sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பாரியின் புகழ்க்கு உலகின் கண்ணேறு வருமோ என அஞ்சியவர் போல பாரி பாரி எனப்பல எத்தி ஒருவர்ப் புகழ்வர் செந்நாப்புலவர் உலகீர் பாரி ஒருவனும் அல்லன் மாரியும் உண்டு ஈண்டு உலகு புரப்பது எனக் கூறிக் கண்ணேறு கழித்த பெருமானார் இன்று அக்கருணை மாரி வறங்கூர்ந்து போக இசைவரோ?
புல்லிலை எருக்காயினும் ஏற்கும் தெய்வம் போல அறிவற்ற மடவரும் மெல்லியரும் சென்றாலும் அருள் சுரக்கும் கருணைத் தெய்வத்தை இழந்த தம் வாழ்வு காரிருளில் மூழ்கிக் கெட்டொழியாதோ என்று உள்ளம் குமுறினார்.
இவ்வாறு வாயில்லா முல்லைக்கும் வாட்டம் தீரப் பொற்றேர் வழங்கிய வள்ளல் வாய் மூடிக் கிடக்கும் நிலை காணப் பொறாராய் அவன் சென்ற இடம் நோக்கிச் செல்லஉடற்சுமை நீக்கி உயிர் விடத்துடித்தார் ஆனால் உத்தமன் பாரி உயிர் துறக்குமுன்பே அவனுக்கு உன் அன்பின் செல்வியரைக் காத்துப் பின்னரே உயிர் நீங்குவேன் என்று அளித்த உறுதியை எண்ணினார் மாவண்பாரிக்குப் பிறந்த மாணிக்கங்களை அழைத்துக் கொண்டு கண்ணிரும் கம்பலையுமாய்க் கதறி அழுது கொண்டே பறம்பு நாட்டினின்றும் பெயர்ந்தார்.
அந்நிலையில் அப்புலவர் பெருமானார் அழுத குரல் இன்றும் அவர் பாடிய அருந்தமிழ்ப் பாடல்களில் எதிரொலி செய்வதன்றி அப்பாடல்களைக் கற்போர்கேட்போர்கண்ணீரை எல்லாம் காணிக்கையாகப் பெறுகின்றதே அந்தோ இவ்விடத்து நின்றோர்க்கும் தோன்றும்சிறிது எல்லைபோய் நின்றோர்க்கும் நிச்சயமாய்த் தோன்றும்யானை மென்று போட்ட கவளத்தின் கோது போல மதுவைப் பிழிந்து போடப்பட்ட கோதுடையதாய்ச் சிதறியவற்றி னின்றும் வார்ந்த மதுச்சேறொழுகும் முற்றம் படைத்த தேர் வழங்கும் இருப்பையுடைய உயர்ந்தோன் மலை.
அது மட்டுமோ மட்டு இருந்த சாடியைத் திறப்பவும்ஆட்டுக்கடாயை வெட்டி வீழ்த்தவும் ஓய்தலில்லாத கொழுவிய துவையலையும் ஊனுடைய புலவுச்சோற்றையும் விரும்பியவாறெல்லாம் வழங்கும் மிக்க செல்வம் பெற்று முதிர்ந்து எம்முடன் முன்பு நட்புச் செய்த பறம்பு மலையே இப்போது எங்கள் பாரி இறந்தானாகக் கலங்கிச் செயலற்றுக் கண்ணீர் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடும் கண்களோடு நின்னைக் கையாரத் தொழுது வாயார வாழ்த்திச் செல்கின்றோம்.
பெரும் புகழ்ப் பறம்பே.. குறிய வளையணிந்த பாரி மகளிரின் மணம் கமழும் நறிய கூந்தலைத் தீண்டுதற்குரிய மணவாளரை நினைந்து நாங்கள் செல்வோம் ஆயினோம் என்னும் கருத்தமைய இவ்வாறு தாயற்ற சேய்போல அழுது அடித்துப் பாரி மகளிரோடு காலும் மனனும் கலங்கித் தடுமாற உயிரற்ற கூடாய்க் கபிலர் பெருமானார் பறம்பின் எல்லை இகந்து செல்லல் ஆயினர் தம் ஆருயிர்த் தலைவன்றன் அருமைச் செல்வியரின் அன்பு வாழ்க்கையைத் தொடங்கி வைக்கவும் இருள் சூழ்ந்த தம் துயர வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளவும் கருதி அடிமேல் அடி பெயர்த்து வைக்கலாயினர்.
இவ்வாறு ஏந்திழை நல்லாரைக் காத்து அருள்செய்ய வல்லாரைத் தேடிச் சென்ற கபிலர் பெருமானார் முதற்கண் விளங்குமணிக் கொடும்பூண் விச்சிக்கோவுழைச் சென்றார் சென்ற செந்நாப்புலவர்பாரியன்றி வேறெவரையும் பாட நினையாத பைந்தமிழ்ச் சான்றோர்அவன் புகழெல்லாம் எடுத்து ஒதினார்.
விச்சிக்கோவின்கல்லகவெற்பனின்மழைமிசை அறியா மால் வரை அடுக்கத்தில் பலவின் கனி கவர்ந்துண்ட கருவிரற் கடுவன் செம்முக மந்தியொடு சிறந்து சேண் விளங்கிக் கழைமிசைத் துஞ்சும் காட்சியை எடுத்துரைத்து மலை வளம் கூறுவார் போல அவன் மனத்தில் பெருமையும் பெருமிதமும் கடமை உணர்வும் ஊற்றெடுக்க அவன் நாட்டின் பெருவளத்தைப் பாடினார்.
