sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வேரூன்றி முளைத்த இடத்தினின்றும் படர்ந்து போந்து வேங்கையைப்பற்றித் தளிர்த்துப் படர்ந்த கொடியின் தன்மை மணப்பருவம் வாயந்த ஒரு மங்கை பிறந்த மனையின்றும் போந்து தலைமகனைச் சேர்ந்து வாழும் தன்மையில் அமைந்திருந்தது.
அக் கொடி படர்வதற்கு ஏற்ற கொழுகொம்பாய் அமைந்த வேங்கையின் தோற்றம் ஆண்மையும் பெருமையும் பொருந்தித் திகழும் தலைமகனது விழுமிய நிலைபோல் விளங்கிற்று.
அவ் வேங்கையிலே பின்னிப் படர்ந்து அதன் கிளைகளுக்குப் புதியதோர் அழகளித்த கொடியின் கோலம் தலைமகனுடன் ஒன்றி வாழ்ந்து இல்வாழ்க்கைக்கு அழகளிக்கும் குலமங்கையின் தன்மையை நிகர்த்தது.
பெற்றோர் சேர்த்து வைத்த பெருங்செல்வம் எல்லாம் பொதுமாதிடம் இழந்து வறியனாய் மாட மதுரையில் மனையாளது மணிச்சிலம்பை விற்று வாணிகம் செய்யுமாறு புகார் நகரினின்றும் புறப்பட்டான் கோவலன்.
கதிரவன் வெம்மையால் உடல்சோர கரடு முரடான பாதையில் வண்ணச் சீறடிகள் வருந்தக் கானகத்தில் நடந்து போந்த கண்ணகியின் பெருமையைக் கண்டு கோவலன் மனங்குழைந்தான் இவ்வாறு கணவனைப் பிரியாது வாழ்தலே நிறை யமைந்த மாதர் நெறியாகும்.
நீரில் அமைந்து வாழும் நீலமலர் அந் நீர் வற்றும்போது அவ் விடத்தே ஒட்டி உறைந்து உலரும் தன்மைபோல் கற்பமைந்த மங்கையர் கணவன் வாழுங் காலத்து அவனுடன் இனிது வாழ்ந்து அவன் அழியும் காலத்துத் தாமும் அகமகிழ்ந்து அழிவர்.
ஆகவே இடருற்றபோது நீங்கும் இயல்புடையாரோடு உறவு கொள்ளாது கொடுந்துயர் உற்ற போதும் விட்டு நீங்காத கொடியன்னாரைத் துணைக் கோடலே இருமையும் இன்பம் தருவதாகும்.
பசியால் மெலிந்து வெயிலால் உலர்ந்து இருவரும் தளர்ந்து சோர்ந்தார்கள் அப்போது நெடுந் தூரத்தில் ஒரு சிற்றூர் தோன்றக் கண்டு அவ்வூரை நோக்கி மெல்ல நடந்து செல்வாராயினர்.
கதிரவன் வெம்மையால் அரசிளங் குமரன் தலைநோயுற்றுத் தன் தோழனது தோளைப் பற்றிக்கொண்டு வழி நடந்தான் அவ்வூரின் அருகே வந்தபோது இருவரும் மெய் சோர்ந்து நாவறண்டு அடிவைத்து நடப்பதற்கும் வலியற்றவராயினர்.
அம் மெல்லிய பூங்காற்றின் இனிமையால் புத்துயிர் பெற்ற நண்பர்கள் அகமும் முகமும் மலர்ந்து தென்றல் எழுந்து வந்த திசை நோக்கிச் சென்றார்கள்.
தாகம் தணிந்து மனமும் மெய்யும் குளிர்ந்த பின்னர் இருவரும் அக்குளத்தின் ஈரக் கரையில் இனிதமர்ந்து அங்கு வீசிய இளங்காற்றை நுகர்ந்து இன்புற்றார்கள் அப்போது அவ் வாவியின் அருகே கொத்துக் கொத்தாகப் பொன்நிறக் கனிகளைத் தாங்கி குளிர் நிழல் விரித்து நின்ற மரமொன்றைக் கண்டார்கள்.
கதிரவன் வெம்மையைத் தடுப்பதற்கு ஓங்கிய பாசிலைப் பந்தர் வேய்ந்தாற் போன்று விளங்கிய மரத்தின் நிழலில் இருவரும் அயர்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தார்கள்.
சில நாழிகை சென்ற பின்னர் தோழன் துயிலொழிந்து எழுந்தான் எங்கும் பசுமை நிறமும் பறவையின் ஒலியும் பழத்தின் மணமும் நிறைந்திருப்பினும் பசியின் கொடுமையைப் பொறுக்கலாற்றாது வருந்தினான்.
கற்பகத் தருவெனக் கவின்பெற விளங்கிய மரக் கொம்புகளை நயந்து நோக்கினான் அவற்றில் பொன்னிறமான பழங்கள் கொத்துக் கொத்தாய் எம்மருங்கும் இலங்கக் கண்டான் அப்பொழுதே அம்மரக் கிளைகளின் வழியாக மேலே சென்று இருவரது அரும் பசியையும் தீர்ப்பதற்குப் போதிய கனிகளைக் கொய்து வந்து துணைவனைத் துயிலினின்றும் எழுப்பினான்.
அப்பொழுது முதியோன் புன்னகை பூத்து கையில் வெண்ணெயிருக்க நெய் தேடி அலையும் வெள்ளியரும் உண்டென்பதை இன்று நேராக அறிந்தேன் இம் மரத்தின் பட்டையில் சிறிது செதுக்கி அதன் சாற்றைத் தலையிற் பிழிந்தால் எவ்வகைத் தலைக்குத்தும் தீர்ந்து விடுமே என்று சொல்லி அப்பாற் சென்றான்.
அதை அறிந்த தோழன் அளவிலா மகிழ்வடைந்து அம் மரப் பட்டையின் சாற்றை மன்னன் மைந்தனது தலையிற் பிழிந்தான் சிறிது நேரத்தில் அரசிளங் குமரனது தலைக்குத்து அறவே ஒழிந்தது.
