sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இனிப்பாசிழை என்றாம் பொழுது உமை என்னும் பதத்தைக் கெடுத்து நீட்டும்வழி நீட்டல் என்னும் விகாரத்தாற் பகரத்தில் அகரத்தைப் பிரித்து நெட்டெழுத்தாக்கிச் சகார ஒற்றிலே உயிரை ஏற்றிப் பாசிழை என முடிக்க.
அவை வருமாறு குன்றியலுகரம் என்பது மெலிக்கும்வழி மெலித்தல் குறுத்தாட் பூதம் என்பது வலிக்கும்வழி வலித்தல் தண்ணந் துறைவன் என்பது விரிக்கும்வழி விரித்தல் நீலுண் டுகிலிகை என்பது தொகுக்கும்வழித் தொகுத்தல் பாசிழை என்பது நீட்டும் வழி நீட்டல் திருத்தார் நன்றென்றேன் றியேன் என்பது குறுக்கும்வழிக் குறுக்கல் மரையிதழ் என்பது தலைக்குறைத்தல் வேதிநவெரிநி னோதிமுது போத்து என்பது இடைக் குறைத்தல் ஆல் என்பது கடைக் குறைத்தல் இதை ஏற்புழிக் கோடல் என்பதனால் அறிந்து கொள்க.
இ ள் நிலைமொழியின் முதல் நின்ற உயிர் குற்றுயிராயின் வருமொழிக்கு முதலாக உயிர் வந்தால் முன்னின்ற குற்றுயிர் நெட்டுயிராம் முதல் நின்ற உயிர் நெட்டுயிராயின் வருமொழிக்கு முதல் உயிர்மெய் வந்தால் முன்னின்ற நெட்டுயிர் குற்றுயிராம்.
பத்து என்பது வருமொழியாயின் அதன் இடையினின்ற ஒற்று ஆய்தம் ஆகவும் பெறும் உம்மையால் ஆய்த மாகாது ஏய்ந்த ஒற்றுக்கெட்டு முடியவும் பெறும்.
இன்னும் பத்து என்பது வருமொழியாயும் நிலைமொழியாயும் வரில் அம்முறையே பகரத்தில் அகரம் நீண்டும் நீளாதேயும் இடையும் இறுதியுங் கெட்டு ஈற்றொற்றாகிய னகர மிகும் எனவறிக.
வ று இரண்டு என நிறுத்தி ஒன்று என வருவித்து அண்டென்னும் பதத்தைக் கெடுத்து ரகர வொற்றிலே உயிரை ஏற்றி முதல் உயிரை நீட்டி ஈரொன்று ஈராயிரம் என முடிக்க.
மற்று என்ற மிகையாற் பத்து என நிறுத்தி மூன்று என வருவித்தால் இன்சாரியை பெற்று பதின் மூன்று எனவும் பன்மூன்று எனவும் முடிந்தவாறு கண்டுகொள்க.
இள் தொண்ணூறு தொள்ளாயிரம் என்னும் எண்ணைச் சொல்லுமிடத்து ஒன்பானுடன் பத்தும் நூறும் புணருங்கால் ஒன்பான் என்னும் எண்ணின் முதனின்ற ஒகரம் தகர ஒகரமாம் இடை நின்ற னகர ஒற்று ணகர ளகரமாய் இரட்டும் பின் முன்னின்ற எழுத்தெல்லாங் கெட்டு ஊகாரமும் ஆகாரமும் பெற்று றகர உகரமும் இகரமும் ஈராய் முடியும் எ று.
வ று ஒன்பான் என நிறுத்தி பத்து என வருவித்து ஒகரத்தைத் தகர ஒகரமாகத் தொ என நிறுத்தி இடை நின்ற னகர ஒற்றை ணகர ஒற்றாய் இரட்டித்துப் பின்னின்ற பான் பத்து என்னும் பதத்தைக் கெடுத்து ணகர ஒற்றிலே ஊகார உயிரை ஏற்றி றகர உகரத்தை ஈற்றிலே வருவித்துத் தொண்ணூறு என முடிக்க.
இள் பொருந்தி இருந்தன இரண்டு சொல்லை முடித்துக் காட்டுக என்றால் அச் சொற்கள் இரண்டையும் பொருள் தோன்ற வேறே இருத்தி அவ்விடத்துக்கு ஏற்ற இடைச்சொற்களை வருவித்து முடிக்குமிடத்து உயிர் அழிந்து முடிவனவும் மெய் அழிந்து முடிவனவும் உயிர் மெய் அழிந்து முடிவனவும் சுட்டுமிக்கு முடிவனவும் உள.
அன்றியும் வெண் என நிறுத்தி அவா எனவும் ஆகாது மூ என நிறுத்தி ஆறு எனவும் ஆகாது வெள் என நிறுத்தி ஆடை எனவும் ஆகாது சேய் என நிறுத்தி இழை எனவும் ஆகாது.
வேணவா என்பது முதலியன தொடர்மொழிகள் ஆதலின் அவற்றைப் பிரித்துக் காட்டியது அவற்றுள் நிலைமொழி வருமொழிகளைப் பிரித்துக் காட்டியதாம் அன்றிப் பகுதி விகுதிகளைப் பிரித்துக் காட்டியது ஆகாது.
சாவ அகம் என நின்ற சொற்களின்பின் ஏற்ற சொல் வந்தால் சாவ என்பதன் இறுதியில் நின்ற வகர உயிர் மெய்யும் அகம் என்னும் சொல்லிடையினின்ற ககர உயிர்மெய்யும் அழிந்து முடியும் எ று.
வ று இரா நிலா சுறா புறா என்னுஞ் சொற்களின் இறுதியில் நின்ற ஆகாரத்தை அகரமாக்கிப் பின்னே உகரத்தை மிகுத்து என்பதனால் வகர ஒற்றை மிகுத்து உகரத்தை ஏற்றி இரவு மனையிறந்த எனவும் நிலவுக் குவித்த எனவும் சுறவுத்தலை பேயக்கும் எனவும் புறவுத்துயர் எனவும் வரும்.
