sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உரைநிலையிலா உடம்பின் வாழ்க்கை நிலையில்லாத உடம்போடு கூடி வாழும் வாழ்க்கையை நெடிதுடன் நிறுவல் நெடிதிருக்குமாறு செய்வேன் என்று என்று நினைத்து இக்கொலையினால் முயன்று சான்றோரால் வெறுக்கப்பட்ட இவ்வுயிர்க் கொலையினைச் செய்து வாழும் கொற்றவரேனும் வாழ்கின்ற வெற்றி வேந்தர் யாவராயினும் இவண் இந்நிலவுலகத்தே சிலபகல் நின்றார் அன்றி சில நாட்கள் வாழ்ந்தனரே யன்றி சிலர் முற்ற இல்லை பல நாட்கள் வாழ்ந்தவர் பலரிலராயினும் ஒருசிலர் தாமும் கருத்துமுற்ற உளரானார் இல்லை அலைதரு பிறவி முந்நீர் வருத்துகின்ற பிறவியாகிய கடலில் அனந்தம் காலம்.
நிலையாமையே இயல்பாகவுடைய உடம்பை நிலைபெறச்செய்து கொள்ளக் கருதுதல் பேதைமையென்பார் நிலையிலா வுடம்பின் வாழ்க்கை நெடிதுடன் நிறுவல் என்றும் ஊனுணவால் உடம்பை உரம் மிகுவிப்பின் நெடிது வாழலாம் என்ற கருத்தால் கொலை வினையைச் செய்து வாழ்கின்றாரென்றற்கு கொலையினால் முயன்று வாழும் கொற்றவர் எ்றும் கூறினார்.
நெடிது வாழவேண்டி முயன்றவர் தம் முயற்சி முற்றாமையின் ஒருசில நாட்களேனும் நெடிது இருந்தார் இல்லை யென்பது விளங்க சில பகலன்றி நின்றார் சிலரிவண் இல்லை என்றார்.
உரை ஐயஐயனே இன்னும் ஈது கேட்கமேலும் இதனைக் கேட்பாயாக யசோமதி தந்தையாய மன்னவன் வேந்தனான யசோமதிக்குத் தந்தையாகிய யசோதர மன்னவன் அன்னையோடுதன் அன்னையாகிய சந்திரமதியுடன் சென்று மாவின் நல்கோழிதன்னைமாவால் செய்யப்பட்ட கோழி யொன்றை கொன்நவில் வாளில் கொன்றஉயிர்கட்கு அச்சத்தைத் தருகின்ற வாளினால் கொன்றதனாலுண்டாகிய கொடுமையின் கடிய துன்பம்கொடுமை பொருந்திய மிக்க துன்பம் பின்தாம் இறந்த பின்னர் அவர் பிறவி தோறும் பெற்றனஅவர் எடுத்த பிறப்புக்கள் தோறும் அடைந்தவற்றை பேசல் ஆமோசொல்ல முடியுமோ முடியாது எறு.
யசோதரனாகிய மன்னவ னென்னாது யசோமதிக்குத் தந்தையாய மன்னவன் என்றார் இப்போது சண்டகருமனுக்கு அரசனாக இருப்பவன் அவ் யசோமதி யாதலின்.
அன்னையோடு என்றது அவ் யசோரத ரற்குத் தாயாகிய சந்திரமதியே மாக்கோழியைக் கொன்ற கொலை வினைக்கு ஏவும் வினைமுதலுமாதல் பற்றி மாவால் செய்யப்பட்ட தாயினும் உயிருடையது போலத் தோன்றும் தொழில் நலமுடைமை தோன்ற மாவின் நல் கோழி என்றார்.
உரை வீங்கிய வினைகள் தம்மால் மிக்குற்ற வினைகளால் வெருவரத்தக்க துன்பம் அஞ்சத்தக்க துன்பங்களை தாங்கினர் தாங்கி பிறந்து இறந்து தளர்ந்தனர் பிறந்தும் இறந்தும் மிகத்தளர்ந்து விலங்கின் செல்வார் விலங்குகதியுள் அவ்யசோதரனும் சந்திரமதியும் பிறந்துழல்வாராக ஆங்கு அவ் விடத்தும் அவர்தாங்கள் அவர்கள் இருவினை துரப்ப போக்குதற்கரிய வினைகள் செலுத்த ஈங்கு இவ்விடத்தே நின் அயல நின் பக்கத்தேயுள்ள கூட்டில் இருந்த கூட்டில் இடப்பட்டு வளர்க்கப் படுகின்ற கோழிகளாய் வந்தார் கோழியாய்ப் பிறந்து வந்துள்ளார்கள் எ று.
விலங்குகதியுட் பிறந்திறந்து துன்புற்ற அவர்களே இங்கேயுள்ள கோழிகளாய்ப் பிறந்துள்ளார்கள் என்றதற்கு ஈங்கு நின்னயல கூட்டில் இருந்த கோழிகளாய் வந்தார் என்றும் அப்பிறப்பின்கண்ணும் அவர்கள் ஈட்டிய வினைகள் அவனை விட்டில என்பார் அருவினை துரப்ப வந்தார் என்றும் கூறினார்.
உரை அவண் உயிர் இல்லை யேனும் மாவாற் செய்த கோழியிடத்தே உயிர் இல்லையாயினும் உயிர்க்கொலை நினைப்பினால் உயிரொன்றைக் கொல்லுவதாகக் கருதிச் செய்த தீ நினைவால் இம்மயரிகள் இம்மயக்கமுடைய வுயிர்கள் பிறவிதோறும் வருந்திய வருத்தம் எடுத்த பிறப்புக்கள்தோறும் எய்திய துன்பத்தை கண்டால் ஆராயுமிடத்து உயிரினில் உயிர்களிடத்தே அருள் ஒன்று இன்றி இரக்கம் சிறிதுமில்லாமல் உவந்தனர் கொன்று தின்றார் விருப்பத்துடன் கொன்று வாழ்ந்தவர் செல் இடம் இறந்தால் புகுமிடம் செயிர்தரு நரகின் அல்லால் இல்லை துன்பந் தரும் நரகமல்லது வேறில்லை என்றான் என்று முனிவன் கூறினான்.
