sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அதிகமான் என்னும் சிற்றரசன் அமுதம் நிறைந்த கருநெல்லிக் கனியைத் தான் உண்டு நெடுங்காலம் வாழக் கருதாது நல்ல தமிழ்ப் பாட்டியற்றிய ஒளவையார்க்கு மனமகிழ்ந்து கொடுத்தான் அன்றோ?
இங்ஙனம் கல்வி சிறந்த தமிழ் நாட்டில் முடி வேந்தருக்கு அடுத்த வரிசையில் அமைந்த சிற்றரசர்களிற் சிலர் சிறந்த வள்ளல்களாக விளங்கினார்கள்.
காட்டிலே குழைந்து கிடந்த முல்லைக்கொடி யொன்றைக் கண்டு மனமிரங்கி அது படர்ந்து தழைத்தற்காகத் தன் அழகிய தேரை அதன் அருகே விட்டுச் சென்ற பாரியின் மனப்பான்மையைத் தமிழுலகம் வியந்து மகிழ்ந்தது.
இம் மண்ணுலகில் பாரிக்கு ஒப்பாகச் சொல்லத் தக்கார் யாருமில்லை விண்ணினின்று கைம்மாறு கருதாது பொழியும் மாரியே அவனுக்கு இணையாகும் என்பது கபிலர் கருத்து.
சேர நாட்டில் அரசு வீற்றிருந்த செங்குட்டுவன் ஒரு நாள் பெரியாற்றங்கரையின் மணற்பரப்பிலே உல்லாசமாகப் பொழுது போக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
அப்பொழுது மலைநாட்டுக் குறவர்கள் திரண்டு போந்து சேரனை மனமார வாழ்த்தி மன்னர் மன்னா நினது மலைநாட்டில் என்றும் கண்டறியாத ஒரு காட்சியை இன்று கண்டோம்.
அவள் சோழநாட்டுப் புகார் நகரத்திலே பிறந்தவள் கண்ணகி என்னும் பெயருடையாள் செல்வப் பெருங் குடியிற் பிறந்தும் முன்வினைப் பயனால் அவ்வூரை விட்டுத் தன் கணவனோடு மதுரையை அடைந்தாள்.
இத் தகைய காவியத்திலமைந்த நயங்களிற் சிலவற்றைக் காண்போம் கண்ணகியை மணந்து இன்புற்ற கோவலன் நலமெல்லாம் ஒருங்கே வாய்ந்த அந் நங்கையை நோக்கி தமிழ் வளர்த்த பாண்டியனுக்குரிய வைகை ஆற்றை புலவர் நாவிற் பொருந்திய பூங்கொடி வையை என்ற பொய்யாக் குலக்கொடி என்று இளங்கோவடிகள் போற்றும் பொழுது நம் செவியில் இன்பத் தேன் வந்து பாய்கின்றதன்றோ?
சோழ நாட்டிலே பிறந்து பாண்டி நாட்டிலே கற்பின் பெருமையை நிறுவி சேர நாட்டிலே தெய்விகமுற்ற கண்ணகியின் பெருமை தென்னாட்டிலுள்ள முந்நாடு களுக்கும் உரியதன்றோ?
செஞ்சொற் களஞ்சியமாகிய அக் காவியத்தில் சிந்தைக்கினிய செவ்விய தமிழ் நடையுண்டு செவிக்கினிய இசைப் பாட்டு உண்டு கண்ணுக்கினிய கூத்துண்டு.
இன்னும் எக் காலத்திற்கும் எந் நாட்டிற்கும் பொதுவாகிய மாதர் கற்பும் மன்னர் நீதியும் சிலப்பதிகாரத்தில் நன்கு விளக்கப்படுகின்றன.
கண்ணகிக்கு வீரக்கல் நாட்டி வழிபட விரும்பினான் சேரன் விண்ணளாவிய இமயமலையிற் போந்து சிலை எடுத்தான் கங்கையாற்றில் நீராட்டினான் தலை நகராகிய வஞ்சி மாநகரத்தில் கொண்டுவந்து அச் சிலையை நிறுவித் திருவிழாக் கொண்டாடினான்.
கிடக்க கண்கள் கண்ணீர் வடிக்க கையில் ஒற்றைச் சிலம்பேந்திக் காவலன் முன்னே தோன்றினாள் கோவலனிடமிருந்த சிலம்பு அரண்மனைச் சிலம்பன்று தன் சிலம்பே எனப் பாண்டியன் திடுக்கிடப் பேசினாள் அச் சிலம்பை உடைத்துத் தன் வழக்கை மெய்ப்பித்தாள்.
இத்தகைய செஞ்சொற் காவியத்தைத் தமிழுலகிற்குத் தந்த வஞ்சிக் கோவை நெஞ்சார வாழ்த்துவோமாக இயற்கை வளம் நிறைந்த தமிழ் நாட்டில் பனையும் தென்னையும் பல்லாயிரம் உண்டு.
மற்றைய கொள்கைகளில் பிணக்க முற்ற இப் பெருஞ் சமயங்கள் மதுவிலக்குக் கொள்கையில் இணக்க முற்றுப் பணிசெய்த பான்மையிலேயே தமிழ்நாட்டில் மதுபானம் மட்டுப்படுவதாயிற்று.
தமிழ்மறையென்று தமிழ் நாட்டார் போற்றும் திருக்குறள் மனித சமுதாயத் துக்குக் கேடு விளைவிக்கும் மூன்று தீமைகளை மிக அழுத்தமாகக் கண்டிக்கிறது.
மாணவராதற்குத் தகுதியற்றவர்களில் முதல் வரிசையில் முதலாகக் கள்ளுண்பவனை வைத்தமையால் மதுவிலக்குப் பிரசாரத்தில் நன்னூலார்க்கு எவ்வளவு ஆர்வம் இருந்தது என்பது நன்று விளங்குகின்ற தன்றோ?
