sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அங்கங்கே வேலைக்காரர்களை அரைப் பர்லாங்குக்கு ஒருவராக அஞ்சலில் நிறுத்தித் தமக்கு விரைவிலே சமாசாரம் எட்டும்படி ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.
அந்த மனிதன் தண்ணீரில் திடீரென்று குதித்ததுதான் தாமதம் இந்தக் கரையில் இருந்த ஒருவன் விஷயத்தைப் பளிச்சென்று ஊகித்துக்கொண்டான்.
நெடுந்தூரத்தில் தலைதெறிக்க ஒருவன் ஓடிவருவது அவனுக்குப் புலப்பட்டது எசமானுக்கு ஜயம் என்று கோஷமிட்டுக் கொண்டு அவன் வந்தது தெரிந்தது.
அந்தச் சமாசாரம் சொன்ன வாசற்காரனுக்கு உடனே பணம் வேஷ்டி முதலிய நல்ல பரிசுகள் கிடைத்தன அவனுக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தது சிரமமில்லாமல் பரிசு கிடைத்து விட்டது.
இப்படியே பலர் வரவே தம்பிரானுக்கு அலுப்பு உண்டாகிவிட்டது போக்கிரிப் பயல்கள் முதலில் நம்மிடம் சொன்னவனுக்கு இனாம் தருவதுதான் நியாயம்.
ஒன்றும் பலிக்கவில்லை எவ்வளவுக்கெவ்வளவு உத்ஸாகமாக ஓடிவந்தானோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு சோர்வு உண்டாகிவிட்டது அவனுக்கு.
தன் உயிரைத் திரணமாக மதித்து இந்தச் சமாசாரத்தை முதலில் வெளிப்படுத்தியவன் அவன்தான் என்று சொல்லிவிட்டு அவன் ஓடிவந்ததையும் ஜலத்தில் திடீரென்று குதித்ததையும் அவனைப் பார்த்து மற்றவர்கள் அவனுக்கு முன்னே ஓடிவந்ததையும் விரிவாகச் சொன்னேன்.
அவர்களுள் காலத்தால் முந்தியவராகிய பெரிய திருக்குன்றம் சுப்பராமைய்யரென்பவர் கனமார்க்கத்தைத் தமிழ்நாட்டில் முதன் முதலில் அனுபவத்திலே கொணர்ந்துகாட்டிப் புகழ்பெற்ற கனம் கிருஷ்ணருடைய தமையனார்.
நாளடைவில் சுப்பராமையாருக்குப் பின் தோன்றிய சகோதரர்களுள் சுந்தரையர் கிருஷ்ணையர் என்னும் இருவரும் சுப்பராமையரைப் போலவே சங்கீதத்தில் நாட்டமுடையவர்களாக இருந்தனர்.
அதற்குமுன் அடிப்படையாகத் தமிழறிவு அவசியமென்பதை அவர் உணர்ந்தவராதலின் அரியிலூரில் அக்காலத்தில் வாழ்ந்திருந்த ஸ்ரீ சண்பக மன்னாரென்னும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ வித்துவானிடம் தமிழ் பயிலும்படி செய்தனர்.
சண்பகமன்னார் தமிழிலும் இசையிலும் சிறந்த திறமை வாய்ந்தவர் பல கீர்த்தனங்களை இயற்றியவர் சமரஸ ஞானி மிக்க அடக்கமான குணம் வாய்ந்தவர்.
அவருடைய சகோதரர்கள் தங்கள் சங்கீதப் பயிற்சியினாலும் உண்ண உடுக்கக் குறைவில்லாத குடும்ப நிலை முதலியவற்றாலும் மிக்க திருப்தியோடு காலங்கழித்தனர் அத்திருப்தி சில சமயங்களில் பிறருக்கும் புலனாயிற்று.
இராமசாமி ஐயர் தம்முடைய குமாரர்களுள் முன்னே கூறிய மூவருக்கும் பின்னும் உயர்ந்த சங்கீதப்பயிற்சியை அளிக்க வேண்டுமென்று எண்ணினார்.
தஞ்சாவூர் ஸமஸ்தானத்தில் பச்சை மிரியன் ஆதிப்பையரென்பவர் பெரும்புகழ் பெற்ற சங்கீத ஆசிரியராக அக்காலத்தில் விளங்கினார்.
அக்கீர்த்தனங்களைக் கேட்டு அம் மகாவித்துவான் அளவற்ற மகிழ்ச்சியடைவார் சங்கீதமும் சாஹித்தியமும் ஒன்றனோடு ஒன்று நன்றாக இயைந்து விளங்குவதைப் பாராட்டுவார்.
அன்றியும் அக்கீர்த்தனங்களில் உள்ள பக்திச்சுவையை உணர்ந்து நீ சின்ன ஸ்ரீ நிவாஸன் என்று மனங்குளிர்ந்து கூறி அவரை ஆசீர்வாதஞ்ச செய்வார்.
ஸ்ரீநிவாஸன் என்பவர் சென்ற நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஸ்ரீரங்கத்தில் வாழ்ந்திருந்த சங்கீத வித்துவான் தமிழிலும் வடமொழியிலும் தெலுங்கிலும் பயிற்சியுள்ளவர் அவர் பல அருமையான கீர்த்தனங்களை ஸ்ரீரங்கநாதர் விஷயமாக இயற்றியிருக்கின்றார்.
அவர் பெரிய பக்தராதலால் அவருடைய கீர்த்தனங்களிலே பக்திச்சுவை ததும்பி நிற்கும் சங்கீத அமைப்புகள் மிகவும் செவ்விய நிலையிலே பொருந்தி விளங்கும்.
நம்நாட்டில் எத்தனையோ கலைஞர்களும் புலவர்களும் வாழ்ந்திருந்தாலும் காலவெள்ளத்தில் அவர்களுடைய சிற்பங்கள் இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விடுகின்றன.
தம் கீர்த்தனங்களிலே தெய்வபக்தி நிறைந்திருப்பதையறிந்து ஆதிப்பையர் பாராட்டியதனால் சுப்பராமையருக்கு மேலும் மேலும் ஊக்கமுண்டாயிற்று.
