sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சினிமாவில் ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவங்களால் இமயமலைக்கு ஆன்மிக பயணம் மேற்கொண்டு மொட்டை அடித்தேன் என்று கூறியிருந்தார் அப்போது.
உறுதியற்ற வந்த தகவலின் அடிப்படையில் மூன்று மத்திய அரசு ஊழியர்களின் அடிப்படை சம்பளத்தை உதாரணமாக கணக்கிட்டு எவ்வளவு உயர்வு வருகிறது என ஆராய்ந்தோம்.
நல்லது செய்தல் ஆற்றீராயினும் அல்லது செய்தல் ஒம்புமின் என்னும் சங்க இலக்கியக் கூற்றினை நினைவில் கொண்டு இக்கால மாந்தர்களுக்கு அறிவூட்டும் வகையில் தமிழ் இலக்கியங்களில் உள்ள இறைபக்தியினை தொகுத்து இருப்பது வரவேற்கத் தக்கது.
நூலாசிரியர் முன்னோர் கருத்தினை பொன்னே போல் போற்று என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப ஆங்காங்கு பண்டைக்கால நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்துக் காட்டியுள்ளார்.
கடையெழு வள்ளல்களான பாரி பேகன் அதியமான் காரி ஓரி ஆய் நள்ளி ஆகியோர்களது வள்ளல் தன்மையினை அழகாகச் சித்தரித்துக் காட்டுகின்றார்.
திருமலை திருப்பதி தேவஸ்தானத்தில் ஒவியராகப் பணியாற்றும் டாக்டர் மாநிலன் அவர்கள் தனது ஒவியத் திறனை தனது படைப்பின் வழியே ஆங்காங்கு காட்டியிருப்பது அவரது ஆற்றலை தெளிவுபடுத்துகின்றது.
பாம்பறியும் பாம்பின்கால் என்னும் பழமொழி நானூற்று பாடல் வரி கூற்றுக்கிணங்க ஆசிரியரின் ஆற்றல் ஆன்மிகம் முதலியன ஆன்மிகவாதிகளுக்கே புலப்படும்.
நூலாசிரியர் திருப்பரங்குன்றம் திருச்சீரலைவாய் திருச்செந்தூர் திருஆவினன்குடி திருவேரகம் பழமுதிர்ச் சோலை போன்ற இடங்களைப் பற்றிக் கூறும்போது ஆண்டவனின் ஆன்மிக ஆறுகளை வழிகளை நாம் காண முடிகிறது.
பெரும்பாணாற்றுப் படையில் காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள திருவெஃகா என்னும் இடத்தில் இறைவன் குடிகொண்டு உள்ளதை அழகாகச் சுட்டிக் காட்டுகின்றார்.
யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்னும் கூற்றுக்கிணங்க ஆசிரியர் இதுமட்டுமல்லாமல் பல அரிய ஆன்மிகப் படைப்புக்களை இவ்வையகத்திற்கு அளிக்க வேண்டி ஆழ்வார்கள் போற்றிய அனந்தசயனனை பிரார்த்தனை செய்கின்றேன்.
எனவேதான் இலக்கியத்தில் இறை பக்தி எனும் இந்நூல் வாயிலாக முடிந்தவரை எல்லா தமிழ் இலக்கியங்களையும் ஆராய்ந்து ஆரம்பம் முதல் நிகழ் காலம் வரை பல நூல்களில் ஆன்றோர்களும் சான்றோர்களும் புலவர் பெருமக்களும் எடுத்தியம்பியக் குறிப்புகளையும் உற்று நோக்கி இந்நூல் வாயிலாக தெரிந்ததையும் புரிந்ததையும் மட்டும் சேர்த்துக் கோர்த்துத் தந்துள்ளேன்.
எனவே உலகப் பற்றை அறுக்க உத்தமன் பற்றைக் கொள்ளுதல் வேண்டும் என்ற உண்மையினை நம்மாழ்வார் பெருமான் பற்று அற்றது என்னும் அளவில் உயிர் வீடு உற்றது உயிர் விடுதலையடைந்தது பற்று அற்ற அப்பான்மை நிலை கொண்டதென்றால் அது பற்றற்ற இறைவனின் பற்றினால் விளைந்ததே என்று மொழிகின்றார்.
பிற இலக்கியங்கள் வில்லிபாரதம் கம்பராமாயணம் உலா பரணி கலம்பகம் பிள்ளைத் தமிழ்குறவஞ்சி தூது வெற்றிவேற்கை ஆத்திச்சூடி பட்டினத்தார் பாரதியார் பள்ளு கோவை நன்னெறி தாயுமானவர் வள்ளலார் ஒரு நாட்டின் பெருமையை அந்நாட்டிலுள்ள இலக்கியங்களைக் கொண்டுதான் யாருமே முடிவு செய்வார்கள்.
ஒரு நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்த ஓர் இளைஞன் அவனுக்கு ஏற்பட்ட சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையினால் தீயவனாகி விடுகிறானென்று வைத்துக் கொள்வோம்.
சேர்த்த பணத்தில் தம்மிடம் வந்து இரந்தவர்க்கென்று ஒரு பகுதியை ஈந்து மிகுதியைக் கொண்டு சிக்கனத்தோடு குடும்பத்தை நடத்தினார்கள்.
அப்படிப்பட்ட பரம்பரையில் உருவாகிய நீ இன்று உளத்தை உருக்குலைய வைப்பதேயன்றி உன் பெயரோடு உன் குடும்பப் பெயரையும் பெருமையையும் அழித்துக் கொண்டும் வருகின்றாய்.
ஆகவே இனியாவது நீ உன் குடும்பப் பெருமையை நினைத்து அந்தப் பெருமைக்கு மாறான தீய பழக்கங்களை விட்டு விடு இருந்த பெருமையை நிலைநாட்டு என்பார்.
அப்படிப் பார்க்கக் கூடிய மனப்பாங்கு ஏற்பட்டால் தான் பழந்தமிழர் பெருமையைப் பார்த்துச் சுவைத்தால் தான் உரிமையில் வேட்கையும் உள்ளத்தில் புத்தெழுச்சியும் உதயமாக முடியும்.
மொழி இல்லையேல் நாம் இல்லை நம்மிடையே உறவில்லை நமக்கும் விலங்கினத்திற்கும் வேற்றுமை இல்லை என்ற தெளிந்த உறுதியோடு சங்கம் வைத்துத் தமிழை வளர்த்தனர் இயற்றமிழ் இசைத்தமிழ் நாடகத் தமிழ் என்று தமிழை நாளும் போற்றி வளர்த்தனர்.
இதனை இமிழ் கடல் வரைப்பிற் றமிழக மறிய என்று சிலப்பதிகாரமும் சம்புத் தீவினுட் டமிழக மருங்கில் என்று மணிமேகலையும் இமிழ் கடல் வேலித் தமிழகம் விளங்க என்று பதிற்றுப் பத்தும் உணர்த்தும்.
தமிழகத்துக்கு எல்லை வகுத்தோரெல்லாம் வட வேங்கடந் தென்குமரி என்றும் குணகடல் குமரி குடகம் வேங்கடம் என்றும் மேல்கடல் கீழ்கடல் என்றும் கூறினர்.
தெற்கே குமரியையும் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் கடல்களையும் எல்லைகளாகக் குறித்து வடக்கே வேங்கடம் என்று வேங்கடமலையைக் குறித்துச் சிறப்பித்தனர் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.
எனவே மனிதன் தன்னோடு இணைந்து வாழ்கின்ற உயிர்களையும் காட்டில் கடலில் வாழ்கின்ற உயிர்களையும் கண்டு தனக்கும் அவ்வுயிர்கட்கும் உள்ள வேறுபாடுகளை ஆய்ந்துணர்ந்து அவ்வுயிர்கட்கெல்லாம் இல்லாது தனக்கு மட்டுமே வாய்த்த சிறப்புக்களைத் தெளிந்து அச்சீரிய நிலைகளை வழங்கியருளிய ஆண்டவனுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டியது தன் கடன் என்ற கடமை உணர்வினைக் கொள்கின்றான்.
கருணாமூர்த்தியாகிய இறைவன் கைம்மாறு கருதாது மனித உயிரிடத்தே அன்பு காட்டி அற்புதங்கள் புரிந்தருளினாராயினும் அம் மனிதன் அப்பெருமானுக்கு நன்றி செலுத்தக் கடமைப்பட்டவனாகின்றான்.
பல்வகைப் பொருள்களையும் படைத்தளித்து உயர்த்திறனை ஆட்டும் உத்தமர் அல்லரோ அவர் எனவே அப்பெருமானுக்கு மனிதன் அன்பு செய்தலும் அன்புத் தொண்டாற்றலுமே அவருக்கு நன்றி செலுத்தலாம்.
அவரிடத்தே செலுத்துவது மனத்தால் அவரை நினைத்தலும் நாவால் அவர் திருப்பெயரை நவிலுதலும் மெய்யால் அவர் திருவடியை வண்ங்கி வழிபடுதலுமாம்.
அகத்தியம் பன்னீராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் இயற்றப் பெற்றதாக நிலத்தின் பாகுபாடுகளையும் அவற்றின் உரிப் பொருள் கருப் பொருள்களையும் அவற்றின் மக்களது ஒழுக்கங்களையும் கூறுவது தமிழ் இலக்கணம் ஒன்றே.
இளம்பூரணரும் பேராசிரியரும் எழுத்ததிகாரம் சொல்லதிகாரம் பொருளதிகாரம் என்னும் மூன்று அதிகாரங்களுக்கும் உரை இயற்றியுள்ளார்கள்.
எழுத்ததிகாரம் சொல்லதிகாரம் பொருளதிகாரம் என்னும் மூன்று பெரும் பிரிவுகளைக் கொண்டு ஒர் அதிகாரத்துக்கு ஒன்பது இயல்களாக மொத்தம் இருபத்தேழு இயல்களைக் கொண்டது தொல்காப்பியம்.
கிளவியாக்கம் வேற்றுமை இயல் வேற்றுமை மயங்கியல் விளிமரபு பெயரியல் வினையியல் இடையியல் உரியியல்எச்சவியல் என்னும் ஒன்பது இயல்கள் சொல்லதிகாரத்தில் அடங்கியுள்ளன.
பொருள் இலக்கணம் அகத்திணையியல் புறத்திணையியல் களவியல் பொருளியல் மெய்ப்பாட்டியல் உவம இயல் செய்யுளியல் மரபியல் என ஒன்பது இயல்களாக அமைந்துள்ளது.
தொல்காப்பிய இலக்கண நூலுக்கு இளம்பூரணர் பேராசிரியர் சேனாவரையர் நச்சினார்க்கினியர் கல்லாடர் தெய்வச்சிலையார் ஆய அறுவர் உரை எழுதியிருக்கின்றனர்.
இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழ்மொழியின் ஒலியல் சொல்வழக்காறுகள் அளவைகள் மக்களின் பிரிவுகள் ஆட்சிமுறை அமைச்சர் முதலிய அறங்கூறு அவையினரின் இயல்புகள் போர்முறைகள் நகர அமைப்பு சிற்பம் ஓவியம் போன்ற நுண்கலைகளின் சிறப்புகள் வாழ்க்கைத் தொழில்கள் காதல் மணமுறைகள் தாய்க்குலத்தின் பெருமைகள் கடல் வழி போக்குவரவுவாணிகச்சிறப்பு உழவுத்தொழிலின் மேன்மை நிலஇயல் வானஇயல் உயிர்இயல் ஆகியவற்றைப் பற்றிய அறிவு துறவறத்தின் மாண்பு மெய்யுணர்வு இறைவழிபாடு போன்ற இன்னோரன்ன பண்பாடுகளை இந்நூல் வழியாகக் காணமுடிகிறது.
