sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
லக்ஷ்மி மேனன் தான்டா பாக்குறதுக்கு குடும்ப பொண்ணு மாரி இருப்பா.. மீண்டும் என் மனதில் ஒரு மைண்ட் வாய்ஸ் வந்தது பெறகு என்ன மயித்துக்குடா அன்னைக்கு பொண்ணு அனுஷ்கா மாரி பொண்ணு அனுஷ்கா மாரினு ஊரு பூரா வழிஞ்ச?னு கேக்கலாம்னு நெனச்சேன்.. சரி பயலோட நல்ல மூட கெடுக்க வேணாமேனு மறுபடியும் மன்னிச்சுட்டு டேய் ஒனக்கு இன்னைக்கு எந்த ஹீரோயின் டாப்ல இருக்காளோ அவள மாதிரி பொண்ணுங்க கண்ணுக்கு தெரியுது.. நல்ல விசயம் தான்.. ஆனா மீனா காலத்துல இருந்து இதே மாதிரி இருக்க கூடாதுடா.. சீக்கிரம் கல்யாணத்த முடிச்சி தொலடா மாப்ள இந்த தடவ மேரேஜ் கன்ஃபார்ம்.. லக்ஷ்மி மேனன எனக்கு பிடிச்சிருச்சி.. அவளுக்கும் என்ன பிடிச்சிருச்சி.. நெக்ஸ்ட் மேரேஜ் தான்.. ஒனக்கு ட்ரீட் தான்... அமெரிக்காலடா.. கல்யாணத்துக்கு பெறகு நானும் ஷொய்ய்ய்ய்ய்ங்... அமெரிக்காவுக்கு.. ஃப்ளைட்ல மீண்டும் வாயெல்லாம் பல்.. நா நா நா இங்க வந்து எங்க அப்பா கூட துணைக்கு எங்க கடையில... சரி இப்ப எதுக்கு இத கேக்குற?
நான் கேட்ட கேள்வியை அவன் மனசாட்சி அவனிடம் இது வரை கேட்காமல் இருப்பது ஆச்சரியம் தான்.. இப்படி இருப்பதால் தான் இவனுக்கு எந்த பெண்ணும் செட் ஆவதில்லை என அவதானிக்கிறேன்.. இல்ல சார் கல்யாணம் ஆன ஒடனே அமெரிக்காவுக்கு போறீங்களே அங்க போயி என்ன பண்ணுவிங்க?
நான் நல்லா அமெரிக்காவ சுத்தி பாப்பேன்டா.. இவன் தெரிந்து தான் பேசுகிறானா இல்லை தெரியாமல் உளறுகிறானா என புரியவில்லை.. டேய் விஸ்வரூபம் படம் பாத்தியா?
அந்த படத்துல ஹீரோயின் தான் வேல பாப்பா.. கமல் வீட்ல அவளுக்கு சிக்கன் சமைச்சி கொடுப்பாரு.. அவா அங்க தீபக்னு ஒருத்தங்கூட மஜா பண்ணவும் புருசன கழட்டி விடவும் ட்ரை பண்ணுவா.. ஞாபகம் இருக்கா?
மனதிற்குள் லேசான பொறாமை.. நான் செய்வது தவறு என்றாலும் ஆமா எத்தனையோ பொண்ணுங்க இவனுக்கு செட் ஆகல.. அதோட இதுவும் செட் ஆகாம போனா என்ன?
என மனதை தேற்றிக்கொண்டேன்.. இன்னும் முடிக்கலடா.. முழுசா கேளு.. அதுல கமல் பேரு விஸ்வநாத்.. ஒம்பேரு விஸ்வநாதன்.. பேரு கூட ஒரே மாதிரி இருக்கு பாரு.. நீ வீட்ல ஒக்காந்து உனை காணாமல் நானிங்கு நானில்லையேனு உருகி பாடிக்கிட்டு இருப்ப.. அவ எதாவது ஒரு வக்கீல் கிட்ட ஒன்ன டைவர்ஸ் பண்ண பேசிக்கிட்டு இருப்பா.. தேவையா ஒனக்கு ஃபாரின் பொண்ணு?
நீ சொல்றதும் சரி தான்.. இவா கூட பாக்க லக்ஷ்மி மேனேன மாரி இல்லடா.. பூஜா குமார் மாரி தான் இருந்தா.. இப்பத்தான் முகம் சரியா ஞாபகம் வருது.. அவன் குரலில் லேசான கவலை தெரிந்தது.
அய்யய்யோ திரும்ப நடிகைய பத்தி ஆரம்பிச்சுட்டான்.. சரி விடு மாப்ள.. ஒனக்குனு கண்டிப்பா ஒரு பொண்ணு எங்கேயாவது பொறந்திருப்பாடா.. கவலைய விடு... அவனிடம் இருந்து பதிலே இல்லை.. நான் ரெண்டு முறை ஹலோ ஹலோ என்று கத்திவிட்டு ஃபோனை வைத்துவிட்டேன்... மனசு லேசாக உறுத்தியது.. நான் கம்மென்று இருந்திருந்தால் கூட அமெரிக்காவிற்கு போகும் வாய்ப்பு அவனுக்கு வந்திருக்கலாம்.. சரி இப்ப என்ன குடி முழுகி போயிருச்சி?
வாழ்வில் ஒரே ஒரு பெண்ணை கூட கல்யாணம் செய்யவே முக்கிக்கொண்டு இருந்த விஸ்வநாதன் இன்று ஒரு பெரிய சாமியாராக தன் ஆன்மீக ஆராய்ச்சியில் இத்தனை பெண்களுடன் சிறப்பாக ஈடுபட்டுக்கொண்டிருப்பதை பெருமையுடன் பார்த்து நினைத்துக்கொண்டேன் அன்னைக்கு நாம அந்த அமெரிக்காக்காரிய வேண்டான்னு சொன்னனால தான் இன்னைக்கு இவனுக்கு இப்படி ஒரு வாழ்வு என்று... என் நண்பன் ஒரு சாமியார் என நினைக்கவே ஹ்ம் இவனுக்கு வந்த வாழ்வு என சிலிர்ப்பாக இருந்தது.
