sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சொல்லவே அவள் அவன் அறிந்துகொள்ளாதபடி பின்னர்ச் சென்று அரசன் ஆடல் பேரறையைச் சார்ந்தபின் அவளும் பின் சென்று அங்கே ஒரு பக்கத்தில் மறைந்திருந்தனள்.
சென்ற உதயணனும் முன்னமே அங்கு வந்திருந்த மானனீகையும் ஒருவரை ஒருவர் கண்டு அளவளாவி நெடுநேரம் விளையாடிக்கொண் டிருந்தபின்பு வாசவதத்தையின் நெற்றியில் காதலோடு எழுதிவிடுத்த வாசகங்களையெல்லாம் இருவரும் சொல்லிக்கொண் டிருந்தனர்.
எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்த காஞ்சனமாலை மிக்க மனப்பொருமலோடு சென்று நிகழ்ந்தவற்றையெல்லாம் வாசவதத்தைக்குச் சொன்னாள்.
கேட்ட வாசவதத்தை கோபத்தை மனத்தில் அடக்கிக் கொண்டிருந்துவிட்டுக் காலையில் அரசனை அடைந்து வணங்கி அவனை நோக்கி நேற்றிரவில் யான் ஒரு கனாக் கண்டேன் அது குற்றமற்றது என்று சொல்ல அவன் அஃது யாது?
உடனே அவள் நீர் எனக்குத் தெரியாமல் தனித்துச் சென்று ஒரு மடந்தையோடு ஆடரங்கு ஒன்றில் ஏறி நெடுநேரம் விளையாடிக்கொண்டு தங்கி என் நெற்றியில் மாறிமாறி எழுதிய வாசகங்களை எல்லாம் சொல்லிக்காட்டி உமது அன்பைப் புலப்படுத்திக்கொண்டே இருந்து புறப்படும்பொழுது அவளுக்கு மோதிரத்தை அளித்து வந்துவிட்டீர்.
உதயணன் என் மனத்திலும் இல்லாததை நீ கண்டாயாதலால் கலக்கம் அடைந்தாய்போலும் என்பது முதலியவற்றைச் சொல்ல அவள் கனவில் கண்டதைப் பிறரோடு சொன்னால் அதனால் உண்டாகும் தீமை நீங்கும் என்று நூல்கள் கூறுதலின் நான் இப்போது தெரிவித்தேன்.
வாசவதத்தையோ மானனீகையைப் பிடித்துக் கொண்டுவரச் செய்து காவலில் வைத்துவிட்டுப் பிறர் அறிந்துகொள்ளாதபடி காஞ்சனமாலையோடு சென்று ஆடரங்கில் ஏறி மானனீகை இருந்த இடத்திலே இருந்தாள்.
அவன் இனிச் செய்வதை அறிவோம் என்று எண்ணிக் கையால் நீக்க உதயணன் மானனீகை ஊடியிருக்கின்றனள் என்று நினைந்து என்று அவள் காலைக் கையால் பற்றினன்.
அதனைப் பொறாத உதயணன் ஏதேனும் புதிய செய்தி ஒன்றைச் சொல்லி இவளுடைய ஊடலைத் தீர்த்து முன்னிலைப் படுத்திக்கொள்வோம் என்று நினைந்து அவளை நோக்கி நேற்றிரவில் நம் இருவர்க்கும் இங்கே நிகழ்ந்தவற்றை யெல்லாம் கனவில் கண்டதாக வாசவதத்தை சிறிதும் தவறின்றிச் சொல்லிச் சினப்ப நான் என் நெஞ்சில் சிறிதும் அந்த எண்ணம் இல்லை என்று சொல்லி அவ் வருத்தத்தை நீக்கினேன்.
மானனீகாய் அருள்செய்ய வேண்டும் என்று அடுத்தடுத்து உரைப்பவும் ஆற்றானாகவும் இந்தச் சொல் சொல்லவும் வணக்கம் செய்யவும் ஒன்றையும் மதியாதவளாகி வாசவதத்தை சிரித்துக்கொண்டு நீ கூறிய மானும் தேனும் மானனீகையும் யான் அல்லேன்.
புலர்ந்தவுடன் வாசவதத்தை மானனீகையை வருவித்து மிகவும் கோபித்துக்கொண்டு ஒரு தூணோடு சேர்த்துக் கட்டி அவளை நோக்கி கூத்தப்பள்ளியில் நீ அரசனோடு பேசிய வார்த்தைகளையெல்லாம் சொல் என்று கூறி அருகே நின்ற ஒருத்தியைப் பார்த்து இவள் கூந்தலை அரிதற்கு ஒரு கத்தரிகை கொண்டு வருவாயாக என்று சொன்னாள்.
அதனை அயலிடத்தே இருந்த வயந்தகன் அறிந்து விரைந்து சென்று உதயணனுக்குக் கூற அவன் மானீகையின் ஒரு மயிரைக் கத்தரிகை தீண்டுமாயின் என்னுடைய உயிர் நீங்கும்.
உதயணன் எல்லாம் உன்னாலே முடிந்ததுதான் என்ன வயந்தகன் பந்து விளையாட்டை யான் பார்க்கச் சொன்னது உண்டேயன்றி வேறு எதையேனும் செய்யச் சொன்னது உண்டோ?
என்று தேட அங்கே உள்ள காவன்மகள் ஒருத்தி இது தலைவிக்குக் கோபமுள்ள சமயம் என்று அருகில வந்து மெல்லச் சொல்லி சும்மா இரும் என்று கையை அமைத்தனள்.
அதனை வாசவதத்தை அறிந்து அவனை நோக்கி அரச வடிவம் கொண்டிருக்கும் தூர்த்தக் கள்ளனைக் கேட்பீராயின் என்னுடைய கோபத்தின் காரணத்தை நீர் எளிதில் அறிந்து கொள்ளுதல் கூடும் என்று சொல்லி ஆண்டு உள்ளாள் ஒருத்தியை நோக்கி இக் கத்திரிகையால் இவள் கூந்தலைக் குறை என மிகவும் சினந்து மொழிந்தனள்.
