sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அச்சோதி சொரூபமானது தனது கோடிசூரியப் பிரகாச மொடுங்க மீண்டும் குடச விருட்ச நிழலிலே யிருக்கும் அருட்குறியாகிய சிவலிங்கத்தினுள் மறைந்தனர்.
வேள்விக் கென்று வெதிரி காசிரம் நீங்கி யித்தலம் வந்து தவம் புரிந்து அம்மையப் பன்றரிசனங் கண்டு வாழ்ந்தவர்கள் யாவரெனில் சாலி கோத்திரன் பிருகு பரத்துவாசன் சவுனகன் உரோ மசன் காசிபன் வசிட்டன் நாரதன் சுகன் மார்க்கண்டன் எழுகூன் ததீசி கலைக்கோட்டு உபமனியன் சனற் குமாரன் விசுவாமித்திரன் வியாசர் முதலியவர்களாம்.
சிவயோகிகளே கற்றவர்களெல்லாரானும் பரவிப் புகழப்பெற்ற பெருமையுடன்கூடிய கடம்பமாவனத்தில் வாழும் முனிவர்களுக்குத் தலைமை வாய்ந்தவரும் பல கலையாகமவேத புராணங்களையுணர்ந்தவரும் பிரமனிடத்துதித்தவருமாகிய கௌசிகமுனிவர் பழைமையாகிய வேதநெறியிற் சிறிதும் வழாது பன்னசாலையிற் சின்னாள் தங்கிக் கங்கையாதி புண்ணிய நதிகளிலாடு தற்கெண்ணிப் பிரயாணப்பட்டுப் பரஞ்சுடர் தோன்றிய ஈக்காட்டிற்குச் சமீபித்து வருகையில் பசியினாலேயும் தாகவேட்கையாலும் சூரிய வெப்பத்தினாலு மிகவாடிச் சகியாதவனாகி வருத்தமடைய சூரியன் அஸ்தமித்தனன்.
அப்போது முனிவர் அவ்வனத்தின் செடிகளின்றழைகணெருங்கிய வொருகுகையிற் சென்று நொந் து உடல் வருந்தித் தூக்கமின்றி யெண்ணாதனவெல்லா மெண்ணிச் சிந்தை தளர்ந்து தங்கினர்.
அப்போது பஞ்சாட்சர சொரூபியாகிய பரஞ்சுடர் திருவருளால் ஒரு பூதம் புலையன் வடிவினைக்கொண்டு சமீபத்தில் வர முனிவர் தனைக்கண்டு நீயாரென்றனர்.
நானிந்தவனத்தில் வாழுப வனீயாரென்று பூதங்கேட்க முனிவன்றனது வரலாற்றினைக்கூறி நானித்திரைசெய்யு மளவுமெனது உடலைப் பாதுகாத்து வரக் கடவையென்று தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
அச்சமயத்தில் பூதம் அம்முனிவரை யெடுத்துக் கொண்டுபோய் அவருணரா வண்ணம் ஒரு மாளிகையில் மலரமளியின்மீது வளர்த்திவிட்டுத் தான் நீர் கிழங்கு காய் பழமுதலிய கொண்டு வரப்போயினது முநிவர் விழித்துக்கொண்டு பார்த்து இஃதென்ன இத்தகைய மாளிகையும் மஞ்சமு நமக்கெவ்வாறு வந்தது நமது கிருபா சமுத்திரமாகிய சிவபெருமான் றிருவருட்செயலோ?
என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில் பூதம் பழமுதலிய கொண்டுவந்து முனிவர் முன்வைத்துப் பெரியோரே இவற்றைப் புசித்து உமது வருத்த நீங்குமென்றது.
அப்போது அப்பூதம் அவ்விடம் விட்டுப்போய் ஒரு புலைச்சியை மிரட்டியுடன் கொண்டு சென்று முனிவருக்குப் பாதம் பிடிக்கும்படிப் பகர்ந்து போய்விட்டது.
முனிவரெழுந்து சமீபத்தினித்திரை செய்து கொண்டிருப்பவளைப் பார்த்து நீயாரென் றுகேட்க நான் புலைச்சியென்று நடந்தவற்றைக் கூற முனிவர் கேட்டு அந்தோ இதற்கென் செய்வது இவளுடன் சயனித்த பாவ மெவ்வாறு தொலையும் என்று விசனப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில் சூரியனுதயமாயினன்.
முனிவர் முக்காலத்து வருத்தமானங்களையுந் தனது ஞான திருஷ்டியாலாய்ந்து தேர்ந்து ஓ ஓ நமக்கு இத்தலத்தில் திருவருள் செய்யும் பொருட்டு முக்குணங்கடந்த முதல்வனாகிய சிவபெருமான் செய்த திருவிளையாட்டென எண்ணி யினியவனருள் வழி நின்றிடுதலே நன்று இம்மையில் ஆகாமிய மேறாமலும் மறுமையின் பிராரத்துவத்திற் கேதுவா கிய சஞ்சித மொழியவும் சன்மார்க்க நெறியாகிய சிவ பூசையே தக்கது என்று சிந்தை கொண்டிருக்கையில் முன்னேயொரு தீர்த்தந் தோன்றியது.
முனிவர் அத் தீர்த்தத்தினைக் கண்டு அதிசயித்துக் கொண்டிருக்கையில் முனிவ நீ நினைத்திருந்த கங்கையாதி தீர்த்தங்களிலெல்லாம் ஆட வேண்டாம்.
இதில் நீ படிந்து மங்கலமாகி மங்கல முனியென்னும் பெயர் பெறுக இவ்வனத்திலிருக்கும் பரஞ்சுடர் நாம் என்ற அசரீரி ஆகாயத்திலுண்டானது.
முனிவர் அத்தடாகத்தில் முழுகியெழுந்து மங்கலமா முனியெனும் பெயர் பெற்றுத் தேவ தேவனைத் தேடப் பெருமான்றிரு விளையாட்டாக வருமை காட்டி வெளிப்படாதிருக்க முனிவர் மெலிந்து பெருமானே இங்கிருப்போமென்று முன்னர் கூறி இப்போது வானில் மறைதனீதியோ?