உரை அவன் இனைய கூறஅகம்பனன் இவ்வாறு கூற மனம் நனி கலங்கி வாடிசண்டகருமன் மன அமைதி மிகக்குலைந்து வாட்ட மெய்தி செற்றமும் சினமும் நீக்கிதன் மனத்தின்கண் குடிகொண்டிருந்த பகைமையும் வெகுளியும் போக்கி திரு அறத்தெளிவு காதல் பற்றினன் சைன தருமத்தின் தெளிந்த நிலையின்கண் அன்புகொண்டு முன்னம் பகர்ந்தனமுன்னே கூறப்பட்டனவாகிய வதங்கள் அனைத்தும் கொண்டுவிரத மெல்லாவற்றையும் விடாது மேற்கொண்டு அடிகள்அடிகளே நும்பால் தேவரிடத்தே பெரும் பயன் பெற்றனன்பெரிதாகிய ஞானப்பயனைப் பெற்றேன் என்றுஎன்று சொல்லி வணங்கி விடைபெற்றுக்கொண்டு போந்தான்தான் முன்னிருந்த இடத்திற்கு வரலானான் எறு எண்ணிறந்த உயிர்களைக்கொன்று வாழ்பவனாதலின்சண்ட கருமன் கொலைப்பாவப்பயனை அகம்பனன் கூற்க்கேட்டலும் பேரச்சமெய்தி வருந்தத் தொடங்கினானென்பார் மனம் நனி கலங்கிவாடி என்றார்.மனத்தினது கலக்கம் மெய் வாட்டத் தாற் புலனாதலின் வாடி யென்றார்.
கூட்டினுள் இருந்தசண்டகருமன் அமைத்திருந்த கூட்டுக்குள் இருந்த அக் கோழிகள்அக்கோழிகள் இரண்டும் கேட்டலும்கேட்டவுடனே பிறப்பு உணர்ந்திட்டுதம்முடைய பிறப்பு வரலாற்றை நினைந்தறிந்து ஓட்டிய சினத்தவாகிதன்மனத்தின்கட் கொண்டிருந்த சின முதலிய குற்றங்களை அறக்கடிந்து உறுவதம்மிக்கனவாகிய பஞ்சாணுவிரதம் முதலியவற்றை கொண்டு உய்ந்த விடாதுமேற்கொண்டு பிறவிக்கேதுவாய நெறியினின்றும் நீங்கி உய்திபெற்றன பான்மையின் பரிசுதானும்ஊழ் வினையின் தன்மையும் பாடு அரும் தன்மைத்துபாடுதற்கு அரிய தன்மையினையுடைத்து எறு கோழிகள் மொழிகள் தம்மைக்கேட்டலும் பிறப்புணர்ந்திட்டு சினத்தவாகி கொண்டுய்ந்த எனக்கூட்டி முடிக்க.
திருவறம் கேட்கும் இயைபு சிறிதுமின்றிக் கூட்டினுட்கிடந்து அவ்வறமறியான்பால் வளர்ந்த கோழிகட்கும் அதனைக்கேட்டற் கமைந்த வாய்ப்பினை ஊழ்வினை கூட்டியதுகண்டு வியந்து கூறலின் பாட்டருந் தன்மைத்தன்றே பான்மையிற் பரிசுதானும் என்றார்.
மனவுணர் வில்லாத பிறவி யெடுத்துள்ளனவாயினும் நினைத்தலைச்செய்தன எனத் தாம் வேண்டிய கருத்தை முடித்தற்கு நெஞ்சில் நினைத்து என்று கூறினார்.
வீடுபேற்றிற்குரிய நெறிக்கட் செலுத்தாது மேலும் பிறத்தற் கேதுவாய நெறிகளிலேயே உயிர்களைச் செலுத்துதலின் உலக வாழ்க்கையை மாற்று என்றும் அதனால் விளைவது மயக்கமும் அதன் பயனாகப் பிறப்புமே என்றற்கு மறவியின் மயங்கி மாற்றின் மறுகினம் என்றும் நினைத்தன.
உரை அறிவரண் சரணம் மூழ்கி அறிவனாகிய அகம்பன முனிகளின் திருவடியை வணங்கி அறத்தெழு விருப்பம் உள்ளா சைன தருமத்தின்பால் எழுந்த விருப்பமானது உள்ளத்தே கிளர்ந்தெழுவதால் குறைவிலா அமுதம்கொண்டு பெருகுகின்ற அவ்வற வமிரதத்தையுட் கொண்டு அகம் குளிர்ந்து மகிழ்ந்து கூவ மனம் குளிர்ப்பும் மகிழ்ச்சியும் ஒருங்கெய்தவே அக் கோழிகள் கூவினவாக செறி பொழிலதனுள்சென்று மரஞ்செடிகள் செறிந்திருந்த சோலைக்குள்சென்று மன்னன் செவியினுள் இசைப்ப அங்கேயிருந்த யசோமதி வேந்தனுடைய செவியில் அக் கூக்குரல் ஒலிக்க முறுவல் கொள் முகத்து நல்லார் அவனைக்கண்டு முறுவலித்த முகத்தை யுடையராகிய உரிமை மகளிர் காண முகத்து அவர் முகத்திலுள்ள புருவத்தையொத்த ஒரு சிலை வளைத்தான் தன் தனிவில்லை வளித்து அக் கூக்குரல் வந்த திசைநோக்கி அம்பு தொடுத்து விட்டான் எறு.
இருள் படப் பொதுளிய பொழில் என்றற்குச் சொற்பொழில் என்றும் அன்னதாயினும் அதனுள்ளிருந்த வேந்தன் செவிக்குள் அக்கோழிகளில் கூக்கரல் சென்று ஒலிக்காதவாறு தடுக்கும் மதுகையுடைத் தன் றென்பதற்குச் செறிபொழிலதனுள் சென்று என்றும் விசேடித்தார்.