அந் நிலையில் தோழன் தலைநோய் தீர்ந்த இளவரசனை நோக்கி ஐயனே நாம் இருவரும் கானகம் சென்றது முதல் இதுவரையும் நிகழ்ந்த செயல்களைப் பார்த்தாயா?
நாம் பசியாலும் வெயிலாலும் நலிந்து மெய் தளர்ந்து வருந்தும் நிலையில் இப் பொய்கை நம்மை அன்புடன் அழைத்து இன்முகம் காட்டித் தாகம் தணித்துத் தளர்வை மாற்றியது.
ஆற்று வழியாகவும் ஊற்று வழியாகவும் நன்னீரைத் தன் அகத்தே நிரப்பிக்கொள்ளும் இப் பொய்கைபோல் அறிவுடையார் நல்வழிகளால் ஈட்டிய பொரும் பொருள் நிறைந்த பொய்கை எப்பொழுதும் தண்மை வாய்ந்து விளங்குதல்போல அறிவுடைய செல்வரும் ஈரம் வாய்ந்த நெஞ்சினராய் இலங்குவார்கள்.
தாகத்தால் வருந்தி வருவோர்க்குத் தடையின்றி நீர் வழங்கும் தடாகம் போல் கல்வியும் செல்வமும் பூத்த மேலோர் வறிஞர்க்கு வரையாது பொருள் வழங்கும் வள்ளல்களாய் விளங்குவார்கள்.
இன்னும் தமக்கென வாழாது பிறர்க்குரியாளராய் வாழும் பெரியார்பால் அமைந்த செல்வம் ஊருணியின் நீர்போல ஊரார்க்கே முழுவதும் பயன்படுவதாகும்.
இன்னும் பழுதறு பழங்களைத் தாங்கி நிற்கும் இப் பயன்மரம் தன் இனிய பழங்களால் பசிநோய் அகற்றி குளிர் நிழலால் களைப்பை மாற்றி பட்டையால் பிணியைப் போக்கி பல வகையாகப் பயன்படுதல்போல அறிஞரிடம் அமைந்த செல்வம் வறியார்க்குப் பலவகையிற் பயன்படுதலாலேயே என்னும் நாயனார் பொருளுரை எழுந்தது.
இலைகளும் தழைகளும் இல்லாமல் பட்ட மரம்போல் நின்ற அதன் கிளைகளில் செவ்வையாய்ப் பழுத்த பழங்கள் கொத்துக் கொத்தாய் அமைந்து கண்களைக் கவர்ந்தன.
இம் மரத்தில் எந்நாளும் இலைகளும் தழைகளும் இல்லாமையால் விலங்குகளும் இதனடியில் நில்லாமல் விலகிப் போகும் கண்களைக் கவரும் வனப்பு வாய்ந்த இக் கனிகளும் நச்சுக் கனிகளாய் இருத்தலின் உண்டாரைக் கொன்றுவிடும்.
அதைக் கேட்ட அரசிளங்குமரன் முன்னே தங்கி இளைப்பாறிய மரத்தின் நலத்தையும் பின்னே கண்ட மரத்தின் கொடுமையையும் ஒப்புநோக்கி நச்சு மரத்தில் அமைந்த நன்னிறக் கனிகள் பேதையர் கைப்பட்ட செல்வம்போல் பிறர்க்கு இடர் விளைப்பனவாகும் என்று எண்ணி வருந்தினான்.
நிலத்துக்குச் சுமையாகவும் உலகத்திற்கு உற்ற வசையாகவும் அமைந்திருத்தலால் அன்னார் அழிந்து ஒழிவதே நாட்டுக்கு நன்மை பயப்பதாகும்.
காலைப் பொழுது தேர் ஓடும் திருவீதியில் பெருமுழக்கம் திருத்தொண்டர் சங்கம் வாழ்க வாழ்க சிவனடியார் திருக்கூட்டம் வெல்க வெல்க பசியின் கொடுமை வீழ்க வீழ்க என்று இரைந்து கொண்டு சென்றது ஒரு திருக்கூட்டம்.
அத் திருக்கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் பல்லாயிரவர் அவர்கள் கையிலே திருவோடு மெய்யிலே திருநீறு கழுத்திலே தாழ்வடம் இடுப்பிலே கந்தைத் துணி அப் பண்டாரப் படையைப் பார்ப்பதற்கு ஊரெல்லாம் திரண்டு எழுந்தது.
அது கேட்ட நந்தி அப்பா சுந்தரம் திட்டமெல்லாம் சரியாய்ப் போட்டுவிட்டாய் ஆனால் இப்போது பரமசிவன் படும் பாடு உனக்குத் தெரியுமா?
பரம சிவனோ அதுவுமின்றிப் புலித்தோலை எடுத்து உடுத்திருக்கிறார் குளிர் தாங்கமாட்டாமல் கரித்தோலைப் போர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்.
சாப்பாட்டு வேளையில் ஒரு மயில் ஆடினால் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பான் ஒரு கோழி கூவினால் அதைக் கொண்டுவர ஓடுவான் இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு பேசாமல் இருப்பாள் பார்வதியம்மை.
தனித்தனி வீடு தருவதற்கு வழியில்லை என்று உணர்ந்த தியாக மூர்த்தியாகிய தலைவர் தம் உடம்பில் ஒரு பாகத்தைப் பார்வதிக்குக் கொடுத்தார் காடு போன்ற தம் சடையில் கங்கையை வைத்துக் கொண்டார்.
அந்நிலை கண்டு வருத்தமுற்ற சுந்தரம் ஆண்டவனே பெரிய இடத்திற்குப் பிச்சைக்குப் போனால் உண்டு என்பது மில்லை இல்லை யென்பது மில்லை என்ற பழ மொழி உண்மையாயிற்றே வல்லதெல்லாம் சொல்லி உம்மை வாழ்த்தினேன் குறைகளையெல்லாம் சொல்லி முறையிட்டேன்.
மீண்டும் பரமசிவனைப் பார்த்து ஐயனே அடியார் படும் துயரத்தை நீர் அறிந்தும் அறியாதவர் போல் இருக்கின்றீர் உமது திருவுள்ளத்தில் இரக்கம் பிறக்கும் என்றெண்ணி இது வரையும் பொறுத்திருந்தோம்.