இ ள் ஐந்தா முடலாகிய டகாரம் ஆறா முடலாகிய ணகாரமாம் ஆறா முடலாகிய ணகாரம் பதினாறா முடலாகிய ளகாரமாம் ஒற்று மிகும் என்பது எச்சவும்மை ஆதலால் ஒற்றும் மிகும் உயிரும் மிகும் உயிர்மெய்யும் மிகும் மகரமும் னகரமும் தம்மில் ஒன்றாய் மயங்கவும் பெறும் வகரமும் யகரமும் தம்மில் ஒன்றாய் மயங்கவும் பெறும் னகாரமும் லகாரமும் தம்மில் ஒன்றாய் மயங்கவும் பெறும் அடக்கும் வாயறிந் தடக்கி முடிக்க முடியாதன வில்லை எ று.
போக பூமியான காலத்து எழுத்து இன்றிக் கன்ம பூமியான காலத்து எழுத்துத்தோன்றின இத்துணையல்லது சொற்போல எக்காலத்துந் தொடர்ந்து வாராத எழுத்தினை முன்வைத்தல் பிழை சொல்லையே முன்வைக்கற்பாலது எனின் அற்றன்று எழுத்தாலே வந்த சொல்லாதலால் ஆக்குவதனை முன் உணர்த்தி அதனாலாயதனைப் பின் உணர்த்தினாற் பிழையன்று மரபு என்க.
ஒருவன் மேல் ஆமாறு இது ஒருத்தி மேல் ஆமாறு இது பலர் மேல் ஆமாறு இது ஒன்றன் மேல் ஆமாறு இது பலவற்றின் மேல் ஆமாறு இது வழுவாமாறு இது வழுவமையுமாறு இது என மொழிகள் மேலாமாறு உணர்த்தினமையின்.
இ ள் பழையவாய்ப் பரந்து கிடந்த நூல்களினும் புதியவாய் நல்லோராற் சொல்லப்பட்டு நடைபெற்றுவருஞ்சொற்களினும் வேண்டுவன கொண்டு சொல்லினை ஆராய்ந்து கூறு படுத்துச் சொல்லுவன் எறு.
இ ள் இரண்டு திணை வகுத்தும் அத் திணைக்கண் ஐந்து பால் வகுத்தும் ஏழு வழு வகுத்தும் எட்டு வகைப்பட்ட வேற்றுமை வகுத்தும் ஆறு தொகை வகுத்தும் மூன்று இடம் வகுத்தும் மூன்று காலம் வகுத்தும் இரண்டிடத்தான் ஆராயப்பட்டது சொல் எறு.
ஐந்து பாலாவன ஒருவன் ஒருத்தி பலர் ஒன்று பல என்பன ஏழு வழுவாவன திணைவழு பால்வழு மரபுவழு வினாவழு செப்புவழு காலவழு இடவழு என்பன.
இ ள் ஒருவன் ஒருத்தி பலர் ஒன்று பல என்று சொல்லப்பட்ட ஐந்து பாலினும் உயர்திணை ஒருவன் ஒருத்தி பலர் என மூன்று பாற்படும் அஃறிணை ஒன்று பல என இரண்டு பாற்படும் எறு.
இ ள் தத்தமக்குப் பொருந்திய வினையையும் வினைக்குறிப்பையும் கொண்டு உயர்திணைக்கு அன் ஆன் இறுதியாய் வருவன ஆடூஉ வறிசொல் அள் ஆள் இறுதியாய் வருவன மகடூஉ வறிச்சொல் அர் ஆர் ப இறுதியாய் வருவன பலரறி சொல் அவ்வண்ணமே அஃறிணைக்கும் வினையையும் வினைக்குறிப்பையும் கொண்டு துவ்வும் றுவ்வும் டுவ்வும் இறுதியாய் வருவன ஒன்றறி சொல் அவ்வும் ஆவும் வவ்வும் இறுதியாய் வருவன பலவறி சொல் எ று.
இ ள் பால் மயக்கம் திணை மயக்கம் வினாமயக்கம் மரபு மயக்கம் கால மயக்கம் செப்பு மயக்கம் இட மயக்கம் என்று சொல்லப்பட்ட ஏழு மயக்கமும் படாமற் சொல்லுக.
அவர் வந்தான் என உயர்திணைப் பன்மை ஆண்பால் ஒருமையில் வழுவிற்று அவர் வந்தாள் என உயர்திணைப் பன்மை பெண்மைப் பால் ஒருமையில் வழுவிற்று.
வந்தான் அவள் வந்தான் அவர் வந்தாள் அவன் வந்தாள் அவர் வந்தார் அவன் வந்தார் அவள் வந்தன அது வந்தது அவை என வினை நிற்பப் பெயர்மேல் வந்து பால்வழுவினவாறு கண்டு கொள்க.
என்றால் எம்மூர் அரசனினும் நும்மூர் அரசன் நல்லன் நும்மூர் அரசனினும் எம்மூர் அரசன் நல்லன் என்றலும் இவை வினாவாலும் விடையாலும் வழுவாமல் வந்தன.
பகர் என்று மிகுத்துச் சொல்லியவதனால் வினா ஐந்து வகைப்படும் அறியான் வினாதல் அறிவொப்புக் காண்டல் ஐய மறுத்தல் அவனறிவு தான்கோடல் மெய்யவற்குக் காட்டல் என.
மெய்யவற்குக் காட்டல் என்பது இச் சூத்திரத்துக்குப் பொருள் வழுவ உணர்ந்தான் என்று அவனைப் பிழைப்புத் தெருட்டி நன்குணர்த்துவான் வினாதல் எனக் கொள்க.
இ ள் வினாவெதிர் வினாதலும் உற்றதுரைத்தலும் ஏவுதலும் உறுவது கூறலும் என நான்கும் உடன்படுதலும் மறுத்தலுமே ஆயினும் வினாவிற்கு இறைபட வருதலால் வழு அன்று என்க.
எ ன் திணை ஐயமும் பால் ஐயமும் தோன்றினவழிச் சொல் நிகழுமாறும் ஐயந் தீர்ந்தாற் சொல் நிகழுமாறும் ஒருபெயர்ப் பொதுச்சொல் ஆமாறும் உணர்த்துதல் நுதலிற்று.
