sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அங்கே அவன் ஒரு பெண்ணிடம் ஈடுபாடு கொண்டு அவளுடன் பிசினஸ் செய்ய பிராக்டிக்கலான திட்டங்கள் வகுத்து அடுத்தகட்டத்தை எப்படி நகர்த்துவது என்கிற நேரத்தில்தான் அக்காள்கள் நான்கு பேரும் சின்னதாய் மோசடி செய்து ஊருக்குத் திரும்ப வைக்கிறார்கள்.
அரதப் பழசில் ஒண்ணு ரெண்டு மூணு என்று சொல்லாமல் சட்டென்று ஒரு அத்தியாயமாய் திரும்புகிற திரைக்கதையை நாம் இங்கே பார்க்க முடியும்.
இன்றைய நவீன மனிதனின் உயிர் ஆதாரங்களாய் இருக்கும் வங்கிக் கார்டுகளையும் பாஸ்போர்ட்டையும் குழந்தை போல பிடுங்கி வைத்துக் கொள்கிறார்.
செப் என்ற அடுத்த நிமிடம் அந்தப் பெண் காணாமல் போய் பெரும் சச்சரவு உண்டாகி அபவாதப் பேச்சு கேட்டு வந்த இருவரும் தங்களுடைய பிடிவாதத்தில் நிற்கிறார்கள்.
லண்டனுக்குச் சென்று தனது காதலியுடன் ரெஸ்டாரன்ட் நடத்த விரும்புகிற பைசல் அப்பனின் அஞ்சு நட்சத்திரச் சோற்றுக்கடை கனவை ஊத்தி மூடி இரவோடிரவாக வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறான்.
என்னைப் போலவே அவனுக்கும் சிரிப்புண்டு அழுகையுண்டு வலியுண்டு வாழ்க்கையுண்டு என்கிற படிப்பினை இருந்திருந்தால் யாரால் இந்தப் பிளவை உண்டாக்கியிருக்க முடியும்.
பைசல் எடுபிடி வேலை செய்து எச்சில் பிளேட்டை எடுத்து மேஜையைத் துடைத்து லோக்கல் பரோட்டோ போட்டு கேஷில் உட்கார்ந்தாலும் தாத்தாவிடம் பிணக்கு இல்லை.
நான் அவனது அப்பாவாயிருக்க வேண்டிய நேரத்தில் கற்றுக்கொள்ளும் வேட்கையில் ஊர் சுற்றிக்கொண்டிருந்து விட்டேன் என்று கரீம் பாய் தனது தலைமுறையைத் தெளிவுபடுத்துவது படத்தை வேறு தரத்துக்குக் கொண்டு செல்லுகிறது.
உடனடியாய் பைசலின் வெளிநாட்டுக் காதலி ஸ்கிப் ஆவதும் சஹானாவைச் சந்திக்க நேர்ந்து அவளுக்கு நடக்கவிருக்கிற நிச்சயதார்த்தம் பற்றி அறிவதும் ஒரே மூச்சில் நடந்து தாத்தா தனது அந்தக் காலத்துக் காதலைப் பற்றி சொல்லும் போது புகழ் பெற்ற அந்த வரிகள் தாத்தாவினால் சொல்லப்படுகின்றன.
உஸ்தாத் ஹோட்டல் கடனில் இருக்க வங்கி ஆட்கள் அந்த இடத்தை அபகரித்து யாருக்குத் தாரை வார்க்க சதி செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதறிந்து பைசல் முன்னிற்க உஸ்தாத் ஹோட்டல் தடைகளை எல்லாம் மீறி புது வடிவம் கொள்கிறது.
ஏற்கெனவே அவர் அவ்வப்போது அந்தப் பணத்தை மதுரைக்கு அனுப்பும் வழக்கம் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும் அதற்கான காரணம் பற்றி திரைக்கதை சொல்லாமல் நழுவியிருக்கும்.
உதாரணமாக ஒளிப்பதிவு ஒரு கலாசாரத்தின் வர்ணங்களை ஒரு பிராந்தியத்தின் ஆத்மாவைக் கொண்டு வந்திருந்தது என்று சொல்ல வேண்டும்.
முஸ்லிம் இன மக்களின் கதைகளை கேரள சினிமா முன்னமே சொல்லியிருந்த போதும் அனைவரும் கவனம் கொள்ளும் விதமாய் வந்த படம் இதுவென்று சொல்ல வேண்டும்.
பயணமும் அலைச்சலும் தொழுகையும் பரவசமுமாய் நீள்கிற நாள்களில் இன்று ஒரு மசூதியில் எத்தனையோ துறவிகளுக்கிடையே அவரும் உட்கார்ந்து பிரியாணியைச் சுவைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.
ஒரு ராட்ஷச லாரியோ அல்லது ஒரு மீன் பாடி வண்டியோ சாலைகளின் வழியாக ஒரு ஊரிலிருந்து இன்னொரு ஊருக்குச் செல்வதால் அது ட்ராவலிங் மூவியாக ஆகி விடாது என்பதை முதலில் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.
வழக்கம்போல எதையுமே தப்பாக புரிந்துகொண்டு சர்க்கஸ் காட்டுகிற அபத்தம் தப்பித் தவறி வரவில்லை என்பதற்காகதான் நான் இந்தப் படத்தை தேர்வு செய்தேன்.
சொல்லப் போனால் சக ஊழியர்கள் திருவனந்தபுரத்துக்குச் சென்று சேரும் ஹரி இந்தப் பொறியில் சிக்குவதற்கு தான் திட்டமிட்டு இந்த நாளில் பயணத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.
ஆட்டோவிலும் படகிலும் போலீஸ் வண்டியிலும் ஏன் மந்திரியின் காரில்கூட மூவருமாய் பயணித்து கோபாலனை அவரது வீட்டில் கொண்டு சேர்ப்பதுதான் படத்தின் முழுமையான கதை.