நொந்த உள்ளத்தினராய் தளர்ந்த நடையினராய்க் கபிலர் பெருமானார் அடுத்து வேளிர் குலத்தவனாகிய இருங்கோவேள் பாற்சென்றார் அவன் புகழும் போற்றினர் தம் சென்ற காலச் சிறப்பையும் நிகழ்காலச் சிறுமையையும் நினைந்துருகிக் கண்ணிர் மல்கிப் பேசலானார் இருங்கோவேளின் புலிகடிமாலின்தொன்மைக் குடியின் சிறப்பையெல்லாம் செப்பினர் வடபால் முனிவன் வேள்விக் குண்டத்தில் தோன்றி உவராவீகைத் துவராபதியை ஆண்ட நாற்பத்தொன்பது வழிமுறை வந்த வேளிருள் வேளாய் விளங்கிய அவன் பாண் கடன் ஆற்றும் பண்பினைப் போற்றினார் வானம் கவிக்க வார்கடல் சூழ வையத்தில் பொன்படு மால்வரைக்குப் பொருந்திய தலைவனாய் விளங்கும் அவன் வென்வேல் வேந்தர் வெருவி ஓடச்செய்யும் படையுடை வளமார் நாட்டின் வண்புகழ்த் தலைவனாய் விளங்கும் பெற்றியினைப் பின் வருமாறு புகழ்ந்தார் கடமையுணர்ச்சியின் மேலீட்டால் வெறுத்த கேள்வி விளங்குபுகழ்க் கபிலர் இவ்வாறு குறுநில மன்னன் இருங்கோவேளின் இசை பரவிப் பெரிதும் வேண்டினார்.
அவன் பாரியின் அருமையும் அறியாது அவன் ஆருயிர்த்தோழர் கபிலர் பெருமையையும் உணராது அச்சான்றோரின் நெஞ்சைத் தகாதன கூறிப் புண்ணாக்கினான்.
இயல்தேர் அண்ணலே ஒலியல் கண்ணிப் புலிகடி மாலே வெட்சிக்காட்டில் வேட்டுவர் அலைப்பப் புகலிடம் காணுத கடமாவின் நல்லேறு சாரல் மணி கிளம்பவும் சிதறுபொன் மிளிரவும் விரைந்தோடும் நெடுவரைப் படப்பையில்வென்றி நிலை இய விழுப்புகழ் இருபாற்பெயரிய உருகெழு மூதூரில்கோடி பல அடுக்கிய பொருள் நிற்குதவிய நீடுநிலை அரையம் அழிந்த வரலாறு கேள் நின் முயற்சியானன்றி நுந்தை தாயம் நிறைவுறப் பெற்றுள்ள புலிகடி மாலே உன்னைப் போல அறிவுடையனாய் உன் குடியில் உனக்கு முன் பிறந்த ஒருவன் என்போல் புலவராகிய கழாத்தலையாரை இகழ்ந்ததால் கிடைத்த பயன் அது இயல்தேர் அண்ணலே இவ்வருமைச் செல்வியர் கைவண் பாரியின் மகளிர்.
அந்தோ அருந்தமிழ் வள்ளல் பாரியின் அருமைச் செல்வியரினும் செல்வம் பெரிதுண்டோ இதனை ஏற்கவும் காக்கவும் சிறுமதியாளர் சிந்தனை இசையவில்லையே என்னே கொடுமை என்ன காரணம் இதற்கு?
என்று எண்ணினார் என்ற எண்ணம் கொண்டு திண்ணியரானார் ஆனால் அவ்வெண்ணத்தில் வெற்றி காணும் வரை பாரியின் அருமை மகளிர்க்குப் பாதுகாவல் ஆவார் யாரெனக் கலங்கினார்.
இந்நிலையில் பாரி மகளிர் வாழ்க்கையில் ஒரு நாள் நடந்த நிகழ்ச்சியும் அது வழங்கிய காட்சியும் கபிலர் பெருமானார் நெஞ்சில் நெருப்பைக் கொட்டின.
அண்ணல் பாரியின் அருமைச் செல்வியர் தங்கி யிருந்த ஏழை மனை முள் மிடைந்த வேலியால் சூழ்ந்திருந்தது சுரைக்கொடி படர்ந்திருந்தது பீர்க்கு முளைத்திருந்தது முன்னிடமெல்லாம் புல் முளைத்துக் கிடந்தது.
இத்தகு மனையினருகே ஈத்திலைக் குப்பை மேடும் இருந்தது பாரியின் செல்வ மகளிர் அக்குப்பை மேட்டின்மீது ஏறித் தங்கள் பிஞ்சிள விரல்களால் உமணர் செலுத்தும் உப்பு வண்டிகளை எண்ணியவாறு இதயத் துயரை ஒருவாறு மறந்திருந்தனர்.
இக்கடுந்துயரக் காட்சியைக் கண்டார் கபிலர் மனங் குமுறினார் அந்தோ இதுவோ வாழ்க்கை ஓங்குபுகழ்ப் பறம்பின் உச்சிமீது நின்று அன்புப் பாரியின் அருமை அறியாது அழுக்காறு கொண்ட மன்னர் மலையைச் சுற்றி அணி அணியாய் நிறுத்தி வைத்திருந்த கலிமாவை எண்ணி எண்ணி எள்ளி நகையாடிய அவ்வேந்திழை நல்லார் இன்று குப்பைக் குவியல்மீது நின்று அதே விரல்களால் உருளும் வண்டிகளைஉப்பு வண்டிகளைஎண்ணுவதோ அதுவும்அந்தோ நம்பால் அடைக்கலமாக இருக்கும் நாளில் என் கண் முன்பேயோ அந்தோ அருமை வள்ளலே அருட்கோமானே அண்ணல் பாரியே வீர திலகமே புகழ்த் தெய்வமே இதுவோ நான் பெற்ற பரிசில் ஊழே மிகக் கொடியை நீ என்று எண்ணி மனந்துடித்தார் கபிலர்.
துடித்துத் துயருற்ற புலவர் பெருமானார் எவ்வாறேனும் பொருள் காண்பேன் இன்னகை மகளிரைப் பொன்னொளிர் வாழ்விற்கு உரியராக்குவேன் என்று உறுதிகொண்டு செந்தண்மை பூண்டொழுகும் அந்தணாளர்பால் பாரி மகளிரை அடைக்கலமாக்கிச் செல்வம் திரட்டி வரச் செல்வக்கடுங்கோ வாழி யாதனை அடைந்தார்.