என்று ஐயம் தோன்றின இடத்தும் ஐயப்பட்ட பொருள் இரண்டிற்கும் உரித்தாகச் சொல்லுக இவ்வையந் தீர்ந்த வழிப் பிறக்கும் அன்மைச் சொல்லைத் துணிந்த பொருள் மேல் ஏற்றிச் சொல்லுக.
அவை துணிந்தாற் குற்றியல்லன் மகன் என்றும் மகன் அன்று குற்றி என்றும் ஒருவன் அல்லள் ஒருத்தி என்றும் ஒருத்தி யல்லன் ஒருவன் என்றும் ஒன்றல்ல பல என்றும் பல அன்று ஒன்று என்றும் உரைக்க.
அவை வருமாறு குழு இருந்தது அடிமை வந்தது வேந்து எழுந்தது குழவி அழுதது விருந்து வந்தது எனவும் வழுவுறுப்பு குருடு வந்தது செவிடு போயிற்று அலி நின்றது எனவும் திங்கள் எழுந்தது மகவு கிடந்தது எனவும் உயர்திணைப் பண்புகளிற் குடிமை நன்று ஆண்மை நன்று கல்வி நன்று எனவும் உயிர் போயிற்று எனவும் உறுப்பு கண் கெட்டது எனவும் மெய் உடம்பு நலிந்தது எனவும் அடைவே கண்டு கொள்க.
இ ள் உயர்திணையையும் அஃறிணையையும் கூட எண்ணி அஃறிணையாலே முடித்தலும் இரு திணையையும் கூட எண்ணி ஒக்க வியங்கொள்கையும் அஃறிணையையும் தன்மைச் சொல்லோடே கூட எண்ணித் தன்மைச் சொல்லாலே முடித்தலும் எடுத்த மொழி தன்னினத்துப் பொருளைக் காட்டலும் உடைய எறு.
அவை இ ள் ஒரு பொருளை உயர்த்தும் இழித்தும் உவந்தும் சிறப்பித்தும் சொல்லும் பொழுது திணையும் பாலும் மயங்கி வரப்பெறும் வழக்கினானும் தகுதியானும் நடக்கும் சொற்கள் வழுவல்ல தொன்று தொட்டு வருதலால் எறு தகுதி மூன்று வகைப்படும் குழுவின் வந்த குறுநிலை வழக்கும் இடக்கரடக்கிக் கூறுதலும் மங்கல மரபினாற் கூறுதலும் என.
என் யானை வந்தது என்ப ஒருவனை என் பாவை வந்தது என்ப ஒருத்தியை எந்தை வந்தா னென்ப ஓர் எருத்தினை என் அன்னை வந்தாள் என்ப ஓர் பசுவினை இவை உவப்புப்பற்றி வந்தன.
யானைப்பாகர் ஆடையைக் காரை என்றலும் வண்ணக்கர் காணத்தை நீலம் என்றலும் பொற்கொல்லர் பொன்னைப் பறி என்றலும் இவை குழுவின் வந்த குறுநிலை வழக்கு.
கான்மேல் நீர்பெய்து வருதும் கண்கழீஇ வருதும் கைகுறியாயிருந்தார் இது தீண்டாத பொழுது பிள்ளைப்பேறு பொறையுயிர்த்தார் என்பன இடக்கரடக்கிக் கூறுதல்.
அவர்கள் முறையே ஒல்லேம்........நறிது என்புழிக் குவளை புலால்நாறுதற்கும் எருக்கம் கண்ணி நறிது ஆதற்கும் காரணம் கூறாமையின் வழுஆம் பிற எளின் புதல்வற் பயந்த பூங்குழல் மடந்தை பரத்தையிற் பிரிந்து வந்த கிழவனொடு புலந்து உரைக்கின்றாள் ஆதலின் குவளை புலால்நாறுதற்கு அவன் தவற்றோடுகூடிய அவள் காதல் காரணம் என்பதூஉம் எருக்கம் கண்ணி நறிது ஆதற்கு மகிழ்நன் செய்த துனிகூர் வெப்பம் முகிழ் நகை முகத்தால் தணிக்கும் புதல்வன்மேல் ஒருகாலைக்கு ஒருகால் பெருகும் அன்பு காரணம் என்பதூஉம் பெறப்படுதலின் வழு ஆகாது என்பது எனவும் ஒல்லேம்......நறிது எனத் தெரித்து மொழியாது ஆயிற்று ஆயினும்.
அவையாவன உயர்திணையிடத்துப் பெயரிற் றோன்றும் பெண்ணொழி மிகுசொல்லும் தொழிலிற்றோன்றும் பெண்ணொழி மிகுசொல்லும் பெயரிற்றோன்றும் ஆணொழி மிகுசொல்லும் தொழிலிற்றோன்றும் ஆணொழி மிகுசொல்லும் என நான்கு வகைப்படும் என நான்கு காட்டியவழி அஃறிணைமேலும் இந் நான்கும் வர எட்டாம்.
அது பொதுப் பிரிந்தபொழுது ஒருமை மாத்திரமே யல்லது எண்ணோடாது எனவே பொதுப் பிரியாது நின்ற பொழுது எவ்வளவும் எண்ணோடும் எனக் கொள்க.
பலபெயர்ப் பொதுத்தொழில் உடையனவற்றை ஒன்றன் றொழிலாற் சொல்லார் எனவே எல்லாப் பெயர்களையுஞ் சொல்லிப் பொதுத் தொழிலாலே முடித்தல் பொதுப் பெயரைச் சொல்லிப் பொதுத் தொழிலாலே முடித்தல் செய்வது.
இனி ஒரு பொருண்மேற் பலபெயர் வருமாறு ஆசிரியன் பேரூர் கிழான் செயிற்றியன் இளங்கண்ணன் வந்தான் என்றுமாம் அன்றி ஆசிரியன் வந்தான் பேரூர்கிழான் வந்தான் செயிற்றியன் வந்தான் இளங்கண்ணன் வந்தான் என்றுமாம்.
செக்கினுள் எள்பெய்து ஆட்டுவா ரில்லா மோட்டுமுது கிழவி மன்றத்து இருந்த வன்றிறல் இளைஞரைச் சென்று கைப்பற்றி எந்தை வருக எம்மான் வருக மைந்தன் வருக மணாளன் வருக என்றால் இது வழுவாகற் பாலதோ எனின் அறியாது சொன்னாய் ஒரு பொருண்மேற் பல பெயர் அல்லாமையால் ஆகாது.