இனி மணிமேகலையில் அமைந்த மதுவிலக்குப் பிரசாரத்தைப் பார்ப்போம் சோழ நாட்டின் தலைநகராகிய காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில் ஆடல் பாடல் அழகு என்னும் மூன்று நலங்களும் ஒருங்கே வாய்ந்து கோவலனைக் காதலனாகப் பெற்ற மாதவியின் மகளாய் மணிமேகலை தோன்றினாள்.
மணிமேகலை தனக்கென வாழாது சமுதாயத்தின் நலத்திற்காகத் தன்னலத்தைத் தியாகம் செய்த தவநங்கை சமுதாயத்தை அலைத்துக் குலைத்து அழிக்கும் நோய் பசிநோயே யாதலால் அந் நோயை நீக்கும் முயற்சியை மேற்கொண்டாள்.
அத் திருவோட்டில் முதன் முதல் கற்புடைய மங்கை ஒருத்தி தன் கையால் அன்னமிட்டால் அவ் வன்னம் அள்ள அள்ளக் குறையாமல் வளரும் என்று மணிமேகலை அறிந்தாள்.
அவள் கணவனே தெய்வம் என்று கருதி வாழ்ந்த கற்புடையாள் திருவாதிரை நாளில் பிறந்தமையால் அப் பெயர் பெற்றாள் போலும் அம் மங்கையின் மனை முற்றத்திற் போந்து மணிமேகலை திருவோடேந்திப் புனையா ஓவியம் போல நின்றாள்.
ஆதிரை அன்போடு அன்னமெடுத்து வந்து மணி மேகலையை வலம் வந்து தொழுது பாரெங்கும் பசிப் பிணி ஒழிக எனத் திருவோட்டை வாழ்த்தி அதன் சுரை நிறைய அன்னமிட்டாள்.
இங்ஙனம் பசியைச் சபித்த பாவையின் திறத்தினை பசிப்பிணி யென்னும் பாவியை இப் பாரினின்றும் ஒழிக்க முயன்றாள் ஆதிரை அவள் கணவனாய சாதுவன் மது என்னும் அரக்கனை இம்மாநிலத்தி னின்றும் அகற்ற முயன்றான்.
கரையிலே ஒதுக்கப்பட்ட சாதுவனை நாகர் சிலர் கண்டார்கள் நரமாமிசம் கிடைத்ததென்று நாக்கு ஊறினார்கள் தம் குருநாதனிடம் அவனைக் கொண்டு சென்றார்கள்.
அருந்துயருற்ற நம்பிக்கு நாட்பட்ட கள்ளும் நல்ல ஊனும் கொடுக்கும்படி அவன் அருகே நின்ற நாகரைப் பணித்தான் அவ்வுரை கேட்ட சாதுவன் திடுக் கிட்டான் இருகையாலும் செவியைப் பொத்திக் கொண்டு ஐயனே கள்ளும் ஊனும் வேண்டேன் என்று உறுதியாக உரைத்தான்.
இது கேட்ட சாதுவன் மதுபானத்தின் தீமையைக் குருநாதன் மனங்கொள்ள உணர்த்தலுற்றான் ஐயனே மானிடப் பிறவியில் நாம் அடைந்துள்ள செல்வங்களுள் எல்லாம் சிறந்தது அறிவுச் செல்வமே ஆகும்.
செய்யத் தக்கது இது செய்யத் தகாதது இது என்று பகுத்தறியும் திறமையை இழந்துவிட்டால் மாலுமியில்லாத மரக்கலம் போல நமது வாழ்க்கை நெறி கெட்டொழியும்.
இதனாலேயே உயிர்க்குறுதி பயக்கும் உண்மைகளைச் சாதுவன் வாயிலாகக் கேட்ட நாகர் தலைவன் அவனடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான் அதுவரை கடலிற் கவிழ்ந்த மரக்கலங்களிலிருந்து கைப்பற்றிய அரும்பெரும் பொருள்களை அவனுக்குக் கையுறையாகக் கொடுத்தான்.
ஆகவே மதுவிலக்குப் பிரசாரம் தமிழ்நாட்டில் புதிதாகத் தோன்றிய தொன் றன்று என்பது இக்கதையால் விளங்கும் செல்லுமிடந்தோறும் தமிழ் மக்கள் மதுவிலக்குப் பிரசாரம் செய்யும் கடமையை மேற்கொண்டிருந்தார்கள் நாட்டில் இருந்தாலும் நடுக்கடலிற் போந்தாலும் அப் பணியை ஒல்லும் வகையால் செல்லும் வாயெல்லாம் செய்து வந்தார்கள்.
நரமாமிசம் புசிக்கும் நாகர் நாட்டிலே ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு தமிழ் வணிகன் அறவுரையால் அந் நாட்டு அரசனைத் திருத்தியருளினான் என்னும் தெள்ளிய வரலாறு நாம் போற்றுதற்குரியதன்றோ?
வடமொழியில் உள்ள பாரதத்திலும் தமிழ் மொழியில் உள்ள சிலப்பதிகாரத்திலும் நளன் கதை குறிப்பிடப்படு கின்றதென்றால் அதன் தொன்மைக்கு வேறு சான்றும் வேண்டுமோ?
மெய்யன்புடைய முனிவரைக் கண்ட தருமர் மனம் வருந்தி ஐயனே மதியிழந்து மாயச் சூதாடினேன் நாடும் பீடும் இழந்தேன் காடு போந்தேன் கடுந்துயர் உழந்தேன் என்னைப்போல் துன்புற்றோர் இவ் வுலகில் உண்டோ என்று கண்ணீர் வடித்தார்.
கலியின் கொடுமையால் மதியிழந்து சூதாடி நாடும் செல்வமும் இழந்து கானகம் சென்று காதல் மனையாளைப் பிரிந்து கடுந்துயர் அடைந்த நளன் கதையைக் கேட்ட தருமர் ஒருவாறு மனந்தேறினார் என்று மகாபாரதம் கூறுகின்றது.
