sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வானம் ஊர்ந்த வயங்கு ஒளி மண்டிலம் நெருப்பெனச் சிவந்த உருப்பு அவிர் அம் காட்டு இலை இல மலர்ந்த முகை இல் இலவம் கலி கொள் ஆயம் மலிபு தொகுபு எடுத்த அம் சுடர் நெடுங்கொடி பொற்பத் தோன்றி கயம் துகள் ஆகிய பயம் தபு கானம் எம்மொடு கழிந்தனர் ஆயின் கம்மென வம்பு விரித்தன்ன பொங்கு மணல் கான யாற்று படு சினை தாழ்ந்த பயில் இணர் பயில் தாழ்ந்த இணர்படு சினை எக்கர் மெய் புகுவு அன்ன கை கவர் முயக்கம் அவரும் பெறுகுவர் மன் ஏ அசை நிலைகள் நயவர நீர் வார் நிகர் மலர் கடுப்ப ஓ மறந்து அறு குளம் நிறைக்குந போல அல்கலும் அழுதல் மேவலவாகி பழி தீர் கண்ணும் படுகுவ மன் ஏ அசை நிலைகள் தோழி வரைவு கடாயது.
யாயே கண்ணினும் கடுங்காதலளே எந்தையும் நிலன் உறப் பொறாஅன் சீறடி சிவப்ப எவன் இல குறுமகள் இயங்குதி என்னும் யாமே பிரிவு இன்று இயைந்த துவரா நட்பின் இரு தலைப் புள்ளின் ஓர் உயிர் அம்மே ஏனல் அம் காவலர் ஆனாது ஆர்த்தொறும் கிளி விளி பயிற்றும் வெளில் ஆடு பெருஞ்சினை விழுக்கோட் பலவின் பழுப் பயன் கொண்மார் குறவர் ஊன்றிய குரம்பை புதைய வேங்கை தாஅய தேம்பாய் தோற்றம் புலி செத்து வெரீஇய புகர் முக வேழம் மழை படு சிலம்பில் கழை பட பெயரும் நல் வரை நாட நீ வரின் மெல் இயல் ஓரும் தான் வாழலளே தன் கடல் பிறந்த முத்தின் ஆரமும் முனை திரை கொடுக்கும் துப்பின் தன் மலை தெறல் அரு மரபின் கடவுள் பேணி குறவர் தந்த சந்தின் ஆரமும் இரு பேர் ஆரமும் எழில் பெற அணியும் திரு வீழ் மார்பின் தென்னவன் மறவன் குழியில் கொண்ட மராஅ யானை மொழியின் உணர்த்தும் சிறு வரை அல்லது வரை நிலை இன்றி இரவலர்க்கு ஈயும் வள்வாய் அம்பின் கோடைப் பொருநன் பண்ணி தைஇய பயம் கெழு வேள்வியின் விழுமிது நிகழ்வது ஆயினும் தெற்கு ஏர்பு கழி மழை பொழிந்த பொழுது கொள் அமையத்து சாயல் இன் துணை இவள் பிரிந்து உறையின் நோய் இன்றாக செய் பொருள்வயிற் பட மாசு இல் தூ மடி விரிந்த சேக்கை கவவு இன்புறாமைக் கழிக வள வயல் அழல் நுதி அன்ன தோகை ஈன்ற கழனி நெல்லின் கவை முதல் அலங்கல் நிரம்பு அகன் செறுவில் வரம்பு அணையா துயல்வர புலம்பொடு வந்த பொழுது கொள் வாடை இலங்கு பூங்கரும்பின் ஏர் கழை இருந்த வெண்குருகு நரல வீசும் நுண் பல் துவலைய தண் பனி நாளே மூதாய் .
சோமசுந்தரனார் உரை குல மகளிர்க்குக் கொண்டானிற் சிறந்த கேளிர் இலர் எனும் அறத்தை உணர்ந்து அவனொடு போயினமையிற் தலைவியை சிறு முதுக்குறைவி என்றாள்.
வளம் கெழு திரு நகர்ப் பந்து சிறிது எறியினும் இளம் துணை ஆயமொடு கழங்கு உடன் ஆடினும் உயங்கின்று அன்னை என் மெய் என்று அசைஇ மயங்கு வியர் பொறித்த நுதலள் தண்ணென முயங்கினள் வதியும் மன் கழிவுக்குறிப்பு ஏ அசை நிலை இனியே தொடி மாண் சுற்றமும் எம்மும் உள்ளாள் நெடுமொழித் தந்தை அரும் கடி நீவி நொதுமலாளன் நெஞ்சு அறப் பெற்ற என் சிறு முதுக்குறைவி சிலம்பு ஆர் சீறடி வல்ல கொல் செல்லத் தாமே கல்லென ஊர் எழுந்தன்ன உருகெழு செலவின் நீர் இல் அத்தத்து ஆர் இடை மடுத்த கொடுங்கோல் உமணர் பகடு தெழி தெள் விளி நெடும் பெரும் குன்றத்து இமிழ் கொள இயம்பும் கடுங்கதிர் திருகிய வேய் பயில் பிறங்கல் பெருங்களிறு உரிஞ்சிய மண் அரை யாஅத்து ஆச்சா மரம் அருஞ்சுரக் கவலைய அதர் படு மருங்கின் நீள் அரை இலவத்து ஊழ் கழி பல் மலர் விழவுத் தலைக்கொண்ட பழ விறல் மூதூர் நெய் உமிழ் சுடரின் கால் பொர சில்கி வைகுறு மீனின் தோன்றும் மை படு மா மலை விலங்கிய சுரனே நீர் நிறம் கரப்ப ஊழுறுபு உதிர்ந்து பூ மலர் கஞலிய கடுவரல் கான் யாற்று கராஅம் துஞ்சும் கல் உயர் மறி சுழி மராஅ யானை மதம் தப