sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
தமிழர் படித்துப் படித்துப் பயன் பெறுக கற்றாரைக் காண்பதுவும் நன்று கற்றார் சொற் கேட்பதுவும் நன்று கற்றாரோடு இணங்கி இருப்பதுவும் நன்று என்பர் நற்றமிழ் வல்லார்.
சேரநாட்டு மாளிகையில் மெல்லிய வீரமஞ்சத்தில் கண்ணுறங்கும் தமிழறிஞர் ஒருவருக்குக் கவரி வீசி நிற்கும் காவலனை மனக் கண்ணெதிரே காண்கின்றோம்.
சங்கத் தமிழ் மணக்கும் மதுரையில் அரியாசனத்தில் அமர்ந்து ஆசிரியரின் சிறப்பையும் அவர்களை ஆதரித்தற்குரிய முறையையும் அழகிய பாட்டால் எடுத்துரைக்கும் பாண்டியனைப் பார்க்கின்றோம்.
உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும் பிற்றைநிலை முனியாது கற்றல் நன்றே என்று பாண்டியன் அன்று பிறப்பித்த ஆணை என்றென்றும் தமிழ்நாட்டில் நின்று நிலவுதல் வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகின்றோம்.
ஆங்கிலமாது களிநடம் புரிந்த கல்விச் சாலைகளில் தமிழ்த்தாய் நிலையிழந்து தலை கவிழ்ந்து ஒடுங்கி ஒதுங்கி நிற்பாளாயினாள்.
தமிழ் மாணவர்களும் தமிழை எள்ளி நகையாடத் தொடங்கினர் அல்லும் பகலும் ஆங்கிலத்தைக் கற்று ஆங்கிலேயருடைய நடையுடைகளில் மோகமுற்று தாய்மொழியைப் பழித்தும் இழித்தும் பேசுவாராயினர்.
இவ்வாறு கட்டழிந்து பதங் குலைந்து கிடந்த தமிழ் நாட்டில் தமிழ்க்கலை விளக்கம் அவிந்து போகாமல் பாதுகாத்தவர் தமிழாசிரியர்களேயாவர்.
மெய் வருத்தம் பாராது பசி நோக்காது அருமையும் கருதாது அவமதிப்பும் கொள்ளாது அன்று தமிழ்த்தாயின் பொன்னடி போற்றிநின்ற தமிழாசிரியரை இன்று மறக்கலாகுமோ ?
ஆங்கில ஆட்சிக் காலத்தில் ஏற்பட்ட கல்வி முறை இந்நாட்டு முன்னேற்றத்திற்கு ஏற்ற தன்று அதனை மாற்றியே தீரவேண்டும் என்று இப்போது நல்லறிஞர் எல்லோரும் ஒன்றுபட்டுக் கூறுகின்றார்கள்.
கல்லூரியிலும் கலைகளெல்லாம் தாய்மொழியின் மூலமாகவே கற்பித்தல் வேண்டும் என்னும் ஆணையை அவர் ஒல்லையிற் பிறப்பிப்பார் என்று நம்புகின்றோம்.
ஆனால் அந் நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றித் தமிழ்நாட்டு ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளில் விவரமாக ஒன்றும் காண முடியாது பத்திரிகைகளிலும் சிலவற்றைத் தவிர மற்றவை ஏனோ தானோ என்றுதான் அந்நிகழ்ச்சிகளை வெளியிட்டிருக்கும்.
தமிழ்ப் பேச்சுக்களைப் பரப்புகின்ற பத்திரிகைகளைப் பெருவாரியாகத் தமிழ் மக்கள் ஆதரிக்கத் தலைப்பட்டால் இன்றுள்ள நிலை நாளையே மாறிவிடும்.
ஆதலால் தமிழ் அறிஞர்களே தமிழ் நாடெங்கும் தமிழ்ச்சங்கம் நிறுவுங்கள் தமிழ்ப்பாடம் சொல்லுங்கள் கலைச்செல்வத்தை வாரி வழங்குங்கள் தெருவெல்லாம் தமிழ் முழக்கம் செழிக்கச் செய்யுங்கள்.
எந்த மொழியும் நமது சொந்த மொழிக்கு இணையாகாது என்று தமிழ் நாட்டு இளைஞர் செம்மாந்து பேசுவர் தேமதுரத் தமிழோசை உலகமெல்லாம் பரவும் வகை செய்வோம் என்று முரசு கொட்டுவர்.
அந்த நிலையினை இன்று எண்ணிப் பாரீர் அதனை எய்தியே தீர்வோம் பணிசெய்ய வாரீர் இந் நாள் தமிழ்நாட்டுக்கு ஒரு நன்னாள் ஆகும்.
அந்நூலில் படைத்திறம் வாய்ந்த பெருவேந்தரைக் காணலாம் கொடைத்திறம் வாய்ந்த வள்ளல்களைக் காணலாம் கற்றறிந்து அடங்கிய சான்றோரைக் காணலாம் பழந்தமிழ்க் குலங்களையும் குடிகளையும் காணலாம்.
கற்பின் செல்வியாகிய கண்ணகியின் சீற்றத்தால் ஆவி துறந்து அழியாப் புகழ் பெற்ற நெடுஞ்செழியன் என்னும் பாண்டியன் கவிபாடும் திறம் பெற்ற காவலருள் ஒருவன்.
அச்சோழன் செல்வத்திலே தனக்கு நிகரான ஒருவரைத் தோழராகக் கொண்டான் அல்லன் பிசிராந்தையார் என்னும் தமிழ்ப் புலவரையே உயிர் நண்பராகக் கொண்டான்.
தோழர் வருவார் வருவார் என்று வழிமேல் விழி வைத்து ஆவி காத்திருந்தான் அவன எப்படியும் பிசிராந்தையார் வந்தே தீர்வாரென்று அருகே இருந்த அன்பரிடம் அகம் குழைந்து கூறினான்.
பிற்பாடு ஆந்தையார் வந்து சேர்ந்தார் நிகழ்ந்ததை அறிந்தார் தாமும் உண்ணா நோன்பிருந்து தம் உயிர்கொண்டு சோழன் நல்லுயிரைத் தேடச் செல்வார் போல ஆவி துறந்தார்.