சோழநாட்டுக் காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில் வளமார்ந்த வணிகர் குடியிலே பிறந்த கோவலன் பொது மாதின் வசப்பட்டுப் பொருளெல்லாம் இழந்தான் பெருமை சான்ற வீட்டையும் நாட்டையும் விட்டு கற்பிற் சிறந்த மனையாளோடு மதுரை மாநகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
காடும் நாடும் கடந்து மதுரையின் அருகே வந்தபோது கோவலன் மனம் கரைந்து முனிவரை நோக்கி மாதவப் பெரியீர் பாவியேன் சிறுநெறியிற் சேர்ந்து சிறுமையுற்றேன் காதல் மனையாளாகிய கண்ணகிக்கும் கடுந்துயர் விளைவித்தேன் என்று தன் ஆற்றாமையை வெளியிட்டான்.
அப்பொழுது முனிவர் இராமன் கதையையும் நளன் கதையையும் எடுத்துரைத்து அப்பா வினையின் பயனை எவ்வாற்றானும் விலக்க வொண்ணாது அது வந்தே தீரும் என்று அவன் உள்ளத்தைத் தேற்றினார்.
அவ் வெண்பாக்களிற் சிலவற்றைப் பார்ப்போம் விதர்ப்ப நாட்டரசனாகிய வீமன் மகள் தமயந்தி என்பாள் கட்டழகு வாய்ந்த கன்னியாய்த் திகழ்ந்தாள்.
கங்கு கரையின்றிப் பொங்கிய காதலால் ஆண்மைக் குணங்களாய மானமும் நாணமும் இழந்த நளன் அன்னத்தை நயந்து நோக்கி உன் நாவிலே உள்ளது என் நல்வாழ்வு என்றுரைத்தான்.
அக் கன்னியைத் தனியிடத்திற் கண்டு நளனுடைய நலன்களை யெல்லாம் எடுத்துரைத்தது என்று அன்னம் சொல்லிய பொழுது கன்னி உள்ளம் கனிந்தாள் நளனிடம் காதல் கொண்டாள் அவனையே மணப்பதாக வாக்களித்தாள்.
இவ்வாறிருக்கையில் ஒரு நாள் நளன் சூதாடினான் தனக்குரிய செல்வத்தை யெல்லாம் பணயமாக வைத்துத் தோற்றான் கண்போன்ற மக்கள் இருவரையும் விதர்ப்ப மன்னனிடம் அனுப்பிவிட்டு மனையாளோடு கானகம் போந்தான் அங்கு நள்ளிரவில் கண்ணுறங்கிய காதலியைக் கைவிட்டு அகன்றான்.
கண்டார் வெறுப்பனவே காதலன்தான் செய்திடினும் கொண்டானைக் குறை கூறாது தம் தீவினையை நொந்து கொள்வது பண்டைக் குலமாதர் கற்புமுறை என்பது தமயந்தியின் வாய்மொழியால் இனிது விளங்குகின்றது.
அவ் வுரை கேட்ட வணிகன் மனங் குழைந்து மங்கையை அழைத்துச் சென்று அண்மையில் இருந்த ஒரு நாட்டிலே சேர்த்தான் அந் நாட்டரசன் அவளைத் தமயந்தி என்று அறிந்தவுடன் விதர்ப்ப மன்னனிடம் சேர்ப்பித்தான்.
காட்டைக் கடந்து காலைப் பொழுதில் நளன் கடற்கரை வழியாகச் சென்றான் அங்கு மலர்ந்திருந்த நீலப் பூக்களையும் பரந்துலாவிய மெல்லிய தென்றலையும் இரை தேடித் திரிந்த பறவைகளையும் பார்த்துப் பலவாறு புலம்பலுற்றான்.
இவ்வாறு கடற்கரையில் நடந்து செல்லும் பொழுது நளனைக் கண்டு நண்டுகள் ஓடி வளைகளின் உள்ளே ஒளிந்தன அவற்றைக் கண்ட மன்னன் மனத்தில் துன்பம் பொங்கி எழுந்தது.
இவ்வாறு கடற்கரை வழியாகச் சென்ற நளன் அயோத்தி நகரை அடைந்தான் ஊரும் பேரும் சொல்லாது அங்கு அரசு புரிந்த மன்னனிடம் தேர்ப்பாகனாக அமர்ந்தான்.
சில காலம் சென்றது நளன் இருப்பிடத்தை ஒற்றர் மூலமாக அறிந்தான் தமயந்தியின் தந்தை அவனைத் தன் மாளிகைக்கு அழைப்பதற்கு ஒரு சூழ்ச்சி செய்தான் தமயந்தியின் இரண்டாம் சுயம்வரம் என்று அயோத்தி மன்னனுக்கு அறிவித்தான் உடனே புறப்பட்டான் அவ் வரசன் தேர்ப் பாகன் கொண்டுவந்த தேர்மீது ஏறினான் விதர்ப்ப நாட்டு மாளிகைக்குச் சென்றான்.
தேர்ப் பாகனாக வந்தவன் நளன்தானா என்று நன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளுமாறு தன் மக்களை அவனிருந்த இடத்திற்கு அனுப்பினாள் தமயந்தி.குழந்தைகளைக் கண்டான் நளன்.
நாட்டின் தலைவனாக வீற்றிருந்து அரசாளும் பதவியைத் தந்தை அளித்த போதும் காட்டில் அலைந்து திரியும் கடமையைத் தாய் விதித்த போதும் இராமன் திருமுகம் சித்திரத்தில் எழுதிய செந்தாமரையை ஒத்திருந்தது என்னும் உண்மையை என்று வியாச முனிவர் வாயிலாகப் புகழேந்திப் புலவர் தருமரைப் பாராட்டுகின்றார்.
இவ் வுலகம் ஒரு நாடகசாலை இந்நாடக சாலையில் அரசராய் வருவார் சிலர் வீரராய் விளங்குவார் சிலர் காதலராய்த் தோன்றுவார் சிலர் விகடராய் வருவார் சிலர்.
கூத்துக்கேற்ற கோமாளியைக் கண்டால் எல்லோருக்கும் ஆனந்தம் அவர் பேச்சைக் கேட்டால் பிள்ளைகள் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பார்கள் பெரியோர்கள் அக்கம் பக்கம் பார்த்து அடக்கமாகச் சிரிப்பார்கள் மாதர்கள் மறைவாகச் சிரிப்பார்கள்.
