உனது செயல்களால் எப்போதுமே அடுத்தவரை வருத்தப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறாய் உனது பிரச்சனை வீடில்லை நீ தான் தேவையில்லாமல் உன்னை அலைக்கழித்துக் கொள்ளாதே சுற்றியது போதும் உன்னை முழுமையாக கடவுளிடம் ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டு ஒரு துறவியை போல சாந்தம் கொண்டுவிடு உலகம் நீ அப்படி இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகிறது இல்லை மரியா என்னால் ஒரு போதும் துறவியாக முடியாது துறவிகள் தன்னை வருத்திக் கொள்பவர்கள் நான் என்னை கொண்டாட நினைப்பவன் என் மீது எனக்கு அதீதமான நம்பிக்கைகளும் பிடிப்பும் உள்ளன இதை உன்னால் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று நினைக்கிறேன் என்றார் லியோ நீ ஒரு குழப்பவாதி எல்லா பிரச்சனைகளையும் நீயே உருவாக்கி கொண்டு அதில் இருந்து தப்பிக்க போரிடுகிறாய் உன்னை ஏன் இப்படி வருத்திக் கொள்கிறாய் தெளிவற்ற உனது கண்களில் காணும் குழப்பங்கள் என்க்கு கவலை அளிக்கின்றன என்றாள் மரியா இந்த உலகம் தூய்மையானதாகயில்லை கசடுகளும் வெறுப்பும் துவேசமும் அதிகாரவெறியும் கொண்டதாகயிருக்கிறது அதிகாரம் என்னை ஒரு அற்ப புழுவைப் போல நடத்துகிறது உலகின் சகல கசடுகளையும் நானும அள்ளிக்குடிக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துகிறது நான் தவறு செய்யாத மனிதனில்லை ஆனால் சந்தர்ப்பவாதியாக என்னை நானே ஏமாற்றிக் கொள்பவனாக ஒரு போதும் நடந்து கொள்ள மாட்டேன் என்றார் டால்ஸ்டாய் நீ உன்னை சுற்றிய எல்லோரிடமும் குறைகள் காண்கிறாய் அதை பெரிது படுத்தி சண்டையிடுகிறாய் உனது கோபம் உனது விருப்ப்படி பிள்ளைகளும் மனைவியும் நடந்துகொள்வதில்லை என்பது தானே உண்மையில் நீ விரும்புவது போல உனது நிழலை கூட நடந்து கொள்ளாது பிறகு எப்படி வீட்டோர் நடந்து கொள்வார்கள் வீடு என்பது சவுக்கடிக்கு பயந்து புலி முக்காலியில் ஏறும் சர்க்கஸ கூடாரமில்லை லியோ என்றாள் எனது ஆசைகளை நான் ஒரு போதும் அவர்கள் மீது திணிக்கவில்லை எனது கோபமெல்லாம் அவர்கள் ஏன் தங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கூட தெரியாமல் இருக்கிறார்கள் அற்பத்தனங்களை ஆசையோடு அரவணைத்து கொள்கிறார்கள் வீண்பேராசைகள் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதையே சுருக்கமான சொல்வதாயின் நான் அவர்களை சுயபரிசீலனை செய்து கொள்ள சொல்கிறேன் அது அவர்களுக்கு குற்றவுணர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது அதை மறைத்துக் கொள்ள என்னை கோவிக்கிறார்கள் இரும்பை நெருப்பில் போடுவது அதை தண்டிப்பதற்காக இல்லை மரியா அதை இளக்கி புதிய வடிவம் கொடுப்பதற்கு நிச்சயம் அது சூடுபடவே செய்யும் ஆனால் நெருப்பை தவிர வேறு எதனால் இரும்பை இளக்க முடியும் சொல்லு என்றார் அவர் துயரமான குடும்பங்கள் எதுவும் ஒன்று போல இருப்பதில்லை என்று நீயே தான் எழுதியிருக்கிறாய் லியோ இந்த உலகம் உன்னை புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று நினைக்கிறாய் அது தவறு நீ தான் இன்னமும் இந்த உலகை புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றாள் மரியா அதோ அந்த மரங்களுக்கு இடையில் உள்ள விவசாயி வீட்டினைப் பார் அவனுக்கு இந்த உலகில் உணவும் உடையும் இருப்பிடமும் மட்டுமே தேவையாக இருக்கிறது அதுவே போதும் என்ற மனம் கொண்டிருக்கிறான் அவன் தனது உணவிற்காக ஒவ்வொரு பொழுதும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துகிறான் பேராசையின் நிழல் கூட அவன் மீது படவில்லை நான் அப்படி ஒரு மனிதனாக வாழவே ஆசைப்படுகிறேன் எனது செல்வம் தான் எனது சத்ரு நான் அவற்றை இழந்துவிடும்போது என்னை சுற்றிய பகட்டு உலகம் தானே விலகி போய்விடும் எனறு நம்புகிறேன் என்றார் டால்ஸ்டாய் அது உண்மையில்லை லியோ நீ அப்படி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய் அது தவறு பெரும்பான்மை மனிதர்களை இப்படி முடக்கி வைத்திருப்பது அவர்களின் இயலாமை அது ஒரு அற்ப காரணம் என்றே சொல்வேன் அவர்கள் இயலாமையை காரணம் சொல்லி ஒதுங்கி கொண்டுவிடுகிறார்கள் அதை கடந்து செல்ல முயன்றவர்கள் மட்டுமே வாழ்க்கையில் விரும்பியதை ஜெயித்திருக்கிறார்கள் என்றாள் மரியா எனது தவறுகளை நான் அறிந்து கொண்டுவிட்டேன் அதை பகிரங்கமாக ஒப்பு கொள்கிறேன் அது தான் எனது பிரச்சனை என்றார் டால்ஸ்டாய் சரியாக சொன்னாய் உனது தவறுகளை நீ அடையாளம் காண துவங்கும் போது அதற்கு மற்றவர்களே காரணமாக இருக்கிறார்கள் என்பதை நீ உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறாய் அவர்களை வெறுக்க துவங்குகிறாய் எல்லா பிரச்சனைகளும் அங்கிருந்தே துவஙகுகின்றன என்றாள் மரியா இனி நான் என்னை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கப்போவதில்லை ஒரு புல்லை போல இயற்கையிட்ம் முற்றாக என்னை ஒப்புக் கொடுக்கப்போகிறேன் என் விதியை இயற்கை தீர்மானிக்கட்டும் போதுமா என்றார் அவள் மடாலயம் நோக்கி போவதை அவர் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தார் மரியா அவரிடமிருந்து நிரந்தரமாக விடைபெற்றுக் கொண்டுவிட்டாள் எவரிடமிருந்தும் ஒருவர் விடைபெறுதல் எளிதானதில்லை பிரிவு எப்போதுமே வலிமிக்கதே இனி அவள் நினைவில் மட்டுமே வாழ்ந்து கொண்டிருப்பாள் மரியா அவரை தனித்து விட்டுச்சென்ற பிறகு அவர் நீண்ட நேரம் அதே இடத்தில் அமர்ந்தபடியே தூரத்து மரங்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் ஒவ்வொரு மனிதனும் தனியாக தான் வாழ வேண்டும் அது தான் விதி அது தான் இயற்கையின் தேர்வு மனிதர்கள் தனக்கான துணையை தேடிக் கொண்டது அவர்களின் விருப்பம் இயற்கையே முடிவில் வெல்கிறது முதுமையில் மனிதன் தனிமைப்படுத்தபடுகிறான் இயற்கை அவனது ஆசைகளை கைதட்டி பரிகசித்து மீண்டும் அவனை தனதாக்கி கொள்கிறது அது தான் நிதர்சனம் என்று தோன்றியது யோசிக்க யோசிக்க