sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இவ்வா றிராமனும் பரதனும் ஒருவருக்கொருவர் முறையே முதலிற்கூறிய விவகாரங்க ளேற் கொணாதனவாய் மறுத்து விலக்கியவர்கள் இறுதியிலெடுத் துரைத்த நியாயத்தாலிணங்கி யிசைவதற்கு இவர் பின் னையகூற்று முன்னதின் வேறுபட்டதும் வலியுங் தகவும் வாய்ந்ததுமா யிருத்த லின்றியமையாத தென்பது விசத மன்றோ?
இராமன் பின் உந்தைசொல் மரபினால் உரனில் நீ பிறந்துரிமையாதலால் அரசு நின்னதென்னச் சுட்டிய நியாயத்தால் தந்தைநாடு தனக்காமென்பதும் பரதன் கருத்தாகக் காட்டினர் கம்பர்.
எனவே முதற்பிறந்ததால் இராமனெய்த வேண்டுமரசு தாய்க்கு வரமாத் தந்தைதந்த ஆணையால் தனதாகாதென்று துணிந்து நின்ற பரதன் தான் பிறந்ததா லுரிமையெய்தும்படி தந்தை சொன்னதொருசொன் மரபுண்மையை இராமன் சொல்லக்கேட்டதும் நாடு தனதாமாறுகண்டு உடையனான தானே தமையனுக்கு அதைத் தருவதற்கு முன்வரலாயினான்.
தமையனுக்குத் தான்தருமுன் தனதுடைமை அறத்தாறழுங்கா நல்லுரிமை யானாலன்றித் தருமத்தின்தேவும் செம்மையின் ஆணியுமான பரத னிராமனுக்குத் தான் அரசு தருவதாகப் பேசத் துணியானென்ப தொருதலையன்றோ?
பிறந்த தன்மையாற் பரதனுக்கே அரசுரிமையமையத் தசரதன் சொல்லிய பழைய சொன்மரபுண்டென்றும் எடுத்துரைத்து அதுவரை யிணங்காப் பரதன் தூயமனதை யறத்துறைகாட்டி இராமனிணக்கியதாகக் காண்பாம்.
இதனாற் றசரதன் கைகேயிக்குக் கேட்கத் தந்த வரச்சொல் வேறு பரதனுக்குப் பிறப்பா லரசுரிமையாம்படி சொன்ன மரபுச்சொல் வேறு என்று தெளிகின்றோம்.
முன்னதை அறங்கொல்லும் பழிதருவதாய் வெறுத்து மறுத்த தருமத்தின்தேவான பரதனே பின்னதை நெறிமுறை திறம்பா அறத்துறை நிற்பதா யங்கீகரிக்கின்றான்.
அவ்வாறு அவன்பிறந்ததனா லுரிமையெய்தும்படி தசரதன்சொன்ன மரபுடைச்சொல் யாதாயினுமாகுக அச்சொல் பரதன் பிறக்குமுன் சொன்ன சொல்லாதல் வேண்டு மென்பதுமட்டும் வெள்ளிடை மலையாம்.
அன்றேல் இராமன் பிறப்பால் உரிமைபெறாது அறத்துறையாற் பரதனுக்கரசு பிறப்பு உரிமையாமாறில்லை ஏனெனில் இராமன் பிறந்துரிமை யெய்தியபின் தந்தை சொன்ன எச்சொல்லாலும் அரசுரிமையை இராமனுக்கு விலக்கித் தான்கொள்வது நீதியிற்றிறம்பி அறங்கொன்று தின்பதாகு மென்னுந் துணிவுடைய பரதன் தாதை தன் தாய்க்கு வரமாயளித்த சொற்கேட்டு மதனைக் கடக்கொணாப் பழியாக்கருதி அறவே வெறுக்கின்றான் பின் னிராமன்வாயில் இம்மரபுடைச் சொல்லுண்மை கேட்டுப் பிறப்பாற்றனக்கு அரசுரிமையாவது கண்டு அறத்துறையிலது தனதாகலாற்றான் ஏற்கின்றான் ஏற்ற தன்னுடைமையை அற்புக்கையுறையாகத் தமையனுக்குத் தான் சமர்ப்பிக்கத் துணிகின்றான்.
பிறந்து நீயுடைப் பிரிவில் தொல்பதம் அயோத்தி அரசு என்ற பரதன் கூற்றை அறமாக்கொள்ளாத இராமனும் முன் தன் தந்தை தந்ததோர் அறம்வழா மரபாக்கச் சொல்லுண்மையும் அதனால் அரசு பரதனுக்கே பிறப்புரிமையாவதும் தம்பிக்குத் தெரிவித்து அதன்மேல் அறமுறையா லரசனுக்குரிய பரதன் தன்பால் உழுவலன்பால் உவகையோ டுதவ மறுக்கொணாது தான் அதைப் பெறுவதற் கிசையலுற்றான்.
பிறப்பால் இராமனுக்கின்றிப் பரதனுக்கே அறத்தா றரசமையும் மரபு வழுவாததோர் பண்டைச் சொல்லுண்மை ஈண்டுப் பசுமரத்தாணியாக வலியுறுத்தப் படுகின்றது.
தயாமுதலறமான இராமன் நியாயமத்தனைக்குமோர் நிலையமான பரதன் புனித மனமிசைய இறுதியிலெடுத்துரைத் திணக்கிய மரபு வழா அறமமைந்து பொருள்பொதிந்த தசரதன் சோரொணாச் சொல்லுண்மையைத் தாசரதி வாய்க்கேட்டு அவன் தெருட்டத் தெளிந்த பரதனுடன் நாமுஞ் சிறிது தெளிவு காணபாம்.
வரதன் வரத்தால் அரசு நினதென்ற தமையன்சொல் தகவிலதாக விலக்கி மன முளைந்த பரதன் பின் தந்தைமுன்சொல் மரபினால் அவனுடைத்தரணி நின்ன தென்றியைந்த தன்மையை இராமன் காட்டக் கண்டு நாடுதனதாக் கொண்டான்.
அதுவே போல் தெய்வக் கற்பினளாய கைகேயியின் வரன் முறை அறத்திற்பதிந்து சலியாது நின்ற தூயசிந்தையும் மந்தரையிறுதிக் கூற்றாம் மேற்கவிக் கருத்துணர்ந்த பிறகே திரிவதாயிற்று.
