sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உடைய நங்கையார் வருந்துதலைக் கண்ட காரியார் மிக்க வருத்தம் அடைந்து அவ்வூர் திருக்கோயிலுக்கு எடுத்துச் சென்று இறைவன் முன் குழந்தையைக் கிடத்தி அதற்கு மாறன் என்னும் திருநாமத்தைச் சூட்டி அப் பெருமானை வேண்டி வணங்கிப் போற்றிக் குழந்தைக்கு அருள் புரிய வேண்டினார்கள்.
மதுரகவியார் நம்மாழ்வாரின் அவதாரச் சிறப்பை அறிந்து யோகத்திலிருந்து வந்த நம்மாழ்வாரிடம் சென்று பதினாறு கலைகளும் நிரம்பிய மதியெனப் பொலியும் திருமுகத்தினராய் யோகத்தில் எழுந்தருளியிருந்த ஆழ்வாரை அணுகி தம் இரண்டு கைகளையும் நன்றாக ஒசையெழுமாறு தட்டினார்.
மதுரகவியார் ஆழ்வாரை நோக்கி உயிரற்றதாகிய இயற்கையினால் ஆகிய உடம்பில் அணு வடிவாயுள்ள ஆன்மா வந்து புகுந்தால் எதனை அனுபவித்துக்கொண்டு எவ்விடத்தில் இன்பம் உண்டென்று எண்ணியிருக்கும் ?
அதற்கு ஆழ்வார் அந்த உடலின் தொடர்பினால் ஆகும் சுவை ஒளி ஊறு ஓசை நாற்றம் என்னும் இவ்வைந்தினால் வரும் இன்ப துன்பங்களை அநுபவித்துக் கொண்டு அவ்விடத்திலேயே இன்புற்றேன் இளைத்தேன் என்று சொல்லிக் கொண்டே கிடக்கும் என்ற பொருள் அடங்கும்படி அத்தை தின்று அங்கே கிடக்கும் என்று திருவாய் மலர்ந் தருளினார்.
உடனே மதுரகவியார் அவருடைய திருவடிகளிலே தம்முடைய முடியுற வணங்கிக் கைகூப்பி நின்று அன்புடையீர் அடியேனை ஆட்கொண்டருள்வீர் என்று வேண்டினார் என்பர்.
உடனே நம்மாழ்வார் மதுரகவியாரைப் பார்த்து நாம் இறைவனை அனுபவித்ததற்குப் போக்கு வீடாகச் சொல்லும் செய்யுட்களால் நீர் பாட்டோலையை அலங்கரிப்பீராக எனத் திருவாய் மலர்ந்தார்.
நான்கனுள் திருவிருத்தத்தை ருக்கு வேத சாரம் என்றும் திருவாசிரியத்தை யசுர் வேத சாரம் என்றும் பெரிய திருவந்தாதியைச் சாம வேத சாரம் என்றும் கூறுவர்.
உலகு உய்யச் சொல் மலர்களாகிய பாமாலைகளால் பரந்தாமனைப் பாடிய நம்மாழ்வார் திருப்புளியடியில் முப்பத்தோராண்டு எழுந்தருளியிருந்தார்.
இவர் தமிழ் மொழியிலும் வடமொழியிலும் சிறந்த புலமை பெற்று சிறந்த ஒழுக்கம் திருமாலிடம் அன்பு அருள் முதலியன தம்மிடம் வாய்க்கப் பெற்றவராயிருந் தார்.
துவாரகை என்னும் ஏழு பதியும் சென்று வேண்டி பூசித்து மறுபடியும் அயோத்தியை அடைந்து அங்கு அர்ச்சாவதார வடிவாய் எழுந்தருளியிருக்கின்ற இராமபிரானையும் பிராட்டியையும் சேவித்துத் திருவடி தொழுது கொண்டு அங்கு வாழ்ந்து வந்தார்.
ஒரு நாளில் இவர் திருக்கோரூர் எப்பெருமானைத் திசை நோக்கித் தொழக் கருதித் தென் திசையில் கண் செலுத்திய பொழுது அத்திசையில் வானுற வளர்ந்து விளங்கிய ஒரு பேரொளியைக் கண்டார்.
இங்ஙனமே இரண்டு மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்து கண்டதால் பெருவியப்புற்று அவர்அதனைக் காணும் அவாவினராய்ப் புறப்பட்டு அச்சோலையைக் குறியாகக் கொண்டு நெடுவழி கடத்து நடந்து திருக்குருகூரை அடைந்தார்.
என வினவ அவர்கள் நம்மாழ்வாரது வரலாற்றைக் கூறினார்கள் மதுர கவிராயர் அவ்வரலாற்றைக் கேட்டுக் கோயிலினுள்ளே சென்று ஆழ்வாரின் அருளைப் பெற்று அவர் அருட் செயல்களைப் பாட்டோலையில் எழுதினார்.
மதுரகவி ஆழ்வார் தமது ஆசிரியராகிய நம்மாழ்வாருக்குப் பலவகை விழாக்களையும் ஆராதனைகளையும் நடத்தி வந்ததோடு ஆழ்வாரது அருந்தமிழ் மறைகளின் பொருள்களைப் பலரும் உணரும்படி உரைத்துச் சிலகாலம் எழுந்தருளியிருந்து பின்பு சிந்தையும் மொழியுஞ்செல்லா நிலையான பேரின்ப பெருவீட்டை அடைந்தார்.
வேழமுடைத்து மலை நாடு என்று ஒளவையாரால் பாராட்டப் பெற்ற சேரநாட்டினைச் சேரமன்னர்கள் தமிழகத்தின் தலைமை வேந்தர்களாகத் திகழ்ந்து ஆட்சி புரிந்து வந்தார்கள்.
இவர் இளமைப் பருவத்திலேயே தென்மொழி வடமொழி முதலியன நன்கு பயின்று மன்னர்கட்குரிய யானை ஏற்றம் குதிரை ஏற்றம் வில் வாள் முதலிய படைக்கலப் பயிற்சி முதலியன கற்றுத் தேர்ந்து இவரை ஒப்பாரும் மிக்காரும் இலர் என்னும்படி சிறந்து விளங்கினார்.
