sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சரசிஜ் இந்தக் கணக்குத் தெரியல்லேன்னா இந்த கதையை எழுத முயலாதே மனிதன் தலைக்கு மேலே வானத்தையும் மேகத்தையும் பார்ப்பதுபோல் அவர்கள் தங்கள் கண்ணெதிரில் அந்த மரம் நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்கள் மாலை நேரத்தில் நண்பகலில் காலையில் பார்த்தார்கள் வெறுங் கண்களால் பார்த்தார்கள்.
மழைக்காலத்தில் அந்த மரத்தின் இலைகள் பெரிதாக தளதளவென்று ஆகும் சரத் காலத்தில் அவை தடிமனாகும்அவற்றின் பச்சை நிறம் இன்னும் அழுத்தம் பெற்று ஏறக்குறையக் கறுப்பாகிவிடும் பின்பனிக் காலத்தின் நடுப்பகுதியில் இந்தப் பசுமை கருமை மங்கிப் போய்விடும்.
ஆனால் அது பார்ப்பதற்கு வெறும் கட்டை போலிருக்கும் சிறிய கட்டை பெரிய கட்டை மெல்லிய கட்டை மனித விரல்போல் சின்னஞ் சிறிய எண்ணற்ற கள்ளிகள் கட்டைகளாலான ஒரு சிக்கலான கட்டுமானம்.. ஆனால் அதற்காக யாரும் அதன்மேல் கோபித்துக் கொள்வார்களா?
காரணம் அந்த மரம் மேகங்கள்கவிந்த ஆகாயத்துக்குக் கீழே தானே ஒரு காடு போல் அடர்த்தியாக நின்றிருக்கும்போது மனிதர்கள் அதை எப்படிப் பார்த்தார்களோ அதே மாதிரிதான் அது குளிர்கால வானத்துக்குக் கீழே கட்டைகளையும் சுள்ளிகளையும் சுமந்துகொண்டு நிற்கும் போதும் பார்த்தார்கள்.
ஜனங்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டிருந்தால் மாசி மாதத்தில்அதன் சிவப்பும் இளம் பச்சையும் கலந்த கொழுந்துகளின் செழுமையைப் பார்த்து ஆடிக் குதித்திருப்பார்கள்.
சித்திரை பிறந்ததும் அது கொத்துக் கொத்தாய்ப் பூக்களைச் சுமந்து கொண்டு ரோஜா நிற ஒளியை வானமெங்கும் பரப்பும்போது அவர்கள் மகிழ்ச்சி மேலிடக் கத்துவார்கள்.
இரண்டு மூன்று வீடுகளுக்கு முன்னால் உள்ள நிலத்தில் ஒரு மரம் கப்புங் கிளையுமாக நின்று கொண்டிருப்பதால் ஒரு வசதி ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று மட்டும் அவர்களுக்குத் தெரியும்.
காலை வேளைகளில் வயது முதிர்ந்தசிலர் செய்திப் பத்திரிகைகளை எடுத்துக் கொண்டுவந்து மரத் தடியில் அமர்ந்து அரசியல் சமூகம் பொருளாதாரம் பற்றி விவாதிப்பார்கள்.
பிற்பகலில் அந்தப் பக்கத்துக் கிழவிகளும் நடுத்தர வயதுப் பெண்களும் மரத்துக் கீழே மெல்லிய பச்சைக் கம்பளமாய் விரிந்திருக்கும் புல்லின்மேல் கால்களைப் பரப்பிக் கொண்டு சமையல் தையல் யார் வீட்டிலோ குழந்தை பிறந்தது யாருக்கோ குழந்தை பிறக்காதது இவற்றைப் பற்றியெல்லாம் பேசிப் பொழுதைக் கழிப்பார்கள்.
மரத்தைச்சுற்றி ஓட்டம் மரத்தின் மேலேறி இலை பறிப்பது கிளைகளை ஒடிப்பது சில நாட்கள் மரக்கிளையில் கயிற்றைக் கட்டி ஊஞ்சலாடுவது.. இவ்வாறு ஒரே கூச்சலும் கும்மாளமுமாயிருக்கும்.
சிலர் குளிர்காலப் பகல் நேரத்தித கொண்டில் மர நிழலில் தலை வைத்துக்கொண்டு உடம்பு வெயிலில் படும்படி நீட்டிக்கொண்டு கதைப் புத்தகம் படிப்பார்கள் கோடைகால இரவுகளில் ஐந்தாறு பேர் மரத்தடியில் ஜமுக்காளத்தை விரித்துக் கொண்டு அதன் மேலமர்ந்து சீட்டாடுவார்கள்.
மரம் அசைவற்று நிற்கும் நிலத்தின்மேல் அடர்ந்த நிழலைப் பரப்பிக் கொண்டு யுகயுகமாய் எல்லையற்ற காலத்தின் சாட்சியாகத் தன்னந்தனியே நின்று கொண்டிருக்கும்.
வாழ்க்கையின் ஏற்றத் தாழ்வுகள் பாவத்தின் வெற்றி புண்ணியத்தின் தோல்வி இவற்றை யெல்லாம் பார்த்துத் திகைத்து வியக்கும் தத்துவ ஞானியாகக் காட்சியளிக்கும் அது.
கிழக்குப் பக்கத்தில் ஒரு வீட்டின் பச்சை நிறச் சாளரத்தினருகில் உட்கார்ந்து கொண்டு ஒரு பெண் தன்னை உற்றுப் பார்ப்பது மரத்துக்குத் தெரிந்து விட்டது.
முன்பெல்லாம் அவள் மரத்தில் தளிர்கள் அரும்புவதையும் பழுத்த இலைகள் உதிர்ந்து விழுவதையும் மற்றமனிதர்கள் போலவே சாதாரணமாகப் பார்த்து வந்திருக்கலாம்.