அத் தண்ணீரைப் பருகி உயிர் வாழ்வதற்கு அம்மானவேந்தன் மனம் இசையவில்லை மானம் அழிந்த பின் வாழாமை முன் இனிது என்றெண்ணி அவன் உயிர் துறக்கத் துணிந்தான் காவலாளன் கொடுத்த தண்ணீர்க் கலத்தைக் கையிலே வைத்துக்கொண்டு ஒரு கவி பாடினான் உயிர் துறந்தான்.
பசுக்களையும் அறவோரையும் பெண்களையும் பிணியாளரையும் இவர் போன்ற பிறரையும் போர் நிகழும் இடத்தைவிட்டுப் புறத்தே போய்விடும்படி எச்சரித்த பின்னரே படையெடுப்பு நிகழும்.
இன்னும் போர்களத்தில் வீரர் அல்லாதார் மேலும் புறங்காட்டி ஓடுவார் மேலும் புண்பட்டார் மேலும் முதியவர் மேலும் படைக்கலம் செலுத்தலாகாது என்பது பழந்தமிழர் கொள்கை.
அக் கோட்டையைத் தாக்கி வேங்கையை வென்றான் பாண்டியன் உக்கிரப் பெருவழுதி அவ் வெற்றியின் காரணமாகக் கானப்பேர் எயில் கடந்த உக்கிரப் பெருவழுதி என்று பாராட்டப்பெற்றான்.
மதில்களில் செப்புத் தகடுகளைச் செறித்துத் திண்மை செய்யும் முறை முற்காலத்தில் கையாளப் பட்டதாகத் தெரிகின்றது இலங்கை மாநகரின் திண்ணிய மதில்களின் திறத்தினையும் அம் மதிலாற் சூழப்பட்ட நகரத்தின் செழுமையையும் செம்பிட்டுச் செய்த இஞ்சித் திருநகர் என்று கூறிப்போந்தார் கம்பர்.
பாண்டிய மன்னன் சேனை தங்கிய படைவீட்டுக்கு அண்மையில் செப்பறை அமைந்திருத்தலை நோக்கும் பொழுது அவ்விடம் பாண்டியனார்க்குரிய கோட்டைகளுள் ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.
ஆகாய வழியாகப் போந்த மூன்று பெரிய கோட்டைகளை ஒரு சோழ மன்னன் தகர்த்தெறிந்த செய்தி புறநானூறு முதலிய பழந் தமிழ் நூல்களால் விளங்கும்.
ஆயினும் அவனுக்கு அமைந்துள்ள சிறப்புப் பெயரைப் பார்க்கும்பொழுது அவன் தோள் வலிமையை அக் காலத்தினர் பெரிதும் பாராட்டினர் என்பது புலனாகும்.
பாண்டிநாட்டில் பழனிமலையை ஆண்ட தலைவன் பேகன் பறம்பு மலையை ஆண்டவன் பாரி கோடை மலையை ஆண்டவன் கடிய நெடு வேட்டுவன் பொதிய மலையை ஆண்டவன் ஆய் அண்டிரன்.
சோழ நாட்டில் வல்வில் ஓரி என்பவன் கொல்லிமலையை ஆண்டான் அதிகமான் குதிரை மலையில் ஆட்சி புரிந்தான் குமணன் முதிர மலையின் கொற்றவன் பெருநள்ளி என்பவன் தோட்டிமலையின் தலைவன்.
வறுமையால் வாடி வந்தடைபவரைத் தாயினும் சாலப் பரிந்து ஆதரித்த ஆயின் பெருமையைப் புறநானூற்றால் அறியலாம் என்று அவன் மனப்பான்மையை முடமோசியார் என்னும் புலவர் விளக்கிப் போந்தார்.
கொல்லி மலையை ஆண்ட ஓரியும் மலையமான் என்னும் திருமுடிக்காரியும் மழவர் கோமனாகிய அதிகமானும் பழனிமலைத் தலைவனாகிய பேகனும் கொங்கர் கோமானாகிய குமணனும் தோட்டிமலை நாடனாகிய நள்ளியும் கொடையிற் சிறந்த குறுநில மன்னர்கள்.
திருமழபாடி மூவர் தமிழ் மாலையும் பெற்று மிளிரும் மூதூராகும் பொன்னார் மேனியனே என்று எடுத்து மன்னே மாமணியே மழபாடியுள் மாணிக்கமே அன்னே உன்னையல்லால் இனி யாரை நினைக்கேனே என்று சுந்தரமூர்த்தி புகழ்ந்து போற்றிய பெருமை சான்றது.
இந்நாளில் அதமன் கோட்டை என வழங்குகின்றது இன்னும் கெடில நதியின் வடகரையில் அமைந்த திருவதிகை என்னும் பாடல் பெற்ற பழம்பதியும் அதிகமானோடு தொடர்புடையதாகத் தோற்றுகின்றது.
சோழ நாட்டின் தலைநகராய் விளங்கிய காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில் பெரும்பாணர் சிறந்து வாழ்ந்தனர் என்று சிலப்பதிகாரம் கூறுகின்றது.
திருஞானசம்பந்தர் பாடிய தேவாரப் பாடல்களை யாழில் அமைத்துப் பாடி இவர் இன்புற்றார் என்று திருத்தொண்டர் புராணம் கூறுகின்றது இலங்கையில் உள்ள யாழ்ப்பாணம் என்ற நகரம் யாழ்ப்பாணர் பெயரைத் தாங்கியுள்ளது.
இனி புறநானூற்றிலே பேசப்படுகின்ற வையாவிக்கோப் பெரும்பேகன் என்பவன் ஆவியர் குடியில் பிறந்தவன்.ஆவியர் பெருமகன் என்று சிறுபாணாற்றுப் படை அவனைப் போற்றுகின்றது.
அன்பற்றவர் முடியுடை வேந்தராயினும் அவர் அளிக்கும் கொடையை ஏற்றுக்கொள்ளோம் என்று கூறி அவனை விட்டு அகன்றார் பெருஞ்சித்திரனார் என்ற புலவர் ஒரு நாள் அதிகமானைக் காணச் சென்றார்.
