sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வீடு தேடி விசாரித்து வந்து என்னைக் கண்டதும் தடாலென்று விழுந்து நமஸ்கரித்து என் பெயர் வெங்கட்ராமன் பி.டி.சி.யில் வேலை செய்கிறேன்.
அங்கு அவனுடைய தந்தையைச் சந்தித்தபோது அவர் கூழாங்கல் கண்ணாடி அணிந்திருப்பது கண்டு அதையொட்டி அவரை விசாரித்ததில் முந்தைய வருடம்தான் காட்டராக்ட் ஆபரேஷன் பண்ணிக் கொண்டாராம்.
முற்பாடு சோதிப்புக்கள் ஏற்பாடுகளுக்காக ஐந்தாறு முறை வீட்டுக்கு வந்து என்னை அழைத்துச் சென்று மீண்டும் வீடு சேர்த்துவிட்டுப் போனான்.
அறியாமல் என் நூல் நுனியை நான் அடைந்துவிட்ட சமயத்தில் என் விமோசனத்துக்காகவே உயிரின் ஊர்கோலத்தினின்று வெளிப்பட்டு எனக்குக் கண்ணைக் கொடுத்ததும் மீண்டும் வந்தவழியே போய் மறைந்து விட்ட சக்தி அம்சமா?
இவன் தங்கை கலியாணத்துக்குப் போனதால் மனதில் அடித்துக் கொண்ட சபலத்தின் சிறகுகள் கருணையின் அகண்ட சிறகுகளாக மாறி மேல் இறங்கி கிருபை என்னே தெருவில் போய்க்கொண்டிருக்கையில் மாலை யிருளில் யாரோ ஒருத்தி இன்னொரு ஆளிடம் பேசும் குரல் பிரிந்து வருகிறது.
அந்த ஆசாமியா நீ சொல்றதை நம்ப முடியல்லியே அவன் முதுகைத் தடவினால் வவுத்திலிருக்கிறதைக் கக்கிக் கொடுத்திடுவானே ஸ்தம்பித்துப் போனேன்.
என்னைப் பந்தியில் இடம் தேடி உட்கார வைத்து உபசரித்து பேச்சோடு பேச்சாக மாமா வந்தவாளை உபசாரம் பண்ணி திருப்திப்படுத்தி இந்தச் சமயத்தைப் பரிமளிக்கச் செய்வதை விட எங்களுக்கென்ன வேலை?
தற்செயலில் செவியில் பட்டு நினைவில் தைத்து தைத்த இடத்தில் தங்கி விண் விண் விண்... வாய்ச் சொல்லாகக் கண்ட பின்னர் வார்த்தை எழுத்தில் வடித்தாகிறது.
பிற வாயிலாகப் பிறந்த வார்த்தைகளின் தனித் தன்மையை அதனதன் ஓசையினின்று தவிர்த்து அதனதன் மோனத்தில் நிறுத்தி த்வனியை அடையாளம் கண்டு கொண்டதும் த்வனி தீட்டும் மறு ஒவியங்கள் பயங்கும் மயக்கம்.
சமயங்களில் கிராமத்தில் நக்ஷத்ர ஒளியினாலேயே செண்டு கட்டினாற் போலும் கருவேல மரத்தின் மேல் நெருக்கமாகப் படர்ந்து அப்பிய மின்மினிப் பூச்சிக் கூட்டங்கள்.
காயோடு இலையின் உராய்வுகள் மறுக்கப்பட்ட காதல் தன் வேட்கையின் தீர்வைத் தேடி அடி மேல் அடி வைக்கும் கள்ளத்தனத்தில் கதவுக் கீலின் க்ற்...றீ...ச்..... கம்யூனிகேஷனில் எத்தனை விதங்கள் ஸ்வரங்கள் ஸ்ருதிகள் அதிர்வுகள் உருவங்கள் உருவகங்கள் நயங்கள் நயனங்கள் சொல் என்பது நான்.
ஆதிமகனும் ஆதிமகளும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்ட முதல் சமயம் கண்ட உள்ள எழுச்சி தேடிய வடிகால் இருவரும் கண்ட முதல் சொல்லின் தரிசனத்தை அனுமானத்தில் காணக்கூட மனம் அஞ்சுகிறது.
நாடு விடுதலை பெற்று எத்தனை வருடமானாலும் சரி எந்தக் கட்சி ஆண்டாலும் சரி உற்பத்திப் பெருக்கு எத்தனை ஆனாலும் சரி இந்த நடுத்தரக் குடும்பம் இருக்கிறதே இதற்கு விமோசனம் கிடையாது.
சம்பளத்துக்கு ஒரு வாரம் முன்னரே லிஸ்டைக் கொடுத்துவிட்டால் அன்று மாலையே மறக்காமல் கொசிர்ப் பொட்டலத்துடன் அதைச் சொல்லு பெரிய அட்டைப் பெட்டியில் சாமான்கள் வந்து இறங்கிவிடும்.
மனுஷாள்தான் முக்கியம் சாமி ஒரு சமயம் ஆபீஸ் விட்டு வழக்கம்போல் கலியாணி வீட்டில் எட்டிப் பார்க்கையில் என்னைக் கண்டதும் அவள் முகம் சட்டென இறங்கிற்று.
மாமா உங்களிடம் சொல்லலாமா வேண்டாமா இதுவரை யோசனை பண்ணிப் பண்ணி உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவது என் கடமைன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.
அவர் அமைதியா ஏம்மா நீங்க காசைக் கொடுத்துட்டு டீ சாப்பிடறீங்க அவங்க குடிச்சிட்டுத்தானே கொடுக்கிறாங்க துடித்துப் போனேன் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.
என்ன கச்சிதம் ஸ்வரக்கட்டு லயம் என்ன அர்த்த வீச்சு ஒரு வார்த்தையில் ஒரு சைகையில் ஒரு திருப்பத்தையே ஏற்படுத்தக்கூடிய உபதேச மந்த்ரம் இப்படித்தான் அமையுமோ?
உச்சி வெய்யிலுக்கு கக்கல் கரைசல் பாசி கும்மி அழுகிய தழை இலை வேரோடு பிடுங்கிக்கொண்ட கோரை எல்லாம் மிதக்க கலங்கலாயும் வரும் போலும் மோதிரத்தைக் கானோம்.
