sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சோழன் கேட்டமாத்திரத்தில் உடல் பூரித்து ஆனந்தங் கொண்டு அதிசய மெய்தி அப்பதியைத் தரிசிக்க உவகை கொண்டு எழுந்து தனது மாளிகையை நீங்கி இரதக ஜதுரகபதாதிகள் தன்னைச் சூழ்ந்துவர ஒரு அழகிய இரதமேறி வேகமாகச் சென்று மூங்கில் வனஞ் சமீபத்த மாத்திரத்தில் முன்னம் அவசமாகி மருள் கொண்டிருந்த வேடுவரெதிர் வந்து விபூதியளித்து ஆசிர்வாதங் கூற விபூதியேற்று வணங்கி அவர்களுண்மை தெரிந்துகொண்டு அப்பாற் சென்று மூங்கிலடியில் முளைத்த முழுமுதற் கடவுளாம் முன்னைப்பழம் பொருட்கு முன்னைப்பழம் பொருளாகிய சிவபெருமானைத் தரிசித்துப் பூமியின்மேல் தண்டாகாரமாய் விழுந்து எழுந்து நிற்கையில் மறுபடியுஞ் சிவலிங்கப் பெருமான்றிரு முடியினின்றும் உதிரம் பெருகியது.
அரசன் வாழ்ந்தேன் வாழ்ந்தேன் என்று மகிழ்ந்து கூத்தாடிப் பாடிப் பரவிப் போற்றித் துதித்து வாழ்த்திச் சமீபத்திலிருந்த சேடர்கள் முன்னடந்த விருத்தாந்தங்களை யெல்லாங் கூறக்கேட்டு ஆ ஆ நாயினுங் கடையேனான இந்தச் சிறியனையு மதித்து உங்கள் கனவில் வந்து கலையெலாங் கடந்த கண்ணுதன் மூர்த்தி கழறினரோ?
என் புண்ணியமே புண்ணியம் என் சென்மமே சென்மம் எனது கிருபாநிதி கட்டளை யிட்டவாறே ஆலயமாதி செய்து முடிப்பேன் என்றுகூறி அரசன் அப்பதிக்குப் பாசூரென்று திருப்பெயரிட்டழைத்து அப்பெருமான் கருணையை யெண்ணி யெண்ணி ஆனந்த பூரிதனாய் வாழ்ந்து வந்தனன்.
சிவஞானிகளே கண்ணுதலடியைக் கனவிலு மறவாக் கரிகாலச் சோழன் ஒருநாள் தன் சமீபத்திலிருந்த ஒரு சேனைத் தலைவனை நோக்கி எனக்குத் தெரியாத அரசர்களியாராகிலு முண்டோ வென்றனன்.
அவன் அரசே மோகூர் என்னும் பட்டினத்தில் ஒரு குறும்பனுளன் என்றனன் கேட்ட சோழன் ஆ ஆ நாமிந்தவுலகினை யாளும் வித மிக நேர்த்தி நேர்த்தி யென்று கூறிக் கடுங்கோபங் கொண்டு சிரித்துத் தலையசைத்து இதுகாறு நமக்கு இச் செய்தியைத் தெரிவிக்காத தென்னையென்று மந்திரிகளைக் கேட்டனன்.
அவர்கள் பயந்து அரசனடியிற் பணிந்து எங்களையாண்டறூளும் மணிமுடி மன்னனே மன்னிக்க வேண்டும் தயைகூர்ந்து எங்கள் வார்த்தையைக் கேட்டுச் செவி கொடுத்தருளுக.
அவர்களிடம் பல வரங்களைப் பெற்றுத் தனது கோட்டைக்குக் காவலாக நான்கு திக்கினும் நான்கு கோயில்கள் கட்டி அவர்களை யெழுந்தருளச் செய்து தனக்கு ஒருவரு நேரின்றியாண்டு வருகின்றான்.
மந்திரிகளே அந்நான்கு தேவர்களும் அக்குறும்பனுக்குத் தஞ்சமென்றீர்கள் இங்கென்னை யாண்டுகொண்ட பாசூர் நாதன் எளியனோ உங்களுக்குள்ளவறிவு இவ்வளவுதானா?
என்று இருகரங்களையுமொன்றுடனொன்றுதாக்கி முடிதுளக்கி கண்கள்சிவந்து விரைந்தெழ அமைச்சர்கள்அரசனே நாங்கள் யுத்தத்தினுக்குச் செல்கின்றோம் தேவரீர் வேண்டாமென்று தடுக்க அவர்களைப் பார்த்து அமைச்சர்களே பயமுடையவர்கள் போருக்குப் போகுந் தகுதியுடையரோ?
உங்கள் வார்த்தையினைக் கட்டி வையுங்களென்ற வரசனைப் பணிந்து எங்கள் பிழையினை மன்னித்தருள வேண்டுமென்று மந்திரிகள் கூறிய மாத்திரத்து நாமுமுடன் செல்வோம் படையினைச் சித்தஞ் செய்யுங்களென்று அரசன் கட்டளையிட்டனன்.
இதைக்கேட்டுப் பல நாளாகப் போரின்றித் தினவு கொண்டிருந்த புயங்களையுடைய வீரர்களாகிய காலாட்களும் யானை குதிரை தேர் முதலிய நடத்துபவரு மொருங்குசேர்ந்து பிரயாணமாகினர்.
வேல் வில் வாள் தண்டுபாசம் சூலம் பரசு கைவேல் குலிசம் மங்கி சுரிகை சொட்டை முசலம் வேல் முதலிய பலவாயுதங்களை யேந்திய வீரர்கள் நெருங்கினர்.
இவ்வாடம்பரத்துடன் போருக்கு வருவதைக் கேள்வியுற்ற மோகன்றனது கோட்டை வாயல்களைக் காத்துக் கொண்டிருக்குந் தேவர்களை வணங்க அவர்கள் மோகனே அஞ்ச வேண்டாம் சண்டைக்குச் செல்க உன்றனக்கு அபஜெயம் வாராத வண்ணம் நாங்கள் வந்து உதவி செய்வோம் என்றனர்.
