sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உரை மலர்ந்த காந்தள் பூத்திருக்கும் காந்தட் பூ சூர் நசைத்தா அய்தெய்வத்தால் விரும்பப்படுவதாதலால் மாறாது ஊதியநீங்காது படிந்து தாதுண்ட கடும் பறைத் தும்பி விரைந்து பறத்தலையுடைய தும்பியானது் பறை பண் ணழியும் அப்பறக்கும் இயல்பு கெடும் பாடு சால் நெடுவரைபெருமை யமைந்த நெடிய மலையாகிய கல் உயர் நேரிப் பொருநன்கற்களால் உயர்ந்த நேரிமலைக்குரிய பொருநனும் செல்வக் கோமான் செல்வக் கோமானுமாகிய வாழியாதனை பாடினை செலின் பாடிச் செல்குவையாயின்.
இனி காந்தள் வேங்கை சண்பகம் சம்பை முதலிய பூக்களில் தும்பியினம் படிந்து தாதுண்ணா வென்றும் உண்டால் சிறகுகள் உதிர்ந்துவிடும் என்றும் நூலோர் கூறுதலின் பறை பண்ணழியும் என்றா ரென்றுமாம்.
இனிப் பழையவுரைகாரர் மாறாதூதிய வென்றது இது சூரினுடையதென்று அறிந்தும் நீங்காது ஊதிய வென்றவா றென்றும் சூர் நசைத்தா யென்றதனைச் சூர் நசைத்தாக வெனத் திரித்துக் காந்தள் சூரானது நச்சுதலையுடைத் தாகலானே யெனவுரைக்க என்றும் கூறுவர் மலர்ந்த காந்தளைச் சூர் நச்சுதலால் ஊதலாகாதென்று அறிந்து மாறாது தும்பி கடும்பறைச் செருக்கால் ஊதித் தன்பறை பண்ணழியும் என்றதனால் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் கண்டு விரும்பிக் காக்கப் படுதலால் நேரிமலையைப் பகைவேந்தர் வலியுடையே மென்னும் செருக் கால் கொள்ளக் கருதி முயல்வ ராயின் அவ்வலி யிழந்து கெடுவரென்பது வலியுறுத்தவாறாம்.
உரை கடன் அறி மரபின் கைவல் பாணஇசை வல்லோர்க்குரிய கடமைகளை நன்கறி்ந்த முறைமையால் யாழ் வாசித்தலில் கைவன்மை வாய்ந்த பாணனே நெடுமொழி ஒக்கலொடு நெடிய புகழ்பெற்ற நின் சுற்றத்தாருடனே கொடுமணம் கொடுமணமென்னு மூரிடத்தும் பந்தர்ப் பெயரிய பேரிசை மூதூர்பந்த ரென்னும் பெயரையுடைய பெரிய புகழையுடைய பழைய வூரிடத்தும் பட்டபெறப்படுவனவாகிய தென்கடல் முத்தமொடு நன்கலம் பெறுகுவைதென கடலில் எடுக் கப்படும் முத்துக்களோடு நல்ல அணிகலங்களையும் பெறுவாய் எறு யாழ் இசைத்தற்கு வேண்டும் நெறி முறைகளை நன்கறிந்து இசைப் பவனே யாழ்வல்லோ னாதலால் கடனறி மரபின் கைவல் பாண என்றார்.
இதனால் தென்கடல் முத்தமொடு நன்கலம் பெறுகுவை யெனப் பொதுப்படக் கூறினாராயினும் கொடுமணம் பட்ட நன்கலமும் பந்தர்ப் பெயரிய மூதூர்ப் பட்ட தென்கடன் முத்தும் பெறுகுவையென இயைத்துக் கொள்க.
இதுகாறும் கூறியது கொன்றை வெண்போழ்க் கண்ணியரும் யாக்கையரும் பல்செருக் கொன்று மெய் சிதைந்து சாந்தொழில் மறைத்த சான்றோருமாகிய வீரர்க்குப் பெருமகனும் நேரிப் பொருநனும் ஆகிய செல்வக் கோமானைப் பாடினை செலின் கடனறி மரபின் கைவல் பாண நீ நின் நெடுமொழி யொக்கலொடு கொடுமணம் பட்ட நன்கலனும் பந்தர் மூதூர்ப்பட்ட தென்கடல் முத்தும் பெறுகுவை யென்று வினைமுடிபு கொள்க.
இனிப் பழையவுரைகாரர் பந்தர்ப் பெயரிய மூதூர்த் தென் கடல் முத்தமொடு கொடுமணம் பட்ட நன்கலம் பெறுகுவை யென மாறிக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க என்பர்.
உரை பாயல் இன்மையின் பிரிவாற்றாது உறக்கம் பெறாமையால் பாசிழை நெகிழ அணிந்துள்ள பசிய இழைகள் நெகிழ்ந்து நீங்க வுடல் மெலிந்து நெடுமண் இஞ்சி உயரிய மண்ணாற் செய்யப்பட்ட மதில் சூழ்ந்த நீள் நகர் வரைப்பின் நீண்ட பெருமனை யிடத்தே ஓவு உறழ் நெடுஞ் சுவர் ஓவியத்தில் தீட்டிக் காட்டப்படுவதினும் மேம்பட்ட நெடிய சுவரில் நாள் பல எழுதி பிரிவின்கண் மீண்டு போந்து கூடுதற்குக் குறித்த நாட்கள் பலவும் எழுதி யெழுதி செவ்விரல் சிவந்த இயல்பாகவே சிவந்துள்ள விரல் மிகச் சிவந்த அவ் வரி அழகிய வரிகளையும் குடைச் சூல் சிலம்பையும் அணங்கொழில் காண்பாரை வருத்தும் அழகையுமுடைய அரிவையர்ப் பிணிக்கும் மகளிர் மனத்தைப் பிணித்துநிற்கும் மணங்கமழ் மார்ப சாந்தின் நறிய மணம் கமழும் மார்பை யுடையோய் நின் தாள் நிழலோர் நின் அடிப்பணி நின்று வாழும் வீரர் எறு.