குட்டைப் பின்னலை ஆட்டிக்கொண்டு சட்டை காற்றில் அசைந்தாட அவள் ஓடித் திரிந்த காலத்தில் அங்கு நின்று கொண்டிருப்பது மரந்தானா அல்லது மூங்கில் கம்பா என்றுகூடக் கவனித்திருக்க மாட்டாள் அவள்.
இப்போது அவளது அமைதியான கம்பீரமான தலையில்இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருக்கும் கொண்டைபோல் அவளது மனமும் நிதானம் பெற்று எப்போதும் அந்த மரத்தைஜாக்கிரதையாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
இரவின் இருளிலும் அந்தச் சாளரத்தருகில் இரு விழிகள் தன்னை உறுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை யுணர்ந்ததும் மரத்துக்குப் பயம் ஏற்பட்டது.
அது ஒரு தெளிவற்ற நிழலுருவமாகத் தன்னை இரவின் ஆழ்ந்த இருளில் மறைத்துக் கொண்டாலும் அந்தப் பார்வையிலிருந்து தப்ப இயலவில்லை.
கிழவர்கள் மரத்தடியிலமர்ந்து அரசியல் பேசுகிறார்கள் இளம் பெண்களூம் கிழவிகளும் அங்கே உட்கார்ந்து கொண்டு குழந்தை பிறப்பது பிறக்காதது பற்றியெல்லாம் விவாதிக்கிறார்கள் மரம் பிசாசாக இருந்தால் அதற்குக் கெட்ட எண்ணமிருந்தால் மக்களுக்கு எவ்வளவு ஆபத்து இதை வெட்டிவிடணும் எரிச்சுடணும் வேரோடு பிடுங்கினால் நல்லது இல்லேன்னா இந்த மரத்தாலே என்ன ஆபத்து வருமோ தெரியாது என்றாள் இறுக்கமான கொண்டையில் வெள்ளைப் பூக்களாலான மாலையை வைத்துக் கொண்டு சாளரத்தருகே அமர்ந்திருந்த பெண்.
மரக்கிளையொன்று முறிந்து அவர்கள் மேல் விழலாம்.மரத்தின்மேல் இடி விழுந்தால் மரத்தடியில் அந்த நேரத்திலிருப்பவர்களெல்லாரும் உயிரிழப்பது திண்ணம்.
அந்தப் பச்சைச் சாளரத்துப் பெண் சும்மா இருக்கவில்லை மரத்தைப் பற்றி இதுவரை கவலைப்படாதிருந்தவர்களிடம் அவள் மரத்தைப் பற்றிச் சொல்லிப் பயமுறுத்தினாள்.
மறுநாள் காலையில் அந்த மனிதன் ஒரு கிளையில் தூக்குப் போட்டுக் கொண்டு தொங்குவதை எல்லோரும் காண்பார்கள் தூக்குப் போட்டுக் கொண்டு தற்கொலை செய்துகொள்ள மரக்கிளை மிகவும் வசதியானது என்பது எல்லாருக்கும் இப்போது நினைவு வந்தது.
மரத்துக்கு மேற்குப்புறத்தில் இன்னொரு வீட்டின் சிவப்பு நிறச் சாளரத்தருகே அமர்ந்துகொண்டு ஒருவன் தன்னை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அது வெகுகாலம் கவனிக்கவில்லை.
அரை நிஜார் அணிந்த சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் அவன் நினைத்த போதெல்லாம் மரத்தடிக்கு ஓடி வருவான் மரத்தின் மேல் கல்லெறிவான் மரத்திலேறி இலைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் பறவைக் கூடுகளைத் தேடிப் பிடித்துச் சிதைப்பான் கிளைகளில் கயிறு கட்டி ஊஞ்சலாடுவான்.
இப்போதெல்லாம் அவன் தன் மஸ்லின் ஜிப்பாவின் கைகளை முழங்கைகளுக்கு மேல் மடித்து விட்டுக் கொண்டுசாளரத்தையடுத்த மேஜைக்கு முன்னால் அமர்ந்து மோவாயை உள்ளங்கைகளால் தாங்கியவாறு மரத்தை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
மரத்தைப் பற்றிய அவனது சிந்தனைக்கும் ரோஜாவுக்குமிடையே ஏதோ ஓர் ஆச்சரியமான தொடர்பு இருக்கும் போலும் அவனது பார்வையில் மரமும் ரோஜாவைப்போல்அழகாகத் தோன்றியிருக்கலாம்.
ஆகையால்தான் கள்ளங் கபடற்ற அழகிய பறவைகள் இதில் அடைக்கலம் பெற்று கீச்சுக் கீச்சு ஒலி எழுப்புகின்றன வண்ணத்துப் பூச்சிகள் நடனமாடுகின்றன.. இரும்பு செங்கல் சிமெண்ட்டாலான கட்டிடங்களில் வசித்து வசித்து நமக்கு அலுப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது.
சோர்வும் அலுப்பும் மிக்க நமது வாழ்க்கையில் இந்த மரம் ஒரு கவிதை.. சிவப்புச் சாளரத்து மனிதன் ஒரு கவியோ?சிந்தித்துப் பார்த்தது மரம்.
அவன் இரவில் மேஜை முன் அமர்ந்து ஏதோஎழுதுகிறான் எழுதாத நேரத்தில் மௌனமாகச் சாளரத்துக்கு வெளியே மரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
மனிதன் கெடுதலான சொற்களைக் கேட்டுச் சஞ்சலமடைகிறான் அதுபோல் நல்ல வார்த்தைகளைக் கேட்டு அமைதியடை கிறான் மகிழ்ச்சியுறுகிறான்.
ஆகவே ஒருத்தி மரத்தைத் தூற்றியபோது கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்கள் நிதானமிழந்தனர் இப்போது அவர்கள் மரம் பாராட்டப் பெற்றது கேட்டு அமைதி பெற்றனர்.
இப்போது அவன் எந்தக் கையால் கவிதை எழுதுகிறானோ ரோஜாப்பூவைத்தடவிக் கொடுக்கிறானோ அதே கையால் அவன் ஒரு காலத்தில் கல் விட்டெறிந்து பறவைக் கூடுகளைச் சிதைத்திருக்கிறான்.
