sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ஒரு கட்டத்தில் காம பாடம் மட்டுமே கற்றவன் வாழ்க்கை அலுப்பின் எல்லைக்கு செல்ல அதன்பின்னர் சி.ஐ.டி ஆக உருமாறினான் நிதுன்.
அவள் மெல்ல அறையினுள் நுழைந்து கதவை சாத்த இதேபோல் என் கணவனும் தெரியாத ஒரு பெண்ணை தள்ளி தாளிட்டிருப்பானோ எனும் எண்ணமே எல்லையில்லா சோகத்தை அவள் மனதில் தந்தது.
வசிஷ்டா ஓவியத்தை வரைவதில் கற்று தேர்ந்தவள் என்பதால் சில நிமிடங்களில் ஒட்டுமொத்த தன்னுடைய நிர்வாண உருவத்தை வரைந்து முடிக்க அந்த நிர்வாண புகைப்படத்தில் அவள் கண்ணீர் பட்டு ஆடையாக மாறி அழகாக காட்சியளித்தது.
நிதுன் ஒரு வித ஜாடை பார்வை வீசி கழுத்திலிருந்த டையை வேகமாக கழற்ற வசிஷ்டா விழித்துக்கொண்டாலும் அவன் முகம் பார்க்க முடியாதவளாய் அப்படியே படுத்திருந்தாள்.
வசிஷ்டா என்ன செய்வதென அறியாது அப்படியே கட்டிலில் காலத்தால் கிடத்தப்பட்டிருந்ததால் அவளுக்கு அருகில் போர்வை உப்பிய நிலையில் இருந்தது.
அவள் அருகில் யாரோ இருக்கிறார்கள் என நினைத்தே இவ்வளவு அசிங்கமான மனநிலையுடன் அவன் நடந்து கொண்டான் என்பதை புரிந்துக்கொண்டு அவள் மிகவும் வேதனையுற்றாள்.
யாருமில்லை என்பதை உறுதி செய்துக்கொண்டவன் உடைந்து கிடந்த பொருட்களையும் வெறிக்க பார்த்தபடி அவசரமாக வெளியில் கிளம்பி கதவை பூட்டி ஜன்னல் அருகில் வந்தான்.
என் அப்பாவிற்கு என அவள் அக்கடிதத்தை ஆரம்பிக்க கண்டக்டர் கொடுத்த குரலில் மெல்ல அவள் விழிகள் சுய நினைவிற்கு வர அவள் உலகத்தில் நுழைந்தாள்.
அவள் அழகாக உடை அணிந்திருந்த போதும் அந்த நினைவுகளை விட்டு மீளாத அவள் மனம் ஆடையற்ற மேனியுடன் அந்த சாலையில் நடப்பது போல் இருக்க அவள் கைகளில் வைத்திருந்த நோட்டை கொண்டு மார்பை மறைத்தபடி நடந்தாள்.
வனஜா அங்கிருந்தவர்கள் என அனைவரும் அவளை மறைத்து கேள்வி கேட்டபடி இருக்க எதையும் கண்டுக்கொள்ளாதவளாய் அறையினுள் நுழைந்தாள் வசிஷ்டா.
அந்த காகிதம் இருந்த பக்கத்திற்கு அவள் கைகள் மெல்ல செல்ல அதில் என் அப்பாவிற்கு என ஆரம்பித்த அவள் கைப்பட எழுதிய கடிதம் கண்டு மீண்டும் கண்ணீரை பரிசாக தந்தாள்.
மணம் முடித்து வைக்கிறேன் எனும் பெயரில் எவனோ ஒருவனை வைத்து என்னை கட்டிலில் நீங்கள் கிடத்த அவனால் போடப்பட்ட மரப்பூசி என் உடம்பை மறத்து போக செய்து மனதில் தேதூங்கிய ஆசைகளையும் குழித்தோண்டி புதைத்து கொண்டிருக்கிறது.
என் கனவுலகில் நான் ஒரு பிரபல ஓவியராக வலம் வர அதே சமயத்தில் என்னை தீண்டி என் உணர்வை தூண்டி வேறு பாதையில் அழைத்து செல்ல ஆசைக்கொள்கிறான்.
பிறப்புறுப்பு தான் பெண்ணுக்கு வாழ்க்கை என்றால் பிறவாமல் இருப்பது எவ்வளவ்வோ மேல் என ஒவ்வொருவரின் பார்வையும் பல ஆயிரம் பதில்களை தவறான கோணத்தில் தினந்தினம் தந்து கொண்டிருக்கிறது.
அவள் ஆடையற்ற மேனியை இரசித்தவன் கண்கள் மெல்ல அவள் மூச்சு காற்றை கடன் வாங்கி சுகமான உணர்வை மனதில் பெற அவள் கைகளில் இருந்த காகிதத்தை மெல்ல மறைத்தாள்.
அவன் தன் சட்டை பையிலிருந்து ஒரு போட்டோவை தூக்கி அவள் முகத்தில் எறிய கசக்கப்பட்ட அந்த போட்டோவில் இருந்த நபரின் முகம் முதலில் வசிஷ்டாவுக்கு தெரியவில்லை.
ஆனால் அந்த கசக்கப்பட்ட போட்டோவிலிருந்த ஆணின் வாய் லேசாக வாதம் வந்து இழுத்தது போலிருக்க வசிஷ்டா கீழே குனிந்து அந்த போட்டோவை நன்றாக கவனித்து பார்த்து அகன்ற கண்களால் அந்த புகைப்படத்திற்கு பதிலளிக்க நிதுன் பார்வையும் வசிஷ்டாவின் கண்களை கண்டவாறு இருந்தது.
வசிஷ்டாவை வெட்கம் பிடுங்கி தின்றதால் வகுப்பை விட்டு அவள் வெளியில் செல்ல அப்போது தான் வினையன் அவளை நோக்கி விகாரமான பார்வையுடன் வேகமாக ஓடி வந்தான்.
