sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பெண்ணின் கூந்தலை அலங்கரிக்கும் பூவைப்போல புனிதமான தெய்வத்துக்கு அர்ச்சிக்கப்பட்ட மலரைப் போல... கௌரி பூ...உதிரும்...மனுஷனும் சாவான்... என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கையில் தானும் தன் எதிரே நிற்கும் கணவனும் தங்களைச் சுற்றிலும் பூத்துச் சிரிக்கும் மலர்களும்... எல்லாமே ஒவ்வொரு சோகமாய் அவள் நெஞ்சில் கனத்தன... கௌரியின் கண்கள் கலங்குவதையும் உதடுகள் சிவந்து துடிப்பதையும் கண்ட சோமநாதன் பூஉதிரும் என்பது மட்டுமல்ல புதிய புதிய பூக்கள் மலரும் என்பதும் உண்மை என்று கூறிவிட்டுப் பேச்சை வேறு விஷயங்களில் திருப்பினான்.
ஐயோ இதை ஏன் இப்போது நான் நினைக்கிறேன்... அவர் போர் முனையில் இருக்கும் இந்த நேரத்திலா எனக்கு அந்த நினைவு வரவேண்டும் என்று ஒரு விநாடி துணுக்குற்று கட்டிலின் தலை மாட்டில் தொங்கும் கணவனின் படத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க விகஸிக்கும் அந்த மாயப் புன்னகையைப் பார்ப்பதற்காகப் படத்தருகே போய் நின்றாள் கௌரி.
ஐயோ தெய்வமே..... கௌரி....ஈ..... என்று தாய்மையின் சோகம் வெடித்துக் கிளம்பிய பேரோசை கேட்டுக் கௌரி அறைக் கதவை திறந்தாள்..... அப்படியே விழி பிதுங்கிச் சிலையாய் நின்றாள்..... வராந்தா ஈஸிசேரில் கையில் பிரித்த கடிதத்துடன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டிருக்கும் பெரியசாமிப் பிள்ளையின் காலடியில் தரையில் நெற்றியை மடார் மடாரென முட்டிக்கொண்டு கதறுகிறாளே மரகதம்.
விறைத்து நின்று வீர வணக்கம் செய்த கரத்தைக் கீழிறக்கிய போது முதுமையின் தளர்ச்சி முழுவதையும் திடீரென அனுபவித்த உணர்வுடன் தளர்ந்து உட்கார்ந்தார் பெரியசாமி.
எனக்கு வேறொரு மகன் கூட இல்லையே.... என்று வாய்விட்டுப் புலம்பினார்....அந்த வார்த்தைகளைக்கேட்டு எரித்து விடுவது போல் பெரியசாமியைப் பார்த்த மரகதம் அவரைச் சபிப்பதுபோல் ஆங்காரத்துடன் இரண்டு கைகளையும் அவரை நோக்கி நீட்டியவாறு விரித்த கூந்தலும் வெறித்த விழிகளுமாய் அலறினாள் பாவி....வேறே மகன் நமக்கு கிடையாதுவேண்டாம் பட்டாளத்துக்குன்னு அடிச்சிக்கிட்டேனே கேட்டீங்களா?
அவர் கண்களில் சுரந்த கண்ணீர் இமை விளிம்பில் பாத ரசம்போல் ஜொலித்தது.... அப்போது அறை வாசலில் தடாலெனச் சப்தம் கேட்கவே திரும்பப் பார்த்து மயங்கி விழுந்த கௌரியைத் தூக்குவதற்காக ஓடினார் பெரியசாமி.
அவற்றைப் பறித்து ஆரமாய்த் தொடுக்கவும் சோமுவின் படத்திற்கு அழகாய்ச் சூட்டவும் அவனது நினைவையே வழிபட்டு நிற்கவும் அவளிருக்கிறாள்..... சோமுவின் படத்துக்கு மாலையிட்டு விளக்கேற்றி வணங்கிக் கொண்டிருந்தாள் கௌரி..... மாலை மாலையாய்க் கண்ணீர் வழிந்து அவள் உடலை நனைக்கிறது.
அந்தச் சிங்கம் குகைக்குள் இருந்து இன்னும் வௌியே வரவில்லை...... இந்த நாட்டின் பெண் குலம் உள்ளவரை வீரருக்கா பஞ்சம்..... உங்கள் அம்மாவின் கண்ணீருக்குத்தான் மாற்றே இல்லை.....அவர்கள் எவ்வளவு பாக்கியசாலி.... என்று எவ்வளவு விஷயங்களை அவனோடு அவள் மௌனமாய் பேசுகிறாள்........ திடீரென்று அடிவயிற்றில் விலாப் புறத்தில் சுருக்கெனக் குத்தி வலிக்க கணவனின் படத்தின் முன் கைகூப்பி நின்றிருந்த கௌரிக் கட்டிலின் மீது சாய்ந்து படுத்தாள்...... வௌியே திண்ணையிலிருந்து மீசையை முறுக்கியவாறு பெரியசாமிப் பிள்ளை தன் மகன் யுத்த களத்தில் மறைந்திருந்து குழியிலிருந்து மேலேறி வந்து முன்னேறி வந்து கொண்டிருக்கும் எதிரிகளில் ஆறுபேரை ஒரே கணத்தில் சுட்டுக் கொன்றதையும் அப்போது தூரத்திலிருந்து வந்த குண்டொன்று அவன் உயிரைப் பறித்துச் சென்றதையும் பத்திரிக்கையில் படித்து யாருக்கோ விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.
திடீரென்று போனவாரம் கைக்குழந்தை பாலுவுக்கு இரண்டு நாள் ஜ்உரம் கண்டிருந்தது மறுநாள் நெற்றியிலும் முகவாயிலும் ஓரிரு முத்துக்கள் தோன்றின.