மாவண் பாரியன்றி வேறு யாரையேனும் அவர் போற்றினார்பாடினார்என்றால் அது தினையளவும் தந்நலங் கருதாது பிறர் நலம் பொது நலம்கருதியமையாலேயே ஆகும்.
சான்றாகக் கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனாய் விளங்கி ஒருவாத் புகழ் பெற்றிருந்த பேகன் என்பானை நல்லிசைக் கபிலர் பாடிய செய்தியை இங்கு நாம் மறவாது நினைவு கூர்தல் பொருத்தமும் பயனும் உடையது ஆகும்.
தாயுமானவர் உள்ளமுருகிக்கூறியதுபோல கூர்த்த அறிவெல்லாம் கொள்ளை கொடுத்து ஆருயிர்கள்பால் அன்பு காட்டி அழியாப் புகழ் பெற்றோருள் ஒருவன் அல்லனோ செந்நாப் புலவர் பாடும் புகழ்படைத்த கடாஅ யானைக் கலிமான் பேகன்?
இவ்வாறு கான மஞ்ஞைக்கும் கலிங்கம் நல்கிய அவ்வாவியர் பெருமகனதுபெருங்கல் நாடனதுகருணை வாழ்விற்கே களங்கமாக அவன் வாழ்வில் எவ்வாறோ புகுந்துவிட்டது ஒரு குறை.
தோகை விரித்து ஆடும் மயிலுக்கு அருள் செய்த அவன் தன் கற்பின் கொழுந்தாய் விளங்கிய வாழ்க்கைத் துணைவியை மனைக்கு விளக்காகிய வாணுதலை கண்ணகியைக் கை விடத் துணிந்தான்.
கைவண்மை மிக்க பேகன் தன் மனைவியிடம் கொண்ட மாறுபாடு நாளடைவில் புலவர் நெஞ்சையெல்லாம் புண்படுத்தி கலைஞர் உள்ளத்தை யெல்லாம் கலக்கி இரங்க வைக்கும் அளவிற்குப் பெரியதாய் விட்டது.
தாம் கண்ட காட்சியை கல் நெஞ்சையும் உருக்கும் கடுந்துயரக் காட்சியைதாம் கேட்ட குரலைகுழலின் துன்ப இசை போன்ற அழுகுரலை யெல்லாம் வள்ளல் பேகனது அகவிழிகட்குக் கவிதையாலேயே காட்சிப்படுத்திக் காட்டினார்.
கைவண்மை சான்ற பேக நேற்று அருவழி கடந்து வருந்தி வந்த சுற்றத்தின் பசியைப் போக்க உன் சீறூர் எய்தி உன் வாயிலில் வாழ்த்தி நின்றேன் உன்னையும் உன் மலையையும் பாடினேன்.
கண்ணகியின் இளமைபேகனைப் பாடிய அளவில் அவன் நினைவு அவளை வாட்டிய துயர்அத்துயர் தாங்காது அவள் விம்மி விம்மி அழுத அழுகைகருணை சிறிதுமின்றி அவளைத் துறந்த பேகனது கொடுமைஆறறிவற்ற உயிர்க்கும் இன்ப அருள் புரியும் வள்ளல் தன் வாழ்க்கைத் துணைவிக்கு ஊறு செய்யும் அறமற்ற பண்புஎத்தகையராயினும் யாரோ ஒருத்தியாயினும் அவளுக்கு இரங்கித் தீதில் நல்லருள் செய்ய வேண்டிய பெருங்கடமைஇவையெல்லாம் வயங்குபுகழ்ப் பேகன் நெஞ்சில் விளங்கி அவன் உள்ளந்திருந்துமாறு செறுத்த செய்யுட்செய் செந்நாவினராகிய கபிலர் பெருமானார் பாடிய இப்பாடலைப் படிக்குந்தொறும் புலனழுக்கற்ற அப்புலவர் பெருந்தகையின் கருணை உள்ளமும் பொதுநல உணர்வும் நமக்குப் புலனாகின்றன அல்லவோ?
இஃதன்றித் தன்னலம் சிறிதும் காணா அத்தகைசால் உள்ளத்தின் பெற்றியினை எவரே அளந்து போற்ற வல்லார் பேகனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டுப் பின் பிரிந்த கண்ணகியின் நிலை குறித்தே இவ்வாறெல்லாம் கவன்ற அச்சான்றோரின் கருணை இதயம் தம் ஆருயிர்த் தோழனுடைய இரு கண்மணிகள் அனைய செல்வியரின் ஆதரவற்ற நிலை குறித்து எவ்வாறெல்லாம் கலங்கியதோ தாம் நம்பிச் சென்று தம் செந்நாவால் பாடிய இருங்கோவேளும் விச்சிக்கோவும் தம் நெஞ்சு புண்ணாகச் செய்த நிலைமை மீண்டும் மீண்டும் அவர் நினைவிற்கு வந்து அவரை வாட்டியது.
அப்போதெல்லாம் அவர் தோல்வி துலையல்லார்கண்ணும் கொளலே சால்பிற்குக் கட்டளை போலும் என நினைந்து தம் மனத்தைத் தாமே ஆற்றிக்கொண்டார்.
பாரியைக் காணவே இக்கண்கள் அவன் புகழ் பாடவே இந்நா அவன் குடிகொள்ளவே இவ்விதயம் அவனுடன் பழகி இன்புறவே இவ்வாழ்வு என்றெல்லாம் தம்மைப் பற்றியே எண்ணிலடங்கா இன்பக் கனவுகள் கண்டு இறுமாந்திருந்தவர் கபிலர்.
