sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பெரியாசுவத்திரில தா டாக்டர் பாத்து ஆபிரசன் பண்ணமின்னா ஆபுரசன் பண்ணா சுத்தமா கண்ணு தெரியாம போயிடுமிண்ணு சொல்றாவ.
எங்க வளவில் அவிய பாட்டுக்கு நடந்திட்டுத் தா போவா இந்த உப்பளத்துச் சூடு தா அக்கினியாட்டமா கண்ணுக்கு ஆவுறதில்லே... என்று கூறுகிறாள் மருதாம்பா.
மீண்டும் மருதாம்பா பாத்தி மிதிக்கச் சென்று மலை வாயில் கதிரவன் சாயும் வரையிலும் அவள் வேலை செய்யும் வரையிலும் கண்ணுசாமி அந்தக் கொட்டடியில் பிரும்மமாக உட்கார்ந்திருக்கிறான்.
அவனுடைய கை வார் பலகைக் கம்பைப் பிடித்துப் பிடித்துக் காய்த்துக் கடினமாகி விட்ட கை அவள் மணிக்கட்டைப் பற்றி அந்த எலும்பு முழியை அழுத்துகிறது.
அவியளுக்கும் அஞ்சாறு வுள்ள தம்பாட்டளத்துல தம்பாட்டளம் தன் பட்டாளம் சிறு அளவில் தாமாகவே உப்பு உற்பத்தி செய்யும் சிறு தொழில் அளம் ஒண்ணும் கண்டு முதலாவுறதில்ல.
என்னாந்தாலும் அவிய ஆத்தா அநுபவிக்கிற சொத்து நா அவகரிச்சிற்ற... இருளில் ஒலிக்கும் மந்திரச் சொற்களைப் போல அவன் செவிகளில் விழுகின்றன.
குடிகாரத் தந்தையும் அடிப்பட்டுப் பட்டினி கிடந்து நோயும் நொம்பரமும் அனுபவித்த தாயையும் விட்டு ஒரு கிழவனுக்கு இரண்டாந்தாரமாக வாழ்க்கைப்பட்டுப் பிழைக்க வந்த போதும் தனது இளமைக்கும் எழிலுக்கும் வேறு கிளைகளில் பயன்களுண்டு என்று அவள் வயிறு பிழைக்க வந்த களத்தில் உணர்த்தப்பட்ட போதும் அவள் விம்மி எழவுமில்லை சுணங்கிச் சோர்ந்து விடவுமில்லை.
வாழ்க்கை என்பதே பசியோடும் வேற அடிப்படைத் தேவைகளோடும் உடலுழைப்போடும் ஏற்படும் இடைவிடாத போராட்டம் அதற்காகவே தான் மனித பந்தங்கள் பொருளாதாரத் தேவைகளின் அடிப்படையிலேயே கிளைக்கும் நெருக்கடிகளும் வாய்ப்புகளும் தான் அவளைப் போன்றோருக்கு வாழ்க்கையின் போக்கையே அமைக்கின்றன என்று தெரிந்தவள் அவள்.
கடல் நீர் தனது சாரத்தைப் பாத்திகளில் மணிகளாக ஈந்துவிட்டு நஞ்சோடையாக நஞ்சோடை உப்பை வாரிய பின் எஞ்சிய நீர் வெளிச்செல்லும் ஓடை வெளியேறும் போது யாரோ அதைக் கவனிக்கிறார்கள் எங்கேனும் தறிகெட்டு ஓடி மணலோடையில் போய்ச் சேரும்.
அவர்களுடைய உரமும் அடிப்படைத் தேவைகளைத் தீர்த்துக் கொள்ளும் முயற்சியிலேயே பாத்திக் காடுகளிலும் தட்டு மேடுகளிலும் உருகிக் கரைகின்றன.
மருதாம்பா அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையிலேயே அவனுடைய மகனையும் மகளையும் அழைத்து வருவதைத் தவிர வேறு வழி ஏதுமில்லை என்று நிச்சயம் செய்துவிட்டாள்.
பொரிகடலை பழம் எல்லாவற்றையும் ஒரு பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு சிவந்தகனியுடன் திருச்செந்தூர் பஸ் போகும் மூலையில் வந்து நிற்கிறாள்.
பிறகு ஒரு நாள் அவர் பொன்னாச்சியையும் பையனையும் அழைத்துக் கொண்டு அவர்கள் இருப்பிடம் தேடி வந்ததாக அவளுக்குச் சேதிதான் தெரிந்தது.
பஸ் நிறுத்தத்தில் மொந்தன் பழக்குலை கடலை மிட்டாய் பீடிக்கட்டு சோப்பு போன்ற அத்தியாவசியப் பொருள்கள் கொண்ட கடை ஒன்றும் புரூ காப்பி பொம்மை ஒட்டியதோர் விளம்பரத்துடன் சாக்குப்படுதா தொங்கும் டீக்கடை ஒன்றும் இருக்கின்றன.
அரையில் மட்டும் ஒரு சேலைத் துண்டைச் சுற்றிக் கொண்டு வெற்றுடம்புடன் கூடிய ஒரு சிறுமி தன் இளம் இடுப்பில் மார்புக் கூடு பின்னித் தெரியும் ஒரு பிஞ்சுக் குழந்தையைச் சுமந்தவளாக பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கிய அவர்களை வேடிக்கைப் பார்க்கிறாள்.
வெயிலில் கிடக்கும் வலைகளும் கருவாட்டு மீன்களைக் காவல் காத்தபடி குந்தியிருந்து பேசும் பெண்களும் அவர்கள் செல்லுவதைப் பார்க்கின்றனர்.
பரதவர் குடியிருப்பைக் கடந்தால் பசுஞ்சோலைகளாகத் தென்னை முருங்கை ஆமணக்கு என்று மரங்களும் இடையே காரைக்கட்டு வீடுகளும் வருகின்றன.
தென்னங்கிடுகுகளால் ஆன வேலிகளும் நித்திய மல்லிகைப் பூங்கொடியும் மஞ்சள் குங்கும வாயில் நிலைகளும் அந்த வீடுகளுக்குரியவர்கள் பொருளாதார நிலையில் சற்றே மேம்பட்டவர்கள் என்று உணர்த்துகின்றன.