அறத்தின்பாற் செனற வேட்டையாற் பிறக்கும் ஞானம் அமுத்தம்போல் இன்பம் செய்வதுபற்றி அதனை அமுதம் என்றும் அது மேன்மேலும் பெருகுவது பற்றி குறைவிலாவமுதம் என்றும் கூறினார் போலும்.
பிறவிக்கேதுவாய நினைவு செயல்களால் மயங்கிக்கெடுவது நெறியன்றென்பதுபோல அக் கூக்குரல் மன்னன் செவிமத லிசைத்த தென்பார் செவியினுள் இசைப்ப என்றும் அப்பொருண்மை தேர்ந்து நன்னெறிக்கட் செல்லும் ஊழிலனாதலின் வெகுண்டான் என்றும் அதற்கு அவனைச் சூழ விருந்த மகளிர் கூக்குரல் கேட்டுத் திடுக்கிட்டு மருண்டு நடுங்கியதே காரணமென்றும் ஆதலால் அவன் அம்மகளிருடைய முரிந்த புருவம்போன்ற வில்லைவளைத்து அம்பு தொடுத்து அக்குரல் போந்த திசைநோக்கி விட்டான் என்றும் கூறினார்.
உரை அவன்அவ் யசோதமதி வேந்தன் சொல் அறி கணையைசொல்போல விரைந்தேகும் அம்பினை வாங்கி எடுத்து தொடுத்துவில்லில் தொடுத்து விடுத்தலோடு எய்ததும் நல் இறைப் பறவை தம்மை அடுத்துநல்ல சிறகுகளையுடைய கோழிகளை யடுத்துத் தாக்கி நடுக்கியது வீழகொன்று வீழ்த்தவே சில் அறி வினைகளேனும்சிலவாகிய பொருளை யறிதலாகிய வினைகளாயினும் திரு அறப்பெருமையால்சைன தருமங்களாகிய பெருமையுடையன வாகையால் வல்லிதின்விரைவாக மறைந்து போகிஅக் கோழிகளின் உயிர் உடலின் நீங்கிச்சென்று மானுடம்பாயமக்களுடம்பைப் பொருந்தின எறு.
ஒருவரைக்குறித்து ஒரு சொல்லைச் சொல்லியவழி அச்சொல் அவரைத் தப்பாமற் சென்று சார்தல்போல ஒன்றைக்குறித்து எய்த வழி அதனைத் தப்பாமற் சென்று தாக்கும் சிறப்புக்குறித்து சொல்லறிகணை என்றார்.
உரை விரைசெறி பொழிலினுள்ளால்மணம் நிறைந்த சோலைக்குள்ளே வேனலில் விளைந்த எல்லாம்வேனிற் பருவத்து விளையும் இன்பங்களெல்லாம் அரசனும் அமர்ந்துவேந்தனாகிய யசோமதியும் விரும்பி நுகர்ந்து போகிஅதனின் நீங்கிச்சென்று அகநகர்க் கோயில் எய்தி அகநகர்க்கண்ணுள்ள தன்னரண்மனையை யடைந்து முர சொலி கழுமமுரசொலி முழங்க புக்குஉட்சென்று மொய்ம்மலர்க் குழலினாரோடுநெருங்கிய பூவணிந்த கூந்தலையுடைய மகளிருடன் உரைசெயல் அரிய வண்ணம் உரைத்தற்கு ஒண்ணாத வகையில் உவகையில் மூழ்கினான் இன்பக்கடலுள் மூழ்கிக் கரைகாணாது திளைத்தான் எறு.
அரசன் கோயிலின் நீங்கிச்செல்லும் போதும் திரும்பப் போதரும் போதும் முரசு முழறங்குதலுண்மையின் முரசொலி கழும என்றும் மகளிரோடுகூட அவன் இன்புற்ற வகைகளைக்கூறல் நீர்மையன்மையின் உரை செயலரிய வண்ணம் உவகையின் மூழ்கினான் என்றும் கூறினார்.
உரை இன்னணம்இவ் வண்ணம் அரச செல்வத்துஅரச போகத்தில் இசோமதி செல்லு நாளுள் யசோமதி வாழ்ந்துவருங் காலத்தில் பொன்இயல் அணி கொள் புட்பாவலி யெனும்பொன்னானியன்ற அணிகளையணிந்த புட்பாவலி யென்னும் பொங்கு கொங்கை பெருத்த முலைகளையுடைய அரசமாதேவி இன்னியல் இரட்டையாகும் இளையரைஇனிய இயல்பினை யுடைய இரட்டைப் பிள்ளைகளை ஈன்றுபெற்று சில் நாள் பின்னும்சில ஆண்டுகட்குப் பின்னரும் ஓர் சிறுவன் தன்னை ஒருமகனை பேதைபேதையாகிய அவள் பெற்றனள் பெற்றெடுத்தாள் எறு.
நிலையில்லதாகிய அரச போகத்தை நிலையுள்ளதாகக் கருதி அதன்கண் தோய்ந்து பிறவுயர் நினைவுக ளின்றி ஒழுகினானென்பார் அரச செல்வத்து இசோமதி செல்லு நாளுள் என்றார்.
முதற்கண் ஆணும் பெண்ணுமாகிய இரட்டைப் பிள்ளைகளைப் பெற்றமைதோன்ற இன்னியல் இரட்டையாகும் இளையரையீன்று என்றும் அவ்விருவர்க்குப்பின்னே வேறொரு மகனைப் பெற்றாளென்றும் கூறினவர் பேதையென அவளை விசேடித்தார் அவளுடைய குணத்தைச் சிறப்பித்தற்கு.
உரை அன்னவர் தம்முள் முன்னோன்அம்மக்களுள் முன்பிறந்தவன் அபயமுன் உருசிஅபயமென்ற பெயர்க்குமுன் ருசியென்பது கூடவரும் அபயருசி என்னும் பெயரினனாகும் தங்கைஅவனுக்குத் தங்கையாகியஅன்னம் மெல்நடையினாளும்அன்னம்போலும் மெல்லிய நடையினையுடையவள் அபயமுன்மதி யென்பாளாம்அபய மதியென்னும் பெயருடையளாவாள் அவர் வளரும் நாளுள் அவ்விருவரும் பிறந்து வளர்ந்து வரும் நாட்களில் பின் பிறந்தவன்அவர்கட்குப் பின்னே பிறந்தவனும் நிறங்கொள் பைந்தார் இன்னிளங்குமரன்மார்பிடத்தே யணிந்த பசியமாலையினையுடையவனும் இனிய இளமைப் பண்புடையவனுகாகிய குமரனுடைய நாமம்பெயர் இசோதரன் என்பதாகும்யசோதரன் என்பதாம்.