ஸ்நானத்துக்கு ஏற்பாடு பண்ணிக் கொண்டிருக்கையில் விரலின் வெறிச்சைப் பார்த்ததும் தன் அறைக்குப் போய் சுருட்டின படுக்கையை விரித்து தலையணையை உதறினால்ப்ளாங்கி.
புருஷனை அவள் அழைத்து வந்து விட்டால் அவ்வளவுதான் என்னை அக்கு வேறு ஆணி வேறாகக் கழட்டி விடுவானே கேட்க வேண்டிய சமயத்தைக் கோட்டை விட்டாச்சு.
ஒரு டைப் அடித்துக் கொடுத்ததற்குக் கிடைத்த ஊதியத்தை அம்மா சொற்படி உருப்படியா பண்ணிக்கோ குடும்பம்தான் எப்பவுமே இருக்கு எத்தனை வந்தாலும் போறாது அப்படியே பண்ணி அம்மா கையில் கொடுத்து வாங்கி விரலிலேறி ஆச்சு இன்று இருபத்து ஏழு வருஷங்களுக்கு மேல்.
படுக்கையைச் சுருட்டி வைக்கையில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் காதுக்கும் கேட்காமல் எப்படியோ நழுவி விழுந்து உருண்டோடி ஒளிந்துகொண்டு எனக்கு ஜூட் காட்டி என்னை அம்பேல் ஆக்கிவிட்டது.
ராமன் கிருஷ்ணன் ரிஷிகள் புத்தர் சங்கரர் நபி சாக்ரடிஸ் யேசு காந்தி இத்யாதி இதுவரை தோன்றி அவ்வப்போது இனியும் தோன்றப் போவோர் யாவரும் சிருஷ்டியின் கடையலில் உண்டாகி இயங்கி அவரவர் சொல்லைச் சொல்லியானதும் அதிலேயே மறைந்தவர்தாம்.
கேலியாகவோ ஒரு சில சமயம் பாராட்டியோ இன்னும் அபூர்வத்தில் சொந்த வியப்பில் இந்த வாக்கியம் இன்னமும் எனக்கு நினைவு மூட்டப்படுகிறது.
வயிற்றுப் பாடின் எதிர் நீச்சலின் ஒரே சமயத்தில் பல லைன்களில் ஆக ஒரு தோல் பையைத் துக்கிக்கொண்டு படிப்படியாக ஏறி இறங்கி வந்த அந்த நாள் பாஸ்கருக்கு இவர் எங்கே?
எங்கே தட்டினாலும் விதிர் விதிர்ப்பு எவ்வளவு தூரம் பரவுகிறது இல்லாவிட்டால் முப்பது வருடங்கள் கழித்து நாம் இப்படிச் சந்திக்க முடியுமா?
மிஞ்சத் தக்கவன் தான் எஞ்ச முடியும் எனும் இந்த இல் இளைய தலைமுறை என்னதான் செய்யும் அவர்களுக்கு மனம் இல்லை என்று சொல்ல மாட்டேன்.
ரசீதுகள் கோயில் கும்பாபிஷேகப் பிரகடனங்கள் பிள்ளையாண்டான் காலேஜ் நாட்களில் எழுதிய கடிதங்கள் சில கோர்ட் தஸ்தாவேஜுகள் வீட்டுப் பத்திரம் உடைந்துபோன பேனாக்கள் தீர்ந்துபோன பாட்டரி ஸெல்கள் காலி அட்டைப் பெட்டிகள் சோப்பு உறைகள் என் பெட்டி மற்றவர்களுக்குக் குப்பைக் கூடை.
அழைப்புகள் கலியாணம் இலக்கியக் கூட்டம் புதுமனை புகுவிழா ஆண்டு நிறைவு ஸஷ்டியப்த பூர்த்தி முண்டான் சடங்கு இடையிடையே சில மூலைகளில் கறுப்பு மசி தடவி உருவில் தோற்றத்தில் வாசகத்தில் எத்தனை எத்தனை வேறுபாடுகள் வருடக் கணக்கில் சேர்ந்துவிட்ட இவை இப்போ படையெடுப்பாக அசத்துகின்றன.
ரிஸெப்ஷனில் ஒருவருக்கொருவர் தோளிடித்துக் கொண்டு முகத்துள் முகம் கள்ளத்தனமாகச் சிரித்துக் கொண்டு அத்தனை கும்பலிலும் இந்த உலகில் அவர்கள் மட்டும் தனிஇப்பவும் அப்படியே இருப்பார்களோ?
அவர்களுக்கே வயது ஏன் கண்ணாடியில் உன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளேன் வெளிநாடு சென்றவர்களின் வாழ்க்கை அவர்களின் குழந்தைகள் இங்கேயும் ஒட்ட முடியவில்லை அங்கேயும் வேண்டா விருந்தாளிகள்.
தங்களைப் போலவே தங்களுக்குள் தேடிக்கொண்டு தங்களைத் தேடிக்கொண்டு இந்த நிலையைத் தவிர்க்கவே பெற்றோர்கள் குழந்தைகளைத் தாத்தா பாட்டியிடம் ஹாஸ்டலில் அல்லது உள் நாட்டில் எங்கோ தங்க விட்டு வருடங்களாகப் பிரிந்து திரும்பச் சந்திக்கையில் அப்பவும் எப்படியிருக்கும்?
அதன் மறுமுறைகள் மீண்டும் மீண்டும் முதன்முறையின் பலவந்தம் கற்பழிப்பு தூய்மையின் உன்னதம் இச்சையாய் இழிந்து பழகிப் பழகிப் பச்சையாகி படிப்படியாகப் பச்சையும் நச்சாகி நச்சோடு வாழும் இந்த வாழ்வும் வாழ்வா?
ராமாயணம் பாரதம் பகவத்கீதை ஷா நாமா அம்ருத மந்தன் அராபிய இரவுகள் இன்னும் எனக்குச் சொல்லத் தெரியாதது எனக்கு முற்பட்டது எனக்கு அப்பாற்பட்டது விந்தை.