சுரைக்கொடி படர்ந்த கூரைகள் மண் சுவர்கள் குலுகுலுவென்று மணலில் விளையாடும் குழந்தைக் கூட்டம் கோழிகள்... மண்ணில் நிழல் கண்ட இடங்களில் குந்தி ஈருருவிக் கொண்டோ வம்பளந்து கொண்டோ இருக்கும் பெண்கள்... அதா ஒரு புள்ள ஒரல்ல குத்திக்கிட்டிருக்குப் பாரு.
அவளுடைய மாமி அப்போது அடுத்த வீட்டுக்காரியுடன் அவள் இறைத்த தீனியை அயல் வீட்டுக் கோழி வந்து பொறுக்கித் தின்று விடுவது கண்டு இரைந்து கொண்டிருக்கிறாள்.
அவவ கோளிய அடுத்தூட்டுக்கு வெரட்டிக் கொளுக்கவய்க்கிறாளுவ... என்று மாமி இரைகையில் எட்டு வயசுள்ள குமரவேலு சிரித்துக் கொண்டு யம்மா அந்தக் கறுப்பு கோளிய நாம ஒரு நா விருந்து வச்சிடுவம்... என்று கூறுகிறான்.
வாப்பீங்கலே முளியத் தோண்டிப் போடுவ என்று அடுத்த வீட்டுச் சாக்குப்படுதாவுக்குள்ளிருந்து ஆக்ரோஷமான குரலுடன் அந்த வீட்டுக்குரியவள் வெளிப்படுகிறாள்.
நெதமும் பிள்ளையளப் பார்க்கணும் கூட்டிட்டு வா கூட்டிட்டு வாண்டு சொல்லிட்டே இருக்காவ... மாமி முகத்தில் கையை வைத்துக் கொண்டு அதிசயமாகப் பார்க்கிறாள்.
ஐந்து வயசு மதிக்கக் கூடிய பையன் ஒருவன் காகிதத்தைச் சுருட்டி சோப்பைக் கரைத்துப் பின் தாழ்வரையில் ஏதோ முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறான்.
கரியாப் போற பய சோப்பைக் கரைக்கிறதே வேல என்று பின்னும் ஓர் அறை வைக்க அவன் வாயைப் பிளந்து கொண்டு இயன்ற மட்டும் குரலெடுக்கிறான்.
இங்க வால... என்று மருதாம்பா அழைப்பது கண்டு அவன் திறந்த வாயை மூடியும் மூடாமலும் திகைத்தவாறே அவளுடைய கையிலிருக்கும் பழத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு வருகிறான்.
ஆனா அவிய ஊருல இல்லாதப்ப கூட்டிட்டுப் போறதுன்னா எப்பிடின்னு பாக்கேன்... மருதாம்பா உள்ளே வந்த குமரவேலு வள்ளி குஞ்சரி எல்லோருக்கும் கொஞ்சம் கருப்பட்டி மிட்டாயையும் சேவையும் எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டுப் பெட்டியை அப்படியே சாமி கையில் கொடுக்கிறாள்.
மாமி பொன்னாச்சியை அழைத்து கடையிலே போயி கருப்பட்டியும் காப்பித் தூளும் வாங்கிட்டு வா அப்பச்சி வந்ததும் காசு தாரன்னு சொல்லு என்று அனுப்புகிறாள்.
மாமி ஒவ்வொரு நாளும் பொழுது விடிந்து பொழுது போகும் வரையிலும் அவளுக்கும் தம்பிக்கும் அவர்களைத் தவிர யாருமில்லை என்று குத்திக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறாள்.
தங்கள் குடும்பத்துக்கே வருவாய் போதாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கையில் நாத்தி மக்கள் இருவருக்கும் சோறோ கஞ்சியோ பங்கு வைக்க வேண்டியிருக்கிறது அவர்களை வைத்துக் கொண்டிருப்பது தேவையில்லாதது என்பது அவள் கருத்து.
நிரந்தரமாக அதற்கு உரியவர்கள் காலஞ்சென்ற நாத்தி அவள் கண்காணாக் கணவன் பாரமாகிவிட்ட மக்கள் பிறகு பிறரிடம் நிரந்தரக் கூலிக்குப் போகமாட்டேன் என்று தன் பட்டாளத்தைக் கட்டிக் கொண்டு மூட்டை உப்பு முக்கால் ரூபாய்க்கேனும் போகுமோ என்று அவதியுறும் அசட்டுப் புருசனை ஏசுவாள்.
ஒரு புதுமையுமில்லாத இந்தக் கிராமத்தை விட்டு நீங்கள் தூத்துக்குடிப் பட்டணத்துக்குப் போகப் போகிறீர்களா என்ற வியப்பில் இசக்கி கண்களை அகல விரிக்கிறாள்.
போட்டும் தூத்துக்குடிக்குப் போயிட்டா அங்ஙன இந்தச் சல்லிய மெல்லாம் இல்ல... என்று எண்ணிக் கொண்டு கடைக்காரரிடம் காபித்தூளும் கருப்பட்டியும் மாமி கூறியபடி கடனுக்குக் கேட்கிறாள்.
வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டு வரும் தங்க பாண்டி தன் பட்டாளத்து உப்பை எல்லாம் சேகரித்துக் கொண்டு சென்று மூட்டைக்காரர்களுக்கு விற்பான்.
அரருவாத் துட்டு வேணும்... தங்கபாண்டி ஒரு உல்லாசப் பார்வையுடன் தனது இடுப்பிலிருந்து ஒரு ரூபாய்த் தாளை எடுத்து அவள் விரலைத் தீண்டியபடி வைக்கிறான்.
சவம் இனி அவள் தான் இந்த ஊரில் இருக்கப் போவதில்லையே அவள் காபித் தூளும் கருப்பட்டியுமாக வீட்டை நெருங்குகையில் மாமி வந்தவளிடம் ஒரு பாட்டம் ஆவலாதி பாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.