அதனால் அரசு பரதனுக்கே பிறப்புரிமையென்பதையும் இராம னுள்ளிட்டார் பிறர்க்காமாறில்லை யென்பதையும் தெரிவிக்குமோர் சொன் மரபையே இக்கவியும் சுட்டினதாக வேண்டும்.
இதுவரை கம்பர் கவிகளையே கொண்டு இம்முடிபு கண்ட நாம் இனி இது சம்பந்தமாய் வடமொழியில் வான்மீகர் சொல்லுமிடங்களையுஞ் சிறிது கவனிக்கப் புகுவாம்.
சொற்கள் சிலவற்றை எவ்வாறு மாற்றிக் கூட்டிக் குறைப்பினும் பொருளளவில் இச்சுலோகக் கருத்திதுவாகவே அனைவர்க்கும் ஒப்பமுடியுமென்பது இதுவரை வெளிவந்த எல்லா வான்மீக மொழி பெயர்ப்புக்களாலும் விசதமாகும்.
தன்னைத் தேடிக் காடுபோந்த பரதன் பரிதாப மாற்றி நாடவனதாமென் றவனைத் தேற்றுமிடத்தி ராமன்வாயெழுந்த திவ்விருகவிக் கூற்றும் முறையே முன் இராமன் கூறிப்போந்த பல நியாயங்களையும் ஒவ்வாத பரதன் இது கேட்டதும் நாடு அறத்துறையிற் றன்ன தென்பதை மறுக்ககில்லனா யேற்பவனாகிறான்.
கம்பரைப் போலவே வான்மீகியும் இவ்விடத்திற் பிறப்பாற் பரதனுக்கே அரசுரிமையாக்கந் தருவதோர் தசரதன் மரபுடை முன்சொல் உண்மையை இராமன்வாய்ப் பெய்தமைத்து வைத்துள்ளார்.
ஆனால் புதைபொருளாக விசாரித்தாய் பவரறியும்படி கம்பர் விட்டுவைத்த அத்தொல்லறச் சொல்லின் இடம் பொருள் காலம் இயைபொடு பயன்களை இச் சுலோகக்கருத்தை ஊன்றி விசாரிக்குமுன் நாம் தெளிந்து கொள்ளவேண்டிய தொன்றுண்டு கன்யா சுல்கம் என்ற சொற்றொடரும் அதன் பொருளும் கவனிக்க வேண்டும்.
பெண்டிர்க்குப் பெற்றோர் அவர்சுற்றத்தார் வேட்போர் அவரொக்கல் நட்பாளர் பலரும் மணங்கருதித் தருங் கொடைப்பொருளும் மணவினை கருதாமலே தரப்பெறும் திருவும் தந்தொடர்புடைச் சுற்றத்தார் இறந்தவரிடமிருந் திறங்கப் பெண்டிர் பெறுநிதியும் தம் தாளாண்மை முதலியவற்றாற் றையலார் தாமே யீட்டுந் தேட்டும் இன்னு மெனைத்துவகையானும் அவரடையு மெப்பொருளும் வகைமுறையால் வெவ்வேறு பெயர் பெறினும் தொகை நிலையிற் சீதனம் எனும் பொதுப் பெயர்க்குரிய தாகும் எனினும் சிதன ஸ்திரீதனமெல்லாம்.
தசரதசக்கிரவர்த்தி கைகேயியைத் தான் விரும்பி வேட்குங்கால் தன் அயோத்தியரசாக்கத்தை அவளுக்குச் சுல்கமாகத் தந்தனன்என்று வான்மீகியின் மேற்கவிதை தெரிவிக்கின்றது.
மணமகளான கைகேயிக்காக அவள் தந்தையான கேகயமகாராசனிடம் தசரதன் சுல்கப் பிரதிஜ்ஞை பண்ணித் தந்ததாக வான்மீகி விசதமாகக் கூறியுள்ளார்.
ஆகவே ஆரியதர்ம சாத்திரக்கிரமப்படி அயோத்தியரசு அன்றுமுதல் கைகேயியின் சுல்க சீதனச் சொத்தாகி தன்னிலையிற்றசரதனுக்கு அவ்வரசில் எவ்வித சுவாதீனமும் ஏற்படுமாறில்லை.
முற்றுடைமை யாட்சி முறைக்கதிபனான தசரதனாற் கைகேயிக்கு அவளை அவன் மணக்குங்கால் சுல்கதிரவியமாகப் பிரதிஜ்ஞையுடன் பாத்தியப்படுத்திக்கொடுக்கப்பட்டுளது.
கேகயர் கோன்மகள் பயந்தபிறகு பரதனும் அடுத்த கிரமவாரிசான யுதாஜித்தும் உயிருடனிருக்க அயோத்தி யரசுக்குத் தசரதன் உடையவனுமில்லை அதை யவன் கோசலைமகனான இராகவனுக்குக் கொடுக்கும் பெற்றியு மில்லை.
அன்றி முந்திய சுல்கப் பிரதிஜ்ஞையைக் குறியாது தசரதன்பால் வரமாகப் பிந்திக்கைகேயி கேட்டுப் பெற்ற சொல்லையே இக்கவி சுட்டுவதாகக்கொண்டால் வரதன் ஆணையால் வையம் சரதம் நின்னதே என்ற இராமன்சொல்லை யேற்கொணாதாய் வெறுத்த பரதன் தூயமனதை இணக்கும் நியாயம் பொதிந்திலதாகும்.
நின்னதென் றியைந்த தன்மையால் அதன் பிறகு உரனில் நீ பிறந்து உனக்கு உரிமையாதலால் அவ்வயோத்தி அரசு நின்னதே ஆள்க என்று பரதனுக்கு இராமன் முன்வரலாறும் அதன்வழி அரசு அவனதாதலும்.
இவ்வாறு பரதனுடைமையை அவனில்லாதபோது அவன் அறியாமலே பிறர்க் காக்க முயலுந் தயரதனைத் தடுக்காமற் கணவன்விருப்பே தன் கடனாக் கருதி இராமன் நன்மையையே எப்போதும் விரும்பின கைகேயி பரதனுரிமைமறந்து இராமன் அரசு பெறுவதையே விரும்புவதால் பரதனுக்குத் தாயும் தீங்கிழைப்பவளாவள்.
