sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
மாலை வெய்யில் பொன்னாக அடித்துக்கொண்டிருந்த பசும்புற்றரையில் நடந்து பாலையடி இறக்கத்தை அடைகையில் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவனாய் நடந்துவந்த காந்தி திடீரென்று சேர் சிங்களவரும் தமிழரும் திருமணம் செய்துகொண்டால் இன ஒற்றுமை பிறக்குமா?
எனக் கேட்டபோது சிரித்த கே.பி அப்படித் திருமணஞ் செய்துகொண்டால் பிள்ளைதான் பிறக்கும்.. இன ஒற்றுமை பிறக்காது என்று ஒரு தமிழ்த் தலைவர் சொன்னது உனக்குத் தெரியுமா?
சிங்களவர்களும் தமிழர்களும் மனித இனமாகிய ஒரே குடும்பம் என்றபோதும் அவரவர் தத்தம் தனித்துவம் கெடாது வாழ்ந்து சமூகத்திற்குப் பயன்தர வேண்டும் என்றே நான் நினைக்கின்றேன் என்றார்.
ஆனால் எமது தனித்துவம்தான் பதவிவெறி கொண்டவர்களினால் நாளுக்கு நாள் நசித்துக்கொண்டு போகின்றதே சேர் அப்படி எமது இனத்தையும் கலாச்சாரத்தையும் தனித்துவத்தையும் அழிப்பவர்களை நாம் பொங்கியெழுந்துது அழிப்பதுதான் நியாயம் சேர் எனத் துடித்தான் காந்தி.
முகஞ்சிவக்க உணர்ச்சிவயப்பட்டு நின்ற அவனைத் தோளில் தட்டிய ஆசிரியர் கே.பி காந்தி இனவெறியை இந்த அளவுக்கு வளர்த்துவிட்டது யார்?
அரசியல்வாதிகள் எமது நாட்டில் குறுக்குவழியில் மிகவிரைவாகப் பதவிக்கு வந்துவிட இனம் மொழி மதம் சாதி போன்ற உணர்ச்சியைத் தாக்கும் விஷயங்களை மக்கள்முன் வைக்கின்றார்கள்.
இந்த விஷயங்களில் மக்களுக்கு இயல்பாக உள்ள அபிமானத்தையும் பற்றையும் இவர்கள் வெறியாக்கி அவர்களது வாக்குச் சீட்டுக்களைப் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள்.
நாட்டின் பொருளாதார அவலம் சமூகச் சீர்கேடு என்பவற்றை மக்கள் கண்டுகொள்ளாதபடி சதா இந்த வெறிக்குத் தூபமிட்டுக்கொண்டே பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க மார்க்கமிருந்தாலும் அவற்றைத் தீர்க்க முயலாமலே அப்பிரச்சனைகளில் தமது வாழ்வை அமைத்துக் கொள்கின்றார்கள் எனக் கே.பி கூறியபோது இப்படியான சமூகத் தூரோகிகளை உயிரோடு விட்டுவைக்கக் கூடாது சேர் எனக் குறுக்கிட்டான் காந்தி.
அரசியல் ஒரு துறையில் மட்டுமல்ல எல்லாத் துறைகளிலுமே ஏமாற்றியும் சுரண்டியும் வாழ்பவர்கள்தான் இன்றைய உலகில் பெரும்பான்மையினராக உள்ளனர் சுயநலவாதிகள் எந்த இனத்தைச் சேர்ந்தவராயினும் இந்த விஷயத்தில் நெருங்கிய உறவுக்காரரே இந்த நிலைக்கு உண்மையான காரணம் மக்கள் மத்தியில் நிலவும் வறுமையும் அறியாமையுமே மனிதன் ஒன்றில் தானாக உணர்ந்து திருந்தவேண்டும் அல்லது இன்னொருவர் சொல்வதைக் கேட்டுத் திருந்த வேண்டும் இல்லையேல் தண்டனைகளுக்குப் பயந்து பின்விளைவுகளுக்குப் பயந்து திருந்த வேண்டும் என்றார் கே.பி.
கே.பி யை இடைமறித்துச் சட்டென்று சொன்னான் காந்தி மனிதன் தானாகத் திருந்துவது நடக்காத ஒன்று இன்னொருவர் சொல்லியும் இவர்களைப் போன்றவர்கள் திருந்தவே மாட்டார்கள் அப்படியான சமய சமூக சீர்திருத்தவாதிகளைத்தான் அவர்கள் கொன்று விடுகின்றார்களே எனக் கூறிக்கொண்டு வந்தபோது நீ சொல்லும் மூன்றாவது வழியான தண்டனைகூட நெடுநாட்களுக்குப் பயனளித்ததாய் சரித்திரமே கிடையாதே என்றார் கே.பி.
எனக்கும்கூடத்தான் வழி எதுவென்று இன்னமும் புரியவிலலை காந்தி மனித வரலாற்றின் இப்படியான இடர்சூழ்ந்த காலகட்டத்தில் பொதுநல நோக்கமும் உன்னத இலட்சியங்களையும் உடைய ஒப்பற்ற ஒரு தலைவன் தோன்றி மக்களை நல்வழியில் இட்டுச்சென்று சுபீட்சமடைய வைப்பது நிச்சயமான ஒரு விஷயமாக இருக்கின்றது.
உன்னைப்போன்ற உன்னதமான மனம் படைத்த வாலிபர்களினதும் யுவதிகளினதும் இதயங்கள் இந்தக் கொடுமைகளில் கருகி வதைகளினால் நசுக்கப்படும்போது அவை வைர நெஞ்சங்களாகின்றன.
காட்டுத்தீயில் கருகிய மரம் எப்படிப் பூமியின் அடியில் அழுந்தி அமுக்கத்தால் வைரமாகின்றதோ அதைப்போன்றே இந்த இளநெஞ்சங்களும் இப்படியான சூழ்நிலைகளில் கறுப்பு வைரங்களாகி விடுகின்றன.