மரத்துக்கு இப்போது ஒரு புதிய பயம் பிடித்துவிட்டது.. தன்னை முன்னிட்டுக் கிழக்குச் சாளரக்காரிக்கும் மேற்குச்சாளரக்காரனுக்குமிடையே சண்டை வந்துவிடுமோ?
மரத்தின் உச்சியில் ஒரு பறவை கீச்சொலி எழுப்பியது பெயர் தெரியாத மலரொன்றின் மணம் எங்கிருந்தோ மிதந்துவந்து வானத்து மூலையிலிருந்த ஒரு தாரகையை நோக்கி விரைந்தது.
அந்த ஆழ்ந்த இருளிலும் அவர்கள் ஒருவர் முகத்தைமற்றவர் தெளிவாகப் பார்க்குமளவுக்கு அவ்வளவு அருகருகே நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.
என்று சிந்தித்தவாறே அந்தக் கிழக்குச் சாளரப் பெண் தலை நிமிர்ந்து மரத்தின் இலைகளுக்கிடையே ஒளி வீசும் நட்சத்திரங்களைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்.
மனிதன் சில சமயம் மரத்தைப் பொருட்படுத்தாமலிருப்பதுபோல் சில சமயம் மரமும் மனிதனைக் கவனிக்காமலிருக்க வேண்டும் என்ற உண்மையை அனுபவம்மிக்க அந்த மரத்துக்கு யாரும் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியதில்லை.. மழை என்றால் திடீரென்று வானத்தில் மேகங்கள் குவிந்து இடி இடித்து மின்னல் மின்னிக் கொட்டோ கொட்டென்றுஒன்றிரண்டு பாட்டம் கொட்டித் தீர்க்கும் பெருமழை அல்ல.
உலர்ந்த உடையும் சில நாட்களுக்காவதுஉணவும் கிடைக்கும்.. எங்கள் குழுவைவிட்டு நான் வெளியே புறப்பட்டிருக்கக் கூடாது என்று இப்போது தோன்றுகிறது.
அங்கே ஒரு எருமை மாட்டுக் கொட்டிலைப் பார்த்து அங்குநுழைந்து விடலாமா என்று நினைத்து அந்தத் திசையில் நான் அடியெடுத்து வைத்தபோது யாரோ என்னைக் கூப்பிடுவதுகேட்டது ஏய் இங்கே வா எனக்கு அசரீரியில் நம்பிக்கையில்லாவிட்டாலும் நான் திடுக்கிட்டுத்தான் போய்விட்டேன்.
அங்கே அரைகுறையாகத் திறந்திருந்த கதவின் மேல் சாய்ந்து கொண்டு ஓர் உருவம் ஒரு பெண்..அப்படியானால் என்னைக் கூப்பிட்டிருக்க மாட்டாள்.
மோசமான இடத்துக்கு வந்துவிட்டேன் போலும் அது வேசித்தெரு இல்லாவிட்டாலும் மட்டமான ஜனங்கள் வசிக்கும் சேரிப் பகுதியாயிருக்கலாம்.
மழையின்தீவிரம் குறையும் வரையில் தலைக்குமேல் ஒரு கூரை கிடைத்தால் நல்லதுதானே இப்போதிருக்கும் நிலையில் எருமைக்கொட்டிலைத் தாண்டிக்கூடப் போக முடியாது.
அவள் திடீரென்று பின்னாலிருந்து கூப்பிட்டாள் ஏய் இதைக் கேளு எப்போ கூப்பிட்டேனோ இங்கேயே ராத்திரிஇருந்துட்டுப் போ..உம் என் அதிருஷ்டமே இப்படித்தான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள் அவள்.
இருந்தாலும் முன்னாலேயே சொல்லிடறது நல்லது.. எனக்கு ஒரு ஆசையுமில்லே.. நான் ஒரு வழிப்போக்கன் மாதிரி ராவைக்கழிச்சிட்டுப் போயிடறேன்.
நான் வெளியே மழையிலும் புயலிலும் நின்று கொண்டிருந்ததால் இந்தச் சுமை பற்றிய நினைவே இருந்திருக்காது எனக்கு... அவள் சற்றுநேரம் மௌனமாக என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சாப்பிட்டிடுஇல்லாட்டி வீணாத்தானே போகும் சட்டையைக் கையில் சுருட்டி வைத்துக்கொண்டு சோற்றை அள்ளியள்ளிப் போட்டுக் கொண்டேன்.
இந்த மாதிரி பரிமாறப்பட்ட சாதத்தைச் சாப்பிடுவது என்னைப் பொருத்தவரையில் ஒரு சுகபோக நிகழ்ச்சி.அது காரணமாகவே என் மனதிலும் சந்தேகம் சூழ்ந்திருந்தது.
அவள் கட்டிலுக்கருகில் கீழே உட்கார்ந்து கொண்டு சொன்னாள் நீயே தூங்கு நான்தான் தினம் தூங்கறேனே ஒருராத்திரிதானே நான் ஒன்னைக் கூப்பிட்டதாலே.. பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அவள் நான் என் சட்டையைக் கையில்சுருட்டி வைத்துக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தாள்.
இவ்வளவு நேரம் என்னைத் திண்டாடச் செய்த மழை புயல் இவற்றின் ஒலி கதவுவழியே மங்கலாக வந்து தாலாட்டுப்போ்ல் இனிமையாக ஒலித்தது தூக்கம் கண்ணிமைகளை அழுத்தியது.
அவளுடைய தோற்றத்தில் சோர்வு அமுக்கிவைக்கப்பட்ட வேதனை தெரிந்தது யார்கண்டார்கள் இவர்களிடம் பாசாங்குக்குப் பஞ்சமில்லை நான் உறங்கியபின்.. நான் நாளைக்கே இந்தத் துரதிருஷ்டம் பிடித்தபொருளுக்கு ஒரு ஏற்பாடு செய்துவிடப் போகிறேன் சாகும் தருவாயில் அவன் ஏன் என்னிடம் இந்தப் பொருளைக் கொடுத்துவிட்டுப் போகவேண்டும்?