அவன் புலவரை மதிக்கும் பெற்றி வாய்ந்தவனாயினும் அப்போது அரசாங்க வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தானாதலால் புலவருக்குரிய பரிசிற் பொருளை மற்றொருவரிடம் கொடுத்தனுப்பினான் அப்பரிசைக் கண்ட சித்திரனார் சீற்றம் கொண்டார் என்னை யாரென்று நினைத்தான் அதிகமான்?
இசைப்பாணர் கைவழி யாழிலே மாலைப் பொழுதிலே பாடுதற்குரிய செவ்வழிப் பண்ணைக் காலைப் பொழுதிலே பாடுகின்றார்கள் காலையில் பாடுதற்குரிய மருதப் பண்ணை மாலையில் பாடுகின்றார்கள் இதற்குக் காரணம் நின் கொடையே என்று கூறினார் புலவர்.
இதனால் பண்டை இசைவாணர் பண்களை வகுத்திருந்ததோடு அவற்றைப் பாடுதற்குரிய பொழுதையும் வரையறுத்திருந்தார்கள் என்பது இனிது விளங்குகின்றது பண்ணமைந்த இசை பாடும் பாணர்க்குத் தமிழரசர் வரிசையறிந்து பரிசளித்தார்கள்.
வெள்ளி நாரால் தொடுத்த பொற்றாமரை மலர் பாணர்க்கு உரிய உயர்ந்த பரிசாகக் கருதப்பட்டது அக்காலத்தில் கலையுணர்வு பெற்ற பல பெண் மணிகள் தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்தார்கள் பேதைமை என்பது மாதர்க்கு அணிகலம் என்பது தமிழ்நாட்டாரது பழங்கொள்கை யன்று என்பதற்குப் புறநானூறு ஒன்றே போதிய சான்றாகும்.
இன்னும் வெம்மை சான்ற போர்க்களத்தில் அஞ்சாது நின்று அமர் புரியுமாறு தாம் பெற்ற அருமை மைந்தரை ஊக்கி அனுப்பிய வீரத்தாயரும் அக்காலத்தே விளங்கினர்.
மாற்றார்க்குப் புறங்கொடாது மார்பிலே புண்பட்டு இறந்த மைந்தனது மேனியைக் கண்ட நிலையில் பெற்ற போதினும் பெரியதோர் இன்பம் அடைந்தாள் ஒரு தாய்.
முன்னே இறந்தபட்ட தலைவனையும் தமையனையும் நினைந்து அவள் தளர்ந்தாள் அல்லள் அருமந்த பிள்ளையை அன்போடு அழைத்தாள் வெள்ளிய ஆடையை உடுத்தாள் தலையைச் சீவி முடித்தாள் வேலைக் கையிலே கொடுத்தாள் போர்க்களத்தை நோக்கி அவனை விடுத்தாள் இவ்வீர மங்கையை ஒக்கூர் மாசாத்தியார் என்னும் பெண் புலவர் வியந்து பாராட்டியுள்ளார்.
பிள்ளையைப் பெற்று வளர்ப்பது தாயின் கடமை என்றும் அவனை அறிவுடையவன் ஆக்குவது தந்தையின் கடமை என்றும் ஒழுக்க நெறியில் நிறுத்துவது அரசன் கடமை என்றும் பொன்முடியார் என்ற புலவர் திறம்படப் பாடியுள்ளார்.
அரசன் அறநெறி தவறாதவனாய் ஆண்டு வந்தால் குடிகளுக்கு எவ்வகைக் கவலையும் இல்லை என்பதும் அவன் அறநெறி தவறினால் மழை பருவத்திற் பெய்யாது பசியும் பிணியும் குடிகளை வருத்தும் என்பதும் பழந்தமிழர் கொள்கை.
இல்லறம் துறவறம் என்னும் இருவகை அறமும் நாட்டில் நிலைபெறுவதற்கு வேளாண்மை முட்டின்றி நடைபெறல் வேண்டும் என்பது முன்னைத் தமிழ்நாட்டார் அறிந்த உண்மை.
இன்னும் வாழ்க்கைக்கு உரிய சிறந்த நெறிகளை யெல்லாம் எடுத்தோதுகின்ற புறநானூறு எல்லோரும் கடைப்பிடிப்பதற்குரிய ஓர் அறத்தினைத் திட்டவட்டமாகக் கூறுகின்றது.
தமிழறிஞரது துயரைத் தீர்ப்பதற்காகத் தன் தலையைக் கொடுக்க முன்வந்த குமண வள்ளலின் பெருமையை விளக்கிப் பாடினார் ஒப்பிலாமணிப் புலவர் என்னும் பாட்டு புறநானூற்றுப் பாடலொன்றைத் தழுவி எழுந்ததாகும்.
இன்னும் பாரி வள்ளலைக் குறித்துக் கபிலர் பாடிய பாடல்களையே பெரிதும் ஆதாரமாகக் கொண்டு பாரி காதை என்னும் பனுவல் இக்காலத்தில் தோன்றியுள்ளது.
ஆகவே புறநானூறு தமிழ்ச்சுவை தேரும் மாணவர்க்கு ஓர் இலக்கியக் கேணியாம் பழமையைத் துருவுவார்க்குப் பல பொருள் நிறைந்த பண்டாரமாகும் தமிழ்நாட்டுத் தொண்டர்க்கு விழுமிய குறிக்கோள் காட்டும் மணிவிளக்காகும்.
முன்னொரு காலத்தில் தமிழ் நாட்டிலே ஒரு திருமணம் மன்னரும் முனிவரும் பாவலரும் நாவலரும் குடிகளும் படைகளும் மணமாளிகையில் நிறைந்திருந்தார்கள்.
முனிவர் ஒருவர் எழுந்தார் மண மக்கள் பதினாறும் பெற்றுப் பெரு வாழ்வு வாழ்க என்று வாழ்த்தினார் இளவரசு வாழையடி வாழையென வையகத்தில் வாழ்க என்று வாழ்த்தினார் மற்றொரு முனிவர்.
