sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உளுத்துப்போன அந்த மெடீரியா மெடிகாவும் சீமையிலிருந்து தளும்பி வழிந்த வைத்திய சாஸ்திரமுமே இந்திய விதேசி வைத்தியசாலை வடிகால்களில் ஓடின.
பெரிய கட்டுக் கோப்பில் தம் வம்சம் விருத்தியாகி லோகத்தின் அஷ்ட திக்கிலும் சென்று ஜயக்கொடி நாட்ட வேண்டும் என்று அவர் ஆசை கொள்ளாதவர் என்பதை அவருடைய ஏகபுத்திரன் மிஸ்டர் கிருஷ்ணசாமி நிரூபித்தான்.
ஸ்ரீமதி விசுவநாத பிள்ளை அதாவது சாலாச்சியம்மா விசாலாட்சியம்மாள் நிரந்தரமாக பிள்ளையவர்களின் சலித்துப் போன வைத்தியத்திற்கும் மீறின வயிற்று சம்பந்தமான வியாதி உடையவள் என்பதை மத்தியானத்தில் மட்டிலும் அருந்தும் கேப்பைக் கஞ்சி எடுத்துக் காட்டுகிறது.
சாலாச்சியம்மாள் பழைய காலத்து வேளாளக் குடும்ப நாகரிகத்து மோஸ்தர் பின்கொசுவம் வைத்துக் கட்டிய உடையுடனும் கழுத்து காதணிகளுடனும் வீடு நிறைந்து காட்சியளிப்பாள்.
மிஸ்டர் கிருஷ்ணசாமி அப்பாவின் வறுபுறுத்தலுக்காகப் பட்டணத்தில் வைத்தியப் படிப்பில் தகப்பனார் சென்ற பாதையில் நம்பிக்கைகொள்ள முயலுகிறான்.
அநுபவத்தின் கொடூரமான அல்லது இன்பகரமான சாயை விழாத நம்பிக்கையும் நேசப்பான்மையும் நிறைந்த வாலிபப் பருவத்தில் குடிமகன் மருதப்பன் தூத்துக்குடியில் கொழும்புக்குக் கப்பலேறினான்.
நூரளைத் தோட்டத் துரைகளுக்கும் உயர்தரத் தோட்ட உத்தியோகஸ்தர்களுக்கும் க்ஷவரத் தொழில் செய்து கை நிறையக் கொடுத்த பக்க்ஷிஸ் சம்பளம் உணவு இவற்றுடன் இடையிடையே தொல்லைப்படுத்திய மலைக்காய்ச்சலும் பெற்று கடைசியாகத் தன் முப்பதாவது வயதில் கொழும்பில் ஸலூன் வைத்தான்.
ஸலூன் முயற்சியில் நல்ல பலன் ஏற்பட்டதோடு சித்த வைத்தியசாஸ்திரத்தில் சிறிதளவு பரிச்சயம் பெற்றுக்கொள்ள அவகாசமும் கிடைத்தது.
இதனுடன் சமீபகாலமாக இலங்கை மருத்துவ குல அன்பர்களின் சர்ச்சைகளின் மூலஸ்தானமாக விளங்கும் இலங்கைத் தினசரி ஒன்றும் அவன் மன விசாலத்திற்கு உற்ற துணையாக இருந்தது.
அழகியநம்பியாபுரத்திற்கு பஸ் வந்துவிட்டது என்பதற்கு ரஸ்தாவின் இடப்பக்கத்துப் புளியமரத்தடியில் இருக்கும் எட்டாவது மைல் கல் அதற்குப் பக்கத்தில் உள்ள வயிரவன் பிள்ளை வெற்றிலை பாக்குக் கடை டாக்டர் விசுவநாத பிள்ளையின் நந்தவனம் என்ற புன்செய்த் தோப்பின் மூங்கில் கேட் இவை எல்லாவற்றிற்கும் எதிராக இருக்கும் மருதப்ப மருத்துவரின் இரண்டடுக்குக் காறை வீடு யாவும் பறைசாற்றினாற்போல் அறிவிக்கும்.
ரஸ்தாவில் இரு புறமும் மிகவும் நெருக்கமாக வளர்ந்த புளிய மரங்கள் பஸ் நிற்கும் ஸ்தானத்துக்கு அருகில் எப்போதோ ஒரு காலத்தில் நிறுத்திவைக்கப்பட்ட சுமைதாங்கிக் கல் அதன் குறுக்குக் கல் யதாஸ்தானத்தைவிட்டுக் கீழே விழுந்து எத்தனை காலமாயிற்றோ பொதுவாக நம்மில் பலர் தம்மை எந்த ஹோதாவில் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளுகிறார்களோ அதே உரிமையில் அதற்குச் சுமைதாங்கி என்ற பெயர் கிடைத்திருக்கிறது.
பலசரக்குக்கடைச் சுப்புப் பிள்ளை பட்டறையில் உட்கார்ந்து சுடலைமாடன் வில்லுப்பாட்டுப் புஸ்தகம் ஒன்றை ரஸமாக உரக்கப் பாடி கடைச் சாய்ப்பின் கீழ் துண்டை விரித்து முழங்காலைக் கட்டி உட்கார்ந்திருக்கும் இரண்டொரு தேவமாரை மறவர் மகிழ்வித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
தம்பலத்தால் வாயில் எச்சில் ஊற்று நிறைய நிறைய வாசிப்புக்கு இடையூறு ஏற்படாதபடியும் கீழே உட்கார்ந்திருப்பவர் மீது சிறிதும் தெறிக்காதபடியும் லாவகமாகத் தலையை வெளியே நீட்டி அவர் துப்பும்போது கடையின் பக்கத்துச் சுவரில் துப்பாமலிருப்பதற்கு நீண்ட நாள் அனுபவம் மட்டும் போதாது அதற்குத் தனித் திறமையும் வேண்டும் என்பது தெரியும்.
உலகத்தில் புகழையும் பெருமையும் சமாதி கட்டித்தானே வழிபடுகிறார்கள் அழகியநம்பியாபுர மறவர்களுக்கும் இந்தத் தத்துவ இரகசியம் தெரிந்திருந்தது என்றால் அவர்களைப் பற்றி மனிதர்கள் என்று நம்பிக்கை கொள்ளாமல் வேறு என்ன செய்வது?