ஒங்க சின்னாச்சிலே அப்பச்சி ஒன்னயும் அக்காளையும் தூத்தூடிக்கிக் கூட்டிட்டு வரச் சொல்லியிருக்காராம்... என்று தெரிவிக்கிறாள்.
மாமிதான் வந்தவளிடம் எப்படி நடக்கிறாள் உண்மையில் மாமன் திடீரென்று எதிர்பாராமல் புறப்பட்டு வந்து விட்டால் அவர்கள் பயணத்தை நிறுத்தினாலும் நிறுத்தி விடுவார்.
குஞ்சரி அவளுக்கு அம்மா வைத்துப் பின்னியிருக்கும் ரோஸ் நாடாவையும் அவள் உடுத்தியிருக்கும் ரோஸ் சேலையையும் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கிறாள்.
இடை இடையே சாக்கடை குப்பை மேடு கடை ஓட்டுவில்லை வீடுகள் தென்னங்கிடுகுகளான தடுப்புக்கள் இடைவிடாது எதிரே குறுக்கிடும் சைக்கிள் ஒலிகள் ஆகிய காட்சிகளை வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டு அவர்கள் நடக்கின்றனர்.
ஒரு நாள் இரவு அந்த முட்செடியிலிருந்து தலைவிருச்சிப் பிசாசு ஒன்று துரத்தி வருவது போல் அவள் பயந்து போய் அம்மாவைக் கட்டிக் கொண்டாள்.
அவ தளுக்கும் மினுக்கும் கண்டிராக்டானாலும் கணக்கவுள்ளயானாலும் சீலயவுக்குறவ... என்ற ஏச்சுக்காளாகும் பெண் பிள்ளையான சின்னாச்சி இன்று மாமியிடம் மரியாதைக்குரியவளாக வந்து கூட்டிப் போகிறாள்.
அந்த முற்றத்தில் ஒரு முட்டைச் சிம்னி விளக்கை வைத்துக் கொண்டு ஒரு பெண் பிள்ளை கல்லுரலில் உளுந்து ஆட்டிக் கொண்டிருக்கிறாள்.
தாடியும் நார் பறந்தாற் போன்ற முடியுமாக அழுக்குத் துணியால் மேலும் கீழும் போர்த்திக் கொண்டு கும்பலாக அமர்ந்திருக்கும் இவரா அப்பச்சி...?
ஒரு சுடு தண்ணி வைக்கக் கூட லாவன்னா இல்லை... பொன்னாச்சி மலைத்து நிற்கையிலேயே கூரையில் செருகியிருக்கும் பன ஓலையைக் கையிலெடுத்து காலுக்கு ஒரு மிதியடி பின்னக் கிழித்தவாறு நடந்து செல்கிறாள்.
அவள் செய்வதறியாமல் முற்றத்தில் நின்று கொண்டிருக்கையில் வீட்டுக்கார ஆச்சி பல்லைச் சாம்பலால் துலக்கிக் கொண்டு அங்கு வருகிறாள்.
மினுமினுக்கும் ஆரஞ்சு வண்ணச் சேலையும் வெண்மையான ரவிக்கையும் அணிந்திருக்கும் அவள் பொன்னாச்சியைப் பார்ப்பதற்காகவே அங்கு வந்திருக்கிறாள் என்று தோன்றுகிறது.
முதல் நாளிரவே பாவாடை ரோஸ் சேலை ஜாக்கெட் செட்டைப் பத்திரமாக அவிழ்த்து வைத்து விட்டுப் பழைய சேலையைப் பின் கொசுவம் வைத்து உடுத்தியிருக்கிறாள்.
பிறகு ஒரே ஒரு பழைய பாவாடையும் பாடியும் தான் உள்ளாடைகள் சாதாரண நாட்களில் அவள் முழுச் சேலையை முரட்டுச் சேலையைத் தான் பின் கொசுவம் வைத்து உடுத்துவது வழக்கம்.
ஏட்டி பாஞ்சாலி ரெண்டு வெறவு கொண்டு ஒங்கக்காளுக்குக் குடு அடுப்புப் பத்தவய்க்கட்டும் என்றவள் குரலை மிக மிகத் தாழ்த்தி ஒங்கப்ப எடுத்துக் குடுத்து அதுக்கு வார காசுக்கு என்னமேந் தின்னிடுவா.
பய இல்லாட்டி இங்ஙன கவுமுத்து புளியமுத்து ஆடப் போயிருவா கெட்ட சகவாசமெல்லாஞ் சேர்ந்திடும்... என்றவள் பாஞ்சாலியைத் தண்ணீர் கொண்டு வரச் சொல்லி மூலையில் வாய் கொப்ளிக்கிறாள்.
ஒரு கலியாணம் காச்சின்னா அளத்துல சோலியெடுக்குற புள்ளக்கி இருநூத்தம்பது ரூபா குடுக்கா... பொன்னாச்சிக்குக் கேட்க கேட்க உள்ளம் துள்ளுகிறது.
நாங்க எங்க மாமன் அளத்துல வாருபலவை போட்டு உப்பு வாருறதுதா என்ன வேலன்னாலும் முசிக்காம செய்யிவம்... ஆச்சி கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு சிறிது நேரம் யோசனை செய்கிறாள்.
பொம்பிளக்கிப் பண்பாட்டு சோலியும் பொட்டி செமக்கிற சோலியுந்தா என்னைப் போல பொண்டுவ ராவுல உப்பு அறவக் கொட்டடியிலும் வேலக்கிப் போவாக.
இப்ப ரேட் ஒசத்தியிருக்காண்ணு சொன்னா... பொன்னாச்சிக்கு அந்தக் கணத்திலேயே பனஞ்சோலை அளத்துக்குப் பறந்து போய்விட வேண்டும் போலிருக்கிறது.
ஒரு நாளைக்கு அவளுக்கும் தம்பிக்குமாக ஆறு ரூபாய் என்று வைத்துக் கொண்டாலும் கூட மாசத்தில் நூற்றைம்பது ரூபாய்க்கு மேல் வரும்.
ஆனால்... மாசத்தில் நூற்றைம்பது வருமானம் பொழுது விடிந்து நிதமும் கம்புக்கும் கேழ்வரகுக்கும் அரிசிக்கும் மிளகாய்க்கும் பீராயப் போகவேண்டாம்.
