sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
குடிமக்கள் தங்கட்கு அரசியாக வர விரும்புவது விஜய சுந்தரியையே ஆகவே இப்போது குடிமக்களின் எண்ணமும் இளவரசி விஜயாளின் விருப்பமும் பிரதாபுக்கு விரோதமாய் மாறி விடுமாயின் அடுத்தபடி அரசராய் வரக்கூடியவர் இராகுலப் பிரபுவே.
இராகுலன் தன் பணியாள் மூலமாய்ப் பிறர் சிறிதும் ஐயுறாவண்ணம் பானத்தில் மயக்க மருந்தைக் கலந்து கொடுக்கும்படி திட்டம் பண்ணியிருக்கிறார்.
சிறிது நேரம் ஏதும் பேசாமலிருந்த சுரேந்திரன் கமலாகரரைப் பார்த்து சேனாபதியவர்களே தாங்கள் கூறுவதை ஒருவாறுணர்ந்து கொண்டேன்.
அரசர் மயக்கந்தௌந் தெழுந்திருக்கும் வரையிலும் நீர் அரசராய் நடிக்கவேண்டும் இதுதான் நீர் எங்கட்குச் செய்யக்கூடிய மாபெரும் உதவி என்றார் சேனாதிபதி.
உண்மையாயின் சிறியனும் அரசர் நடந்துகொள்ளக்கூடிய பழக்க வழக்கங்களைச் சிறிதும் அறிந்துகொள்ளாதவனும் பிறநாட்டைச் சேர்ந்தவனுமான தான் எங்ஙனம் இத்தகைய மாபெரும் பொறுப்புடைய அரசுரிமையை ஏற்றுக்கொள்ளுவதென நினைத்தான்.
ஆதலால் மாயாபுரியின் அரச குடும்பத்திற்கு உண்டாகப் போகும் சிறுசொல் நீங்கும்படி ஆவதைச் சொல்லும் உயிர்போன்ற என்னை நோக்கியும் தலைவன் தன் தலைமையினின்றும் வழுவும் நிலைமையை நோக்கியும் இந்த வரத்தை அருளிச் செய்ய வேண்டும் என்று மிகவும் இரந்துவேண்டினார் கமலாகரர்.
திடீரென ஓர் அரசராய் நடிப்பதென்றால் அரசியல் விஷயங்களை நன்றாய் உணர்ந்த தங்களை போன்ற நிபுணர்கட்கே இலேசான காரியமல்லவென்பது தங்கட்குத் தெரியாததல்ல.
வேறு வழியில்லை நீர் கூறிய எல்லா விஷயங்களையும் நான் கவனித்துக் கொள்ளுகின்றேன் உமக்குத் தெரிவிக்க வேண்டிய விஷயங்களை அவ்வப்போது குறிப்பாய் அறிவிக்கின்றேன்.
மெல்ல இருவரும் இளவரசரைத் தூக்கிக்கொள்ள நம்பிக்கையுள்ள ஆயுத பாணிகளான இருவர் கையில் விளக்கேந்திய வண்ணம் மிகவும் வாடிய வதனத்துடன் அவர்களைத் தொடர்ந்தனர்.
பிறகு வீரர் இருவரிடமும் கமலாகரர் இளவரசரை மயக்கம் தௌயும்வரையிலும் மிக்க விழிப்போடு கவனித்துக்கொள்ளும்படியும் இராகுலனது வேலைக்காரர்யாரும் சிறிதும் அறிந்துகொள்ளாதவாறு மிகவும் பத்திரமாய்ப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும்படியும் அன்றைக்கு மூன்றாம் நாளிரவு தாம் அங்கு வரும்வரையிலும் அவ்வீரர்தம் உயிர்க்கே அபாயம் நேரிடினுங்கூட இளவரசரைக் காட்டிக் கொடுத்து விடக்கூடாதென்றும் கண்டிப்பான கட்டளையிட்டு விட்டு சுரேந்திரனுடன் அவணிருந்தகன்றனர்.
அவன் குதிரையின் மீதேறிக்கொள்ள சேனாதிபதி மற்றொரு புரவியூர்ந்து அவன் அயலில்செல்ல மெய்காப்பாளர் இருபதின்மர் புடை சூழ எல்லாரும் தலைநகரை நோக்கிப் பிரயாணமாயினர்.
அரசன் வருதலைக்கேட்ட நகரத்தார் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து வீதிகள்தோறும் நடைக்காவணமிட்டு கீழே பூக்களைப் பரப்பிப் பழுக்குலைக்கமுகு குலைவாழை கரும்பு முதலியவற்றை இரண்டுபக்கங்களிலும் முறையே கட்டி முத்துமாலைகளையும் பவழமாலைகளையும் ஆங்கங்கே நாற்றி வாயில்தோறும் தோரணகம்பங்களை நாட்டி பெருங்கொடிகளையும் சிறுகொடிகளையுங் கட்டி பின்னும் பலவகையான அலங்காரங்களையுஞ் செய்தனர்.
மகளிரும் மைந்தரும் வாயில்களில் வந்து நின்று அரசனைக்கண்டு கண்குளிர்ந்து மனங்களித்து எங்களுடைய துன்பமாகிய இருளைப் போக்குதற்குச் சூரியன்போலவே தோன்றிய பொங்குமலர்த் தாரோய் புகுக என்பாரும் காணுதற்கரிய கட்டழகியான விஜயாளை மணந்து கண்கள்பெற்ற பயனையடையும்படி செய்யும் மன்னர் மன்னன் மன்னுக என்போரும் தத்தமக்குத் தோன்றியவாறே இன்னும் இவைபோன்ற பலவற்றைச் சொல்லுபவர்களுமாய் அங்கங்கே நிற்க சுரேந்திரன் அமராபதியிற்புகும் இந்திரன்போல நகரத்திற் புகுந்து அரண்மனையை யடைந்தான்.
சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் அரசிளங்குமரி விஜயாள் தோழியர் புடைசூழ அரசவைக்கு வந்து மன்னர் மன்னனாய் வீற்றிருக்கும் சுரேந்திரனுக்கு முழந்தாட்பணிந்தெழுந்தாள்.