மேலும் சரியாய் சொல்லி முடிப்பது என்றால் அவன் இயந்திரமாய் இருப்பதில் இருந்து நழுவி இப்போதுதான் மனிதனாக பழகிக்கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறான்.
பின்னொரு காலத்தில் கணவன் மனைவியாக நாங்கள் அங்கேயே வாழ்ந்தோம் என்கிற அவர் அதற்குப் பின்னர் அவளது விருப்பத்தின் பேரில் கட்சி அலுவலகத்துக்காக கொடுத்துவிட்டோம் என்கிறார்.
போலீஸாரின் அடக்குமுறையில் சிக்கி பலமாய் அடிபட்டதால்தான் தனது மனைவி இப்போதும் உடல் நலமில்லாதவளாய் ஆகிப் போனாள் என்கிற விவரத்தையும் சொல்கிறார்.
கோபாலன் நிலைகுலைந்தாலும் பொறுமையாய் உள்ளே சென்று எடுத்து வந்த செங்கொடியை தனது மனைவியின் சடலத்துக்கு போர்த்தும்போது அந்தத் தம்பதிகள் வாழ்ந்த பொதுவாழ்க்கை நமக்கு முழுவதுமாய் புரிகிறது.
அவர்களின் ரத்தத்தைப் பிழிந்து கொண்டு வளமை பெற்ற மண்ணில் தான் கண்ணியம் காக்கிற ஹரியைப் போன்ற தன்னலவாதிகள் தூசு படாத இடத்தில் தன்னை மறைத்துக்கொண்டு அல்டாப்பு காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அவள் கை கழுவுவதற்கு எழுந்துபோன பிறகு அவளைப் போலவே வெகு ரசமாய் சாப்பிட்ட விரல்களை வாய்க்குள் நுழைத்து இழுத்து உணவின் சுவையை அனுபவிக்கிறான்.
வேறென்ன இந்த நேரத்தில் இது எதுவுமே கிடைக்காமல் உலர்ந்து போன வயிற்றுடன் தூக்கம் வராமல் எத்தனை பேர் புரண்டு கொண்டிருக்கிறார்களோ?
சொல்வதெனில் கதை நகர்ந்துகொண்டிருக்கிற பல இடங்களில் உறுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தவிர்த்து அவருக்கு அங்கு வேறு வேலைகூட இல்லை.
ஒரு கதையை மட்டுமே எடுத்துச் செல்லும் இந்தப் படத்தில் நடிக்க ஃபஹத்தைத் தவிர வேறு யாரும் நடித்திருப்பார்களா தெரியவில்லை நடித்திருந்தாலும் அது இந்த மாதிரி வந்திருக்காது.
சொன்ன அத்தனை பேரும் சொல்லாமல் விட்ட அத்தனை பேரும் ஒரு நல்ல படத்தின் அங்கமாயிருந்தனர் திணிக்கப்பட்டு பிதுங்காதவர்களாயிருந்தனர் என்பதே முக்கியம்.
மலையாளப் படங்களை பற்றின அறிமுகத்துடன் ஆரம்பித்த மலையாள கிளாசிக் தொடரின் முதல் கட்டுரையில் ஒரு வீழ்ச்சியில் இருந்து தான் தற்போதைய மலையாள சினிமா எழுந்ததாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும்.
ஒவ்வொரு கதையும் தனக்கான வர்ணத்தை ஒளியை சத்தத்தை தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டு முழுமை பெற்றிருக்கிறது என்பதை இம்முறை பார்த்தபோதும் அதன் தளர்ந்து போகாத வீரியத்தின் மூலம் அறிய முடிந்தது.
ஆனால் அவர்கள் இருவரும் தங்களை புடைப்படம் எடுத்துக்கொள்ள ஒரு போட்டோ ஸ்டூடியோவுக்கு புறப்படும்போது அதில் ஒரு பொறி இருக்கப்போவது நமக்குத் தெரியும்.
ஏனெனில் பெண்ணைப் பற்றின விநோதக் கருத்துகள் கொண்ட நோய் சமூகத்தின் எதிர் விளைவுகளுக்கு பெண்கள் அச்சம் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
சமூகம் என்பது நான்கு பேரானால் அந்த நான்கு பேர்களுக்கும் பெயர்களை வைத்துவிட்டு படத்தின் முக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்கு வைக்காமல் விடுகிறார்கள்.
ஒருநாள் பிரசவத்துக்குக் கிளம்பிப் போன குள்ளனும் மனைவியும் எங்கே என்பதைக்கூட யாரும் மறந்திருக்கும்போது குள்ளன் கைக்குழந்தையுடன் இறங்குகிறான் மனைவியின் சடலமும் வந்திருக்கிறது.
பழக்கமிருந்த ஒரு பெண்ணை எடுத்துக்கொள்ள அமைகிற சந்தர்ப்பத்தை உதறி வருவது உட்பட அவளது குரல் அவனை வழி நடத்திக் காப்பாற்றியவாறு இருக்கிறது.
சேதுலட்சுமியில் ஒரு கிராமம் இஷாவில் ஒரு வீடு கௌரியில் ஒரு மலைப் பிரதேசம் குள்ளனின் மனைவியில் ஒரு குடியிருப்பு ஆமியில் ஒரு இரவு.
சேதுலட்சுமியில் சேதுவாய் நடித்த குழந்தை அவளது நண்பனாய் செய்த அந்த சோட்டா பையனில் இருந்து ஆரம்பித்து துல்கர் பகத் வரை சிறு நெருடலும் இல்லை.
துவங்கும்போது இருந்த அதிர்ச்சியை மெல்ல வடிகட்டியவாறு வந்து மெல்ல மக்களை சந்தோஷப்படுத்தியது ஒருவிதமான வியாபார யுக்தியாக இருந்திருக்கக் கூடும்.
குழந்தைகள் கிழிக்கப்படுகிற இந்த கொடிய காலத்தில் சேதுவை நினைத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டியது ஒருவிதமான தொந்தரவாய் நம்மைச் சூழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று படுகிறது.
