sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உரை மன்னன் உயிர்த்து மலர்தலை உலகம் வேந்தனாகிய உயிரை யுடைத்து பரந்த இடத்தையுடைய உலகம் அதனால் நெல்லும் உயிரன்று இவ் வுலகத்தார்க்கு நெல்லும் உயிரன்று நீரும் உயிர் அன்று யான் உயிர் என்பது அறிகை யான் உயிரென்பதனை யறிகை வேல் மிகு தானை வேந்தற்குக் கடன் வேலான் மிக்க படையையுடைய அரசனுக்கு முறைமை எறு.
உயிரும் உடம்பும் கூடி நின்ற வழியும் உயிர்க்குயிராய் நின்றியக்கும் திருவருள்போல அரசு முறை இன்றியமையாதமையின் அதனைச் செலுத்தும் தானே உலகிற்கு உயிராதலை யறிந்து உயிர் தானின்ற உடம்புக்குளதாகும் நோயைத் தான் நுகர்ந்தும் அதனைப் பேணுதல்போல உலகு புரத்தற்கண் உள்ள துன்பமனைத்தையும் தானேற்று அதனைக் காப்பது கடன் என்பார் யானுயி ரென்ப தறிகை கடன்என்றார்.
நிலத்தின் நீர் நில வளங்கட்கேற்ப அந் நிலத்து வாழும் மக்கட்குப்பண்பும் செயலும் இயைபு படுகின்றன நாட்டவர்க்கு அவ்வக் காலங்களில் செய்வன செய்து பெறுவன பெற்றுக் கல்வி கேள்விகளில் மேம்படும் நலமும் காட்டவர்க்கு வேட்டம் புரிவதே பொதுச் செயலாதலின் தறுகண்மை போர்ச்செயல் வண்மைகளில் மேம்படு நலமும் பள்ளத்தில் வாழ்பவர்க்கு நீர்வளம் வாய்த்தலாற் பொருள் மிக வுண்டாதலின் ஈதல் மனப்பான்மையும் மேட்டு நிலத்தவர்க்குச் செட்டும் சிக்கனமுமா யிருக்கும் திறமுமாகிய நலங்களும் உண்டாகின்ற எனும் நிலநூல் வழக்கு ஒருகால் ஒளவையார் ஆராய்ச்சிக்கு வந்தது.
நாடும் காடும் அவலும் மிசையுமென்ற பாகுபாடு நிலத்தின்கட் காணப்படுதல்போல நிலத்து வாழும் மக்களிடையே ஆண்களும் பெண்களும் இளையரும் முதியருமென்ற பாகுபாடு தோன்றக் கண்டார்.
இவருள் ஆண்மையும் இளமையும் சிறக்கும் ஆடவர் நல்லராய வழி யாவரும் நலமுடையராதலும் அவரால் நாடுகள் நல்லிசை பெறுதலும் கண்டு நிலமே நின்பால் எவ்வழி ஆடவர் நற்பண்பும் நற்செயலுமுடையராய் விளங்குகின்றனரோ அவ்வழி நின்னை நன்னாடெனச் சான்றோர் பாராட்டுகின்றனர் காண்என்ற கருத்தமைந்த இப் பாட்டைப் பாடினார்.
உரை நிலனே நாடாக ஒன்றோ நீ ஒன்றில் நாடேயாக காடாக ஒன்றோ ஒன்றிற் காடேயாக அவலாக ஒன்றோ ஒன்றிற் பள்ளமேயாக மிசையாக ஒன்றோ ஒன்றில் மேடேயாக எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர் எவ்வாறாயினும் எவ்விடத்து நல்லர் ஆண் மக்கள் அவ்வழி நல்லை வாழி அவ்விடத்து நீயும் நல்லை யல்லது நினக்கென ஒரு நலமும் உடையை யல்லை வாழி எறு.
தீய நிலனே யாயினும் நல்லோருறையின் நன்றெனவும் நல்ல நிலனே யாயினும் தீயோ ருறையின் தீதெனவும் தன்னிடத்து வாழ்வாரியல்பல்லது தனக்கென ஓரியல்புடைய தன்றென நிலத்தை இழித்துக் கூறுவதுபோல உலகத்தியற்கை கூறியவாறாயிற்று.
அவ் வளமைக்குச்சிறப்பு நற்பண்பும் நற்செயலு முடைமையாதலின் அதனை யுடையாரே நாட்டின் நலத்துக்கும் இசைக்கும் காணராய் அவற்றைத் தாங்கும் தூண்களுமாவர் ஆதலாற்றான் அவர் நன்மையினையே விதந்தோதினார்.
பிசிராந்தையாரால் நெறிப்படுத்தப்பெற்ற பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி இன்பத்துறையில் எளியனாயிருந்து மக்கட்பேறின்றி யிருந்து பின்னர் அதனைப் பெற்று இன்புற்றான்.
கண்டவிடத்தும் அவ்வின்பமும் இளஞ்சிறார் தம்முடைய சிறுகை நீட்டிக் குறுகுறு நடந்துவந்து தம் பெற்றோர் உண்ணும் உணவிற்றம் இரு கைகையும் இட்டும் தொட்டும் கவ்வியும் துழாவியும் தம் உடலெங்கும் சிதறியும் இன்பச் சிறு தொழில் புரிய அவர் சிதைத்துச் சிதறப்படும் உணவை அவர் உண்ணுங்கால் உண்டாகும் இன்பம் பெரிதாதலை யறிந்தான்.
அப்போது அவ் விளஞ்சிறார் மிழற்றும் சொல்லும் செய்யும் செயலும் கண்ணுக்கும் செவிக்கும் உடலுக்கும் இன்பந் தந்து அறிவை மயக்குதலின் செல்வத்தின் அருமையாதல் உணவின் இன்றியமையாமையாதல் அறிவிற்குப் புலனாகாதாகஉயிர் வாழ்வின் பயன் இதுவே யென உயிர் அமைந்து போதலை யுணர்ந்தான்.