வலிமை மிக்க இந்த வைரநெஞ்சங்களை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி எத்தனையோ இலட்சியங்களை அடைந்துவிடலாம் அவர்களை அப்படியானதொரு புனித போராட்டத்தில் ஈடுபடவைக்கும் ஒரு தலைவன் நிச்சயமாக எம்மத்தியில் உருவாகியே ஆகவேண்டும் நாம் ஏன் நசுக்கப்படுகின்றோம் எவ்வாறு நசுக்கப்படுகின்றோம் என்பதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வதே பிரச்சனையைத் தீர்ப்பதற்கான முதற்கட்டம் எமது வாலிபர்களுக்கும் யுவதிகளுக்கும் அறிவையூட்டி அவர்களை ஆயத்தம் செய்வதொன்றே இப்போது என்முன் உள்ள ஒரே வழியாக எனக்குத் தோன்றுகின்றது எனச் சொன்ன கே.பியின் முகம் சிந்தனையில் இறுகிப்போய்க் கிடந்தது.
காந்தியின் மனதில் காலையில் ஆசிரியர் கே.பி வட்டம்பூவைப் பார்த்துவிட்டுக் கூறிய அந்த வழிகாட்டியான வாலிபனின் கதை நினைவுக்கு வந்தது.
ஆசிரியர் கே.பியையும் காந்தியையும் குமுளமுனையில் வழியனுப்பிவிட்டு சேனாதி ஆண்டாங்குளம் திரும்பியபோது கிராமத்தை இருள் கவ்விக் கொண்டிருந்தது.
சிங்கராயரும் அவனுமாக அன்று பகல் திரித்திருந்த பருமனான வார்க்கயிற்றில் கொக்கை போன்ற பலமான ஒற்றை மரைக்கொம்பை அடுத்துக் கட்டிவிட்டுப் படுக்கையில் சரிந்தபோது இரவு பத்து மணிக்கும் மேலாகிவிட்டிருந்தது.
அடுத்தநாட் காலையில் சிங்கராயர் மிகவும் உற்சாகத்துடன் தோளில் புதிய வார்க்கயிற்றுடன் அடர்ந்த காட்டினூடாகப் பழையாண்டங்குளத்தை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தார்.
கூடவே சேனாதி கையில் துவக்குடன் பின்தொடர குணசேகராவும் அவனுடைய ஆட்களும் புல்லுக்குத் தீ வைப்பதற்காக கட்டிய தென்னோலைச் சூள்களை கொண்டு சென்றனர்.
வைக்கோலாய்க் காய்ந்து கிடக்கும் புற்காட்டையும் அதன் அகன்ற பரப்பின் நடுவே சற்றுப் பச்சனவாகக் காணப்பட்ட நீர் மோட்டையையும் தீர்க்கமாகக் கவனித்த சிங்கராயர் விடுவிடென ஒரு உயர்ந்த மரத்தில் ஏறி மோட்டையை அவதானித்தார்.
திருப்திப் புன்னகையுடன் கீழே இறங்கி வந்தவர் காற்று விழுந்து வெம்மை அனல்விட்ட அந்தச் சமயமே தீ மூட்டுவதற்குச் சிறந்த நேரம் எனக் கணித்துக்கொண்டு குணசேகராவையும் அவன் சகாக்களையும் அழைத்து தணிந்த குரலில் செய்யவேண்டிய பணியை அவர்களுக்கு விளக்கினார்.
சிங்கராயர் தான் ஏற்கெனவே குறித்து வைத்திருந்த முதிரை மரத்தில் ஏறி தனது புதிய வார்க்கயிற்றை அந்த மரத்தின் பருமானான கிளையொன்றில் சிக்கராகக் கட்டிவிட்டு சைகையைக் காட்டினார்.
குணசேகராவும் அவனது ஆட்களும் ஒரே சமயத்தில் பற்றவைத்த நெருப்பு கிசுகிசுவென கலட்டியன் கிடந்த மோட்டையைச் சுறுறிப் பரவிக் கொண்டிருந்தது.
சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் கொழுந்துவிட்டு எழுந்த தீ மோட்டையை அண்மிக்க முன்னரே நெருப்பின் நெடியை உணர்ந்துகொண்ட கலட்டியன் வெகுண்டெழுந்து நாலாபக்கமும் ஓடி தலையை உயர்த்தி சுவடித்தது.
இதற்குள் மளமளவென ஆளுயுரத்திற்குப் பரவிய தீ மோட்டையடிக்கும் வந்துவிடவே திகிலடைந்த கலட்டியன் சிங்கராயர் கணித்தபடியே மணற்படுக்கையாகக் கிடந்த ஆற்றுப்பவரில் வேகமாக ஓடியது.
அதன் பின்னங்கால்களில் ஒன்று நொண்டுவதை அவதானித்துக் கொண்டே மரத்தின்கீழ் கலட்டியன் வந்ததும் வீசுவதற்கு சித்தமாகச் சிங்கராயர் உஷார் நிலையில் இருந்தார்.
இதோ அவர் இருந்த மரத்திலிருந்து சுமார் பத்து யார் தொலைவில் வந்துவிட்ட கலட்டியனுக்கு மரத்திலிருந்த சிங்கராயரின் வாடை விழுந்திருக்க வேண்டும்.
அது தன் பாதையில் சட்டெனத் தன் முன்னங்கால்களை ஊன்றி வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தித் தலையை உயர்த்தி விழிவெள்ளை புரள சிங்கராயரைப் பார்த்தது.
சிங்கராயர் வியப்பு மேலிட்டவராய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே கலட்டியன் தனது அசுரப் பலத்தைப் பிரயோகித்து எரியும் அரணை மோதிப் பிளந்துகொண்டு கண்ணிமைக்கும் பொழுதினில் காட்டினில் பாய்ந்தது.