நாமின்று தவஞ்செய்து காண்போமென அக்கினி வளர்த்தி அதன் மத்தியிற் செப பூசிநாட்டி அதனுனியிற்றனது அடியினங்குட்ட விரலை யூன்றி நிமிர்ந்து மற்றொரு அடியைமேலே தூக்கி இரு கரங்களையும் முடியிற் குவித்து வாயுவுடனே மூன்று குணங்களையும் நான்கு கரணங்களையும் ஐந்து புலன்களையும் அடக்கி யிச்சையாதிய வொழித்து உலகமேழுங் கொண்டாட வெண்மலர்கள் கொண்டறி விலருசித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
பரம தயாநிதியாகிய பரசிவம் தனது பரசிவையுடனே வெளிவந்து முனிவ நின்றவங் கண்டு வியந்தேம் விருப்பங் கொண்டேம் நினக்கு வேண்டிய வரங்களைக் கேட்கக் கடவா யென்றனர்.
கண்ணு தன்மூர்த்தி கேட்டுக் கருணைகூர்ந்து அன்ப இவ்வனத் திலொரு குடச விருட்சத்தின்கீழ் இலிங்க வடிவமாய் நாமெழுந்தருளியிருக்கின்றோம் பரிவுடன் அருச்சனை செய் என்று கூறி மறைந்தனர்.
முனிவர் அடியற்ற மரம்போல கீழ் விழுந்து உய்ந்தேன் உய்ந்தேன் என்று அங்குமிங்கு மோடிப் பாடிச் சிவலிங்கப் பெருமான்மீது ஒரு படம் விதானஞ் செய்து மஞ்சனம் புதுமலர்கள் கொண்டுவந்து சைவாகமங்களிற் குறித்தபடியே சோட சோபசாரங்களுடன் ஒரு நாளுந் தவறாது நாளுக்கு நாலன் புதழைத் தோங்கப் பன்னெடு நாள் பூசை செய்து இப்பொய் வாழ்க்கைக்குரிய விவ்வுடலை மாற்றிடுவையென்று பல்காலு மிறைஞ்சிப் பூசித்து வேத தோத்திரங்கள் செய்து வந்தனர்.
சைவவேதியர்களே முன்னொரு காலத்தில் உலக ச ங்கார முடிந்தவுடன் பவத்தையொழிக்கும் பரம்பொருளாகிய சிவபெருமான் றிருவருளினால் அப்பெருமானது மாயா சத்தியினிடத்திலிருந்து மால் அவதரித்து யான் செய்ய வேண்டுவது யாதென்று வினவ திருமாலே இவ்வுலகத்தினைக் காக்குந் தொழிலை வகிக்கக் கடவை என் று கட்டளையிட்டு அவருக்கு மகாமந்திர மொன்றினையு ம் பெருமான் உபதேசித்தருளினர்.
இங்ஙனமிருக்க உலக சங்கார கர்த்தாவாகிய யுருத்திரமூர்த்தியி னெற்றியில் விளங்கும் அக்கினி விழியினின்றும் விசுவகன்மனெனு மொருமுனிவன் பிறந்தான்.
அவர் யான் செய்வதேது என்று வினவ அவ்வுருத்திரர் அவருக்கு மந்திரங் கணான்கு உபதேசித்துச் செபஞ் செய்து கொண்டிருக்கக் கடவாயென்று கட்டளை யிட்டனர்.
அந்நால்வர்களுந் தமது தந்தையைநோக்கி நாங்கள் செய்வது யாது நன்று கேட்க விசுவகன்மன் அந்நால்வர்கட்கு நான்கு மந்திரங்களை யுபதேசித்து விண்டுவின உந்தியின் முளைத்த தாமரையின் நான்கு பக்கங்களிலுமிருந்து செபிக்க வென்றனர்.
அப்பிரமன் நான்கு திக்கினும் பார்த்து நமக் கெதிராவார் யாராயினு மிங்குண்டோவெனச் செருக்கடைந்த மாத்திரத்தில் அப்பிரமனிரண்டு பக்கங்களினின்றும் இரண்டு அசுரர்கள் கறுத்த மேனியர்களாய் பெருந்திறலுடையவர்களாய் பிறை போலும் பற்களையுடையவர்களாய் கருங்கடலாழமுங் கணைக் காலளவினராய்த் தோன்றி மதுகயிடவனெனும் பெயர்களையுடைய அவர்கள் அந்தப் பிரமனைப் போருக் கழைக்க அவரஞ்சி அசுரர்களேஉங்களிடம் போர் செய்ய வல்லவர் திருப்பாற் கடலினித்திரை செய்கின்றார் அவ்விடம் போக வென்றனர்.
கேட்டவவர்கள் அவ்விடஞ் சென்று கரியவனைக் கண்டு துயிலெழுப்பிச் சண்டைக்கு அழைக்க அவ்விண்டுவுமெழுந்து அவர்களுட னாயிரம் வருடஞ் சண்டை செய்தும் அவர்கள் தோல்வியடையா திருத்தலைக் கண்டு அவர்களை நோக்கிச் சொல்லுவாராயினர்.
வீரர்களே நீங்கள் யுத்தஞ் செய்வதில் மிக்க வல்லவராகக் கானப்படுகின்றீர் உம்மை நான் மெச்சினேன் உங்கட்கு வேண்டும் வரங்களைக் கேட்பீர்களாக வென்றனர்.
அசுரர்கள் குலுங்க குலுங்க நகைத்து விண்டுவே உனது வார்த்தை மிக வழகாயிருக்கிறது முன்பின் பார்த்துப் பேசுவாயாக யாராகிலுமிந்த வார்த்தையைக் கேட்டானகையார்களா?
ஆம் தருவோம் தவறில் எங்களைக் காட்டிலு மீனர்களொருவருமில்லை இதற்குச் சாட்சியிப் பிரமனேயென்றசுரர் கூறவே அது தெரிந்த விஷ்ணு அசுரர்களே நீங்கள் என்கையாலிறந்து போகத் தக்க வர மருள வேண்டு மென்றனர்.