இன்ன நலம் சான்ற மக்களைப் பயவாதார்க்கு உயிர் வாழ்வால் முடிக்கக்கூடிய பொருளே யில்லை என்று யாப்புறுப் பான் இப் பாட்டைப் பாடியுள்ளான்.
படைப்புப் பல படைத்து படைக்கப்படும் செல்வம் பலவற்றையும் படைத்து பலரோடு உண்ணும் பலருடனே கூட வுண்ணும் உடைப் பெருஞ் செல்வ ராயினும் உடைமை மிக்க செல்வத்தை யுடையோராயினும் இடைப் பட இடையே யுண்டாக குறு குறு நடந்து குறுகக் குறுக நடந்து சென்று சிறு கை நீட்டி சிறிய கையை நீட்டி இட்டும் கலந்தின்கட் கிடந்ததனைத் தரையிலே யிட்டும் தொட்டும் கூடப்பிசைந்து தோண்டியும் கவ்வியும் வாயாற் கவ்வியும் துழந்தும் கையால் துழாவியும் நெய்யுடை அடிசில் மெய்பட விதிர்த்தும் நெய்யை யுடைய சோற்றை உடம்பின்கட் படச் சிதறியும் மயக்குறும் மக்களை இல்லோர்க்கு இங்ஙனம் அறிவை இன்பத்தான் மயக்கும் புதல்வரை இயல்லாதார்க்கு பயக் குறை இல்லை பயனாகிய முடிக்கப்படும் பொருளில்லை தாம் வாழும் நாள் தாம் உயிர் வாழும் நாளின்கண் எறு.
மயங்குவது அறிவாகலானும் மக்கள் மயக்கத்தைத் தரும் பொருளாகாமையாலும் மயக்குறு மக்க ளென்றதற்கு அறிவை இன்பத்தான் மயக்கும் புதல்வ ரென்றார்.
மதுரையில் அக்காலத்தில் சிறந்த ஆசிரியராக இருந்து பலர்க்கு அரிய நூல்களை ஓதுவித்த சிறப்பால் இவர் கணக்காயனாரென்றே வழங்கப்பட்டனர்.
இந் நக்கீரனார் பொதுவாகத் தமிழ் மூவேந்தரையும் வேண்டுமிடங்களிற் சிறப்பித்துப் பாடியிருப்பினும் சிறப்பாகப் பாண்டியன் இலவந்திகைப்பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறனையும் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனையும் பாடிப் பெரும் பரிசில் பெற்றவர் முருகாற்றுப்படை பாடி முருகன் திருவருள் சிறக்கப் பெற்றவர்.
இத்துணைச் சிறப்புடைய புலமை சிறந்த நக்கீரனார் மலையும் காடும் நாடும் கடலுமாகிய எப்பகுதியிலும் வாழும் மக்கள் பலருடைய முயற்சி முற்றும் தம் புலமைக்கண்ணால் நோக்கினார்.எல்லாருடைய உள்ளமும் பொருளீட்டற்கண் பேரார்வமுற்று இயங்குவது தெரிந்தது.
நாடுகட்குத் தலைமை தாங்கிய வேந்தர் பொதுச்சொற் பொறாது அரசு புரிவதும் காடுகளில் வாழும் விலங்குகளை வேட்டையாடித் திரியும் வேட்டுவர் இரவும் பகலும் தமக்குரிய விலங்குகளைப் படுப்பதையே எண்ணி முயல்வதும் நக்கீரர் கருத்தை யீர்த்தன.
இவரனைவர்க்கும் வேண்டுவன உண்டியும் உடையுமே யென்றும் அவற்றுள் உன்பது நாழியும் உடுப்பவை இரண்டுமாமென்றும் பிறவகையில் ஒரு வேற்றுமையு மில்லையென்றும் துணிந்தார்.
இவற்றை நோக்கின் வேண்டுவன சிறிதும் ஈட்டுவன பெரிது மாதலின் மிக்கு நிற்கும் செல்வத்தால் செய்ய வேண்டுவது ஈதலாகிய அறமே என்றும் செய்யாது தாமே துய்க்கக் கருதின் அறமும் பொருளும் இன்பங்களும் பெறப்படாவாம் என்றும் கண்டார்.
உரை தெண் கடல் வளாகம் தெளிந்த நீராற் சூழப்பட்ட உலக முழுதையும் பொதுமை யின்றி பிற வேந்தர்க்குப் பொதுவாதலின்றித் தமக்கே யுரித்தாக ஆண்டு வெண் குடை நிழற்றிய ஒருமையோர்க்கும் வெண்கொற்றக் குடையால் நிழல் செய்த ஒரு தன்மையை யுடையோர்க்கும் நடு நாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான் இடை யாமத்தும் நண்பகலும் துயிலானாய் கடுமாப் பார்க்கும் கல்லா ஒருவற்கும் விரைந்த செலவையுடைய மாக்களைப் படுக்கக் கருதிச் செல்லும் கல்வியில்லாத ஒருவனுக்கும் உண்பது நாழி உண்ணப்படும் பொருள் நாழி உடுப்பவை இரண்டே உடுக்கப்படுமவை இரண்டே பிறவும் எல்லாம் ஓரொக்கும் பிறவு மெல்லாம் ஒக்குமாதலால் செல்வத்துப் பயன் ஈதல் செல்வத்தாற் பெறும் பயனாவது கொடுத்தல் துய்ப்பேம் எனின் தப்புந பல செல்வத்தை யாமே நுகர்வே மென்று கருதின் தவறுவன பல எறு.
விளக்கம் கொண்ட கொள்கையில் ஒருமை யுணர்வும் அதற்கு வேண்டும் செயற்பண்பும் இல்வழி அதனாற் பெருமை யுண்டாகா மையால் ஒருமையோர் என்றார் ஒருமை மகளிரே போலப் பெருமையும் தன்னைத்தான் கொண்டொழுகி னுண்டுகுறள்.
பெரிதீட்டித் தமித்துண்பவர்பால் செல்வம் மிகுதலால் அம் மிகுதிக் காட்சி சிறிதீட்டிப் பலர் சூழ இருந்துண்பவராகிய வறியார்க்கு அறிவு நலம் கேடெய்துவதற்கு ஏதுவாகிறது.