செத்துக் கொண்டிருந்த நண்பன் வாயிலிருந்து வழிந்துகொண்டிருந்த இரத்தத்தை நக்கியவாறு என்னிடம் சொல்லியிருந்தான் இதை நீ வச்சுக்க அப்போதும் அவள் அதே நிலையில் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்து நான் திடீரென்று சொல்லிவிட்டேன் நீயும் கட்டில்லயேகொஞ்சம் தள்ளிப் படுத்துக்க.
என்ன விசித்திர இரவு எவ்வளவு விசித்திரமான சூழ்நிலை மற்றவர்கள் பார்த்தால் என்ன சொல்வார்கள் சீச்சீ.. ஆனால்என் சோர்ந்து தளர்ந்த உடம்புக்கு இவ்வளவு சுகம் இதற்குமுன் எப்போதாவது கிடைத்திருக்கிறதா என்று எனக்கு ஞாபகமில்லை.தூக்கக் கலக்கத்தில் கண்கள் மூடுகின்றன.. அவன் கண்ணீரையும் வாயிலிருந்த ஒழுகிக் கொண்டிருந்த இரத்தத்தையும் துடைத்துக் கொண்டே என் நெஞ்சோடரத்தம்.. நான் தினம் சாப்பிடாமே.. என்று சொல்லித் தன் சோகைபிடித்த நடுங்கும் விரல்களால் பொட்டலத்தைத்தடவினான்.
அவளுடைய மூடிய கண்ணிமைகள் நெஞ்சின் மேல் கோத்திருந்த கைகள் படிந்திருந்த மார்பு இவையெல்லாம்சேர்ந்து ஒரு விசித்திர பிரமையை உண்டாக்கின.
மொதலாளி கண்ணிலே மண்ணைத் தூவி நாங்க எடுத்து வச்சுக்கற காசிலே வைத்தியம்செஞ்சுக்குவோம்.. உண்மைதானே நிலத்தில் புலி வாழ்கிறது என்று தெரிந்திருந்தும் மனிதன் அங்கு வீடு கட்டுகிறான் ஊரை அமைத்துக்கொள்கிறான்.
அந்தப் பெண்ணுக்குத்தான் எப்படிப்பட்ட கண்கள் ஈன வாழ்க்கையின் சுவடுகள் பதிந்த முகம் மேலே வளைந்த மூக்குநுனி தடித்த உதடுகள்.. இருந்தாலும் இத்தகைய முகத்தைப் பார்த்ததேயில்லை நான் வேகமாகத் திரும்பிப் பொட்டலத்தை அவள் கையில் திணித்தேன்.
நாங்கள் அதன் சில பிரதிகளை நடைபாதைப் புத்தகக் கடைகளுக்கு இரண்டணா நாலணா விலைக்கு விற்றோம்.அந்தப் பிரதிகளை யாராவது வாங்கிப் படித்திருப்பார்கள் என்று எங்களுக்குத் தோன்றவில்லை.
இளமைக் காலத்தில் நானும் வசுதாவோடு எழுத்து முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருந்ததால் நான்தான் முன்னுரைஎழுதத் தகுந்தவன் என்று புவன் நினைக்கிறான்.
இந்தக் கருத்து சரியில்லை.. புவன் எழுத முயலாவிட்டாலும் வசுதாவிடம் அவனது நேசம் என்னுடையதைவிடக்குறைந்ததல்ல வசுதாவுடன் அவனது நெருக்கமும் அப்படித்தான் இருந்தாலும் வசுதாவின் புத்தகத்துக்கு முன்னுரை எழுதும்பொறுப்பு என்மேல் விழுந்திருக்கிறது.
வசுதா போன்ற ஒரு பிரபலமாகாத எழுத்தாளனின் யாரும் படிக்காத எல்லாராலும் மறக்கப்பட்ட ஒரு புத்தகத்தை இருபதுஇருபத்திரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நாங்கள் மறுபடி பிரசுரிக்க முன் வந்ததற்கு ஒரு விளக்கம் தேவை.
இறந்துபோன நண்பனுக்காக இந்த முறையில் எங்கள் அன்பைத் தெரிவிப்பதில்எங்களுக்கு தனிப்பட்ட முறையின் சிறிது ஆறுதல் கிடைக்கிறது.. நான்கைந்து மாதங்கள் முன்னால் புவன் காசிக்குப் போயிருந்தான்.
ஆனா நான் ஒரு நாளும் அவன் எழுதிப் பார்க்கல்லே கிழவர் சொன்னார்.ஒரு தடவை நான் ஹரித்வாருக்குப் பணிவிடை செய்யறதைப் பார்த்தேன்.
காசியிலிருந்து திரும்பி வந்தபிறகு வசுதாவின் புத்தகத்தை மறுபடி வெளியிட வேண்டுமென்று தோன்றிவிட்டது புவனுக்கு.இதற்கு என்ன காரணமென்று பல தடவைகள் அவனைக் கேட்டுவிட்டேன்.
வசுதா உயிரோடிருந்தபோது நான் எவ்வளவோ தடவை என்கிட்டே காசு இருந்தா ஒன் புத்தகத்தை முன்னாலேயேபிரசுரித்திருப்பேன்னு அவன்கிட்டே சொல்லியிருக்கேன்.
எனக்குள்ள ஒரே ஆறுதல் வசுதாவுக்காக இந்த முன்னுரையை எழுத முடிகிறது என்பதுதான்.வாசகர்கள் பெருந்தன்மையோடு என் குறையை மன்னித்து விடுங்கள்.
அவன் எங்களுக்கு ஏதாவதுசொல்லவோ தெளிவாக்கவோ முயலும்போது அவனது கரகரத்த குரல் உணர்ச்சி மிகுதியால் மிகவும் கவர்ச்சிகரமாகிவிடும்.அவன் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படுபவன் என்பதை அவனுடைய கண்களே சொல்லும்.