வீட்டிற்கு வந்தவுடன் என்னிடம் என் மனைவி ஏங்க விஸ்வநாதானந்தா ஒரு சாமியார் வந்திருக்காராம்.. அவர் கிட்ட ஆன்மிக பயிற்சிக்கு போலாமா?
தை முதல் நாள் தான் தமிழர்களோட புது வருசம்.. சித்திரை ஒன்னு இந்துக்களோட புது வருசம் என்று எதையாவது வந்து கத்திக்கொண்டு இருப்பார்கள்.. சித்திரை ரெண்டாம் தேதிக்கு பிறகு என்ன ஆனார்கள் என்று தெரியாது.. மீண்டும் அடுத்த ஆண்டு பங்குனி கடைசியில் வருவார்கள்.
பத்தாங்கிளாஸ் தமிழ் தான் ஒழுங்காக படிக்கவில்லை என்றாலும் ஒரு விசயத்தை சொல்லும் முன் நெட்டிலாவது தேடி சரி பார்த்த பின் சொல்லலாமே மக்களே?
தமிழர்கள் வரலாறு மற்றும் கலாச்சார சிறப்பு உடையவர்கள் என்பது உண்மையானால் அவர்கள் சித்திரையில் தான் புத்தாண்டை கொண்டாடினார்கள் என்பதும் சித்திரை தான் தமிழ்ப்புத்தாண்டு என்பதும் உண்மை.
இன்னும் சிலர் இருக்கிறார்கள்.. சித்திரை மாதம் இந்துக்களின் புத்தாண்டு தமிழர்களுக்கு இல்லை.. தமிழ் ஆண்டுகளுக்கு பெயர் சமஸ்கிருதத்தில் இருக்கிறது என்று குட்டையை குழப்ப ஆரம்பிப்பார்கள்.
என் பெயர் ஒரு சம்ஸ்கிருத பெயர் தான்.. திராவிடம் என்பதே கூட சமஸ்கிருத பெயர் தான் என்கிறார்கள் சில அறிஞர்கள்.. நான் ஒரு இந்து தான்.. இவர்களின் கூற்றுப்படி நான் தமிழன் இல்லையா?
ஹிந்துக்களை தமிழர்கள் இல்லை என்பது போல் கூறும் இவர்கள் இங்கு தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் கிறிஸ்தவர்களையோ இஸ்லாமியர்களையோ தமிழர்கள் இல்லை என்பார்களா?
அதிலும் சித்திரை ஒன்று என்னும் தமிழர் புத்தாண்டை கூட இந்துக்களுக்கு மட்டுமானது என்பது போல் விசமத்தனமாக பேசுவது இவர்கள் மக்களின் மனதில் என்ன விதமான எண்ணத்தை விதைக்க நினைக்கிறார்கள் என்பதை தெளிவாக உணர்த்துகிறது.
அவர் சொன்னதுக்கு எதிரா கேள்வி கேட்டா நீங்க தமிழின துரோகி ஆகிருவிங்க.. பார்ப்பன அடிவருடினு ஒரு எக்ஸ்ட்ரா பட்டமும் சேர்ந்து கிடைக்கும்.
சரி அந்த ஆராய்ச்சியில் தமிழன் தை மாதத்தில் தான் புத்தாண்டு கொண்டாடினான் என்பதற்கான ஆதாரம் ஏதாவது இருக்கிறதா என்றால் எதுவும் இல்லை.
சுருக்கமாக தமிழன் தன் கடவுள்களுக்கு இளவேனில் காலத்தில் பண்டிகை வைத்து தன் தொழிலை ஆரம்பித்து கொண்டாடிய மாதமான சித்திரையில் தான் அவனின் புத்தாண்டு தொடங்குகிறது.
தமிழர்களாகிய நம் புத்தாண்டு சித்திரை ஒன்றே... ஜனவரி ஒன்றோ தை ஒன்றோ சித்திரை ஒன்றோ புத்தாண்டு என்று கொண்டாடப்படும் நாள் வெறும் இன்னொரு நாள் தான்.
அதே சூரியன் அதே வெயில் அதே வேலை அதே குடும்பம் அதே மின்வெட்டு அதே உலகம் அதே டிராஃபிக் அதே ஆஃபிஸ் அதே டென்சன் என எல்லாமே மாற்றம் இல்லாமல் முந்தைய நாள் நடந்தது தான்.
நாட்டில் நாம் சண்டை போட எவ்வளவோ விசயங்கள் இருக்கின்றன.. ஒரு அரசியல்வாதி சொன்னார் என்கிற ஒரே காரணத்துக்காக நம் பழக்க வழக்கங்களை அறியாமல் அவர் சொல்வதை கேட்டு அப்படியே பின் செல்வது எந்த வகையில் சிறந்தது என தெரியவில்லை.
இந்த இனிய தமிழ்ப்புத்தாண்டில் அனைவருக்கும் என் அப்பன் தமிழ்க்கடவுள் முருகனின் ஆசியும் அருளும் கிடைக்க வேண்டுகிறேன்.. எல்லாருக்கும் நல்ல புத்திய குடு ஆண்டவா.............. தென் தமிழகத்தின் பெரும்பாலான கிராமங்களில் பங்குனியும் சித்திரையும் தான் மிகவும் விஷேசமான மாதங்கள்.. மாரியம்மன் கோயில் திருவிழாக்களும் சிறு தெய்வ வழிபாடுகளும் இந்த மாதங்களில் தான் பெரும்பாலும் இருக்கும்.
இன்று நான் வேலை செய்யும் புதுக்கோட்டையில் கூட நார்த்தாமலை மாரியம்மனுக்கு பொங்கல் திருவிழா.. எங்கள் சிவகாசியிலும் இன்று தான் பங்குனி திருவிழா.. நேற்று பொங்கல் இன்று கயிறு குத்து.. அது என்ன கயிறு குத்து என்று தானே கேட்கிறீர்கள்?
எங்கள் ஊர் ஸ்பெசலே அது தானே.. சொல்கிறேன்... கேளுங்கள்.. பொதுவாக பங்குனி சித்திரை மாதங்களில் சூரிய பகவானுக்கு நம்மீது மிகவும் பாசம் பொங்கி வந்து தன் உஷ்ண பார்வையை அதிகமாக செலுத்துவார்.. மாரியம்மன் மழைக்கு உகந்த கடவுள் அல்லவா?..