தமிழ் நாட்டாரது கொள்கையை இவ்வாறு சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைத்தார் ஒளவையார் உழவனே நாட்டின் உயிர்நாடி அவன் ஊக்கமே அரசனது ஆக்கம் அவன் கையால் நட்ட நாற்று முடி தழைத்தால் மன்னன் முடி தழைக்கும் என்று புலவர்கள் பாடினார்கள்.
அரசனது செங்கோலை நடத்தும் கோல் உழவன் ஏரடிக்கும் சிறு கோல் என்றார் கம்பர் உலகம் என்னும் தேருக்கு உழவனே அச்சாணி என்றார் வள்ளுவர்.
உழவன் எந்நாளும் உழைப்பவன் நெற்றி வேர்வை நிலத்தில் விழ வஞ்சமின்றிப் பாடுபடுபவன் விளைநிலத்தை உழுது பண்படுத்தி பருவத்தே பயிர் செய்து கண்ணுங் கருத்துமாய்க் களை பறித்து நீர் பாய்ச்சி பயன் விளைக்கும் உழவன் பணியைப் பற்றிய பழமொழிகள் தமிழ் நாட்டிலே பல உண்டு உழுகின்ற காலத்தில் ஊர்வழி போனால் அறுவடைக் காலத்தில் ஆள்தேட வேண்டா என்பது ஒரு பழமொழி.
வேளாளர் தம் நிலத்தைப் பண்படுத்தியவாறு மனத்தையும் பண்படுத்தினார்கள் தம் உழைப்பால் வந்த உணவுப் பொருள்களைத் தங்கு தடையின்றி எல்லோருக்கும் தந்தார்கள் அற்றாரையும் அலந்தாரையும் ஆதரித்தார்கள் பசித்தோர்முகம் பார்த்துப் பரிவு கூர்ந்தார்கள் வருந்தி வந்தவர் அரும்பசி தீர்த்து அவர் திருந்திய முகம் கண்டு மகிழ்ந்தார்கள்.
திருவள்ளுவர் காலத்திலேயே வேளாண்மை என்ற சொல் பரோபகாரம் என்னும் பொருளில் வழங்கியிருக்குமானால் அதற்கு எவ்வளவு காலத்திற்கு முன்னமே வேளாளரிடம் அப்பண்பாடு தோன்றி வளர்ந்து சிறப்பாக இருந்திருத்தல் வேண்டும் என்பது உய்த்துணரத்தக்கது.
இத்தகைய கருவியால் அழகைக் கண்டதுதான் தமிழர் பெருமை தமிழர் பண்பாடு கண்ணுக்கு இன்பம் தருவது ஒன்றே அழகு என்று கொண்டாரல்லர் பண்டைத் தமிழர்.
கருத்துக் கினிய குணங்களின் அழகையும் அவர்கள் கொண்டாடினார்கள் பயனுள்ள பொருள்களின் பண்பறிந்து பாராட்டினார்கள் மழை பொழியும் மேகத்தை ஓர் அழகிய பொருளாகக் கண்டார்கள் எழிலி என்று அதற்குப் பெயரிட்டார்கள் எழில் என்பது அழகு.
அவ்வாறே உழுகின்ற ஏரின் சீரை அறிந்து அதனால் விளையும் பயனை உணர்ந்து ஏர் என்ற சொல்லுக்கு அழகு என்னும் பொருளைத் தந்தனர் பழந்தமிழர்.
வில்லாளனையும் இனிய சொல்லாளனையும் ஏராளனாகத் திருவள்ளுவர் காட்டுகின்றார் என்ற திருக்குறளில் வில்லையும் சொல்லையும் ஏராக உருவகம் செய்தருளினார் திருவள்ளுவர்.
இக்காலத்தில் மளிகைக் கடை என்பது பலசரக்குக் கடையின் பெயராக வழங்குதல் போன்று முற்காலத்தில் கூலக்கடை என்பது பலவகைத் தானியங்களும் விற்கும் கடைக்குப் பெயராக அமைந்தது.
நெல்லும் புல்லும் வரகும் தினையும் எள்ளும் கொள்ளும் அவரையும் துவரையும் பயறும் உளுந்தும் சாமையும் பிறவும் கூலம் என்ற ஒரு சொல்லாலே குறிக்கப்பட்டன.
சோழநாட்டின் தலைநகராக விளங்கிய காவிரிப்பூம்பட்டினத்திலும் பாண்டி நாட்டின் தலைநகராகிய மதுரையிலும் கூலங்குவித்த கூல வீதிகள் இருந்தன என்று சிலப்பதிகாரம் கூறுகின்றது.
என்று கேட்டால் பாரி என்று சொல்ல நம் பள்ளி மாணவர் படித்தாரில்லையே கொடைக்குக் கர்ணன் என்பதுதானே அவர் படித்த பாடம் இந்தப் பாண்டி நாட்டிலேயுள்ள மலைக் கோமானாகப் பாரி என்ற தமிழ் வள்ளல் விளங்கினான் என்பதும் கொடுக்கிலா தானைப் பாரியே என்று கூறினும் கொடுப்பாரிலை என்று தேவாரமே அவன் பெருமையைப் பாடிற்று என்பதும் அறியாமல் நம் பிள்ளைகள் படிக்கும் நூல்களிலும் கேட்கும் கதைகளிலும் பழையனூர் வேளாளரும் பாரி வள்ளலும் இவர்போன்ற பெருமக்களும் இடம் பெறல் வேண்டும் என்பது என் ஆசை.
இந் நாட்டில் உழைப்பாலும் ஒழுக்கத்தாலும் ஒற்றுமையாலும் நம் முன்னோர் சிறப்புற்று வாழ்ந்தார்கள் அப் பண்புகளைப் பாதுகாத்து வளர்த்தல் வேண்டும்.
மூன்றாம் மகாநாடு பண்டைச் சேரநாட்டின் ஓர் அங்கமாக விளங்கிய கொங்கு நாட்டிலே சீரும் சிறப்பும் உற்று விளங்கும் கோயம்புத்தூரில் நடைபெற்றது.