அதனால் செல்வர் வறியராகிய எல்லாருடைய வாழ்வும் பொருட்குறையுற்று அறமும் இன்பமும் குன்றிச் சீரழிவது ஒருதலை என்பதுபற்றி தப்புந பலவென்றா ரென்றறிக.
இந்த அற வுணர்வுக் குறைவே இக்காலத்தொழிலாளர் கிளர்ச்சிக்கும் பொருள் முட்டுப் பாட்டுக்கும் வாழ்வு நிரம்பாமைக்கும் வாயிலாதல் தெற்றெனத் தெளியப்படும்.
சோழன் நல்லுருத்திரன் என்பான் சங்கநூற் காலத்துச் சோழ வேந்தர்களுள் காலத்தாற் பிற்பட்டவனென்பதை இவன் பெயரே நன்கு தெரிவிக்கின்றது.
இச் செயல்களைச் செய்யுமிடத்துத் தனக்குத் துணையாயிருந்த மன்னரும் செல்வருமாகிய சுற்றத்தாரின் குணஞ் செயல்களைப் பயின்று அறியும் வாய்ப்பு இவனுக்குச் சிறப்புற அமைந்தது.
ஆக்கத்திற்குத் துணையாயிருந்தவர் உயர்ந்த உள்ளமும் தாம் மேற்கொண்டு கடைப்பிடிக்கும் அறக் கொள்கையின் வழுவா தொழுகும் மனத் திட்பமும் அதற்கு மாறுபடவும் வேறுபடவும் வரும் பொருள் எத்துணைச் சீரிதாயினும் வேண்டாத விறலும் உடையராதலைக் கண்டான்.
கேடு நேர்ந்த காலத்து அதற் கேதுவாயிருந்தவரை ஆராய்ந்த வழி அவர்கள் ஏனையர்போல உள்ளத் துயர்வும் கடைப்பிடியும் விறலும் இலராயினும் உழைப்பார் உழைக்க அவர்தம் உழைப்புவழி வரும் ஊதியத்தை நேர் முகமாகவோ மறைமுகமாகவோ சிறுகச் சிறுகத் தாம் பறித்துக்கொள்ளும் பண்பும் அதற்கேதுவாகிய குறுகிய வுள்ளமும் தன்னலச் சூழ்ச்சியும் ஒன்று உற்றவிடத்துத் தம்மை விற்றுவிடத்தக்க கீழ்மையும் உடையராதலை யறிந்தான்.
இதன்கண் எலிபோலும் மனமும் தாமுடையவற்றை மேலுமேலும் பெருக்கிக் கொள்ளும் உள்ளமுமுடையாருடைய கேண்மை எமக்கு வேண்டா தான் செய்யும் வேட்டத்தின்கண் மிக்க பசியுற்ற காலையும் இடம் வீழ்ந்ததை விடுத்து வலம் வீழ்ந்ததையே யுண்ணும் விறல் படைத்த புலிபோலும் மனமும் உரனமைந்த உள்ளமும் உடையவர் நட்புக்கலந்த வாழ்வே வேண்டுவதாம் என்று இசைத்துள்ளான்.
உரை விளை பதச் சீறிடம் நோக்கி விளைந்த செவ்வியையுடைய சிறிய இடத்தைப் பார்த்து வளை கதிர் வல்சி கொண்டு அளை மல்க வைக்கும் வளைந்த கதிராகிய உணவைக் கொண்டு முழையின்கண்ணே நிறைய வைக்கும் எலி முயன் றனையராகி எலி முயன்றாற்போலும் சிறிய முயற்சியராகி உள்ள தம் வளன் வலியுறுக்கும் உளமி லாளரொடு உள்ள தம்முடைய செல்வத்தை நுகராது இறுகப் பிடிக்கும் உள்ள மிகுதி யில்லாருடன் இயைந்த கேண்மை இல்லாகியர் பொருந்திய நட்பு இல்லையாக கடுங்கண் கேழல் இடம்பட வீழ்ந் தென தறுகண்மையை யுடைய கேழலாகிய பன்றி தனது இடப்பக்கத்தே பட வீழ்ந்ததாக அன்று அவண் உண்ணதாகி அன்று அவ்விடத்து உண்ணாதாகி வழி நாள் பெரு மலை விட ரகம் புலம்ப பிற்றைநாள் பெரிய மலையின் கண் தனது முழையிடம் தனிமைப்பட வேட்டெழுந்து உணவை விரும்பி யெழுந்து இருங் களிற்று ஒருத்தல் நல் வலம் படுக்கும் பெரிய களிறாகிய ஒருத்தலை நல்ல வலப்பக்கத்தே படப்படுக்கும் புலி பசித் தன்ன புலி பசித்தாற்போலும் மெலிவில் உள்ளத்து உரனுடையாளர் கேண்மையொடு குறையில்லாத மேற்கோளையுடைய வலியையுடையோர் நட்போடு இயைந்த வைகல் உளவாகியர் பொருந்திய நாட்கள் உளவாகுக எறு.
விளக்கம் விளைந்து முற்றியபின் அறுப்பதற்கு முன்னாகிய இடம் அறுத்த சின்னாட்களில் மறுபடியும் உழப்பட்டு மாறிவிடுதல் பற்றி சீறிடம் எனப்பட்ட தென்றார்.
தன் அளை நிறைய வைத்துக் கொண்ட தாயினும் அதற்கென்று உழைத்தவர் வேறாக அவர துழைப்பின் பயனாக வந்த விளைவைத் தான் கவர்ந்து கோடலின் சிறிய முயற்சியென்றார்.
உள்ளத்தில் மெலிவு இல்வழி உயர்வும் அதனைச் செயற்படுத்தற்குரிய திண்மையும் ஒருங்குண்டாதலின் மெலிவில் உள்ளத் துரனுடையாளர்என்றார்.