அவள் கையில் ஏதோ ஓர் நாவல்புத்தகம் இருந்ததெனினும் அவள் அதை படித்ததாக தெரியவில்லை அவ்வமயம் அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு மற்றோர் பெண்மணி உள் நுழைந்தாள்.
வந்தவள் மிகவும் பணிவாகதங்களின் சிந்தனைக்கு என்னால் எதும் இடையூறு ஏற்பட்டதாயின் மன்னிக்கமாறு பிரார்த்திக்கின்றேன் என்றாள்.
அதற்கிடையில் நானும் தயாராயிருக்கிறேன் என்று பெருமாட்டி கூற அக்கட்டளையைப்பெற்ற அவளது தோழி வனஜா அதை விரைவில் முடிப்பாள் வேண்டி அவ்விடத்தைவிட்டும் சடுதியில் சென்றாள்.
சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் சுரேந்திரன் ஆங்குதோன்றி இளவரசியை அன்போடு வரவேற்றான் இருவர் கண்களும் ஒன்றையொன்று நோக்கின.கண்ணோடு கண் நோக்கின் வாய் சொற்களால் ஏதும் பயனிலவன்றே?
அதற்கு விடையாக அரசர் பெரும உண்மையைக் கூறப்புகின் நேற்று முதல் என்மனம் ஒருநிலையிலில்லை அதைப்பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
எனினும் கமலாகரர் சுரேந்திரன் விஜயாளோடு நெருங்கிப்பழகாவிடின் அவள் ஐயுற நேருமென்றும் ஏற்கனவே பிரதாபை வெறுப்போடு நோக்கி வந்தவளான இளவரசி தானே நெருங்கிப் பழக வரும்போது சுரேந்திரன் அதற்கிடங்கொடாவிடின் ஆழ்ந்த அறிவுள்ளவளான விஜயாள் ஒருகால் உண்மையை உணர்ந்துகொள்ளக் கூடுமென்றும் எச்சரித்தார்.
தர்ம சங்கடமான காரியத்தில் தான் நன்றாய் அகப்பட்டுப்கொண்டதாய் நினைந்த சுரேந்திரன் இன்னும் ஒரு நாள் எவ்வாறு கழியுமோவென்று ஏங்கி இறைவனை வேண்டிக்கொண்டிருந்தான்.
விஜயாளின் மறுமொழியைக் கேட்டு சிறிது நேரம் அமைதியாயிருந்த சுரேந்திரன் மீண்டும் அவளோடு உரையாடத் தொடங்கி பெருமாட்டி நேற்று முதல் உமது மாசற்ற மனத்திற்கு தொந்தரையைத்தரும் மாற்றத்தை நானறிந்துகொள்ளலாமா?
அவர் சுரேந்திரனை தனது அன்பு வழியுங் கண்களால் அமைதியோடு நோக்கி அத்தான் தாங்கள் கிராமத்திற்குப் போகுமுன்னிருந்ததை விட இப்போது எவ்வளவோ மாறுதல் அடைந்திருக்கின்றீர்கள் அல்லவா?
அங்கு மேசையொன்றில் மடைத்தொழில்வழுவாத வாழ்க்கையரான் சமைக்கப்பெற்ற அமுதினன்ன அடிசிலும் நெய்யாலாக்கிய சிற்றுண்டிகளும் வெள்ளித் தட்டுகளில் அழகுபெற பரத்திவைக்கப்பட்டிருந்தன.
கண்ணாடி எனங்களில் பலவகையான பழவகைகள் கண்ணுக் கினிமையாய்த் தோன்றும்படி போடப்பட்டு மேஜையின் மற்றொரு புறத்தே வைக்கப்பட்டிருந்தன.
அங்கு அழைத்துச்செல்லப்பட்ட இளவரசியும் அவளது தோழிகளிருவரும் இன்னும் இரண்டொரு பிரபுக்களும் சேனைத்தலைவர் கமலாகரரும் சுரேந்திரனும் மிக்க மகிழ்ச்சியோடு உரையாடிக்கொண்டே உணவருந்த ஆரம்பித்தனர்.
சுரேந்திரன் எத்துணைதான் சேனைத்தலைவர்கூறி யாங்கு விழிப்போடு நடந்துகொண்டபோதினும் சிற்சில விஷயங்களில் தவறியே நடந்துவந்ததை மிக நுணுக்கமாய் விஜயசுந்தரி கவனித்து வந்தாள்.
நிற்க தோட்டத்தில் நெடுநேரமாகி விட்டதால் இருவரும் அவ்விடத்தை விட்டும் அரண்மனைக்கு வந்து அவரவர்தம் படுக்கையறையுட்சென்று படுத்துக்கொண்டனர் சுரேந்திரன் படுக்கையிற் படுத்துக்கொண்ட போதினும் அன்றிரவு தூக்கமே யில்லாதொழிந்தது.
விஜயாளின் இனிய மொழிகளும் சிறந்த குணங்களும் எழிலே ஒருக்கொண்டற் போன்ற அவளது தோற்றமும் தன்னிடத்து அவள்காட்டும் உண்மையான அன்பும் அவனது ஐம்புலன்களையும் ஒருங்கே மயக்கி ஆனந்தமுறச் செய்தன.
தனக்கு முன்னதாகவே விஜயாள் எழுந்து தனக்காகக்காத்திருக்கிறா ளென்பதை பணிமகன் மூலமாய் அறிந்த நமது சுரேந்திரன் உடனே எழுந்து காலைக்கடன் கழித்து இளவரசி யிருக்குமிடத்திற்குச் சென்றனன்.
அரண்மனையின் கண்ணுள்ள விசாலமான அறையொன்றில் நமது கதாநாயகன் சுரேந்திரனும் கதாநாயகி விஜயாலும் மெத்தை தைக்கப் பெற்ற நாற்காலிகளில் அமர்ந்தவண்ணம் மிக்க உல்லாசமாய்ப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
இன்று பகல் மட்டுந் தானே இவளோடிருப்போம் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு உண்டாக அவன் மனம் சொல்லொணாத் துயரடைந்து படபட வென்றடித்துக்கொண்டது.