நின் கைம் மலர் மயிரைத் தீண்டுதல் தகாது கருவியைத் தருக என்று சொல்லி வாங்கி அதன் இலக்கணத்தை விளங்கக் கூறுபவன்போலக் கத்திரிகையின் வேறுபாட்டிலக்கணம் பலவற்றைக் கூறி இக் கத்திரிகையால் இவள் மயிரைத் தீண்டின் இவளுக்கு மிகவும் நன்மை உண்டாகும் ஆகலால் இது வேண்டாம் என்று அதனைத் தூரத்தில் எறிந்தனன்.
அதற்குமேலே யாதொன்றும் செய்ய அறிந்திலேன் என்று இழிந்த பலவகைப்பட்ட பொருள்களையும் தன் உறுப்புகளின்மேல் தாங்கி நீற்றை உடம்பெங்கும் பூசிக் கொண்டு பித்தர் வடிவம் பூண்டு கண்டோர் துட்கென்று அஞ்சும்படி அங்கே சென்றனன்.
வாசவதத்தையைச் சூழ்ந்து நின்ற மகளிர்கள் அவனைக் கண்டு அச்சமுற்றுப் பலவிடத்தும் ஓடுவராய் விழுநரும் எழுநரும் மேல்வர நடுங்கி அழுநரும் தேவியின்பின்னே அணைநரும் ஆயினர்.
இவ் வரத்தை எனக்குக் கொடுத்தருள வேண்டும் என்று சொல்லித் தான் வந்த காரியத்தைத் தெரிவித்துப் பின்னும் வணங்கி அவள் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே நிற்பளாயினள்.
அப்பொழுது வாயல்காவலன் வந்து உதயணனை வணங்கி கோசலத்தரசன் தூதுவர் வாயிலின்கண் வந்து நிற்கின்றனர் என்று சொல்லக்கேட்டு உதயணன் அவரை வருவித்து வந்த செய்தியைக் கூறும்படி சொன்னபொழுது அவர் கோசலத்தரசர் உம்முடைய மாபெருந் தேவியார்க்கு ஒரு திருமுகங் கொடுத்தனுப்பினர்.
யான் வருமளவும் துயரத்தைத் தீர்த்து அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டுவது தன் கடமை இஃது என்னுடைய குறையாகும் என்று அதில் எழுதிய வாசகங்களைப் படித்து அறிந்து வாசவதத்தையைப் பார்த்து இதனிலுள்ள வாசகம் எனக்கு விளங்கவில்லை நீரே பார்த்தருள்க என்று அவளிடம் கொடுத்தனள்.
வாசவதத்தை அதனை வாங்கிப் படித்து இடையிடையே ஏங்கி ஏங்கிக் கண்ணீர் உகுத்துக்கொண்டு பெண்ணீர்மைக்கு இயல் பிழையே போலும் என்று சொல்லி மானனீகை பட்ட துன்பத்திற்கு ஆற்றாதவளாகி எழுந்து பதுமையுடன் சென்று மானனீகையின் கட்டை அவிழ்த்துவிட்டு அவளை அணைத்துக்கொண்டு குழூஉக் களியானை கோசலன் மகளே அழேற்க என் பாவாய் அரும்பெறற் ரவ்வை செய்தது பொறு என்று சொல்லி அவள் கண்ணீரைத் துடைத்துச் சூழ்ந்திருப்பவர்களைப் புறத்தே போகும்படி செய்துவிட்டு அவளை உடன் இருக்கச் செய்து அவள் கூந்தலைத் தன் கையால் வகிர்ந்து ஆற்றி எண்ணெய் தேய்த்து நீராட்டித் துகிலுடுத்துப் பதுமையும் தானும் நின்று அவளிக்கு இனிய வார்த்தைகள் பலவற்றைச் சொல்லிச் சிறந்த இடத்திலிருந்து மூவரும் ஒரு கலத்தில் உண்பாராயினர்.
அப்பொழுது வாசவதத்தை கோசலதேசத்து அரசன் மகளை மணக்கோலஞ் செய் என்று பதுமைக்குக் கூறிவிட்டு அரசனுக்கு மணச் செய்தியைச் சொல்லி விடுத்தனள்.
அதன்பின் உதயணன் இப்படி இருக்கும் காலத்தில் இலாவாண நகரத்தின் அயலிலுள்ள சோலையில் முன்பு உண்டாட்டு நிகழ்ந்தபொழுது இளமைப் பருவத்தில் உதயணனால் கண்ணிமுதலியவை சூட்டப்பெற்ற விரிசிகையென்பவள் அவன் சூட்டிய மாலையையன்றி வேறொன்றையும் அறியாதவளாகி விரதத்துடனிருந்து பருவமுதிர்ச்சி அடைந்து விளங்கினள்.
அதனை அறிந்து அவள் தந்தையாகிய முனிவர் விரைந்து வந்து கௌசாம்பி நகரம் அடைந்து தமது வரவைத் தெரிவித்து உதயணனைக் கண்டு யான் கூறுவனவற்றை அங்கீகரித்துக் கேட்டிடுக நீ வியாசர் முதலாகிய பெரியோர்கள் விளங்கப்பெற்ற குருகுலத்தில் பிறந்தோன்.
அமைச்சரோடு அரசாட்சி செய்துகொண்டிருந்த யான் முத்தியை விரும்பிய முயற்சியை உடையேனாகி என்னுடைய பாரத்தைப் புதல்வனிடத்தே ஒப்பித்துவிட்டுக் காசியரசன் புத்திரியும் நீலகேசி என்னும் பெயரினளுமாகிய என் மனைவியோடும் விரிசிகையென்னும் புத்திரியோடும் காடொன்றை அடைந்து தவம் செய்துகொண்டிருந்தேன்.
தம்மிடத்து அன்புள்ள கன்னி மகளிர் யாவராயினும் அவரைத் தாமும் விரும்பி அவரது துயரத்தைத் தீர்த்துப் பாதுகாத்தல் ஆடவர் திலகத்தின் கடப்பாடென்பது உலகம் அறிந்ததே.