என அவள் பதட்டத்துடன் கேட்க வினையன் கைகள் வசிஷ்டாவின் பின்முதுகின் மேல் பகுதியை நோக்கி அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்துக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் இப்போது இன்னொருவன் என்ன செய்கிறான் என அவள் யோசிப்பதற்குள் ஒட்டு மொத்த கூட்டமும் அங்கே கூட அனைவரின் பார்வையும் வசிஷ்டாவையும் வினையனையும் வெறிக்க பார்த்தபடி இருந்தது.
என்ன செய்வதென புரியாது நின்ற வசிஷ்டா வினையனை விலக்கி கன்னத்தில் பளார் என ஒரு அறை விட சற்று நகர்ந்து நின்ற அவன் பயத்துடன் வசிஷ்டாவை நோக்கினான்.
அவள் அறைந்ததும் அவ்விடத்தில் ஓர் நிசப்தமானது நிலவ அவளை தவறாக வகுப்பறையில் பார்த்த ஒருவனும் அவள் அறைந்ததை கண்டு கன்னத்தில் கையை வைத்தான்.
தெளிவான மனநிலை கொண்ட ஒருவன் தன்னிடம் தவறான பார்வை வீசியதால் வினையனையும் அவ்வாறு நினைத்துவிட்டதை எண்ணி வேதனையுடன் வசிஷ்டா விடுதியை நோக்கி புறப்பட்டாள்.
அங்கே அவனுக்கு அளித்த சிகிச்சையை வெளியிலிருந்து பார்த்த அவள் வேதனையுடன் அவன் அருகில் செல்ல வசிஷ்டாவின் கண்களில் நீர் வெள்ளம் கரைப்புரண்டோடியது.
அவள் கண்களில் இருந்து வந்த நீரை கண்ட அவள் மகன் வினையன் தன் கால்ச்சட்டை பையிலிருந்து ஒரு கைக்குட்டையை எடுத்து தன் தாய் வசிஷ்டாவிடம் நீட்டினான்.
அந்த சம்பவம் அவளை சற்று பின்னோக்கி அழைத்து செல்ல தன் மகன் கண்கள் முலமாக அவளுடைய முன்னால் அன்பன் கல்லூரியில் படித்த வினையனை அவள் கண்டாள்.
அவளிடம் யாரும் காட்டாத பாசத்தை அன்று அவன் கைக்குட்டையில் மடித்து கல்லூரியில் தந்திட அதுவே அவர்கள் நட்புக்கொள்ள காரணமாக அமைந்தது.
அப்படி இருக்க வினையன் பெயரை மனதில் பச்சைக்குத்த மறந்த அவள் மாறாக தன் மகனுக்கும் அதே பெயரை வைத்து நினைவுகளை தன் மனதில் சுமந்து அழகு பார்க்க தொடங்கினாள்.
விதியின் போக்கு வினையனை மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட ஒருவனாக உருமாற்ற நிதுன் சந்தேகம் பல மடங்கு அதிகமாகி அவள் வாழ்வில் விபச்சாரி எனும் ஒளியேற்றி இருளை சுமந்த வாழ்வை வசிஷ்டாவுக்கு தந்தது.
அவள் சிரித்தாலும் தவறு தான் என்றவன் சந்தேகத்துடன் வசிஷ்டாவின் சிரிப்புக்கு யார் காரணம் என்பதை அவள் இதழ் வழியாக புகுந்து உடலை உரசி உணர்ச்சியால் மட்டுமே வாழ அனுமதியும் தந்திருந்தான்.
அவளும் மெல்ல சிரிக்க முயல ஹேய் வெய்ட் வெய்ட் என்றவன் உன் சிரிப்பை எல்லாம் எங்கிட்ட காட்டி மயக்க பார்க்காத என்றான் மூஞ்சில் அடித்தாற்போல்.
ஒருவேளை சிரித்தால் யாருக்கெல்லாம் முந்தானை விரித்ததனால் இப்போது சிரிக்கிறாய் என அவன் கேட்டாலும் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லையே.
அதனால் வேறு வழியின்றி பொய்யாக அழ தொடங்க கண்ணீரோ எப்போது பெருக்கெடுத்து சேலையோடு சேர்த்து அவள் மார்பை நனைப்பேன் என்பது போல் கண்களின் ஓரத்தில் தேங்கி நின்றுக்கொண்டிருந்தது.
என அவன் வசிஷ்டாவின் மார்பு பகுதியில் கைகளை வைக்க முயல அவன் அவளை தொடுவதற்கு முன்பே தன்னை அனுபவிக்க காத்துக்கொண்டிருந்த கண்ணீருக்கு கட்டளையிட்டாள்.
உன்ன பொண்ணு பார்க்க வந்தப்போ இத எல்லாம் எங்கிட்ட நீ சொல்லியிருந்தா இவ்வளவு நான் கவலைப்பட்டுருக்க மாட்டேன் நடந்தது நடந்ததாவே இருக்கட்டும்.
இருப்பினும் இத்தனை நாளாக இப்படி ஒரு கரிசன பேச்சை அவனிடம் காணாத காரணத்தால் வேறு வழியின்றி வெற்று காகிதத்தில் வினையனின் வண்ணத்தை தீட்ட தொடங்கினாள் வசிஷ்டா.
நான் நேற்று நடந்துக்கொண்ட விதத்தால் இன்று வராமல் சென்று விட்டானோ என எனக்குள்ளே கேள்விகளை எழுப்பிக்கொண்டு நான் நிற்க அப்போது தூரத்திலிருந்து நான் நின்ற திசையை நோக்கி அந்த அழகிய பெயரை யாரோ ஒருவர் உச்சரித்தபடி ஓடி வந்தனர்.
இவ்வளவு நேரம் என் கண்களில் கண்ட சுறுசுறுப்பு குறைந்து போக அதற்கு ஓய்வளித்த நான் அவன் கண்களை பார்த்தவாறு என் பார்வையை நிறுத்தினேன்.
வினையனின் நண்பன் அவனிடம் ஏதோ கூறி தோள்களில் கையை போட்டுக்கொண்டு என்னை நோக்கி வர என் கால்களும் எரிபொருள் அற்ற ஏவுகணையாய் செயலிழந்து நின்றது.