அரசர் நடந்துக்கொள்ளக்கூடிய பழக்கவழக்கங்களைச் சிறிதும் அறிந்துக்கொள்ளாத சுரேந்திரன் விஜயாள் கூறிய வார்த்தைகளால் விழிப்படைந்தான்.
சுரேந்திரன் பிறன் என யாரும் சிறிதும் ஐயுறாதிருந்துங் கூட மிகக் கூறிய கண்களையுடைய இராகுலன் இப்போது அரசனாய் விளங்கும் சுரேந்திரன் அரசன் பிரதாபனல்லனென்று தெற்றென விளங்கிக்கொண்டான்.
அவ்வீரர்களிடத்து கமலாகரர் சுரேந்திரனது படுக்கையறைவாயிலே மிக்க எச்சரிக்கையோடு காவல் புரியும்படி தாம் இங்குவரும் வரையிலும் மந்திரியே ஏதும் அரசியல் விஷயமாய் அரசரைப் பார்க்க விரும்பிய போதிலும் உள்ளே விட வேண்டா மென்றும் மிகக் கண்டிப்பான உத்தரவிட்டார் அப்பால் இருவரும் பாராவண்ணம் மறைந்ததுமறைந்து அழகியஆனால் வேகமாய் ஒடக்கூடிய குதிரைகளில் அமர்ந்தவண்ணம் இராகுலனது வன மாளிகையை நோக்கிச் சென்றனர்.
ஒருவாறு மனத்தை திடப்படுத்திக்கொண்டு உள்ளே சென்று பார்க்க அங்கு படுக்கையிற் படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்த அரசன் பிரதாபனைக் காணவில்லை வேறு அங்கு என்ன கண்டனர்?
இவ்வாண் மக்களிருவரும் நமது கதாநாயகன் சுரேந்திரனும் சேனைத் தலைவர் கமலாகரருமே யாவர் என்பது யாம் கூறாமலே வாசகர் கட்கு இனிது விளங்கும்.
கமலாகரரும் சுரேந்திரனும் சிறிதுநேரம் வரையிலும் ஒருவரோடொருவர் ஏதும் பேசவில்லை பிறகு சுரேந்திரன் சேனைத் தலைவரை விளித்து அரசரைத் தான் காணோமென்றால் நாம் காவல் வைத்துச் சென்ற வீரர்கள் எங்கு போயினர்?
ஆழ்ந்த சிந்தனையோடும் அளப்பரிய துயரத்தோடும் செய்வதியாதெனத் தெரியாது ஒய்ந்து உட்கார்ந்துவிட்டார் சுரேந்திரன் மட்டும் கையில் விளக்கேந்திய வண்ணம் மாளிகை முழுதுஞ் சுற்றிவந்தவன் ஓரிடத்தில் நின்று வீரிட்டலறினான்.
அங்ஙனம் அவன் அலறிய இடத்தை நோக்கி சேனாதிபதி விரைந்துசென்றார் ஆங்கு அவர்கள் கண்ட காட்சி அவர்கள் மனத்தைத் திடுக்கிடும்படி செய்தது.
அரசன் பிரதாபை காவல் புரியும்படி சேனாபதியினால் வைத்துச் சென்ற வீரர்களிருவரும் கை கால் முதலியன பிணிக்கப்பட்டு கீழே கிடைத்தி வைக்கப் பட்டிருந்தனர்.
அவர்களிருவரும் தங்கள் கையினால் முகத்தை மூடிய வண்ணம் தேம்பித் தேம்பி அழுதனர் இங்ஙனம் அவர்கள் அழுவதைப் பார்த்து பிரதாபனுக்கு ஏதோ ஒரு துன்பம் வந்துவிட்டதென்று நிச்சயித்து அறிவு மயங்கி சோர்ந்து விட்டனர்.
ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு சுரேந்திரனும் கமலாகரரும் செய்வதியாதெனத் தெரியாது அறிவு மயங்கி நின்றுகொண்டிருந்தனர்.
மேலே நடக்கவேண்டிய விஷயங்களைப் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வரலாம் என்றார் கமலாகரர் சேனாதிபதியவர்களே உண்மையான விவரங்களைக் கூற எங்கள் நா எழவில்லை.
அங்ஙனம் அவன் அரசரைக் கொலை செய்துவிட்டால் தனது நிலைமை இன்னம் மோசமாகிவிடுமென்பதை மதியூகியான இராகுலன் நன்கு உணர்ந்திருக்கலாம்.
நாம் அரசர் கொலை செய்யப்பட்டுப் போனதாய் நினைத்து அரசரைத்தேடும் முயற்சியில் இறங்காமலிருக்க வேண்டுமென்னங்கருத்தோடுதான் பிரதாபனது ஆடைகள் இரத்தத்தில் தோய்க்கப்பட் டிருக்கின்றன.
அரசரை மறைமுகமாகவே நாம் தேடி கண்டுபிடிக்கும் வரையிலும் நீயே பிரதாபன் அகப்படாமலே போய்விடின் அல்லது கொல்லப்பட்டு போய்விடின் எப்பொழுதும் நீயோ மாயாபுரியின் மணிமுடி புனைந்து மன்னனாகத் திகழலாம்.
கோமகள் விஜயாளும் உன்னை விரும்பி மணந்துகொள்ளுவாள்.கைம்மாறு கருதாது மழையை சொரியும் கார்முகிலேபோல நீ எங்கட்குச் செய்யும் இப்பேருதவி எங்களால் ஞான்றும் மறத்தற்கியலா என்று மிக்க உருக்கமாய்ப்பேசினார்.
அதுவன்றி இளவரசி விஜயாளும் உன்னை விரும்பி மணந்து கொள்ளுவாள் என்று கூறிய கமலாகரரின் மொழிகள் சுரேந்திரனை ஆனந்தக்கடலில் ஆழ்த்தின.
தான் பிரதாபனுக்கு பதிலாக அரசுரிமை ஏற்று அரசனாய்த் திகழ்ந்தால் இளவரசி விஜயாளின் விலக்க முடியா நேசத்திலிருந்து தன்னை எங்ஙனம் காப்பாற்றிக்கொள்ள இயலுமென்பதே அவனது முக்கிய பிரச்சனையாய் இருந்தது.