நான்காம் அவை பெருகின ஒரு வாரத்திற்குள் அம்மைக் கொப்புளங்கள் இல்லா இடமே தெரியாத அளவுக்கு உடம்பெங்கும் பரந்து.... பங்கஜத்துக்கும் அவள் கணவன் ராஜாரமனுக்கும் குழந்தை பிழைக்காது என்ற எண்ணம் வலுவடைந்தது.
இருக்கலாமோ என்று வேறு டாக்டர் சந்தேகிக்கிறார்.... பாலு ஸ்மரணையற்றுக் கிடக்கிறான் அவனைப் பங்களாவின் காம்பவுண்ட் சுவரோரமாக அமைந்திருக்கும் அவுட் ஹவுஸில் கட்டிலில் கிடத்தி இருக்கிறார்கள்.
தன் குழந்தையைத் தானே கவனித்துக்கொள்ள பங்கஜத்திற்குக் கொள்ளை ஆசையிருந்தும் சக்தி இல்லை வைத்திய சாஸ்திரமும் வாய்த்திருக்கும் கணவனும் அதற்கு அனுமதிக்கவில்லை.
கட்டிலுக்கு அருகே இருந்த ஸ்டூலில் உட்கார்ந்து அதன் விதியைக் கணக்கிடுவதுபோல்குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் பங்கஜம்.
சரி சரி நீ உள்ளே போ நான் பார்த்துக்கறேன்.... என்று கோட்டையும் டையையும் கழற்றி அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு அவன் போய் பாலுவின் அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டான்.
முகமோ முப்பதுக்கு மேலே முதுமை காட்டியது...நரங்கிப் போன உருவம் நாலடிக்கும் குறைவான உயரம் கறுப்புமல்லாத சிவப்புமல்லாத சோகை பிடித்து வௌிறிப்போன சருமம்.
முன் பற்கள் இரண்டும் உதட்டைக் கிழித்துக்கொண்டு வௌித்தெரியும்...அவளை யாரும் மணக்க முன்வராததற்குக் காரணம் இந்த அங்க அவலட்சணங்கள் மாத்திரமேயன்று.
அவள் முழுமை பெறாத மனித ராசி குறைப் பிறவி தொடர்ந்து பல மணி நேரம் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்திருப்பதும் அப்படியே உறங்கிப் போவதும் அவளுக்குத் தினசரிப் பழக்கம்.
அந்த புள்ளைக்கி மாரியாத்தா வாத்திருக்கு...பாத்தாவே பயமா இருக்கு...ஸ்...அப்பா என்று உடம்பைச் சிலிர்த்துக் கொண்டாள் ரஞ்சிதம்.
டாக்டரு வந்து அந்த வௌிவூடு இருக்கு பாரு அதிலே கொண்டு போயிப் போடச் சொல்லிட்டாரு புள்ளையெ.....பெத்தவகூட கிட்டப் போகக் கூடாதாம்...என்னெப் பாத்துக்கச் சொன்னாங்க புள்ளையெ...வீட்லே போயிச் சொல்லிட்டு வர்ரேன்னு வந்துட்டேன்.
பங்கஜத்தின் மடியில் உட்கார்ந்து கொண்டு தன்னைப் பார்த்துக் கன்னங்கள் குழியச் சிரித்து வரவேற்ற அந்தக் குழந்தையிடம் லயித்தவாறே அவள் சொல்லுவதற்கெல்லாம் தலையாட்டினாள் செல்லி.
தொட்டிலின் விளிம்பைப் பற்றிப் பிடித்துக்கொண்டு தலையை மட்டும் வௌியே நீட்டி அவளைக் கூப்பிட்டுச் சிரித்த குழந்தையின் தோற்றம் அவளை உள்ளும் புறமும் சிலிர்க்க வைத்தது.
பாலு அவன் மடிமீது கிடந்தே வளர்வான் பள்ளிக்கூடம் போய் வருவான் பிறகு பெரியவனாகி ஆபீசுக்குப் போவான்....அப்புறம் கலியாணமாகி அவனும் ஒரு குழந்தையைப் பெற்று அவள் மடிமீது தவழவிடுவான்.... ஒரு தாய்க்கே உரிய அர்த்தமற்ற சிந்தனைகளில் அவன் மகிழ்ந்து கொண்டிருந்தாள்.
அப்பொழுதுதான் ஆபீசிலிருந்து வந்த ராஜாராமன் அவர்களின் பின்னால் வந்து நின்று புது ஆயா வும் குழந்தையும் விளையாடுவதை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
ஆமா.....ஆயாவாம் ஆயா....கர்மம் கர்மம்.....பாக்கச் சகிக்கல்லே கொழந்தை பயப்படலியா?...மூஞ்சியெப் பார்த்தா வாந்தி வருது... பங்களாவின் கேட்டைத் திறந்துகொண்டு வௌியேறிய செல்லி கதவுகளை மூடிவிட்டுத் தெருவிலிறங்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தாள்.
அந்தக் குட்டிச்சாத்தானை நோக்கி இரண்டு கைகளையும் ஏந்திக்கொண்டு அவள் போகும் திக்கைப் பார்த்து வீறிட்டு அலறிக்கொண்டிருந்தான் பாலு.
மறுநாள் முதல் அவள் தங்கை ரஞ்சிதம் பாலுவுக்கு ஆயாவானாள் முறமும் கையுமாய்க் குனிந்திருந்த செல்லி கண்களில் பெருக்கெடுத்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுந்தாள்...குடிசைக்குப் பின்புறம் சென்றாள்.
தாயின் அருகே இருக்கக்கூடாத நிலையில் நிராதரவாய்க் கிடந்து நோயில் துடிக்கும் தன் குழந்தையின் நிலையை எண்ணிப் பார்க்கும்போது ராஜாராமனின் கண்கள் கலங்கின.
அவள் உடம்பெல்லாம் மஞ்சள் பூசிக் குளித்து தலை வாரி முடித்து நெற்றியில் பொட்டிட்டுக்கொண்டுஇயன்ற அளவு தன்னை அலங்கரித்துத் தன் குரூபத் தோற்றத்தை மறைக்க முயலும் புன்னகையோடு எதையோ அவனிடம் யாசிப்பவள் போல் நின்றிருந்தாள்.