ஒற்றி உராஅ ஈர்க்கும் உட்குவரு நீத்தம் கடுங்கண் பன்றியின் நடுங்காது துணிந்து நாம அருந்துறை பேர்தந்து யாமத்து ஈங்கும் வருபவோ ஓங்கல் வெற்ப ஒரு நாள் விழுமம் உறினும் வழிநாள் வாழ்குவள் அல்லள் என் தோழி யாவதும் ஊறு இல் வழிகளும் பயில வழங்குநர் நீடு இன்று ஆக இழுக்குவர் அதனால் உலமரல் வருத்தம் உறுதும் எம் படப்பை கொடும் தேன் இழைத்த கோடு உயர் நெடு வரை பழம் தூங்கு நளிப்பின் காந்தள் அம் பொதும்பில் பகல் நீ வரினும் புணர்குவை அகல் மலை வாங்கு அமை கண் இடை கடுப்ப யாய் ஓம்பினள் எடுத்த தட மென்தோளே
பெருநீர் அழுவத்து எந்தை தந்த கொழு மீன் உணங்கல் படுபுள் ஓப்பி எக்கர்ப் புன்னை இன் நிழல் அசைஇ செக்கர் ஞெண்டின் குண்டு அளை கெண்டி ஞாழல் ஓங்கு சினை புலிநகக்கொன்றை தொடுத்த கொடுங்கழி தாழை வீழ் கயிற்று ஊசல் தூங்கி கொண்டல் இடு மணல் குரவை முனையின் வெண்தலைப் புணரி ஆயமொடு ஆடி மணி பூம் பைந்தழை தைஇ அணித்தக பல் பூங்கானல் அல்கினம் வருதல் கவ்வை நல் அணங்கு உற்ற இவ்வூர் கொடிது அறி பெண்டிர் சொற்கொண்டு அன்னை கடி கொண்டனளே தோழி பெருந்துறை எல்லையும் இரவும் என்னாது கல்லென வலவன் ஆய்ந்த வண் பரி நிலவு மணல் கொட்கும் ஓர் தேர் உண்டு எனவே
அணங்குடை நெடு வரை உச்சியின் இழிதரும் கணம் கொள் அருவி கான் கெழு நாடன் மணம் கமழ் வியன் மார்பு அணங்கிய செல்லல் இது என அறியா மறுவரல் பொழுதில் படியோர் தேய்த்த பல் புகழ்த் தடக்கை நெடுவேள் பேண தணிகுவள் இவள் என முதுவாய்ப் பெண்டிர் கட்டுவிச்சிகள் குறி சொல்லும் பெண்கள் அது வாய் கூற களம் நன்கு இழைத்து கண்ணி சூட்டி வள நகர் சிலம்பப் பாடி பலி கொடுத்து உருவ செந்தினை குருதியொடு தூஉய் முருகு ஆற்றுப்படுத்த உருகெழு நடுநாள் ஆரம் நாற அருவிடர் ததைந்த சாரல் பல் பூ வண்டு படச் சூடி களிற்று இரை தெரீஇய பார்வல் ஒதுக்கின் ஒளித்து இயங்கும் மரபின் வயப்புலி போல நல் மனை நெடு நகர் காவலர் அறியாமை தன் நசை உள்ளத்து நம் நசை வாய்ப்ப இன் உயிர் குழைய முயங்குதொறும் மெய்ம் மலிந்து நக்கனென் அல்லனோ யானே ?
மண்கண் குளிர்ப்ப வீசி தண் பெயல் பாடு உலந்தன்றே பறைக் குரல் எழிலி புதல் மிசைத் தளவின் செம்முல்லை இதல் முள் காடை செந்நனை நெருங்கு குலைப் பிடவமொடு ஒருங்கு பிணி அவிழ காடே கம்மென்றன்றே அவல கோடு உடைந்தன்ன கோடல் பைம்பயிர் பதவின் பாவை முனைஇ மதவு நடை அண்ணல் இரலை அமர் பிணை தழீஇ தண் அறல் பருகி தாழ்ந்து பட்டனவே அனைய கொல் வாழி தோழி மனைய தாழ்வின் நொச்சி சூழ்வன மலரும் மௌவல் மாச்சினை காட்டி அ அளவு என்றார் ஆண்டுச் செய் பொருளே
வேளாப் பார்ப்பான் வாள் அரம் துமித்த வளை களைந்து ஒழிந்த கொழுந்தின் அன்ன தலை பிணி அவிழா சுரி முகப் பகன்றை சிதரல் அம் துவலை தூவலின் மலரும் தைஇ நின்ற தண் பெயல் கடை நாள் வயங்கு கதிர் கரந்த வாடை வைகறை விசும்பு உரிவது போல் வியல் இடத்து ஒழுகி மங்குல் மா மழை தென் புலம் படரும் பனி இருங்கங்குலும் தமியள் நீந்தி தம் ஊரோளே நன்னுதல் யாமே கடி மதில் கதவம் பாய்தலின் தொடி பிளந்து நுதி முகம் மழுகிய மண்ணை வெண் கோட்டு சிறுகண் யானை நெடு நா ஒண் மணி கழிப் பிணி கறைத் தோல் பொழி கணை உதைப்பு தழங்கு குரல் முரசமொடு முழங்கும் யாமத்து கழித்து உறை செறியா வாளுடை எறுழ்த் தோள் இரவு துயில் மடிந்த தானை உரவுச் சின வேந்தன் பாசறையேமே .
சோமசுந்தரனார் உரை இகழுகின்ற துறவோரும் அதனை இகழாமல் உள்ளத்தூடே விரும்புதற்குரிய இந்த இள வேனில் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை பிரிவால் எய்தும் துயர்களைப் புறக்கணித்துப் பிரிவோரும் அங்ஙனம் இகழ்ந்து பிரியவொண்ணாத இளவேனில் காலம்.
