பொம்பிளையெண்டால் அவளல்லோ பொம்புளை அந்தப் புளியமரத்துக்குக் கீழைதான் ஒருநாள் இந்தப் பகுதியிலை இருந்த ஆனை புடிக்கிற பணிக்கமாரெல்லாம் கூட்டமாய் நிக்கினம் ... ஒரு பக்கத்திலை இந்த அண்டை அயல் சனங்களெல்லாம் அப்ப குமாரபுரத்தை ஆண்ட வன்னி ராசனிட்டை முறைப்பாடு சொல்ல வந்து நிக்குதுகள் என்ன முறைப்பாடு தெரியுமே.... கருக்கம்பணிக்கச் சோலையுக்கை ஒரு ஆனை ஆனையெண்டால் சும்மா சின்னன் பொன்னனல்ல ... கரிப்போலை நிறம்... மலைமாதிரி உருப்படி...அஞ்சு பாகக் கொம்புகளை ஒருக்கா ஆட்டி அசைச்சுதேயெண்டால் ஒரு கட்டை தேசத்துக்குக் கலீரெண்டு கேக்கும் அப்பிடி ம்பு இரண்டுக்கையும் முத்து விளைஞ்சு குலுங்கும் இந்த மாதிரி முத்துக் கொம்பனுக்கெல்லோ மதம் புடிச்சிட்டுது... காடு கரம்பையெல்லாம் புடுங்கி எறிஞ்சு ஒரே இடிகுமுதம்.... அக்கம்பக்கத்து வயல் வெளியிலையும் நாலைஞ்சு பேரை அடிச்சுக் கொண்டு போட்டுது... மனிச வாடை சாடையாய் விழுந்தால் காணும் நாலு கட்டைக்குத் திரத்திக்கொண்டு வரும்... சனமெல்லாம் போட்ட சாமான் போட்டபடி விட்டிட்டு வன்னியராசா வீட்டை ஓடி வந்திட்டுதுகள் பின்னை ராசா இந்தப் பகுதியில் பணிக்கமாரையெல்லாம் கூப்பிட்டு இந்த ஆனையைப் புடிச்சுக் கட்டுற பணிக்கனுக்கு ஆயிரம் பொன் தாறன் எண்டுகூடச் சொல்லிப் பாத்தார்... ஆனா பணிக்கமாரெல்லாம் ஆளையாள் பாத்து முழிச்சுக்கொண்டு பேசாமல் நிக்கிறாங்களாம்... அவ்வளவு பயம் அந்த ஆனைக்கு .. ஆனானப்பட்ட வேலப்பணிக்கன்கூட ஒரு கதையும் பறையாமல் நிண்டானாம்.... அப்பதான் பொடிச்சியள்... சனக்கூட்டத்துக்கை நிண்ட ஆரோ ஒருதன் வேலப்பணிக்கன்தான் இந்த ஆனையைப் புடிப்பான் எண்டு சொன்னானாம்... அப்பிடி அவன் சொல்ல அங்கை நிண்ட இன்னொரு பணிக்கன்..... அவனுக்கும் ஏதோ ஒரு பேரெண்டு சொல்லுற.... அந்தப் பணிக்கனுக்கு இவன் வேலப்பணிக்கன் எண்டால் ஒரே பொறாமை... அவன் நையாண்டியாய் சிரிச்சுப்போட்டு வேலப்பணிக்கனல்ல... வேலப்பணிக்கன் பொண்டில் புடிப்பாள் இந்த ஆனையை எண்டு பகிடியாய் சொன்னானாம்.... இந்தக் கதையைக் கேட்டு கூடிநிண்ட சனமெல்லாம் கொல்லெண்டு சிரிச்சுவிட்டுதுகள் வேலப்பணிக்கனுக்கு முகம் கிகமெல்லாம் கறுத்துப் போச்சுது... திருப்பி ஒரு கதையும் பறையமாட்டான்... அப்பிடி எக்கச்சக்கமான ஆனை... ஒரு பணிக்கமாரும் இந்த ஆனையைப் புடிக்க