தந்நலங்கருதாது பிறர் நலத்தையே கருதும் இயல்பினனான சுரேந்திரன் தன்னடக்கத்துடன் சற்று விலகியே நடந்து கொண்டபோதினும் அவளது ஒப்பற்ற அன்பை அவனால் முற்றும் புறக்கணித்துவிட முடியவில்லை அவனும் அவளை முழுமனத்தோடு நேசித்தான்.
சுரேந்திரன் தன்னுடைய முழு கவனத்தையும் தங்கள் முன்னேற்றத்தில் ஈடுபடுத்தியதைக் கண்ட நாட்டுமக்கள் அவனை அன்போடு நேசித்து வந்தனர்.
எந்த சமுகம் பெண்மக்களை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கின்றதோ அந்த சமூகம் ஒருகாலத்தும் தலைநிமிர்ந்து நிற்கமுடியாதென்பது அவனது கொள்கை ஒரு சமூகத்தின் வாழ்வும் தாழ்வும் உயர்வும் வீழ்ச்சியும் அதனுடைய பெண்களைப் பொறத்தவைகளாயிருக்கின்றன வென்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
பெண் மக்களின் உயர்தரப் படிப்பின் பொருட்டு பல கல்லூரிகளும் அனாதையாச்சிர மங்கள் பெண்மக்கட்கென தனியே மருத்துவச் சாலைகள் முதலியனவும் ஏற்படுத்தப்பட்டன.
கழகங்களென பெயரளவிற் கூறிக் கொண்டு திங்கள்தோறும் முறைபோட்டு சோறாக்கி பணக்காரரெனப் படுவோரெல்லாம் ஒன்றுகூடி உண்டுகளிக்கும் வழக்கங்கள் நீக்கப்பட்டு உண்மையும் தூய்மையுங் கொண்ட உறுப்பினரையுடையவைகளாக மன்றங்கள் மிளிர்ந்தன.
இந்நிலையில் குடிமக்களும் மந்திரிப் பிரதானிகளும் உற்றார் உறவினரும் செல்வி விஜயாளை மணந்துகொள்ளாது அதிக நாட்கள் தாமதிக்கக் கூடாதென சுரேந்திரனிடம் பெரிதும் வேண்டிக்கொண்டனர்.
இந்நெருக்கடியான நிலைமையை சமாளிக்க முடியாமல் கடமையே தங்கள் வாழ்க்கையின்பமெனக்கொண்ட செம்மல் சுரேந்திரனும் சேனாதிபதி கமலாகரரும் திணறிப்போயினார்.
மற்றொரு புறம் இளவரசி விஜயாள் அளப்பரிய அன்போடு நேசிக்கின்றாள் அவளுக்கு நான் ஏதும் தகுந்த மறுமொழியளியாமையான் என்பேரில் வருத்தத்தோடிருக்கின்றாள்.
இப்போது அமைதியாயிருக்கும் நாட்டில் கலகம் ஏற்படும் அன்றியும் இளவரசிக்கும் தகுந்த சமாதானம் சொல்லவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உண்டாகும் என்றார் சேனைத்தலைவர்.
கோமகள் விஜயாளைத் தான் எங்ஙனம் சமாதானப்படுத்துவது என்ற யோசனையிலேயே அவன் மனம் முற்றும் சென்றிருந்தது அவளது மாசுமறுவற்ற அன்பும் தூய்மையான காதலும் அவனை அவளுக்கு அடிமைப்படுத்தின.
ஆனால் அடுத்த நிமிடமே அரசர் பிரதாபன் மிக்க துன்பகரமான நிலைமையிலிருந்துகொண்டு பரிதாபகரமாய்த் தன்னைப்பார்த்து கெஞ்சுவதாய் சுரேந்திரனுக்குத் தோன்றியது.
அத்தட்டில் கடித மொன்று இருந்ததைக் கண்ட சுரேந்திரன் அக்கடிதத்தை விரைந்தெடுத்துக் கொண்டு பணிமகனை பார்த்து இக்கடிதத்தை உன்னிடம் யார் கொடுத்தது என்றான்.
மாட்சிமை மிக்க மன்னர் பெருமானே யாரோ ஒரு நீண்ட மனிதன் இக்கடிதத்தை என்னிடங் கொடுத்து உடனே இதை அரசரிடம் சேர்ப்பித்து விடு என்று கூறிவிட்டு எங்கும் நிற்காமல் சரெலென சென்று விட்டான் என்றான் பணிமகன்.
தனக்கு முன்பின் பழக்கமில்லாத யாரோ ஒரு பெண் பிள்ளையினால் அக்கடிதம் எழுதப்பட்டிருக்கிறதென்பதைத் தெற்றென உணர்ந்து கொண்டான்.
இக்கடிதத்தில் எழுதப்பட்டிருப்பவை உண்மையா யிருக்குமாவென்ற ஐயமும் தான் தனியே செல்லின் யாது தீங்கு நேருமோவென்ற அச்சமும் ஒருங்கே கூடி சுரேந்திரனை வதைத்தது.
அரண்மனையின் முன்வாயிலில் கீழே வெண்மணல் பரப்பிய பூப்பந்தரிடப்பட்டிருந்தது தோரணங்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன முழுவும் பிற வாத்தியங்களும் முழங்கின முரசங்கள் சிலைத்தன சங்கங்கள் ஒலித்தன சிறு கொடிகளும் பெருங்கொடிகளும் உயர்ந்து அசைந்து விளங்கின தரையில் கண்ணுக்கினியவும் விலையுயர்ந்தனமான இரத்தினக் கம்பளங்கள் விரிக்கப்பட்டிருந்தன.
இங்ஙனம் பெருஞ்சிறப்புற்று அவ்வரண்மனை அன்று விளங்கியதற்குக் காரணம் விஜயசுந்தரி சுரேந்திரனிடத்து சினமிக்கிருந்தமையான் அவளது சினத்தைக் தணிக்கும் பொருட்டும் அவளோடு தனியே உரையாடி அவள்மாட்டு அவனுக்கிருக்கும் உள்ளன்பை வெளிப்படையாய்த் தெரிவிக்குமாறும் சிறந்த விருந்தொன்று செய்விக்கும்படி சேனைத்தலைவர் சுரேந்திரனுக்குக் கற்பித்திருந்ததே இங்ஙனம் இளவரசியை கௌரவிக்கும் பொருட்டு சுரேந்திரன் விருந்தொன்று செய்வித்தால் கூடிய சீக்கிரம் இருவரும் மணந்து கொள்ளுவரென்னும் வதந்தி மக்களிடையே பரவக்கூடுமென அரச தந்திரியன கமலாகரர் எதிர்பார்த்தார்.