தொல்காப்பியத்தை எளிதில் கற்றுணர இயலாது எனக் கருதிய பவணந்தி என்னும் சமண முனிவர் தொல்காப்பியத்தின் எழுத்து சொல் ஆகிய இரு அதிகாரங்களையும் முதல் நூலாகக் கொண்டு பிற்கால இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப புதியவற்றையும் இணைத்து எளிதில் கற்று அறியும் நிலையில் நன்னூல் எனும் இலக்கண நூலைச் செய்தார்.
இந்நூலைச் செய்வித்தோன் கங்கர் குடித் தோன்றலாகிய இந்நூலில் எழுத்து சொல் பொருள் யாப்பு அணி என்னும் ஐவகை இலக்கணத்தையும் பவணந்தி முனிவர் அமைத்திருந்தனர் என்றும் பின்னர் ஏதோ காரணத்தால் சிதைந்து அழிந்து போய் இப்போதுள்ள நிலையில் எழுத்து சொல் ஆகிய இரண்டு மட்டுமே நன்னூலாகக் கிடைத்துள்ளன என்றும் கருத வேண்டியுள்ளது.
இவர் காலத்தில் வடமொழிச் சொற்கள் தமிழில் வழக்காற்றுக்கு வந்து விட்டமையால் அவற்றை விளக்கத் தனி நூற்பாக்களை அமைத்தும் வழக்காறு ஒழிந்த சொற்களை விலக்கியும் இலக்கணம் வகுத்திருக்கிறார்.
நன்னூலுக்கு உரை எழுதிய பெரியார்களுள் குறிப்பிடும்படியானவர்கள் மயிலை நாதர் சங்கர நமச்சிவாயப் புலவர் இராமாநுசக் கவிராயர் விசாகப் பெருமாள் ஐயர் ஆண்டிப் புலவர் முதலியோர் ஆவார்கள்.
இச்சங்க காலத்துச் சில நூல்களே நமது பண்டைத் தமிழ் இலக்கியங்கள் எனும் பெருமையுடன் நமது தொன்மைப் புகழை இம் மண்ணுலகிற்குப் புகழுடன் பறை சாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.
தலைச் சங்கம் இடைச் சங்கம் கடைச் சங்கம் எனும் மூன்று சங்கங்களும் பாண்டிய மன்னர்களால் நிறுவப் பெற்று அவை இயல் இசை கூத்து எனும் மூன்று தமிழையும் முறையாக வளர்த்தன என்பர்.
தலைச் சங்கம் கடலால் கொள்ளப்பட்டு அழிந்த பின் இடைச் சங்கம் காண வேண்டிய இன்றியமையாமையை எண்ணி ஏற்படுத்திய இச்சங்கத்தில் தமிழாய்ந்த குறிப்பிடத்தக்க புலவர்கள் அகத்தியர் தொல்காப்பியர் இருந்தையூர்க் கருங்கோழி மோசி வெள்ளூர்க்காப்பியன் சிறுபாண்டரங்கன் திரையன்மாறன் துவரைக்கோன் கீரத்தை முதலானோர் ஆவார்கள்.
அவர்களுள் குறிப்பிடத் தகுந்தவர்கள் சிறுமேதாவியார் சேந்தம் பூதனார் அறிவுடையரனார் பெருங்குன்றுார்க்கிழார் இளந்திருமாறன் மதுரையாசிரியர் நலந்துவனார் மதுரை இளநாகனார் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார் ஆவார்கள்.
இவர்களால் பாடப் பெற்றவை நெடுந் தொகை நானூறு குருந்தொகை நானுாறு நற்றிணை நானூறு புறநானூறு ஐங்குறுநூறு பதிற்றுப்பத்து நூற்றைம்பது கலி எழுபது பரிபாடல் போன்றவை இவர்களுக்கு இலக்கணமாயமைந்தவை அகத்தியம் தொல்காப்பியம்.
இவர்களால் பாடப் பெற்ற அரசர்கள் அதிகன் அகுதை அழிசி ஆய் எவ்வி எழினி ஓரி கட்டி குட்டுவன் கோசர் நன்னன் பூழியர் பொறையன் மலையன் விச்சிக்கோ முதலியோர் ஆவர்.
அனிலாடு முன்றிலார் கல்பொரு சிறுநுரையார் காக்கை பாடினியார் நச்செள்ளையார் கால்எறி கடிகை யார் காடன் முல்லைப்பூதனார் குப்பைக் கோழியார் செல்புலப் பெயல் நீரார் பதடிவைகலார் மீன்எறி தூண்டிலார் விட்டகுதிரையார் என்பவை இதில் பாடிய புலவர்கள் சிலரின் பெயர்களாகும்.
மருதத் திணையை ஓரம்போகியார் எனும் புலவரும் நெய்தல் திணையை அம்மூவன் எனும் புலவரும் குறிஞ்சித்திணையைக் கபிலன் எனும் புலவரும் பாலைத் திணையை ஒதலாந்தை எனும் புலவரும் பாடியுள்ளனர்.
ஒவ்வோர் அரசர் மீதும் ஒவ்வொரு புலவர் பத்துப் பாடல்களாகப் பத்துப் புலவர்கள் பத்து அரசர்கள் மீது நூறு பாடல்களைப் பாடியுள்ளனர்.
இயல் இசை கூத்து எனும் முத்தமிழ் நயமும் ஒருங்கே கொண்டு உயர்வாகப் போற்றப்பட்ட இதன் பாடல்களைப் பண்ணமைத்து இசைத்து வந்தனர்.
பாலை முல்லை நிலமும் குறிஞ்சி நிலமும் இயற்கை மாறி நீரும் நிழலுமின்றி அதன் கண் செல்வார்க்கு மன நடுக்கத்தைத் தரும் வறண்ட நிலமே பாலை எனப்படும்.
