sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
எண்ட கேள்வி அவனைத் திக்குமுக்காட வைத்துவிட்டது எத்தினை நாளெண்டு வடிவாத் தெரியாததால அவவின்ர அப்பா வீட்டை விட்டிட்டு வந்திட்டன் ஆச்சி தனது முகத்தைத் அவவின்ர தோள்பட்டையில் இடிச்ச விதம் அவனிடம் இதைப்பற்றி ஆச்சி மேலும் கதைக்கப் போவதில்லை என்பதை அவனுக்கு உறுதிப்படுத்தியது இரண்டு நாட்கள் போயிருக்கும் இருந்தாப்போல சந்திரனுக்கு அடிவயிற்றில் ஒரு வலி ஏற்பட்டது வலி தாங்க முடியாமல் போகவே வீட்டிலிருந்து அவனை அவனது நண்பனொருவன் உடனடியாக ஊரில் உள்ள ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு போனான் அங்கே அவன் மயக்கமானது மட்டும் தான் அவனுக்கு நினைவிருந்தது எவ்வளவு நேரம் அவன் அந்த நிலையிலிருந்தான் என்பதைக்கூட அவனால் அனுமானிக்க முடியவில்லை மெதுவாக மயக்கம் தெளிந்து கொண்டிருந்தது ஐயோ என்ர ராசாவைப்பாக்க விடுங்கோ என்ர கிட்னியில ஒண்டை அவருக்குக் குடுங்கோ உரத்த குரலில் அவள் யாரிடமோ கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தாள் அப்போது அங்கு வந்த மருத்துவர் சந்திரன் உமக்கு ஒரு பிரச்சனையுமில்லை உங்கட நண்பன் உங்களுக்கு வயித்துக்குத்து எண்ட உடனை கிட்னிப்பிரச்சனையா இருக்கும் எண்டு சொல்லி உங்கட வீட்டில சொல்ல அவை கொழும்புக்கு உங்கட மனுசியிட்டைச் சொல்ல அவை அப்பிடியே கார் ஒண்டைப் பிடிச்சுக்கொண்டு நேர இஞ்சதான் வந்திறங்கியிருக்கினம் நான் அவையோடை இன்னும் கதைக்கேல்லை கொஞ்ச நேரத்தாலை உள்ளுக்கு அனுப்பி விடுறன் நீங்களே நேரில இந்தச் சந்தோசமான செய்தியைச் சொல்லுங்கோவன் என்ற படி மெல்ல நழுவினார் அந்த வேப்ப மரத்தின் நிழலில் சாக்குக்கட்டிலில் படுத்திருந்த சந்திரனுக்குக் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாகத் தான் இருந்தது ஒரு நீண்ட காலச் சொகுசு வாழ்க்கை அவனது உடலை இன்னும் மாற்றிவிடவில்லை என நினைத்தபோது தனது உடலைப்பற்றிக் கொஞ்சம் பெருமையாகவும் இருந்தது பல வருடங்களுக்கு முன்பும் இதே இடத்தில்.
அதை ஆரெண்டாலும் எடுக்கலாம் என்று அவர்களுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை அந்தக் காலத்திலை கலர் டிவி என்பது பெரிய நினைக்கேலாத சாமான் ஊரிலையே இரண்டு பேரும் சுப்பிரமணியம் பூங்காவுக்குப் போய் தேரில சாமி இருக்கிற மாதிரி ஒரு உயரமான இடத்தில இருக்கிற டிவி யைத் தான் பார்த்திருக்கிறார்கள்.
அதில மேலிருந்து கீழ் நோக்கியோ அல்லது கீழிருந்து மேல் நோக்கியோ கோடுகள் ஓடினது மட்டும் இன்னும் நினைவில இருக்குது நல்ல இருட்டினாப்பிறகு ஒரு மாதிரி அந்த டிவியைக் கொண்டு வந்து வீட்டில வைச்சாச்சு அதில ஜைரோ போஸ்ட் எண்டு ஒரு தபால் வந்கியின்ர விளம்பரம் ஒன்று போகும் அப்போது ஒரு சிங்கம் ஒன்று மிகவும் வேகமாக ஓடிவரும் எங்களது டிவியில் அந்தச் சிங்கத்துக்குப் பதிலாக ஒரு பூனைக்குட்டி ஒன்று கர்ச்சித்தபடி ஓடிவரும் கொஞ்ச நாளையில இருவருக்கும் அது பூனைக்குட்டி தானோ என்ற சந்தேகமும் வராமலில்லை எல்லாமே நன்றாகப் போய்க்கொண்டிருந்த ஒரு நாளில் வீட்டுக்காரனின் பேரில் ஒரு கடிதம் வந்தது அதில் அந்த வீட்டில் இரண்டு தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் இருக்கின்றன என்றும் அதில் ஒன்றுக்கு மட்டும் லைசன்ஸ் இருக்கெண்டும் மற்றதுக்குப் பணம் கட்டச் சொல்லியும் அந்தக் கடிதத்தில் கேட்கப்பட்டிருந்தது எவ்வளவு பணம் கட்ட வேண்டுமெனக் கேட்ட இருவருக்கும் தொகையைக் கேட்டதும் தலை சுற்றத் தொடங்கி விட்டது வீட்டுக்காரர் தான் போட்டுக்கொடுத்திருப்பார் என்று இருவரும் நினைத்துக் கொண்டு ஒருவருமில்லாத நேரம் இருவருமே அதைத் தூக்கிக் கொண்டு போய் முந்தியிருந்த இடத்திலேயே வைத்து