இறந்தவர்கள் போக மீதி படையுடன் மோகன் மிகுந்த ஆவேசத்துடனெதிர்க்கச் சோழனுடைய சேனைக் காவலரவர்கள் படைகளைத் தாக்கி முறித்து மோகனே நீ திரும்பி நின் பட்டினம் போய் இளைப்பாறுமென்று விரட்டினர்.
அங்கு நடக்குஞ் சண்டைக்கு நீங்கள் வர வேண்டாம் நானே போய் வெற்றிகொண்டு வருவெனென்று வீராவேசத்துடன் கிளம்பிச் சோழனெடும் படையினைப் பார்த்து இந்த யுத்தத்தில் மாய வேண்டியவர்கள் என்முன் வாருங்கள் மற்றையர் இக்களம் விட்டுப்போய் விடுங்களென்று கூறித் தனது சூலாயுதத்தினைச் சுழற்றி ஆகாயத்தில் வீசி விற்படையினை யெடுத்து வெங்கணைகளைத் துண்டி மண்ணுலகமும் விண்ணுலகமு நடுநடுங்கச் சோழன் சேனையைக் கிட்டினள் அடுபடை கெட்டதெனவே முட்டினள் இமயனுங் குலைகுலைய வாள்கொண்டு யானை வீரர்களையும் குதிரை வீரர்களையும் வெட்டினள்.
நால்வகைச் சேனைகளும் வீடின கவந்தங்க ளோடின கூனிகள் நிணத்தை யருந்தியாடின காளியின் பாதமேத்திப் பாடின இங்ஙனந் தன் படைகள் சிதைவுறச் சோழனதன் படையினை நிறுத்திக் காளிமுன் சீக்கிரஞ் சென்று நினது வலியை யின்றே யொழிப்பேனென்னக் கேட்டுக் காளி இடியெனச் சிரித்து எனது அஞ்சாமையினையும் வீரப் பாட்டினையும் புவனமெங்கு மதித்து இருக்கின்றது.
என்னைத் தொழத் தகுந்த மனிதனாகிய நீ வென்றிடுவேனென்று வீரம்பேசி யெதிர்ந்தனை இன்று உன்னை இவ்வம்பினால் யாருங்காணக் கொன்றிடுவேனென்று கூறிச் சீறினள்.
காளி வெகுண்டு தண்டு ஒன்றினைச் சோழன்மேல் விட அவனதை விலக்கிக்கொண்டு பல கணைகளைப் பிரயோகிக்கக் காளி அவை தன் மேலுறாதபடி மாற்றி கொண்டனள் சோழன் சரமாரி பொழிந்தனன்.
காளி விட்டவொரு வேலானது அவைகளையெல்லா மறுத்து அக்கினியைக் கக்கிக் கொண்டு சென்று சோழன் மார்பிற்பாய அவன் சிவாய என்றவுடன் அது இரு துண்டமாயிற்று.
தாருகாசுரனைச் சம்மாரஞ் செய்யச் சங்கரனால் அவள் பெற்ற அப்படையானது அக்கினிப் பிழம்பாய் எதிர்த்த தெய்வப் படைகளையெல்லாம் விழுங்கிக் கொண்டு வரக்கண்ட சோழன் வாடியோடி வேயிடங் கொண்ட விமலனார் திருவடியில் விழுந்து அப்பனே ஐயனே அண்ணலே நினக்கெதிரானவர்களெங்கு மின்மையால் நின்றிருவடிக் கன்பு பூண்ட எனக்கெதிரானவர்களுமிரார் என்றெண்ணியே காளியுடன் போர் செய்ய என்படை பின் வாங்கின யானுன தடைக்கலம் உன்னையல்லாது எனக்கு நற்றுணை வேறுண்டோ?
அப்பொழுது அன்பர் கருதியவற்றை யளிக்கு மண்ணலாகிய சிவபெருமான் இரங்கிச் சோழனே நினது பெரும்படையுடன் செல்லுக நாமும் உன்னுடன் ஒரு அத்திரமாகி வருவோம்.
இதைக்கேட்ட மாத்திரத்தில் வேந்தன் மலைகளை யொத்த தனது புயங்களைக் கொட்டி உய்ந்தேன் எனவாரவாரித்து மூங்கிலடியில் முளைத்த மூவா முதல்வனே அடியேனுக்குப் படைபல கிருபை செய்தருள வேண்டுமென்றனன்.
அரசன் கண்டு அரனடியில் வீழ்ந்து பணிந்து எழுந்து வெளிவந்து தன் சேனைகளையுஞ் சேர்த்துக் கொண்டு அண்டஞ் செவிடுறச் சேனை யெங்கணு மார வாரிக்க அரசன் நாராயண விருதய ஜெபமந்திரமாகிய ஐந்தெழுத்தினை யுச்சரித்துக் கொண்டே இரதமேறிக் காலாக்கினி ருத்திரனென வருங்கால் ஆகாயத்தில் விடைக்கொடி யினொலியினைக் கேட்டுள மகிழ்ந்து சிவனே சிவனே என வார்த்தனன்.
வானெலாம்பூமழைநிறைதரத் திக்கெ லாந் துந்துமி நாதங்கள்சூழ வேதமோடரியயன் துதி ப்ப மாதவர் பூதவேதாளங்கள்போற்ற சங்கநாதங்கள் பல்லியம் வீணைகடழங்கமுனிகணந்தோத்திரமெடுப்ப ஆதிநாயகன்வந்தனன் அமலநாயகன்வந்தனன் வேத நாயகன்வந்தனன் விமலநாயகன் வந்தனன் நீதிநாயகன் வந்தனன் நிமலநாயகன் வந்தனன் என்று பொற்சின் னம்பொலிந்தன இம்மங்கள ஒலியினைக்கேட்ட காளி உதட்டினை யதுக்கிச் சோழனுக்கு முக்கண்மூர்த்தியுத வியாய்வந்தனரெனமுனிந்து உக்கிரத்துடன் அண்ட முகடுமதிரக் கொக்கரித்துப் படைகளையெல்லாம் வருக வெனக்குறித்து சூலம் வாள் கேடயம் அம்பு சாப ம் பாச முதலியவற்றை யெத்திக்கினும் வீசி ஊழி காலத்துத் தீயோவெனக் கண்களிலும் செவிகளிலும் நாசியிலும் வாயிலும் கனலைக்கக்கி அண்டமியாவு நடுக்குறச் சோழன் முன்னே வந்து சொல்லுவாளாயினாள் மனிதனே நீ பழையபடி யோடிப்போவையோ.