எனவே ஒரு செம்பு நிறைய சில்லென்ற மோரை எடுத்துச்சென்று அவரிடம் கொடுத்தபோது அதை வாங்கி மடக்கு மடக்கென பருகிமுடித்த சிங்கராயர் சற்றுக் கொதிப்பு அடங்கியவராய் மனுசி.. இண்டைக்கும் கலட்டியன் தப்பீட்டுது எப்பிடியும் அடுத்த விதைப்புக்கு முன்னம் அதை நான் புடிச்சுப்போடுவன்.. இனி நாயளைக் கொண்டுபோய் கலட்டியனிலை ஏவிவிட்டுத்தான் புடிக்கப்போறன என உரத்துச் சொன்னார்.
அப்படியான முயற்சியில் உள்ள பேராபத்தை அறிந்த செல்லம்மா ஆச்சி உடனே வெளியே எதுவும் கூறாவிடினும் தன் மனதுக்குள் ஆதி ஐயனே என வேண்டிக்கொண்டாள்.
சேனா தண்ணீரூற்றுக்குப் புறப்படுகையில் மான்குட்டி மணியுடன் பனைகளினூடாக ஓடிவந்த நந்தாவதி தன்னால் இப்போது பாலையடி இறக்கம்வரை வந்து வழியனுப்ப முடியாததையிட்டுக் கூறிவிட்டு குடிசையில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த தந்தையிடம் ஓடிவிட்டாள்.
அதிற் கிடைக்கும் பணம் நெல்வயல்களுக்கு பசளை முதலியவற்றை வாங்க உபயோகப்படும் என்ற எண்ணத்தில் மந்துகள் வளர்ந்திருந்த அந்தக் காணியை அவன் மீண்டும் துப்பரவு செய்ய ஆரம்பித்திருந்தான்.
வேலையைச் சிறப்பாகச் செய்துமுடித்த திருப்தியில் சிறிது கொண்டாட்ட மனநிலையில் இருந்த சேனாதியின் தந்தை அவனிடம் மாலை ஏழு மணியளவில் போத்தலையும் காசையும் கொடுத்து சாரயம் வாங்கி வரும்படி அனுப்பினான்.
உடலால் வருந்தி உழைக்க முடியாமையால் அவர் தினமும் காலையில் முல்லைத்தீவுக்கு பஸ்ஸில் சென்று இரண்டு போத்தல் சாராயம் வாங்கிவந்து இலாபம் வைத்து விற்பார்.
இப்போ சேனாதி அங்கு சென்றபோது சின்னையர் தனது சிறிய ஓலைக் கொட்டிலுக்குள் தொய்ந்து போனதொரு சாக்குக் கட்டிலில் தளர்ந்துபோய் உட்கார்ந்திருந்தார்.
அவருடைய மகள் சேனாதியைக் கண்டதும்தம்பி இண்டைக்குச் சாரயம் முடிஞ்சுது சில்வா மாமா பின்னேரமே சைக்கிளிலை முல்லைத்தீவுக்குப் போட்டுது இப்ப வந்திடும்.. இருந்து வாங்கிக்கொண்டு போ என்றபோது சேனாதி நன்கு பெருக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சிறிய முற்றத்தில் அமர்ந்துகொண்டான்.
குப்பிவிளக்கின் ஒளியில் சாக்குக் கட்டிலில் தொய்ந்துபோய் இருந்த சின்னையர் தனது மடியில் கிடந்த உடுக்கைத் தனது கையினால் மெல்ல வருடிக்கொண்டிருந்தார்.
சதா காத்தான் கூத்தும் அரிச்சந்திராவும் போட்டுப்போட்டு நாடகங்களையே தனது வாழ்க்கையாகக் கொண்டிருந்த அண்ணாவியாருக்கு இப்போ எஞ்சியதெல்லாம் ஊனமாகிய அவர் மகளும் அவருடைய உடுக்குந்தான்.
தனது வேலை முடிந்ததுமே சாக்குக் கட்டிலுக்கு வந்துவிடும் அவர் சிறிதுநேரம் கண்களை மூடிக்கொண்டே இருந்துவிட்டு பின் உடுக்கை எடுத்து அடித்துக் கொண்டே பாட ஆரம்பிப்பார்.
சேனா இப்போது சாராயம் கொண்டுவரச் சென்ற சில்வா மாமாவுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தபோது சின்னையர் தனது மடியில் வைத்து ஆசையுடன் வருடிய உடுக்கை எடுத்து அடிக்க ஆரம்பித்தார்.
தாளலயம் தப்பாது மெல்ல எழுந்த உடுக்கின ஓசை உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் பம்மியும் ஒலிக்கையில் அந்த இசையில் ஒன்றிப்போனான் சேனா.
அந்த மனமயக்கத்தில் நந்தாவின் இனிய மழலையும் இளந்தேகத்தின் நறுமணமும் இனிமையாகச் சுவைத்த அவளுடைய சிவந்த இதழ்களும் மறுபடியும் அவனுக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்தன.
இந்த சங்கதிகள் யாவுமே உடுக்கோசையின் பின்னணியில் வார்த்தையில் சொல்லி விளக்கமுடியாத எல்லையற்ற சோகத்தில் தன்னை ஆழ்த்துவதை சேனாதி உணர்ந்தான்.
வீட்டுக்கு வந்தால் சினிமாப் பாட்டு பாடசாலைக்குச் சென்றால் படிப்பு ஆண்டாங்குளம் போனால் மாடுகண்டு வேட்டை எனக் காடும் மாடும் பாட்டுமே முக்கியமாக இருந்த அந்த இளங்குமரப் பருவத்துச் சேனாதிக்கு உணர்வுகளை அனுபவிக்க முடிந்ததேயன்றி அவற்றின் காரண காரியங்களைப் பகுத்தறியும் பக்குவம் இருக்கவில்லை.
இந்தச் சில்வா மாமாவும் ஒரு சிங்களவர்தானே இவருக்குத் தனது ஊர் குடும்பம் மனைவி பிள்ளைகுட்டி என எதுவிதத் தொடர்புகளோ உறவுகளோ இல்லையா?
சின்னஞ்சிறு காட்டுக் கிராமமாகிய ஆண்டாங்குளத்தில் சிட்டுக்குருவி போன்று வாழ்ந்த நந்தாவதி சேனாவைவிட வயதிற் குறைந்தவளாய் இருந்ததாலும் இன்னமும் குழந்தைத்தன்மை அவளிடம் குடியிருந்ததனாலும் தன் இயல்புக்கேற்ப எப்போதும் சந்தோஷமாகவே இருந்தாள்.