எனக்கு மனசு கேக்கலே...பார்க்கலாம்னு வந்தேனுங்க...நீங்க கோவிச்சிக்காமெ...இருந்தா கொளந்தையை ஒடம்பு கொணமாகற வரைக்கும் நானே பாத்துக்கிட்டுமுங்களா... அவள் தயங்கித் தயங்கித் தொடர்பில்லாமல் மனசில் உள்ளதைச் சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற ஆசையில் பேசினாள்.
இரவெல்லாம் கண் விழித்துக் குழந்தையைப் பாதுகாத்தாள் செல்லி அந்தக் குழந்தையின் அருகே தனித்திருந்து தானே அதன் தாய்போலப் பணிவிடை புரிவதில் வாழ்வே நிறைவுற்றது போன்ற திருப்தி பிறந்தது அவளுக்கு.
ஆனால் குழந்தையின் முகமெல்லாம் அம்மையின் குரூர வடுக்கள் முத்திரை பதித்து அழகைக் கெடுத்திருந்தன கரிந்து போன மரப்பாச்சி போலிருந்தது குழந்தை.
தனது அழகுச் செல்வத்தைக் கண்டு யாரேனும் காணச் சகியாத கோரச் சொரூபம் குட்டிச்சாத்தான் என்று முகம் சுளிப்பார்களோ என்று எண்ணியபோது ராஜாராமன் மனம் குமுறினான்.
பங்களாவின் காம்பவுண்ட் சுவரருகே இருந்த அந்தச் சிறு வீட்டின் வராந்தாவில் கோணியை விரித்து பழம் புடவையால் போர்த்திக் கொண்டு படுத்து விட்டாள்.
சாயங்காலம் நாலு மணி சுமாருக்கு ஆசுபத்திரியிலிருந்து செல்லியைக் கொண்டு செல்ல வான் வந்து வாசலில் நிற்கிறது ராஜாராமனும் பங்கஜமும் சவம் போல் வௌிறிப் போய் நிற்கிறார்கள் ரஞ்சிதம் சேலைத்தலைப்பால் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு அழுகிறாள்.
ஏனென்றால் நீங்கள் எங்கள் காலனியில் வாழ்பவரல்ல வாழ்ந்திருந்தாலும் அல்லது வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும் உங்களுக்கு அவளைத் தெரிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
உங்களுக்கு ஐந்து வயதுக்குமேல் பத்து வயதுக்குள் ஒரு மகன் அல்லது மகளிருந்தால் அந்தப் பிஞ்சு மனம் அவளைத் தெரிந்து வைத்திருக்கும்.
ஏனென்றால் குழந்தைகளை என்னைப்போல் கவனிக்க யாராலும் முடியாது....எனக்குத்தான் வேறு வேலை... நாளெல்லாம் வீட்டு வராந்தாவில் நின்றுகொண்டுஅங்கு நின்று பார்த்தால் எங்கள் காலனியில் இருக்கும் எல்லா வீடுகளையும் கவனிக்க முடியும்...காய்கறிக்கரிகளை பிச்சைக்காரர்களை பள்ளி செல்லும் மாணவ மாணவிகளை சமயா சமயங்களில் குறிப்பாகப் பெண்களைக் கவனித்தவாறு நிற்பது எனக்கு ஓர் அருமையான பொழுதுபோக்கு.
நான் பார்த்தும் என்னைப் பார்க்காத நான் ஒருவன் அங்கு நின்று விழி வட்டம் போடுவதை அறியாத ஒரு பிறவி அங்கு உண்டு என்றால் அறுபதையும் கடந்த அந்த முதுகிழவி முத்தாயி ஒருத்திதான் பஞ்சுபோல் நரைத்த சிகை பழுத்து வதங்கிய சருமம் குழி விழுந்த தொங்கிய கன்னங்கள் இன்னும் பற்கள் இருக்கின்றன நல்ல உயரமானவளாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.
சிந்தனை அதன் முழு அர்த்தத்தோடும் சொல்கிறேன்...அது விளக்க முடியாதது...சிந்தனை ஒரு வரப் பிரசாதம் சிந்தனையின் ஆதியும் அந்தமும்...சிந்திக்கச் சிந்திக்க வியப்பாகத்தான் இருக்கிறது என்ன சொன்னேன்...ஆமாம் முத்தாயியைப்பற்றி...அவள் தினசரி காலை ஒன்பது மணிக்கு வருவாள்.
பாலா என்ற இளஞ் சிறுவன் அந்த வீட்டிலிருந்து தோளில் தொங்கும் பையுடன் அவசரம் அவசரமாக ஒரு காலில் மேஜோடும் மற்றொரு காலில் ஷ்ஊஸ்உமாக நிற்பான்...அதையெல்லாம் அவள் கவனிக்கமாட்டாள்.
ஒரு காலில் மேஜோடும் ஒரு கையில் ஷ்ஊஸ்உமாக அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு அதை சரியாகவோ சரியில்லாமலோ அவன் காலில் மாட்டியவாறே அடுத்த வீட்டு வாசலில் நின்று சங்கர்...சங்கர் என்று அவள் கூவுவாள்.
குழந்தைகள்ஆம் அந்தக் கொத்துமலர்ப் பூங்கொடிகள்கும்பல் கும்பலாகப் பவனி செல்வதைப் பார்த்துக்கொண்டே நிற்கும்போது துன்பத்திலும் விரக்தியிலும் காய்ப்பேறிய எனது நெஞ்சத்தில் வாழ்வின்மீது நம்பிக்கை சுரக்கும்.