வயது விவேகத்தைக் குறிக்க வேண்டிய நரைத்த தலை அந்தஸ்தைக் கொடுத்தது ஆனால் உடல் அநுபவமற்ற இளங்காளைகளின் கட்டு மாறாமல் இருந்தது.
வாரத்திற்கு நிலத்தைக் குத்தகை எடுத்து அதில் ஜீவிக்க முயலும் நம்பிக்கையின் அவதாரமான தமிழ்நாட்டு விவசாயிகளில் அவன் ஒருவன்.
இந்த இடைப் பேச்சைக் கேட்ட சுப்புப் பிள்ளை கண்ணில் போட்டிருந்த பித்தளைக் கண்ணாடியை நெற்றிக்கு உயர்த்தி சிறிது அண்ணாந்து பார்த்து அட்டமா சித்தியும் அங்கேயிருந்துதான் வந்திருக்கிறது.
இப்படிப்பட்ட விஷயங்களில் சுப்புப் பிள்ளையின் தீர்ப்புக்கு அப்பீலே கிடையாது ஏனெனில் பெரும்பாலும் அழகியநம்பியாபுரவாசிகளில் பலர் அவரிடமே குட்டுப்பட்டு சுவடிப் பாடம் கற்றிருக்கின்றனர்.
நம்மவூர்லே இருந்தானே கள்ளப்பிரான் பிள்ளை கட்டேலே போவான் அவன் வேலெமானத்தைப் பாத்திரச் சாமான் விக்கிறவன் தடுக்காட்டி... நானே நேர்லே கண்டெனே நம்ம வைத்தியர் வாளுக்குந்தான் தெரியும் என்று தலையை எதிர்வாடையை நோக்கி நிமிர்த்தி ஆட்டினார் சுப்புப் பிள்ளை.
சம்பத்துக் காரணமாக ஜாதி வித்தியாச மனப்பான்மையைச் சிறிது தளர்த்தி ஒரு விதத்திலும் பட்டுக் கொள்ளாமல் வைத்தியர்வாள் என்று மருதப்ப மருத்துவனாரை அழைப்பது அவரது சமீபத்திய சம்பிரதாயம்.
வைத்தியர்வாள் இச்சந்தர்ப்பத்தில் வீட்டு முற்றத்தில் ஏதோ பச்சிலைகளை ஸ்புடமிட்டு முகம் வியர்க்க ஊதிக் கருக்கிக் கொண்டிருந்தார்.
என்ன நம்ம கள்ளப்பிரான் பிள்ளே இருந்தானே... அவனைத் தான் பத்திச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்... அவனைப் பத்தித்தான் உங்களுக்கு நல்லாத் தெரியுமே... என்று கடையிலிருந்தபடி குரலெழுப்பினார்.
கடைப்பிள்ளைக்குத் திருநெல்வேலி டவுனிலிருந்து ஏதாவது சாமான் வரும் டாக்டர் விசுவநாத பிள்ளை வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்வம் சைவத்தின் உயர்வு ஆரியர் சூழ்ச்சி இத்யாதி விஷயங்களில் நம்பிக்கை கொண்ட ஜஸ்டிஸ் கட்சி அங்கத்தினர்தான் ஆனாலும்... அவர்களுக்கு ஹிந்து பத்திரிகை வரும் சமயா சமயங்களில் திருவனந்தபுரம் எக்ஸ்பிரஸில் வரக்கூடிய தொலைப் பிரயாணிகள் வருவார்கள்.
இரண்டொரு நிமிஷத்தில் பஸ் வந்து ஏக ஆர்ப்பாட்டமாகக் காய்ந்த சருகுகளை வாரி வாரி இறைத்துக் கொண்டு சுமைதாங்கி முன் நின்றது.
முன்புறம் க்ஷவரம் பின்புறம் பின்னல் ஈய வளையம் இழுத்துத் தோளோடு ஊசலாடும் காது இடையில் வேஷ்டியாகக் கட்டிய பழைய கிழிந்த கண்டாங்கிச் சேலை இக்கோலத்தில் இடுப்பில் சாணிக்கூடை ஏந்திய இரண்டொரு பறைச் சிறுமிகள் எட்டி நின்று கார் வினோதத்தைப் பார்த்தனர்.
டிரைவர் பக்கத்தில் இருக்கும் ஒண்ணாங் கிளாஸிலிருந்து கையில் வதங்கிப் போன பத்திரிகை ஒன்றைப் பிடித்துக்கொண்டு ஒரு மோஸ்தர் வாலிபன் நாஸுக்காக இறங்கினான்.
அவனது சென்னை பிராட்வே பாஷன் பிளேட் மூஞ்சியும் விதேசி மோஸ்தர் உடையும் யதாஸ்தானத்தை விட்டகன்ற மூலவர் போன்ற ஒரு விசித்திர சோபையை அவனுக்கு அளித்தன.
அந்தக் காட்டு மிராண்டி ரஸ்தாவில் அந்தப் பழைய பசலி பஸ் எப்படியோ அப்படி லண்டனில் பழசானாலும் சென்னையின் நிகழ்காலமான அவனது உடை மோஸ்தர் அந்தக் கி.மு.
மாஜி உத்தியோகஸ்தர் மகன் என்றால் கிராமத்தில் எப்பொழுதும் ஓர் அந்தஸ்து உண்டே அதைக் கொடுத்தனர் கடையில் பொழுது போக்க முயன்ற நபர்கள்.
பீடியை இரண்டு தம் இழுத்து எறிந்துவிட்டு வெற்றிலை போட்டுக் கொண்ட டிரைவர் ஸீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டு வண்டி புறப்படப் போகிறது.
அதில் ஒரு முஸ்லீம் அன்பர் பார்வைக்குச் செயலுள்ளவர் போல் முகத்தில் களை இருந்தது அவர் முன் ஸீட்டைப் பிடித்துக் கொள்ளும் நோக்கத்துடன் அவசரமாக அதில் குறிவைத்து ஓடிவந்தார்.
ஏறி உட்கார்ந்து வெளிக்கம்பியைப் பிடித்து உடலை முறுக்கிக் கொண்டு தலையணி ஒருபுறம் சரிய வைத்தியர்வாள் வரவேணும் ஒரு அவசரம் ஒரு நிமிட் என்றார்.
