ஞாலம் வறம் தீரப் பெய்ய குணக்கு ஏர்பு காலத்தில் தோன்றிய கொண்மூ போல் எம் முலை பாலொடு வீங்க தவ நெடிது ஆயினை புத்தேளிர் கோட்டம் வலம் செய்து இவனொடு புக்கவழி எல்லாம் கூறு கூறுவேன் மேயாயே போல வினவி வழிமுறை காயாமை வேண்டுவல் யான் அலைக்கு ஒரு கோல் தா நினக்கு அவள் யார் ஆகும் எல்லா வருந்தி யாம் நோய் கூர நுந்தையை என்றும் பருந்து எறிந்தற்று ஆகக் கொள்ளும் கொண்டாங்கே தொடியும் உகிரும் படை ஆக நுந்தை கடி உடை மார்பின் சிறுகண்ணும் உட்காள் வடுவும் குறித்தாங்கே செய்யும் விடு இனி அன்ன பிறவும் பெருமான் அவள் வயின் துன்னுதல் ஓம்பித் திறவது இல் முன்னி நீ ஐயம் இல்லாதவர் இல் ஒழிய எம் போலக் கையாறு உடையவர் இல் அல்லால் செல்லல் அமைந்தது இனி நின் தொழில் பெரு திரு நிலைஇய வீங்கு சோற்று அகல் மனை பொருந்து நோன் கதவு ஒற்றி புலம்பி யாம் உலமர இளையவர் தழூஉ ஆடும் எக்கர்வாய் வியன் தெருவின் விளையாட்டிக் கொண்டு வரற்கு எனச் சென்றாய் உளைவு இலை ஊட்டலென் தீம் பால் பெருகும் அளவு எல்லாம் நீட்டித்த காரணம் என் கேட்டீ பெரு மடல் பெண்ணை பிணர்த் தோட்டு பைங்குரும்பை குட வாய் கொடிப் பின்னல் வாங்கித் தளரும் பெரு மணி திண் தேர் குறுமக்கள் நாப்பண் அகல் நகர் மீள்தருவான் ஆக புரி ஞெகிழ்பு நீல நிரைப் போது உறு காற்கு உலைவன போல் சாலகத்து ஒல்கிய கண்ணர் உயர் சீர்த்தி ஆல் அமர் செல்வன் அணி சால் மகன் விழாக் கால்கோள் என்று ஊக்கி கதுமென நோக்கி திருந்து அடி நூபுரம் ஆர்ப்ப இயலி விருப்பினால் கண்ணும் நுதலும் கவுளும் கவவியார்க்கு ஒண்மை எதிரிய அம் கையும் தண் என செய்வன சிறப்பின் சிறப்புச் செய்து இவ் இரா எம்மொடு சேர்ந்து சென்றீவாயால் செம்மால் நலம் புதிது உண்டு உள்ளா நாண் இலி செய்த புலம்பு எலாம் தீர்க்குவேம் மன் என்று இரங்குபு வேற்று ஆனாத் தாயர் எதிர்கொள்ள மாற்றாத கள்வனால் தங்கியது அல்லால் கதியாதி ஒள் இழாய் யான் தீது இலேன் எள்ளலான் அம் மென் பணை தோள் நுமர் வேய்ந்த கண்ணியோடு எம் இல் வருதியோ எல்லா நீ தன் மெய்க் கண் அம் தீம் சொல் நல்லார் அணிந்த கலம் காட்டி முந்தை இருந்து மகன் செய்த நோய்த்தலை வெந்த புண் வேல் எறிந்தற்றால் வடுவொடு தந்தையும் வந்து நிலை உறு வளி தூக்கும் உயர் சினை மாவின் நறு வடி மாவடு ஆர் இற்றவை போல் அழியக் கரந்து யான் அரக்கவும் கை நில்லா வீங்கி சுரந்த என் மெல் முலைப் பால் பழுது ஆக நீ நல் வாயில் போத்தந்த பொழுதினான் எல்லா கடவுள் கடி நகர் தோறும் இவனை வலம் கொளீஇ வா எனச் சென்றாய் விலங்கினை ஈரம் இலாத இவன் தந்தை பெண்டிருள் யார் இல் தவிர்ந்தனை கூறு நீருள் அடை மறை ஆய் இதழ்ப் போது போல் கொண்ட குடை நிழல் தோன்றும் நின் செம்மலைக் காணூஉ இவன் மன்ற யான் நோவ உள்ளம் கொண்டு உள்ளா மகன் அல்லான் பெற்ற மகன் என்று அகல் நகர் வாயில் வரை இறந்து போத்தந்து தாயர் தெருவில் தவிர்ப்பத் தவிர்ந்தனன் மற்று அவர் தம் தம் கலங்களுள் கையுறை என்று இவற்கு ஒத்தவை ஆராய்ந்து அணிந்தார் பிறன் பெண்டிர் ஈத்தவை கொள்வான் ஆம் இஃது ஒத்தன் சீத்தை செறு தக்கான் மன்ற பெரிது சிறு பட்டி ஏதிலார் கை எம்மை எள்ளுபு நீ தொட்ட மோதிரம் யாவோ யாம் காண்கு அவற்றுள் நறா இதழ் கண்டன்ன செவ் விரற்கு ஏற்ப சுறா ஏறு எழுதிய மோதிரம் தொட்டாள் குறி அறிந்தேன் காமன் கொடி எழுதி என்றும் செறியாப் பரத்தை இவன் தந்தை மார்பில் பொறி ஒற்றிக் கொண்டு ஆள்வல் என்பது தன்னை அறீஇய செய்த வினை அன்னையோ இஃது ஒன்று முந்தைய கண்டும் எழுகல்லாத என் முன்னர் வெந்த புண் வேல் எறிந்தற்றா இஃது ஒன்று தந்தை இறைத் தொடி மற்று இவன் தன் கைக் கண் தந்தார் யார் எல்லாஅ இது இஃது ஒன்று என் ஒத்துக் காண்க பிறரும் இவற்கு என்னும் தன் நலம் பாடுவி தந்தாளா நின்னை இது தொடுக என்றவர் யார் அஞ்சாதி நீயும் தவறு இலை நின் கை இது தந்த பூ எழில் உண்கண் அவளும் தவறு இலள் வேனில் புனல் அன்ன நுந்தையை நோவார் யார் மேல் நின்றும் எள்ளி இது இவன் கைத் தந்தாள் தான் யாரோ என்று வினவிய நோய்ப்பாலேன் யானே தவறு உடையேன் ஞாயர் .