கூடிய சீக்கிரம் விஜயாளை அரசியாகக் கண்டு கண்கள் பெற்ற பயனை தாங்கள் அடையக்கூடுமேன ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்வோடு பேசிக் கொள்ளுவாராயினர்.
தேவமாதர் இவர் தாமோ என்று ஐயுறக்கூடிய வனப்புவாய்ந்த உயர்குலப் பெருமாட்டிகள் பலர் புன்னகை தவழ்ந்த வதனத்தை யுடையராய் மற்றொருபுறத்தே சிறகுவிரித்தாடா மயிற்குலம்போல அமர்ந்திருந்தனர்.
இவர்கள் குழலில் முடித்த புதுமலரின் மணமும் வந்தார்க்கும் வருவார்க்கும் வழங்கப்படும் சந்தனத்தின் நறுமணமும் தௌக்கப்படும் பனிநீரின் இன்மணமும் ஒன்றுகூடி பெருமணம் வீசி ஒவ்வொருவரையும் ஆனந்தக் கடலில் ஆழ்த்தின.
இங்ஙனம் ஒவ்வொருவரும் மகிழ்ச்சியமாய் இருக்கும் அந்நேரத்தில் அரண்மனையின் மற்றொரு புறத்தே நன்றாய் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அறையொன்றில் சுரேந்திரன் துயரமே வடிவாய் நாற்கலியொன்றில் உட்கார்ந்திருந்தான்.
சுரேந்திரன் இளவரசியை மிகவும் மரியாதையோடும் அன்போடும் எதிர்கொண்டு வரவேற்றான் அப்பொழுது வாத்தியங்கள் கடல்போல் முழங்கின வாழ்த்தொலி அரண்மனை முழுதுங் கேட்டது எல்லா பிரபுக்களும் பெருமாட்டிகளும் இளவரசிக்கு தலைவணக்கஞ் செய்தனர்.
அவள் தனது தௌவான இன்குரலால் சுரேந்திரனுக்கும் மற்றும் ஏனையோர்க்கும் அவர்கள் தனக்குச்செய்த கௌரவத்தையும் உபசரணையையுங் குறித்து வந்தனமளித்தாள்.
அரண்மனை முழுவதும் இளவரசிக்கும் அரசர்க்கும் ஆக்கம் பெருக எனும் வாழ்த்துரைகள் தொனித்தன தேயமக்கள் அரசிளஞ் செல்வி விஜயத்தை எத்துணை தூரம் நேசிக்கின்றன ரென்பதைப்பற்றி சுரேந்திரன் வியப்போடு கவனித்து வந்தான்.
சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு சேனாதிபதி காட்டிய குறிப்பை உணர்ந்த சுரேந்திரன் இளவரசியை அரண்மனையைச் சார்ந்த பூஞ்சோலைக்கு வருமாறு அழைத்தான்.
நுண்ணிய அறிவும் செவ்விய உள்ளமும் தந்த பேரொளி விளங்கிப்பொலியும் திருமுகத்தோடு கூடிய அம்மங்கை நல்லாள் நயனங்கள் சுரேந்திரனை உற்றுநோக்கின.
பிறகு அச் சுந்தரவடி வரசியை நோக்கி இனிமையும் பணிவும் இணைந்த குரலில் விஜயா என் கண்ணனைய விஜயா சிறிது நேரமாயினும் பூஞ்சோலைக்கு வரமாட்டாயா?
ஆ அவ்வார்த்தைகள் என் கண்ணனைய விஜயா என்ற அவ்வார்த்தைகள் அவள் இதயத்தில் எங்ஙனம் பாய்ந்தன திடீரென்று நேர்ந்து ஒரு பெருந்துயரம் போலக் கொடிதாக அல்ல மிகுந்த இன்பம் பயப்பதான மயக்கத்தை உண்டு பண்ணின அம்மயக்கத்தால் தள்ளாடிக் கீழ் விழுந்து விடாதபடி அவள் அருகேயிருந்த சுவரின் மீது சாய்ந்தாள்.
ஏனெனில் சுரேந்திரன் உண்மையில் தன்னைக் காதலிக்கவில்லை என்ற எண்ணம் அவள் ஞாபத்திற்கு மீண்டும் வந்தது சுரேந்திரன் மறுபடியும் விஜயாளை நோக்கி நல்லாய் என்னோடு தனியே பூஞ்சோலைக்கு வர விரும்பவில்லையா?
மேற் கூறிய விருந்து நிகழ்தற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்னே மாயாபுரியைச் சேர்ந்த அழகியதோர் சிறு கிராமத்தில் உள்ள மாளிகையில் நடந்த சில விஷயங்களை ஈண்டு கூறுதல் கதா தொடர்ச்சிக்கு இன்றியமையாததாதலின் அவைகளைப்பற்றி இங்கு கூறுவாம்.
அடக்கவியலா ஏதோ துயரத்தினால் அவளது ஏதோ சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த போதிலும் அடிக்கடி அவள் கடியாரத்தை உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்ததை கவனிக்குமிடத்து.
நான் ஒரு முக்கிய விஷயம் பற்றி உடனே சொல்ல வேண்டும் சீக்கிரம் என்னையழைத்த காரணத்தை தெரிவிப்பாய் என்று அப்பெண்ணங்கை நோக்கிக் கூறினார் இராகுலப்பிரபு.
அந்நங்கை நல்லாள் தன்னுள் எழுந்த சினத்து உள்ளடக்கியவண்ணம் பிரபுவே உங்களை நான் எதற்காக இப்போது அழைத்தேனென்பது நான் கூறாமலே உங்கட்கு விளங்கியிருக்கலாம்.
