sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ஆயனரும் சிவகாமியும் அந்த விஸ்தாரமான சபா மண்டபத்துக்குள் பிரவேசித்த போது மண்டபத்தில் வீற்றிருந்தவர்கள் அத்தனை பேருடைய கண்களும் அவர்கள் மீது சென்றன.
சபையில் அப்போது வீற்றிருந்தவர்களில் ஒருசிலர் ஒன்றரை வருஷத்துக்கு முன்னாலே அதே மண்டபத்தில் நடந்த சிவகாமியின் அரங்கேற்றத்தின் போது அங்கே பிரசன்னமாயிருந்தவர்கள் மற்றும் அநேகர் அந்த அரங்கேற்றத்தைப் பற்றிக் கேள்வியுற்றிருந்தவர்கள்.
சிவகாமியின் அரங்கேற்றம் அந்த மண்டபத்தில் நடந்து கொண்டிருந்த சமயத்திலேதான் முதன் முதலில் புலிகேசியின் படையெடுப்பைப் பற்றி செய்தி கிடைத்ததென்பதையும் அதனால் அரங்கேற்றம் தடைப்பட்டதென்பதையும் அவர்கள் எல்லோரும் நினைவு கூர்ந்தார்கள்.
அந்தத் தடைக்குக் காரணமான புலிகேசிச் சக்கரவர்த்தி அச்சமயம் அந்தச் சபையில் வீற்றிருக்கும் அதிசயத்தை எண்ணியபோது அவர்கள் எல்லாருடைய கண்களும் மாறி மாறிச் சிவகாமியையும் புலிகேசியையும் நோக்குவனவாயின.
ஆயனரும் சிவகாமியும் சபா மண்டபத்துக்குள் பிரவேசித்து வரும் காட்சியைப் பார்த்தவுடன் எல்லாரையும் போல் வாதாபி மன்னரும் சிறிது நேரம் பிரமிப்பில் ஆழ்ந்திருந்தார்.
அஜந்தா மலையின் ஆழ்ந்த குகைக்குள்ளே அவர் கண்டிருந்த அற்புத வர்ண சித்திர உருவங்களில் ஒன்றுதான் உயிர் பெற்று எழுந்து தம் கண் முன்னால் நடந்து வருகிறதோ என்று அவருக்குத் தோன்றிற்று.
சங்கீதக் கலையின் உயிர்த் தத்துவத்தை உணர்ந்து புலவன் பாடும் போது இசை எப்படி ஒவ்வொரு ஸ்வரமும் தனித்தனியாகவும் அதே சமயத்தில் ஒன்றோடொன்று இழைந்தும் கேட்கப்படுகிறதோ அதுபோல் சிவகாமி நடந்த போது அவள் அடிகள் எடுத்து வைக்கிறாளோ அல்லது பூமிதான் அவளுடைய பாதங்களுக்குக் கீழே நழுவிச் சென்று கொண்டிருக்கிறதோ என்று தோன்றியது.
சபா மண்டபத்திலிருந்த அத்தனை பேருடைய கண்களுக்கும் சிந்தனைக்கும் வேலை கொடுத்துக் கொண்டு பிரவேசித்த சிவகாமியோ அவ்விதம் எல்லோருடைய கவனத்துக்கும் கண் நோக்கும் தான் ஆளாகியிருப்பதை உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை.
அவளுடைய உள்ளத்தில் அல்லும் பகலும் குடிகொண்டிருந்த கம்பீர முகத்துக்குரியவர் அந்தச் சபையில் எங்கே இருக்கிறார் என்று தெரிந்து கொள்ள அவளுக்கு அளவற்ற ஆவல் இருந்தது.
மகேந்திர பல்லவர் ஆயனரே உமது புதல்வி சிவகாமியின் நாட்டியக் கலைத் திறமையின் புகழானது நெடுந்தூரத்துக்கு நெடுந்தூரம் பரவி வாதாபிச் சக்கரவர்த்தியின் காது வரையில் எட்டியிருக்கிறது.
இரண்டு மாபெருஞ் சக்கரவர்த்திகளும் இரண்டு சூரியர்களைப் போலவும் இரண்டு தேவேந்திரர்களைப் போலவும் ஏக காலத்தில் கூடியிருக்கிறீர்கள் என்று சொல்லி விட்டுச் சிவகாமியை நோக்கினார்.
பிறகு அவளுடைய கண்கள் கட்டுக்காவல்களை உடைத்துக் கொண்டு இரண்டு சக்கரவர்த்திகளின் சிம்மாசனங்களையும் சுற்றிச் சிறிது தூரத்துக்கு வட்டமிட்டன.
வெறித்து நோக்கிய புலிகேசியின் கொடுங் கண்களைச் சந்தித்த போது திடீரென்று வீசிய வாடைக் காற்றில் அடிபட்ட மல்லிகைக் கொடியைப் போல அவளுடைய உள்ளம் உடம்பு எல்லாம் சில்லிட்டு நடுநடுங்கின.
அப்போது அவள் தன்னடக்கத்துக்குப் பங்கமில்லாமல் அந்த மகாசபையின் நாலாபுறத்திலும் கண்ணைச் சுழற்றிப் பார்த்தல் சாத்தியமாயிருந்தது.
மண்டபத்தின் மேல் மச்சு மாடங்களிலே சக்கரவர்த்தினியும் மற்ற அந்தப்புரத்து மாதர்களும் வீற்றிருப்பது அவள் பார்வைக்குப் புலனாயிற்று.
முன்னொரு நாள் அதே மண்டபத்தில் நடந்த அரங்கேற்றத்தின் போது இன்று போலவே மாமல்லரைக் காணாமல் முதலில் தான் ஏமாற்றமடைந்ததும் பிற்பாடு அவர் தாய்மார்களுடன் மேல் மாடத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்ததாகத் தெரியப்படுத்தியதும் நினைவு வந்தன.
இன்றைக்கும் அவர் அவ்வாறே தன் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு மறைவான இடத்திலிருந்து தன்னுடைய நடனத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.