அரசுக்குரிய பரதனுரிமையைக் கேவலம் பட்சமிகையால் இராமனுக்குத் தசரதன் தர நினைப்பதாயும் அதைத்தடாமற் கைகேயியும் உண்மையுணராது மகிழ்வதாயும் மந்தரரைவாயால் வான்மீகர் தந்திருக்கன்றார்.
இனி தசரதன் சுல்கச் சூளால் விவாக காலமுதற் கைகேயிக்கும் அவள் தநயனாய்ப் பிறந்தது முதற் பரதனுக்கும் அறமுறையால் அரசு உரியதாயிருக்கவும் அவ்வுண்மை யறிந்த கோசலை அரசாக்கம் தன் மகனை அடையப் பெரிதும் அவாவுகின்றாள் முதுமையில் முதற் பிறந்த இராமனே பரதனைப்போற் பலகாலும் பிரியாம லிடையறாதுடனுறையத் தசரதனுக் கவன்பாற் காத லளவிறந்து வளர்வதாயிற்று.
அறிவும் ஆற்றலு முடையகோசலை தன் விருப்பத்திற்கு அரசன் பெருங்காதல் அருந்துணையாவது கண்டு அதனைப் பேணிப் பெருக்கிப் பரதனுக்குரிய பூதலமெல்லாம் தன் மகனுக்கும் தனக்கும் உடைமையாமாறு தன் விரியுஞ் சிந்தையால் விழைந்து சூழ்கின்றாள்.
அவள் சூழ்ச்சியும் அரசன் மகவாசையும் சேர்ந்ததன் பலனாய்ப் பரதனில்லாதபோது இராமனுக்கு முடிசூட்டுவிழாக் குறிக்கப்படுகின்றது.
இவ்வாறு பரதனுரிமையான அயோத்தியரசை அவனறியாது இராமனுடைமையாக்கித் தன் சூழ்ச்சியால் வாழ்க்கை பெற்று மகிழும் கோசலையின்றிறத்தை வியந்து வாழ்ந்தனள் கோசலை மதியினால் என மந்தரை வாயோடு கூறியதனோடமையாது இராமன் கோமுடிசூடும் நன்மாற்றத்தைக் கேட்ட கோசலை மகனாக்கங் கேட்ட ஈன்றாளேபோல உளமுவப்ப தல்லாமல் அவ்வாக்கத்தைத் தன் மதியினாற் கூட்டு வித்ததன் ஆற்றலையும் நினைந்து அறிவால் இன்புற்றனள் என்பதைக் குறித்தே கம்பர் கூனி எனத் தன் கூற்றாயும் விரியுஞ் சிந்தனைக் கோசலை எனக் கூனி கூற்றாயும் கூறி வைத்துள்ளார்.
உன் வயிற்றுதிக்கும் ஒரு மகற்கெனவே கொடுத்த பேரரசு இராமனன்ன உன் தொடர்பற்ற பிறர்க்காவதில்லை எனும் மந்தரை மாற்றங் குறித்த கம்பர் கவிக்கருத்தை இதே சந்தர்ப்பத்தில் வான்மீகர் கூனி வாய்க்கொடுத்துள்ள வாக்கியமும் வலியுறுத்துகின்றது.
இராச்யத்தில் உரிமையுள்ள பரதரைக் கண்டு நமக்கு அது கிடைக்குமோ மாட்டாதோ என்று அஞ்சும் இராமருடைய அச்சத்துக்கு நான் அஞ்சுகின்றேன்ஏனெனிற் பயந்தவரிடத்தினின்றே பயமுண்டாவது இயல்பன்றோ?
வான்மீகர் விளங்கவைத்த உண்மையை இதனினும் விசதமாக்குவது கூனியின் இறுதிக் கூற்றாய்த் தேவி தூய சிந்தையைத் திருப்பியதான கமபர் கவி தசரதன் பரதனுடைமையைப் பறிக்க முயலவும் தடுத்தற்குரிய நீ தடாமற் பார்த்திருப்பதால் கெடுத்தொழிந்தனை உனக்கரும் புதல்வனை கிளர்நீர் உடுத்த பாரகம் உடையவனா யிருந்த தசரதன் உன் வயிற்றிற் பிறக்கும் ஒரு மகற்கெனவே முன்சுல்கமாகப் பிரதிஜ்ஞையுடன் கொடுத்த அயோத்திப் பேரரசு உன் வயிற்றுதித்த பரதனாமொரு மகனுக்கும் இருவழியும் பேரரசர் மரபின் வந்த உபய குலோத்துங்கனான அப்பரதன் குலக் கோமைந்தர் தமக்கும் அவனும் அவன் வழித்தோன்றினாரும் இல்வழிஅடுத்த சுல்கக்கிரம வாரிசான உன் தம்பி யுதாஜித்துக்கும் ஆவது அறமுறையாகும் இவரல்லாப் பிறர்க்காவது அறமில்லைஎன்று முன் சுல்கப் பிரதிஜ்ஞை வரலாற்றுண்மை யெடுத்துரைத்து அதனை மறந்து வரன் முறைக் கிரமத்தில் இராமனுக்காம் அரசை அன்று அவனுக்குத் தசரதன் தரப்போவதா யெண்ணி அன்னானாக்கத்தில் மகிழ்ந்த மங்கையை மந்தரை தெருட்டி பரதனுரிமையைப் பாதுகாத்து அரசன் பிரதிஜ்ஞையையும் அறத்துறையையும் நிலை நிறுத்துங் கடன் நின்னதேயாகும் என்று அவட்கு அறிவுறுத்துவாள் கூற்று இது இப்பொருள் தெளியுங்கால் இக்கவியிற் சொற்களினமைவும் கூனி கைகேயி சம்வாத முறை முன்பின் கதையொழுக்குக் கவிகளோடித னியைபும் விசதமாவதோடு வரலாற்று முறையும் கைகேயி கற்புடைக் காதற்கடனாற்றுமியல்பும் இச் செம்பாகப் பொருளோடு இனிதியைவதாகும்.