இனி மறுப்பதிற் பிரயோசனமில்லையென்று நினைத்து நினது இஷ்டப்படியே செய்து கொள்ளக்கடவாயென்று கூறிய மாத்திரத்தில் அவர்களிருவரையும் விஷ்ணுமூர்த்தி தனது நிகங்களாற் கிழித் தெறிந்தனர்.
அவர்களிறந்தும் மாயையாற் சூக்குமரூபந்தாங்கி வேகமாக வெங்குந் திரிந்து தங்களைத் தந்திரத்தாற்கொன்ற மாயனை மறுபடியு நாடி அவர் தூங்குகையில் அவர்காதுகளினுழைந்துஉரு வெடுத்துவெளிவந்து அனேகமான வருந்தவங்கள் செய் து பிரமனிடத்திற் பலவரங்களைப் பெற்று மதுபுர மென்றொரு பட்டினமுண்டாக்கிய திற்பல சேனா சமுத்திரஞ் சூழவாழ்ந்து விண்ணுலகத்து இந்திரனாதியரைச் செயித்துத் திருப்பாற் கடலிற் சென்று முன்பு எங்களைக் கொன்று விட்டதாக விறுமாப்படைந்திருக்கு நாரணனே யுத்தத்திற்கு வாவென்றழைக்க விஷ்ணுமூர்த்தியுங் கோபித்துத் தனது பஞ்சாயுதங்களுடன் வெளிவந்து சாரங்க மென்னும் வில்லினை வளைத்துப் பலவம்புமாரி பெய்து ஆயிரம் வருடம் போர்புரிந்தும் அவர்கள் தோல்வியடை யாதிருப்பதைக் கண்டு தான் கைலாசபதியின்றிருவடியிற் கண் மலரிட்டு அருசித்துப் பெற்ற சக்கிராயுதத்தினைப் பூசித்து அவுணர்கள் மேலேவ அது அவர்களைத் தொடர்ந்து எங்கு ஓடினும் எங்கு பதுங்கினும் விடாது வருதலைக் கண்டு ஈக்காட்டில் வந்து மறைந்தனர்.
அதைக்கண்ட சாலிகோத்திர முனிவரொருவர் அவரை நோக்கிப் பெருமானே இதோ தோன்றுகிற இருதய தாப நாசனியென்னுந் தீர்த்தத்தில் முழுகி நினது பிரமகத்தியினை நீக்கிக் கொள்வாயென்றனர்.
அங்கிறந்துபோன தானவர்கள் மறுபடியுஞ் சூக்குமரூபங் கொண்டு விஷ்ணுவின் மூக்கினுழைந்து அவர் இரத்தத் தினையுறிஞ்சுதலும் அவரெழுந்தனர்.
பின்னுமவர் பிரமகத்தியாய்க் கோர ரூபங் கொண்டு நாரணர் முன்வந்து அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டு ஓய் நாரணனே நீ எம்மை மூன்றுதரம் கொன்றும் இதோவந்தோ மறுபடியுஞ் சண்டைக்கு வாவென்னும் உம்மென்னும் மார்பைத் தட்டும் ஆரவாரிக்கும் உதட்டை மடிக்கும் ஈற்றினைக் கடிக்கும்குப்புற்று விழும் விரைந்தோடும் மீட்டும்வரும் பொங்கியழும் அட்டகாசஞ் செய்யும் சீறா நிற்கும் என்முன்னிற்க வல்லவனாரடா வென்னும் இவனையின்று மென்றுதின்று போவேனென்னும் இதனைக் கண்ணூற்ற திருமால் பகற்காலத்துச் சந்திரன் போல முகம்வாடித் தான்செய்வ தின்னதெனத் தோன்றாது அச்சமுற்று எட்டுத் திக்குகளிலும் விழித்துவிழித்துப் பார்த்துச் சித்திரப் பதுமைபோலே நின்றனர்.
மாதவனே அஞ்ச வேண்டாம் உலமனைத்தும் உய்யும் பொருட்டு ஒரு பெருங்கடவுள் உமார்த்த சரீர திவ்விய மங்கள விக்கிரக தேசோரூபமாய்ச் சகளீகரித்த பஞ்ச சாதாக்கியத்துள் தன்மசாதாக்கியராகிய சிவலிங்கப் பெருமானைப் பூசித்தாலன்றி இப்பிரமகத்தி நீங்காது.
கேட்ட திருமால் அவ்விடஞ் சென்று பசுபதி விரதம் பூண்டு சோம தீர்த்த்தத்தில் ஸ்நானஞ்செய்து நித்திய அனுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு தேக மெல்லாந் திருநீறுபூசி நெற்றியில் விபூதி திரிபுண்டரமாக விளங்கக் கண்ட முதலிய உறுப்புகளில் உருத்திராட்ச மாலை தரித்து ஒழுக்கத்திற் சிறிதுந் தவறாமல் பூசைக்கு வேண்டிய உபகரணங்களாகிய பீதாம்பரம் இரத்தினாபரணம் சந்தனம் திருமஞ்சனம் தூபம் திருபிபள்ளித் தாமம் தீபம் பஞ்ச கவ்வியம் கனிகள் தேன் திருவமுது சேகரித்துச் சிவாகமப்படி ஆவாகனம் தாபனம் சந்நிதானம் சந்நிரோதனம் அவகுண்டனம் தேனுமுத்திரை பாத்தியம் ஆசமனீயம் அர்க்கியம் புட்பதானம் தூபம் தீபம் நைவேத்தியம் பானீயம் ஆராத்திரிகை சபசர்ப்பனையாஞ் சோடசோப சாரஞ்செய்து உரை தடுமாற என்பு நெக்குருக உடலெல்லா மெனமயிர்ப் பொடிப்ப ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக அஞ்சலித்து மோட்ச விதாயமான பஞ்சாக்கரஞ் செபித்து ஆயிரந் திருநாமங்களை யெடுத்துச்சொல்லி அருச்சனை பண்ணித் துதிசெய்து பேரன்பு வளர்ந்தோங்கத் தொழுது அப்பனே சரணம் அண்ணலே சரணம் அங்கணா சரணம் அரசே சரணம் ஐயனே சரணம் அண்ணா சரணம் அருமறைப்பொருளின் அகப்பொருளே சரணம் மறைகளனைத்தினிலு மறைந்திருக்குமா மணியே சரணம் முனிவர் போற்று மூவா முதல்வனே சரணம் முத்தியளிக்கும் முக்கட்பரமனே சரணம் கலி மலங்கழிக்குங் கற்பகக் கொழுந்தே சரணம் போக மளிக்கும் போதப் பொருளே சரணம் இராஜ இராஜேஸ்வரா அடைக்கலம் அடைக்கலம் என்ற மாத்திரத்தில் அந்தர துந்துபி முழங்கவும் அமரர்கள் புஷ்பமாரி பொழியவும் உருத்திர கணிகையர் வெண்சாமரை வீசவும் கந்தருவர் பாடி வீரப் பிரதாபங்களை யெடுத்துச் சொல்லவும் ஞானசனந்தர் முதலான பெரியோர்கள் இரு பக்கத்திலு மிருந்து துதி செய்யவும் அஷ்டதிக்குப் பாலகர் எமது ஐயன்றிருவடிகளை முடிமீது தாங்கி வரவும் பச்சிளங் கொடியாகிய பார்வதி சமேதராய் விநாயக மூர்த்தி சுப்பிரமணிய சுவாமி திருநந்திதேவர் முதலானவர்கள் புடை சூழ்ந்து வர இடப வாகனத்தின்மீது அந்தரத்தில் ஒரு அலங்காரமாகச் சிவபெருமான் காட்சி கொடுத்தருளினார்.