அல்ல து போர் செய்குவையோவென கேட்டவேந்தன் ஒ எ காளீ சர்வ லோகைக சரண்யனாகிய சங்கரனென்பாலுளன் நின்னை யொரு பொருளாய் மதிப்பனோ?
சில கணங்கள் மலைகளைப் பிடுங்கிப் பறையடிக்கும் சில கணங்கள் கடலை யுண்டேப்ப மிடும் சில கணங்கள் பாதாளத்துச் சேடனைப் பிடுங்கும்.
சோழன் கருணைத் தடங்கடலாகிய பாசூர்நாதன் அளித்த தேரிலேறி அப்பெருமான் கொடுத்த ஆயுதத்துடன் காளிக்கு எதிர்செல்ல அவள் சோர்வுற்று எதிர் நின்றாள்.
முன்னமே இவ்வூர் எல்லைகளைக் காவல் கொண்டிருக்கு மாகாளி பாசூராளி பொற்றாளி எல்லையாளி என்ற நால்வருடன் இவளையும் விலங்கிட்டு இவ்வாலயத்துள் வைப்பாயென நாதன் கட்டளையிட அங்ஙனமே செய்து காஞ்சிக் கரிகாலச் சோழன்றன்னிக ரின்றிப் பரம சாம்பவ கோடிகளுளொருவனாய் வாழ்ந்து வந்தனன்.
அவ்வியாகத்திலிருந்து சிவந்த மேனியினையும் வளைந்த பற்களினையும் விரிந்த மயிரினையும் ஏழு நாவினையுமுடைய ஒரு அக்கினி தோன்றி இங்கென்னை யழைத்த காரணமே தென்றது காஞ்சி மாநகர்க் கரிகாலச் சோழன் திருப்பாசூரிலிருந்து கொண்டு மோகூரினைச் செயித்து அவ்வூரினுக்குக் காவலாக விருந்த காளியாம் பெண்ணைச் சிறை வைத்தனன்.
அவனைத் தண்டித்தல் வேண்டுமென்று சமணர் கூற அக்கினியவர்களைநோக்கி அரசனீதி தவறு வானாயின் அக் குற்றமியாருக்காகும் அதைக் கவனிக்க வேண்டிய அவசிய நமக்கில்லை சத்தியினையே செயித்து அவளைச் சிறை வைத்தானென்றால் அவனைச் செயிக்க நம்மால் முடியுமோ?
சோழனுடைய வல்லமையினைக் கேட்டக் கச்சியூர்க் குறும்பன் பயந்து அவனை வெல்லும்படி யெங்களைக் கேட்டுக் கொண்டனன் நாங்களும் அங்ஙனமே செய்வதாக வாக்களித்தனம்.
ஆகையால் நீ இப்போது ஒரு பாம்பாக வேண்டியதென்று சமணர்கள் கேட்டுக் கொண்டவுடன் அவ்வக் கினியானது உடலை முறுக்கிச் சீறி ஒலி படம் விரித்து பற்களினின்று நஞ்சுமிழ்ந்து வாயைத் திறந்து வாலாட்டி கண்களினெருப்புப் பொழிய மண்மேல் பாம்பாகி ஆட்டியது.
அரவே கரிகாலச் சோழன் இந்தக் குடத்தைத் திறந்தவுடன் மலைபோ லெழும்பிச் சபையிலுள்ள அரசர் முதலான யாரையும் விழுங்கிடுவாயாகவெனக் கேட்டுக்கொண்டு அதன் சம்மதத்தினையும் பெற்று அக்குடத்தின் வாயைமூடி அப்பாம்பினை வாழ்த்திக் கையாற் றொழுது போற்றி எங்களெண்ணத்தினை முடிக்க நீயல்லால் வேறில்லையெனப் பலதரமியம்பி மந்திரத் தடையினை விட்டு பாம்படைத்த பாற்குடத்தினைக் கச்சியூர்க் குறும்பனிடஞ் சமணர்கள் சேர்த்தனர்.
அவன் கண்டு மகிழ்ந்து ஒரு திருமுகமெழுதிப் பாற்குடத்துடன் தந்திரத்தில் வல்ல சிலதூதர் வசமாகக் கொடுத்துச் சோழனுக்கு அனுப்பி வைத்தனன்.
அத்தூதுவர்கள் பாசூருக்கு வருவதற்கு முந்திக் கற்பக நாட்டுத் தேவேந்திரனை யொத்த கரிகாலன் கனவினில் வேயீன்ற முத்தர் வெளிவந்து அன்ப நாளைய தினம் நினது சபைக்குப் பாம்படைத்த பாற்குட மொன்று வருமென்று கூறினர்.
சோழன் விழித்தெழுந்து பெருமானின் கருணை பெருக்கை வியந்து தனது நித்தியக் கடன்களை முடித்துக்கொண்டு மந்திரி பிரதானிகள் சூழச் சபையில் சிங்காசனத்திருந்து தான் கண்ட கனவினைத் தனது மந்திரி முதலியவர்கட் கெடுத்துச் சொல்லினர்.
அவர்கள் கேட்டு நமக்குப் பரங்கருணைத் தடங்கடலாகிய பாசூர்நாதனுளன் பயமில்லையென்று பேசிக் கொண்டிருக்கையில் கச்சியூர்க்குறும்பனனுப்பிய பாற்குடத்தினைத் தூதுவர்கள் கொண்டுவந்து சபையில் வைத்து திருமுக வோலையினையீந்து தொழுது நின்றார்கள்.
அவ்வஞ்சகக் குறும்பனோலையை அரசன் படித்துப் பார்த்துத் தூதுவர்களே நீங்களென் செய்வீர் பாவம் ஆலகாலமுண்ட ஆண்டவனென்பாலிருக்க விந்த அல்ப செந்துவாகிய பாம்போவெனைக் கொல்வது என்றுகூறி இப் பாற்குடத்தினை நாம விழாவிட்டால் பயந்ததாக நிந்தனை வருமே என்றாலோசித்துக் கொண்டிருந்தனன்.
