிக்குப் பெரும் பகைவனாய் விளங்கி விழுப்புகழ் பெற்றுத் திகழ்ந்தான் அதோடு புரையில்லா நட்பினை உடைய பொத்தியார் என்னும் புலவரோடு மாறாத் தோழமை பூண்டு நாடோறும் மகிழ்ச்சிக் கடலில் திளைத்து இன் புற்றிருந்தான்.
இவ்வுண்மைகளையெல்லாம் சான்றோராகிய பிசிராந்தையார் பாடல் ஒன்றே நமக்கு உளங்கொளும் வகையில் சாற்றுகின்றது நட்பிலும் பெட்பிலும் சிறந்து விளங்கிய கோப்பெருஞ்சோழன் நற்பண்புகள் சான்றோராகிய பிசிராந்தையாரின் நெஞ்சைக் கவர்ந்தன.
தாம் இருப்பது பாண்டி நாடே ஆயினும் அவன் வாழ்வது சோழ நாடே ஆயினும் கேட்டு வேட்ட அவர் கலை நெஞ்சம் கோப்பெருஞ்சோழன் பால் மாறா அன்பு கொள்ளலாயிற்று.
புலவரைப் போன்றே கோப்பெருஞ்சோழனும் நெடுந் தொலைவில் இருந்த புலவர் பெருமானாராகிய பிசிராந்தையாரின் இளமை தவழும் வளமை நிறைந்த வாழ்வினையும் புலமை நலங்கனிந்த கலைநெஞ்சின் ஆழத்தையும் உறுதி படைத்த ஒழுக்கத்தின் விழுப்பத்தினையும் செவி வாயாக நெஞ்சு களனாகப் பல காலும் சான்றோர் வாயிலாகக் கேட்டு அறிந்து அவர்பால் தீராக் காதல் கொண்டான்.
இருவருக்கும் இடையே இருந்த நட்பின்காதலின்திறத்தையெல்லாம் அவர்கள் பாடிய அருந்தமிழ்ப் பாடல்களே இன்றும் நமக்கு எடுத்துரைக்கும் வல்லமை பெற்று விளங்குகின்றன.
தமிழ் போல ஓங்கி உயர்ந்து விரிந்து பரந்து கிடக்கும் விண்ணில் தோன்றிய முழு நிலவைஅத்தண்ணிலவைப்பருகிய வண்ணம் பிசிராந்தையார் தம் இல்லத்து இளமரக்காவில் வீற்றிருந்தார்.
அஃது இன்ப உணர்வை அள்ளி வழங்கிய அந்நேரத்திலேயே துன்ப உணர்வையும் தோற்றுவித்துப் புலவர் பெருமானரின் கலை நெஞ்சை வெதுப்பத் தொடங்கியது.
தலை சிறந்த அரசியல் அறிவு பெற்ற அத்தண்டமிழ்ப் புலவரின் நெஞ்சம் உணர்வு மயமாயிற்று உறந்தையோனே உயிரினும் சிறந்த அண்ணலே உன்னைக் காணும் நாள் எந்நாளோ இடையீடின்றி உன்னோடேயே உறையும் நாள் எந்நாளோ என்று தம் உள்ளம் கவர்ந்த கள்வனைக்காதலனைஎண்ணி அவர் காதல் நெஞ்சம் கலங்கலாயிற்று.
தம்மை மறந்தார் புலவர் தம் நிலை மறந்தார் செயிர்தீர் கற்புடைச் சேயிழை ஆனார் தூண்டிற் புழுவினைப் போலக்கூண்டுக்கிளியைப் போலப்பொறுக்க ஒண்ணாப் பிரிவுத்துயரால் துடித்தார்.
அகல் வானில் அன்னத்தையும் அது செல்லும் திசையையும் விரைவையும் கண்ட புலவர் மனத்தில் உறங்கிக்கிடந்த கற்பனை உணர்வு ஓங்கி எழல் ஆயிற்று.
ஆனால் குழந்தை உள்ளத்திற்கும் காதல் இதயத்திற்கும் கற்பனை நெஞ்சிற்கும் உள்ள ஆற்றல் தனிச் சிறப்பு வாய்ந்தது ஆகும் ஓடி விளையாடும் அன்புச் செல்வத்திற்குஆடி வரும் தேனுக்குஉயிரற்ற மரப்பாவை உற்ற தோழன்.
அவ்வாறே கலைஞன் கலை உணர்விற்குகற்பனை நெஞ்சிற்குஆடும் கொடியும் ஒடும் ஆறும் வீசும் தென்றலும் விரியும் மலரும் ஆறறிவு படைத்த அறிவும் உணர்வும் நிறைந்த உயிர்கள்.