இந்த மணச் செய்தியை நாட்டினரும் நகரத்தினரும் அறிந்து தத்தம் இடங்களை அலங்கரித்தல் முதலியவற்றைச் செய்யும் வண்ணம் முரசறைவிக்கச் செய்தான்.
எந்த மருங்கிலும் நகரத்தார் அடையாக் கடையரும் வரையா வண்மையரும் இல்லோர்க்கு உறுபொருள் வீசுபவரும் ஆகி தாபதன் மடமகள் இங்கே வருவதை யாம் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்பிச் சென்று அது தெரிந்த உதயணன் பிடிகை சிவிகை முதலியவற்றில் ஊர்தலின்றி நகரினுள்ளே விரிசிகை நடந்தே வருவாளாக என்று சொல்லிவிடுத்தனன்.
விடுத்தவன் வீட்டுவாயில்கள் தோறும் நறுமலர் பரப்புக யானை முதலியவை வீதியில் சஞ்சரித்தலைத் தவிர்த்திடுக என்று ஏவலர்முகமாக நகரத்தார்க்குத் தெரிவித்தனன்.
அரண் மனையிலிருந்து மங்கலமகளிரும் பெரியோர்களும் நண்பில் திரியாமல் பண்பொடு புணர்ந்த காஞ்சுகிகளும் எதிர் சென்று அழைத்து வருக என்று கட்டளையிட்டனன்.
அழைக்கச் சென்றவர்கள் விரிசிகையைச் சிவிகையில் ஏற்றி அழைத்துவந்து புறநகரத்தின்கண் சோலையிலுள்ள மாடம் ஒன்றில் இறக்குவித்து வாசனைப்பொருள்களை அவள் உடம்பில் பூசி நறு நீரால் ஆட்டுவித்துச் சில்லென் கூந்தலை மெல்லென வாரி முடித்து அந்த மயிர்முடியில் உதயணனால் முன்பு சூட்டப் பெற்றதும் வாடியதுமான பிணையலுடன் தளிரினும் போதினும் தொடுத்த புதிய தாமத்தைச் சூட்டிப் பனங்குருத்தோலையைக் காதில் செருகி நெற்சிறு தாலியைக் கழுத்தடியில்சேர்த்தி முத்தைக் கோத்த ஒரு காழ்வடத்தை மார்பில் பூட்டிக் காவி உடையை நீக்கிக் கோடித் துகிலை உடுத்தி ஓர் உத்தரீகத்தை மேலே சேர்த்திக் கையில் பிடித்துக்கொள்ளும்படி ஒரு குவளைப்போதைக் கொடுத்து அவளை அலங்காரஞ் செய்தனர்.
செய்தபின் உடன்வந்த முனிவர்மங்கையரிற் சிலர் சாங்கியத்தாய் முதலியர்களை நோக்கிஇவளைப் பாது காக்க வேண்டுவது உமது கடமை என்று ஒம்படை கூறி இனி இவளுக்குத் தாயும் தந்தையும் தவ்வையரும் உதயணனே என்று சொல்லிவிட்டு அவர்களிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு தம்மிடம் சென்றார்கள்.
சென்றவர்கள் விரிசிகையின் தந்தைக்கு நிகழ்ந்தவற்றைச் சொல்ல அம்முனிவர் தம் மனைவியை அழைத்து விரிசிகையை மணம் செய்துக்கொள்ளும்படி உதயணனிடம் சொல்லிச் சேர்ப்பித்துவிட்டேன்.
சென்றபின் அவ் வனத்திலுள்ள மங்கையரில் ஒருசாரார் விரிசிகையால் வளர்க்கப்பட்டு அவளொடு பழகிய குயில் முதலியவற்றையும் தவச்சாலையிலுள்ள அரிய பொருள்களையும் அருங்கலன்களையும் கைக்கொண்டு உடன்வர வீதியில் விரிசிகை நடந்து செல்வாளாயினள்.
இவளை மானிட மங்கை என்றல் மெய்ம்மையன்று என்றும் சூடிய தளிர்க்கோதை வாடுதல் முதலிய நிகழ்ச்சிகள் இவள் தெய்வமங்கை அல்லள் என்பதைத் தெரிவிக்கின்றன என்றும் இவள் கயத்தினின்றும் நீங்கிக் குவளைமலர் பிடித்துப் போந்த நீரரமகளாக இருப்பின் இவளுடைய கண்கள் இமைக்குமோ?
உதயணனை மணமகனாகப் பெறுதற்குப் பழம்பிறப்பில் தவம் செய்த ஒருத்தி இவள் என்றும் உதயணனைச் சார்ந்து போகம் நுகர்தற்கு வந்த இயக்கி என்றும் உதயணன் இவளை விட்டு நெடுங் காலம் பிரிந்திருந்தது தவறு என்றும் இவளுக்கு உறுப்புக்களே அணிகலன்கள் என்றும் அழகில் தம்மை ஒப்போர் இல்லையென்று எண்ணியிருக்கும் மகளிர் இவளைக் காண்பார்களாக என்றும் உதயணனுக்கு இவளே ஏற்றவள் என்றும் சொல்லாநிற்ப விரிசிகை தன் அடிகள் சின்மலர் மிதித்துச் சிவந்து சலிப்புறும்படி மெல்ல மெல்ல வீதியில் நடந்து சென்று கோயில்வாசலை அடைந்தாள்.
அதனைத் தீர்க்கும்படி உருமண்ணுவாவுக்கு அவன் கட்டளையிட அவன் அதை நன்கு விசாரித்துத் தீர்ப்புச்சொல்லிவிட்டு மீண்டுவந்து அந்த விவரத்தைக் கூறினன்.