அவர்களைக் குலசேகரர் வென்று தமிழகத்தின் சக்ரவர்த்தியாக விளங்கினார் இதனை கொல்லி நகர்க்கிறை கூடல் கோமான் கொல்லி காவலன் மாலடி முடிமேல் கோலமாம் குல சேகரன் என்ற ஆறு ஏழாம் திருமொழியினால் உணரலாம்.
ஆதிமூலமே என்றழைத்த யானையைக்காத்தவனும் சிருங்கி பேரத்துப் புளிநர் வேந்தனாகிய குகனைத் தனது தோழன் என்றழைத்து என் தம்பி உனது தம்பியாவான் என்று கூறியவனும் அரசவையில் அரவக்கொடியோனால் அல்லலுற்று அவதிப்பட்ட பாஞ்சாலிக்குப் பொன் ஆடைகள் அருளியவனுமாகிய எம்பெருமானுடைய அருஞ்செயல்களை எண்ணி ஏத்தாது கழித்த நாட்கள் யாவும் பிறந்தும் பிறவாத நாட்கள் ஆகும் என்பார் திருமாலைக் கண்டு களிக்கும் நாள் என்றோ என ஏங்குவார்.
அரசன் அதனைப்பற்றி வினவ வைணவர்கள் தான் எடுத்திருக்க வேண்டும் என்று கூற குலசேகரர் அமைச்சர்களின் கூற்றை மறுத்தவராய் ஒரு குடத்தில் நல்ல பாம்பு ஒன்றையிட்டுக் கொண்டு வரச் செய்தார்.
குலசேகரர் வைணவர்கள் எடுத்திரார் என்பது உண்மையானால் இப்பாம்பு என்னைத் தொடாது தீண்டாது ஆகுக எனக் கூறிக் குடத்தினுள் கையைவிட பாம்பு தீண்டாமலே இருந்தது.
இவ்வரசு எனக்கு வேண்டாம் என்றுரைத்துத் தமது மூத்த மகனுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு அனைவரிடமும் விடைபெற்று திருமாலின் அடியவர்களுடன் இறைவனை நாவுற வாழ்த்தி மகிழலானார்.
இவர் பெரிய பெருமாளாகிய இராமனிடத்தில் அன்புடையவர் ஆதலினால் இவரைப் பெருமாள் என்றும் குலசேகரப் பெருமாள் என்றும் வைணவப் பெரியார்கள் கூறலாயினர்.
அப்பாண்டிய நாட்டில் புத்தூர் என்னும் ஊரை அடுத்த காட்டில் வாழ்ந்த வேடர் குலத் தலைவனுக்கும் அவனது மனைவிக்கும் மல்லி வில்லி கண்டன் என்னும் இரு புதல்வர்கள் பிறந்து வேட்டையாடுவதில் வல்லவர்களாக இருந்தார்கள்.
கண்டன் புலியைப் பின் தொடர்ந்து சென்று அம்புகள் ஏவிய பொழுது அம்பிற்குத் தப்பிய புலி கண்டனைச் கொல்லவும் பின்னால் வந்த வில்லி இக்காட்சியைக் கண்டு வருந்தி திருமாலை எண்ணி அழுது வேண்டியதால் தம்பி கண்டன் உயிர் பெற்று எழுந்தான் என்றும் பின் வில்லி பெருஞ் செல்வம் பெற்றான் என்றும் அதனால் அவன் அந்த இடத்தில் திருமாலுக்கு உயர்ந்த ஒரு கோயிலை எழுப்பினான் என்றும் சொல்வர்.
அவ்வூரைச் சூழ்ந்த இடத்திற்கு மல்லி நாடு என்ற பெயரைத் தன் தாயின் நினைவாக வில்லி பெயரிட அப்பெயரே அந்நாட்டிற்கு வழங்கப் பெறுவதாயிற்று.
வில்லிபுத்தூரில் குடியேறிய மறையவர்களுள் முகுந்த பட்டர் என்னும் முன் குடிமி சோழிய பிராமணர் அவர்கட்கும் பதும வல்லி என்னும் நங்கைக்கும் ஓர் ஆண் மகவு பிறந்தது.
இவரின் பெற்றோர் இவருக்கு விட்டு சித்தன் என்ற பெயர் வைத்துத் தக்க வயதில் கல்வி கற்பித்து பின்னர் இவருக்குத் திருமாலுக்குத் தொண்டு செய்யப் பணிந்தனர்.
மூதாதையர் ஈட்டு வைத்திருந்த செல்வத்தில் ஒரு பெரும்பங்கைக் கொண்டு தோட்டம் அமைத்து பலவகை மலர்ச் செடிகளைப் பயிரிட்டு அம்மலர்களால் அழகிய மாலைகளைக் கட்டி அப்பதியில் உள்ள வடபெருங் கோயிலின்கண் எழுந்தருளியிருந்த திருமாலுக்குச் சார்த்தி வருவாராயினர்.
அவ்வமயம் வேத வேதாந்தங்களைக் கற்ற செல்வநம்பி என்னும் புரோகிதர் அரசனிடம் வர அவரை நோக்கி அரசன் அந்தமில் இன்பத்தை எவ்வாறு பெறலாம்?
பின்னர் அரசன் தனது அரியணைக்கு முன்புறத்தில் ஒரு தோரணக் கம்பத்தை நட்டு கிழிச்சீரையிலே பெரும் பொற்குவியலை இட்டு அப்பொற்கிழியை அக்கம்பத்தில் கட்டித் தொங்க விட்டு தாம் கூறும் உண்மைப் பொருளால் இப்பொற்கிழி தானே அறுந்து விழும் படி எவர் செய்கின்றாரோ.அவருக்கு இப்பொற்கிழி உரியதாம் என்று எல்லா இடங்களுக்கும் பறையறைத்து தூதர்கள் மூலமும் அறிவித்தான்.