அபயருசியே இக்கூற்றினை நிகழ்த்துகின்றானாதலின் தன் தங்கையை அன்னமென்னடையினாள் என்றும் யசோதரனை நிறங்கொள் பைந்தார் இன்னிளங்குமரன் என்றும் சிறப்பிக்கின்றான்.
உரைபரிமிசைப்படை பயின்றும்குதிரை மேலிருந்து செய்யும் போர்வினைக்குரிய படைத்தொழில் கற்றும் பார்மிசைத் தேர்கடாயும் தரைமேல் தேர் செலுத்தியும் வரிசையின் முறைப்படி கரிமேற்கொண்டு யானைமேலேறி வாள் தொழில் பயின்றும் வாள் வினைக்குரியவற்றைக் கற்றும் மன்னர்க்கு உரிய அத்தொழில்களோடு அரசர்குரிய அப்பயிற்சிகளோடு கலைகளின் செலவை ஓர்ந்து பலவகைக் கலைகளையும் கற்று அரசிளங்குமரன் சென்றான் அரசகுமரனான யசோதரன் வளர்தலுற்றான் அடுத்தது கூறலுற்றேன் இனி அவ்வரசகுமரற் குற்றத்தைக் கூறத்தொடங்குகின்றேன் எறு.
படைக்கலம் பயிறலுடன் பல் வகைக் கலைகளின் அறிவு காவற் சாகா டுகைப்போற்குக் கண்போல் வேண்டப்படுதலின் கலைகளின் செலவை யோர்ந்தும் என்றார்.
இதன்கண் வேந்தனான யசோமதி வீரர் புடைசூழ வேட்டைமேற் செல்வதும் காட்டகத்தே சுதத்த முனிகளைக் காண்பதும் அம் முனிவனைக் கொல்லக் கருதி வாளை யுருவுவதும் அவன் செயலைக்கண்ட கலியாணமித்திரனென்னும் உயிர்த்தோழன் அவனைத் தடுப்பதும் அவன் யசோமதிக்கு முனிவனுடைய சிறப்பும் வரலாறும் கூறுவதும் வேந்தன் மருண்டு தன் தலையைத் துணித்து முனிவன் திருவடியிலிடக் கருதுவதும் கலியாணமித்திரன் தடுத்துச் செய்வகை கூறுவதும் அதுகேட்ட வேந்தன் முனிவனை வணங்குவதும் முனிவன் வேந்தற்கு அசோகன் எய்திய பிறப்பு நலம் கூறுவதும் அவன் தாயாகிய அமிர்தமதி நரகத்தில் துயருறும் திறம் கூறுவதும் யசோதரனும் சந்திரமதியும் மாக்கோழிசெய்து அதனைக் கொலைசெய்த தீவினை குறித்துப் பல்வகைப் பிறப்புற்று வருந்தியது கூறுவதும் அவர்கள் இருவரும் அவ் வேந்தனுடைய இரட்டைமக்களென்பதும் அரசன் அவர்களை முனிவன்பால் வருவித்தலும் மக்கள் போந்து பழம்பிறப் புணர்ந்து வருந்துவதும் யசோமதி தனக்கு உய்தியருளவேண்டுமென முனிவனையிரப்பதும் முனிவன் அறங்கூறக்கேட்டுத் துறவு பூண்பதும் பின்பு அபயருசி தான் ஏற்ற அரசுரிமையைத் தம்பி யசோதரற் களித்துத் தங்கையான அபயமதியுடன் துறவுமேற்கொண்டு சுதத்த முனிகளையடைந்து அவரைச்சூழவரும் உபாசகர் குழுவி லுறைவதும் அம் முனிவனுடன் இராசபுரத்துக்குப் புறத்துள்ள பொழிலிற்றங்கிச் சரிதை வந்தவாறு கூறுவதும் இவற்றைக் கேட்டிருந்த மாரிதத்தன் துறவு மேற்கொள் வதும் பின்பு அவன் முனிவனாதலும்அபயருசியும் அபய மதியும் தவநெறிக்கண்ணே நின்று முற்றிச் சாசாரகற்பத்துத் தேவரா யின்புறுதலும் இந்நூலைக் கேட்பதால் வரும் பயன் கூறுவதும் பயன்கொள்வார் செய்யத்தகுவன இவை யென்பதும் பிறவும் கூறப்படுகின்றன.
உரைநூற்படு வலைப்பொறி முதல் நூலாற் பின்னப்பட்ட வலையாகிய பொறி முதலாகவுள்ள கருவி நூற்றேடு கருவிகள் பலவற்றுடன் ஏற்றுடை எயிற்று ஞமலிக்குலம் எற்றமிக்க பற்களையுடைய நாய்க்கூட்டம் இரைப்ப குரைப்ப நாற்படை கடல்நடு நால் வகைப் படைகளாகிய கடலின் நடுவே நடுச்செய் நமனேபோல் உயிர்க்கும் நமனைப்போல அரசன் அரசனாகிய யசோமதி வேற்படை பிடித்து வேற்படையைக் கையிலேந்திக் கொண்டு வேட்டையின் விரைந்தான் வேட்டைக்கு விரைந்து செல்வானாயினான் எறு.
படை நடுவிருந்து நமன் பொருதழியும் உயிர்களையுண்பதுபோல வீரர் நடுவணிருந்து கானத்துயிர்களைக் கொன்று கழித்தல்பற்றி யசோமதியை நமனே போல் என்றார்.