அதெத்தாங் கொஞ்சம் ஞாபகப் படுத்தலாமிண்டுதான்... இம்பிட்டுத்தான்... நீங்க வண்டியெவிடுங்க சலாம் என்று அவர் பேச இடங்கொடாமல் காரியத்தை முடித்துக் கொண்டார் மாப்பிள்ளை மரைக்காயர்.
நான் சின்ன எசமாஞ் சாமானெ எடுத்துக்கிட்டுப் போகுதேன் ஐயா கடயெ பார்த்துக்கலே பலவேசம் வாங்க எசமான் என்று மேல் துண்டுச் சும்மாட்டில் படுக்கையையும் தோல் பெட்டி மேல் துண்டுச் சும்மாட்டில் படுக்கையையும் தோல் பெட்டி ஒன்றையும் தூக்கிக்கொண்டு முன்னே நடந்தான் வேலாண்டி.
வியர்க்க விருவிருக்கச் சுற்றியலைகிறவர்களுக்கு வேப்ப நிழலுக்கும் எலுமிச்சைக் காட்டுக்கும் மத்தியில் கட்டப்பட்டிருக்கும் சவுக்கை பூலோக சுவர்க்கம்.
சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்திருந்த பிள்ளை எழுந்து குனிந்த வண்ணம் மூக்குக் கண்ணாடியின் மேல்வழியாகப் பார்வையைச் செலுத்தி லீவு வர்ரதாக எளுதியிருந்தான் எங்கே?
ஐயா ஒங்ககிட்ட ஒரு சமுசாரமிலா கேக்கணுமிண்ணு இருக்கேன்... நம்ம கொளத்தடி வயலிருக்கெ முக்குருணி வீசம் அது வெலைக்கி வந்திருக்கரதாவப் பேச்சு ஊசலாடுது அதான் நம்ம பண்ணையப் பிள்ளைவாள் வரப்புக்கு மேக்கே இருக்கே அதான்.
மூக்கம் பய படுத பாட்டெப் பாக்கலியா பண்ணையார்வாள்தான் கண்லே வெரலே விட்டு ஆட்ராகளே ஒரு வேளை அது மேலே அவுகளுக்குக் கண்ணாருக்கும் சவத்தெ விட்டுத் தள்ளும் என்னய்யா அவுகளுக்குப் பணமிருந்தா அவுஹமட்டோ டே அவுக பண்ணையார்ன்ன கொடிகட்டிப் பறக்குதா?
மேல்வானத்துச் சிவப்புச் சோதியும் பகல் முழுதும் அடங்கிக் கிடந்து மாலையில் பரப்பரப் என்று ஓலை மடல்களில் சலசலக்கும் காற்றுந்தான் சூரியன் வேலை ஓய்ந்ததைக் குறிக்கின்றன.
குளக்கரைக்கு ஏரிக்கரை மேல் போகும் ரஸ்தாவில் முண்டாசு கட்டிக் கொண்டு கையில் இரண்டொரு பனை மடல்களைப் பிடித்த வண்ணம் நடந்து வருகிறார் சுப்புப் பிள்ளை.
குளத்துக்குக் கீழ்புறமிருந்து ரஸ்தாவுக்கு ஏறும் இரட்டை மாட்டு வண்டித்தடத்தின் வழியாக வண்டிக்காரனுடைய தடபுடல் மிடுக்குகளுடன் மாட்டுச் சலங்கைகள் கலந்து புரள குத்துக்கல்லில் சக்கரம் உராயும் சப்தத்துடன் ஒரு இரட்டை மாட்டு வண்டி மேட்டிலிருந்த ரஸ்தாவில் ஏறிற்று.
வண்டியுள் திண்டில் சாய்ந்திருந்த பண்ணையார் சிதம்பரம் பிள்ளை ஏடே வண்டியை நிறுத்திக்கொ என்று உத்தரவிட வண்டி சிறிது தூரம் சென்று நின்றது.
அவுஹதான்... அவுஹளோட சமுசாரத்தோட ஒடப்பிறந்தாளெ மருந்தூர்லே குடுத்திருந்தது அவ செல்லாயிப்போனா... பதினாறு... போயிட்டு வாரேன் அவ வராமெ இருப்பாளா?
கூடத்தான் வந்தா அங்கே ஆள் சகாயம் ஒண்ணுமில்லே இருந்துட்டு வாரனேன்னா விட்டுட்டு வந்திருக்கேன் இப்பொ அவ இங்கெ சும்மாதானெ இருக்கா?...
கரைச் சரிவில் செருப்பை விட்டுவிட்டுத் தண்ணீருள் இறங்கிய பண்ணையார் பலத்த உறுமல்கள் ஓங்காரங்கள் முழங்க கால் முகம் கழுவ ஆரம்பித்தார்.
முன்பே தம் மாலைப் பூஜை விவகாரங்களை ஒரு மாதிரி முடிவுகட்டிய சுப்புப் பிள்ளை வேஷ்டி துவைக்கும் கல்லில் அமைதியாக உட்கார்ந்து காரியம் முடியட்டும் என்று எதிர்பார்த்திருந்தார்.
திருநீறிட்டு திருமுருகாற்றுப்படையையும் திருவாசகத்தில் இரண்டொரு செய்யுட்களையும் மனனம் செய்துவிட்டு சிவா என்ற குரலெழுப்பிக் கரையேறினார் பண்ணையார்.
இண்ணக்கி புதிய தெரஸர் புள்ளெவாள் கெணத்துலெ குளிச்சுக்கிட்ருக்கப்பச் சொல்லுதான் பண்ணையப் பணம்னா அவுகமட்டோ ட ஊரெல்லாம் என்ன பாவட்டா கட்டிப் பறக்குதா?
என்று உங்களெ ஒரு கை பாத்துப்பிட்டுத்தான் விடுவானாம் பாருங்க ஊரு போரபோக்கை சவம் கொலைச்சா கொலைச்சுட்டுப் போகுது அவர் இப்ப மருத்துவர்லா அப்படித்தான் இருக்கும் எதுக்காம் இவ்வளவும்?