சூரியனின் உஷ்ணத்தில் இருந்தும் அதனால் வரும் நோய் நொடிகளில் இருந்தும் தங்களை காக்கவும் மழை தர வேண்டியும் மக்கள் மாரியம்மனுக்கு இந்த மாதங்களில் கொண்டாடும் விழாக்கள் தான் பங்குனி மற்றும் சித்திரை பொங்கல் விழாக்கள்.. எங்கள் பகுதியில் அதாவது விருதுநகர் சிவகாசி பகுதியில் இது மிகவும் விஷேசமாக இருக்கும்.. முதல் நாள் பொங்கலன்று பலரும் வீட்டிலும் கோயிலிலும் பொங்கல் கிண்டி கடவுளுக்கு படைப்பர்.. மறுநாள் கயிறு குத்து.
கயிறு குத்து அன்று சிலர் அலகு குத்துவார்கள் சிலர் தீச்சட்டி எடுப்பார்கள் சிலர் கரும்புள்ளி செம்புள்ளி குத்துவார்கள் சிலர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு வரனை பார்த்து நிச்சயம் செய்வார்கள் இது விருதுநகரில் மட்டும் இருக்கும் பழக்கம்.. இதை பற்றி ஒவ்வொன்றாக சொல்கிறேன்.. கயிறு குத்தன்று காலையில் ஆண்கள் பெண்கள் குழந்தைகள் என எல்லோரும் காலையில் எழுந்தவுடன் கரும்புள்ளி செம்புள்ளி போல் தங்கள் முகத்திலும் உடலிலும் கறுப்பு வெள்ளை இன்னும் பல வண்ணங்களால் புள்ளி வைத்துக்கொள்வார்கள்.
நீங்கள் வெயில் படத்தில் வரும் வெயிலோடு விளையாடி பாடலில் இது போல் அந்த சிறுவர்கள் வேஷமிட்டு கோயிலுக்கு செல்வதை கவனித்திருப்பீர்களா என்று தெரியவில்லை.
அது விருதுநகரை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்ட படம்.. எனது பள்ளிக்காலங்களில் கயிறு குத்துக்கு முந்தைய நாள் இரவே எங்கள் தெரு பையன்களோடு சேர்ந்து பக்கத்து ஏரியாவில் இருக்கும் வேப்ப மரக்கிளைகளை மொத்தமாக வெட்டி வந்து எங்கள் தெருவில் போட்டுக்கொள்வோம்.
மறுநாள் காட்டுவாசி போல் வேப்பிலையிலேயே ட்ரெஸ் போட்டுக்கொண்டு கோயிலை நோக்கி மாரியம்மனை நினைத்து பாடிக்கொண்டே செல்வோம்.. அந்த பாடலும் சூப்பரா இருக்கும்.. இது தான் அந்தப்பாடல்.. இதை நம் குழுவில் ஒருவர் சொல்ல சொல்ல மற்றவர்கள் அவரை தொடர்ந்து பாடிக்கொண்டே வர வேண்டும்.. கோயில் வரை இதே தான்.. கோயிலுக்கு வரும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கையில் இருக்கும் வேப்பிலையை அதற்கென்று ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்தில் போட்டுவிட்டு அந்த வேப்பிலை குவியலில் ரெண்டு உருண்டு உருண்டுவிட்டு வர வேண்டும்.. கரும்புள்ளி செம்புள்ளி வெயில் காலங்களில் வரும் அம்மை நோயின் தழும்புகளை குறிப்பதாகும்.
அதில் இருந்து தங்களை காத்துக்கொள்ளவே பக்தர்கள் அம்மனை வேண்டி உடம்பில் அது போல் வரைந்துகொண்டு கோயிலில் உருண்டு கொடுக்கிறார்கள்.. வேப்பிலை உடலுக்கு குளிர்ச்சியை தரவல்லது.. அதனால் வேப்பிலையை கையில் எடுத்து சென்று மொத்தமாக ஒரு இடத்தில் போட்டு அங்கே உருண்டு கொடுக்கும் போது உடம்புக்கும் குளிர்ச்சி கிடைக்கிறது.. அதே போல் ஊர் முழுக்க பக்தர்களின் தாகத்தை தீர்க்க இலவசமாக நீர் மோர்ப்பந்தலும் பானக்கிரமும் இருக்கும்.. இந்த பானக்கிரம் என்பது புளியும் வெல்லமும் கலந்த ஒரு இனிப்பு பானம்.. அவ்வளவு ருசியாக இருக்கும்.. உடம்புக்கும் குளிர்ச்சி தர வல்லது.. கொஞ்சம் ஓவர் டோஸ் ஆகிருச்சினா உங்களோட பேக் ஓபன் ஆகி வயிற்றால் போக ஆரம்பித்துவிடும்.. அளவாக குடித்தால் உடம்புக்கு குளிர்ச்சி.. அடுத்தது பூச்சட்டிதீச்சட்டி எடுப்பது.
இதுவும் வெயில் காலத்தில் ஏற்படும் நோய்களின் இருந்து தங்களை காப்பாற்ற மக்கள் செய்யும் நேர்த்திகடன் தான்.. பக்தர்கள் இப்படி தீச்சட்டி எடுத்து வருபவரின் மேல் நீரூற்றி வேண்டிக்கொள்வார்கள்.
தாங்கள் எடுத்துவரும் சட்டியை ஒவ்வொருவரும் கோயிலில் அதற்கென்று ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்தில் அடுக்கிவைத்துவிட்டு வந்துவிடுவர்.
குழந்தைப்பேறு இல்லாதோர் குழந்தைகள் பொம்மையும் வீடு கட்டும் ஆசை இருப்பவர்கள் வீட்டு பொம்மையையும் வாங்கி வேண்டி வைப்பார்கள்.
விருதுநகர் பஜாரில் கடை வைத்திருப்பவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் கடைகளுக்கு வெளியே விருதுநகருக்கே உரித்தான தேக்கு மர கட்டில்களை போட்டு அமர்ந்திருப்பார்கள்.