ராமன் அர்ச்சுனன் அபிமன்யு அலெக்சாண்டர் ரஸ்டம் ஸோரப் பீஷ்மன் பிருத்விராஜ் இவர்களைப் போல் நான் இருக்க விரும்பும் ஆசையில் திரும்பத் திரும்ப இவர்களை நினைவு கூட்டலினாலேயே இவர்களாக மாறி விட்டதாக ஆசையின் நிச்சயத்தில் இவர்கள் அனைவரிலும் இனிமேலவரிலும் எனக்கு என் பங்கு உண்டு.
திரும்பத் திரும்ப இந்த நினைவு கூட்டலில் கால அளவில் கூட்டலின் திரட்சியில் ஏதேனும் ஒரு சமயம் திரட்சியின் சிதறலில் நான் ஒரு சிதறாக இவர்களுடன் அமரத்துவம் எய்திடுவேன்.
நடப்பு வெளி உலகம் உள் உலகம் இனி உலகம் கலை காலம் முகம் இன்னும் சொல்ல விட்டவை அனைத்தையும் அகப்பை அகப்பையாகச் சொரிந்து தியானத்தின் தீராப் பசிக்குத் தீனி தியானமெனும் தீ ஸர்வ கபளீகரி மறு உருவங்கள் மறு மறு உருக்கள் உருகி உருகி இறுக இறுக ஒரு உருவாகி ஒரே உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் பாகின் த்ரில் பிந்து ஸாரம் பிந்து மகிழ்ச்சி ராகம் பிந்துமாலினி.
மாசு நான் இன்னும் படித்து முடிக்க முடியாத ஒரு தனிப் புத்தகம் அவர் தன்மைக்கு இரண்டு மாதிரிகள் மட்டும் காட்டி நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.
அவர்கள்தான் என்னை அழைத்துப் போக வருவார்கள் மாசு தாத்து செல்லம் தங்க சாலைத் தெருக்கோடியிலிருந்து பேசிக்கொண்டே மரீனாவுக்கு நடந்து அதன் வழியே டவுன் தங்கச் சாலைத் தெருவில் ஒரு குஜராத்தி பவனில் பூரி பாஜி அரைக் கப் பால்.
கை வளையலும் பாதக் கொலுசும் குலுங்க விதவித வர்ணங்களில் மேலாக்குகள் சுழல மார்வாரிப் பெண்கள் கும்மி அடிக்கையில் இது என்ன செளகார் பேட்டையா பிருந்தாவனமா?
பேசிக்கொண்டே பைக்ராபட்ஸ் ரோடு விவேகானந்தர் இல்லம் ஐஸ் ஹவுஸ் ரோடு மீர்சாப் பேட்டை பெசண்ட் ரோட்டில் என் இல்லத்தில் என்னை விட்டுவிட்டு அங்கே வாசலிலேயே ஒரு நீண்ட ஆயக்கால் மணி இரண்டு பிரியாவிடை பெற்றுக் கொண்டு கால் நடையாக அவர்கள் மீண்டும் தங்க சாலைத் தெருவுக்கு.
அவருடைய தாயார் அக்கா அண்ணா மன்னி அத்தனை பேருமா அப்படி ஒரு பிரியத்தைக் கொட்டுவார்கள் ஒரு சமயமேனும் ஒருத்தருக்கேனும் ஒரு சிறு முகச்சுளிப்பு?
துனியா ரங்க ரங்கே ஆழ்வாரதிகள் பாரதி ராஜாஜி ஆக் அத்வைதம் விசிஷ்டாத்வைதம் பேச்சு எங்கெங்கோ தாவி எங்களை இழுத்துச் செல்லும் தன் வழியில் பலகணிகள் ஏதோதோ திறக்கும்.
பசி அடங்கி வயிறு நிரம்புவது போல் மனம் நிறைந்து மோனம் ஒன்று எங்கள் மேல் இறங்கும் பாருங்கள் எத்தனை பேச்சும் அதற்கு ஈடாக முடியுமா?
வரட்டி போல் விரைப்பான அந்த மொற மொறப்பு இடையிடையே ஜெவஜெவ வென மிளகாய் அப்படியே கல்லிலிருந்து தோசைத் திருப்பியில் எடுத்து வந்து வாழையிலைப் பாளத்தில் விடுகையில் பளப்பளவென எண்ணெயில் அந்த நக்ஷத்ர மினுக்கு.
அதன் மேல் மணலாய் உறைந்த நெய்யை உங்கள் அம்மா விட்டதும் அது உருகுகையில் உஸ் அப்பா அந்த நினைப்பின் சுரப்பில் தாடை நரம்பு இழுக்கிறது.
இப்போது இந்தச் சேரிச் சந்தில் நிமிஷமாக உருவாகியிருக்கும் இந்தக் கோதாவின் சரித்திரப் பரம்பரை பின்னோக்கில் ரோமன் காலத்தை எட்டுகிறது.
அதுவும் இப்போ முகத்தில் காணும் கோபத்துக்கு எச்சில் துப்புவதுபோல் அது அவ்வப்போது சீறித் தும்மும் குரோதத்துக்கு..... நாய்க்கும் பூனைக்கும் பகை.
நானும் அவ்விதமே ஒரு பெரிய பந்து கால் பந்தைக் காட்டிலும் பெரிய உயிருள்ள காட்டுக் கத்தல் வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் முள் பந்து.
ஆனால் பந்து அடுத்தடுத்து அலுக்காமல் தன் உயிரையும் உருவத்தையும் மேலும் மேலும் அதிகரித்துக் கொண்டு அதன்மேல் விழுகையில் அதன் முகத்தில் குழப்பத்தை என்னாலேயே காண முடிந்தது.
பிறகு மெல்ல நடந்து மெல்ல மெல்ல எதிர்ச் சுவரோரமாக தெரு விளக்குக் கம்பத்தின் நிழல் மறைவில் ஒதுங்கி விழுந்து மரணாவஸ்தையில் கால்களை உதைத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தது.
ஸோ அதற்கு விழுந்துவிட்ட மரணக் கடியைக் கடைசிவரை எதிரிக்குக் காட்டிக் கொடுக்காது கொடுக்கக் கூடாத முடியாத ஒரு கெளரவம் தன்மானம் ஜயம் கண்ட பின்தான் மரணம் எனும் தீர்மானம் அதற்கு.