அடர்த்தியான புருவங்கள் மாநிறம்சுருட்டை முடி ஒரு சாதாரண வங்காளி இளைஞனிடமிருந்து அவனை வேறுபடுத்திக் காட்டும் தனித்தன்மை எதுவும் அவனிடமில்லை.
ஆனால் அவனோடு நெருங்கிப் பழகிய எங்களுக்கு அவன் எங்கள் மாதிரி அல்ல அவனிடம் ஏதோ ஒரு தனிக்கவர்ச்சி இருக்கிறது என்று தெரிந்திருந்தது.
அந்தக் காலத்து மாதப் பத்திரிகையொன்றில் பிரசுரமாயிற்று.வசுதா சொல்ல விரும்பிய ஏதோ ஒரு விஷயம் முதல் தடவையாக இந்தக் கதையில் வெளிப்பட்டது.
அவளுடைய கணவன் கங்காபதா அவளுக்காகத் திருட்டுத்தனமாகப் படகுத் துறையிலிருந்து மண்பொம்மை கண்ணாடி வளையல் ஜிகினாப் பொட்டு குங்குமம் கொய்யாக்காய் நாவல் பழம் எல்லாம் வாங்கி வருவான்.
அவளுக்கு இப்போது வாழ்க்கை சூன்யமாக பொருளற்றதாகத் தோன்றியது.ஓடிக் கொண்டிருக்கும் ஆற்றுத் தண்ணீர் வழியில் எங்கோ மணல் மண்ணில் மறைந்துவிட்டாற்போல்... கடவுள் சில கோடுகளையும் நிறங்களையும் வைத்துக்கொண்டு அவளது வாழ்க்கையாகிய ஒரு சிறு சித்திரத்தை தீட்டியிருந்தார்.
அந்த மண்ணும் மற்ற அலங்காரங்களும் தண்ணீரில் கரைந்து போகின்றன அல்லது தண்ணீரால் அடித்துக்கொண்டு போகப்படுகின்றன எதுவும் மிஞ்சுவதில்லை என்பது திடீரென்று பிறந்ததுஅவளுக்கு.
வசுதாவின் தாய் கடவுள் பக்தியுடையவரானாலும் தன் கணவரின்மரணத்துக்குப் பிறகு அவருக்கு வசுதாவிடமோ கடவுளிடமோ உண்மையான ஆறுதல் கிடைக்கவில்லை.
ஆற்றங்கரையில்மயானத்தில் அவனுடைய தாயின் சடலம் திகுதிகுவென்று எரிந்து கொண்டிருந்தபோது அவன் ஒரு நாவல் மரத்தடியில்உட்கார்ந்து கொண்டு நிருவைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருந்தானாம் அதன் பிறகும் இந்தப் பத்து நாட்களும்தன் தாயைவிட அதிகமாக நிருவைப் பற்றியே நினைக்கிறானாம்.
சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் விநோதினி சாவின் மூலம் பெற விரும்பிய அமைதியை சுகேந்து வாழ்வின் மூலம் உயிர்த்துடிப்பின் மூலம் பெற முயல்கிறான்.
அவன் ரேணு என்ற பெண்ணைக் காதலிக்கிறான்.ஆனால் அவனுடைய தாயைப் பற்றிய நினைவின் தீவிரம் அவன் ரேணுவுடன் இயற்கையான உறவு கொள்வதைத் தடுக்கிறது.உறுத்தல்.
சுகேந்து இந்தக் குழப்பத்திலிருந்து வெளியேறுவான் என்று நாம் எதிர்பாராத நிலையில் இந்தக் குழப்பத்துக்குத் தீர்வாக ஒருநிகழ்ச்சி நிகழ்கிறது.
அந்த நேரத்தில் சுகேந்துவும் ரேணுவும் ரேணுவின் வீட்டு மொட்டைமாடியிலமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.கல்கத்தாச் சந்துகளிலிருந்து எழும் அடுப்புக் கரிப்புகை காஸ் விளக்கின் மங்கிய ஒளி சிறிது நிலவு இவையெல்லாம் சேர்ந்துஒரு மங்கலான வெளிச்சம் பரவியிருக்கிறது எங்கும்.
சிறிதுநேரம்முன்பு ரேணு தன் கொண்டையிலிருந்த ஒரு ரோஜா மலரை எடுத்து அவன் பைக்குள் வைத்தது அவனுக்கு நினைவு வந்தது.அந்த மலரின் மணம்தான் எவ்வளவு இனிமையாக இதமாக உயிர்த் துடிப்போடு இருக்கிறது.
ரேணுவின் உடல் உள்ளம்அவளது காதல் இவையெல்லாம் அந்தக் கணத்தில் ஒரு பேரலையாகக் கிளம்பி அவனை அடித்துச் செல்லத் தொடங்கியது.அந்த நிலையில் சுகேந்து தன் தாயிடம் இனிமேல் நீ வராதே என்று சொன்னான்.
தான்நிருவைப் பற்றிய சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தபடியால் தன் தாயின் மரணத்துக்காகப் போதிய அளவு வருந்தவில்லை என்ற குற்றஉணர்வால் அவனுக்கு ஏற்பட்டிருந்தது.
மனிதன் வாழ்க்கையில் ஈடுபாடு கொண்டவன் இந்த ஈடுபாடில்லாமல் யாரும் வாழ முடியாது என்ற கருத்தையே வசுதா இந்தக் கதையில் சொல்ல முயல்கிறான்.
இவ்வாறுதான் அவனுக்கு நிருபமாவுடன்பரிச்சயம் ஏற்பட்டது.. இந்தப் பரிச்சயம் நெருக்கமாக வளரச் சிறிது காலம் பிடித்தது என்றாகும் பரிமல் முதல் சந்திப்பிலேயேநிருபமாவால் ஈர்க்கப்பட்டான் என்பதை ஊகிக்க முடிகிறது.