கவனித்துப் பார்த்தால் இந்தமாதிரிக் கதையை இந்தமாதிரிதான் சொல்ல வேண்டும் என்ற இலக்கணங்களை அவர் ஊதித் தள்ளிவிட்டுச் செல்வதை அறிய முடியும்.
மஞ்சில் விரிஞ்ச பூக்கள் ஓடும் தியேட்டரில் லால் வில்லத்தனம் பண்ணிக் கொண்டிருக்கிற காட்சியில் பிரசவ வலி வந்து தூக்கிச் செல்லப்படுகிற ஒரு பெண்மணிக்கு மகனாய்ப் பிறந்தவன் முறையே படிக்காமல் கற்பனைகளிலிருந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்து இறுதியாய் எர்ணாகுளத்தில் ஒரு அப்பார்ட்மென்டுக்கு கார் டேக்கராக வந்து சேர்கிறான் என்பதில் கதை தொடங்குகிறது.
நான்கு பேர் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் சவுகரியமாய் வாழ்கிறார்கள் என்றால் நானூறு பேர் பூச்சிகளாக வாயைப் பொத்திக்கொண்டிருக்கும் இடம் தெரியாமல் வாழவேண்டும்.
ரோட்டுக்கடையில் நான்கு இட்லிக்குப் பட்ஜெட் பார்த்துக் கொண்டிருக்கக்கூடிய ஒருத்தனுக்கு முன்னால் யாராவது பீட்சா பர்கர் சாப்பிடுவார்கள் ஐஸ்க்ரீம் சூப்புவார்கள்.
உலகத்தை கண்ணியமாயிருக்கச் சொல்லி எவ்வளவு தீவிரமாக உபதேசித்தாலும் மறைவில் ஒரு பகை கொந்தளிப்பதை யாவருமே ஓரளவாவது அறிவோம்.
பிறகு அவிழ்த்துவிட்டு அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டு இலக்கிய வரிகளில் தனக்கு கேன்சர் இருப்பதையும் தான் தினமும் இறந்து கொண்டிருப்பதையும் சொல்கிறாள்.
வக்கிரங்களை கொட்டித் தீர்ப்பது என்பதை நாம் பல்வேறு முனைகளில் பல்வேறு டிசைன்களில் செய்துகொண்டிருப்பதுதான் ஆனாலும் அந்த வேலையைச் செய்கிறவன் எப்படிக் கலைஞனாக முடியும்.
படம் தொடங்கும்போது அம்பில் வில்லைப் பூட்டி பட்ஷியை அடிக்கத் தயாராயிருக்கும் அர்ச்சுனனாகக்கூட நடித்திருக்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
நத்தோலி சிறிய மீன் தானா என்று அவர் கேட்கிற கேள்வி எல்லா எளிய மனிதர்களும் தங்களுக்குள் கேட்டுக் கொள்ளக்கூடிய ஒரு கேள்வி தானாய் இருக்கும்.
அத்தனை கதாபாத்திரங்களிலும் தப்பித் தவறி எங்கேனும் ஏதாவது புனிதப் பூந்தொட்டியை வைக்காமல் நடுநிலைத் தன்மையைப் பேணியிருக்கிறார்கள்.
மார்க்கெட்டிலிருந்து கமலி ஆட்டோவில் வந்து சேர்ந்து பொருள்களை இறக்கிக்கொண்டு எவ்வளவு என்று கேட்க ஆட்டோக்காரர் நாற்பது ரூபாய் என்பார்.
பல்வேறு வெளிக் காரியங்களை தொட்டுக் கொள்வதாலோ கலை இலக்கியம் இன்னபிற விஷயங்களில் கீச்சிடுவதாலோ நமக்கு எல்லாம் தெரியும் என்றில்லை.
நடுரோட்டில் ஒருவன் கத்தியால் கிழிக்கப்பட்டு தெருவில் கிடந்து சாவதைப் பார்க்க நேர்ந்து அதைப் பற்றித் தெரிய வேண்டும் என்றால் போலீஸ் எழுதின கதை வசனத்தை எடுத்துக்கொண்டு அதை உண்மையாக்குகிற நாடகத்துக்குப் பாடுபடுவோம்.
நாம் வியர்வையைக் கரைப்பது யாருக்கென்று தெரியாமல் போவதைப்போல குருதி கொட்டி மடிந்து போவதிலும் அவர்களுக்குத் தெரியாத உண்மைகள் பதுங்கியே இருக்கின்றன.
அவன் தன்னோடு படிக்கிற பெண் மீது காதல் கொண்டிருப்பதும் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணியை அவள் அறியாமல் இருக்கும்போது வெறிப்பதும் அவனது வயதில் இயல்பாய் வந்து போகிற சம்பவங்கள்தான்.
ஆனால் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே ஒருவனை நடுரோட்டில் வெட்டி வீழ்த்திவிட்டுப் போகிறார்கள் என்பது ஒரு திடுக்கிடலல்லவா?
மனைவியும் மகளும் கோவிலுக்குப் போகிற இடைவெளியில் ஸ்டீவ் அவர்களிடம் பிடிபட்டுவிட அவனையும் ஏற்றிக்கொண்டு ஹரியும் நண்பர்களும் புறப்படுகிறார்கள்.
முதலில் ரோட்டில் வெட்டப்பட்ட ஆளின் அண்ணன் பிரதாப் அவனது காரியத்தை தனது கூட்டத்தாருடன் வெகு அமைதியாய் நடத்தும்போது அவனிடம் ஸ்டீவ் ஹரி எங்கே என்று கேட்கத்தான் செய்கிறான்.
அப்படி இப்படி அவனை சமாதானம் செய்ய முயல்கிற அப்பா எல்லாவற்றையும் கண்டும் காணாமல் இருக்கப் பழகிவிட்டேன் மாற்றிக் கொள்ள வழியில்லை என்றெல்லாம் சொல்லிப் பார்க்கிறார்.