மீளமுடியாதவொரு மனச்சோர்வு கூடியது அன்றிரவு அவருக்கு உறக்கம் கூடவில்லை என்றோ பாரீஸ் நகரில் கண்ட காட்சி கனவாக வந்த்து ஒரு குற்றவாளியை பொது இடத்தில் தலையை துண்டிக்கும் தண்டனையை அவர் நேரில் பார்த்திருந்தார் அந்த மனிதனின் கண்கள் அவரையே வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தன அதில் தனது வாழ்க்கைய ஏன் மற்றவர்கள் தீர்மானிக்கிறார்கள் என்ற கேள்வி ஊசலாடிக் கொண்டிருந்த்து மனிதன் தனது சுகங்களை பாதுகாத்து கொள்ளவே சட்டங்களை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறான் என்று தோன்றியது அந்த மனிதன் அன்று கனவில் தோன்றி உலகம் கருணையற்றது என்ற சொல்லை திரும்ப திரும்ப சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தான் அவர் திடுக்கிட்டு விழித்து எழுந்து கொண்டார் அந்த இரவு முழுவதும் அவர் படுக்கையில் உட்கார்ந்தே இருந்தார் விடிந்தால் போதும் என்று திணறலாக இருந்தது அந்த இரவில் வீசிய குளிரும் பனிப்பொழிவும் அவர் உடலை அதிகம் நடுங்க வைத்தன உறக்கமற்ற காரணத்தால் அவரது முகம் ஒடுங்கிப்போனது அதன் மறுநாள் மகள் சாஷா அவரை காண வந்து சேர்ந்திருந்தாள் இருவருமாக தெற்கு நோக்கி செல்ல ரயில் ஏறினார்கள் அந்த பயணம் அவர் நினைத்தது போல எளிதாகயில்லை மனமும் உடலும் நலிந்து கொண்டே வந்தன தனக்கு அடுத்த இருக்கையில் அமர்ந்து வந்த சாஷாவிடம் அடுத்து ரயில் எங்கே நிற்கும் என்று கேட்டார் அங்கே இறங்கி ஒய்வெடுக்க வேண்டும் ஒருவேளை தொடர்ந்து பயணம் செய்ய நேர்ந்தால் நிச்சயம் மயங்கிவிழுந்துவிடுவோம் எங்காவது கதகதப்பான அறை ஒன்றில் சற்று நேரம் அயர்ந்து கண் உறங்க வேண்டும் என்று தோன்றியது ரயில் அஸதபோவிற்கு வந்த போது மாலையாகி இருந்தது அவர்கள் இறங்கி மெதுவாக பிளாட்பாரத்தில் நடந்தார்கள் அஸ்தபோவ் மிகச்சிறிய ரயில் நிலையம் பயணிகளுக்கான தங்குமிடம் என எதையும் காணமுடியவில்லை அருகில் தங்கும் விடுதிகளோ ஒய்விடங்களோ எதுவும் தென்படவில்லை எங்கே போய் தங்குவது என்ற யோசனையுடன் ரயில் நிலையத்தின் இரும்பு பெஞ்சில் உட்கார்ந்து கொண்டார் சாஷாவும் டாக்டரும் ரயில் நிலைய அதிகாரியிடம் கேட்டால் ஒய்வறை கிடைக்க கூடும் என்று அவரை காண சென்றிருந்தார்கள் அவர் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கண்களை மூடிக் கொண்டார் யாரோ உறுதியான மனிதர் ஒருவர் நடந்து வருவது போன்ற சப்தம் கேட்டது கையில் ஒரு துணிமூட்டை ஒன்றுடன் அழுக்கடைந்த கோட் ஒன்றினை அணிந்து கொண்டு ஒரு வயதான மனிதன் நடந்து வந்து அவரது பெஞ்சின் ஒரு பக்கம் உட்கார்ந்து கொண்டான் அவன்து தாடி நரைத்துகோரையாக இருந்தது பளுப்போடிய கண்கள் அவன் தனது துணிமூட்டையில் இருந்து ஒரு புட்டியை திறந்து எதையோ குடித்துக் கொண்டான் பிறகு அவரை உற்று நோக்கியபடியே கனவானே குடிப்பதறகு வோட்கா வேண்டுமா என்று கேட்டான் அவன் தனது வோட்கா புட்டியை துணிமூட்டையில் திணித்துவிட்டு கருணையே