சிலசமயம் ஆச்சியின் மடியில் தலைவைத்துப் படுத்துக் கொண்டே சின்ன வயதில் சேனா செய்த குறும்புகளை ஆச்சியிடம் துருவித் துருவிக் கேட்டு மகிழ்வாள்.
ஒவ்வொரு சனிக்கிழமை காலையிலும் பாலையடி இறக்கத்து வெண்மணல் மேட்டுக்கு வந்து மான்குட்டி மணியைக் கட்டிக்கொண்டு சேனாவுக்காக் காத்திருப்பாள்.
அவன் வராததுகண்டு ஆச்சி கூறியதுபோல் அவன் கச்சான் பிலவில் வேலை இருப்பதனால்தான் வரவில்லை அடுத்த சனி நிச்சயம் வருவான் என ஆறுதல்பட்டுக் கொள்வாள்.
சேனாவந்துவிடுவான் விரைவில் வந்துவிடுவான் எனக் குதூகலிக்கும் உள்ளத்துடன் கலகலவெனக் கிளுகிளுக்கும் காட்டு நதிபோல அவள் செல்லம்மா ஆச்சிக்கும் சிங்கராயருக்கும் வேண்டியவற்றைச் செய்வதிலே பெரும் இன்பத்தை அனுபவித்தாள்.
மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கியவனாக பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கித் துடிக்கம் மனதுடன் ஆண்டாங்குளத்தை நோக்கி நடந்தவனுடைய விழிகள் தற்செயலாகத் தரையைப் பார்க்கவே அவன் அதிர்ந்து போனான்.
ஆம் அவை நிச்சயமாக நந்தாவினுடையவைதான் முன்னே குணசேகரா நடக்கு அவனைத் தொடர்ந்து அவள் நடந்துவந்த தடத்தைக் கண்டு எங்கு போயிருக்கிறாள் நந்தா?
சேனாதி தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டு ஒண்டுமில்லை காக்கா ஆண்டாங்குளத்தாலை ஆரோ கனபேர் காலமை போய்க் கிடக்கு.. அப்புவும் எங்கையோ போட்டாரோ எண்டு அடிப் பாக்கிறன் என்றான்.
அவங்க காலையிலை போகல்லை தம்பி.. மத்தியான பஸ்சிலைதான் போறாக.. ஒங்க அப்பு போகலை.. குணசேகராவும் மவளும் மக்கைய பொடியளுந்தான் போறானுக... அடுத்த கிழமை எலச்சன் வரூதில்லை... அதுக்கு வோட்டுப் போடத்தான் தங்க ஊருக்குப் போறாகபோல எனச் சாகுல்கமீது விளங்க்கப் படுத்தியபோது வானமே இடிந்த தலையில் விழுந்ததைப் போன்று அதிர்ந்து போனான் சேனாதி.
காலையிலேயே வந்திருந்தால் நந்தாவை அவள் ஊருக்குப் பொவதற்குமுன் கண்டிருக்கலாம்... கண்டிக்குப் போய்விட்டவள் ஒருவேளை இனிமேல் ஆண்டாங்குளத்திற்கே வராமல் இருந்துவிட்டால்... என நினைக்கவே சேனாவின் இதயம் கலங்கியது.
நந்தா போய்விட்டாள் அவள் இனி இங்கு வரவே மாட்டாள் என்ற எண்ணம் வளரவளர அவனுடைய கால்கள் அவனையுமறியாமல் நந்தாவின் குடிசைப்பக்கமாக அவனை இட்டுச்சென்றன.
கால் போனபோக்கில் நடந்தவன் கிணற்றடியைக் கடந்து செல்கையில் அன்று நந்தா குளித்துவிட்டு நீர்முத்துக்கள் உருளும் நிலவு முகத்துடன் சந்தணமாய் மணத்ததும் இவன் நிலவுக்குப் பெயர் நந்தா என்று சொன்னபோது கன்னங்குழியச் சிரித்ததும் நினைவில் வந்து தீய்த்தன.
அவன் மெல்ல நடந்து ஐயன்கோவில் வெட்டைக்குச் சென்று அங்கே கிடந்த பாறையொன்றில் அமர்ந்தபடி வானில் சிரித்துக்கொண்டே எழுந்துவரும் நந்தாவின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
குணசேகரா தேர்தலில் வோட்டுப் போடுவதற்கு செல்லும் தனது சகாக்களுக்குச் சம்பளப் பணத்தை எடுத்துக் கொடுப்பதற்காகவே அன்று முல்லைத்தீவுக்குச் சென்றிருந்தான்.
தந்தையுடன் தானும் முல்லைத்தீவுக்குச் சென்றால் ஒருசமயம் அவனைத் தண்ணீரூற்றுத் தெருவிலாவது பார்க்கலாம் என்ற ஆசையில் தானும் முல்லைத்தீவுக்கு வருகிறேன் சில துணிமணிகள் வாங்கவேண்டி உள்ளது எனத் தந்தையிடம் கேட்டபோது அவனும் சம்மதித்து நந்தாவைத் தன்னுடன் கூடவே முல்லைத்தீவுக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தான்.
அவர்கள் சென்ற பஸ் தண்ணீரூற்றைக் கடந்து சென்றபோது ஆவலுடன் வெளியே பார்த்திருந்த நந்தாவதியின் கண்களில் சேனாதி தென்படாதது அவளுக்கு ஏமாற்றமாகிப் போய்விட்டது.
எனவே அவள் சுரத்தில்லாமல் முல்லைத்தீவில் தனது அலுவல்களைக் கவனித்து சம்பளப் பணத்தை எடுத்துப் பகிர்ந்து தனது சகாக்களுக்குக் கொடுத்து வழியனுப்பிய குணசேகராவுடன் இருந்தாள்.