விட்டுச்சித்தர் கனவில் தோன்றி பாண்டியன் அவைக்குச் சென்று பொற்கிழி தானே அறும் வண்ணம் உண்மைப் பொருளை உணர்த்தும்படி இறைவன் கூற இறைவன் பணியை மேற்கொண்டு மறுநாள் காலை பாண்டியனது நகர் சேர்ந்தார்.
விட்டு சித்தரைக் கண்ட அரசன் வணங்கி அருளிற் சிறப்புடையீர் தங்கள் வருகையால் என் மனம் மகிழ்ச்சியுற்றது என்று அரசனது அவையில் சிறந்ததோர் இருக்கை ஈந்து அமரச் செய்தான்.
அப்பொழுது அங்கிருந்த புலவர்கள் விட்டுச்சித்தரை அவமதிக்கும் முறையில் பார்த்து கற்றார் அவையில் சென்று ஒன்றை கூறுதலால் உண்டாகும் இழிவை எண்ணாது வந்தமை குருட்டுக் கண் இருட்டைக் கண்டு அஞ்சுமோ?
திருமாலின் திருவருள் பெற்றதன் காரணமாக அவையின் இடையில் வந்து அவை வணக்கம் கூறிய விட்டுச்சித்தர் வேத முடிவாயுள்ள உண்மைப் பொருளை தம் சொற்கள் கொண்டு விளக்கவுரையாற்றினார்.
விட்டுச்சித்தரால் ஆற்றப்பட்ட அவ்விளக்கங்களைக் கேட்டார்ப் பிணிக்குத் தகையவாய்க் கேளாரும் வேட்ப மொழிவதாகிய சொற்களால் அமைந்த ஆய்வுரையாகவும் அச்சொல்லை வெல்லுந் தன்மையில்லாமல் விழுமிய பொருள் பொதிந்ததாகவும் உண்மைப் பொருளை உணர்தற்கு ஏற்றதாகவும் இருந்தது.
மன்னரிடமும் செல்வநம்பியிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு வில்லிபுத்தூரை அடைந்த விட்டுச்சித்தர் கிழியறுத்துக் கொணர்ந்த பொன்னைக் கொண்டு வட பெருங்கோயிலைப் புதுப்பித்து அதனை அங்குள்ள திருமாலுக்கே உரியதாக்கினார் என்பர்.
இவருடைய பாசுரங்கள் பெரியாழ்வார் திருமொழி என்று வழங்கப்பட்டு நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தத்தில் முதற்கண் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
அங்ஙனம் அவதரித்த அப்பெண் குழவியை நந்தவனத்தில் பார்த்த பெரியாழ்வார் பெருங்களிப்புக் கொண்டு அப்பெண் குழந்தையை தமது மகளாகப் பாவித்துக் கோதை எனப் பெயரிட்டு வளர்க்கலாயினார்.
திருமாலடியவர்களாக அவதரித்து ஆழ்வார்களெனச் சிறப்பித்துக் கூறப் பெறும் பன்னிருவருள் பரமனைப் பக்தியினாலும் நாயகி பாவத்தினாலும் சொல் மலர்களாகிய பாமாலையைச் சுவைபடச் சித்தரித்ததோடு அமையாது தாமே நாயகியாக வேண்டும் எனும் எண்ணத்தோடு அரங்கனை ஆராதித்து அவனை நாயகனாகவும் அடைந்துய்யும் பேறு பெற்ற செல்வியே இக் கோதையாவாள்.
தனது தந்தையே வியக்கும்படி இளமை தொடங்கி எம்பெருமான் பற்றியே பக்திப் பெருவேட்கை கொண்டு அவனையே தாம் மணஞ்செய்து கொள்ளக் கருதி பரமனது பெருமைகளையே எப்பொழுதும் சிந்தித்தல் துதித்தல் முதலியன செய்து வாழ்ந்தார்.
பெரியாழ்வார் வட பெருங் கோயிலானுக்குச் சார்த்துதற்காகக் கட்டி வைத்த திருமாலையை அவரில்லாத காலத்து எடுத்துத் தம் குழலிலே தரித்துக் கொண்டு பெருமானுக்கு நான் ஒத்து இருக்கின்றேனோ எனச் சிந்தித்தல் மகிழ்தல் வழக்கம்.
அத்தோடு சிறந்த அணிகலன்களையும் அணிந்து உயர்ந்த பட்டாடையை உடுத்தித் தம்மை அலங்கரித்து அவ்வொப்பனையழகைக் கண்ணாடியில் கண்டு தந்தையார் காணாதவாறு மலர்மாலையைக் களைந்து முன்போலவே செண்டாகச் சுற்றி பூங்குடலையினுள்ளே வைத்து விடுதல் அவரது அன்றாட வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.
இங்ஙனம் பல நாட்கள் சென்றபின் ஒரு நாள் வெளியில் சென்ற ஆழ்வார் விரைவில் வீட்டிற்கு எழுந்தருளிய பொழுது மலர் மாலையைக் கோதை சூடியிருத்தலைப் பார்த்து கோபங் கொண்டு கடிந்துரைத்து அன்று இறைவனுக்கு மாலை அணியக் கொடாமல் அத்திருப்பணிக்கு முட்டுப்பாடு நேர்ந்ததற்கு மனம் வருந்தியிருந்தார்.
அன்றைய நாள் இரவில் இறைவன் ஆழ்வாரது கனவில் வந்து மாலை கொண்டு வராமைக்குக் காரணம் அறிந்து அவள் சூடிக் கொடுத்த மாலையே மணமிகுந்தது தமது உள்ளத்திற்கு தனி விருப்பமானது ஆதலின் இனி அத் தன்மைத்தான மாலையையே நமக்குக் கொண்டு வருவாய் என்றருளி மறைந்தனன் என்பர்.
பின்பு துயில் நீங்கப் பெற்ற விட்டுச்சித்தர் தமது மகளாக வாய்த்துள்ள கோதை மலர் மங்கையின் அவதாரம் என அறிந்து அவளுக்கு ஆண்டாள் என்றும் மாதவனுக்குரிய மலர் மாலையைத் தாம் சூடிக் கொண்டு பார்த்து மகிழ்ந்த பின் கொடுத்தது காரணமாக சூடிக் கொடுத்த நாச்சியார் என்றும் திருப்பெயரிட்டு அழைத்து வந்தார்.
