sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இச் செய்தியைத் தன் செவிலிகளுள் ஒருத்தியாகிய சாங்கியத் தாயால் அறிந்த வாசவதத்தை பொறியற்ற புதுமரப் பாவைபோலே விழுந்து நடுங்கி விம்மி அரசர்கள் எனக்காகப் பொற்பரிசம் அனுப்பியதும் அவற்றைத் தந்தை அங்கீகரித்ததும் உண்மையாயின் உயிரை விடுவேன் அதன் எப்படியாவது தந்தை தன் கருத்தை முற்றுவித்துக் கொண்டு வாழ்க என்று உதயணன்பாலுள்ள அன்பின் மிகுதியாற் பலவாறு அரற்றிக் கண்ணீர்த் துளிகளை வீழ்த்தி மயங்கிக் கலங்கிப் புலம்புவாளாயினள்.
அந் நிகழ்ச்சியைக் கண்ட செவிலி தன் மடிமீது அவளை வைத்துக்கொண்டு கண்ணீரைத் துடைத்து அவள் துன்பத்தை மாற்றி என் பாவையே பிற அரசனுக்கு உன்னை மணஞ் செய்விக்க அரசன் துணிவானோ?
அங்ஙனம் துணிவானாயின் நாமெல்லாம் அரசனை விட்டுப் பிரிந்து சென்று தவஞ் செய்வோம் உன்னுடைய எண்ணத்தை அறிந்துகொள்ளுதற்காகவே நான் இப் பொய்ச் செய்தியைச் சொன்னேன் என்று அவளுடைய கூந்தலையும் நெற்றியையும் கையால்தைவந்து உன் தந்தையின் கருத்தை யான் அறிவேன் கேட்பாயாக இக்குணங்கள் நிறைந்த உதயணனுக்கே உன்னை மணஞ் செய்விக்க எண்ணி யிருக்கின்றனன் இதனைத் தெளிவாயாக என்று தேற்ற வாசவதத்தை தலையெடுத்துக் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு வருத்தம் நீங்கினள்.
செவிலி தத்தையே ஆயத்தாரோடு நொடிகளைப் பேசிக்கொண்டே யிருந்தமையின் நேற்றிரவு முழுவதும் நீ தூங்கவில்லை உதயணன் வரும்வரையில் தூங்குவாயாக என்று சொல்லி அவளைப் படுக்கச் செய்து காஞ்சன மாலையை அழைத்து காஞ்சனமாலாய் யான் வரும் வரையில் யாரையும் இங்கே புகவிடாதே என்று கூறிவிட்டுக் கீதசாலை சென்று இயல்பாகவே யாழ் கற்பித்தற்கு அங்கு வந்த உதயணனைத் தனியிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்று இருக்கச் செய்து நிகழும் செய்திகளைக் கண்ணாலும் செவியாலும் அறிந்து உடனே சென்று வெளிப்படுத்துவோர் அவ்விடத்தில் இல்லை யென்பதை யறிந்து உதயணனை நோக்கி என்று பாராட்டித் தன் அன்பைப் புலப்படுத்தி அரசிளஞ் சிங்கமே என் வரலாற்றை அறிவாயாக நான் கெளசாம்பி நகரிலுள்ள ஒரு பார்ப்பனி.
கணவன் இளமையில் என்னைப் பிரிந்து உன் தந்தையின் அவைக்களத்தைச் சார்ந்து அங்கே சில தினங்கள் தங்கி அப்படியே வேறிடஞ் சென்று திரும்பி வாராமையால் கற்பின் வரம்பைக் கடந்து ஒழுகினேன்.
என் செய்கேன் அதனை யறிந்த அறங்கூறவையத்தார் அக்குற்றத்திற்காக மணற் குடத்தோடு கட்டி யமுனையாற்றினிடையே என்னை வீழ்த்திவிடும்படி விதித்தனர்.
விதிக்கவே ஒரு புலையன் அவர் கூறியவாறு கட்டிச் செங்கற்பொடியை என்மேலே தூவிப் பம்பைப் பறையை அறைந்து நகரத்தார்க்கு என் குற்றத்தைத் தெரிவித்துக்கொண்டே சென்று தோணியொன்றிலேற்றி யமுனை யாற்றினிடையே சென்ற பொழுது யானையின்மேல் ஏறிச் சென்று அந்த ஆற்றில் தோழர்களுடன் விளையாடிக்கொண் டிருந்த நீ கேள்வியுற்று என்னை அழைத்துவரும்படி ஏவலாளரை அனுப்பினை.
அப்போது அப்புலையன் கரைக்கு அருகேயுள்ள இடத்திற் கொணர்ந்து மிக விரைவாகத் தோணியினின்றும் இறக்கிய பொழுது துடுப்பு என்னுடைய நெற்றியிற் பட்டது அதனாலுண்டாகிய தழும்பு இதுவாகும் காண்பாயாக.
இதற்குத் தக்க சிக்ஷையைச் சொல்லுக என்று அயல் நின்ற அறிஞர்களைக் கேட்ட பொழுது ஒரு குறிகோளாளன் தாம் மேற்கொண்ட தவத்தை இடையே கைவிட்டார்கள் செய்தற்குறிய விரதத்தை இவள் கைப்பற்றுவாளாக என்றனன்.
நீ அவன் கூற்றை அங்கீகரியாமற் பின்னும் வினாவியபோது அங்கே நின்ற கோசிகனென்ற பெயருள்ள சேனைக் கணி மகனொருவன் மணம்புரிந்தவன் முற்றுங் கைவிட்டுப் புறத்தே சென்றமையால் வரம்பைக் கடந்த இவளுக்குத் தவமே உரியது கொல்லுவித்தல் தவறாகும் இன்னுங் கூறுவேன்.
யானையின் நிழல் தன்மேற் படும்படி நின்றமையால் இவ்வந்தணி தான் மேற்கொண்ட தவத்துறையிற் சில காலம் ஒழுகி அப்பால் அதினின்றும் நீங்கி ஓரரசனுடைய பாதுகாப்பிற் றங்கி அவனுடைய அந்தப்புர மகளிர்க்கு அறம் செவியறிவுறுத்தும் தலைவியாக விளங்குவாள் என்று கூறினன் என்றனள்.