குழந்தையின் கண்காதலியின் பார்வைபுலவன் கருத்து இவை பட்டால் கல்லும் புல்லும் பாடும் மரமும் மலையும் பேசும் அருவியும் கடலும் ஆடும் ஆம் அதுதான் கரவற்ற நெஞ்சில் எழும் கற்பனையின் ஆற்றல் உயிரற்ற பொருள்கட்கும் உயிர்கொடுக்கும் உள்ளப்பண்பு.
பிற்காலத்தில் தூது எனப் பெயர் தாங்கிப் பிரபந்தமாகவே பெருகி வளர்ந்த இந்நெறி சங்க இலக்கியப் பாடல்களுள்ளேயும் காணப்படுகின்றது.
அன்னச் சேவலே அன்னச் சேவலே வீரப்போர் புரிந்து மாற்றாரை வென்று வீழ்த்தி வெற்றி மிகப் பெற்று விளங்கும் தலைவனது தண்ணளி புரியும் திரு முகம் போலப் பொலிவுதரும்இருமுனையும் ஒன்றுகூடி விளங்கும்எழில் நிறைந்த முழுநிலவு ஒளி வீசி நிற்கின்றது.
தமியரானாரை வாட்டி அறிவை மயக்கும் இந்த அந்தி வேளையில் யான் செயலற்று வருந்திக் கிடக்கிறேன் நீயோ தென்திசைக்கண் உள்ள குமரிப் பெருந் துறையில் அயிரை மீனினை மேய்ந்து வடதிசைக்கண் உள்ள பேரிமயம் நோக்கிப் பெயர்கின்றாய்.
அவன் திருச்செவிகள் கேட்கும் வண்ணம் நான் பிசிராந்தையின் அடிமை என்று ஒரு சொல் சொல்லுதல் போதும் சிறந்த உன் அன்புறு பேடை அணிந்து அகமிக மகிழ்ந்து இன்புற நினக்குத் தன் விருப்பத்திற்குரியவான அழகிய அணிகலன்களெல்லாம் உவந்து அளிப்பான் என்னும் கருத்தமைந்த இவ்வாறு பெருங்கோக்கிள்ளியின் அன்பினை நினைந்து உருகிப் பாடிய பிசிராந்தையாரின் பாடலில் அவர் காதல் உள்ளத்து ஊறி எழும் உணர்வின் கடல் அனைய ஆழம் நம் அகக் கண்கட்குப் புலனாகிறதன்றோ?
இவ்வாறு தென்னம் பொருப்பன் நன்னூட்டுள் வாழ்ந்த தெள்ளுதமிழ்ப் புலவரின் நெஞ்சை அள்ளித் திறை கொண்ட பண்பொன்றே கோப்பெருஞ் சோழனது பெருமையை விளக்க வல்ல தக்க சான்றன்றோ?
அவ்விருவரும் இளமை கொழிக்கும் வளத்தினராய் விளங்கினும் இதயப்பண்பாடு எள்ளளவும் அற்றவராய் இருந்தனர் நெடுநாளாகத் தம் தந்தை அரசோச்சி வருவது கண்ட அவர் மனம் பொறுக்க வில்லை.
தம் உள்ளக்கருத்தைக் குறிப்பாகவேனும் புலப் படுத்தியிருப்பரேல் துன்பமல்லது தொழுதகவு இல்லாத வான் பேரச்சம் நிறைந்த மன்பதை காக்கும் பொறுப்பைஆட்சியைஅக்கணமே அவர் கையில் ஒப்படைத்து விட்டு விலகி இருப்பான் வேண்டாமையன்ன விழுச் செல்வம் வேறில்லை என்பதை நன்குணர்ந்த வேந்தன்.
ஆனால் அதற்கு மாறாக மைந்தர் எனவும் எண்ணாது தம்மை மாற்றார் போலக் கருதித் தம் தந்தையுடனேயே போர் உடற்ற மனங் கொண்டனர் அப்பண்பில் புதல்வர்.
இழிவு நிறைந்த இச்செய்தி கேட்டுப் பொருக்கென எழுந்தான் பெருங்கோக்கிள்ளி என்னுடைய மக்களா இவர்கள் பண்பற்ற பதடிகள் போல அல்லவோ நடக்கின்றார்கள் இவ்வறமற்ற சிந்தையர்க்கு என் கூர்வாளே பாடம் கற்பிக்கும் உள்ளப்பண்பு ஒரு சிறிதும் அற்ற இவர்கள் என் உதிரத்து உதித்த மக்களானால் என்ன வேறு யாராயினுந்தான் என்ன என்று இடி போல முழங்கினான்.