அப்போது குவலயமெலாம் போற்றுங் கொன்றை வேணியங் கடவுள் ஒருகுடுமி வேடந் தாங்கினர் நெற்றியிற் சிந்தூரப் பொட்டிட்டு வெண்ணீறுபூசி கருடப் பச்சையிருகாதிலு சேர்த்து முகரோம முறுக்கி பாம்புகளை மாலைகளாகப் புனைந்து பிரம்பேந்தி பட்டணிந்து இடது காலில் விருது கட்டி சீடர்கள் பாம்புபெட்டிகளைத் தாங்கிவர சிவிகையேரி செயகண்டி தாளம் முரசு கொம்பு காளம் மணி முதலிய முன்னார்ப்ப நான்கு வெள்ளிக் கம்பங்களின் மத்தியிலொரு பொற்கம்ப முயர அதில் கசை வாள் சம்மட்டி கண்டை உலக்கை சேட்டையின் கொடிகள் முதலிய கட்டி பரிசனமுன் கொண்டு செல்ல சீடர்கள் யாரும் அம்பேந்தி ஆடிப்பாடித் தங்கள் வல்லபங்களை யோதிவர பிடாரர் குருபரன் வந்தான் வந்தானென்று சின்னந் தாரை யூத இராஜ ராஜேந்திரனாகிய கரிகாலச் சோழன் செய்த பூர்வத்தவப் பயனே திரண்டு ஒருவடி வங்கொண்டு வந்தாலென்ன இராஜ சபையில் வந்தெழுந் தருளினர் மன்னர் மன்னவன் அக்குடிமிவேட முடையாரைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் இரு கரங்களையுந் தன்னை மறந்து சிரமேற்கூப்பி சொற்குழறி உரோமஞ்சிலிர்க்க மந்திரியின் முகத்தை நோக்கி இக்குடுமியாவர்?
வாடிய பயிரினுக்கு மாரிவந்து தவுமாறு போல நாம் நாடிய குடிமியிங்கு நமக்கு நண்ணினரென்று அரசன் மகிழ்ந்து குடுமியாரே இந்தப்பாற் குடத்துப் பாம்பை யாட்டுவீராக வென்று முன் வைத்தனர்.
பிடாரர் தலைவர் ஈங்கிது நமக்கு அரியதொழிலோ வென்று அந்தப் பாற்குடத்தை யவிழ்த்து தட்டி சிறிது தூர நீங்கி பாம்பெதிர் நோக்க வூதி மூடியைத் திறக்க அதினின்றும் மலையினைப் போலெழும்பி படம் விரித்து நின்றிடக் கண்டோரோடினர்.
குடுமி ஒரு முழந்தாளை யூன்றி ஒரு முழந்தாளை நீட்டி ஒரு கரம் பாம்பைத் தூண்ட ஒரு கரமடக்கி மதுரகீத முண்டாம்படி இசைக்குந் தகுந்த ஏழுதுளைக ளமைந்த மூங்கிலினைச் சுரைக்காயிற் சொருகிய வொரு கருவியினைத் தனது திருவாயினில் வைத்தூத மலை களுருகின கடலலையினை மோதாது அசைவற்றது சூரியன் சந்திரனாயினன் காற்று சலனமற்றது அக்கினி குளிர்ந்தது சராசரப் பொருள்களனைத்தும் உணவு மறந்து பகை மறந்து ஒருதன்மையாயின குடுமியானவர் பாம்பினை யெடுத்து எறிந்து எறிந்து ஆட்ட நிருபன் கண்டு குடுமியே நினக்கு வேண்டுவது யாது?
என்ன இப்பாம்பினை நான் சுற்றிவிடில் இது சூழ்ந்த வட்டமெலாமெனக்கு நல்குதியென்ற குடுமிக்கு அங்ஙனமே தந்தோமெனத் தராபதி தாரை வார்த்தனன்.
அரசர் கோமான திசயித்தனா அண்டர்கள் கற்பகப் பூமழை பொழிந்தனர் அந்தரதுந்துமி யாகாயத்தில் முழங்கின அரிய யனோடமரரெலாந்றொழுதேத் தித்துதி செய்தனர் வந்த குடுமியார் சிவிகை யேறிக் கோயிலிற் பிரவேசித்தனர்உடன்வந்த பரிசன மறைந்தனர் நிருபன் ஆலயத்திற் சென்று ஆனந்த பரவசனாய்ப் பாடி கண்ணீர் சொரியவுருகி நெஞ்சழிந்து உடனடுங்கி நின்றவுடன் அரசனே அரவின் வரவினை நின் கனவிற் கூறினோம் பின்னரதை யெடுத் தாட்டினோம் ஆகையால் நீ யெனக்குத் தத்தஞ் செய்ததனை மறவேல் என்றொரு அசரீரி பிறந்தது.
இங்ஙனங் கேட்பது அடியேனை யாட்கொள்ளவேண்டியே யன்றி வேறில்லை நீயென்மாட்டு வைத்த திருவருளை யென்னென்று வியம்புவேன் எங்ஙனம் புகழ்வேன் என்று பலவாறு மொழிகுளறித் தொழுது புறம்போந்து பாம்பு சூழ்ந்த வட்டமனைத்தும் பாசூர்ப் பெருமானுக்கென்று கற்சிலையிலெழுதி நாட்டிக் களித்தனன்.
பசுபதியாகிய பரமன் சுழற்றி விட்ட பாம்பினது தலை விழுந்த விடம் தலைக்காஞ்சியூரென்றும் குண்டி விழுந்தவிடம் குண்டியூரென்றும் உதப்பை விழுந்த விடம் உதப்பையென்றும் வால் விழுந்தவிடம் அரன்வாலென்றும் ஆடயெரிந்த விடம் ஆடரவின் பாக்கமென்றும் பாம்பினுடலில் பெரும்பாகம் விழுந்தவிடம் பெரும்பாக்கமென்றும் இப்போதுங் கூறிவருவர்.