தேமல ரலங்கற் றிருவே புகுதுக மாமலர்க் கோதை மணாளன் புகுதுக காமன் புகுதுக காளை புகுதுக நாம எழில் விஞ்சை நம்பி புகுதுக என்பன உவப்பினால் அமைக்க.
எ ன் வினை வேறுபடும் பலபொருள் ஒரு சொல்லும் ஒருவர்க்குச் சிறப்புப் பெயரும் இயற்பெயரும் உண்டான விடத்துச் சொல்லக் கடவ முறையும் உணர்த்துதல் நுதலிற்று.
ஒருவர்க்குச் சிறப்புப் பெயரும் இயற்பெயரும் உண்டானவிடத்துச் சிறப்புப் பெயரை முன்வைத்து இயற்பெயரைப் பின் வைத்துச் சொல்லுக எறு.
இனி சோழன் நலங்கிள்ளி பாண்டியன் மாறன் சேரமான் சேரலாதன் எனவும் படைத்தலைவன் கொற்றன் எனவும் சிறப்புப் பெயரின்பின் இயற்பெயர் வந்தவாறு.
பண்புகொள் பெயர்க்கு மரபு வமைதியும் மரபு வழுவற்க என்றலும் அடையும் சினையும் முதலுமாகிய இவற்றிற்கு மரபு வழுவாமற் காத்தலும் எ ன் செய்யுளிடத்தும் வழக்கிடத்தும் பண்புச்சொற்பெயர் பெறுமாறும் அடைச்சொற் பெயர்பெறுமாறும் உணர்த்துதல் நுதலிற்று.
குறுஞ்சூலி நெடுந்தடி என்பனவும் பெருவண்ணான் என்பதும் இனமின்றிப் பண்பு கொண்டு வழக்கிடத்து வந்தன எனின் அறியாது கூறினாய் பண்புகொள் பெயரல்ல குறுமையைப் பிரித்தாற் சூலி என்றும் நெடுமையைப் பிரித்தாற் றடி என்றும் பெயர் ஆகாமையின் சிறப்பினாற் பெருவண்ணான் என்றாயிற்று.
செங்கால் நாரை செங்கால் அன்னம் செங்கண் வரால் நெட்டிலைத் தெங்கு நெட்டிலை இருப்பை தடமருப் பெருமை தடங்கோட் டியானை பெருந்தோண் மன்னவன் என்பன வண்ணச் சினைச் சொல்.
திண்ணம் என்று மிகுத்துச் சொல்லியவதனால் செல்லும் கொடுக்கும் வரும் தரும் என்பன பெயர்க்கு உரியவாம்பொழுது செல்லும் கொடுக்கும் என்பன படர்க்கைக்கு உரியன.
இ ள் பெயரும் முறையும் தொகையும் அவை தாமே வேற்றுமைகளிற் பெயர்வேற்றுமையின்பின் பெயர் ஒழிந்த ஏழும் தமக்கேற்ற பொருட்கு ஈடாக வரும் எ று.
வ று யான் என்பது என்னை என்னொடு எனக்கு எனவும் யாம் என்பது எம்மை எம்மொடு எமக்கு எனவும் நாம் என்பது நம்மை நம்மொடு நமக்கு எனவும் இவை தன்மை நீ என்பது நின்னை நின்னொடு நினக்கு எனவும் நீர் என்பது நும்மை நும்மொடு நுமக்கு எனவும் இவை முன்னிலை தான் என்பது தன்னை தன்னொடு தனக்கு எனவும் தாம் என்பது தம்மை தம்மொடு தமக்கு எனவும் இவை படர்க்கை இவ்வாறு தன்மையினும் முன்னிலையினும் படர்க்கையினும் இவை திரிந்து ஏற்றபடி அடைவே கண்டுகொள்க.
இ ள் எழுவாய் வேற்றுமை என்பது பெயர் அதுதான் பொருண்மை சுட்டல் வியங்கோள் வருதல் வினைநிலை உரைத்தல் வினாவிற் கேற்றல் பண்பு கொள வருதல் பெயர் கொள வருதல் என்னும் ஆறு பயனிலையும் ஏற்றலும் இறுதியில் ஐ ஒடு கு இன் அது கண் என்னும் ஆறுருபும் ஏற்றலும் காலம் மூன்றுந் தோன்றாமையும் என்னும் இலக்கணத்தை யுடைத்து எறு.
வ று அது பயனிலை ஆறும் ஏற்கப்படுதலாவது பொருண்மை சுட்டல் ஆ உண்டு என்றல் வியங்கோள் வருதல் ஆ செல்க என்றல் வினை நிலை உரைத்தல் ஆ கிடந்தது என்றல் வினாவிற்கேற்றல் ஆவோ என்றல் பண்புகொள வருதல் ஆ கரிது என்றல் பெயர்கொள வருதல் ஆ ஒன்று என்றல்.
இனி யானைக்கோட்டை யானைக்கோட்டொடு யானைக் கோட்டிற்கு யானைக்கோட்டின் யானைக்கோட்டது யானைக் கோட்டின்கண் என உருபேற்றவாறு கண்டுகொள்க.
இ ள் ஐ என்பது இரண்டாம் வேற்றுமை அது வினையையும் வினைக்குறிப்பையும் பற்றி வரும் ஆன் ஆல் ஒடு என்பன மூன்றாம் வேற்றுமை அது வினைமுதலும் கருவிமுதலுமாய் வரும் எ று.
இள் குகர உருபு நான்காம் வேற்றுமை அஃது எவ்விடத்தும் ஈ பொருளை ஏற்று நிற்கும் இன் உருபு ஐந்தாம் வேற்றுமை அதுதான் இதனின் இத்தன்மைத்து இது என்னும் உவமம் நீக்கம் எல்லை ஏது என்னும் நான் கிடத்தும் வரும் எறு.
தற்கிழமை ஐந்து வகைப்படும் ஒன்று பல குழீஇய தற்கிழமையும் வேறு பல குழீஇய தற்கிழமையும் ஒன்றிய தற்கிழமையும் உறுப்பின் தற்கிழமையும் மெய்திரிந்தாகிய தற்கிழமையும் என.