மாப்பிள்ளை வீட்டாருக்கு பஜாரின் இந்த வீதியில் இந்த கடையில் பெண் வீட்டார் அமர்ந்திருக்கிறார்கள் பெண் இந்தக்கலர் பட்டு உடுத்தியிருக்கிறது என்னும் தகவல் போய்விடும்.
பெண் வீட்டாருக்கு பெரும்பாலும் மாப்பிள்ளை வீட்டார் யாரென்றே தெரியாது.. மாப்பிள்ளை வீட்டார் அந்த வழியாக கோயிலுக்கு போவது போல் பெண் வீட்டார் இருக்கும் வழியில் வருவார்கள்.
எல்லாமே தங்களுக்கு ஏற்றது போல் இருந்தால் கோயிலில் சாமி கும்பிட்டு திரும்பி வரும் வழியில் பூ வாங்கி பொண்ணுக்கு சூட்டி அப்போதே நிச்சயம் செய்து விடுவார்கள்.
நீங்கள் விருதுநகர் பொங்கல் அன்று கண்டிப்பாக ஒரு நாள் சென்று பாருங்கள் பஜார் வீதியில்.. பார்க்கவே கனஜோராக இருக்கும் அந்த வீதி.. எங்கள் ஊரில் தீபாவளி மற்றும் பங்குனிப்பொங்கல் இரண்டுக்கும் போனஸ் உண்டு.
தீபாவளிக்கு புதுத்துணி எடுக்கிறோமோ இல்லையோ எப்பாடுபட்டாவது பங்குனிப்பொங்கலுக்கு கண்டிப்பாக புதுத்துணி எடுத்துவிடுவோம்.
ஆனால் இது எங்கள் ஊர் கலாச்சாரம்.. இதை சொல்ல வேண்டும் என பல நாள் ஆசை.. பொங்கல் நாளானே இன்றே இதை பற்றி சொல்லியிருப்பது மனதுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியான விசயம் தான்.
தீச்சட்டி எடுப்பது முகத்தில் கரியை அப்பி வேசம் போடுவது எல்லாம் பகுத்தறிவா என்பதை பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை.. எங்கள் மக்கள் சந்தோசமாக கறி சாப்பிட்டு மாரியாத்தா நம்மை காப்பாற்றுவாள் என குடும்பத்தோடு நம்பிக்கையுடன் இருக்கும் ஒரு நன்னாள் தான் இந்த பங்குனிப்பொங்கல்.. பங்குனிப்பொங்கல் அன்று மழை வரும் என்பது நம்பிக்கை.
இதெல்லாம் தற்செயலான சம்பவங்கள் என்று கூறினால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் பொங்கல் தினத்தன்று மட்டும் ஏன் இந்த தற்செயல் சம்பவங்கள் நடக்கின்றன என்பது கொஞ்சம் ஆச்சரியமான வினா தான்.. மாரியம்மன் கோவிலை விட இன்னும் பிரமாண்டமாய் இருக்கும் எங்கள் ஊர் பத்திரகாளியம்மன் சித்திரை பொங்கல் விழா.. அப்போது ஊரில் பொருட்காட்சி எல்லாம் போடுவார்கள்.. சில பல வரலாற்று விசயங்களோடு உங்களை அடுத்த மாதம் இதன் தொடர்ச்சியில் சந்திக்கிறேன்.. ஏய்ச்சீ கிட்டத்துல வராத.. ஒன்ன பாத்தாலே அருவெறுப்பா இருக்கு.. என் மூஞ்சிலேயே முழிக்காதடீ ஒரு வித தயக்கத்தோடும் கோவத்தை கண்களில் காட்ட முடியாமலும் மென்று முழுங்கி நான் நிவேதாவை பார்த்து கத்திக்கொண்டிருந்தேன்.. நீங்களே என்ன வெறுத்து ஒதுக்கலாமாங்க?
இதெல்லாமே தலைவிதிங்க.. என்ன தயவு செஞ்சி ஏத்துக்கோங்க என்னை பார்த்து இரு கைகளையும் குவித்து அழுது ஏங்கிக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.. எப்படி இவளால் மட்டும் இப்படி சுற்றி இருக்கும் மக்களை சட்டை செய்யாமல் அழ முடிகிறது என வியப்பு இருந்தாலும் என் கண்களில் மீண்டும் கோவத்தை கொண்டு வர முயற்சி செய்து சொன்னேன் என்னது ஒன்ன ஏத்துக்கணுமா?
என்று திக்கித்திணறி சொல்லிமுடிப்பதற்குள் அவள் சடாரெனெ என் சட்டையை கழுத்துக்குக் கீழாக ஒரு ரெண்டு இன்ச்சில் இறுகப்பற்றிக்கொண்டாள்.. அவள் கண்களில் வெறியும் கோவமும் ஆற்றாமையும் அவமானமும் ஒரு சேர இருந்தன.
ஸ்கிரீன் மூடியவுடன் எல்லோரும் என்னை கொன்றுவிடுவது போல் பார்த்தார்கள்.. நாந்தான் சொன்னேன்ல எனக்கு நடிக்கலாம் வராதுன்னு?
சும்மா ஒரு ரூம்ல ஒக்காந்து பேப்பர்ல கத எழுதுறது ஈசி.. இந்த மாதிரி ஸ்டேஜ்ல நடிக்குறது தான் கஷ்டம் மகனே.. உன் பேட்ச் தான நிவேதா அவா எவ்வளவு அழகா நடிக்குறா?
ஒரு சீனியர் எனக்கு அட்வைஸ் என்னும் பெயரில் இருக்கும் எங்கள் கல்லூரி பெண்கள் மத்தியில் என்னை வைத்து பஞ்சாயத்து பண்ணி அவன் கெத்தை காட்டிக்கொண்டிருந்தான்.