சிவத்துக்கினிய செல்வர்களே கருங்காலனையுதைத்த செங்காலனாகிய கண்ணுதலோன் கழலிணை மறவாக் கரிகாலச்சோழன் சிற்ப சாத்திரங்களில் வல்ல சிற்ப சாஸ்திரிகள் பலரையழைத்து பவளச் செவ்வாய் பார்வதி சமேதனாகிய பாசூர்நாதனுக்கு வேண்டிய லாலயமாதி புரிகவென்று கட்டளை யிட்டனன்.
அச்சிற்பிகள் வலம்புரி விநாயகருக்கும் சுப்பிரமணியருக்கும் பாசூர் நாதருக்கும் தங்காதலியம்மனுக்கும் தனித்தனி விமானங்கள் மண்டபங்கள்மதில்கள் கோபுரங்களுண்டாக்கி வீதிகள் மாடங்கள்சதுக் ங்கள் சந்திகள் சாலைகள் தெற்றிகள்மன்றங்கள் பொதுக்கள் குன்றங்கள் சூளிகைகள் கூடங்கள் முதலிய அன்னவாகனனுங் கண்டதிசயிக்க அமைத்தனர் முன்னர் தேவதேவனாகிய சிவபெருமான் திருவருளினால் மருள்கொண்ட சேடச்செல்வர் இந்நதகரின் அலங்காரங்களைக் கண்டு நாம் நினைத்ததை முடித்தன னம்பரஞ்சோதியென்று கவலை தீர்ந்து எம் வாழ்வை மாற்றி நின்னிணையடிக்காளாக்குவா யெம்பெருமானே என்று தோத்திரஞ்செய்து எண்ணருங் கைலை யிலிருப்பிடங் கொண்டனர்.
இக்காட்சியினைக்கண்ட வரசர் ஈங்கிவர் பெற்றபேறு யார் பெற்றாரென்று வியந்து சிவாலய பூசை முட்டாது நடந்தேறிவரச் சிலரை நியமித்து நால்வகைச் சாதியினரையுங் குடியேற்றினன்.
பின்னரொரு நாள் மனத்தினும் வேகமான குதிரையேறி வடக்கு நோக்கிச்சென்று வடவரையைச்சாடி அதன்மீது தனது புலிக்கொடியை நிறுத்தி நிடதமலை ஏமகூடம் மகாகயி முதலிய தரிசித்து இமயத்துந்தனது கொடியைநாட்டி கங்கையையடைந்து காசியாலயத்திளெழுந்தருளியிருக்கும் ஆதி சைவர்களாகிய குருக்கள்மார்களைத் தரிசித்து வணங்கி அவர்கட்குத் திருப்பாசூர்நாதன் திவ்விய சரித்திரங்களை யெல்லாமெடுத்துரைத்து அருமறை வேதாகமங்களை யுணர்ந்த அந்தணர்மணிகளைத் தேரின் மேலெழுந்தருளச் செய்துகொண்டு வழியிலுள்ள பெருங் கருணையாளன் பிரபல தலங்களையெல்லாந் தரிசனஞ் செய்துகொண்டு தேவர்கள் சூழ இந்திரன் வருவதுபோலத் திருப்பாசூரிற் பிரவேசித்து சிவாலயப் பூசனையைச் சிவாகமங்களிற் குறித்தபடி சைவ வேதியர்களைக்கொண்டு நடத்தி வந்தனன்.
சோழன் வடவரைக்கேகும்போது தன்னுடன் வலமிடந் தோள்போல் வந்த சோழகுமரருக்கும் சைவருக்கும் அப்பதிசூழெல்லையினை மூன்று பங்காக்கியீந்தனன்.
எம்பெருமான் பூசையென்றுந் தடைபடாது நிறைவேறிவர ஈக்காட்டுக் கோட்டத்தில் உத்தம குலோத்தமரான பழைய வேளாளர்களே யென்றுணர்ந்து அவர்களுக்கு முதன்மையீந்து அவர்களுள் குற்றமொன்றில்லாத மாதவரொருவரை நாடி அவருக்கு உருத்திர தேவரெனப் பட்டங்கட்டி மடாதிபத்திய முந்தந்து மகேசுர பூசை வழுவாது நடந்தேறி வரச்செய்து சகல செல்வங்களும் வளர வைத்தனன்.
நிற்க சத்தியுடன் சிவாலயம் உயிரோடு மெய்யுணர்வாயும் பரிவாரங் கரணங்களாயும் செய்குன்றிஞ்சி பொறிகளாயும் தத்துவங்கள் மாடங்களாயும் அகழி பூதவுடலாயும் நான்கு வாயல் நான்கு முகங்களாயும் பாசூரானது நான்முகனை யொத்து விளங்கும்.
ஆகாயத்தினைத் தாங்குவதுபோல உயரந்திருக்கும் வீடுகளின்மீது சந்திர காந்தக் கற்களினாலமைத்த இடம் மலைகளின் மீதுள்ள சுனைகளையொக்கும் அங்கு வருஞ் சந்திரனைக் கண்டு உருகியருவி போல வீழ்கின்ற புனலானது தேவாதி தேவனாகிய சிவபெருமானது சந்திர சடா பாரத்தினின்று மோடிவருங் கங்கையினை யொத்திருக்கும்.
வெள்ளியினாலும் பொன்னினாலும் பளிங்கினாலும் விளங்கு மாடங்களின்மீது பொன்னாலும் நீலத்தாலும் பச்சையாலுங் கட்டியுவள அரமியங்கள் அன்னம் கருடன் இடபம் இவைகளின்மீது அயன்மால் இந்திரனேறியிருத்தலை யொத்திருக்கும்.
முற்காலத்தி லிந்திரனால் சிறகரியுண்ட மலைகளனைத்தும் வீதிகளிலடைந்து நிறைந்து பூமியிலிருந்து ஆகாயத் தளவு முயர்ந்து அவ்விந்திரனை வெல்லத் திருப்பாசூர் நாதனிடம் வரம்பெற்று வானத்தினையே நோக்கிப் பெரும்படை யெழுந்து யுத்தஞ் செய்ய மனிதராகிய படையைத்தன்மேல் வாழுதலை நிகர்க்கும்படியாக வொத்த வீடுகளெங்கும் விளங்கும்.