அகவற் பாவால் அமைந்த அப்பாயிரத்தால் அறியப்படுவது நிலைபெற்ற அறநெறியினைப் பேணி வந்தவர்கள் எத்திக்கிலும் வெற்றியுடன் சிறப்பாக ஆட்சி நடாத்தியவர்களும் குற்றமே இல்லாத கொள்கையினை யுடையவர்களும் ஆகிய பாண்டியர்கள் அவர்களுடைய அரசவையிலே அறிவு குடிகொண்ட அகத்தினையுடை யவர்களும் வான் புகழ் சான்றோர்களும் குழுமியிருந்து அருமையுடைய முத்தமிழினையும் ஆய்ந்து வந்தனர்.
அவ்வாறு அவர்கள் ஆராய்ந்து மிகவும் சிறந்தவை எனத் தெரிந்த சிறப்பினையுடைய தமிழ்ப் பாடல்களுள் நெடியவாகி அடிகள் அதிகமாக விளங்கிய இன்பப் பகுதி யினைச் சார்ந்த இனிய பொருள் அமைந்த பாடல்கள் நானூற்றை எடுத்து நூல்களை ஆராய்ந்து சொல்லும் புலவர் பெருமக்கள் தொகுத்தனர்.
பண்டைக் காலத்தில் வாழ்ந்த பேரரசர்களையும் சிற்றரசர்களையும் வீரர்களையும் வீர வழிபாட்டு முறைகளையும் அக்காலச் சமூகப் பழக்க வழக்கங்கள் பலவற்றையும் எடுத்தியம்பும் பாடல்களைக் கொண்டது இத் தொகுதியே.
முதல் முடிமன்னர் மூவரைப் பற்றிய பாடல்களும் பின்னர் குறுநில மன்னர் வேளிர் முதலிய சிறப்புடையவர்களைப் பற்றிய பாடல்களும் போர்ப் பாடல்களும் கையறு நிலை நடுகல் மகளிர் தீப்பாய்தல் முதலிய போர் நிகழ்ச்சிகளுடன் தொடர்புள்ள பாடல்களும் அமைந்திருக்கின்றன.
அரசர்க்கும் பிறர்க்கும் அற நிலையை எடுத்து உரைக்கும் பாடல்களும் பாணாற்றுப்படை விறலியாற்றுப்படை புலவராற்றுப்படை முதலிய ஆற்றுப் படைப் பாடல்களும் இடையிடையே உள்ளன.
பலவகைக் குடும்பத்தினரும் பல்வகைத் தொழிலைச் செய்தவரும் பெரும் புலவர்களாய்ச் சிறப்புற்று இருந்தனர் என்பது ஒளவையார் வெண்ணிக்குயத்தியார் கபிலர் பொன்வணிகனார் மருத்துவன் தாமோதரனார் கூல வாணிகன் சீத்தலைச் சாத்தனார் மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார் போன்ற பெயர்களால் தெரிந்து கொள்ளலாம்.
வண்டுகள் தேனை உண்ணக் கொடுக்கும் பூக்களைக் கோண்ட சுரபுன்னை மரங்கள் செறிந்துள்ள நெடுவழியில் பாரி தன் செழுந்தேரில் வந்து கொண்டிருந்தான்.
தன் தேரை அருகில் நிறுத்தித் தவிக்கும் முல்லைக் கொடியினைத் தூக்கி அதன்மீது படரவிட்டான் அங்கிருந்து கால்நடையாகவே தன் அரண்மனை நோக்கி நடந்தான்.
மழை காலத்தில் ஒருநாள் மாலையில் வானத்தில் திரண்டிருந்த கருமேகத்தைக் கண்டு ஓர் ஆண் மயில் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் தோகை விரித்தாடியது.
பேகன் அது குளிரால் நடுங்குவதாக எண்ணி மனம் இரங்கி தன் உடலில் போர்த்தியிருந்த விலையுயர்ந்த பட்டுப் போர்வையை எடுத்து அம்மயிலுக்குப் போர்த்தி விட் டான்.
கடலை நோக்கிச் செல்லும் ஆறுகள் போலப் புலவரும் பாணரும் பொருநரும் கூத்தருமாகிய பரிசிலர் பலரும் அவனை நோக்கி வந்து பரிசில் பெற்றுச் சென்ற வண்ணம் இருப்பர்.
மூவேந்தர்களுக்கும் துணையாக இருந்து அவர்கள் போரில் வெற்றி பெற வீரம் காட்டி யானை தேர் குதிரை ஊர் ஆகியவற்றைப் பரிசுகளாகப் பெறுவான்.
அவ்வாறு தனக்குக் கிடைத்த பரிசுகளைத் தானே வைத்துக் கொள்ளாமல் தன்னுடன் சேர்ந்து போர் புரிந்த படைவீரர்களுக்கும் மற்றும் பாவலர்க்கும் பாணர்க்கும் வாரி வழங்கி விடுவான்.
கற்புடைய மனைவியைத் தவிர வேறு ஒன்றையும் தன் தனிச் சொத்தாக வைத்துக் கொள்ளாத பெருமனம் படைத்தவன் என்று கபிலர் இவனைப் புகழ்ந்து பாடுகிறார்.
ஒருமுறை அவன் விட்ட அம்பானது ஒர் யானையின் உடம்பைத் துளைத்துப் பின்னர் ஒரு புலியின் வாய்க்குள்ளே நுழைந்து அதன் பின்னர் ஒரு கலைமான்காட்டுப் பன்றி உடும்பு ஆகியவற்றையும் ஐந்து உயிரினங்களையும் தாக்கிக் கொன்றது என்றும் அதனாலேயே அவன் வல்வில் ஓரி எனும் பேர் பெற்றான் என்றும் கூறுவர்.
இரவலர்க்குத் தங்கத்தால் செய்த பூவையும் வெள்ளியிழையிலே நீலமணிக்கல் பதித்துச் செய்த குவளை மலர் போன்ற பூவையும் பிற அணிகலன்களையும் யானை களையும் கொடுப்பான்.
அவர்கள் பசியாறிய பின் தன் மார்பிலே கிடந்த முத்து மாலையையும் கையில் அணிந்திருந்த கடகம் எனும் ஆபரணத்தையும் புலவர்க்கு அன்புடன் ஈந்தான்.