இவற்றை யெல்லாம் கண்டார் பரமசிவன் இன்னும் பேசாதிருந்தால் பெருமோசம் வந்துவிடும் என்றுணர்ந்தார் சுந்தரத்தையும் அவருக்குப் பின்னே ஐந்தைந்து பேராக அணிவகுத்து நின்ற அடியாரையும் நோக்கி தோழர்களே என்றார்.
கோடிக்கணக்கான மக்கள் குடிக்கக் கஞ்சியின்றி வருந்துகின்றனரே ஒருசிலர் பிறரை வஞ்சித்து இருட்டுக் கடையில் திருட்டு வேலை செய்வதை நாம் அறிவோம்.
காலையில் நாலரை மணிக்கே தந்தை பையனை எழுப்பிவிடுவார் சாலை வழியாக ஆற்றங்கரைக்கு அழைத்துச் செல்வார் வழியெல்லாம் நிகண்டும் நன்னூலும் வாய்ப்படமாகச் சொல்லிக் கொடுப்பார்.
அந்தக் கறுப்பன் நாற்பது முழக் கறுப்புத் துணியை வால்விட்டுத் தலையிலே கட்டிக்கொண்டு கிறுதா மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு பையனுக்குக் கனவிலே காட்சி கொடுத்தான்.
ஆனால் நான் சொல்லும் அர்த்தத்தை எவனிடமும் சொல்லாதே இப் பிரபஞ்சம் படுமோசம் பாடுபடுபவன் ஒருவன் பலனடைபவன் மற்றொருவன் இந்தப் பழமொழியின் பொருளைச் சொல்லிவிட்டாயோ மறுநாள் வெடிகுண்டு விகட னில் அதைக் கேட்டவன் வெளியிட்டுப் பணமும் புகழும் பெற்றுக் கொள்வான்.
சீரும் தளையும் சிறியோர் பார்ப்பார் மோனையும் எதுகையும் மூடர் விரும்புவர் என்று சொல்லி யாப்பிலக்கணத்தின்படி பாட்டெழுதும் பள்ளிப் பிள்ளைகளை அவன் பரிகாசம் செய்வான்.
துப்பாக்கி வயிற்றில் பீரங்கி பிறந்திருக்கின்றது என்று மெச்சினார் பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் பயல்கள் அசட்டுப் பிசட்டென்று பாடுகிறார்களே என் மகன் பாடிய அகட்டுப் பாட்டின் அடித்தூசி விலை பெறுமா அவை?
அகடும் மோடும் உதரமும் வயிறே என்ற பண்டை நிகண்டு மனப்பாடமாயிருப்பதனால் அன்றோ வயிற்றுப் பாட்டை அகட்டுப் பாட்டு என்று அழைத்தான் என் அப்பன்?
இவன் கம்பரைபோல் ஒரு பெரிய கவிச்சக்கரவர்த்தி யாவான் என்று எண்ணி மனங்களித்தார் அகட்டுத் திருப்பதிகத்தை ஆறு தரம் படித்தார் பல ராகங்களில் பாடினார்.
அவரது கவியின் பெருக்கத்தைக் கண்டவர்கள் கம்பருக்கும் காளிதாசருக்கும் அருள் செய்த காளியே அவருடைய நாவிலும் சூலத்தால் எழுதிவிட்டாள் என்று வெளிப்படையாகப் பேசினார்கள்.
பணக்காரர் வீட்டில் கல்யாணம் நடந்தால் பொன்னப்பக் கவிராயர் பட்டைத் தார்போட்டு நெற்றியிலே திருநீற்றைப் பட்டையாக இட்டு வெள்ளிப் பூண் பிடித்த தடிக்கொம்பைக் கையிலே பிடித்துக் கம்பீரமாக நடந்து செல்வார்.
மணச்சடங்கு முடிந்தவுடனே கவிராயர் நளினமாக வெள்ளி டப்பியிலிருந்து பொடி யெடுத்து நாசியில் இழுத்துக்கொண்டு உச்சத் தொனியில் தம் வாழ்த்துப் பாட்டை எடுத்து விடுவார்.
அவ்வூரில் உள்ள மாஞ்சோலையில் மந்திகள் கிளைக்குக் கிளை தாவித் தலைகீழாக ஆடும் அழகைக் கண்டு கவிராயர் ஒரு பாட்டுக் கட்டிவிட்டாரே என்று பாட்டிகள் பாராட்டினார்கள்.
பந்தலுக்கு வெளியே கிளித்தட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுவர்கள் பாட்டைக் கேட்டவுடனே ஒரு லாகை போட்டுக் கவிராயர் வாக்கை மெய்ப்பித்தார்கள்.
அதைக் கேள்விப்பட்ட கவிராயர் கருமாந்திரக் கூட்டத்திற் புகுந்து என்று உருக்கமாய் எடுத்த பாட்டு முடியுன்னே அங்கிருந்த மங்கையர் ஓவென்று அலறி அழத் தொடங்கினார்கள்.
இவ்வாறு நன்மை தீமைகள் நேராத காலங்களிலும் கவிராயர் சீமான்கள்மீது சித்திரக்கவி செய்வார் சில பேர்வழிகளை நாக பந்தத்தில் அடைப்பார் மற்றும் சில பேரைக் கமல பந்தத்தில் கட்டுவார் பந்தங்கள் தயாரானதும் வெள்ளித்தடி பிடித்து அவர்கள் வீட்டை நோக்கிச் செல்வார்.
அவர் தம் பங்காளிகளின் மீது தொடுத்திருந்த வழக்கு அவருக்குப் பாதகமாகத் தீர்ப்பான செய்தி அப்பொழுதுதான் தந்தியின் மூலமாக வந்திருந்தது.
சாய்வு நாற்காலியில் சோர்ந்து சாய்ந்திருந்த பிள்ளையவர்களின் முன்னே நின்று கொண்டு என்று கவிராயர் போட்ட போடு அவரைத் தூக்கி வாரிப் போட்டுவிட்டது.