சிவனும் பெருமாளும் இப் பள்ளிகள் வாயில் அகப்பட்டுப் படும்பாட்டைப் பார்ப்போம் பிச்சைக்காரச் சாமியைக் கும்பிடும் மருதூராளுக்குப் பேச்சென்ன பேச்சு என்று தொடங்கினாள் மூத்தாள்.
இனி ஒரு குறவனுக்கும் ஒரு குறத்திக்கும் இடையே நடந்த பேச்சைப் பார்ப்போம் குற்றால மலையிலே வேட்டையாடப் போனான் சிங்கன் என்ற குறவன்.
கண்ணைக் கசக்கி அழுது சிணுங்கிக்கொண்டு விநாயகன் அப்பாவிடம் சென்றான் பார் அப்பா தம்பி என் காதைப் பிடித்துக் கிள்ளிவிட்டான் என்று தன் பெரிய காதைத் தொட்டுக் காட்டினான்.
இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சிவனடியார் ஒருவர் இப் பிள்ளைச் சண்டையைப் பெரிய பாட்டாகப் பாடி விட்டார் இனி காதல் மணம் புரிந்து கொண்ட ஒரு கற்புடையாள் பேச்சைப் பார்ப்போம் மதுரையில் திருமலை நாயக்கர் அழகான மாளிகை கட்டி அதன் சுவர்களில் பேர்போன வித்தகரைக் கொண்டு சித்திரம் எழுதுவித்தார்.
அங்கு வரைந்துள்ள சித்திரம் ஆண் உருவமாய் இருந்தால் நான் பார்க்க மாட்டேன் பெண் உருவமாய் இருந்தால் நீங்கள் பார்க்க நான் சகிக்கமாட்டேன் என்ற பதில் வந்தது.
ஓர் ஆடையைத் துவைத்து ஒரு பக்கமாக ஒதுக்கி வைத்து மறு ஆடையைத் தப்பிக் கொண்டிருந்தார் குருடர் ஒதுக்கி வைத்த ஆடை தண்ணீரில் நழுவி விழுந்தது மெல்ல மிதந்து போய்க் கொண்டிருந்தது.
இனி கட்டுக்கடங்காத காதல் வயப்பட்டோரும் பிறர் நகைக்கப் பேசுவர் இராவணன் தங்கையாகிய சூர்ப்பநகை பஞ்சவடிச் சாலையில் இராம லட்சுமணர் களைக் கண்டு காதல் கொண்டாள் அவர்களை அடைவதற்குச் சீதை இடையூறாக இருந்தாள் என்று எண்ணிச் சமயம் பார்த்து அவளை அப்புறப்படுத்த முயன்றாள் அப்போது மறைவில் இருந்த இலட்சுமணன் வெளிப்பட்டு அரக்கியின் மூக்கை வாளால் அறுத்தான்.
இவள் மூக்கை யறுத்து விட்டால் வெளியே எங்கும் போகமாட்டாள் வேறுள்ள ஆடவர் எவரும் இவளை விரும்பிப் பார்க்க மாட்டார் நம்மருகே எப்போதும் இருப்பாள் என்ற ஆசையால் அறுத்தீர்கள்.
முற்காலத்தில் வடுகராகிய தெலுங்கர் எந்த எல்லைக்கு வடக்கே இருந்தார்கள் என்பதைப் பார்ப்போம் திருப்பதி என்னும் திருவேங்கட மலைக்கு வடக்கே தெலுங்கர் வாழ்ந்தார்கள் என்று தமிழ் இலக்கியம் கூறுகின்றது.
அம் மலையின் நீர்மையைக் கம்பர் நன்றாகக் கூறுகின்றார் திருப்பதி மலைக்குத் தெற்கே வாழ்ந்த தமிழரைத் தெலுங்கர் அருவர் என்று அழைத்தார்கள்.
தெலுங்கு தேசத்திலுள்ள கலிங்க நாட்டில் தமிழ்ச் சேனைக்கும் கலிங்கப்படைக்கும் நடந்த பெரும் போர் கலிங்கத்துப்பரணியில் புனைந்து உரைக்கப்படுகின்றது.
சோழ நாட்டுப் போர் வீரரைக் கண்டபோது அருவர் அருவர் என்று அலறி அடித்துக்கொண்டு ஒருவர் மேல் ஒருவர் விழுந்து கலிங்க நாட்டார் ஓடினர் என்பது இப்பாட்டினால் அறியப்படுகிறது.
காலிக்கட்டு என்ற ஊரில் நெய்யப்பட்ட துணி ஆங்கிலத்தில் காலிக்கோ என்று வழங்குதல் போலவும் இரணியல் என்ற ஊரில் நெய்யப்படுகின்ற ஆடை இரணியல் என்று மலையாள தேசத்தில் பெயர் பெற்றிருத்தல் போலவும் கலிங்கத்தில் நெய்யப்பட்ட ஆடையைக் கலிங்கம் எனத் தமிழ் நாட்டார் வழங்கியிருத்தல் கூடும்.
அந்நிலையில் மன்னனை நோக்கி என்று கடுமையாகப் பேசிவிட்டுக் கம்பர் சோழ நாட்டை விட்டகன்று ஆந்திர தேசத்திலுள்ள ஓரங்கல் நாட்டை அடைந்தார்.
கம்பர் விரும்பியவாறு பிரதாபன் மாறு கோலம் புனைந்து அடைப்பை தாங்கிப் பின்னே வர கம்பர் தம்மை அவமதித்த சோழ மன்னன் சபையினுள்ளே தலைநிமிர்ந்து சென்றார் என்று கர்ண பரம்பரைக் கதை கூறும்.
தமிழோடு தொடர்புடையதாகக் கருதப்படுகின்ற கன்னடம் பேசுகின்ற மக்களைக் கருநாடர் என்று சிலப்பதிகாரம் முதலிய செந்தமிழ் நூல்கள் குறிக்கின்றன.