ஜாதி வேட்டைநாயின் கம்பீர அமைதி பரிச்சயம் முடிந்து மாடிக்குச் செல்ல அவனைப் பணித்ததும் ஸேட்ஜிக்கு அவன் அடித்த ஸல்யூட்டில் ராணுவப் பயிற்சி தெரிந்தது.
அடுப்பிலிருந்து சுடச்சுட சப்பாத்தியைத் தோசைத் திருப்பியில் கொண்டு வந்து அவர் கலத்தில் போடுகையில் அவன் பொன்னிறம் தங்கத் தகடு லேசு கத்தரித்து எடுத்தாற் போன்ற வட்டம் பார்க்கவே வாயில் ஜலம் ஊறிற்று.
சமான்களின் கணக்கை அவன் சீட்டில் குறித்து சீட்டுமேல் சில்லரையையும் ஸேட் எதிரில் வைத்துவிட்டு அவன் பாட்டுக்கு மேல காரியத்துக்குப் போய்விடுவான்.
மொட்டை மாடியில் வேப்ப மரத்திலிருந்து ஜமக்காளம் விரித்தாற் போன்று உதிர்ந்திருந்த பூ இலை சருகு செத்தையை அப்புறப்படுத்தி வீட்டுக்கு ஒட்டடை அடித்து சோப்பும் பினாயலும் பக்கெட்டில் கரைத்து வாரம் ஒரு முறை மாடி பூரா அலம்பி மூக்கைச் சிந்திவிட்டு ஈரத்தால் முகம் துடைத்து பவுடர் அப்பி முதுகைத் தட்டி முத்தம் கொடுத்தாற் போல வீட்டுக்கே ஒரு முகப்பு கண்டதும் சேட்டுக்கு ஐஸ் வைக்கும் நோக்கத்தில் ஈதெல்லாம் செய்ததாகத் தோன்றவில்லை.
பதினாறு கால் மண்டபத் தூண் ஒன்றிலிருந்து சிற்பம் உயிர்த்துப் புறப்பட்டாற்போல் தேகக்கட்டு பென்சில் கோடுபோல் துளிர்மீசையில் லேசான தங்கச் செவ்வரி படர்.
ஒரு நாள் இரவு எல்லா வேலையும் முடிந்து நண்பரும் நானும் அவருடைய அறையில் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் அப்படி நான் வெகுநேரம் தங்குவதுண்டு என் வீடு அவர் வீட்டுக்கு மூன்று வீடுகள் தாண்டி அடுத்த தெருவில் மூன்றாவது வீடு மொட்டை மாடியிலிருந்து ஒரு தீர்க்கமான குரல் பாட்டில் புறப்பட்டது.
இரவின் அந்த முதிர்ந்த வேளைக்கு அகண்ட வான் வீதியில் மேகங்கள் அற்ற நக்ஷத்ரங்களின் துணையுமின்றித் தளித்து நின்ற முக்கால் நிலவில் இத்தனை வளங்கள் இவனுக்கு வழங்கியிருக்கும் இயற்கை கூடவே வறளி விள்ளலால் தலையில் விதியை எழுதியிருப்பானேன்?
நிச்சயமாக இப்பொக் காட்டிலும் மெரினா ஆசாரமாகவும் சுகாதாரமாகவும் கெளரவமாகவும் காற்று வாங்கும் ஒரே நோக்கத்துடனும் திகழ்ந்தது.
அவரிடம் மற்றவர்கள் காட்டின மரியாதையும் அவர் பேச்சுக்குச் செவி சாய்த்த தனிக் கவனமும் என்றும் சபாநாயகர் அவர்தான் என்பதை நிதர்சனமாக்கியது.
எத்தனைக்கெத்தனை பிச்சமூர்த்தி ஒரு பர்ஸனாலிட்டியாகப் பிதுங்கினாரோ அத்தனைக்கத்தனை அவர் எதிரே உட்கார்ந்திருந்த கு.
பிச்சமூர்த்தியும் கு.ப.ரா.வும் எழுத்தில் கையாள எடுத்துக்கொண்ட விஷயம் பாணி தனித்தனி ஆனால் ஏன் இவர்களைச் சிறுகதை இரட்டையர்கள் என்று குறிப்பிட்டார்கள் எனக்குப் புரியவில்லை.
ராமய்யா எப்பவுமே உற்சாகமான பேர்வழி நிமிர்ந்த முதுகும் வரித்த கழி போன்ற உடலுக்கு உறையிட்டாற் போல் ஜிப்பாவும் தரையில் புரளும் வேட்டியும் அவரை உயரமாகக் காட்டின.
இந்தக் கூட்டத்தை நான் உங்களுக்குப் பரிச்சயம் பண்ணும் சமயத்தில் கலைமகளில் சக்ரவாகம் என்கிற அவர் கதை வெளியாகி அதன் வெற்றிப்ரபை சிதம்பர சுப்ரமணியனைச் சூழ்ந்து ஒளி வீசிக்கொண்டிருந்தது.
அப்படியே அபிப்ராயமாக ஏதேனும் அவர் சொல்ல ஆரம்பித்தாலும் சரியாக முடிக்காமல் சிரிப்பில் பலமான தலையாட்டலில் மழுப்பிவிடுவார்.
தலையை அழுத்த வாரி உடனேயே மெனக்கெட்டுத் தானே கையை உள்ளே விட்டுக் கலைத்துக் கொண்டாற்போல் குட்டையாக வெட்டிய க்ராப் விரைத்துக் கொண்டிருக்கும்.
இவர்களை விழுங்கும் விழிகளால் பார்த்துக்கொண்டு இவர்கள் பேச்சைச் செவியால் உறிஞ்சிக் குடித்துக் கொண்டிருப்பதில் எனக்கு அலுப்பே இல்லை.
இலக்கிய ஆர்வம் மிக்க என் நண்பன் குஞ்சப்பாவும் நானும் எங்கள் மரியாதையில் இயற்கையான வயதின் அச்சத்தில் இவர்களுக்கு நாலு அடி எட்ட உட்கார்ந்திருப்போம்.