தேவகை என்பதற்கு ஈண்டு உதாரணம் காட்டப்படவில்லை இதற்குச் சேனாவரையர் வடபால வேங்கடம் தென்பால் குமரி என்பவற்றையும் நச்சினார்க்கினியர் வடக்கண் வேங்கடம் என்பதனையும் உதாரணமாகக் காட்டினார்.
இ ள் ஒரு வேற்றுமைக்கு உரிய இடத்தே பிறிதொரு வேற்றுமை தோற்றவும் பெறும் வேற்றுமையுருபு தொக்கு நிற்கவும் பெறும் வேற்றுமைப் பொருளை எதிர் மறுத்துச் சொன்னாலும் அவ் வேற்றுமையாயே நிற்கவும் பெறும் ஆறாம் வேற்றுமையானது தன்னை யொழியப் பிறிதினை ஏற்கவும் பெறும் எறு.
அவற்றுட் சில வருமாறு தூணைச் சார்ந்தான் என்புழித் தூணின்கட் சார்ந்தான் என்றும் அரசரைச் சார்ந்தான் என்புழி அரசர்கட் சார்ந்தான் என்றும் வாணிகத்தின் ஆயினான் என்புழி வாணிகத்தான் ஆயினான் என்றுமாம்.
இனி உருபு தொக்கது நிலத்தைக் கடந்தான் என்புழி நிலங்கடந்தான் என்றும் தாயொடு மூவர் என்புழித் தாய் மூவர் என்றும் நாகர்க்குப் பலி என்புழி நாகர் பலி என்றும் வரையின் வீழருவி என்புழி வரை வீழருவி என்றும் தேங்கினது காய் என்புழித் தேங்காய் என்றும் குன்றத்துக்கட் கூகை என்புழிக் குன்றத்துக் கூகை என்றும் அடைவே ஆறுருபும் தொக்கவாறு கண்டுகொள்க.
அறத்தை நோக்கும் என்புழி அறத்தை நோக்கான் என்றும் கோலால் அளக்கும் என்புழிக் கோலால் அளவான் என்றும் சாத்தற்குக் கொடுக்கும் என்புழிச் சாத்தற்குக் கொடான் என்றும் கள்ளரின் அஞ்சும் என்புழிச் கள்ளரின் அஞ்சான் என்றும் கொற்றனது வேலாம் என்புழிக் கொற்றனது வேலன்று என்றும் மன்னர்கட் செல்லும் என்புழி மன்னர்கட் செல்லான் என்றும் வேற்றுமைப்பொருளை எதிர் மறுத்துச் சொன்னவிடத்தும் வேற்றுமை அழியாது ஏற்றவாறு அடைவே கண்டுகொள்க.
சாத்தனது என்புழிச் சாத்தனதனை என்றும் சாத்தனதனான் என்றும் சாத்தனதற்கு என்றும் சாத்தனதனின் என்றும் சாத்தனதன்கண் என்றும் இவை ஆறாம் வேற்றுமையிற் பிறிது வேற்றுமை ஏற்றவாறு கண்டுகொள்க.
தேறவரும் என்று மிகுத்துச் சொல்லிய வதனால் இரண்டு பொருளை ஒக்க வினைகொடுத்துச் சொல்லுமிடத்து ஒடுச் சொல்லினை உயர்ச்சியின் பின் வைத்துச் சொல்லுக.
இனி இரு சொல் இறுதி இரண்டாம் வேற்றுமையும் ஏழாம் வேற்றுமையும் ஒழிய அல்லாத வேற்றுமைகள் விரிந்து நிற்கும் தொகப் பெறா வேற்றுமைகள் தொகும் இடத்துச் சில சொற்களுடனே தொக்கும் விரியும் இடத்துக் கூட விரிந்தும் நிற்குஞ் சொற்களும் உள என்றவாறு எறு.
வறு கடந்தான் நிலம் கடந்தான் நிலத்தை என்றும் இருந்தான் குன்றத்து இருந்தான் குன்றத்துக்கண் என்றும் இருசொல் இறுதி இரண்டாம் வேற்றுமையும் ஏழாம் வேற்றுமையும் தொக்கும் விரிந்தும் நின்றன.
இனிக் குறைத்தான் மழுவினால் வந்தான் சாத்தனொடு கொடுத்தான் சாத்தற்கு வலியன் சாத்தனின் ஆடை சாத்தனது என நான்கு வேற்றுமையும் இருசொல் இறுதியிற் றொகப் பெறாது விரிந்து நின்றவாறு.
இ ள் ஆகுபெயராவது ஒன்றன் பெயரை ஒன்றற்கு இட்டுச் சொல்லுமது அதுதான் தன்னொடு தொடுத்த பொருண்மேல் வருதலும் தனக்கு எவ்வியைபும் இல்லாத தன்மேல் வருதலும் என இரண்டாம் அவைதாம் ஈறு திரிந்து நிற்கவும் பெறும் எறு.
அவை வருமாறு கடுவினது காய் தின்றானைக் கடுத்தின்றான் என்றும் புளியினது பழம் தின்றானைப் புளித் தின்றான் என்றும் இவை தம்முதலோடு சார்ந்த ஆகுபெயர்.
நீலம் அடுத்ததனை நீலம் என்றும் சிவப்பு அடுத்ததனைச் சிவப்பு என்றும் ஏறுபட்ட இடத்தை ஏறு என்றும் அடி பட்டதனை அடி என்றும் வெள்ளாளர் காணியிற் பிறந்ததனை வெள்ளாளர் காணி என்றும் சாலியனாற் செய்யப் பட்டதனைச் சாலியன் என்றும் நாழியால் அளக்கப்பட்டதனை நாழி என்றும் துலாத்தால் எடுக்கப்பட்டதனைத் துலாம் என்றும் வருவன தம்முதலுக்கு அடையாய் வரும் ஆகுபெயர்.
இ ள் உயிர் இறுதியும் ஒற்று இறுதியும் ஆகிய உயர்திணைப்பெயரும் அஃறிணைப்பெயரும் விரவுப்பெயரும் முன்னிலைக் கண் விளியேற்கு மிடத்து ஈறு திரிதலும் ஈற்றயல் நீடலும் பிரிது வந் தடைதலும் இயல்பாதலும் என நான்கு வகைப்படும் எறு.