உரை உயிர்க்குஎல்லாவுயிர்கட்கும் இதத்தினை இனிது அளித்திடும் இயற்கைநலத்தை மிகச்செய்யும் இயல்பினையுடைய சுதத்தமுனிசுதத்தன் என்னும் முனிவனாகிய தொத்து இருவினைத்தகள்உயிரைப்பற்றி நிற்கும் இருவினைகளாகிய மாசினை துடைக்கும்போக்கும் பதத்துஅயன்திருவடியையுடைய மேலோனுடைய படிமம்திருவுருவம் மதக்களிறு என நிற்பமதம் பட்ட களிற்றினைப்போலச் சலிப்புணராது நிற்கக்கண்டு கதத்தினன்கோபத்தை யுடையனாகிய அரசன் இழித்து இகழ்ந்து நோக்கி அவனிருந்த அடுகடத்திடைதான் உயிர்களைக் கொல்லக் கருதி வந்த காட்டிடத்தை மடுத்தான் வந்தடைந்தான்எறு.
உரை அடவிஇக்காட்டில் புடைதடவிஇடமெங்கும் சுற்றியும் கூற்றமெனக் கோறற்கு ஏற்றபடிநமன் போலக் கொல்லுதற் கேற்றவகையில் பெற்றது இலன் உயிரொன்றும் பெற்றேனில்லை.
ஓருயிரும் தனக்கு அகப்படாதொழிந்ததற்குக் காரணம் அம்முனிவனது இருப்பென்று நினைத்தலின் முனிவனை இற்றை வினை முற்றும் பாற்றியவன் என்றும் அது தான் மேற் கொண்ட வினைக்கு இடையூறாவது நினைந்து வெகுளி மிகக் கோடலின் இன்னுயிர் பறிப்பல் என்றும் கூறலானான்.
முனிவனது தவமும் தன் செயலினது அவமும் சிறிது எண்ணிய வழியும் உண்டாகிய சினம் தணிந்து பணிவிக்கும் என்பார் மாற்றரிய சீற்றமொடு மாதவனின் மேலே என வற்புறுத்தினார்.
உரை கொந்து எரி உமிழ்ந்துகொத்தாகத் தீயினைக் கக்கி எதிர் குரைத்துஎதிரே குரைத்துக்கொண்டு அதிர்வஏனையுயிர்கட்கு நடுக்கத்தைப் பண்ணுவனவாகிய கோள் நாய்கொலைபுரியும் நாய்க்கூட்டம்.
ஐந்தினொடு பொருததொகை ஐம்பதின் இரட்டிஐந்தாற் பெருக்கிய நூறாகவரும் ஐஞ்ஞூறும் இன்றுஇப்பொழுதே சென்று முனிவனை யணுகிப்பற்றி செந்தசைகள் கவர்க எனஅவனுடைய செவ்விய தசைகளைக் கவர்க என்று அருள் மழை நந்திஅருளை மழைபோல மிகுத்து பொழியும் நாதன் அவன்மேல்பொழியும் தவமாகிய செல்வத்தையுடைய அம்முனிவன்மேல் விடுத்தான்செலுத்தினான் எறு.
தவத்தால் முனிவன்மேனி பொன்போல் ஒளிவிட்டுத் திகழ்வது கண்டு செந்தசைகள் என்றும்நாய்களை ஏவுதல் தோன்ற இன்று கவர்க என்றும் கூறினான் அதனைக் கண்டுவைத்தும் சுதத்த முனிவன் வெறுப்போ விருப்போ கொள்ளாது அருண் மணங் கமழ விருந்தமை விளங்க நந்தி யருண் மழை பொழியும் நாதனவன் மேலே என்று விதந்தார்.
உரை அறப்பெருமை தன்னால்மேற் கொண்டிருக்கும் சைன தருமத்தின் பெருமையாலும் செய்து அருள் தவப்பெருமை தன்னால்உயிர்கட்கு நலம் செய்தருளும் தவத்தின் பெருமையாலும் உறப்புணர்தல் அஞ்சிமுனிவனுடைய மெய்யுற அணுகுவதற் கஞ்சி ஒருவிற்கண்ஒரு வில்லளவு தொலைவிலேயயே அவை நிற்பஅந்த நாய்க் கூட்டம் நின்றொழியவே கறுப்புடை மனத்துஎப்போதும் வெகுளியே குடிகொண்டிருக்கும் மனத்தின்கண் எழுகதத்து அரசன்எழுந்த சினமிகுதியையுடைய அரசனாகிய யசோமதி மறப்படை விடக் கருதிகொலைவினைக்குரிய படையைச் செலுத்த நினைந்து வாள் உருவுகின்றான்உறையிலிருக்கும் வாளையுருவுவானாயினான் ஐயோ இவன் செயலிருந்தவாறு என்னோ எறு.
அரசனுணரானாயினும் அவன் விடுத்த நாய்க்கூட்டம் முனிவனுடைய அறப் பெருமை தவப் பெருமைகளைத் தெளிய வுணர்ந்து கொண்டன என்பார் உறப்புணர்தல் அஞ்சி யென்றும் அவ்வுணர்வின் பயன் ஓரளவு விலகிநின்று வழிபடுவதாகலின் ஒருவிற் கண் அவை நிற்ப என்றும் கூறினார்.
அவனுணராமைக்கு ஏது அவன் மனவியல்பு என்பார் கறுப்புடை மனத்து என்றும் அதன் பயனாக அவன் சினம் மிகுந்து வாளையுருவலுற்றான் என்பார் எழுகதத்தரசன் மறப்படை விடக்கருதி வாளுருவுகின்றான் என்றும் கூறினாரெனவுணர்க.
உரைகாளைதகு காளைப்பருவம் தக்கிருக்கின்றகலியாணமித்திரன் எனும் பேர் கலியாணமித்திரன் என்னும் பெயரையுடைய ஆளி அடுதிறல்வணிகன் சிங்கத்தை வெல்லும் மெய்வலியினையுடைய வணிககுமரனும் அரசன் வேந்தனாகிய யசோமதிக்கு உயிர் அனைய கேள் ஒருவன் உயிரொத்த நண்பனுமாகிய ஒருவன் வந் து அவ்விடத்திற்கு வந்து இடைபு குந்து வாளுருவி வீசக்கருதும் அரனைத் தடுத்து அரச வேந்தே மாதவன்முன் இம்மாமுனிகளின் திருமுன்னே வாள் உருவுகின்றது எனை தீங்கு குறித்து வாட்படை யெடுப்பது என்னையோ எறு.