காதல் மகளிர் கிடந்துறங்கி இன்புறும் காமக்களனாய் அவரைப் பிரியாமைப் பிணிக்கும் சிறப்புடைமைபற்றி மார்பை அணங்கெழி லரிவையர்ப் பிணிக்கும் மணங்கமழ் மார்பு என்றார்.
உரை வேறு புலத்து இறுத்த கட்டூர் நாப்பண் பகைவர் நாட்டிடத்தே சென்றமைத்துத் தங்கிய பாசறை நடுவில் கால் கடிப்பாக மோதுகின்ற காற்றாகிய குறுந்தடி அலைக்க கடல் ஒலித்தாங்கு கடலாகிய முரசு முழங்கியதுபோல கடுஞ்சிலை கடவும் தழங்கு குரல் முரசம் மிக்க முழக்கத்தைச் செய்யும் ஒலிக்கின்ற ஓசையையுடைய முரசமானது அகல் இரு விசும்பின் ஆகத்து அதிர விரிந்த பெரிய வானத்திடத்தே முழங்க.
சிலை முழக்கம்.முரசின் முழக்கம் வீரரைப் போர்க்கட் செலுத்தும் குறிப்பிற்றாதலின் அதனைக் கடுஞ்சிலை யென்றும் கடவும் என்றும் கூறினார்.
உண்ணாது அடுக்கிய பொழுது பல கழியஉணவு உண்பது இல்லையென்று உண்ணாது கழித்த நாட்கள் பல கழியவும் நெஞ்சுபுகல் ஊக்கத்தர்தம் நெஞ்சம் போரே விரும்புதலால் எழுந்த ஊக்கத்தை யுடையராய் மெய் தயங்கு உயக்கத்து இன்னார்உடல்வலி குன்றி அசைவுற்று மெலியும் மெலிவினையுடைய பகைவரது உறையுள் தாம் பெறின் அல்லதுஉறைவிடத்தைத் தாம் வென்று கைக்கொண்டாலன்றி வெவ்வரி யென்புழி வெம்மை வேண்டற்பொருட்டு.
எயிலெறிந்தல்லது உணவுண்ணேம் என வஞ்சினம் மொழிந்தமையின் அம்மொழி தப்பாவண்ணம் பகைவர் மதிலை முற்றி நிற்றலின் எயிலெறிந்தல்லது உண்ணாதடுக்கிய பொழுது பல கழிய என்றார்.
இழைத்த வஞ்சினம் தப்பாமை முடித்தற்கு நாள் பல கழிந்தனவாயினும் தலைநாளிற் போல ஊக்கம் சிறிதும் குன்றாமை தோன்ற உண்ணாது அடுக்கிய பொழுது பல கழிய நெஞ்சு புகலூக்கத்தர் என்றார்.
இனி பழையவுரைகாரர் எயிலெறிந்து என்ற எச்சத்திற்கு உண்ணாது என்றது இடமாக உண்டலென வொரு தொழிற் பெயர் வருவித்து முடிக்க என்றும் உண்ணாது என்றதனை உண்ணாமலெனத் திரித்து அதனை அடுக்கிய வென்றும் வினையொடு முடித்துக் கழிய வென்றதனைக் கழியாநிற்க வென்னும் பொருளதாக்கி அதனைப் பெறினென்னும் வினை யொடு முடிக்க என்றும் ஊக்கத்த ரென்றது வினையெச்ச மென்றும் கூறுவர் தயங்குதல் அசைதல்.
உயக்கத்து இன்னார் என்பதனால் உயக்கதால் இன்னாமை யடைந்திருக்கும் பகைவரென்பதும் அவரை அன்னராக்குமுகத்தால் அவர் உறையும் இடத்தை வென்றுகோடலும் பெற்றாம்.
பெறவே அவ்வுறையுளைப் பெற்ற வீரர் அவ்விடத்தே இரவினும் பகலினும் எப்போழ்தினும் பகைவரது தாக்குதலை யெதிர்நோக்கியே இருக்குமாறும் பெற்றாம்.
இன்னாருறையுள் பெறினல்லது இன்னகை மேய பல்லுறை பெறுப கொல் என்பதனால் பெரும்பான்மையான நாட்கள் இன்னாருறையுள் பெறுதலிலேயே வீரர் கழித்தலை யறிக.
உரை வேந்தூர் யானை வெண்கோடு கொண்டு பகை வேந்தர் ஏறிப்போந்த களிற்றினைக் கொன்று அதன் மருப்பினைக் கைக்கொண்டு கட்கொடி நுடங்கும் ஆவணம் உடன் புக்கு கள்ளுக்கடையின் கொடி யசைந்து தோன்றும் கடைத்தெருவை உடனடைந்து அருங் கள் நொடைமை தீர்ந்த பின் அரிய கள்ளுக்கு விலையாகத் தந்து அக் கள்ளைப் பெற்றுக்கொண்ட பின்பு மகிழ் சிறந்து மகிழ்ச்சி மிக்கு நாமம் அறியா ஏம வாழ்க்கை வடபுல வாழ்நரின் அச்சத்தை யறியாத இன்பமே நுகரும் வாழ்க் கையையுடைய உத்தரகுருவில் வாழும் மக்களைப்போல பெரிது அமர்ந்து மிக்க விருப்பமுற்று அல்கலும் இன்னகை மேய பல் உறை பெறுப கொல் நாடோறும் இனிய உவகை பொருந்தியுறையும் பொழுதுகள் பல பெறுவார்களோ பெறுதல் அரிது போலும் எறு.
போரில்லாக் காலத்தே சேரனுடைய வீரர் காலங் கழிக்கும் திறம் கூறுவார் நாடோறும் அவர்கள் பகைப்புலத்தே பகைவேந்தர் ஊர்ந்து வரும் களிற்றினைக் கொன்று கொணர்ந்த அவற்றின் வெண்கோடுகளைக் கள்ளிற்கு விலையாகத் தந்து கள்ளைப் பெற்று மகிழ்வது கூறுவார் வெண் கோடு கொண்டு ஆவணம் புக்கு அருங்கள் நொடைமை தீர்ந்தபின் மகிழ் சிறந்து என்றார்.