இல்லாத சாத்தான்கள் என்று யாரையோ திட்டினான் டிக்கெட் இல்லாத பயணி என்று என்னை வழியில் இறக்கிவிட்டார்கள் நான் ஒரு விவசாயி எனது தோட்டத்தில் விளைந்த முட்டைகோஸகளை எவ்வளவோ முறை பிச்சைகாரர்களுக்கு இலவசமாக தந்திருக்கிறேன் கோச்விக் மடாலயத்திற்கு ஒரு முறை இருபது மூடை தானியங்கள் இலவசமாக தந்தேன் அதை எல்லாம் மறந்துவிட்டு என்னை ஒடும் ரயிலில் இருந்து தூக்கி எறிந்துவிட்டார்கள் நான் எதற்காக பயணம் போகிறேன் என்று ஒருவரும் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை சட்டம் பேசுகிறார்கள் சாத்தான்கள் நான் ஒன்றை உறுதியாக சொல்வேன் படித்தவர்கள் எல்லாவற்றையும் தவறாகவே புரிந்து கொள்கிறார்கள் நான் படிக்காதவன் கையில் ஒரு ரூபிள் கூட பணமில்லாதவன் நான் எதற்காக போகிறேன் என்பதை நீங்களாவது கேட்டுக் கொள்ளுங்கள் எனது மனைவியின் கல்லறையை பார்ப்பதற்காக போய்க் கொண்டிருக்கிறேன் அது நீவா கிராமத்திலிருக்கிறது அங்கு தான் அவள் இறந்து போனாள் அந்த கல்லறையை ஆண்டிற்கு ஒரு முறை சுத்தம் செய்து அவளை நினைத்து பிரார்த்தனை செய்து வருவேன் அவள் என்னை விட்டு இன்னொருவனுடன் ஒடிப்போனவள் அதனால் என்ன அது அவளது விருப்பம் என் மனைவியாக வாழ்ந்த நாட்களில் என்னை சந்தோஷப்படுத்தியிருக்கிறாள் தானே அதற்கு கைமாறு செய்ய வேண்டியது என கடமை தானே என்றான் எனது மனைவியின் சகோதரன் ஒரு பாதிரியார் அவன் புத்தகம் படிக்க் கூடியவன் அவன் அடிக்கடி உங்களை பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருப்பான் உங்களை பார்த்தால் வீட்டை விட்டு துரத்தப்பட்ட மனிதரைப் போலிருக்கிறீர்கள் பிள்ளைகளுடன் சண்டையா என்று கேட்டான் அந்த மனிதன் யாரும் என்னை துரத்தவில்லை நானாக வெளியேறி விட்டேன் வீடு என்னை மூச்சு திணறச் செய்கிறது முதுமையில் ஒரு மனிதன் வேண்டும் அமைதி மட்டுமே என்றார் அவள் ஒரு முன்கோபி அவளது பிடிவாதம் தாங்கமுடியாமல் தான் நான் வெளியேறினேன் ஒரு வளர்ப்பு பிராணி போல அவள் கட்டுபாட்டிற்குள் நானிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறாள் என்றார் நீங்கள் ஒரு விவசாயி இருந்திருந்தால் நிச்சயம் வீட்டை விட்டு வெளியேறி இருக்க மாட்டீர்கள் எழுத்தாளன் இல்லையா அதனால் தான் கற்பனையான பயத்தை உருவாக்கி கொண்டிருக்கிறீர்கள் நான் அறுவடை காலங்களில் விவசாயிகளுடன் ஒன்றாக பாடுபட்டவன் உழைப்பின் வலியை அறிந்தவன் ஒரு போதும் நான் சுகவாசியாக இருந்தவனில்லை என்றார் அப்படி தோன்றவில்லை விவசாயி தன்னை மற்றவர்கள் அவமதிக்கிறார்கள் என்பதற்காக வருத்தபடுகின்றவனில்லை அவன் எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக் கொள்கிறவன் நிலம் அதை தான் அவனுக்கு கற்று தந்திருக்கிறது காத்திருந்தல் தான் விவசாயின் முதல்பாடம் என்றான் அந்த மனிதன் இத்தனை காலம் நானும் அப்படித்தான் இருந்தேன் ஆனாலும் என்னை வீடு புரிந்து கொள்ளவேயில்லை என்றார் டால்ஸ்டாய் நீங்கள் உங்களையே