தந்திக்காரனைத் தலைவாசலில் கண்டு செய்தி யறிந்துகொண்டு கவிராயர் உள்ளே வந்தார் என்பதை அறியாத பிள்ளையவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டு வணங்கி அவரை வரவேற்றார் உபசரித்தார்.
பந்தப்பாட்டின் பொருளறியாத பிள்ளையவர்கள் காளியின் அருள் பெற்ற கவிராயரொடு பேசவும் அஞ்சி ஐம்பது ரூபா சன்மானம் கொடுத்து கோர்ட்டுச் செலவோடு செலவாய்.
அவரது இருபத்தெட்டாம் வயதில் பிள்ளையிடம் சரமகவி பெற்றுக்கொண்டு தாயார் பரமபதம் அடைந்தாள் பின்னும் ஐந்து ஆண்டுகளில் தந்தையும் கவிராயரிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டார்.
பெற்றோர் இருவரும் போய்ச் சேர்ந்த பின்பு கவிராயர் கல்யாணம் செய்துகொண்டு இல்லறம் நடத்த வேண்டுமென்று அவர் உற்றார் உறவினர் சொல்லத் தொடங்கினார்கள்.
பதினாயிரம் பாட்டுப் பாடிய கம்பர் கவிச்சக்கரவர்த்திப் பட்டம் பெற்றால் அறுபதினாயிரம் கவி பாடிய பொன்னப்பர் ஏன் அப்பட்டம் பெறக்கூடாது என்பது அவர் கேள்வி.
கவியரசுப் பட்டம் பெறுவதற்கு மதுரையும் காஞ்சியுமே சரியான இடங்கள் என்று கவிராயர் எண்ணினார் முதலில் மதுரைக்குத் தம் பரிவாரங்களோடு புறப்பட்டார்.
அக்கோடையிடியைப் பொன்னப்பக் கவிராயர் காணச் சென்றார் தாம் இயற்றி அச்சிட்டிருந்த நாகபந்தம் கமலபந்தம் முதலிய பந்தங்களையும் சரமகவி சீட்டுக்கவி முதலிய பாட்டுகளையும் கோடையிடியிடம் காட்டினார்.
கவிப்பெருஞ் சிங்கமாய்த் திருப்பதி முதல் கன்னியாகுமரிவரை திக்கு விஜயம் செய்துள்ள தங்கள் பெருமையை அறிய வல்லார் இங்கு எவரும் இல்லை.
ஆயினும் கவிராயரை உள்ளே வரவழைத்து பங்கமில்லாப் பாட்டிசைக்கும் சிங்கமே வருக சங்கமா முடியில் வைகும் தங்கமே வருக என்று அடுக்கு மொழி கூறி அவர் வரவேற்றார்.
உடனே அடுக்குமொழி சகல பந்த சரமே இந்நிலவுலகில் நும்மொப்பர் பிறர் இன்றி நீரேயானீர் கவிச்சக்கரவர்த்தி யென்று புவிச் சக்கரவர்த்திகள் பாராட்டிய ஒட்டக்கூத்தருக்குப் பின் அப்பட்டம் எவரையும் சென்றடைந்ததில்லை.
அதற்குரிய ஏற்பாடுகளைச் சிதம்பரத்தில் செய்வீர்களானால் அடியேன் கால்நோய் தீர்ந்துவந்து அக்காட்சியைக் கண்குளிரக் காண்பேன் என்றார்.
அப்படிப்பட்ட பொன்னம்பலத்திலே தில்லை வாழ் அந்தணர் சபையிலே நான் பெறும் பட்டம் உலகம் உள்ளவரையும் அழியாததாகும் என்று அவர் எண்ணினார் உடனே சிதம்பரத்தை நோக்கி எழுந்தார்.
அங்கு வேதாந்த வியாகரண தர்க்க நியாய சிரோமணியாய் விளங்கிய சபாரஞ்சித தீட்சிதரிடம் கவிராயர் சென்று தம் ஆசையை வினயமாய்த் தெரிவித்தார்.
சிதம்பரத்தில் ஆனித் திருமஞ்சன விழாவிற்கு அடுத்த நாள் ஆயிரக்கால் மண்டபத்தில் தோணிபுரித் தோன்றல் ஸ்ரீ பொன்னப்பக் கவிராயருக்குக் கவிச் சக்கரவர்த்திப் பட்டம் கொடுக்கப்படும் என்று சபாரஞ்சித தீட்சிதர் ஆயிரம் பேருக்கு அறிக்கையும் அழைப்பும் அனுப்பினார்.
குறிப்பிட்ட நன்னாளில் மதுரையிலிருந்து கோடையிடிக் கவிராயரும் காஞ்சியிலிருந்து அடுக்கு மொழி ஆனந்தக் கூத்தரும் சென்னை வரகவி வறட்டுக் கவியென்று சொல்லுவார்கள் வரதராஜ முதலியாரும் வந்திருந்தார்கள்.
சுபமுகூர்த்தத்தில் மாட்சிமை தங்கிய தீட்சிதப் பெருந்தகை நீண்ட கரகோஷத்தின் இடையே எழுந்து பட்டுச் சால்வையைக் கவிராயர் தோளிலே போர்த்து கட்டிச் சாமந்தி மாலையை அவர் கழுத்திலே அணிந்து வித்வ சிரோமணிகளே சகலபந்த சரபம் சரம கவிச் சிங்கம் தோணிபுரி தழைக்க வந்த தோன்றல் ஸ்ரீ பொன்னப்பக் கவிராஜ மூர்த்திகளுக்கு நடராஜர் சந்நிதியிலே கவிச் சக்கரவர்த்தி என்ற பட்டத்தை நாம் சூட்டுகின்றோம்.
நாவிற் கினிய நற்கனிகளும் காய்களும் தமிழ் நாட்டு மலைகளில் நிறைந்திருந்தமையால் ஆன்றோர் பலர் அங்கு வாழ்ந்து அருந்தவம் புரிவாராயினர்.