வெண்கோட்டுக் களிறுகளில் சிறப்புடையவற்றையே வேந்தர் ஊர்ந்து செல்பவாதலின் அச் சிறப்புடைமை தோன்ற வேந்தூர் யானை வெண்கோடு என்றார்.கள்ளுக்கடையில் கொடிகட்டி வைத்தல இக்காலத்திற் போலப் பண்டைக்காலத்தும் உண்மை யறிக நெடுங்கொடி நுடஙகும் நறவுமலி மறுகில் அகம்.
வடபுலம் என்றது உத்தர குரு வெனப்படும் அங்கு வாழ்வோர் பகை முதலிய காரணமாகப் பிறக்கும் அச்சம் யாதுமின்றி இன்பமே துய்த்திருப்ப வென்பவாகலின் நாம மறியா வேமவாழ்க்கை வடபுல வாழ்நரின் என்றார்.
பழைய வுரைகாரரும் நாமமறியா ஏம வாழ்க்கை யென்றது துன்பம் இடைவிரவின இன்பமன்றி இடையறாத இன்பமேயாய்ச் சேறலான வாழ்க்கை யென்றவா றென்றும் இச் சிறப்பானே இதற்கு ஏம வாழ்க்கை யென்று பெயராயிற் றென்றும் வடபுலம் போக பூமியாகிய உத்தரகுரு என்றும் கூறுவர்.
இதுகாறும் கூறியது அணங்கெழில் அரிவையர்ப் பிணிக்கும் மார்ப நின் தாணிழல் வாழ்வோர் கட்டூர் நாப்பண் முரசம் அதிர உண்ணா தடுக்கியபொழுது பல கழியவும் இன்னார் உறையுள் தாம் பெறினல்லது அல்கலும் பெரிதமர்ந்து வடபுலவாழ்நரின் இன்னகை மேய பல்லுறை பெறுப கொல்லோ பெறுதல் அரிது போலும் என வினை முடிவு செய்க.
இனிப் பழையவுரைகாரர் அரிவையர்ப் பிணிக்கும் மணம் கமழ் மார்ப நின் தாள்நிழலோர் உண்ணா தடுக்கிய பொழுது பல கழிய இன்னார் உறையுள் தாம் பெறினன்றி இன்னகை அல்கலும் மேய பல்லுறை பெறுப கொல்?
பெறார் அவர் அவ்வாறு அது பெறினன்றி நின் மார்பாற் பிணிக்கப்பட்ட அரிவையரும் இன்னகை அல்கலும் மேய பல்லுறை பெறுவது ஏது எனக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க என்பர்.
உரை மலை யுறழ் யானை வான் தோய் வெல்கொடி மலை போலும் யானையின்மேல் வானளாவ எடுத்த வெற்றிக்கொடியானது வரைமிசை யருவியின் மலைமேலிருந்து விழும் அருவி போல வயின் வயின் நுடங்க இடந்தோறும் அசைந்து விளங்க கடல் போல் தானைக் கடுங் குரல் முரசம் கடல் போன்ற தானையின் நடுவே கடிய முழக்கத்தையுடைய முரசு கால் உறு கடலின் கடிய உரற காற்றால் மோதப்பட்ட கடல்போலக் கடிதாய் முழங்க எறிந்து சிதைந்த வாள் பகைவரை எறிதலால் சிதைவுற்ற வாள் வீரரும் இலை தெரிந்த வேல் இலைபோன்ற தலையையுடைய வலிய வேலேந்திய வீரரும் பாய்ந்து ஆய்ந்த மா பகைவர்மேற் பாய்தலால் ஓய்வுற்ற குதிரைகளும்ஆய்ந்து தெரிந்த புகல் மறவரொடு ஆராய்ந்து தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட போர் வேட்கையினையுடைய வீரர்களும் கொண்ட தானையுடன் சென்று படு பிணம் பிறங்கப் பகைவர் நூறி போரிலே பட்டு வீழும் பிணங்கள் குவிந்து உயரப் பகைவரைக் கொன்றழித்து கெடு குடி பயிற்றிய அவர் நாட்டில் கெட்டோருடைய குடிகளை வாழச்செய்த கொற்ற வேந்தே வெற்றி வேந்தனே எறு.
எறிந்து சிதைந்த வாளென்றும் பாய்ந்தாய்ந்த மா என்றும் கூறியது முறையே வாட்படை குதிரைப்படைகளின் போர்ப் பயிற்சியின் சிறப்புக் குறித்து நின்றன.
பல போர்களிலும் அறம் பிழையாது வென்றி மேம்பட்டாரையே வீரராக ஆராய்ந்து தேர்ந்து கோடலின் ஆய்ந்து தெரிந்த மறவ ரென்றும் அவர்தாமும் அப் போரிடைப் பெறும் புகழே விரும்பி நிற்றல்பற்றிப் புகல் மறவ ரென்றும் கூறினார்.
இனிப் பழையவுரைகாரர் நுடங்க எனவும் உரற எனவும் நின்ற வினையெச்சங்களை நூறி யென்னும் வினையொடு முடிக்க என்றும் புகன் மறவரொடு என்னும் ஒடுவை வாளொடு வேலொடு மாவொடு என எங்கும் கூட்டுக என்றும் வாள் வேல் மா என நின்ற மூன்றும் ஆகு பெய ரென்றும் கூறுவர்.
பொடிபடுத்த லென்னும் பொருட்டாய நூறி யென்னும் சொல் ஈண்டுக் கோறற் பொருட்டு பழையவுரையும் நூறி யென்பது ஈண்டுக் கொன்றென்னும் பொருண்மைத்து என்றல் காண்க.
போரில் பட்டு வீழும் பிணங்கள் பெருகி மலைபோலக் குவியப் பொருதலால் பகைவர் நாடு குடிவளம் குன்றிக் கெடுதலால் தீது கடிந்து நன்று புரக்கும் வேந்தற்கு கெட்ட குடியை நலமுறுவித்துப் பேணுதல் கடனாதலின் அது செய்த வேந்தனை கெடுகுடி பயிற்றிய கொற்ற வேந்தேயென்றார்.