இருந்தவள் ஒரு புறவு தான் வாய்க்கொண்டிருந்த அரிய இரையைத் தன்னுடைய பார்ப்பின் வாயில் சொரிந்ததைக் கண்டு பார்ப்பின் பசிவருத்தத்தையும் தாய்ப்புறவினது அன்பின் பெருமையையும் நோக்கி அதன் அன்பைப் பாராட்டிக்கொண் டிருந்ததை அரசன் வினாவி அறிந்து கொண்டு தாகித்தவர்களுக்குத் தண்ணீர்போன்ற அவளுடன் துயின்றான்.
உடனே அவள் இருவரையும் கையில் தாங்கிக்கொண்டு பறந்துசென்று குபேரனை அடைய அவன் சிங்காதனம் ஒன்றைக் காட்டி அதில் இருக்கும்படி சொல்ல உதயணன் தேவியோடு அதில் இருந்த பொழுது குபேரன் கட்டளைப்படி ஒரு மணிமுடியை அத் தெய்வப்பெண் கொணர்ந்து உதயணனுக்குக் கொடுப்ப அவன் பெற்று வாசவதத்தையுடன் நகர்வந்து அதை அவளுக்கு அளிக்க அவள் அதைத் தன் மார்பினிற் சேர்த்தினள்.
தானும் உடனே எழுந்துவிட்டதாக அவன் கனாவொன்றைக் கண்டு ஒரு முனிவரை அடைந்து தான் கண்டகனாவைக் கூறி அதன் பயனைச் சொல்ல வேண்டும் என்று கேட்ப அவர் வெள்ளிமலையை ஆளும் சக்கரவர்த்தியாகிய ஒரு புதல்வனை நீ பெறுவாய்.
ஒரு நாள் வருந்தித் துயிலுகையில் விடியற்காலத்தில் ஆகாயத்தில் செல்லும் வெள்ளானை ஒன்று வந்து துதிக்கையைச் சுருட்டிக்கொண்டு தன் வயிற்றில் புகுந்ததாகவும் அப் பொழுது ஆகாயத்தில் துந்துபிகள் முழங்கப் பலர் துதித்ததாகவும் பின்பு அதனை உமிழ்ந்துவிடவே அஃது இறகுகளைப் பெற்றுப் பறந்து சென்று ஒரு வெள்ளி மலையின்மேல் ஏறி அதில் விளங்கிய ஒரு சூரியனை விழுங்கியதாகவும் அவள் கனவொன்று கண்டு திடீரென்று அஞ்சி எழுந்தாள்.
எழுந்தவள் அதை உதயணனுக்குக் கூறவித்தியாதரர் உலகில் சென்று பெரும்பகைவன் ஒருவனை வென்று அங்கே சக்கரம் செலுத்தும் ஒரு புதல்வனைப் பெறுவாய் என்று மொழிந்தனன்.
வாசவதத்தையின் கருப்பத்திலிருந்த குழந்தையினிடம் சிறந்த வித்தை ஒன்று இருந்தமையின் மேலே பறந்து சென்று மலைகளையும் பிறவற்றையும் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அதற்கு உண்டாயிற்று.
அவன் நீ எதை விரும்பினாலும் அதனை அளித்தற்கு உரியேன் ஐயம் உறாதே என்று சூள் அறைந்து வற்புறுத்திக் கேட்க அவள் என்னுடைய உள்ளம் வித்தியாதரர்களைப்போல ஆகாயத்தில் பறந்து சென்ற பல இடங்களைப் பார்ப் பதற்கு விரும்புகின்றது என்பதை அஞ்சித் தெரிவித்தனள்.
உதயணன் அதனை அறிந்து தூய்மையோடும் விரதத்தோடும் இருந்து மனத்தை ஒன்று படுத்தி அம் மந்திரத்தை ஓதிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் அந்த இயக்கன் விண்ணிலிருந்து இறங்கி அங்கே வந்து அவன் முன்னே நின்றான்.
நின்றவன் உதயணனை நோக்கி மாய யானையைப் பிடிக்கச் சென்று சிறைப்பட்ட பொழுதும் வேடர்களின் இடையே அகப்பட்டபொழுதும் மகத நாட்டில் துயரம் உற்றபொழுதும் ஆருணியோடு போர் செய்தபொழுதும் என்னை நினையாமல் மிக்க செல்வத்தால் இன்பமுற்றிருக்கும் நீ இக்காலத்தில் என்னை நினைத்தற்குக் காரணம் யாது?
விந்தமலையைச் சார்ந்த நருமதையாற்றின் ஒரு கரையில் உள்ள பருப்பதமென்னும் மலையின்மேல் குபேரன் தன் உரிமைமகளிருடன் இருந்தபொழுது பத்திரை முதலாகிய தெய்வமகளிர் ஒன்பதின்மருள் ஒருத்தியாகிய பத்திராபதி என்பவளைத் தளிர்முதலியவற்றைக் கொய்து தரும்படி அவன் வெளியே அனுப்பினன்.
சென்ற பத்திராபதி அங்ஙனம் கொய்த தளிர்முதலியவற்றைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு நின்று ஓர் ஆண் யானையால் தழவப்பட்டு நின்ற பெண் யானையை நோக்கி யானைப் பிறப்பும் விரும்பற்பாலது என்று எண்ணிக்கொண்டு குபேரனைஅடைந்தாள்.
அடைந்தவளுடைய எண்ணத்தை அறிந்த குபேரன் அவளை நோக்கி தெய்வ இன்பத்தை விரும்பாமவ் யானையின் இன்பத்தைப் பெரிதாக நினைத்தமையின் மண்ணுலகத்தில் சென்று பெண் யானையகப் பிறந்து நீ விரும்பியபடி ஆண் யானையுடன் விளையடிப் போகம் நுகர்க என்று சாபமிட்டனன்.
கேட்டவளுக்கு நீ பிரச்சோதனனுடைய நகரில் ஒரு பெண் யானையாகப் பிறந்து இந்தப் பெயரையே பெற்று வளர்ந்து வாழும் காலத்தில் அவ்வரசனால் உதணனுக்குக் கொடுக்கப்படுவாய்.
அவன் வாசவதத்தையை உன்மீது ஏற்றி இருளில் செலுத்தும்பொழுது நீ நெடுந்தூரம் சென்று காலகூடமென்னும் நோயாலும் பெரும்பசியாலும் வீழ்வாய்.