இந்தவூரு புள்ளெமாரே அப்படித்தானாம் எப்பவும் அடாபிடியாம் அவன் கிட்ட காரியம் நடக்காதாம் அப்பிடியா சேதி ஏலே தொப்ளான் நாங்க நடந்து வருதோம் வண்டியைக் கொண்டுபோய் அவுத்துப் போட்டுப்புட்டு எந்த ராத்திரியும் மூக்கன் பயலே கையோட புடிச்சா நாம வாங்குதாப்லியே காம்பிச்சுக்கப்படாது தெரஸர் பிள்ளை வாள்தான் வேணும்னாஹள்ளா அவக பேரச் சொல்லி வைக்கது.
குடல் பலகீனப் பட்டுப் போச்சே எது குடுத்தாலுந்தான் ஒடலோட ஒட்டமாட்டேங்குதே நான் ஒரு முறையைப் பிரயோகம் பண்ணிப் பாக்கட்டுமா?
இந்த முறையிலே எத்தனையோ பேருக்கு உடம்பு குணமாயிருக்கிறதே நானெ செய்திருக்கிறனே இவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் சவுக்கைக்கு வெளியில் செருப்புச் சப்தம் கேட்டது.
ராசா நீதான் பிள்ளைவாள் கடையிலே போயி ஒரு பொகயிலைத் தடை வாங்கிட்டு வா... என்று வருகிறவர்களுக்காகத் தாம்பாளத்தில் வைத்திருக்கும் வெற்றிலையை அடுக்கிப் பண்ணையார் முன்பு வைத்தார்.
இல்லெ ஒரு பத்து முப்பது ரோசாக் கம்பு வச்சுத் தளுக்க வச்சா பிரயோசனமுண்டு ஒரு பயலைப் போட்டாப் போகுது என்றார் சிதம்பரம் பிள்ளை.
தெரஸர் பிள்ளைவாள் ஒங்ககிட்ட ஒரு விசயமா கலந்துகிட்டுப் போகலாமுண்ணு வந்தேன் ஐயாவும் வந்தாஹ ஊர் விசயம் தலை தெறிச்சுப் போய் அலயரான்கள் சில பயஹ இப்பிடி வாருங்க... என்று எழுந்து விசுவநாத பிள்ளையை வெளியில் அழைத்துக் கொண்டு போனார் சுப்புப் பிள்ளை.
ராசா நீ வீட்டுக்குப் போயி கண்ணாடி அலமாரியிலே சாவிக் கொத்தை வச்சிட்டு வந்துட்டேன்... எடுத்தா... அப்பிடியே அம்மைக்கி அந்த டானிக்கை எடுத்துக் குடு... எல்லாம் நாளைலேயிருந்து ஒன் வயித்தியத்தெப் பாக்கலாம்... என மேல்வேஷ்டியை எடுத்து உதறிப் போட்டுக் கொண்டு வெளியேறினான் மகராஜன்.
சவத்துப் பய இப்பம் வருவான்... ராத்திரி பத்திரத்தை எளுதி முடிச்சுக்கிடுவோம்... காலெலெ டவுனுக்குப் போயி ரிஸ்தர் பண்ணிப் போடுதது... கூச்சல் ஓஞ்சப்பரம் பத்திரத்தெ எம்பேருக்கு மாத்திக்கலாம்... நாலைந்து நாள் கழிந்து ஒரு நாள் மத்தியானம்.
வயல் காட்டு வரப்புகளில் படர்ந்து கிடக்கும் அவருக்கு மட்டும் தெரிந்த சில மூலிகைப் பச்சிலைகளைக் கை நிறையப் பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டு குளக்கரை மேல் போகும் ரஸ்தாவில் ஏறி மறுபுறம் செங்குத்தாக இறங்கும் கல்லடுக்கிய சரிவு வழியாக இறங்கி மருத்துவ மருதப்பனார் பச்சிலைகளைக் குளத்திலிட்டு அலச ஆரம்பித்தார்.
தலையில் முக்காடாக அணிந்திருந்த துணி விலகி விலகிக் குனிந்து வேலை செய்வதற்கு இடைஞ்சல் கொடுத்ததால் நிமிர்ந்து நின்று தலையில் கிடந்த துண்டை எடுத்து இடுப்பில் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு மறுபடியும் குனிந்தார்.
வைத்தியரய்யா என்ன தெரஸர் பிள்ளைவாள் ராவோட ராவா மூக்கன் நெலத்தைக் கொத்திக்கிட்டுப் போயிட்டாகளாமே என்ற குரல் மருத மரக்கிளை ஒன்றிலிருந்து கேட்டது.
மூக்கம் பய கொளும்புக்கில்லா போயிட்டானாம்... அந்தப் பயலுக்கு என்ன அவசரம் இப்பிடி அள்ளிக்கிட்டுப் போவுது... மூதி தொலைஞ்சுட்டுப் போகுது.
அண்ணெக்கி வந்து மூக்காலே அளுதானேன்னு பாத்தேன்... ஊர்லே தேவமாருன்னு பேர் வச்சுக் கிட்டு பூனையாட்டம் ஒண்டிக்கெடந்தா என்னதான் நடக்காது... புள்ளைமாருக்குன்னுதான் இந்த வூரா... அப்போ நாங்க போயிருந்தோம்... அதெத்தான் அத்துப் பேசட்டுமே... என்னடே தொப்ளான் எங்கே அவசரம்?
தலை தெறிக்க ஓடிவந்த தொப்ளான் நீங்க இங்கியா இரிக்கிய தெரஸய்யா சமுசாரத்துக்குத் தடபுடலாக் கெடக்கு ஒங்களெ சித்த சத்தங்காட்டச் சொன்னாவ டவுன் பஸ்ஸு போயிட்டுதா?
வேலாண்டி நான் அப்பம் ஒரு சேதி சொன்னேனே பாத்தியா பாத்துக்கோ... நேற்றிரவு பன்னிரண்டு மணி சுமாருக்கு ஸ்ரீமதி விசுவநாத பிள்ளை அதாவது சாலாச்சி ஆச்சி இறந்துபோனாள்.