தஞ்சாவூர் ஸமஸ்தானத்து வித்துவான்கள் வரிசையிலே சேரும் சிறப்பைச் சுப்பராமையரும் சுந்தரையரும் கனம் கிருஷ்ணையரும் பெற்றனர்.
சுப்பராமையருடைய தம்பியாராகிய கனம் கிருஷ்ணையர் திருவிடைமருதூரில் முதலில் இருந்து அப்பால் உடையார்பாளையம் ஸமஸ்தான வித்துவானாக விளங்கலாயினர்.
அவருக்கு உண்மையிலேயே சங்கீதத்திலும் சங்கீத வித்துவான்களிடத்திலும் அன்பு இருந்தால் அந்தப் பொறாமைக்காரர்களுடைய வார்த்தைகளைச் செவியில் வாங்கியிருக்கமாட்டார்.
அரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய் என்பதுபோல அவர் நிலை பலஹீனமாக இருந்தமையால் அவருக்கு எதைக் கண்டாலும் சந்தேகமும் அச்சமும் உண்டாயின.
உண்மையில் வித்தையினிடத்தில் அன்பு இருந்தமையால் எந்த இடையூற்றையும் கவனியாமல் அதை வெளியிட்ட பெரு வள்ளல்கள் தமிழ்நாட்டில் விளங்கவில்லையா?
புகழெனின் உயிரும் கொடுக்கும் தமிழ்வள்ளல்கள் எத்தனை பேர் தன் இன்னுயிர் போவதாக இருப்பினும் தமிழினிமையை நுகருவதற்கு இடையூறு இருத்தல் கூடாதென்று நந்திக்கலம்பகத்தைக் கேட்டுத் தமிழின்பத்திலே உயிரை நீத்த பல்லவ மன்னனுடைய வரலாறு கலையின்பத்தை மதிக்கும் அறிஞர்களின் இயல்பாய் நன்றாக விளக்குகின்றதன்றோ?
அவருடைய உருப்படிகள் பெரும்பாலும் இலக்கணவழுவின்றி எளிய நடையில் நல்ல பொருளுடையனவாக இருத்தலை அறிந்த தமிழ் வித்துவான்கள் பாராட்டினர்.
அவ்வப்போது தலங்களுக்குச் சென்று தரிசனம் செய்து இன்புறுவதும் அவ்வத்தல விஷயமாகக் கீர்த்தனங்களை இயற்றிப் பாடுவதும் சுப்பராமையருக்கு உவப்பைத் தரும் செயல்களாக அமைந்தன.
திருவாரூர் ஸ்ரீ முத்துசாமி தீக்ஷிதரவர்கள் வடமொழியில் இயற்றியுள்ள கீர்த்தனங்களைப்போல இவை தமிழில் விளங்குகின்றன என்று அக்காலத்தில் வித்துவான்கள் பாராட்டினர்.
அங்கே உபயஸமஸ்தான திவானாக விளங்கிய ஸ்ரீ வாலீஸ் அப்புராயரென்பவர் வசித்து வந்தார் அவர் வித்துவான்களிடத்தில் அன்புடையவராக விளங்கினார்.
ராயருடைய விருப்பத்தின்படியே சுப்பராமையர் அங்கு அப்போதே அந்த ராயர் விஷயமாகவே சங்கராபரண ராகத் தில் திரிகாலமும் அமைத்து ஒரு கீர்த்தனம் பாடினார்.
அந்தப் பெண்மணி அவர் கருத்தை அறிந்து தேங்காய் இல்லாவிடினும் வருவித்துத் துருவிப் பால்காய்ச்சிக் கற் கண்டு சேர்த்து அவருக்குத் தருவது வழக்கமாம்.
ஆனாலும் அவருடைய கீர்த்தனங்கள் முத்துசாமி தீக்ஷிதருடைய கீர்த்தனங்களை ஒப்ப அறிஞர்களால் மதிக்கப்பெற்ற காலம் ஒன்று இருந்ததென்பதை இவ்வரலாறு ஞாபகப்படுத்துகின்றது.
இவ்வாறு சிறந்த வாய்ப்பாட்டுடையவராகவும் வாத்திய வித்துவானாகவும் சாஹித்திய கர்த்தாவாகவும் விளங்கிய பெருமை தஞ்சாவூர் ஸமஸ்தான சம்பந்தத்தால் வரவர அவருக்கு விருத்தியாகி வந்தது.
ஒவ்வொரு ஸமஸ் தானத்திலும் சிறந்த சில வித்துவான்கள் இருந்தாலும் எல்லா வகையிலும் சிறந்து விளங்கிய வித்துவான்களை ஒருங்கே பார்க்க வேண்டுமாயின் தஞ்சையிலே தான் பார்க்கலாம்.
வேறு இடங்களில் உள்ள சங்கீத வித்துவான்கள் தஞ்சாவூருக்கு வந்து அங்குள்ள சங்கீத கோஷ்டியின் பெருமையையும் அவர்களை ஆதரிக்கும் ஸமஸ்தானாதிபதியாகிய அரசரின் இயல் பையும் அறிந்து செல்ல ஆசைப்படுவார்கள்.
அவர்கள் தஞ்சைக்கு வந்து அங்குள்ள வித்துவான்களோடு கலந்து மகிழ்ந்து சென்ற பின்பு தம்மை ஆதரிக்கும் ஸமஸ்தானாதிபதி களிடம் சொல்லித் தஞ்சை வித்துவான்களைத் தம் மிடத்திற்கு வந்து உபசாரம் பெற்றுச் செல்லும் வண்ணம் செய்வர்.
இதனால் தஞ்சை வித்துவான்கள் மைசூர் முதலிய ஸமஸ்தானங்களுக்கும் சென்று தங்கள் வித்தையை வெளிப்படுத்திச் சம்மானமும் புகழும் அடைந்தனர்.
பல சங்கீத வித்துவான்களைப் பரிபா லித்து வரும் அரசர் அந்த வித்துவான்களுக்கிடையில் விற்றிருந்து அவர்கள் முன்னிலையிலேயே தம் மைப் பாராட்டும்பொழுது ஆந்திர வித்துவானின் உள்ளத்தில் சிறிது கர்வம் உண்டாயிற்று இங்கே நம்மைப்போலப் பாடுபவர் இல்லையெனத் தோற்று கிறது.இவ்வரசர் நம்முடைய சங்கீதத்தில் மயங்கி விட்டார்.