அந்த ரோசம் அதனால் படும் கவலை சமயங்களில் தவிர சிந்தனைக்கும் இலக்கியச் சிந்தனைக்கும் வயது காரணமாகப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் ஆக்கக் கனல் வெளிப்பட வழி காணாது உள் புழுங்கவும் வேண்டிய நேரம் இருந்த அந்தப் பருவத்தில் என்னை என்னிலிருந்து மீட்டு எனக்குத் தருவதற்கு இந்தக் கடற்கரைக் குழுவின் பாதிப்பு தன் பங்கைச் செய்தது என்றால் மிகையில்லை.
மஞ்சேரி எஸ்.ஈஸ்வரன் ஆசிரிமையில் வெளி வந்து கொண்டிருந்த ஷார்ட் ஸ்டோரி ஆங்கில மாதப் பத்திரிகையில் என் கதைகள் இரண்டு பிரசுரமாகியிருந்தன அடுத்து மணிக்கொடி ஆசிரியர் ப.ரா யில் மூன்று கதைகள் ஹனுமான் வாரப் பத்திரிகையில் ஒன்று.
என்று இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு எழுத்து ஒரு ஃபாக்டரியாக மாறியிருக்கும் இந்நாளில் நாங்கள் பழகிய பெயர்கள் அந்த எழுத்துக்களின் சத்தியங்கள் எடுபடா.
லேசாக நடுக்கம் கொடுத்த குரலில் வார்த்தைகள் வெளிப்படுகையில் பிசிர்கள் கத்தரிக்கப்பட்டு சொல்லும் பொருளும் சுளை சுளையாக விழுவது போலத் தோன்றும்.
ராஜகோபாலா சிட்டி செல்லப்பா என்று அழைக்கையில் அந்தக் குரல் நடுக்கத்தில் ததும்பிய இனிமை பரஸ்பரம் யாரிடம் இப்போ காண முடிகிறது?
ஆனால் கடற்கரையில் மாலை அந்த இரண்டு இரண்டரை மணி நேரம் இந்த ஏழெட்டுப் பேர் கூடி மனம் விட்டுப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்களே அதுதான் உண்மையில் இலக்கியப் பட்டறை.
அவ்வளவு இளவயதில் அந்த ஐயங்கார் கட்டுக்கும் சுயமான துருதுருப்புக்கும் ரம்மியம் என்ற வடமொழிக்கு அதே ஓசைருசி பொருள் நளினத்துடன் நேர் தமிழ் தெரிந்தவர் சொல்லுங்களேன் அறிவுப்பூர்வமாக சம்பாஷிக்கத் தெரிந்து மரியாதையும் தெரிந்து பெண்மையின் பிகு குறையாமல் இன்முகம் பண்பு உபசரிப்பும் கூடிவிட்டால் அதெல்லாம் புண்ணிய சமாச்சாரம் எல்லாருடைய அதிர்ஷ்டமல்ல.
நான் ஐந்தாவது என்று சொன்னேனே தவிர எனக்கு முன்னதெல்லாம் தக்கித்து என்று சொல்லவில்லையே அப்புறம் திலோமம் பண்ணி தவங்கிடந்து விரதமிருந்து ராமேசுவரம் போய் அடியேன் ராமாமிருதம் ஏன் பிறந்தேன்னு இருக்கு.
கீதாவுக்கு முதல் ஆண்டு நிறைவு வந்தபோது நான் சீனுவிடம் பணம் கொடுத்து குழந்தைக்கு ஏற்றபடி காஞ்சிபுரம் பட்டுத் துண்டு வாங்கிக்கொள்ளச் சொன்னேன்.
குழந்தையை மூட்டை கட்டி ஆற்றில் விட்ட தொட்டியிலிருந்து கடைசியில் உயிர் விட்ட தேர்த் தட்டுவரை கர்ணன் வாழ்க்கையில் வஞ்சிக்கப்பட்டவன்.
நான் உத்தியோகத்தில் உழன்று மாற்றம் ஆகி அங்கு உழன்று முறையாக ஓய்வு பெற்றுச் சென்னைக்குத் திரும்பி ஆச்சு ஒன்பது வருடங்கள்.
வேடிக்கை பார்க்க வருவோர் வேவு பார்க்க வருவோர் என்னதான் வாண வேடிக்கை இங்கு எனும் அவாவில் வருவோருமாகக் கூட்டம் பெருக ஆரம்பித்தது.
அந்த குறிப்பிட்ட ஏழெட்டுப் பேர் மட்டும் அடங்கிய குழுவில் நிலவிய அந்நியோன்யம் பேசப்படும் விஷயங்களின் ஆசாரம் யாகத்தைக் கலைக்க அசுரர்கள் வருவதுபோல பாதகமான அம்சங்களும் கலந்துகொள்ள முயன்றன.
ஆனால் அவைகளுக்கு இங்கு பேசப்பட்ட விஷயங்களின் தடங்கள் புரியாமல் எட்ட முடியாமல் சுவாரஸ்யம் குன்றித் தாமே உதிர்ந்து போயின.
ஹிந்து ஸ்ரீ ரகுநாத அய்யர் விக்னேச்வரா அவரவர் வெளியிடும் கருத்துக்களைக் காட்டிலும் அவர்கள் வெளியிடும் தோரணை நாங்கள் இளவல்களின் கவனத்தை ஈர்த்தது.
இரவு தலையணைமேல் தலை மாலை நடந்ததைத் திரும்ப எண்ணிப் பார்க்க முயல்கையில் ஏதோ ஒரு குறைபாடு நெஞ்சீரல் குழந்தைக்கு முழுத் தோசையை ஓரத்தில் விண்டு கொடுத்தால் அந்த அதிருப்தி இம்சித்தது கலப்படம்.
அவருடைய முன்னிலை ஈடுபாடு மணிகொடி குழுவுடன் கலவை இழந்த மாதிரி எனக்குப் படவில்லை ஆனால் அந்தச் சிறிய உடலுக்குள் என்ன புலமை என்ன ஆகாசம் மணிக்கணக்கில் கீழே இறங்காமலே சிறகை அடிக்காமலே அங்கேயே நீந்துவார்.
ஸ்ரீசிதம்பர சுப்ரமணியன் நாங்கள் சற்று எட்ட ஒதுக்கிப் பார்க்கும் கூட்டம் உள்பட வீட்டுக்கு இந்த எழுத்தின் உபாஸகர்களை அழைத்து பாயஸம் பச்சடியுடன் விசேஷ சாப்பாடு போட்டார்.