வெளிப் பெஞ்சியில் பண்ணையார் சிதம்பரம் பிள்ளை தமது ஓயாத வெற்றிலைத் துவம்சத்துடன் துஷ்டிக்கு வருகிறவர்களோடு பேசியும் சிற்றாள்களையும் சுப்புப் பிள்ளையையும் வேலை ஏவிக்கொண்டும் இருக்கிறார்... சாலாச்சியம்மையின் தேகம் பலஹீனப்பட்டுப் போயிருந்தாலும் மகராஜனது இயற்கை சிகிச்சை பிரயோகிக்கப்பட்டிராவிட்டால் இவ்வளவு சீக்கிரத்தில் விழுந்துவிட்டிருக்காது.
கையைப் பிடித்துப் பார்த்துவிட்டு இன்னும் நாற்பத்தெட்டு நாழிகை கழித்துத்தான் ஏதும் சொல்ல முடியும் அதுவரை உடம்பில் சூடு விடாமல் தவிட்டு ஒத்தடம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று அபிப்ராயம் சொல்லிவிட்டு வெளியேறினார்.
இரவு எட்டு மணிக்கு வந்த டாக்டர் கொடுத்த இரண்டு இஞ்செக்ஷேன்கள் சுமார் ஒரு மணிநேரம் கவலைக்கிடமான தெளிவை உண்டாக்கின.
மகனுக்குப் பண்ணையப் பிள்ளை மகளை முடிச்சுவைக்கப் பார்க்கக் கொடுத்து வைக்கலியே என்ற ஏக்கத்தோடு ஆவி பிரிந்தது... இரண்டு தென்னங் கீற்றுகளை இழுத்துவந்து தொப்பென்று போட்ட பலவேசம் மாடசாமியத்தானெ கேக்கிய?
இனிமே குடிமகன் இந்த வேலைக்கு வரமாட்டான் அவன் தொளில் இதில்லே இனிமேச் செய்ய முடியாதாம்ணு போய்ச் சொல்லுன்னு சொல்லிப்பிட்டாரு என்றான் பலவேசம்.
ரெண்டு சிறுக்கி மகன்களையும் பின்கட்டுமாறாக் கட்டிக் கொண்டா முதுகுத் தொலியே உறிச்சுப்பிடரேன் என்று கர்ஜித்தார் சிதம்பரம் பிள்ளை.
ஒங்கிளுக்கு ஊரு வளமே தெரியாது அம்பட்டப் பயலா காரியமாத் தெரியலியே ஏலே நீ புளிய மிளார் நல்ல பொடுசாப்பாத்துப் பறிச்சுக்கிட்டு வாலே தொப்ளான் என்று மறுபடியும் கர்ஜித்தார் சிதம்பரம் பிள்ளை.
கால்மணிக்கூறு கழிவதற்கு முன் சிதம்பரம் பிள்ளை சுக்ரீவாக்ஞையின் பலன் ஏக இரைச்சலோடு விசுவநாத பிள்ளை வீடு நோக்கி வந்தது.
மேல்துண்டை வைத்துப் பின்கட்டுமாறாக மருதப்பரையும் மாடசாமியையும் கட்டிக் கழுத்தைப் பிடித்து நெட்டித் தள்ளிக் கொண்டே வந்தான் வேலாண்டி.
திரும்பினியா பாளெ யறுவாளெக்கொண்டு தலையைச் சீவிப்புடுவேன் நடலெ என்ன முளிக்கே என்ற அதிகாரத் தொனி பின்னால் வயிற்றிலடித்துக் கொண்டு ஓலமிட்டுவரும் நாவிதக் குடும்பத்தின் இரைச்சலுக்கு மேல் கேட்டது.
ரொம்ப உறுக்கிரஹளே மனிசனைக் கட்டிப் போட்டு அடிக்கதுன்னா நாய அநியாயமில்லையா இண்ணக்கி சிரிக்கிரவுஹ நாளைக்கி வாரதையும் நினைச்சுப் பாக்கணும் என்றார் மருதப்பர்.
நாசுவப் பயலா காரியமாத் தெரியலெயெ வேலாண்டி அவன் மொளியை முழங்காலைப் பேத்துக் கையிலெ குடு அவனுக்குக் குடுக்கிற கொடைலே இவன் சங்கெத் தூக்கணும் என்ன பாத்துக்கிட்டு நிக்கே?
விசுவநாத பிள்ளை ஓடியே வந்து வேலாண்டியிடமிருந்த குறுந்தடியைப் பிடுங்கிக் கொண்டு அண்ணாச்சி பாக்கச் சகிக்கலே காரியத்தைப் பாத்துச் செய்யணும்.
சவத்தெ அவுத்து விடுடா இந்தத் தெசேலே தலைவச்சுப் படுத்தா மாறுகால் மாறுகை வாங்கிப் போடுவேன் ஓடிப்போ நாயே என்று கர்ஜித்தார் சிதம்பரம் பிள்ளை.
அவிழ்த்துவிடப்பட்ட மருதப்பரும் மனைவியின் கைத்தாங்களில் நொண்டிக் கொண்டே தூரத்தில் சென்று ஒரு பிடி மண் எடுத்து வானத்தில் எறிந்து இப்பிடி சுட்ட மண்ணாப் போகணும் என் வயிரெரியிராப்லே போணும் என்று ஏச்சு அழுகையுடனே கூவிவிட்டுச் சென்றார்.
மாடசாமி முதுகுவலிக்குக் காரணமே வைத்தியர் மருதப்பர் அவனுக்கு முன்பு கொடுத்திருந்த சிறுகடன் தான் என்றும் அதைத் திருப்பிக் கொடு அல்லது இந்த வேலை செய் என்று போதிக்கப்பட்டது என்றும் சிதம்பரம் பிள்ளைக்கு அறிவிக்கப்பட்டது.
போலீஸுக்கு கீலீஸுக்கு எட்டுச்சுன்னா அவன் தலை அவன் களுத்திலே இருக்காது என்று மருதப்பருக்கு வேலாண்டி மூலம் எச்சரித்தனுப்பிவிட்டு விசுவநாத பிள்ளைக்குத் தக்க சமாதானங்கள் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
மனைவியையிழந்தது தெருக்கூத்தாகக் கிரியை நடந்தது உத்தியோக காலத்தில் சர்க்காரின் அதிகார எல்லையைத் தெரிந்து கொண்டிருந்தது எல்லாம் அவரை ஒரேயடியாகப் பீதியடிக்க வைத்துவிட்டன.