முடியாது இந்த ஏமாற்றுதல் இனி வேண்டா நியாயமாய் பிரதாபனுக்கே உரித்தான மாயாபுரியின் அரசுரிமையை நீர் அபகரித்துக்கொள்ள பல வழிகளிலும் முயன்று வருகின்றீர்.உம்மால் அஃது ஒருபோதும் இயலாது.
உமது சதியாலோசனையின் மூலமாய் நீர் எண்ணுகின்றவாறு கிரீடம் உமக்கு சொந்தமாய் விடினும் செல்வி விஜயாள் உம்மை மணந்து கொள்ளுவாள் என்று கனவு காணவேண்டாம்.
ஆயின் இப்பொழு தென் செய்வது உமது நயவஞ்சக வார்த்தையில் மயங்கி விலை மதிக்கவொண்ணா எனது கற்பை பாழ்படுத்திக்கொண்டே னெனினும் கண் கெட்டபின் சூரிய நமஸ்காரம் செய்வதை யொக்க பிறகு விழித்துக் கொண்டேன் எனது வாழ்க்கை சாரமற்றுப் போயினும் உம்மால் பிறர்க்கு இன்னல் நேராதிருக்க என்னால் இயன்ற அளவும் முயன்று வருவேன்.
நெறி நின்று ஒழுகாது ஒழுக்கந் துறந்த உன்னிடம் யான் ஆலோசனை கேட்க இப்போது வரவில்லை நான் சடுதியிற் செல்லவேண்டும் சீக்கிரம் எனக்கு விடைகொடு என்று என்று கோபத்தோடு கூறினான்.
பெண்ணினத்தின் வரம்பைக் கடந்து நீ வீசிய மாயவலையில் முழுதுஞ் சிக்கிஒழுக்கம் விழுப்பந்தரலானொழுக்க முயிரினு மோம்பப்படும் என்ற ஆன்றோர்வாக்கை முற்றும் மறந்து உன்பால் என் மனத்து ஓட விட்டதற்கு கூற்றினுங் கொடியனான நின் கடு மொழிக்கூற்று நியாயமானதே நீ என்பால் முன்னர்க்காட்டிய அன்பும் காதலும் நான் உன்னிடங் கொண்டுள்ள தௌளிய பேரன்பைப்போன்ற தென்றே எண்ணி ஏமார்ந்து போனேன்.
பேராசை பிடர் பிடித்துத் தள்ள கெடுமதி மிகுந்து அரசுரிமையையும் விஜயாளையும் விரும்புவீராயின் உமக்கு அழிவு காலத்தை நீரே தேடிக்கொண்டவராவீர்.
சிறிது நேரம் ஏதுமே பேசாது ஆழ்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த பிரபு இராகுலன் பதுமினியை நோக்கி என் அரிய பொழுதை உன்னோடு பேசி வீணாக்க எனக்கு இஷ்டமில்லை.
இப் பதுமினியின் தந்தையார் ஒர் உயர் குலப் பிரபுவே யாயினும் வறுமையின் கொடுமையான் மிகச் செல்வந்தரானஆனால் கொஞ்சம் வயதுசென்றபிரபு ஒருவர்க்கு இவளை மணஞ் செய்து கொடுத்தனர்.
அப்பிரபு பதுமினி தன்னிடத்துக் கொண்டுள்ள வெறுப்பை உணர்ந்தாராயினும் அதை வெளியில் கூறாது தன் மனத்துள்ளே அடக்கிக்கொண்டு அவளிடத்து அன்புடனேயே நடந்து வந்தார்.
அவளும் பொதுவாய் எல்லா ஆடவரிடத்தும் அன்போடு பேசிக்கொண்டடிருப்பாளாயினும் எல்லாரையும்விட இராகுலப் பிரபுவினிடமே அதிக அன்பு காட்டி வந்தாள்.
இங்ஙனம் ஒருவர் பின்னொருவராய் இருவரும் இறந்துவிடவே அதுபற்றி பெரிதும் வருந்திய பதுமினி மிகவுந்துக்கத்தோடு தனியே காலங் கடத்தி வந்தாள்.
தனியே காலங்கடத்தும் தன் தீவினையை நினைத்து மனம் உடைந்தாளாயினும் உடலழகு மாறாதிருந்தமையானும் விண்ணுலகு சென்ற அவள் கணவர் தம் செல்வங்கட்கெல்லாம் அவளே உரித்தானவளாய் விட்டமையானும் பலபிரபுக்கள் அவளை மணந்துகொள்ள பெரிதும் விரும்பினார்.
இயற்கையிலேயே சிறந்த அழகும் சாதுர்யமாய்ப் பேசுந்திறமையும் இனிமையும் உடைய இராகுலன் வீசிய வஞ்சக வலையில் கள்ளமற்ற உள்ளத்தினாளான பதுமினி மயங்கியது ஓர் வியப்பல்ல.
தன்னிடத்து உள்ளன்பு மிக்க பணி மகனொருவனை தந்திரமாய் இராகுலானது கையாளாய் அமர்த்தி அவனது மர்மங்கள் முற்றையுந்தெரிந்துகொண்டாள்.
இராகுலனது மறுமொழியைக் கேட்டு மற்றோர் அறைக்குட் சென்ற பதுமினி ஏதுஞ்செய்ய ஆற்றலின்றி பொத்தென்று படுக்கை யிற்சென்று விழுந்தாள்.
தனக்குத் தீங்கிழைத்த இராகுலனைச் சமயம் பார்த்துத் தண்டிக்க வேண்டுமென்ற உறுதி கொண்டாள் அந்நிலையில் பதுமினி படுக்கையிற் படுத்து புரண்டு கொண்டிருந்தபொழுது பணிமகளொருத்தி கதவை மெதுவாகத் திறந்துகொண்டு உள்நுழைந்து பெருமாட்டி அருகிற் சென்றாள்.
அவள் கூறியதைக் கேட்டதும் ஏதோ சிறிது நேரம் சிந்தித்து பதில் கூறாதிருந்த பதுமினி பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வந்தவள்போல வேலைக்காரியைப் பார்த்துசரி அப்பிரபுவை விரைந்து அறைக்கு அழைத்துவாஎன்ன அப்பணிமகள் விரைந்து சென்றாள்.