சேவையரைச் சந்திக்கவும் இந்த ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்கவும் வெகுநேரம் எடுத்தமையால் அவர்கள் மாலை பஸ்சைத் தவறவிட்டிருந்தனர்.
எனவே குணசேகரா ஒரு வாடகைக் காரை அமர்த்திக்கொண்டு அளம்பில் கிராமத்தினூடாகக் குமுளமுனையை நந்தாவதியுடன் வந்தடைந்தபோது பொழுது கருகிக் கொண்டிருந்தது.
வழமைபோலத் தனது சம்பள நாளன்று ஒரு சாராயப் போத்தலை வாங்கிக் கொண்டு வந்திருந்த குணசேகரா அதைச் சிங்கராயருடன் சேர்ந்து அனுபவிக்கும் அவசரத்தில் தனது குடிசைக்குச் செல்லாமலே சிங்காராயர் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான்.
குளிப்பதற்காக துண்டை மார்புக்குக் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டு அவள் அந்த நிலவையும் அன்று நிலவுக்குப் பெயர் நந்தா என்று சொன்ன சேனாவையும் நினைந்து மனம் கசிந்தாள்.
மனம் சோர்ந்தவளாய் குளிக்கவும் மனதில்லாமல் அங்கு கிடந்த துணிதுவைக்கும் கல்மேல் அவள் துவண்டு போய் இருந்தபோதுதான் ஐயன் கோவிலடிப் பக்கமாகக் காற்றில் மிதந்துவந்த அந்தப் பாடல் அவளுக்குக் கேட்டது.
சரேலென எழுந்து காதைத் தீட்டிக்கொண்டு கவனித்தபோது நந்தா நீ என் நிலா நிலா எனச் சேனாவின் குரல் கேட்டதுமே அவள் அந்தத் திக்கில் பறந்தாள்.
விரைந்து ஓடிச்சென்று அந்த இடத்தை அடைந்தபோது அடக்கமாக ஆனால் அழுத்தமாக உள்ளத்தை உருக்கும் வகையில் நந்தா நீ என் நிலா நிலா என்ற சொற்கள் மனதை ஈர்க்கவே அவளுக்கு முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு பாறையில் அமர்ந்து வானத்து நிலாவைப் பார்த்தவாறே தன்னை மறந்து பாடிக்கொண்டிருந்த சேனாவைக் குழப்ப மனதின்றி தான் சென்ற பாதையிலே அப்படியே நின்றுவிட்டாள் நந்தாவதி.
சேனாதியின் கம்பீரமான இனிமைசெறிந்த குரல் இந்த உலகத்தின் சோகத்தையெல்லாம் சுமந்துகொண்டு பாலாய்ப் பொழியும் அந்த இரவின் தனிமையில் இசையாய்ப் பிரவகித்தபோது நந்தாவதி தனது ஊனும் உயிரும் உருகும் ஒரு புதிய உணர்வில் அப்படியே நெகிழ்ந்து போனாள்.
சேனா தன்மேல் வைத்திருக்கும் அளவுகடந்த பாசத்தினை அந்நேரம் இதயம் பூரிக்கப் புரிந்துகொண்ட நந்தாவதி மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் போனாள்.
நிலவில் பளபளத்த அவளுடைய அகன்ற கருவிழிகளில் கண்ணீர் குளமாகத் தேங்கிப் பின் செழுமையான கன்னக்கதுப்புக்களில் உருண்டோடி நெஞ்சை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது.
இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து தனக்காகவும் சேனாவுக்காகவும் வெடித்துக் கிளம்பிய விம்மல்களை அடக்கமுடியாமல் அவள் அழுதபோது அந்த அழுகையின் ஒலிகேட்டுப் பாட்டை நிறுத்திச் சட்டெனத் திரும்பிய சேனாதி திகைத்துப் போனான்.
பூரணநிலவின் ஒளியிலே மார்புக்குக் குறுக்கே வெறும் துண்டு மட்டும் அணிந்து பளிங்குச் சிலைபோன்று நின்றிருந்த நந்தா அழுது கொண்டிருக்காவிட்டால் அது தன் மனப் பிரமையே என்றுதான் அவன் எண்ணியிருப்பான்.
அடக்கமுடியாத ஆதங்கத்துடன் அவனை ஆரத்தழுவிய நந்தாவதியின் கண்ணீரில் நனைந்த கண்களையும் கன்னங்களையும் தன் இதழ்களால் அழுத்திய சேனா நந்தா ஏன் நந்தா என்னை விட்டிட்டுப் போனனீ?
என மெல்ல முணுமுணுத்து பின் விசும்பி வெடித்துக் கதறியபோது அவன் முகத்தை அப்படியே தன் மார்பில் சேர்த்து அழுத்திய நந்தாவதியின் இதயத்தில் தாய்மையுணர்வு சுரந்தது.
அப்படியே அவனை இழுத்துத் தரையில் அமர்ந்துகொண்டே தன் நெஞ்சில் முகம்புதைத்து அழுது வெடித்தவனின் முதுகை ஆதரவாக வருடிய நந்தா நா ஒங்களை விட்டுப் போகலையே சேனா நா ஒங்களைவுட்டு போகவே மாட்டன் என அவனுடைய முகத்தை நமிர்த்தி சின்னக் குழந்தையைத் தேற்றுவதுபோல் அவனுடைய ஈரமான விழிகளைத் தன் செவ்விதழ்களால் நந்தா அழுந்தத் துடைத்தபோது அமைதியடைந்த சேனாதி அவளுடைய இளம் மார்பில் மறுபடியும் முகம் பதித்துக்கொண்டான்.
அவனை அப்படியே நெஞ்சார அணைத்துக்கொண்ட நந்தாவதி அந்தக் கணத்திலேயே தாய்மையின் இயல்பெல்லாம் இயற்கையாகவே ஊற்றெடுத்து அவளுள் சுரந்து பெருக அவனைக் குழந்தையாக்கித் தான் தாயாகிப் போனாள்.