நவநாகரிகத்துக்கு ஏற்ற நடையுடையில்லாதவர்களும் பழைய வழக்கங்களைக் கைவிடாதவர்களும் கர்நாடகப் பேர்வழிகள் என்று எட்டியும் சுட்டியும் பேசப்படுகின்றார்கள்.
இனி தமிழ் நாட்டினின்று சிறு கடலால் பிரிக்கப்பட்டுள்ள இலங்கை என்னும் சிங்கள தேசத்தைப் பார்ப்போம் இலங்கையை ஈழநாடு என்பர் தமிழர்.
தமிழ் நாட்டிற்கும் இலங்கைக்கும் பண்டைக் கால முதல் போக்குவரவு உண்டு ஏற்றுமதியும் இறக்குமதியும் உண்டு தமிழ் நாட்டார் பெருந்தொகையினராக இலங்கையிற் சென்று குடியேறினர் வளம் பெருக்கினர்.
பாண்டி நாட்டிலுள்ள திருநெல்வேலியினின்றும் ஈழநாட்டிற் குடியேறிய மக்கள் தம் ஊர்ப் பெயரிலுள்ள ஆசையால் அதனை ஆண்டு அமைத்து வழங்கினார்கள் என்று தோன்றுகிறது.
இன்று தமிழ் நாட்டிலும் மலையாளத்திலும் காணப்படுகின்ற ஈழவர் என்னும் சாதியார் ஈழநாட்டிலிருந்து வந்தவராதலால் அப்பெயர் பெற்றார்கள்.
சேர நாட்டரசனாகிய செங்குட்டுவன் கண்ணகி தெய்வத்திற்கு வஞ்சி மாநகரத்தில் கோயில் கட்டித் திருவிழாக் கொண்டாடிய பொழுது இலங்கை அரசனாகிய கயவாகு மன்னன் வந்திருந்து அக் காட்சியைக் கண்டு களிகூர்ந்தான் என்று சிலப்பதிகாரம் கூறுகின்றது.
கண்ணகியின் காட்சியைக் கண்களிப்பக் கண்ட கயவாகு மன்னன் ஈழ நாட்டில் கண்ணகிக்குக் கோயில் அமைத்து ஆடி மாதந்தோறும் அணிவிழா எடுத்தான்.
அவர் பட்ட துயரம் கண்டு ஆற்றாத கண்டியரசன் தமிழ் நாட்டிற் பெருஞ் செல்வராய் விளங்கிய சடையப்ப வள்ளலாரிடம் தன் குறையைத் தெரிவித்தான்.
அவ் வாழ்த்து ஒரு செஞ்சொற் கவியாயிற்று இதுகாறும் கூறியவற்றால் தமிழ் நாட்டார் அன்று முதல் இன்றுவரை அயல் நாட்டார்களோடு பழகிவரும் பான்மை ஒருவாறு விளங்குவதாகும்.
மழை விட்டும் தூவானம் விடவில்லை என்ற பேச்சைத் தமிழ் நாட்டிலே கேட்கலாம் தூவானம் என்பது துவர என்றும் தூர என்றும் தெலுங்கில் வழங்கப்படுகின்றது.
மழையாலும் ஆற்று வெள்ளத்தாலும் நிறைகின்ற நீர் நிலைகளின் பெயரைச் சிறிது கருதுவோம் ஏர்த் தொழிலாகிய பயிர்த் தொழிலே முன்னாளில் ஏற்றமான தொழிலாகக் கருதப்பட்டது.
ஊரார் எல்லாம் நீர் உண்பதற்குரிய ஊருணியில் எவரும் அழுக்குற்ற ஆடைகளைத் துவைக்க மாட்டார்கள் இறங்கிக் குளிக்க மாட்டார்கள் ஊருணியின் தன்மையைத் திருவள்ளுவர் குறித்துள்ளார்.
இருவகையான அங்காடிகள் பண்டைத் தமிழ் நாட்டில் இருந்தன பகற்பொழுதில் நடைபெறும் அங்காடி நாளங்காடி என்றும் அந்தி மாலையில் நடைபெறும் அங்காடி அல்லங்காடி என்றும் பெயர் பெற்றிருந்தன.
காலத்தைக் குறிக்கும் சொற்களில் தமிழுக்கும் தெலுங்கிற்கும் உள்ள ஒற்றுமையைப் பார்ப்போம் கதிரவன் உதிக்கும் காலம் முதல் மறையும் காலம் வரையுள்ள பொழுதைத் தமிழிலே பகல் என்பர் தெலுங்கிலே பகலு என்பார்கள்.
ஒருவன் விளக்கமாக விரித்துப் பேசினால் உரைத்தான் என்போம் எல்லோரும் அறியப் பரக்கப் பேசினால் அறைந்தான் என்போம் பல கூறுகளாகப் பிரித்து வகைப்படுத்திப் பேசினால் கூறினான் என்போம் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் பேசினால் செப்பினான் என்போம்.
பேச்சுத் தமிழுக்கும் தெலுங்குக்கும் உள்ள ஒற்றுமையைச் சிறிது பார்ப்போம் உருண்டைக் கட்டியைப் பேச்சுத் தமிழில் உண்டைக்கட்டி என்பர்.
பருப்பு என்பது பப்பு என்றும் செருப்பு என்பது செப்பு என்றும் நெருப்பு என்பது நெப்பு என்றும் பருத்தி என்பது பத்தி என்றும் மருந்து என்பது மந்து என்றும் தெலுங்கில் வழங்கும்.
கொற்று என்பது கொட்டு என்றும் சுற்றம் என்பது சுட்டமு என்றும் புற்று என்பது புட்ட என்றும் ஊற்று என்பது ஊட்ட என்றும் மாற்றம் என்பது மாட்ட என்றும் வழங்குகின்றன.
ஆகவே தமிழும் தெலுங்கும் வேறு மொழிகளாகக் காணப்படினும் அவற்றுள் அடிப்படையான ஒற்றுமையுண்டு என்பது இதுகாறும் கூறியவற்றால் ஒருவாறு விளங்கும்.
பேச்சுத் தமிழுக்கும் மலையாளத்திற்கும் உள்ள ஒற்றுமையைக் காட்டுகின்ற சில சொற்களைப் பார்ப்போம் ஒன்று என்பதைப் பேச்சுத் தமிழில் ஒன்னு என்பர்.