இத்தகைய வீடுகளின்மீது பொற்குடங்களுடன் கண்ணாடியை வைத்திருப்பது மலையின்மீது சந்திரன நாயகிகளும் விளையாடி யொருவர்மேலொருவர் துருத்திகொண்டு குங்குமநீரைவீச உபரிகைகளில் அந்நீர் தடாகம்போலத் தேங்க அதிற்சந்திரன் படிந்து தன்வெண்மேனி செம்மேனியாக விளங்குவன்.
பொன்னாற்குயிற்றி மணியாலிழைத்து ஓங்கிய மாடங்களின்மீது வண்டுகள் தேன்சொட்டுங் கற்பகப் பூவிலிருக்கும் நிலைபெற்ற அழகிய மின்னலைப்போல இடையினை வாய்ந்த மாதர்களுடைய மலர்மென் கூந்தலில் உள்ள மதுவினை யுண்டு மறுபடியுந் தன்னுலகை நாடாது இசை பாடித்திரியும்.
மானினை யேந்திய செவ்விய திருக்கரத்தினை வாய்ந்தவரது நெற்றிக் கண்ணால் வெந்து பொடியாக வீழ்ந்த மீனக் கொடியினையுடைய மன்மதன் பஞ்ச பாணங்கள் வீதிகடோறு நெருங்கிய இளைஞரிடத்திடமாகக் குலவும்.
மாதர்கள் மூட்டு மகிற்புகை சேர்ந்த மாளிகைகள்மீது காதுகளிலுள்ள மகரக் குழைகளின் பிரகாசம் தேக முழுதும் வீச நின்றுகொண்டிருத்தல் மேகந் தங்கிய வுயர்ந்த கிரிகளின்மீது மின்னற் கூட்டங்கள் விளங்குதலை யொக்கும்.
சந்திர மண்டலத்தினைத் தோய்ந்த மாடங்களின்மீது நெருங்கி வரிசையாக விளங்கு நீண்ட வெண் கொடிகளாடுவது ஆகாய கங்கையிலுலவு மீன்களையொக்கும் அன்றியும் இத்திருப்பாசூரே மோட்சவீடு இவ்விடம் யாவரும் வாருங்களென்று பல வுலகத்தவர்களையுங் கூப்பிடுதலை யுமொக்கும் பிராமணர்கள் உபரிகைகளின்மீது ஏறியிறங்குவது தேவர்கள் ஆகாயத்தினின்றும் வீடுகளைச் சோபானமாகக் கொண்டு இறங்குவதனை யொக்கும்.
வளங்கணிலவு மணி மாடங்களிலுள்ள பிரகாசம் பொருந்திய பலகணி வாயல்தோறும் ஆபரணங்களை யணிந்த மடவார் முகங்கள் தோன்றுங் காட்சியானது அனேகமான சந்திரர்கள் தங்கள் களங்கங்களை யொழித்துக்கொண்டு மலைகள்மேல் தோன்று தலை நிகர்க்கும் அவ்விடங்களிலுறையு மன்னங்கள் மறைவாக விருந்து அம்மாதர் கணடையினைக் கற்க முடியாது நேரே சமீபத்திலிருந்து பழகுதற்கு வாழுதலை நேரும் ஓங்கியவெழு நிலையோடுங் கூடிய மாடங்கள்தோறும் வாழும் பெண்கள் பகலுமிரவும் பாசூர்நாதனையே புகழ்ந்து பாடும் பாட்டினொலியும் நடன சாலைகளிலே நடிக்கு முருத்திர கணிகையரின் சிலம்பொலியும் பல்வாத்தியங்களி னொலியும் கல்வி பயிலுவோர்களொலியும் வேதவொலியும் வீதிகடோறும் தேர் கரி பரி ஆள்கள் சஞ்சரிக்கு மொலியும் கூடிக் கடலொலியினு மதிகப்பட்டு விளங்கும்.
எந்நிலத்திலு முண்டாகும் பொருள்களெல்லாம் இங்குக் காணப் படலால் கடலினையும் இறவாத பேரின்பத்தினைப் பயத்தலாற் சிவலோகத்தினையும் செல்வம் பொலிந்திருத்தலால் அளகா புரியினையும் அழகினால் பொன்னுலகத்தினையும் சகலபோகங்களு மமைந்திருத்தலினால் போகபூமியினையும் இப்பாசூரொத்தலினால் இதன் மகிமையினை யென்னவென யாவராலெடுத்துரைக்கக்கூடும்.
குங்குமமமைந்த புயங்களோடுங் கூடிய நாயகர்களையும் கோவைப்பழம் போன்ற வதரத்தினை வாய்ந்த அழகியவளையல்களைப் பூண்ட நாயகிகளும் சந்திரனையொத்த நெர்றியினைவாய்ந்த சேடியர்களும் எப்போதுங் குதூகலத்தோடு வாழுகின்றவர்களும் பரிசுத்தம் பொருந்திய நந்தவனங்களும் பிரகாசம் பொருந்திய வேதிகைகளும் தாமரையில் வசிக்கும் இலக்குமியின் வாசமும் மழலைத் தீஞ்சொல்லுமே யெங்கணுங் காணக்கூடிய அருமையான மங்கல நிறைந்த காட்சியினை யாவருக்குங் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் இத்திருப்பாசூர்.