இதுவரை காலமும் குழந்தையாக இருந்த நந்தா இப்போ சட்டென வயசுக்கு வந்துவிட்ட முதிர்ச்சியுடன் வாங்க சேனா வூட்டுக்குப் போகலாம் அவங்க தேடுவாங்க என அமைதியாக எழுந்து அழைத்தாள்.
அவள் குளிக்கும்போது தான் அவனைப் பார்க்கும் ஆசையில் தந்தையுடன் சென்றதை நந்தா சொல்ல தான் எப்படி மம்மது காக்கா நந்தாவதி ஊருக்குப் போய்விட்டதாகச் சொன்னதைக் கேட்டுத் துடித்துப்போனான் என்பதைச் சேனா சொல்லிக் கொண்டான்.
நந்தா குளித்து ஆடை மாற்றியதும் தண்ணீர்க்குடத்தை இடுப்பில் ஏற்றியபடி நா இப்பிடியே வூட்டுக்குப் போயிட்ட வாறன் சேனா என விடைபெற்றுக் கொண்டாள்.
கிணற்றடியிலிருந்து ஒரே பாதையாகப் புறப்பட்ட ஒற்றையடிப் பாதை கிளைவிட்டு இருவேறு திசைகளில் பிரியும் இடத்தில் அவர்கள் இருவரும் பிரிந்து நடந்தார்கள்.
மாலையில் மான்குட்டி சகிதம் சென்று பாலையடி வெண்மணல் மேட்டில் நின்று சேனாவின் உருவம் மறையும்வரை பார்த்திருந்து கையசைத்து விடைகொடுத்துக் கண்ணில் நீர்முட்ட வீட்டுக்குத் திரும்பினாள் நந்தாவதி.
நிலவைப் பற்றிய பாடல்கள்தான் எத்தனை அவை அத்தனையும் தன் நந்தாவுக்காகவே பாடப்பட்ட பக்திப் பாடல்கள் என்பதுபோல் சேனாதி இதயம் கனிந்து பரவசப்பட்டுக் கொண்டான்.
எப்போ இந்த வாரம் முடிந்து அடுத்த சனிஞாயிறு வருமென நந்தாவின் நினைவிலேயே காலத்தைக் கழித்த சேனாதிகூடக் கலங்கும் வகையில் தேர்தல் முடிவுகளைத் தொடர்ந்த நாட்களில் செய்திகளும் வாந்திகளும் அடிபடத் தொடங்கின.
சிங்களக் காடையர்களினால் சிங்களப் பகுதிகளில் வாழ்ந்த தமிழர்கள் மிருகத்தனமாகத் தாக்கப்பட்டு சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட செய்திகள் உண்மையென உர்ஜிதமாயின.
நாலைந்து நாட்களுக்குள் முல்லைத்தீவுக் கடற்கரையோரங்களில் வாடி அமைத்து மீன்பிடித் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த சிங்கள மக்கள் தமது வலை வள்ளங்களை லாரிகளில் ஏற்றிக்கொண்டு பொலிஸ் பாதுகாப்புடன் சாரி சாரியாகச் செல்வதையும் சேனாதி அன்று மாலையில் கண்டான்.
ஒருவேளை குணசேகரா இந்தக் கலவர நிலைக்குப் பயந்து நந்தாவுடன் முல்லைத்தீவுக்குச் சென்று இந்த லாரி ஒன்றில் ஏறிப் போய்விட்டிருந்தால் என்று நினைக்கவே அவனுக்கு நெஞ்சு பதறியது.
கூடவே ஆண்டாங்குளத்தில் அவர்களுக்குக் கெடுதல் விளைவிக்க யார்தான் உண்டு குணசேகரா பயந்து செல்லவேண்டிய அவசியமே இல்லை சிங்கராயரும் அதை ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டார் என அமைதி அடைந்தவனாய் அவன் தங்கள் கச்சான் பிலவை நோக்கிச் செல்கையில் வழியில் மீன்வியாபாரி சில்வா மாமா கையில் ஒரு சிறிய பெட்டியுடன் வருவதைக் கண்டான்.
ஓவ் இஞ்சை எல்லாரும் மிச்சங் மிச்சங் நல்ல மனுசன்தானே தம்பி.. ஆனா நாங் இருக்கிற வூடு சாரயங் விக்கிற வூடுதானே இந்தச் சாராயத்தைக் குடிச்சிட்டுத்தானே இந்தக் காடையங்க கூடாத வேலை செய்யிறது அங்க நம்ம ஜாதிக் காடையங்க இந்தமாதிரிக் கூடாத வேலை செய்ய இஞ்சை இருக்கிற நல்லவனுக்கும் கோபங் வர்றதுதானே.. அதிங்தான் நா இப்ப போறது என்றான் சில்வா.
நம்மடை ஊரிலை எனக்கு யாரும் இல்லை தம்பி நா சின்னப் பொடியன் சைசிலை இந்த ஊருக்கு வந்ததுதானே.. கச்சால் முடிய நா வாறதுதானே எனச் சொல்லி விடைபெற்றான் சில்வா.
.. ஆமிக்காறரும் பொலிசுக்காறரும் கண்டபடி ஆக்களுக்கு அடிக்கிறாங்களாம் அவங்கள் சிலவேளை ஆண்டாங்குளத்துக்கும் போவாங்களோ?
எதுக்கும் இதைச் சொல்லி அம்மாவிட்டைக் கேட்டுக்கொண்டு காலமை ஆண்டாங்குளம போகவேணும்.. எனத் திட்டமிட்டு அந்தத் திட்டம் தற்காலிகமான ஆறுதலில் அமைதியடைந்தவனாய் சேனாதி கச்சான் பிலவைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வீடு திரும்புகையில் பொழுதுபட்டு இருண்டு விட்டிருந்தது.
வீட்டை நோக்கி நடந்து வந்தவன் சாரயம் விற்கும் அண்ணாவி சின்னையர் வீட்டருகில் வந்தபோது உடுக்கு அடிக்கும் ஒலிகேட்டு அங்கயே நின்றுவிட்டான்.