ஆனால் என் செய்வார் தம் ஆருயிர்த் தோழனுக்கு ஆற்ற வேண்டிய நட்புக் கடனுக்காக மனந்தேறிச் சேரலர் கோவைச் செந்தமிழ்க் கவிகளால் அணி செய்ய மனங் கொண்டார்.
அவனுழைச் சென்ற அருந்தமிழ்ப் புலவர் கபிலர் பெருமானார் அங்கும் அண்ணல் பாரியின் அழியாப் புகழை ஆர்வத்துடன் பாராட்ட மறந்தாரில்லை.
சேரலர் பெருமானே பசும்புண் பட்ட வாய்போல வெடித்திருக்கும் பலாவினின்றும் வார்ந்து ஒழுகும் மதுவினை அள்ளிச் செல்லும் வாடைக் காற்று ஓடி வழங்கும் பறம்பு காட்டின் பெருவிறல் தலைவன்சித்திரச்செய்கை போன்ற வித்தகத் தொழில் புனைந்த நல்ல மனையின்கண் வாழும் பாவை நல்லாள் கணவன்பொன் போலப் பூத்த சிறியிலைப் புன்கால் உன்னத்தின் பகைவன் புலர்ந்த சாந்தும் புலராத ஈகையுமுடையோன்மலர்ந்த மார்புடை மாவண் பாரிஎங்கள் தலைவன்.
கொடுத்தற்கு வருந்தா நெஞ்சும் ஒரு சிறிதும் முனைப்பற்ற உள்ளம் காரணமாக வாரி வழங்கும் போதும் களிவெறி கொள்ளாப் பண்பும் நீ கொடுக்குந்தோறும் மாவள்ளியன் என மன்பதை போற்றும் புகழ் ஒலியும் நின் பால் அமைந்திருத்தலின் உன்னிடம் வந்தேன் எனப் புலாஅம் பாசறைத் தலைவனாகிய செல்வக் கடுங்கோவின் சிறப்பினை விதந்தோதி வாழ்த்தினார்.
அந்நிலையில் அச் சான்றோர் நெஞ்சில் புலவர் பாடும் புகழ் படைத்து அந்நாளில் பெண்ணையாற்றங்கரையில் பீடுற்று விளங்கிய மலையமான் திருமுடிக்காரியின் நினைவு எழுந்தது.
அவர் மகிழ்வு துள்ள நம்பிக்கை ஒளி மின்ன அவன் வைகும் திசை நோக்கி நடந்தார் அவன் திருவோலக்கம் புகுந்து கோவலூர்க்கோவின் புகழ் போற்றி வாழ்த்தினார்.
இவனும் ஆழ்ந்திருக்கும் என் கவிதையுளம் அறியானோ என்று இனைந்து கழல் புனை காரியைப் பார்த்து மாவண் தோன்றலே ஈதல் எளிது வரிசை அறிதலோ அரிது.
அஃதறிந்து ஆராமகிழ்வு கொண்டு அருந்தமிழ்ப் புலவரும் பெருமை சான்ற வேள் பாரியின் மகளிரை வதுவை புரிய உதவ வேண்டும் என்ற தம் விருப்பத்தைக் கூறி அதுவே தாம் விழையும் பரிசில் எனவும் இயம்பினார்.
புலவரின் கருணையுள்ளத்தையும் கருவி வானம் போல வரையாது இரவலர்க்குச் சுரந்த வள்ளியோன் மக்கட்குத் தான் ஆற்ற வேண்டிய கடமையையும் எண்ணிப்பார்த்தான் காரி.
மாவண் பாரியின் மகளிரும் தன் மக்களும் வதுவைக் கோலத்தில் வீற்றிருக்கும் திருக்காட்சி அவன் உள்ளக் கிழியில் உயிரோவியமாய் உருப்பெற்றிருத்தல் கண்டான்.
தீந்தமிழின் இன்பம் போன்றதொரு பேரின்பம் அவன் உடலெல்லாம் பாய்வதை உணர்ந்தான் உள்ளத்து எழுந்த இவ்வெண்ணமே வாழ்வாகநனவாகமலராதோஎன்று ஏங்கினான் தன் அருமை மக்களின் மனம் அறிய முயன்றான் தான் பெற்ற செல்வர்கள்அறிவும் ஆண்மையும் அருளும் ஒருங்கே பெற்ற காளையர்கருத்தும் எவ்வாறோ தம் மனம் போலவே இருக்கக்கண்டான்.
பறம்பின் கோமான் செல்வியரை அடைய மலையமான் குடி செய்த மாதவம் என்னையோ என இறும்பூது கொண்டு இருந்தமிழ்ப் புலவர் கோனிடம் தன் கருத்தையும் இசைவையும் கூறி உவகைக் கடலாடியிருந்தான்.
பாரியே பறம்பின் கோமானே சேட்புலஞ்சென்ற செம்மலே என் கடன் இனிது முடியலாயிற்று என்று அவர் உள்ளம் இன்ப வெள்ளத்தில் துள்ளிக் குதித்தது ஆடிப் பாடி ஆனந்தக் கண்ணீர் மல்கித் திளைத்தது.
இந்நிலையில் மலையமான் மைந்தர் இருவரும் மாவண் பாரியின் மகளிர் இருவரையும் திருக்கரம் பற்றி இருநில மக்கள் இதயம் இன்ப வெள்ளத்தில் திளைக்கச் செய்தனர்.
அவர் எல்லையில்லா மகிழ்வால் எம்மான் காரியின் புகழெல்லாம் இன்பத் தமிழ்க் கவிதைகளால் பாடி அவனி உள்ள வரை அவன் பெருமை அழியா வண்ணம் செய்தார்.
என நல்லிசைப் புலமை மெல்லியலாராகிய மாறோக்கத்து நப்பசலையார் போற்றிப் புகழ்ந்துள்ளார் என்றால் செஞ்சொற்கபிலரின் அருந்தமிழ்க் கவிதையின் ஆற்றலை எவரே அளந்துரைக்க இயலும் நெடுமாப் பாரிக்குத் தாம் செய்ய வேண்டிய ஒரே கடமையையும் செய்து முடித்த பின் இவ்வுலகத்தில் கபிலருக்குச் சுமை ஏது?