இராமனுக்குத் தரும் அரசாக்கம் ரதனுக் காமாறில்லை அதனால் அவன் முடி சூடுதலைத் தடுக்க விரைதிஎன்று கூனி கூறியதா முன்கொண்ட பொருளுக்கு நாம் கண்ட இடர்ப் பாடொன்றும் ஈண்டில வதோடு பரதன்பாற் பரிவேனும் இராமன் பாற்பட்சக் குறைவேனுமின்றி நிறை கற்பினிலைத்த காதல் காரணமாகமட்டும் மந்தரை மாற்றம் மனங்கொளற்கிசைந்த தேவியின் தூய தன்மைக்கும் அவள் தெய்வக் கற்புக்கும் இதுவே பொருந்துவதாகும்.
கைகேயிக்கு விவாக காலத்தில் அயோத்தியைத் தசரதன் சுல்கமாகத் தத்தஞ் செய்த போது அவனுக்கு அரசு தனி முற்றுரிமை பிந்தித் தன் முதல் மைந்தனுக்கு அதைக் கொடுக்க விரும்பினபோது தசரதனுக்கு நாட்டிற் சொந்தமெதுவுமில்லை அதனால் அதை அவன் கொடுக்க அருகனுமல்லன்.
வான்மீகி விளக்கிய சுல்கப் பிரதிஜ்ஞைச் சொல்லையும் அதன் அறப்பயனீடுகளையுமே யீண்டுக் குறிப்பதானால் மட்டும் இக்கவியிற் கெடுத்தொழிந்தனைஉடையவன் ஒரு மகற்கெனவே கொடுத்தபேரரசுஅவன் குலக் கோமைந்தர் தமக்கும்அடுத்த தம்பிக்குமாம் பிறர்க்காகுமோ என்ற பல தொடர்களுக்கும் அவ்வவற்றிற்கியல்பும் இயைபுமான பொருள் கிடைக்கும் அல்லாக்கால் இவையனைத்தும் பொருந்தா வெற்றுரைகளாய் முடியும்.
அதுவே போல் இவ்வுண்மை வரலற்றின் குறியீடாக் கொண்டாலன்றி வாழ்ந்தனள் கோசலை மதியினால்விரியுஞ் சிந்தனைக் கோசலைஆற்றல்சால் கோசலைறிவு மொத்ததால்பரதனைக் கடிது போக்கிய பொருளெனக்கின்று போந்ததுதந்தையும் கொடியன்தாயும் தீயள் என்ற பல கவித் தொடர்களும் பொருளின்றி நின்றுவற்றும்.
இந் நலங்களைச்சுட்டிக் கூனி முன் கூறியவனைத்தையும் உளங்கொளாது சீறிய உத்தமி தான் நினையாத தசரதன் சுல்கப் பிரதிஜ்ஞையைக் கூனி வாய்க்கேட்டதும் பிறிது பேசாது மனமழிந்து மாழ்கலாயினள்.
கழிபெருங்கா தற்குரிய தன் கணவன் அழிவறம் பேணிப் பழிவினை சூழ்வனெனக் கனவிலுங் கருதுகிற்றிலள் உயிரோவியமனைய இராமன் பாலளவிறந்த அன்பால் நாயகன் தீவினை நயந்து செய்வ துணர்ந்ததும் தெய்வக் கற்பினள் தூய சிந்தை தெருமரலுற்றது.
அறனிழுக்கா தல்லவை நீக்கி மறனிழுக்கா மானமுடைய பேரரசன் காதன்மை கந்தாக்கொண்டு மகவாசையால் வஞ்சிக்கப் பட்டஞ்சுவதாம் அறம் துறந்து செய்தக்கவல்ல செயத் துணிந்து நின்ற நிலையுணர்ந்ததும் நெஞ்சுடைந்து நினைவழிந் தயர்ந்தாள்.
பிறர் பழியும் தன் பழியாப்பேணி விலக்கும் நாணுக் குறைபதியான நங்கை தன்னுயிர்க்குயிரான தசரதன் தன் தொல்லைச் சொல்லறம் துறந்து பாவமும் பழியுந்தருஞ் செயலை ஆவலுறுவதாக அறிந்ததும் அவலமெய்தினள்.
தாய்கையில் வளர்ந்திலன் தவத்தால் தான் வளர்த்து வந்த இராமன பிசேகத்திலழுக்காறற்றுவந்த கைகேயி தன் தலைவன் மகன்பாற் காதலேதங்கைக் கொண்டு.
அரியகற் றாசற்ற தன் கணவன் பாலும் வெளிறின்மை அரிதெனக்கருதா மனமாண்புடைய கைகேயி அறம் பிறர்பாலு மோம்பு மரசன் தீமையைத் தானே செய்யுமாறு அவன் அறிவைச் சிதைத்துப் பேதைப்படுக்கு மிழவூழின் திறமறிந்து தியங்குவதியல்பன்றோ?
தெய்வமெனத் தான் கொண்டுநின்ற கணவன் தீவினைநயப்பன் எனக் கேட்டு அவ்வின்னல் தன் உள்ளத்தின் ஊன்ற உணர்வுற்றிலள் ஒன்றும் தசரதனின் இப்புதுநிலை அவள் செவ்விய மனதைக் கவ்விப் புண்படுத்தியது.
தன்னுள முறைந்த தலைவ னறவுருவப் படம் அவன் மருட்கைச் செயலெழுப்பிய இருட்புகையுண்டு மாசு படவும் மங்கை உயிரற்ற ஒவியம்போ லுணங்கிக் கோடிழந்த கொடியென்ன மறுகலானாள்.
மன்னறத்தையும் தன்னையும் வஞ்சித்து வேந்தன் மேற்கொண்டு நின்ற செயல் கண்கூடாக் கண்டபிறகு மந்தரையை வைது பயனில்லை யென் றுணர்ந்தாள்.
தன் நெஞ்சிலற நிலை தலைநின்ற காதற்கணவனின் வீழ்ச்சி காணப்பொறாது நைந் துள மயர்ந்த தேவி உற்றது முறுவது மெண்ணித் தெளிய லுற்றாள்.
தசரதன் தனதெண்ணமுடித்து அறங்கொல்லும் பாவமும் தரணியிற்பழியு மெய்தாமற்றடுத் தோம்பும் தன் காதற்கடனாற்று மறனும் அதுமுடிக்கும் வினையும் வினையாடல் நெறியு முறையே தன் மனத்தூன்றிவகையறச் சூழ்ந்து தெளிந்து செயத்தக்க தேர்ந்தெண்ணித் துணியலானாள்.