இ ள் இகர ஈற்றுப் பெயர் ஈகாரமாய் விளியேற்கும் ஐகார ஈற்றுப்பெயர் ஆய் ஆய் விளியேற்கும் உகர ஈற்றுப் பெயரும் ஓகார ஈற்றுப் பெயரும் ஏகாரமாய் விளியேற்கும் இவை நான்கும் அணியாரைக் கூவும் அவை வருமாறு நம்பி நம்பீ எனவும் நங்கை நங்காய் எனவும் வேந்து வேந்தே எனவும் கோ கோவே எனவும் விளியேற்றன.
அளபெடைப் பெயர்க் கண்ணும் உண்மை இயல்பாய் உறும் என இந் நூலாசிரியரும் உயிரீற்று அளபெடைப் பெயரும் அளபெடுத்தபடியே விளி ஏற்கும் என இந்நூலின் உரையாசிரியரும் பொதுவாகக் கூறினார்கள்.
இ ஐ உ ஓ என்னும் இந் நான்கு உயிரீற்றுப் பெயர்களுள் இகர உயிரீற்றுப் பெயர்க்கே இவ்விதி உரியதாம் என்று கொள்க என்னெனின் ஆசிரியர் தொல்காப்பியனார்.
ஆசிரியர் தொல்காப்பியருக்குப் பிற்காலத்து மேற்குறித்த உயிர்களுள் இகரம் ஒழிந்த மற்றை உயிரீற்றினும் இங்ஙனம் அளபெடை மிக்கு இயல்பாம் பெயர் உண்டாயினமையை நோக்கி இந்நூலாசிரியரும் இந்நூலின் உரையாசிரியரும் அங்ஙனம் பொதுவாகக் கூறினார்கள் என்னலாகாதோ?
எனின் பின்னர் இகர ஈற்றுப் பெயரன்றி வேறு உயிரீற்றுப் பெயர் இதற்கு உதாரணமாகக் காட்டப்படாமையானும் இச்சூத்திரத்தினும் அந்நான்கு ஈற்றிற்குமே விதி கூறி இருத்தலானும் அங்ஙனம் கொள்ளலாகாது என்க.
இஃது இங்ஙனமாதலை முன்பு காட்டிய அளபெடை மிகூஉம் என்னம் சூத்திரத்திற்கு அளபெடை தன்னியல்பு மாத்திரையின் மிக்கு நான்கும் ஐந்தும் மாத்திரை பெற்று நிற்கும் இகர ஈற்றுப் பெயர் இ ஈ ஆகாது இயல்பாய் விளியேற்கும் செயற்கையை உடையவாம் என்று கூறிய சேனாவரையர் உரையினானும் அளபெடை மிகூஉம் இகர இறுபெயர் அளபெடை தன் இயல்பு மாத்திரையின் மிக்கு நான்கு மாத்திரை பெற்று நிற்கும்.
இகர ஈற்றுப் பெயர் இயற்கைய ஆகும் செயற்கைய என்ப இ ஈ ஆகாது இயல்பாய் விளி ஏற்கும் செயற்கையை உடைய என்று கூறுவர் ஆசிரியர் என நச்சினார்க்கினியர் கூறிய உரையினானும் அறிக.
உண்மை என்று மிகுத்துச் சொல்லிய வதனால் ஐகார ஈற்றுப் பெயர்களில் ஆண்டை என்னும் சொல் ஈறாம் பெயர்களும் முறைப் பெயர்களில் அத்தை அம்மை என்னும் பெயர்களும் ஏகாரம் பெற்றே விளியேற்கும் எனக் கொள்க.
இ ள் அன் இறுதிப் பெயர் ஆ ஆய் விளியேற்கும் அவை அணியாரைக் கூவுமிடத்து அகரமாய் விளியேற்கும் அவை முறைப்பெயராயின் ஏகாரம் பெற்று விளியேற்கும் ஆன் ஈற்றுப் பெயர் இயல்பாய் விளியேற்கும் அளபெடைப்பெயர் அளபெடுத்தபடியே இயல்பாய் விளியேற்கும் ஆன் ஈற்றுப் பண்புப் பெயரும் தொழிற் பெயரும் ஆய்ஆய் விளியேற்கும் எறு.
முன் என்று மிகுத்துச் சொல்லியவதனால் இரண்டு குறிற்கீழ் வரும் அன் ஈற்றுப் பெயர்கள் விளியேற்குமிடத்து ஏகாரம் பெற்று விளியேற்கும் என்றவாறு.
மகன்மகனே என்று விளியேற்கு முடிவே இவற்றிற்கும் அமையாதோ எனின் அமையாது அது முறைப்பெயர் ஆதலானும் முறைப்பெயர் இரண்டு குறிற்கீழல்லது வாராது என்னும் யாப்புறவு இன்மையானும் ஈண்டுச் சொல்லவேண்டிற்று.
இ ள் அர் ஆர் என்னும் பெயர்கள் ஈராய் விளியேற்கும் அவற்றுட் சிலசொல் ஈரோடு ஏகாரம் பெற்று விளியேற்கும் ரகார ஈற்று அளபெடைப்பெயர்கள் இயல்பாய் விளியேற்கும்.
தான் அவன் இவன் உவன் யான் எவன் யாவன் எனவும் அவர் இவர் உவர் எவர் யாவர் எனவும் அவள் இவள் உவள் எவள் யாவள் எனவும் நீ நீர் எனவும் இவை விளியேலாத பெயர் என்றறிக.
இ ள் லகார ஈறும் ளகார ஈறும் விளியேற்குமிடத்து ஈற்று எழுத்தின் அயல் எழுத்தாகிய குற்றுயிர் நெட்டுயிராய் விளியேற்கும் அவை முறைப்பெயராயின் ஏகாரம் பெற்று விளியேற்கும் முன்பே அயல் நெடிதாம் பெயராயின் இயல்பாய் விளியேற்கும் அளபெடைப் பெயராயின் அளபெடுத்தபடியே இயல்பாய் நின்று விளியேற்கும் எறு.