நெடுங்கரை கான் யாற்று கடும் புனல் சாஅய் அவிர் அறல் கொண்ட விரவு மணல் அகன் துறை தண் கயம் நண்ணிய பொழில் தொறும் காஞ்சிப் பைந்தாது பூவரச மரம் அணிந்த போது மலி எக்கர் வதுவை நாற்றம் புதுவது கஞல மா நனை கொழுதிய மணி நிற இருங்குயில் படு நா விளியால் நடு நின்று அல்கலும் உரைப்ப போல ஊழ் கொள்பு கூவ இனச் சிதர் உகுத்த இலவத்து ஆங்கண் சினைப் பூங்கோங்கின் நுண் தாது பகர்நர் பவளச் செப்பில் பொன் சொரிந்தன்ன இகழுநர் இகழா இள நாள் அமையம் செய்தோர் மன்ற அசை குறி என நீ நின் பைதல் உண்கண் பனி வார்பு உறைப்ப வாராமையின் புலந்த நெஞ்சமொடு நோவல் குறுமகள் நோயியர் என் உயிர் என மெல்லிய இனிய கூறி வல்லே வருவர் வாழி தோழி பொருநர் செல் சமம் கடந்த வில் கெழு தடக் கை பொதியில் செல்வன் பொலந்தேர்த் திதியன் இன்னிசை இயத்தின் கறங்கும் கல் மிசை அருவிய காடு இறந்தோரோ
கூன் முள் முள்ளி நீர் முள்ளிச் செடி குவி குலை கழன்ற மீன் முள் அன்ன வெண் கால் மா மலர் பொய்தல் மகளிர் விழவு அணி கூட்டும் அவ் வயல் தண்ணிய வளம் கேழ் ஊரனைப் புலத்தல் கூடுமோ தோழி அல்கல் பெருங்கதவு பொருத யானை மருப்பின் இரும்பு செய் தொடியின் ஏர ஆகி மாக்கண் அடைய மார்பகம் பொருந்தி முயங்கல் விடாஅல் இவை என மயங்கி யான் ஓம் என்னவும் ஒல்லார் தாம் மற்று இவை பாராட்டிய பருவமும் உளவே இனியே புதல்வன் தடுத்த பாலொடு தடஇத் திதலை அணிந்த தேம் கொள் மென் முலை நறுஞ்சாந்து அணிந்த கேழ் கிளர் அகலம் வீங்க முயங்கல் யாம் வேண்டினமே தீம் பால் படுதல் தாம் அஞ்சினரே ஆயிடைக் கவவுக் கை நெகிழ்ந்தமை போற்றி மதவு நடைச் செவிலி கை என் புதல்வனை நோக்கி நல்லோர்க்கு ஒத்தனிர் நீயிர் இஃதோ செல்வற்கு ஒத்தனம் யாம் என மெல்ல என் மகன் வயின் பெயர்தந்தேனே அது கண்டு யாமும் காதலம் அவற்கு என சாஅய் சிறுபுறம் கவையினனாக உறு பெயல் தண் துளிக்கு ஏற்ற பல உழு செஞ்செய் மண் போல் நெகிழ்ந்து அவன் கலுழ்ந்தே நெஞ்சு அறை போகிய அறிவினேற்கே .
சோமசுந்தரனார் உரை ஒருவர் உடம்பினின்றும் ஒருவர் உடம்பு அகலாமைக்குக் காரணமாய் ஒரு காலைக் கொருகால் மேம்பட்டு வருகின்ற நின் காமப் பண்பினாலே நினக்கு உறுதியாவதனை அறிகின்றிலை ச.
சுப்பிரமணியன் உரை மிகுதியாக வரும் அன்பினால் வரும் துன்பத்தை நீ அறியாய் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை ஒருவர் மெய்யினின்றும் ஒருவர் மெய் நீங்காதவாறு பொருந்திய காமத்தால் நீ அறியாய்.
தொடங்கு வினை தவிரா அசைவு இல் நோன் தாள் கிடந்து உயிர் மறுகுவது ஆயினும் இடம் படின் வீழ் களிறு மிசையாப் புலியினும் சிறந்த தாழ்வு இல் உள்ளம் தலைத்தலைச் சிறப்பச் செய் வினைக்கு அகன்ற காலை எஃகு உற்று இரு வேறு ஆகிய தெரிதகு வனப்பின் மாவின் நறுவடி போல மாவடு காண்தொறும் மேவல் தண்டா மகிழ் நோக்கு உண்கண் நினையாது கழிந்த வைகல் எனையதூஉம் வாழலென் யான் எனத் தேற்றி பல் மாண் தாழக் கூறிய தகை சால் நன் மொழி மறந்தனிர் போறிர் எம் என சிறந்த நின் எயிறு கெழு துவர் வாய் இன் நகை அழுங்க வினவல் ஆனா புனை இழை கேள் இனி வெம்மை தண்டா எரி உகு பறந்தலை கொம்மை வாடிய இயவுள் யானை நீர் மருங்கு அறியாது தேர் மருங்கு ஓடி அறு நீர் அம்பியின் நெறி முதல் உணங்கும் உள்ளுநர்ப் பனிக்கும் ஊக்கு அருங்கடத்திடை எள்ளல் நோனா பொருள்தரல் விருப்பொடு நாணுத் தளை ஆக வைகி மாண் வினைக்கு உடம்பு ஆண்டு ஒழிந்தமை அல்லதை மடம் கெழு நெஞ்சம் நின் உழையதுவே நெடுங்கயிறு வலந்த குறுங்கண் அம் வலை கடல் பாடு அழிய இன மீன் முகந்து துணை புணர் உவகையர் பரத மாக்கள் இளையரும் முதியரும் கிளையுடன் துவன்றி உப்பு ஒய் உமணர் அருந் துறை போக்கும் ஒழுகை நோன் பகடு ஒப்ப குழீஇ அயிர் திணி அடைகரை ஒலிப்ப வாங்கி பெரும் களம் தொகுத்த உழவர் போல இரந்தோர் வறுங்கலம் மல்க வீசி பாடு பல அமைத்து கொள்ளை சாற்றி கோடு உயர் திணி மணல் துஞ்சும் துறைவ பெருமை என்பது கெடுமோ ஒரு நாள் மண்ணா முத்தம் அரும்பிய புன்னை தண் நறும் கானல் வந்து நும் வண்ணம் எவனோ என்றனிர் செலினே
சோமசுந்தரனார் உரை தங்கள் நிணம் சிந்தி வரிவரியாய்த் தோன்றுமளவிற்கு உறைந்து கிடத்தலாலே வெண்ணிறமாகிய வழிகளில் எல்லாம் செவ்வலரி மலராற் றொடுத்த மாலையைக் கைவிட்டு போனாற்போன்று அவர் முதுகில் அம்பு பட்ட புண்கள் உமிழ்ந்த குருதி உறைந்து கிடப்பவையே தம்முடலைத் தாங்கா நிற்ப ஓடமாட்டாது இளைத்து வீழ்ந்து கிடப்பவருடைய.