நான் கேட்டுக்கொண்டே நிவேதாவை முறைத்தேன்.. அவள் கண்களாலேயே சாரி கேட்டாள்.. அவள் சாரி கேட்பது கூட ஒரு தேர்ந்த நடிப்பு போல் தான் இருந்தது.. என் சட்டையை பிடித்தாலும் நல்ல நடிகை தான் அவள்.. மேடைக்கு முன்னாடி இருக்கும் அத்தனை பேரையும் மறந்து ஒருவனின் மனைவியாகவே அந்த மேடையில் வாழ்ந்திருந்தாள்.. டே அதான்டா டிராமா.. நடிக்கும் போதே டக்னு எதாவது ஸ்பார்க் தோனும்.. அத அப்படியே டயலாக்கா மாத்தி சொல்லணும்.. அதுக்கு ஏத்த மாதிரி அடுத்தவங்களும் டயலாக்க மாத்தி நடிக்கணும்.. ஒன்னப்போயி கூட்டிட்டு வந்தோம் பாரு.. நீயெல்லாம் பேப்பர்ல மார்ஜின் போட்டு கலர் கலரா டெகரேசன் பண்ணி கதை எழுத தான் லாயக்கு சொல்லிவிட்டு ஹி ஹி ஹினு சிரிச்சான் அந்த சீனியர்.. யாராவது தனக்கு துணையாக சிரிக்கிறார்களா என்றும் பார்த்துக்கொண்டான்.. ஒரு பய சிரிக்கல.. எனக்கு அவன் சிரிச்சப்ப வந்த கோவம் ஒருத்தனும் அவனுக்கு சப்போர்ட்டா சிரிக்கலைன்னதும் கொஞ்சம் சந்தோசமாயிருச்சி.. தைரியத்தோடு ஆமாண்ணே.. பேப்பர்ல எழுதுறது ஈசின்னா நீங்களே அதையும் பண்ணிரலாம்ல?
நா வேனா கெளம்புறேன்.. நீங்களே கதையும் எழுதிக்கோங்க என்று அவன் முகம் பார்க்காமல் சொல்லிவிட்டு வெடுக்கென நடையைக்கட்டினேன்.. எனக்கு தெரியும் அவர்கள் என்னை விட மாட்டார்கள் என்று.. டேய் கண்ணா ப்ளீஸ்டா போகாத என்று என்னை கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி மட்டமா பேசுன சீனியர்ல இருந்து எல்லாரும் வந்தாங்க.. ஏன்டா கோவப்படுற?
சீனியர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.. சிரிப்பில் லேசான வஞ்சமும் பொறாமையும் இருந்தது.. சண்டையும் கோவமும் பொறாமையும் பாராட்டும் ஆறுதலும் ஊக்கமும் இல்லாத கல்லூரி போட்டிகள் உண்டா?
ஆடல் பாடல் சண்டை தோற்ற கல்லூரிகள் ஜெயித்த கல்லூரிகளை பார்த்து டவுன் டவுன் சொல்வது வெறியோடு தங்கள் கல்லூரியை ஆதரிப்பது போட்டியாளனுக்கு ஏதாவது அவசரமாக தேவை என்றால் ப்ரொஃபசரில் இருந்து சீனியர் வரை எல்லோரும் ஓடி ஓடி அவனுக்கு உதவுவது என்று அது ஒரு தனி அனுபவம்.. நிறைய கல்லூரி காதல்களுக்கு யூத் ஃபெஸ்டிவல் அச்சாணியாக இருக்கும் என்பது கொசுறு தகவல்.
ஒவ்வொரு வருடமும் எய்ட்ஸ் விழிப்புணர்வு பெண் விடுதலை மனித நேயம் என தூர்தர்ஷத்தனமான தலைப்புகளை கொடுப்பார்கள்.. அந்த தலைப்பில் தான் ஒவ்வொரு கல்லூரியும் நாடகம் கட்டுரை சிறுகதை ஓவியம் இசை நடனம் என தங்கள் திறமைகளை காட்ட வேண்டும்.
இந்த வருடம் எய்ட்ஸ் தான் தலைப்பு.. அப்படி எய்ட்ஸ் பற்றிய ஒரு டிராமாவில் தான் எய்ட்ஸ் வந்த என் மனைவியை நான் சந்தேகப்படுவது போன்ற காட்சி.. அதில் தான் ரிகர்சலில் இல்லாத காட்சியாக என் சட்டையை அவள் பிடித்து நான் டயலாக்கை மறந்து என அத்தனையும் அரங்கேறியது.
வழக்கமாக என்றால் இது என் ரெண்டாவது வருடம்.. மேடை ஃபோகஸ் லைட் முன்னாடி கும்பலாக இருந்து நாம் என்ன செய்கிறோம் என வெறித்து பார்க்கும் ஆடியன்ஸ் இதெல்லாம் தான் என்னை நாடகத்தை பார்த்து பயப்பட செய்தன.
அதை விட அவர்கள் போடும் ரோஸ் பவுடர் மேக்அப்பும் அந்த பஃப்பில் வரும் நாற்றமும்.. அதுவே ஒரு பேப்பர் பேனா என்றால் நான் என்ன செய்கிறேன் என யாரும் பார்க்க மாட்டார்கள்.
அதனால் எனக்கு தான் இந்த முறையும் சிறுகதையில் பரிசு கிடைக்கும் என நான் திமிராகவும் என் கல்லூரி ஆட்கள் நம்பிக்கையாகவும் இருந்தார்கள்.. என் கல்லூரியும் சும்மா கிடையாது பல வருடங்களாக யூத் ஃபெஸ்டிவல் சேம்பியன் எங்கள் கல்லூரி.. எங்களை வெறித்தனமாக பழக்குவார்கள்.. கதை என்பதால் எனக்கு பிரச்சனை இல்லை.. நடனம் நாடகம் போன்றவர்கள் மிக பாவம்.. ராத்திரி பகலாக ரிகர்சல் பார்ப்பார்கள்.. ஒரு சில கல்லூரிகளுக்கு யூத் ஃபெஸ்டிவல் என்பது ப்ரெஸ்டிஜ் சமாச்சாரம்.. தாங்கள் எப்பாடு பட்டாவது ஜெயித்துவிட வேண்டும் என்கிற வெறியில் முதல்வரில் இருந்து மாணவன் வரை போராடுவார்கள்.