கண்ட விட்டுணு வானவர் பேரன்புடையவராகித் தேகமெலாமுரோமம் சிலிர்க்கச் சிரசின்மேல் கைகளைக் குவித் துக் கொண்டு நாவுக குழறிச் சொற்கள் தடுமாற ஆனந்தக் கடலில் விழுந்து ஆடிப் பெருங்காற்றில் வாழை மரஞ்சாய்வது போல பூமியில் விழுந்து பணிந்தனர்.
சிவபெருமான் வாராய் மாயவனே உன்குறை நீங்கிற்று நீ கருதிய வரத்தைக் கேட்கக் கடவை நீ செய்த பூசையாலுந் தியான யோகத்தாலும் மூலமந்திர செபத்தாலும் நா மகிழ்ச்சி யெய்தினோம் எனத் திருவாய் மலர்ந்தருளக் கேசவன் பணிந்து சுவாமீ அடியேன் பூர்வத்தில் பன்றியாய்ச் சென்றுணராத நினது திருவடியை யிப்போது தரிசித்தேன்.
முந்தி திருவெவ்வள்ளூரில் தீர்த்தேஸ்வரர் திருவடியைச் சிந்தித்து இருதய தாபநாசத் தடாகத்தில் படிந்து முன் பிரமகத்தியினை யொழித்துக் கொண்டேன்.
அன்றியு மத்தடாகத்தில் அமாவாசை புண்ணியகாலத்தில் எவர் நீராடினும் அவர்கள் பிணிகளனைத்து நீங்கப் பெற்று நினைத்தனவெல்லா முற்று வாழவேண்டு மென்றனர்.
முகுந்தன் விடைபெற்றுத் திரும்பித் திருவெவ்வளூரில் அரவணைத்துயில் கொண்டு இவ்வுலகமும் எவ்வுலகமும் போற்றத் தன்னைத் தரிசிக்க வருவார் பலருக்கும் வேண்டிய பிரசாதமளித்து வீரராகவர் எனக் கொண்டாட எழுந்தருளியிருந்தனர்.
திருவெவ்வளூர் வீரராகவரின் பிரமகத்தியினை யொழித்த செகசென்மாதி காரண வஸ்துவாகிய சிவபெருமான் மகிமைகளைப் பல பேரடிக்கடி இவ்வாயனிடத்துக்கூற அதனாலிவனுக்குப் பரமபதியாகிய பரமேஸ்வரனிடத்தி லதிகவன்பு வாய்ந்து நாடோறுமப் பெருமானைத் தரிசித்து வந்தனன்.
அப்பெண் அதிரூப சௌந்திரியவதியாகிக் கரிய கூந்தலினையும் தேமற் படர்ந்ததனங்களினையும் தளிர்போன்ற கைகளினையும் விசாலமான அல்குலினையும் பெற்றனள்.
அங்ஙனம் வந்தவர்களை அரியகோனும் அவன் மனைவியும் பலவுபசாரத்துடன் வரவழைத்துத் திருமணம் பேசியனுப்பிவிட அவர்கள் தங்களூர் போய்ச்சேரு முன்னர் இறந்தனர்.
குணவதியேங்கித் துன்பமுறச் சுற்றத்தார் தேற்ற ஒருவாறு தேறி மனத்துயர் நீங்கித் தாய்தந்தையர்களுக் குண்டாயிருந்த சிவபக்தி தனக்கு முண்டாக அதனால் தனது செல்வத்தினை யெல்லாம் தருமத்திற் செலவிடத் துணிந்து சோமபுரத்தில் அனேகமான சோலைகளை யுண்டாக்கியும் தடாகங்களை யெடுத்தும் தருமசாலைகளைக் கட்டியும் அன்ன தானங்கள் செய்தும் பலருக்கு விவாக முடித்தும் வாழ்ந்து வருகையில் குணவதிக்கு முப்பத்திரண்டு வயதாயிற்று.
விழித்து ஆயர்குல விளக்கான அம்மாது கனவினருமையினை யெண்ணியெண்ணி யானந்தங்கொண்டு முன்னினும் அதிக பக்தியினைப் பெற்றுக் குடச விருட்சத்தினடி யிலெழுந்தருளியிருக்கும் சிவலிங்கப் பெருமானைச் சென் றிறைஞ்சியேத்தி இத் தலத்திலிப் பெருமானுக்குச் சந்திரனானவன் பாலபிடேகஞ்செய்து பலவரங்களைப் பெற்றானென்று பிறர் சொல்லக்கேட்டு என் செய்வேன் நான் பிரதி தினமும் வேண்டுமான பால் அபிடேகத்திற்குக் கொடுத்து வருவேன் அதைக்கொண்டு விதிப்படி அபிடேகஞ் செய்வார் யாரையுங் காணேனே யெனத் துக்கித்துக் கொண்டிருந்தனள்.