முற்றத்தின் நடுவில் ஒரு போத்தல் லாம்பு சிந்தும் வெளிச்சத்தில் சாக்குக் கட்டிலில் கூனிய முதுகும் கவிழ்ந்த தலையுமாய் அண்ணாவி சின்னையர் உடுக்கு அடிப்பது தெரிந்தது.
கூடவே முற்றத்தின் ஓரமாக மீன்விற்கும் பக்கீஸ் பெட்டியுடன் நிறுத்தப்பட்டிருந்த சில்வா மாமாவின் சைக்கிளுக்கு அருகில் வெறும் தரையில் அமர்ந்திருந்த சின்னையரின் சப்பாணி மகள் வெறித்த பார்வையுடன் அந்தச் சைக்கிளின் பின் சக்கரத்தை மெதுவாக ஓடவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
கூடவே அன்று கே.பி ஆசிரியர் சிங்கள தமிழ்க் கலியாணங்கள் நடந்தால் பிள்ளைகள்தான் பிறக்கும் இன ஒற்றுமை பிறக்காது என்று சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.
வீடுசென்றதும் தாய் கண்ணம்மாவிடம் நிலமையை விளக்கி ஒருவாறு ஆண்டாங்குளம் செல்வதற்கு அனுமதி வாங்கிக்கொண்டு சாப்பிட்டதாகப் பேர்பண்ணிவிட்டுப் படுக்கைக்குச் சென்ற சேனாதி வெகுநேரம் வரையிலும் தூங்காமல் விழித்துக்கொண்டே கிடந்தான்.
தண்ணீரூற்றிலிருந்து மீன் வியாபரி சில்வா தனது ஊருக்குப் புறப்பட்ட அதே மாலைப் பொழுதில் சிங்கராயருடைய வளவில் முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்த செல்லம்மா ஆச்சிக்குப் பேன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நந்தாவதி.
சிங்கராயர் பெரியதொரு தேங்காய்ச சிரட்டையை அகப்பையாகச் செதுக்கி அதற்கு மிக நீளமானதொரு பிடியை விண்ணாங்கம் தடியில் செய்துகொண்டிருந்தார்.
எனக் கண்களை அகல விரித்தபோது புள்ளை.. அந்தக் கலட்டியனைப் புடிச்சு ஆடாமல் அசையாமல் கட்டி வைச்சிட்டு நாலைஞ்சு நாள் இரை தண்ணியில்லாமல் பட்டினிபோட்டு வாடவிடுவன்.. அதுக்குப் பிறகு அதுக்குப் பக்கத்திலை போய் இரவு பகலாய்ப் புகைபோட்டு இந்த நீட்டு அகப்பையாலை அதின்ரை முகத்தைத் தடவித்தடவி அதின்ரை குழுக்குணத்தை மாத்தவேணும்.. அதுக்குத்தன் இது.. எனச் சிங்கராயர் விளங்கப் படுத்தும்போதே அவருடைய வேட்டை நாய்கள் ஐயன் கோவிலடிப் பக்கமாகப் பார்த்துக் குரைத்தன.
மனுசி வட்டுவன் தெருவிலை இரண்டு மூண்டு வண்டில் வரூதுபோலை கிடக்குது.. நான் போய்ப் பாத்துக்கொண்டு எருமையளையும் சாய்ச்சுக்கொண்டு வாறன் எனச் சொல்லிவிட்டு நாய்களையும் அழைத்துக்கொண்டு ஊரை வளைத்துச் செல்லும் அந்த வண்டிப் பாதையை நோக்கிச் சென்றார் சிங்கராயர்.
சிங்கராயர் வன்னிச்சியா வயல் பனைகளினூடாக நடந்துசென்று வண்டிப்பாதையை அடைந்தபோது பாதை வளைவில் நான்கைந்து மாட்டுவண்டிகள் கொடிவிட்டு வரிசையாக வருவது தெரிந்தது.
அவர்களின் முகங்கள் அடையாளம் தெரியுமளவிற்கு வந்ததுமே .. அட கொக்குத்தொடுவாய்க் கந்தையன்.. எனச் சிங்கராயர் தனக்குள் சொல்கையில் முதலில் வந்த வண்டி அவரருகில் நின்றது.
டே கந்தையா அதுக்கு இப்பிடிப் பயந்து ஊரை விட்டிட்டே ஓடினால் வாறவங்களுக்கு அது வசதியாய் அல்லோ போகிடும்.. உயிர்போனாலும் உங்கடை இடத்தை விட்டிட்டு ஒரு முழமெண்டாலும் அரக்கக் கூடாது உங்களுக்கு வெக்கமில்லையோ?..
கந்தையரின் பின் நின்ற வாலிபர்களில் ஒருவன் சிங்கராயரைப் பார்த்து நாங்கள் எங்கடை உயிருக்குப் பயந்து ஓடேல்ல அப்பு.. பொண்டு புள்ளையளைப் பாதுகாப்பாய் ஒரு இடத்திலை விட்டிட்டு உடனை திரும்பி ஊருக்குப் போகத்தான் போறம்.. எனச் சற்றுச் சூடாகவே பதிலளித்தான்.
அச்சா அதுதான் ஆம்பிளக்கு அழகு.. பயந்தால் ஒண்டும் சரிவராது நீங்கள் போங்கோ பொழுதுபடப் போகுது என அவர்களுக்கு விடைகொடுத்து அனுப்பிய சிங்கராயர் திருக்கோணம் வயலில் நின்ற மாடுகளையும் சாய்த்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினார்.
அவர் மாடுகளை அடக்கி ஒல்லைகளுக்குள் எருமைக் கன்றுகளை அடைத்து பட்டி வைலையை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியபோது முற்றத்தில் கவலையும் கலவரமும் மிக்க முகத்துடன் குணசேகரா உட்கார்ந்திருந்தான்.
நம்ம சிங்கள ஆக்கள் எல்லாங் போனதுதானே ஐயா.. இனி முல்லைத்தீவுக்கு நாம போறது கஸ்டந்தானே.. பஸ் ஓட்டமும் இல்தைதானே.. நம்ம நந்தாவதியோடை எப்பிடிப் போறது ஐயா.. நாங் தனிய எண்டால் செத்தாலும் பறுவாயில்லைத்தானே.. அது பாவங் சின்னப் புள்ளைதானே எனக் கலங்கினான் குணசேகரா.