நிருபமா வீட்டுக் கீழ்த்தளத்தில் குடியிருந்த பரிமலின் நண்பன் மன்மதனின் சூழ்ச்சியாலும் நீசத்தன்மையாலும் இந்தக் காதல் முறிந்தது.
ஆனால் கல்யாணத்துக்குப் பிறகுஇந்தக் காதல் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டால் நிருபமாவுக்கு வாழ்க்கையில் இன்பம் அமைதி கிடைக்குமா?கிடைக்கும் என்று தோன்ற வில்லை அவளுக்கு.
காதலின் லாப நஷ்டங்களைச் சிந்தித்துப் பார்த்த அவன் காதல் நிலையானதல்ல அது எப்போதும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை என்று புரிந்து கொண்டான்.
அதுபோல் காதலிலும் நிறைவின்மை உண்டு துக்கம் உண்டு பரிமல் எதிர்பார்த்தநிலையான தேய்வில்லாத அன்பு உண்மை வாழ்க்கையில் அடைய முடியாத ஒன்றாகும்.
ஈசுவர் என்ற அவனது நான்காவதுகதையும் அடைக்கலம் என்ற ஐந்தாவது கதையும் அவனது வாழ்க்கையின் இறுதிப் பகுதியின் வரலாற்றைத் தெரிவிக்கலாம்.புவன் காசியிலிருந்து திரும்பி வரும்போது அந்தக் கிழவரின் பெண்ணிடமிருந்து இந்த இரண்டு கதைகளின் கையெழுத்துப்பிரதிகளையும் வாங்கி வந்திருந்தான்.
இந்த இருட்டில்என்னால் அசல் எது போலி எது என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்கிறார் துறவி இதைக்கேட்டு ஆகா இந்த விளக்கு நம்மிடமிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாயிருக்கும் என்று வழிப்போக்கனுக்குத் தோன்றுகிறது.
ஆனால் வசுதா தொடந்ந்து ஏதோ எழுதப் பலமுறை முயன்றிருக்கிறான் அம்முயற்சிகளில்தோல்வியுற்றிருக்கிறான் என்று கையெழுத்துப் பிரதியிலிருந்து தெரிகிறது.
கங்கைக் கரையில் சிதைகள் இடைவிடாது எரிந்தன.காசியில் வசித்துவந்த கதாநாயகன் ஒருநாள் காலையில் கங்கையில் நீராடிவிட்டு திரும்பும்போது யாரோ தன்னைப் பின்னாலிருந்துகூப்பிடுவதாக உணர்ந்தான்.
அதே ராகத்தில் அதே குரல் கேட்டது நாங்கள் துன்புறுகிறோம் நாங்கள் அமைதியிழந்து விட்டோம் மரத்துக்கு வேர்உண்டு எங்களுக்கு வேர் இல்லை.
அவன் எங்கே போனான் என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது.. சோட்டா நாக்பூர்ப் பகுதியில் ஓரிடத்தில் ஒரு மிஷன் மருத்துவமனையில் வசுதா இறந்து போனான்.
மகதோக்கள் அங்கிருந்து வெகு தொலைவிலிருந்த புர்க்குண்டாவில் சனிக்கிழமை தோறும் கூடும் சந்தையில் கோழிகளையும் முட்டைகளையும் விற்கப் போவார்கள்.
அவன் சிவப்புக் கொடி கட்டப்பட்ட அந்த டிராலியைத் தண்டவாளங்களின்மேல் தள்ளிக் கொண்டு வந்து அங்கேகூடை கூடையாக முட்டைகளை இறக்குவான்.
பகோதிலால் எண்ணி அறுநூற்று அறுபது முட்டைகளுடன் உபரியாக இருபத்தைந்து முட்டைகள் எடுத்துக்கொள்வான்.முட்டைகளில் சில அழுகிப் போயிருக்கலாம் என்பதற்காக உபரி முட்டைகள்.
மூன்று கூலிகளும் இரண்டு பெரிய பெரிய டிரம்களைக் கவிழ்த்து அவற்றை மேஜை போலப் பயன்படுத்துவார்கள்.போர்க்கைதிகள் வரிசையாக அந்த டிரம்களைக் கடந்து போவார்கள்.
ஒரு கூலி ஒவ்வொரு கைதியின் குவளையிலும்சுடச் சுடக் காப்பியை ஊற்றுவான் இன்னொரு கூலி ஒவ்வொரு கைதிக்கும் இரண்டு துண்டு ரொட்டி கொடுப்பான் மூன்றாவதுகூலி இரண்டிரண்டு முட்டைகள் கொடுப்பான்.
சில சமயம் ரயில் சென்ற பிறகு நாங்கள் முகாமைப் பகோதிலாலின் பொறுப்பில் விட்டுவிட்டு மகத்தோக்களின் கிராமத்துக்குப் காய்கறிகள் வாங்கப் போவோம்.
ராணுவப் போலீசார் கீழே இறங்கி இங்குமங்கும் நடப்பார்கள் வேடிக்கையாகப் பேசுவார்கள்.போர்க்கைதிகளைப் போலவே ராணுவ சிப்பாய்களும் வரிசையாக நின்று ரொட்டி காப்பி முட்டை வாங்கிக்கொண்டு ரயில் ஏறிக்கொள்வார்கள்.
சிப்பாய்கள் முட்டை அழுகல் ரொட்டித் துண்டு காய்ஞ்சு போச்சு என்று சொல்லி அவற்றைஎறிந்து விடாமலிருக்கிறார்களா என்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தான் பகோதிலால்.
ஒரு சிப்பாய் அவனைப் பார்த்து ஏய் என்று பயமுறுத்தவும் அந்தப் பையன் அலறியடித்துக்கொண்டு கிராமத்தை நோக்கிஓடினான் சில சிப்பாய்கள் இதைப் பார்த்து ஹோ ஹோவென்று சிரித்தார்கள்.
இவை தவிர குங்குமம் மூங்கில் கழியில் தொங்கவிடப்பட்ட பல நிறநூல்கள் கண்ணாடி மணி பாசி மணி மாலைகள் இன்னும் பல பொருள்களும் விற்கப்படும்.