பதுமினி அவ்வறைக்குள் சென்ற சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் நெட்டையான சிறந்த அழகில்லாவிடினும் சாதாரணமான அழகினையுடைய ஒரு மனிதர் அவ்வறையினுள் நுழைந்தார்.
பதுமினி இப்பிரபுவிற்கும் தகுந்த பதில் அளிக்கவில்லையாயினும் அவள்பேரிலுள்ள அன்பு மேலீட்டால் அடிக்கடி வந்து அவளைக்கண்டு பேசிவிட்டுச் செல்வார்.
தாம் தற்கொலை செய்து கொள்ளுவதாய்க் கூறுகின்றீர் அங்ஙனம் நீர் செய்து கொள்ளுவீராயின் உமக்கு உண்டாகும் இழிவு மறைக்கப்பட்டு விடாது.
பதுமினி இப்பிரபுவின் பெருந்தன்மையையும் தன்னிடத்து அவர் கொண்டுள்ள உண்மை அன்பையும் எண்ணி வியந்தவாறு ஏதுங்கூற சக்தியற்றாள்.
பிரபுவை மிக்க நன்யறிதலோடு நோக்கி நாத்தழுதழுக்க இன்குரலில்பெருமானே அடியாள் தங்களின் ஒப்பற்ற அன்பிற்கு தகுதியற்றவள் என்றாள்.
ஆங்குள்ள பசும் புற்றரை யொன்றில் நமது கதாநாயகன் சுரேந்திரனும் கதாநாயகி விஜயசுந்தரியும் உட்கார்ந்து இனிமையாய் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
நாம் ஒரிடத்தை செயற்கையான் எத்துணை அழகுபெறச் செய்திருப்பினும் அஃது இயற்கையன்னையின் எழிலுக்கீடாமோ கைம்மாறு கருதாது மழையைச் சொரியும் கார்முகிலேபோல் மக்களிடத்து ஏதும் எதிர் பாராது அனைத்தையும் அவ்வுயிர் பொருட்டு அமைத்தருளிய ஆண்டவனுக்கு யாம் செய்யக் கூடிய உதவி யாதேனும் ஒன்றுளதோ?
தான் கூறக் கருதிய மொழிகளை உரைத்தற்கு மனோபலமற்றவளாய்த் தன் பார்வையாலேயே உட்கருத்தை வெளியிடுவாள் போல சுரேந்திரன் முகத்தை நோக்கினாள்.
அந்நோக்கின் மென்மையையும் இனிமையையும் கனிவையும் மறைப்பதற்கு விஜயாளின் பேதைமையும் பெண் தன்மையையும் கூடப்போதிய ஆற்றல் இலவாயின அந்நோக்கம் சுரேந்திரன் மனதில் மின்னல்போற் பாய்ந்தது.
உடனே அவன் அவளை நோக்கி விஜயா யான் உன்னை நேசிக்கவில்லையென நினைக்கின்றாய் ஐயோ இவ்வுலகின் உன்னை விட அதிகமாய் வேறெப்பெண்ணையும் நேசிக்கவில்லையென்னும் உண்மையை நீ யறியமாட்டாய் ஆயினும் விஜயா உன்னிடம் நான் எதைக் கூறுவதென்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை.
என் அன்பான விஜயா நான் இப்போதிருப்பதைப்போலின்றி ஏழையாய் எல்லாராலும் புறக்கணிக்கப்பட்டு இவ்வூரைவிடட துரத்தப்படினுங்கூட அப்பொழுது என்னை நேசிப்பாயல்லவா?
தாங்கள் உற்சாகமாயும் மகிழ்ச்சியாயும் இருக்கவேண்டிய இந்நேரத்தில் இங்ஙனம் அபசகுனமாக வார்த்தைகளைக் கூறுவது எனக்கு மிகுந்த வறுத்தத்தை தருகின்றது.
தாங்கள் அமரும் ஒரு சிறந்த தேசத்து அரசுகட்டிலும் தாங்கள் முடியில் பிரகாசிக்கும் நவரத்ன மகுடமும் தங்கட்குக் கவுரவிக்கப்பாடும் வெண்கொற்றக் குடையும் தங்கள் செங்கரத்திற்பற்றும் செங்கோலும் எனக்கு தங்களிடத்து இத்தகைய பேரன்பை உண்டாக்கவில்லை.
தாங்கள் பரம ஏழையாய் உண்ண உணவும் உடுக்க உடையுமின்றி எல்லாராலும் புறக்கணிக்கப்பட்டு இத்தேயத்தைவிட்டே துரத்தப்படினும் யான் இப்போதைப்போன்றே தங்களை உள்ளன்போடு நேசிப்பேன்.
தாங்கள் எங்கு செல்லினும் யானும் தங்களை மனமகிழ்வோடு பின்பற்றுவேனென்பதை உறுதியாய் நம்பலாம் என்று மிகத்துயரத்தோடு மொழிந்தாள் இளவரசி.
தங்களின் உள்ளத்தைத் துன்புறுத்தும் துயரத்தைத் தாங்கள் எனக்கறிவிப்பின் தங்கள் மனம் சற்று ஆறுதலடையலாமென்றெண்ணுகின்றேன் என்று அன்போடு கூறி அவனது முகத்தை நோக்கினாள்.
எழுதுதற்கரிய எழிலுடன் விளங்கிய ஒரு இளவரசி பூஞ்சோலையில் தன்னந்தனியே தன்னிடத்து அன்புமீதூர பேசிக்கொண்டிருந்ததானது சுரேந்திரனுக்கு எல்லையற்ற ஆனந்தத்தைத் தந்ததெனினும் அவள் பிறர்க்குறியள் என்பதை நினைக்க நினைக்க அவனது மனம்சொல்லொணா சஞ்சலமடைந்தது.
அவன் நினைத்திருந்த நினைவுகள் எல்லாம் அவன் உணர்ச்சியெல்லாம் அவள் முகத்தை நோக்கவும் மனத்தேயெழுந்த அன்பென்னும் வெள்ளத்தில் கரைந்துபோயின.