நெடுந்தவம் முடிந்த நிலையில் பசியின் கொடுமையறிந்த முனிவர் அம் மலையிலிருந்த ஒரு நாவல் மரத்தின் நற்கனியைக் கொய்து அதைத் தேக்கிலையிற் பொதிந்து அருகேயிருந்த ஆற்றை நோக்கிச் சென்றார்.
அரும்பசி தீர்க்கும் அமுதக்கனி சிதைந்தழியக் கண்ட தவமுனிவர் சீற்றமுற்றுப் பன்னீராண்டு நீ கடும் பசியால் நலிந்துழல்க என்று பிழை செய்த பேதையைச் சபித்தார்.
அச் சாபத்தின் வலிமையால் அன்று முதல் வயிறு காய்ந்து வருந்திய மங்கை பன்னீராண்டு பசியால் வருந்திய பின்பு அமுதசுரபியினின்று மணிமேகலை வழங்கிய அன்னத்தை உண்டு பசி தீர்ந்தாளென்று பழஞ்சரிதை கூறுகின்றது.
அமுதம் காக்கும் நெல்லிக் கனி தமிழகத்தில் உண்டு என்பதை அறிந்தான் அதிகமான் என்ற சிற்றரசன் அதனை அருந்தி நீடு வாழ ஆசையுற்றான்.
அதை அறிந்த காவலன் பல்லாண்டுகளாகப் பெரிதும் முயன்று விடரை அடைவதற்கு வழியமைத்து மருந்து தூவி மலை வண்டுகளை விலக்கி மஞ்சினில் மறைந்திருந்த செழுங் கனியைச் காவலாளர் மூலமாகப் பெற்றான்.
பல்லாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பழுக்கும் பான்மை வாய்ந்த அந் நெல்லிக் கனியின் வண்ணத்தை வள்ளல் அங்கையில் வைத்து நோக்கி அகமகிழ்ந்திருக்கையில் சொல்லின் செல்வியாகிய ஒளவையார் செந்தமிழ்க் கவி பாடி அவன் முன்னே சென்றார்.
அதிமதுரக் கவி பாடிய ஒளவையார்க்கு அமுதம் பொழியும் நெல்லிக் கனியே ஏற்ற பரிசென்று எண்ணி அங்கையில் இருந்த கனியை அவரிடம் அகமலர்ந்தளித்தான்.
அந் நிலையில் அதிகமான் அந் நெல்லிக் கனியின் அருமை பெருமைகளை எடுத்துரைத்துச் செழுந்தமிழ்க் கவி பொழியும் செந்நாப் புலவர்க்கு அமுதம் சுரக்கும் அருங்கனியே அமைந்த உணவாகும் என்று மனமகிழ்ந்துரைத்தான்.
பல நாள் முயன்று வருந்திப் பெற்ற அருங்கனியைத் தானருந்தி இன்புறக் கருதாது பாடிவந்த கிழவிக்கு அதனைப் பரிசாக அளித்த அருங்குணத்தை ஒளவையார் வாயாரப் புகழ்ந்து வாழ்த்தினார்.
பொன்னொளி மாலை யணிந்த வள்ளலே அணுகுதற்கரிய மலைவிடரில் அமைந்த இனிய கனியின் அருமையையும் கருதாது பயனையும் குறியாது அக்கனியை என்னிடம் உவந்தளித்தனையே உன் பெருமையை ஏழையேன் எவ்வாறு புகழ்வேன்?
பாலாழியில் எழுந்த அமுதினைப் பிறர்க்களித்து நஞ்சுண்டு கண்டம் கறுத்த செஞ்டைக் கடவுள் போல் நீயும் என்றென்றும் இவ்வுலகில் வாழ்வாயாக என்று நிறைந்த மொழிகளால் ஒளவையார் அருளிய வாழ்த்துரையில் கருநெல்லிக் கனியின் வரலாறும் அதனை அன்புடன் அளித்த அதிகமானது வள்ளன்மையும் ஒருங்கே விளங்கக் காணலாம்.
இவ்வாறு அறநூல் விதித்ததற்கும் மேலாகத் தன்னலம் மறுத்துப் பிறர் நலம் பேணும் பெருந்தகைமை சாலச் சிறந்ததென்பது சொல்லாமலே விளங்கும்.
தான் அருந்திப் பயன் பெறுமாறு வருந்திப் பெற்ற அருங்கனியை ஒளவையாருடன் பகுத்துண்ணவும் எண்ணாது முழுக்கனியையும் அக் கவிஞர்க்கு ஈந்து மகிழ்ந்து வள்ளலின் பெருமை உலக முள்ளளவும் அழியாததன்றோ?
இப் பண்பினைக் கண்டு வியந்த புலவர் ஒருவர் இத்தகைய அமிழ்தூறும் அருங்கனிகள் தமிழகத்தில் முன்னாளிருந்தமையாலேயே கனியிருப்பக் காய்கவர்தல் ஆகாது என்று ஆன்றோர் கட்டுரைப்பார் ஆயினர்.
கனி என்னும் சொல் பொதுவாகப் பழங்களை எல்லாம் உணர்த்து மாயினும் சிறப்பு வகையில் அமிழ்தம் பொழியும் அருங் கனியையே குறிக்குமென்பது அறிஞர் கருத்து.
என்னும் திருக்குறளில் அமைந்த கனி யென்னும் சொல் ஒளவையுண்ட நெல்லிக்கனி போல அமிழ்தான கனிகளையே குறிக்குமென்று பரிமேலழகர் விளக்கியருளினார்.
இன்னும் ஆண்டவனைப் போற்றாது ஆற்ற நாள் போக்கிய புன்மையை நினைந்து வருந்திய திருநாவுக்கரசர் என்று அருளிய தேவாரத் திருப்பாட்டிலும் கனி என்னுஞ்சொல் அழியாப் பெரு வாழ்வளிக்கும் அமுதக் கனியையே குறிப்பதாகும்.
இத்தகைய கனியினைப் பெற்றும் அதனைத் தானருந்தி நெடுங்காலம் வாழ விரும்பாது தக்கார்க் கீந்து இன்பமுற்ற வள்ளலை ஈன்ற தமிழ்நாடு அறநெறியில் தலைசிறந்த தென்பதில் ஐயமுண்டோ?