சில சமயம் ஒரு நாடோடிவியாபாரி கழுத்தில் நிறையப் பாசிமணி மாலைகளைப் போட்டுக் கொண்டு முழங்கால்வரை தூசியுடன் மகதோக்களின் கிராமத்துக்குப் போவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.
ஒரு சிப்பாய் ரயில் பெட்டியின் கதவருகில் நின்று கொண்டு காப்பியைக் குடித்தவாறேஅந்தச் சிறுவர்களைத் தன் பக்கத்திலிருந்து இன்னொரு சிப்பாய்க்குச் சுட்டிக்காட்டி அசிங்கம் என்று சொன்னான்.
சிலர் ஹா ஹாவென்று சிரித்தார்கள்.ஒருவன் குவளையிலிருந்த காப்பியை ஒரே மடக்கில் குடித்து விட்டுக் கூலியைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தான் குவளையைமறுபடி நிரப்பச் சொல்லி.
முள்வேலிக்கு வெளியே அந்த இரண்டு பையன்களோடு குட்டையான துணியணிந்து ஒரு பதினைந்து வயதுப்பெண்ணும் இரண்டு ஆண்களும் வயல் வேலையை விட்டுவிட்டு வந்து நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.அவர்கள் தங்களுக்குள் ஏதோ பேசிக்கொண்டு சிரித்திர்கள் பிறகு அருவி நீரோடுவது போல் கலகலவென்று பேசிக்கொண்டேகிராமத்தை நோக்கி நடந்தார்கள்.
ஒருநாள் அமெரிக்க சிப்பாய்கள் பிரயாணம் செய்த ரயில் ஒன்று வருவதைப் பார்த்தும் வயலில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த மகதோக்கள் சுமார் பத்துப் பேர் ஓடிவந்தார்கள்.
கருப்பு உடலில் கோவணம் மட்டும் அணிந்த ஆண்கள் அகலக் கட்டையான துணியுடுத்திய பெண்கள் கிராமத்துச்சக்கிலியன் தைத்த முரட்டுச் செருப்புகள் காலில் அவர்கள் முள்வேலிக்கு வெளியே வரிசையாக நின்றார்கள்.
மகதோக்கள் வியப்போடு அந்தச்சிப்பாயைப் பார்த்தார்கள் கீழே கிடக்கும் நாணயத்தைப் பார்த்தார்கள் பிறகு ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு நின்றார்கள்.
கிராமவாசிகள் நெருக்கியடித்துக்கொண்டு பிரயாணம் செய்யும் பஸ் ஒன்றைப் பார்ப்பதற்குக்கூட வேலமரக் காட்டைக் கடந்து நான்கு மைல் போக வேண்டும்.காலைவேளையில் ஒரு பக்கமும் மாலையில் எதிர்ப்பக்கமும் போகும்.
அப்படியும் நாங்கள் ரயில் பெட்டிகளின் ஜன்னல்கள் வழியேமங்கலாகத் தெரியும் மனித முகங்களைப் பார்க்கக் கூடாரத்திலிருந்து வெளியே ஓடி வருவோம்.
ஆகவே அமெரிக்க சிப்பாய்கள் வருகிறார்களென்ற செய்தி கேட்டால் கொஞ்சம் எரிச்சல் ஏற்பட்டாலும் கூடவே ஓர்ஆறுதலும் தோன்றும் எங்களுக்கு.
அவர்கள் இருபது பேர் இருக்கலாம் முப்பது பேர் இருக்கலாம்.முழங்கால் உயரமுள்ள குழந்தைகளைச் சேர்த்தால் மொத்தம் எவ்வளவு பேர் என்று சொல்ல மடியாது.
ரயிலில் ஏறி இறங்க வசதிக்காகப் பாதையோரம் தார் போட்டுச் சற்று மேடாக்கப்பட்டிருந்தது.அமெரிக்கச் சிப்பாய்கள் காப்பியை உறிஞ்சிக் குடித்தவாறு இங்குமங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
கடைக்காரனிடம் ஏதாவது சாமான் வாங்கினால்அல்லது டாக்சியோட்டிக்குப் பணம் கொடுப்பதானால் கரன்சி நோட்டைக் கொடுத்து விடுவார்கள் பாக்கியை நீயே வச்சுக்கஎன்று சொல்லி விடுவார்கள்.
பிறகு திடீரென்றுஅரைஞாணில் இரும்புத்துண்டு கட்டியிருந்த சிறுவனும் துத்த நாகத் தாயத்து அணிந்த சிறுவனும் முள்வேலிக்குள் நுழைந்துவந்தார்கள்.
சில சமயங்களில் எனக்கு மிகவும் அலுப்பு ஏற்படும்.தூரத்தில் குன்றுகள் இலுப்பைக் காடு வேல மரங்களுக்கப்பால் கொஞ்சமாகத் தண்ணீரோடும் அருவி பசுமையான வயல்கள்.அவற்றில் ஆங்காங்கே கோவணமணிந்த கருப்பு மனிதர்கள் கண்களுக்குக் குளிர்ச்சியான காட்சி.
இடையிடையே சிப்பாய் ரயில் வரும் நிற்கும் போகும்.மகதோக்கள் முள்வேலிக்கு வெளியே கூட்டமாகக்கூடி தொரை ப க் ஷீஸ் தொரை பக் ஷீஸ் என்று கத்துவார்கள்.
அப்போது சில நாட்கள் மகதோக் கிழவன் வயல்வேலையை விட்டுவிட்டுக் கைகளிலிருந்து மண்ணைத் தட்டிவிட்டுக் கொண்டுஅங்கே வேகமாக வந்து எல்லாரையும் அதட்டுவான்.
அவர்களுடைய வறுமைமிக்க தோற்றத்தைப் பார்த்துச் சிப்பாய்கள் அவர்கள்பிச்சைகாரர்கள் என்று நினைப்பது எனக்கு மிகவும் வருத்தமளித்தது.