இந்த எண்ணம் ஏற்பட்டதும் இதற்கு முன் அவளுக்கு ஏற்பட்டிருந்த ஏமாற்றம் சோர்வு மனக் கலக்கம் நடுக்கம் எல்லாம் மாயமாய் மறைந்து போயின நடனமும் உடனே ஆரம்பமாயிற்று.
நடனம் ஆரம்பமாகிச் சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் அச்சபையில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் அது ஒரு இராஜ சபை என்பதையும் அதில் ஒரு பெண் நடனமாடுகிறாள் என்பதையும் தாங்கள் அங்கேயிருந்து அதைப் பார்க்கிறோம் என்பதையும் மறந்தே போனார்கள்.
தன் வாழ்க்கையிலேயே அது ஒரு முக்கியமான தினம் என்றும் அன்று தான் ஆடப் போகும் நடனம் தன் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கிய சம்பவம் என்றும் உணர்ந்திருந்தாள்.
கன்னி சிவகாமியின் உள்ளத்தில் அலைமோதிக் கொண்டிருந்த இரு பேருணர்ச்சிகளில் ஒன்று மாமல்லர் மேல் கொண்ட காதல் என்பதையும் இன்னொன்று நடனக் கலை மீது அவளுக்கிருந்த பிரேமை என்பதையும் முன்னமே பார்த்திருக்கிறோம்.
இப்போது இங்கே கூடியிருப்பது போன்ற ஒரு மகா சபை தனது கலைத் திறமையைக் காட்டுவதற்குக் கிடைப்பது மிகவும் அரிது என்பதை ஆயனரைப் போல் அவளும் உணர்ந்திருந்தாள்.
அன்றியும் சிவகாமிக்குத் தன்னுடைய கலைத் திறமை முழுவதையும் அந்தச் சபையில் காட்ட வேண்டுமென்ற ஊக்கம் ஏற்படுவதற்கு இன்னொரு முக்கிய காரணமும் இருந்தது.
வயிர நெஞ்சமுள்ள ஒரு மகா சக்கரவர்த்தியின் மனத்தை மாற்றித் தன் விருப்பத்துக்கிணங்கும்படி செய்வதற்குத் தன்னிடம் உள்ள ஒரே ஆயுதம் நடனக் கலையே அல்லவா?
எனவே அன்றைக்குத் தன்னுடைய நடனம் பரத நாட்டியத்தின் சரித்திரத்திலேயே ஓர் அற்புத சம்பவமாயிருக்க வேண்டுமென்று சிவகாமி சங்கற்பம் செய்து கொண்டாள்.
ஆட்டம் ஆரம்பமாயிற்றோ இல்லையோ இத்தனை காலமும் சிவகாமியின் உள்ளத்தில் குமுறிக் கொண்டிருந்த கலை உணர்ச்சியானது பொங்கிப் பெருகத் தொடங்கியது.
பரத நாட்டிய வினிகையில் முதற் பகுதியான நிருத்தம் முடிவடைந்த போதுதான் சபையோர் தாங்கள் சஞ்சரித்த ஆனந்தக் கனவுலோகத்திலிருந்து பூவுலகத்துக்கு வந்தனர்.
நடனம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னால் சிவகாமியும் ஆயனரும் மகேந்திர சக்கரவர்த்தியிடம் கட்டளை பெற்றுக் கொண்டு நடன வட்டத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தபோது வாதாபி மன்னர் மகேந்திர பல்லவரைப் பார்த்து இதென்ன?
சிவகாமியின் நிருத்தம் முடிந்தவுடனே வாதாபிச் சக்கரவர்த்தியும் மற்றவர்களைப் போல் கரகோஷத்தில் ஈடுபட்டதைக் கண்ட மகேந்திர பல்லவர் இப்போது என்ன சொல்கிறீர்கள்?
வேலன் தன்னிடம் பக்தி கொண்ட பெண்ணுக்கு நான் திரும்ப வந்து உன்னை ஆட்கொள்கிறேன் என்று வேலின் மீது ஆணையிட்டு வாக்களித்திருக்கிறான்.
இந்தக் காலத்தில் ஆனந்த பைரவி என்றும் வழங்கும் பழமையான ராகத்தில் நடனத்துக்கும் அபிநயத்துக்கும் ஏற்ற தாளத்துடன் அமைந்த பாடல் பின்வருமாறு வேலனின் காதலி நீல மயில் ஒன்றை வளர்த்து வருகிறாள்.
நீலமயில் விரைவில் திரும்பி வரும் என்றும் வரும்போது தன்மீது வேலனை ஏற்றிக்கொண்டு ஆடிவருமென்றும் காதலி வழிபார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
கடைசித் தடவை வேலனை அவள் சந்தித்தபோது என்னை மறந்து விடக் கூடாது என்று தான் இரந்து கேட்டுக் கொண்டதும் அவர் தம் வேலின் மேல் ஆணையாக உன்னை ஒரு நாளும் மறக்க மாட்டேன் என்று வாக்களித்ததும் நினைவுக்கு வருகின்றன.
தன் மனக் கண்ணின் முன்னால் மயிலை உருவகப்படுத்தி நிறுத்திக் கொண்டு சொல்கிறாள் மறவேன் மறவேன் என்று வேலின்மேல் ஆணையிட்ட மன்னரும் மறப்பாரோ நீல மயிலே என்று சிவகாமி பாடிக் கொண்டு அபிநயமும் பிடித்தபோது சபையோரின் கண் முன்னாலிருந்து சிவகாமி மறைந்து விட்டாள்.
கருணையும் அன்பும் ததும்பிய கண்களினால் முருகப் பெருமான் தன்னிடம் காதல் கொண்ட பெண்ணை நோக்குவதையும் கையில் பிடித்த வேலின் மேல் ஆணை வைப்பதையும் உன்னை என்றும் மறவேன் என்று உறுதி கூறுவதையும் சபையோர் பிரத்தியட்சமாய்க் கண்டார்கள்.