அரசர் மிகவும் சுலபராகப் பழகியதால் அவரிடம் ஒரு விண்ணப்பம் செய்து கொள்ளலானார் இங்கேயுள்ள வித்துவான்களில் யாரேனும் என்னோடு போட்டிபோட்டால் என்னுடைய திறமை நன்றாக வெளியாகும்என்று தம்முடைய உத் ஸாக மிகுதியால் அரசரை நோக்கிக் கூறினார்.
அரசர் அதைக் கேட்டுப் புன்முறுவல் பூத்துக் கொண்டேஅதற்கென்ன ஆக்ஷேபம்?அப்படியே செய்யலாம்.நாளைத்தினம் நம்முடைய வித்துவான் களில் ஒருவர் உங்களோடு பாடுவார்என்று கூறி னார்.ஆந்திரதேச வித்துவானுக்கு உச்சி குளிர்ந்து விட்டது.
வந்த வித்துவான் அகங்காரம் கொண்டிருப்பதை அறிந்த அவர்கள் சோழ நாட்டுச் சங்கீதம் அவருடைய பாட்டுக்கு இம்மியளவும் குறைந்ததன்று என்பதை நிரூபிக்க வேண்டுமென்று ஒவ்வொரு விநாடியும் துடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.ஆனால் அதற்குரிய சந்தர்ப்பத்தைமட்டும் அரசர் தரவேண்டுமேயென்று ஆவலோடு நோக்கியிருந்த அவர்கள் தங் கள் விருப்பப்படியே தக்க சமயம் வாய்த்ததை அறிந்து எல்லையற்ற மகிழச்சியை அடைந்தனர்.
தமக்குள் எவ்வகையிலும் சிறந்த ஒருவரை அந்த ஆந்திர வித்துவானோடு பாடுவதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர் பதினைந்து மண்டபம் துரைசாமி ஐயரே.
தஞ்சை ஸமஸ்தானத்தின் சார்பில் பதினைந்து மண்டபம் துரைசாமி ஐயர் வித்துவானகளுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுப் பணிவு தோன்ற முன்னே அமர்ந்திருந்தனர்.
சங்கீந வித்தையிலும் பிராயத்திலும் முதிரந்த வித்துவான்களு சிலர் அந்த வாதத்திற்கு விதாயகர்த்தாக்களாக நியமிக்கப் பெற்று அரசருக் கருகில் உட்காரந்திருந்தனர்.
முதலில் இருவரும் வாய்ப்பாட்டைப் பாடுவதென்றும் அப்பால் வாத்தியத்தை வாசிப்ப தென்றும் பிறகு ஒருவர் பாடுவதை மற்றவர் பிடி லில் வாசிப்பதென்றும் வரையறை செய்து கொண்டார்கள்.
துரைசாமி ஐயரிடம் பொறாமை கொண்டிருந்த சில இளைஞர் சரி சரி நமது ஸமஸ் தானத்தின் கௌரவம் இன்றோடு போய்விடும் என்று எண்ணினார்கள்.
அந்த வித்துவானது சாரீர வீணையில் உண்டாகிய சங்கீதத்தின் ஒவ்வோர் அம்சத்தையும் துரைசாமி ஐயர் தம்முடைய பிடில் தந்தியிலே எழுப்பிக் காட்டினார்.
பிராயத்தில் முதிர்ந்த வித்துவான்களும் அவருக்கு ஆசிரிய நிலையிலே உள்ள பெரியோர்களும் இந்தப் பிள்ளையாண்டான் இவ்வளவு வித்தையை இத்தனை நாள் எங்கே அடக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தான் இதுவரையில் இந்தத் திறமையை வெளியிடாமல் இருந்தானே என்று வியந்து உள்ளம் பூரித்தனர்.
இனிமேல் இந்த ஸமஸ்தானத்தில் நம் ஜபம் பலியாது என்றே அவர் உறுதிசெய்து கொண்டார் ஆனாலும் அவருடைய மானம் இறுதி வரையில் போராட வேண்டுமென்று அவரை ஊக்கியது.
போட்டிபோடும் வித்துவான் ஓர் ஆந்திரராதலின் ஒரு புதிய தெலுங்குக் கீர்த்தனத்தை அந்தச் சமயத்திலேயே பாடிக் காட்ட வேண்டுமென்றும் முடிந்தால் வாசிக்க முடியாமல் செய்து அந்த வித்துவானைக் கலங்க வைக்க வேண்டுமென்றும் அவர் யோசித்தார்.
அவனுடைய நடனத்தைக் கண்ட கிரிகன்யையாகிய உமாதேவி சபாஷென்று சொல்ல அதனைக் கேட்டுக் கொண்டும் அப்பிராட்டியைப் பார்த்துக் கொண்டும் வர வர வேகமாக நடனமாடினான் என் பது அதன் கருத்து.
சிவபெருமான் திருச்செவியில் குழையும் தோடும் ஆடின கங்கையணிந்த திருமுடி குலுங்கியது சடை விரிந்தாடியது சிறு நகை முத்துப்போலத் தோன்றியது திரிபுரஹரனாகிய சிவபெருமான் கிர்ர்ர்ரென்று சுழன்று ஆடினான் என்பது சரணப் பொருள்.
சுழன்று நடன மாடினான் என்னும் கருத்துள்ள கிர்ர்ர்ரனி திருகி யாடினம்மா என்ற பகுதியைத் துரைசாமி ஐயர் பாடினபோது ஆந்திர வித்துவானது கை தளர்ந்து விட்டது.
அதுகாறும் துரைசாமி ஐயருடைய உத்ஸாகமும் அவருடைய சாஹித்தியமும் அந்தச் சாஹித்தியப் பொருளும் ஆந்திர வித்துவானது கருத்தும் கையும் ஒன்றி யாவரையும் பிரமிக்க வைத்தன.