விட்டார்கள் இதே போலவே உருத்திரனுக்கு இன்னுமொரு ஐடியா வந்தது இந்த நேரத்தில் இருவருமே ஒரு இரண்டாம் மாடியிலுள்ள ஒரு சின்ன பிளாற்றுக்கு மாறியிருந்தார்கள் ஒரு நாள் வேலை முடிந்து வரும்போது ஒரு பிறீசர் ஒன்று வீதிக்கரையோரத்தில் கேட்பாரற்றுக் குந்திக்கொண்டிருந்தது முந்திய டிவி அனுபவம் இருந்த படியால் அதை ஒரு மாதிரிக் காவிக்கொண்டு வந்தால் ஒவ்வொரு கிழமையும் மீன் கடைக்குப் போகத் தேவையில்லை என்ற வழியில் சிந்தித்தான் ஏனெனில் அவர்களுக்குப் பிடித்த டொக்ரர் பிஷ் ஒட்டி அல்லது ஓரா தனிய பில்லிங்ஸ் கேற் சந்தையில மட்டும் தான் விலைப்படும் ஆரோ ஒரு வெள்ளைக்காரன் ஒட்டி மீன் முள்ளுக்குத்தின கடுப்பில அந்தப் பேரை வைச்சிருக்க வேணும் அந்த பிரீசரை ஒரு மாதிரி இழுத்துக்கொண்டு வந்து ஒரு கிறேன் பிடிச்சு ஜன்னலுக்குள்ளால எத்தி வீட்டை கொண்டு வந்தாச்சு இரண்டு பேரும் ஒரு மாதிரி ஆறுதல் மூச்சு விட்ட நேரம் நெடுக மீன் சாப்பிடற படியால் இரண்டு பேருக்குமே ஊரில இருக்கிற மாதிரி ஒரு உணர்வு வாற போற ஆக்களும் தங்கட பங்குக்குக் கன காசு வந்திருக்குமே எண்டு சொல்ல இரண்டு பேருக்கும் நல்ல புழுகம் எல்லாமே நல்லாய்ப் போய்க்கொண்டிருந்த வேளையில் ஒரு நாள் அவர்களது மின் கட்டண பில் வந்தது வழமையா வாறதிலும் பார்க்க மூண்டு மடங்கு தெரிஞ்ச ஆங்கிலத்தை வைச்சு மின் சப்பிளை பண்ணுற கொம்பனியோட ஒரே சண்டை அவனுக்கும் ஒண்டும் வடிவா விளங்கையில்லைப் போல சரி வாற முறை பார்க்கலாம் என்று சொல்லிப்போட்டு விட்டிட்டான் இரண்டாவது பில் முந்தினதை விட இரண்டு மடங்காக இருந்தது இந்த முறை சண்டை உச்சத்தில போக மின் சப்பிளை பண்ணிற கொம்பனி ஆக்கள் நேரிலேயே வந்திட்டாங்கள் இங்கை ஏதாவது புதிசா வாங்கினீங்களோ எண்டு அவன் கேட்க இவர்கள் இரண்டு பேரும் தலைகளை ஒரே நேரத்தில் இடமிருந்து வலமாக ஆட்டத் தற்செயலாக அவர்களது கண்கள் பிறீசரைப் பார்த்ததும் அவர்கள் கண்களில் அலாதியான ஒரு மலர்ச்சி ஏற்பட்டது யூரேக்கா பிறகென்ன இரண்டு பெரும் பிறீ சருக்குப் பிரியாவிடை கொடுக்க வேண்டி வந்திட்டுது அன்றைய காலைப் பொழுதின் விடியலிலேயே பாலைவனமொன்றின் சகல குணாதிசயங்களும் கலந்திருந்தன.
வரப்போகும் வெயிலின் கடுமையுணர்ந்த கங்காருக்கள் வீதியின் இரு பக்கங்களிலும் பரந்திருந்த மஞ்சள் நிறமான கோரைப்புற்களின் மறைவுகளிலிருந்து வீதியில் படிந்திருந்த நீரைத் தங்கள் நாக்குகளினால் மெல்ல மெல்ல நக்கி எடுப்பதற்காக வந்து கொண்டிருந்தன.
முந்திய இரவுகளில் அந்த நெடுஞ்சாலையைக் கடக்கும் போது வாகனங்களினால் கொல்லப்பட்டு வீதியோரங்களில் கிடந்த தங்கள் உறவுகளுக்காக ஒரு நிமிட அஞ்சலி செலுத்தவும் நேரமில்லாத அவசரம் அவற்றுக்கு இருந்தது அந்த இறந்து போன கங்காருகளின் கருப்பைப் பைகளில் சில குட்டிகள் இன்னும் குற்றுயிருடன் இருக்கவும் கூடும் அந்தப் பாதையில் தான் மாயா தனது காரில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
இப்பகுதியில் கார் என்று அழைக்கப்படுவது நான்கு சில்லுகளும் ஆகக்குறைந்தது இரண்டு கதவுகளையுமாவது கொண்ட வீதியில் ஓடக்கூடிய ஒரு வாகனம் என்பது தான் அதிகமாகப் பொருந்தும் .பொதுவாக ஒரு தேசத்தின் வீதிக் கட்டுப்பாடுகளையும் சட்டங்களையும் நடை முறைப்படுத்துபவர்கள் போக விரும்பாத பகுதி அது.
வெளியே தெரியும் ஒய்யாரக் கொண்டைகளையும் தாழம்பூ வாசனைகளையும் தாண்டி உள்ளே இருக்கின்ற ஈர்களையும் பேன்களையும் பற்றி எவரும் கவைலப்படுவதில்லை.
அதனை ஆங்கிலத்தில் காம்ப் என்னும் நவீன வார்த்தைகளுக்குள் அடக்கி விட்டு வாரா வாரம் அவர்களுக்கான கொடுப்பனவைக் கொடுத்துவிடுவதுடன் தனது கடமை முடிந்து விடுவதாகத் தான் சராசரி அவுஸ்திரேலியக் குடிமகன் நினைத்துக் கொள்வதுண்டு.