விரும்பவே அவள் நீ விடையளித்தபின் அவ்விடம் நீங்கிச் சென்று கங்கைக் கரையை யடைந்து வியாபாரஞ் செய்யுங் கூட்டத்தாருடன் வடக்கே யுள்ள தேயத்திற் சென்று பெருவழி யொன்றற்கு அயலதாகிய ஓரரச மரத்தின் கீழேயிருந்தேன்.
இருந்த காலத்தில் அவனிடம் கல்வி பயில்வோருடனிருந்து சாங்கிய மதக் கொள்கையை அறிந்து அதனையே மேற்கொண்டு மற்றச் சமயநூ லுணர்ச்சிகளையும் நன்கு பெற்று அவற்றைப் பிறர்க்கு விளங்கச் சொல்லும் வன்மையையுமுடையேனாகி இமயமலையில் இரண்டு வருடம் அவனுடன் தங்கினேன்.
அவ்வாசிரியன் கன்னியாகுமரியில் நீராடநினைந்து மாணாக்கர்களுடன் யாத்திரையாகப் புறப்பட்டுத் தெற்கே வந்து இந் நகரத்தைச் சார்ந்த காலத்தில் ஒராச்சிரமத்தில் தங்கி இளைப்பாறினன்.
பிரச்சோதனனுடைய அவைக்களத்தில் அறு வகைச் சமயத்தோரும் அவனுடைய வேண்டுகோளால் தம்முள் வாதஞ் செய்கின்றார்களென்ற செய்தியைக் கேட்டு மேற் கூறிய ஆசிரியன் அங்கே சென்று வாதம் நிகழ்த்தி மற்றச் சமயத்தவரை வென்று சாங்கிய சமயமே சிறந்த தென்று தாபித்தான்.
அக் காலத்தில் இளங் குழந்தையாக இருந்த வாசவதத்தை அடிக்கடி என்னிடம் வந்து விளையாடக்கண்ட நற்றாய் அவளுக்குச் செவிலித்தாயாக இருக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டைமையால் அப்படியே இருந்துவருகின்றேன்.
இது நிற்க தகாத இடத்தில் மனத்தைச் செலுத்தாத நீ நருமதை யென்னுங் கணிகை ஒருத்தியை விரும்பி அவளை வருவித்தாயென்று ஊரார் கூறும் பழிமொழி மிக்க துன்பத்தை உண்டுபண்ணுகின்றது.
உதயணன் பழமையாளரென்று நினைந்து பகைவர் பாலுள்ளவரை நம்பி உண்மைக் கருத்தை வெளியிடுதல் தவறேயாயினும் இவளையன்றி இப்போது இங்கே நம்முடைய குறையை நீக்குவோரில்லை என்று துணிந்து நருமதையைத் தன்பால் வருவித்ததற்குரிய காரணத்தைத் தெரிவித்தனன்.
அவள் கேட்டு மகிழ்ந்து அவன்பால் வாசவதத்தைக்குள்ள வேணவாவையும் உறுதியையும் விளங்க விரித்து அவனுக்குக் கூறியதல்லாமல் வாசவதத்தையை மணஞ்செய்தற்குரிய நன்முயற்சிகளை மேற்கொள்வாயாக நின்னுடைய மணம் தனக்கு நேராதாயின் வாசவதத்தையானவள் தனக்கு நேர்ந்த பழிக்கஞ்சி மண்கெழு மடந்தாய் மறைவிடந்தா என்று வேண்டிப் பூமிக்குள்ளே ஒளித்துத் தன் புகழை எங்கும் விளங்கச் செய்த சீதாதேவிபோல எந்த வகையாலாவது தன்னுயிரை விட்விடுவாளென்று அஞ்சுகின்றேன்.
நான் அவளிடம் போய்ச் சொல்லி விடுக்குமளவும் இங்கே இருப்பாயாக என்று அவனிடம் சொல்லிவிட்டு வாசவதத்தையை யடைந்து உதயணன்பால் நிகழ்ந்தவற்றை அவளுக்குக் கூறி அவள் மயக்கத்தைத் தீர்த்தனள்.
தீர்த்த பின்பு காஞ்சனமாலையை நோக்கி தத்தை கற்றற்குரிய நேரம் ஆய்விட்டமையால் தன்னுடைய அரண்மனைக்குச் செல்லலாமென்று நீ உதயணனிடம் சொல்லி வருக என்று கூறினள்.
ஆதலால் வீணை வாசித்தலை நன்றாகப் பயின்று வைத்துக்கொள்க வென்று வாசவதத்தைக்குச் சொல்வாயாக என்று காஞ்சனமாலையிடம் சொல்லிவிட்டு அவன் கோவலர் சூழ்ந்து பாதுகாத்து வரக் குறும்புழை வழியே போய்த் தன்னிடத்தைச் சார்ந்தான்.
முதலில் மைந்தர்களை அரங்கேற்றுவிக்க எண்ணிய அரசன் மறுநாட் காலையில் ஐயாயிரம் இராசகுமாரர் முதலியவர்கள் தன்னைச் சூழ்ந்துவர அவைக்களத்தை அடைந்து சந்தனப் பீடிகையிலுள்ள சார்வணையின்கண் வீற்றிருந்தான்.
அரசன் கட்டளைப்படி இராசகுமாரர்கள் வந்து தாம் கற்றுக்கொண்ட பலவகைப் படைக்கலக் கல்விகளையும் பிறவற்றையும் தனித்தனியே நன்கு அரங்கேற்றினர்.
அப்படியே வியந்த அரசன் தனக்கும் எமக்குமுள்ள விரோதத்தைப் பாராட்டமலும் கபடமில்லாமலும் நம் மக்களைக் கற்பித்த உதயணனுக்கு யாம் செய்தற்குரிய கைம்மாறு யாதுளது?