ஹரியின் மனைவி அஞ்சலியைப் பார்த்து ஹரியின் மொபைல் பர்ஸ் போன்றவற்றை ஒப்படைத்து உன் புருஷன் உயிரோடு இல்லை என்பதைச் சொல்கிறான்.
சந்தோஷ் ஏச்சிகானமும் கீது மோகன்தாசும் அஜித்குமாரும் ராஜீவ் ரவியும் அப்படி ஒரு நல்ல சினிமா வர சிரத்தை கொண்டு எழுதியிருக்கிறார்கள்.
இந்த எளிய கதை மொழியைத்தான் நல்ல திரைக்கதை என்று என்னைப் பொறுத்தவரை நான் எந்த லிஸ்டிலும் சேர்க்கத் தயார் என்பதைச் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.
முக்கியமாய் காட்பாதர் வகைத் திரைப்படங்களில் சொல்ல வந்ததெல்லாம் தவறியது என்றும் இந்தப் படத்தில்தான் அது துலங்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் உறுதி.
அகானா கிருஷ்ணா தனது முட்டைக் கண்களுடன் தனது காதலனை சீர் திருத்துவதிலேயே இருப்பதுகூட நமக்கு நடப்பதுபோலவே தோன்றுவதற்குக் காரணம் அவருடைய எளிமையான உடல்மொழிதான்.
அப்புறம் இப்படத்தில் ஓரிரு காட்சிகள் வந்தாலுமே திருவனந்தபுர கொச்சையில் ரெண்டு வார்த்தைகள் பேசி குறுக்கு மறுக்காய் நடந்த அபிஜா சிவகலா.
வெட்டி சாகடிக்கப்பட்ட தம்பியின் காரியத்தில் தனது ஆட்களுடன் இருக்கிற அந்த மிக சிறியக் காட்சி ஒரு காவியம்போல நினைவில் நிற்பதற்கு விநாயகன் காரணம்.
அவர் மேலும் படங்கள் செய்தவாறு இருக்கிறார் என்பது சினிமா மீதே நாம் நம்பிக்கை கொள்ளவேண்டிய விஷயமாக இருக்கிறது என்று சொன்னால் போதும்.
இனிவரும் காலங்களில் ஐம்பது வருட ரைம்சை ஒப்பிக்காத இந்த மாதிரிப் படங்கள் பெருகும் வேளையில் ராஜீவ் ரவி நன்றியோடு நினைவு கூரப்படுவார்.
ஏறக்குறைய குளிர் சாதனப் பெட்டிக்குள் வைத்த ஆப்பிள்களைப்போல அடக்க ஒடுக்கமாய் இருக்கும்வரை நமது பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்படுகிறது.
இதெல்லாம் இந்தப் படத்தில் இல்லையென்றாலும் சமூகத்தை உள்வாங்க எண்ணமில்லாமல் முற்றிலும் வேறு சிந்தனைகள் உள்ளவனாய் இருக்கிறான் ராகவன்.
அந்த நேரத்தில் பிழைப்புக்கு ஒரு வழியாக ராமமூர்த்தி என்கிறவருக்கு வாழ்க்கை வரலாறு எழுதிக்கொடுக்கிற ஒரு வாய்ப்பு வருகிறது.
இதற்கிடையே வேறு கம்பெனி பெண் ஒருத்தி ராகவனின் படைப்புக்காக வளையமிடவே... ராகவனை வேறு தனிமையான ஓர் இடத்துக்கு மாற்றி எழுத வற்புறுத்துகிறாள்.
அஞ்சலியை எல்லா தரப்பும் நெருக்கடிக்குள்ளாக்கும்போது அவளைக் கல்யாணம் செய்யப்போகிற சாக்கோ சொன்னபடி என்ன நடந்தாலும் பரவாயில்லை விட்டுத் தள்ளி விடலாம் என்கிற மனநிலைக்கு வருகிறாள்.
அவள் நடுக்கத்துடன் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க அவன் தனது முதுகுக்குப் பின்னால் மறைத்துப் பிடித்திருந்த இரும்புக் குழாயை அவளது தலைக்கு வீசுகிறான்.
ராகவன் தனக்கு என்பதாய் ஓர் உலகை சிருஷ்டித்துக் கொண்டிருந்ததையும் அவன் நம்மைப் போன்றவர்களிடமிருந்து விலகி அந்நியப்பட்டிருந்ததையும் யாரும் அறியவில்லை.
ஜெயிலுக்கு வெளியே தனக்குச் சென்றுசேர ஓர் இடமில்லை என்ற எண்ணம் கொண்டிருந்த அவனிடம் நான் இருக்கிறேன் என்கிற ஆறுதலைக் கொடுத்தவள் அஞ்சலி.
அவன் பயந்துகொண்டே வாழ்வது ஒரு வாழ்வல்ல என்றும் சுதந்திரத்துக்கு எதிராக வழி மறிப்பவைகளை அப்புறப்படுத்த வேண்டும் என்றும் ஒரு நியதியைக் கொண்டிருக்கிறான்.
அடுத்ததாய் அவன் வேலை செய்த இடத்தில் அஞ்சலியைப் போலவே அந்த மார்வாடிப் பெண் கனவுகளை விதைத்து அப்புறம் தன் காரியமே பொன் காரியம் என்று கழட்டி விட்டிருக்க வேண்டும்.
எழுது என்று அழிச்சாட்டியமாய் அவருக்குப் பின்னால் நிற்கிற அஞ்சலியை உள்வாங்கியவாறு ஒரு சொல்லும் சொல்லாமல் தனக்குள் திமிறுகிற அந்த உணர்சிகளைப் பார்க்க வேண்டும்.
முற்றிலும் ஆழத்தில் நம்மைச் சூழும் இளம் கருமையில் பூடகமும் நுட்பமும் கொண்ட ஒரு சித்திரம் தெளிந்து வந்ததைப் பிரமிக்கிறேன்.