அந்நாளில் சோழ மன்னன் பேரவையை அணி செய்த அரசவைப் புலவர் பெருமக்களுள் புல்லாற்றூர் எயிற்றியனார் என்பவர் தலை சிறந்தவராய் விளங்கினார்.
அந்தோ போரா தந்தையைப் பகைத்து மக்களும் மக்களை எதிர்த்துத் தந்தையும் செய்யும் போரா கொடிது கொடிது அதுவும் கருணையே வடிவெடுத்த காவேரித்தாய் பாய்ந்து வளஞ்சுரக்கும் கழனி நாட்டிலா வழுவறியாச் சோழர் குடியிலா இது நாணத்தகுவது என எண்ணி அவர் அருள் நெஞ்சம் துடித்தது.
தண்ணார் தமிழ் கொண்டு அவன் நெஞ்சைத் தணிப்போம் போர் நிற்கும் அமைதி நிலவும் பழியேதுமின் றிச் சோழர் குடியும் உய்யும் என உள்ளத்தில் உறுதி கொண்டவராய்ப் போர்க்களம் புகுந்தார் மன்னனைக் கண்டார் ஒளிவு மறைவு இன்றித் தம் உள்ளக் கருத்தைக் கூறினார் அஞ்சாது கூறினார் அமர் வேட்ட மன்னன் நெஞ்சம் தணிந்து கனியுமாறு பேசினார் தம் சொல்லை வெல்லுஞ்சொல் வேறில்லாதவாறு பேசினார்.
அவர் பேசிய அப்பேச்சுஅருளும் அஞ்சாமையும் நிறைந்த பேச்சுபோர் நீக்கித் தடுத்து அமைதி நிலை நாட்டும் பேச்சுபழி போக்கிப் புகழ் காக்கும் பேச்சுஇன்றும் புறநானூற்றைப் படிக்கும் போது நம் செவிகளில் கேட்கிறது.
மடுத்தெழுந்த போரில் மாற்றாரைக் கொன்ற வலிய முயற்சியுடைய வெண்குடையால் உலகினை நிழல் செய்து காக்கும் புகழ் மிகுந்த வெற்றி பொருந்திய வீரனே ஆழி சூழ் இவ்வுலகின்கண் போர் வேட்டு நின்னொடு மாறுபட்டு வந்த இருவரும் யாரென்பதை நன்றாக நினைத்துப்பார் அவர்கள் தொன்றுதொட்டு வரும் நின் பகை வேந்த ராகிய சேரபாண்டியரும் அல்லர் நீயும் அவர்கட்கு அத்தகைய பழம்பகைவன் அல்லை.
ஒன்னாரைக் கொல்லும் யானைப் படையுடைய தலைவ பரந்த நின் நற்புகழை இப் பாருலகில் நிலை நாட்டி நீ மேலுலகம் எய்திய பின்னர் நீ விட்டு நீங்கிய ஆட்சியுரிமை அம்மக்கட்கே உரியது அன்றோ?
என்னும் கருத்தமைய என்னும் பாடலைத் தொடங்கி மேலும் பேசலானார் புகழ்மிக விரும்புவோனே இன்னும் கேள் நின்னொடு போர் செய்தற்குப் பெரு வலியுடன் படை திரட்டி எழுந்த அறிவற்ற நின் மக்கள் தோற்பதே ஆகட்டும்.
ஆகலின் ஒழிவதாக நின் மறன் அஞ்சினோர்க்கு அரணாகும் நின் தாள் நிழல் நல்வினை செய்வதாக பெறற் கரிய விண்ணுலகத்துள்ளார் நின்னை விருந்தாக ஏற்றுக் கொள்ள எழுக வாழ்க நின் நல் நெஞ்சம் என்னும் கருத்தமைய எயிற்றியனார் கூறிய மொழிகளைக் கேட்ட மன்னன் சிந்தனைக் கடலில் ஆழ்ந்தான் அருந்தமிழ்ப் புலவர் கூறிய மொழிகள் அத்தனையும் உண்மை எனக்கண்டான் அறமில்லா மக்களைப் பெற்றோமே என்று மனம் உளைந்தான் உள்ளினான் ஆழ்ந்து உள்ளினான் உள்ளொளி பெற்றான்.
போரைபுகழை வெறுத்தான் ஆட்சியுரிமையை அக்கணமே நீத்தான் நாடு காவல் புரியும் நமக்கு இத்தகைய பண் பாடற்ற பிள்ளைகள் பிறந்தார்களே இப்பழி துடைக்க வழியும் உள்ளதோ?
கோப்பெருஞ்சோழன்குணக்குன்று பசிப்பிணிப் பகைவன் இரவலரின் மிடி போக்கிய கொடைவள்ளல்கலை வளர்த்த காவலன்பொன்னியின் செல்வன் வடக்கிருந்து உயிர் துறக்கத் துணிந்தான் என்ற செய்தி காவிரி நாடெங்கணும் காட்டுத் தீப்போலப் பரவியது.