இனி பெற்றோரையும் உற்றோரையும் குறிக்கும் சில தமிழ்ப் பதங்களைப் பார்ப்போம் பிதாவை நாம் தந்தை யென்றும் தகப்பன் என்றும் கூறுவோம் அண்ணனைத் தமையன் என்போம் இளையவனைத் தம்பி என்போம் மூத்த சகோதரியைத் தமக்கை என்றும் இளைய சகோதரியைத் தங்கை என்றும் வழங்குவோம்.
இனி ஒரு மலையின் பெயர் மலையாளத்தில் அடைந்த மாற்றத்தைப் பார்ப்போம் மலையாள தேசத்தில் கடற்கரையின் அருகேயுள்ள ஒரு மலை எலிமலை என்னும் பெயர் பெற்றுள்ளது ஆங்கிலத்தில் அதனை என்று மொழி பெயர்த்து வழங்குகின்றார்கள்.
இக்க காலத்தில் அது தாழ்ப்பாள் என வழங்குகின்றது ஒட்டக்கூத்தன் பாட்டுக்குத் இரட்டைத் தாழ்ப்பாள் என்னும் வாசகம் தமிழ் நாட்டில் உண்டு.
காதல் மண முறையை விவரித்துக் கூறும் தமிழ் நூல்களில் காதலன் தன் காதலிக்கு மலராலும் தளிராலும் செய்யப்பட்ட தழை என்னும் ஆடையைக் கொடுத்து மகிழும் பழக்கம் குறிப்பிடப் படுகின்றது.
சென்ற சில நூற்றாண்டுகளாகத் திருவாங்கூர் மன்னராகத் திகழ்ந்தவர்கள் எல்லாம் கிளிமானூர்க் கோயில் தம்புரான் குலத்தைச் சேர்ந்தவர்களே.
அரசன் தெய்வத் தன்மை வாய்ந்தவன் என்பது இந் நாட்டுக் கொள்கையாதலால் மலையாளத்தில் தம்பிரான் என்று அரசர் குலத்தார் அழைக்கப் பெறுகிறார்கள்.
தமிழ்நாட்டார் ஐயப்பனை ஐயனார் என்றும் சாத்தன் என்றும் வணங்குவார்கள் காலத்தில் மழை பெய்யாவிட்டால் ஐயனாருக்குப் பொங்கலிட்டுப் பூசை செய்வார்கள் அறுவடை முடிந்தபின் ஐயனாருக்குச் சிறப்பாக வழிபாடு செய்வார்கள்.
இதுகாறும் கூறியவற்றால் பழக்க வழக்கங்களிலும் சொல்லாக்கத்திலும் தமிழகத்தார்க்கும் மலையாளத் தார்க்கும் உள்ள ஒருமைப்பாடு நன்கு விளங்கும்.
ஏறக்குறைய எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னிருந்த கன்னடத்தைப் பழங் கன்னடம் என்று சொல்லலாம் பழங் கன்னடத்திற்கும் தமிழுக்கும் பல வகையான ஒற்றுமையுண்டு.
ஆனால் தற்காலக் கன்னடத்தில் பூ ஹவு என்றும் புல் ஹுல்லு என்றும் புலி ஹூலி என்றும் பல்லி ஹல்லி என்றும் பத்து ஹத்து என்றும் வழங்கப்படுகின்றன.
ஆயினும் இன்று தமிழில் கற்றோர்க்கு மட்டுமே விளங்கும் இலக்கியப் பதங்கள் பல கன்னடத்தில் யாவரும் எளிதில் உணரும் தேசியச் சொற்களாக இருக்கின்றன.
பத்து மாசம் சுமந்து பெற்ற தாயின் பெருமையைக் கூறுகின்றது ஒரு தமிழ்ப் பாட்டு என்ற பாட்டில் திங்கள் என்பது மாதம் என்ற பொருளைத் தருகின்றது.
காக்கை ஒளித்து உண்ணாமல் இனத்தை அழைத்து உண்ணும் அத் தன்மை வாய்ந்தவர்க்கே இவ்வுலகில் ஆக்கம் உண்டு என்பது இக் குறளின் கருத்து.
கடலிற் செல்லும் கப்பல்களுக்குக் கரையிருக்கும் இடத்தைக் காட்டு வதற்காகக் கடற்கரையில் அமைக்கப்பட்டுள்ள விளக்கைத் தீப ஸ்தம்பம் என்பர் வடமொழியாளர் ஆங்கில வர் என்பர் கலங்கரை விளக்கம் என்பர் தமிழர்.
இனி சில ஆண்பாற் பெயர்களையும் அவற்றிற்கு நேரான பெண்பாற் பெயர்களையும் பார்ப்போம் ஒருவன் என்பதும் ஒருத்தன் என்பதும் ஆண்பாற் பெயர்கள்.
ஒப்பளு என்பது கன்னடத்தில் வழங்குதலால் ஒருவள் என்னும் பதம் தமிழின் நீர்மைக்கு மாறுபட்ட தன்று என்று கொள்வதில் குற்றமொன்றும் இல்லை.
ஏர்த் தொழிலாகிய உழவுக்குப் பயன்படும் காளைமாடுகளை ஏர்து என்று கன்னடத்திலும் எருது என்று தமிழிலும் வழங்கலா யினர் என்பது நன்கு விளங்குகின்றது மற்றொரு சொல்லினைப் பார்ப்போம் வெங்காயத்தைத் தமிழில் உள்ளி என்பர்.
பண்டி என்ற சொல் பழைய நூல்களிற் காணப்படுதலாலும் கன்னடமும் தெலுங்கும் பண்டி என்ற பதத்தையே வழங்குதலாலும் வண்டி என்பது பண்டியின் திரிபே என்று தெரிந்துகொள்ளு கின்றோம்.
இவ்வாறு தமிழ் மொழிக்கும் பிற மொழிகளுக்கும் உள்ள ஒற்றுமையை ஆராயும் பொழுது தென்னிந்திய மொழிகளெல்லாம் ஓர் இனம் என்பது தெளிவாகும்.