ஆண்டாள் தமது பருவம் வளருந்தோறும் இறை அறிவும் பக்திகளும் உடன் வளர்ந்து வரப் பெற்று தமக்கு ஏற்ற காதலனாகக் கருதிய பரமன் மீது காதல் அதிகரித்த வராகி இனி அவனை ஒரு நொடிப் பொழுதும் கூடாது இருக்க முடியாது என்னுங் கருத்துடன் கண்ணனது பிரிவை ஆற்றாத ஆயர் மங்கையர் போலத் தாமும் நோன்புநோற்று உயிர் தரிப்பவராய் அவ்வெண்ணத்தைத் திருப்பாவை நாச்சியார் திருமொழி என்ற திவ்வியப் பிரபந்தம் மூலமாக இறைவனிடத்து விண்ணப்பஞ் செய்து வாழ்ந்திருந்தார்.
இந்நிலையில் பெரியாழ்வார் கோதையாரது திருமணம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிய போது ஆண்டாள் மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப்படில் வாழகில்லேன் என்று சொல்ல ஆழ்வார் பின்னை எங்ஙனம் நிகழ்வது?
பின்பு கோதையார் தந்தையாகிய பெரியாழ்வரிடம் நூற்றெட்டுத் திருப்பதிகளிலும் எழுந்தருளியுள்ள இறைவனுடைய பெருமைகளை விளங்க எடுத்துக் கூறியருள வேண்டும் என வேண்ட அவரும் அவ்வாறே விரித்துக் கூறினார்.
அங்ஙனம் அருளிச் செய்து வருகையில் ஆண்டாள் வட மதுரையில் எழுந்தருளிய கண்ணபிரானது வரலாற்றைக் கேட்டதும் மயிர்சிலிர்ப்பும் திருவேங்கட முடையானது வரன்முறையைச் செவிமடுத்த பொழுது முக மலர்ச்சியும் திருமாலிருஞ்சோலை மலையழகரது வடிவழகை அறிந்த மாத்திரத்தில் மன மகிழ்ச்சியும் பெற்று திரு அரங்கநாதனது பெருமை செவிப்பட்ட வுடனே அளவற்ற இன்பமடைந்து நின்றார்.
கோதையாருக்குத் திருவரங்கநாதன்பால் உண்டான விருப்ப மிகுதியை அறிந்த பெரியாழ்வார் தமது மகளின் மனம் மகிழ பின்பு கோதை நாச்சியார் தம் ஆற்றாமையைத் தணித்துக் கொள்ள எண்ணி வில்லிபுத்தூரை ஆயர்பாடி யாகவும் அப்பதியிலிருந்த பெண்களையும் தம்மையும் ஆயர்குல மங்கையராகவும் வட பெருங்கோயிலை நந்தகோபன் மனையாகவும் அப் பெருமானைக் கண்ணனாகவும் கருதித் திருப்பாவையைப் பாடியருளிப் பின்பு பதினான்கு திருமொழிகளைப் பாடியருளினார்.
என்று எண்ணியிருக்கையில் திருவரங்கச் செல்வன் ஆழ்வாரது கனவில் எழுந்தருளி உமது திருமகளைக் கோயிலுக்கு அழைத்துக் கொண்டு வாரும் அவளை யாம் ஏற்போம் என்றருளினார்.
பின்பு திருவரங்கநாதர் கோயிற் பரிவாரமாகியுள்ளவர் கனவிலும் தோன்றி நீவீர் குடை கவரி விருதுகள் வாத்தியங்கள் முதலியன பல சிறப்புக்களுடன் ஸ்ரீவில்லி புத்துரருக்குப் போய் ஆழ்வாரின் அருமைச் செல்வியாகிய கோதையை அவரது தந்தையாருடன் நம்பால் அழைத்து வருவீராக என்று பணித்தருளினன்.
பின்பு பாண்டிய நாட்டு வல்லபதேவன் கனவிலும் தோன்றி நீ பலருடன் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்குச் சென்று பெரியாழ்வாரின் மகளான கோதையை முத்துப் பல்லக்கில் ஏற்றி நம் திருவரங்கத் திற்கு அழைத்து வருவாயாக என்று அருளினாராம்.
கொண்டு விடியற்காலைக்குள் நகரை அலங்கரித்து திருமண விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்ய இறைவன் கனவில் சொன்னதைச் சொல்லி ஆழ்வாருக்கும் உணர்த்தினான்.
அலங்கரித்துக் கொண்ட ஆண்டாள் திருவரங்கன் அருகே சென்று எம்பெருமானது திருமேனியின்கண் மறைந்து அவனை என்றும் பிரியாது இருப்பவளாயினார் என்பர்.
விப்பிர நாராயணர் திருமணத்தில் விருப்பமற்று பல தலங்கள் தோறும் சென்று இறைவனை வணங்க எண்ணியவராய் முதற்கண் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலை அடைந்தார்.
அங்கு பள்ளி கொண்டிருக்கும் அரங்கநாதனைச் சேவித்து அவரது அழகில் ஈடுபட்டவராய் அங்கு மிக்க வனப்புள்ள நந்தவனத்தை அமைத்து பெரியாழ்வார் போன்று இறைவனுக்கு மாலை கட்டித் தரும் திருப்பணியை மேற்கொண்டு அங்கேயே தங்கலானார்.
அக்காலத்தில் திருவரங்கத்துக்கு வடக்கிலுள்ள உத்தமர் கோயிலில் மிக்க அழகுடையவளாய்த் தேவ தேவி என்னும் பெயருடன் தேவதாசி குலத்தில் பிறந்த ஒரு நங்கை தமக்கையுடன் நடனமாட உறையூருக்குச் சென்றாள்.
சோழன் முன்னிலையில் நடனமாடிப் பல பரிசுகள் பெற்றுத் திரும்புகையில் அவள் விப்பிர நாராயணரது நந்தவனத்தின் அழகில் ஈடுபட்டவளாய் அதற்குரியவனைத் தன் வயப்படுத்த எண்ணினாள்.