ஆமாம் குழந்தைகள் அவற்றின் அங்கங்களை பவள அதரங்களை பிரபஞ்ச சிருஷ்டியின் ரகசியங்களையெல்லாம் கவிஞனின் கற்பனைகளையெல்லாம் தோற்றோடச் செய்யும் மானிடச் சாதியின் பிஞ்சுப் பருவக் கனவுகள் மின்னும் அந்தக் குழந்தைக் கண்களை நீங்கள் கூர்ந்து பார்த்திருக்கிறீர்களா?
எனக்கு அந்த முத்தாயியின்மீது அளவு கடந்த வெறுப்பு ஆம் வெறுப்புத்தான் அவள் என்ன மனுஷியா?...பெண்ணா?...தாயா?...சே யந்திரம் அந்தக் குழந்தைகளின் முகத்தை ஒருமுறை அவள் பார்த்திருப்பாளா?
அவர்களை அலங்கோலமாக அவர்களின் அழகுத் தோற்றங்களை எல்லாம் கெடுத்து இழுத்துக்கொண்டு போகிறாளே... இவளை நம்பி இவள் குரல் கேட்டவுடன் தங்களது குலக் கொழுந்துகளை அலங்க மலங்கக் கூட்டியனுப்புகிறார்களே என்ன பெற்றோர்கள் ஆமாம் முத்தாயி ஒரு யந்திரம்.
அந்த யந்திரம் காலை ஒன்பது மணிக்குப் பிள்ளைகளை அள்ளிக்கொண்டு போகும் மாலை நாலரை மணிக்கு அத்தனை குழந்தைகளையும் கொண்டு வந்து கொட்டும் எங்கள் காலனிக்கு அடுத்த தெருவில் இருக்கும் கான்வென்டில் அதற்காக அந்த யந்திரத்திற்குப் பதினைந்து ரூபாய் மாதச் சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள்.
அது ஒன்பதாம் நம்பர் வீட்டிலிருந்து வருகிறது... நான் அந்தக் காலனியில் உள்ள குமரிகளுக்கெல்லாம் மானசிகமாகப் பெயர்கள் வைத்திருக்கிறேன்.
அருகே வந்தவுடன் நேருக்கு நேராய் ஒருமுறை விழிகளை உயர்த்திப் பளிச் சென்ற பார்வையால் தாக்கி மீண்டும் விழிகளைத் தாழ்த்திக் கொண்டு போவாள்... இருளில் சாலையில் வரும் ஒரு கார்...திடும் என ஒரு சிறு பள்ளத்தில் இறங்கி ஏறினால் எப்படி நம்மீது காரின் வௌிச்சம் விழுந்து தாழும்அது போன்ற பார்வைஅத்தனை பெரிய கண்கள் அதோ அந்த எதிர்வீட்டுச் சன்னலில் கையிலொரு பத்திரிகையுடன் படிக்கும் பாவனையில் அமர்ந்து என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறதேஓர் அகலக்கண்அதுதான் போக்கஸ் லைட் நடன அரங்கில் ஆடுபவளைச் சுற்றி விழுந்துகொண்டு இருக்குமே ஓர் ஔி வட்டம் அதுபோல இவளுடைய கண்கள் என்னையே துரத்திக் கொண்டிருக்கும்.
வெற்றிடங்களை யெல்லாம் நோக்கிப் புலம்புகிறாள்... ராசா...ராசா... என்று வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு நீரில் விழுந்து புரண்டு எங்கோ ஓடுகிறாள்.
முத்தாயி ஓடுகிறாள்...இடுப்பளவு நீர் மார்பளவு உயர்கிறது...கைகளை அகட்டி வீசிப் போட்டுப் பாய்ந்து பாய்ந்து செல்கிறாள்...வெள்ளப் பெருக்கில் மூழ்கி மூழ்கிப் போகிறாள்... நீரோடி ஈரம் பரந்து வரிவரியாய் அலை அலையாய் வெள்ளத்தின் சுவடு படிந்த மணல் வௌியில் ஓர் இளம் சிறுவனை மார்புற அணைத்தவாறு பிலாக்கணம் வைத்து அழுதுகொண்டிருக்கிறாள் முத்தாயி... அவள் மடியில் கிடக்கும் சிறுவன் அடுத்த வீட்டுப் பாலனைப்போலவே இருக்கிறான்...நீரில் விறைத்த அச்சிறுவனின் கையில் ஒரு தூண்டில் ஆமாம் அவன் மீன் பிடிக்கச் சென்றானாம்.
பாலன் வீட்டு வாசலில் முகமறியாத மனிதர் பலர் வீற்றிருக்கக் கண்டேன்...தெருவெல்லாம் ஏதோ ஒரு சோக இருள் கப்பிக் கவிந்து அழுதுகொண்டிருந்தது.
முத்தாயியைக் கண்டவுடன் ஐயோ...ஆயா...பாலா போயிட்டானே...நம்ம பாலா போயிட்டாண்டி......அலறியவாறு பூமியில் விழுந்து புரண்டு கதறினாள் பாலனின் தாய் நேரம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.
எனக்கென்ன சோப்பு உள்ள போனா உங்களுக்குத்தான் ஸ்டொமெக் அப்செட் ஆகும் கெத்து ப்ளெஸ் குறும்பு இரண்டுமே திரும்பி இருந்தது அவளிடம்.
வம்பிழுத்தல்ல அதான் நாமும் கொஞ்சம் வச்சு செய்வோம்னு நினச்சேன் இதுக்கே பயந்துட்டு பாப்பா என்றபடி விலகிக் கொள்ள முழு மொத்தமாய் அவனின் அதர முற்றுகையை எதிர்பார்த்திருந்தவள் ஒரு நொடி என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் பேந்த விழித்தாள்.
இந்த ட்ராக் ரெக்கார்ட்தான் எனக்குப் பிடிச்சுருக்குன்னு சொன்ன உன் மைன்ட் வாய்ஸ் காதுல கேட்டுச்சு அவள் கொடுத்ததை சிரித்தபடியே வாங்கிக் கொண்டு இவன் விளக்கம் சொல்ல புத்தகமாய் வெளியாகியுள்ள எனது எந்த நாவலை வாங்க விரும்பினாலும் .