கூறியபடியே நிகழ்ந்தமையின் அவள் உனக்கு மாற்றுபகாரம் ஒன்றைச் செய்ய நினைந்து அதற்குரிய உபாயத்தை நாடிக் குபேரனை அடைந்து வணங்கி எனக்கு ஒரு சிறு வரம் தந்தருளல் வேண்டும் என்று கேட்டனள்.
அப்போது அவள் யான் பிரச்சோதனனது நாட்டின் எல்லைவரையில் சுமந்து சென்று விழுந்தவுடன் தன்காரியம் முடிந்துவிட்ட தென்று நினையாமல் உதயணன் என்பால் வந்து நான் செய்த உதவியை மிகவும் பாராட்டிக் கண்ணீர் விடுத்து என் உடம்பைத் தைவந்து நான் தெய்வப்பிறப்பை அடைந்து இன்புற்று வாழும்வண்ணம் பஞ்சமந்திரத்தை என் காதில் உபதேசித்துத் தன் கடனைக் கழித்தனன்.
அவனுக்கு ஒரு மகன் உண்டாகும்படி அருள் செய்யுமாறு வேண்டுகின்றேன் என்று கேட்கவே குபேரன் அந்த வரத்தை அவளுக்குக் கொடுத்துவிட்டு விண்ணுலகத்துள்ள சௌ தர்மேந்திரனை அடைந்து உன் பெருமை முதலியவற்றை அவனுக்குச் சொல்லி உதயணனுக்கு மகிழ்வளிக்கத் தக்க ஒரு புதல்வன் பிறக்க வேண்டும் என்று கூறினன்.
சௌதர்மேந்திரன் வெள்ளியம் பெருமலையில் சக்கர வர்த்தியாக இருக்க வேண்டுமென்ற விருப்பத்தோடு சோதவனென்னும் முனிவன் ஒருவன் தவம் செய்து கொண்டிருக்கின்றனன்.
அவன் உதயணனுக்குப் புத்திரனாகப்பிறந்து வித்தியாதர சக்கரவர்த்தியாகி அரசாட்சி செய்துவிட்டு என்பால் வருவான் என்று விடையளித்து அவனை வருவித்து நீ வாசவதத்தையின் வயிற்றில் தங்கிப் பிறப்பாயாக என்று கட்டளையிட்டனன்.
அங்ஙனந் தீராளாயின் யான் திரும்பவும் வந்து தீர்ப்பேன் என்று சொல்லிப் பத்திராபதியை அழைத்தற்குரிய மந்திரம் ஒன்றை உபதேசித்துவிட்டுப் பல உப சார மொழிகளால் உதயணனைப் பாராட்டித் தழுவி விடை பெற்றுத் தன்னிடம் சென்றனன்.
என்று நாடிப் பல இடத்திலிருந்தும் தச்சர்களை வருவித்து வாசவதத்தை ஊர்ந்து ஆகாயவழியே சென்று பல இடங்களையும் பார்த்துவருதற்குரிய எந்திர விமானம் ஒன்றைச் செய்வித்திடுக என்று சொன்னபொழுது அவர்கள் அஃது எம்மால் செய்தற்கரியது என்றனர்.
இதனை அறிந்த பத்திராபதி நாமே தச்சவடிவங் கொண்டு சென்று இக் காரியத்தை முடிப்போம் என்று நினைந்து ஒரு தச்சுவினை இளைஞன்போலவே அங்கே வந்து உருமண்ணுவாவால் அரசனை அடைந்து இத் தச்சர்கள் அதைச் செய்ய அறியார்.
அரசன் உடன்பட்டு அதற்குவேண்டியவற்றைக் கொடுக்க அவற்றைக்கொண்டு சென்று சில தினத்தில் எந்திர விமானம் ஒன்றைச் செய்து முடித்துவிட்டு வந்து அரசனிடம் தெரிவித்தனள்.
உதயணன் சென்று அதனைக் கண்டு உமையொடு புணர்ந்த இமையா நாட்டத்துக் கண்ணணங் கவிரொளிக் கடவுளைப்போல வாசவதத்தையோடு அதில் ஏறியிருந்து விளங்கினன்.
பத்திரா பதி அதனை ஆகாயவழியே செலுத்திக்கொண்டு பொன்மலைமுதல் பொதியில்மலை இறுதியாக பல மலைகளையும் பல காடுகளையும் பல தேசங்களையும் பல நகரங்களையும் பின்னும் காட்டவேண்டிய இடங்கள் பலவற்றையும் காட்டிவிட்டு மீட்டும் கௌசாம்பிநகரம் வந்து சேர்ந்தனள்.
சேர்ந்தபின் உதயணன் விமானம் செய்த தச்சுவினை இளைஞன்போல உதவிய பத்திராபதியை அழைத்து மிக்க உபசார மொழிகளைக் கூறி எங்களுடைய பெரும் துயரத்தைத் தீர்த்த உனக்கு எம்மால் செய்தற்குரிய கைம்மாறு யாது?
என்று சொல்லித் தன்னுடைய அணிகலங்களைக் கழற்றிக் கொடுக்கத் தொடங்கியபொழுது பத்திராபதி அவற்றைக் கொள்ளாமல் தன் பழைய வரலாறு முழுவதையும் சொல்லி நான் பத்திராபதியென்னும் பெண் யானையாக இருந்தபொழுது என்னுடைய மரணகாலத்தில் நீர் செய்த உதவிக்கு மாறாக என்னால் செய்தற்கு உரியது ஒன்றும் இல்லை.
பின்னர் அவள் ஆகாயவழியே செல்லுதற்குரிய மந்திரம் ஒன்றை அவனுக்கு உபதேசித்துவிட்டுத் தன்னிடம் செல்ல உதயணன் முதலியோர் அவளை நோக்கிப் புகழ்ந்து வழிபட்டனர்.