விரவுப்பெயரும் அஃறிணைப் பெயரும் விளி ஏற்கும் வகையும் சேய்மை விளியில் மூவகைப் பெயரும் மாத்திரை மிகும் வகையும் எ ன் விரவுப்பெயரும் அஃறிணைப்பெயரும் விளி ஏற்குமாறும் மூன்றுவகைப் பெயரும் சேய்மைவிளி ஏற்குமிடத்து மாத்திரை மிகும் என்பதூஉம் உணர்த்துதல் நுதலிற்று.
இ ள் எல்லா ஈற்று விரவுப் பெயரும் விளி ஏற்குமிடத்து முன்பு உயர்திணைக்குச் சொன்னபடியே விளி ஏற்கும் அஃறிணைப்பெயர் விளி ஏற்குமிடத்து ஏகாரமும் பெற்று விளி ஏற்கும் ஏகாரமும் என்ற உம்மையால் உயர்திணைக்குச் சொன்னபடியே விளி ஏற்பனவும் உள உயிரீற்றுப் பெயரும் ஒற்றீற்றுப் பெயரும் சேய்மை நிலத்தாரைக் கூவுமிடத்து உயிர் பன்னிரண்டு மாத்திரையும் ஒற்றுப் பதினொரு மாத்திரையும் நீளும் என உணர்க எறு.
இ ள் பெயர்ச்சொல் வினைச்சொல் இடைச்சொல் உரிச்சொல் என்னும் நான்கினையும் இயற்சொல் திரிசொல் திசைச்சொல் வடசொல் என்னும் நான்கனோடும் உறழப் பதினாறாம் அவை பெயரியற்சொல் வினையியற்சொல் இடையியற்சொல் உரியியற்சொல் எனவும் பெயர்த்திரிசொல் வினைத்திரிசொல் இடைத்திரிசொல் உரித்திரிசொல் எனவும் பெயர்த்திசைச்சொல் வினைத் திசைச்சொல் இடைத்திசைச்சொல் உரித்திசைச்சொல் எனவும் பெயர்வடசொல் வினைவடசொல் இடைவடசொல் உரிவடசொல் எனவும் வரும்.
ஒண்விரவுப் பெயர் என்று மிகுத்துச் சொல்லிய வதனால் இடைச்சொல்லும் உரிச்சொல்லும் தனித்து நடவா பெயரொடும் வினையொடும் கூடி நடக்கும் என்றறிக.
இ ள் சுட்டுப்பெயர்களும் வினாப்பெயர்களும் உவமைப் பெயர்களும் பண்பின்பெயர்களும் என்று இச்சொல்லப்பட்ட ன ள ர ஈறாகிய பெயர்களும் எண்ணியற் பெயர்களும் நிலப்பெயர்களும் கூடியற்பெயர்களும் காலப்பெயர்களும் குலப்பெயர்களும் தொழிற் பெயர்களும் ஆடூஉ மகடூஉ என்னும் பெயர்களும் உயர்திணைப் பெயராம் எறு.
இ ள் பல்லோரைக் குறி்த்துவரும் முறைப்பெயரும் சினைப்பெயரும் நம்மூர்ந்து வரும் இகர ஐகார ஈற்றுப்பெயரும் இகர ஈற்றுச் சாதிப் பெண்பெயரும் மாந்தர் மக்கள் என்னும் பெயரும் தன்மைப் பெயரும் உயர்திணைப் பெயராம் எறு.
இ ள் சுட்டு முதலாகிய உகர ஐகார ஈற்றுப் பெயரும் எண்ணின் பெயரும் உவமைப் பெயரும் சாதிப் பெயரும் வினாப் பெயரும் உறுப்பின் பெயரும் இவை அஃறிணைப்பெயராம் எறு.
வரலாறு பெண்மை இயற்பெயர் பெண்மைச் சினைப்பெயர் பெண்மைசுட்டிய சினைமுதற்பெயர் எனவும் ஆண்மை இயற்பெயர் ஆண்மைச் சினைப் பெயர் ஆண்மை சுட்டிய சினைமுதற் பெயர் எனவும் பன்மை யியற்பெயர் பன்மைச் சினைப்பெயர் பன்மை சுட்டிய சினைமுதற்பெயர் எனவும் ஒருமை யியற்பெயர் ஒருமைச் சினைப்பெயர் ஒருமை சுட்டிய சினைமுதற்பெயர் எனவும் இவை பன்னிரண்டும்விரவுப்பெயராம் என்றவாறு.
அவை வருமாறு சாத்தி இயற்பெயர் முடத்தி சினைப்பெயர் முடக்கொற்றி சினைமுதற்பெயர் என்னும் பெண்மைப் பெயர் வந்தாள் என்றும் வந்தது என்றுமாம்.
யானை இயற்பெயர் நெடுங்கழுத்தல் சினைப்பெயர் நெடுந்தாள்யானை சினைமுதற்பெயர் என்னும் பன்மைப்பெயர் வந்தான் வந்தாள் வந்தன வந்தது என்றுமாம்.
அவை வருமாறு தந்தை வந்தான் தந்தை வந்தது தாய் வந்தாள் தாய் வந்தது சாத்தி மகன் வந்தான் சாத்தி மகன் வந்தது சாத்தி மகள் வந்தாள் சாத்தி மகள் வந்தது தாம் வந்தார் தாம் வந்தன தான் வந்தான் தான் வந்தது என.
இ ள் பெயர் என்னுஞ் சொல் பேர் என்றும் பெயர்த்து என்னுஞ் சொல் பேர்த்து என்றும் ஒடு என்னுஞ் சொல் ஓடு என்றும் நீயிர் என்னுஞ் சொல் நீர் என்றும் எவன் என்னுஞ் சொல் என் என்றும் என்னை என்றும் பொழுது என்னுஞ் சொல் போது என்றும் திரிந்தன யா முதற் பெயர் ஆ முதலாயும் வரும் எறு.
ஓரும் என்று மிகுத்துச் சொல்லிய வதனால் காலங்களைப் பற்றித் திரிந்து வருஞ் சொற்களே அன்றித் தோன்றுவனவும் கெடுவனவும் இயல்பாவனவும் உள.