ஆனால் வயிற்றுப் பசியைப் போலவே சனங்களைத் துரத்துகிற வல்லமை காமத்துக்கு இருக்கிறது என்பதும் பல காரணங்களால் பாலியல் வறட்சி ஒரு சாபக்கேடாக உயர்ந்து வருகிறது என்பதும் கண்கூடு.
எல்லாம் இருந்தாலும் காமத்தைப் புறக்கடை பக்கம் ஒளித்து வைத்துவிட்டு வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்து அதைக் காறித் துப்புகிற நமது இரட்டை வாழ்வு நம்மை மேலும் நெருக்கடிகளுக்குள் தள்ளியவாறு இருக்கிறது.
அந்தியில் கொஞ்சம் பேர் தனியாகவும் மற்றவருடனும் அமைதியாகவும் முணுமுணுத்தவாறும் காத்திருந்து டிக்கெட் வாங்கிப் படம் பார்த்து அமைதியாகக் கலைந்து போகின்றனர்.
நடுத்தர வயசு ஆட்களும் கிழவர்களும் வந்துபோகிற அந்த இடத்தில் நிலவுகிற இயலாமையைக் கொண்டு வந்தது இப்படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பு.
சினிமா எங்கோ ஆகாயத்தின் வழியாக மக்கள் பார்க்கிற இடத்துக்கு வந்து சேருகிற காலத்தில் புரொஜக்டர் வைத்துப் படம் ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்.
இந்தமாதிரி காலத்தில் அவர் ஒவ்வொரு வார லாப நஷ்டக் கணக்குகளில் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டில் உள்ள நகைகளையெல்லாம் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
ஒரு மகள் ஓடிப்போனதற்கும் வீட்டில் வெறுமை சூழ்ந்ததற்கும் தனது புருஷன் செய்கிற பாவப் பணிகளே காரணம் என்று நம்புகிற அவருடைய மனைவி அவரைத் தொடவும்கூட விடுவதில்லை.
வாழ்க்கை ஒரு பழக்கமாகப் படிந்துவிட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்... பதினைந்து வருடம் அந்த டாக்கீஸ் அவர்களுடைய வாழ்வாகவே மாறிவிட்டது.
ஊரையே அடித்துப்போடுகிற பலம் கொண்ட அவருக்கு பூஞ்சையாய் ஒரு மனைவி இருந்து அவள் அவரை ஆண்டு கொண்டிருந்ததை ஊரே வியந்தவாறு இருந்திருக்கிறது.
அது சினிமாவில் நடிப்பது புரோக்கரிடம் போட்டோ கொடுத்து அவனுடன் சென்று ஆட்களைப் பார்த்தால் அவளை டவல் கட்டிக்கொண்டு குளிக்கச் சொல்கிறார்கள்.
டைட்டிலுக்கு அப்புறம் கதை துவங்கும்போது யாக்கூப் டாக்கீஸை ஒரு சர்ச்சுக்கு எழுதி வைத்துவிட்டு குய்யாலியை விட்டு வெளியேற ஒரு பேருந்தில் ஏறுகிறார்.
ஒரு நடனக் குழுவில் இணைந்து தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அதன் தலைமைப் பெண்ணிடம் கெஞ்சிக் கொஞ்சம் ஆசுவாசம் அடைகிற நேரத்தில் நள்ளிரவில் வீட்டின் எதிரே பையன்கள் வந்து கூச்சல் போடுகிறார்கள்.
ஆன்சி டாக்கீஸில் இருந்து சர்ச்சாய் மாறின அந்த இடத்தில் பாதரைக் கண்டு பேசி எங்களுக்கெல்லாம் வாழ்க்கை கிடையாதா என்றுமேகூட கேட்டுவிட்டு இனி இந்த ஊருக்கு நான் வரமாட்டேன் என்று கிளம்பியிருந்தாள்.
யாக்கூப் ஒரு கட்டத்தில் ஒருத்தரிடம் நரகத்துக்குப் போகிறேன் என்று பொருமிவிட்டு பேருந்தை விட்டு இறங்கும்போது அங்கே சேகுவாரா பேனர் ஒன்று பிரேமில் தெரியும்.
நீங்கள் போகும் வழியெல்லாம் உங்களை இரண்டு விழிகள் வியப்பாகப் பார்த்திருக்கின்றன விருப்பத்துடன் பருகிக்கொண்டிருக்கின்றன பார்வை கொண்டு வருடிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்தால் ஒரு தன்னம்பிக்கை வரும்.
கொஞ்சம் வயசுப் பையன்கள் கொஞ்சமும் வெட்கமின்றி தங்களின் ஆர்வக்கோளாறுகளில் செல்வதை மிகவுமே தள்ளி நின்று முதிர்ச்சியுடன் பேசுகிறது படம்.
அதேநேரம் கவனிக்க வேண்டியது என்னவெனில் அந்த உலகத்தைத் தாண்டி வெளியே நின்று நாங்கள் சொல்வது என்னவென்றால் என்று ஒருபோதும் போதிக்க முற்படவில்லை.
அந்தப் பெண் நான்கு பையன்கள் அவளைச் சுற்றி வந்து நெஞ்சிடித்துக் கொண்டிருந்தபோது அந்தப் பெட்டிக் கடையில் இருந்த தின்பண்டங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள்.
குடித்துவிட்டு வகுப்பிலிருந்து விட்ட மூவரையும்கூட மிகவும் அணைத்துக் கொள்கிற மாதிரி வகுப்பைவிட்டு வெளியேறச் செய்யமுடிகிறது அவளால்.
அவளுக்கு அவனைப் பிடிக்கிறது என்பதுகூட பார்வையாளர் அடையும் பரவசம் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள் அவர்கள் பிரிவதற்கு முன்னால் கல்லூரியில் ஒரு பெரிய ஈவென்ட்டைத் தொடர்ந்து நடக்க வைத்து மலர் பேசுகிற கண்களுடன் தனது முறைப் பையனுடன் ஊருக்குக் கிளம்பிப் போகிறாள்.