கலியாணமித்திரனுடைய மதி நுட்பமும் மெய் வன்மையும் அரசன்பால் அவற்குள்ள தொடர்பும் விளக்குதற்கு காளை யென்றும் ஆளியடுதிறல் வணிகன் என்றும் அரசன் உயிரனைய கேள் என்றும் கூறினார்.
அச்செயலால் விளையும் கேட்டினை அறிந்து போந்து விலக்குகின்றானாதலின் இடை புகுந்து கெட்டேன் என்று சொல்லெடுத்து வாளுருவுகின்ற தெனை மாதவன் முன் என்று கூறுகின்றான்.
மாதவன் என்றது நீ கருதியவாறு முடிக்க வொண்ணாது தடுக்கும் பெருமையும் நீ கருதும் கருத்து நின்னையே யடைவிக்கும் தவவன்மையும் உடையன் என்பது விளங்கக் கூறியவாறாம்.
உரை மாலை மறவேலோய் மாலை யணிந்த மறம் பொருந்திய வேலை ஏந்திய வேந்தே அரசினை அரச போகத்தை துகள் என வெறுத்து அற்பப் பொருளாகக் கருதிப் பற்றறவெறுத்து உடன் விடுத்து அவ்வெறுப்புத் தோன்றியவுடனே ஒழித்துவிட்டு பேர் அறப்பெரு மலைப்பொறை யெடுத்தவன் துறவறமாகிய பெரிய மலையை எடுத்துத் தாங்கியிருக்கின்ற முனிவனுடைய திருவடிக் கண்ணே சிறப்பினை இயற்றலை சிறப்பாகிய வழிபாட்டைச் செய்யாமல் சினத்து எரி மனத்தால் சினத்தால் வெதும்புகின்ற மனத்தோடு மறப்படை வாட்படையை எடுப்பது எவன் கையில் எடுப்பது எற்றுக்கு உரைப்பாயாக எறு.
துறவறத்தின் பெருமையும் பொறுத்தற் கருமையும் தோன்ற பேரறப்பெருமலை யென்றும் அதனை மேற்கொண் டொழுகும் ஆண்மை நலம் விளங்கப் பொறை யெடுத்தவன் என்றும் அத் தகையோரைக் கண்டவிடத்து அரசராயினும் வழிபடுவதே உடன் செயற்பால தென்பான் சிறப்பினை யியற்றலை யென்றும் நீ செய்வது தீது பயப்பதாம் என்ற குறிப்பால் மறப்படை யெடுப்ப தெவன் என்றும் வணிகன் கூறினான்.
உரை மாக மழை வண்கை வானத்தில் உலாவும் மழை மேகம் போலும் வள்ளன்மை பொருந்திய கையினையும் மதயானை மதம் பொருந்திய யானைகளையும் மணி மார்போய் மணியிழைத்த மார்பணியு முடைய வேந்தே இவர் இம்முனிவர் ஆக எனின் ஆகும் ஒருபொருள் ஆக்கம் பெறுக என்பாராயின் அவ்வாறே சிறிதும் பிழையின்றி ஆக்கமெய்தும் அழிக எனின் அழியும் கேடெய்துக என்றால் அவ்வாறே அக்கணமே அப்பொருள் கெடும் இவண் மேகம் வருக எனின் இப்பொழுது இவ்விடத்தே மழை பெய்க என்றால் விதியின் அவர் விதிக்குமாறே அதுவும் வரும் அம்மேகமும் வந்து மழை பொழியும் ஏகம் மனராம் முனிவர் பெருமை இதுவாகும் ஒரு நெறியில் பிறழ்வின்றி நிற்கும் மனமுடையராகிய இம் முனிவரது பெருமை இத் தன்மைத்தாகும்.
இப் பெருமைகள் ஆதற்கும் அழிதற்கு முரியவாவன அவ்வாக்க வழிவுகள் இரண்டனையும் நினைத்த பொழுதே செய்யவல்லரென்பான் ஆகவெனின்....வருமதுவும் விதியின் என்றான்.
உரை அடிகள் அரசே காதலினொடு அடைந்தவர்கள் உள்ளன்புடன் இம்முனிவர் திருவடி யடைந்தவர்கள் அமரர் அரசு ஆவர் தேவர்கரசராகிய இந்திரராகுவர் தமது இகழ்வின் கடந்தவர் தமது மயக்கவுணர்வால் அறத்தின் வரம்பு கடந்த செயலை இவர்பாற் செய்பவர் கடை நரகின் வீழ்வர் எல்லா நரகினும் கீழ்ப்பட்ட நரகத்தை யடைவர் அடைந்த நிழல்போல் தன்னை யடைந்தவர்க்குத் தட்பம் பயந்து விகாரமின்றியிருக்கும் நிழல்போல அருளும் முனிவும் இலர் யாவர்பாலும் விருப்பும் வெறுப்பும் இலராவர் கடந்தது இவண் உலகியல்பு இவர்கள் துறந்தது இம்மைக்கண் இவ்வுலக போகத்திற் செல்லும் விருப்பேயாகும் கடவுளர் செயல் மேற்கொண்டது முனிவர்க்குரிய ஒன்றனை வேண்டலும் வேண்டாமையும் இல்லாத செயலே.
தம்மை யடைந்தார்க்கு அறமுணர்த்தி அவரை நன்னெறிக் கண் உய்த்தலின் அவர் அந்நெறியில் அமரர் பரவும் சிறப்பெய்து வது குறித்து அடைந்தவர்கள்....அமரரரசாவர் என்றும் இவர்பால் மிக்க செயல் செய்து பிழைப்போர் நரகில் வீழ்வது கூறி அரசனுள்ளத்தை நெறிப்படுத்தக் கருதி கடந்தவர்கள்....நரகின் வீழ்வர் என்றும் கூறினான் கடத்தல் முன்னது அறவரம்பு கடந்து மிக்கசெயல் செய்தல் பின்னது துறத்தல்.