உதயணன் வாசவதத்தையை மிகவும் பாதுகாத்து அவளுக்கு வேண்டியவற்றைச் செய்துவந்தபொழுது அவள் நல்ல நாளில் ஆண்குழந்தை ஒன்றைப் பெற்றாள்.
யூகியின் புதல்வனுக்கு மருபூதியென்றும் உருமண்ணுவாவின் புதல்வனுக்கு அரிசிகனென்றும் வயந்தகன் புதல்வனுக்குத் தவந்தகன் என்றும் இடவகன் புதல்வனுக்குக் கோமுகனென்றும் பெயர்கள் முறையே இடப் பட்டன.
தன்னுடைய ஆட்சிக்கு உட்பட்ட பதினாயிரம் நகரங்களில் உள்ளவர்களை யெல்லாம் வருவித்து அவர்களுக்கு நன்கொடை அளித்தனன் விழா எடுப்பித்தனன்.
அப்பால் அவன் ஒருநாள் போத்தாணியிலிருந்து யூகியைக் கௌசாம்பிக்கு அனுப்ப எண்ணித் தன்னுடைய மந்திரிகளுள் மேம் பட்ட சாலங்காயனையும் யூகியையும் வருவித்து எதிரே இருக்கச்செய்து அவர்களுடைய கல்வியை அளத்தற்கு எண்ணி நீதிநூல் வாதம் செய்வித்தனன்.
அப்பொழுது என்று யூகியைப் பலபடப் பாராட்டி பரதகனென்னும் மந்திரியின் தங்கையாகிய திலகசேனையையும் சாலங்காயன் தங்கை யாப்பியையும் அவனுக்கு மணம் செய்வித்து கௌசாம்பி நகரஞ் செல்வாயாக.
அவன் கொடுத்த அருங்கல முதலியவற்றை முன்னர் அனுப்பிவிட்டு அவன் அளித்த பெரும் செல்வத்தோடு யூகி பின்பு புறப்பட்டுக் கௌசாம்பிக்குச் சென்றனன்.
சென்ற யூகி உதயணனைக் கண்டு பிரச்சோதனன் செய்த முகமன்களையும் பிறவற்றையும் கூற உதயணன் மகிழ்வுற்றுத் தோழர்களோடு அளவளாவி அரசாட்சி நரவாணதத்தன் நாள்தோறும் பெருகுதலுற்று மருபூதிமுதலிய நான்கு தோழர்களொடும் கூடித் தரும நூல் முதலியவற்றிலும் தனுர் வேதத்திலும் மிக்க பயிற்சியை உடையவனாகிக் காளைப்பருவம் உற்றுக் கொடைக்கடம் பூண்டு மிக்க மேம்பாட்டுடன் விளங்குவானாயினன்.
மதனமஞ்சிகையென்பவள் கௌசாம்பியிலிருந்த தனமித்திரனென்னும் வணிகனுக்குக் கலிங்கசேனையென்பவள்பால் தோன்றியவளென்று உதிதோதயகாவ்யத்தால் தெரிகின்றது.
கவரவே மயங்கிச் செயலற்றிருந்து பின்பு அப் பந்தையே தனக்குத் துணையாகக்கொண்டு சென்று ஒரு சோலையில் இருந்து உடன்வந்த தன் தோழனாகிய கோமுகனை அழைத்து இப்பந்தை எறிந்த மங்கையை நீ அறிவாயாயில் சொல்ல வேண்டும் என்று வினாவினன்.
சித்திரவித்தையில் சிறந்த கோமுகன் அப்பந்தைக் கைக்கொண்டு சந்தனம் பூசிய கையால் அம் மங்கை அழுந்தப் பிடித்திருந்தமையின் விரல் நிரைகளின் சுவடுகள் அதில் அழுந்தியிருந்தை அறிந்து அவளுடைய வடிவம் முழுவதையும் மனத்தால் உணர்ந்து ஆகியவற்றையுடைய ஒரு பெண்வடிவைப் படத்தினில் எழுதுக் கொணர்ந்து அப் படத்தை நரவாணதத்தனுக்குக் காட்டி இவ் வடிவத்தைப் போன்ற வடிவமுடையாள் இந் நகரத்தில் மதனமஞ்சிகை என்பவள்தான் என்று சொல்லிவிட்டுப் பொற்பரிசங்களோடு அவள் வீட்டிற்குச்சென்று அவளுடைய நற்றாயைக் கண்டு நிகழ்ந் ததைக் கூறினான்.
கோமுகன் அதனை உதயணனுக்குத் தெரிவிக்க அவன் பெரிதும் உவந்து வாசவதத்தையின் அநுமதி பெற்று நரவாணதத்தனுக்கு மதனமஞ்சிகையை நல்லநாளில் மணம்புரிவித்தனன்.
அக்காட்சியை விரும்பி வித்தியாதர நகரத்துள்ள நூற்றுப்பத்து அரசர்களுள் சிறந்தவனாகிய மானசவேகன் என்பவன் வந்து அந் நகரத்துச் சிறப்புக்களையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு செல்லுகையில் அரண்மனையினுள்ளே செயற்கையாகிய நால் வகை நிலனும் சூழ்ந்த ஒரு சோலையினிடையே உள்ள கட்டுமலை ஒன்றன் சிகரத்தில் நின்று நகரில் நிகழும் விழாவணியைப் பார்ப்பவளாகிய மதனமஞ்சிகையைக் கண்டு வியந்து அவளை எடுத்துக்கொண்டு தன் நகரஞ் செல்லுதற்குச் சமயம் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.
அவன் அப்படி இருக்கையில் நரவாணதத்தனும் மதன மஞ்செகையும் ஒரு பூஞ்சோலையை அடைந்து அங்கேயுள்ள கொடிவீடொன்றைச் சார்ந்து மெல்லிய மலர்கள் பரப்பிய அணையில் அயர்ந்து நித்திரைசெய்தனர்.
மறுக்கவே அவன் ஏங்கி மதனமஞ்சிகையின் மனத்தை எப்படியாவது வேறுபடுத்திவிட்டுவா என்று தன் தங்கையாகிய வேகவதியென்பவளை அவள்பால் அனுப்பினன்.