அலுமினியம் குண்டான் ஒன்றைத் தவிர உருப்படியாக அப்பச்சியும் சின்னம்மாவும் சாப்பாடு கொண்டு செல்லும் அலுமினியம் தூக்குப் பாத்திரங்கள் தாம் இருக்கின்றன.
அவர்கள் வதியும் அறையும் சமையல் செய்யும் பின் தாழ்வரையும் ஓட்டுக் கட்டிடங்களானாலும் மிகப் பழைய நாளையக் கட்டிடமாக பந்தல் போல் வெளிச்சத்தை ஒழுக விடுகிறது.
பிறகு நல்லக்கண்ணு மருது சரசி எல்லோருக்கும் எண்ணெய் தொட்டு முடி சீவி அழுக்குத் துணிகளை நீர் கொண்டு வந்து கசக்கிப் போடுகிறாள்.
கரேலென்று குண்டாக காதில் வயிரக்கடுக்கன்கள் மின்ன மேலே வெள்ளைவெளேரென்று சட்டையும் உருமாலும் அணிந்து ஒரு பெரியவர் வந்திருக்கிறார்.
அளத்துக்காரவா ஒரு கலியாணம் காச்சின்னு திருச்செந்தூர் போகண்டா... அவள் தண்ணீர் கொண்டு வந்ததும் வாயிலிருக்கும் சக்கைகளை முற்றத்து மூலையில் சுவரில் வாரியடிக்கத் துப்புகிறார்.
நாளக்கு சின்னாச்சிய பொழுதோடு கூட்டிட்டுப் போயி அட்வான்ச வாங்கிக்கிங்க... இருவத்தஞ்சும் இருவத்தஞ்சும் அம்பது ரூவா கொடுப்பா... பொன்னாச்சிக்கு அந்த அம்மைக்கு எப்படி நன்றி கூறுவதென்று புரியவில்லை.
அந்தக் கணக்கப்பிள்ளை இவளுக்கு உறவு போலும் வாயில் திண்ணையில் சாய்ந்திருக்கும் தந்தையைத் தொட்டு அப்பாச்சி அந்த ஆச்சி எனக்கும் தம்பிக்கும் பனஞ்சோலை அளத்துல வேலக்கிச் சொல்லிருக்கா.
திருநெல்வேலி சென்று வருவதென்றால் வரும் போது அலைவாயில் மூழ்கி முருகனைத் தரிசித்து அவன் காலடியில் மனச்சுமையை இறக்கி ஆறுதல் தேடுவதென்றும் அவருக்குப் பொருள்.
வயது வந்த பிள்ளை கல்வி வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தானும் முன்னுக்கு வந்து நாட்டின் பெருமையை உயர்த்த வேண்டும் என்ற குறிக்கோள் ஓர் ரேகையளவும் இல்லாமல் அற்ப காரணங்களுக்காக அடிதடியிலா இறங்குவான்?
குடும்பம் அவற்றின் நிமித்தமான எண்ணற்ற பிரச்னைகள் எல்லாவற்றையும் சுழற்றி அவன் காலடியில் வைத்து விட்டுச் சிறிது நேரம் மெய்மறந்து நின்று ஆறுதல் கொள்கிறார்.
சில நாட்களில் மனம் குழம்பி ஆற்றாமையில் அல்லலுறும் போது பஸ்ஸுக்குக் கொடுக்கக் காசில்லாமல் பொடி நடையாக நடந்தே அலைவாய் முருகனைக் காண வந்திருக்கிறார்.
இப்போது எத்தனை மண்டபங்கள் எத்தனை கூட்டங்கள் பயணிகளை ஏற்றி வரும் டூரிஸ்ட் பஸ்கள் கார்கள் என்று சந்நிதி முழுவதும் கும்பல்.
எங்கு பார்த்தாலும் எச்சில் துப்புபவனும் இயற்கைக் கடன் கழிப்பவனும் அங்கேயே இட்லி வாங்கித் தின்பவனும் படுத்துக் கிடந்து பிச்சை வாங்கும் கபடப் பண்டாரமும் தங்கள் செல்வ நிலையைத் தம்பட்ட மடித்துக் கொண்டு முருக பக்தியென்று கள்ளக் கண்ணீர் விடும் போலிகளும் அலைவாய் முருகனைச் சூழ்ந்திருக்கின்றனர்.
இதுதான் இன்றைய உலகின் ஓர் மாதிரித் துண்டு வேட்டியை ஆட்டிக் காய வைத்து உடுத்திக் கொண்டு சட்டையை அணிந்து கொள்கிறார் அருணாசலம்.
நயினார் பிள்ளை அந்தக் காலத்தில் திருச்செந்தூர் வட்டக் காங்கிரஸ் இயக்கத் தொண்டர்களில் அரும்பாடுபட்டுப் பெயரும் புகழும் பெற்றவன்.
அந்நாட்களில் ஆர்வமும் உண்மையுமாக நாட்டு விடுதலையையும் நல்வளர்ச்சியையும் நம்பிப் பாடுபட்ட தொண்டர்கள் எல்லோருமே இப்படித்தான் விலகி விட்டார்கள்.
அந்தக் காலத்தில் காங்கிரசில் இருந்தவன் இல்லாதவன் எல்லோருமா ஒத்துமையாக் கூடித்தான் தூத்துக்குடி சப்கலெக்டரிடம் மகஜர் கொடுத்தோம்.
அப்படியும் இருநூற்றைம்பது பேர் ஒத்துமையாக்கூடி இருந்ததால் இருநூறு ஏக்ராவுக்கு மேல் ஒதுக்கினாங்க தன்பட்டாளம் செய்யுங்கள்னு.
அப்போது இந்த ஓடை நடுவில் வந்து மறிக்கும் ஓடைக்கப்பால் ஆளையே விழுங்கும் தனி முதலாளியின் அளம் ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கராகும்னு ஒரு நினைப்புமில்ல.