அம்மன்னன் சோழ நாட்டை ஆண்ட வளவனையும் பாண்டி நாட்டை ஆண்ட மாறனையும் வென்று ஒளவைக்கு நெல்லிக்கனி அளித்த அதிகமானின் வலியழித்துத் தமிழுலகம் போற்றத் தனிக் கோலோச்சி வந்தான்.
இத்தகைய கீர்த்தி வாய்ந்த சேரமானது கொடைத் திறத்தினைக் கேள்வியுற்ற மோசிகீரனார் என்ற தமிழ்ப் புலவர் அம் மன்னனிடம் பரிசு பெற்றுப் பசிப்பிணி அகற்றக் கருதி நெடுவழி நடந்து அரண்மனை வாயிலை நண்ணினார்.
நெடும் பசியால் நலிந்து வெயிலால் உலர்ந்து வழிநடையால் வருந்தித் தளர்வுற்ற தமிழ்ப்புலவர் அரண்மனையில் இருந்து இளைப்பாற எண்ணினார்.
மஞ்சத்தை கண்ட புலவர் நெஞ்சம் பள்ளத்துட் பாயும் வெள்ளம் போல் அதன்மீது படர்ந்தது வண்ணப் பூஞ்சேக்கையைக் கையினால் தொட்டு இன்புறக் கருதி அதன் அருகே சென்றார்.
கையினால் அதன் மென்மையை அறிய விரும்பி அணுகிய புலவர் மெய்ம்மறந்து அதன்மீது சாய்ந்தார் அந் நிலையில் என்றும் அறியாத பேரின்பமுற்றார் அவ்வின்ப சுகத்தில் மற்றெல்லாம் மறந்து சற்றே கண் முகிழ்த்தார்.
கந்தை உடுத்த செந்தமிழ்ப் புலவர் இவ்வாறு கவலையற்று உறங்குகையில் சேரமான் தானைத் தலைவர் புடைசூழத் தன் மாளிகையை வந்தடைந்தான் விழா வணி கண்டு மகிழ்ந்த அமைச்சர்க்கும் தானைத் தலைவர்க்கும் விடை கொடுத்த பின்பு சிறிது இளைப்பாற எண்ணினான்.
விழாவிற்காக அணிந்திருந்த ஆடை அணிகளையும் உடைவாளையும் களைந்தான் அரண்மனை ஒடுக்கத்திற் போந்து இளைப்பாறக் கருதி வீர முரசத்திற்குரிய மணி மஞ்ச மாடத்தின் வழியே சென்றான் அங்கே பழுத்த மேனியும் நரைத்த முடியும் வாய்ந்த பெரியார் ஒருவர் தளர்ந்து கண்வளரக் கண்டான் அவரது முகத்தின் விளக்கத்தால் அவர் வாக்கில் ஒளியுண்டெனத் துணிந்தான் அவரணிந்திருந்த பழுதுற்ற உடையினைக் கண்டு பூமகளால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர் எனத் தெளிந்தான் என்னும் பொருளுரையை நினைந்து பொருமினான் அருந்தமிழறிந்த புலவரது மேனி தோய்ந்ததால் வீரமணி மஞ்சம் புனிதமுற்றதெனத் ருதி மன மகிழ்ந்தான் அயர்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்த பாவலர்க்குப் பணி செய்யக் கருதி மஞ்சத்தின் அருகே கிடந்த பெருங் கவரியைத் தன் வலக்கையால் எடுத்து வீசிநின்றான் செங்கோலும் வெம்படையும் பற்றிப் பழகிய கையினால் சேரமான் பணியாளர்க்குரிய கவரியைப் பற்றிக் குழைத்துக் கவிஞர்க்குப் பணி செய்வானாயினான்.
உறக்கம் தெளிந்த கீரனார் தளர்வு தீர்ந்து கண் விழித்தார் மெல்லிய மஞ்சத்திலே தாம் படுத்திருப்பதையும் காவலன் அதனருகே நின்று கவரி வீசுவதையுங் கண்டு உளம் பதைத்தார் தாம் கண்ட காட்சி கனவோ நனவோ என ஐயுற்று மனம் குழம்பினார்.
கீரனது மன நிலை அறிந்த சேரன் அவ் அறிஞரைப் பற்றி நின்ற ஐயத்தையும் அச்சத்தையும் ஒருங்கே அகற்றக் கருதி அன்பளாவிய இன்பமொழி இயம்பினான்.
அம் மொழி கேட்ட கீரனார் திடுக்கிட்டெழுந்து மன்னனுக்குச் செய்த பிழையை நினைந்து மனம் பதைத்தார் மெய் முழுதும் நடுங்க கண்கள் அச்சத்தால் இடுங்க மஞ்சத்தினின்றும் இறங்க முயன்றார்.
இங்ஙனம் பாவலர் மனமும் மெய்யும் வருந்தக் கண்ட சேரமான் அன்புடன் அமர்ந்து நோக்கி மென் மொழி பேசி அவர் மனத்திலிருந்து அச்சத்தை மாற்றினான்.
செந்தமிழ் இன்பமே சிறந்த இன்பமெனக் கருதிய சேரமான் செவி குளிர அரசே மெல்லிய பூம்பட்டு விரித்த வீர மஞ்சத்தில் எளியேன் அறியாது ஏறித் துயின்றேன்.
அவ்வளவில் அமையாது படைக்கலம் எடுத்து வீசும் நின் தடக் கையினால் கடையேற்குக் கவரி வீசவும் இசைந்தனையே நின் பெருமையை ஏழையேன் என்னென்று உரைப்பேன் என்று புகழ்ந்து அவனடிகளில் விழுந்து வணங்கினார்.
தமிழ்ச் சொல்லின் சுவையறிந்து சேரமான் அடிபணிந்த புலவரை ஆர்வமுற எடுத்தணைத்து பல்லாண்டு அவர் பசி நோய் அகற்றப் போதிய பரிசளித்து விடை கொடுத்தனுப்பினான்.