புலியூர் கேசிகன் உரை செவ்வலரி மாலை இடப்பட்டு இறந்து கிடந்தாற்போல் நிண ஒழுங்கும் புண்கள் சொரியும் குருதியும் சூழக் காயம்பட்டுக் கிடந்தோர்.
அவற்கு இரங்கி குறை நேர்ந்த தோழி தலைவியின்பால் சென்று குறை நயப்பிப்பாள் வழிநிலை பொய்யினால் கவர் பொருள் நாட்டத்தால் கூறியது என்றவாறு.
நெருநல் எல்லை ஏனல் தோன்றி திரு மணி ஒளிர்வரும் பூணன் வந்து புரவலன் போலும் தோற்றம் உறழ் கொள இரவல் மாக்களின் பணி மொழி பயிற்றி சிறு தினைப் படுகிளி கடீஇயர் பன் மாண் குளிர் கொள் தட்டை மதன் இல புடையா சூரர மகளிரின் நின்ற நீ மற்று யாரையோ எம் அணங்கியோய் உண்கு என சிறுபுறம் கவையினனாக அதற்கொண்டு இகு பெயல் மண்ணின் ஞெகிழ்பு அஞர் உற்ற என் உள் அவன் அறிதல் அஞ்சி உள் இல் கடிய கூறி கை பிணி விடாஅ வெரூஉம் மான் பிணையின் ஒரீஇ நின்ற என் உரத் தகைமையின் பெயர்த்து பிறிது என் வயின் சொல்ல வல்லிற்றும் இலனே அல்லாந்து இனம் தீர் களிற்றின் பெயர்ந்தோன் இன்றும் தோலாவாறு இல்லை தோழி நாம் சென்மோ சாய் இறை பணைத்தோள் கிழமை தனக்கே மாசு இன்றாதலும் அறியான் ஏசற்று என் குறைப் புறனிலை முயலும் அங்கணாளனை நகுகம் யாமே
வினை நன்றாதல் வெறுப்பக் காட்டி மனை மாண் கற்பின் வாணுதல் ஒழிய கவை முறி இழந்த செந்நிலை யாஅத்து ஒன்று ஆச்சா மரம் ஓங்கு உயர் சினை இருந்த வன் பறை வீளை பருந்தின் கோள் வல் சேவல் வளைவாய்ப் பேடை வருதிறம் பயிரும் இளி தேர் தீங்குரல் இசைக்கும் அத்தம் செலவு அருங்குரைய என்னாது குரைய ஓர் அசைநிலை சென்று அவண் மலர் பாடு ஆன்ற மை எழில் மழைக்கண் தெளியா நோக்கம் உள்ளினை உளிவாய் வெம்பரல் அதர குன்று பல நீந்தி யாமே எமியம் ஆக நீயே ஒழியச் சூழ்ந்தனை ஆயின் முனாஅது வெல் போர் வானவன் கொல்லி மீ மிசை நுணங்கு அமை புரையும் வணங்கு இறை பணைத் தோள் வரி அணி அல்குல் வால் எயிற்றோள் வயின் பிரியாய் ஆயின் நன்று மற்றில்ல அன்று நம் அறியாய் ஆயினும் இன்று நம் செய் வினை ஆற்றுற விலங்கின் எய்துவை அல்லையோ பிறர் நகு பொருளோ
சிறு கரும் பிடவின் வெண்தலை குறும் புதல் கண்ணியின் மலரும் தண் நறும் புறவில் தொடுதோல் கானவன் கவை பொறுத்தன்ன இரு திரி மருப்பின் அண்ணல் இரலை செறி இலை பதவின் செங்கோல் மென் குரல் மறி ஆடு மருங்கின் மடப் பிணை அருத்தி தெள் அறல் தழீஇய வார் மணல் அடைகரை மெல்கிடு கவுள துஞ்சு புறம் காக்கும் பெருந்தகைக்கு உடைந்த நெஞ்சம் ஏமுறச் செல்க தேரே நல் வலம் பெறுந பசை கொல் மெல் விரல் பெருந்தோள் புலைத்தி துறை விட்டன்ன தூ மயிர் எகினம் துணையொடு திளைக்கும் காப்புடை வரைப்பில் செந்தார்ப் பைங்கிளி முன் கை ஏந்தி இன்று வரல் உரைமோ சென்றிசினோர் திறத்து என இல்லவர் அறிதல் அஞ்சி மெல்லென மழலை இன் சொல் பயிற்றும் நாணுடை அரிவை மாண் நலம் பெறவே ஈன்று புறந்தந்த எம்மும் உள்ளாள் வான் தோய் இஞ்சி நன் நகர் புலம்ப தனி மணி இரட்டும் தாள் உடை கடிகை நுழை நுதி நெடு வேல் குறும்படை மழவர் முனை ஆத் தந்து முரம்பின் வீழ்த்த வில் ஏர் வாழ்க்கை விழுத்தொடை மறவர் வல் ஆண் பதுக்கைக் கடவுள் பேண்மார் நடுகல் பீலி சூட்டி துடிப்படுத்து தோப்பிக் கள்ளொடு துரூஉப்பலி கொடுக்கும் போக்கு அரும் கவலை புலவு நாறு அருஞ்சுரம் துணிந்து பிறள் ஆயினள் ஆயினும் அணிந்து அணிந்து ஆர்வ நெஞ்சமொடு ஆய் நலன் அளைஇ தன் மார்பு துணையாக துயிற்றுக தில்ல அசை துஞ்சா முழவின் கோவல் கோமான் நெடுந்தேர்க் காரி கொடுங்கால் முன் துறை பெண்ணையம் பேரியாற்று நுண் அறல் கடுக்கும் நெறி இருங்கதுப்பின் என் பேதைக்கு அறியாத் தேஎத்து ஆற்றிய துணையே பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் சேரனையும் சோழனையும் சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை சோழன் கிள்ளிவளவன் ஐந்து வேளிர் குறுநில மன்னர்களையும் திதியன் எழினி எருமையூரன் இருங்கோ வேண்மான் பொருநன் சோழ நாட்டில் உள்ள தலையாலங்கானத்தில் தோற்கடித்தான்.