அப்போது அவள் முன்னர் வேதத்தில் விளையாடும் விமலனாகிய சிவபெருமான் ஒரு முனிவர் வடிவங்கொண்டுவர அவரை நோக்கிச் சுவாமீ தேவரீர் எங்கெழுந்தருளியிருப்பது என்றனள்.
நாமிங்குதானிருப்பது என்ற முனிவரை குணவதியார் மிகுந்த வணக்கத்துடன் பணிந்து ஐய நான் தினமுங் கொடுக்கும் பாலைக் கொண்டு எனையடிமையாகக்கொண்ட இச்சிவலிங்கப் பெருமானுக்கு அபிடேகஞ் செய்து வருவீரோ?
அவ்வாறே செய்து வருவோமென விசைந்து அன்று முதல் குணவதியார் கொடுக்கும் பாலினைத் தினந் தோறும்பெற்று அருட்சோதியாகிய சிவலிங்கத்திற்குத் திருமஞ்சனமாட்டிப் பீதாம்பரமுதலியசாத்தி கந்தமலர் மாலையணிந்து அமுது முதலிய படைத்துத் தூபதீபங் காட்டிப் பூசனை செய்துவந்தனர்.
குணவதி சிறிதுஞ் சோம்பாது நியமமாக வேண்டியபால் கொடுத்து வரப் பசுக் கூட்டங்கள் நாளுக்குநாள் விருத்தியாகிப் பிணிமுதலியவின்றி வாழச் செல்வம் விருத்தியாயது.
இவ்வாறு நடந்துவருகையில் உலகத்தில் மழையின்றிப் பஞ்சம் வந்தெய்த அதனால் மிகத் துன்பப்படும் தனது சுற்றத்தினர்க்கு வேண்டிய உதவி செய்துவரக் குணவதிக்கு நாளுக்கு நாள் செல்வங் குறைந்துவிட்டது.
அங்ஙனங் குறைந்தும் பாலனைத்துஞ் சுவாமிக்கே கொடுத்துவரும் தன்மையினை யுணர்ந்து முனிவரொரு நாள் குணவதியினிடம் வந்து அருள் கூர்ந்து மாதே நீ பால்முழுவதினையும் அபிடேகத்தினுக்கே கொடுத்து வருகின்றனை அதனால் இப்பஞ்ச காலத்தில் நினது சுற்றத்தினருக்கும் மற்றையருக்கும் உபகரிக்க உனக்கு வேறு வகையில்லை ஆதலால் நாம் பிரதி தினமுனக்கு ஒரு பொற்காசு கொடுக்கின்றோம் அதனைப் பாலுக்கு விலையாகக் கொள்ளற்க.
புண்ணியவதியான குணவதியதற்கிசைந்து வணங்கியேற்று அவ்வூரிலிருக்கும் நிதிக்கோன் என்னும் செட்டியாரிடத் துத் தந்துமாற்றி வேண்டியதெல்லாம் பெற்றுத் தினந் தோறும் பந்துக்கள் முதலிய யாவருக்கு மன்னமளித்துப் பஞ்சந் தோன்றாத வண்ணஞ் செய்துவந்தனள்.
இங்ஙனம் நடந்தேறி வருகையில் குணவதியார் பசுக்களைக் கூலிக்கு மேய்க்கும் இடையர்கள் பாலைக் கரந்து விற்றுவிட்டு அதற்குப் பதிலாகத் தண்ணீர் கலந்து அபிடேகத்திற்குக் கொடுத்து வந்தனர்.
அந்தக் காசினை யெடுத்துக் கொண்டுபோய் மாற்ற நிதிக்கோன் என்னுஞ் செட்டியார் அயலூருக்குப் போயிருந்தமையின் அச்செட்டியாரின் புத்திரன் அக்காசினை யேற்று வழக்கப்பிரகாரம் வேண்டியவைகளைக் கொடுத்துவந்தனன்.
அயலூருக்குச்சென்ற நிதிக்கோன் தன் காரியங்களை யெல்லா முடித்துகொண்டு தன்னூருக்குத் திரும்பி வீடுவந்துசேர்ந்து உணவு முதலியவுண்டு தனது புத்திரனை யழைத்து குழந்தாய் குணவதியார் பொற்காசு வந்துகொண்டிருக்கிறதோ வென்ன தப்பாது வந்துகொண்டிருக்கிற தென்றனன் ஆனாலதனைக் கொண்டுவா பார்ப்போமென்று வாங்கிப் பார்த்து ஓஓ இக்காசு மாற்றுக் குறைந்திருக்கிறதே யிது வந்தவாறென்ன வென்றனன் தந்தையே தாங்களூருக்குப் போகிறபோது குணவதியார் பொற்காசு தினம் வருமென்றும் அதிலொரு பழுதுமிராதென் றும் வேண்டியவெல்லாம் தாமதியாது கொடுப்பாயென்றுந் தாங்கள் சொல்லியபடியே செய்து வந்தேன்.
இதுதான் செய்தி யென்ற புத்திரனை நோக்கி அவ்வம்மணியாரிடத்து யாதொரு குறைவு நேரிடாது இவ்வாறு வந்தது ஆச்சரியமாக விருக்கிறது என்று வணிகர் ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் குணவதியார் நிதிக்கோனிடம் பொற்காசுடன் வந்து செட்டியாரே எப்போது வந்தீர் போயிருந்த காரியம் யாவும் அனுகூலமாக முடிந்ததோ என்றுகேட்டுப் பதிலறிந்து பொற்காசினை அவ்வணிகனிடங் கொடுக்க அவன் வாங்கி அம்மணீ முந்தியெலாம் நீ கொடுத்துவந்த காசு இதல்ல.