அன்பர் வரவுநோக்கி இங்குநான் காத்திருக்க அன்னநடை பயில்வாயோ வன்ன மயிலே என்னும் அடிக்குச் சிவகாமி அபிநயம் பிடித்தபோது முதலிலே தன்னந் தனியான ஒரு பெண் கண்களில் அளவற்ற ஆசையுடனும் ஆர்வத்துடனும் முடிவில்லாமல் நீண்டு சென்ற வழியைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்கள்.
பிறகு அந்தப் பெண் அன்னநடை பயிலும் வன்ன மயிலைப் பரிகசிப்பதற்காகத் தானும் அன்ன நடை நடந்து காட்டியபோது சபையில் கலீர் என்ற சிரிப்பு உண்டாயிற்று.
அவ்விதமே முருகன் தன்னை வாகனமாய்க் கொண்ட பெருமிதத்தினால் மயிலின் தலைக்கேறிய போதையைக் காட்டியபோதும் அதனால் மயில் பாதையை மறந்து திண்டாடிய பேதைத் தனத்தைக் குறிப்பிட்ட போதும் சபையில் ஒரே குதூகலமாயிருந்தது.
என்று மயிலைப் பார்த்துக் கேட்டுவிட்டு அப்பேர்ப்பட்ட அநியாயத்தைச் செய்த மயிலை என்னவோ நீ எப்படியாவது சௌக்கியமாயிரு என்று மனங்கசந்து ஆசீர்வதிப்பதற்கு அறிகுறியாக வாழி நீ மயிலே என்று வாழ்த்தி அதற்குரிய பாவமும் காட்டியபோது அந்தச் சபையில் ஏற்பட்ட ஆரவாரத்தைச் சொல்லி முடியாது.
உன்னை நொந்து பயனில்லை உலகத்தில் யானைகள் குதிரைகள் என்பதாக எத்தனையோ நல்ல நல்ல பிராணிகள் இருக்க உன்னைப் போய் வாகனமாய்ப் பிடித்தானே அவனையல்லவா நோக வேண்டும்?
என்று பாட்டை முடிக்கும் போது அதில் அடங்கியிருந்த சோகம் மனக் கசப்பு பரிகாசம் நகைச்சுவை ஆகிய உள்ளப் பாடுகள் அவ்வளவையும் சேர்ந்தாற்போல் முகத்தில் காட்டிய சிவகாமியின் அற்புதக் கலைத்திறமை சபையோரைப் பரவசப்படுத்தியது.
ஆம் மேற்கூறிய பாடலும் அபிநயமும் சபையில் எல்லோரையும் பரவசப்படுத்தத்தான் செய்தன ஒரே ஒருவரைத் தவிர அந்த ஒருவர் மகேந்திர பல்லவர்தான்.
ஆகா இந்த பெண்ணுக்குத்தான் என்ன தைரியம் தம்மைத் தோத்திரம் செய்து அவளுடைய காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ள எண்ணுகிறாள் போலும் ஆகா மகேந்திர பல்லவனுடைய இயல்பை இவள் இன்னும் அறிந்து கொள்ளவில்லை இவ்விதம் எண்ணமிட்ட சக்கரவர்த்தி அருகிலிருந்த ஏவலாளனிடம் ஏதோ சொல்லி அனுப்பினார்.
அந்தக் கல் நெஞ்சரைத் தன்னுடைய கலையின் மூலம் இளகச் செய்து அவருடைய ஆதரவைப் பெறலாம் என்று எண்ணிய தன்னுடைய பிசகை நினைக்க அவளுக்கு வெட்கமாயிருந்தது.
பின்வரும் பாடலை ஆரம்பித்தாள் நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்... அதுவரையில் ஒரே ஆனந்தத்திலும் குதூகலத்திலும் ஆழ்ந்திருந்த அந்தச் சபையில் திடீரென்று ஒரு மாறுதல் உண்டாயிற்று.
ஒரு கல்யாண வைபவத்தின்போது எதிர்பாராத அபசகுனம் ஏதேனும் ஏற்பட்டால் எல்லாருடைய மனமும் முகமும் எப்படி மாறுமோ அப்படிப்பட்ட மாறுதல்.
இந்தப் பாட்டை இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் ஏன் பாடவேண்டும் என்று அத்தனை பேரும் எண்ணியதாக அவர்களுடைய முகக் குறியிலிருந்து தெரிந்தது.
சமண சமயத்தைத் தழுவிய மருள் நீக்கியார்மீது பாடலிபுரத்துச் சமணர்கள் பற்பல குற்றங்களைச் சுமத்திக் காஞ்சிப் பல்லவ சக்கரவர்த்திக்கு விண்ணப்பம் செய்துகொள்ள மகேந்திர பல்லவர் உண்மையை விசாரித்து உணரும் பொருட்டு அவரைக் காஞ்சிக்கு வரும்படி கட்டளை அனுப்பினார்.
உம்மைச் சுண்ணாம்புக் காளவாயில் போடுவோம் யானையின் காலால் மிதிக்கச் செய்வோம் கழுத்திலே கல்லைக் கட்டிக் கடலிலே போடுவோம் என்றெல்லாம் தூதர்கள் பயமுறுத்தினார்கள்.
அப்போது மருள்நீக்கியார் ஒரு பாடலைப் பாடினார் நாமார்க்குங் குடியல்லோம் நமனை யஞ்சோம் நரகத்தி லிடர்ப்படோம் நடலை யில்லோம் ஏமாப்போம் பிணியறியோம் பணிவோ மல்லோம் இன்பமே எந்நாளுந் துன்பமில்லை தாமார்க்குங் குடியல்லாத் தன்மை யான சங்கரனற் சங்கவெண் குழையோர் காதில் கோமாற்கே நாமென்று மீளா வாளாய்க் கொய்ம்மலர்ச்சே வடியிணையே குறுகினோமே மேற்கண்ட பாடலை ஓலையிலே எழுதுவித்து இதை எடுத்துக்கொண்டு போய் உங்கள் அரசரிடம் கொடுங்கள் என்றார் சிவனடியார்.