கிர்ர்ர்ரனி என்ற சாஹித்தியத்தைத் தொடர்ந்து எழுந்த அந்த ஆரவாரம் பரமேசுவரனது பரமானந்த தாண்டவத்தில் திசை முழுதும் எழுந்த முழக்கத்தையொத்தது.
ஆந்திர வித்துவான் வாத்தியத்தைக் கீழே வைத்தார் துரைசாமி ஐயருக்கு முன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து நமஸ்கரித்தார் நான் தோற்றேன் என் கர்வம் ஒழிந்தது என்று தழுதழுத்த குரலில் கண்ணீர் துளிக்க அவர் கூறினார்.
உங்களுடைய வித்தையைப் பூர்ணமாக அனுபவிக்கும்படியான சந்தர்ப்பம் இன்று நேர்ந்தது நமக்கு மிகவும் சந்தோஷம் என்று சமாதான வார்த்தைகள் கூறிப் பலவகையான சம்மானங்களைச் செய்தார்.
துரைசாமி ஐயருக்கு அன்று உண்டான கீர்த்தியும் அவர் அன்று இயற்றிய சுவை மிக்க அக்கீர்த்தனமும் சங்கீத உலகத்தில் இன்றும் நிலவி வருகின்றன.
திருநெல்வேலி ஜில்லாவில் வடகரை யாதிக்கமென்னும் பெயருடைய சொக்கம்பட்டி ஜமீனில் ஏறக்குறைய இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் பொன்னம்பலம் பிள்ளையென்பவர் ஸ்தானாதிபதியாக இருந்து வந்தார்.
அவர் காலத்தில் ஸமஸ்தானாதிபதியாக இருந்த பெரியசாமிச் சின்னணைஞ்சாத் தேவரென்பவர் தம் அமைச்சருடைய அறிவையும் பெருமையையும் நன்கு உணர்ந்து அவர்பால் நன்மதிப்பும் பேரன்பும் கொண்டிருந்தார்.
அக்காலத்திலே சேற்றூரில் இருந்து வந்த ஜமீன்தாராகிய சிவப்பிரகாசத் திருவணாதத்துரையென்பவர் பொன்னம்பலம் பிள்ளையிடத்திலும் சின்னணைஞ்சாத்தேவரிடத்திலும் பெருமதிப்பு வைத்திருந்தார்.
இவ்வாறு தென்மலையாரால் தமக்கு அடிக்கடி இடையூறுகள் உண்டாவது பற்றி மிகவும் வருந்திய சேற்றூர் ஜமீன்தார் பலமுடையாரொருவருடைய துணையைப் பெற்றால் அவ்விடையூறுகளினின்றும் நீங்கலாமென்று எண்ணினர்.
ஒருநாள் சேற்றூர் ஜமீன்தாராகிய சிவப்பிரகாசத் திருவணாதத்துரை தம்முடைய பரிவாரங்களை அழைத்துக்கொண்டு தக்க காணிக்கைகளுடன் புறப்பட்டுச் சொக்கம்பட்டி வந்து சேர்ந்தார்.
அங்கே ஸமஸ்தானாதிபதியையும் அப்போது இளவரசுப்பட்டத்தில் இருந்த இராஜகோபாலத்தேவரையும் கண்டுபேசித் தம் குறைகளைக் கூறித் தமக்கு உதவி செய்ய வேண்டுமென்று வேண்டிக் கொண்டார்.
அந்த உவகைமிகுதியால் பின்வரும் செய்யுளை அவர் கூறினர் மழைக்காரா கருமேகம் நிரை பசுக்கூட்டம் ராஜகோபாலன் இவ்வரசுப் பட்டத்தில் இருந்த இராஜகோபாலத் தேவர் தாம் படைகளை அவருக்கு உதவிபுரிய அனுப்பவதாக வடகரை ஸமஸ்தானாதிபதி சொல்லியிருந்தார்.
தேவர் அவ்வாறு பராமுகமாக இருப்பதை உணர்ந்த சேற்றூர் ஜமீன்தார் பொன்னம்பலம் பிள்ளை மனம் வைத்தால் இந்தக் காரியம் எளிதிற் கைகூடும் என்பதை அறிந்து நிகழ்ந்த வரலாறுகளைத் தெரிவித்து அவருக்கு ஒரு நிருபம் எழுதி யனுப்பினார்.
திருவணாத்துரையினுடைய பணிவையும் அன்பையும் அறிந்த பொன்னம்பலம் பிள்ளை அவருக்கு உதவி செய்வது அவசியமென்று தம்முடைய ஜமீ ந்ன் தாரிடம் உசிதமாகத் தெரிவித்தனர்.
திரையவர்கள் பராமுகமாக இருந்தும் இவர் கடிதம் எழுதச் சலிக்காமல் அடிக்கடி விண்ணப்பித்து வரும் இவருக்கு உதவி செய்தால் இந்த ஸமஸ்தானத்துக்கே பெருமை உண்டாகும் என்று கூறினார்.
அன்றியும் தம் கருத்தை அமைத்துப் பின்வரும் செய்யுளையும் இயம்பினார் பொன்னம்பலம் பிள்ளை சொன்னபிறகு சின்னணைஞ்சாத் தேவர் அசட்டையாக இருக்கமுடியுமா?
அந்த வெற்றியினால் சிவப்பிரகாசத் திருவணாதத் துரை எம் குடியைப் பாதுகாக்க வந்த தெய்வம் நீங்கள் என்று பொன்னம்பலம் பிள்ளையைப் பாராட்டினார்.
ஜமீன்தார் வந்த விரைவையும் அவர் வாயும் கையும் ஈரமாக இருத்தலையும் கண்ட பொன்னம் பலம்பிள்ளை அவருடைய அன்பின் மிகுதியையும் வேகத்தையும் உணர்ந்து மகிழ்ந்தார்.
அவை உங்கள் அன்பின் பெருமையைக் காட்டுகின்றன என்று சொல்லிவிட்டுத் தொடர்ந்து ஒரு கை நிறையச் சோற்றையும் ஒரு கை நிறையப் பொன்னையும் ஏந்திக்கொண்டு அன்பான வார்த்தைகள் கூறி யாசகருக்கு அவற்றைக் கொடுக்கும் குணமுடையவர் சிவப்பிரகாசத் திருவணாதத்துரை என்ற அர்த்தம் தோன்றும்படி அந்தச் செய்யுள் அமைந்திருக்கிறது.