அவன் என்னை பார்த்தவாறே பயத்துடன் வர நான் அவன் முகம் பார்க்க அறுகதையற்ற ஒருவளாய் மெல்ல ஜாடை பார்வை மட்டுமே அவ்வப்போது வீசினேன்.
கல்லூரியில் எங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட உணவை உண்டு கை கழுவும் வேளையில் யாரோ என் மூச்சு காற்றை சுவாசித்துக்கொண்டு அருகில் நிற்பது போல் எனக்குள் தோன்றியது.
அவனை அவ்வப்போது மெல்ல திரும்பி பார்த்து என் கைகளை நான் கழுவிக்கொண்டிருக்க என் கைகளில் இருந்து வழிந்து ஊற்றிய நீர் வாயில் வரவும் முயல்கிறதோ என நினைத்த என் மனம் கைக்குட்டையால் என் இதழை துடைக்கவும் துடித்தது.
இரவில் தூக்கமின்றி தவித்த வேளையில் நாளை என் உலகம் அவனாக இருந்திடக்கூடுமோ எனும் ஏக்கமதனில் என் வருங்கால வாழ்க்கையாக நான் அவனை பார்த்தேன்.
இப்போது கூட என்னை கண்டவுடன் பயத்துடன் கூனி குறுகி அருகில் நிற்க அவன் இதழ்களிலிருந்து வழியும் உணவை பார்க்கும் போது இதுவரை நான் பெற்றிடாத என் பிள்ளையை போல அவனை நான் காண்கிறேன்.
எனக்கு தெரியவில்லை என அவள் எழுதிக்கொண்டிருக்க அப்போது திடீரென யாரோ அந்த டைரியை வெடுக்கென பிடுங்க வசிஷ்டா சற்று பயத்துடன் பின் வாங்கினாள்.
எதாச்சும் நடக்காத சம்பவத்த எழுதி நல்ல பேரு வாங்கனும்னு நினைச்ச நான் மனுசனாவே இருக்க மாட்டேன் என அவன் சொல்ல வசிஷ்டா அவன் கண்களை வேகமாக அன்னாந்து பார்த்தாள்.
வினையன் எங்கே சென்றான் என யோசித்துவிட்டு மெல்ல நான் திரும்ப என் முன்புறம் முகத்தின் அருகாமையில் அவன் நிற்க அதனை சற்றும் எதிர்பாராத நான் சாய்ந்து குழாயின் புறம் விழ என் தலையை தாக்க தயாராக காத்துக்கொண்டிருந்தது அதன் கூர்முனையது.
மெண்டல் மனதில் மங்கையவள் என்பது போல் அவர்களுடைய சிரிப்பு இருக்க நான் வழுக்கி கீழே விழவில்லை என்றாலும் அவன் இதயத்தில் சறுக்கி அன்பில் விழுந்தேன்.
ஆனால் அவன் கிறுக்குனத்தனத்தை ரசித்த நான் கிறங்கி அவன் கனவு மடியில் தலை சாய்ந்து நான் காணாத என் தந்தையின் சாயலையும் அவனிடம் கண்டேன்.
கிரிக்கெட் மட்டையை தூக்கிக்கொண்டு நாலாப்புறமும் பந்துகளை சீனியர்கள் சிதறடிக்க ஒவ்வொரு அடியின் பின்னாலும் பலவித கனவு கன்னிகள் இருந்தனர்.
ஹேய் அங்கப்பாருடி உன் ஆளு சிக்ஸர் அடிக்கிறான் என அவரவர் அங்கே கிரிக்கெட்டை ரசித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த பெண்களை வெட்க துளியில் மூழ்க செய்ய என்னை மட்டும் அவமான அலையில் தள்ளி வேடிக்கை பார்க்க ஆசைப்பட்டனர்.
யாரு சிக்ஸர் அடிச்சாலும் இவளொட ஆளு பந்து பொறுக்குறத பார்த்துட்டே இருக்கலாம் என சொல்லி சிரிக்க என் கண்களிலிருந்து வழிந்த நீர் எல்லைக்கோட்டில் சிதறியது.
இதேபோல் வினையன் பந்தை எடுக்கும் முன்பே நான் விழுந்தடித்து ஓடி சென்று பந்தை எடுத்து அவர்களிடம் வீசிட ஒருக்கட்டத்தில் வெறுப்படைந்த அவர்கள் என்னை தடுத்து நிறுத்தினார்கள்.
என் கண்களில் தெரிந்த ஏக்கம் வன்மமாக மாறுவதை பார்த்த வினையன் என்ன நினைத்தானோ இல்லை என்னை தான் நினைத்தானோ திடீரென பந்தை தூக்கி வேகமாக திசை தெரியாது எறிந்தான்.
இப்ப அவனை அடிடா எப்படி அவ காப்பாத்துறானு பார்க்கலாம் என ஒருவன் சொல்ல இன்னொருவன் வினையனை நோக்கி வேகமாக கைகளை ஓங்க பளார் என சத்தம் மட்டுமே கேட்டது.
இதனை சற்றும் எதிர்ப்பாராத அவன் நண்பர்கள் வினையனை நோக்கி ஆத்திரமாக பார்க்க பார்வை அவன் கண்களில் பதியும்முன்னே நின்ற பத்து பேரை பந்தாட தொடங்க ஒவ்வொருவனும் ஒவ்வொரு பக்கம் சிதறி அடித்து ஓடினான்.
அவர்களை அடித்து கீழே தள்ளிவிட்டு என்னிடம் வந்தவன் அழுதுக்கொண்டே அங்கிருந்தவர்களை வேகமாக திரும்பி பார்த்து முறைக்க சீக்கிரம் தூக்குடி என அங்கிருந்த பெண்கள் வினையன் மீதிருந்த பயத்தால் என்னை விடுதிக்கு அழைத்து சென்று முதலுதவியை வழங்கினர்.
அதனால் அவனால் பாதிக்கப்பட்ட பத்து பேரும் அவனை சூழ்ந்து மீண்டும் நின்றுக்கொள்ள வினையனை ஒருவன் கிரிக்கெட் மட்டையால் அடிக்க வேகமாக ஓங்கினான்.