தற்செயலாகத் தவிர்க்க முடியாத காரணங்களுக்காக அந்தப் பகுதிக்குள் போக நேரிட்டால் கறள் கட்டிய தகரக்கூரைகளும் உடைந்து போன கண்ணாடிகளைக் கொண்ட ஜன்னல்களும் வீதியெங்கும் சிதறிக்கிடக்கும் உடைந்து போன பியர்ப் போத்தல்களும் மூக்குச் சிந்திய படியே விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவர்களும் கட்டாக்காலி நாய்களுடன் கட்டிப்பிடித்தபடி படுத்திருக்கும் முதியவர்களும் அவர்களது கண்களையும் மனச்சாட்சியையும் உறுத்துவதுண்டு.
எனினும் எப்படி முயன்றாலும் இவர்களை மாற்றமுடியாது என்று தங்கள் மனச்சாட்சிகளை அவர்களே சாந்தப்படுத்தி விடுவதுண்டு மாயா தனது காரைப் பிரதான வீதியிலிருந்து உலுறு நோக்கிச் செல்லும் சிறு செம்மண் பாதையொன்றில் செலுத்திக்கொண்டிருந்தாள்.
வெளியே பல தலைகளைக் கொண்ட ஒரு அரக்கன் படுத்திருப்பது போலத் தோன்றினாலும் நிலத்தின் கீழேயே இதன் அரைவாசிக்கும் மேற்பட்ட பகுதி தனிக்கல்லாகப் புதைந்து போய்க் கிடக்கின்றது என்று கூறுகிறார்கள்.
அநேகமானவை மலைப்பாம்புக்கும் நச்சுப்பாம்புக்கும் நடந்த போராட்டத்தை நடுநிலைப் படுத்த மற்றையவை அரணை ஓணான் தீக்கோழி கங்காரு முதலை போன்றவற்றை முன்னிலைப்படுத்தி நிற்கின்றன.
எது எப்படி இருந்தாலும் இந்த கற் குன்றுக்கு அண்மையில் வரும்போது தனது மூதாதையரின் ஆவிகள் வந்து தன்னை அரவணைப்பதாகவும் ஆறுதல் சொல்வதாகவும் அவள் உணர்கிறாள்.
நல்ல வேளையாக அவளுக்குப் பிறந்த குழந்தை எந்த விதமான வயிற் பெல்லா வின் வெளிப்படையாகத் தெரியக்கூடிய எந்த அடையாளங்களும் குணாதிசயங்களும் கொண்டு பிறக்கவில்லை.
அதை விடவும் இவ்வாறு துரத்தப்பட்டவர்கள் மாட்டுமந்தைகளை வளர்க்கும் மிகப்பெரிய நிலப்பரப்பிலான மந்தை பராமரிப்பு நிலையங்கள் போன்றவற்றைச் சுற்றி அலைவது வழக்கமாகும்.
இத்தகைய நிலையங்கள் பெரும்பாலும் வெள்ளையர்களாலேயே நடத்தப்பட்டதுடன் இவ்வாறு சமூகத்தால் விலக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு நல்ல வரவேற்பும் இருந்தது.
ஏற்கெனவே மனமுடைந்து போயிருந்த பின்டிக்கு மரத்தால் விழுந்தவளை மாடு ஏறி மிதிப்பது போன்றதொரு வாழ்வில் வெறுப்பே ஏற்பட்டது.
அத்துடன் தனது மகளை ஒருநாளாவது திரும்பவும் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஒரு தாயின் சாதாரண எதிர்பார்ப்பும் அவளுக்குத் தான் உயிரோடு வாழவேண்டும் எனும் உந்துதலை அளித்தது.
இதனால் மரணத்தைப் பின் தள்ள விரும்பிய அவள் அங்கிருந்து மேற்கு அவுஸ்திரேலியாவில் உள்ள ஒரு கிறீஸ்தவ திருச்சபைகளால் நடத்தப்படும் சீர்திருத்த விடுதியொன்றுக்குத் தானாகவே போக முன்வந்தாள்.
இப்படியான விடுதிகளுக்கு பூர்வீகக் குடிகளிலிருந்து இளம் வயதினரும் குழந்தைகளும் அவர்களின் விருப்பத்துக்கு மாறாகப் பிடித்துச் செல்லப்படுவது வழக்கமாக இருந்தது.
தனது அம்மாவைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற தாபம் மாயாவின் மனதில் அடிக்கடி தோன்றி மறைந்தாலும் அதனை வெளியே எவரிடமும் சொல்லும் துணிவு அவளுக்கு ஏற்படவே இல்லை பரந்து கிடந்த அந்தச் சிவப்புக் கல் மலைக்குவியலின் வாய்ப்பக்கத்தை நோக்கித் தனது காரைச் செலுத்திய மாயா அங்கு தனியாக நின்றிருந்த ஒரு யூகலிப்டஸ் மரத்தின் அருகே நிறுத்தினாள் அந்த மரமும் அவளைப்போலவே பல நினைவுகளைச் சுமந்து கொண்டிருப்பது போலவே அவளுக்குத் தெரிந்தது.
எல்லாரும் கயிலாயம் போவதனால் நானும் போக வேண்டும் என்பது போலத் தான் அவர்களது வருகை இருக்கும் ஆனால் மாயா அந்த மலையின் வெளி அழகை ரசிக்கவில்லை.
அகல விரிந்த இரவு வானத்தின் நட்சத்திரச் சிதறல்களிலும் அடர்ந்த காடுகளின் நடுவில் காணப்படும் மயான அமைதியிலும் அவள் இதே உணர்வை அடைவதுண்டு.
எல்லோருக்கும் எதுவுமேயில்லாத பாலை நிலமாகத் தெரிவது அவளுக்கு மட்டும் எல்லாமே நிறைந்த ஒரு வளமான பூமியாகத் தோன்றுகின்றது.தனது உடலும் பிரபஞ்சமும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தது போன்ற ஒரு விதமான உணர்வு அவளுக்கு இங்கு வரும்போது ஏற்படும்.