தமிழ் இலக்கியங்களில் ஈகைத்தன்மையுடைய மன்னர்கள் புலவர்கள் பலரது வரலாறு ஆங்காங்கே தெரிய வந்தாலும் கடையேழு வள்ளல்கள் என்று மிகவும் சிறப் பாக இவர்களையே குறித்துள்ளார்கள்.
திருமுருகாற்றுப் படை பொருநர் ஆற்றுப் படை சிறுபாணாற்றுப் படை பெரும் பாணாற்றுப் படை முல்லைப் பாட்டு மதுரைக் காஞ்சி நெடுநல்வாடை குறிஞ்சிப் பாட்டு பட்டினப்பாலை மலைபடு கடாம் ஆகிய பத்துப் பாடல்களின் தொகுப்பே பத்துப் பாட்டாகும்.
முடியுடை வேந்தர்களாகிய சேர சோழ பாண்டியர்களுள் சோழ பாண்டிய மன்னர்களைப் பாட்டுடைத் தலைவர்களாகக் கொண்ட பாட்டுக்கள் இப்பத்துப் பாட்டில் அமைந்துள்ளன.
பொருநர் ஆற்றுப்படை பட்டினப்பாலை ஆகிய இரண்டு பாட்டுக்களுக்கும் சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தான் பாட்டுடைத் தலைவனாக விளங்குகிறான்.
திருமுருகாற்றுப் படை பொருநர் ஆற்றுப் படை சிறுபாணாற்றுப்படை பெரும் பாணாற்றுப்படை மதுரைக் காஞ்சி மலைபடுகடாம் என்பவை புறப் பொருள் பற்றியவை.
நெடுநல் வாடையும் அகப்பொருள் பற்றியதே ஆயினும் இப்பாட்டில் பாண்டியருடைய அடையாளப் பூவாகிய வேம்பு குறிக்கப்பட்டிருப்பதால் இது அகப் பொருள் பாட்டு ஆகாது என்று உரையாசிரியர் நச்சினார்க்கினியர் கூறியிருக்கிறார்.
கலைஞன் ஒருவன் வள்ளல் ஒருவனிடத்திற்குச் சென்று தன் கலையாற்றல் காட்டிப் பொருள் பெற்று திரும்புவான் வேறு ஒரு கலைஞன் தன் கலையறிவு கண்டு பொருள் தந்து காப்பவரைக் காணாது கலங்கிக் கிடப்பான்.
இவர்கள் இருவரும் சந்திக்க நேரும்போது பொருள் பெற்றுத் திரும்பும் கலைஞன் அதுவின்றித் தவிக்கும் கலைஞனுக்குத் திறமறிந்து வழங்கும் வள்ளலைக் குறிப்பிட்டு வழி கூறியனுப்புவான்.
திருப்பரங்குன்றத்தில் எழுந்தருளியுள்ள முருகப் பெருமானைக் கண் குளிரக் கண்டு அவன் இன்னருளைப் பெற்றுத் திரும்பும் பக்தன் ஒருவன் தன் எதிரில் வந்த வேறு ஒர் அடியவனை அப்பெருமானிடத்து ஆற்றுப் படுத்தியதாக இயற்றப் பெற்றது இந்நூல்.
மற்ற ஆற்றுப் படைகளைப் போல் இம்மை வாழ்விற்கு உரிய பொருள் பற்றி அல்லாமல் மறுமை வாழ்விற்கு உரிய பேரின்பப் பொருள் பற்றியதாய் அமைந் துள்ளது.
ஆற்றுப் படுத்தப்படும் அடியான் காணத் தகுந்த இடங்களாகத் திருப்பரங்குன்றம் திருச்சீரலைவாய் திருச்செந்தூர் திரு ஆவிநன் குடி பழநி மலையின் அடிவாரத்தில் உள்ளது திருவேரகம் கும்பகோணத்திற்கு மேற்கில் உள்ள சுவாமி மலை குன்றுதோறாடல் பழமுதிர்ச்சோலைமதுரைக்கு அண்மையில் உள்ள அழகர் கோயில் என ஆறு இடங்கள் இதில் குறிக்கப் பெறுகின்றன.
படை வீடு என்பது படைகள் தங்கும் இடம் என்ற பொருளைத் தரும்.பகைவர்களாலும் பிற சமயத்தவர்களாலும் கோயிலுக்கு நேரக் கூடிய இன்னல்களைத் தவிர்ப்பதற்காக அக்காலத்து மன்னர்கள் கோயில்களில் படைகளை நிறுத்தியிருந்தனர் என்று கருதுவதற்கும் இடமிருக்கிறது.
கருவூலங்களாகக் கோயில்கள் விளங்கியமையால் அக்கோயில்களைப் படை வீரர்கள் காவல் புரிய நேர்ந்து படை வீடுகள் என்னும் பெயர் பெற்றிருக்கலாம் என்றும் அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.
வண்டுகள் சேறு நிறைந்த வயல்களுக்கெல்லாம் சென்று தாமரை மலர்களில் தேன் உண்ணப் புகுந்து சிறைப்பட்டு பொழுது புலருங்கால் கதிரவன் தோன்ற தாமரை மலர்கள் மீண்டும் மலர சிறைப்பட்டிருந்த வண்டுகள் வெளிப்பட்டு வைகறைப் போதில் மலரும் நெய்தல் மலர்களை நெருங்கித் தேனையுண்டு பின் சுனை களில் மலரும் மலர்களில் தங்கி இன்னிசை பாடும்.
உலகமாகிய சேற்றில் இன்பமாகிய தாமரை மலர அதன்கண் அவா மிகுதியால் ஆன்மாக்கள் சென்று சிறைப்பட்டுப் பின் அவனருளால் வெளிப்பட்டு மகிழ்ந்திருக்கும் என்ற கருத்தை நக்கீரனார் எடுத்தியம்புகிறார்.