அந்தோ நானிலமெல்லாம் கண்ணீர் சிந்தி நடுங்கு துயர் அடைய நற்றமிழ்க் கவிஞர் தாம் எண்ணியதை நிறைவேற்ற உறுதி கொண்டார் பெண்ணையாற்றின் நடுவில் திண்ணிய சிந்தையராய் வடதிசை நோக்கி அமர்ந்தார் உண்ணா நோன்பிருந்து உயிர் துறக்க உளங்கொண்டார்.
அந்தோ அருந்தமிழ்ப் புலவரேறே பறம்பின் கோமான் ஆருயிர்த் தோழரே செய்ந்நன்றி மறவாச் செம்மலே மதியாரை மதியாத மாற்றுயர்ந்த பசும் பொன்னே மறைந்த வள்ளலின் மாணிக்கங்களைக் காத்த கருணை முகிலே மாமணி யே மங்காப் புகழ் ஒளியே வண்டமிழ்ச் செல்வரே சங்கத் தமிழ் வளர்த்த எங்கள் குலச் செல்வமே என்று நாத் தழுதழுக்கக் கூறிஉடல் நடுங்கஉள்ளங்குமுறஉயிர் சோர நற்றமிழ் மக்களெல்லாம் குவித்த கையராய்க் கூடி நின்று கண்ணீர் பெருக்கினார்கள்.
அந்நிலையில் இருந்தமிழ்ப்புலவர் கபிலர் பெருமானார் இதயம் பீரிட்டு எழுந்த கவிதையை என்னென்பது அண்ணலே பாரியே உளங்கலந்த உயிர் நட்பிற்கு ஒவ்வா வகையில் உன்னுடன் நானும் வருதலைத் தடை செய்து விட்டா யே நினக்கு நான் ஏற்ற நட்பினன் அல்லேனெனினும் இம்மைபோல மறுமையிலும் இடையிலாக் காட்சியுடை நின்னோடு இயைந்து வாழ ஏங்கி கிற்கின்றன என் உள்ளமும் உயிரும் ஊழ்உயர்ந்த ஊழ்இவ்வுள்ளத்தின்உயிரின்ஆரா வேட்கை தீர அருள் புரிவதாக என்னும் கருத்தமைய என்ற அருந்தமிழ்ப் பாடலைக் கல்லும் புல்லும் கரைந்துருகப்பாடி மாநில மக்களை எல்லாம் கண்ணீர் வெள்ளத்தில் வீழ்த்தி ஊணின்றி வடக்கிருந்த கபிலர் பெருமானார் உயிர் துறந்தார்.
கலைக்காகவே வாழ்ந்த கொடைப்பெருஞ்சான்றோனும் மறைந்தான் அவன் நட்பிற்காகவே வாழ்ந்த அருந்தமிழ்ச் சான்றோரும் மறைந்தார்.
வெங்கதிரையும் தண்ணிலவையும் இழந்த வானம் போலத் தமிழகம் ஆராத் துயர்க்கடலில் ஆழ்ந்தது........ ஈராயிரம் ஆண்டுகள் சென்றுவிட்டன.
எனினும் இன்றும்என்றும்இவ்விரு பெருஞ் சங்ககாலச் சான்றோரையும் இன்பத் தமிழகம் தன் இதயக் கோயிலில் வைத்துப் போற்றி வழிபடுவது திண்ணம்.
எனப் புனல் மதுரைச் சொக்கர் அழகில் சொக்கி மயங்கிய தலைவி தான் அவர்பால் மாலை வாங்கி வரத் தூதாக அனுப்பும் தீந்தமிழிடம் கூறுகிறாள்.
என்னே அத்தலைவியின் பேருள்ளம் பேருள்ளம் படைத்த அத் தலைவியின் வாயினின்றும் பிறந்த அச்சொற்களில் எவ்வளவு ஆழ்ந்த உண்மை அடங்கியுள்ளது உலக மொழிகளுள்ளேயேஇலக்கியங்களுள்ளேயேதமிழ் மொழிக்கும் தமிழ் இலக்கியத்திற்கும் தனிச் சிறப்புண்டு.
தமிழினத்தின் பொற்காலமாய்த் திகழ்ந்த சங்க காலத்தில் மட்டும் முப்பது பெண்பாற்புலவர் தமிழகத்தில் விளங்கி அருந்தமிழ் மொழியைத் தம் ஆருயிர் எனக் கருதிப் போற்றி வளர்த்தனர் என்றால் தமிழினத்தின் பெருமையினையும் தமிழிலக்கியத்தின் வளத்தினையும் நிறுவிக்காட்ட வேறு சான்றும் வேண்டுங்கொல்?
அவருள் தலை சிறந்தவராகக் குறிப்பிடத்தகுந்தவர் அற்புதத்திருவந்தாதி பாடி அருளிய காரைக்கால் அம்மையாரும் ஆத்தி சூடி முதலான அற நூல்களைப் பாடி அருளிய ஒளவைப்பிராட்டியாரும் அருள் சுரக்கும் திருப்பாவை செய்தருளிய ஆண்டாளும் ஆவர்.
இவ்வாறு ஒரு நாட்டின் உண்மையான மேம்பாட்டை அளந்தறிய இன்றியமையாத அளவுகோலாய் விளங்கும் தாய்க்குலத்தின் மேதையில் தலை சிறந்து ஒளிரும் பேரும் பெருமையும் பெற்றிருந்தது தமிழகம்.
அத்தகைய தமிழகத்தில் அனைத்துலகும் கண்டு வியந்து போற்றும் பெருமிதம் மிக்க பொற்காலமாய்த் திகழ்ந்த சங்ககாலத்தில்தமிழினம் ஈன்றெடுத்த நல்லிசைப் புலமை மெல்லியலார்க்கெல்லாம் தலை மணியாய் விளங்கிய பெருமை ஒளவையார் என்னும் தமிழ் அன்னையாரையே சாரும்.