அது இது எது என்ற பிரபலமான நிகழ்ச்சி ஒன்று ஸ்டார் விஜய் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருப்பது தொலைக்காட்சி இரசிகர்களுக்குத் தெரியும்.
ஏனெனில் பழந்தமிழில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள உகரச்சுட்டு இலங்கையின் யாழ்ப்பாணப்பகுதியிலும் வவுனியா திருகோணமலை மற்றும் யாழ்ப்பாணத்தவர் பரந்து வாழும் பிரதேசங்களிலும் இன்றும் வழக்கிலுள்ளது.
ஒருமுறை ஆனந்த விகடனில் சுட்டெழுத்தாக தமிழ்நாட்டுத் தமிழில் உகரம் இல்லாமற் போனது பற்றி ஒரு நகைச்சுவைத் துணுக்கினைப் படித்த ஞாபகம்.
அகரச்சுட்டின் பயன்பாடு படர்க்கையிலும் உகரச்சுட்டின் பயன்பாடு பெரும்பாலும் முன்னிலையில் ஒருவரோடு உரையாடும் போதும் இகரச்சுட்டு பெரும்பாலும் பேசுபவருக்கு நெருக்கமானதாகவும் வரும்.
கணவன்மாரைப்பற்றி இன்னொருவரிடம் பேசும்போது மனைவிமாரும் கணவரிடம் உள்ள மரியாதை குறித்து யாழ்ப்பாணத்தின் பல இடங்களில் அவையள் வருவினம் அல்லது அவையள் வேலைக்குப் போய்விட்டினம் அவையள் பேசுவினம் என்றோ கூறுவதை அவதானிக்கலாம்.
இலங்கை மட்டக்களப்ப வழக்கில் இது மரியாதைக்குரியதாகவே கொள்ளப்படும் அதாவது அவங்க வாறாங்க எனவரும் அல்லது அவனுகள் வாறாங்கள் என வரும்.
உது சொல்பவனுக்கு முன்னால் அதாவது முன்னிலையில் உள்ளது ஓரளவு கிட்ட அல்லது நெருக்கமாக முன்னிலையில் உள்ளவரிடம் பேசும்போது தான் உகரச்சுட்டு பயன்படுத்தப்படும்.
சில சந்தர்ப்பங்களில் ஒருவர் செய்யும் விருப்பமில்லாத செயல்களைக் குறிப்பிடும் போது உகரச்சுட்டு பயன் படும் உகரச்சுட்டின் பாவனை பெரும்பாலும் இருவருக்கிடையிலான உரையாடலின் போது வரும் நேரடிப் பேச்சுவழக்கிலேயே அதாவது முன்னிலையில் மட்டும் பயன் படுவதால் ஆய்வு நூல்கள் மற்றும் கட்டுரைகளில் பயன்படுத்தப்பட வாய்ப்பில்லை.
ஆனால் அவ்வாறு வரும்போது வரும் உகரம் சுட்டெழுத்தாகக் கொள்ளப்படுவதில்லை உகரச்சுட்டின் உபயோகம் தமிழ் நாட்டில் எப்போது மறைந்தது என்பது ஆராய்ச்சிக்குரியதொன்றாகும்.
நன்னூலின்காலம் வரை இது பயன்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கு அவ்விலக்கணநூல்சான்றாகும்இ இலங்கைத் தமிழ்மொழியில் இந்த உகரச்சுட்டின் நிலைத்திருப்பு இலங்கைத்தமிழின் பழமையை எடுத்துக்கூறும் சான்றாகவும் விளங்குகிறது.
உ எனும் சுட்டு தற்காலத் தமிழில் வழக்கிறந்து போயிருந்தாலும் பழந்தமிழில் இருந்தது என்பதற்குக் குறள் ஒன்று சான்றாக உள்ளது ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் இந்த இடத்தில் உகரச் சுட்டு அண்மைச் சுட்டாகவே வந்தாலும் புறமுதுகு எனும் பொருளில் அருகில் ஆனால் நாம் காண இயலாதவாறு என்றே கொள்ள வேண்டி உள்ளது.
வில்லியம்ஸ் ஜோதிநரசிம்மன் ஷோபா சக்தி ஹென்னிங் மான்கெல் கதிர் என்ற தனிமனிதனின் கதை வழி கிழக்கும் மேற்கும் இணையும் காத்திரமான ஒரு படைப்பு கொமோரா லட்சுமி சரவணகுமார் அவர்கள் பேர் சொல்ல ஒரு பிள்ளை கானகன் புதினத்தின் பலமாக இருந்த நிகழ்த்திக் காட்டும் அம்சம் கொமோராவில் மெருகேறி இருக்கிறது.
மையக் கதையின் வீச்சும் கிளைக் கதைகள் ஏற்படுத்தும் தாக்கமும் இந்த நாவலை ரத்தமும் சதையும் கொண்ட உயிரோட்டமான படைப்பாக மாற்றுகின்றன.
சிறைச்சாலை மன்னிப்பும் நன்னடத்தையும் விற்கப்படும் இடமாகவும் தொழில் பழகும் கேந்திரமாகவும் மாறியுள்ள அவலச் சித்திரம் நாவலை வாசிக்கையில் கிடைக்கிறது.
கைவிட்ட தந்தை அரவணைப்பில்லாத பால்யம் பாலியல் வன்முறைகள் சாதிப் பாகுபாடு பொருளாதார நெருக்கடி என பல்முனைகளில் அநாதரவான நிலையில் வாழ்க்கையைத் தொடங்கும் ஒரு தனிமனிதனின் அகத்தேடலுக்கான விடையாக உள்ளது இந்தப் புதினம்.