நெற்றிப் பட்டத்தோடு பொன்னரி மாலை கிடந்து அசையவும் மணிகள் மாறி மாறி ஒலிக்கவும் ஆண் யானையின் மீது முடி தரித்து அழகுடன் விளங்கும் ஆறு அழகிய முகங்களுடன் முருகன் இங்கே காட்சி தருகிறான்.
ஒரு முகம்ஆணவ மலமாகிய உலகிருளைப் போக்கும் ஒரு முகம்அன்பர்தம் வாழ்த்துக்களை ஏற்று இன்புற்று அவர்களுக்கு வரமளிக்கும்.
செம்மை நிற ஆடை கிடந்த தொடையின் மீது ஒரு கை இருந்தது மறு கை அங்குசம் செலுத்தியது யானையின் கழுத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும் பரிசை எனும் கயிற்றை ஒரு கையும் வேற்படையை மறு கையும் பற்றியிருத்தன.
ஒரு கை களவேள்விக்கு முத்திரை கொடுத்தது மறு கை இனிய ஓசை கொடுக்கும் மணிகளை ஒலித்தது ஒரு கை வான் அரமகளிர்க்கு மண மாலை குட்டியது.
தவத்தால் மெலிந்தவரும் மரவுரி தரித்துக் கரிய மானின் தோலைப் போர்த்தவருமான முனிவர்கள் முன்னே சென்றனர் புகையினும் மென்மையான ஆடை உடுத்திய யாழ் மீட்டும் கந்தருவரும் மாந்தளிர் மேனி கொண்ட கந்தருவ மகளிரும் பின்னே சென்றனர் திருமால் உருத்திரன் இந்திரன் முதலானோர் இடையே சென்றனர் முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும் பதினென் கணங்களும் ஒருங்கே திரண்டு விண் நட்சத்திரங்களெனப் பிரகாசித்து காற்றென வேகமாக இடியென முழக்கத்தோடு கடைசியில் பின் தொடர்ந்து சென்றனர்.
குறிஞ்சி நில மக்களான குறமகளிர் தம்மைத் தழை களாலும் மலர்களாலும் ஒப்பனை செய்து கொண்டு குரவைக் கூத்தாட செய்ய மேனியும் சிவந்த ஆடையும் பல்வகைக் கோலமும் உடையவனாய் பிணைமானைப் போல அழகுடைய மகளிரைத் தழுவிக் கொண்டு சென்று விளையாடும் இயல்பினைக் கொண்டவன் முருகன் என்பர்.
இப்பகுதியில் முருகப் பெருமான் அமர்ந்திருக்கும் பலவகை இடங்களையும் அவனை வழிபடும் முறைகளையும் அவன் அருள் வழங்கும் தன்மையினையும் வெறி யாட்டுகளைப் பற்றிய செய்திகளையும் பழமுதிர்சோலை மலையின் அருவி வளத்தையும் அறிய முடிகிறது.
வெண் துகிற் கொடிகளைப் போல அசைத்து அகிலைச் சுமந்து சந்தன மரத்தைச் சாய்த்து மூங்கிலை வேரோடு பறித்து தேனிறாலைச் சிதைத்து ஆகினிப் பலாச்சுளை தன்னிடத்தே கலக்க மலையிலுள்ள சுரபுன்னை மலர்கள் உதிர கருங் குரங்குகள் நடுங்க பெண் யானை குளிரும்படி அருவியானது ஒடிக் கொண்டிருக்கும் அந்த அருவி முத்துக்கள் விளைந்த யானைத் தந்தங்களையும் பொன்மணி முதலானவற்றையும் புரட்டி வரும் வாழையின் அடிமரம் ஓடிய தென்னையின் இளநீர்க் குலை உதிர அவற்றைத் தாக்கி மிளகின் கரிய கொடிகள் சாய மயில்களும் கோழிகளும் பயந்து ஒட ஆண் பன்றிகளும் கரடிகளும் மலைக் குகைகளுக்குச் சென்று பதுங்க காட்டு எருதுகள் முழங்க மலையின் உச்சியிலிருந்து ஓசையுடன் விழும் அருவியினையும் பழங்கள் முற்றின சோலைகளைக் கொண்டதுமான மலையினையும் கொண்டவன் முருகன்.
அருவி முருகனின் அருள் வெள்ளத்தையும் அருவியில் படு பொருள்கள் முருகன் அருள் வெள்ளத்தால் கிடைக்கப் பெறும் நற்பேறுகளையும் குறிக்கின்றன என்பர்.
வெண்ணி என்னும் ஊர் தஞ்சை மாவட்டத்தில் நீடாமங்கலத்திற்கு அருகில் இப்போது கோயில் வெண்ணி எனும் பெயரால் வழங்கப்பட்டு வருகிறது.
இந்நூலில் கரிகாலனுடைய பிறப்பு அரச உரிமை வீரம் வெண்ணிப் போர்க்களத்தில் அவன் சேரனையும் பாண்டியனையும் வென்ற வரலாறு அவன் கலைஞர் களைப் பேணும் முறை சோணாட்டின் வளம் காவிரி யாற்றின் பெருமை முதலியவை கூறப்படுகின்றன.
பரிசில் பெற வந்த பொருதலுடன் கரிகாலன் நண்பனைப் போல் பழகினான் பொருநனுடன் சென்ற பாடினிக்கும் பரிசு வழங்கினான் தன்னை இளைஞன் என்று இகழ்ந்த முதியவர்கள் நம்பிக்கைப் பெற நரை முடித்து முதியவனாக வந்து வழக்குத் தீர்த்தான் என்பனவும் சோழ நாட்டில் ஒரு வேலி நிலத்தில் ஆயிரம் கலம் நெல் விளைந்தது என்பனவும் இசைக் கலைஞர்கள் தன்னிடம் விடை பெற்றுச் செல்லும்போது அரசன் ஏழடி பின் சென்று விடையளித்தல் மரபு.
ஓய் மானாடு என்பது திண்டிவனம் புகை வண்டி நிலையத்திலிருந்து கிழக்கே உள்ள கடற்கரையை அடுத்துப் பரவியிருந்த ஒரு பெரும் நிலப் பரப்பு என்பர்.