என்று மிகப் பாராட்டி கௌசாம்பி நகர்க்கு விரைவில் இவனை அனுப்பி மணம் புரிந்துகொண்டு கவலையின்றி வாழும்படி செய்வதுதான் நமது கடன் என்று பிறரோடு பேசிக்கொண்டே இருந்து முகமன்களைக் கூறி அவனை இருக்கைக்கு அனுப்பிவிட்டு அந்தப்புரம் சென்று மைந்தர்கள் கல்வியால் நிரம்பியதையும் அரங்கேற்றியதையும் தேவிக்குக் கூறினன்.
பிரச்சோதனன் கற்றறிவாளர் சுற்றிய ஆசனத்தேயிருந்து உதயணனை அழைத்து தாம் பிழைத்திருத்தற்கு விரும்பிய உலகத்தார் என்று சொல்லி வருந்தி ஆருணியை வென்று உதயணனைக் கெளசாம்பி நகரத்திற்கு அனுப்பி முடிசூட்டத் துணிந்து மந்திரிகளுடன் ஆலோசித்தனன்.
பின்பு கோசம்பியும் உஞ்சேனையும் முன்புள்ள பகைமை யொழிந்து பொன்னும் நெல்லும் வழங்குவன வாகுக என்று பலரும் அறியும்படி முரசறைவித்து உதயணனுக்குப் போர்த் துணையாக என்னுடைய குமாரன் பாலகனும் வருவான் என்ற கடுஞ்சொற்களை அமைத்தெழுதிய ஓலையொன்றை ஒரு தூதன் மூலமாக ஆருணிக்கு அனுப்பிவிட்டு உதயணனுக்கு வரிசைகள் பலவற்றை அளித்து சேனைகளும் சேனைத் தலைவர்களும் பாலகனும் நாளை உதயணனுடன் புறப்படுக என்று கட்டளையிட்டுவிட்டுப் போயினன்.
இதனைக் கேள்வியுற்ற யூகி உதயண குமாரன் பாலகன் முதலியவர்களோடு கெளசாம்பிக்கு இப்போது செல்வானாயின் முன்னமே நாம் செய்த சபதம் நிறைவேறாமற் போம்.
ஆதலால் இதனை இப்பொழுது நடை பெறாமற் செய்வித்து நம்முடைய சபதத்தை நிறைவேற்ற வேண்டுவது இன்றியமையாதது என்று தன்னுள் நிச்சயித்துக்கொண்டு குறி சொல்லுபவளாகிய பாகீரதி என்பளை வருவித்து நீ ஆவேசமுற்றவள் போல நகரத்துள்ளே சென்று அரண்மனையி லுள்ளாரும் புறத்துள்ளாரும் அறியும்படி குறிசொல்லி எல்லோருக்கும் மிக்க கவலையை உண்டாக்கி விரைவில் நீர்விழா நடக்கும்படி செய்க என்றதன்றிச் சொல்லவேண்டியவற்றையும் அறிவுறுத்தி அவளை அனுப்பினன்.
உடனே அவள் தெய்வாவேசமுடையவள் போலக் கையை வீசி ஆடிக் கொண்டு சென்று நகரிலுள்ள இரு பாலாரும் கேட்கும்படி சென்ற யாண்டில் நீர் விழாவை இந் நகரத்தார் செய்யாமல் நிறுத்தி விட்டமையாற் கோபங்கொண்டு முன்பு நளகிரியை வெறிகொள்வித்து ஊரை அழிக்கும்படி செய்த தெய்வம் யான் இப்பொழுதும் அவ் விழாவை நீங்கள் செய்யீராயின் என்று சொல்ல பன்றியால் மிகவும் துன்புற்ற நாய் சோற்றுப் பானையைக் கண்டபொழுதும் அதனைப் பன்றியென்று நினைத்து மிக அஞ்சுவதுபோல ஊரார் பொய்யா வேசங் கொண்டவளது கூற்றுக்கும் அஞ்சினவராகி அரசனுக்கு அதனைச் சொல்லி விடுத்தனர்.
யானைகளில் வரும் நகர நம்பியரும் இராசகுமாரரும் செல்லுதற்கு வழியில்லை யானைகள் வருகின்றன வழிவிலகுமின் அரசனாணை இஃது என்று சொல்லவும் இளைஞர் அரசன் ஆணைக்கு யாம் அஞ்சோம் இப்புது நீராட்டு எமக்கே உரியது என்று கூறி நெருங்கினார்கள்.
அவன் உரிமை மகளிரோடு புறப்பட நினைந்து மதம்பட்ட களிறுகளை நகர் புறத்தேயுள்ள சோலை களின்பாற் சேர்த்திடுக என்று முரசறைவித்து யாவர்க்கும் தெரிவிக்கச் செய்து தன் மெய்காப்பாளரையன்றி மற்ற வீரர் யாவரும் அந்த விழா நடைபெறும் இருபத்தொரு நாட்களிலும் ஆயுதங்களைக் கைக்கொள்ளாதொழிக வென்றும் கட்டளையிட்டான் ஆகிய தேவியர்க்குரிய நீர்விளையாட்டுக் கருவிகள் யானைகளின் மீது சென்றன.
தேவியர்கள் வாசவதத்தை வாராதது கண்டு ஏவன் மகளிரிடமாகச் சொல்லி யனுப்பிவிட்டு அவளது வரவைக் கதிர்விரற் கவியலுட் கண்ணிணை பிறழ நோக்கிக்கொண்டு வழியிற் காத்திருந்தனர்.
சென்றவர்கள் சேனாபதி மகளை அலங்கரித்துக்கொண் டிருந்த வாசவதத்தையிடஞ் சொல்ல அவள் தோழியர்க்கு வேண்டுவனவற்றை யளித்து அவர்களுடன் சென்றனள்.
அவளைக் கண்ட நற்றாய் முற்றத் துறந்த முனிவர்களையும் நிலைகுலையச் செய்யும் இவள் கண்கள் என்று கூறி இன்புற்று அவளுடைய பாங்கிமாரையும் உயிர்த்தோழியாகிய காஞ்சனமாலையையும் பார்த்து இவள் உமதடைக்கலம் என்று கூறி ஒப்பித்துவிட்டுச் செல்ல வாசவதத்தை ஒரு வையத்திலேறினள்.