வரேல்லை எண்ட கோவத்திலை ராசாவும் விட்டிட்டுப் போட்டார்... வீட்டை போன வேலப்பணிக்கன் சாப்பிடவுமில்லை... தண்ணி வென்னி குடிக்கவுமில்லை... ஒண்டும் பேசாமல் திண்ணையிலை முகங் குப்புறக் கிடந்திட்டான்... அந்தளவுக்கு அவனுக்கு மற்றப் பணிக்கமாற்றை கேலி கேந்தியாய்ப் போச்சுது... அவன்ரை பொண்டில் அரியாத்தைக்கு முதலிலை சங்கதி என்னண்டு விளங்கேல்லை... ஒருமாதிரி நெருக்கிக் கிருக்கிப் புரியனைக் கேக்க அவனும் விசயத்தைச் சொன்னான்... உடனை எழும்பிக் கிணத்தடிக்குப் போனவள் தலைமுழுகி ஈரச்சீலையோடை வந்து ஆனை புடிக்கிற கயித்தையும் பொல்லையும் எடுத்துக்கொண்டு வந்து புரியன்ரை காலடியிலை வைச்சுத் தொட்டுக் கும்பிட்டுக்கொண்டு நேரை போனாளாம் கருக்கம்பணிக்கச் சோலைக்கு... கூப்பிடு தூரத்திலை ஆனைக் கொம்புக்கை முத்துக் குலுங்குற சத்தம் கேக்குது... அந்தத் திசையைப் புடிச்சுக்கொண்டு கயிறடிச்சமாதிரிப் போய் ஆனைக்கு முன்னாலை அரியாத்தை வெளிக்கிடவும் ஆனை கண்டிட்டுது... ஆளைக் கண்டிட்டு ஆனை வெருளமுதல் அம்புமாதிரி ஆனைக்கு முன்னாலை போய்நிண்ட அரியாத்தை வேலப்பணிக்கன் பொண்டில் வந்திருக்கிறன்... நீட்டு முருகா காலை எண்டாளாம் உடனை பசுப்போலை முன்னங்காலை உயர்த்திக் குடுத்துதாம் அந்த ஆனை கொண்டுபோன வார்க் கயித்தாலைப் படுத்துக் கட்டின உடனை இரட்டிச்சுக் குளறிவிட்டுதாம் ஆனை... அக்கம் பக்கத்துக் கிராமமெல்லாம் அந்தச் சத்தத்திலை கிடுகிடுத்துப் போச்சுதாம்... விசயத்தை வெள்ளண அறிஞ்சிருந்த மற்றப் பணிக்கமார் அரியாத்தை கட்டிப் போட்டாளிடா ஆனையை எண்டு வெப்பீகாரத்திலை அவளுக்குப் பில்லிப் பேயை ஏவி விட்டிட்டாங்கள் அரியாத்தை கையிலை வைச்சிருந்த கோலாலை ஆனையைத் தட்டி நடவிடா முருகா கோயிலடிக்கு எண்டதும் வளத்த நாய் சொல்லுக் கேக்குமாப் போலை கோயிலடிப் புளியமரத்துக்குக் கீழை வந்து நிண்டுதாம் ஆனை... அரியாத்தை புளியமர வேரிலை ஆனையைக் கட்டிப்போட்டுப் போய் வீட்டுக்கை வெள்ளைச் சீலையை விரிச்சுக்கொண்டு கிடந்தவள்தான்.... பிறகெங்கை அவள் எழும்பினது.... அடுத்தநாள் விடியக்கிடையிலை அவள் செத்துப் போனாள்... அந்த ஆனையும் அவிட்டுவிட ஆளில்லாமல் அதிலையே நிண்டு செத்துப் போச்சுதாம்.... பெத்தாச்சி நேரில் கூறுவதைப் போன்று சித்திராவின் செவிகளில் ஒலித்தது அந்தப் பழைய கிராமியக் கதை.