அழகுதான் தங்களுடைய அதிகாரத்தை மறுதலித்து ஒரு பரதேசி பாடல் பாடுவது அதை ஒரு பெண் சபை நடுவில் அபிநயம் பிடிப்பது அதை நீங்களும் பார்த்துச் சந்தோஷப்படுவது இதையெல்லாம் என்னால் நம்பவே முடியவில்லையே என்றார் வாதாபிச் சக்கரவர்த்தி.
அதுதான் கலையின் மகிமை சத்யாச்ரயா ஒருவன் வாய்ப் பேச்சாக என் ஆக்ஞையை மறுத்திருந்தால் உடனே அவனைச் சிரச்சேதம் செய்யும்படி கட்டளையிட்டிருப்பேன்.
அதுவே செந்தமிழ்க் கவிதையாக வந்தபோது இத்தகைய அற்புதக் கவிதையைப் பாடியவரைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்கு உண்டாகிவிட்டது என்றார் ரஸிக சிகாமணியான காஞ்சிச் சக்கரவர்த்தி.
மல்லிகைப் பூவின் மெல்லிய இதழ் போன்ற மிருதுவான சரீரத்தையுடைய அந்த யுவதி ஒரு கணத்தில் கையிலே தண்டாயுதத்துடனும் பாசக் கயிற்றுடனும் கண்டவர்கள் உயிர்க் குலையும் பயங்கரத் தோற்றத்துடன் வரும் யமதர்மராஜனாக மாறுகிறாள் அடுத்த கணத்தில் அவளே பதினாறு வயதுள்ள இளம் பாலகனாக மாறி முகத்தில் சொல்ல முடியாத பீதியுடன் சிவலிங்கத்தை அணைத்து ஆலிங்கனம் செய்து கொள்ளுகிறாள்.
ஆஹா அடுத்தகணத்தில் அந்தச் சிவலிங்கத்திலிருந்து சம்ஹார ருத்ரமூர்த்தி கிளம்புகிறார் சிவகாமியின் நெடிதுயர்ந்த ஆகிருதி இப்போது இன்னும் உயர்ந்து தோற்றமளிக்கிறது.
ஆயனரைப் போன்ற மகா சிற்பியும் சிவகாமியைப் போன்ற நடன கலா ராணியும் இந்தப் பரத கண்டத்தில் வேறு எங்கும் இல்லை என்று ஒரு தடவை எழுதியிருந்தார்.
மேற்குறித்த சம்பாஷணை நடந்து கொண்டிருக்கையில் சிவகாமியின் கண்கள் கரகோஷம் செய்து ஆரவாரித்துக் கொண்டிருந்த சபையோரின் மலர்ந்த முகங்களைப் பார்த்த வண்ணம் சுற்றிக் கொண்டு வந்து மகேந்திர பல்லவரின் உற்சாகம் ததும்பும் முகத்தைப் பார்த்து விட்டு அடுத்தாற்போல் வாதாபிச் சக்கரவர்த்தியின் கிளர்ச்சி கொண்ட முகத்தில் வந்து நின்றன.
இத்தகைய எண்ணங்களினால் சிவகாமியின் உள்ளம் குழம்பிக் கொண்டிருக்கும்போதே மகேந்திர பல்லவர் நடனத்தை முடித்து விடலாம் என்று ஆயனருக்குச் சமிக்ஞை செய்தார்.
நடனக் கலையின் அதி தெய்வமும் தமிழ் நாட்டின் தனிப் பெருந்தெய்வமுமான ஸரீ நடராஜமூர்த்தி தில்லைப் பதியில் ஆடிய ஆனந்த நடனத்தை வர்ணிக்கும் பாடலோடும் அதற்குரிய நடன அபிநயத்துடனும் அன்றைய நடன வினிகை முடிவுற்றது.
இம்மாதிரி ஒரு நடனம் இதற்கு முன்னால் நடந்ததில்லை இனிமேலும் நடக்கப் போவதில்லை என்று அம்மகாசபையில் கூடியிருந்த ரஸிகர்கள் ஏகமனதாக அபிப்பிராயப்பட்டார்கள்.
மகேந்திர பல்லவர் மீண்டும் சமிக்ஞை செய்ததின் பேரில் ஆயனரும் சிவகாமியும் இரு சக்கரவர்த்திகளும் அமர்ந்திருந்த சிம்மாசனங்களுக்கு அருகே சென்று வணங்கி நின்றார்கள்.
அந்தத் தடைக்குக் காரணமான வாதாபிச் சக்கரவர்த்தியே இங்கு இன்று வீற்றிருப்பது உமது குமாரியின் அற்புத நடனத்தைப் பார்த்துக் களித்தார் என்று கூறி விட்டுச் சிவகாமியைப் பார்த்து அம்மா சிவகாமி வாதாபிச் சக்கரவர்த்தி உன்னுடைய நடனக் கலைத்திறமையில் ஒரேயடியாக மயங்கிப் போய்விட்டார்.
அப்போது புலிகேசியின் முகம் கறுத்ததையும் அவருடைய கண்களில் கனல் எழுந்ததையும் கவனியாமல் மகேந்திரர் அம்மா சிவகாமி உன்னை நாட்டை விட்டுத் துரத்த நான் விரும்பவில்லை.
நகர மாந்தர்கள் ஸ்தீரிகளும் புருஷர்களும் அழகிய ஆடை ஆபரணங்கள் பூண்டு தெரு ஓரங்களில் கும்பலாக நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.
காஞ்சிமா நகரின் அழகிய விசாலமான வீதிகளையும் மாடமாளிகைகளையும் கோயில்களையும் கோபுரங்களையும் சிற்ப சித்திர மண்டபங்களையும் நடன அரங்கங்களையும் புத்த விஹாரங்களையும் சமணர் ஆலயங்களையும் எவ்வளவுதான் பார்த்தாலும் புலிகேசிக்கு அலுப்பு ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.