இந்த இடத்தில் மாயாவின் கணவன் குலனைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்வது பொருத்தமென நினைக்கிறேன் அவுஸ்திரேலியாவின் கரையோரம் தவிர்ந்து மத்திய பகுதிகளில் பொதுவாக பூர்வீகக் குடிகளே அதிகமாக வாழ்கின்றார்கள்.
டிங்கோ என அழைக்கப்படும் காட்டு நாய்களிடமிருந்தும் மற்றும் திருடர்களிடமிருந்தும் மந்தைகளைக் கவனமாகப் பாது காப்பது தான் அவனது தொழிலாக இருந்தது.
அத்துடன் பூர்வீகக் குடிகளுக்கே தனித்துவமான தடம் பார்த்துத் தேடுதல் ஐ உபயோகித்துத் தப்பியோடி மறைந்து வாழும் சிறைக்கைதிகள் தேடப்படும் குற்றவாளிகள் போன்றவர்களைத் தேடிப்பிடிக்க போலீசார் அவனது உதவியை நாடுவதுமுண்டு.
ஆதலால் அவர்கள் யாராவது ஒரு வெள்ளைக்காரனின் காலில் விழுந்து தான் அதிக பணத்தைக் கொடுத்து அவர்கள் மூலம் மதுபானங்களை வாங்கியாக வேண்டும் இப்படி ஒரு நாள் மதுவருந்தி விட்டு நடந்து வரும்போது கைது செய்யப்பட்ட குலனுக்கு இரண்டு வாரங்கள் தனிமைச் சிறைத்தண்டனை கிடைத்தது.
ஒரு திறந்த வெளியில் வாழ்நாள் முழுவதையும் செலவழித்த ஒருவன் தனிமைச் சிறையில் போடப்பட்டால் இரண்டு நாட்கள் கூட அவர்களில் சிலரால் உயிர் வாழ முடியாது.
இப்போதெல்லாம் பூர்வீகக் குடிகளுக்கெனச் சிறைச்சாலைக்குள்ளேயே தனியான திறந்த சிறைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன அவளுக்கும் குலனுக்கும் இடையேயான காதலின் காரணமாகவே மாயா இப்போதெல்லாம் இங்கு வருகிறாள்.
மாலை நேரமாகையால் உயர்ந்த மரக்கிளைகளைலிருந்து கூக்கபரா பறவைகளின் ஒலி அவளைப்பார்த்து யாரோ எக்காளமிட்டுச் சிரிப்பது போல கேட்டது.தென்றல் அவர்களது வயிற்றைத் தடவிக் கிச்சு கிச்சு மூட்டுவதனால் தான் அவை அவ்வாறு சிரிப்பதாக அம்மம்மா இளமையில் கூறுவதுண்டு.
எவரது உதவியுமில்லாமலே ஒரு அழகிய ஆண் குழந்தையொன்றை அந்த சிறு குளக்கரையின் உயர்ந்து வளர்ந்த புற்களின் நடுவில் பெற்றெடுத்தாள்.
மூக்கையும் தலைமயிரையும் தவிர அந்தக் குழந்தையின் தோற்றம் முழுவதுமே ஒரு வையிட் பெல்லா வாகவேயிருந்தது அடுத்ததாக அவள் செய்த காரியமே அவளை இவ்வளவு நாளும் வாட்டிக்கொண்டிருக்கின்றது.
அவளது மூதாதையர் செய்து வந்தது போலவே அந்தக்குழந்தையை ஒரு நெருப்பெறும்புகள் வாழும் மண் குவியல் ஒன்றினுள் வைத்து விட்டு தனது அம்மம்மா வாழும் காம்பை நோக்கி நடந்து சென்று விட்டாள்.
அந்தக் குழந்தையின் கன்னத்தில் ஒரு பூமராங் போன்ற கறுத்த நிற மச்சம் ஒன்றிருந்தது அவளுக்கு இன்னமும் தெளிவாக நினைவிருக்கின்றது.
ஜோர்ஜ் ஐப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்காத நாட்களே இல்லையெனக் கூறலாம் இப்போதெல்லாம் அவள் உலுறுவுக்கு அடிக்கடி வருவதற்கான காரணமே சில மாதங்களுக்கு முன்பு அங்கு வரும்போது கண்ட சுருட்டைக் கறுத்தத் தலைமயிருடனும் அகன்ற மூக்குடனும் காணும் அந்த வெள்ளை இளைஞனின் உருவம் தான்.
அவனது ஒரு கன்னத்திலும் அவள் வழக்கம் போல மலை வாயை நோக்கித் தாயின் பெயரை உரக்கக் கூறிக் கத்தியபோது அவனும் உரக்கக் கூவுவது கேட்டது லங்கா சாறி எனச் செல்லமாக அழைக்கப்பட்ட ஒரு நீலப்புடவை .
நெத்தியில் சின்னதாக ஒரு திருநீற்றுக் குறி தேங்காய் எண்ணெய் தடவி எவ்வளவுக்குத் தலைமயிரை இழுக்கமுடியுமோ அவ்வளவுக்கு இழுத்து முடிக்கப்பட்டதால்பளிச்சென்று தெரியும் நெற்றி இவ்வளவு தான் காமாட்சியின் வெளித்தோற்றம் அவளது முகத்தில் ஒரு சோகம் கலந்த ஏக்கம் எப்போதும் இழையோடிய படியிருக்கும்.
காலையில் தோட்டக்காரர் வேலைக்குப் போகும் போது காமாட்சியையும் அவர்களுடன் அழைத்துச் செல்வார்கள் வறண்டு காய்ந்து போன எரு வரட்டிகளைத் தடியால் அடித்து நொருக்கித் தூளாக்குவது மண்வெட்டிகளால் வெட்டப்பட்ட அதர்களுக்கிடையில் காவோலை அல்லது பூவரசம் குழை போனறவற்றை நிரப்புவது சிறு நாற்றுகளுக்கு இடையில் முளைக்கும் சிறு களைகளை அகற்றுவது போன்ற வேலைகள் அவளுக்குக் கொடுக்கப்படும்.