போதாக் குறைக்குத் தாழ்த்தப்பட்ட கிராமங்களில் அவமானகரமானது என்று கருதப்படும் ஒரு தொழிலைச் செய்யும் ஜாதி சில சமயத்தில் ஊரையே அழித்துவிட வேண்டும் என்ற நபும்ஸகக் கோபம் அவரைத் தகித்தது.
சவத்துப் பயல்களைச் சரிக்கட்டிப் பாருங்க இல்லாட்டா அங்கயெப்போல மலையாளத்து அம்பட்டனெ குடியேத்திப் போடுவோம்... என்று மூட்டை கட்டி வந்து இலவச அபிப்பிராயம் சொல்லிவிட்டுச் சென்றனர் பலர்.
சிதம்பரம் பிள்ளையின் முரட்டுத் தைரியத்தில் டாக்டருக்கு நிலைதளராத நம்பிக்கை டாக்டரின் குருட்டுக் குழந்தைத் தன்மையில் அவருக்கு ஒரு முரடனின் பிரேமை.
பண்ணையார்வாளெப் பாக்க வந்தேன் அன்னா அவுஹளே நிக்காஹளே நீங்க மூக்கன்கிட்ட வாங்கினிஹளாமில்லா அந்த நெலத்தை எனக்கு முன்னாலேயே அடமானம் வச்சிருந்தான் சமுசாரத்தைச் சொல்லிப்புட்டுப் போகலாமுண்ணு வந்தேன்.
நம்ம வைத்தியர்வாளும் அவுஹ பொஞ்சாதியும் நேத்துத்தான் இஸ்லாத்தைத் தளுவினாஹ இந்த பஸ்லேதான் நம்ம கடெலே மானேசராயிருக்க கொளும்புக்குப் போராஹ என்றார் மரைக்காயர்.
எதிரிலிருந்த மங்கிப் புகையடைந்த மண்எண்ணெய் விளக்கருகில் ஓர் மாணவன் கையிலிருந்த புத்தகத்தில் ஏகாக்கிர சிந்தையாக இருந்தான்.
ஆமாம் ஆமாம் என்று ஈரம் சொட்டிக் கொண்டிருந்த தலையைத் துடைத்துக்கொண்டே வின்சென்ட் ஸ்மித் என்பார் எழுதிய இந்திய சரித்திரத்தை எடுத்துப் புரட்டினான்.
அடிமை அரசர்களினால் உண்டான நன்மைகள் என்ற பகுதியைத் திருப்பி வைத்துக்கொண்டு நாலாயிரப் பிரபந்தத்திற்காகத் தொன்று தொட்டு ஏற்பட்ட ராகத்தில் வாசிக்க ஆரம்பித்தான்.
மிஸ்டர் நடேசனும் தனது மூளைக்குப் பக்கபலமாக ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்துக்கொண்டு இருந்தவர் இரண்டு மூன்று நிமிஷம் கழித்து இதெல்லாம் எக்ஸாமினேஷனு க்கு வராதுவே வந்தாலும் ஜமாய்த்துவிடலாம்.
அட்டைகள் இரண்டும் அந்தர்த்யானமாகி பக்கங்கள் ஒன்றோடொன்று ஒத்துழையாமை செய்து கொண்டிருந்த ஒரு காகிதக் குப்பையை எடுத்தார்கள்.
இவ்வளவு அனந்த கல்யாண குணங்களும் நிறைந்த அந்த நோட்டுப் புஸ்தகத்தைப் பலவிதமாகப் புரட்டி ஒரு மாதிரித் திருப்தியடைந்தவன்போல் பர்மிய யுத்தங்களின் சுருக்கம் என்ற பகுதியைப் படிக்க ஆரம்பித்தான்.
பிரிப்பேர் பண்ணவே தெரியலையே என்று கடிந்து சுருக்க வழி சொல்லித் தந்த மிஸ்டர் நடேசன் அதற்குள் அணைந்துபோன சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக் கும்பரேசக பூர்வமாக பிரம்ம பத்திரத்தின் சூக்ஷ்ம சக்தியை வெகு சுவாரஸ்யமாக ஆகர்ஷித்துக்கொண்டு இருந்தார்.
இந்த ஹாட் ஸ்ன்லே வந்தது ரொம்ப டயர்டாக இருக்கு என்று சொல்லிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்த நடேசன் ஒரு பாயை விரித்துக் கொண்டு சாய்ந்தான்.
சாயங்காலத்திற்குள்ளாவது இண்டியன் ஹிஸ்டிரியை முடித்துக்கொண்டு பாலிட்டிக்ஸ் ஆரம்பித்து விடலாம் என்றார் மிஸ்டர் ராமசாமி.
வேதாரண்யத்தில் கதவைத் திறக்கச் செய்யும்படி பாடினார்களாமே அந்தப் பாட்டைவிடப் பன்மடங்கு சக்தி வாய்ந்தது உடனே ரைட்டர் முகம் மலர்ந்து உபசரிக்க வேண்டுமென்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன் எதிரே இவர்களுடைய சரித்திர ஆசிரியர் வந்தார்.
அட்சரம் பிசகாமல் அவர் படித்த புத்தகங்களின் கதம்பமாக இருக்கும் அவர் பிரசங்கங்கள் சரித்திரங்களை யூனிவர்சிட்டி கேள்விகளின் விடைகளாக மாற்றிக் கற்றுக்கொடுப்பதில் நிபுணர் பரீட்சையில் மாணவர்கள் தோற்காதபடி பார்த்துக் கொள்வதிலும் நிபுணர்.
கிண்டிக்கும் சர்வகலாசாலைக்கும் ஒரே விதமான நியாயம் ஒரே விதமான போட்டி ஜயிக்கும்வரை அல்லது பணம் இருக்கும்வரை வரையாது கொடுக்கும் வள்ளல்களாக இருக்க வேண்டும்.
உள்ளே பரீட்சைப் புலியைப் பத்து மணிக்கு மாணவர்களுக்காகத் திறந்துவிடுவதற்காகவோ என்று எண்ணும்படி கதவுகள் சிக்கென்று அடைக்கப்பட்டிருந்தன.