ஆனாலும் ஓங்கிய மட்டை என்னவன் மண்டையில் வேகமாக பட சுருண்டு விழுந்த ஒருவன் ஏற்கனவே ஏற்படுத்தி தந்த பாதை இடைவெளி வழியாக அங்கிருந்த மெஸ்ஸுக்குள் நுழைந்தான் என்னவன்.
ஹேய் இன்னைக்கு அந்த மெண்டல் பயலுக்கு சமாதி கட்டிடனும் என நினைத்து ஆக்ரோஷமாக அனைவரும் உள்ளே நுழைய அதில் முதலில் நுழைந்தவனுக்கு சுட சுட சாம்பார் அபிஷேகம் செய்தான் வினையன்.
அவன் மேல் பட்டவுடன் துடித்து கீழே விழ வினையனை அனைவரும் காளனின் மறு உருவமாக பார்த்து பயந்து போய் நிற்க சமையல் செய்பவர்களால் இப்போது வினையன் சங்கிலியில் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதையும் நான் என்னுடைய சக தோழிகளின் மூலம் தெரிந்துக்கொண்டு வேகமாக புறப்பட்டேன்.
கல்லூரி நிர்வாகத்தின் கட்டுப்பாட்டில் கிரிக்கெட் வீரர்களும் வினையனும் இருக்க மற்றவர்கள் எல்லாம் சிரித்து பேசிக்கொண்டு ஜாலியாக நின்றனர்.
வினையன் மட்டும் வேதனை என்பது கூட என்னவென தெரியாத நிலையில் பைத்தியக்காரனுக்கு தரப்படும் அனைத்து சலுகைகளுடன் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்தான்.
கல்லூரியின் தலைமை அதிகாரி யாரிடமோ போனில் பேசிக்கொண்டே வர இன்னைக்கு பத்து பேரு மண்டைய உடைச்சவன் நாளைக்கு க்ளாஸ் நடத்துற ஸ்டாப்ஸக்கூட எதுவும் செய்யமாட்டான்னு என்ன நிச்சயம்தயவுசெஞ்சு உங்க பையன அழைச்சிட்டு போயிடுங்க என சொல்ல வசிஷ்டா அமைதியாகவே நின்றாள்.
எனக்கு பணிவிடைகள் செய்தவர்கள் கூட அந்த பத்து பேருக்கே ஆதரவாக இப்போது பேச பயத்தாலே எனக்கு முதலுதவி வழங்கிய அவர்கள் முகத்திரை கிழிந்து காற்றில் ஆடியது.
வினையன் சுய நினைவற்று இருக்க ஒவ்வொருவராக அவனை கட்டப்பட்ட சங்கிலி அருகில் வந்து அவன் கால்களை தொட்டு மன்னிப்பு கேட்டு சென்றனர்.
வினையன் தந்தை ராஜசேகர் மெல்ல என்னிடம் வந்து ரொம்ப நன்றிம்மா நீ இந்நேரம் இந்த வீடியோவ காட்டலைன்னா என் பையன் காதல் அப்டிங்கிற பேர்ல உன்ன ரொம்ப டார்ச்சர் பண்ணுறான்னு சொல்லி காலேஜ் விட்டே துரத்தி இருப்பாங்க.
என என்னை அழைத்துக்கொண்டு அவர் செல்ல அவருக்கு முன்பே முந்திக்கொண்டு சங்கிலியில் பிணைக்கப்பட்ட என்னவனை அவிழ்த்து அவனுக்கு விடுதலை தந்தேன்.
கல்லூரியின் நாட்கள் என்னவன் பார்வையுடன் இனிதே என்னை கடத்தி செல்ல ஒரு நாள் நாங்கள் எதிர்பாராத ஒரு சம்பவம் எங்கள் வாழ்வையே திசை திருப்பியது.
அன்று எங்கள் கல்லூரியில் விழா ஒன்று நடத்த ஏற்பாடு செய்ய அந்த விழா எங்கள் இருவர் வாழ்விலும் ஒளியுடன் சேர்ந்த இருளை ஏற்றியது என கூறலாம்.
எங்கள் இருவருடைய காதல் பரிமாறலின்போது கல்லூரி அதனை எப்படி பார்க்கும் போன்ற ஏக்கங்கள் என்னை சுற்றி அலைந்துக்கொண்டிருக்க நானோ அவன் சென்ற இடமெல்லாம் பின் தொடர்ந்தேன்.
அப்போது வினையனை கெமிஸ்ட்ரி லேப் உதவியாளர் அழைப்பதாக ஒருவன் கூற வினையன் அவன் சொல்லை கண்டுக்கொள்ளாத ஒருவனாய் காதில் போட்டுக்கொண்டு மெல்ல அவனுடன் சேர்ந்து நடந்தான்.
இது தான் வினையனை நான் தனியாக சந்திக்க சரியான நேரமென எதிர்பார்த்திருந்த ஒரு தருணம் போல் என் பாதங்கள் அவன் சென்ற பாதையை பின்தொடர அவனை அழைத்துக்கொண்டு சென்றவன் வினையனை கெமிஸ்ட்ரி லேப்பில் விட்டு சட்டென கிளம்பினான்.
வினையன் அங்கு அடிக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த கண்ணாடி ஜாடிகள் வழியாக பார்த்த வண்ணமிருக்க அதன் இன்னொரு புறம் நின்ற என் பார்வை அந்த பாதரச குவளையை துளைத்துக்கொண்டு என்னவனுக்கு தூது அனுப்பியது.
அவன் வாழ்ந்த உலகம்விட்டு மெல்ல சுயநினைவுக்கு திரும்பியவன் என் கண்களை பார்த்தவுடன் அருகிலிருந்த கண்ணாடி குவளையை தள்ள அது விழுந்து நொறுங்கி சுக்குநூறாக தெறித்தது.
அதனால் தெரிந்தோ தெரியாமலோ அவன் கைகளை நான் இறுகப்பற்றிக்கொள்ள எனக்குள்ளே ஏதேதோ வேதியியல் மாற்றம் நிகழ்ந்த போதும் அதில் சிறிதும் தவறான எண்ணமது எங்கள் இருவருக்குள்ளும் தோன்றவில்லை.