வாத்தியாரின் மகன் என்பதால் தான் அந்த வாத்தியார் தம்பி என்ற பெயர் எனக்கு வந்தது என நினைக்கிறேன் ஒரு சனிக்கிழமை மத்தியானம் தோட்டத்திலிருந்த வந்த காமாட்சி வாத்தியார்த் தம்பி எனக்கொரு கடிதம் எழுதித்தர ஏலுமே?
நானும் ஏனக்கா உங்கட மகள் எழுதித்தர மாட்டாளா என்று கேட்டு வைக்க அவளும் எல்லா விசயத்தையும் பிள்ளையளிட்டைச் சொல்ல ஏலாது தானே தம்பி என்ற போது கொஞ்சம் நிமிர்ந்து அமர்ந்து கொண்டேன்.கடிதம் பின்வருமாறு தொடங்கியது.. புனிதம் அக்காவின்ர மகள் போனமாதம் பெரிசாகி விட்டாள்.
இந்த மர்மத்துக்கு நாளைக்கு விடை காண வேண்டும் என்று மனதில் நினைத்த படி அவருடன் வீட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தேன் அடுத்தநாள் அப்பு வீட்டை போய்க் கூழ் காய்ச்சி முடியும்வரைக்கும் அப்புவும் காமாட்சியின் கதையைச் சொல்லவில்லை நானும் சரியான நேரம் வரட்டும் என்று தருணம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
என்று கேட்க அப்புவும் ஒரு பெருமூச்சொன்றை எறிந்தவாறே அவருக்குக் கொழும்பிலை வேற குடும்பம் இருக்கு என்று கூறியபடி வாய்க்குள் கிடந்த மீன் முள்ளைப் பெரிய சத்தத்துடன் காறித் துப்பினார்.
அவன் காசு அனுப்பிறதெண்டால் காமாட்சி ஏன் தலைப்பாயைக் கட்டிக்கொண்டு கடலுக்கை நிக்குது என்று சொல்லி முடித்தார் அந்தக் கதையைக் கேட்டபிறகு எனக்கு காமாட்சியை நினைக்கப் பெரிய பாவமாக இருந்தது.
இப்படி எத்தனை பாவங்களைக் கண்டும் காணாதது மாதிரி நடந்து கொண்டிருக்கிறோம் என உள்மனது எள்ளி நகையாடினாலும் காமாட்சியின் மகளுக்காவது ஏதாவது உதவி செய்ய வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன்.
எப்பவாவது சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் நேரங்களில் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது பள்ளிக்கூடப் புத்தகங்கள் கொப்பிகள் வாங்கிக் கொடுப்பது என்ற அளவிலேயே அந்த உதவிகள் இருந்தன.
எனவே காமாட்சிக்கு ஒரு நல்ல சேலையும் அந்த வயதானவருக்கு ஒரு சுவெட்டரும் வாங்கிக் கொண்டேன் ஊரில் வழக்கம் போலக் காமாட்சி வாத்தியார்த் தம்பி எப்ப வந்தனீங்கள்?
எங்களையெல்லாம் நினைவு வைச்சிருக்கிறீங்கள் தானே என்று கேட்டபடி இருக்க நானும் வீட்டுக்குள்ளே போய் அந்தச் சேலைப் பாசலை அவளிடம் கொடுத்தேன்.
அப்போது காமாட்சியும் அப்பா வாங்கிக் கொண்டு வந்த சேலையைத் தான் உடுத்திக்கொண்டு வரவேண்டும் என்று கமலத்தைக் கட்டாயப் படுத்தவும் கமலம் மறுத்து விட்டாளாம்.
அது தான் நம்ம பண்பாடு என்றும் காமாட்சி மகளுக்குச் சொன்னபோதும் கமலம் அந்த அப்பா வாங்கிக் கொண்ட சேலையை உடுக்கப் பிடிவாதமாக மறுத்து விட்டாளாம்.
என்று காமாட்சி கேட்க வாத்தியார் மாமா வாங்கிக் கொண்டுவந்த சேலையைத் தான் என்று கூறி பிடிவாதமாக அதையே கட்டிக் கொண்டாளாம் கடிதத்தைப் படித்ததும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
கமலம் நிச்சயமாக இன்னொரு காமாட்சியாக மாறமாட்டாள் என நினைத்துக் கொண்டேன் விடிகாலையில் காகங்களின் சத்தம் கேட்டு விழித்தெழுந்த சேனாதி கிணத்தடிக்குப் போய் முகத்தை அலம்பிவிட்டு வீட்டுவாசலில் தொங்கிய திருநீற்று முட்டிக்குள் கையைவிட்டு எடுத்த திருநீற்றை முகத்தில் பூசியபடி அப்பனே முருகா என்று உரத்தே சத்தம்போட்டார்.
அவர் கூப்பிடுவதும் முருகனிடமிருந்து பதில் வராததும் வழமையே எனினும் அவர் முருகனை அழைக்கும் உரத்த குரல் அவரது மனைவியாகிய சரசு என அழைக்கப்படும் சரஸ்வதியை நிச்சயம் நித்திரையிலிருந்து எழுப்பி விடும்.
அடுப்படிக்குப் போய் நேற்றேஅரைவாசியாய் எரிந்து முடிந்திருந்த ஒரு கங்குமட்டையிலிருந்து ஒரு துண்டுக்கரியை எடுத்துப் பல்லைவிளக்கிக்கொண்டு பிள்ளையள் எழும்புங்கோவன் விடிஞ்சிட்டுது எண்ட படி கேத்திலைத் தூக்கி அடுப்பில் வைத்துவிட்டுக் கிணத்தடியை நோக்கிப் போனாள் சேனாதியும் தனது முத்தத்தில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்த அவரது மொரிஸ் மைனர் காரை நோக்கிச் சென்றார்.