முன்ன இருபதம்ச திட்ட காலத்துல இதுக்கு எப்படியானும் வழி பிறக்குமின்னு நம்பி பாலத்துக்குத் திட்டமெல்லாம் போட்டு பணம் செலவு பண்ணி எல்லாம் எழுதி எடுத்திட்டு நாங்க கலக்டரப் பார்த்தோம்.
ஒரு ஏழை தன் கஞ்சிக்குப் போடும் உப்புக்கு வரி கொடுக்க வேண்டாம் என்பது மட்டுமல்ல சொந்தமா பாடுபட்டு தன் நிலத்தில் விளைவெடுக்கணும்.
வண்டியும் மோட்டாரும் வந்து உம்ம உப்ப வாரிட்டுப் போப்போரா ஏங்கெடந்து கனாக்காணுதீம் என்று நொடித்துவிட்டு ஆச்சி உள்ளே செல்கிறாள்.
கடயில கடன் சொல்லி அவதா காப்பித்தூளும் கருப்பட்டியும் வாங்கியாந்தா இத்தனை நாளா இல்லாத சின்னாத்தா ஒறவு எப்படி முளைச்சிருக்குன்னு ஒனக்கு அறிவு வேண்டாம்?
நானென்ன கண்டே நீரு எங்கிட்டச் சலம்பாதீம் என்று கூறிய அவள் கூந்தலை அள்ளிச் செருகிக் கொண்டு சுளகில் கொழித்த அரிசிக் குருணையுடன் அடுப்படிக்குச் செல்கிறாள்.
இப்போதும் அவர் பேரில் முக்கால் ஏக்கர் செவந்தி பேரிலும் அவள் மகன் பச்சை பேரிலும் என்று மூன்று பங்கு... இரண்டே கால் ஏக்கரில் அவர் உப்பு விளைவிக்கிறார் அவளுடைய நகைகளை எல்லாம் விற்றுவிட வேண்டியதாகி விட்டது.
தன்பட்டாளம் கூட்டுறவில் நல்வளர்ச்சி பெற்றுப் பொருளாதார அளவில் அவர்கள் முன்னுக்கு வருவதைப் பற்றி அவர் இன்னும் கனவு காண்கிறார்.
பொன்னாச்சியை நல்ல பையனாக உழைப்பாளியாக குடிக்காத பிறன் மனை நோக்காத ஒரு மாப்பிள்ளைக்குக் கட்டி இந்த அளத்தில் பாடுபடுபவனாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தார்.
பெண்கள் நான்கு சுவர்களைத் தாண்டி பாத்திக் காட்டில் இன்னொருவன் அடிமையாக வேலைக்குச் செல்வதனால் ஏற்படும் கேடுகளை அவர் அறிந்தவர்.
அதனால் தான் இந்தச் சமுதாய அமைப்பில் பெண்களைத் தங்கள் இல்லம் தாண்டிப் பாதுகாப்பில்லாத வேலைக்கு அனுப்புவதைக் காட்டிலும் கிடைக்கும் கால் வயிற்றுக் கஞ்சியே மேல் என்று நிச்சயமாக நம்பியிருந்தார்.
இறால் பிடிப்பதற்கென்று குத்தகை பேசி ஏழாயிரம் எட்டாயிரம் கடன் பெற்று தூத்துக்குடியில் இருந்து ரெடிமேட் வள்ளங்களை நிறைய வாங்கி விட்டிருக்கின்றனர்.
ஆனால் பாலம் கட்டும் யோசனை திட்டம் எல்லாம் தயாராக்கிக் கொடுத்த பின் ஓடையின் பரதவர் வள்ளங்கள் நிறுத்துவதற்குத் தடங்கலாகுமென்றும் அவர்கள் பாயை விரித்துக் கொண்டு பாலத்தடியில் செல்ல முடியாதென்றும் பாலம் கட்டக் கூடாதென்றும் மனுக் கொடுத்திருக்கிறார்களாம்.
இங்கு... பொன்னாச்சியையும் மகனையும் சின்னாத்தா கூட்டிப் போயிருக்கிறாள் அளத்தில் உப்பு கண்ணாடி மணிகளாக பரல்களாக இறங்கியிருக்கிறது.
ஆயிரமாயிரமான ஏக்கர் நிலங்களில் ஆட்களை விரட்டி செய்நேர்த்தி செய்தவர்களுக்குக் கூட இவ்வளவு நேர்த்தியாக உப்பு இறங்கியிருக்காது.
பணம் இருபது ரூபாய் வாங்கிக் கொள்ளலாம்... சட்டையைக் கழற்றி வைத்து விட்டு அங்கு பன ஓலையினால் வேயப்பெற்றிருக்கும் சிறு அறைக் கதவைத் திறந்து வாருபலகை வாளி ஆகியவற்றை எடுக்கிறார்.
தலைக்கொட்டை எனப்படும் பனஓலையால் பின்னிய சும்மாட்டுச் சாதனமும் அலுமினியத் தூக்கு மதிய உணவும் கைகொண்டு ரப்பர் செருப்பும் ஓலைச் செருப்புமாக உப்பளத்துத் தொழிலாளர் அந்த வாயிலுள் நுழைந்து செல்கின்றனர்.
இங்கு உயிரற்ற வறட்சியில் பண்புள்ளவர் செவிகளும் நாவும் கூசும் சொற்களைக் கண்ட்ராக்ட் நாச்சியப்பன் உதிர்த்த போது முதலில் அவள் மருண்டு தான் போனாள்.
இங்கோ... வானக் கடலைப் போல் ஓர் வெண் கடலல்லவா இறங்கியிருக்கிறது தெப்பங்களே தெப்பம் கடல் நீரை முதன் முதலாகச் சேமிக்கும் பாத்தி ஆத்தூர் ஏரி போல் விரிந்து கிடக்கின்றன வேலை செய்யும் ஆட்களோ பலவிதங்கள்.
உப்பைக் கொத்துப் பலகை போட்டு உடைப்பவர்களில் சில பெண்களும் வாருபலகை கொண்டு உப்பை வாரி வரப்பில் ஒதுக்கும் ஆண்களும் கங்காணிகளின் கீழ் வேலை செய்கின்றனர்.