யாரோ ஒருவர் நாங்கள் உள்ளிருப்பது தெரியாமல் கதவை பூட்டி விடைப்பெற்று செல்ல விழித்துக்கொண்ட நான் கதவை நோக்கி கத்திக்கொண்டு ஓடினேன்.
என் தோழிகளிடம் கூட உதவி கேட்க யோசித்த என் மனம் அங்கேயே அடைப்பட்டு போக அவனும் நானும் மட்டுமே இருளில் ஏற்றப்பட்ட விளக்குபோல் பிரகாசமாக தெரிந்தோம்.
காதலை சொல்ல இது தான் தருணம் என தனிமையை எதிர்ப்பார்த்து காத்துக்கொண்டிருந்த என் மனதில் ஏனோ ஒரு வித ஏக்கம் எட்டிப்பார்க்க எப்படி வெளியில் செல்வது என்பதை தவிர வேறு எதையும் நான் சிந்திக்கவில்லை.
அவன் கைகள் என்னை நோக்கியும் அவன் இதழை நோக்கியும் சென்ற வண்ணம் இருக்க அப்போதுதான் அவன் செய்கைக்கான அர்த்தமதனை நான் புரிந்துக்கொண்டேன்.
ஆம் என்னவன் வினையனுக்கு பசி எடுக்க என் காலேஜ் பேக்கை திறந்து அதில் ஏற்கனவே நான் வாங்கி வைத்திருந்த பிஸ்கட் பாக்கெட்டை பிரித்து அவனிடம் நீட்ட அதனை தட்டிவிட்டான் வினையன்.
ஆனாலும் அவன் பசிக்கு என்ன செய்ய போகிறேன் என யோசித்த நான் முதலில் ஒரு பிஸ்கட்டை வாயில் வைத்து கடித்து பின்னர் அவன் இதழ் அருகாமையில் மற்றுமோர் பிஸ்கட்டை கொண்டு செல்ல மெல்ல என் கண்களை பார்த்தவன் வேகமாக என் கையிலிருந்த பிஸ்கட்டை வாயால் கவ்வி இழுத்தான்.
அவன் சாப்பிடும் அழகை ரசித்துக்கொண்டே குழந்தைகளுக்கு வேடிக்கை காட்டுவது போல் ஜன்னல் வழியாக தெரிந்த நிலவை காண்பித்து பிஸ்கட்டை தர அடம்பிடித்த மனம் குழந்தையாக மாறி அதனை மெல்ல ஏற்றுக்கொள்ள தொடங்கியது.
மழை வருவது போன்ற காலநிலையை கொண்டு வெளிப்புறம் காணப்படுவதை அவ்வப்போது நிலவினை மறைத்த மேகத்தின் மூலம் நான் தெரிந்துக்கொள்ள நிலவவள் மறைவது என்னவன் அழகை ரசித்து வெட்கத்தினாலோஅல்லது என்னவனுடன் நான் இருப்பதால் ஏற்பட்ட பொறாமையினாலோ என எனக்குள் தோன்ற ஒருவழியாக அவன் பசியை போக்கி முடித்தேன்.
நான் கெமிஸ்ட்ரி லேப் சுவற்றில் தலையை சாய்த்துக்கொண்டு லேசாக கண் அசர அப்போது யாரோ என் மடியில் தலை சாய்ந்து தூங்குவதை போல் நான் உணர்ந்தேன்.
காத்திருப்பது நல்வினையை விதைக்க என்பதை மறந்து காத்திருந்து காது கேளாத பெண்ணை கூட கற்பென்பது என்னவென அவள் அறியா பருவத்தில் கற்பழிக்கும் பலர் மத்தியில் வினையனை என் காவலனாகவே நான் பார்த்தேன்.
சின்னத்தம்பி குஷ்பு போல் அவன் கையாலே அந்த தாலியை கட்டிக்கொண்டு கெமிஸ்ட்ரி லேப்பை மூன்று முறை சுற்றிக்கூட நான் ஓடி வந்திருப்பேன்.
இப்போது நினைத்தாலும் அந்த ஒரு நாள் இரவு என் வாழ்வில் மீண்டும் எட்டிப்பார்க்காதா என எத்தனையோ நாட்கள் ஏங்கி தவித்ததுமுண்டு.
அன்று என பார்த்து எங்களுக்கு காலைவேளையில் கெமிஸ்ட்ரி லேப் என்பதால் எங்கள் இருவரையும் பார்த்த என் சக வகுப்பு மாணவ மாணவிகள் அதிர்ச்சி எல்லையில் பயணித்தார் போல் உணர்வை வெளிப்படுத்தி எங்கள் இருவருக்குள்ளும் இரவில் என்னவெல்லாம் நடந்திருக்குமென அவர்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளவும் தொடங்கினர்.
அதிலும் அவர்களால் பார்க்கப்பட்ட உடைந்துக்கிடந்த கண்ணாடி குவளையும் அதிலிருந்து வெளிவந்த திரவமும் தவறான பார்வையாலே எங்கள் இருவரையும் சித்தரிக்க காரணமாக அமைய காரி துப்பாத குறையாக வார்த்தைகள் எங்களை நோக்கி விழுந்த வண்ணம் இருந்தது.
மாறாக என் வயிற்றில் வளர்வது வினையனின் குழந்தை தான் என இந்த ஊரே பேசும் என நினைத்துக்கொண்டே எங்களை நோக்கி வீசப்பட்ட சொற்களை மெல்ல கடந்து போனேன்.
அவர் தந்தையிடம் காணொளி காட்டியதால் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்ட நல்லுள்ளங்கள் எங்கள் இருவரையும் ஏளனமாய் பார்த்து சிரித்து இது தான் சந்தர்ப்பம் என எங்கள் இருவரை பற்றிய தவறான பரப்புரையை பரப்பிக் கொண்டிருந்தது.