சிங்கராயர் செருமிவிட்டுச் சொன்னார் குணசேகரா இஞ்சை பார் நான் குழுவன் வெட்டிக் காயத்தோடை கிடக்க நீயும் உன்ரை ஆக்களுந்தான் என்னை உங்கடை தோளிலை சுமந்துகொண்டு போய் உயிர் தந்தனீங்னள் ந்ந்தாவதி என்னை புள்ளைபோலை.. உனக்கோ அவளுக்கோ எங்கடை ஆக்களாலை ஏதும் ஆபத்து வருமெண்டால் என்னைக் கொண்டுபோட்டு என்ரை சவத்திலை மிரிச்சுத்தான் ஆரும் உன்னடிக்கு வரவேணும்.. ஒரு பெட்டி தோட்டா வைச்சிருக்கிறன்.. என்ரை நாலு நாயள் காணும்.. நாப்பது பேரைச் சரிக்கட்ட.. நீ ஒண்டுக்கும் பயப்பிடாமல் இரு.. இஞ்சை ஆண்டாங்குளத்துக்கு ஆர் வரப்போறாங்கள் என உணர்ச்சி மேலிடச் சொன்னார் சிங்கராயர்.
அதிங் இல்லை ஐயா நாங் சொல்லுறது.. நீங்க எண்டை அண்ணை மாதிரித்தானே.. நா வாறபோது நாலைஞ்சு மாட்டு வண்டில் போனதுதானே.. அவங்க என்னைப் பாத்திட்டு.. அவங்களுக்கை கதைச்சது எனக்குக் கேட்டதுதானே.. நாங்க சிங்களவனுக்குப் பயந்து எங்கடை ஊரை விட்டிட்டு போறம்.. இஞ்சை ஒரு சிங்களவன் இருக்கிறான்தானே எண்டு கதைச்சது எனக்குக் கேட்டதுதானே ஐயா.. என்னத்துக்கு வீண் கரைச்சல் உங்களுக்கு?
என்று அமைதியாகச் சொன்ன குணசேகரா தொடர்ந்து ஐயா எனக்கு ஒரு யோசினை வந்ததுதானே.. பழையாண்டங்குளம் பக்கம் ஒரு பத்துமைல் காட்டிலை போனால் பதவிய வருந்தானே அது சிங்கள ஆக்கள் இருக்கிற ஊர்தானே விடியப் போனால் மத்தியானம் போயிடலாந்தானே எனக் குணசேகரா கூறியபோது நிலைமையை ஆறுதலாக எடைபோட்டார் சிங்கராயர்.
குடிவெறியும் இனவெறியும் கண்ணை மறைச்சால் நல்லவன்கூடச் சிலசமயம் மிருகமாய் மாறிவிடுவான்.. அதோடை நந்தாவதி ஒரு இளம் புள்ளை எனச் சிந்தித்த சிங்கராயர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவராய் கூறினார் நீ சொல்லுறது நாயந்தான்.. ஆனால் நான் ஆருக்கும் பயந்து உன்னைக் காப்பாத்த ஏலாதெண்டு விடேல்லை.. ஆனால் இவள் புள்ளையை நினைக்கத்தான் எனக்கு நீ சொல்லுறது போலை செய்யிறதுதான் சரியெண்டு படுகுது என்றவர் தொடர்ந்து சரி நீயும் நந்தாவதியும் இப்பவே போய் உங்கடை சாமான்களை எடுத்துக்கொண்டு இஞ்சை வந்து சாப்பிட்டிட்டுப் படுங்கோ.. கிழக்கு வெளிக்க முன்னம் நாங்கள் வெளிக்கிட்டால்தான் மத்தியானமளவிலை பதவியாவுக்குக் கிட்டப் போகிலாம்.. போய் சாமான் சக்கட்டை எடுத்துக்கொண்டு வாருங்கோ என அவர்களை அனுப்பியபோது நந்தாவதி பயமும் துன்பமும் மிக்கவளாய் கலவரப்பட்டுப் போனாள்.
இஞ்சை பார் குணசேகரா நீயா நானோ லெச்சனுக்குத் துண்டுபோடப் போகேல்லை... ஆனால் எலெச்சன் கலவரம் இந்தக் காட்டுக்கைகூட வந்திட்டுது... எல்லாம் இந்த லெச்சன் கேக்கிறவங்கள் செய்யிற வேலை குணசேகரா.. கிராமச்சங்க லெச்சன் வந்தால் சாதிப்புறிவு ஊர்ப்புறிவு சொல்ல சனத்தைக் கிளப்பிவிடுவாங்கள்.. யாழ்ப்பாணத்தான் வன்னியான் எண்டு பிரிவினை செய்வாங்கள்.. பெரிய லெச்சனிலை சிங்களவன் தமிழன் எண்டு சொல்லிச் சனத்துக்கு விசரேத்தி துண்டுபோடப் பண்ணி வெண்டு போடுவாங்கள்.. இந்தப் பேய்ச்சனம் வெட்டுக் குத்திலை இறங்கி அழிஞ்சுபோகுது என்றார்.
அது சரிங் ஐயா நம்மடை ஆக்களுங் இந்தமாதிரித்தானே.. ஆனா இந்த றஸ்தியாதிக்காறன்தானே இந்தக் கூடாத வேலை எல்லாங் செய்யிறது.. எல்லாச் சிங்கள ஆக்களுங் கெட்வங்க இல்லைத்தானே ஐயா.. மிச்சங்பேர் நல்லவங்கதானே எனப் பதிலளித்தான் குணசேகரா.
அவனுடைய வாலிப உடலின் வாடை அந்தச் சாறத்தில் மணக்கவே அதைத் தனது மார்புடன் அணைத்து ஆறாய்க் கண்ணீர் பெருகப் படுத்துக்கொண்டாள் அவள்.