அடைந்தார் அமரரரசாதற்கும் கடந்தார் நரகில் வீழ்தற்கும் காரணராதலின் இவர் விருப்பு வெறுப்புக்கள் உளபோலும் என்னும் ஐயமறுத்தற்கு அருளும்முனிவும் இலர் என்றும் அவை உலகியலாய்ப் பிறவிக்கேதுவாதல் பற்றித் துறக்கப்பட்டன என்பான்.
இந்திரர்கள் வந்து தேவருலக வேந்தர்களாகிய இந்திரர் தாமே போந்து அடிபணிந்து தம் திருவடியில் வீழ்ந்து வணங்கி அருளுக எனினும் அருள் செய்க என்று வேண்டிப் பரவினாலும் சிந்தையிலர் தம் செயலின் விளைவையோராமல் வெந்துயர்கள் எண்ணிலகள் செயினும் கொடிய தீவினைகள் அளவிறந்தன செய்தாலும் தந்தம் வினையென்றும் இருவகையாலும் வரும் இன்பத்துன்பங்கட்குக் காரணம் தாம்தாம் செய்த வினையே என்று நினைத்தும் நமர் பிறர் எனவும் இன்பம் செய்தாரை நமக்குரியார் என்று உவத்தலும் துன்பஞ்செய்தாரைப் பகைவரென வெறுத்தலும் நினையார் நினையாமலும் அந்தரம் இகந்து விண்ணுலகத்தே பெறும் இன்பத்தை வெறுத்து அருள் தவத்தரசர் அருளும் தவமும் நல்கும் ஞானவின்பத்தை நுகர்ந்தொழுகும் தவவேந்தராவர் எ று.
மேலே அருளும் முனிவுமிலர் என்று கூறியதனை விளக்குமுகத்தால் இந்திரர் பராவலும் ஏனையோர் தீமையும் எடுத்துக் காட்டி அவ்விருவினைகளையும் இம்முனிவர் கருதும் திறம் இது வென்பான் தந்தம் வினையென்று நினைப்பர் என்றும் நமர் பிறர் என நினையார் என்றும் கூறினான்.
உரைவிறல் வேலோய் விறல் பொருந்திய வேலையுடையாய் இவ்வுலகில் இவ் வுலகத்தில் எவ்வுயிரும் எம் உயிரின் நேர் என்று எத்தகையவுயிரும் எம்முடைய உயிரையே நிகர்க்கும் என்று கருதி அவ்வியம் அகன்று அவற்றை புறக்கணிக்கும் மயக்கமின்றி அருள் சுரந்து அருள் புரிந்து உயிர் வளர்க்கும் செவ்விமையின் அவ்வுயிர்களைப் புரக்கும் செம்மை நெறியின்கண் நின்றவர் நிற்கின்ற இம்மேலோருடைய திருந்தடி படிந்து அழகிய சரணங்களிலே மூழ்கி உன் வெவ்வினை கடந்தனை உன்னுடைய தீவினையாகிய அழுக்கினைப் போக்கி விளங்கு சீவசுத்தியினை எய்துவாயாக எறு.
விரிந்தது தொகுத்தல் என்னும் உத்திபற்றி மேலே விரியக் கூறிவந்தவற்றைத் தொகுத்து மன்னுயிரைத் தன்னுயிரெனக் கருதலும் அவற்றிற்கு உறுகண் செய்யாது அருள் புரிவதும் அவற்றிற்கு அறமுணர்த்திச் செம்மை நெறிக்கண் நின்றொழுகுவித்தலும் இம்முனிவரர் கடன் என்றானாயிற்று.
இத்தகைய பெரியோர் திருவடியில் மனமொன்றி வழிபாடாற்றியவழி நினைக்கும் அவ் வியல்பே யுண்டாமென்றும் அதுவே வாயிலாக நீ உயிர்க்கொலை தவிர்ந்து அவற்றை வளர்க்கும் உயர் செயலை மேற்கொண்டு பேரின்பத்துக்குரிய உயிர்த்தூய்மை சீவசுத்தி எய்துவாய் என்றும் மொழிவான் திருந்தடி படிந்து உன் வெவ்வினை கடந்தனை விளங்கு என்றான்.
வணிகன் இனிது கூறும் சொல் கலியாணமித்திரனாகிய வணிகன் இனிதாகக் கூறிய சொல்லை இகழாது நெகிழாது மேற்கொண்டு கன்று சினமும் மிக்குநின்ற வெகுளியினையும் கரதலப்படையும் கையில் உருவிப்பிடித்திருந்த வாட்படையினையும் மாற்றி முறையே தணித்தும் உறையிற் செருகியும் இன்று இவனை தொழுமாறு என்னை இப்போது இவனைத் தொழும் வகையாது கன்றுதுகள் துன்று கருமேனியினன் மிக்க புழுதி படிந்து கருத்தமேனியினை யுடையனாகிய அளியன் அளிக்கத்தக்க இவன் யாவன் யாவனாகும் என்றான் என்று யசோமதி அவ்வணிகனை வினவினான் எ று.
கன்று சினமும் கரதலத்திற் படையுமேந்தித் தீது குறித்த சிந்தையனாயிருந்த வேந்தன் மனத்தில் அன்பும் முனிவன்பால் நன்மதிப்பும் உண்டாமாறு பேசியது குறித்து இனிது கூறும் வணிகன்சொல் என்றும் முனிவன்பால் அறங்கேட்டற்குரிய நல்லூழ் பின்னேயிருந்து ஊக்குதலால் இகழாது என்றும் கூறினார்.
உரைதேந்துணரின் வேந்தே தேன் பொருந்திய பூங் கொத்துக்களாலியன்ற மாலை யணிந்த அரசசே இங்கே இங்கே எழுந்தருளி யிருக்கின்ற உலகு தொழு முனியை அறிவுடையோர் பரவும் இச் சுதத்தமுனிவனை யாவன் எனின் யாவன் என்று கேடகின்றாயாயின் இதுகேள் யான் கூறப்போகு மிதனைக் கேட்பாயாக.