இந்த மாதிரி ஒரு நகரத்தை வர்ணிக்கச் சொன்னால் அப்போது அவர்களுடைய சாமர்த்தியமெல்லாம் எங்கோ போய் விடுகிறது பாரவி இந்த நகரத்தைப் பற்றி எனக்கு எழுதிய வர்ணனையெல்லாம் இதன் உண்மைச் சிறப்பில் கால் பங்குகூட வராது... பல்லவேந்திரா நான் ஒன்று சொல்கிறேன் கேட்கிறீர்களா?
நர்மதையிலிருந்து துங்கபத்திரை வரை பரந்து கிடக்கும் என்னுடைய சாம்ராஜ்யம் முழுவதையும் எடுத்துக் கொண்டு அதற்கு மாற்றாக இந்தக் காஞ்சி நகரை மட்டும் எனக்குக் கொடுங்கள் என்றார் வாதாபி அரசர்.
அஜந்தா மலையையும் அதன் குகைகளையும் மட்டும் கொடுத்தால் போதும் கல்லினாலும் சுண்ணாம்பினாலும் மண்ணினாலும் மரத்தினாலும் கட்டிய இந்த மாநகரின் கட்டடங்கள் எல்லாம் ஒரு காலத்தில் இடிந்து தகர்ந்து போனாலும் போகலாம் அஜந்தா மலைக் குகைகளில் எழுதிய அழியா வர்ணச் சித்திரங்கள் நீடூழி காலம் இருக்கும்.
நீங்கள் மட்டும் அவள் தந்தை ஆயனரிடம் அஜந்தாவைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேண்டியதுதான் உங்களுடன் வந்தால் அஜந்தா வர்ண இரகசியத்தைத் தெரியப்படுத்துவதாகச் சொல்ல வேண்டியதுதான்.
ஆமாம் ஆமாம் அஜந்தா வர்ண இரகசியத்தைத் தெரிந்து கொண்டு வருவதற்காக ஆயனர் தூது கூட அனுப்பினாரே அது உங்களுக்கு ஞாபகம் இல்லையா?
பின்னர் தொடர்ந்து ஆகா அந்த ஓலையைப் படிக்கக் கேட்டபோது நீங்கள் எப்படித் திகைத்தீர்கள் என்று கூறிவிட்டுக் கலகலவென்று நகைத்தார்.
அது காரணமாக மகாமேதாவியும் தீர்க்க திருஷ்டியுள்ளவரும் சாணக்கிய சாகஸத்தில் இணையற்றவருமான அந்தப் பல்லவ சிரேஷ்டர் நாவின் அடக்கத்தை இழந்தார்.
யாகாவா ராயினும் நாகாக்க காவாக்கால் சோகாப்பர் சொல்லிழுக்குப் பட்டு என்னும் பொய்யாமொழிப் புலவரின் வாக்கை நன்கறிந்தவராயினும் அச்சமயம் அதை மறந்துவிட்டார்.
மகேந்திர பல்லவரின் கடைசி வார்த்தைகள் புலிகேசியின் உடம்பில் ஏக காலத்தில் பல தேள்கள் கொட்டியது போன்ற உணர்ச்சியை உண்டாக்கியதாகத் தோன்றியது.
அதிர்ஷ்டவசத்தினால் அந்தப் பிள்ளையாண்டானை உடனே சிரச்சேதம் பண்ணச் சொல்லாமல் நாகார்ஜுன மலைக்கு அனுப்பச் செய்தீர்கள் என்றார்.
மீதமுள்ள மர்மங்களைக் கண்டுபிடிப்பதில் இனிமேல் கஷ்டமேயிராது என்று புலிகேசி மெல்லிய குரலில் தமக்கு தாமே சொல்லிக் கொண்டார்.
சத்யாச்ரயா அந்தப் பிள்ளை முதலில் கொண்டுவந்த நிஜமான ஓலை மட்டும் உங்களிடம் அப்போது வந்திருந்தால் இன்றைக்கு நீங்களும் நானும் இந்தக் காஞ்சி நகரின் வீதிகளில் பட்டத்து யானையின் மீது அமர்ந்து ஊர்வலம் வந்து கொண்டிருக்க மாட்டோம்.
புலிகேசி தன் மனத்திற்குள் அப்போது அவ்வளவாக இல்லை இப்போதுதான் இந்த நகரை எரித்துப் பொசுக்கிச் சாம்பலாக்கி விட வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது என்று எண்ணிக் கொண்டார்.
வேறொன்றுமில்லை பாகப் பிரிவினைத்தான் செய்திருந்தது பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தையும் காஞ்சி சுந்தரியையும் நீ எடுத்துக் கொள் நடன கலா ராணி சிவகாமியை மட்டும் எனக்குக் கொடுத்துவிடு என்று பிக்ஷு உங்களைக் கேட்டிருந்தார் இதைக் கேட்ட வாதாபிச் சக்கரவர்த்தி சிறிது நேரம் யோசனையில் ஆழ்ந்துவிட்டு காஞ்சி சுந்தரியைக் கைப்பற்றுவது அவ்வளவு சுலபமான காரியமா?
அப்போது இந்தக் காஞ்சிக் கோட்டை வாசல்களின் கதவுகள் உங்கள் யானைப் படையில் ஒரு யானையின் மோதலுக்குக் கூட ஈடு கொடுத்து நின்றிருக்க முடியாது என்றார் மகேந்திர பல்லவர்.
உங்களுடைய படையெடுப்பைத் தடுப்பதற்கு நான் கையாண்ட தந்திரங்களையெல்லாம் என் மனத்திற்குள் வைத்திருப்பது சிநேகிதத் துரோகம் என்றுதான் அவற்றை உங்களுக்குச் சொன்னேன்.
ஆம் மாமல்லனையும் பார்க்கவில்லை உங்களுக்கு முதலில் ஓலை கொண்டு வந்த வாலிபனையும் நீங்கள் பார்க்கவில்லை நாகநந்தி பல்லவ ராஜ்யத்துக்குப் பெரியதொரு உபகாரம் செய்தார்.