அந்தத் தனிமனிதனை கைவிடாது தொடர்ந்து வழிகாட்டும் உள்ளுறையும் ஆற்றல் தொடர்ந்து அவனுக்கு உதவிக்கொண்டே இருக்கும் சகமனிதர்களின் அன்பும் அரவணைப்பும் ஒன்றை ஒன்று உந்தி புதினத்தின் முடிவில் அவனது தீராத கேள்விகளுக்கு விடை தர முயல்கின்றன.
தகப்பன் என்ற கருத்தாக்கம் தகப்பன் என்கிற ஸ்தானம் மரபின் தொடர்ச்சியாக காலத்தின் கனிந்த ஞானமாக அன்பின் வழியாக வெற்று வீம்பாக அப்பட்டமான சுயநலமாக என பல பரிமாணங்களில் தன் அடுத்தத் தலைமுறையான கதிர் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது.
மேற்கின் ஸ்திரமாக நம்பப்படுகிற தகப்பன் குறித்த ஓடிபஸ் மற்றும் பிராய்ட் கோட்பாடுகள் கிழக்கில் போதுமானவையா என்பது இன்றைய தலைமுறை வாசகன் கேட்க வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி.
இறுதியில் கதிர் எடுக்கும் முடிவு ஒரு இருத்தலிய நாடகத்தின் முடிவுப் பகுதியாக ஒரு நவீன ஐரோப்பிய சினிமாவின் இறுதிக் காட்சியாக முதல் வாசிப்பிற்கு தெரிந்தாலும் ஏற்கனவே மரபின் கூட்டான மனசாட்சியின் நீட்சியாக வழி வழி வந்த நடைமுறை மூலம் எடுக்கப்பட்ட முடிவு என்றே கருத இயல்கிறது.
இறுதியில் வெறுப்பின் இருப்பை உறுதி செய்யும் விதமாக இறுதிக்குச் சற்று முன் அன்பின் பிரவாகமாக நிகழும் காட்சிகள் இந்த இருமையை நமக்கு தெளிவுபடுத்துகின்றன.
ஏகாதிபத்தியத்தின் வழி ஏற்பட்ட பூடகமான ஒரு சுயநலப் போக்கும் அது விதைத்த அன்பற்ற ஊதியக் கணக்கிற்கும் லாபக் கணக்கிற்குமான போட்டியை நிராகரிக்கும் நிலைப்பாடும் கொண்ட ஆளுமையாக இந்த நாவலின் நாயகன் கதிரை நாம் உருவகப்படுத்தலாம் பயணமும் துறவு எண்ணமும் அவன் மனவெளியில் இடையறாது ஓடிக் கொண்டே இருக்கின்றன.
கதிரின் வெறுப்பு அவசரத்தினாலோ மடமையினாலோ கையாலாத்தனத்தினாலோ விளைந்த ஒன்று அல்ல மனிதன் தொடர் போராட்டத்தின் வழி அடைந்த பக்குவத்தின் அணையா கனல் இந்த வெறுப்பு.
கதிர் எடுக்கும் முடிவு ஏற்கனவே வாசகன் மனதளவில் உணர்ந்தே இருக்கும் இந்த விஷயத்தை மரபின் தொடர்ச்சியாகவும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தாண்டி வந்து கொண்டிருக்கும் அறத்தின் குரலாகவும் வாசகன் கருதுவான்.
எத்தனைதான் பிரச்சினை என்றாலும் முனீஸ்வரனுக்கு சாராயத்தைப் படைத்துவிட்டு ஒரு ஆட்டத்தைப் போட்டால் மறுநாளின் துயரத்துக்கான வலு கிடைக்கும்.
எந்த ஒரு புதிய தத்துவமும் அதுவரை இருந்த சித்திரத்தை அழித்து புதிய ஒன்றை வரைய முற்படும்போது ஏற்படும் பேரழிவை நாவலின் கம்போடியா பக்கங்கள் நமக்கு சொல்லுகின்றன .
எந்த ஒரு முன்னெடுப்பும் ஏற்கனவே உள்ள ஒரு உரையாடலின் தொடர்ச்சியாக இருக்க வேண்டியதன் நியாயத்தை நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
நாவலில் அழகர்சாமி கடைசி வரை தன்னை மட்டுமே தன் சுயநலத்தை மட்டுமே கவனத்தில் கொள்பவன் இது எதேச்சையாக வார்க்கப்பட்ட குணாதிசயம் அல்ல ஏகாதிபத்தியத்தின் விளைவில் ஏற்பட்ட தீவிர தன்முனைப்பும் சுயநலமும் கலங்கிய ஒரு குணவார்ப்பாக நாம் அழகர்சாமியை உருவகப்படுத்தலாம்.
அழகர்சாமி போன்ற தனிமனிதனின் சுயநலமும் மரபான கூட்டு வாழ்க்கையில் இன்னும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் கதிர் போன்றவர்களின் வெறுப்பும் சந்திக்கும் இடம் கொமோரா.
டுன்கிர்க் திரைப்படம் இந்த நாவலுடன் இணைத்து பார்க்கச் சிறப்பு தனித்து விடப்பட்டோம் என்று உணரும் தனி மனிதன் இதை கடலுக்கும் தீவில் அகப்பட்ட வீரர்களுக்கும் இணையாக கருதலாம் அந்த தனி மனிதன் தன் கற்பனா சக்தி வழியும் உள்ளார்ந்த ஆற்றல் வழியும் சக மனிதர்களின் உதவி வழியும் கரை சேர்கிறான் கற்பனைக்கும் ஆற்றலுக்கும் இணையாக விமானப் படையையும் வீரர்களின் போராட்டத்தையும் பாலத்தையும் இணையாக உணரலாம்.
அவற்றை ஒரு காரணமாகச் சொல்வது ஏமாற்று வேலை மனித இனத்துக்கு எதிராக ஒடுக்குமுறை எந்த வடிவத்தில் வந்தாலும் அதை எரித்துப் போராடுவது மனிதனின் இயல்பு என்பதை உலக வரலாறு காலந்தோறும் நிரூபித்துள்ளது.