இது உலகளாவிய உண்மை என்றில்லாத போதும் ஓர் ஆணுக்குப் பெண்ணை ஒரு பெண்ணுக்கு ஆணை உள்வாங்குகிற சிறிய திறப்பையாவது உண்டாக்குகிறது.
நேரடியாய் முதலிரவில் சந்தித்து மண வாழ்வைத் தொடங்குகிறவர்கள் இல்லையா என்றால் பல கோதாக்களில் இறங்க முடியாத இயலாமையின் விழுப் புண்களையாவது அவர்கள் பெற்றிருப்பார்கள்.
வேறு ஒரு கேக்கை வாங்கிக்கொண்டு செல்கிற செலினின் பார்வை ஜார்ஜின் மீது நின்றதை அவன் கவனிக்கும்போது நகர்ந்து கொண்டதைப் பார்த்திருக்கிறோம்.
சர்ச்சில் பாட்டு பாடிப் பின்னாலே வருவானே அவனும் வருகிறான் என்று அக்கறையாய் ஈடுபட்டு வருகிற பையன்களை விமர்சனம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தவள்.
தாமதிக்காமல் நண்பர்களைக் கலந்துகொண்டு ஒரு ப்ரொபோசலுடன் நான் உன் வீட்டுக்கு வரலாமா என்று கேட்க செலினிடம் கேட்கிற ஒரு சூழல்தான் நீடித்திருந்தது.
அடிப்போங்கடி என்று ஒரு விரக்தி வராமல் முடியாதில்லையா நண்பர்கள் அதை ஒரு சம்பவமாகவே கருதவிடாமல் அவனை மீட்கும்போது நான் நிச்சயம் செய்யப்பட்டவனுடன் தொடரவா என்று ஜார்ஜிடம் சம்மதம் கேட்கிறாள் செலின்.
அப்புறம் ஒன்றுமில்லை கொக்கயினும் தாழ்வு மனப்பான்மையும் மூளை சூடும் சிடுசிடுப்புமான அந்த மாப்பிள்ளையை அவள் உதற செலினின் மணப் பையனாகிறான் ஜார்ஜ்.
கணம் தோறும் மூச்சுவிடாமல் பல்வேறு முகங்களின் முணுமுணுப்பு போன்ற உரையாடல்களுடன் சம்பந்தமில்லாத அல்லது புழக்கத்தில் இல்லாத ஷாட்டுகளுடன் நம்முடன் உறவு கொண்டவாறு இருக்கிறது படம்.
மலையாள சினிமா பற்றின இந்தத் தொடரில் இன்றைய நல்ல சினிமாவுக்குத் தளம் வைத்த படங்களைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்றால் பிரேமம் அதற்கான முக்கிய இருக்கையை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
ஏற்கெனவே சொன்னதுபோல படம் பார்ப்பது ஒரு அனுபவமாய் உணரப்படும் என்பதால் மேலே நாம் விஸ்தரித்த ஒரு கதைகூட அர்த்தமற்றுப் போகும்.
இளமைப் பருவத்தின் வெகுளித்தனம் எல்லா கோணங்களிலும் வந்தது போலவே எல்லா ஆண்களுக்கும் பிடிக்கக்கூடிய முதிர்ச்சியுடன் உச்சரிப்புகளுடன் பார்வையுடன் சாய் பல்லவி இருந்தார்.
குட்டிக் குட்டி பிட்டுக்களின் இணைப்பில் ஒரு தொடர்ச்சி நகர்கிறது என்பதில் ஒருபோதும் அதன் ஆளுமையை மூடை வர்ணங்களை இழக்காத ஒளிப்பதிவு.
மாதா பிதா குரு தெய்வம் அப்படி எல்லாம் தானேடா சொல்லி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று காலேஜ் பியூனை அடிப்பதாகட்டும் பெட்ரோல் விலையை ஏற்றுவாயா நீ பாப் மார்லி டிஷர்ட் போட்டால் பிடிப்பாயா என்று செலினின் மாப்பிள்ளையைப் பின்னும்போதும் சரி.. பல திசைகளில் முகம் திருப்புகிற எழுத்து.
துவங்கும்போதே முழு மப்புடன் இருக்கிற ஒரு ஆட்டோ டிரைவர் மீன் கறி தக்காளி வெங்காயம் போன்றவற்றை வாங்கிக்கொண்டு தனிமையில் இருக்கிற ஒரு வீட்டுக்குள் அவற்றைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறான்.
ஒரு சீரியல் நடிகையைக் கட்டி அவளின் மீது சந்தேகப்பட்டு அது அடிதடி கலகமாகி இறுதியில் வீடு கார் பணம் எல்லாம் ஒழிந்து குடிகாரனாகி இப்போது ஆட்டோ ஓட்டிக் கொண்டிருப்பதை பிற்பாடு அவன் சொல்லுகிறான்.
இவர்கள் குரூப்பில் அதி முக்கியமான ப்ளேபாயாக இருந்து இன்று கிறிஸ்துவ பாதிரியாய் இருக்கிற சேவியர் அவளுக்கு இந்தப் பார்ட்டியை சொல்லி இருக்கிறான்.
ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு ஒருவர் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு அம்பது வருஷம் வாழ்வதெல்லாம் கொடுமை என்று நினைக்கிறேன்.
நகைகளை விற்று உலகம் சுற்றுவதா என்று வாயில் அடித்துக் கொள்கிற சுஹாரா ஒரு கட்டத்தில் அப்படியே தனது வளையல்களைக் கழற்றி பென்னியின் மனைவிக்கு கொடுக்கிறாள்.
குடி உடல் நலத்துக்கு தீங்கு என்று வருகிற பிட்டை அகற்றவே முடியாமல் எல்லா காட்சிகளிலும் மக்கள் குடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள் புகைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
இஞ்ஜினீயரிங் ஸ்டூடன்ட்ஸ் அவர்களுடைய புராஜெக்டையும் இந்தப் பயணத்தில் இணைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது உபரி செய்தி.