அப்போது அவர்கள் சிரிப்பதை பார்த்த எனக்கு இவர்கள் தான் எங்கள் இருவரையும் நேற்று இரவு கெமிஸ்ட்ரி லேப்பிற்குள் வைத்து பூட்டி பழிவாங்கியதோ என கூட தோன்றியது.
காட்டுகாட்டு என அவளிடமிருந்து வெடுக்கென டைரியை பிடுங்கி படித்தவன் ஓஹோ இவ்வளவு சீன் வந்துடுச்சா இத தான்டி நான் எதிர்பார்த்துட்டு இருந்தேன்.
அன்னைக்கு நீ போன் பண்ணும்போது நான் அமைதியா இருந்தனேஅப்போ கூட உன்ன பத்தி தெரிஞ்சிக்க தான் போயி இருந்தேன் என நிதுன் சொல்ல வசிஷ்டாவுக்கு சந்தோஷப்படுவதா?
அவன் தன்னிடம் வாழ்ந்த வாழ்க்கை சலித்துப்போக அதனால் விலை மாதுவை தேடித்தான் சென்றதாக நினைத்த அவளுக்கு அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதை தெரிந்துக்கொண்டதால் சந்தோசம் என்றாலும் இப்படி ஒரு கணவன் தனக்கு கிடைத்ததை எண்ணி மிகவும் கவலைக்கொண்டாள் வசிஷ்டா.
அதப்பத்தி நீ எதுவும் எழுதல சொல்லுடி.. என வசிஷ்டாவின் பிடரி மயிர் பிடித்து அவன் இழுக்க அவனை பார்த்து விழித்தவாறே அவள் மெல்ல மயங்கி கீழே விழுந்தாள்.
பைத்தியம் பிடித்தவனாக அந்த அறையில் அலைந்தவன் வசிஷ்டா எழுதி கொண்டிருந்த டைரியை தூக்கி எறிந்துவிட்டு அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து சென்றான்.
வசிஷ்டாவை பரிசோதித்த அந்த பெண் மருத்துவர் அவள் கர்ப்பமாக இருப்பதாக கூற அரை மயக்க நிலையிலிருந்த வசிஷ்டாவின் இதழ்கள் மெல்ல புன்னகைத்தது.
ஆனால் நிதுனுக்கு அவள் வயிற்றில் வளரும் குழந்தை யாருடையது எனும் குழப்பம் ஏற்பட அதற்கு காரணம் தன் இதழில் வழிந்த மெல்லிய புன்னகை தான் என்பதை வசிஷ்டாவும் நன்றாகவே புரிந்துக்கொண்டாள்.
இருப்பினும் தனக்காக ஏங்க துடிக்கும் ஒரு கருவின் இதயம் உருவாக போவதை எண்ணி மிகவும் மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டு வெளிப்படையாகவே அதனை காண்பித்து நிதுனை வெறுப்படைய செய்தாள் அவள்.
என்னை இப்போதெல்லாம் திட்ட மறுத்து அமைதியாக இருப்பது ஏன் என வசிஷ்டா குழப்பத்துடன் இருந்த போதிலும் அதனை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் தனக்காக வரப்போகவிருக்கும் உயிரை வரவேற்க காத்திருந்தாள்.
அவளுடைய தேவைகள் அனைத்தும் வெளி உலகை சார்ந்திருக்க வேறு வழியின்றி நிதுனிடம் சென்ற அவள் என்னங்க வரும்போது ஆப்பிள் பழம் வாங்கிட்டு வறீங்களா?
வசிஷ்டாவின் மனமோ அவர்கள் இருவரும் அப்படி என்ன தான் பேசிக்கொள்கின்றனர் எனும் நினைவலையில் இருக்க அங்கே மருத்துவமனையில் அம்மாக்கள் குழந்தைகளுக்கு கொடுக்கும் பழங்களை ஏக்கத்துடன் பார்த்துக்கொண்டும் அமர்ந்திருந்தாள் அவள்.
அரை மணி நேரம் கழித்து மருத்துவமனை விட்டு வெளியில் வந்த நிதுன் அவள் அருகில் வந்து நின்று போகலாமா வசிஷ்டா.. என கேட்க அவன் கேள்வியில் அவ்வளவு அக்கறை தெரிந்தது.
அது இது தானோ நிதுனிடம் திடீரென இத்தகைய முதல் மாற்றம் என்னால் இதனை நம்பவே முடியவில்லை என அவள் நினைத்துக்கொண்டிருக்க அவளை கைத்தாங்கலாக அழைத்து சென்ற அவன் காரில் மெல்ல அமர வைத்து மிருதுவாக வாகனத்தை சாலையில் செலுத்தினான்.
இதனை நம்பி இவனிடம் நாம் எதையும் விரும்பி கேட்கலாமா என யோசித்து கொண்டே அவள் செல்ல நிதுன் திடீரென கார் பிரேக்கை அழுத்தி அவளை சுயநினைவுக்கு கொண்டு வந்தான்.
தான் காண்பது நிஜம் தானா என யோசித்துக்கொண்டே அகன்ற கண்களால் ஆச்சரியம் ததும்பும் பார்வையை அவள் நிதுனுக்கு பரிசளிக்க அவனும் அவளை பார்த்து மெல்ல புன்முறுவல் பூத்து அமைதியாக காரில் ஏறினான்.
அவ்விடத்தில் மௌனம் மட்டுமே அத்தருணத்தை அழகாக்க அதற்கு அழகு சேர்க்கும் விதமாக அவள் பெயரை மெல்ல உச்சரித்தவன் சாலையை பார்க்க மறந்து வசிஷ்டாவை நோக்கி திரும்பினான்.
வசிஷ்டா நேரத்தை பார்த்துவிட்டு மெல்ல சமையலறைக்குள் நுழைய அங்கே நிதுன் சமையல் குறிப்பை பார்த்து ஏதோ மும்முரமாக சமைத்துக்கொண்டிருக்க என்னங்க போங்க நான் செய்றேன் என்றாள் வசிஷ்டா.
இது நீ ரெஸ்ட் எடுக்க வேண்டிய நேரம் சரியா என அவள் இடுப்பை அணைத்துக்கொண்டு மெல்ல நடக்க அவள் இடையை தாங்கிய அவன் கைகள் ஏதோ ஏக்கத்தில் இருந்தது.