இயற்கை வளஞ்சான்ற பறப்புமலை நாட்டில் நெல்லும் கனியும் தேனும் கிழங்கும் நிரம்பக் கிடைத்தமையால் குடிகள் கவலையற்று வாழ்வாராயினர்.
பசியும் பகையும் இன்றி வசியும் வளனும் பெருகிய அம்மலையின்மீது அமைந்த அரண்மனையில் கருணையின் வடிவமாக வீற்றிருந்தான் பாரி அற்றார்க்கும் அலந்தார்க்கும் அவன் உற்ற துணைவன் பசிப்பிணி என்னும் பாவியின் பெரும் பகைவன்.
ஒரு நாள் பாரி தன் அழகிய தேர்மீது ஏறி நாட்டு வளங்காணப் புறப்பட்டான் செல்லும் வழியில் ஒரு முல்லைக்கொடியைக் கண்டான் குறுகிக் கிடந்த அதன் நிலை கண்டு மனம் உருகினான் தழைத்துச் செழித்துப் படர்வதற்கு ஏற்ற கொழுகொம்பின்றிக் குழைந்து வாடிய கொடியின் துயர் கண்டு வருந்தினான் அப் புல்லுயிரின் துன்பத்தைப் போக்கக் கருதித் தன் பெரிய தேரை அதன் அருகே கொண்டு நிறுத்தினான் கொடியை எடுத்துத் தேர்மீது படரவிட்டு கவலையற்ற முகத்தோடு தன் கோட்டையை நோக்கி நடந்தான்.
காட்டில் வாழ்ந்த கொடியும் ஓர் உயிர் என்றுணர்ந்து அதற்கு உற்ற குறையைக் குறிப்பால் அறிந்து உள்ளம் நெகிழ்ந்து உதவி புரிந்த வள்ளலின் பெருமையை என்று புலவர் பெருமானாகிய கபிலர் போற்றிப் புகழ்ந்தார்.
கைம்மாறு கருதாது மழை பொழிந்து உலகத்தை வாழ்விக்கும் கார்மேகம் போல் எல்லா உயிர்களையும் ஒல்லும் வகையால் ஆதரித்துப் புகழ் பெற்றான் பாரி என்று புலவர் பலர் பாராட்டினர்.
அற்றார்க்குப் பொருள் பழங்கி அவர் இன்முகம் கண்டு இன்புற்ற பாரியை மண்ணுலகைப் பாதுகாத்தற்கு மாரியும் உண்டென்பதை மறந்து பாரி ஒருவனையே புலவர் அனைவரும் போற்றிப் புகழ்கின்றார்களே என்று கவிஞர் அவ் வள்ளலை இகழ்வார்போற் புகழ்ந்துள்ள நயம் அறிந்து இன்புறத்தக்கதாகும்.
நால்வகைச் சேனையின் நடுவே நின்ற மன்னரை நோக்கி ஐயன்மீர் பாரியின் மலையிலுள்ள ஒவ்வொரு மரத்திலும் உம்முடைய களிறுகளைக் கட்டுவீராயினும் பரந்த பறம்பெங்கும் உமது தேரை நிரப்புவீராயினும் படை வலியால் பாரியை வெல்ல இயலாது.
இதுவே அவனை வெல்லுதற்குரிய வழியாகும் என்று பாரியின் வண்மையைப் புகழ்ந்தும் மூவேந்தரது வன்மையை இகழ்ந்தும் கபிலர் நயம்பட உரைத்தார்.
பாரியைக் கொன்று பறம்பைக் கைப்பற்றிய பகைவேந்தர் செயல் கண்டு மனம் பதைத்த பாரி மகளிர் என்று இரங்கிக் கூறும் மொழிகள் உள்ளத்தை உருக்குவனவாம்.
மணப் பருவமுற்ற அம் மங்கையரைப் பாரியின் தோழராகிய கபிலர் இருங்கோவேள் என்னும் குறுநில மன்னனிடம் அழைத்துச் சென்று ஐயனே இவர் இருவரும் பறம்பிற் கோமானாய பாரி ஈன்ற மக்கள்.
யான் இவர் தந்தையின் தோழன் அம் முறையில் இவர் என் மக்கள் இம் மங்கையரை உனக்கு மணம் செய்யக் கருதி இங்கு அழைத்து வந்தேன் என்று தம் கருத்தை அறிவித்தபொழுது அக்குறுநில மன்னன் பாரி மகளிரை மணம் புரிய மறுத்துவிட்டான்.
அப்பால் அருங்கவிப் புலவர் வருந்திய முகத்தோடு அங்கு நின்றும் அகன்று மற்றொரு குறிஞ்சி நிலக் கோமானிடம் சென்று அவன் பெருமையைப் போற்றிப் புகழ்ந்து பாரியின் மக்களை மணம்புரியுமாறு வேண்டினார்.
அற்ற குளத்து அறு நீர்ப் பறவை போலாது பாரியின் மக்கள் வறுமையெய்திய நிலைமையிலும் அவர்க்கு உற்ற துணையாய் நின்று உதவிய புலனழுக்கற்ற புலவர் பெருமை போற்றுதற்குரியதன்றோ?
வில்லுக்கு விசயன் என்றும் விறலுக்கு வீமன் என்றும் உலகம் விதந்துரைத்தல் போல பசித்தோர்க்குப் பாரி என்று பாரெல்லாம் போற்றுதற் குரிய பெருமை அவ் வள்ளலிடம் அமைந்திருந்தது.
இப்பொழுதும் பெருந்தன்மை வாய்ந்த குலத்திற் பிறந்த மக்களைப் பாரிமான் மக்கள் என்று தென்னாட்டில் வழங்கும் வாய்மொழி பாரியின் பெருமைக்கு என்றும் அழியாத சான்று பகர்வதாகும்.
ஆற்றிலே நீராடச் செல்லும் போதும் மேடையிலே நின்று மெல்லிய தென்றலைத் துய்க்கும் போதும் கோடையிலே குளிர் பூஞ்சோலையிற் சென்று உலாவும் போதும் அழகிய சொக்கர் அவ்வள்ளலின் குறிப்பறிந்து கவி பாடுவார் அவர் இன்புறக் கண்டு தாமும் இன்புறுவார்.