பிசிராந்தையார் தமதூராகிய பிசிரில் இருக்கையில் உறையூரிலிருந்து அரசுபுரிந்த கோப்பெருஞ் சோழனுடைய குணநலங்களைக் கேள்வியுற்று அவனைக் காண்டல் வேட்கை மிக்கிருந்தார்.
இருவருடைய நட்புணர்ச்சிகள் தாமே மிக்கு ஒருவரொருவர் தம் பெயரைக் கூறுமிடத்து தத்தம் நண்பர் பெயரை இணைத்துக் கூறிக்கொள்ளும் அளவில் சிறந்து நின்றன.
ஒத்த உணர்ச்சியினராதலால் பிசிராந்தையாரும் கோப்பெருஞ்சோழன் வடக்கிருக்கப் புக்க தறியாது அனைக் காண்டல் வேண்டிப் பாண்டியநாட்டை விட்டுப் புறப்பட்டு உறையூர் வந்தார்.
பிசிராந்தையார் மனஞ் சோர்ந்து சிறிது தெளிந்ததும் அருகிருந்த சான்றோருடன் கோப்பெருஞ்சோழன் குணநலங்களைப் பேசி அளவளாவிக் கொண்டிருக்கையில் சிலர் சான்றீர் யாங்கள் உங்களை நெடுங்காலமாகக் கேள்வியுறுகின்றோம் உங்கள் வாழ்நாளும் பலவாயினவே இதனை நோக்க உங்கட்கு நரை உளவாக வேண்டும் அவை சிறிதும் நும்பால் காணப்படவில்லையே என்னோ காரணம்?என வினவினார்.
அவர்கள் இப்பாட்டால் நரை திரைகட்குக் காரணம் முதுமையன்று மனக் கவலையே எனக்குக் கவலை கிடையாது அதற்குக் காரணம் என் குடியிலோ ஊரிலோ நாட்டிலோ கவலையுண்டாதற்குரிய நிலைகள் இல்லை எவ்வாறெனன் என் குடியில் என் மனைவி மக்கள் அறிவு நிரம்பியவர்கள் என் ஏவலர் என் குறிப்புப் பிழையா தொழுகுபவர் எங்கள் ஊரில் ஆன்றவிந் தடங்கிய கொள்கையையுடைய சான்றோர் பலர் உளர் நாட்டு வேந்தனும் அறமல்லது செய்யான்எனத் தமது புலமையும் சான்றாண்மையும் சிறந்து விளங்குமாறு கூறினார்.
கோப்பெருஞ்சோழன் வடக்கிருந்தானுழைச் சென்ற பிசிராந்தையாரைக் கேட்குங் காலம் பலவாலோ நரை நுமக்கில்லையாலோ என்ற சான்றோர்க்கு அவர் சொற்றது.
உரை யாண்டு பல வாக நுமக்குச் சென்ற யாண்டுகள் பலவாயிருக்க நரையில வாகுதல் யாங்காகியர் என நரையில்லை யாகுதல் எப்படி யாயினீரென வினவுதி ராயின் கேட்பீராயின் என் மாண்ட மனைவியொடு மக்களும் நிரம்பினர் என்னுடைய மாட்சிமைப் பட்ட குணங்களையுடைய மனைவியுடனே புதல்வரும் அறிவு நிரம்பினார் யான் கண்டனையர் என் இளையரும் யான் கருதிய அதனையே கருதுவர் என்னுடைய ஏவல் செய்வாரும் வேந்தனும் அல்லவை செய்யான் காக்கும் அரசனும் முறையல்லாதன செய்யானாய்க் காக்கும் அதன் தலை அதற்கு மேலே யான் வாழும் ஊர் யான் இருக்கின்ற ஊரின்கண் ஆன்று அடங்கி அவிந்த கொள்கை நற்குணங்களால் அமைந்து பணிய வேண்டு முயர்ந்தாரிடத்துப் பணிந்து ஐம்புலனு மடங்கிய கோட்பாட்டினை யுடைய சான்றோர் பலர் சான்றோர் பலராதலான் எறு.
ஆன்றவிந் தடங்கிய வென்பதற்குக் கல்வியால் நிறைந்து அதற்கேற்பச் சுவை முதலியவற்றிற் செல்லும் அறிவவிந்து மனமொழி மெய்களான் அடங்கிய வெனினு மமையும்.
கதிரேசன் செட்டியாராகிய தமிழ் பேராசிரியரும் இவ்வூரினராவர் இவ்வூர் பண்டேபோல் இன்றும் தமிழ்ப்புலமைச் சான்றோரைப் பெற்றிருப்பது இதன் சிறப்பை வற்புறுத்துகிறது.
உயிர்கள் அனைத்துத் தாந்தாம் செய்த வினைக்கேற்ப இன்பமும் துன்பமும் உயர்வும் தாழ்வும் செல்வமும் வறுமையும் எய்தும் என்பதை நூல்களானும் நடைமுறையானும் நன்கறிந்தவர்.
இப் பண்பினால் நல்லிசைப் புலமை மிக்க இவர் எத்தகைய வேந்தரையும் வள்ளல்களையும் பாடிற்றிலர் இதனைக் கண்ட அக்காலச் சான்றோர்க்கு வியப்புண்டாயிற்று.
சிலர் முன் வந்து பாடுபெறு சான்றோராகிய நீவிர் எவரையும் பாடாமை என்னையோ?என்றாராக மேலே கூறிய தம் கருத்துக்களையமைத்து இப் பாட்டைப் பாடியுள்ளார்.