அதில் முன் வரிசையில் ஒருத்தி வெள்ளைப்பட்டும் நீண்ட அடர்த்தியான பின்னப்படாத கூந்தலும் இடது மூக்கில் மின்னும் ஒரு சிறிய மூக்குத்தியும் தலையில் நெட்த்ஹிசுட்டியுமாக மஹாலட்சுமி போல இல்ல இல்ல அவ கையில தேசியக்கொடி இருக்கு.. சோ அவா மகாலட்சுமி இல்ல பாரத மாதா.. ச்சே பாரத மாதா வேசம் போட்டிருந்ததால் அவள் அழகை ரசிப்பதை அப்படியே நிறுத்திக்கொண்டு நடனத்தை மட்டும் சமத்தாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
யார்ரா இது நம்ம பாரத மாதாவ பிகர்னு சொல்றது?னு திரும்பி பாத்தா தேவராஜன் சார்.. சார் அப்படிலாம் இல்ல சார்.. இவர் தான் எங்கள்கல்லூரி யூத் ஃபெஸ்டிவல் டீமின் ஹெட்.. ஆங்கிலத் துறை விரிவுரையாளர்.
அவர் மேல் எனக்கு தனி மரியாதை உண்டு என் யிடம் அடிக்கடி சண்டை போட்டு என்னை இது போன்ற போட்டிகளுக்கு அழைத்து வந்து என்னை ஒரு வெற்றியாளனாக பார்ப்பதால்.. என் க்கு நான் செமெஸ்டரில் பாதி நாட்கள் வகுப்புக்கு வராமல் ல் இப்படி ஊர் சுற்றுவதே பிடிக்காது.. பெறகு எதுக்குடா அவள இப்டி வெறிச்சி பாத்துட்டு இருக்க?
அந்த நீள முடி மூக்குத்தி எல்லாம் டான்ஸ் முடிஞ்ச ஒடனே கழட்டி குடுத்துருவா.. ஒரிஜினல் இல்ல.. சோ ரொம்ப வெரிச்சி பாக்காத என்னை பார்த்து கண்ணடித்து சொன்னார்.. போன மாசம் நடந்த ரோடரி க்ளப் ஃபெஸ்டிவலுக்கு ஒங்க ஒன்ன விட மாட்டேன்னு சொன்னான்ல அவர் என் ஐ மரியாதை இல்லாமல் பேசுவது எனக்கு சந்தோசமாக இருந்தது டேய் நான் மட்டும் தான் அவன அப்டி பேசுவேன் நீயும் அதுக்காக அவன் இவன்னு பேசாத பின்னிருவேன் என் சிரிப்பை பார்த்திருப்பார் போல.. நீ கூட அந்த ஃபெஸ்டிவலுக்கு அவனால வர முடியாம போயிருச்சே?..
அப்ப அவங்க காலேஜ்ல இருந்து இந்த பொண்ணு தான் ஷார்ட் ஸ்டோரில வின் பண்ணுனா.. நம்ம காலேஜ் நீ இல்லாதனால பார்டிசிபேட் பண்ணல.
ஒனக்கு டஃப் ஃபைட் தான்.. நம்ம காலேஜ் தான் எப்பயும் போல ஃபர்ஸ்ட் வாங்கணும் ஞாபகத்துல வச்சுக்கோ எனக்கு அவர் என் முன் இன்னொருத்தியை அதுவும் என் போட்டியாளரை புகழ்வது பிடிக்கவில்லை.
என்னை விட ரெண்டு வயது சின்னப்பெண்ணை வைத்து என்னை பயமுறுத்துவதும் பிடிக்கவில்லை.. அவரிடம் கேட்டேன் என்ன சார் பரத நாட்டியம் தான ஆடிக்கிட்டு இருக்கா?
நீ மட்டும் இவா கிட்ட தோத்துட்ட அடுத்த வருசம் ஒன்ன வெறும் கதைக்கு மட்டும் இல்லாம டிராமா டான்ஸ்னு எல்லாத்துலயும் சேத்து விட்ருவேன் பாத்துக்கோ.. அந்த பொண்ணு இன்னும் என்னென்ன ஈவன்ட்லலாம் வந்து பின்னப்போகுதோ என்னடா ஆளாளுக்கு பில்ட்அப் குடுக்குறாய்ங்க என எண்ணிக்கொண்டு நான் நடையைக்கட்டினேன்.. எனக்கு அவர் கொடுத்த பில்ட்அப்பை விட அடுத்த வருடம் ஒரு வேளை என்னை டான்ஸ் ஆட வைத்து விடுவார்களோ என்கிற பயம் தான் இருந்தது.. நாளை தான் சிறுகதை போட்டி.. தலைப்பு எப்படியும் எய்ட்ஸை வைத்து தான் இருக்கும் என்பதால் நான் இப்போதே அதற்கான முதல் பத்தி எப்படி இருக்க வேண்டும் முடிவை எப்படி அமைக்க வேண்டும் என யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.. இது வரை நான் இப்படி யோசித்ததில்லை.
பேப்பரை கையில் வாங்கி பேனாவை திறந்துவுடன் தோன்றுவதை தான் எழுதுவேன்.. ஆனால் இப்போது நானே இப்படி முன்னக்குடி யோசிப்பது எனக்கே வித்தியாசமாக இருந்தது.. ஒரு வேளை நாம் பயந்துவிட்டோமோ என்கிற எண்ணம் வந்தது.
உடனே கதையை பற்றி யோசிப்பதை நிறுத்திவிட்டேன்.. வழக்கம் போல பேப்பர கைல வாங்கிட்டு அங்கனயே யோசிப்போம்.. அங்கனயே எழுதுவோம்.. அங்கனயே ஜெயிப்போம்.. அஞ்சாக்னா சும்மாவா?
ஹா ஹா ஹா சினிமா ஹீரோ செய்வது போல் கையை ஆட்டி டயலாக் பேச டரை பண்ணினேன்.. எல்லாம் காலையில் என் சட்டை பட்டனை பிய்த்த நாடகத்தின் எஃபக்ட்.. அட நமக்கு கூட கொஞ்சம் நடிக்க வருதே என நினைத்துக்கொண்டே மு.வ.ஹால் படியில் இறங்கி மதியம் சாப்பாடு போடும் இடத்திற்கு போய்க்கொண்டிருந்தேன்.. நம்ம கதையில ஹீரோவை நடிகனா காட்டலாமா?