கலாசாலை வேலைக்காரன் பொன்னுசாமி வேலைக்காரன் என்றால் பொன்னுசாமிக்குக் கோபம் வந்துவிடும் பியூன் என்று சொல்லவேண்டும் ரைட்டர் அய்யரைப் பின்பற்றி ஒரு பெரிய காகித மூட்டையை எடுத்துச் செல்லுகிறான்.
நான்கு வார்த்தை அதிகமாக எழுதிவிட்டால் பாஸாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கை ஒரு பையனைப் பண்டிதர் இழுப்பிற்கும் விடாமல் எழுதச் செய்கிறது.
வைரவன் பிள்ளை மனக்கண்முன் மணக் கோலத்தில் பதினாறு வயதில் பார்த்த வள்ளியம்மை யாச்சியின் உருவம் நின்றது... ஸ்ரீமான் உலகநாத பிள்ளை பரம வேதாந்தி.
தம்முடைய பரம்பரைத் தன்மைக்கு மாறாக சைவ சித்தாந்தத் தத்துவங்களை ஒதுக்கி மடத்துச் சைவம் ஏகான்மவாதம் என்று ஒதுக்கிய அத்வைதத்துக்குள் தம்மை இழந்தார்.
காந்திஜி பட்டினி கிடக்கிறார் என்றால் ஊரே அல்லோலகல்லோலப்படும் பத்திரிகையும் மகாலிங்கய்யர் ஓட்டல் இட்டிலி மாதிரி விற்பனையாகும்.
திலகர் கட்டடத்தில் கூடி நீண்ட பேருரைகள் செய்வோம் நீண்ட அறிக்கைகள் வெளியிடுவோம் கோழைத்தனத்துக்கு அஹிம்சைப் போர்வை போர்த்திக் கொள்வோம் கருத்து வேற்றுமைகளை நயமாக சுசிபிப்போம் ஆவேசம் காட்டிய ஒரு சிலர் கொலை ஆபத்தில்லையெனவும் சௌகரியம் உண்டு எனவும் பொழிந்து பாராட்டுவோம் தனிப்பட்ட முறையில் இந்தப் பசங்களே இப்படித்தான் சார் என்று சொல்லுவோம் இதற்கெல்லாம் பேப்பர் அவசியம் மேலும் ஹோம் மாத்திரைக்கு விலாசம் தெரிந்துகொள்ள பேப்பர் ரொம்ப முக்கியம்.
தென்னாட்டில் திருச்செந்தூர் பிராமணர்கள் முன்குடுமி வைத்திருப்பார்கள் குயத்தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள வகுப்பினரும் முன் குடுமி வைத்திருப்பார்கள்.
நிற்க ஸ்மார்த்தர்கள் யாவரும் ஏகான்மவாதிகள் ஆகையால் அவர்களை வைவது சங்கர சித்தாந்தத்தை நோக்கி எய்யும் பாசுபதாஸ்திரம் என்பது குருக்களையாவின் அந்தரங்க நம்பிக்கை.
உலகநாத பிள்ளைக்கு இது தைக்காது ஏனென்றால் சுப்பையரிடம் ஏதோ பாக்கி தண்ட வேண்டும் என சென்ற பத்து வருஷங்களாக குருக்களையா சொல்லிவரும் புகார் மனசை அந்தத் திசையிலேயே திருப்பிவிடும்.
வேலாயுதத் தேவரின் தாயார் மருதி கொளும்பில் உள்ள தன் பேரனுக்கு முக்காலணா கார்டில் மகாபாரதத்தில் ஒரு சர்க்கத்தையே பெயர்த்து எழுதுகிற மாதிரி ஒரு மாத விவரங்களை எழுதுவதற்கு பிள்ளையவர்கள் வீட்டு நிழலை அண்டி நிற்பதும் அதை எழுதி முடிப்பதை ஹடயோக ஸித்தியாக நினைத்து பெருமைப்படுவதுடன் மறந்துவிடுவதும் பிள்ளையவர்கள் குணம்.
அதேமாதிரிதான் வேலாயுதத் தேவரின் எதிர்வீட்டு பண்ணையாரான தலையாரித் தேவரின் தேவைக்கும் ஊரில் உள்ள கேட்லாக்குகளை எல்லாம் வாங்கிக்கொண்டு வந்து சாம்பிள் காலண்டர் இனாம் என்று இடங்களுக்கெல்லாம் காலணா கார்ட் காலத்திலிருந்து முக்காலணா கார்ட் சகாப்தம் வரை எழுதித் தீர்த்துக் கொண்டிருக்கும் வைபவத்துக்கு உலகநாத பிள்ளையின் ஒடிந்துபோன இங்கிலீஷ் அத்யாவசியம்.
பூர்வ ஜென்மாந்திர வாசனைபோல் எங்கே உள்ளூர ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஷெப்பர்ட் இலக்கண பாஷைப் பிரயோகத்தை அனுசரிப்பதாக நினைத்து ரிலீப்நிப் பேனா வைத்து வாட்ட சாட்டமாக உட்கார்ந்து எழுதி தபாலை எடுத்துவந்து பையில் போட்டு அரக்கு முத்திரைவைத்து ஊர்வழி அனுப்புவது உலகநாத பிள்ளையின் கடமை.
பிறகு ஒரு வாரமோ அல்லது பத்து நாளோ கழித்து ரன்னர் மத்யானம் இரண்டு மணிக்குக் கொண்டுவரும் பட்டணத்து கடுதாசி வைபவங்களைக் கொண்டு போய் தேவரவர்கள் சன்னிதானத்தில் காலட்சேபம் செய்ய வேண்டும்.
இங்கிலீஷ் வருஷ முடியும் கட்டம் வந்துவிட்டால் அதாவது டிஸம்பர் மாதத்தில் உலகநாத பிள்ளையின் இலக்கிய சேவைக்கு ரொம்ப கிராக்கி உண்டு.
பண்ணைத் தேவர் வாங்கின ரவிவர்மாப் படம் போட்டு வெளியான காலண்டர் நன்றாக இருந்துவிட்டால் கம்பனிக்கு இன்னும் சில கடிதங்கள் எழுத வேண்டியேற்படும்.
ஏக காலத்தில் பல விலாசத்தில் ஒரே கையெழுத்தில் இலவச காலண்டர்களுக்கும் சாம்பிள்களுக்கும் கடிதம் போனால் கம்பனிக்காரன் சந்தேகப்படக்கூடுமே என்பதை உலகநாத பிள்ளை அறிவார்.