அதிற் பூட்டிய காளைகளின் குளம்புகள் வழுக்கக் கண்ட பாகன் அவற்றை அனுப்பிவிட்டு மல்லர் பலர் தாங்கும் ஒரு மாடச் சிவிகையின்மீது அவளை ஏற்றினன்.
அரசன் பிடிகளுட் சிறந்ததும் இலக்கண மிக்கதும் மங்கலகரமான யாக்கையை யுடையதும் வீரியமுடையதும் நெடுந் தூரஞ் செல்லும் வன்மையையுடையதும் மத்தக மாலையை யணிந்து மணமகள் போல விளங்குவதும் நிகரில்லாததுமான பத்திராபதி யென்னும் பெண்யானையைச் சிவேதன் முகமாக உதயணனுக்கு அனுப்பி அதனை ஊர்ந்து வரும்படி செய்து விட்டுத் தான் மேற்கூரிய பொய்கைக்கரையிற் சென்று தங்கினான்.
அரசன் இருபது யானைகளையும் எண்பது புரவிகளையும் ஐம்பது தேர்களையும் நூறாயிரத்தொரு கழஞ்சு மாசையையும் தானம் செய்தான் தக்கணை யளித்தான் பெரியோர்களை வணங்கினான் இரணிய கர்ப்பம் நடத்தினான் ஸ்ரீகோயிலுக்குப் பொற்பூ ஆயிரஞ் சேர்ப்பித்தான் பின்னும் செய்ய வேண்டியவற்றைச் செய்தான் நெற்கதிர் சூட்டி வெண்டுகிலிட்ட விசய முரசத்தை முன்னே யனுப்பினான் நீராடப் புறப்படும்படி ஏனையோர்க்குக் கூறியதன்றி விரும்பிய இடங்களிற் சென்று ஆடுமினென்று இராச குமாரர்களுக்கும் நீர்விழாவின் காட்சிகளை அங்கங்கே சென்று கண்டு நீராடி வருகவென்று உதயணனுக்கும் சொல்லி யனுப்பிவிட்டுப் பின்னும் பலவகைப்பட்ட தானங்கள் புரிந்து நீராடினன்.
அந்தச் சமயத்தில் உதயணன் தன்னைச் சிறைப் படுத்திய பிரச்சோதனனுடைய செல்வ மிகுதியும் அங்கே நீராடுவோருடைய இன்ப விசேடமும் தன் மனத்தை வருத்த பத்திராபதியின் மேலே ஏறிய இந்தப் பகலிலாவது நம் எண்ணத்தை முடிக்க வேண்டும் என்ற கருத்துள்ளவனாகிப் பிரச்சோதனனை வஞ்சித்து வருத்துவதற்குரிய உபாயம் யாதென்னும் யோசனையோடே அந்தப் பிடியின்மேல் இருந்தனன்.
இருந்தபொழுது உதயணன் குறித்ததை அறிந்த வயந்தகன் பிரயாணத்துக்குச் சாதனமானவற்றைச் சேகரித்து வைத்துக்கொண்டு அவனை நோக்கி உனக்குத் தெரிவிக்கும்படி யூகி சொல்லிவிடுத்தவற்றை விண்ணப்பஞ் செய்வேன் கேட்டுக் கைக்கொள்ள வேண்டும் உதயணன் இப்போது பிரச்சோதனனுடைய பாதுகாப்பில் உள்ளானாயினும் பாம்பைப்போலச் சமயம் பார்த்துப் பகையை வெல்லுதல் அரசர்க்குக் கடமையாதலாலும் தான் பத்திராபதியின் மேல் ஏறியிருத்தலாலும் வாசவதத்தை தனியே நீராடுதலாலும் கைப்பற்றி அவளை அந்த யானையின் மேலேற்றிச் செல்லுதற்குரிய சமயம் இதுவேயாம் முன்னமே என்னால் நியமிக்கப்பட்டுள்ள சில கள்ள மகளிர் விரைவில் அந் நகரத்தைத் தீக்கு இரையாக்குதல் கூடும் அங்கே புகை தோன்றியவுடன் சிறிதும் பாணித்தலின்றி வாசவதத்தையைப் பிடியின் மீது ஏற்றிச் செல்வானாக ஏற்றியவுடன் தடுக்க வந்த பிரச் சோதனுடைய வீரர்களை நாற்றிசைகளிலும் மறைந்து திரியும் நம் வீரர் வாழ்க உதயணன் என்று கூறிக் கொண்டும் அங்கங்கே மரப்பொந்து முதலியவற்றில் ஒளித்து வைத்திருக்கும் ஆயுதங்களை வெளிப்படையாகத் தாங்கிக்கொண்டும் போர் செய்து தொலைத்து விடுவார்கள்.
ஆனாலும் தான் வாசவதத்தை முதலியவர்களுடன் அங்கே வந்தாற் பாதுகாத்துக் கொண்டுபோய் விடும்படி அவ்விடமுள்ள வேடர்களின் தலைவனும் என்னுடைய நண்பனுமாகிய ஒருவனிடம் முன்னமே சொல்லிவைத்திருக்கிறேன்.
யூகியென்னும் பெயர் எங்கும் பரவும்படி மான் கூட்டத்திற் புலி புகுந்தாற்போலப் பகைவர்களுடைய வீரரை வாளால் வீழ்த்திவிட்டு விரைவில் தன்னிடம் வந்து சேருவேன்.
யான் சொல்லியவண்ணம் செய்யாவிட்டால் அரசாட்சியைத் தான் இழந்துவிடுதல் நிச்சயம் என்பவையே என்று சொல்ல உதயணன் அவனும் யானும் உயிரோடிருப்பின் வானுலகத்தையும் வணங்கச் செய்வோம் மற்றவை மிக எளியன என்று சொல்லிப் புன் முறுவலுடன் அங்கங்கே நிகழுங் காட்சிகளைப் பார்ப்பதற்குச் செல்பவன்போலே பத்திராபதியை நடத்திக்கொண்டு சென்று வாசவதத்தை ஆடும் பெருந் துறையை அடைவானாயினன்.