கிறீச் கிறீச் என்று ஒலியெழுப்பிய பூட்ஸ் அணிந்து என் பக்கமாகப் போய்க் கொண்டிருந்த ஒருராணுவ அதிகாரி தொண்டையைக் காரி கொண்டு பிச்சைக் காரப் பசங்க என்று சொன்னான்.
ராம்பாபு சியாம்பாபு ஜது பாபு எல்லோரும் பேரம் பேசிக் காய்கறிகள் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.அவர்களுடைய செருப்புக்குக் கீழே தரையில் அப்போதுதான் சிந்திய இரத்தம்.... இரத்தத்துக்கு மொழியேதும் இல்லை.... பின்னால் சற்றுத் தொலைவில் காலடிச் சத்தம் கேட்டு இன்னும் வேகமாக ஓடினேன்.
நான் இப்போது உரக்கக் கத்தி மண்டையை உடைத்துக்கொண்டாலும் எந்த வீட்டுக் கதவும் திறக்காது யாரும் ஜன்னலைத் திறந்துகூட வெளியே எட்டிப்பார்க்க மாட்டார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.
எல்லாரும் இந்த அகாலத்தில் ஓட்டுக்குள் நுழைந்து கொள்ளும் ஆமைமாதிரி போர்வைகளுக்குள் சுருண்டு படுத்துக்கொண்டு விட்டார்கள்.
ஆனால் என்ன ஆச்சரியம் உலகம் கிடக்கட்டும் இந்த நகரத்திலேயே இன்றுவரைஎன் கால் படாத இடங்கள் எனக்குத் தெரியாத இடங்கள் எவ்வளவோ இருக்கின்றன சும்மா பீற்றிக் கொண்டு என்னலாபம்?
இருபத்தேழு வயதான துணிச்சல் மிக்க இளைஞனான தீபக் மித்ரா என்ற பெயருள்ள நான் எவ்வளவோ இடங்களுக்குப்போனதில்லை எத்தனையோ இடங்களைப் பார்த்ததில்லை.
உலகம் வாழ்க்கைஇவற்றின் பெரும்பகுதி என் பார்வைக்குத் தெரிவதற்கு முன் நான் எரித்துவிடப்படுவேன் அல்லது தண்ணீரில் எறியப்படுவேன்அல்லது பருந்து காக்கை நாய்களின் உணவாகத் தேர்ந்தெடுக்கப் படுவேன்.
என்னைப் பிடித்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையை அவர்கள் இன்னும் கைவிடவில்லை என்று எனக்குப் புரிந்தது.என்னைக் கொல்லும்வரை அவர்களுக்கு நிம்மதியில்லை.
இந்த ராம்பாபு சியாம்பாபு ஜதுபாபு எல்லாரும்இருட்டில் தவழ்ந்து கொண்டு போய் மனித குலத்தின் கஷ்டங்களுக்கெல்லாம் காரணமான பழம் பழுக்கும் அந்த பழையமரத்தைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
வலது பக்கம் போவதா இடது பக்கம் போவதா என்று யோசித்துத் தயங்குவதற்குள் துப்பாக்கி சுடும் பயங்கர ஒலி துப்பாக்கி சுடும்போது மின்மினி போல் சிதறும் நெருப்புப் பொறிகள் தெரிக்கின்றனவாஎன்று திரும்பிப் பார்த்தேன்.
ஏதோ ஒரு மலரின் மணம் என் விருப்பத்துக்கு மாறாக என் உணர்வில் புகுந்தது.நான் நெஞ்சுயரமிருந்த கேட்டின் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்ததும் பத்திரமாக இருக்கும் உணர்வு ஏற்பட்டது.
இந்த இருட்டில்இந்த ஆபத்தான இடத்தில் ஹாஸ்னுஹானாப் பூவுக்குத்தான் எவ்வளவு துணிச்சல் கோபமும் எரிச்சலும் ஏற்பட்டது எனக்கு.இது உசிதமில்லை பூச்செடிகளை ஒரு அறை அறைந்து வாயை மூடு என்று சொல்லிவிட வேண்டும்.
தொழிலாளர்கள் அழிந்து போகட்டும் இஞ்சீனியர்கள் வேலை செய்ய வேண்டாம்விஞ்ஞானிகள் ஓய்வெடுத்துக் கொள்ளட்டும் அந்த சமயத்தில் மறுபடியும் துப்பாக்கி சுடும் ஒலி கேட்டது.
கதவை மூடுவார் என்று ராம்பாபு நினைத்துக் கொண்டிருப்பார்.ராம்பாபுஅல்லது ஜது பாபு மூடுவார் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பார் சியாம்பாபு.
பின்னால் பல மணிகள் நாட்கள் மாதங்கள் வருடங்கள் பிழைத்திருப்பதற்காக இப்போதைக்கு ஒரு சில மணிநேரம் பிழைத்திருக்க வேண்டும்.இது எனக்கு மிகவும் அவசியம்.
ஐயோ என் இருபத்தேழு வீணான வருடங்களே என் இளமை மந்திரத்தால் கட்டுண்டபூனைக்குட்டி போல் என்னுள்ளே மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
நான் அந்த ஆல்பத்தைச் சில சமயம் என்னிடமே வைத்திருப்பேன் சில சமயம் ராணுவிடம் கொடுப்பேன் சிலசமயம் அவளே என்னிடம் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு போவாள்.
இப்போது அவனுடைய நெற்றியில் சுருக்கம் விழுந்திருக்கிறது தாடையெலும்பு துருத்தி நிற்கிறது அவனுடைய உடலின்மென்மை தேய்ந்துகொண்டு வருகிறது கண்களில் ஓர் அசாதாரண ஒளி.
பயங்கரச் சூடுஎல்லாவற்றையும் சுட்டெரிக்கும் நெருப்பு புயல் மழையின் தாக்குதல்கள் இன்னும் பல எதிர்பாராத எதிரிகளை எதிர்கொண்டிருக்கிறேன் நான்.