உரை யாதும் ஊர் எமக்கு எல்லாம் ஊர் யாவரும் கேளிர் எல்லாரும் சுற்றத்தார் தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா கேடும் ஆக்கமும் தாமே வரி னல்லது பிறர் தர தாரா நோதலும் தணிதலும் அவற்றோ ரன்ன நோதலும் அது தீர்தலும் அவற்றை யொப்பத் தாமே வருவன சாதலும் புதுவ தன்று சாதலும் புதி தன்று கருவிற் றோன்றிய நாளே தொடங்கியுள்ளது வாழ்தல் இனிதென மகிழ்ந் தன்றும் இலம் வாழ்தலை யினிதென்று உவந்தது மிலம் முனிவன் இன்னா தென்றலும் இலம் ஒரு வெறுப்பு வந்து விடத்து இன்னாதென்று இருத்தலும் இலம் மின்னொடு வானம் தண் துளி தலைஇ மின்னுடனே மழை குளிர்ந்த துளியைப் பெய்தலான் ஆனாது அமையாது கல்பொருது இரங்கும் மல்லல் பேர் யாற்று கல்லை யலைத் தொலிக்கும் வளவிய பேரியாற்று நீர் வழிப் படூஉம் புணை போல் நீரின் வழியே போம் மிதவை போல ஆருயிர் முறைவழிப் படூஉம் என்பது அரிய வுயிர் ஊழின் வழியே படும் என்பது திறவோர் காட்சியின் தெளிந்தனம் நன்மைக் கூறுபாடறிவோர் கூறிய நூலானே தெளிந்தே மாகலான் மாட்சியின் பெரியோரை வியத்தலும் இலம் நன்மையான் மிக்கவரை மதித்தலும் இலம் சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலம் சிறியோரைப் பழித்தல் அம் மதித்தலினு மிலேம் எறு.
ஊழின் உண்மையும் அதன் செயற்கூறும் காட்சியளவையானன்றிக் கருத்தளவையானறிந்து நூல்களால் குறிக்கப்பட்டிருத்தலின் திறவோர் காட்சியிற் றெளிந்தன மென்றார்.
தேர்கொண்டு சென்ற வினையை முடித்த தலைமகனொருவன் வினைமுடிவில் விளையும் இன்பத்தினும் மிக்க இன்பந்தரவல்ல தன் காதலியை நினைந்து மீளலுற்றான்.
தன்னைப் பிரிந்து வருந்தியுறையும் காதலியின் ஆற்றாமையையும் விரைந்து சென்று அவனைக் காண்டற்குப் பெருவிழைவு கொண்டிருக்கும் தன் வேட்கை யுள்ளத்தையும் மனக் கண்டு ஆற்றானாய்த் தன் பாகனை நோக்கிக் கூறுங் கருத்தால் இவர் ஒரு பாட்டுப் பாடியுள்ளார்.
தன் காதலியிருக்கும் ஊர் நெடுந் தொலைவி லிருப்பதென்பதை ஆடமைபுரையும் வனப்பின் பணைத்தோள் பேரமர்க் கண்ணி இருந்த ஊர்நெடுஞ்சே ணாரிடை யதுவேஎன்றும் அந் நெடுஞ்சேண் ஆரிடையை விரையக் கடந்து சென்று பணைத்தேழளும் அமர்க்கண்ணுமுடைய காதலியை யடைதற்குத் துள்ளித் துடிக்கும் நெஞ்சின் நிலையை நெஞ்சே ஈரம் பட்ட செவ்விப் பைம்புனத்து ஓரே ருழவன் போலப் பெருவிதுப்புற் றன்றால் நோகோயானேகுறுந்.
ஈரம் பட்ட செவ்வி வாய்ப்பக் கண்ட உழவன் அச்செவ்வி நீங்குதற்குள் உழுது வித்தற்கு விரைகின்றான் அவன்பால் உள்ளது ஓ ரேரே அதனால் அவன் நெஞ்சு துடிக்கிறது.
இச் சான்றோர் இல்வாழ்க்கை இடும்பைக்கே கொள்கலமாதலை நன்குணர்ந்தார் வாழ்விலும் இன்பப் பகுதியினும் துன்பப் பகுதியே மிக்கிருப்பதும் கண்டார் இன்பமும் துன்பமும் நண்பகலும் இரவும் போல மாறிமாறி வேறுவேறியல்பினவாய் வந்த வண்ணமாய் இருப்பதும் புலனாகாமல் இல்லை.
ஒக்கல் வாழ்க்கை யில்லார்க்கே துறவும் தாபத வொழுக்கும் தகும் அதனையுடையார் அந்நெறியில் ஓடிச் சென்று உய்தல் என்பது கூடாது அஃது அவர்கள் காலைக் கட்டிச் செல்லவொட்டாமல் தடுக்கும் என்ற கருத்துப்பட இப்பாட்டைப் பாடியுள்ளார்.
உரை அதள் எறிந் தன்ன தோலைப் புடைத்து வைத்தாற் போன்ற நெடு வெண் களரின் நெடிய வெளிய களரின் கண் ஒருவன் ஆட்டும் புல்வாய் போல ஒருவன் அலைக்கும் புலவாய் ஓடிப் பிழைக்குமாறு போல ஓடி உய்தலும் கூடும் மன் யானும் நன்னெறிக் கண்ணே யொழுகிப் பிழைக்கவும் கூடும் ஒக்கல் வாழ்க்கை சுற்றத்தோடு கூடி வாழும் இல்வாழ்க்கை கால் தட்கும் அதன்கட் செல்லவொட்டாது காலைத் தளையா நிற்கும் ஆதலான் உய்தல் கூடாது எறு.
நன்னெறி களர்போல்வ தென்றது ஒக்கல் வாழ்க்கை செல்லவொட்டாது தடுக்கும் சேறம் வழுக்குப் பகுதியுமாத்தளைத்தலின் எவ்வகையாலும் தன்னை இன்றியமையாத மனைவாழ்வே ஒருவனுக்கு ஒக்கல் வாழ்க்கை யாதலால் அதனை எடுத்தோதினார்.
இப் பாட்டின்கண் ஆசிரியர் தான் இல்வழி தாங்குவாரின்றிக் கெட்டுத் தலைத்தலைச் சிதறியோடி அறமும் பொருளும் இன்பமும் பெறும் வகைகெட்டு அழியத்தக்க மனைவாழ்க்கையில் இருப்போனே உய்தல் கூடாத இயல்பினன் என்று குறிக்கப்படுகின்றான்.