இத்தகைய சோலையைப் பார்க்கின்றான் ஓர் இயற்கை நூற்புலவன் ஒவ்வொரு மரத்தின் போக்கையும் தாக்கையும் உற்று நோக்குகின்றான் அவற்றின் தன்மையை ஆராய்ந்து எழுதுகின்றான்.
அப்பால் மகமதியர் வந்தனர் அவருடன் வந்த அரேபியத்தோடு தமிழ் உறவாடிற்று சென்ற முந்நூறு ஆண்டுகளாக ஆங்கிலத்தோடு தமிழ் பழகிக்கொண் டிருக்கின்றது.
ஆயினும் ஆதியில் வந்த ஆரியமாவது இடைக் காலத்தில் வந்த அரேபியமாவது பிற்காலத்தில் வந்த ஆங்கிலமாவது தமிழின் நீர்மையைக் கெடுத்துவிட்ட வில்லை.
பிறமொழிச் சொற்கள் தமிழில் வந்து வழங்கலாகாது என்று தமிழ் இலக்கணம் தடை செய்யவில்லை ஆனால் அச் சொற்கள் தமிழ்க்கோலம் பூண்டு தமிழிலே கலந்து கொள்ளுதல் வேண்டும் என்று விதித்தது.
பிற நாட்டான் ஒருவன் தமிழனாகக் கருதப்பட வேண்டுமானால் அவன் நடை உடை பாவனைகள் எல்லாம் தமிழ் நாட்டாரைப் போல் இருக்க வேண்டுமல்லவா?
அவ்வாறே பிறமொழிச் சொற்கள் தமிழோடு கலந்து கொள்ள வேண்டுமானால் அவை தமிழ் ஓசையும் உருவமும் உடையனவாய் வரல் வேண்டும் என்று தமிழிலக்கணம் வரையறை செய்தது.
அவர் காட்டும் நெறியைச் சிறிது கருதுவோம் கதாநாயகனை ராமன் என்னாது இராமன் என்றே குறிக்கின்றார் இராம தூதனை ஹநுமன் என்னாது அநுமன் என்றே அழைக்கின்றார் இராவணன் ஆண்ட நாட்டை லங்கா என்னாது இலங்கை என்றே கூறுகின்றார்.
பாரத நாட்டின் வடபாகத்தில் வழங்கும் பாஷைகள் ஆரிய வகுப்பைச் சேர்ந்தவை என்றும் தென் பாகத்தில் வழங்கும் மொழிகள் திராவிட வகுப்பைச் சேர்ந்தவை என்றும் மொழி நூற் புலவர்கள் கருதுகின்றார்கள்.
தெலுங்கு மொழியின் இலக்கணமாகிய ஆந்திர பாஷாபூஷணம் எழுநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னே எழுதப்பட்டது கன்னட இலக்கணமாகிய சப்தமணி தர்ப்பணம் எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்குமுன் எழுந்தது.
எனவே தமிழ் இலக்கணம் மற்றைய திராவிட மொழிகளின் இலக்கணங்களைப் போல் இடைக்காலத்திலே எழுதப்படாமல் முற்காலத்தில் எழுதப்பட்டமையால் தமிழின் நீர்மையும் திறமையும் பாதுகாக்கப்பட்டன என்பது நன்கு விளங்குகின்றது.
ஆகவே நீ நீர் நீங்கள் ஆகிய மூன்றும் முன்னிலை ஒருமையிலும் அவன் அவர் அவர்கள் ஆகிய மூன்றும் படர்க்கை ஒருமையிலும் வழங்கக் காண்கிறோம்.
வடமொழிக்கு வியாகரணம் வகுத்த பாணினியும் தமிழ் மொழிக்கு இலக்கணம் வகுத்த அகத்தியரும் ஒருவருக் கொருவர் நிகர் என்று கூறினார் ஒரு கவிஞர்.
இரு மொழிகளிலும் காணப்படும் எழுத்துக்களைப் பொது எழுத்துக்கள் என்றும் தமிழிலே மட்டும் காணப்படும் எழுத்துக்களைச் சிறப்பெழுத்துக்கள் என்றும் தமிழிலக்கணம் கூறுவதாயிற்று.
அவர் திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம் என்னும் ஓர் உயரிய நூல் இயற்றினார் பாரத நாட்டின் தென்பாகத்தில் வழங்கும் மொழிகள் எல்லாம் ஒரு பெருங்குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை என்று தக்க சான்றுகளால் நிறுவினார் அவற்றின் சொற்களும் இலக்கணக் கூறுகளும் அடிப்படையில் ஒற்றுமை யுடையன என்று அறிஞர் எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்ளும் முறையில் எடுத்துக் காட்டினார்.
காதலர் இருவர் கருத் தொருமித்து நிகழ்த்தும் இல் வாழ்க்கையே இவ்வுலகி லுள்ள இன்பங்களுள் தலை சிறந்ததாதலால் அகப் பொருள் இலக்கணம் காதலையும் கற்பையும் விரித்துச் சொல்லும்.
இனி செந்தமிழ் கொடுந்தமிழ் என்னும் பாகு பாட்டைச் சிறிது பார்ப்போம் இதற்கு அடிப் படையாக உள்ளது இலக்கணமே இக் காலத்தில் சிலர் செந்தமிழ் என்றால் கடுமையான தமிழ் பல்லை யுடைக்கும் சொல்லையுடைய தமிழ் என்று தவறாகக் கருதி இடர்ப்படுகிறார்கள்.
இவ் வளங்கள் எல்லாம் அமைந்திருப்பினும் நாட்டிலுள்ளார் நலமுற்று வாழ்வதற்கு நல்லரசு வேண்டும் என்பது தமிழ் நாட்டார் கொள்கை.
இவ்வாறு தமிழ் நாட்டிற் சிறப்பு வாய்ந்து விளங்கிய மூவேந்தரும் பெரும்பாலும் பொறுப்பு உணர்ந்தவர்களாகவே அரசு புரிந்தனர்.