அதனைக் கண்ட யூகி கனாவிற் கண்ட பொருளைக் கையிற் பெற்ற வறியவன்போல மிக மகிழ்ந்து அங்கே மறைந்து திரியும் வீரர்கள் தன் கருத்தை அறிந்துகொள்ளும்படி முரச மொன்றைக் கொட்டினன்.
அதனைக் கேட்ட அவன் வீரர்கள் மிக்க ஊக்கமுடையவர்களாகித் தத்தம் வாட்படைகளைத் தாங்கி உதயண குமாரனும் யூகியும் வாழ்க என்று முழக்கஞ் செய்பவர்களாய் உறையினின்றும் வாளை உருவி எடுத்துக்கொண்டு ஆண்டுள்ளாரோடு போர் செய்யத் தொடங்கினர்.
உள் நகரத்தில் யூகியினால் வைக்கப்பட்டிருந்த கள்ள மகளிர் தங்கள் இருப்பிடங்களை விட்டுப் புறப்பட்டு வீடுகள் தோறும் நெருப்பு வைப்பாராயினர்.
ஆற்றங் கரையிலும் பொய்கைக் கரையிலுமுள்ள மகளிர்கள் அதனைக் கண்டு சக்கரவர்த்தி இல்லாத சமயம் பார்த்துப் பகைவர்கள் நகரத்திற் புகுந்து துன்பம் விளைக்கின்றார்களோ?
யாதுந் தெரியவில்லையே என்று சொல்லிக்கொண்டு நிலைகுலைந்து தத்தம் குழந்தைகளையும் பிறரையும் தம்மையும் பாதுகாத்தற்கு அறியாராய்ப் பரவச முற்று ஓடி ஓடிப் பலவாறு திரிவாராயினர்.
உச்சைனியில் அப்போது பிரச்சோதனன் வேறொன்றுஞ் செய்ய அறியாதவனாகி யானைகளை நாற்புறத்தும் அரணாக நிறுத்தி அதன் இடையே நம்முடைய உரிமை மகளிரை இருக்கும்படி செய்க என்று கட்டளையிட்டான்.
அங்கே நின்ற யானைகளுட் சில மேக முழக்கத்தைப் பகைமையையுடைய யானை முழக்கமென்று கருதி வரம்பு கடந்து ஓடிச் சென்று கூட்டங்களை மிதிக்கத் தொடங்கின.
அங்கிருந்த பிரச்சோதனன் தன் ஏவலிளையரை நோக்கி தன் மாணாக்கியாகிய வாசவதத்தையை எப்படியேனும் பாதுகாத்தல் தன் கடனென்று யான் கூறியதாக உதயணனுக்கு விரைந்து சென்று சொல்லுமின் என்று கூறினன்.
அதுபற்றிச் சிறிதும் கவலையடையா தொழிக என்று அரசனுக்குச் சொல்லி அனுப்பிவிட்டுப் பத்திரா பதியைச் செலுத்திக்கொண்டு வாசவதத்தையிருந்த துறையை அடைந்தான்.
அடைந்தவனை அங்கே இருந்த காவலாளர் முதலியோர் கண்டு விரைந்து சென்று நெருப்பு பற்றி எரிகின்றமையால் இப்பொழுது நகரத்தினுள்ளே செல்லல் எம்மால் இயலுவதன்று பெருங்காற்றாற் பொறிகள் சிதைந்து போனமையின் ஊர்தி வகைகளும் இப்போது உதவா ஆதலால் உம் மாணாக்கியாகிய வாசவதத்தையை இப் பிடியின்மீது ஏற்றிக்கொண்டு பாதுகாத்ததருளல் வேண்டும் என்று பணிந்துரைத்தனர்.
கேட்ட உதயணன் தன் மனத்திலுள்ள பேருவகையைச் சிறிதும் வெளியிடாது அடக்கிக்கொண்டு அவர்கள் கூறுவதைக் கேட்டுத் தன்னை அடைவதில் மிக்க ஆர்வத்தோடு நிற்கும் வாசவதத்தையைக் காஞ்சனமாலை ஏற்ற அவன் தன் குடங்கையால் தழுவிப் பிடி மீதேற்றி முடியா ஆள்வினை முடித்தன மின்று என்று மகிழ்வுற்றான்.
ஏறியவள் தன் கையிலிருந்த கோடபதியை வயந்தகனிடங் கொடுத்துவிட்டுப் பிடியின் வேகத்தால் நடுங்கும் வாசவதத்தையைப் பாதுகாத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்பொழுது வாசவதத்தையைப் பார்த்தற்கு வருபவள் போலவே சாங்கியத்தாய் அங்கே வந்தனள் யூகியின் அடையாளங்களை அவள் தெரிந்து கொண்டு அவனை அடைந்து யோசித்து மேல் நிகழ்த்த வேண்டியவற்றைச் செய்வித்தற்கு எண்ணிய உதயணன் முன்னமே தான் எழுதி வைத்திருந்த ஓலையை அவளிடம் பிறரறியாமற் கொடுப்பித்து அவளை மந்தணமாக அவன்பாற் செல்லும்படி குறிப்பித்தனன்.
உதயணன் பிடியை நோக்கி உங்கள் சாதியிடத்துள்ள அன்பால் யான் அடைந்த சிறைத் துன்பத்தை முன்பு நளகிரி தீர்த் தளித்தது இப்பொழுது இவள் கண்ணால் உண்டாகிய துன்பத்தை இவ்விருளில் விரைந்து சென்று தீர்த்தளிப்பது உன்னுடைய கடனாகும்என்று அதன் செவியிற் கூறி அதனைச் செலுத்தினன்.. செலுத்துகையில் அம்பையும் வில்லையுந் தாங்கிய கையனாகி அங்கே வராகனென்னும் வீரன் வந்தனன்.
ஆதலால் உன் கையிலுள்ள வில்லையும் அம்பையும் என்னிடங் கொடுத்துவிட்டு என் கையிலுள்ள வாளை நீ தாங்கிக்கொண்டு இப் பிடியின் மீது ஏறிக் கவலையின்றி உடன்வருவாயாக என்று கபடமாகச் சொல்ல வராகன் தன் கையிலுள்ள வில்லையும் அம்பையும் உதயணன் கையிற் கொடுத்துவிட்டுப் பிடியின் மீதேறுதற்கு அதனருகிற் சென்றனன்.