ஆசிரியர் தொல்காப்பியர் காமஞ் சான்ற கடைக்கோட் காலை ஏமஞ் சான்ற மக்களொடு துவன்றி அறம்புரி சுற்றமொடு கிழவனும் கிழத்தியும் சிறந்தது பயிற்றல் இறந்ததன் பயனேஎன்றதும் இக் கருத்தையே வற்புறுத்துவதை அறிந்து கொள்க.
இந் நன்கணியார் பெயரை யடுத்துச் சிறப்பிக்கும் பக்குடுக்கை யென்பது இவரது ஊர்ப் பெயராகவும் என்றும் பக்கு என்பது பையென்னும் பொருள் படுதலின் இவர் பையையே உடையாக வுடுப்பவரென்றும் அறிஞர் கருதுகின்றனர்.
ஒருவருக்கு உடுப்பவை இரண்டாக வேண்டி யிருப்பவும் ஒன்றையே இரண்டாகப் பகுத்துடுக்கும் காரணத்தால் பக்குடுக்கை நன்கணியா ரெனப்பட்டா ரென்றற்கும் ஒருவரது வறுமை நிலையைப் பக்குடுக்கை யெனச் சிறப்பித்துரைத்த நலம் கண்டு சான்றோர் இவரை இவ்வாறு சிறப்பித்துப் பாராட்டினர் என்றற்கும் இடனுண்டு.
இவர் காலத்தே நாட்டில் வாழ்ந்த வேந்தர்கட்கும் ஏனைச் செல்வர் கட்கும் உலக வாழ்வில் பெரு விருப்பந் தோன்றி மெய்வலி யுடையார்க்கே இவ்வுலகம் உரியது உலகத்திற் பிறந்தா ரனைவர்க்கும் பொதுவென்பது.
பொருந்தாதுஎன்றும் அவ் வலியைக் கெடாது பேணிக் கொள்ளற்குச் செல்வம் இன்றியமையாமையின் செல்வந் தேடுவது வலியுடையார்க் கேற்ப தென்றும் கருதி அவற்றிற்கேற்ப நாளும் போரும் பொருளீட்டமுமே நினைந்தொழுகப் பண்ணிற்று.
உரை ஓர் இல் நெய்தல் கறங்க ஒரு மனையின்கண்ணே சாக்காட்டுப் பறை யொலிப்ப ஓர் இல் ஈர்ந்தண் முழவின் பாணி ததும்ப ஒரு மனையின்கண்ணே மணத்திற்குக் கொட்டும் மிகக் குளிர்ந்த முழவினது ஓசை மிக வொலிப்ப புணர்ந்தோர் பூ அணி அணிய காதலரோடு கூடிய மகளிர் பூவணியை யணிய பிரிந்தோர் பைதல் உண்கண் பனி வார்பு உறைப்ப பிரிந்த மகளிரது வருத்தத்தையுடைய உண்கண்கள் நீர் வார்ந்து துளிப்ப படைத்தோன் மன்ற இப்பரிசு ஒத்து ஒவ்வாமைப் படப் படைத்தான் நிச்சிதமாக அப்பண்பிலாளன் அப் பண்பில்லாதோனாகிய நான்முகன் இன்னாது அம்ம இவ்வுலகம் கொடிது இவ்வுலகினது இயற்கை இதன் இயல்பு உணர்ந்தோர் இனிய காண்க ஆதலான் இவ்வுலகினது தன்மை யறிந்தோர் வீட்டின்பத்தைத் தரும் நல்ல செய்கைகளை அறிந்து செய்து கொள்க எறு.
பிறப்பொக்கும்எல்லா வுயிர்க்கும் என்பது பற்றி எல்லார்க்கும் ஒரு தன்மைப்பட அமைக்காது வேறுபட வமைத்தமையின் நான்முகனைப் பண்பிலாளன்என்றார்.
காதலன் பிரிந்தானாக அப்பிரிவுத் துன்பத்தை யாற்றாத தலை மகளைக் கண்ட தோழி மெல்லிய இயல்பினையுடைய இவள் இதனை ஆற்றுவளோ எனத் தனக்குள்ளே யெண்ணிக் கலங்கினாள்.
காதலன் தனக்குரிய கடமை குறித்துப் பிரிந்துள்ளான் காலினும் கடமை பெரிது அதுகுறித்து ஆற்றுதல் கற்புடைய மகட்குக் கடன் என்பதை நன்குணர்ந்தாள்.
காதற்காமத் துறைக்கண் பிரிவுபற்றி நிகழும் துன்பத்தை யறியாள் போலப் பேசலுற்று தலைவன் பிரிந்தானாக என் கண்கள் உறங்காவாயின இதுதான் காமநோய் என்பதோ?என்பதுபட மெல்லம் புலம்பன் பிரிந்தெனப் பல்லித முண்கண்பாடொல் லாவே........அதுகொல் தோழி காம நோயே குறுந்.
அவற்குத் தோழி நீ இவளை விட்டுப் பிரிந்தே மெனக் கைவிட்டுப் பிரியுநாள் வரட்டும் அப்போதுதானே இது கூறல் வேண்டுவதுஎன்றாள் தலைமகன் அது கேட்டு வருந்தினான் தலைவ நீ உண்மையாகவே வருந்தினாயாயின் ஒன்று செய் நீ இவள்பால் நுகர்ந்த நலம் உண்டன்றோ?
இவ்வாறு இரண்டு பாட்டுக்களாலும் தலைவி தோழி யென்ற இருவருடைய மனமாண்புகளை ஆழ அகழ்ந்தெடுத்துக் காட்டும் இந்நரிவெரூஉத்தலையாரது புலமை நலத்தை ஒருவாறு காணலாம்.
இப்பாட்டின்கண் இவர் காலத்துச் சான்றோர்சிலர் பரிசிற்றுறையிலும் அகத்துறையிலும் தம் புலமை வளத்தையும் போர்த்துறையில் மெய் வளத்தையும் பயன்படுத்தக் கண்டு நன்னெறிக்கண் பயன்படுத்துமாறு அறிவுறுத்த முற்பட்டு நரைத்து முதிர்ந்த சான்றீரேகூற்றுவன் போந்து நும் முயிரைப் பற்றுங்கால் நீவிர் வருந்துவீர்கள் உங்களால் மக்கட்கு நல்லது செய்தல் இயலாதாயின் அவர்கட்குத் துன்பம் விளைக்கும் துறையில் வேந்தர்களையும் பிறரையும் ஊக்குதலாகிய அல்லது செய்தலை ஒழியின் அதுவே எல்லார்க்கும் உவப்பைத் தருவது நன்னெறியுமாவதுஎனத் தெருட்டியுள்ளார்.