சிவகரணங்களையுடைய முனிவர்களே கவின்பெறுநீறும் கண்மணிமாலையும் கல்லாடையுமுடையார் கண்ணுதன் மூர்த்தியேயென்று கனிந்து வணங்குங் கரிகாலச்சோழன் பண்ணவர்போற்றும் பாசூர்நாதனுக்குப் பல திருவிழா வெடுத்துப்பரிந்து கண்களாரத் தரிசிக்க ஆவல்கொண்டு அனாதியிற் சதாசிவத்தைம் முகமொன்றி லவதரித்து அவராலேயே தீட்சிக்கப்பெற்ற ஆதி சைவர்களாகிய குருக்கள்மாரை யழைத்து வேதபாஷியங்களாகிய காமிகாதி யாகமங்களின் கருத்தை விசாரித்து வைகாசிமதி பூச நக்ஷத்திரத்தில் அழகெலா மொருங்கமைந்த ஆலயத்தில் விடைக் கொடியேற்றி நான்கு மாடவீதிகளையு மலங்கரித்து எங்கணு மகர தோரணங்கள்கட்டி பற்பல மணிகளிழைத்த தம்பங்கடோறுங் கமுக மரங்களும் பசுங்குலை வாழை மரங்களு நட்டு வீதிகளின் சந்திகளில் பூப்பந்தல்களைத் தூக்கி மாளிகைகளின்மீது வெண்கொடிகளை வரிசை வரிசையாக நிறுத்தி ஒவ்வொரு வீட்டின் திண்ணைகள் மீதும் பூரண கும்பங்களை வைத்துத் தெருக்கடோறும் பனிநீர் தெளித்துப் பின்னர் தனிப் பரம்பொருளரந் தந்தையாகிய பாசூர்நாதருக்கும் தனித்தாயாந்தங் காதலியம்மைக்குங் காப்பணிந்து பலவாபரணங்களையும் பல பீதாம்பரங்களையுந் தரித்து பத்துத் தினங்களும் பொன்மயமான பற்பல விமானங்கள்மீதும் பற்பல வாகனங்கள்மீதும் விசித்திர வலங்காரமமைந்த இரதத்தின் மீதும் காலையிலும் மாலையிலும் மாடவீதி வலம்வரவெழுந்தருளச் செய்வித்தனன்.
ஒவ்வொரு நாளும் ஆனைமுகன் ஆறுமுகன் சண்டேசர் அம்மையாருடன் அருட்பெருங்கடவுளா மாண்டவனாகிய பாசூர் நாதன் காலையில் வீதிவலம் வந்த பின்னர் இரவில் மகா சைவர்கள் வேதபாராயண மோதவும் குங்கிலிய தூபமெங்கணும் வீசவும் சிவனடியார்கள் நாமாவளிகள் கூறவும் வெண்கொற்றக் குடைநிழழைச் செய்யவும் சாந்தாற்றி நெருங்கவும் சாமரம் வீசவும் எள் விழுதற்குஞ் சிறிதுமிடமின்றி அன்பர்கணெருங்கி வரவும் சூரியன் சந்திரன் நட்சத்திரம் யானை யாளி சிங்கம் போன்ற தீவர்த்திகள் முன்னும்பின்னு மாயிரமாயிரமா யேந்தவும் தாளம் தண்ணுமை திண்டிமம் சின்னம் சங்கம்எக்காளம் பூரி குடமுழவு முரசு பறை கைப்படகம் யாழ் பேரிகை காகளமுதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கவும் வீதிவலம் வந்தனர்.
சிலவடியார்கள் பாடினர் கிண்கிணியோசை சிலம்போசை மேகலை யோசை மிகுந்தோங்க அன்னநடைபோல நடையும் அரம்பையர் போலழகுமுள்ள நாட்டியப் பெண்கள் கூட்டங் கூட்டமாய்க் கூடியெங்கு நாட்டிய மாடினர்.
ஆதிசைவர்கள் நிவேதனத்துடன் தீபாராதனை காட்ட உருத்திர கணிகையில் தாளவிசை மருவிய நடனமிட ஆலத்தி சுழற்றி எச்சரிக்கை சோபனம் பாடினர்.
துவிதிய சம்புவாகிய நந்தியெம் பெருமான் வேத்திரப் படையுடன் முன்னே செல்லச் சிவாலயத்துட் பிரவேசித்துப் புண்ணியமூர்த்தி திருவோலக்கங் கொண்டெழுந்தருளியிருந்தனர்.
இவ்வகையாகப் பத்துத் தினமும் விழாக்கோலங் கொண்டு பாலாற்றின் தீர்த்தமாடி மவுன பலிதூவி பிற பூசையு மாற்றித் தூக்கிய விடைக் கொடியை யிறக்கினர்.
வைகாசிமாதம் பிரமோர்ச்சவ முடிந்த பின்னர் ஆனிமாதம் வசந் தோற்சவமும் ஆடிமாதம் உலக மாதாவாகிய தங்காதலியம்மையாருக்கு ஆடி பூரவுற்சவமும் ஆவணிமாதம் மலைமகள் மகிழ்ந்தளித்த மூலாதாரப் பொருளாமத குஞ்சரத்திற்குச் சவுத்தி யுற்சவமும் புரட்டாசிமாதம் நவராத்திரி யுற்சவமும் ஐப்பசி மாதம் சூரனை பிளந்த சுந்தரவடிவேலேந்திய சுப்பிரமணிய சுவாமிக்குச் சஷ்டி யுற்சவமும் கார்த்திகை மாதம் ஞானதீப வுற்சவமும் மார்கழி மாதம் அகில லோகங்களையு மாட்டிவைக்கு மற்புத ஆனந்தத் தாண்டவ சபேசனுக்கு அபிஷேக தரிசன வுற்சவமும் தைமாதந் தெப்பலோற்சவமும் மாசிமாதம் சர்வசங்கார காலத்தில் பிரம விஷ்ணு முதலிய தேவர்களெல்லாம் பிணங்களாய்க் கிடக்கத்தனித்து நின்ற தற்பனிரவு காலமாடுஞ் சிவராத்திரி யுற்சவமும் பங்குனிமாதம் திருக்கலியாணசுந்தரம கோற்சவமும் நடத்திவைத்தனன்.
அன்றியும் நித்தியத் திருவிழா மழைக்காலத்தில் பவித்திரோற்சவம் முன்பனிப் பருவத்தில்விடியகால பூசை பின்பனிப்பருவத்தில் திருப்பொன்னூசல் முதலியனவு நிறைவேற்றினர்.
இத்திருவிழா காலங்கடோறும் கரிகாலச்சோழன் அனேகமான பூதானம் கஜதானம் அசுவதானம் கோதானம் கன்னிகாதானம் சுவர்னதானம் அன்னதான முதலிய செய்து வந்தனன்.