படுபிணம் பிறங்கப் பகைவரை நூறியபின் அப் பகைவருடைய கெட்டுப் போன குடிமக்களை அவர் நாட்டிலே பயின்று வாழ்வாராகப் பண்ணிய வென்றும் இனிப் பகைவருடைய கெட்ட குடிகளை வேற்றுநாட்டிலே பயிலப்பண்ணின வென்றுமா மென்றும் பழைய வுரைகாரர் கூறுவர்.
உரை நிலம் பயம் பொழிய நிலம் தன்பால் விளயும் விளைபொருள்களை மிக விளைவிக்க சுடர் சினம் தணிய வெயிலது வெம்மை வரம் பிகவாது தணிந்து நிலவ பயம் கெழு வெள்ளி ஆநிய நிற்ப உலகிற்கு நல்ல பயனைச் செய்யும் வெள்ளி யென்னும் கோள் மழைக்குக் காரணமாகிய ஏனை நாட் கோள்களுடனே சென்று நிற்ப விசும்பு மெய்யகலப் பெயல் புரவு எதிர வானம் மழை முகில்கள் நிரம்பப் பரவி நல்ல மழையைப் பெய்வது கரணமாக இடம் அகன்று விளங்கவே மழை தன் பெயலால் உலகு புரக்கும் செயலுற்று நிற்ப.
நால்வேறு நனந்தலைநான்காய் வேறுபட்ட அகன்ற திசையிடமெல்லாம் ஓராங்கு நந்த ஒன்றுபோல ஆக்க மெய்த இலங்கு கதிர்த் திகிரி முந்திசினோர் விளங்குகின்ற அரச வாணையாகிய திகிரியைச் செலுத்திய நின் முன்னோர் எறு தன்பால் விளைபொருளை மிக விளைத்து வழங்குமாறுபற்றி நிலம் பயம் பொழிய என்றும் வெயிலது வெம்மையும் மழை முதலிய காலந்தோறும் பெய்தலால் வரம் பிகவாது நிலவுதலாலும் வரம் பிகந்த வெம்மையே உயிர்களால் மிகுதியாகக் கருதப்படு மாதலாலும் சுடர் சினம் தணிய என்றும் கூறினார்.
வெள்ளிக்கோள் உலகுயிர்கட்கு நலம் செய்யுமாகலின் பயங்கெழு வெள்ளி யென்றும் அந்நலம் உண்டாதற்குத் துணையாகும் ஏனைநாளும் கோளும் இயங்கு மிடத்தே இவ் வெள்ளி நிற்க வேண்டுதலின் ஆநியம் நிற்ப என்றும் கூறினார்.
இனிப் பழையவுரைகாரர் நிலம் பயம் பொழிய வென்றது சிலர் அரசு செய்யுங் காலங்களில் மழையும் நீரும் குறைவின்றி யிருந்தும் எவ் விளைவும் சுருங்க விளையும் காலமும் உளவாம் அவ்வாறன்றி நிலம் பயனைப் பொழிந்தாற்போல மிக விளைய வென்றவா றென்றும் சுடர் சினம் தணியவென்றது திங்கள் மும்மாரியும் பெய்து மழை இடையறாது வருகின்றமையின் சுடர் சினம் தணிந்தாற் போன்ற தோற்ற மென்றவா றென்றும் வெள்ளியென்றது வறிது வடக்கிறைஞ்சிய சீர்சால் வெள்ளி யென்றவா றென்றும் பயங்கெழு ஆநிய நிற்க வென்றது அவ் வெள்ளி மழைக்கு உடலான மற்றைநாள் கோள்களுக்குச் செல்கின்ற நல்ல நாட்களிலே நிற்க வென்றவா றென்றும் கூறுவர்.
ஆட்சி நலம் இல்வழி மழை யின்மைக்குக் காரணமாகிய நாளும் கோளும் நிலைதிரிதலின் விசும்பும் இடம் சுருங்கித் தடுமாறு மென்பது பற்றி விசும்பு மெய்யகல என்றும் அதனால் மழை வேண்டுங் காலத்து விளைவு மிகுதிக் கேற்பப் பெய்து உலகுயிர்கட்கு நலம் செய்தலால் பெயல்புர வெதிர தன்றும் கூறினார்.
இனிப் பழையவுரைகாரர் விசும்பு மெய்யகல வென்றது அம் மழை யில்லாமைக்கு உற்பாதமாகிய தூமத் தோற்ற மின்மையின் ஆகாய வெளி தன் வடிவு பண்டையில் அகன்றாற்போலத் தோன்ற வென்றவா றென்றும் பெயல்புர வெதிர வென்றது மழை இவ்வுலகினை யானே புரப்பேனென்று ஏறட்டுக் கொண்டாற்போல நிற்ப வென்றவா றென்றும் கூறுவர்.
நாற்றிசையும் தனித்தனி வேறுவே றியல்பினவாதலால் நால்வேறு நனந்தலை யென்றும் இயல்பு வேறுபடினும் பயன் விளத்தற்கண் ஏற்றத் தாழ்வின்றி ஒன்றுபோல ஆக்கம் எய்தின என்றற்கு ஓராங்கு நந்த என்றும் கூறினார்.
உரை நின்போல் மன்ற அசைவில் கொள்கைய ராதலின் நின்னைப்போல் தெளிவாக மாறாத கொள்கையை யுடையவர்களா யிருந்தமையால் இம் மண்கெழு ஞாலம் அசையாது ஆண்டோர் இவ்வணுச்செறிந்த நிலவுலகத்தை இனிது ஆண்டார்கள் எறு நின் முன்னோரினும் நீ கொள்கையால் உயர்ந்தாய் என்பார் நின் போல் என உவமைக்கண் வைத்தோதினார்.
அவர் வரலாற்றுக் கொள்கைகளையும் நின் கொள்கைகளையும் சீர்தூக்கிக் காணுமிடத்தே அவருடையவற்றினும் நி்ன்னுடைய கொள்கை மேம்பட்டுத் திகழ்கின்றன வென்பார் மன்ற என்றார்.
மேல்வரும் பகை முதலியவற்றுக்கு எளிமையுற்று அரசுமுறை திரிதல் கூடாதென்றற்கு அசைவில் கொள்கை யென்றும்முறை கோடியவழி வறுமை பிணி முதலியன நாட்டிற் பெருகி மக்கட்கு இடும்பை பயத்தலின் அசையா தாண்டோர் என்றும் கூறினார்.