இவன் கங்கை குலதிலகன் இவன் கங்கை குலத்திற்பிறந்த மேன்மையுடையன் கலிங்கபதி கலிங்க நாட்டிற்கு அரசன் அதனை அக் கலிங்க நாட்டினை பொங்கு புயவலியில் உயர்ந்த தன் தோள் வன்மையால் இவன் பொதுவின்றி முழுது ஆண்ட சிங்கம் இவன் பொதுச்சொற் பொறாது நாடு முழுதும் தானே யாட்சி புரிந்த சிங்கம்போலும் ஆற்றலுடையனாவான் என்று தெளி என்று தெளிவாய் அறிவாயாக எறு.
நிலவுலகு அரசரெல்லார்க்கும் பொது வென்னுஞ் சொல்லைக் கேட்கப்பொறா துவலியுடைய தனக்கே உரியது என்னும் ஊக்கமும் உட்கோளும் உடையனாதல் தோன்ற பொது வின்றி முழுதாண்ட என்றும் பகையரசர்க்கு அச்சத்தை விளைத்தலால் சிங்கம் என்றும் கூறினான்.
மேனியின் நிறமும் தவக்கோலமும் பிறவும் கண்டு கன்றிய சினமும் கையில் வாட்படையும் ஏந்தி மனம் மருண்டு நின்ற யசோதமதிக்கு அறிவுறத்துகின்றா னாதலின் சிங்கமிவன் என்று தெளி என்று வணிகன் செப்பினான்.
உரைமேகமென மின்னுமென வில்லுமென மேகமும் மின்னும் இந்திரவில் லும்போல போகமொடு பொருள் இளமை முறையே போகமும் பொருளும் இளமையும் வல்லே நனி பொன்றும் என்று.
விரைய மிகக்கெடும் என்று ஆக தெளிய வுணர்ந்தானாக துறவுதுறவு மேற்கொண்டு அருள் பெருகும் அறனோடு அருள் மிகுதற்குரிய நல்லறத்தோடு அதன் இயல் அதனால் இயலும் பயனாகிய போக மிகு பொன்னுலகு இன்பம் மிகுவிக்கும் துறக்க வுலகை புகுவன் என நினைவான்அடைவேன் என்று அக்கலிங்கபதி நினைவானாயினன் எறு.
ஆமிடத்து விரையவாகாது மெனமெலச் சிறிது சிறிதாய் ஆதலும் கெடுமிடத்து மிக விரைவில் இறப்பவும் மிகுதியாகக் கெடுதலும் இப்போகம் முதலிய மூன்றற்கும் இயல்பாதலின் வல்லே நனி பொன்றும் என்று கண்டான்.
அருளை வளர்க்கும் நல்லறம் சைன தருமமென் றுணர்ந்து அதனைக் கடைப்பிடித்தமை தோன்ற அருள் பெருகு மறனெடு என்றும் அதனை மேற்கொண்டொழுகியவழி யெய்தும் பயன் துறக்கவின்பம் என்றற்கு அதன் இயலே போகமிகு பொன்னுலகு என்றும் நினைத்தான்.
உரை நாடு நகரங்களும் நாடு நகரங்களையும் நலம் கொள் மடவாரும் அழகுகொண்ட மகளிர்களையும் ஆடுகொடி யானையொடு அசைகின்ற கொடியேந்திய யானைப் படையினையும் அதிர் பகைவர்க்கு நடுக்கத்தைச்செய்யும் தேர் புரவி காலாளொடு தேர்ப்படை குதிரைப்படை காலாட்படைகளையும் சூடு முடி மாலையொடு தான் அணிகின்ற முடியையும் மாலையையும் குழை தொள்வளையொடு ஆரம் காதிலணியும் குழையினையும் தோளிலணியும் வளைகளையும் மார்பிலணியும் முத்துமாலையினையும் ஆடை முதலாயினவொடு பட்டினும் பருத்தியினுமியன்ற உயரிய உடை முதலியவற்றையும் அகல்க என விட்டான் நீக்குமின் எனத் துறந்தொழித்தான் எறு.
நாடு நகரங்களும் என்பதை உம்மைத்தொகையாக்காது வினைத்தொகையாக்கி உலகமுழுதும் திரண்டு ஒருங்குவரினும் வழங்கத் தவா வளமுடைமையின் ஏனை நாட்டவரும் நகரத்தவரும் விரும்பும் நகரங்களும் என்றுரைத்தலுமொன்று.
ஒடுவென்பது ஏனையிடத்தும் கூட்டப்பட்டது என்றும் எனவும் ஒடுவும் தோன்றி ஒன்றுவழி யுடைய எண்ணினுட் பிரிந்தே என்பது தொல்காப்பியம்.
உரை வானவரும் விண்ணுலகத்துத் தேவர்களும் மண்ணின் மிசை யரசர்களும் மண்ணுலகத்து வேந்தர்களும் மலைமேல் தானவரும்சேடி முதலிய மலைகளில்வாழும் வித்தியாதரர்களும் வந்துதன்பால் வந்து தொழுதவவுருவு கொண்டான்தொழுது வணங்கும் தவவொழுக்கத்தை மேற்கொண்ட இச்சுதத்தன் மனம் ஊனம் இன்றி மனத்திடத்தே குற்றமான நினைவு சிறிது மின்றி உயிர்கட்கு உறுதி யுன்னிஉயிர்கட்கு உறுதியானவற்றையே நினைந்து கானம் மலை நாடுகள்காடும் மலையும் நாடும் முதலிய எல்லா விடங்கட்கும் சென்று கலந்து திரிகின்றான் ஓரிடத்தும் நிலைபேரின்றித் திரிந்தொழுகுவானாயினான் எறு.
சுதத்தன் மேற்கொண்டிருந்த தவக்கோலத்தின் சிறப்பும் ஒழுக்கத்தின் விழுப்பமும் கூறுவான் வானவரும் தானவரும் மண்ணிடத்து வேந்தரும் வந்து தொழும் சிறப்பினை யெடுத்துக்கூறினான்.