இப்பாட்டில் சேரர் சோழர் பாண்டியர் ஆகிய மூவேந்தர்களின் சிறப்புத் தன்மைகளும் அவர்களின் தலை நகரங்களான வஞ்சி உறையூர் மதுரை என்னும் நகரங்களின் சிறப்புத் தன்மைகளும் குறிக்கப் பெற்று உள்ளன.
சேர மன்னன் இமயத்தில் விற்கொடி நாட்டிய வீரச் செய்தியும் பாண்டிய நாட்டின் முத்துச் செல்வத்தின் சிறப்பும் சோழ மன்னன் தூங்கெயில் தொங்கும் மதில் எறிந்த வெற்றிச் செய்தியும் இப்பாடலில் இயம்பப் பெற்றுள்ளன.
மயிலுக்குப் போர்வை வழங்கிய பேகன் முல்லைக்குத் தேர் ஈந்த பாரி இரவலர்க்கு நாடும் குதிரையும் நல்கிய காரி கிடைத்தற்கரியதான ஆடை தனக்குக் கிடைத்திருந்தும் அதனைச் சிவபெருமானுக்குக் கொடுத்த ஆய் ஒளவையார்க்கு நெல்லிக்கனி அளித்தஅதியமான் இல்லறத்தார்க்கு பெரும் பொருள் கொடுத்த நள்ளி கூத்தார்க்கு நாடு கொடுத்த ஓரி ஆகிய கடையேழு வள்ளல்களின் கொடைச் சிறப்புகளும் இப்பாடலில் கூறப்பட்டுள்ளன.
வெளிநாட்டிலிருந்து கடற்கரைப் பட்டினத்தில் வந்து இறங்கிய குதிரைகளைப் பற்றிய செய்திகளும் கடலில் செல்லும் மரக்கலங்கள் கரை உள்ள இடத்தை அறிந்து வருவதற்கு உதவி செய்யும் கலங்கரை விளக்கம் பழங்காலத்தில் இருந்தது என்ற உண்மையும் வணிகரிடம் சுங்கம் பெறும் வழக்கம் அந்நாளிலும் உண்டு என்பதும் இப்பாடலிலிருந்து அறியப்படும் முக்கிய செய்திகளாகும்.
தலையாலங் கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனைக் காவிரிப்பூப் பட்டினத்துப் பொன் வணிகனார் மகனார் நப்பூதனார் இப்பாட்டில் பாடியிருக்கிறார்.
தலைவியைப் பிரிந்து போருக்குச் சென்ற தலைவன் போர் முடித்துத் திரும்பி வந்ததனைக் கண்டு தோழி முதலானோர் தம்முள் கூறிய முறையில் இப்பாட்டு அமைக்கப் பெற்றுள்ளது.
தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி தலைவன் வரும் நாளை எதிர் நோக்கி விரிச்சி எனும் நற்சொல் கேட்கும் பழக்கம் அந்நாளில் இருந்தது என்பது இப்பாட்டால் தெரிய வருகிறது.
விரிச்சி என்பது ஒருவர் தாம் நினைக்கும் செயலின் முடிவினை அறிய வேண்டி நெல்லும் மலரும் தூவி தெய்வத்தை வழிபட்டு ஓரிடத்தில் நின்று பிறர் தமக்குள் பேசிக் கொள்ளும் நற்சொல்லைக் கேட்பதாகும்.
பிறர் தமக்குள் பேசிக் கொள்ளுகின்ற போது பிறக்கிற சொல் நல்ல சொல்லாக இருந்தால் தம் எண்ணம் கைகூடும் என்றும் தீய சொல்லாக இருந்தால் தம் எண்ணம் நிறைவேறாது என்றும் முடிவு செய்து கொள்வர்.
நீரைக் கொண்டு காலத்தை அளவிடும் நாழிகை வட்டிலைக் கொண்டு நாழிகை கணக்கர்கள் அவ்வப்போது நாழிகையின் கணக்கைக் கூறி வந்தார்கள்.
பாசறையில் நடக்கும் செய்திகளைப் பிறர் தெரிந்து கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்ச்சியோடு ஊமையராக உள்ள மிலேச்சர்களைக் காவலாளர்களாக வைத்திருந்தார்கள் என்பன போன்ற சுவையான செய்திகளை முல்லைப்பாட்டு நமக்கு எல்லை யின்றித் தருகிறது.
தலைவி ஏழடுக்கு மாளிகையில் இருந்தாள் என இப் பாட்டிலிருந்து நாம் அறிய முடிவதால் பல நிலை மாடங்கள் அக்காலத்திலேயே தமிழகத்தில் இருந்திருக்கின்றன என்று தெரிகிறது.
வாளைச் செருகிய கச்சினை அணிந்த வீர மங்கையர் பாசறையிலே விளக்குகள் அணைந்து போகாதபடிக் காவல் புரிந்தனர் என்று தெரிவதால் போர்ப் படையிலே ஆண்களோடு பெண் களும் சரிநிகராக தீரம் காட்டினர் என்று தெரிகிறது.
தலைப்பாகை அணிந்து சட்டையிட்டுள்ள ஒழுக்கம் மிக்க மெய்க்காப்பாளர் காவலாகச் சுற்றித் திரிந்தார்கள் என்ற குறிப்பு காணப்படுவதால் அக்கால மக்களின் நாகரிக நிலை நமக்குப் புரிகிறது சட்டைக்கு மெய்ப்பை என்று பெயர் என்றும் தெரிகிறது.
தலையாலங்கானத்து செருவென்ற நெடுஞ்செழியனுக்கு வீடு பேறு நிமித்தம் பல்வேறு நிலையாமையைச் சொல்வதற்காக மாங்குடி மருதனார் பாடிய பாடலே மதுரைக் காஞ்சி.
பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனின் முன்னோர்களான முந்நீர் வடிம்பலம்ப நின்ற பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி நிலந்தரு திருவிற் பாண்டியன் என்பவர்களைப் பற்றிய குறிப்புக்கள் மதுரைக் காஞ்சியில் இடம் பெற்று இருக்கின்றன.