எல்லா ஆண்களும் பெண்களை கிண்டல் அடித்துக்கொண்டும் கை காட்டிக்கொண்டும் சுதந்திரமாக சந்தோசமாக சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.. பெண்களும் அதை சிரித்துக்கொண்டே ரசித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
பேண்ட் சட்டை மட்டும் இல்லாமல் வேட்டி ஜிப்பா ஜீன்ஸ் கைலி என ஆண்களும் விதமான வண்ணங்களில் சேலைகள் தினுசு தினுசான சுடிதார் ஜீன்ஸ் டாப்ஸ் என பெண்களும் தங்கள் ஆசைப்படி மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள் ப்ராக்டிகல் இன்டர்னல் செமினார் என அனைத்தையும் மறந்து.
இந்த மாதிரி விழா நேரங்களில் மட்டும் இல்லாமல் மற்ற நேரங்களிலும் கல்லூரிகள் இது போலவே இருந்துவிட்டால் வீணான பிரச்சனைகள் இழுத்துக்கொண்டு ஓடுவதெல்லாம் நடக்காது என நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
ஐயம் கயல்... கயல்விழி.. கை நீட்டினாள்.. ஒரு பெண்ணே தானாக வந்து கை கொடுப்பதால் லேசான அதிர்ச்சியில் என் கையை மெதுவாக கொடுத்தேன்.. ஓ அப்படியா?
இந்த கேள்வி நான் அவளை கேட்கும் போது தான் என் மண்டைக்கு உரைத்தது மேடையில் பரத நாட்டியம் ஆடிய என் எதிரி தான் இவள் என்று.. இல்ல நான் ஷார்ட் ஸ்டோரில பார்டிசிபேட் பண்றேன் எங்க காலேஜுக்காக.. எங்க மேம்ட்ட ஐடியா கேட்டேன் கதைக்கு.. உங்கள ரெஃபர் பண்ணாங்க என்றாள்.. அவள் பேசுவதில் எதுவும் நக்கல் இருப்பதாக எனக்கு படவில்லை.. சீரியஸாக தான் கேட்டாள்.. நீங்க தான் அல்ரெடி பரத நாட்டியம் எல்லாம் ஆடுனீங்களே?
கதை எழுதுறதெல்லாம் எனக்கு எப்படினு சொல்ல தெரில.. அது அப்படியே தன்னால வரணும்.. நம்மையும் மீறி ஏதோ ஒன்னு நமக்குள்ள புகுந்து நம்மள எழுத வைக்கும்.
நல்லா பேசுற எல்லாராலயும் நல்லா எழுதிற முடியாது என அவளுக்கு கதை எழுதுவதை ஏதோ செயற்கைக்கோள் செய்வது போன்ற கஷ்டமான ஒன்றாக விளக்க எண்ணினேன்.. ஓ இவ்ளோ விசயம் இருக்கா?
நல்ல வேள நீங்க ரோடரி க்ளப் ஃபெஸ்டிவல்ல பார்டிசிபேட் பண்ணல.. இல்லேனா நான் செகண்ட் தான் வாங்கிருப்பேன்.. அவள் கூட நான் தான் ஜெயிப்பேன் என நம்புகிறாள் என நினைக்கும் போது தான் எனக்கும் கொஞ்சம் நம்பிக்கை வந்தது.
நான் அவளையே பார்த்தேன்.. லேசாக சிரித்தேன்.. இல்ல நீங்க பரதம் ஆடும் போது பாத்தேன் நீளமான முடி மூக்குத்தி எல்லாம் போட்டிருந்தீங்க.. எங்க சார் அதெல்லாம் மேக்அப்.. டான்ஸ் ஆடி முடிஞ்சதும் கழட்டிருவாங்கனு சொன்னாரு.. ஆனா நீங்க இன்னும் கழட்டாம அதையே போட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்களே அதான் சிரிச்சேன்.. ஹலோ இது என் ஒரிஜினல் முடி தாங்க.. மூக்குத்தி எங்கப்பா காசு போட்டு வாங்கிக்கொடுத்த சொந்த மூக்குத்தி பொய்க்கோபம் காட்டினாள்.. எனக்கு குட்டை கூந்தல் இருக்கும் பெண்களை மிக பிடிக்கும்.. நீளக்கூந்தல் பெண்கள் என்றால் மிக மிக பிடிக்கும்.. என் அம்மாவுக்கும் நீளக்கூந்தல் இருந்தது கூட காரணமாக இருக்கலாம்.. போதாக்குறைக்கு இவள் மூக்குத்தி வேறு போட்டிருந்தாள்.. கேட்கவா வேண்டும்?
ஹீல்ஸ் போடவில்லை வலது கையில் சிம்பிளான வாட்ச் இடது கையில் இரண்டு சிறிய தங்க வளையல்கள் கழுத்தில் ஒரு சிறிய தங்க சங்கிலி சங்கிலியின் டாலரில் என்ன இருந்தது என பார்க்க முடியாத இடத்தில் அது இருந்தது ட்ரெஸுக்கு மேட்ச்சான கலரில் கர்சீப்பும் கம்மலும்.. பெண்களிடம் தான் அழகு படுத்தும் கலையை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் போல.. நான் குறுகுறுவென பார்ப்பதை கவனித்து விட்டாள் என நினைக்கிறேன்.. சரி நான் வரேன்.. நாளைக்கு கதை எழுதும் போது மீட் பண்ணலாம்.. பை என்று கூறி என் பதிலுக்கு காத்திராமல் வேகமாக சென்றுவிட்டாள்.. ஆண்கள் கொஞ்சம் உத்து பார்த்தாலே அங்கிருந்து விலகி செல்லும் பெண்களையும் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.. ஹ்ம் கல்லூரி காலத்தில் எந்த பெண்ணைத்தான் பிடிக்காமல் இருக்கும்?