அவர் கேட்டுக் கொண்டபடி வந்திருந்தவர் ஒவ்வொருவரும் எழுந்து நின்று தங்கள் பெயரைச் சொல்லிக் கூட்டத்துக்கு அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டோம்.
என் முறை வந்ததும் என் பெயர் லா.ச.ராமாமிருதம் என்று கூறிவிட்டு என் பக்கலில் உட்கார்ந்திருந்த துமிலன் ஸாரைச் சற்றுப் பெருமிதத்துடன் பார்த்தேன்.
நண்பனே உன் கொழுந்தைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால் பொங்கியெழும் ரோசத்தை சுரனை கெட்ட அழும்பாக மாற்றிக்கொண்டு உன் முதுகு எலும்பைப் பலப்படுத்திக் கொள்.
இவர்களில் முக்காலே மூணு வீசம் பேருக்கு மேல் இவர்களுக்கும் எழுத்துக்கும் வாசகர் என்கிற முறையிலேனும் சம்பந்தம் இருக்குமோ சந்தேகம் வகையான தீனி.
சொல் சொல் சொல்லேன் உலகினைப் படைத்து உயிரினைப் படைத்து உன் லீலா என்று எங்களுக்குப் போதித்து நீயும் லீலா என்று நினைத்து ஆனால் நீ நினைத்தது ஒன்று நடந்தது வேறு என்று உனக்கே ஆகிவிட்டதோ உன் பந்து உன்னையே எதிர்நோக்கி விட்டதும் உனக்கு வாயும் போச்சு பதிலும் இல்லை.
இங்கு எண்ணம் என்கையில் ஞானம் விஞ்ஞானம் கலை சமுதாயம் சரித்ரம் புராணம் இதிஹாசம் அனுமானம் புண்ணியம் இத்தனையும் இத்யாதியும் இவைகளின் எதிர் மறைகளும் உள் அடங்கியவை.
அந்த ஸூஸ்ருதியின் உச்சத்தின் ஸூஸ்வரங்களின் இயக்கத்தில் இதயத்தோடு மனம் இழைந்து நூற்ற எண்ணத்தின் இதழ்விரி பீடத்தில் அவனை இருத்தினோம்.
எல்லா பாதிப்புகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவன் என்று அவனை வரித்துவிட்டு நம் சுயநலத்தில் நம்முடைய சுகதுக்கங்கள் லாப நஷ்டங்களுக்கு அவனைப் பொறுப்பாக்கி அவனை அழைப்பதில் பின்னர் அங்காலய்ப்பதில் அர்த்தம் முறை என்ன?
நிகழ்ந்து கொண்டேயிருப்பவன் என்றெல்லாம் வர்ணித்துக்கொண்டே அவனைப் பூரண ப்ரக்ஞையின் உறைவிடம் என்று அர்ச்சிக்கையில் அவன் எல்லைப் படுத்தப்படுகிறான்.
இந்த எண்ணத்தின் பயத்தில் நாம் நம் நம்பிக்கையில் பழக்கப்பட்ட ஆண்டவன் எனும் எண்ணத்துள் அடைக்கலம் நாடுவதன்றி வேறு வழி?
டேய் கண்ணா உன் அப்பா இப்படியே பாதி தூரம் ஏற இடம் தேடிக்கிட்டு சைக்கிளைத் தள்ளிக் கிட்டுப் போயிடுவாரு மிச்சப் பாதிக்கு ட்ராஃபிக் கெடுபிடி.
ஒரு சினிமா மெட்டை கோரஸ்ஸா முப்பது குரலில் பாடிண்டுநாங்கள் சைக்கிளில் இல்லை பனிச்சறுக்கில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம்.
ஆனால் அது என்ன மந்திர வாதமோ எங்களுக்கு முன்னால் பக்கவாட்டில் இரண்டு சந்துகளிலிருந்து சைக்கிளில் இரண்டு காவல் புலிகள் எதிர்ப்பட்டு குறுக்கே வெட்டி எங்களை மடக்கி விட்டன.
தெரு முனைப் பிள்ளையாருக்குத் தோப்புக்கரணம் போட்டு தப்புக் கேட்டுண்டு தப்பிக்க வழிகாட்டச் சொல்ல அதுக்கே கற்பூரம் கொளுத்தக் கால் ரூபாயேனும் வேணுமே அஞ்சு பைசாவுக்கு இங்கே வழியில்லே.
ஐயையோ நாங்கள் திரும்பி வீட்டைப் பார்த்த மாதிரிதான் கத்தரிக்காய்க்குக் காலும் கையும் முளைத்த மாதிரி கட்டை குட்டையா தன் குட்டைக்கு ஈடு செய்ய ஜே.பியில் சாவிக் கொத்தைக் குலுக்கியபடி எகிறி எகிறி நடந்து செல்கையில் எத்தனை முறை குள்ளா குள்ளா கோழி முட்டை குள்ளன் பிள்ளை வாத்து முட்டை என்று கத்தியிருக்கிறோம் ஓரொரு சமயம் தெரு முனையில் நின்று எங்களைத் திரும்பிப் பார்ப்பார்.
ஸார் நாங்கள் ஸ்டேஷனுக்குப் போய் வண்டியை மீட்டுண்டு பள்ளிக்கூடம் போய்ச் சேர்றதுக்குள்ளே ரொம்ப லேட் ஆயிடும்.
ட்ரிபிள்ஸுக்கு... அந்த ஒரு செக்கெண்டு திகைப்பில் என் அர்த்தம் தோய்ந்ததும் ஆளைப் பிடுங்கிண்டு ஒரு சிரிப்பு வந்தது பாருங்கோ நாங்கள் பிய்த்துக் கொண்டோம்.
பெரியவர் வாட்டசாட்டமாக வண்டு விழியும் கிருதா மீசையுமாய்ப் பின்னால் நான் பார்த்த சினிமா வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் மாதிரி கம்பீரமாக அகன்ற நெற்றியை அரைப் பங்குக்கு மேல் அடைந்த தென்கலை நாமம்.