அவள் உடலமைப்பின் மென்மையான அழகையும் அவள் பார்வையிலும் அவள் வாயினின்று வரும் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் தௌவாகக் காணப்பட்ட அவளது உள்ளச் செம்மையையும் கவனிக்கக் கவனிக்க சுரேந்திரனுக்கு எல்லையற்ற ஆனந்தம் பொங்கியது.
நான் இங்கு வந்து தங்கள் தனிமையிற் குறுக்கிடத் துணியவில்லையாயினும் அவசியங்கருதி வரலானேன் என்று சுரேந்திரனை நோக்கி பணிவோடு மொழிந்தார்.
ஓர் போர்வையால் உடம்பு முழுவதையும் மறைத்துக்கொண்டு நமது கதாநாயகன் சுரேந்திரன் புரவியிலமர்ந்த வண்ணம் மெல்ல மெல்லத் தயங்கித் தயங்கிச் செல்கின்றான்.
ஆம் அவன்தான் கருணையும் வீரமும் ஒருங்கே கொண்ட நமது சுரேந்திரன் தான்இப்போது ஒன்பதாவது அத்தியாத்தின் இறுதியில் கூறப்பட்டுள்ள கடிதத்திற் குறிக்கப்பட்டிருந்த தனி மாளிகையை நோக்கிச் செல்கின்றான்.
வாயிற் கதவு மூடி வைக்கப்பட்டிருந்தது அதைத் திறப்பான் வேண்டி சுரேந்திரன் கதவின் பேரில் கையை வைக்க அக்கதவும் உடனே திறந்துகொண்டது.
அவன் அவ்வறையினுள் புகுந்த சிறிகுநேரத்திற்கெல்லாம் சிறந்த அழகுடன் கூடிய நங்கையொருத்தி ஆங்குத்தோன்றினாள் சுரேந்திரன் வியப்படைந்தான்.
அந்நங்கையோ அவனது உள்ள நெகிழ்வை ஒருவாறு உணர்ந்துகொண்டு அவனை நோக்கிஐயா தாங்கள் கூறுமாறு இம்மாளிகைக்குத் தவறி வந்துவிடவில்லை.
சட்டென்று தாங்கள் இவ்விடத்தை விட்டுஞ் செல்ல வேண்டும் எவ்வளவு சடுதியில் தாங்கள் இங்கிருந்து செல்லுகின்றீர்களோ அவ்வளவுக்கு நல்லது.
வீரர் தலைவ தாங்கள் கூறுமாறு தங்களிடமிருந்து யான் எத்தகைய நன்றியறிதலையும் எதிர்பார்க்கவில்லை அருட்பெருங்கடலான எம்பெருமானை உண்மை அன்பால் வழிபடுபவர் யாவரும் அவசியம் கைக்கொண்டொழுக வேண்டிய அருளொழுக்கத்தின் வழி நின்று எனது கடமையை நிறைவேற்றுகிறேனேயன்றி வேறன்று.
ஆயினும் என்னை தங்கட்கு அறிவிக்க விரும்பினால் இராகுலனின் ஏமாற்றத்துக்குள்ளாகிய பலபெண்களுள் நானும் ஒருத்தி என்று கூறுவதே போதுமானது என நவின்றாள் அம்மாதரசி.
அதற்குள் அம்மங்கை மீட்டும் அவனை நோக்கி அறிவின் மிக்க வல்லீர் இங்ஙனம் யாம் பேசிக்கொண்டிருத்தற்கு இவ்விடம் ஏற்றமல்ல.
அவ்வாற்றின் அருகே கருங்கற்களினாற் கட்டப்பட்டு கருநிற சாயம் பூசப்பெற்ற கருப்பு மாளிகை யொன்றுண்டு அம்மாளிகையின் அறையொன்றிலே கை கால்களுக்குத் தளையிடப்பட்டு எமது அரசர் பிரதாபர் கடுங்காவலில் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றார்.
அதன் புறமாய்த் தப்பிப்போவது எவர்க்கும் சாத்தியமானதல்ல வென்னுங் காரணத்தினால் அச்சாளரத்திற்குக் கம்பிவைக்கவில்லைபோலும் என்று அப்பெண்மணி கூறிவரும் பொழுது சுரேந்திரன் அவளை இடைமறித்து.
பொறுக்கி யெடுத்தி பல வீரர்களைக் கொண்டு மாளிகையை திடீரெனத் தாக்கி அம்மாளிகையிலுள்ள வீரர்களை சின்னாபின்னப் படுத்தினால் பிரதாப அரசரை மீட்பது எளிதென்று நீங்கள் எண்ணுகிறீர்களா?
திடீரென இம்மாதிரி குழப்பம் வெளியில் உண்டாயின் அறைவாயிற் காவலன் உள்ளேயிருக்கும் வீரர்கட்கு ஏதோ சைக்கினை செய்யவேண்டும் ஆனால் அங்ஙனம் செல்லுவது உயிர்க்கிறுதி பயக்கக் கூடிய செயலென்பதிற் சிறிதும் ஐயமில்லை.
இறைவனது அருளால் உயிர் தப்பி அப்பலகணியை அண்மினால் ஏதுஞ் சந்தடியின்றி ஏணி வைத்து மேலேற வேண்டும் என்று அம்மங்கை கூறி வருகையில் சுரேந்திரன் இடை மறித்து.
பிறகு எத்துணை முயன்றும் அரசரைப் காப்பாற்ற இயலாதுபோம் என்று அம்மங்கையர்க்கரசி கூறிவரும்பொழுது பின்னால் யாரோ பேசும் பேச்சுக்குரல் கேட்டது.
நானும் என் கணவரும் எப்பொழுதும் அரசிளஞ்செல்வி விஜயாளிடத்து பேரன்புடையவர்கள் ஆகவே அவ்விளவரசியின் களங்கமற்ற காதலுக்கு உரித்தான தங்களிடத்தும் எங்களன்பு செல்லுதல் இயல்பேயாம் ஆ அதோ வந்துவிட்டனர்.
மரியாதையாக எங்களின் வார்த்தைக்குக் கட்டுப் பட்டு இவ்வூரினின்றும் போய்விடுவாயாயின் உன்னுயிர் காப்பாற்றப்படுவதோடு பெருந்தொகையும் உனக்கு பரிசளிக்கப்படும்.