ஆகையால் இன்னமுங் கவனித்துப் பாருமென்ற குணவதியாரை நோக்கி என் சொல்லிற் சிறிதும் பிழையில்லையென்ற செட்டியார் சொல்லை நம்பி அம்மையார் முனிவரிடஞ் சென்று வணங்கிப் பெருமானே தேவரீர் எனக்குக் கொடுத்துவருங் காசிலேதோ மாற்றுக் குறைவதாக வணிகர் சொல்லுகின்றன ரென்றனள்.
அந்தக் குற்றத்தினை நீ நாடாமை யானாம் கொடுத்து வந்த காசில் மாற்றுக் குன்றவாசி யறிந்து ஈந்தோம் என்ற முனிவர் வார்த்தையினைக் கேட்ட குணவதியார் பதிலொன்றுங் கூறாது அஞ்சி முனிவர் கோமானே ஏழையேனுடைய பாலினைத் தினங்கொண்டு சகத்காரண பிரபுவாகிய சிவபெருமானுக்கு உபயோகப்படுத்தி வந்தனை பஞ்சமேலிட்ட காலத்தில் பொற்காசு உதவினை பாலினீர் கலந்ததனைக் கண்டு அந்தப் பழியெனையடையா வண்ணம் வாசியறிந்தளித்தனை நின்னருளுக் களவுமுண்டோ என்று கூறி விடைபெற்றுச் சென்று இடையர்களை நோக்கிப் பாலினீர் கலந்ததென்னை யென்றுகேட்க அவர்கள் கலங்கிப் பிழைபொறுத்தாள வேண்டுமென்று வணங்க அவர்களிடத்திருந்தும் வணிகரடைந்த நஷ்டத்தினை வாங்கிக் கொடுத்து மறுபடியு முனிவரிடஞ்சென்று வணங்கிய குணவதியை முனிவர் நோக்கி அன்பினுக்கி னியமாதே நினது பக்தியினைக் கண்டு நாமுனிவராயிது காறும் வந்திருந்தோமென்று கூறிச் சிவலிங்க மிடமாக மறைந்தருளினார்.
அது கண்டு அவ்வம்மையார் அந்தோ கெட்டேன் முனிவரை நமது தெய்வமென வறிந்தேனில்லை என்று விருப்பினொடும் பரவிப்போற்றித் தாழ்ந்தெழுந்து இப்போய் வாழ்க்கைத் தவிர்த்தருள வேண்டுமென இறைஞ்சி அனலிற்படு மெழுகுபோல மனமுருகித் தொழுது நிற்க பொன்போல் விளங்கும் சடைமுடியுடைய சிவபெருமான் மயிலிளஞ் சாயல்போன்ற மலைமகளுடன் பளிங்கு மலைபோல் விளங்கும் இடபத்தின்மீது காட்சி கொடுத்தருள அக்கணமே குணவதியார் தேவர்கள் பலர் மாரிபொழிய ஆகாயத்தில் தேவதுந்துபி முழங்க மண்ணுலகமும் விண்ணுலகமும் போற்றப் பரலோகஞ் சேர்ந்து சிவ சாம்பிராச்சிய மடைந்து வாழ்ந்தனள்.
புண்ணியமுனிவர்களே சமஸ்தசரீர அந்தராத் மாவாக விளங்குஞ் சிவபெருமான் இத்தலத்தில் தன்னைத் தான் பூசைசெய்த செயலினை யாராயின் அன்பே யுருவா யமைந்த வம்மையாராகிய குணவதியார்மீது வைத்த கிருபையோ திருப்பாசூர்த்தலத்து மகிமையோ குடச விருட்சத்தின் கீழெழுந்தருளியிருக்கும் சோதி மயமான திவ்வியலிங்கத்தின் மாட்சிமையோ மற்றையர்கள் செய்துவந்த பூசை போதாதென்றோ நமது பெருமான் றிருவுளப் பாங்கினை நாமெங்ஙன மறிவோம்.
இவ்வாசி நாதராகிய சிவலிங்கப் பெருமானுக்குப் பாலபிடேகம் புரிந்தால் அதனாலுண்டாகும் புண்ணியம் இவ்வளவினதென்று கணித்தோதுதற்குப் பிரமனாலுமியலாது.
அங்ஙனஞ் செய்பவர் இம்மையிலே மனைவி மக்கள் முதலாகிய சுற்றத்தார் செழித்தோங்கப் பெரும் போகம் அனுபவித்து மறுமையிலே மாதேவன் வாழும் கைலை மலையில் கணங்களுக் குத்தலைமை பெற்று வாழ்வர்.
சிவபுண்ணியசீலர்களே இக்கலியுகத்திலே வாசி புரியானது ஒரு காலத்திலே எங்கு மூங்கில்களானிறைந்து மிக நெருங்கிச் சிங்கம் புலி யானை கரடி முதலிய கொடிய மிருகங்கள் வாழுதற்கிடமாக விருந்தது.
அம்மூங்கில் வனத்திலொரு பக்கத்தில் வேடுவர்கள் சிறிது காடழித்து நிலந்திருத்தித் தினை விளைவித்துக் குடியேறி வாழ்ந்துவந்தனர் இவ்வேடர்கட்குத் தலைவனாக வெள்ளாரை என்னு மூரிற் குன்ற னென்னும் பெயருடையவனாய் பூர்வதவப் பயனால் முருகக் கடவுளிடத்து மிகுந்த பக்தியுடையவனாய் செல்வத்தில் மிக்கவனா யிருந்தனன்.
இவ்வாறு இவ்வேடர்களிருந்து கொண்டிருக்கையில் அன்ன வாகனனும் அவன்றந்தையும் அனேக மாயிரங் காலந் தேடியுங்காணாது அவர்கட்கு அடிமுடி காட்டாது அமர்ந்த அண்ணலாகிய சிவபெருமான் ஒரு திருவிளையாட்டினைச் செய்யக்கருதி யொரு வெள்ளிமலை வடிவெடுத்து வந்தாலென்ன வொரு இடப வடிவங் கொண்டு வேடருடைய தினை நிலங்களை யெல்லா மழித்தனர்.