சிறந்த வீரத் தளபதி ஒருவனை அளித்தார்.... புலிகேசி குறுக்கிட்டு ஆமாம் தளபதி பரஞ்சோதியைப் பாராததிலும் எனக்கு ஏமாற்றந்தான்.
பாண்டியனைக் கீழைச் சோழ நாட்டின் எல்லை வரையில் கொண்டு போய்விட்டு விட்டார்களாம் ஆஹா நினைத்தேன் ஏதோ பாண்டியனுக்கு நீங்கள் சம்பந்தியாகப் போவதாக ஒரு வதந்தி இருந்ததே சம்பந்தி உபசாரம் செய்வதற்குத்தான் மாமல்லனும் பரஞ்சோதியும் போனார்கள் என்று கூறி மகேந்திர பல்லவர் நகைத்தார்.
ஏறக்குறைய ஒன்றரை ஆண்டு காலம் பிரிந்திருந்த பிறகு சிவகாமியும் கமலியும் சந்தித்த போது அந்த இளம் பிராயத் தோழிகளுக்கு ஏற்பட்ட உள்ளக் கிளர்ச்சியை விவரிக்க முடியாது.
ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக் கொண்டார்கள் ஒருவருடைய தலையை ஒருவர் தோளில் வைத்துக்கொண்டு கண்ணீர் விட்டார்கள் விம்மி அழுதார்கள் திடீரென்று சிரித்தார்கள் ஒருவரை ஒருவர் வாழ்த்திக் கொண்டார்கள் உடனே வைது கொண்டார்கள்.
தொட்டிலில் படுத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தை தான் விழித்துக் கொண்டு விட்டதை ஒரு கூச்சல் மூலம் தெரியப்படுத்தியதும் கமலி ஓடிப் போய்க் குழந்தையைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள்.
அவளுடைய இதய அந்தரங்கத்தின் ஆழத்திலிருந்து இதுவரை அவளுக்கே தெரியாமல் மறைந்து கிடந்த ஏதோ ஓர் உணர்ச்சி பொங்கி வந்து மளமளவென்று பெருகி அவளையே முழுதும் மூழ்கடித்து விட்டது போலிருந்தது.
என்று சிவகாமி குழறிக் குழறிப் பேசிக் கொண்டே இரண்டு கைகளையும் நீட்ட குழந்தையும் சிவகாமியின் முகத்தைத் தன் அகன்ற கண்கள் இன்னும் அகலமாக விரியும்படி பார்த்துக் கொண்டே அவளிடம் போவதற்காகக் கைகளையும் கால்களையும் ஆட்டிக் கொண்டு பிரயத்தனப்பட்டது.
அவள் குழந்தையைக் கையில் வாங்கி மூக்கும் விழியும் கன்னமும் கதுப்புமாயிருந்த அதன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே ஆமாண்டி அம்மா ஆமாம் நீ கண்ணனுக்குப் போட்ட மாயப் பொடியில் கொஞ்சம் மீத்துக் கொடுத்ததைத்தானே நான் மாமல்லருக்குப் போட்டேன்?
நீ நாசமற்றுப்போக உன்னைப் புலிகேசி கொண்டு போக என்றெல்லாம் திட்டிக் கொண்டே சின்னக் கண்ணனை எடுத்து மார்போடு அணைத்து இப்படியும் அப்படியும் ஆட்டிக் கொண்டே வேண்டாமடா கண்ணே வேண்டாமடா என்று சமாதானப்படுத்தினாள்.
தான் சபையில் நடனமாடியபோது மாமல்லர் எங்கேயோ மறைவான இடத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருப்பார் என்று எண்ணியதை நினைத்து ஏமாற்றமடைந்தாள்.
மாமல்லர் மட்டும் இங்கு இருந்திருந்தால் அந்தக் காட்டுப் பூனையின் முன்னால் தன்னை ஆட்டம் ஆடச் சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாரா?
மாமல்லர் இல்லாதபோது அவர் இல்லை என்கிற தைரியத்தினாலேயே சக்கரவர்த்தி தன்னைப் புலிகேசியின் முன்னால் ஆடச் சொல்லி அவமானப்படுத்தியிருக்கிறார்.
அந்த மின்னல் ஒளியிலே அவள் கண்டு தெரிந்து கொண்ட விஷயம் தன்னைக் கெடுப்பதற்கு மகேந்திர பல்லவர் செய்த சூழ்ச்சி எவ்வளவு பயங்கரமானது என்பதுதான்.
அதாவது மாமல்லர் தெற்கே போகும் போது தன்னை மண்டபப்பட்டில் சந்திக்காதிருக்கும் பொருட்டே தன்னை இங்கே சக்கரவர்த்தி வரவழைத்திருக்கிறார் என்று அவள் முடிவு செய்தாள்.
சிவகாமியின் முகத் தோற்றத்தையும் அவளுடைய கண்களில் ஜொலித்த கோபக் கனலையும் கவனித்த கமலி சிறிது நேரம் தானும் வாயடைத்துப் போய் நின்றாள்.
பாண்டியனை முறியடித்து விட்டு வெற்றி வீரராகத் திரும்பி வர போகிறார் அதுவரையில்... என்று கமலி சொல்லி வந்தபோது ஆ போதும் போதும் வாதாபிப் புலிகேசியை ஜயித்து வாகை மாலை சூடியாகி விட்டது பாண்டியனை ஜயிப்பதுதான் மிச்சம் போடி அக்கா போ இந்தப் பல்லவ குலத்தாரைப் போல் மானங்கெட்டவர்களை நான் கண்டதுமில்லை கேட்டதுமில்லை என்றாள் சிவகாமி.
சிவகாமி நாட்டியமாடுவதற்காக வரப்போகும் செய்தி யுத்தத்துக்குப் போனவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவே நியாயமில்லையென்றும் தனக்கே இன்றுதான் தெரியுமென்றும் சொன்னாள்.