அவள் நான் தீவினையால் தாசி குலத்தில் பிறந்தேனாயினும் அத்தொழிலைச் செய்ய உடன்படாது தேவரீரது திருவடியைச் சரணடைந்து உயர்வு பெற நாடி வந்துற்றேன் என்றாள்.
பின்பு செடிகளுக்கு நீர் ஊற்றல் பூப்பறித்தல் மாலை கட்டுதல் சோலையை பாதுகாத்தல் முதலிய பணிவிடைகளில் எதை நியமித்தாலும் செய்துவரக் காத்திருக்கிறேன் என்றாள்.
விப்பிரநாராயணனும் அவளது கபட எண்ணத்தை உணராமல் உடன்பட்டு தாம் அமுது செய்து மிகுந்த உணவினைக் கொடுத்துவர அவளும் அதனை வாங்கி உட்கொண்டு அங்கேயே இருந்து வந்தாள்.
பல மாதங்கள் கழிந்த பின் ஒரு நாள் பெருமழை பொழிந்து கொண்டிருந்த பொழுது கருணை உள்ள அவர் அவள் நனைந்து வருதலைப் பார்த்து உள்ளே வந்து நிற்கும்படி கூறினார்.
அவளும் அருகில் வந்து தனது மென் மொழிகளாலும் மேனி மினுக்கினாலும் அவரது மனத்தைக் கவர்ந்து அவரைத் தன் வயமாக்கிச் சில காலம் அவருடனிருந்து பின்பு பொருள் இல்லாத அவரைப் பொருள் செய்யாது கைவிட்டுத் தன் வீட்டிற்குச் சென்று விட்டாள்.
அவ்விரவு கழிந்து பொழுது விடிந்த அளவில் பொன் வட்டில் காணாத கோயில் காப்போர் அதனை அரசனுக்கு அறிவிக்க அரசனும் அர்ச்சகர் பரிசாரகர் முதலானவர் களைத் தண்டித்து வருத்தினான்.
பின்னர் ஒற்றர் மூலம் தேவதேவியின் இல்லத்தில் பொன்வட்டில் இருப்பதை உணர்ந்து தேவதேவியை அழைத்து வினவ அவள் விப்பிரநாராயணரின் ஏவலாளாகிய அழகிய மணவாள தாசன் மூலம் விப்பிரநாராயணர் இதனை அனுப்பினார் என்றாள்.
அரசனும் களவாடிய பொருளை வாங்கினமைக்குரிய அபராதப் பொருளையும் பொன் வட்டிலையும் தேவதேவியிடமிருந்து பெற்றுப் பெருமாளுக்களித்து பின் விப்பிரநாராயணரைச் சிறையில் இட்டான்.
அரசனது கனவில் அரங்கநாதன் எழுந்தருளி தாசியிடத்துக் காதல் கொண்ட இவ்வந்தணருடைய கருமத்தைக் கழித்தற்பொருட்டு நாமே பொன்வட்டிலைக் கொண்டு போய்த் தந்து இவனைத் தண்டிப்பித்தோம் உண்மையில் இவன் கள்வனல்லன் தூய்மையாளனே என்று தெரிவிக்க அரசன் அமைச்சர் முதலானோரிடம் அறிவித்து அப்பொழுதே விப்பிரநாராயணரை விடுவித்து உபசரித்து அனுப்பிவிட்டான் என்பர்.
பெரியோர்கள் பாவங்கள் யாவும் நீங்குவதற்கு ஏற்ற பிராயச்சித்தம் பாகவதர்களுடைய திருவடித் தீர்த்தத்தை உட்கொள்வதே என்று கூறினார்கள்.
வைணவர்களுடைய திருவடித்தூளியாய் அவர்கட்குக் கீழ்படிந்து அடிமை பூண்டு ஒழுகி அதனால் தமக்கு அதுவே பெயராக அவர் தொண்டரடிப்பொடி என்று நாமம் பெற்றார்.
பின்னர் தனது அனுபவத்தைப் பிரபந்த மூலமாகப் பிறர்க்கு தெரிவிக்கக் கருதி திருமாலை திருப்பள்ளி யெழுச்சி என்ற திவ்வியப் பிரபந்தங்களை அருளிச் செய்து உலகத்தாரை வாழ்வித்து பல்லாண்டுகள் திருவரங்கத்தில் வாழ்ந்தார்.
தேவதேவியும் தான் உய்வு பெற எண்ணித் தனது பொருளனைத்தையும் அரங்கனுக்கே உரியதாக்கிவிட்டு கோயிலிலே மெழுகுதல் கோலமிடுதல் முதலிய பணிகள் செய்து தன் வாழ்நாளைக் கழித்தனள்.
தொண்டரடிப் பொடி ஆழ்வாருடைய பாசுரங்கள் யாவும் இன்னிசை உடையனவாய் பக்திச் சுவை நிறைந்து தேனினும் இனிமை பயப்பனவாய்ப் பொலிகின்றன.
ஊரெனப்படுவது உறையூர் எனப் போற்றி புகழும் சோழர் குல வேந்தர்களின் தலை நகராகும் உறந்தையம்பதி சரித்திரத்தில் பெருமைபடப் பேசப்பட்டுள்ளது.
திருமால் அருளால் பிறந்த இவர் தாம் புகுந்த குலத்துக்கு ஏற்ற யாழ்ப் பாடலில் தேர்ச்சி பெற்று அதனால் பாணர் குலத்தில் சிறப்புற்று விளங்கினார்.
திருப்பாணர் பின் அரங்கநாதருக்குப் பாடல் திருத் தொண்டு செய்யும் எண்ணத்தினராய்ப் புறப்பட்டு தாம் தாழ்ந்த குலத்தில் வளர்ந்தவராதலால் திருவரங்கத்தில் அடியிடத் துணியாமல் தென் திருக்காவிரியின் தென்கரையில் திருமுகத்துறைக்கெதிரில் நின்றுகொண்டு திருவரங்கநாதப் பெருமானைக் குறித்துப் பாடல்கள் அருளினார்.