பண்டமாற்று முறையிலும் பண்பாட்டு முறையிலும் தமிழ்நாட்டுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையேயிருந்த உறவு சங்கநூல்களிலும் பிற்காலத்துப் பெருநூல்களிலும் பேசப்படுகின்றது.
அந் நாளில் பட்டினம் என்றால் தமிழகத்தில் காவிரிப்பூம்பட்டினமே சோழ நாட்டை ஊட்டி வளர்க்கின்ற காவிரியாறு கடலோடு கலக்குமிடத்தில் காவரிப்பூம்பட்டினம் என்னும் திருநகரம் அமைந்திருந்தது.
ஆயினும் பண்டமாற்றுமுறையில் சோழவள நாடு விரும்பியேற்றுக்கொண்ட உணவுப் பொருள்கள் இலங்கையிலிருந்து வந்தன என்பது ஒரு பெருஞ் சிறப்பன்றோ?
செங்குட்டுவன் என்னும் சிறந்த சேரமன்னன் மலையாள நாட்டில் அரசு வீற்றிருந்த பொழுது தமிழ் நாட்டில் அரும்பெருஞ் செயலொன்று நிகழ்ந்தது.
அன்னவருள் ஒருவன் ஈழநாட்டு மன்னன் கடல்சூழ் இலங்கைக் கயவாகு மன்னன் என்று சிலப்பதிகாரத்தில் அவ்வரசன் குறிக்கப்படுகின்றான்.
இலங்கை வரலாற்றில் கஜபாகு என்ற பெயருடைய மன்னர் இருவர் இருந்தனர் என்றும் அவருள் முதல் கஜபாகு மன்னனே செங்குட்டுவன் அழைப்பை யேற்றுக் கண்ணகிவிழாவிற் கலந்துகொண்டவன் என்றும் வரலாற்று நூலோர் கூறுவர்.
தமிழகத்திற் கோயில் கொண்ட கண்ணகியின் பெருமையையும் கருணையையும் கண்கூடாகக் கண்ட கஜபாகு மன்னன் இலங்கையிலும் அத்தேவிக்கு ஆலயமமைத்து சிறப்பொடு பூசனை செய்தானென்றும் அதனால் மழை தவறாமல் பெய்து ஈழநாடு வளம் பல பெருகிப் பிழையாவிளையுள் நாடாயிற் றென்றும் சிலப்பதிகாரம் தெரிவிக்கின்றது.
இன்றும் கண்டி முதலிய பல இடங்களில் கண்ணகி வழிபாடு நடைபெற்று வருவதாகத் தெரிகின்றது முன்னமே வாணிகத்தால் இணைக்கப்பெற்றிருந்த தமிழகமும் இலங்கையும் கண்ணகி காலந்தொட்டு வழிபட்டுமுறையி்லும் இணக்கமுற்றன.
சிவ மணமும் தமிழ் மணமும் ஒருங்கே கமழும் தேவாரம் பாடிய பெரியோர்கள் இலங்கையில் உள்ள சிறந்த சிவஸ்தலங்களைப் பாடியுள்ளார்கள்.
அப்படியே ஈழநாட்டிலுள்ள சிவனடியார்க்குச் சிதம்பரமே சிறந்த திருக்கோயில் அன்னார் தில்லைமன்றிலே திருநடம்புரியும் செல்வன் கழலேத்தும் செல்வமே செல்வம் எனச் சிந்தையாரப் போற்றுவர் தமிழகத்தில் முருகப் பெருமானுடைய படை வீடுகளாகப் போற்றப்படும் ஆறு பதிகளையும் அகனமர்ந்து ஏத்துவர் அவற்றுள் உலகம் புகழ்ந்த ஓங்குயர் விழுச்சீர் அலைவாய் என்று திருமுருகாற்றுப் படையில் புகழப்பெற்ற திருச்செந்தூரை நினைந்து நெக்கு நெக்குருகுவர்.
மெய் வருத்தம் பாராது பழைய ஏட்டுச் சுவடிகளை ஆராய்ந்து சிறந்த இலக்கண நூல்களையும் இலக்கிய நூல்களையும் முதன்முதலாக அச்சிட்டுத் தமிழகத்தார்க்கு உதவிய பெருமை யாழ்ப்பாணத்தில் தோன்றிய தாமோதரம் பிள்ளையவர்களுக்கே உரியதாகும்.
நற்றமிழ்ப் புலமையும் நாவன்மையும் ஒருங்கே வாய்ந்து தமிழ் மொழிக்கும் சிவநெறிக்கும் அரும்பெருந் தொண்டு செய்த ஆறுமுக நாவலரை அறியாதார் தமிழ்கூறு நல்லுகத்தில் உளரோ?
பழந் தமிழ்நாட்டில் சிறந்த இசைக்கருவியாக விளங்கிய யாழின் திறத்தையும் தமிழிசையின் நலத்தையும் ஆராய்ந்து யாழ்நூல் என்னும் பெயரால் இசையுலகத்திற்கு அரியதொரு விருந்தளித்த அறிஞர் பெருமானை அறியாதார் அறியாதாரே.
அவர் திருஞான சம்பந்தரோடு பல தலங்களுக்கும் சென்று அவர் பாடிய தமிழ்ப் பாட்டை யாழிலே இசைத்துக் கேட்போர் செவிக்கும் சிந்தைக்கும் இனிய இசை விருந்து அளித்தாரென்று திருத்தொண்டர் புராணம் தெரிவிக்கின்றது.
எனவே முன்னொரு காலத்தில் தமிழ் நாட்டிலிருந்து மறைந்து போன ஓர் இன்னிசைக் கருவியையும் அக்கருவியிலே தமிழ்ப் பாட்டிசைத்த ஒரு பழங்குலத்தின் பெயரையும் இக்காலத்தார்க்கும் பாதுகாத்து வைத்திருப்பது யாழ்ப்பாணமேயாகும்.
இத்தகைய விழுமிய மொழியைத் தாய்மொழியாகப் பெற்றுள்ள நாம் இவ்வுலகிலுள்ள எந்நாட்டாரக்கும் எவ்வாற்றானும் குறைந்தவரல்லோம்.