அங்கே நின்ற காவலர்கள் பெரிதும் மனங் கலங்கி வத்தவனுடைய கருத்தை நாம் அறிந்து கொள்ளாமல் இரந்து வாசவதத்தையை இவன் பிடியின்மேல் ஏற்றிவிட்டோமே இவன் தன் நாட்டை நோக்கிச் செல்லுகின்றனனே இனிக் கூற்ற வாணையெங் கொற்றவன் திருமுன் யாது சொல்லிச் செல்வேம்?
உதயணன் வீரர்களில் ஒரு சாரார் அம்புகளையும் விற்களையும் கையிலேந்தி எதிர்ப்போரைப் பெறாதவர்களாகித் தம் அரசனுடைய வெற்றியைப் பாராட்டிக் கொண்டு எம் தலைவனுக்குப் பிழை செய்தோர் விண்ணுலகை அடைவதன்றி மண்ணுலகில் இருத்தற்கு உரியரல்லர் என்று சொல்லிக்கொண்டே பிடியின் பின் சென்றனர்.
வேறொரு சாரார் போர் செய்தற்கு வருபவர் யாரேனு முளரோ என்று இரையை விரும்பிக் கடலில் உலாவித் திரியும் சுறாக்களைப் போன்று அங்கங்கே தேடித் திரிந்து சுழன்றுகொண்டு திட்டிவிடமென்னும் பாம்பைப்போலவே நெருப்பை உமிழுங் கண்களை உடையவர்களாகி எதிர்ப்போர்களை வெட்டி வீழ்த்துபவர்களாய்ப் பிடித்த வாளர் மடித்த வாயராய் நடுங்குவித்துத் திரிவாராயினர்.
பின்னும் யூகியால் அங்கங்கே இருத்தப்பட்ட ஐந்நூற் றைம்பத்தைந்து வீரர்கள் வெளிப்பட்டுக் கேடகத்தையும் வாளையு முடையவர்களாகி பிடியைத் தடுத்தற்கு அதன்பின் செல்லும் வீரர்களை முன் சென்று வெட்டி வீழ்த்திக்கொண்டும் கூற்றுறை உலகினுள் உறைகுவி ராயின் விரைந்து குறுகுமின் என்று சொல்லிக்கொண்டும் திரிந்தனர்.
அந்தச் சமயத்தில் யூகி இயல்பான உருவமுடையவனாகி மயானத்திலிருந்து பெருந்தவஞ் செய்து தான் பெற்றதும் கருங் கல்லைப் பிளந்தாலும் வடுப்படாத வாயை யுடையதுமாகிய வாளைக் கையிலேந்தி அதனை நோக்கி வாட்படையே அருச்சுனன் செந்தீக் கடவுளுக்குக் காண்டவ வனத்தை முற்காலத்தில் உணவாக அருத்தி அதன் பசியைத் தீர்த்ததுபோல உன் பசியை இன்று தீர்த்துவிடுவேன் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று சொல்லி எதிர்த்தவர்களை எளிதிற் கொன்றுகொண்டு அதி வேகமாக உதயணனை அடைந்து பத்திராபதியை வலம் வந்து பல முறை துதித்து பத்திராபதீ உன் சாதியிலுள்ள பிரியத்தால் எம் தலைவன் அடைந்த வருத்தத்தைத் தீர்த்தற்கு நீ விரைந்து சென்று இடையேயுள்ள காட்டில் தங்கி விடாமல் எம்முடைய நாட்டை யடைக.
உனக்கு இது பெருங்கடனாகும் என்று ஒம்படை சொல்லி அதன் காதில் மந்திரம் ஒன்றை உபதேசித்து அரசனை நோக்கி விரைந்து செல்க சயமுண்டாகுக என்றனன்.
உதயணன் சாங்கியத் தாயினுடைய இலக்கணங்களையும் இயல்பையும் உதவியையும் அவள் கைவிடுதற்கரியள் என்பதையும் விளங்கப் பொறித்த ஓலை ஒன்றை யூகியினிடம் கொடுப்பித்து விட்டு தன்னுடைய வீரர்களின் வெற்றியும் யூகியினுடைய ஆலோசனையின் மேம்பாடும் அவற்றாலுண்டாகிய இன்பமும் தன்னுள்ளத்தை நிரப்பத் தனக்காகவே இமையவர் நிருமித்துத் தந்தாற்போன்ற அந்தப் பிடியை வட கீழ்த் திசையின்வழியே செலுத்தத் தொடங்குகையில் மேற்கூறிய வராகனென்பவன் உஞ்சை வீரர்களின் உயிரைப் பாதுகாப்பவனாகிப் பின்தொடர்ந்து அங்கே வந்தான்.
அவனை நோக்கி உதயணன் நீ அவந்தியர் பெருமானுடைய தாணிழலை யடைந்து பாதுகாத்திடுக என்று வாசவதத்தையை என்பால் அன்புடன் ஒப்பித்தமையால் யான் இவளைக் கொண்டு என்னாடு செல்லுதற்குத் துணிந்தேன் இதனை அவருக்குக் கூறுவதுடன் என் வணக்கத்தையும் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று பாலொடுதேன் கலந்தாற்போன்ற சொல்லைச் சொல்ல வராகன் அதனைக் கேட்டு மயங்கிப் பிடியின் பின்னே மீட்டும் சென்று நின்றனன்.
உடனழைத்துச் செல்லாமற் செய்தி சொல்லி வராகனைமட்டும் தந்தைபால் விடுத்தமை தெரிந்த வாசவதத்தை மயங்கி வெய்துயிர்த்துத் துன்புற்றுக் காஞ்சனமாலையை நோக்கி காஞ்சனமாலாய் என்னைக் கைப்பற்றிக்கொண்டு கீழே இறங்குக என்று சொல்லுவாளாய்த் தந்தை முதலியோரின் பிரிவாற்றாதவள் போலவும் அச்சமுற்றவள் போலவும் புலம்புவாளாயினாள்.