இம் மண்கெழு ஞாலம் என்றதற்குப் பழையவுரைகாரர் பொன் ஞாலமன்றி இம்மண்ஞால முழுதும் ஆண்டா ரென்பது தோன்ற மண்கெழு ஞாலமென்ற இச்சிறப்பானே இற்கு மண்கெழுஞால மென்று பெயராயிற் றென்பர்.
இதுகாறும் கூறியது கொடி நுடங்க முரசம் உரற வாள்வீரர் முதல் மறவர் உள்ளிட்ட தானையொடு சென்று பகைவர் பிணம் பிறங்க நூறி அவர்நாட்டுக் கெடுகுடி பயிற்றிய வேந்தே இலங்குகதிர்த் திகிரி செலுத்திய நின் முந்திசினோர் நின்போல் அசைவில் கொள்கைய ராதலின் இம் மண்கெழு ஞாலம் அசையாது ஆண்டார்கள் எனக் கூட்டி வினை முடிபு செய்க.
இனிப் பழையவுரைகாரர் கொற்ற வேந்தே இலங்கு கதிர்த் திகிரியினையுடைய நின் முன்னோர் நிச்சயமாக நின்னைப்போல் அசைவில்லாத மேற்கோளையுடைய ராகையாலே இம்மண்ஞாலத்தினை நிலம் பயம் பொழிதல் முதலாக நால்வேறு நனந்தலை ஓராங்கு நந்த என்பது ஈறாக எண்ணப்பட்ட நின் புகழெல்லாம் உளவாக அசைவின்றி ஆண்டோராவர் அவரல்லார் இம்மண்ஞாலத்தின் ஒரோ விடங்களை ஆளுவதல்லது முழுதும் ஆளுதல் கூடாதன்றே யெனக் கூட்டி வினை முடிவு செய்க என்பர்.
இதனாற் சொல்லியது அவன் ஆள்வினைச்சிறப்பினை அவன் குடிவரலாற்றோடு படுத்துச் சொல்லியவாறாயிற்று எறிந்து சிதைந்த என்பது முதலாக மறவரொடு என்பது ஈறாக நான்கடி வஞ்சி யடியாய் வந்தமையான் வஞ்சித்தூக்கு மாயிற்று.
அவற்றுள் முன்னின்ற மூன்றடிகளின் ஈற்றுச்சீர்கள் அசைச்சீர்களாகவும் மற்றையடியின் ஈற்றுச்சீர் பொதுச்சீராகவும் இட்டுக் கொள்க.
களிற்றின்மேலே யிருந்து செலுத்தும் வீரர் அதன் பிடரிக்கண் இருக்கும் கயிற்றிடையே தம் தாளைச் செருகி முன் தாளால் தம் குறிப்பினை யுணர்த்திச் செலுத்துப வாதலின் அச் சிறப்புக் குறித்து அவர் தாளை களிறு கடைஇய தாள் என்றார்.
குதிரைமேலிருந்து பொரும் குதிரை வீரர் தம் தாளின் அகவிளிம்பால் அவற்றிற்குத் தம் குறிப்பை யுணர்த்திச் செலுத்துப வாகலின் அச்சிறப்பு நோக்கி மா வுடற்றிய வடிம்பு என்றார்.
இவ்வாறு படைவீரர்க்கு வேண்டும் சிறப்பியல்களுள் களிறூர்தல் மா வூர்தல் வேல் வாட் போர் மற்பயிற்சி என்பவற்றைக் கூறி வில்வன்மை இன்றியமையாமைபற்றி.
இனி சமம் ததைந்த வேல் என்றதற்கு மாற்றார் செய்யும் சமங்கள் சிதைதற்குக் காரணமாகிய வே லென்றவா றென்றும் வேலென்றது வேல் வென்றியினை யென்றும் கல்லலைத்த தோ ளென்றது வலியுடைமையால் கல்லை யலைத்த தோள் என்றவா றென்றும் பழையவுரைகாரர் கூறுவர்.
உரை வண்டிசை கடவா வண்டினம் மொய்த்துப் பாடுதல் இல்லாத தண் பனம் போந்தை தண்ணிய பனையினது குவி முகிழ் ஊசி வெண் தோடு கொண்டு குவிந்த அரும்பு போன்ற கூர்மையையுடைய வெள்ளிய பனங்குருத்தோடு தீஞ் சுனை நீர்மலர் மிலைந்து இனிய சுனையிடத்து மலர்ந்த குவளைப்பூ விரவிய கண்ணியைச் சூடி மதம் செருக்கி போர்க்கு வேண்டும் மதம் மிகுந்து கடுஞ்சின வேந்தர் மிக்க சினத்தையுடைய பகை மன்னர் உடைநிலை நல் அமர் கடந்து என்றும் தமக்கே யுடையமையாகப் பெற்ற நிலைமையினையுடைய நல்ல போர்களை வஞ்சியாது பொருதழித்து மறம் கெடுத்து அவருடைய போர் வன்மையைச் சிதைத்து செம்மல் தொலைத்த இறுதியாக அவரது தலைமையினையு மறக் கெடுத்த வலம்படு வான்கழல் வயவர் பெரும வெற்றி பொருந்திய பெரிய கழலணிந்த வீரர்க்குத் தலைவனே.
பனங்குருத்தில் தேனின்மையின் வண்டினம் மொய்த்துப் பாடுதல் இல்லையாதலால் வண்டிசை கடாவாத் தண்பனம் போந்தை யென்றும் அதனை அழகிதாகத் தொடுத்தணிந்தவழி பூ வென்று கருதி மூசும் வண்டினம் வறிது மீளாமைப்பொருட்டு வேறு குவளை வேங்கை வாகை முதலிய பூக்களை விரவித் தொடுத்தணியும் இயல்பினால் வெண்தோடு கொண்டு தீஞ்சுனை நீர்மலர் மிலைந்து என்றும் கூறினார்.