எனினும் கிருஷ்ண தேவராயனின் அந்தக் கலைநகரம் வியப்பூட்டுவதாய் பரந்து விரிந்திருக்க அனைவரும் ஒருவகை கண்ணாமூச்சி ஆடுகிறார்கள்.
லவ்லியிடம் பொண்ணு பார்க்க வர்ற பையன் அப்படியே போவட்டும் நாம இப்படி கோவா போலாம் என்று அந்தப் பிரச்னையை அவர் முடித்து வைத்ததில் கோவாவை நோக்கிய பயணம் தொடங்குகிறது.
தியா அருகே அமருவதற்குப் பையன்கள் ஏற்பாடு செய்து கொடுத்ததில் அக்ஷய்க்குத் தியாவிடம் மனம் விட்டுப் பேசுவதற்கான ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறது.
ஒரு கட்டத்தில் தனது பயத்தையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு ஓர் அபாயமான சாகசத்தில் ஈடுபட்டு முடித்து அந்தப் பெருமிதத்தின் வளைவில் ஒரு சரியான ஆண் பிள்ளையாய் அவனால் ஐ லவ் யூ சொல்ல முடிகிறது.
கோவாவின் பெரிய பார்ட்டியில் இணைந்து கொள்வதாக ஒரு திட்டம் இருந்தது புது வருடம் பிறந்து வரப்போகிற டிசம்பர் முப்பத்தி ஒன்றாம் தேதி இரவு.
கௌதம் நான் கத்துவது பெற்ற தாய்க்குக்கூட அடுக்காது என்பதை தனது டீமுக்குச் சொல்லிவிட்டு தாடியை மழித்துவிட்டு தேவகியிடம் நான் இவ்வளவுதான் எனக்கு ஜேசுதாஸ்தான் என்பதை தெளிவுபடுத்தி விடுகிறான்.
அவர்கள் காதலிப்பது மரத்தைச் சுற்றி பாட்டு பாடுவது அல்லது வெளிநாட்டுத் தெருவில் காதலிக்கு முன்னால் சர்க்கஸ் செய்வது போன்றவற்றைத் தாண்டி காதலை எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியாமல் நண்பர்களிடம் கருத்துக் கேட்கிற காட்சிகள் எல்லாம் வருகின்றன.
முறைப்படி இதற்கு எதிரான ஒரு போராட்டம் கிளர்ந்து யாராவது தீக்குளிக்கவே வேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் ஒரு ரகசிய ஆசை வந்து விடுகிறது.
இது எல்லாவற்றையும்விட கதைகளை வைத்து விளையாடும் கேரளத்தில் அரை சிட்டிகை கதையை எடுத்துக்கொண்டு நான்கு கோடியில் படமெடுக்கிற துணிச்சல் ஒன்றிருந்தது பாருங்கள் அதைப் பாராட்டவே வேண்டும்.
இதுவரையில் நடந்தது இருக்கட்டும் கணேஷ் ராஜ் இதைக்காட்டிலும் மேலான ஒரு பாய்ச்சல் நிகழ்த்தக்கூடியவர் என்று நம்புகிறேன்.
நாலு பேர் பார்த்திருக்க அவமானகரமான ஒரு தோல்வியால் ஜிம்சனை சுளுக்கெடுக்காமல் காலில் செருப்புப் போடுவதில்லை என்று மகேஷ் சூளுரைக்கிறான் என்பதுதான் மகேஷிண்டே பிரதிகாரம் அடிப்படைக் கதை.
இதற்கு நடுவில் தவிர்க்க முடியாத குடும்பச் சூழலில் அவனது பால்ய காதலி வீட்டில் காட்டின மாப்பிள்ளையைக் கட்ட ஒப்புக்கொண்டு மகேஷைக் கைவிட்டிருக்கிறாள்.
அப்படித்தான் மகேஷின் பால்ய சகி சௌமியா குடும்பத்தார் கேட்ட நிமிடமே கொஞ்சம் கண்ணீரை விட்டுவிட்டுத் தப்பிக்க முடிவெடுக்கிறாள்.
அந்த அநீதியை எதிர்கொள்ள ஆகாமல் அல்லது முடித்து வைக்கத் தெம்பில்லாமல் அப்படியே அமுங்கிப் போகிறவர்கள்தானே பெரும்பான்மையினரும்?
படத்தின் இரண்டாம் பகுதியின் தொடக்கமே ஒரு ஹோட்டலில் புரோட்டா சாப்பிடுகிற ஒரு குங்பூ மாஸ்டரிடம் சோனியான ஒருத்தன் தனக்கு வித்தை கற்றுக் கொடுக்கமுடியுமா என்று கேட்பதுதான்.
பின்னர் மாஸ்டரின் கிளாஸில் தப்பும் தவறுமாய் அடவுகள் செய்யும்போது நாம் அந்த வரிசையில் மகேஷும் இருக்கிறான் என்பதைப் பார்க்கிறோம்.
ஆனால் படத்தின் தொடக்கத்தில் மகேஷின் அப்பா காணாமல்போய் பின்னர் தோட்டத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காட்சி மற்றும் அவரது அப்பா மன நோயாளியா என்று தொடர்கிற காட்சிகளில் பிற்பகுதிக்கான விதைகள் இருக்கின்றன.
மகேஷ் தன் கஷ்டங்களை முழுங்கிக்கொண்டு நாள்களை ஓட்டும்போது துபாயிலிருந்து வேலை இழந்த பலரும் திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்கிற செய்தியைப் பார்க்கிறான் மகேஷ்.
ஆனால் தனது டார்க் ரூமில் டெவலப் செய்த பிளாக் அண்டு ஒய்ட் போட்டோவைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிற அப்பாவைப் பார்க்கிறான் மகேஷ்.
அது ஒரு தருணம் அப்படிக் கிடைத்துவிட்ட ஒரு புன்னகை அந்தப் படம் ஒரு வார இதழின் அட்டைப் படத்தில் வெளியாகி அவளை சந்தோஷப்படுத்துகிறது.