அவளை தூங்க வைத்துவிட்டு மீண்டும் சமையலறைக்கு அவன் வர இறைவா இந்த வாழ்வை எனக்கு எப்போதும் நீ தர மாட்டாயா என வேண்டி ஏக்கத்தை கடவுளிடம் காணிக்கையாக்கினாள் வசிஷ்டா.
நான் உனக்கு பிளேட் எடுத்துட்டு வரேன் என போனவன் நன்றாக பிளேட்டை சோப் போட்டு கழுவி அந்த சோப் வாடையினால் கூட அவளுக்கு குமட்டல் எடுத்துவிடக்கூடாது என்பதில் மிகவும் உறுதியாக இருந்தான்.
அவள் மிகவும் சிரமத்துடன் சாப்பிட அவ்வப்போது சின்ன குழந்தைகளுக்கு ஊட்டி விடுவது போல் ஊட்டியும் விட்டவன் இதுவரை யாரும் கண்டிராத பாசத்தை அவனுள்ளே கண்டான் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.
வசிஷ்டாவின் வயிற்றில் வளரும் குழந்தையும் எப்போது தன் தாய் தந்தை முகத்தை காண்போம் என்பது போல் லேசாக எட்டி உதைத்து எதிர்ப்பார்த்து காத்திருக்க அந்த நாளும் வந்தது.
அதனால் தான் காலத்துக்கும் என் கண்ணீரை துடைக்க மட்டும் ஒரு மகனை பரிசாய் தந்தாயோ என ஏக்கத்துடன் அவள் இருக்க நிதுன் பார்வையோ மீண்டும் வசிஷ்டாவை தான் விரித்த வலையில் விழ வைக்க காத்துக்கொண்டிருந்தது போல் பார்வையால் பாரபட்சமின்றி பிரசவித்த நேரத்திலே அவள் உடலை தீண்டி கூச செய்தது.
அவன் கண்களில் தெரிந்த ஒரு உணர்வானது அடுத்து பிறக்க போகும் குழந்தையாவது என்னுடையதாக இருக்க வேண்டும் என்பது போல் ஒரு எதிர்பார்ப்பின் விளிம்பாய் அமைய அவளுக்கோ என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை.
அந்த பிறந்த குழந்தை மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தை என்பதால் அது அவளுக்கும் கல்லூரி காதலன் வினையனுக்கும் பிறந்த குழந்தையாகவே அவன் பார்வைக்கு தெரிகிறது என்பதை உணர்ந்து வெட்கம் கொண்டாள் வசிஷ்டா.
செய்யாத தவறுக்கு சேலை அவிழ்த்து சிலையாக மாற்றிவிடும் உலகில் என்னை ஏன் படைத்தாய் இறைவா எனும் ஏக்கத்தில் அவள் இருக்க ருக்மணி அம்மாள் அவளை அழைத்தார்.
குமிழி காப்பகத்தில் தங்கியவள் தன் வாழ்வின் மற்ற பக்கங்களை மன கைகளால் புரட்டி நடந்தவற்றை மீண்டும் அவ்வப்போது யோசிக்க தொடங்கினாள்.
நிதுன் எண்ண அலைகள் எரிமலையாய் எழுந்து எரிகின்ற நெருப்பில் நீரை ஊற்ற மறந்து அனுதினமும் அவளை தொடர்ந்து சித்ரவதை செய்ய தொடங்கியது.
என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியல டாக்டர் இப்படி ஒரு மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையை தான் நான் பெற்று எடுக்க போகிறேன் என முன்பே நீங்கள் சொல்லியிருக்கலாமே.
என் வாழ்வில் நான் காண துன்பங்கள் இனிமேல் என்ன தான் மீதி இருக்கிறது என அவள் வேகமாக புறப்பட ஒரு நிமிடம் வசிஷ்டா என்ன நடந்தது என விவரமாக என்னிடம் கூறு.
டாக்டரிடம் எப்போதும் எதையுமே மறைப்பது தவறு என அந்த பெண் மருத்துவர் மிகவும் வற்புறுத்தி வசிஷ்டாவின் வாழ்வில் நடந்தவற்றை கேட்டார்.
அவள் சொல்லும்போதெல்லாம் ஏதோ ஒரு வார்த்தையை சொல்ல வந்து அதனை விழுங்கி கொண்டே இருக்க காலேஜில் வினையனை கண்டது முதல் இன்றைய நாளில் அவள் எழுதிய டைரி வரை என ஒன்றுவிடாமல் கூறி முடித்தாள் வசிஷ்டா.
குழந்தை மன நலம் குன்றி பிறந்ததற்கு காரணம் நீ அல்ல என சொல்ல வசிஷ்டா சட்டென அந்த பெண் மருத்துவர் முகத்தை அன்னாந்து பார்த்தாள்.
என சொல்ல அவளுக்கு தான் தப்பானவள் அல்ல என்பதை தெரிந்துகொண்ட மகிழ்ச்சியில் துள்ளி குதிப்பதா இல்லை நிதுனின் செயலால் தலை குனிவதா என தெரியாமல் குழம்பி தவித்தாள்.
அவள் எண்ணம் எல்லாம் அடுத்து என்ன தான் செய்ய போகிறோம் என இருக்க நிதுன் கூறிய வார்த்தைகள் எல்லாம் அவள் மனதில் துளிர்விட்டு வளர தொடங்கி அதன் பக்கத்தில் அதற்கு ஆதரவான எண்ண விதைகளை விதைக்க தயாரானது.
எழுது எழுது நீ எழுதி முடிச்சதும் உங்க அப்பாவுக்கு இத அனுப்பி உங்க மகளோட இலட்சணத்த பாருங்க என காட்டனும் என சொல்லி சிரிக்க வசிஷ்டாவுக்கு வார்த்தையே வரவில்லை.