பொன்னம்பலம்பிள்ளை நீங்கள் உங்கள் கைகளிலுள்ள பொருள்களை மாற்றிக் கொண்டாலும் நான் என் பாட்டிலுள்ள பொருளை மாற்றுவது அவசியமன்று என்று கூறினார்.
வடகரையென்னும் சொக்கம்பட்டியில் பெரியசாமிச் சின்னணைஞ்சாத் தேவர் தலைமை வகித்துவந்த காலத்தில் ஊற்றுமலையில் இருந்த தென்மலையென்னும் சிவகிரியிலிருந்த ஜமீன் தாருக்கு உதவிபிரிந்து வந்தார்.
ஊற்றுமலை ஜமீன் அரண்மனையில் அடிக்கடி வித்துவான்களுடைய பேச்சுக்கள் நடந்து வருகையில் அவ்வம்மையார் ஜமீன் தார் அருகிலிருந்து அவற்றைக் கவனிப்பது வழக்கம்.
ஊற்றுமலையில் தனியே இருப்பின் தம் குலக் கொழுந்துகளாகிய அவ்விருவருக்கும் ஆபத்து வருமென்று பயந்து தென்காசிக்குச் சென்று அங்கே அடக்கமான வாழ்க்கையை நடத்தி வருவாராயினர்.
புலமை நிரம்பிய பெண்மணியாராதலின் கல்வியினால் உண்டாகும் பெருமையே பெருமை என்றுணர்ந்து எவ்வாறேனும் தம் மக்களுக்குக் கல்வி யறிவூட்டவேண்டு மென்னும் ஊக்கமுடையவராக இருந்தார்.
அதனைக் காதில் வாங்காமல் சீவலவதேவர் விளையாடிக் கொண்டே இருந்ததனால் மூத்தவருக்குக் கோபம் மூண்டது உடனே தம்பியை அடித்துப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அழைத்துப் போனார்.
கல்வியே செல்வமென்று எண்ணி அவர்களைப் படிக்க வைத்தவராதலின் இளையபிள்ளை விளையட்டிற் போதைக் கழித்தது குற்றமென்பதும் இருப்பினும் நல்லுரை கூறாது இளங்குழந்தையை அடித்தது மூத்தவரது குற்றமென்பதும் அவர் கருத்து.
துணையற்ற நிலையில் இருந்தாலும் தம் உள்ளத்துள் இருந்த துயரத்தை அதுகாறும் அவ்வம்மையார் வெளியிட்டதே யில்லை தைரியமாக வே இருந்துவந்தார்.
ஒரு நாளும் வருந்தாத தாயர் அங்ஙனம் வருந்துவதைக் கண்டு பொறாத இளையவர் நம்மால் அல்லவா இந்த வருத்தம் தாய்க்கு வந்தது என்று எண்ணி அதிகமாக அழுதார்.
வடகரை ஸமஸ்தானாதிபதியைப் பார்ப்பது அவ்வளவு சுலபமான் காரியமல்லவே பொன்னம்பலம் பிள்ளையென்பவர் அந்த ஸமஸ்தானத்தில் ஸ்தானதிபதியாக இருக்கிறார் அவர் மிகவும் நல்லவர்.
சீவலவதேவர் தென்காசியிலிருந்து புறப்பட்டுச் சொக்கம்பட்டிக்கு வந்து பொன்னம்பலம் பிள்ளையின் வீட்டை விசாரித்துக்கொண்டு சென்று அங்கே திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தார்.
அந்தச் சமயத்தில் அரண்மனையிலிருந்து மகாராஜா உடனே வரச் சொன்னார் என்று ஒரு சேவகன் வந்து அழைக்கவே விரைவாக ஆகாரம் அருந்தி எழுந்தார்.
கரசுத்தி செய்து கொண்டவுடன் அரண்மனைக்குச் செல்லும் பொருட்டு வெளியே வருகையில் அங்கே திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்த இளைஞராகிய சீவலவதேவர்மேல் அவர் பார்வை சென்றது.
பிறகு மிக்க களைப்புடன் இருந்த சீவலவதேவரை வீட்டுக்குள் அழைத்துச்சென்று உணவு செய்யச் சொல்லிவிட்டு இங்கே படுத்து இளைப்பாறிக் கொண்டிரும்.
பொன்னம்பலம் பிள்ளை தம்முடைய தலைவராகிய சின்னணைஞ்சாத தேவரிடம் அவர் அழைத்த விஷயமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் நம்மால் அழிக்கப்பட்ட ஊற்றுமலையார் வேறு சிலருடைய உதவியை நாடிக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது.
பொன்னம்பலம் பிள்ளை ஏவலாளர்களுடன் ஊற்றுமலை சென்று அங்கே பழுதுபட்டிருந்த கோட்டை அரண்மனை முதலியவற்றை செப்பஞ் செய்வித்தார்.
பிறகு நல்ல லக்னத்தில் கிருகப் பிரவேசம் நடத்த ஏற்பாடு செய்து வடகரையிலிருந்து பல்லக்கில் ஊற்றுமலை ஜமீன் தாரிணியையும் இரண்டு குமாரர்களையும் வருவித்தார்.
ஊற்றுமலையில் மீட்டும் வாழ்வோமாயென்ற நம்பிக்கையை முழுவதும் இழந்திருந்த பூசைத்தாயாருக்கு அந்நிகழ்ச்சி விம்மிதத்தை உண்டாக்கியது.
தம்முடைய அரசை நிலைநாட்டித் தழைக்கவைத்த அமைச்சர்பிரானாகிய பொன்னம்பலம்பிள்ளையை அவர்கள் தம் குலதெய்வமாகவே போற்றிவந்தனர்.
பல நூற்றாண்டுகளாக அந்த ஸ்தலத்தில் எழுந்தருளியிருந்த மூர்த்தி காணவில்லை யென்ற அச்செய்தி யாவருக்கும் பெருங்கலக்கத்தை உண்டாக்கிற்று.