கற்பவை கசடறக் கற்று அதற்குத்தக நின்று கற்பிக்க வல்ல தமிழ் மகளிர் உருவாக்கக்கூடிய கல்வி நிலையமும் இருந்தமையினால் பிரந்நனை அதிகமின்றி பாடசாலைகளை நடத்தலாம் என்பதால் வேம்படியில் மகளிர் விடுதித் தமிழ்ப் பாடசாலையை அரம்பித்தார் வண.
கிறிஸ்மஸ் விழாவிற்கு தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் திருமதி ஸ்டெல்லா எவ்வேறு தமிழகத்தில் கிறிஸ்மஸ் விழா இந்திய பாரம்பரிய விழாக்களில் ஒன்றாக கொண்டாடப்படுகின்றது என்று விவரிக்கின்றார்.
தஞ்சை வேதநாயக சாஸ்திரியார் அல்லது நல்லை கவிராயர் சுவிஷேடக் கவிராயர் பற்றிய தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார் சென்னை கிறிஸ்துவக் கல்லூரியில் தமிழ்த்துறைத் தலைவராக பணியாற்றும் தமிழறிஞர் முனைவர்.மோசஸ்.
சோனா அக்காவின் பெரிய முலை கல்லூரி விடுமுறை நாட்களுக்கு எப்போதும் நான் என் சொந்த ஊருக்கு போய்விடுவேன் சுமார் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்த கதை.
ஆனா கொஞ்சம் தயங்கினேன் என்ன யோசிக்கிற ஆபத்துக்கு பாவம் இல்ல சீக்கிரம் குழந்த அழுவுது இல்ல .. ந்னு என்ன வேகப்படுதினாள்.அப்பவும் தயங்கிபடியே அவள் சேலை மீது கை வக்க போனேன்.
எனக்குள் ஒரே பட படப்பு காமம் உச்சத்தில் நின்றது அவள் மாராப்பை விலக்கி கீழே அவள் மடி மீது போட்டேன் ஒரு கையில் என் தோள் மீது போட்டிருந்த குழந்தையை அவள் மடி மீது போட்டேன் குழந்தையை மடிமீது போடும்போது அவள் மார்புக்கு மேலேயிருந்து அப்படியே கீழே மெல்லமா இறக்கினேன்.
அப்படியே அவள் கீழ் உதட்டினை உன் ப்றுங்கை தடவியது இப்போது என் கை அவள் முலை பட்டு நன்கு அழுந்தியது அப்படியே நல்லா தேய்த்துக்கொண்டே கேட்டேன் அக்கா நான் குழந்தைய சடியதான் போடுரேன?
எனக்கு ஆச்சர்யக்துக்கும் மேல் ஆச்சர்யம் நான் காண்பது கனவா இல்ல நினைவா.. இந்த முறை யோசிக்கவில்லை முதுவாக ஜாக்கட்டை கீழ் புரமக அதன் பட்டையை பிடித்து துக்கினேன் அப்போ என் நான்கு விரல்கள் அவல் கொழு கொழு முலையில் பட்டு அழுந்தியது.
பஞ்சு போல புசு புசு வென இருந்தது முழுசா மேலே தூகினேன் பங்கன பள்ளி மாம்பழம் போல ஒரு முலை வெளியே வந்து அந்த குழ்ன்ந்தை முகதில் விழுந்தது சபக் சபக் என்று சத்தம் கேக்க குழந்தை பால் குடித்தது எனக்கு பூல் வெடித்து விடும் போல் ஆகி விட்டது.
கை அடிக்கலாம்னு நினைச்சேன் வேனாம் நு என் மனசு சொல்லிச்சு அரை மணி நேரத்துல எப்படியும் சோனா வீட்டுக்காரன் போயிடுவான் அப்புரமா சோனாவ பத்துகிட்டே கை அடிக்கலாம்னு நினைசி விட்டுட்டே.
புடவை அவிழ்ந்து கட்டில் கீழே கிடந்தது ஜாக்கட்டில் எல்ல பட்டனும் அவிழ்த்து சும்ம மூடப்பட்டிருந்தது அப்போதான் கவனிச்சேன் பாவாடையையும் கானோம்.
தோலை பிதுக்கி அதில் ஏற்கனவே வழிந்து கொண்டிருந்த ரசத்தை பூல் முழுவதும் தடவினேன் உருவி உருவி கை அடித்தேன் அவள் கூதியை பாத்துக்கொண்டே.
நான் கண்டு கொள்ள வில்லை என்னை உதறித்தள்ள் முயன்றால் நான் அவள் தொடையை நல்ல் அழுத்தி பிடித்து கூதியை நாக்கால் சப்பு சப்பு என்று சப்பினேன் கொஞ்ச நேரத்துக்கு மேல் அவள் என்னை உதறி தள்ளுவதை விட்டி விட்டாள்.
எக்கி எக்கி அடித்தேன் முலைகளை ரெண்டு கையாலும் பிசைந்தேன் கட்டில் விளிம்பில் அவளை இழுத்து நான் கீழே நின்று கொண்டு அவள் தொடைகளை நல்லா விரித்து அவள் கூதிக்குள் பருப்பு கடைந்தேன்.
சளக் புளக் என்று சத்தம் பயந்கரமாக கேடதிஉ ஆ ஆ என் தெம்பு கொண்ட வரை இழுத்து அடித்து என் பாயாசத்தை அவல் கூதியில் பீச்சி அடித்தேன்.அந்த அனுபவத்தை என்னாளும் என்னால் மறக்க முடியாது.
ஜேம்ஸ் பாண்ட் போர்ன் சீரிஸ் மிஷன் இம்பாஸிபிள் எல்லாம் அசரடிக்கும் அதிரடி படங்கள் என்றால் ஜேசன் ஸ்டேத்தம் படங்கள் வேற லெவல் அதிரடி.