கடைச்சங்க நாளில்அதிகமான் காலத்தில்வாழ்ந்த ஒளவையார் ஒருவர் சமய காலத்தில்சுந்தரரின் சமகாலத்தவராய் விளங்கிய ஒளவையார் ஒருவர் காவிய காலத்தில்கம்பர் நாளில்வாழ்ந்த ஔவையார் ஒருவர்.
இவ்வாறு ஒளவையார் பலராய் விளங்கக் காரணம் சங்கச் சான்றோருள் ஒருவராய் விளங்கும் பேறு பெற்ற அவ்வன்னையாரின் திருப் பெயரைத் தாமும் சூடிக்கொள்வதால் ஆகும் சிறப்பினைப் பிற்காலத்தவர்.
பெரிதும் போற்றினமையேயாகும் இவ்வாறு ஊழி உள்ள வரை தம் தாய் நாட்டில் வாழும் மக்கள் உள்ளத்து உறையும் பெரும்புலமையும் மிகு புகழும் படைத்த மூதாட்டியாராய் விளங்கினார் முதல்வராய ஒளவையார்.
எனினும் சங்க இலக்கியப் பாடல்களின் துணைக்கொண்டு அவர் பாணர் குடியில் பிறந்தவர் என்பதும் இளமை முதற்கொண்டே இன்கலை பல பயின்று நூலோடு மதி நுட்பமும் நிரம்பப் பெற்றவராய் விளங்கினார் என்பதும் தெளியலாம்.
முத்தமிழும் கற்றுத் துறை போய வித்தகச் செல்வியராய் விளங்கிய ஒளவைப்பிராட்டியார் அரசியற் பெரும்பணிகளை ஆற்றுவதிலும் நிகரற்றவராய் விளங்கிய தன்மை தமிழகத்திற்கு உலக அரங்கில் மன்பதை உள்ள வரை மங்காப் புகழைத் தேடித்தருவதாகும்.
ஈராயிரம் ஆண்டுகட்குமுன் இலக்கியப் புலமையும் அரசியல் திறமையும் ஒருங்கே கைவரப்பெற்ற ஒளவையாரனைய அரிவை நல்லார் எவரும் உலகின் எத்திக்கிலும் வாழ்ந்து விளங்கியதில்லை என்பதைத் துணிந்து கூறலாம்.
அத்தகு தனிப் பெரும்புகழினைத் தமிழகத்திற்குத் தம் வாழ்வால் வழங்கிய ஒளவைப்பிராட்டியார் அதிகன் ஆண்ட தகடூரிலேயே தம் வாழ்வின் பெரும் பகுதியைக் கழித்திருத்தல் வேண்டும் என்பது புலனாகிறது.
வெறுத்த கேள்வி விளங்குபுகழ்க் கபிலர் பெருமானுக்கு ஆருயிர்த் தலைவனாய்ப் பாரிவேள் விளங்கியது போன்றே ஒளவையார்க்கு அதிகமான் விளங்கினான்.
தக டூரைத் தலைநகராகக்கொண்டு ஆட்சி புரிந்த அதிகமான் நாடு புனல் வளமும் பூவார் கரவின் அழகு வளமும் ஒரு சேரப்பெற்றுப் புலவர் பாடும் புகழ் படைத்திருந்தது.
அதிகமான் நாடு பெற்றிருந்த இயற்கைத் திறத்தினும் அவன் நாட்டு மக்கள் பெற்றிருந்த ஆண்மைத் திறனும் அவர்கள் தலைவனான அதிகமான் கொடைத் திறனுமே பல்லாயிர மடங்கு பெரியனவாய் விளங்கின.
இவ்வாறு ஆடும் விறலியர்க்கும் பாடும் பாணருக்கும் அமிழ்தினும் இனியோனாய் விளங்கிய அவனது நல்லிசைச் சிறப்பினை யெல்லாம் அவன் அரசவைப் புலவராய்த் திகழ்ந்த ஒளவையார் எண்ணற்ற பாடல்களால் இயற்றமிழின் சுவை கனி சொட்டச் சொட்டப் பாடியுள்ளார்.
அதிகமான் உலகம் தோன்றிய நாள் தொட்டு உளதாகக் கருதப்படும் முடியுடை மூவேந்தர் குடியுள் ஒன்றாகிய சேரர் குடியைச் சேர்ந்தவன் எனவும் இரும்பனம்புடையலை விரும்பிச் சூடுபவன் எனவும் இலக்கியம் போற்றும் பெருமை படைத்தவன்.
அவன் மரபின் முன்னோர் அரும்பெறல் அமிழ்தம் அன்ன கரும்பைத் தேவர் உலகினின்றும் தென்தமிழ் நாட்டிற்குக் கொண்டு வந்தனர் எனப் போற்றப்படுகின்றனர்.
என அவன் மகன் பொகுட்டெழினியையும் ஒளவையார் பாராட்டுகின்றார் அதிகமான் முன்னோர் விறல் மிக்க வீரத்திருவினர் கடல் கடந்து அயல் நாடுகளுக்குப் படை யெடுத்துச் சென்றனர் பல நாடுகளை வென்றனர்.
அவ்வாறு வெற்றி கொண்ட நாடுகளுள் ஒன்றிலிருந்து தாங்கள் அடைந்த வெற்றிக்கு அறிகுறியாகத் தீஞ்சுவைக் கரும்பினைத் தமிழகத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர்.
இவ்வாறு வெற்றி கொண்ட மன்னன் தான் வென்ற நாட்டினின்றும் அரும் பெறல் பொருள் ஒன்றைக் கொண்டு வரலும் தோற்ற வேந்தனும் தன் தோல்விக்கு அடையாளமாகத் தன் நாட்டின் சிறந்த பொருள் ஒன்றைக் காணிக்கையாகத் தரலும் பழம்பெரும் புகழல்லவோ?