ஆம்பல் அடை கிழிய என்றது பரத்தையர் தாயார் நெஞ்சு வருந்தியதற்கு உவமை கயம் உழக்குதல் தலைவன் ஊராரைக் கலக்கமுறச் செய்தற்கு உவமை.
ஒழித்தது பழித்த நெஞ்சமொடு வழிப் படர்ந்து உள்ளியும் அறிதிரோ எம் என யாழ அசை நின் முள் எயிற்றுத் துவர் வாய் முறுவல் அழுங்க நோய் முந்துறுத்து நொதுமல் மொழியல் நின் ஆய் நலம் மறப்பேனோ மற்றே சேண் இகந்து ஒலி கழை பிசைந்த ஞெலி சொரி ஒண் பொறி படு ஞெமல் புதைய பொத்தி நெடு நிலை முளி புல் மீ மிசை .
சோமசுந்தரனார் உரை கார் எருமைகள் புல் மேய்வதற்குக் கொல்லைகளிலே பரவிச் செல்லா நிற்பவும் எருமைகள் நண்பகலில் வெப்பம் பொறாவாகலின் வைகு புலர் விடியலிலே ஆயர்கள் அவர்களைக் கட்டவிழ்த்து விட்டமையின் மேய்தற்கு பரவிச் செல்வனவாயின என்க.
வந்து வினை முடித்தனன் வேந்தனும் பகைவரும் தம் திறை கொடுத்துத் தமர் ஆயினரே முரண் செறிந்திருந்த தானை இரண்டும் ஒன்று என அறைந்தன பணையே நின் தேர் முன் இயங்கு ஊர்திப் பின்னிலை ஈயாது ஊர்க பாக ஒரு வினை கழிய நன்னன் ஏற்றை நறும் பூண் அத்தி துன் அருங்கடுந்திறல் கங்கன் கட்டி பொன் அணி வல் வில் புன்றுறை என்று ஆங்கு அன்று அவர் குழீஇய அளப்பு அருங்கட்டூர் பருந்து படப் பண்ணிப் பழையன் பட்டென கண்டது நோனானாகி திண் தேர்க் கணையன் அகப்பட கழுமலம் தந்த பிணையல் அம் கண்ணி பெரும்பூண் சென்னி அழும்பில் அன்ன அறாஅ யாணர் பழம் பல் நெல்லின் பல் குடிப் பரவை பொங்கடி படி கயம் மண்டிய பசுமிளை தண் குடவாயில் அன்னோள் பண்புடை ஆகத்து இன் துயில் பெறவே
சோமசுந்தரனார் உரை என்னுடைய மாமை நிறமோ அவர் இன்மையால் ஐதாக பசப்பூரப் பெற்றுப் பீர்க்கின் அழகிய மலர் போல் தோன்றுதலை அவாவுறுகின்றது.
அழிவு இல் உள்ளம் வழிவழிச் சிறப்ப வினை இவண் முடித்தனம் ஆயின் வல் விரைந்து எழு இனி வாழிய நெஞ்சே ஒலிதலை அலங்கு கழை நரலத் தாக்கி விலங்கு எழுந்து கடு வளி உருத்திய கொடி விடு கொழுந்து விட்டு கூர் எரி விடர் முகை அடுக்கம் பாய்தலின் உடன் இயைந்து அமைக் கண் விடு நொடி கணக் கலை அகற்றும் வெம்முனை அருஞ்சுரம் நீந்தி கைம்மிக்கு அகன் சுடர் கல் சேர்பு மறைய மனைவயின் ஒண் தொடி மகளிர் வெண் திரிக் கொளாஅலின் குறு நடைப் புறவின் செங்கால் சேவல் நெடு நிலை வியன் நகர் வீழ் துணைப் பயிரும் புலம்பொடு வந்த புன்கண் மாலை யாண்டு உளர் கொல் எனக் கலிழ்வோள் எய்தி இழை அணி நெடுந்தேர்க் கைவண் செழியன் மழை விளையாடும் வளம் கெழு சிறுமலை சிலம்பின் கூதளம் கமழும் வெற்பின் வேய் புரை பணைத்தோள் பாயும் நோய் அசா வீட முயங்குகம் பலவே தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது.
சோமசுந்தரனார் உரை புலி புலி என்றுக் கூவி அச்சுறுத்தினால் வேங்கை மரம் மலர்கொய்யத் தாழ்ந்து கொடுக்கும் என்னும் ஒரு பேதைத்தன்மை அதுவும் மலையில் வாழ்வார்க்கு உள்ளதோர் பண்பு என்று விளக்கினார் பழையவுரையாசிரியர்.
சோமசுந்தரனார் உரை மகளிர் முலைகள் அழுந்துதற்கேற்ற விரிந்த மார்பு வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை மகளிர் முலைகள் பாய்தற்குரிய மார்பு .
சோமசுந்தரனார் உரை அவன் எழிலை உண்ணுகின்ற கண்கள் மையுண்ட கண் எனவும் அவன் அழகைப் பருகுகின்ற கண் எனவும் இரு பொருள் தோன்ற உண்கண் என்றாள்.
சோமசுந்தரனார் உரை மழை வறந்தமையாலே உணவு பெறாமல் பசிப்பிணியால் வருத்தமுற்ற மடப்பமுடைய மானினது இளைப்புற்ற கூட்டம் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை மேகத்தை வெறுத்து வருந்திய தளர்ச்சியுற்ற மானின் கூட்டம்.
சோமசுந்தரனார் உரை பொன் போன்ற புதிய மலரைக் கொய்துக் கொள்ள நினைத்த குறத்தி கேட்டோர்க்கு துன்பம் தருகின்ற ஒலியையுடைய புலி புலி என்னும் ஆரவாரத்தை இடையறாது உண்டாக்குதலாலே.