இன்று பர்மா மலேயா ஆப்பிரிக்கா அமெரிக்கா முதலிய அயல்நாடுகளிலும் தமிழர் வாணிகம் புரிந்தும் வளம் பெருக்கியும் வாழ்ந்து வருகின்றார்கள்.
நாமிருக்கும் நாடு நமது என்ற உணர்ச்சி தமிழ் மக்களிடம் பெருகி வருகின்றது யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ் மொழி போல் இனிதாவ தெங்கும் காணோம் யாமறிந்த புலவரிலே கம்பனைப்போல் வள்ளுவர்போல் இளங்கோவைப்போல் பூமிதனில் யாங்கணுமே பிறந்ததில்லை என்ற பாரதியார் பாட்டின் உண்மையை உணர்ந்து பண்டைத் தமிழ்ப் பனுவல்களைத் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்கள் பாராட்டிப் படிக்கின்றார்கள்.
செல்வத்துட் செல்வம் செவிச் செல்வம் என்னும் உண்மையை உணர்ந்து இம்மாநாட்டில் நிகழும் சொல் விருந்தை நுகர்வதற்குப் பல்லாயிரக் கணக்காகக் குழுமியுள்ள மக்கள் அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த வணக்கம் உரியதாகுக.
சென்னை மாநகரில் பத்தாண்டுகளாகச் சிறந்த பணியாற்றி வரும் தமிழிசைச் சங்கம் இன்று அண்ணாமலை மன்றம் என்னும் அழகிய கலைக்கோவிலில் அமர்ந்து காட்சி யளிக்கின்றது.
இன்று தமிழகத்தின் தலைநகராகிய சென்னையம்பதியின் நடுவே தமிழரின் சீர்மைக்கு ஒரு சான்றாக நிற்கும் இம் மாளிகை தமிழ் மக்கள் அனைவருக்கும் பொதுவுடைமையாதலால் இதனை மன்றம் என்று அழைப்பது சாலவும் நன்றே.
தமிழ் நாட்டில் எல்லையற்ற பெருமை வாய்ந்த தில்லையம்பதியின் அருகே பல்கலைக் கழகமொன்று நிறுவி பாரத நாட்டுக்கலை வரலாற்றில் நிலையான ஓர் இடம் பெற்றுப் புகழுடம்பில் வாழும் ராஜா சர்.
அண்ணாமலையரசருடன் இசைவளர்க்கும் பெரும் பணியில் ஈடுபட்டுக் கண்ணினைக் காக்கும் இமைபோல் தமிழிசைக் சங்கத்தைக் காத்து வரும் பேரறிஞர் டாக்டர் ஆர்.கே.
இப்பெருந்தலைவர் இருவரும் முன்னின்று நடத்திய திருப்பணி சிறக்கும் வண்ணம் பொருளுடையார் ஆதரவு புரிந்தனர் அருளுடையார் ஆசி கூறினார் இவ்வாறு ஒல்லும் வகையால் உதவி செய்து தமிழிசைச் கோயிலை உருவாக்கிய நல்லார் அனைவருக்கும் தமிழ் மக்களின் நன்றி என்றும் உரியதாகும்.
சம்பந்த முதலியார் அவர்களின் எண்பதாம் ஆண்டு நிறைவை முன்னிட்டு இந்நகரில் நிகழ்ந்த நாடகத்தமிழ் விழா என்றுமில்லாததோர் இன்பக் காட்சியா யிருந்தது இசைத் தமிழ் விழா இன்று இம்மன்றத்தில் மிகச் சிறப்பாக நடைபெறுகின்றது.
இம் மூன்று தமிழ் விழாக்களையும் தொடங்கி வைத்து ஆசி கூறிய அண்ணல் கைராசியுள்ள ராஜாஜி என்றால் முத்தமிழின் முன்னேற்றத்திற்கு இனித் தடையும் உண்டோ?
இத்தகைய பெருமை வாய்ந்த முனிவர் தமிழ் நாட்டிற்கு மலைபோல் வந்த இடரை மஞ்சுபோல் இசைத் தமிழால் அகற்றிப் பாதுகாத்தார் என்று சங்க இலக்கியம் கூறுகின்றது.
ஆசைக்கோர் அளவில்லை என்னும் ஆன்றோர் மொழியை மெய்பித்த இலங்கை வேந்தனாகிய இராவணன் தமிழ் நாட்டிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தலைப்பட்டான்.
அந்நோக்கத்தோடு பொதிய மலைக்குப் போந்தான் அங்கே முத்தமிழ் முனிவராகிய அகத்தியர் அமர்ந்திருக்கக் கண்டான் இராவணன் வல்லரசனாயினும் இன்னிசையில் ஈடுபட்டான்.
நாரத முனிவனும் நயக்கும் வண்ணம் நல்லிசை பாட வல்லவன் பன்னருஞ் சாமகீதம் பாடி இத்துணை ஏற்றம் வாய்ந்த இராவணன் தமிழிசையிற் புகழ் பெற்ற முனிவரிடம் தன் கைவரிசையைக் காட்ட ஆசைப்பட்டான்.
தமிழ் நாட்டைப் பாதுகாப்பதற்கு ஏற்ற சமயம் வந்துற்றது என்று அறிந்த முனிவர் ஐயனே இந்நாட்டிலுள்ளார் எவரையும் நீ துன்புறுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்றார்.
பொதியின்கண் இருந்து இராவணனைக் காந்தருவத்தால் பிணித்து இராக்கதரை ஆண்டு இயங்காமை விலக்கினார் தமிழ் முனிவர்என்பது தொல்காப்பியப் பாயிர உரை.
யாழ்ப்பாணர் என்ற குலத்தார் இப்பொழுது தமிழ்நாட்டில் இல்லையென்றாலும் முன்னாளில் அவர் சிறந்து வாழ்ந்தனர் என்பதற்கு ஒரு சான்றாக நிற்பது யாழ்ப்பாணம் என்னும் நன்னகரம்.
பழந்தமிழ்க் குடிகளாகிய பாணரைத் தமிழ் நாட்டுப் பெருநில மன்னரும் குறுநில மன்னரும் ஆதரித்தார்கள் வரிசை அறிந்து அவர்க்குப் பரிசளித்தார்கள்.