மெல்ல அதை அன்போடு தடவிக்கொடுத்தவர் பக்கத்தில் நின்ற தூக்குச் செம்பரத்தை மரத்திலிருந்து மூன்று பூக்களைப் பிடுங்கி அந்தக் காருக்குள் இருந்த முருகன் லட்சுமி பிள்ளையார் ஆகியோருக்கு ஒவ்வொரு பூவாக வைத்தார்.
ஒவ்வொரு நாளும் தனது கணவனின் இந்தச் செயலை அவள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றாள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான காலங்கள் அவை என அவளது மனது தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டது.
சேனாதிக்கும் மற்றவர்கள் தன்னை ட்றைவர் சேனாதி என்று அழைக்கும்போது புறக்டர் சேனாதி என்று அழைப்பது போல மிகவும் பெருமையாகவும் இருக்கும் அவளது நினைவுகள் கடந்த காலத்துச் சேனாதியை ஒரு கணம் நினைத்துப்பார்க்க சரசுவின் நினைவுகள் பின்னோக்கி ஓடின.
சேனாதி காரின் முன்பக்கத்தைத் திறந்து எண்ணை தண்ணி எல்லாம் ஒழுங்காக இருக்கின்றதா என்று சரி பார்த்த பின்னர் கார் முழுவதையும் ஈரத் துணியால் ஒருமுறை துடைக்க அதுவும் பளபளவென்று காலைச்சூரியனின் ஒளியில் மினு மினுத்தது.
பின்னர் காருக்குள் கிடந்த முதல் நாள் வீரகேசரிப் பேப்பரை எடுத்துக்கொண்டு சாய்மனைக்கதிரைக்கு வரவும் சரசுவும் முட்டைக் கோப்பியோடு வரவும் சரியாக இருக்கும்.
சுவரில் மாட்டப்படிருந்த பெக் கில் தொங்கிய சேட்டை எடுத்தவர் அதற்குள்ளிருந்த சுவீப் டிக்கட்டைக் கவனமாக எடுத்து வீரகேசரிப் பேப்பரில் உள்ள சுவீப் முடிவுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்த பின் அட மூண்டு நம்பரால இந்த முறை சறுக்கிப் போட்டுது என்று கோப்பியுடன் நின்ற சரசுவைப் பாத்துச் சப்புக் கொட்டினார்.
கடைசிக்காரணம் இவர் யாழ்ப்பாணச் சந்தையடியில் இருந்து காரை எடுக்கும் போது இவரைக் காணும் சுவீப் டிக்கட் விற்பவன் போனாக் கிடையாது பொழுது பட்டாக்கிட்டாது என்று உரத்த குரலில் சத்தம் போடத் தொடங்குவதும் தான் சரி இண்டைக்கு திங்கட்கிழமை எண்டது மறந்து போச்சுது என்று கூறியவர் கிழமை தெரியிறதுக்கு நான் என்ன கவுன்மேந்து வேலையா பாக்கிறன் என்று தனக்குத் தானே பதிலும் கூறிக்கொண்டார்.
உடனை அவருக்கு அண்ணை பின்னால பஸ் வருகுது என்று கூறியபடியே விடிகாலைப் பயணிகளை ஏத்திக்கொண்டு போக இறுப்பிட்டியிலிருந்து வெளிக்கிட்டார்.
பொதுவாகக் கர்ப்பிணிப் பெண்களை எந்த நேரத்திலும் ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு போவதற்குச் சேனாதி ஒரு நாளும் காசு வாங்குவதில்லை.
போகும் வழியில் வாற ஒவ்வொரு கோவிலடியிலும் கண்ணைமூடி நெத்தியையும் நெஞ்சையும் ஒருக்காத் தொட்டுக் கொள்ளவும் சேனாதி மறப்பதில்லை.
அதே போலத்தான் அவர் காரின்ர சிக்னலைப் போடும்போதும் காரின்ர கதவுக்குப் பக்கமாய் பொப் என்ற சத்தத்துடன் ஒரு சின்னத் தடி மாதிரி ஒண்டு மேல உயர்ந்து பின்னர் கீழே போகும்.
தனது மேசையிலிருந்த படியே கார்க் கண்ணாடிக்குள்ளால பாத்து ஆக்களை எண்ணுறதோட சரியென்ட படியால சேனாதியும் ஒவ்வொரும் முறையும் தப்பிக் கொள்வார்.
ஒரு நாள் இரவு ஒரு ஆறு பெடியளவில சேனாதியிட்ட வந்து அண்ணை உங்கட கார் எங்களுக்கு அவசரமாத் தேவைப்படுகுது அலுவல் முடியத் திருப்பித் தந்திடுவம் எண்டு கேட்டனர்.. அவர்கள் எல்லோருடைய கைகளிலும் துப்பாக்கிகள் இருந்தன.
இல்லைத் தம்பிமார் எனக்குக் கார் தான் பிழைப்புக்கு வழி காட்டிறது இதில்லா விட்டால் வீட்டில எல்லாரும் சிவபட்டினி கிடக்க வேண்டியது தான் என்று கூறவும்.வந்தவர்கள் சேனாதியின் விளக்கத்தைக் கேட்பவர்களாக இல்லை.
சேனாதியும் மிகவும் தயக்கத்துடன் காரின் திறப்பைக் கொடுக்கவும் அவர்கள் காரை எடுத்துக் கொண்டு எல்லோரும் அதில் ஏறிக்கொண்டு போனதைப் பார்த்துக்கொண்டு வாயடைத்துப் போன சேனாதி அவர்கள் போன பின்பு தான் தம்பியள் கார் கவனமப்பு என்ற வார்த்தைகளைத் துப்பினார்.
ஆனாலும் காலையில் எழுந்து அதற்குப் பூவும் பொட்டும் வைப்பதை அவர் இன்னும் நிறுத்தவேயில்லை.. ஒரு வேளை அந்தக் காரின் ஆன்மா அவருக்குத் தெரிகின்றதோ என்னவோ வேலையால் வந்து தபால் பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தவனுக்கு இன்னும் இரண்டு நாட்களில் அவனது பிறந்த நாள் வருகின்றது என்பது நினைவுக்கு வந்தது.. நீலத்திலும் சிவப்பிலும் கடித உறையில் போடப்பட்டிருந்த வரிக்கோடுகள் அது ஒரு வெளிநாட்டுக் கடிதம் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டின.