இங்ஙனம் நாள்தோறும் வைகறையில் திருப்பாணர் திருவரங்கனைக் குறித்துப் பல பாடல்களைத் தம்மை மறந்து பக்தியால் பரவசப்பட்டு பாடிக் கொண்டிருப்பார்.
திருவரங்கநாதனை ஆராதிப்பவராகிய உலோக சாரங்க முனிவர் என்பவர் காவிரியில் நீராடித் திருமண் அணிந்து துளவமணி மாலையும் தாமரை மணி மாலை யும் கழுத்தில் அணிந்து கொண்டு திருவரங்கநாதன் திருமஞ்சனத்திற்கு நீர் கொண்டு செல்லப் பொற்குடத்தைக் கையிலேந்தி அங்கு வந்தார்.
இதனை முனிவரும் அர்ச்சகரும் கோயில் அதிகாரிகளுக்கு அறிவிக்க அவர்களும் இந்தச் செய்தியை அரசனுக்குக் கூற அமைச்சர்களுடன் அரசன் ஆராய்ந்தும் காரணம் காணாது விட்டுவிட்டனர்.
அரங்கரது ஆணையை நிறைவேற்ற எண்ணி அன்புடைப் பெரியார் பலரைத் தம்முடன் வரவழைத்துக் கொண்டு பாணர் பெருமாள் வழக்கமாக நின்று திருப்பாடல் தொண்டு புரியும் இடத்தை நாடிக் களிப்புடன் சென்றார்.
பாணர் பெருமாளை அணுகிய உலோக சாரங்கர் தலைமேல் கைகளைக் கூப்பி மும்முறை வலம் வந்து மண்ணிற் கிடந்து பாணருடைய திருவடிகளை வணங்கி யெழுந்தார்.
அதற்குப் பாணர் நீச்சனான அடியேன் திருவரங்கப் பெருநகரை மிதித்திடுதல் அதற்கு முனிவர் தேவரீர் நீர் மிதித்திட வேண்டா பெருமாள் கட்டளைப்படி அடியேனது தோளில் ஏறி யருளும் என்று வேண்டினார்.
திருப்பாணாழ்வார் இறைவனது திருவடி முதல் தலை வரையிலுமுள்ள அழகிய அவயவங்களெல்லாவற்றையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கண் குளிரப் பார்த்து சேவித்துக் களித்தார்.
மணவாளருடைய அழகிற் சிறந்த எல்லா அவயவங்களிடமும் தாம் நுகர்ந்த அழகையும் இன்பத்தை யும் உல்கத்தார் எல்லாரும் நுகர்ந்து இன்புற்று உய்யத் திருவுள்ளங் கொண்டார் அர்ங்கனது திருமேனியழகைச் சிறந்த பத்து பாட்டுக்களால் பாடினார்.
பின்னர் சில காலம் சென்றபின் மக்கள் பலருங் காணும்படி திருப்பாணாழ்வார் பெரிய பெருமாளுடைய திருமலரடிகளையணுகிக் கீழே விழுந்து வணங்கி அத்திருவடிகளினிடமே மறைந்து பேரின்ப வீட்டை அடைந்தார்.
அதனால் சோழ அரசன் இவர் பால் அன்பு மிக்கவனாகி இவருக்கு ஆலிநாட்டை அளித்து.அதற்குத் திருமங்கை என்னும் பதியை தலைநகராக அமைத்து இவரைத் தன் சேனைத் தலைவர்களுன் முதன்மையானவராகச் செய்து பரகாலன் என்னும் வீரப் பட்டத்தையும் அளித்தான்.
பின்பு பரகாலர் என்னும் பட்டப் பெயருடன் மங்கை நகரத்தை ஆட்சிபுரிந்த திருமங்கை மன்னர் திருவாங்கூரிலுள்ள மருத்துவர் இல்லத்திற்கு எழுந்தருளி அவரது வளர்ப்புப் பெண்ணாகிய குமுதவல்லியைத் தனக்குத் திருமணம் செய்துத் தரவேண்டும் என்று விண்ணப்பித்தார்.
குமுதவல்லியாரைத் தமது வாழ்க்கைத் துணையாக்கிக் கொண்ட திருமங்கை மன்னராகிய ஆழ்வாரும் நாள் தோறும் ஆயிரத்தெட்டு வைணவர்களுக்கு அன்னம் அளித்து ஆராதித்தார்.
மங்கை நகர மன்னரும் ஆழ்வாருமாகிய பரகாலரிடமிருந்து கப்பப் பணம் வருவதில்லை என்ற செய்தியும் மன்னருக்கு அமைச்சர்கள் எடுத்துரைத்தார்கள்.
பரகாலர் தனது ஆணையை மீறியதற்காகக் கோபங் கொண்ட சோழவேந்தன் தனது சேனாதிபதியை அழைத்து படையுடன் சென்று பரகாலனை அங்குப் பிடித்து வருமாறு ஏவினான்.
சேனாதிபதியும் யானை குதிரை காலாட்களுடன் சென்று பரகாலரை வளைத்துப் பிடிக்கப் பார்க்க மங்கை மன்னர் குதிரையின் மேலேறித் தம் படைகளுடன் வந்து ஆரவாரத்துடன் அவர்கள்மேல் விழுந்து சேனைகளை யெல்லாம் துண்டித்துத் துரத்தியோட்டி விட்டார்.
அஞ்சாமல் வருக என அழைத்து வீரத்தைப் பாராட்டியதுடன் தர வேண்டிய கப்பப்பணத்தை மட்டும் தரவேண்டும் எனவும் அதுவரையில் அமைச்சர்களின் பாதுகாவலில் பரகாலர் இருக்க வேண்டும் எனவும் பணித்தார்.
எனவே ஆழ்வார் அமைச்சர்களிடம் காஞ்சீபுரத்தில் பணம் புதைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளது அங்கு வந்தால் உங்கள் பகுதியைத் தருகிறேன் என்றார்.
அமைச்சர் ளும் அரசனிடம் சொல்லிவிட்டு காஞ்சீபுரம் சென்று வேகவதி தீரத்தில் பணம் இருக்கும் இடத்தை அடையாளம் கண்டு ஆழ்வார் மூலம் கண்டெடுத்த பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டதாகச் சொல்வர்.