சோழ நாட்டு மன்னனாகிய கரிகால் வளவனும் தொண்டை நாட்டில் ஆட்சி புரிந்த இளந்திரையனும் குறுநில மன்னனாகிய நல்லியக்கோடனும் இசைவாணர் குலத்தை ஆதரித்த செய்தி பத்துப்பாட்டிலே கூறப்படுகின்றது.
சோழ நாட்டின் தலைநகராகிய காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் பெரும் பாணர் குலம் சிறப்புற்று வாழ்ந்ததென்பது சிலப்பதிகாரத்தால் நன்கு அறியப்படுகின்றது.
எனவே முற்காலத்தில் தமிழி சையை இசைத் தொழிலுக்காகப் பயின்றவர் பாணர் குலத்தவரே என்பதும் அவர்களை ஆதரித்த பெருமை தமிழ்நாட்டு மன்னர்க்கு உண்டு என்பதும் பண்டைத் தமிழ் நூல்களால் விளங்குவனவாகும்.
சங்க காலம் என்று சொல்லப்படுகின்ற பழங்கால நூல்களில் வரும் இசைப் பாடல்கள் இயற்கை நலங்களையும் இறைவன் பெருமையையும் அழகுற எடுத்துரைக்கின்றன.
இவ்வாறு பாணர்களும் புலவர்களும் வளர்த்து வந்த தமிழிசையைச் சைவ சமய நாயன்மார்களும் வைணவ சமய ஆழ்வார்களும் பக்தி நெறியைப் பரப்புவதற்குப் பயன்படுத்தினார்கள்.
திருநாவுக்கரசர் என்னும் பெரியார் கடுமையான சூலை நோயுற்றுத் துடிக்கும்பொழுது இறைவனை நினைந்து ஐயனே என்று மனம் உருகிப் பாடினார் எனவே இறைவன் அருளைப் பெறுவதற்குத் தமிழிசையே சிறந்த சாதனம் என்னும் கொள்கை தமிழ் நாட்டில் பரவிற்று.
சிவனடியார்களும் திருமாலடியார்களும் அருளிய அருட்பாடல்கள் நாடெங்கும் பரவிய பான்மையால் பக்தி வெள்ளம் பொங்கித் ததும்பிப் பூரணமாய் நின்றது.
தேவாரப் பாடல் பேற்ற ஸ்தலங்களும் ஆழ்வார்களின் மங்களா சாசனம் பெற்ற திருப்பதிகளும் பொதுமக்களின் மனத்தைப் பெரிதும் கவர்ந்தன.
கோவில் இல்லா ஊரில் குடி இருத்தல் ஆகாது என்னும் கொள்கையும் எழுந்தது இங்ஙனம் ஊர் தோறும் எழுந்த கோவில்களில் தெய்வத் தமிழ்ப் பாடல்களை நாள்தோறும் பாடுதற்குரிய முறை வகுக்கப்பட்டது.
சிவாலயங்களில் தேவாரம் முதலிய திருமுறைகளை விண்ணப்பம் செய்யும் இசைவாணர் ஓதுவார் என்று பெயர் பெற்றனர் என்று திருஞான சம்பந்தர் பாடிய தேவாரத்தில் ஓதுவார் என்னும் சொல் ஈசன் புகழைப் பாடுவார் என்று பொருள் படுகின்றது.
வழிபாட்டுக் காலங்களில் ஓதுவார் என்னும் தமிழிசை வாணர்கள் பக்திச் சுவை நிரம்பிய பாடல்களை பண்ணோடு பாடிய பொழுது அவற்றை அன்பர்கள் செவியாரப் பருகினர் உள்ளம் உருகினர்.
இயற்கையோடு இசைந்து இன்புறும் தன்மையினராகிய தமிழ் மக்களது வாழ்க்கையின் பல துறைகளிலும் கலந்து இசைப் பாட்டு வளமுற்றது வேளாண்மை என்னும் பயிர்த் தொழில் இந்நாட்டிலே தொன்று தொட்டு நிகழும் பழுதற்ற தொழிலாகும்.
கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைத்து நிலத்திலே பாய்ச்சும் பொழுது ஏற்றப் பாட்டு நாற்று நடும்பொழுது நடுகைப் பாட்டு அறுப்புக் களத்தில் ஏர்க்களப் பாட்டு ஆக பயிர்த் தொழிலாளரது பாட்டு பலவாகும் இன்னும் குறிஞ்சி நிலத்திலே குறத்திப் பாட்டு ஒலிக்கும்.
தமிழ்நாட்டுப் பெருவேந்தனாகிய குலோத்துங்க சோழன் கலிங்க நாட்டின்மேல் படையெடுத்து வாகைமாலை சூடிய வரலாற்றைப் புனைந்துரைப்பது கலிங்கத்துப்பரணி.
இன்னிசையின் சுவையறிந்த மன்னவன் இசைக் கலையின் நயந்தெரிந்த ஒரு நங்கையை மணந்து ஏழிசை வல்லபி என்னும் சிறப்புப் பெயரையும் அவளுக்கு அளித்தான் என்று தோன்றுகிறது.
இவ்வாறு பல துறைகளிலும் புகுந்து தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கையை இன்புறுத்திய இசைத் தமிழ் இக்காலத்திலே நாட்டுப் பற்றை வளர்ப்பதற்கும் அரசியல் அறிவைப் பரப்புவதற்கும் பயன்படுகின்றது.
இந்நாடு சுதந்திரம் அடைந்த பொழுது மக்கள் எல்லோரும் பாடிய பாட்டு ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்து விட்டோமென்று ஆடுவோமே என்பது.
இன்னும் பண்டாரப் பாட்டு என்று பாரதியார் பாடியுள்ள அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்ப தில்லையே என்ற வீரப்பாட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னே திருநாவுக்கரசர் பாடிய அஞ்சுவது யாதொன்றும் இல்லை அஞ்ச வருவது மில்லை என்று வீரப்பாட்டை அடியொற்றிச் செல்வதாகும்.