உரை பல் சான்றீரே பல் சான்றீரே பல அமைந்த குணங்களை யுடையீர் பல அமைந்த குணங்கை யுடையீர் கயல் முள் ளன்ன நரை முதிர் திரை கவுள் கயலினது முட்போன்ற நரை முதிர்ந்த திரைந்த கதுப்பினையும் பயனில் மூப்பின் பயனில்லாத முதுமையையுமுடைய பல் சான்றீர் பல அமைந்த குணங்களை யுடையீர் கணிச்சிக் கூர்ப்படை கடுந்திறல் ஒருவன் மழுவாகிய கூரிய படைக்கலத்தினையும் கடிய வலியினையுமுடைய ஒருவன் பிணிக்குங் காலை இரங்குவிர் பாசத்தாற் கட்டிக் கொண்டு போங்காலத்து இரங்குவீர் நீர் நல்லது செய்தல் ஆற்றீராயினும் நல்வினையைச் செய்யமாட்டீராயினும் அல்லது செய்தல் ஓம்புமின் தீவினையைச் செய்தலைப் பரிகரிமின் அதுதான் எல்லாரும் உவப்பது அதுதான் யாவரும் புகழ்வ ரென்றது அன்றியும் ஒழியவும் நல்லாற்றுப் படூஉம் நெறியும் அது நல்ல நெறியின் கண்ணே செலுத்தும் வழியும் அதுதான் எறு.
நல்லது செய்தலினும் தீயது செய்யாமை துன்பம் இல்லாதிருத்தற் கேதுவாகலின் அல்லது செய்த லோம்புமின்என்றும் தீயவை தீய பயத்தலால் அவை தீயினும் அஞ்சப்படுதலின் தீயதென வாயாற் சொல்லற்கும் விரும்பாது அல்லதுஎன்றும் கூறினார்.
நல்லது செய்தலினும் தீயது செய்யாமை எல்லார்க்கும் எளிதின் இயைவதுபற்றி எல்லாரும் உவப்பதுஎன்றும் நல்லது செய்து நலம் பெறுதற்குரிய நன்னெறியு மதுவாகலின் நல்லாற்றுப் படூஉம் நெறியு மாரதுவேயென்றும் வற்புறுத்தினார்.
பாண்டியன் இலவந்திகைப்பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன் பாண்டி நாட்டிலிருந்து அரசுபுரிந்து வருகையில் சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன் முதலிய பேரரசர்களைப் பாடி அவர்கள் தந்த பரிசில் பெற்றுச் சிறப்புற்றிருந்த ஆசிரியர் ஆவூர் மூலங்கிழார் இந்த நன்மாறனுடைய மேம்பாட்டைக் கேள்வியுற்று இவன்பால் வந்தார்.
இவன் மதுரை மருதனிளநாகரால் கறைமிடற் றண்ணல் காமர் சென்னிப் பிறைநுதல் விளங்கு மொருகண் போல வேந்து மேம்பட்ட பூந்தார் மாற னென்று பாராட்டவும் மதுரைக் கணக்காயனார் மகனாரால் மணிமிடற்றோனும் பனைக்கொடியோனும் திருமாலும் முருகனும் என்ற ஞாலம் காக்கும் கால முன்பின் தோலா நல்லிசை நால்வரையும் ஒவ்வோராற்றலின் ஒத்தலின் இப் பாண்டியற்கு அரியவும் உளவோ?
என வியந்து வெங்கதிர்ச் செல்வன் போலவும் குடதிசைத் தண்கதிர் மதியம் போலவும் நின்று நிலைஇயர் உலகமோ டுடனேஎன வாழ்த்தவும் காவிரிப்பூம் பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனாரால் இமிழ் குரல் முரச மூன்றுட னாளும் தமிழ்கெழு கூடல் தண்கோல் வேந்தெனச் சிறப்பிக்கவும் பெற்றிருத்தலின் இவனைக் காண்பதில் ஆவூர் மூலங்கிழார்க்கு விருப்பமுண்டாவதாயிற்று.
அந்த இப்பாட்டின்கண் வேந்தே இயல்வதனை இயலுமெனச் சொல்லி யீதலும் இயலாததனை இயலாதெனச் சொல்லி விடுதலும் தாளாண் மையுடையார்க்குரிய நற்செயல்களாம்.
வேந்தே நின் வாழ்நாள் சிறக்க நின்புதல்வர் நோயிலராகுக பனி யென்றும் வெயிலென்றும் பாரேன் கற்புடை என் மனைவியை நினைந்து யான் செல்கின்றேன் என்ற கருத்தைப் புலப்படுத்தினார்.