வேடுவர் தங்கள் நிலமழிவுற்றதற்குக் காரணமறியாது கடைசியாக இடபத்தின் குளம்பின் சுவடுகண்டு அவ்வழியே தொடர்ந்து தேடுகையில் அச்சுவடும் அவ்வனத்திலன்றி வேறிடங் காணாமையால் மயங்கி யதிசயித்து என்செய்வோம் இது காறுமித்தகைய நஷ்டநமக்கு நேர்ந்த தில்லை இந்தவிட பத்தினைக் கண்டுபிடிப்பது எவ்வாறு அதனைக் கொன்றாலல்லது நமக்குப் பிழைப்பில்லை.
இம்மூங்கில் வனத்தி லொளித்திருந்து அதனை வெல்ல நம்மரசனாலன்றி முடியாது என்றெண்ணி வேடரெல்லாம் கூட்டங்கூடிக் கள் கிழங்கு கனி தினைச்சோறு முதலிய சேகரித்துக் கொண்டு வெள்ளாரைக்குச் சென்று குன்றனைக் கண்டு தாங்கள் கொண்டு வந்தனவைகளைக் காணிக்கையாக வைத்துப் பணிந்து நடந்த வரலாற்றினை யெடுத்துக்கூறி இன்று வராவிடில் நாளைக் குத்தினை முழுவது நாசமாகி விடுமென்றிறைஞ்ச அவர்கள் வேண்டுகோளுக் கிசைந்து அக்குன்றன் வேட்டை மேற்செல்லத் தனது வேடுவரெல்லோருக்கு மறிவித்துக் காலிற் செருப்பிட்டுக் கையில் வில்லேந்தி தோலுடுத்து அம்புத் தூணியைத் தோளிற் றொங்கவிட்டு சுரிகையைத் தாங்கி வெளிவர இரு பக்கங்களிலும் வேடர்கள் மழு வாள் வலை வசம் பாச முதலிய சுமந்து கொம்பு துடி வேய்ங்குழல் முரசு பம்பை முதலிய முழங்கப் பெருஞ் சமுத்திரம்போன்று தொடரத் தினைப் புனத்திற்குச் சமீபத்தில் வந்தனர்.
அப்போது இடபமானது சிங்கம் போற் கர்ச்சித்து இருகோட்டுப் பருவதம் போல நின்று பூமி பள்ளமாகும்படிக் குளம்பினாற்கீறி நான்கு பக்கங்களினு மோடியாடி உன்னதமான பெரியவலுத்த மரங்கள் பலவற்றினை முறித்துத் தள்ளித் தினைக் கொல்லை முழுவதினையுஞ் சிதைத்தது.
இதனைக்கண்ட வேடுவர்கள் கோபங்கொண்டு நெருங்கப் பயந்து திரும்பித் தங்கள் தலைவனிடங் கூற அக்குன்றன் அக்காட்டினை நான்கு பக்கங்களிலும் காவல் செய்து வார் வளைத்து பாசம்வீசி துடியினாற் சத்தம் விளைவித்து உட்புகுந்து திக்கனைத்துஞ் சேனையால் வளைந்து மெள்ளமெள்ள நெருங்கிச் செல்ல இடபமானது முழங்கி ஆகாயமண்டலந் தாவியுலவ அதனைக்கண்ட வேடுவர்கள் சிங்கத்தினைச் சூழ்ந்த யானை களையொத்தவர்களாகி இவ்விடபஞ்சீக்கிர நமது கையிற்கிட்டாதென வெண்ணி யோக காலத்தில் தங்களிடத்திலுள்ள அம்புகளை யெல்லாம் அவ்விடபத்தின் மீது மழையைப் போலப் பொழிந்தனர்.
குன்றன் உளம் வெருவி ஒடுவாரை நிறுத்தி வாடி நொந்து வேடருடன் கூடித் தன்மனங்கொதித்துக் கோபித்துக் கூறுவான் ஐயோ இனி நாம் செய்வது யாது?
இறக்கினும் பிறக்கினும் இவ்விடமே நங்கதியெனத் தீர்மானித்து அவ்விடபஞ் சென்ற இடந்தானெது காண்போமென்று எங்கணுமோடி மூங்கிற்காடு முழுவது நுழைந்து அலுத்துக் காணாது திரும்பி மனமழிந்து வாடி நிற்கையில் அவன் பூசிக்கும் வேலுடைச் சாமி தேவராளனா யெதிர்வந்து அக்குன்றனைத் தேற்றி இதோ தெரிகிற மூங்கில் புதரினைச் சோதித்தால் அவ்விடபம் அகப்படுமென்று சொல்ல அக்குன்றன் முதலிய வேடர்கள் அங்கனமே தேடவெண்ணிய மாத்திரத்தில் அவ்வேலன் மறைந்தனர் வந்தவர் தங்கள் குலதெய்வமாகிய முருக வேளென்றெண்ணி யானந்தங் கொண்டு மூங்கில்களை யெல்லா மழித்துக்கொண்டு வருகையில் ஒரு பெருமூங்கில் வேறோடு மேருமலை சாய்ந்தாலென்னக் கீழே விழுந்தது.
அப்போது கிருபாநிதியாகிய சிவபெருமான் அழகிய நோக்கம் அவ்வேடர் கண்மீது படுதலும் அவர்கள் தேகத்தினிறம் வேறாகி வேதகத்தால் இரும்பு பொன்னானதுபோல வினையெலா நீங்கப்பெற்றுவாய்மை ஞானம் அன்பு மகிழ்ச்சி ஆசாரம் சீலம் தூய்மை ஒழுக்கம் மேன்மை துறவு அடக்க முதலிய அரிய செய்கைகளை யெல்லாமடைந்து விளங்கினர்.
சுவாமியின் முடியினின்றும் பெருகி யோடிவருகிற உதிரத்தினைத் துடைக்கத் துடைக்க மேலுமேலும் பெருகி வருதலைக்கண்டு பயந்து கருணைக் கடலே நீயே யிவ்வுதிரம் பெருகினை நிறுத்த வேண்டுமென வேண்டிக்கொள்ள உடனே நின்றுவிட்டது.