பின்பு ஒருநாள் அரசவள்ளல் மங்கல தீர்த்தத்தில் நீராடி அனுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு திருநீறுந் திருக்கண்மணி மாலையுந் தேகமெலாம் விளங்க வணிந்து இருகைகளுஞ் சிரசின் மேற்குவியத் தோன்றிய பேரன்புடனே செல்வத்திருக்கோபுர வாசலிற்சென்று வணங்கியுள்ளே பிரவேசித்து முறையாகப் பிரதட்சணஞ் செய்து தெய்வத் தன்மையுடன் நிகரின்றியோங்கு மூங்கிலினடியில் தேசோமயனாந்தக் கடல்போல் விளங்குங் கருணாநிதியான பாசூர்நாதனைக் கண்ணாரக் கண்டு கருத்திடமாகக் கொண்டு அஷ்டாங்க பஞ்சாங்கமாக அடிக்கடி வணங்கி மகிழ்ந்து ஆனந்தக்கண்ணீர் சொரியத் தானே முளைத்த தயாபர மூர்த்தியாகிய முத்தையனைத் துதி செய்யத் தொடங்கினன்.
சம்புவேநான் பாக்கியவானாயினேன் சாம்பசிவனே நான் பெற்றபேறு எவர்பெற்றார் சதாசிவனே அநேக கோடி சென்மாந்திரங்களிலடியேன் செய்த புண்ணியங்களனைத்தும் இப்பிறப்பிற் பிரயோசனமாயிற்று என்குல தெய்வமே உன்னிடத்தில் மாறாத பத்தியே யெனக்கென்றும் வேண்டும் ஆரமுதே உன்னைத் தெய்வமென்றுணராத மூடர்கள் என் வமிசத்திலெந்நாளும் பிறவாதிருக்க வேண்டும்.
அன்றியும் இவ்வற்புதத் தலத்தில் நடக்குந் திருவிழாவை பவத்தினைச் செய்பவரும் செய்யப் பொருளுதவி செய்பவரும் தரிசனஞ் செய்பவரும் இம்மையில் தனமும் பந்துசனமும் பெற்று மறுமையிற் சிவானந்த வாழ்வினையடையும்படி கிருபை புரிந்தருள வேண்டுமென்றனன்.
அங்ஙனமே யாகுக என்று அசரீரிபிறந்தது சோழன்கேட்டு அடக்கக்கூடாத ஆனந்தங் கொண்டு விடைபெற்று மெல்லமெல்லத் திரும்பிப் புறம்போந்தனன்.
ஆலயத்திற்கு வேண்டிய வரும்பணியெலா நிறைவேற்றி கற்றவர்களெல்லாம் போற்றுங் காமாட்சி சமேதராகிய கண்ணுதலா மேகாம்பர நாதர் வேத விருட்சமாகிய மாவடியி லெழுந்தருளப் பெற்ற காஞ்சி மாநகரத்திற் சென்று பஸ்ம ருத்திராட்ச பஞ்சாட்சராதி சைவ தர்மங்களை நடாத்தி யுலகுபுரந்து புத்திர பௌத்திரருடன் வாழ்ந்து வந்தனன்.
சிவபோகத்தபசிகளே நூறுகோடி பிரமர்கள் ஆறு கோடி நாரணர்கள் எண்ணீலா விந்திரர்கள் தலை மாலைகளையே மலர்மாலைகளாகக் கொண்ட தயாநிதியாகிய திருப்பாசூர்நாதன் திவ்விய மங்களகரமான மான்மியத்தினை எனது அருட்குருவாகிய வாதநாராயண முனிவர் அடியேனுக்கு உபதேசித் தருளியபடி யின்று உங்கட்குச் சொன்னேன்.
இப்புராணத்தினைப் படிப்பவர்க்கும் செவியிற் கேட்பவரும் பிறருக்கெடுத்துச் சொல்லுபவரும் பொருளுரைப்பவருக்குப் பொன்னாதியீபவரும் அருசித்துப் பூசிப்பவரும் யாவரும் இம்மையிற் பதினாறு பேறும்பெற்று மறுமையிற் தங்காதலியம்மை சமேதராகிய பாசூர்நாதன் திருவடி நிழலிற்றங்கி வாழ்வரென்று சூதமுனிவர் நைமிசாரணியர் கேட்க அருளிச்செய்தனர்.
இன்று ஆடிட்டர் பணியைத் துறந்து வருங்கால சந்ததியினர் முழுமையான கல்வியை கற்கும் வகையில் சாய் சர்வதேச பள்ளியைத் தொடங்கி வெற்றிகரமாக நடத்துகிறார்.
ஐ.ஐ.டியில் பட்டம் பெற்றவர் வெறும் மூவாயிரம் ரூபாய் சம்பளத்துக்கு வேலையில் சேர்ந்து கடினமாக உழைத்து இன்றைக்கு மூன்று நிறுவனங்களின் உரிமையாளராக உயர்ந்திருக்கிறார்.
பி சி வினோஜ் குமார் எழுதும் கட்டுரை கொல்கத்தாவின் ஆயிரக்கணக்கான நடைபாதை வாசிகளைப் போல மிகவும் ஏழ்மையான வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர் ஜிலியன்.
உஷா பிரசாத் எழுதும் கட்டுரை கொல்கத்தாவின் வீதிகளில் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வீடு வீடாகச் சென்று சேலை வியாபாரம் செய்தவர் பைரேன்.
இளம் மென்பொறியாளராக இருந்த ஸ்ருதி தனியாகத் தொழில் செய்வதற்கு வித்தியாசமான இந்தத் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார்.
தேவன் லாட் எழுதும் கட்டுரை இரண்டு லட்சம் ரூபாய் கடனில் மீன்பிடிப்படகுகள் வாங்கி தொழில் தொடங்கிய தாரா ரஞ்சன் முன் அனுபவம் இல்லாததால் தோல்வியைச் சந்தித்தார்.
ஜி.சிங் எழுதும் கட்டுரை ஹைட்ரோபோனிக்ஸ் என்கிற மண் இல்லாமல் விவசாயம் செய்யும் நவீன தொழில்நுட்பத்தை தொழில்முயற்சியாகக் கைக்கொண்டு வெற்றிபெற்றுள்ளார் சென்னையைச் சேர்ந்த ஸ்ரீராம் கோபால்.
ஜி.சிங் எழுதும் கட்டுரை நல்ல சம்பளத்தில் கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தில் கனவு வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த நான்கு நண்பர்கள் திடீரென வேலையை விட்டு சொந்தமாகத் தொழில்தொடங்கினர்.