யாரை நீ எம் இல் புகுதர்வாய் ஓரும் புதுவ மலர் தேரும் வண்டே போல் யாழ வதுவை விழவு அணி வைகலும் காட்டினையாய் மாட்டு மாட்டு ஓடி மகளிர் தரத் தரப் பூட்டு மான் திண் தேர் புடைத்த மறுகு எல்லாம் பாட்டு ஆதல் சான்ற நின் மாயப் பரத்தைமை காட்டிய வந்தமை கைப்படுத்தேன் பண்டு எலாம் கேட்டும் அறிவேன் மன் யான் தெரி கோதை அம் நல்லாய் தேறீயல் வேண்டும் பொரு கரை வாய் சூழ்ந்த பூ மலி வையை வருபுனல் ஆடத் தவிர்ந்தேன் பெரிது என்னைச் செய்யா மொழிவது எவன் ஓஒ புனல் ஆடினாய் எனவும் கேட்டேன் புனல் ஆங்கே நீள் நீர் நெறி கதுப்பு வாரும் அறல் ஆக மாண் எழில் உண்கண் பிறழும் கயல் ஆக கார் மலர் வேய்ந்த கமழ் பூம் பரப்பு ஆக நாணுச் சிறை அழித்து நன்பகல் வந்த அவ் யாணர் புதுப் புனல் ஆடினாய் முன் மாலை பாணன் புணை ஆகப் புக்கு ஆனாது அளித்து அமர் காதலோடு அப் புனல் ஆடி வெளிப்படு கவ்வையை யான் அறிதல் அஞ்சிக் குளித்து ஒழுகினாய் எனவும் கேட்டேன் குளித்தாங்கே போர்த்த சினத்தான் புருவத் திரை இடா ஆர்க்கும் ஞெகிழத்தான் நன் நீர் நடை தட்ப சீர்த் தக வந்த புதுப் புனல் நின்னைக் கொண்டு ஈர்த்து உய்ப்பக் கண்டார் உளர் ஈர்த்தது உரை சால் சிறப்பின் நின் நீர் உள்ளம் வாங்க புரை தீர் புதுப் புனல் வெள்ளத்தின் இன்னும் கரை கண்டதூஉம் இலை நிரை தொடீஇ பொய்யா வாள் தானை புனை கழல் கால் தென்னவன் வையை புதுப் புனல் ஆடத் தவிர்ந்ததை தெய்வத்தின் தேற்றித் தெளிப்பேன் பெரிது என்னைச் செய்யா மொழிவது எவன் மெய்யதை மல்கு மலர் வேய்ந்த மாயப் புதுப் புனல் பல் காலும் ஆடிய செல்வுழி ஒல்கிக் களைஞரும் இல்வழி செல்வுழி செல் உழி உழி ஏழாம் வேற்றுமை உருபு கால் ஆழ்ந்து தேரோடு இள மணலுள் படல் ஓம்பு முளை நேர் முறுவலார்க்கு ஓர் நகை செய்து நறவினை வரைந்தார்க்கும் வரையார்க்கும் அவை எடுத்து அற வினை இன்புறூஉம் அந்தணர் இருவரும் திறம் வேறு செய்தியின் நூல் நெறி பிழையாது குழவியைப் பார்த்து உறூஉம் தாய் போல் உலகத்து மழை சுரந்து அளித்து ஓம்பும் நல் ஊழி யாவர்க்கும் பிழையாது வருதல் நின் செம்மையின் தர வாய்ந்த இழை அணி கொடித் திண் தேர் இன மணி யானையாய் அறன் நிழல் எனக் கொண்டாய் ஆய் குடை அக் குடை புற நிழல் கீழ்ப்பட்டாளோ இவள் இவள் காண்டிகா பிறை நுதல் பசப்பு ஊரப் பெரு விதுப்பு உற்றாளை பொய்யாமை நுவலும் நின் செங்கோல் அச் செங்கோலின் செய் தொழில் கீழ்ப்பட்டாளோ இவள் இவள் காண்டிகா காம நோய் கடைக்கூட்ட வாழும் நாள் முனிந்தாளை ஏமம் என்று இரங்கும் நின் எறி முரசம் அம் முரசின் ஏமத்து இகந்தாளோ இவள் இவள் காண்டிகா வேய் நலம் இழந்த தோள் கவின் வாட இழப்பாளை ஆங்கு நெடிது சேண் இகந்தவை காணினும் தான் உற்ற வடுக் காட்டக் கண் காணாதற்று ஆக என் தோழி தொடி கொட்ப நீத்த கொடுமையை கடிது என உணராமை கடிந்ததோ நினக்கே ஈண்டு நீர் மிசைத் தோன்றி இருள் சீக்கும் சுடரே போல் வேண்டாதார் நெஞ்சு உட்க வெரு வந்த கொடுமையும் நீண்டு தோன்று உயர் குடை நிழல் என சேர்ந்தார்க்குக் காண்தகு மதி என்ன கதிர் விடு தண்மையும் மாண்ட நின் ஒழுக்கத்தால் மறு இன்றி வியன் ஞாலத்து யாண்டோரும் தொழுது ஏத்தும் இரங்கு இசை முரசினாய் ஐயம் தீர்ந்து யார் கண்ணும் அரும் தவ முதல்வன் போல் பொய் கூறாய் என நின்னைப் புகழ்வது கெடாதோ தான் நல்கி நீ தெளித்த சொல் நசை என தேறியாள் பல் இதழ் மலர் உண்கண் பனி மல்கக் காணுங்கால் சுரந்த வான் பொழிந்தற்றாச் சூழ நின்று யாவர்க்கும் இரந்தது நசை வாட்டாய் என்பது கெடாதோ தான் கலங்கு அஞர் உற்று நின் கமழ் மார்பு நசைஇயாள் இலங்கு கோல் அவிர் தொடி இறை ஊரக் காணுங்கால் உறை வரை நிறுத்த கோல் உயிர் திறம் பெயர்ப்பான் போல் முறை செய்தி என நின்னை மொழிவது கெடாதோ தான் அழி படர் வருத்த நின் அளி வேண்டிக் கலங்கியாள் பழி தபு வாள் முகம் பசப்பு ஊரக் காணுங்கால் ஆங்கு தொல் நலம் இழந்தோள் நீ துணை எனப் புணர்ந்தவள் இன் உறல் வியன் மார்ப இனையையால் கொடிது என நின்னை யான் கழறுதல் வேண்டுமோ என்னோர்கள் இடும்பையும் களைந்தீவாய் நினக்கே .