இவர்களுடைய உற்பத்தி அனேகமாகக் குழந்தைகளின் விளையாட்டுச் சாமான் சமையலறைப் பண்டங்கள்பொம்மை வண்டி சொப்புகள் மரப்பாச்சி உப்பு மரவை அரிவாமணை துருவலகாய் மத்து மனை ஸ்டுல் இத்யாதி பெரிய சாமான்களில் இறங்குகிற மாதிரி அவர்களிடம் சாதனங்கள் இல்லை.
அண்ணாஅப்பாவை அண்ணாவென்றுதான் அழைப்போம் அண்ணாவும் தச்சரும் ஒருநாள் அளவளாவுகையில் பையன் உங்கள் தொழிலில் அக்கறை காட்டுகிறான் சும்மா உங்களிடம் வந்துபோய்க் கொண்டிருக்கட்டுமா?
வெள்ளைக்காரன் தோத்தான் என்ன நிறம் பாத்தியா எனக்கு ஒரு இடத்துக்கு வேளையாகப் போய் வேளையாகத் திரும்பி வருவதாக ஒரு ஒழுங்கு படிபட்டுமே பின் என்ன தச்சுத் தொழிலா என் பிழைப்பாக இருக்கப்போகிறது?
கபாலி கோயில் பார்த்தசாரதி கோயில் கந்தசாமி கோயில் தவிர ஒரு ஐந்தாறு மைல் வட்டாரத்தில் பட்டணத்தில் அவர்களுக்குத் தெரிந்தபடி வெவ்வேறு மாதங்களில் பிரம்மோற்சவம் நடைபெறும் கோயில்கள் இருந்தன.
அன்றாடச் செலவுக்கு அரிசியிலிருந்து எண்ணெய் வரை அவருக்கும் பாட்டிக்கும் ஆயிரம் தர்க்கங்களுக்கிடையே அலமாரியிலிருந்து வழங்குவார்.
எங்களுக்குள்ளேயே கிசுகிசுவில் படிப்படியாக என் குழந்தை அறிவுக்குப் புரிந்தவரை நேற்று எண்ணி அலமாரியில் பூட்டி வைத்த பணத்தில் பத்து ரூபாயைக் காணோமாம்.
இல்லே உங்கள் குறிப்பேடுலே கூட்டல் கழித்தல்லே என்னடா பேமானி எனக்குக் கணக்கு சொல்லித் தரவா வரே நோட்டைத் தூக்கி அவன் முகத்தில் சுழற்றி அடித்தார்.
ஒரு பத்து ரூபா நோட்டுடா நேத்திக்கு ரூவா சில்லரையோடு பிஸ்கட் டப்பியிலே வெச்சிருக்கேன் இன்னிக் காலையிலே காணம்னா எனக்குப் பாடம் படிக்க வரானே அந்த நோட்டிலே ராஜா தலையிலே மச்சம் மாதிரி ஏதோ துரு இருந்தது.
மத்தியானச் சாப்பாட்டுக்கு நான் போய்த் திரும்பி வந்தபோது அவர் விமானத்துக்கெதிரே கண்ணை மூடிய வண்ணம் நிமிர்ந்த முதுகுடன் அசைவற்று உட்கார்ந்திருந்தார்.
சாமி எடுத்ததோடு அல்லாமல் ஒரு குழந்தை பழி ஆவட்டும்னு அதன் மேலே சுமக்கற அளவுக்கு இந்த வீட்டுலே கலி தனியா முத்திப்போச்சு நஷ்டம் எனக்குப் பெரிசு இல்லே.
உருப்பேதங்களின் உறமுறைகள் ஆக்கம் அழிவு காலம்..... உறமுறையின் ஒரு முறை தலைமுறையென உயிர் சக்தியின் ஏதோ வியாபகத்தின் எண்ணற்ற உருக்களில் ஒவ்வொரு உருவும் அது படும் கடையலில் அதன் ஈடுபாடும் மாறுபாடும் பாகுபாடும் இடம் ஏவல் காலம் கொண்டு தனிக்கதி தனித்தனிக் கதி ஆன பின்.
இத்தனைக்கும் முன்னணி பின்னணி இயக்க சக்தியின் நித்தியத்தை அதன் பெயர் சத்தியம் என்று அழைத்து உருவின் தலைமுறை சிந்திக்க மனமெனும் கருவி உயிரின் இத்தனை பெரிய வியாபாகத்தைத் தன்னுள் அடக்கும் அதன் வல்லமைதான் என்ன இந்த வியப்பைச் சந்ததி தனக்குள் பங்கிட்டுக்கொள்ள அதனாலேயே வியப்பு மேலும் மேலும் மேலிட எப்போது தோன்றிற்று பாஷையெனும் தனி ப்ரகாசம்.
துடிப்புக்குப் பொருள் காண முயல்வது கேள்வியெனும் தூண்டலில் மாட்டிக் கொண்டு அந்த துடிப்பின் வேதனையிலிருந்து விடுபட வழி தேடுவது சிந்தனையின் இயல்பு.
கேள்வி தேடல் தவம் தவத்தின் முடிவில் பிறவியின் வயது பூரா வித விதமான வழிகளில் வயதில் முடிவில் இதோ கண் பஞ்சடைப்பில் நினைவு இற்றுப் போமுன் பிறவியின் கடைசித் தரிசனம்.
இத்தனை வியாபகம் விவரம் நுண்ணிய வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய உயிரின் இயக்கத்துக்குக் காரணமும் அர்த்தமும் தேடுவதில் ஆயுசையே அர்ப்பணித்துக் கொண்டபின் கடைசியில் கண்ட தெளிவு இந்த இயக்கத்துக்கு அர்த்தமேயில்லை.
ஆகவே கேள்வியின் பயனில்லை கேள்விக்குப் பதிலும் இல்லை என ஏற்பதன் இந்த வியர்த்தத்தைக் காட்டிலும் பெரும் துக்கம் உண்டெனில் எனக்குக் காட்டு.
அதற்கு இன்றுவரை நீடித்து வரும் இவ்வுலகமே இன்று என்ன இனிமேலும் எக்காலமும்.. உயர உயர இன்னும் உயர என்னால் எட்ட முடிந்த உயரத்தினின்று என்னைக் சுற்றியும் கீழும் பார்க்கின்றேனே இந்தக் காட்சி ஒன்றிற்கே பிறவி தகும்.