எல்லாவற்றையும் கேட்டு விட்டுச் சிவகாமி அக்கா நீ ஒன்றும் தப்பாக நினைத்துக் கொள்ளாதே உன்னை நான் பார்த்து எத்தனையோ நாளாயிற்று.
மறுநாள் மாலை கண்ணபிரானுடைய வீட்டுக் கூடத்தில் ஆயனர் சிவகாமி கமலி கமலியின் மாமனார் ஆகியோர் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
புலிகேசியும் மகேந்திர பல்லவரும் நகர்வலம் வந்தது பற்றியும் அவர்கள் வடக்குக் கோட்டை வாசலில் ஒருவரிடம் ஒருவர் விடைபெற்றுக் கொண்ட காட்சியைப் பற்றியும் புலிகேசி அக்கோட்டை வாசல் வழியாக வௌியேறியது பற்றியும் யோகி அசுவபாலர் மற்றவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
புலிகேசி காஞ்சிக்கு விஜயம் செய்த நாளிலிருந்து அந்த யோகி தமது யோக சாதனத்தை அடியோடு மறந்து நகரில் நடந்த களியாட்டங்களில் ஈடுபட்டிருந்தார் என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்.
மேற்படி பேச்சுக்கு இடையிடையே அங்கே தவழ்ந்து வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த சின்னக் கண்ணன் அவர்களுடைய கவனத்தைக் கவர முயற்சி செய்தான்.
கமலியும் அவனுடைய நோக்கத்துக்குத் துணை செய்கிறவளாய் பேச்சை மறித்து சின்னக் கண்ணனுடைய பிரதாபங்களை அவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.
பல்லவரிடம் விடைபெற்று வௌியே போகும் சமயத்தில் முகத்தைக் கடுகடுவென்று வைத்துக் கொண்டிருந்தான் அந்த ராட்சதன் என்ன செய்கிறானோ என்னவோ?
அப்போது சிவகாமி ஓர் அடி முன் வந்து சக்கரவர்த்தியை ஏறிட்டுப் பார்த்து பிரபு அப்பேர்ப்பட்ட பரம ரஸிகரின் முன்னிலையிலே என்னை நாட்டியம் ஆடச் சொன்னீர்களே அது தர்மமா?
அஜந்தாவின் அற்புத வர்ண சித்திரங்கள் எவனுடைய இராஜ்யத்தில் உள்ளனவோ அவன் இப்பேர்ப்பட்ட ரஸிகத் தன்மையற்ற மூர்க்கனாயிருப்பான் என்று நான் நினைக்கவில்லை.... ஆயனரே ஒரு செய்தி கேட்டீரா?
ஒரு தடவையாவது மாமல்லபுரத்துக்குப் போய் அவர் பார்க்கவில்லையாம் நான் கேட்டதற்கு உயிருள்ள மனிதர்கள் இருக்கும் போது வெறும் கல் பதுமைகளை யார் போய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது?
இப்பேர்ப்பட்ட மனுஷரிடந்தான் அஜந்தா வர்ண இரகசியத்தை அறிந்து வரும் பொருட்டு நாகநந்தியின் ஓலையுடன் பரஞ்சோதியை நீர் அனுப்பி வைத்தீர் உமக்கு அது ஞாபகம் இருக்கிறதா?
உம்முடைய அத்தியந்த சிநேகிதர் நாகநந்தியினால் இந்தப் பல்லவ இராஜ்யத்துக்கு எப்பேர்ப்பட்ட ஆபத்து வருவதற்கு இருந்தது தெரியுமா?
ஆயனர் அஜந்தா வர்ண ரகசியத்தில் மனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கையில் சக்கரவர்த்தி அசுவபாலரைப் பார்த்து என்ன யோகியாரே யோகப் பயிற்சியெல்லாம் இப்போது எப்படியிருக்கிறது?
இந்த வாதாபி மன்னர் வந்தாலும் வந்தார் யோக சாதனத்தில் மனதைச் செலுத்தவே அவகாசம் இல்லாமல் போய்விட்டது என்று கூறி கண்களினால் சமிக்ஞை செய்யவே அசுவபாலர் சக்கரவர்த்தியைப் பின்தொடர இருவரும் வீட்டுக்குப் பின்னால் அரண்மனை உத்தியானவனத்தில் இருந்த யோக மண்டபத்துக்குச் சென்றார்கள்.
அவர்கள் போனதும் சிவகாமி கமலியைப் பார்த்து அக்கா சக்கரவர்த்தி கற்ற கலை எல்லாம் போதாதென்று யோகக் கலை வேறு கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறாரா?
அதற்குக் கமலி கண்ணை விஷமமாகச் சிமிட்டிக் கொண்டே இரகசியம் பேசும் குரலில் யோகமாவது மண்ணாங்கட்டியாவது எல்லாம் மோசம் அப்புறம் சொல்கிறேன் என்றாள்.
சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் மகேந்திர பல்லவர் யோக மண்டபத்திலிருந்து திரும்பி அந்த வீட்டின் வழியாக வௌியே சென்ற போது ஆயனர் சென்று குறுக்கிட்டு வணங்கி பல்லவேந்திரா இங்கே நாங்கள் வந்த காரியம் ஆகிவிட்டதல்லவா?
ஆயனர் கவலை மிகுந்த குரலில் பிரபு ஒவ்வோரிடத்திலும் ஆரம்பித்த வேலை அப்படி அப்படியே நடுவில் நிற்கிறதே இந்தத் துரதிர்ஷ்டசாலியின் பாக்கியம் போலிருக்கிறது.
மண்டபப் பட்டில் ஆரம்பித்த திருப்பணியும் அப்படியே நின்றுவிட்டால்... என்று கூறி வந்தபோது மகேந்திர பல்லவர் குறுக்கிட்டு மகா சிற்பியாரே மனித வாழ்க்கை அற்பமானது.