திருநெல்வேலிச் சீமையின் பெருமைக்கும் பல நாடுகளிலிருந்து தங்கள் தங்கள் நோய் தீரும்பொருட்டுப் பக்தர்கள் வருவதற்கும் காரணமாகிய அந்தத் திவ்ய ஸ்தலத்தில் அத்தகைய கொடுமை நேர்ந்தது தம்முடைய அதிகாரத்திற்கு ஒரு பெரிய இழுக்கு என்று எண்ணினார்.
பின்னும் அன்பர்கள் வற்புறுத்தவே அழகப்ப முதலியார் சுத்த உபவாஸத்தை நிறுத்திவிட்டுப் பாற்கஞ்சி மாத்திரம் உட்கொள்வதாகக் கூறினார்.
நாயகர் மறைந்த நாள் முதல் சங்கர நயினார் கோயில் அர்ச்சகருள் ஒருவராகிய சண்பகக்கண் நம்பியென்பவரையும் காணவில்லை யென்ற ஒரு செய்தி கிடைத்தது.
அவர் ஒரு நாள் இரவு நாயகரைக் கைக்கொண்டு இராமநாதபுரம் சேதுபதியின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட திரு உத்தரகோசமங்கைக்குச் சென்று ஒருவரிடம் அந்த மூர்த்தியை அடகு வைத்தார்.
அந்த விஷயம் சேது வேந்தருக்குத் தெரியவே அவர் அம்மூர்த்தியைப் பெறச்செய்து உத்தரகோச மங்கைக் கோயிலிலே வைத்துப் பூஜை முதலியன நடைபெறும்படி ஏற்பாடு செய்தார்.
சங்கரநயினார் கோயில் நாயகர் சேதுபதியினது பாதுகாப்பில் உத்தரகோசமங்கைக் கோயிலில் இருப்பது ஆறை அழகப்ப முதலியாருக்கு ஒற்றர் மூலம் தெரிய வந்தது.
தாம் சேதுபதிக்கு எழுதினால் நட்பு முறையில் இல்லாத அரசர் தம் ஊரில் இருந்த மூர்த்தியைக் காப்பாற் றத் தெரியாமல் களவுபோகும்படி விட்டவருக்கு மறுபடியும் அம்மூர்த்தி எதற்கு?
தம் கீழுள்ள ஸமஸ்தானத்து மந்திரி மார்களுள் யாரையேனும் அனுப்பலாமென்று எண்ணினாலோ அவர்களுள் யாரும் சேதுபதியைப் போய்ப் பார்ப்பதென்பது இயலாத காரியம்.
மற்ற ஸமஸ்தானங்களிலிருந்து ஸ்தானாதிபதிகள் அடிக்கடி திருநெல்வேலி வந்து அழகப்ப முதலியாரைப் பார்த்து விட்டுச் செல்வார்கள்.
எல்லா ஸமஸ்தானத்து மந்திரிகளும் அழகப்ப முதலியார்முன் கூடி யோசித்தபோது எல்லோரும் ஒருமுகமாக ஒரே அபிப்பிராயத்தைக் கூறினர் இந்தக் கஷ்டத்தை நீக்குவதற்கு நாங்கள் சிறிதும் பயன் படமாட்டோம் எத்தகைய தீரராக இருந்தா லும் முடியாது.
சொக்கம்பட்டி ஸ்தானாதிபதிப் பிள்ளையவர்கள் மனம் வைத்தால் எப்படியாவது காரியத்தைச் சாதித்து விடுவார்கள் என்று அவர்கள் பன் முறை சொன்னார்கள் சமுகத்தில் அவர்களை வரு வித்து விஷயத்தை எடுத்துச் சொல்லவேண்டும்.
இந்த விபத்து எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் பெரியதாகையால் இப்போது நம் கௌர வத்தைப் பார்ப்பது அழகன்று என்ற முடிவிற்கு வருவதற்குள் அவர் எவ்வளவோ சஞ்சலத்துக்கு ஆளானார்.
வேறு வழியில்லை என்பதை நன்றாக உணர்ந்து கொண்டு அவர் பின்பு பொன்னம்பலம் பிள்ளையை அழைத்துவரவேண்டுமென்று தக்க மனிதர்களை அனுப்பினார்.
சங்கரன் திருவருள் துணைசெய்யு மென்றே நம்புகிறேன் என்று பொன்னம்பலம் பிள்ளை அந்தப் பணியை ஏற்றுக்கொண்டனர் அப்போது அழகப்பா முதலியாருக்குச் சிறிது தைரியம் வந்தது.
அங்கே இருந்த ஸ்தானாதிபதிகளும் வித்துவான் களும் நான் வருகிறேன் நான் வருகிறேன் என்றார்கள் இந்தக் கைங்கரியத்தில் பொன்னம் பலம் பிள்ளைக்கு ஏவல் புரிவதற்குக் கொடுத்து வைக்க வேண்டாமா?
இராமநாதபுரம் எல்லைக்கருகில் ஓர் ஊரில் தங்கி முன் ஏற்பாட்டின்படி அங்கே வந்திருந்த காவடி யொன்றை பொன்னம்பலம்பிள்ளை எடுத்துக் கொண்டார்.
வாத்தியக் காரர்களை அவர் வாத்திய கோஷம் செய்யச் சொன்னார் மற்றவர்களைப் பழனிக்கு ஒரு கோஷ்டியாகச் செல்பவரைப்போல வேடம் புனையச் செய்தார்.
சேதுபதியரசர் எழுந்து வந்து வணங்கி ஆவேசம் வந்தவர்கள் கூறும் உத்த ரவுகளைக் கேட்டுப் பழனி ஆண்டவருக்குக் காணிக்கைகளை அனுப்புவார்.
மகா மேதாவியாகிய பொன்னம்பலம் பிள்ளை அவற்றையெல்லாம் விசா ரித்து அறிந்து வைத்திருந்தவராதலின் பழனி யாண்டவா உன்னைத்தான் நம்பி யிருக்கிறேன்.
பழனிக்குக் காவடி கொண்டுசெல்லும் கூட்டம் ஒன்று வருகிறது இதுகாறும் இவ்வளவு சிறப்பாக வும் பக்தியாகவும் பிரார்த்தனை செலுத்துவோர்களைக் கண்டதில்லை என்று அரண்மனை உத்தியோகஸ்தர்கள் பிரமித்தனர்.