ஒரு நாள் அச் செல்வர் அழகிய சொக்கருடன் உலாவி வரும்பொழுது கரும்புத் தோட்டத்தின் அருகே கான மயில் ஒன்று ஆடக் கண்டு களிப்புற்று நின்றார்.
மேல் நோக்கி விரிந்த இலைகளையும் தரை நோக்கித் தாழ்ந்த பசுங்குலைகளையும் கண்ட வள்ளல் அருகே நின்ற கவிஞரை நோக்கினார் காய் என்று தொடங்கி இலை என்று முடியும்படி ஒரு கவி சொல்ல வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொண்டார்.
அவர் எடுத்துக் கொடுத்த இரு சொல்லையும் ஆதியும் அந்தமுமாக அமைத்து ஆனந்தமாகப் பாடி விட்டார் முத்தமிழை ஆதரித்த முத்துச்சாமி வள்ளலை வாயாரப் புகழ்ந்து பாட எப்போது வாய்ப்பு வரும் என்று எதிர் பார்த்திருந்த கவிஞர் இப்போது தம் ஆசையை நிறைவேற்றிக்கொண்டார்.
சேர்ந்தாரைக் கொல்லும் தன்மையுடைய தென்று திருவள்ளுவர் முதலிய சான்றோர் சொல்லிய முறையில் காய் சினம் என்று கவிஞர் எடுத்த எடுப்பும் ஊழி பெயரினும் பெயரா உரையுடையார் என்று கம்பர் முதலிய கவிஞர் பாராட்டிய காராள குலத்திற் பிறந்த வள்ளலை வாய்மையுளான் என்று குறித்த வண்ணமும் பெற்ற பிள்ளைக்குப் பால் நினைந்தூட்டும் தாய் போல் பாடி வந்த பாவலர்க்குப் பரிசளித்த தலைவனைத் தாய் நிகர்வான் என்று போற்றிய தன்மையும் எவர்க்கும் இல்லையென்னாது.
எல்லையின்றித் கொடுத்த நல்லானிடம் இல்லை என்ற சொல்லே இலை என ஏத்திய அழகும் இப் பாட்டிலே அமைந்திருக்கக் கண்டு எல்லையற்ற இன்பம் அடைவர் தமிழறிஞர்.
அச் செய்தியை அறிந்த வள்ளல் சொக்கரைப் பார்த்துப் புன்னகை புரிந்து செருப்புக்கும் திருடனுக்கும் பொருத்தமான பாட்டிசைக்கும்படி வேண்டினார்.
அப் பாட்டின் சிலேடை நயத்தைப் பார்ப்போம் கள்வனுக்கு அங்கம் களவு செருப்புக்கு அங்கங்கு அளவு கள்வனது களவு கண்டு உதைப்பார்கள் செருப்பின் அளவு கண்டு தைப்பார்கள் கள்வனை மிதி அடி என்பார்கள்.
இன்னும் கல்லும் முள்ளும் கரடும் கண்டு அஞ்சாது செல்வான் கள்வன் அவ்வாறே கல்லும் முள்ளும் கரடும் கண்டு செருப்பு அஞ்சாது என்பது இப்பாட்டின் பொருள்.
முத்தமிழ் அறிந்த முத்துசாமி வள்ளல் மகிழ்ந்து அளித்த பரிசுகளைச் சொக்கர் நன்றியுடன் பெற்றுக் கொண்டாரேனும் பொருள் ஒன்றையே அவர் கருதியவரல்லர் வருவாய் மாசம் பத்து வந்தாலும் அதனையே மா சம்பத்தாகக் கொள்ளும் மனப் பண்புடையவர்.
முத்துச்சாமி மன்னன் என்னும் செந்தமிழ்க் கடலினின்றும் எழுகின்ற சொல்லமுதை அருமைப்புலவர்கள் கொண்டாடுகின்றார்கள் என்று சொக்கர் பாடிய கவி சாலச் செம்மை வாய்ந்ததாகும்.
விண்ணிலே உறையும் அமரர் விரும்பி உண்ணும் அமுதம் போல் மண்ணிலே வாழும் புலவர் மகிழ்ந்து போற்றுவது அருந்தமிழ் அமுதமே யென்றும் தெள்ளமுதுண்டு திளைத்த தேவர் மாறிலா இன்பத்தில் மகிழ்தல் போலச் செந்தமிழ் அமுதம் பருகிய புலவரும் செவ்விய இன்பம் நுகர்ந்து செமமாந் திருப்பர் என்றும் கவிஞர் அமைத்த உவமை செவிச் சுவையுடைய செல்வர்க்குச் சிறந்த இன்பம் தருவதாகும்.
இன்னும் கற்றாரைக் கற்றாரே காமுறுவர் என்னும் கட்டுரைக் கிணங்க கல்வியின் அருமையறிந்து ஆதரித்த இம் மன்னனது பெருமையை என்று அம் மன்னனது அருமைக் குரியவராய் விளங்கிய கவிஞர் ஆர்வமுற எழுதியமைத்தார்.
இயலிசை நாடகமென்னும் முத்தமிழையும் முறையாகக் கற்ற நற்றமிழ்ச் செல்வனை மாணுற எல்லாம் படித்த மன்னன் என்று கவிஞர் மனமாரப் புகழ்ந்தார் அறிவும் ஆண்மையும் ஒருங்கே யமைந்த வள்ளலை விழுமிய வேழத்திற்கு உவமை கூறினார்.
அப்போது அவள் வாய்திறக்கவில்லை வாய் இல்லையோ என்று கேட்டுப் பார்த்தோம் பலிக்கவில்லை மனம் காயோ என்று கேட்டுப் பார்க்கலாம் எனக் கருதி மேலும் பேசலுற்றார் வாக்கு வளம் உடைய அழகிய சொக்கர் நெல்லையாம் பதியிலே கோயில் கொண்டுள்ள காந்திமதியம்மையின் மீது ஒரு பிள்ளைத் தமிழ் பாடினார்.