அப்போது உம் குமாரி நாட்டியம் ஆட வேண்டியிருந்தாலும் இருக்கும் என்று கூறி விட்டு மேலே நடந்து சென்றவர் வாசற்படியண்டை சற்றுத் தயங்கி நின்று ஆயனரே உங்கள் விருப்பத்துக்கு விரோதமாக இருக்கும்படி கட்டாயப்படுத்த நான் விரும்பவில்லை.
உங்களுக்கு அவசியம் போக வேண்டுமானால் கோட்டை வாசல் கதவுகள் திறந்ததும் போய் வாருங்கள் தேவை ஏற்படும்போது சொல்லி அனுப்புகிறேன் என்று கூறி விட்டு விரைந்து வாசற்படியைக் கடந்து சென்றார்.
பாண்டியனைப் புலிகேசியிடமிருந்து பிரிக்கும் பொருட்டு பாண்டிய குமாரியை மாமல்லருக்குக் கலியாணம் செய்து கொள்வதாகச் சக்கரவர்த்தி ஓலை அனுப்பியிருக்கிறார் என்று சிலர் சொன்னார்கள்.
அவருக்கு அப்படித் துரோகம் செய்து விட்டேன் இந்தப் பாவி முன்னமே ஒரு தடவை அவர் என்னை வீட்டிலேயே இருக்கச் சொல்லியிருக்க நான் ஊர் சுற்றப் போய்விட்டேன்.
அக்கா அவர் பாண்டியனை வென்று விட்டு நேரே மண்டபப்பட்டுக்கு வருவார் வந்து என்னைத் தேடுவார் அங்கே என்னைக் காணாமற் போனால் அவருக்கு எப்படி இருக்கும்?
ஆஹா அவருடைய சூழ்ச்சி உனக்குத் தெரியாது எனக்காகவே கோட்டை வாசலை வெகு நாள் வரையில் சாத்தி வைத்திருப்பார் அக்கா மாமல்லர் இங்கு வந்து சேரும் வரையில் திறக்கமாட்டார் நீ வேணுமானால் பார் என்று சிவகாமி விம்மினாள்.
தங்கைச்சி நீ கவலைப்படாதே கோட்டை வாசல் திறக்காவிட்டால் போகட்டும் நான் உன்னை எப்படியாவது வௌியே அனுப்பி வைக்கிறேன் என்றாள் கமலி.
தங்கச்சி சுத்தப் பொய் அந்த மண்டபத்திலே சுரங்க வழி இருக்கிறது அதற்குள்ளேயிருந்து குண்டோதரன் அடிக்கடி வௌி வருவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன் சக்கரவர்த்தி கூடச் சில சமயம்..... என்ன அக்கா சொல்கிறாய்?
என் மாமனாரோடு சக்கரவர்த்தியும் நின்று கொண்டிருந்தார் சிவகாமி சற்றுச் சிந்தித்துவிட்டு கமலி அக்கா எப்படியாவது அந்தச் சுரங்கத்தின் வழியாக எங்களை நீ வௌியே அனுப்பி விட்டால் உனக்குக் கோடி புண்ணியம் உண்டு.
பேச்சைப் பார் பேச்சை எனக்கு அடிமையாயிருக்கப் போகிறாளாம் அடி பொல்லாத நீலி நீ இந்த இராஜ்யத்துக்கே இராணியாகப் போகிறாய் எனக்கு அடிமையாகி விடுவாயா நீ வாக்குக் கொடுத்துவிட்டு அப்புறம் திண்டாடாதே என்றாள்.
அதே சமயத்தில் வாசற் பக்கமிருந்த ஆயனர் அவர்களின் அண்டையில் வந்து இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இந்தக் கோட்டைக்குள் அடைப்பட்டுக் கிடக்க வேண்டுமோ தெரியவில்லை... சிவகாமி உனக்குத் தெரியுமா?
முன்னொரு நாள் அந்தப் பரஞ்சோதி என்கிற பிள்ளையிடம் நாகநந்தி ஓலையைக் கொடுத்து அனுப்பினாரே அஜந்தா வர்ண இரகசியத்துக்காக?
புலிகேசி மகாராஜாவுக்குத்தான் அந்த ஓலையைக் கொடுத்து அனுப்பினாராம் அடாடா வாதாபி மகாராஜா காஞ்சியில் இருக்கும் போதே இதைச் சொல்லியிருந்தால் நான் அந்தச் சளுக்க குலசிரேஷ்டரிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி அஜந்தா வர்ண இரகசியத்தைப் பற்றிக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டிருப்பேனல்லவா?
கட்டாயம் தெரிந்திருக்க வேண்டும் சிவகாமி புலிகேசியின் இளம் பிராயத்தில் அவர் அஜந்தா மலைக் குகையிலேயே கொஞ்ச காலம் ஒளிந்து கொண்டிருந்தார் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் என்றார் ஆயனர்.
ஒப்பந்தப்படி வாதாபிப் படைகள் திரும்பிப் போகவில்லை மறுபடியும் கோட்டையை நெருங்கி வந்து வளைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்று சிலர் சொன்னார்கள்.
புலிகேசி வௌியில் போன பிறகு மகேந்திர பல்லவருக்கு ஏதோ ஓலை அனுப்பியிருந்ததாகவும் அதற்கு மறு மொழியை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் சிலர் சொன்னார்கள்.
மகேந்திர பல்லவருடைய ஆட்சிக் காலத்தில் காஞ்சி நகரத்து மக்கள் முதன் முதலாக இப்போதுதான் அவருடைய காரியங்களைப் பற்றிக் குறை கூற ஆரம்பித்தார்கள்.
அந்த மூர்க்கனுக்கு முன்னால் நமது கலைச்செல்வி சிவகாமியை ஆடச் சொல்லியிருக்க வேண்டியதில்லை சிவகாமியின் நடனத்தைப் பார்த்து விட்டுத்தான் புலிகேசி தேன் குடித்த நரியாக ஆகிவிட்டான் என்று வேறு சிலர் அபிப்பிராயப்பட்டார்கள்.