வலந்த வள்ளி மரன் ஓங்கு சாரல் கிளர்ந்த வேங்கை சேண் நெடும் பொங்கர் பொன் நேர் புது மலர் வேண்டிய குறமகள் இன்னா இசைய பூசல் பயிற்றலின் ஏ கல் அடுக்கத்து இருள் அளைச் சிலம்பின் ஆ கொள் வயப் புலி ஆகும் அஃது என தம் மலை கெழு சீறூர் புலம்ப கல்லென சிலையுடை இடத்தர் போதரும் நாடன் நெஞ்சு அமர் வியன் மார்பு உடைத்து என அன்னைக்கு அறிவிப்பேம் கொல் அறியலெம் கொல் என இரு பால் பட்ட சூழ்ச்சி ஒரு பால் சேர்ந்தன்று வாழி தோழி யாக்கை இன் உயிர் கழிவது ஆயினும் நின் மகள் ஆய் மலர் உண்கண் பசலை காம நோய் எனச் செப்பாதீமே அறியாய் வாழி தோழி இருள் அற விசும்புடன் விளங்கும் விரை செலல் திகிரிக் கடுங்கதிர் எறித்த விடுவாய் நிறைய நெடுங்கான் முருங்கை வெண் பூத் தாஅய் நீர் அற வறந்த நிரம்பா நீள் இடை வள் எயிற்றுச் செந்நாய் வருந்து பசிப் பிணவொடு கள்ளி அம் காட்ட கடத்திடை உழிஞ்சில் உள் ஊன் வாடிய சுரி மூக்கு நொள்ளை பொரி அரை புதைத்த புலம்பு கொள் இயவின் விழுத்தொடை மறவர் வில் இட வீழ்ந்தோர் எழுத்துடை நடுகல் இன் நிழல் வதியும் அருஞ்சுரக் கவலை நீந்தி என்றும் இல்லோர்க்கு இல் என்று இயைவது கரத்தல் வல்லா நெஞ்சம் வலிப்ப நம்மினும் பொருளே காதலர் காதல் அருளே காதலர் என்றி நீயே
விருந்தின் மன்னர் அருங்கலம் தெறுப்ப வேந்தனும் வெம்பகை தணிந்தனன் தீம் பெயல் காரும் ஆர்கலி தலையின்று தேரும் ஓவத்து அன்ன கோப செந்நிலம் வள்வாய் ஆழி உள் உறுபு உருள கடவுக காண்குவம் பாக மதவு நடை தாம்பு அசை குழவி வீங்கு சுரை மடிய கனையலம் குரல் கால் பரி பயிற்றி படுமணி மிடற்ற பய நிரை ஆயம் கொடு மடி உடையர் கோல் கைக் கோவலர் கொன்றை அம் குழலர் பின்றைத் தூங்க மனை மனைப் படரும் நனை நகு மாலை தனக்கென வாழாப் பிறர்க்கு உரியாளன் பண்ணன் சிறுகுடிப் படப்பை நுண் இலை புன் காழ் நெல்லிப் பைங்காய் தின்றவர் நீர் குடி சுவையின் தீவிய மிழற்றி முகிழ் நிலா திகழ்தரும் மூவாத் திங்கள் பொன்னுடைத் தாலி என் மகன் ஒற்றி வருகுவை ஆயின் தருகுவென் பால் என விலங்கு அமர்க் கண்ணள் விரல் விளி பயிற்றி திதலை அல்குல் எம் காதலி புதல்வன் பொய்க்கும் பூங்கொடி நிலையே
காய்ந்து செலல் கனலி கல் பக தெறுதலின் நீந்து குருகு உருகும் என்றூழ் நீள் இடை உளி முக வெம்பரல் அடி வருத்துறாலின் விளிமுறை அறியா வேய் கரி கானம் வயக் களிற்று அன்ன காளையொடு என் மகள் கழிந்ததற்கு அழிந்தன்றோ இலனே ஒழிந்து யாம் ஊது உலைக் குருகின் உள் உயிர்த்து அசைஇ வேவது போலும் வெய்ய நெஞ்சமொடு கண்படை பெறேன் கனவ ஒண் படைக் கரிகால் வளவனொடு வெண்ணிப் பறந்தலை பொருது புண் நாணிய சேரலாதன் அழி கள மருங்கின் வாள் வடக்கிருந்தென இன்னா இன் உரை கேட்ட சான்றோர் அரும் பெறல் உலகத்து அவனொடு செலீஇயர் பெரும்பிறிது ஆகியாங்குப் பிரிந்து இவண் காதல் வேண்டி என் துறந்து போதல் செல்லா என் உயிரொடு புலந்தே
நகை ஆகின்றே தோழி நெருநல் மணி கண்டன்ன துணி கயம் துளங்க இரும்பு இயன்றன்ன கருங்கோட்டு எருமை ஆம்பல் மெல் அடை கிழிய குவளைக் கூம்பு விடு பன் மலர் மாந்தி கரைய காஞ்சி நுண் தாது ஈர்ம் புறத்து உறைப்ப பூவரச மரம் மெல்கிடு கவுள அல்கு நிலை புகுதரும் தண் துறை ஊரன் திண் தார் அகலம் வதுவை நாள் அணி புதுவோர் புணரிய பரிவொடு வரூஉம் பாணன் தெருவில் புனிற்று ஆ பாய்ந்தெனக் கலங்கி யாழ் இட்டு எம் மனைப் புகுதந்தோனே அது கண்டு மெய்ம்மலி உவகை மறையினென் எதிர் சென்று இம்மனை அன்று அஃது உம்மனை என்ற என்னும் தன்னும் நோக்கி மம்மர் நெஞ்சினோன் தொழுது நின்றதுவே