அதனைக் கண்ட காஞ்சனமாலை கைகுவித்துக்கொண்டு தான் எண்ணியதை முடித்து விளங்கும் உதயணனை நோக்கி அரசே தான் ஊசலாடினும் பாங்கியர் குரவை யாடினும் மிக அஞ்சுகின்ற எங் கோமகள் நடுங்கும்படி என்ரு சொல்லி வருந்தினள்.
அது கண்டோர் யாவரும் உதயணன் வாசவதத்தையை அரசனிடத்தாவது இராசமாதேவியிடத்தாவது கொண்டு செல்லாமல் தன் நாடு நோக்கிச் செல்லுகின்றனனே இனி என்ன நேருமோ என்று பகற் காலத்திற் சூரியனை இழந்தவர்கள் போலே மிகவும் அஞ்சினர்.
அடையவே உதயணன் கொடுத்த ஓலையால் அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் நன்கு அறிந்துகொண்டு மேல் ஆக வேண்டிய வற்றை உணர்ந்து சாதகனென்னும் குயவனுடைய மனையில் மறைந்திருந்தனர்.
நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சிகளை அரசனுக்கு அறிவித்தற் கஞ்சி நகரத்தார் இன்னது செய்வதென் றறியாமல் தங்கள் கையைப் பிசைந்துகொண்டு அங்குமிங்கும் திரிவாராயினர்.
உதயணனால் விடுக்கப்பட்ட வராகன் மீண்டு வந்து அரசனுடைய படமாடக் கோயிலின் முதல் வாயிலிலுள்ள தோரண கம்பத்தின் அடியை அடைந்து வாயில் காவலனைக் கண்டு அரசர் பெருமானுக்குச் சில செய்திகள் அடியேன் வணங்கித் தெரிவிக்க வேண்டுவ துண்டு அதற்குச் சமயமறிந்து விரைந்து வருக என்று சொல்லி நின்றான்.
நிற்கையில் உள்ளே அரசனை நோக்கிச் சோதிட னொருவன் காற்றும் மேகமும் கலந்த இந் நிமித்த மானது ஊருக்கு முதலில் துன்பத்தைத் தந்து பின்பு உமக்கு இன்பத்தைத் தரும் என்று சொல்ல அரசன் அஃதென்ன?
அரசன் வந்த காரியத்தைச் சொல் என்று கட்டளையிட அவன் மீட்டும் வணங்கி நும் மடித்தியும் எம்பெருமானுமாகிய வாசவதத்தைக்கு அடித்தொண்டு செய்பவர்களுள் ஒருவனும் வல்வில் இளைஞனுமாகிய வராகனென்பவன் தான் வந்து இங்கே சிலவற்றைத் தெரிவித்துக் கொள்வதற்குச் சமயம் பெற வேண்டிப் புறத்தே நிற்கின்றான் பல்லாண்டு வாழ்க என்ரு இறைஞ்சினன்.
உடனே வராகன் உள்ளே வந்து உலாவு மண்டபத்தில் உலாவாமல் முளைக்கோற் பெருந்திரை சூழ்ந்த வட்டத்தினிடையே சிங்காதனத்திற் சிவந்த மேலாடையால் தாண்முதலைக் கட்டிக் கொண்டு ஒரு தாமரைப் பூவைக் கையிலேந்திக் கதிரவன் போலவே வீற்றிருந்த அரசர்பிரானை எழுகோல் எல்லைக்கு அப்பால் நின்று மிக்க நடுக்கத்துடன் வணங்க அரசன் அவனது அச்சத் தோற்றத்தைக் கண்டு அவன் கருதி வந்த காரியம் மிகவும் கடுமையாக இருத்தல் வேண்டு மென் றெண்ணி அவனை இருகோல் எல்லையுள் வரும்படி கட்டளையிட்டு வாசவதத்தைபால் நிகழ்ந்த புதிய நிகழ்ச்சி ஏதேனும் உண்டோ?
தான் மீட்டும் மீட்டுங் கேட்கவும் அவன் விடை கூறாமற் பின்னும் பின்னும் மயங்குதலைக் கண்டு நிகழ்ந்ததை அஞ்சாமற் சொல் என்று அவன் உயிர்க்கு அபயங்கொடுத்தனன்.
அப்போது வராகன் தீயிற்பட்ட மெழுகுபோல் உருகிய முகத்தனாகி அரசர்பிரானுடைய ஆணையாலோ வேறொன்றாலோ விளங்கவில்லை காற்றாலும் மழையாலும் தீயாலும் புற நகரும் அக நகரும் அணுகுதற் கரியனவாயின அங்கங்கே பலர் போர் செய்தற்குப் புறப்பட்டனர்.
அந் நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டு மிகவும் அஞ்சி வாசவதத்தையை இங்கே அழைத்து வருவதற்கு ஏற்ற அரண் காணப்படாமையின் நின் ஆற்றலாணை யாங்கள் செயலற்றோமாகி இனிச் செய்ய வேண்டுவது யாதென்று கருதி முன்னம் நளகிரியை அடக்கிய உதயகுமனைக் குறையிரந்து அவனுடன் பத்திராபதியின்மேலே ஏற்றினம் ஏற்றியவுடன் அவன் பத்திராதிபதியைக் காற்றைப்போலவே செலுத்திக்கொண்டு எம்மைப் பாராமலும் இந் நகரத்தை அடையாமலும் தன் நகரம் செல்லத் தொடங்கினன்.
மாயிரு ஞாலத்து மன்னுயிருண்ணும் கூற்றைப் போன்றவராகிய நம்முடைய வீரர் ஆயிரத் தைஞ்ஞூற்றுவர் அஞ்சாமற் சென்று தடுத்தனர்.
அப் பொழுதும் நான் அஞ்சி நில்லாமல் பத்திராதிபதியின் பின்னே விரைந்து சென்றபொழுது உதயணன் என்னை நோக்கி நம்மரசர்பிரான் வாசவதத்தையை என்னிடம் ஒப்பித்து அனுப்பினமையால் நான் இவளுடன் என்னிடஞ் செல்கின்றேன் என் வணக்கத்தை அவருக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்று திசைநோக்கி இறைஞ்சிக் கூறிப் பிடியை நடத்திக்கொண்டு செல்வானாயினன்.