நானும் அவளை பார்த்து சிரித்தேன்.. பேப்பரை கொடுத்தார்கள்.. தலைப்பை சொன்னார்கள்.. நான் சர சர வென எழுத ஆரம்பித்தேன்.. ஆரம்பிக்கும் முன் அவளை பார்த்தேன்.. பேனா நுனியை வாயில் வைத்துக்கொண்டு வாசல் பக்கம் வெறித்துக்கொண்டிருந்தாள்.. இதெல்லாம் என்னத்த ஜெயிக்க போகுது?
நான் வெளியில் செல்லும் அவளை பார்த்தேன்.. வாசலை கடந்ததும் திரும்பி என்னை பார்த்து சிரித்து தன் பெருவிரலை உயர்த்திக்காட்டிச்சென்றாள்.. புது உத்வேகத்துடன் நான் இன்னும் வேகமாக எழுதினேன்.. ஒரு மணி நேரம் முப்பத்திரெண்டு நிமிடத்தில் என் கதையின் கடைசி வரையை முடித்துக்கொடுத்தேன்.
இல்ல காலையில எங்க மேம் இங்க கொண்டு வந்து விட்டாங்க.. இப்ப அடுத்த ஈவண்டுக்கு போய்ட்டாங்கனு நெனைக்குறேன்.. எனக்கு எப்படி போறதுனு தெரில.. சரி வாங்க நான் உங்கள் மு.வ.ஹால்ல விட்டுறேன்.. அங்க தான் எல்லா காலேஜும் இருப்பாங்க.. அவளோடு பேசிக்கொண்டு நடந்ததில் அவள் சொந்த ஊரே விருதுநகர் தான் என்றும் அவங்க அப்பா சொந்தமாக கமிஷன் வியாபாரம் பார்ப்பதாகவும் தெரிந்து கொண்டேன்.. அவளுக்கு நானோ டெக்னாலஜியில் ஆராய்ச்சி படிப்பு படிக்க ஆசையாம்.
ஏன்னா எனக்கு பிசிக்ஸில் பிசிக்ஸ் என்னும் வார்த்தையை தவிர எதுவும் தெரியாது.. அவளுக்கென்று செல்ஃபோனோ ஈமெயில் முகவரியோ கூட இல்லை.
பேசிக்கொண்டே மு.வ.ஹாலுக்கு வந்துவிட்டோம்.. அவள் தன் மேமை பார்த்ததும் என்னை அறிமுகப்படுத்தினாள்.. மேம் இவங்க தான் அஞ்சாக காலேஜ் கண்ணன்.. லாஸ்ட் டூ இயர்ஸா இவங்க தான் ஷார்ட் ஸ்டோரில ஃபர்ஸ்ட்.. இன்னைக்கு என்னால அர மந்நேரத்துக்கு மேல கூட எழுத முடில... ஆனால் இவங்க ஒன்னரை மந்நேரம் எழுதுறாங்க.
கண்டிப்பா இவங்களுக்கு தான் ப்ரைஸ் கிடைக்கும் என்றாள் வெள்ளந்தியாக பொறாமையே இல்லாமல் என்னை பாராட்டிக்கொண்டு.. என்னை அவள் ஓவராக புகழ்வதை கண்ட அந்த மேம் கொஞ்சம் கெளம்புறியா?
என்பது போல் என்னை பார்த்தார்.. வேண்டா வெறுப்பாக விடைபெற்று வந்தேன்.. இன்று மாலையோடு எல்லாம் முடிந்து பரிசளிப்பு விழா நடைபெறும்.. அடுத்து இங்கு மாப்ளையாக மாம்ஸாக நண்பனாக தோழியாக காதலியாக இருந்த ஒவ்வொருவரும் பிரிந்து சென்றுவிட வேண்டியது தான்.. அடுத்த ஆண்டோ அல்லது இது போல் வேறு எங்காவதோ நடக்கும் போட்டிகளில் வேண்டுமானால் இனி பார்க்க முடியும்.
பெண்களிடம் பேசாமல் தோழர்களோடு அரட்டை அடிக்காமல் மரத்தடியில் படுத்துக்கிடக்காமல் நேரம் காலம் அறியாமல் இருந்தது போல் இல்லாமல் இனி வழக்கம் போல் டைம் டேபிள் போட்ட கல்லூரி வாழ்க்கைக்கு மீண்டும் போக வேண்டும்.
இந்த சந்தோசம் இன்னும் அரைநாளில் முடியப்போவதை நினைக்கும் போதே யாரைவாது கொண்டு வந்து அப்படியே காலத்தை இந்த நொடியோடு நிறுத்திவிடலாமா என யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.. நான் மட்டும் அல்ல பலரும் இப்படித்தான் யோசித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.
அங்கே ஒரு வீட்டிற்குள் சென்றோம்.. எங்கள் கல்லூரி முதல்வர் யூத் ஃபெஸ்டிவலின் பொறுப்பு ஆசிரியர் போட்டிகளின் நடுவர்கள் சிலர் என அமர்ந்திருந்தார்கள்.
கண்களில் லேசாக கண்ணீர் வந்தாலும் கல்லூரி முதல்வருக்கு பயந்து அவை கண்களுக்குள்ளேயே சிறை வைக்கப்பட்டன.. ஆமா இன்னொருத்தி எழுதுன கதைய நல்லாருக்குனு சொல்லி பாராட்டு.. வெளங்கிருவ.. என்னை ஏன் முதல்வர் வைகிறார் என தெரியவில்லை.
நல்ல வேளை எனக்கு ரெண்டு வருடம் பிந்தி பிறந்திருக்கிறாள்.. இல்லையென்றால் என்னால் சிறுகதையில் ஜெயித்திருக்கவே முடியாது.. அவள் மேல் பொறாமையாக இருந்தாலும் இவ்வளவு நல்ல கதை எழுதியிருப்பதால் எனக்கு அவள் மேல் மதிப்பும் வந்திருந்தது.
ச்செய் கதை படிக்குறது கட்டுரை எழுதுறது பேச்சுப்போட்டில பேசுறதெல்லாம் நமக்கு பிடிக்காது சார்.. சரி அத விடுங்க நான் இவன வச்சி இத விட நல்லா எழுதித்தாரேன்.. நமக்கு முடிச்சி குடுத்துருங்க என்று என்னை பார்த்தார்.. என்ன நீ இன்னும் எழுத ஆரம்பிக்கலையா?