சிறு பைந்தூவி செங்கால் பேடை நெடு நீர் வானத்து வாவுப் பறை நீந்தி வெயில் அவிர் உருப்பொடு வந்து கனி பெறாஅது பெறு நாள் யாணர் உள்ளி பையாந்து புகல் ஏக்கற்ற புல்லென் உலவை குறுங்கால் இற்றி புன்தலை நெடு வீழ் இரும்பிணர்த் துறுகல் தீண்டி வளி பொர பெருங்கை யானை நிவப்பின் தூங்கும் குன்ற வைப்பின் என்றூழ் நீள் இடை யாமே எமியம் ஆக தாமே பசுநிலா விரிந்த பல் கதிர் மதியின் பெரு நல் ஆய் கவின் ஒரீஇ சிறு பீர் வீ ஏர் வண்ணம் கொண்டன்று கொல்லோ கொய் சுவல் புரவி கொடித் தேர்ச் செழியன் முதுநீர் முன்றுறை முசிறி முற்றி களிறு பட எருக்கிய கல்லென் ஞாட்பின் அரும் புண் உறுநரின் வருந்தினள் பெரிது அழிந்து பானாள் கங்குலும் பகலும் ஆனாது அழுவோள் ஆய் சிறு நுதலே இன்னிசை உருமொடு கனை துளி தலைஇ மன் உயிர் மடிந்த பானாள் கங்குல் காடு தேர் வேட்டத்து விளிவு இடம் பெறாஅது வரி அதள் படுத்த சேக்கை வரி தெரி இழை தேன் நாறு கதுப்பின் கொடிச்சியர் தந்தை கூதிர் இல் செறியும் குன்ற நாட வனைந்துவரல் இள முலை ஞெமுங்க வனைந்துவரல் பண்ணினாற்போல் எழுந்த பல் ஊழ் விளங்கு தொடி முன் கை வளைந்து புறம் சுற்ற நின் மார்பு அடைதலின் இனிது ஆகின்றே நும் இல் புலம்பின் நும் உள்ளுதொறும் நலியும் தண்வரல் அசைஇய பண்பு இல் வாடை பதம் பெறுகல்லாது இடம் பார்த்து நீடி மனை மரம் ஒசிய ஒற்றி பலர் மடி கங்குல் நெடும்புற நிலையே தண் கயத்து அமன்ற வண்டுபடு துணை மலர் பெருந்தகை இழந்த கண்ணினை பெரிதும் வருந்தினை வாழியர் நீயே வடாஅது வண் புனல் தொழுநை வார் மணல் அகன் துறை அண்டர் மகளிர் தண் தழை உடீஇயர் மரம் செல மிதித்த மாஅல் போல புன்தலை மடப்பிடி உணீஇயர் அம் குழை நெடு நிலை யாஅம் ஒற்றி ஆச்சா மரம் நனை கவுள் படி ஞிமிறு கடியும் களிறே தோழி சூர் மருங்கு அறுத்த சுடர் இலை நெடுவேல் சினம் மிகு முருகன் தண் பரங்குன்றத்து அந்துவன் பாடிய சந்து கெழு நெடு வரை இன் தீம் பைஞ்சுனை ஈரணிப் பொலிந்த தண் நறும் கழுநீர் செண் இயற் சிறுபுறம் தாம் பாராட்டிய காலையும் உள்ளார் வீங்கு இறை பணைத்தோள் நெகிழ சேய்ந்நாட்டு அருஞ்செயற் பொருட்பிணி முன்னி நப் பிரிந்து சேண் உறைநர் சென்ற ஆறே தலைமகற்கு தோழி இற்செறிப்பறிவுறீஇ வரைவு கடாயது.
பெருங்கடல் பரப்பில் சேயிறா நடுங்க கொடும் தொழில் முகந்த செங்கோல் அம் வலை நெடுந்திமில் தொழிலொடு வைகிய தந்தைக்கு உப்பு நொடை நெல்லின் .
மூரல் வெண் சோறு அயிலை துழந்த அம் புளிச் சொரிந்து கொழு மீன் தடியொடு குறுமகள் கொடுக்கும் அயிரை மீன் திண் தேர்ப் பொறையன் தொண்டி அன்ன எம் ஒண் தொடி ஞெமுக்காதீமோ தெய்ய அசை ஊதை ஈட்டிய உயர் மணல் அடைகரை கோதை ஆயமொடு வண்டல் தைஇ ஓரை ஆடினும் உயங்கும் நின் ஒளி எனக் கொன்னும் சிவப்போள் காணின் வென்வேல் கொற்றச் சோழர் குடந்தை வைத்த நாடுதரு நிதியினும் செறிய அருங்கடிப் படுக்குவள் அறன் இல் யாயே
சோமசுந்தரனார் தலைமைத் தன்மையுடைய களிற்றியானையின் வெள்ளிய மருப்புக்களையும் கைப்பற்றிக் கொணர்ந்து தேறல் விற்றுப் பெற்ற நெல்லினாலே நாட்காலத்தே களியாட்டு அயருகின்ற.
லால்குடி வட்டம் கீழவாளாடி பெ.சங்கப்பிள்ளை பெரியார் பெருந்தொண்டர் அவர்களின் பேரனும் இலால்குடி கழக மாவட்ட இளைஞரணி தலைவரும் ஆவேன்.
ஒரு மையில் ன் என்று முடியும்படி குறிப்பாக சில பட்டியல் இன மக்களுக்கு மட்டுமே ஜாதிச் சான்றிதழ் வழங்கப்படும் அவலம் இன்றும் தொடர்கிறதே என்று எண்ணும் போது மன வேதனை அடைகின்றேன்.
இவ்வாறு ஒருமையில் ஜாதிச் சான்றிதழ் வழங்கப்படும்போது அவ்வாறு மட்டுமே அழைக்கப்படவும் வேண்டிய கட்டாயச் சூழல் ஏற்படுகின்றது.
சமுதாயத்தில் பின்தங்கியுள்ள குறிப்பாக பட்டியல் இனத்தினைச் சார்ந்த மக்களுக்கு மட்டுமே இவ் வாறு சான்றிதழ் வழங்கப்படுவது வேதனை அளிக்கின்றது.
குறிப்பாக பார்ப்பனர்களுக்கு அய்யர் அய்யங்கார் என ர் விகுதியில் பள்ளிச் சான்றிதழ் வழங்கப்படுகிறதே தவிர அய்யன் அய்யங்கான் என ன் விகுதியில் வழங்கப்படுவதாக யாம் அறிந்தவரை இல்லை.
ஒரு வேளை அனைவருக்கும் ஒருமை யிலே வழங்கப்பட்டால் நமக்கு இது ஒரு வேறுபாடாய் பாகு பாடாய் பாரபட்சமாய் தெரிய வாய்ப்பில்லை என்றே உணர முடிகின்றது.