அதில் படிந்திருக்கும் சகாராவின் வெள்ளைத் துணிக்கைகளைத் தடவும் ஒவ்வொரு தடவையும் அவன் நேரில் வாழ்த்துவது போலவும் ஒரு விதமான அன்னியோன்னியமும் வந்து போவது போலவே அவன் உணர்கின்றான் அன்றைக்குத் தான் தனது முதலாவது சம்பளத்தை அப்பா எப்போதும் செய்வது போலவே அம்மாவின் கையில் கொடுத்திருந்தான்.
அப்போது தான் வீரகேசரிப் பேப்பரில் இருந்து தலையைத் தூக்கிப் பார்த்த அப்பா அவனுக்கு இன்னுமொரு நூறைக் கொடுத்துவிடன் என்று கூறினார்.
அதில் நூறு ரூபாவைத் தனது தங்கையிடம் கொடுத்தவன் அடுத்த நாளைக்கான கொழும்புப் பயணத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் துவங்கினான்.புதிதாக வேலையில் சேர்ந்தவர்களுக்கு அந்த வங்கியினது தலைமைக்காரியாலயத்தில் நடக்கவிருக்கும் பயிற்சிக்காகப் போக வேண்டியிருந்தது.
அவனும் அவனது இன்னொரு நண்பனும் அடுத்த நாள் காலை யாழ்தேவியில் போவது என முடிவு செய்திருந்தார்கள் காங்கேசன் துறையிலிருந்து கொழும்பை நோக்கிச் செல்லும் யாழ்தேவி கடுகதிப் புகையிரதம் இன்னும் சில வினாடிகளில் முதலாவது மேடைக்கு வரும்.
நாங்களும் தான் கொழும்புக்கு வாறம் அதில கொஞ்சம் இடம் இருக்கும் குரல் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் யாழ்தேவி கூவிய படி புகையிரத நிலையத்துக்குள் நுழைந்து விட்டது மூன்றாவது பெட்டியும் எங்களுக்கு முன்னாலேயே வந்து நின்றது.
கொஞ்ச நேரத்தில பத்மினி எண்டு எங்களோட வேலை செய்யிற பிள்ளையும் வேறு ஒரு கிளையில வேலை செய்யிற அவவிண்ட இன்னொரு சிநேகிதமும் ஆறுதலாக வந்து ஏற அந்தக் கோணர் சீற்றுக்காரர் இரண்டு பேர் எழும்பி இடம் குடுத்துட்டி இறங்கிப் போயினம்.
கோண்டாவில்லில் இருந்து இடம் பிடிச்சுக் கொண்டு வருகினமாம் என்று நாங்கள் கேட்காமலே எங்களுக்குச் சொல்லிவிட்டு அந்தக் கோணர் சீற்றுக்களில் அமர்ந்து கொண்டார்கள்.
ஓமோம் நீங்கள் தானே கேள்வியின் நாயகி என்று சுகுமார் திருப்பிக் கேட்கக் கொஞ்சம் திகைத்துப் போன பத்மினி வாயைத் திறக்க முன்னம் எனது நண்பன் இல்லை எங்களுக்கு இந்தப் பயிற்சி வகுப்புகள் நடக்கேக்கை நீங்கள் தான் அடிக்கடி கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிற படியால நாங்கள் உங்களுக்கு வைச்ச பேர் அது என்று உதவிக்கு வந்தான்.
இவவின்ர பேர் மங்களா என்று அறிமுகப் படுத்திவிட்டுஎப்படி உங்கட வேலைகள் போகுது என்று பத்மினி கதையைத் தொடங்க பரவாயில்லை என்று சொல்லிவிட்டு நாங்கள் எங்களது பெட்டிகளை மேலே வைக்க இடம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்.
எல்லா இடத்தையும் முருங்கைக் காய்க் கட்டுகளும் பலாப் பழங்களும் ஏற்கெனவே பிடித்து விட்டன போல இருக்க ஒரு மாதிரிக் கிடைத்த இடைவெளிகளுக்குள் எமது பெட்டிகளைத் திணித்து விட்டோம்.
நண்பனும் என்னடாப்பா இவளவை அங்கினேக்கை கண்டால் நிமித்திக் கொண்டு போவாளுகள் இப்ப பார்த்தா வலிய வலிய வந்து கதைக்கிறாளுகள் என்று தனது ஆதங்கத்தையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டான்.
சரியடாப்பா நாங்கள் இவளவையோட மினக்கடாம வெளியாலை பாப்பம் என்று கூறிய படி வெளியே பார்க்க அப்போது தான் மழை பெய்து முடிந்ததால் வரணிப் பக்கத்தில் வளர்ந்திருந்த ஆம்பல் பூக்கள் மிகவும் அழகாக இருந்தன.
பத்மினியின் எதிர் பாராத இந்தக் கேள்வியால் கொஞ்சம் ஆடிப் போய்த் திரும்பிய போது எங்களோடு பயணம் செய்த ஆச்சியும் தனது நாடியில் சுட்டு விரலை வைத்த படி ஆச்சரியப் பட்டார்.
இப்ப என்னத்துக்கு அவசரப் படுவான் என்று சுகுமார் பதிலளிக்க ஆம்பிளையள் எல்லாரும் இப்பிடியே நினைச்சால் பொம்பிளைப் பிள்ளையள் என்ன செய்யிறதாம்?