அந்தத் தூளைப் பெட்டி பெட்டியாகச் சுமந்து கொட்டடிக்குள் குவிக்கும் பணியில்தான் எத்தனை சிறுவர் சிறுமியர் பச்சைக்குப் பதினாறு வயதாகிவிட்டது என்று அவள் கூறியும் நாச்சியப்பன் நம்பவில்லை.
அவள் அளத்தில் பெட்டி சுமக்கையில் எல்லோரையும் போல் ரப்பர் செருப்பைக் கழற்றி விட்டு பனஓலையில் பின்னி இரண்டு கயிறுகள் கோத்த மிதியடிகளை அணிகிறாள்.
பொன்னாச்சி விரிந்து கிடக்கும் அந்தப் பாத்திக் காட்டில் அவளை அவன் அழைத்துச் செல்வதை யாரேனும் நிமிர்ந்து பார்க்கிறார்களா என்று கவனித்துக் கொண்டே அச்சம் நடுங்கச் செல்கிறாள்.
தேச்சுக் கழுவு இங்க பெருக்கி பதவிசாத் துடச்சி வையி முதலாளி வராக... என்று சொல்லிவிட்டு கட்டிடத்தைச் சுற்றி உள்ளே அழைத்துச் செல்கிறான்.
பெயின்ட் தகரங்கள் கொத்து வேலைக்கான தட்டுமுட்டுக்கள் நார்ப் பெட்டிகள் உடைந்து போனதோர் நாற்காலி ஆகியவை இடம் கொண்ட அந்த அறையில் அவன் ஏதோ பார்ப்பவனாகப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கிறான்.
ஐட்ராவை ஐட்ரா ஹைட்ரா மீட்டர் எனப்படும் நீரின் அடர்த்தியைச் சோதித்தறியும் கருவி மூங்கிற்குழாய் நீரில் விட்டு டிகிரி பார்த்துவிட்டு அதை மீண்டும் போணிக்குள் போட்டுக் கொண்டு நிமிர்ந்த ராமசாமி இவள் கண்ணீர் வடிய தன்னந்தனியாக ஓடுவதைப் பார்க்கிறான்.
எண்பத்தேழாம் நம்பர் பாத்தி வரப்பில் நின்று மாசாணம் கறுப்புக் கண்ணாடி மாட்டிக் கொண்டு சேர்ந்த உப்பை வாளியினால் வாரிப் பெட்டிகளில் நிரப்புகிறான்.
அடுத்த பாத்தி ஒன்றில் பேரியாச்சி நீண்ட பிடியுள்ள கொத்துப் பலகையில் நீரில் பாளமாகக் கட்டியிருக்கும் உப்பைச் சலங்கைகளாக உடைக்கிறாள்.
ஆனால் இந்தப் பாத்திக் காட்டில் உப்புக் கசத்தில் புழுத்த நாயும் குறுக்கே செல்லாத வசைகள் நரநரவென்று உப்பு கால் சதைகளின் மென்மையை வருடி இது வேறோர் வாழ்வு என்று அறிவுறுத்துகிறது.
இரு கைகளையும் தூக்கி உப்புப் பெட்டியை அவள் சுமந்து வருகையில் அவன் எதிர்ப்பட்டு வேலையை விரைவாக்க முடுக்கும் பாவனையில் கைவிரலை அவள் விளாவில் நுழைத்து சீண்டி விட்டுப் போகிறான்.
பின்னர் அவள் தாய் இறந்து போன பிறகு ஒருநாள் அவள் பூப்பறிப்பதற்காக இருகைகளையும் நீரின் மேல் அகலப் பாய்ச்சிக் கொண்டு ஆழத்தில் இறங்கினாள்.
அப்படி வயிற்றுக்கு உண்ட பழக்கத்தில் காலையில் வெறுந் தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டுப் பள்ளிக்கூடம் போகாமல் ஓடி ஓடி வந்து அக்காளிடம் பசிக்குதக்கா என்பான்.
கடலுக்கடில ஆளத்தில போயி மீன்குட்டி மாதிரி நீச்சலடிச்சிட்டே பைப் மாட்டுறா... ஆனாக்கா... அந்தாளு எப்பமும் கள்ளு குடிச்சிருக்கா இல்லாட்ட தண்ணிக்குள்ள கெடக்க முடியுமா?
அளத்து மொதலாளியே பர்மிசன் குடுத்து அதுக்குன்னு ரெண்டு ரூபாயும் குடுப்பாவளாம் வயசாகியும் கபடம் தெரியாமல் வளர்ந்தும் வளர்ச்சி பெறாத பிள்ளை.
இந்த உப்புக் காட்டில் இப்பிடிச் சீரளியிறமேன்னு நினைச்சே... என்று கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கையில் அங்கே புளித்த வாடை சுவாசத்தை வளைத்துக் கொள்கிறது.
ஐட்ராவை வைத்துக் கொண்டு டிகிரி பார்க்கும் அந்த இளைஞன் அவளை ஏன் அழுகிறாய் என்று கேட்டவன் கை கால் கழுவிக் கொண்டிருக்கிறான்.
திரண்ட தோள்கள் எண்ணெயும் நீரும் கோத்த முடி சிவந்த கண்கள்... அவன் நெருக்கிக் கொண்டு அவள் சோற்றுக் கையை பற்றும் போது அவள் தூக்குப் பாத்திரத்துடன் எழுந்து திமிரப் பார்க்கிறாள்.
ஆயிரமாயிரமாகப் பரந்து கிடக்கும் ஏக்கர் பாத்திகள் எல்லாவற்றிலும் செய்நேர்த்தி முடியவில்லை என்று கணக்குப்பிள்ளை பூசை என்ற ஆயத்தை இன்னும் நிகழ்த்தவில்லை.
நான்கு மூலைகள் கொண்ட சிறு சதுரமேடு போல் கட்டப் பெற்றிருக்கும் பூடத்துக்கு வெள்ளையடித்து அழகு செய்வது கண்டு பேரியாச்சி பூடத்துக்குப் பூசை போடுறாக போல இருக்கு... என்று ஆறுதல் கொள்கிறாள்.