பிரேசிலின் ரியோ டி ஜெனெரியோவில் தொடங்குகிறது படம்.அங்கு இருந்து தாய்லாந்து சிட்னி என ஹரி வேகத்தில் இடம் மாறினாலும் கதை அங்கேயேதான் நிற்கிறது.ரோப் காரில் இருந்து பாராகிளைடிங்கில் பறக்கும் பெண் மீது ஹீரோ தாவ இதெல்லாம் நாங்க லிங்காவுலயே பார்த்துட்டோம் என்கிறான் கடைசி வரிசை ரசிகன்.
ஒவ்வொரு வில்லனையும் ஸ்டேத்தம் நெருங்கவே முடியாது என்ற முடிச்சுகள் செம..ஆனால் அவற்றை முறியடிக்க ஸ்டேத்தம் போடும் திட்டங்கள் எல்லாம் அண்ணனுக்கு ஒரு ஊத்தாப்பம் ரேஞ்சில் தான் இருக்கிறது.
முதல் பாகமான தி மெக்கானிக் ஹிட் என்றாலும் இரண்டாம் பாகத்திற்கான தேவை எங்கே இருக்கிறது என சல்லடை போட்டு தேடினாலும் கிடைக்கவில்லை.
அரசின் தலைமை வழக்கறிஞர் காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க உச்சநீதிமன்றத்திற்கு அதிகாரம் கிடையாது நாடாளுமன்றம் மற்றும் அரசுக்கு மட்டுமே அதிகாரம் உள்ளது என்று மறுபடியும் வலியுறுத்தி கூறியதன் மூலம் தமிழகத்திற்கு மிகப்பெரிய அநீதி இழைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
காவிரி நடுவர்மன்ற இறுதித் தீர்ப்பை முடக்குவதன் மூலம் கர்நாடக மாநிலத்திற்கு ஆதரவாக இதன்மூலம் நரேந்திர மோடி அரசு செயல்படுவது வெட்ட வெளிச்சமாகி உள்ளது.
பன்மாநில நீர்த் தகராறு சட்டத்தின்படி இறுதித் தீர்ப்பை செயல்படுத்துவதற்கு திட்டங்களை வகுக்க காவிரி நடுவர்மன்றத்திற்கு அதிகாரம் உள்ளது.
பன்மாநில நீர்த்தகராறு சட்டத்தின்படி காவிரி நடுவர்மன்ற தீர்ப்பு என்பது உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பிற்கு இணையானது இதன்மீது மேல்முறையீடு செய்ய முடியாது இதை திருத்துவதற்கு நாடாளுமன்றத்திற்கு கூட அதிகாரம் கிடையாது என தெளிவாக கூறப்பட்டுள்ள நிலையில் மத்திய பா.ஜ.க.
ஆட்சியை பிடிக்க வேண்டும் என்கிற உள்நோக்கத்தில் காவிரி பிரச்சினையில் நரேந்திர மோடி அரசு தமிழகத்திற்கு மிகப்பெரிய அநீதியை இழைத்திருக்கிறது.
இந்த அநீதியை துடைத்தெறிய காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பில் திருச்சியில் நடத்தப்பட்ட உண்ணாவிரத அறப்போராட்டத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் திரண்டெழுந்து மத்திய பா.ஜ.க.
நேற்றும் இன்றும் வெற்றிகரமாக நடைபெற்று வருகிற ரயில் மறியல் போராட்டத்தில் தமிழகமே திரண்டெழுந்து தமது எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது.
அரசு உச்சநீதிமன்ற ஆணையின்படி காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கவில்லை என்றுச் சொன்னால் அதனால் ஏற்படுகிற கொந்தளிப்பான சூழலுக்கு நரேந்திர மோடி அரசு பொறுப்பேற்க வேண்டிய நிலை ஏற்படும்.
தமிழகம் கர்நாடகம் ஆகிய மாநிலங்களில் உள்ள காவிரி பாசனப் பகுதிகளில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்ட நிபுணர் குழு கள நிலவரத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் அறிக்கையை வெளியிடாமல் கண்துடைப்பு நாடகம் நடத்தியிருப்பது மிகுந்த கண்டனத்திற்குரியது.
கடந்த ஐந்தாண்டுகளாக குறுவை சாகுபடி செய்ய முடியாத நிலையின் காரணமாக தற்போது ஒரே சம்பா சாகுபடி என்கிற நிலைக்கு தமிழகம் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது.
அதேபோல தற்போது நிபுணர்குழு சமர்ப்பித்துள்ள அறிக்கையில் உள்ள பாரபட்ச நிலையை உணர்ந்து தமிழகத்திற்கு உச்சநீதிமன்றம் நீதி வழங்கும் என்ற நம்பிக்கை நமக்கிருக்கிறது.
எனவே பக்ரா பீஸ் நதி மேலாண்மை வாரியத்தை எப்படி மத்திய அரசு அமைத்ததோ அதைப்போல காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைப்பதன் மூலமே காவிரி பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண முடியும்.
திருநாவுக்கரசர் அறிக்கை சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலையில் சரிவு ஏற்பட்டதனால் கிடைத்த பலன்களை மக்களுக்கு சென்றடையாமல் தடுக்கிற வகையில் மத்திய பா.ஜ.க.
இச் சாதனங்கள் மின்தொடுப்பின் இரு முனைகளிலும் இணைக்கப்படுகின்றன.இவ் இணைப்புக்கள் இரணடு வகைப்படும் அவை ஒருசோர்ஸின் இரு முனைகளிலும் மின்சாதனங்கள் இரு முனைகளையும் இணையாகவே இணைக்கும் முறையைத்தான் பேரல்லஸ் இணைப்பு முறை என்கிறோம்.
ஆனால் புறநானூற்றுப் பாடல் ஒன்றைப் படித்தபிறகு... என்ன ஒரு ஒப்பீடு மழையால் ஏற்பட்ட நீர்க்குமிழிகளைப்போல முயலின் கண்கள் இருக்கும் என்ற புலவரின் சிந்தனை பாராட்டத்தக்கதாகவுள்ளது.