அப்போது தான் அவள் சுயநினைவுக்கு வந்து தன் ஆடையை சரி செய்துக்கொண்டு அவனை விட்டு விலகி அவசர அவசரமாக கண்ட பேருந்தில் ஏறி ஜன்னல் ஓரத்தில் ஏக்கத்துடன் சாய்ந்தாள்.
எத்தனை பேர் அவள் உடலை உரசி காமம் கலந்த பாடத்தை நடத்தினாலும் அத்தனையும் நிதுனுக்கு முன்னால் தோற்று போக அந்த வாழ்வை உடலாற அனுதினமும் அனுபவித்தாள் வசிஷ்டா.
ஆனாலும் வினையனை நாங்கள் குணப்படுத்துகிறோம் என கூறி அவ்வப்போது ஆசை வார்த்தை உதிர்த்து அதற்கு தொகையாக வசிஷ்டாவையே ஒரு சிலர் விலை பேசி அனுபவித்தனர்.
அவளுடைய மகன் ஆசையாக அம்மா என கத்திக்கொண்டு ஓடி வருவது போல் மட்டுமே அவள் மன உலகில் தோன்ற நிஜ உலகில் தான் நிர்வாணமாக இருக்கிறோம் என்பதை கூட மறந்து அந்த இரவில் மனமற்ற இன்பத்தை தருவாள்.
ஒருவேளையாக அவள் ரூமில் உடலை பரிமாறிய ஒருத்தியின் மூலம் அவள் அறைக்குள் நுழைந்தது எந்த தேதி என்பதை வசிஷ்டா தெரிந்துக்கொண்டாள்.
ஆனால் என்ன தான் இப்படி ஒரு பாதுகாப்பு நடவடிக்கையை அவள் எடுத்தாலும் வரும் யாரும் அவர்களுடைய அசல் பெயர் மற்றும் முகவரியை தருவதே இல்லை.
நிதுனை நிராகரித்து விட்டு வீட்டிலிருந்து குழந்தையுடன் வெளியேறிய வசிஷ்டா வாழ அருகதை அற்றவள் எனும் பட்டத்தை எல்லோரிடமும் பெற ஏற்கனவே அவள் பெற்றோர் அவளை பிள்ளையாய் பெற்றதை நினைத்து மிகவும் அவமானம் கொண்ட முகத்துடன் வாழ தெரியாது வாழ்ந்து வந்தனர்.
அவள் இருக்கும்போது தான் இன்னல்களை சந்தித்தோம் எனில் இன்னொரு வீட்டுக்கு சென்றும் இப்படி செய்துவிட்டாளே பாவி மகள் என நடந்தது எது என தெரியாமலே தூற்றி பேசி தினமும் வாழ அதில் அந்த ஊரே குளிர் காய்ந்தும் வந்தது.
இப்போது தான் மற்றவர் தேவைக்கு அடி பணிந்து வாழும் ஒரு பெண் என தெரிந்தால் என்ன நடக்குமோ என்னும் குழப்பத்துடன் அவள் இருக்க குமிழி காப்பகத்துக்கும் விரைந்து சென்றாள்.
இதற்கு மேல் இவ்விடத்தில் இருப்பது சரி இல்லை என முடிவு செய்த வசிஷ்டா தன் வாழ்வை இங்கே முடித்துக்கொண்டு விதி விட்ட பாதையில் பயணிக்க தயாரானாள்.
அன்றைய இரவுடன் அவள் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு நன்றி கூறி விடைபெற போகும் இடத்தில் அடுத்து என்ன செய்ய போகிறோம் என எந்த யோசனையும் அற்று அவள் புறப்பட காத்திருந்தாள்.
இவ்வளவு நாள் பேசாம என்ன வெயிட் பண்ண வச்சிங்கல்லஅதான் கடவுளே நம்ம ரெண்டு பேரையும் ஒரே கம்பார்ட்மெண்ட்ல ஏற வச்சிருக்கான் பாருங்க.
அந்த இரவு பயணத்தில் அவள் உடை விலகிய இடை கண்டு அவள் அருகில் இருந்தவர்கள் பார்வை எல்லாம் தவறான கோணத்தில் செல்ல அவளோ நன்றாக தூங்கி கொண்டிருந்தாள்.
இதனை கவனித்த கருண் அவள் மீது ஒரு பெட் ஷீட்டை போர்த்திவிட இதுவரை இது போன்ற இரவு நேரத்தில் எத்தனையோ ஆண் மகன் அவளை இறுக்கி அணைத்ததை மறந்து அவன் அரணில் நிம்மதியாக தூங்கினாள்.
விபச்சாரியின் வாழ்வில் இரவு என்பது எப்போதும் சுகத்தை நோக்கி செல்லக்கூடிய ஒரு வேளை என்பதால் அவள் அவ்வப்போது நெளிந்து அவள் ஒரு விபச்சாரி என்பதை அங்கிருந்தவர்களுக்கு அவளை அறியாமல் தெரியப்படுத்த நினைத்தாலும் கருணின் கைகள் அவள் மனதை தீண்டி அந்த ஏக்கத்தை விட்டு வெளிவர பெரிதும் உதவியது.
அன்றைய இரவில் அவனுக்கு வந்த தூக்கத்தையும் மறந்து அவர்கள் இருவருக்கும் பாதுகாப்பாய் கருண் இருக்க இறுதியில் சென்று சேர வேண்டிய இடமும் வந்தது.
அவர்கள் இருவரும் முன்னே செல்ல பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணிய கருண் மெல்ல அவளை திரும்பி பார்க்க வினையனை கைகளில் தாங்கியபடி அவன் பின்னால் ஏறி அமர்ந்தாள்.
அவர்கள் இருவரும் ஒரு அழகிய வீட்டின் முன்பு சென்று பைக்கை நிறுத்த அதனை பின் தொடர்ந்து வந்த கருணும் பைக்கை மெல்ல நிறுத்தி மேலோட்டமாக அந்த வீட்டை பார்த்தான்.
அப்படியே வீட்டின் மாடிக்கு சென்றவள் அங்கிருந்து கருண்ஐ பார்க்க அவனோ ஏதோ ஒரு பார்சலை தன் நண்பர்களிடம் கொடுத்து பேசி கொண்டிருந்தான்.