அவள் வந்து மானசவேகனது உயர்வை எடுத்துக்கூறி நீ என் தமையனுக்கு உரியவளாக இருப்பாயாயின் மிக்க இன்பத்தை அடைவாய் என்று காரணங்காட்டிப் பலவாறு வற்புறுத்திக் கூறியபொழுது மதனமஞ்சிகை அழகு கல்வி வீரம் முதலிய எல்லாவற்றிலும் மேம்பட்டுச் சிறந்து விளங்கும் என்னுடைய தலைவன் நரவாணதத்தனை இனி அடையேனாயின் யான் உயிரைநீத்தல் ஒருதலை என்று மறுத்துக் கூறினள்.
அப்பால் வேகவதி தன் தமையனது கட்டளையை மறந்து நரவாணதத்தன்பால் வேட்கை மிகுந்து எப்படியும் அவனைக் கணவனாக விரைவில் அடைந்துவிட வேண்டும் என்ற வேகமுடையவளாய் உடனே விமானம் ஊர்ந்து புறப்பட்டு வந்து கௌசாம்பியை அடைந்தனள்.
கண்டு அவன் வடிவைப் பார்த்து மிக வியந்து விருப்பம் மிகப்பெற்று ஒரு விச்சை வலியால் மதனமஞ்சிகையின் வடிவத்தைத் தான் எடுத்துக்கொண்டு ஒரு கொடிவீட்டில் இருப்ப அங்கே மதனமஞ்சி கையைத் தேடித் திரிந்துகொண்டிருக்கும் நரவாணன் வந்து கண்டு கவலையொழிந்து மிக்க பரபரப்புடன் அவளைத் தழுவி இன்புற்றான்.
என்ன அவள்தான் இன்னாள் என்பதையும் தன் தமையனாகிய மானசவேகன் மதனமஞ்சிகையை விரும்பிக் கைப்பற்றிச் சென்றதையும் அவள் அவனுக்கு இணங்கா மல் ஊணுறக்கமின்றி வருத்தமுற்றிருத்தலையும் தான் வந்ததற்குக் காரணத்தையும் கூறிப் பின்பு தனது உண்மை உருவத்தைக் காட்டினள்.
இவர்கள் இப்படியிருக்க மானசவேகன் சென்ற தங்கையைக் காணானாகிப் பல இடங்களிலும் தேடிக்கொண்டு வந்து கௌசாம்பியைச் சார்ந்த சோலையில் இருக்கும் அவ்விருவரையுங்கண்டு சினமுற்று அவர்களைப் பற்றிக்கொண்டு ஆகாய மார்க்கமாகச் சென்றபொழுது இடைவழியில் நாவாணனைத் திடீரென்று கீழே தள்ளி விட்டான்.
என்று கேட்ப அவர் உன்னுடைய நகரம் அடைந்து உதயணன் பால் ஆகாய மார்க்கமாகச் செல்லுதற்குரிய விச்சையைப் பெற்று அதன் மகிமையால் அந்த ஆட்சியைப் பெறுவை என்றனர்.
பின்பு நரவாணன் அவரை வணங்கி அவர் சொல்லியபடி கௌசாம்பியைச் சார்ந்து தன்னைக் காணாமல் தேடித் தேடி வருத்தமுற்றிருக்கும் தாய்தந்தையரை அடைந்து வணங்கி நிகழ்ந்தவற்றைக் கூறினன்.
அப்பொழுது ஒருவன் வந்து வணங்கி கந்தருவ புரத்தின் அரசனாகிய நீலவேகனுக்கு நாகதத்தை என்பவள்பால் தோன்றிய அநங்கவிலாசினி என்பவள் முன்னொருநாள் துயிலும்பொழுது ஒரு சிங்கக்குட்டி பூமியிலிருந்து வந்து தனக்கு மாலை சூட்டியதாகக் கனாவொன்றைக் கண்டு அதனைத் தந்தைக்கு தெரிவித்தனள்.
அளிக்கவே உம்முடைய நல்வரவை நாடோறும் நோக்கிக் கொண்டே இருக்கும் அவன் நீர் இங்கே வந்ததை அறிந்து தன்பால் உம்மை அழைத்துவரும்படி கட்டளையிட்டனன் என்று தெரிவிக்க நரவாணன் மகிழ்ந்து அவனுடன் அவ்வரசனை அடைந்து அவன் வேண்டுகோளின்படி அநங்கவிலாசினியை மணந்தான்.
அச் செய்திகளை அறிந்த மானசவேகன் மிகவும் அஞ்சித் தன்னிடம் இருந்த மதனமஞ்சிகையை அழைத்துவந்து நரவாணன்பால் சேர்ப்பித்துவிட்டு என் குற்றத்தைப் பொறுத்தருள வேண்டும் என்று வேண்டினன்.
நரவாணன் தன் பிரிவால் வாட்டமுற்றிருந்த மதன மஞ்சிகையைத் தழுவி இனிய மொழிகளால் மகிழ்வித்து அவளோடும் வேகவதி அநங்கவிலாசனி என்பவ்ர்களோடும் பின்பு அங்கே மணஞ்செய்த எண்ணாயிரந் தேவிமாரோடும் இன்புறுபவனாகி ஒற்றைச் செங்கோல் செலுத்திச் சக்கரவர்த்தியாகி அவ்வுலகை ஆண்டு வந்தான்.
அப்பால் நரவாணதத்தன் பதுமையின் புதல்வனான கோமுகனை இளவரசாக நியமிக்கும்படி தந்தையை வேண்டி அவ்வண்ணம் செய்வித்துவிட்டு விடைபெற்றுக்கொண்டு மனைவிமார் முதலியவர்களோடு வித்தியாதர உலகத்தை அடைந்து அரசாட்சி செய்துகொண்டு வாழ்வானாயினன்.