மக்கள் திருப்பரங்குன்ற விழா திருவோண நாள் விழா ஓண விழா இப்போது கேரளாவில் மட்டும் நடைபெறுகிறது நன்னன் பிறந்த நாள் விழா முதலிய பல விழாக்களைக் கொண்டாடி வந்தனர்.
வறியவர்களுக்கு உணவு வழங்க அறக் கூழ்ச் சாலைகள் ஏற்படுத்தப் பட்டிருந்தன என்பன போன்ற செய்திகளை மதுரைக் காஞ்சி வாயிலாக நாம் அறிய முடிகிறது.
எல்லாக் கலைகளையும் உணர்ந்த பேரறிஞர்கள் சேரமன்னர் பேரவையிலே ஒன்றுகூடி கலை ஆராய்ச்சிசெய்தனர் என்ற குறிப்பும் மதுரைக் காஞ்சியில் காணப் படுகிறது.
இதனை இயற்றிய மாங்குடி மருதனாரே தமிழ் இலக்கியத்தில் அரசவைப் புலவர் என்று முதன்முதலில் குறிப்பிடப் பெற்றவர் என்ற பெருமையும் அடைகிறார்.
பத்துப் பாட்டுள் ஏழாவதாகத் திகழும் நெடுநல்வாடை தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ் செழியனின் பேராற்றல் மிக்க போர் ஆற்றலினைச் சிறப்பித்து பாடப் பெற்ற பாட்டாகும்.
இதனை இயற்றியவர் நெற்றிக் கண்ணைக் காட்டினாலும் குற்றம் குற்றமே என்று இறைவனையும் எதிர்த்து வாதிட்ட அஞ்சா நெஞ்சினர் நக்கீரனார் ஆவார்.
போரில் விருப்பங் கொண்டு பாசறையில் தங்கியிருக்கும் தலைவனுக்கு வாடைக்காலம் வெற்றி பெறுவதற்கு ஏற்ற காலமாக இருப்பதால் அது அவனுக்கு நல்வாடையாகத் தோன்றுகிறது.
பகைவன் மேல் போருக்குச் சென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனைப் பிரிந்து வருந்தும் தலைவிக்கு அவள் வருத்தம் நீங்குமாறு அரசன் பகைவரை வென்று விரைவில் திரும்புவதற்குக் கொற்றவையைத் துதிக்கும் ஒருத்தி கூறியதாக அமைந்தது.
இப்பாட்டில் குளிர் காலத்தில் மக்களும் மாக்களும் குளிரால் வருந்தியிருக்கும் நிலையும்தலைவி தங்கியிருக்கும் அரண்மனையைப் பற்றிய செய்திகளும் தலைவியின் பிரிவுத் துன்பமும் தலைவனின் பாசறை நிகழ்ச்சிகளும் பிறவும் கூறப்பட்டுள்ளன.
பாசறையில் தங்கிய வேந்தனுக்குப் படைத் தலைவன் போரில் புண்பட்ட வீரர்களைக் காட்டுகிறான் நள்ளிரவிலும் துயிலாமல் பெரு மழைக்கும் ஒயாமல் அப் புண்பட்ட வீரர்களைச் சந்தித்து அரசன் ஆறுதல் கூறுகிறான் பகலா இரவா எனத் தெரியாதவாறு வானம் இருண்டிருக்கும் நிலையில் பிச்சி மலர்கள் விரிதலைக் கண்டு அது அந்திப் பொழுதே என மக்கள் அறிந்தார்கள்.
போரையும் காதலையும் பற்றியதாக அமைந்திருக்கும் நெல்நல் வாடை காடுகள் அடர்ந்து மழை வளம் மிகுந்திருந்த பண்டை நாள் தமிழகத்தின் காட்சியையும் அரசர்களின் அரண்மனையையும் அதன் உட்பகுதிகளையும் பாண்டியனுடைய வெற்றியையும் பாண்டிமாதேவியின் பண்புகளையும் சிறப்பாக விளக்கும் செந்தமிழ்க் கருவூலமாகும்.
ஆரிய அரசன் பிரகதத்தன் என்பவனுக்குத் தமிழ்ச் சுவையை அறிவுறுத்துவதற்கு குறிஞ்சித் திணை பாடுவதில் வல்லவரான கபிலர் இதனைப் பாடினார் என்பர்.
சங்க இலக்கியங்களில் உள்ள குறிஞ்சித் திணை பற்றிய பாட்டுக்களில் இக்குறிஞ்சிப் பாட்டே அடி அளவில் பெரியது எனவே இதனை பெருங்குறிஞ்சி எனவும் வழங்குவர்.
தமிழ்ச் சுவையை அறிய விரும்பி கபிலரின் இப் பாட்டால் அகப் பொருள் சுவையை அறியப் பெற்ற ஆரிய அரசன் பிரகதத்தன் பின்னர் தமிழில் நன்கு புலமை பெற்றுப் பாடியிருக்கும் ஒரு பாடல் குறுந்தொகையில் காணப்படுகிறது.
தலைவி தன் தோழிகளோடு தினைப் புனம் காக்கச் சென்றாள் உச்சிப் பொழுதில் மலையருவியில் நீராடினான் அப்போது அங்கு வந்த தலைவன் ஒருவனின் வேட்டை நாய்களைக் கண்டு அவள் மிகவும் அஞ்சினாள் தலைவன் அவள் அச்சத்தைப் போக்கினான் அவ்வேளை மதங்கொண்ட யானை ஒன்று தலைவி மீது பாய்ந்துவர தலைவன் யானையிடமிருந்து அவளைக் காப்பாற்றினான்.
புது வெள்ளத்தில் அவள் விழுந்து தத்தளித்த போதும் தலைவன் அவளை நீர்ப்பெருக்கினின்று அள்ளி எடுத்து அணைத்துக் கரை சேர்த்தான் காதல் பிறக்கிறது.