விலாசதாரர்களுக்கு இங்கிலீஷ் தெரியாததினாலும் தாம் ஒருவர் மட்டுமே அந்த பாஷையை அறிந்தவரானதினாலும் அவர்களுக்காக கடிதம் எழுத வேண்டியிருக்கிறது என்பதை ஸ்பஷ்டமாக குறிப்பிடுவார்.
இதிலே கொஞ்ச நாள் உலகநாத பிள்ளை பேரில் சந்தேகம் ஜனித்து அவர் தபால் பைக்குள் கடிதங்களைப் போட்டு முத்திரையிடும் வரை ஒரு கோஷ்டி அவரைக் கண்காணித்தது.
கடிதத்தை அவர் கிழித்தெறிந்துவிட்டு பண்ணையாருக்குப் போட்டியாக வேறு யாரும் ஏற்பட்டு விடாதபடி பார்த்துக் கொள்ளுகிறாரோ என்ற சந்தேகம் அர்த்தமற்ற சந்தேகமாயிற்று.
அவர் எடுத்த காரியம் நிச்சயமாகக் கைகூடும் என்று ஊர் ஜனங்கள் நினைப்பதற்கு இந்தக் காலண்டர் விவகாரமே மிகுந்த அனுசரணையாக இருந்தது.
பண்ணைத் தேவர் பண்ணைத் தேவரல்லவா இந்த விவகாரங்களில் எல்லாம் ஜனங்களின் ஆசைக்கு சம்மதித்து இடம் கொடுப்பது தமது அந்தஸ்துக்கு குறைவு என்று நினைத்தார்.
மனுஷ வர்க்கம் முழுவதுமே தன்னைப் படைத்தவனுடைய தன்மையை ஸ்புடம் போட்டுப் பார்ப்பதுபோல தவறுக்கு மேல் தவறு செய்துகொண்டிருந்தும் அவர்களைப் பொருட்படுத்தாது நின்ற கடவுள் ஏதோ எப்போதோ ஒரு சங்கரர் சொன்னதை உலகநாத பிள்ளை வாஸ்தவமாக நம்புகிறாரா?
கடவுள் தமது நம்பிக்கையை பரிட்சை பண்ணி சுமார் முப்பத்தி ஐந்து சதவிகிதமாவது பாஸ் மார்க்கெடுக்க வரவேண்டும் எனவோ அல்லது வருவார் எனவோ எதிர்பார்த்தது கிடையாது.
தாலுக்கா எசமானை மாத்தியாச்சு நாளைக்கு புது ஐயா வாராரு இங்கே நாளண்ணைக்கு செக்கு பண்ண வருவாகன்னு சொல்லிக்கிடுராவ என்றான் முத்தையா.
படிக்கிறோம் நீர் என்ன பண்ணுவீர் ஏன் பிள்ளைவாள் மக்காந்தை மாதிரி உட்காந்திருக்கீர் தபால் ஸ்டாம்பு குடுக்க முடியாதுன்னு சொல்லி அய்யாவெ வெளியேற்றும் என்று அதட்டினார் குருக்களையா.
இவகதான் புதுசா தாலுகாவுக்கு வந்த போஸ்ட் மாஸ்டராம் உலகநாத பிள்ளை வேலையெ போக்கிடுவோம் என்று உருக்குதாவ என்று ஏளனம் செய்தார் குருக்களையா.
தேவ இறக்கம் நாடார் அவருக்கு வல்லின இடையினங்களைப் பற்றி அபேத வாதக் கொள்கையோ தனது பெயரை அழுத்தமாகச் சொல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையோ எதுவானாலும் அவர் எப்பொழுதாவது ஒரு தடவை இந்த டமிலில் எழுதுவது போலவே எழுதி விடுவோம்.
இந்த உலகத்திலே கர்த்தருடைய நீதி வழங்கப் பெறுவதற்காகப் பாடு பட்டதனால் ஏற்படப்போக இருக்கும் இந்த உலகத்தின் பென்ஷனை எதிர்பார்த்திருக்கிறார்.
ராஜ பக்தியும் சமூக சேவையும் ஒத்துவராத இந்தக் காலத்தில் மரியாதையாகச் சமூக சேவை என்று சொல்லப்படும் தமது பெஞ்சு மாஜிஸ்திரேட் பதவியில் கொஞ்சம் பெருமையுண்டு.
ஞாயிற்றுக்கிழமை வரத் தவறினாலும் அவர் கடவுளால் கொடுக்கப்பட்ட அந்த ஓய்வு நாளில் கோவிலில் போய் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளாமல் இருக்க மாட்டார்.
சில சமயம் பால்ராஜ் ஐயர் அவர்கள் ஓர் இருபதாம் நூற்றாண்டு இந்திய யோவான் ஸ்னானகனைப் போல் ஏ விரியன் பாம்புக் குட்டிகளே உங்கள் பாபங்களை ஒப்புக் கொள்ளுங்கள்.
உங்கள் பாவங்களை மன்னிக்கும்படி கர்த்தராகிய ஏசு கிறிஸ்துவின் வழியாக அந்த மனுஷகுமாரன் வழியாக பரமண்டலங்களில் இருக்கும் பிதாவை முழங்கால் படியிட்டு வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்.
ஏ விரியன் பாம்புக் குட்டிகளே... என்று உற்சாகமாகப் பிரசங்கிக்கும்பொழுது தமது அருமை மேரிக் குஞ்சு முதல் அங்கு வந்திருக்கும் வெள்ளைக்கார பிஷப் உள்பட எல்லாம் இரட்டை நாக்குகளை நீட்டிக் கொண்டு நெளிவதுபோல் தோன்றும்.
நியூஸென்ஸ் சார்ஜ் லைசென்ஸ் இல்லாத குற்றம் சின்னத் திருட்டு பெரிய விவகாரங்களுக்குப் பிள்ளையார் சுழி சின்னக் கடன் இத்யாதி.
பஞ்சபாண்டவர் மாதிரி இருந்த அந்த மாஜிஸ்திரேட்டுகள் வெகு ஊக்கமாக நியாயத்தை நிறுத்துப் பறிமாறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.