கற்புறழ்காதல் கவினுமுளக்கைகேயி தன் கணவன் காதல்நிலையும் அதன் விளைவும் தன் கற்பறமும் சிந்தித்து செய்வினை தேர்ந்து தன்னறம் தழையு மறிவாற்றளர்ச்சிநீக்கி வாளாவருந்தும் கையறவு களைந்து அறத்துறையிற் றாளாண்மை மேற்கொள்வாளாயினள்.
தன்சோர்வும் தான்வளர்த்த காதற்றிருமகன் இராமன்பாற் பரிவும் தன் கற்பறக்கடனாற்றுதற் கிடையுறச்சகியாள் தன்காதற்கிழவன் பழியொடு பாவமெய்தி அறங்கொன்றழிவதைத் தடுப்பதே தன்னொரு கடனாக் கருதி நிற்பாள்.
தசரதன்பா லன்பும் அவன்பழியில் நாணும் யார்மாட்டும் ஒப்புரவும் அறத்துறையிற் கண்ணோட்டமும் எஞ்ஞான்றும் வாய்மையும் குன்றாக் குணக்குன்றான கைகேயி அன்பு நாணொப்புரவு கண்ணோட்டம் வாய்மையோ டைந்துசால் பூன்றிய தூண் ஆவளன்றோ?
அதனாற் றாழாது பிரதிஞ் ஞாபங்க தோஷத்தினின்றும் கொழுநனைக்காத்து அவன் முன் மரபுடைச் சொல்லையும் அறநெறியையும் ஓம்பல் அவன்பால் நிறைவளர் காதலுடைய தன்கற்பறக் கடனாக் கண்ட கைகேயி அக்கடனாற்ற இராமாபிசேகம் நடவாது இடைநின்று தடுப்பதன்றி வேறுவழி காணாமையால் தானதனைத் தடுக்கத் துணிகின்றாள்.
துணிந்ததும் செயன்முறைதெளிந்து தன்காதற்றனிக் கிழவனான தசரதன்பாற் பழிவிலக்க அவனிடம் தான் முன்பெற்று வைத்த வரங்களை முன்னிட்டு அரசை அவன் முன்மரபுடை யறச்சொல்லால் அதற்குப் பிறந்துரிய பரதனதாக்கவும் எனைத்தானும் அதற்குப் பங்கமேற்படாது காக்கவும் ஆவன தேர்ந்து முகுவும் ஒர்ந்து செயல் சீர்தூக்கி வினைமேற்கொள்கின்றாள்.
உண்மையை வெளிப் படுத்திக் கணவன் சொல்லறம் பேணுவதொன்று அன்றிக் கையறவு பூண்டு தான் வாளா விருப்பதொன்று இரண்டும் தேவி தூய சிந்தைக்கு உகந்தவன்றே.
குறித்த திருநாளை வெறு நாளாக்காவிடின் தசரதன் பழியொடு பாவமேற்பது சரதமெனத் தெளிந்தபின் யாது செய்தும் அறந்திறம்பாதவனை நெறி நிறுத்தல் நிவர்த்தியற்ற முதற் கடனாக் கொண்டாள்.
எனினும் உண்மை வெளிப்பாட்டுக்குத் தானுடம்படுவது காக்கக் கருதிய பழியைக் கணவனுக்குச் சேர்ப்பிக்கும் உறுதியான வழியாமெனக் கண்டாள் என் செய்வாள்?
அதைத் தடுக்கக் கருதி அவன் மரபுடை முன் சுல்கபிரதிஜ்ஞை அறச்சொல்லுண்மையை வெளிப்படுத்தின் இராமன் அபிசேக மட்டும் நடவாது நிற்கும்ஆனால் தன் சொல் மறந்து நெறி துறந்து முறையிறந்தான்என்னும் பழியினின்றும் தசரதன் தப்புமாறில்லை.
தன் மகனாக்கமே இராமாபிசேகத்தை நிறுத்தத் தேவியைத் தூண்டியிருப்பின் ஒருகால்தான் முன்னைய சுல்கச்சூளும் அதனாற் பரதன் பிறப்புரிமை வரலாறும் கூறி அவனுக்கு அரசு பெற முயலக்கூடும்.
பரதன் பாற் பரிவு பற்றிக் கைகேயி அரசிரக்க நினைத்தாளல்லள் நினைக்கவுமொல்லள்என்பதை மேல் அவள் குணநலங் குறித்த பல கவிகளால் ஆராய்ந்து தெளிந்துளோம்.
காதற் கிழவனைப் பாவமும் பழியும் அணுகாவாறு காத்தலொன்றே அவள் கற்புறு சிந்தைக் காதற் கருத்து உண்மை வெளிப்படின் முன்னாளின் மன்னவன் கேகயனிடம் அறச்சூழ் செய்த தறியா மாந்தர் பலரும் அம்மரபுடைச் சொல்லறந் துறந்து கழிபெருங்காதன்மிகையால் தன் முதன் மகனான இராமனுக்குத் தசரதன் தனக்குரிமையில்லாது பிறந்துரிய பரதனுக்குடைமையான தனியரசை அவனை நாடகற்றி அவனில்லாதபோது அளிக்க முயன்றனன் என்று அரசனைப் பழிப்பதற்கு இடனாம்.
தன் கணவனுக்கு எவ்வகை யூறும் எவ்வவுமின்றிக் காப்பதையே காதனிறைக்கடனாக் கருதியுள்ள கைகேயி இவ்விரண்டுக்கும் உடம்பட இசைகிலள்.
மன்னரும் மற்றைமக்களும் வந்து கூடியபின் என்ன சொல்லி இராமாபிசேகத்தை நிறுத்தித் தன் காதலன் புகழொடு சொல்லறமும் நிறுவலாகுமென்பதே அவள் மனங்கவர்ந்த கவற்சியாகும்.
முதுமையில் முதற்பெற்ற மகவாசை மயக்கத் தன் சொல்லறந் துறந்த தசரதன் பாவத்துக்குப் பழி யவனையடைய வேண்டும் அன்றேல் அவற்கினியார் பலிபெற்று அவரையேனும் சாரவேண்டும்.