உரை ஒல்லுவது ஒல்லும் என்றலும் தம்மாற் கொடுக்க இயலும் பொருளை இயலுமென்று சொல்லிக் கொடுத்தலும் யாவர்க்கும் ஒல்லாது இல்லென மறுத்தலும் யாவர்க்கும் தம்மாற் கொடுக்க இயலாத பொருளை இல்லை யென்று சொல்லி மறுத்தலுமாகிய இரண்டும் ஆள்வினை மருங்கில் கேண்மைப் பால் இரண்டும் தாளாண்மைப் பக்கத்து உளவாகிய நடபின் கூற்றினுள்ளன ஒல்லாது ஒல்லும் என்றலும் தனக்கு இயலாததனை இயலுமென்றலும் ஒல்லுவது இல்லென மறுத்தலும் இயலும் பொருளை இல்லையென்று மறுத்தலுமாகிய இரண்டும் வல்லே இரப்போர் வாட்டம் இரண்டும் விரைய இரப்போரை மெலிவித்தல் அன்றியும் புரப்போர் புகழ் குறைபடூஉம் வாயில் அன்றியும் ஈவோர் புகழ் குறைபடும் வழியாம் இனி அனைத்தாகியர் இப்பொழுது நீ எம்மளவிற் செய்த செய்தியும் அத்தன்மைத்தாகுக இது எனைத்துத் சேய்த்துக் காணாது கண்டனம் இஃது எத்துணையும் எங்குடியிலுள்ளார் முன்பு காணாதது யாம் கண்டேம் அதனால் அத் தீங்கினால் நின் புதல்வர் நோயிலராக நின் பிள்ளைகள்நோயின்றியே யிரப்பாராக யானும் வெயிலென முனியேன் யானும் வெளிலென்று நினைந்து போக்கை வெறேனாய் பனி யென மடியேன் பனியென்று கொண்டு மடிந்திரேனாய் கல் குயின் றன்ன என் நல்கூர் வளிமறை விட்டு நீங்காமையால் கல்லாற் செய்தாற்போன்ற என் நல்குரவின் மிகுதியான் வளி மறையாகிய மனையிடத்து நாணலதுஇல்லாக் கற்பின் நாணல்லது வேறில்லாத கற்பினையும் வாணுதல் மெல்லியல் குறுமகள் உள்ளி ஒளியை யுடைத்தாகிய நுதலினையும் மெல்லிய இயலினையுமுடைய குறுமகளை நினைந்து செவ்வல் போவேன் நின் நாள் சிறக்க நின்னாயுள் மிகுவதாக எறு.
அன்றி பரிசில் மறுத்தலான் இவன் புதல்வர்க்கும் இவனுக்கும் தீங்கு வருமென்றஞ்சி நோயிலராக வெனவும் சிறக்க நின் நாளெனவும் கூறினாராக வுரைப்பினு மமையும்.
கல்குயின் றன்னஎன் நல்கூர் வளிமறையென்பதற்குக் கல்லாற் செய்தாற்போன்ற பயன் கொள்ளாத யாக்கையுடைய எனது நல்கூர்ந்த வளிமறை யெனவும் கல்லைத் துளைத்தாற்போன்ற காற்றடை மாத்திரையாகச் செய்யப் பட்ட நல்கூர்ந்த என் மனை யெனவு முரைப்பாரு முளர்.
விளக்கம் கொடுப்பது போலக் காட்டிக் கொடாது நீட்டித்தமை யின் இஃது இரப்போர் வாட்டலன்றியும் புரப்போர் புகழ் குறைபடும் வாயிலுமாதலின் அனைத்தாகியர்என்றார்.
குடிப் பிறப்புக்கு மாறாகச் சான்றோர் நோவன செய்த குற்றத்தால் நின் புதல்வர் நோயுற்று வருந்துவ ரென்பார் அதனால் நோயிலராக நின் புதல்வர் என்று குறிப்பு மொழியார் கூறினார்.
மனையின் மேற்கூரை வெயிலும் பனியும் மழையும் மறையா தொழியினும் சுவர் நின்று காற்றை மறைப்பது தோன்ற வளி மறையென்றார் சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தானைத் திருமா வளவன் என்றும் சான்றோர் கூறுபவாதலின் இவ் வளவன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமா வளவ னெனச் சிறப்பிக்கப்படுகின்றான்.
இவன் காலத்தே சேர நாட்டில் சேரமான் குட்டுவன் கோதையும் பாண்டி நாட்டில் வெள்ளியம்பலத்துத் துஞ்சிய பெருவழுதியும் ஆட்சி புரிந்தனர்.
சேரமான் குட்டுவன் கோதையையும் சோழன் இலவந்திகைப்பள்ளித் துஞ்சிய நலங்கிள்ளி சேட்சென்னியையும் பாடிச் சிறப்புற்ற கோனாட்டு எறிச்சிலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார் நலங்கிள்ளி சேட்சென்னிக்குப் பின் தோன்றிய இப் பெருந்திருமா வளவனை ஒருகால் காணப்போந்தார்.
இதன்கண் வேந்தே யாங்கள் அரசர் நெடுந்தோர்களை யுடையரென்றோ கடல் போலும் படையினையுடைய ரென்றோ மேற்சென்ற போர்க ளனைத்தினும் வென்றி மிகுபவரென்றோ கருதி அவர்களை வியந்து பாராட்டும் பண்பினோ மல்லோம்.
எத்துணைத் துன்பம் வந்தெய்தினும் உண்மை யுணர்வும் நல்லறிவும் இல்லாதவர் எவரோ அவருடைய செல்வத்தைச் சிறிதும் வேண்டேம் நல்லறிவுடையவர் மிக்க வறுமை யுற்றாராயினும் அவ்வறுமை பயன்படுவதாகலின் அதனைப் பெரிதும் மதித்துப் பாராட்டுவேம்என்று குறித்தார்.
பெருந்திருமா வளவன் நல்லிசைப் புலவர் பெருமானுடைய மனக்கோளும் அறிவு கொளுத்தும் ஆண்மையும் நினைந்து அவர்க்குப் பெரும் பரிசில் நல்கிச் சிறப்பித்தான்.
மதுரைக் குமரனார் இப் பாட்டின்கண் பாடறிந் தொழுகும் பண்பில்லாத வேந்தர் எத்துணைப் பெரியாராயினும் அவர்களைப் பொருளாகக் கொள்ளே மெனச் செம்மாந்து கூறும் இக் கூற்று பெருந்திருமா வளவன் தொடக்கத்தில் தன் பொருளும் படையும் பெருமையுமெண்ணி இறுமாந்திருந்தமையும் அதனால் அவன் அவர்க்குப் பரிசில் தர நீட்டித்தமையும் தோற்றுவிக்கின்றது.
இவரோரன்ன மனத்திட்ப மமைந்த தமிழ்ப் பெரும் புலவர்கள் இன்றும் தோன்றற்குரிய வாய்ப் புக்கள் நாட்டில் உண்டாவது கண்டு தமிழகம் இறும்பூது கொள்கின்றது.