இங்ஙனம் பழைய இசை மரபுகளைப் பின்பற்றிப் பாடிய பாரதியார் இனி வருங்காலத்தில் இசைத் தமிழ் வளர்ந்தோங்குதற்குரிய வழிகளையும் காட்டியுள்ளார் தமிழ் நாட்டில் தமிழ் மொழி தழைத்து ஓங்க வேண்டுமாயின் மறைவாக நமக்குள்ளே பழங்கதைகள் சொல்வதில் ஓர் மகிமை இல்லை என்பது பாரதியார் கருத்து.
தேமதுரத் தமிழோசை உலக மெல்லாம் பரவும் வகை செய்தல் வேண்டும் என்ற பாரதியார் பாட்டுத் தமிழ் மக்களைத் தட்டி எழுப்பும் தகைமை வாய்ந்ததன்றோ?
சிலப்பதிகாரக் கவிஞர் காட்டிய நெறியைக் கடைப்பிடித்துத் தமிழ் நாட்டின் இயற்கைச் செல்வங்களாகிய ஆறுகள் அருவிகள் மலைகள் கடல்கள் முதலியவற்றின் அருமை பெருமைகளை இசைப்பாட்டின் வாயிலாகப் பொது மக்களுக்கு வழங்குதல் வேண்டும்.
சென்னை அருகேயுள்ள மகாபலிபுரம் என்னும் மாமல்லபுரத்தில் நெய்தலும் குறிஞ்சியும் கொஞ்சி விளையாடும் காட்சி இந்நாட்டார்க்கு மட்டுமன்றி எந்நாட்டவரக்கும் இன்பமளிக்கின்றது.
இன்னும் தமிழ்முனிவர் வாழும் பொதிய மலையும் மந்த மாருதம் மகிழ்ந்துலாவும் திருக்குற்றால மலையும் மாந்தர் கருத்தையும் கண்ணையும் கவரும் அழகு வாய்ந்தனவாகும்.
பழமையான பண்களின் வரலாற்றை ஆராய்வதும் புத்தம் புதிய இசைப்பாடல்களை இயற்றுவதும் இத்தமிழிசைச் சங்கத்தின் அடிப்படையான நோக்கமாகும்.
இசை நலம் இல்லாத என்னையும் இவ்வரும்பணியில் இசைவித்த செட்டி நாட்டரசர் ராஜாசர் முத்தையா செட்டியார் அவர்களுக்கும் தமிழிசைச் சங்கத்தார்க்கும் என் பணிவார்ந்த வணக்கம் உரியதாகும்.
பொங்கல் விழா நடைபெறும் காலமும் இனியகாலம் கார் உலாவும் வானமும் நீர் உலாவும் ஏரியும் கருணை காட்டும் காலம் இயற்கை அன்னை சுமையான புடைவை உடுத்து பன்னிறப் பூக்களைச் சூடி இனிய காயும் கனியும் கரும்பும் அணிந்து இன்பக் காட்சி தருங்காலம்.
போகி பண்டிகையை அடுத்து வருவது பொங்கற் புதுநாள் அந் நாளில் பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் நிகழும் வீட்டிலுள்ள பழம்பானைகள் விடை பெறும் புதுப்பானைகளில் பொங்கல் நடைபெறும்.
விளை நிலத்தில் ஏர் இழுப்பது மாடு பரம்பு அடிப்பது மாடு அறுவடைக் காலத்தில் சூடடிப்பது மாடு களத்து நெல்லைக் களஞ்சியத்தில் சேர்ப்பது மாடு.
கழனியிற் பணி செய்யும் காளை மாடுகளும் காலையும் மாலையும் இனிய பாலளிக்கும் கறவை மாடுகளும் நோயின்றிச் செழித்து வளர்வதற்காக நிகழ்வது மாட்டுப் பொங்கல்.
அவற்றை ஆற்றிலும் குளத்திலும் நீராட்டுவர் கொம்பிலே பூவும் தழையும் சூட்டுவர் மணிகளைக் கழுத்திலே மாட்டுவர் நல்ல தீனியை ஊட்டுவர் பொங்கல் முடிந்தவுடன் அந்தி மாலையில் வீதியிலே விரட்டுவர்.
அரிசிப் பஞ்சமும் ஆடைப் பஞ்சமும் அகவிலைக் கொடுமையும் நாட்டை அரித்துக்கொண்டிருக்கும்பொழுது பொங்கல் எப்படி இன்பப் பொங்கலாகும்?
இனி வரும் பொங்கல் பெரும் பொங்கலாக வேண்டும் தமிழ்நாட்டில் உள்ள வெற்றிடம் எல்லாம் விளை நிலமாக மாறவேண்டும் உண்ண உணவும் உடுக்க உடையும் எல்லார்க்கும் கிடைக்கவேண்டும் சென்னை மாநகரில் கன்றாவி யாகவுள்ள தோற்கன்றுகள் ஒழிந்து பாற் கன்றுகள் பெருகவேண்டும் தமிழ்நாடு தன்னரசு பெறுதல் வேண்டும் தமிழ்த் தாய் அரியாசனத்தில் அமர்ந்திருத்தல்வேண்டும் என்று எல்லாம் வல்ல ஆண்டவனை இந்நன்னாளில் வேண்டுவோமாக தமிழ்நாட்டில் கூனியாகிய பங்குனி மாதம் கழிந்தால் எங்கும் மங்கல ஒலி.
இப்படிக் கூனியும் ஆனியும் கூடாவென்று கருதும் தமிழர் சித்திரையைச் சிறந்த ஆர்வத்தோடு வரவேற்கின்றார்கள் தமிழ் ஆண்டுப் பிறப்பை அதன் தலைநாளில் அமைத்துக்கொண்டாடுகின்றார்கள் அந்நாளைப் புனித நாளாகப் போற்றுகிறார்கள்.
மாஞ்சோலை மெல்லிய தளிராடை புனைந்து இலங்கும் வேம்பின் கொம்பிலே பூத்த சிறு வெண்மலர்கள் புதுமணம் கமழும் தென்னை மரங்கள் இனிமையான இளநீரைத் தரும் பனை மரங்கள் சுவையான பதநீரைக் கொடுக்கும்.