தீஞ்சுனை நீர்மலர் என்றற்கு நீலமலர் சிறப்புடைத்தாயினும் குவளைப்பூவே போந்தையிற் றொடுக்கும் பொற்புடைமையால் அது கொள்ளப்பட்டது.
உரை நகையினும் பொய்யா வாய்மை விளையாட்டானும் பொய் கூறுதலை யில்லாத வாய்மையினையும் பகைவர் புறஞ் சொல்கேளா பகைவர்தம் புறத்தே இகழ்ந்து கூறும் சொற்களை ஏறட்டுக்கொள்ளாத புரைதீர் ஒண்மை குற்றம் நீங்கிய அறி வினையும் பூண் கிளர் மார்ப பூணார மணிந்த மார்பினையும் உடையோய் பெண்மை சான்று நாணம் நிறைந்து பெரு மடம் நிலைஇ பெரிய மடமென்னும் குணம் நிலைபெற்று கற்பு இறைகொண்ட கற்பு நெறிக்கண்ணே தங்கின கமழும் சுடர் நுதல் மணம் கமழும் ஒளி பொருந்திய நெற்றியினையுடைய புரையோள் கணவ உயர்ந்தவட்குக் கணவனே எறு.
பொய்யாமை அறம் பலவற்றுள்ளும் சிறந்தமை யுணர்ந்து அதனை விளையாட்டினும் நெகிழாது ஓம்பும் நற்பண்பினை வியந்து நகையினும் பொய்யா வாய்மை என்றார்.
விளையாட்டாகக் கூறும் பொய் யார்க்கும் என்றும் எத்துணையும் தீமை பயவாதாயினும் கொள்ளற்பால தன்றெனத் தள்ளி யொழுகுவது வாய்மையாம் என்றற்கு நகையினும் பொய்யாமை என்னாது பொய்யா வாய்மை என்றாரென வறிக.
பகைவர் எஞ்ஞான்றும் புறத்தே குற்றங்கூறி இகழ்வது இயல்பாதலின் அதனைக் கேட்டு மனவமைதி குலைவதினும் கேளாது அவரை வேரொடு தொலைத்தற்குரிய காலமும் கருவியும் இடமும் நோக்கி யிருத்தல் அறிவுடை வேந்தற்கு ஆண்மையும் புகழும் பயத்தலின் பகைவர் புறஞ்சொற் கேளாப் புரைதீர் ஒண்மை யென்றார்.
நல்ல போலவும் நயவ போலவும் தொல்லோர் சென்ற நெறிய போலவும் காத னெஞ்சினு மிடைபுகற் கலமரும் ஏதின் மாக்கள் பொதுமொழி கொள்ளாது புறம்.
தான் தன் வாழ்க்கைக்குத் துணையாகக் கொண்ட காதலற்கு நலந் தருவனவன்றிப் பிறவற்றின்பால் மடம்பட நிற்றல்பற்றி மடம் எனப்படுவ தாயிற்று.
ஈத்துவக்கும் இன்பமும் புகழும் கருதுவோர் பிறவற்றின்பால் மடம் படுதல்பற்றி கொடைமடம் படுதல் போல்வது இதற்கு வேறு பிற கூறுதலுமுண்டு.
கற்பாவது தன்மென்மைத் தன்மையைப் பெற்றோராலும் சான்றோராலும் நூன்முகத்தாலும் இயற்கை யறிவாலும் அறிந்து எக்காலத்தும் தன்னைப் பாதுகாத்தொழுகும் அறிவுடைமை.
இனி இதற்குக் கற்பால் இறைமைத் தன்மைபெற்ற புரையோள் என்றுரைப்பினு மமையும்.ஈண்டுக் கூறப் படாது எஞ்சிநிற்கும் நற்குண நற்செய்கைக ளெல்லாம் அகப்பட புரை யோள் என்றார்.
சொல்லுக்கு வாய்மையும் நினைவுக்கு ஒண்மையும் போல உயிர்வாழ்க்கைக்குத் துணைமையாம் இயைபுபற்றி புரையோள் கணவ என்பதை இடையே கூறினார்.
உரை தொலையாக் கொள்கைச் சுற்றம் சுற்றகுன்றாத கோட்பாட்டினையுடைய சான்றோராகிய சுற்றத்தார் நீங்காது சூழ வேள்வியின் கடவுள் அருத்தினைபோர்க்களத்தே பகைவரை வென்று செய்யும் களவேள்வியால் வெற்றிக்கடவுட்குப் பலி யூட்டி அதனை மகிழ்வித்தாய் உயர்நிலை யுலகத்து ஐயர்வீரருல கத்து வாழும் சான்றோரை கேள்வி இன்புறுத்தினைஅவர் செய்த வீரச்செயல்களைப் புலவர்பாட இருந்து கோட்குமாற்றால் மகிழ்வித்தாய் எறு.
உயிர்க்கிறுதி வந்தவிடத்தும் அறத்திற் றிரியாக் கோட்பாட்டை யுடையராய் வேந்தற்கு மெய்ந்நிழல்போலப் பின்சென்று உறுதியாவன ஆற்றும் உள்ளமுடைய ராதலின் தொலையாக் கொள்கைச் சுற்றம் என்றார்.
தம்மாற் சுற்றப்பட்ட தலைவன் செல்வம் வலி முதலியன தொலைந்தவழியும் அவனை நீங்காது பழைமை பாராட்டும் பண்பினராதல் பற்றித் தொலையாக் கொள்கைச் சுற்றத்தார் எனச் சிறப்பித்தாரென வறிக.
வெல்போரண்ணலாதலின் வெற்றி யெய்துந்தோறும் களவேள்வி செய்து கடவுளரை மகிழ்விக்கின்றா னென்றற்கு வேள்வியிற் கடவுள் அருத்தினை என்றார்.
அவருடைய ஒழுகலாற்றையும் போர்த்திறனையும் புலவர் பாட பாணர் இசைக்க கூத்தர் கூத்தியற்றக் கண்டும் கே்டும் சிறப்பித்தலால் அவர் இன்புறுவர் என்ற கருத்தால் கேள்வியின் உயர்நிலை யுலகத்தையர் இன்புறுத்தினை யென்றார்.