முதன்மைபடுத்தியே பேசுகிறீர்கள் எப்போதில் இருந்து உங்களுக்கு நீங்கள் முக்கியமாக ஆனீர்கள் என்று கேட்டான் அந்த மனிதன் அந்த கேள்வி அவருக்கு வியப்பாக இருந்த்து அது உண்மை தானே எப்போதுமே தன்னை பற்றியே தானே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று பட்டது ஆனாலும் அவன் கேலியாக அதை கேட்கவில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டவரைப் போல கேட்டார் சரி தவறுகள் எல்லாம் மனிதர்கள் உருவாக்கி கொண்ட வரையறைகள் விவசாயிகள் தன்னை சுற்றிய உலகை மனிதர்களை பற்றியே யோசிக்கிறார்கள் அதற்காகவே வருந்துகிறார்கள் தன்னை நம்பிய குடும்பத்திற்காக பாடுபடுகிறார்கள் தான் நம்புகிற நிலத்தின் மீது தீராத விசுவாசம் கொண்டிருக்கிறார்கள் விவசாயம் என்பதே தன்னை முதன்மைபடுத்தாமல் செய்யும் சேவைதானில்லையா என்றான் அந்த மனிதன் ஒரு பாதிரியை போல பேசுவது எரிச்சலாக இருந்த்து அவனோடு எதற்காக வாதம் செய்கிறோம் என்று தலையை வேறுபக்கம் திருப்பிக் கொண்டார் டால்ஸ்டாய் நான் ஒரு அதிகபிரசங்கி இங்கிதம் தெரியாமல் நிறைய உளறிக் கொண்டு தானிருப்பேன் கனவானே உங்களை போல மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களை மறைத்து பேச எனக்கு தெரியாது அவனோடு பேசியது போதும் என அவர் தலைகவிழ்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டார் அந்த மனிதன் முணுமுணுப்பான குரலில் சொன்னான் டால்ஸ்டாய் வியப்புடன் அந்த மனிதனின் சொற்கள் வீர்யமிக்கதாக இருப்பதை உணர்ந்தபடியே அவனை ஏறிட்டு பார்த்தார் நான் அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நிலத்துடன் போராடி வாழ்ந்துவருகிறேன் நிலம் என்னை தாங்கியிருக்கிறது என்னை ஏமாற்றியிருக்கிறது என்னை வாழ வைத்திருக்கிறது நிலம் மிகவும் புதிரானது அதை எந்த மனிதனாலும் முழுமையாக தன்வசமாக்கிவிட முடியாது முழுவதும் உரிமை கொண்டாட முடியாது அது ஒரு புதிரான உறவு கனவானே உங்கள் கதைகளில் வரும் மனிதர்களை போல உலகமும் உங்கள் கட்டுபாட்டில் இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்காதீர்கள் வீடு என்பது ஒய்விடமில்லை அது ஒரு விசித்திரமான தாவரம் தன் விருப்பபடி தான் அது வளரும் அதன் விதி ரகசியமானது கடந்த காலத்தை மறந்தவர்களால் மட்டுமே வீட்டை விட்டு வெளியேற முடியும் வயது தான் மனிதர்களின் ஒரே பலவீனம் காலம் வளர வளர இயற்கையின் அங்கமான தாவரங்கள் பாறைகள் என அனைத்தும் உறுதியாகின்றன வலிமை கொள்கின்றன மனிதனோ வயதானதும் பலவீனமாகிவிடுகிறான் இருபது வயதில் அவனால் சகித்துக் கொள்ள முடிந்த எதையும் எழுபது வயதில் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை வயது அவனை அழுத்துகிறது திணறடிக்கிறது வயது அவனை மண்டியிடவும் அழவும் வைக்கிறது முதுமையில் வசிப்பதற்கு என ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு வீடு தேவைப்படுகிறது அது நத்தையின் முதுகில் உள்ளதை