இதென்னடா பிரச்சனையாப் போச்சு என நினைத்துக் கொண்டிருக்க அப்போது தான் கலியாணமான சோடி ஒன்று மண மகனைச் சவூதிக்குத் திருப்பியனுப்புவதற்காகப் பயணம் செய்தது அவர்களைப் பயணம் அனுப்ப வந்த மாப்பிள்ளையின் மாமிக்காரி பிள்ளை சொல்லுறதிலையும் ஒரு நியாயம் இருக்குத் தானே தம்பியள் என்று துவங்கியது.
இந்த ரயில் பயணங்களில் இப்படியான இலவச ஆலோசனைகளுக்குக் குறைவே கிடையாது என்பதைக் காட்டியது புது மாப்பிள்ளையும் பட்டப் பகல் எண்டும் பாக்காம ஏதோ அப்ப தான் முதன் முதலாப் பொம்பிளையைக் கண்டது மாதிரி அடிக்கடி தனது அன்பைப் பகிரங்கப் படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.. எங்களுக்குக் கொஞ்சம் பசிக்கவும் துவங்க ஆனையிறவு உப்பளம் உதவிக்கு வந்தது.
ஊரில்புழுதி விதைப்பில சின்னச் சின்ன வரம்புகளுடன் உயரம் குறைந்த வயல்களைப் பார்த்துப் பழகிப் போன கண்களுக்கு இந்த வயல்கள் ஒருவித கிழு கிழுப்பை ஊட்டின.
தேவையெண்டால் வெக்கப் படாமல் கேழுங்கோ மீண்டும் பத்மினியின் சீண்டலுடன் யாழ்தேவி மாங்குளத்தில் ஓய்வெடுத்தது மச்சான் கொஞ்சம் கச்சான் வாங்கிக் கொடுப்பமடா என்ன இருந்தாலும் எங்களை நம்பித் தானே பயணம் வருகுதுகள் சுகுமாரும் இவளவையின்ர வாயைக் கொஞ்ச நேரமாவது பிசியா வைச்சிருக்கிறதுக்காகவெண்டாலும் கச்சான் உதவும் என நினைத்து நண்பனின் ஆலோசனையை ஆமோதித்தான்.
வவுனியா தாண்டினால் கையைக்காலை நீட்டிச் சாபிடுவது கொஞ்சம் கடினமாக இருக்கும் பல பெண்கள் போட்டிருந்த தாலிக் கொடிகள் இப்போது கணவர்களிடம் கை மாறின.
அதிகம் நகை போடாதவர்கள் சேலைத் தலைப்புகளை இழுத்து மூடுவதன் மூலம் இயலுமான அளவுக்குத் தங்கள் நகைகளை மறைத்துக் கொள்ள முற்பட்டனர் ஏன் தான் இவற்றை அணிந்து வர வேண்டுமோ எனச் சுகுமாரன் தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.
வவுனியாவில் இருந்து பேராதனைப் பல்கலைக்கழகம் போகும் மாணவர்களின் கூட்டமும் ஏறியது மாணவப் பருவத்துக்கேயுரிய அந்தப் பயமில்லாத துணிச்சல் அவர்களின் முகங்களில் எழுதியிருந்தது.
ஏறியவுடனேயே அவர்கள் தங்கள் அடையாளமான பைலாப் பாட்டுக்களைப் பாடத் துவங்கியது வவுனியாவில் அவர்கள் சும்மாயிருக்கவில்லை என்பதையும் தெளிவாகக் காட்டியது.
இனிப் பொல்காவலையில் இறங்கி உடரட்ட மெனிக்கேயைப் பிடிக்கும் வரைக்கும் கல கலப்புக்குக் குறைவிருக்காது எனச் சுகுமாரன் நினைத்துக் கொண்டான்.
மதவாச்சி தாண்டியதும் இந்தப் பாடல் சூட மெனிக்கே பலாலா யனவா மேயப்பே என மாறிவிடும் என்பதும் சுகுமாருக்குத் தெரிந்திருந்தது யாழ்தேவி வவுனியாவை விட்டுப் புறப் பட்டு மதவாச்சி வரை ஆட்டமும் பாட்டும் தொடர்ந்தது.
பின்பு களைத்துப் போய் அவர்கள் முன்னூற்றி நாலு விளையாடத் துவங்கியிருந்தார்கள் அப்போது அவர்களில் ஒருவன் விரிவுரையாளனாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர்களுக்கிடையில் நடந்த உரையாடல்களில் இருந்து தெரிந்தது தனது கலியாண மோதிரத்தைக் கழட்டி அதைப் பணயமாக வைத்து விளையாடப் போவதாகக் கூறவும் யாழ்தேவியில் பயணம் செய்த ஒரு பெரியவர் யாரும் எதிர்பாராத மாதிரி தம்பிமார் நீங்க என்னத்தையும் வைச்சு விளையாடுங்க ஆனால் அந்த மோதிரத்தை மட்டும் வைச்சு விளையாட விட மாட்டன் சொன்னார்.
இறுதியில் அந்த மாணவர்களுக்கே தாங்கள் செய்வது பிழையென்று தெரிந்ததோ அல்லது பெரியவரின் பிடிவாதத்துக்குப் பயந்தார்களோ அந்த மோதிரத்தை வைத்து விளையாடுவதை நிறுத்தி விட்டார்கள்.
கல்வீடுகள் மறைந்து காட்டுத் தடிகள் கொண்டு கட்டப் பட்டு அவற்றின் மீது மண்ணுருண்டைகள் அடுக்கப் பட்டு கிடுகளால் வேயப்பட்ட கூரைகள் அதிகம் காணப் பட்டன.
கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் நோக்கிச் செல்லும்உத்தரதேவிக்காகக் காத்திருப்பதாகப் பேசிக் கொண்டார்கள்.உத்தர தேவியைக் கண்ட மகிழ்சியில் யாழ்தேவி மீண்டும் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தது.
தண்டவாளங்களில் இரைமீட்கும் இந்த எருமைகளைத் தூக்கி எறிவதற்காக யாழ்தேவியின் முன்னால் பாரிய இரும்புத் தகடுகள் பொருத்தப் பட்டிருந்தன.