அந்தச் சாவில் ஜிம்சி ஜிம்சனின் கண்களுக்குத் தட்டுப்படாமல் மகேஷை ஒதுக்கிக்கொண்டு சென்று பேசும்போது மோதல் வேண்டாம் என்கிறாள்.
மகேஷ் நான் இப்போ குங்பூ எல்லாம் முடித்திருக்கிறேன் என்று லைட்டாகச் சொல்லும்போது அதெல்லாம் ஒரு காமெடி இல்லையா என்று கேட்கிறாள் அவள்.
வெற்றி பெற்ற கையுடன் காலில் புது செருப்பை மாட்டிக்கொண்டு மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கிற ஜிம்சனிடம் நானும் உனது தங்கையும் காதலிக்கிறோம் நான் இவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள நினைக்கிறேன் என்ன சொல்கிறாய்... என்று கேட்கும்போது ஒரு வித பாடுமில்லாமல் படம் முடிகிறது.
திரைக்கதை பற்றி ஏற்கெனவே சொல்லியாயிற்று எழுதின காட்சியை நமக்குக் கொண்டு சேர்க்கிற கடினமான வேலையில் அற்புதங்களைக் கலக்குகிறார்.
தட்டு நிறைய பலாப்பழத்தை வைத்துக்கொண்டு தின்னுகிற அந்தப் பெண்ணிடம் ஒரு கரம் நீளும்போதுதான் அந்த வீட்டில் மூதாட்டி ஒருத்தி இருக்கிறாள் என்பதை அறிகிறோம்.
எப்போதுமே ஒருமாதிரியான சந்தேகமாகவே காணப்படுகிற சௌமியா இறுதியாக மணமகனுடன் கை கழுவ வரும் இடத்தில் மகேஷ் நின்றிருக்கிற இடம் அந்த முறை எல்லாமே நம்மைவிட மலையாளிகளுக்குப் பெரிய திடுக்கிடலாக இருந்திருக்கும்.
யோசித்துப் பார்த்தால் பஹத் இந்தப் படத்தில் ஒரு கதாபாத்திரமாக தனது வேலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாரேயோழிய நமக்கு முகம் கொடுக்கிற காட்சிகள் குறைவு.
சாவு வீட்டில் பசிக்குமோ என்று சௌமியாவுக்குப் பழங்களைக் கொண்டுவந்து கொடுத்துவிட்டுப் பரபரக்கிற அந்தத் தோட்டத்துக் காட்சியில் காதல் கொள்கிற சராசரிகளின் வேதனைகள் மொத்தத்தையும் எடுத்து வைத்து விடுகிறார்.
மற்றும் சௌபின் சாகிர் தனது பிரத்யேக மொழி பிரத்யேகப் பார்வை போட்டு முதலாளியின் பெண்ணைச் சுருட்டுவதல்லாமல் முதலாளியையே சுருட்டுவதும் வேறு ஒரு ஸ்டைலில் வந்திருக்கிறது.
சொல்லப்போனால் இயக்குநரேகூட சின்னத் தில்லாலங்கடிகள் போட்டு அதிகப் பிரசங்கித்தனம் காட்டிக்கொண்டிருந்தால் வேறு ஒரு பேரை வாங்கிக் கொண்டிருக்க முடியும்.
லால் கொஞ்சம் உணர்ச்சி வசப்பட்டதால் வேலை போயிற்று காதலி போனாள் ஜெயிலுக்குப் போனார் திரும்பி வந்து மறுபடியும் ரவுடி ஆனார் அப்பா குடிகாரனாகி அப்புறம் அவர் பிம்பாகவும் ஆனார்.
உலகம் எல்லாக் கோணங்களிலும் அனுபவிப்பதற்கான சுக சௌகர்யமான மலர்மஞ்சம்தான் என்று மல்லாந்து விட்டவர்களுக்குப் பல உண்மைகள் இல்லை.
அவர்களைத் தாண்டி அவர்களுடைய சொகுசுகளைத் தாண்டி அடித்து அமர்த்தப்பட்ட எத்தனையோ ஜீவன்களின் ரத்தத்திலும் வியர்வையிலும் இந்தப் பூமி எழுந்திருக்கிறது.
எல்லோருக்கும் பொதுவான சமத்துவத்தை ஓரளவில்கூட பொருட்படுத்தாமல் காலில் போட்டு மிதித்த துரோகங்களில் வெந்து தணிந்த மனித உயிர்களுக்குக் கணக்கில்லை.
இந்தப் படம் கேரளாவினுடையது மட்டுமே அல்ல நூறு நகரங்களைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு கம்மட்டிப்பாடம் ஒரு சௌகர்யமான நகரத்தின் கதையைத்தான் சொல்கிறது.
நட்பை காதலை வன்முறையைச் சொல்லவேண்டும் என்று மாரிலடித்துக்கொண்டு கற்பித்த சம்பவங்களை அடுக்குகிற போலிகள் சொல்லிவிட முடியாத கதை இது.
இந்தப் படத்தின் பாலனும் கங்காவும் ஒரு திரைக்கதைக்காரனின் மூளையில் உதித்து வந்து வணிக டிஸ்கோ ஆடுகிறவர்கள் அல்ல ஜேம்ஸ் பாண்டுகள் அல்ல நமது வசிப்பிடங்களின் மார்பிள் சௌகர்யங்களுக்குக் கீழே கொலை செய்யப்பட்டு புதைக்கப்பட்டவர்கள்.
ஏதோ நஷ்டங்களுக்குப் பின்னர் கிருஷ்ணனின் குடும்பம் தமது ஊரான கம்மட்டிப்பாடத்துக்கு வந்து சேரும்போது அவர்களை ஏந்திக்கொண்டு அவர்களுடன் இணைந்து விவசாயம் செய்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள் அந்த தலித் குடும்பத்தினர்.