இத்தகு தொன்மை சால் புகழ் படைத்த அதிகமானது பெருஞ்சிறப்பைப் பல்காலும் செவிமடுத்து விருப்புற்றிருந்த ஒளவையார் அவன் திருவோலக்கத்தைச் சேர்ந்தார் தமிழிசையால் அவன் புகழ் பரவினார்.
ஒளவையார் தம் அரும்பெருஞ் சிறப்புக்களையெல்லாம் முன்னமே கேட்டிருந்த அதிகனும் பழுமரம் தேடிச் செல்லும் பறவை போல்பவர்கள் இப்புலவர் பெருமக்கள் பரிசில் ஏதும் தந்திடின் ஒளவையார் விரைவில் விடை பெற்று வேறிடம் ஏகிடுவாரே அவர் பிரிவை நாம் பொறுத்தல் ஒல்லுமோ எனப் பலப்பல எண்ணியவனாய்ப் பரிசில் ஏதும் தாராது நீட்டித்தான்.
அதிகமானது இச்செயல் கண்டு அவர் வெகுண்டெழுந்தார் தம் மூட்டை முடிச்சுக்களைச் சுருட்டிக்கொண்டு வெளிக்கிளம்புவார் வாயில் காப்பானைக் கண்டு பின் வருமாறு அஞ்சாது கூறினார் வாயில் காப்போய் வாயில் காப்போய் வண்மை மிக்கோர் செவியாகிய புலத்தில் விளங்கிய சொற்களாகிய நல்விதைகளை வித்தித் தாம் கருதிய பரிசிலை விளைவாகப் பெறும் மன வலி மிகப் படைத்தோர் பரிசிலர்.
இங்ஙனம் மேம்பாட்டிற்கு வருந்தும் பரிசில் வாழ்க்கையினையுடைய இப்பரிசிலர்க்கு அடையாத வாயிலைக் காப்போய் விரைந்து செல்லும் குதிரைப் படையுடைய தோன்றலாகிய நெடுமான் அஞ்சி தன் தரம் அறியானே?
அறிவும் புகழும் உடையோர் அனைவரும் மாண்டு ஒழிந்து இவ்வுலகம் இன்னும் வறியதாகிவிடவில்லையே ஆகலான் யாழ் முதலிய இசைக் கருவிகளையும் அவை வைக்கும் பை முதலியனவற்றையும் மூட்டையாகக் கட்டினேம்.
மரத்தைத் துணிக்கும் கை வன்மைமிக்க தச்சனுடைய மக்கள் மழுவேந்திக் கானகத்தின் உட்புகுந்தால் அக்காட்டகம் அவர்கட்குப் பயன் படுமாறு போன்றே யாம் எத்திசைச் செல்லினும் அத் திசையெல்லாம் சோறு கிடைக்கும்.
நெஞ்சம் திறந்தோர் நிற்காண்குவரே எனக் கூறி நின்ற மன்னனது மனமறிந்த ஒளவையாரும் ஆ ஆழ்கடல் முத்துப் போலன்றோ இவன் உள்ளத்தில் நம்பால் கொண்ட அன்பு மிளிர்கிறது எனக் கருதி வியந்து போற்றினார் உவகையோடு அவன் நாளோலக்கத்துக்கு மீண்டும் வந்து அவன் மனம் மகிழத் தங்கினார் தம் புலமை நலம் கனிந்து ஒழுகும் பாடல்களால் அவன் கொடை வளத்தைச் சிறப்பித்தார்.
அணிகலம் அணிந்த யானையையும் இயன்ற தேரையும் உடைய அதிகமான் பரிசில் பெறும் காலம் நீட்டிப்பினும் நீட்டியாது ஒழியினும் யானை தன் கொம்பிடை வைத்த கவளம்போல அப்பரிசில் நம் கையகத்தது.
எனவே உண்ணற்கு நசையுற்ற நெஞ்சே நீ பரிசிற்கு வருந்தற்க அதிகமான் தாள் வாழ்க என்னும் கருத்தமைய வள்ளன்மையில் தலை சிறந்து விளங்கிய அதியமான் வீரத்திலும் நிகரற்ற பெருவிறல் வேந்தனாகக் காட்சியளித்தான்.
ஒரு நாளில் எட்டுத் தேரை இயற்றும் கைவல் தச்சன் ஒருவன் ஒரு திங்கள் முழுதும் அரும்பாடு பட்டுத் தேர்க்கால் ஒன்றை மட்டும் செய்வானாயின் அத்தேர்க் கால் எத்துணை வலிவுடையதாகும்?
அவன் படை வலி கண்டு அஞ்சாத திக்கில்லை தன்மை தெரியாது இளையன் இவன் என இகழ்ந்த மாற்றாரையெல்லாம் இருங்களிறு அட்டு வீழ்க் கும் ஈர்ப்புடைக்கராம் போலக் கொன்று வீழ்க்கும் கடுந்திறல் படைத்து விளங்கினான்.
அத்தகை நெடுவேலோன் நாட்டில் எறிகோலுக்கு அஞ்சாது சீறிப்பாயும் அரவினை ஒத்த மள்ளர் கூட்டம்மழவர் கூட்டம்மண்டிக் கிடந்தது.
இம்மலையமான் திருமுடிக்காரியும் மாற்றார் அஞ்சும் போர் வலி மிக்கவனாய் விளங்கியதோடன்றி எனக் காசினி போற்றக் கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனாய்த் திகழ்ந்தான்.
ஈரத்தாலும் வீரத்தாலும் இணையற்று விளங்கிய அவனது படையாற்றலின் பெருமையுணர்ந்து முடியுடை வேந்தரும் தம் பகைவரை வெல்ல அவன் அரும்பெறல் துணையையே ஆர்வத்துடன் எதிர் நோக்கி நின்றனர்.