உதயணன் தனக்கு ஒப்பற்ற யூகி மந்திரியானதும் வாசவதத்தை மனைவியானதும் வித்தியாதர சக்கரவர்த்தியாக விளங்கும் நரவாணதத்தன் புதல்வனானதும் பிற நலங்களும் தவத்தின் பயனே ஆதலால் பின் தான்மேற் கொள்ளற்பாலது தவமே என்று துணிந்து செல்வத்தை வெறுத்தனன.
அதனை அறிந்த தேவிமார் நீர் விளையாட்டு முதலியவற்றால் அவன் மனத்தை வேறுபடுத்தித் தம்மையே கருதி ஒழுகச்செய்ய அவன் மனம் அந்த வழியில் சிலநாட்கள் சென்றது.
பின்பு ஒருநநாள் அவனுடைய பட்டத்து யானை மதங்கொண்டு புறப்பட்டு நகரை அழிக்கத் தொடங்கி யாருக்கும் அடங்காமல் பாகர்களையும் குத்துக்கோல்காரரையும் பிளந்தெறிந்தது.
அவ்வுபதேச மொழிகளை விலங்குகளும் பறவைகளும் கேட்பனவாய்த் தத்தஞ் செயல்களை மறந்து உணவொழிந்து தாம் செய்த பாவங்களை நினைந்து துன்புற்றவண்ணமாய் அடங்கி நின்றன.
மேற்கூறிய பட்டத்து யானையும் இயல்பாகவே அங்கே வந்து அந்த அறவுரையைக் கேட்டுக் கோபம் நீங்கித் தன் பாவச்செயல்களுக்கு அஞ்சிக் கண்ணீர் உகுத்துக்கொண்டு யாதொரு கொடுஞ்செயலும் இன்றி அரண்மனை வாயிலில் வந்து நின்றது.
வாயில் காவலர் யானை வந்து அடங்கிநிற்பதை அரசனுக்குத் தெரிவிக்க அவன் வந்து பார்த்து வியப்புற்று நிற்கையில் யூகி ஏதோ அறவுரையைக் கேட்டு இது பக்குவமுற்று அடங்கி நின்கின்றதுபோலும் இனி ஊர்ந்து செல்லுதற்கு இது தகுதியுள்ளது என்றனன்.
அரசன் அவ் வனத்தில் பெரியோர் பலர் வந்திருத்தலை அறிந்து இறங்கி வழி பாட்டுடன் சென்று தருமவீரமுனிவரை வணங்க அவர் அவனுக்கு ஓர் இருக்கை அளித்துத் தருமோபதேசஞ் செய்தனர்.
என்று கேட்ப அவர் சாலி என்பதொரு நாட்டில் கடகம் என்பதோர் ஊரிலுள்ள இடபகன் என்பவனும் அவன் மனைவி சாலி என்பவளும் இல்லறம் நடத்திக்கொண்டு வருகையில் அவன் பண்டைப் பாவ வசத்தால் அமரிகை என்னும் ஒரு கணிகை வயத்தனாய்க் குலவொழுக்கத்தை விட்டுவிட்டு மிக்க பாவச் செய்கைகளைச் செய்வனாயினன்.
கேட்ட உதயணன் அதை நன்கு பாதுகாக்கும்படி பாகர்களுக்குக் கட்டளையிட்டு அதன் பக்கத்தை அடைந்து யானை அரசே உனக்கு யான் செய்வித்த துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள் என்று சொல்லி அதனை அன்புடன் தைவந்து தன்னிடம் அடைந்தனன்.
அவர்களும் உடன்வந்து தவம் செய்வதாகக் கூறினர்.யூகி முதலிய மந்திரிகள் நால்வரும் வாசவதத்தை முதலிய தேவிமாரும் பிறரும் புடைசூழ்ந்துவர உதயணன் தவவனம் சென்று அங்கே தவம்செய்துகொண்டிருந்த தருமச்சுருதியென்னும் முனிவரைச் சரணம் அடைந்து துதித்து அடிகேள் தவவழிகளை உப தேசித்து அடியேங்களை உய்வித்தருள வேன்டும் என்று பிரார்த்தித்தனன்.
அச்சுவப் பெருமகன் இவன் கேகயநாட்டின் அரசன் குற்றமற்ற புகழை உடையவன் முடியுடை மன்னன் மிக்க வீரன் பதுமாபதியை மணஞ்செய்ய விரும்பிக் கொடுத்தற்குரிய பரிச முதலியவற்றுடன் வந்து அவள் தமையனாகிய தருசகனைக் கண்டு தன் கருத்தைக் கூறி அவனது உடன்பாட்டைப் பெற்று உடனிருந்த காலத்தில் அவனோடு போர்செய்தற்கு வந்த பகைவருடன் யுத்தம் செய்தற்கு வலிந்துபோய்ப் பொருது எலிச்செவி அரசனால் கொல்லப்பட்டவன்.
அருஞ்சுகன் உச்சைனியில் இருந்த ஓர் அந்தணப் பிரமசாரி வேத முதலியவற்றை ஓதியுணர்ந்தவன் யாழ்வகையையும் பிற நூல்களையும் நன்கு அறிந்தவன் கோடபதியென்னும் யாழைக் கண்டெடுத்து உதயணனிடம் கொடுத்தவன்.
ஆப்பியாயினி பதுமையின் பார்ப்பனத்தோழி அவளோடு ஒருங்கு வளர்ந்தவள் அவள் தனியே ஆலோசித்தற்குரிய உயிர்த்துணைவி தோழமைக்குரிய இயல்புகளிற் சிறந்தவள் இவளால் பதுமை அடைந்த பயன்கள் பல உதயணனுடைய பார்ப்பனத் தோழனாகிய இசைச்சனென்பவனால் இவள் மணஞ் செய்து கொள்ளப்பட்டாள் இப் பெயர் யாப்பியாயினி எனவும் வழங்கும்.
ஆரியை பதுமையின் தோழி அவளுடைய மனக் குறிப்பறிந்தே ஒழுகுபவள் மிக்க மேன்மையை உடையவள் பந்தடித்தலில் மிக்க ஆற்றல் வாய்ந்தவள்.