பின்னர் அச்சேடச் செல்வர்கள் தேவதேவனை யிறைஞ்சிச் செந்நீராலுண்டாகிய அனு சிதத்தினையாற்றிச் சோம தீர்த்தத்தில் விதியின் மூழ்கிப் பரமபதியைப் பூசைசெய்ய வெண்ணிச் சிவாகமங்களிற் குறித்தபடி திருமஞ்சன முதலிய திரவியந்தேடிப் பரிவுடன் பூசைசெய்தனர்.
இச்சேடச் செல்வர் எங்கள் மூவா முதல்வனாகிய சிவபெருமானுக்கு ஆலயமும் மாடவீதிகளு மெப்போது உண்டாமோவென்று எண்ணி யொருநாள் நித்திரை செய்கையில் அருட்பெருங் கடவுள் அவர்கள் கனவிற்றோன்றிச் செல்வர்களே வெகு சீக்கிரத்திலுங்கள் விருப்பத்தின்படி எனது அன்பனாகிய சோழனாம் கரிகாலன் இங்கு வந்து முடிப்பானென்று திருவாய் மலர்ந்தருளினர்.
சிவானந்த முடையவரே வேடுவர் தலைவனாகிய குன்றன் இடபத்தையெண்ணி வேட்டையின் மீதுற்ற போதே அவ்விடபத்தினாலழிந்ததினை யனைத்துமுன் விளைவினைக் காட்டிலும் இரண்டு மடங்கு அதிகமாக விளைந்திருப்பதனைக் கண்ட அத்தினையினை விளைத்த வேடர்கள் இஃதென்னை ஆச்சரியமாக விருக்கிறது.
இத்தகைய விளைவினை நாமெப்போதுங் கண்டதில்லையேயென அச்சங் கொண்டு நடுநடுங்கிப் பொறி கலங்கி ஏழுநாள் வரையில் உணவின்றிப் பதுமைகளைப்போல விளங்கினர்.
இவர்களைத் தேடிக்கொண்டு வந்த சில வேடுவர்கள் இவர்களையிட்டுக் கொண்டுபோய் வேடுவத் தலைவனும் மற்றையருமெங்கேயென்று கேட்க அவர்கள் பதில் கூறியமாத்திரத்துக் கேட்ட அவர்களும் அச்சமுற்றனர்.
மற்றைய வேடர்கள் இவர்களைக் கண்டு இவர்கள் சுலபத்தில் தமது வசமாகாரென்று எண்ணியிருக்கையில் ஒரு மறவன அவர்களை நோக்கிச் சொல்லுவானாயினான் எயினர்களே காஞ்சி மாநகரத்தில் கரிகாலச் சோழனெனுமொரு அரசனுளன்.
அவன் மனுநீதியும் தருமசிந்தையும் எக்குலத்தினரையும் காக்குங் குணமும் சந்திர சடாதாரியாகிய சிவபெருமானுடைய திருவடிகளில் மாறாத அன்புமுடையவன்.
அவன் சிவபூசை செய்தன்றி யொ ருபொழுதும் புசிப்பதில்லை சுயம்புலிங்கமெங்குளதோ அவ்வவ் தலந்தோறுஞ் சென்று தரிசிக்கு நியமமுள்ளான்.
சிவலிங்கத்தையும் சிவகணங்களையும் விபூதி உருத் திராட்ச பஞ்சாட்சர செபமுள்ள அடியார்களைக் காணும்போது சிவபெருமானைக் கண்டதாக நினைந்து தொழுவான்.
இதைக்கேட்ட வேடுவர் அகமகிழ்ந்து ஆசை தூண்ட நமக்கு இவ்வுண்மையினை யுணர்த்த வல்லவன் அச்சோழனே யென்னத் தீர்மானித்து நடந்தவற்றையெல்லாமவனுக்கு மறிவிப்போமென நாடி புலித்தோல் மயிற்பீலி மான் மரை கரடி புலிவேட்டை நாய் யானைக்கோடுமுத்தம் தேன் முதலிய காணிக்கையாகக் கொண்டு காஞ்சி நகர் சென்று சோழனது மாளிகை வாயிலிற் சேர்ந்து தங்கள் வரவை அரச கோமானுக்குத் தெரிவிக்கும்படி வாயில் காப்பாளருக்குக்கூற அவர்களரசனுக்குத் தெரிவித்து அவன் கட்டளையின் படியுள்ளே விடுப்ப வேடுவர்கள் சென்று வெண்குடை நிழற்ற சோதிமயமான மகுடமின்ன இரு பக்கங்களிலும் கவரி வீச பலவரசர் சூழ்ந்து போற்ற இரத்தினமயமான சிங்காசனத்தின் மீது இந்திரனுக்குச் சமானமாக வீற்றிருக்கும் சோழ மகாராஜனைக் கண்டு இரு கரங்களையும் கூப்பிப் பூமியில் விழுந்து இறைஞ்சித் தாங்கள் கொண்டுவந்த திறைகளை முன்வைத்துப் போற்ற அவர்கள் முகத்தினை அரசனோக்கி வேடுவர்களே நீங்களிங்கு வந்த காரணமென்னவென வினாயினான்.
பூ மண்டலாதிபதியே பாவங்களை யொழித்துப் புண்ணியத்தினை விளைவிக்கும் பாலாற்றின் வட கரையிலே ஈ நுழையாத வேய்க் காட்டிலே நாங்களொரு பக்கத்திலே விளைத்து வந்த தினைப் புலத்தினை அழித்த ஒரு இடபத்தினைப் பிடிக்கும் பொருட்டு எங்கள் தலைவன் குன்றன் என்பான் நெருங்குகையில் அவ்விடப மறைந்து விட்டது.
அதுகாணாது தியங்குகையில் முருகவேள் தேவராளனாய் எழுந்தருளி அவ்விடப மறைந்த மூங்கில் புதரினைக் காட்ட அதனை வெட்டுகையில் ஒரு மூங்கிலின் கீழ் இரத்த வெள்ளம் பெருகியது.
அது என்னவெனநாட வேத வேதாந்தங்கள் இன்னுங் கண்டு தெளியாத சிலம்பணிந்த சேவடியினையுடைய சிவபெருமான் சிவலிங்க ரூபமாக முளைத்திருக்கக் கண்டனம்.