பொருகளத்தும் புரவலனைப் பிரிந்திருக்கச் சகியாது அவன் தேரிற் சாரதியா யமைந்து தன்னுயிரு மவன் வெற்றிக்குச் சமயநேரிற் பலிகொடுக்க மணந்த சிறுபருவத்தே துணிந்து நின்ற நிறை காதல் நிறையுடையாள் முன்வேட்டவன் வெற்றிக்குயிர் கொடுப்பாள் இன் றவனறப்பெற்றிக் குயிரினு மோம்பத் தகுந் தன் புகழை அவனலங் கருதித் தியாகிக்கத் துணிவது அவள் அறங்காழ்த்த நல்லியல் நீர்மைய துன்றோ?
தம்மில் தமக்கினியார் தாம்வீழ்வார் எனவே தம் உண்மைக் காதலர்க் கூறு நீக்கி அவர் நன்மை கருதி உயிரையும் உற்றவிடத் துயிரினினிய மானத்தையும் உதவுவதே நல்லறமாக் கொள்வாருயர் வுள்வார்.
அறமும் காதற்கிழவன்பால் அன்புமன்றிப் பிறிதறியா உள்ளமுடைய கைகேயி தன் கணவனுக் கூறு தவிர்ப்பான் தன் புகழைப் பரித்தியாகிக்கத் துணிவதில் விந்தையில்லையே?
அவன் பழியஞ்சி அவ்வுண்மையை மறைப்பின் ஒன்று இராமன் முடிசூடித் தசரதன் தவறுடையனாக வேண்டும் அன்றேல் அவ்விழவை நிறுத்திய பழியொருவர் சுமக்கவேண்டும்.
சம்பரன் போரிற் புண்பட்டுக் களைத்து மயங்கிய தன் கணவனுயிரோம்பித் தன்னுயிரைப் பேணாது இரவனைத்தும் ஊக்கத்துடன் தேரில் அவன் இறவாமற் காத்தகாலைத் தசரதன் விரும்பித் தந்த வரமிரண்டையும் அவன் வழித்தன்றித் தனக்கென ஓர் நலம் அறிகிலாமையால் இதுவரை உபயோகப்படுத்திலாதாள் இன்று அவனறம் பேணுவதற்குரிய கருவிதுருவுவாள்.
தன்னெண்ணத்திற் கிடைநின்று தடை செய்வதற்குக் கைகேயியை வைது வெறுத்துறுத்த தசரதன் தன் பெருவெகுளிக்கிடையும் அவளை நோக்கி நீ எப்பொழுதும் எனக்கு நன்மையையே விரும்பும் சுபாவமுடையவள்.
அறஞ்சூழாது தன் மகவாசையால் தன்னை யொன்று பாவம் அன்றேற் பழிக்கிலக்காக்கி நின்ற மன்னனைப் பாவம் நீக்கிப் பழியும்விலக்கிப் பாதுகாக்க விரும்பிய பெருந்தேவி அவனாற் பிழைக்கப் பட்ட அறத்துக்குத் தன் புகழையே இரையாக்கத் துணிகின்றாள்.
புறவினுயிரோம்பத் தன்னுடலரிந்துதவிய மானவன் வழிப்பிறந்த மன்னன் அறமனையாள் தன் புருசன் புகழோம்பத் தான்பழி சுமக்க அஞ்சுவளோ?
இவ்வாறு மந்தமதிவிருப்பால் தசரதனெய்த விருக்கும் பாவமும் பழியும் நீக்கி அதனாற்றன் கற்பும் கணவனறத்தொடு புகழுங் காத்து அவனறஞ் சான்றமரபுடைச் சொல்லும் ஓம்பத் துணிந்தவழி பழிக்கும் அஞ்சித் தளராது நிறைக்கடனை நெஞ்சறிகரியாய் நெறியாற்றித் தன் பெண்மையறம் பேணுங் கைகேயி தற்காத்துத் தற்கொண்டாற் பேணித் தகைசான்ற சொற்காத்துச் சோர்விலாள் பெண் என்னும் பொய்யில் புலவன் பொருளுரைக்கு முற்றுமுதலிலக்காக நிற்றற் குரியள்.
இவ்வாறு மன்னவன் முன்சொல்லறம் திறம்பாமற் காத்தலை மேற்கொண்ட மங்கையர்க்கரசி பாவமொடு பழியும் அவனையணுகாவண்ணம் வினைசூழ்ந்து துணியலானாள்.
தனக்கவன் முன் கொடுத்துவைத்த வரமிரந் திராமனபிசேகத்தை நிறுத் துவதாற் கொடும்பழி தனக்கும் பெரும்புகழ் மன்னனுக்கும் வளர்வதோர்ந்தாள்.
மகவாசையால் பேதை பெற்றிருந்த வரங்கோலிப் பரதனுக் கரசிரந்தாள் தந்த தன்சொல் மாற்றவாற்றாத் தகையாளன் தசரதனாகையால் அவள் கேட்டதை மறுக்க அஞ்சி வண்மை எஞ்சாது வளர்த்து வள்ளல் துஞ்சுவதானான் என்று எவரும் அன்றுமுதற் பேசலானார் பெண்டிர் பேரரசி.
பெண்ணற மோம்பித் தானே விரும்பிப் பெரும்பழி தேடிக் கொண்டாள் மன்னவன் புகழை மாசுபடுத்தும் இம்முன் வரலாற்றுண்மையை அவன் நலம்விரும்பி மறைக்கத் துணிந்த தேவி தானே அவனிடம் வரமிரந்து மகவாசையால் மதிமயங்கித் தசரதன் வரந்தரத் தாழ்த்தபோது அறங்கூறி வற்புறுத்தி வாங்கலாயினள்.
அனைவருக்கும் உண்மையை மறைத்து தன் ஒரு மகன் பரதனுக்கு அரசுதர விரும்பித் தானே வரமிரந்து மன்றாடி வாங்கினதாய் அறிவிக்கத் துணிந்தாள் வேந்தன் புகழோம்ப வேறுவழி காணாக் கற்பரசி.
தசரதன் அறப்புகழ் நலத்தையே விரும்பு மவட்கு அவ்விருப்பம் அரிது முடிவதாயின் அதற்கு அஞ்சிச் சோர்ந்து எளிது வழி தேடிப் பெண்ணறம் பிழைப்பளோ பெருந்தேவி.