மக்கள் எல்லாம் மனம் கலங்கினார்கள் புறவின் அல்லலையும் காணப் பொறாத அருள் நிறைந்த மன்னர்களைப் பெற்ற சோழர் குடியே நீயும் காலக்கடவுளின் கடுஞ்சோதனைகட்கு விதி விலக்காகாய் போலும் என நினைந்து கவன்றார்கள்.
வடக்கிருக்கச் சென்ற மன்னனைத் தொடர்ந்து அவன் கண்ணனைய தமிழ்ப் புலவர் அனைவரும் சென்றனர் மாற்ற ஒண்ணா அவன் மனத் துணிவு கண்டு கலங்கினர் கண்ணீர் சிந்தினர் அன்புடை வேந்தனை எவ்வாறு பிரிந்து அவனியில் வாழ்வோம் என்று இதயம் புழுங்கினர் உடன் உயிர் துறக்கவும் உறுதி கொண்டனர்.
ஒரு நாள் அரசன் தன்னைச் சூழ இருந்த சான்றோர்களை நோக்கிப் பெரியீர் என் ஆருயிர் நண்பராகிய பிசிராந்தையார் இப்போது வருவார் என்று கூறினான்.
அது கேட்ட சான்றோர் பெருவியப்பு அடைந்தனர் அரசே உன் பெயரையும் புகழையும் கேட்டறிந்ததே அன்றிப் பிசிராந்தையார் உன்னைக் கண்ணாற்கண்டதும் இல்லையே அவர் எங்ஙனம் வருவார்?
சான்றோரின் கேள்வி ஊனினை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கியிருக்கும் கோப்பெருஞ்சோழனது உள்ளத்தில் மறைந்திருந்த கவிதை ஊற்றையே தோண்டிவிட்டது.
உணர்வு மிக்க மொழிகளால் சோழவேந்தன் தனக்கும் தன் நண்பர்க்கும் இடையே நிலைத்து நிற்கும் உணர்ச்சி ஒத்த நட்பின் திறத்தைச் சொல்லோவிய மாக்கிக் காட்டினான்.
யான் வாழ்ந்த காலத்து அவர் வாராது போயினும் தாழ்ந்த காலத்து வரத் தவறார் அவருக்கும் என்னருகில் ஓரிடம் ஒழித்து வையுங்கள் என்னும் கருத்தமைந்த பின் வரும் பாடல்களைக் கூறினான் இவற்றைக் கேட்டவர் நெஞ்சம் அனலிடைப்பட்ட மெழுகாய் உருகியது.
என்ன விந்தை ஐயுற்ற அச்சான்றோரின் வியப்பு வரம்பற்றதாகும் வண்ணம் கோப்பெருஞ்சோழனது உள்ளமே கோயிலாகக்கொண்ட பிசிராந்தையாரும் அலை கடல் நோக்கிச் செல்லும் அணியாறென ஓடி வந்து அவண் உற்றார் அக்காட்சியைக் கண்டோர் ஈதென்ன மாயமோ கற்பனையோ என்று எண்ணி மருண்டனர் தம் கண்களை அகலவிழித்து விழித்துப் புலவர் பெருமானாரது திருமுகத்தை உற்று நோக்கினார்.
அவர் கண்களிலேதான் எத்தகைய ஒளி அவர் முகத்திலேதான் எவ்வளவு இளமை அவர் தோற்றத்திலேதான் எத்துணைப் பெருமிதம் புலவர் பெருமானாரது பொன்போன்ற மேனியிலுள்ள ஒவ்வோர் அணுவும் ஆம் நானே பிசிராந்தை உங்கள் சோழ வேந்தனுக்கு உயிர் நண்பன் என்று பேசுவது போலத் தோன்றியது.
பருகுவனன்ன ஆர்வத்தனாகிப் புலவர் பெருமானேயே வைத்த கண் வாங்காது பார்த்திருந்த மன்னனைப் பிசிராந்தையார் மார்புறத் தழுவிக்கொண்டார்.
கோப்பெருஞ் சோழனுடைய அவைக்களப் புலவருள் ஒருவராய் விளங்கி அம்மன்னன் இதயம் கலந்த நட்பிற்கு உரியவராகும் பேறும் பெருமையும் பெற்றவரல்லரோ அவர்?
வெங்கதிரோனும் தண்ணிலவும் ஒருங்கிருந்த காட்சி போல விளங்கிய அவ்வின்பக் காட்சியினைக் கண்ட அவர் கலையுள்ளம் வியப்பையும் வருத்தத்தையும் மாறி மாறிக் கண்டது.