இங்ஙனம் பசிநோயை நீக்கும் பொறுப்புடைய அரசன் பகைவரால் குடிகள் வருந்தாமலும் பாதுகாக்கும் கடமை யுடையவன் குடிகளைத் துன்புறுத்தும் பகைவர் நாட்டின் உள்ளேயும் இருப்பர் வெளியேயும் இருப்பர்.
பசும் பயிர் செழித்து வளர்வதற்காக அதனிடையே முளைக்கும் களையைப் பறித்தெறிதல் போன்று நாட்டிலே குடிகள் நலமுற்று வாழ்வதற்காக அரசன் கொடியவர்களைக் கொன்று ஒழித்தல் வேண்டும் என்பது இக் குறளின் கருத்து .
ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இருந்த ஸ்ட்ராபோ என்னும் யவன ஆசிரியர் பாரத நாட்டில் களவாடுவோர் இல்லை என்று எழுதியுள்ளார்.
இதனைப் பார்க்கும் பொழுது இன்னும் நாட்டின் தலைவனாகிய அரசன் மாற்றரசர்களால் குடிகளுக்குத் துன்பம் நேராத வண்ணம் காக்கும் கடமையும் உடையவன்.
இவ்விதம் பசி நோயாலும் பகைவர் கொடுமை யாலும் குடிகள் வருந்தாமல் பாதுகாப்பவன் அரசனே யாதலால் காவலன் என்னும் சொல்லின் பொருளைத் திருத்தொண்டர் புராணம் இயற்றிய சேக்கிழார் தெளிவுற விளக்கிப் போந்தார்.
தவறு செய்தவன் தன் மைந்தன் என்று சிறிதும் திகைத்தானல்லன் தன் பெருங் குலத்திற்கு ஒரு மைந்தனே உள்ளான் என்றும் எண்ணினாலல்லன் நீதிநெறி வழுவாமல் குற்றம் செய்தவனை ஒறுத்தலே கடன் எனத் துணிந்தான்.
பின்பு கண்ணகி வழக்காடிய பொழுது நீதி தவறியது என்று நெடுஞ்செழியன் அறிந்தான் அந் நிலையிலேயே தள்ளரிய துயரத்தால் உள்ளம் உடைந்து உயிர் துறந்தான் தான் செய்த பிழையைத் தீர்ப்பதற்குத் தன்னுயிரையே கொடுத்தான்.
நாட்டில் நிகழ்ந்த குற்றங்களை விசாரணை செய்து நீதி செய்தது போலவே அரசர் குடிகளுக்குள் நேர்ந்த வழக்குகளையும் தீர்த்து முடிவு செய்தார்கள்.
மன்றாட வந்த முதியோர் இருவரும் மனம் தளர்ந்து ஊரம்பலத்திலே இரவில் தங்கியிருந்தார்கள் வழக்கைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
இளைஞனாகிய நம் அரசன் இவ் வழக்கை மனத்தில் வாங்கிக் கொள்ள வேண்டுமே முறை தவறாமல் தீர்ப்புச் சொல்ல வேண்டுமே எப்படியாகுமோ என்று உரையாடிக்கொண்டிருந் தார்கள்.
கவலையோடு அரண்மனையை அடைந்தான் அரசன் மறுநாள் நீதிமன்றத்திற்குச் செல்லும்போது பெரிய அங்கியொன்றை அணிந்தான் தலையில் அமைந்த கருமுடியை நரை முடியால் மறைத்தான் இவ்வாறு முதுமைக் கோலம் புனைந்து கொண்டு நீதி மன்றத்திற் சென்று ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்.
வழக்காளர் இருவரும் மன்றத்தில் புகுந்தார்கள் அரசன் திருமுகத்தை நோக்கினார்கள் முகத்தில் இளமையிருப்பினும் அரசன் தலை முதிர்ந்திருக்கக் கண்டு ஆனந்தமடைந்தார்கள் ஆண்டில் இளையவனாயினும் அறிவில் முதியவன் நம் அரசன் என்று மனந்தேறித் தம் வழக்கை எடுத்துரைத்தார்கள்.
முறை செய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் மக்கட்கு இறையென்று வைக்கப்படும் என்பது திருவள்ளுவர் வாக்கு தமிழ் நாட்டார் பொன்போற் போற்றும் நீதி நெறிகளை யெல்லாம் தொகுத்து நீதிநெறி விளக்கம் என்ற நூல் இயற்றிய குமரகுருபர அடிகள் அரசனே எல்லார்க்கும் தெய்வம் என்ற கருத்தை என்னும் வெண்பாவால் எடுத்துரைத்தார்.
கற்புடைய மங்கைக்குக் கணவனே தெய்வம் பாலர்க்கு அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம் அறவோர்க்குக் குருவே தெய்வம் அனைவோர்க்கும் அரசனே தெய்வம் என்பது இப்பாட்டின் கருத்து.
மன்னரே தமக்கேற்ற மந்திரிகளைத் தெரிந்தெடுத்துக் கொண்டார்கள் நாட்டில் வாழும் குடிகளில் நல்லறிவும் நல்லொழுக்கமும் வாய்ந்தவர்களே பெரும்பாலும் மந்திரிகளாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் களென்று தெரிகின்றது.
ஆதலால் எப்பொருள் எத் தன்மையதாயினும் அப் பொருளை அமைச்சர்கள் நன்கு ஆராய்ந்து தெளிவார்கள் அவ்விதம் ஆராய்ந்து கண்ட கொள்கையை நேர்மையாகவும் இனிமையாகவும் மன்னனிடம் எடுத்துரைப்பார்கள் தாம் கொண்ட கொள்கையை அரசன் கொள்வானோ அன்றித் தள்ளுவானோ என்று கருதி நெஞ்சம் குலைய மாட்டார்கள்.
நாட்டின் நலத்தையும் அரசன் நலத்தை யும் கண்ணும் கருத்துமாகக் காக்கும் நல்லமைச்சர் நடந்து கொள்ளும் முறையைக் கலிங்கத்துப்பரணி என்னும் சிறந்த நூலிற் காணலாம்.