எனவே அனைவருக்கும் சமநீதியே சமூகநீதி என அரிய பல காரியங்களைச் செய்து தமிழின மக்களின் விடியலுக்காக அயராது பாடுபடும் தாங்கள் ஒட்டுமொத்த பட்டியலினத்தின் ன் விகுதியில் ஜாதி சான்றிதழ் பெறும் மக்களின் ஒட்டுமொத்த உள்ளக் குமுறலினை நீக்கிட ஆவன செய்திட வேண்டும் என்று பணிவுடன் வேண்டிக்கொள்கின்றோம்.
இந்த தமிழி னச் சமுதாயத்தினை சீர்த்திருத்தும் பணியில் தாங்கள் படும் இன்னல்கள் துயரங்கள் ஆகியன யாம் அறிந்ததே மேற்கொண்டு தங்களின் பணிச்சுமையை இதன்மூலம் அதிகப்படுத்தினால் மன்னித்து அருளவும் நாதியற்ற சமூகத்தின் ஒரே விடிவெள்ளியாய் தாங்கள்தான் செயல்பட்டு அவலம் போக்கிட வேண்டும் என்று மீண்டும் ஒரு முறை கேட்டுக் கொள்கின்றோம்.
ஆட்சியின் தோல்வியை உறுதிப்படுத்த மத சார்பற்ற கட்சிகள் ஒன்றுபடுக கருநாடக மாநிலத்தில் நடைபெற்ற இடைத் தேர்தலில் பி.ஜே.பி.க்க... பொருளாதார சீரழிவிற்கும் பெட்ரோல் விலை உயர் விற்கும் மோடி அரசே முழுப்பொறுப்பு ஏற்கவேண்டும்.
உன்னம் கொள்கையொடு உளம் கரந்து உறையும் அன்னை சொல்லும் உய்கம் என்னதூஉம் ஈரம் சேரா இயல்பின் பொய்ம்மொழிச் சேரி அம் பெண்டிர் கெளவையும் ஒழிகம் நாடு கண் அகற்றிய உதியஞ்சேரல் பாடிச் சென்ற பரிசிலர் போல உவ இனி வாழி தோழி அவரே பொம்மல் ஓதி நம்மொடு ஒராங்குச் செலவு அயர்ந்தனரால் இன்றே மலைதொறும் மால் கழை பிசைந்த கால்வாய் கூர் எரி மீன் கொள் பரதவர் கொடும் திமில் நளி சுடர் வான் தோய் புணரி மிசைக் கண்டாங்கு மேவரத் தோன்றும் யாஅ உயர் ஆச்சா மரம் நனந்தலை உயவல் யானை வெரிநுச் சென்றன்ன கல் ஊர்பு இழிதரும் புல் சாய் சிறு நெறி காடு மீக்கூறும் கோடு ஏந்து ஒருத்தல் ஆறு கடி கொள்ளும் அருஞ்சுரம் பணைத்தோள் நாறு ஐங்கூந்தல் கொம்மை வரி முலை நிரை இதழ் உண்கண் மகளிர்க்கு அரியவால் அரிய ஆல் ஆல் ஓர் அசைச் சொல் என அழுங்கிய செலவே
இம்மை உலகத்து இசையொடும் விளங்கி மறுமை உலகமும் மறு இன்று எய்துப செறுநரும் விழையும் செயிர் தீர் காட்சி சிறுவர்ப் பயந்த செம்மலோர் என பல்லோர் கூறிய பழமொழி எல்லாம் வாயே ஆகுதல் வாய்த்தனம் தோழி நிரை தார் மார்பன் நெருநல் ஒருத்தியொடு வதுவை அயர்தல் வேண்டி புதுவதின் இயன்ற அணியன் இத்தெரு இறப்போன் மாண் தொழில் மா மணி கறங்க கடை கழிந்து காண்டல் விருப்பொடு தளர்பு தளர்பு ஓடும் பூங்கண் புதல்வனை நோக்கி நெடுந்தேர் தாங்குமதி வலவ என்று இழிந்தனன் தாங்காது மணி புரை செவ்வாய் மார்பகம் சிவண புல்லி பெரும செல் இனி அகத்து என கொடுப்போற்கு ஒல்லான் கலுழ்தலின் தடுத்த மாநிதிக்கிழவனும் போன்ம் என மகனொடு தானே புகுதந்தோனே யான் அது படுத்தனென் ஆகுதல் நாணி இடித்து இவன் கலக்கினன் போலும் இக்கொடியோன் எனச்சென்று அலைக்கும் கோலொடு குறுக தலைக்கொண்டு இமிழ் கண் முழவின் இன் சீர் அவர் மனைப் பயிர்வன போல வந்து இசைப்பவும் தவிரான் கழங்கு ஆடு ஆயத்து அன்று நம் அருளிய பழம் கண்ணோட்டமும் நலிய அழுங்கினன் அல்லனோ அயர்ந்த தன் மணனே
பின்னொடு முடித்த மண்ணா முச்சி நெய்கனி வீழ் குழல் அகப்படத் தைஇ வெருகு இருள் நோக்கியன்ன கதிர் விடுபு ஒரு காழ் முத்தம் இடை முலை விளங்க அணங்குறு கற்பொடு மடம் கொள சாஅய் நின் நோய்த் தலையையும் அல்லை தெறுவர என் ஆகுவள் கொல் அளியள் தான் என என் அழிபு இரங்கும் நின்னொடு யானும் ஆறு அன்று என்னா வேறு அல் காட்சி இருவேம் நம் படர் தீர வருவது காணிய வம்மோ காதல் அம் தோழி கொடி பிணங்கு அரில இருள் கொள் நாகம் மடி பதம் பார்க்கும் வயமான் துப்பின் ஏனல் அம் சிறு தினை சேணோன் கையதை பிடிக்கை அமைந்த கனல்வாய்க் கொள்ளி விடு பொறி சுடரின் மின்னி அவர் சென்ற தேஎத்து நின்றது ஆல் மழையே ஆல் அசைச் சொல் மூதாய் .