பரிந்தோம்பிக் காக்கத் தகும் மனையறஒழுக்கத்தின் ஒல்குவளோ உரவுடைய கைகேயி இழுக்கத்தி னேதம்படுபாக் கறிந்துவைத்தும் மேலும் பரதனது ஆக்கமேனும் இராமன்கேடேனும் அவள் விரும்புவதாயினன்றோ அவள் அதை எளிதில் முடிக்க வழிதேட வேண்டும்?
அதற்கு மாறாகக் கணவனைப் பிறரெவரும் சொல்லறம் பிறழ்ந்தானென வசைகூறப் பொறாது அவன்பாற் காதலாற் பசைந்தசிந்தையள் தானே அவன்முன் அப்பழி தூறத் தருக்குவளோ?
அச்சால்புடையாள் பிறர் அனைவருக்கும் தான் வரத்தை வற்புறுத்தி இராமா பிசேகத்திற் கிடையூறிழைப்பதாய்த் தெரிவிக்கத் துணிந்தபின்னர் தன் கணவனிடம் அதனையொழித்து அவனுள முளைந்து நாணொடு வெகுளியால் நலிந்து மாழ்க வேறுகூறுவளோ?
தூய சிந்தையள் தன் கற்பறக் காதலாற் கருதியதை முட்டின்றி முடிக்க நிறைகுறையா நேசமுறையால் தக்கவினை தேர்ந்த மெல்லியலாள் அறநெறியிற் சிந்தை காழ்த்துச் சோர்விலளாய்க் காதற்கற்பறமாற்றிய செவ்வி கருதியன்றோ கம்பர் அவன் தெரிந்து செயல்வகைச் செய்தி கூறும் பகுதிக்கு.
செம்மாந்து செருக்கியதிமிருடைப் பெண்டிரின் தேராச் சிறுசெயலன்று தெய்வக் கற்பினள் ஆழ்ந்து சூழ்ந்து தெளிந்து துணிந்த அறவினை கூறும் பகுதி என்பதைத் தலைப்பெயராலேயே நம் கவியரசர் நன்கு அறிவித்துப் போந்தார்.
பரதனிடம் போலவே இராமனிடம் காதலும் உண்மையாயின் வரமென வாங்குமரசை இராமனுக்குத் தானே தந்துவக்கத் தசரதன் வேண்டியபோது விரைந்துதவ விரும்பாதிருந்ததேன்?
கைகேயி தன்னிடம் நிலைத்த அன்புடையளாகவும் தனக் கரசுதருமாசையால் வேந்தனைத் தூண்டி அவளே தன் அபிசேகத்தை விரைவு பண்ணுவதாகவும் இராமன் சீதைக் குரைத்துள்ளதை வான்மீகர் கூற அறிந்தநாம் அவளை இராமனாக்கத்தி லழுக்காறு டையளாக் கருதற் கிடனில்லை.
சுல்கக் கொடைக்குமுன் தானுடைய தனியரசைத் தசரதன் விவாக காலத்தில் விரும்பி மரபுடைச் சொல்லுடன் தந்ததாலும் சுல்கச் சூளற முறையாலும் பரதன் பிறந்ததும் அரசு அவனதாகிவிட்டதென்பதை வரனில் உந்தைசொன் மரபினாலுடைத் தரணி நின்னதென்றியைந்த தன்மையால் உரனில் நீபிறந் துரிமை யாதலால் அரசு நின்னதேயாள்க எனக் கம்பரும் நமது பிதா உன் மாதாமகரிடம் அவர் மகள் வயிற்றுப்பேரனுக்காமாறு அயோத்தியரசைப் பிரதிஜ்ஞையுடன் சுல்கமாகக் கொடுத்தார் ஆனபடியால் நாடு உனதேயாகும் என வான்மீகரும் பரதனுக்கு இராமன் வாயால் விளக்கியுள்ள விவரமு மறிவோம்.
கணவன்பாற் கழிபெறுங் காதல்காரணமாய் அவன் விருப்பமே தன் அறமாக் கொண்டொழுகிய கைகேயி தன்னலம் வேறுணராமையால் மணந்தபின் தனக்கு அவன் தந்த வரங்களை மறந்தது போலவே அதற்கு முன்நிகழ்ந்த சுல்கசம்பவத்தையும் மறந்திருந்தாள்.
உரிய மகனை யூரகற்றி பிரிய மகனுக் குடைமையற்ற நாடளிக்கப் பரபரக்கும் தசரதன் றவறறிந்ததனைத் தடுக்க விரும்புந் தகையணங்கு தானுமத்தவறிழைக்க விழைவ தெங்ஙனமாகும்?
அறம்புரத்தலன்றிப் பரதனே பட்ட மெய்தி யிராமனுக்கரசில்லாதிருப்ப தொன்றே அவள் விருப்பமன்று என்பதற்கு பரதனில்லாதபோது தான் தரத் துணியாதவள் பிற கிராமனுக்குப் பரதன் தருவதைத் தடுக்காமையே தக்க சான்றாம்.
பரதனுக்குப் பிறப்பாற் பாத்தியமின்றித் தரணி தன் தனியுடைமையாகில் இராமனரசுபெறுவதை எனைத்தானும் தடுப்பதே அவள் திருவுளமாகில் கைகேயி பின் பரதன் இராமனுக்கு அரசு தருவதையும் தடுக்க முயன்றிருப்பாளன்றோ?
இராமனை யழைத்து வந்து முடிசூட்ட விரும்பிய பரதனுளக்கோள் அறிந்த தேவி அதைத் தடுக்காமலவனுடன் இராமனை யழைக்கச் சென்றதொன்றே அவள் மாசற்ற மனத் தூய்மையையும் இராமனாக்கத்தில் அவள் உண்மை யார்வத்தையும் இனிது விளக்குவதாகும்.
முதற்கண் மக்கள் நால்வர்க்கும் வேற்றுமையுணர்வேயுற்றிலாக் கைகேயி போலாது பெண்ணியல்பால் உளத்தரும்பும் வேற்றுமையுணர்வை அறிவாற்றலால் அறவேமாற்றிய கோசலைபோலாது தசரதன் தன்மக்களுள் இராமனிடம் அதிகப்பற்றுடையன்.