வேந்தன் காஞ்சீபுரம் வரதராஜப் பெருமாள் பணம் தந்த செய்தியைக் கேட்டு வியப்புற்று இவர் மனிதர்களுள் மேம்பட்ட பெருமையுடையவர் என்று எண்ணி அவர் அளித்த கப்பப் பணத்தைக் கருவூலத்தில் சேர்க்காமல் ஆழ்வாரை அழைத்து அவரிடமே தந்து வைணவ பெருமக்களுக்கு உணவிடுவதற்கே செலவு செய்யவும் என்றார்.
இதனாலுண்டான அன்பினாலும் வியப்பினாலும் இறைவன் மீது ஆழ்வார்கள் திருமொழி திருக்குறுந் தாண்ட கம் திருநெடுந் தாண்டம் திருவெழுக் கூற்றிருக்கை சிறிய திருமடல் பெரிய திருமடல் என்கிற ஆறு பிரபந்தங்களையும் அருளிச் செய்தார் நம்மாழ்வார் அருளிச் செய்த நான்கு வேதங்களின் சாரமாகிய நான்கு பிரபந்தங்களுக்கும் ஆறு அங்கமாக ஆசு மதுரம் சித்திரம் வித்தாரம் என்கிற நான்கு விதமான கவிகளால் அருளிச் செய்து சிறப்புற்றார்.
திருமங்கையாழ்வார் திருமொழி அருளிச் செய்த தலங்கள் தோறும் சென்று ஆங்காங்கு எழுந்தருளியுள்ள திருமாலை வணங்கிப் பின் சோழ மண்டலத்திற்கு எழுந் தருளினார்.
அவ்வமயம் ஆழ்வாரின் சீடர்கள் நாலுகவி பெருமாள் வந்தார் நம் கலியன் வந்தார் ஆலி நாடர் வந்தார் அருள்மாரி வந்தார் கொங்கு மலர்க் குழலியர் வேள் வந்தார் மங்கை வேந்தர் வந்தார் பரகாலர் வந்தார் என்று விருது கூறிச் சென்றனர்.
பன்னிரு ஆழ்வார்கள் பாடிய நாலாயிரத் திவ்விய பிரபந்தத்திற்கு வைணவ ஆசிரியன்மார்கள் உரை வகுத்திருப்பதோடு தாமே நூல்களும் படைத்துள்ளனர்.
அவைகள் ஆதி பருவம் சபா பருவம் ஆரணிய பருவம் விரா பருவம் உத்தியோக பருவம் வீட்டும பருவம் துரோண பருவம் கண்ண பருவம் சல்லிய பருவம் செளப்திக பருவம் ஆகும்.
அருச்சுனனுக்கும் அவனது தேர்ச் சாரதியாக விளங்கிய கண்ணனுக்கும் நடந்த உரையாடலே பகவத்கீதை தன்னுடைய உறவினரை எதிர்த்துப் போர் செய்யத் தயங்கிய அருச்சுனனுக்குக் கண்ணபரமாத்மா தத்துவங்களை விளக்கிக்கூறி அவனுக்குத் தெளிவு உண்டாக்கினார்.
பாண்டவர் ஐவருக்கும் கெளரவர் நூறு பேருக்கும் இடையே நிகழ்ந்த போராட்டங்களில் திருமாலின் அவதாரமான கண்ணன்பாண்டவர் பக்கமிருந்து நீதியை நிலை நிறுத்தினார்.
ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற கோட்பாட்டையும் ஆண்களுக்கும் கற்பு வேண்டும் என்ற உயர்ந்த கொள்கையினையும் தந்தை சொல் மிக்க மந்திரமில்லை என்ற தத்துவத்தையும் இந்நூலில் காணலாம்.
கணவரின் பின் செல்வதே கற்புடைய மங்கையர்க்கழகு என்பதைச் சீதை வாயிலாகவும்உடன் பிறந்த பாசத்தை இலக்குவன் பரதன் வாயிலாகவும் எக்குடியில் பிறந்தாலும் அன்பால் உளம் ஒன்றுபட்டால் அனைவரும் உடன்பிறப்பே என்ற கொள்கையை குகன் அநுமன் சுக்ரீவன் வீடணன் வாயிலாகவும் பிறன் மனைவியை விரும்பினால் அழிவு நிச்சயமே என்பதை இராவணன் மூலமாகவும் கம்ப இராமயணம் உணர்த்துகிறது.
இது தவிர சரசுவதி அந்தாதி சடகோபர் அந்தாதி ஏரெழுபது குலோத்துங்கன் கோவை முதலிய அரசன் அல்லது ஆண்டவன் உலா வரும்போது மகளிருள் பேதை பெதும்பை மங்கை மடந்தை அரிவை தெரிவை பேரிளம் பெண் என்னும் ஏழு பருவத்தினரும் தத்தம் பருவத்துக்குத் தகுந்தபடி உணர்ச்சி கொண்டு அவர் மீது காதல் கொள்வர் என்பதை உலா நூல்கள் மூலம் அறிகிறோம்.
ஞானவினோதன் உலாவும் சொக்கநாதர் உலாவும் தத்துவராயரும் ஆளுடைய பிள்ளையார் திருஉலாவை நம்பியாண்டார் நம்பியும் ஏகாம்பரநாதர் உலாவை இரட்டைப் புலவரும் திருவாரூர் உலாவை அந்தகக்கவி வீரராகவ முதலியாரும் மேலும் சங்கர சோழன் உலா சிவஞான பலைய தேசிகன் உலா சிவந்தெழுந்த பல்லவராயன் உலா என்று பல உலா நூல்களும் உள்ளன.
பரணிகளுள் சிறந்ததாகப் போற்றப்படும் ஜெயங்கொண்டார் பாடிய கலிங்கத்துப் பரணியில் முதற் குலோத்துங்க சோழன் வடகலிங்கப் போரில் அனந்தவர்ம சோடங்கன் என்னும் மன்னனை வெற்றி கொண்ட சிறப்புப் பாடப் பெறுகிறது.