அந்தச் சமயத்தில் பொன்னம்பலம் பிள்ளை திடீ ரென்று அருகில் நின்ற ஒருவரிடம் காவடியைக் கொடுத்துவிட்டுச் சேதுபதியை நமஸ்காரம் செய்து எழுந்து நின்றார் உடனே அரசர் அவர் நிலையைக் கண்டும் கூறிய செய்யு ளைக் கேட்டும் ஒன்றும் விளங்காமல் நின்றனர் காவடி கொண்டு வருவோர் நம்மை வணங்கு கிறாரே இவர் இந்தப் பாட்டை எதற்காகச் சொல்லுகிறார்?
அடியேன் சொக்கம்பட்டி ஸ்தானாதிபதி பொன்னம்பலம் மகாராஜா அவர்களுடைய ப்ரு மையை அறிந்து தரிசிக்க வேண்டுமென்று நெடுங்காலமாக எண்ணியிருந்தேன்.
பொன்னம்பலம் பிள்ளை சேதுபதியை இராமராகப் புகழ்ந்து சொல்ல வந்தவர் நீதான் விஜயத்தையுடைய ரகுநாதன் நின் அன்னையே கோசலைக்கு ஒப்பானவள் என்னும் பொருள்படப் பாடினார்.
அது கேட்ட அரசர் இவரல்லவோ மனிதர் தமக்கு மாத்திரம் நன்மையைத் தேடிக் கொள்வோரே மலிந்திருக்கும் இவ்வுலகத்தில் பிறரது மரியாதையையும் பாதுகாப்போர் மிகவும் அரியர் என்று எண்ணி அவரை மனத்திற்குள் பாராட்டினார்.
அப்பால் அங்கு வந்திருந்த ஸ்தானாதிபதிகளுள்ளும் வித்துவான்களுள்ளும் முக்கியமான மூவருக்கு ஆசனம் அளிக்கச் செய்து அமரும்படி கூறினார்.
பிள்ளையினுடைய பேச்சில் அவருடைய சிறந்த குணங்களும் புத்தி வன்மையும் வெளிப்பட்டன உலகத்தார் இவரைப்பற்றிக் கூறும் புகழுரை பொய்யல்ல மெய்யே என்பதைச் சேதுபதியரசர் தெளிந்தார்.
பொன்னம்பலம்பிள்ளை தம் நண்பர் கூட்டத்துடன் இராமநாதபுரத்தில் சிலநாள் தங்கினார் இடையில் ஒருமுறை பழனிக்குப் போய் முருகக்கடவுளைத் தரிசித்து மீண்டும் இராமநாதபுரத்துக்கு வந்தார்.
ஒருநாள் பொன்னம்பலம்பிள்ளை சேதுபதியோடு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் இந்த ஸமஸ்தானத்தில் பல பெரிய ஸ்தலங்கள் இருக்கின்றன.
இப்போது மகாராஜா அவர்களின் கடாக்ஷத்திற்குப் பாத்திரனாகிவிட்டமையால் அந்த எண்ணத்தைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளலாமென்று தோற்றுகிறது.
அவற்றைப் படிக்கும்போதெல்லாம் இவ்வளவு அருகிலுள்ள அந்தத் திவ்ய ஸ்தலத்தைப் பார்க்க முடியவில்லையேயென்ற வருத்தம் உண்டாகும்.
மகாராஜாவுடைய திருவுள்ளக்குறிப்பு எனக்குத் துணையாக இருந்தால் அந்த ஸ்தல தரிசனத்தைச் செய்து பெறப்பேறு பெற்றவனாவேன் என்றார்.
அவ்வாறே ஒவ்வொரு மூர்த்திக்கும் மெல்லத் தீபாராதனை செய்து முதிய பூஜகரொருவர் அவ்வம்மூர்த்தியின் திருநாமம் அவற்றின் சம்பந்தமான உத்ஸவம் வரலாறு முதலியவற்றையெல்லாம் எடுத்துச் சொல்லிவந்தார்.
இவர் சங்கர நயினார் கோயில் நாயகர் என்று குருக்கள் சொன்னபோது பொன்னம்பலம்பிள்ளையின் உடல் பதறியது ஆ அவர் இங்கே எப்படி எழுந்தருளினார் ?
அதைக் கேட்ட போது பொன்னம்பலம்பிள்ளைக்கு இப்படியே இந்தப் பெருமானை எடுத்து அணைத்துக் கொண்டு போய்விடவேண்டும் என்ற வேகம் உண்டாயிற்று.
உள்ளம் உருகியது ஓர் அரசர் தம் அரசை இழந்துவிட்டு மற்றோர் அரசன் கைக்கீழ் மறைந்து வாசம் செய்வதைக் காண்பது போன்ற எண்ணம் அவருக்கு உண்டாயிற்று.
அவர் அந்த மூர்த்தியைப் பார்த்தபோது சங்கர நயினார் கோயிற் காட்சி அவர் அகக்கண்முன் நின்றது எம்பெருமானே தேவரீருக்குரிய சிறப்பெல்லாம் அங்கே இருக்க அவற்றை விட்டுவிட்டு இங்கே எழுந்தருளியதற்கு என்ன காரணம்?
கவிஞராகிய அவரது வருத்தம் ஒரு வெண்பாவாக வெளிப்பட்டது புற்றெங்கே புன்னை வனமெங்கே பொற்கோயிற் சுற்றெங்கே நாக சுனையேங்கே இத்தனையும் சேரத்தா மங்கிருக்கத் தேவநீ தான்றனித்தித் தூரத்தே வந்ததென்ன சொல்.
கோயிற்பரிவாரங்களும் பிறரும் அவர் நெடுநேரம் அந்த மூர்த்தியைத் தரிசித்துக்கொண்டே நின்றதையும் மனமுருகிச் செய்யுள் ஒன்றைக் கூறியதையும் கண்டு அவருடைய அன்பை வியந்தார்கள்.
அதுதான் தம் காரியத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கு ஏற்ற சமயமென்று பொன்னம்பலம்பிள்ளை உணர்ந்தார் அங்கே சில காலமாக உள்ள ஒரு புதிய மூர்த்தியைத் தரிசித்தேன்.