சூழ்ந்து நின்ற உறுதிச் சுற்றத்தார்களைச் சுடுபவன் போலப்பார்த்து அருகேயிள்ள தூணைப் புடைத்து பகைச்சிங்கத்தின் கொடுங்குரலைக் கேட்ட சி்ங்கவேற்றைப்போலே பெரு முழக்கஞ் செய்து கொடியணி தேரும் குதிரையும் யானையும் வடிவே லிளையரும் வல்விரைந்தோடி இப்புபுண்ணிய விழவிற் சமயம் பார்த்து ஒற்றி நம்முடைய சோர்வை யறிந்து வாசவதத்தையைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு நம்மை இகழ்ந்து சென்ற பகைவனைப் பிடித்துக் கொண்டு விரைவில் வருக என்று வீரர்களுக்குக் கட்டளையிட்டனன் அவர்களும் அப்படியே சென்றனர்.
அப்போது அங்கே பல மந்திரிமாருடனிருந்த சாலங்காயன் உதயணன் வாசவதத்தையைப் பிடித்துச் சென்றது குற்றமாகாது ஆலோசித்துப் பார்க்கு மிடத்து ஆதலால் இப்போது சினந் தணிதல் நலமாகும் என்று சொல்லக் கோபந் தணிந்த பிரச்சோதனன் இச் செய்தியை மற்றையோர் தெரிவித்தற்கு முன்னதாக நாமே பட்டத்தேவிக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் என் றெண்ணி முரசறைகின்ற வள்ளுவமுதுமகனை வருவித்து.
இப் புனலாடு விழாவிண் கண் மாலையில் மழைத்துளியில் நகரத்துக்குச் செல்லுதல் நன்றன்று ஆதலால் இப்போது செல்ல வேண்டாம் காலையிற் செல்லுக இஃது அரசன் கட்டளை யென்று நீர்த்துறை நகரத்தார் அறியும்படி முரசறைவித்துத் தெரிவித்திடுக என்று கட்டளையிட்டான்.
அப்பால் அரசன் முதற் பெருந்தேவியை அடைந்து அங்கே பள்ளிகொள்ளானாகி அவளை நோக்கி வாசவதத்தையை உதயணனுக்கு மணஞ் செய்வித்து அவனுடைய நாட்டிற்கு அனுப்ப என் மனம் விரும்பியது உனக்கு இது உடன்பாடாகுமோ?
அவள் நளகிரியை அடக்கி நமக்கு முன் கொணர்ந்து நிறுத்திய அன்றே அவனுடைய இளமைக் கோலமும் பிறவும் அவன் வாசவதத்தைக்கு உரியவனென்று நினைக்கும்படி செய்தது எனக்கு அச் செயலில் யாதொரு வெறுப்பு மில்லை விருப்பமே என்று உவந்து கூறினள்.
அதனைக் கேட்டு உட்கொண்ட அரசன் நெறுப்பில் காய்ந்த நாராசத்தைக் காதிற் செறித்ததுபோல வாசவதத்தையின் பிரிவுச் செய்தியைப் பின்பு கூறினன் கூறியவுடன் அவள் மூர்ச்சித்துப் பின்பு புலம்புவாளாயினள் அரசன் தக்க காரணங்களைக் கூறித் தேற்றினன்.
பொய்கைக் கரைக் கண் விழாவிற்காக அமைக்கப்பட்ட அப் புதிய நகரத்துள்ள மகளிர் பலரும் வாசவதத்தையைப் பிரிந்தமையால் திங்களை யிழந்த விண்மீன்களைப்போலப் பொலிவில்லாதவர்களாய் விலாவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
முன்னம் உதயணனைப் பிடித்து வரும்படி பிரச்சோதனனால் அனுப்பப்பட்ட போர்வீரர் பலர் நால்வகைப் படைகளுடன் சென்று கடல் புடைபெயர்ந்தாற்போலவே முன்பும் பின்பும் பக்கங்களிலும் வந்து தடுக்கையில் அங்கங்கே யூகியால் வைக்கப்பட்டுப் பதுங்கியிருந்த வீரர்கள் அவர்களை வென்று மீளச்செய்தார்கள்.
பிடி விரைந்து சென்றது அதன் அடியோசைக்கும் வேகத்திற்கும் வாசவதத்தை அஞ்சினள் அவளை நோக்கிக் காஞ்சனை உன் தந்தை விதிப்படி மணஞ் செய்து கொடுக்கவில்லை என்கிற குறையை யன்றி வேறு குறை யாதும் இலது நீ விரும்பிய அணிமுடி யண்ணல் வலிய வந்து உன்னை அடுத்தான் ஆதலால் நீ கவலை அடையாதே பிடியின் வேகத்தால் சந்திர மண்டிலமும் நக்ஷத்திரங்களும் விண்ணில் ஒரு நிலையாக இராமல் சுழலுவனபோலத் தோன்றாநின்றன மலைகளும் மரங்களும் பிறவும் முகத்தைத் தாக்குவதற்கு விரைந்து வருவனபோலவே மண்ணிற் காணப்படுகின்றன நீ ஒன் றையும் பாராமலிருப்பாயாக என்று அவளது நுதல் வேர்வையைத் துடைத்துக் கூட்டமாகச் செல்லுங் கருடப் பறவைகளுடைய சிறகுகளின் ஒலியைப் போலவே திம்மென ஒலிக்கும் பிடியின் அடியோசை கேளாதபடி அவள் காதிற் பஞ்சியைச் செறித்து அவளைத் தழுவிக்கொண் டிருந்தாள்.
செல்லுகையில் வயந்தகன் இங்கே தோன்றும் அருட்ட நகரத்தார் இதன் ஓசையைக் கேளாதபடி இந் நகரத்தின் வலப்பக்கமாக உள்ள பெருவழியில் இதனைச் செலுத்துதல் நன்று என்று தெரிவித்தனன் உதயணன் அவ்வாறு செலுத்த அப்பிடி வரும் நருமதையாற்றையுங் கடந்து செல்லும்பொழுது வயந்தகன் விண்மீன்களைப் பார்த்துக் கால வெல்லையை அளந்து கூறினன்.