இனி ஈண்டுக் கூறிய ஐயரை முனிவராக்கி அவருரைத்த மறைகளையோதுவது அவர்கட்கு இன்பம்செய்யு மென்றுகொண்டு இது கூறினா ரென்பாரு முளர்.
உரை வணங்கிய சாயல்நட்பமைந்த சான்றோர்க்குப் பணிந்தொழுகும் மென்மையினையும் வணங்கா ஆண்மைபகைவர்க்கு வணங்காத ஆண்மையினையு முடைய இளந்துணைப் புதல்வரின்இளந்துணையாகிய மக்களைக்கொண்டு முதியர்ப் பேணி முதியராகிய பெரியோர்க்குரிய தொண்டினைச் செய்வித்து தொல் கடன் இறுத்ததொன்றுதொட்ட தம் கடமையினை ஆற்றிய வெல்போர் அண்ணல்வெல்லுகின்ற போரையுடைய அண்ணலே தாம் பிறந்த குடியின் நலத்தைப் பேணும் நண்பமைந்த சான்றோர்க்கு அடங்கியொழுகும் நல்லாற்றினை வணங்கிய சாயல் என்றார்.
அடங்கியொழுகுமிடத்து மென்மைப் பண்பல்லது பிறிதொன்றும் தோன்றாமையின் சாயல் என்றும் வணக்கமில்வழி முதியோரால் தம் தொல்குடிவரவும் தொல்லோர் மேற்கொண்டு சிறந்த தொன்னெறி மாண்பும் உணர்த்தப்படாவாகலின் வணங்கிய என்றும் கூறினார்.
இனி முதியோ ரென்றது பிதிரர்க ளென்றும் அவர்க்கு இல் வாழ்வார் செய்தற்குரிய கடன் மக்களைப் பெறுதல் என்றும் கொண்டு இளந்துணைப் புதல்வர்ப் பேற்றால் முதியராகிய பிதிர்க்குரிய தொல்கடனை இறுத்தா யென்றும் கூறுப.
வேறு சிலர் தாய்மாமன் முதலாயினார்க்குச் செய்யுங் கடன் தொல்கட னென்றும் தந்தையர்க்குச் செய்யுங் கடன் பிதிர்க்கடனென்றும் கூறுவர்.
முதுமையுற்ற சான்றோர்க்கும் முனிவரர்க்கும் தாம் பெற்ற இளந்துணை மக்களைத் தொண்டுசெய்ய விடுத்தலாகிய செயல் வடநாட்டினும் நிலவிற் றென்பதற்கு இராமாயணமும் பாரதமும் சான்று பகர்கின்றன.
இக் காலத்தும் தமிழ்மக்களிடையே முதியோர் இளையோர் மணம் புணர்ந்து தம்பால் வாழ்த்துப் பெறுவான் அடிவீழ்ந்து வணங்குங்கால் விரைய மக்களைப் பெற்றுத் தருக அம்மக்கள் கையால் தண்ணீ ரருந்தினால் எங்கள் உயிர் சாந்திபெறும் என்று வாழ்த்தும் வழக்கமுண்மை இக்கருத்தை வலியுறுத்தும்.
இவ்வழக்குச் சேரவேந்தர் பாலும் இருந்த தென்றற்கு கடல்பிறக் கோட்டிய செங்குட்டுவனைக் காசறு செய்யுட் பாடிய பரணர்க்கு அவன்தன் மகன் குட்டுவன் சேரலைக் கொடுத்த செய்தியை இப் பதிற்றுப்பத்தின் ஐந்தாம் பதிகம் கூறுவது போதிய சான்றாகும்.
உரை மாடோர் உறையும் உலகமும் கேட்ப தேவர்கள் வாழும் பொன்னுலகத்தும் கேட்கும்படி இழும் என இழிதரும் பறைக்குர லருவி இழுமென்னு மனுகரணமுண்டாக வீழும் பறை போன்ற முழக்கத்தையுடைய அருவிகள் முழுமுதல் மிசைய கோடுதொறும் துவன்றும் மிகப் பெரியவாகிய உச்சியினையுடைய முடிகள்தோறும் நிறைந்து விளங்கும் அயிரை நெடுவரை போல அயிரை யென்னும் நெடிய மலையைப்போல நீ வாழும் நாள் தொலையாதாக நீ வாழும் வாழ்நாள் குறையாது பெருகுமாக எறு.
அவ்வுலகினையுடைய தேவரை மாடோர் என்றார் மண்ணுலகத்தே யன்றிப் பொன்னுலகத்தவரும் கேட்குமாறு முழங்குகின்ற தென்றற்கு உலகமும் கேட்ப என்றார்.
அருவியின் நீரொழுக்கு இழுமெனும் அனுகரண வோசையும் கீழே வீழ்ந்தவழிப் பறை போன்ற முழக்கு முடைமையின் இழுமென விழிதரும் பறைக்குர லருவி யென்றார் இழுமென இழிதரும் அருவி முருகு.
இதுகாறும் கூறியது வயவர் பெரும புரையோள் கணவ பூண்கிளர் மார்ப வெல்போ ரண்ணல் வேள்வியிற் கடவுள் அருத்தினை கேள்வியின் உயர்நிலை யுலகத்து ஐயர் இன்புறுத்தினை ஆதலின் கோடு தொறும் அருவி துவன்றும் நெடுவரைபோல நீ வாழும் நாள் தொலையாதாக என வினை முடிவு செய்க.
அவைதாம் குறுந்தாண் ஞாயில் உருத்தெழு வெள்ளம் நிறந்திகழ் பாசிழை நலம்பெறு திருமணி தீஞ்சேற்றி யாணர் மாசித றிருக்கை வென்றாடு துணங்கை பிறழ நோக்கியவர் நிறம்படு குருதி புண்ணுடை யெறுழ்த்தோள்.
பாடிப்பெற்ற பரிசில் தானும் கோயிலாளும் புறம்போந்து நின்று கோயிலுள்ளவெல்லாம் கொண்மின் என்று காணம் ஒன்பது நூறாயிரத்தோடு அரசு கட்டிற் கொடுப்ப அவர் யான் இரப்ப இதனை யாள்க என்று அமைச்சுப் பூண்டார்.
