நான் ஏன் கடவுளை நம்பவில்லை... கடவுள் இருக்கிறாரா .இல்லையா என்று நாத்திக பிரசாரங்களையும் எந்த சாமியை எப்படி கும்பிட வேண்டும் என்பது போன்ற ஆத்திக பிரச்சாரங்களையும் செய்து பொழு போக்கி வந்தாரகலாமே.. இதெல்லாம் முக்கியம் தான்.ஆனால் வாழ்வா சாவ என்று ஒருவர் போராடும் நிலையில் இதெல்லாம் முக்கியமா... இப்படி எல்லாம் வரலாறி காரி துப்பி விடுமோ என்ற அச்சம் பிரபாகரன் வாழ்வும் மரணமும் என்ற நூலை படித்து முடித்த போது ஏற்பட்டது... பிரபாகரன் விடுதலை வீரர் அல்லது ராஜிவை கொன்றவர் என்ற எளிய அறிமுகம் தான் நம்மில் பலருக்கு இருக்கும்... ஒரு முழுமையான பார்வை இல்லாததுதான் இன்று அவர் தாய் திருப்பி அனுப்படும் துணிச்சலை அரசுக்கு தந்துள்ளது என்றால் மிகை இல்லை... இலங்கை தமிழர் முழு வரலாறு என்று இல்லாமல் பிரபாகரன் என்ற தனி மனிதனை புரிந்து கொள்ளும் நோக்கத்தில் எழுதப்பட்ட நூல்தான் பிரபாகரன் வாழ்வும் மரணமும்... ஒரு தமிழரை கொல்வதில் ஆரம்பிக்கும் அவரது வரலாறு ஒரு தமிழரால் காட்டி கொடுக்கப்பட்டு முடியும் போது விதியே தமிழ் சாதியை என் செய்ய நினைத்தை என்று கலங்கத்தான் முடிகிறது... எந்த நியாயங்களுக்கும் கட்டு படாத சிங்கள அரசு கொடூரத்தின் உச்சியை சந்திக்கும் தமிழர்கள் ஆயுதம் தவிர வேறு வழியே இல்ல்லாத துரதிர்ஷ்ட நிலை பல போராளி குழுக்கள் போராட்டம் ஒவ்வொருவரும் தம் நிலைதான் சிறந்தது அதை மற்றவர் ஏற்க வேண்டும் என்ற அபத்தமான எதிர்பார்ப்பு என சோகங்களை மட்டுமே தமிழ் இனம் சந்தித்து இருப்பதை உணர்த்துகிறார் நூல் ஆசிரியர்... பிரபாகரன் என்ற மனிதனுக்குள் எத்தனை உன்னத கனவுகள் தமிழ் ஈழ வங்கி கப்பல் வணிகம் விமான படை என்றெல்லாம் படிக்கும்போது தமிழன் என்ற முறையில் பெரிமிதமாக இருக்கிறது... அவருக்குள் இருக்கும் காதல் குழந்தை தனம் என்பது புதிதாக இருக்கிறது.... அனால் எதுவும் பயன் பாடாமல் பொய் விட்டது தான் சோகம் .. இந்நிலைக்கும் அவரே காரணம் ஆகி விட்டாரா என்றும் தோன்றுகிறது... சக போராளி காதலித்தபோது சட்டம் பேசியவர் தான் காதலித்தபோது சட்டத்தை மறந்ததை வராலறு சற்று கேலியாகத்தான் பார்க்கும் .. காதல் வேறு பால் உணர்வு வேறு காதலை எதிர்க்கவில்லை திருமணத்தில் முடியாத காதலை எதிர்க்கிறேன் என்பதெல்லாம் தமிழ் நாடு அரசியல் வாதிகள் பேச்சு போல் உளது... இந்த பிரச்சினை பிரபாகரனுக்கு எல்லா விதத்தலும் நிகரான உமா மகேஸ்வரன் மரணத்தில் முடிந்தது தமிழ் இனத்திற்கு ஒரு பேர் இழப்பு.... பிரபாகரன் மாவீரதன்...அனால் அவரை போன்ற பல மாவிரர்கள் இருந்தனர்... சக தமிழர்களாலேயே அழிகபட்டனர் என்பதுதான் சோகமான வரலாறு.. வென்றவர் வரலாற்றைத்தான் நாம் நம்புவோம்... அந்த அடிப்படையில் மாவீரன் மாத்தையா மரண தண்டில் இறந்தான் என்று தான் வரலாறு பதிவு செய்யும்... அவனுன் தன பாணியில் போராடினான் என்பது மறக்க படும்... ஒவ்வொருவரும் தம் இலக்கை அடைய சில பொருந்தா கூட்டணிகள் அமைத்தனர்... இந்திய ராணுவத்துடன் கூட்டடணி அமைத்தது அப்படி இருக்க கூடும்...அவர்கள் தோற்றவர் கல் என்பதால் துரோகிகள் என்று அர்த்தம் இல்லை...அவர்கள் பார்வையில் அவர்களும் மாவிரர்கல்தான்... உமா மகேஸ்வரனை கொன்றது விடுதலை புலிகள் அல்ல அன்பது எவ்வளவு தூரம் சரி என்று தெரியவில்லை அமைதி பூங்காவான இந்தியாவில் கூட சில ராணுவ வீர்கள் பெனகலிடம் அத்து மீறி நடந்து கொண்டு கைதாவது வழக்கமான செய்திதான்... சாதாரண மக்களுக்கு அந்த சில ராணுவ வீர்களின் இயல்பு தெரியும.... பதட்டமான இலங்கையில் அப்பாவி தமிழ் பெண்களிடம் அவர்கள் எப்படி நடந்து கொண்டு இருப்பர்கள் என்பதை நம்மால் உணர முடிகிறது... இந்த விஷயத்தில் ராஜிவை யாரும் எச்சரிக்காதது ஒரு வரலாற்று சோகம்.. புரட்சி தலைவர் கலைஞர் போட்டியில் பிரபாகரனுக்கு புரட்சி தலிவர் அருள் கிடைத்தது... அந்த அருள் உமா மகேஸ்வரனுக்கோ மற்ற போராளி குழுகளுகோ கிடைத்து இருந்தால் பிரபாகரன் நிலைக்கு அவர்கள் வந்து இருக்க கூடும்... இலங்கை வரலாறே மாறி இருக்கலாம்.