காலம் பொய் காயம் பொய் ஆகையால் நாளையும் பொய் ஆனால் வானவில்லின் வர்ணங்களை நினைவினின்று அழிக்க முடியவில்லையே அதுவும் பொய்யானாலும் மெய் போலும்மே மெய் போலும்மே.
என் கதாநாயகன் வசதியான குடும்பத்தில் முதல் குழந்தையாக உலகத்துக்குக் கண் திறக்கையிலேயே வலது கை தோளிலிருந்து விரல் நுனிவரை சூம்பிப் பிறக்கிறான்.
தகப்பனாரும் அவளைத் தொடர்ந்த பின்னர் பையன் அங்கும் இங்குமாக உறவினரிடம் வளர்ந்து பெரியவன் ஆனதும் சொத்துக்கும் சுயேச்சைக்கும் தனி ராஜாவாகிறான்.
அவன் முனைந்திருந்தால் மணம் புரிந்திருக்கக்கூடிய பெண்ணையும் அவள் பெற்றோர் தங்கள் அந்தஸ்துக்குத் தக்கபடி வேறிடத்தில் கொடுத்துவிட்ட பின் பையனுக்கு உத்யோக ரீதியில் வெளியூர் மாற்றத்தில் தம்பதிகள் ஊரைவிட்டே போய்விட்டனர்.
அவ்வப்போது அவனிடமிருந்து கடிதம் வரும் சினேக பாவத்தில் உத்யோகப் பொறுப்பின் கடினங்களையும் கடுமைகளையும் வரவரச் சமாளிக்கக் கஷ்டமாயிருக்கும் பொருளாதார நெருக்கடி பற்றியும்... கதாநாயகன் ஒரிரவு கனவு காண்கிறான்.
ஆனால் முறைப்படி முதல் பிரசவத்துக்குப் பிறந்த வீட்டுக்கு வந்திருந்த இடத்தில் ஒரு நாள் கிணற்றடியில் சறுக்கி விழுந்து இசைகேடாக மண்டையில் அடிபட்டு இறந்துவிடுகிறாள்.
சப்தங்களின் அதிர்வுகள் உணரக்கூடிய சிருஷ்டி வேதனை எழுதத் துண்டிய மனித அனுபாதபம் இவையெல்லாம் கதைச் சுருக்கத்தில் தப்பி விடும் அவலக்ஷனமான பாவச் செயல் உயிருடன் இந்தக் கோழி உரிப்பு எனக்கு என் மேலேயே பொங்குகிறது.
நவராத்ரி கொலுவில் வைத்திருப்பது போன்று சின்னத் தோட்டத்தின் நடுவே நாலைந்து வாழை மரங்கள் தென்னை சில பூச்செடிகள் அடக்கமாக ஒளிந்திருக்கும் சிறிய வீடு.
நீங்க வேணுமானா அவளைக் கேளுங்க கமலீ யாரு வந்திருக்காக பாரு நடு முற்றம் தாண்டி சமையலறையிலிருந்து அவள் வெளிப்பட்டாள் இடுப்பில் குழந்தையுடன்.
ஸ்வர்ண விக்ரஹம் வயதுக்கு என் தாய்க்குத் தோற்கமாட்டேன் என்கிற மாதிரி உடனேயே அது என் மடியை நனைத்ததும் மூவரும் ஒருங்கே சிரித்துவிட்டோம்.
முதன் முதலாக என் எழுத்து அவன் கண்ணுக்குத் தற்செயலாகப் பட்டு படிக்க நேர்ந்ததிலிருந்து இதுவரை அவனுக்கு அதிலிருந்த ஈடுபாடு புத்தகங்கள் கிடைக்காமல் தேடியும் திருடியும் கூடப் படிக்கப்பட்ட சிரமங்களைத் தெரிவித்துக் கொண்டான்.
பிறகு அவன் பரம்பரைத் தொழிலைப் பற்றி அதன் நுணுக்கங்கள் அது வாங்கும் உழைப்பு... வாய் பேசிக்கொண்டே அவன் கைகளும் கால்களும் தம் தம் வேலையைச் செய்துகொண்டிருந்தன.
விளக்கு வைக்கும் சமயத்துக்கு தறியை வணங்கிவிட்டு அந்தப் பள்ளத்திலிருந்து சுறுசுறுப்புடன் ஏறி மேடையினின்று குதித்து என் கைகளைப் பற்றி தடுக்க நேரமில்லை.
என் எண்ணங்களுடன் நான் தனியாக இருக்க விரும்புகிறேன் என்று புரிந்துகொள்ள அவனுக்குத் தெரியாதா என்ன சில தூண்களில் சிற்பங்கள் முகம் தேய்ந்து போயிருந்தன.
எங்கும் அகல் விளக்குகளின் ஒளியும் நிழலாட்டமும் இழைந்த இருளில் நியாயமாக ஸன்னிதானத்துக்கு உரிய ஒரு மர்மஸ்தாயி திகழ்ந்தது.
அந்த மங்கலில் சிற்பங்களை வியந்துகொண்டே வந்தவன் த்வஜஸ்தம்படியில் திடீரென நின்று விளக்குப் பாவையில் மனம் நழுவி அதை வெடுக்கென இழந்தும் போனேன்.
அவன் மேல் காதலாகி ஆனால் அவன் கிடைக்கமாட்டாதவன் என உணர்ந்துகொண்டு அவனுக்கு ஏந்தும் சுடர்த் தழலுக்குத் தன்னை ஆகுதியாக அகலை இரு கைகளிலும் இவள் ஏந்திய விதம் அதாவது தன் அங்கங்கள் உடல் கால் கட்டை விரலினின்று மண்டை உச்சிவரை ஆவித் துடிப்பை ஒருங்கே மனோவன்மையில் கைகளுக்குக் கொணர்ந்து அகல் சுடரில் இறக்கி அந்தச் சமயத்தில் அந்த முக்கால் இருளிலிருந்து பாவை விளக்கின் வெளிச்சத்துக்கு உருவக் கோடுகள் ஸ்திரமாகி அவள் வெளிப்பட்டாள்.