காலையில் எங்கோ ஆலைச்சங்கு ஒலிப்பதைக் கணக்கு வைத்துக் கொண்டு எழுந்து சின்னம்மாவும் அவளும் தம்பியும் அலுமினியம் தூக்குப் பாத்திரங்களில் பழைய சோற்றையோ களியையோ எடுத்து வைத்துக் கொண்டு அதையே கொஞ்சம் கூழாகக் கரைத்துக் காலை நேரத்துக்கு அருந்தி விட்டு பாத்திக் காட்டில் நடப்பதற்கான பன ஓலை மிதியடிகளைக் கோத்து வாங்கிக் கொண்டே நடப்பார்கள்.
நீர்க்கோவயின்னா பெருஞ்சீரவம் வெந்தியம் ரெண்டயும் வெடிக்கவுட்டுக் கிழாயம் வச்சிக் கருப்பட்டியப் போட்டுக் குடிக்கிறதில்ல?
கயிறு வாங்கணும் இரும்பாணி வாங்கணும் தாசில்தாரைப் பார்க்கணும் என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டு பஸ் ஏறுவாரே அவர் வரக்கூடாதா அப்பனைப் பார்த்தாச்சில்ல?
பகலில் உணவு கொள்ளும் நேரத்தில் ராமசாமி என்ற அந்த ஐட்ரா பார்க்கும் ஆள் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டு அங்கே தான் உணவு கொள்கிறான்.
அந்த டைவர் சொன்னா அந்தாளோட அப்பச்சி முன்ன பெரிய முதலாளியக் கொலை செய்யறதுக்கு இருந்தான்னு போலீசு கண்டுபிடிச்சி செயிலுக்குக் கொண்டு போயிட்டாவளாம்.
இப்பம் மாசச் சம்பளமாம் அதாம் பவுருன்னு கருவிட்டுப் போறா அந்த டைவரு... சுடுசோறு வடித்து நிமுர்த்து முன் பச்சை சில நாட்களில் படுத்துவிடுகிறான்.
அந்தப்பய ஒரு நேரக் கஞ்சிக்கு வக்கில்லாம இருந்தவ பொண்டுவள கணக்கபிள்ளமாருக்குக் கூட்டிக் குடுத்துக் கொடுத்துத் திரியிறான்.
ஒம்மேல மட்டும் அவெ கய்ய வய்க்கட்டும்... அவர் முடிக்கவில்லை பூமி பிளந்து குருதி கொப்புளித்தாற் போன்று சின்னம்மாவின் குரல் ஆங்காரமாக வருகிறது.
இவ சீலயப்புடிச்சி இளுத்திட்டுப் போவையில பாத்திட்டு ஒக்காந்திருப்பா காலம் வந்ததும் கட்டயெடுத்திட்டு அடிச்சுக் கொல்லுவான் பாவி ஊரம்புட்டும் பாத்திட்டிருக்கும் நாசகாரக்கும்பல்... இந்த அப்பனைக் கூட அவ்வளவுக்கு யாரும் தூற்றியதில்லை ஏசியதில்லை.
ஆனால் கண்ணால் பார்த்திராத இந்தச் சின்னம்மாவை எவ்வளவுக்கு யார் யாரோ ஏசியிருக்கின்றனர் அப்பனின் குரல் அழுகையிழைபோல் இருட்டு குகையில் ஒன்றி மறைகையில் சின்னம்மா குரல் உடைய விம்முகிறாள்.
இந்தச் சின்னம்மாவும் ஒரு காலத்தில் பொன்னாச்சியைப் போல் உதயத்தில் இதழ் விரிக்கும் மலராக எதிர்காலக் கனவுகள் கண்டவளாக இருந்திருப்பாளோ?
வேலியும் காவலும் இல்லாமல் உயிர்ப்பும் மென்மையும் வறண்டு போகும் உப்புக் காட்டில் தன்னைப் போல் நலம் குலைய நிற்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணையுமே நினைத்துச் சின்னாச்சி அழுவதாகத் தோன்றுகிறது.
இங்கே இந்தக் களத்தில் கங்காணிகளும் கணக்கப்பிள்ளைகளும் கண்ட்ராக்ட்களும் நச்சரவுகளாய் ஊரும் களத்தில் காவலில்லாத பூச்சிகளாய் அவர்கள் இருக்கிறார்களே.
தட்டிக் கேட்க என்று தோன்றுகையில் ராமசாமி அந்த ஐட்ரா ஆள் முதலாளிக்கு வேண்டிய ஆள் என்று தம்பி சொன்ன அந்த... அவர் முகம் நினைவுக்கு வருகிறது.
என்று கேட்கும் ஆள்... அவளுடைய சங்கடங்களைப் புரிந்து கொண்டு விலக்கிய ஒரே ஆள்... அவரும் அந்தப் பாத்திக் காட்டில் தான் இருக்கிறார்.
கூந்தலைக் கோதிக் கொண்டு அவள் சன்னலின் அருகே நிற்கையில் ஓலை கிழித்துக் கொண்டிருக்கும் வீட்டுக்கார ஆச்சி பொன்னாச்சிக்கு அவள் வாடகைப் பணத்தை நினைவு படுத்தும் மாதிரியில் கோபம் வருகிறது.
அவளிடம் உப்பளத் தொழிலாளரின் பாத்திரங்கள் நீர் குடிக்கும் லோட்டாவிலிருந்து சருவம் வரை அடகு பிடிக்கப் பட்டவை கிடக்கின்றனவாம்.
அந்த முன்னறைக்கு நேராக உள்ள அறையில் இரும்பு அலமாரியும் கட்டிலும் சாமான்களும் நிறைந்திருப்பதை பாஞ்சாலி அவளிடம் சொல்லி வியந்தாள்.
ரோசத்துடன் சின்னம்மாவிடம் அப்பனும் பச்சையும் கூலி பெற்று வந்த உடனேயே அவள் கடனுக்காக பணத்தையும் வாடகையையும் கொடுத்து விட வேண்டும் என்று கூறுகிறாள்.
அந்தக் காலத்துல அளத்துல சோலி எடுக்கறப்ப அந்தக் கணக்கவுள்ள வாரானே அவங் கொலச்சி பெரி முதலாளி இப்ப கெழமா படுத்த படுக்கையாயிருக்காண்ணு சொல்லிக்கிடுவா.