மகவின்றி நெடுங்காலம்வருந்திய மன்னவன் முதுமையில் முதற்கிடைக்கப்பெற்ற மகனிடத்து விசேசப்பிரியம் பாராட்ட வேறுகாரணம் வேண்டாவே.
இளமையிலேயே பர தனை யவன்பாட்டன் கேகயனிடம் நெட்டிடைநிற்க விரும்பி விட்டுவைத்த கைகேயி செயலும் விரும்பா அதன்விளைவுஞ் சுட்டிக் கூனிகூறும் இயலழகு சிந்திக்கத்தக்கது.
மன்னவன்பக்கத் திடையறாதிருக்கு மிராமன்பால் அவனுக்கு ஊறுமன்பளவு பரதனிடத் தெழாதவாறு சிறுபருவத்தே தந்தைக் கவனைச் சேட்படுத்தி வைத்ததொன்றே செய்து முடித்தது என்ற மந்தரை விநய வாக்கு மக்கள் மனப்பற்றின் பண்பும் மூலமும் பகுத்தெடுத்துரைக்குமோ ருண்மையின் நுண்மை காட்டும்.
இவ்வாறு இயல்பில்முளைத்து அண்மை நெருக்கப் பற்றால் தழையும் அரசன் பெருங்காதல் பரதன்பிரியப் பக்கமகலா இராகவனின் இளமை எழில் குணவியல்புகளால் நாளும் காழ்த்து வயிரமேறி முதிர்வதாயிற்று.
இரண்டாவதாக மிதிலையில் மக்கள் மணவிழாக்கண்டு மகிழ்ந்து திரும்பியவுடன் தசரதன் பரதனை வேறு விசேட காரணமின்றிக் கேகயத்துக்கேகென ஏவி விரைந்தனுப்புகின்றான்.
வம்ப மண வாழ்க்கை நலந்திளைக்கும் இளம்பருவத்தே சல்லாப மணப்பாயல் குளிராமுன் அதனைச் சுருட்டி மடக்கிச் செருகச்செய்து பரதனை மட்டும் நெட்டிடைபோக்கிப் பாட்டன் பக்கலுய்க்க மன்னன் நினைத்ததற்குக்காரணம் பண்டு பலகாலும் பழகிய கிழப்பாட்ட னவனைப் பார்க்கவிரும்பியதாக முன் மிதிலையிற் கேட்டு வைத்ததன்றி வேறில்லை.
அன்றியும் சத்துருக்கனுக்குக்கேகயம் மா துலர்மனையன்றாகவே அவனுந் தன் புதுமணப்பாயல்நலத்தை அவ்வளவு விரைவில் வெறுத் தொதுக்கப் பரபரக்கப் போதிய நியாயமில்லை.
பரதர் இருந்தால் இராம பட்டாபிசேகத்திற்கு இடையூறுண்டாகுமென்று அஞ்சி அவரை மெதுவாக மாமன்வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு அந்தப் பயத்தை விலக்கிகொண்டு இராமனுக்குப் பட்டாபிடேகத்தைப் பண்ணிவைக்கப் போகின்றார் என்று கைகேயிக்குக் கூனிவாயால் இதனையே மீண்டும் வான்மீகர் வற்புறுத்திவைத்துள்ளார்.
இனி மூன்றாவதாக இதனோடியைந்துளதான மற்றொரு செய்தியும் மறக்கற்பாற்றில்லை பரதன் நகர் விட்டகன்றதும் தசரதன் தன்னாட்சியில் இராமனைப்புகுத்தி இறைமைத்துறையிற் பிணைக்கின்றான் இஃது அவனை இளவரசாக்குந் தன்விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துமுன் தசரதன் செய்த காரியம் சிறிதுகாலம் அபிடேகமாவது வெளிப்படையான ஆட்சித்தொடர்பாவது இன்றி அரசியலதிகாரங்களைத் தந்தை சார்பிற் செலுத்தி உழைஞரையும் குடிகளையும் தான் அறிந்தும் அவருக்குத் தன்னை யறிவித்தும் நெருக்கம்பற்றியெழும் நேசத்தொடர்பு செய்து கொண்டபின்னரே மன்னவன் அவனை முடிசூட்ட வேட்குந் தன்னுளத்துண்மையை உற்ற சுற்றத்தவருக்கும் உழைஞருக்கும் தெரிவிக்கலானான்.
ஆட்சிக்குரிய இராமன் ஆளுநாளெய்துமுன் ஆளப்பழகும்படி பண்ணுவதில் என்ன புதுமை யென்பார்க்கு பரதனில்லாத காலமே அதற்குரியதாகத் தசரதன் கருதக் காரணந்தானென்னோவென்று அவரைச் சிறிது சிந்திக்கக் கேட்போம்.
இப்படித் தான் கருதியபடி இராமன் குடிகள் அரசியலதிகாரிகளின் அபிமானத்தையடையும்வரை அவனுக்கு அரசு தருவதற்குள்ள தன் ஆசையைத் தசரதன் மறைத்து வைத்தான்.
பிறகு இராகவனுக்கு முடிசூட்டி அரசை அவன்பாற்படுத்த விரும்புவதாக வெளிப்படுத்திய புரவலன் பட்டாபிடேகத்துக்கும் பரதனில்லாத சமயமே பொருத்த முடையதாகக் கருதுவானேன்?
பரதன் தேசாந்தரம் போயிருக்கின்றான் என்றைக்குப் பரதன் மாமன் விட்டுக்குப் போனானோ அன்று முதல் உன் அபிடேகத்துக்குத் தக்ககாலம் என்பது என் கருத்து.
முதலிற்றகவும் பதவியுமுடைய பலரையும் அழைத்து இராமனரசெய்துவதிலவர் சம்மதமும் சார்பும் அறிந்து கொண்டு பிறகு இராமனையழைத்து அத்துணைவலார் கூட்டத்தே அவனைப் பாராட்டி அவர்க்கினியனாக்கி பொதுமுறையிற் சில நீதிகூறி அவனுக்கு அபிடேகம் மறுநாள் நடக்கப்போவதால் அதற்குவேண்டிய விரதாதிகளை யனுட்டிக்கத் தூண்டிவிடுத்த தசரதன் யாவரும் போயபின் மறுபடி இராமனை யழைத்து வரச்செய்து தனியிருந்து கலக்கலானான்.