போல ஒரேயொரு ஆள் மட்டுமே வசிக்க கூடிய வீடு உண்மை நானும் கூட அப்படியொரு வீட்டினை தான் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன் எனக்கு எவர் மீதும் புகார் இல்லை ஒருவேளை நான் மற்றவர்களின் தவறுகளை மட்டுமே எண்ணிக் கொண்டிருந்தால் என் வாழ்க்கையை நானே நரகமாக்கி கொள்வதாக நம்புகிறேன் தன்னை பற்றிய மிதமிஞ்சிய எண்ணங்களே எல்லா பிரச்சனைகளுக்கும் விதையாக இருக்கின்றன உங்களை நீங்கள் பகிர்ந்து கொடுங்கள் தண்ணீரை போல நிறையும் பாத்திரங்களின் வடிவம் கொள்ளுங்கள் காற்றை போல எடையற்று இருங்கள் என்றான் டால்ஸ்டாய் அந்த மனிதன் தனது அனுபவத்தின் சாரத்திலிருந்து பேசுகிறான் என்பதை புரிந்து கொண்டவரை போல தனக்கு குடிப்பதற்கு கொஞ்சம் வோட்கா வேண்டும் என்று கேட்டார் அஸ்தபோவ் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து இறங்குவோம் என்று என்றாவது உங்கள் வாழ்க்கையில் நினைத்த்துண்டா என்று கேட்டான் எதிர்பாராமை தான் நம்மை வாழ வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது நமது திட்டங்களை மீறி வாழ்க்கை நம்மை இழுத்துப் போகிறது நம்மை முழுமையாக அதற்கு ஒப்படைப்பதை தவிர வேறு வழியேயில்லை என்றான் உங்களால் நடந்து வர முடியும் என்றால் அருகாமையில் ஒரு துறவியர் மடம் இருக்கிறது அங்கே போய் தங்கி கொள்ளலாம் உங்களை போல உங்கள் மனைவி வீட்டை துறந்து வெளியேறிப் போயிருந்தால் நீங்கள் புலம்பி தள்ளியிருப்பீர்கள் அவமானத்தில் துடித்திருப்பீர்கள் அப்படி துடித்தவன் நான் ஆனால் நான் ஒன்றை புரிந்து கொண்டேன் அன்பு தான் வீட்டின் அடிப்படை அதை ஒரு போதும் சந்தேகிக்காதீர்கள் குறை சொல்லாதீர்கள் எவரது அன்பையும் புறக்கணிக்காதீர்கள் மனைவி சோபியா வந்து சேரும்வரை அவர் அஸ்தபோவ் ரயில்நிலைய ஊழியரின் வீட்டு படுக்கையில் நிமோனியா காய்ச்சலுடன் படுத்துகிடந்தார் அவருக்கு தெரியும் தன்னை தேடி மனைவி கோபத்துடன் வந்திருப்பாள் என்று தான் எழுதிய கடித்த்தை அவள் படித்திருப்பாள் அதற்கான தனது தரப்பு நியாயங்களை சொல்வதற்கு அவள் காத்திருப்பாள் அவளை எப்படி முகம் கொடுத்து பார்ப்பது என யோசனையாக இருந்த்து ஒரே நாளில் உடல் நலிவுற்று பூஞ்சை போலாகியிருந்தது மூச்சுவிடுவதற்கே அதிகம் சிரமப்பட வேண்டியிருந்தது ரயில்வே நிலையத்தை சுற்றிலும் பத்திரிக்கையாளர்கள் புகைப்படக்கலைஞர்கள் என பலரும் வந்து நிரம்பியிருந்தார்கள் வாழ்வின் கடைசிபடிக்கட்டில் வந்து நிற்கிறோம் என்று அவருக்குப்புரிந்த்து தன்னை காண்பதற்காக வந்து காத்திருந்த மனைவியிடம் தன்னை மன்னித்துவிடும்படியாக கதறி அழ விரும்பினார் ஆனால் சாஷாவிடம் தனக்கு சோபியாவை பார்க்கவிருப்பமில்லை அவளை உள்ளே அனுமதிக்க வேண்டாம் என்று உறுதியான குரலில் சொன்னார் என்னை போல ஒருவனை சகித்துக்கொண்டு அன்பு செலுத்தியதற்கு நன்றி சோபியா என்று மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டார்