சிப்சம் சிப்சம் ஜிப்சம் எனப்பெறும் கூட்டுப் பொருள் சிமிட்டி உற்பத்திக்கு இன்றியமையாதது மாங்கு மாங்கு மண்ணும் கசடும் கலந்த உப்பு எல்லாம் மூடமூடயா வெல.
அன்று நாச்சப்பன் பொன்னாச்சியையும் அன்னக்கிளியையும் கசடு கலந்து கிடக்கும் உப்பை ஒரு கோடியிலிருந்து மறு கோடிக்குக் கொண்டு போடப் பணிக்கிறான்.
அவளுடைய கன்னத்து எலும்புகள் முட்ட கண் விழிகள் சதையில் ஒட்டாமல் தெரிய வயிறு குவிந்து இருக்க உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு அவள் குனிந்து மாங்கு எனப்படும் அந்தக் கசடை வாளியில் வாரிப் பெட்டியில் போடுகிறாள்.
அன்னக்கிளி தலையில் பெட்டியைச் சுமந்து கொண்டு ஒரு நடை கொண்டு போய் கொட்டு முன் பொன்னாச்சி இரண்டு முறைகள் பெட்டியை நிரப்பிக் காலி செய்து விடுகிறாள்.
கண்ட களுதங்களுக்கும் படுக்க விரிச்சிட்டு வயித்தச் சாச்சிட்டு வாரா ஒருநாக் கூட ஒளுங்கா வேல செய்றதில்ல... வசைகள் உதிருகின்றன.
சற்றே நகருகையில் கீழே உப்பு மிதிலாடும் மண்ணில் அவளது நிணநீர்... கறுப்புச் சீலைத் துண்டை நனைத்துக் கொண்டு... கிழவி கொத்து பலகையைப் போட்டுவிட்டு விரைகிறாள்.
பலவை எதானும் கொண்டிட்டு வந்து கொட்டடிக்குத் தூக்கிட்டுப் போகலாம் வாங்க என்று அங்கு வேடிக்கை பார்க்க நிற்கும் வார்முதல் கங்காணி செல்வராசை அழைக்கிறான்.
உசுருக்கு அவ மன்னாடுதா... இவெ பேசுதா அவன் சந்தனசாமியைக் கூட்டிச் சென்று அலுவலகக் கொட்டடியில் கிடக்கும் ஒரு பெஞ்சியை எடுத்து வருகிறான்.
பிறகு உப்பு எடுத்துச் செல்ல வந்த லாரியிலோ எதிலோ பிள்ளை பெற்றவளைத் தூக்கிவிட்டு ஆசுபத்திரிக்குக் கொண்டு செல்ல ஏற்பாடு செய்கிறான்.
சட்டை போட்டுக் கொண்டு ஐட்ரா மீட்டரும் அளவைக் குழாயுமாகத் தான் வளைய வரவேண்டும் என்று அந்தப் பணிக்காக கணக்கப்பிள்ளை தங்கராசுவை எப்படி நைச்சியம் செய்யப் பார்த்தான் ஒவ்வொரு வாரமும் சம்பளத்தில் பத்து ரூபாய் பிடித்துக் கொள்ளச் சம்மதித்தான்.
செல்வராசு இப்போது ஆத்திரத்துடன் பொன்னாச்சியின் செவிகளில் விழும்படி ...இவனுக்கு அந்தப் பொம்பிள வாய்ப்பு... என்று கூறித் தனது அவமானத்துக்கு ஆறுதல் தேடிக் கொள்கிறான்.
கண்டிராக்ட் வரப்பு உப்பு தட்டு மேட்டுக்குப் போவாம வுட மாட்டேனிட்டா என்று கூறும் பொன்னாச்சிக்கு சட்டென்று நினைவு வருபவளாக நீங்க எப்ப வந்திய மாமா மாமி பிள்ளையள்ளாம் சொவமா?
பொறவு இந்த வீட்டுக்கார ஆச்சிதா பனஞ்சோல அளத்துல அட்வான்சு போனசு எல்லாம் கெடய்க்கும்னு வேலைக்கு சேத்து விட்டா... அட... பொன்னாச்சியா இம்புட்டுப் பேச்சுப் பேசுறா?
செந்திலாண்டவ அளத்து முதலாளி நாங்க கூட்டுறவு ஏக்கருக்குப் பட்டா வாங்கையிலே அவனும் கட்டுக்குத்தவை நூறு ஏக்கர் வாங்கினா அப்பமே தெரியல எங்களுக்கு.
குத்தாலத்துல பங்களா கொடைக்கானல்ல பங்களா செந்தியாண்டவனுக்கு சேவை பண்ணப் போனா அங்க ஒரு பங்களா... பொண்ணு பிள்ளயெல்லாம் அமெரிக்காவுக்கும் ஜர்மனிக்கும் போறா ஊரில இருக்கிவ தொழிலையெல்லாம் வளச்சிப் போட்டுக்கிறான்.
கண்ணு வெள்ளப்பட வழிஞ்சி ஒண்ணில்லாம உக்காந்திருக்கீரு... மாமாவுக்கு ஆவேசம் வந்துவிட்டதென்று பொன்னாச்சி நினைக்கிறாள்.
மருதாம்பா கருப்பட்டிக் காப்பியை இறுத்து வட்டக் கொப்பில் வட்டக் கொப்பி டவரா தம்ளர் ஊற்றி மாமனுக்குக் கொண்டு வந்து வைக்கிறாள்.
அந்தப் பளபளக்கும் வட்டக் கொப்பி வகையறா பெரியாச்சியிடமிருந்து பாஞ்சாலி கேட்டு வாங்கி வந்ததென்று பிறகுதான் பொன்னாச்சி புரிந்து கொள்கிறாள்.
ஒளுங்கா பெரியவங்க சொன்ன பேச்சைக் கேட்டு நடந்துக்க வேண்டாத சகவாசத்துக்குப் போகாத வாரன் மாப்பிள வரேம்மா... ராமசாமி வேலை முடிந்ததும் நேராகக் குடிசைக்குத் திரும்பமாட்டான்.