பொன்னம்பலம் பிள்ளை புற்றெங்கே என்ற வெண்பாவைச் சொல்லிவிட்டு இதற்கு விடையாக அம்மூர்த்தியினிடமிருந்து கிடைத்த வெண்பாவையும் கேட்டருள வேண்டும் சங்கரன் கோயில் நாயகர் உத்தரகோசமங்கைக்கு வந்த வரலாறு தமக்குத் தெரியுமென்பதைச் சாதுர்யமாக அந்த வெண்பா மூலம் பொன்னம்பலம் பிள்ளை புலப்படுத்தினார்.
அந்த மூர்த்தியை மீட்டும் சங்கர நயினார் கோயிலிலேயே எழுந்தருளச் செய்விக்க வேண்டுமென்ற குறிப்பையும் அவர் கூறிய வெண்பாக்களால் அரசர் அறிந்து கொண்டார்.
உம்முடைய விருப்பப்படியே அந்த மூர்த்தியை அவருக்குரிய இடத்திலே சேர்த்துவிடச் செய்யலாம் என்று அவர் கூறியபோது பொன்னம்பலம்பிள்ளைக்குச் சந்தோஷம் பொங்கியது.
செல்லுகையில் தாம் நாயகருடன் வரும் செய்தியையும் திருமங்கலத்தில் வந்து சந்திக்க வேண்டும் என்பதையும் ஆறை அழகப்ப முதலியாருக்கு அறிவிக்கும் வண்ணம் ஒருவரை முன்னதாக அனுப்பியிருந்தார்.
அவன் போனவழி போனாலொழிய அப்புண் தீராது என்று நைந்து புலம்பி அவர் பாடிய செய்யுள் வருமாறு இச்செய்யுள் வானா டரசாளப் போன மதப்புலி தான் தானா பதிதனையுந் தானழைத்துப் போகாதோ சேனா பதிராசன் சின்னணைஞ்சான் போனவழி போனா லொழிய மனப் புண்பாடு தீராதே என்றும் வழங்கும்.
தம்பெரிய தந்தையார் காலத்தில் இருந்தவரென்ற நினைவினால் சிவராமச் சின்னணைஞ்சாத் தேவர் பொன்னம்பலம்பிள்ளையை ஸ்தானாதிபதியாக வைத்திருந்தாரேயன்றி உண்மையில் அவரிடத்தில் அன்பு வைக்கவில்லை.
அவருக்கு முன்பு சொக்கம்பட்டி ஸமஸ்தானத்தில் ஸ்தானாதிபதியாக இருந்த வைத்தியப்ப பிள்ளையென்பவர் திருக்குற்றாலத்தில் தம் பெயரால் வைத்தியப்ப விலாசம் என்ற மண்டபம் ஒன்று கட்டினார்.
சில முறை வற்புறுத்திக் கேட்டபோது நமக்கு இஷ்டமில்லாத காரியத்தில் இவ்வளவு பிடிவாதம் பண்ணுவது நன்றாக இல்லை உம்முடைய மனம் போன படியெல்லாம் நாம்செய்வது இயலாத காரியம் என்று கோபித்துக் கொண்டார்.
உம்மிடம் புலியின் குணம் இருப்பதை உம்முடைய கோபம் காட்டியது என்ற கருத்தைக் குறிப்பாக வெளியிடும் ஒரு செய்யுளைக் கூறி விட்டு அவர் சொக்கம்பட்டியை நீத்துச் சங்கர நயினார் கோயிலுக்குச் சென்றார்.
இதம் அறியாதவரிடம் ஊழியம் செய்வதைக் காட்டிலும் காவியாடை புனைந்து துறவியாகி விடலாம் இல்லையேல் அவர் கண்முன்னே இராமல் கப்பலேறி வேற்று நாட்டுக்குப் போய்விடலாம் அதுவும் இயலாவிட்டால் இறந்து விடலாம் மறுபிறவியிலேனும் இந்த நிலை வராமல் இருக்கும்.
இங்கிதம் அறியாதவர்களோடு பழகுவது அத்தகையது தான் என்ற எண்ணங்கள் அவர் உள்ளத்தே எழுந்தன அவற்றையே ஒரு செய்யுளுருவத்தில் அவர் வெளியிட்டார்.
அந்த வார்த்தைகள் முதலியார் நெஞ்சில் மிக்க இரக்கத்தை உண்டாக்கின இவர் எத்தகைய மனிதர் ஆயிரம்பேர் இருந்தாலும் அவர்கள் இவருக்குச் சமானமாவார்களா?
அவ்வாறு பொன்னம்பலம்பிள்ளை திருநெல்வேலியில் இருந்த காலத்தில் சொக்கம்பட்டியிலிருந்த சிவராமத்தேவரிடம் பலர் வந்து உங்கள் ஜமீன் ஸ்தானாதிபதி அங்கே போய் இருப்பது உங்களுக்கு அகௌரவமல்லவா?
தம் கருத்து முற்றுப்பெறுமென்பதை உறுதி யாக அறிந்துகொண்ட பொன்னம்பலம் பிள்ளை முதலியாரிடம் விடைபெற்றுச் சொக்கம்பட்டி வந்துசேர்ந்தார்.
மதியூகியும் தமிழ்ப்புலவரும் சிவபக்திச் செல் வருமாகிய பொன்னம்பலம் பிள்ளையின் செயல் ஒவ் வொன்றும் அவர் சாதாரண மனிதர்களோடு சேர்த்து எண்ணுதற்குரியவரல்லர் மனிதவர்க்கத் தில் தமக்கென்று தனிச்சிறப்புடைய ஸ்தானத்துக் குரியவர் என்றே நினைக்கச் செய்யும்.
குறிப்பு பொன்னம்பலம் பிள்ளையைப் பற்றி நான் எழுதிய வரலாறுகளுக்கு ஆதாரமாக உள்ளவை வடகரை யென்ற சொக்கம்பட்டிப் பாளையப்பட்டுச் சரித்திரம் என் னும் புத்தகமும் நான் கேள்வியுற்ற கர்ண பரம்பரைச் செய்திகளுமேயாம்.