உரை அறாஅ யாணர் அகன்கண் செறுவின்நீங்காத புது வருவாயினையுடைய அகன்ற இடம் பொருந்திய வயலிடத்தே அருவி ஆம்பல் நெய்தலொடு அரிந்து நிறைந்த பூக்களாகிய ஆம்பலையும் நெய்தலையும் நெல்லுடனே அறுத்து செறு வினை மகளிர் தொகுப்பதாகிய அறுவடைத்தொழில் செய்யும் உழவர் மகளிர் மலிந்த வெக்கை நெருங்கியுள்ள நெற்களத்தின்கண் பரூஉப் பகடு உதிர்த்த பருத்த எருமைகள் கடா விடப்படுதலால் மிதித்து திர்த்த மென் செந் நெல்லின் மெல்லிய செந்நெல்லின்கண் அம்பண வளவை உறை குவித்தாங்கு மரக்கால்களை அளத்தற்காக நெற்குவையில் செருகிவைத்ததுபோல கடுந் தேறு உறுகிளை கடிதாகக் கொட்டி வருத்தும் மிகுதியான குளவிகள் மொசிந்தன துஞ்சும் செழுங்கூடு தம்மில் நெருங்கிக் கூடியிருந்து உறங்கும் செழுமையான கூட்டினை கிளைத்த கலைத்த இளந்துணை மகாஅரின் இளஞ்சிறார்கள் போல பெரும பெருமானே நின் உடற்றியோர் நென்னோடு பொரக் கருதி மாறுபட்டோர் அலந்தனர் அலமந்து வருந்தலுற்றனர் எறு.
குளவியினம் தம்மிற் கூடித் தொக்கியிருக்கும் கூடு நெற்குவைக்கும் குளவி உறை குவித்துக்கிடந்த அம்பணவளவைக்கும் அக் கூட்டைக் கலைத்துவிட்ட இளந்துணைச் சிறார்கள் அவை கொட்டுமென்று அஞ்சி மூலைக் கொருவராய்ச் சிதறி யோடுதல் சேரமானைப் பகைத்துப் பொருதவர் கெட்டு அலமருதற்கும் உவமமாயின.
அருவி யாம்பல் என்பதற்குப் பழையவுரைகாரர் நீரின் ஆம்பல் என்று பொருள் கூறி என்றதனாற் பயன் நீர்க்குறைவற்ற ஆம்பல் என்பதாம் என்றும் எண்ணின் ஆம்பலை நீக்குதற் கென்பது மொன்று என்றும் கூறுவர்.
அரிந்த நெற்சூட்டைக் களத்தே சேர்த்துக் கடாவிட்டுத் தூற்றி நெற்பயன் பெறுபவாதலின் பரூஉப்பக டுதிர்த்த மென்செந்நெல் என்றார்.
செறிவளை மகளிர் என்று பாடங்கொண்டு உழவர் பெண் மக்கள் விளையாடுதற்கு வயலிற் பயிர் கொள்ளாததோ ரிடமின்மையின் ஆண்டு அவர்கள் மிக்க களம் செறிவளை மகளிர் மலிந்த வெக்கையாயிற் றென்பர்.
பகடு கொண்டு கடாவிட்டுத் தெழித்தும் பண்டிலேற்றிப் பகட்டினால் கொணர்வித்தும் நெற்பயன் கொள்ளப் பெறுதலின் பகடுதிர்த்த மென்செந்நெல்எனப் பகட்டால் விசேடித்தார்.
தூய்மை செய்த செந்நெல்லைப் பொன்மலைபோற் குவித்து அதனை அளத்தற்கென்று அம்பண வளவையைச் செருகி வைத்திருப்பது கூட்டிடத்தே குளவியினம் இருப்பது போறலின் அளவை யுறைகுவித் தாங்கு என்றார்.அளவையை நெற்குவையில் உறைவித்தலாவது அதன் உட்புறத்தே ஒரு பகுதி நெல்லிருப்பப் புதைத்தல்.
அது வாழும் கூட்டை யழிக்கின் அழிப்பாரைச் சூழ்ந்து தெறும் இயல்பிற்றாதல்பற்றி முதியோர் அது செய்யாராதலின் கூட்டை யழிப்பவர் இளஞ் சிறார் என்பதுகொண்டு செழுங் கூடு கிளைத்த இளந் துணை மகாஅர் என்றார்.
செழுங்கூடு கிளைத்த மகார் குளவியின் கடுந்தெறற் கஞ்சி யலந்து மூலைக் கொருவராய் ஓடி யுலமருவதுபோல நின் உடற்றியோர் அலந்தனர் என்றார்.
கடுந்தேற் றுறுகிளை மகாஅர்பால் பகை நினையாது தன் செழுங்கூட்டின்கண் உறுகிளையுடன் துஞ்சும் என்றதனால் நீயும் நின் செழுமனைக்கண் கிளையுடன் இனி திருக்கின்றனையே யன்றி பிறரைப் பகைக்கின்றா யில்லையாயினும் மகார்தம் இளமையால் கூடு கிளைந்து வருந்துவது போல நின் உடற்றியோர் தம் அறியாமையால் போர் விளைத்துக் கெடுவாராயினர் என்றலின் அலந்தனர் நின் உடற்றியோர் என்றும் பெருமஎன்றும் கூறினார்.
இனிப் பழையவுரைகாரர் அளவைக்கென நான்காவது விரிக்க என்றும் கடுந்தே றுறுகிளை கடிதாகத் தெறுதலையுடைய மிக்க குளவியினம் என்றும் மொசிந்தன வென்றது மொய்த்தனவாய் என்னும் வினையெச்சமுற் றென்றும் கூறுவர்.
நெற் குவையும் அம்பண வளவையும் குளவியினத்தின் செழுங் கூட்டையும் குளவியையும் சிறப்பிக்கும் உவமமாயின இவை உருவுவமம் குளவியும் அதன் கூடும் அக்கூடு கிளைக்கும் இளந்துணை மகாஅர் என்ற மூன்றுவமைகளும் சேரமானையும் அவன் நகரையும் பகைவரையும் சுட்டித் தொழிலுவமமாயின.