ஒட்டக்கூத்தர் இயற்றிய தக்கயாகப் பரணியில் தக்கனது யாகத்தை வீரபத்திரர் அழிப்பதைப் பாடுவதன் மூலம் இராசராசனின் வெற்றிச் சிறப்புக்கள் விளக்கப் படுகின்றன.
அவை புயவகுப்பு தவம் வண்டு விடுதூது அம்மானை பாண் மதங்கியார் கைக்கிளை சித்து ஊசல் களி மடக்கு ஊர் மறம் காலம் தழை விருப்புரைத்தல் தலைவியிரகல் சம்பிரதம் மேக விடுதூது.
கலம்பகச் செய்யுட்களைத் தேவர்க்கு நூறும் முனிவர்க்குத் தொண்ணுாற்றைந்தும் அரசர்க்குத் தொண்ணுறும் அமைச்சர்க்கு எழுபதும் வணிகர்க்கு ஐம்பதும் வேளாளர்க்கு முப்பதுமாக இயற்ற வேண்டும் என்றும் பொதுவாகக் கூறுவர்.
தெய்வத்திற்குரிய கலம்பகம் அவர் கோயில் கொண்டுள்ள திருத்தலத்தின் பெரையும் அரசர்க்குரிய கலம்பகம் அவரவர் பெயரையும் குறித்து உள்ளது.
பிள்ளைத் தமிழ் என்பது தம் புதல்வரை ஆண்டவன் காத்து அருள் புரிய வேண்டும் என்று பாடுவதும் தாலாட்டுப் பாடுவதும் மழலை பேசுமாறு தூண்டுவதும் கைகொட்டச் செய்வதும் முத்தம் தருமாறு வேண்டுவதும் தளர் நடை காணலும் நிலாவைக் காட்டி அழைப்பதும் சிற்றில் சிதைப்பதும் சிறுதேர் உருட்டலும் சிறுபறை முழக்கலும் முதலிய பிள்ளைகளின் விளையாட்டு நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டு உள்ளங் களித்தல் பிள்ளைத் தமிழ் பிரபந்தங்களில் காணப் பெறும் இன்பமாகும்.
மற்ற பிள்ளைத் தமிழ் நூல்கள் முத்துக்குமாரசுவாமி பிள்ளைத் தமிழ் குமரகுருபரர் அமுதாம்பிகை பிள்ளைத் தமிழ் சிவஞான சுவாமிகள் திருச்செந்தூர் பிள்ளைத் தமிழ் பகழிக் கூத்தர் சேக்கிழார் பிள்ளைத் தமிழ் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளை காந்திமதியம்மைப் பிள்ளைத் தமிழ் கம்பன் பிள்ளைத் தமிழ் நபிநாயகப் பிள்ளைத் தமிழ் ஆண்டவர் பிள்ளைத் தமிழ் என்பவைகள் இருக்கிறது.
தலைவன் பவணி வரவு அது கண்டு மகளிர் காமுறல் தலைவி வரவு பவணி வந்த தலைவனைக் கண்டு மயங்கல் சந்திரன் தென்றல் முதலியவற்றைப் பழித்தல் பாங்கி தலைவியை உற்றது என்னென வினாவுதல் தலைவியுற்றது உரைத்தல் தலைவனைப் பழித்துக் கூறல் தலைவி தலைவனைப் புகழ்ந்து கூறல் தலைவர் தூது வேண்டல் தலைவி தலைவனை அடையாளங் கூறல் குறத்தி வரவு தலைவி குறத்தியை மலைவளம் முதலியன வினாவுதல்.
குறத்தியிடம் குறி கேட்டல் குறத்தி தெய்வம் தொழுது குறி சேர்த்து நல்வரவு கூறல் தலைவி பரிசில் உதவி விடை எய்தல் குறவன் வருதல் புட்கள் வருதல் கண்ணி குத்தல் பறவை பிடித்தல் குறவன் குறத்தியை விருப்பமுற்றுத் தேடுதல் ஆகிய உறுப்புகள் குறவஞ்சியில் அடங்கியிருக்கும்.
இது பாட்டுடைத் தலைவனைப் போற்றுவதன் மூலம் நாட்டு வளம் உழவுத் தொழில் புரியும் எளியவர் வாழ்க்கைப் போன்றவற்றைச் சிறக்கக் கூறும் நூலாகும்.
திருவாரூர்ப் பள்ளு குருகூர்ப் பள்ளு திருமலைப் பள்ளு சிவசைலப் பள்ளு வடகரைப் பள்ளு வைசியப் பள்ளு சீர்காழிப் பள்ளு தில்லைப் பள்ளு கண்ணுடை யம்மை பள்ளு கதிரை மலைப் பள்ளு பறாலை விநாயகர் பள்ளு தண்டிகைக் கனகராயன் பள்ளு சேற்றுார்ப் பள்ளு திருவிடைமருதூர்ப் பள்ளு மாந்தைப் பள்ளு திருநீலகண்டன் பள்ளு போன்ற பல பள்ளு நூல்கள் தோன்றியுள்ளன.
தலைவன் தலைவியருள் விரகதாபத்தால் துன்புறும் ஒருவர் தம்முடைய நிலையைத் தெரிவிக்கும்படி மற்றவர் பால் உயர்திணையைச் சார்ந்தவரையேனும் அஃறிணையைச் சார்ந்ததையேனும் தூது விடுவிப்பதாகப் பாடுவது தூது நூலாகும்.
உள்ளம் ஒத்த தலைவனும் தலைவியும் மணம் கொண்டு இல்லறம் நடந்துங்கால் விருந்தினரைப் பேணுதல் போன்ற வாழ்வாங்கு வாழும் நெறியில் ஒழுகுதலைக் கற்பனை நயத்தோடு எடுத்துரைத்து ஒரு கோவையாக்கி கற்றோர்க்கும் கேட்டோர்க்கும் இன்பம் பயக்கும் துள்ளல் ஒசையால் அமைந்த கட்டளைக் கலித்துறைப் பாக்களால் பாடப்படுவது கோவை எனப் படும்.