இ ள் விரவுப் பெயரும் அஃறிணைப் பெயரும் பெயரையும் வினையையும் கொண்டன்றிப் பால் தோன்றா அஃறிணைப் பெயர் கள்ளொடு வந்தாற் பன்மைப்பால் தோன்றும் உயர்திணை ஒருமைப் பெயரும் ஒரோவழிக் கள்ளொடு வந்தாற் பன்மைப்பால் தோன்றுவனவும் உள எறு.
இ ள் உயர்திணைப் பெயர் செய்யுளிடத்து ஆகாரம் ஓகாரமாய் நடக்கும் விரவுப்பெயர் நிகழ்காலத்து வினையாற் சொன்னாற் பொதுப்பட்டு நில்லாதே உயர்திணை யொருமை தோன்றுவனவும் உள எறு.
சாத்தன் உழும் சாத்தி கறக்கும் என்றாற் பாலறிய வாரா அவை சாத்தன் எழுதும் வாசிக்கும் சாத்தி சாந்தரைக்கும் பூத்தொடுக்கும் என உயர்திணை யொருமை தோன்றினவாறு கண்டு கொள்க.
இ ள் இறந்த காலம் நிகழ் காலம் எதிர் காலம் என்னும் காலங்களை ஏற்றுவரும் வினைச்சொல்லாகியும் காலம் விளங்காது நிற்கும் வினைக்குறிப்புச் சொல்லாகியும் உருபேலாத தன்மையவாகியும் வினைமுற்றுச் சொல்லும் வினையெச்சச் சொல்லும் என்று சொல்லப்பட்ட உயர்திணைவினையும் அஃறிணைவினையும் விரவுவினையுமாகித் தன்மை முன்னிலை படர்க்கை என்னும் மூன்றிடத்தும் நடக்கும் வினைச்சொல் எறு.
இள் அம் ஆம் எம் ஏம் என்னும் இறுதி வினைச்சொல்லும் கடதறக்களை ஊர்ந்து வந்த உம்மை இறுதியாகிய வினைச்சொல்லும் தன்னையும் பிறரையும் உளப்படுக்கும் உளப்பாட்டுத் தன்மைச்சொல்லாம் குடுதுறு என்னும் நான்கும் இறுதியாகிய குற்றியலுகரமும் என் ஏன் அல் என்பன இறுதியாய் வரும் வினைச் சொல்லும் தனித்தன்மையாம் எறு.
அவை வருமாறு அம் உண்டனம் உண்ணாநின்றனம் உண்குவம் ஆம் உண்டாம் உண்ணாநின்றாம் உண்பாம் எம் உண்டனெம் உண்ணாநின்றனெம் உண்குவெம் ஏம் உண்டேம்.
உண்ணாநின்றேம் உண்பேம் எனவும் உம்மொடு வரூஉம் கடதறக்கள் உண்கும் உண்டும் வருதும் சேறும் எனவும் வருவன தன்னையும் முன்னின்றாரையும் படர்க்கையாரையும் உளப்படுக்கும் உளப்பாட்டுத் தன்மை என அறிக.
உண்குயான் உண்டுயான் வருதுயான் சேறுயான் எனவும் என் உண்டனென் உண்ணாநின்றனென் உண்குவென் எனவும் ஏன் உண்டேன் உண்ணாநின்றேன் உண்பேன் எனவும் அல் உண்பல் தின்பல் எனவும் இவை தனித்தன்மை.
அல் ஈற்று வினை எதிர்காலத்தில் மாத்திரமே வரும் அன் ஈற்று வினை முக்காலத்தினும் வரும் ஆதலின் அதனை அல் ஈற்றின் திரிபு எனல் ஏற்புடையதாகாது.
இ ள் முன் சொல்லிப் போந்த அன் ஆன் அள் ஆள் அர் ஆர் ப என்னும் ஈறுடைய வினைச்சொற்கள் உயர்திணை முப்பாற் படர்க்கைக்கும் அடைவே உரிய யார் என்னும் சொல் அம்முப்பாற்கும் உரித்து ஒருவர் என்னும் சொல் ஒருவன் ஒருத்தி என்னும் இரண்டு பாற்கும் உரித்து எறு.
அவை வருமாறு அன் உண்டனன் உண்ணாநின்றனன் உண்குவன் ஆன் உண்டான் உண்ணாநின்றான் உண்பான் கரியன் செய்யன் கரியான் செய்யான் எனவும் அன்னும் ஆனும் ஒருவன் படர்க்கையாயின.
இனி அள் உண்டனள் உண்ணாநின்றனள் உண்குவள் ஆள் உண்டாள் உண்ணாநின்றாள் உண்பாள் கரியள் செய்யள் கரியாள் செய்யாள் எனவும் அள்ஆள் ஒருத்திப் படர்க்கையாயின.
அர் உண்டனர் உண்ணாநின்றனர் உண்குவர் ஆர் உண்டார் உண்ணா நின்றார் உண்பார் கரியர் செய்யர் கரியார் செய்யார் உண்ப தின்ப என அர் ஆர் ப பல்லோர் படர்க்கையாயின.
ஒருவனையும் ஒருவர் வந்தா ரென்ப ஒருத்தியையும் ஒருவர் வந்தா ரென்ப அதனால் ஒருவர் என்பது இருபாற்கும் உரித்தானவாறு கண்டு கொள்க.
எனின் முப்பாற்கும் உரிய சொல்லாய்ந்த அடைவே இருபாற்கும் உரியசொல் ஆராய்ந்தான் அது உயர்திணைத் தன்மைவினையைச் சொல்லி முன்னிலைவினையைச் சொல்லாதே படர்க்கைவினையைச் சொல்லியது என்னையோ?
இ ள் சொல்லப்பட்ட அ ஆ வ இறுதியாகிய வினைச்சொல்லும் துடுறு இறுதியாகிய வினைச்சொல்லும் அஃறிணைப் பன்மைப் படர்க்கையும் ஒருமைப் படர்க்கையும் ஆம் எவன் என்னும் சொல் அவ்விருபாற்கும் உரித்து எறு.
அவை வருமாறு அ உண்டன உண்ணாநின்றன உண்பன கரிய செய்ய ஆ உண்ணா தின்னா வ உண்குவ தின்குவ என அ ஆ வக்கள் அஃறிணைப் படர்க்கைப் பன்மை யாயின.