இத்தகு வலி மிக்க மன்னன் திருமுடிக்காரிக்கும் பல்வேல் தானை அதிகனுக்கும் இடையே மலையமான் கொண்ட படை வலிச் செருக்காலோஅதிகமானது செருவேட்ட நெஞ்சத்தாலோயாது காரணம் பற்றியோ எழுந்த கடும்பூசல் முற்றி நாளடைவில் கொடும்போராய் மூண்டது.
அயலவரால் அழிக்க நினைக்கவும் ஒண்ணா உன் அரணம் உன்னவரா லேயே அழிந்து விடுமோ போரின் பெயரால் எண்ணற்ற தமிழ் வீரரின் தலை தமிழகத்தில் தமிழர்களாலேயே உருளுவதோ கொடுமை பெருங்கொடுமை அறத்தை நம்பாது அம்பையே நம்பும் சிறுமையினை என்னென்று உரைப்பேன் என இவ்வாறு பலவும் எண்ணி அவரது தாய்மையுள்ளம் ஆருயிர்கள் மேல் வைத்த கருணையாலும் அருமைத் தமிழகத்தின் மேல் வைத்த பற்றாலும் துடித்திருக்க வேண்டும்.
அந்நிலையில் போர்க்களம் புகுந்து அறிவுரை கூறி அமைதி கூட்ட அவர் விரைந்தார் அதிகனை எதிர்த்துநின்ற மன்னனை நோக்கிப் பின் வருமாறு கூறினார் அதிகமான் போரைச் செய்தற்கு உறை கழித்த வாள்கள் பகைவர் அரணை அழித்தலால் அவர் தசையின் கண்ணே உறக் குளித்துக் கதுவாய் போய் வடி விழந்தன.
அத்தகையவனால் வெகுளப்பட்டார் பிழைத்தல் ஆகுமோ இகல் வேந்தரே உங்கள் அகல் நாடு உங்கட்கே வேண்டுமாயின் அதிகனுக்குத் திறை தந்து உய்யுங்கள்.
இவ்வாறு யான் சொல்லவும் தெளியீராயின் நீங்கள் உங்கள் குறுந்தொடி மகளிர் தோளைப் பிரிதல் வியப்பன்று இவ்வாறு வெல்போர் அதிகனது வீரத் திறன்களையெல்லாம் எடுத்துரைத்து பகை மன்னரே எம் ஒளிறிலங்கு நெடுவேல் தலைவனை நேரில் கண்டிலீர் நீர் கண்டால் மனமொடிந்து போவீர்.
ஆயினும் அவன் ஒளவையாரின் அருள் மொழிகட்கு அடங்கிப் பொறுத்திருந்தான் ஒளவையாரின் சொல்லையும் மதியானாயினன் மலையமான் என்பதை அறிந்ததும் ஆற்றொணாக் கோபத்துடன் காற்றோடு கலந்த கடுந்தீப்போலப் போர்க்களத்தில் பாய்ந்தான்.
அதிகமான் நெஞ்சில் எழுநாவிட்டு எரியும் செந்தழ லன்ன சிற்றத் தீயினைக் கண்ட ஒளவையார் அந்தோ போர் முனையில் பகைவர் மாறுபாடு ஒழியப் பொருதலால் தேய்ந்து குறைந்த கோடுகளையுடைய நின் யானைக் கூட்டம் போகக் காணில் பகைவர் தம் மதில் வாயில் உள்ள பழைய கதவங்களையும் கணைய மரங்களையும் மாற்றிப் புதியன இடுவர் மாற்றார் சேனை வீரர் பிணம் சிதறியழியப் போர்க் களத்தை உழக்கிச் செல்லுதலால் குருதிக்கறை படிந்த நின் குதிரைக் கூட்டம் போகக்கண்டால் நின் பகைவர் காட்டு வாயில்களையும் வேலமுள்ளால் அடைத்துக் காப்பர் பகைவர் மார்பைத் தைத்து ஊடுருவிப்போன உறையின்கண் செறித்தலில்லாத நின் வேலைக் கண்ட பகைவர் தம் கிடுகைக் காப்புடனே கைநீட்டுச் செறிப்பர் வாள் வாய்க்கத் தைத்த வடுப்படிந்த நின் மைந்துடை வீரரைக் கண்டால் குருதி படிந்த அம்பைத் தூணியுள் அடக்குவர்.
ஆகலின் அதிகமானே நெற்கதிர் சுழலும் கழனியொடு பெரும்புனல் வளமிக்க நின் பகைவரின் அகல் நாடு இரங்கிக் கெட்டு ஒழிவதோ என எண்ணி மனம் உருகினார்.
அதிகமான் வீர முரசு கொட்டி வாகை சூடி வெற்றிக்கொடியை விண்ணுயரப் பிடித்தான் அதனோடும் அமைந்தானில்லை அவன் மலையமான் காரியின் கோவலூருக்குள் நுழைந்து அந்நகரையும் பாழாக்கினான்.
முன்னர் ஒரு முறை மூண்டெழுந்த போரில் அதிகமான் அவன் முன்னோர் போல இரும்பனம் புடையலும் ஈகைவான் கழலும் பூவார் காவும் புனிற்றுப்புலால் நெடுவேலும் எழுபொறி நாட்டத்து எழாஅத் தாயமும் வழுவின்றிப் பெற்றிருந்தும் அமையாது செருவேட்டு இமிழ் குரல் முரசார்த்து வந்த எழுவரோடும் முரணி அவரை முறியடித்து வெற்றி கொண்ட பெருந்திறலும் அஞ்சொல் நுண் தேர்ச்சிப் புலவர் அழகுறப் பாடுவதற்கு அரிதாகவே விளங்கியது.
அதிகமான் அன்று எழுவரை வென்று பெற்ற வெற்றியினைப் போலவே படை வலி சான்ற கோவலூரை எறிந்த அவன் அரிய திறத்தை நா வன்மை மிக்க பரணரே பாடியுள்ளார்.
ஆதலின் இங்ஙனம் தன் வாழ்வில் இரு பெரு வெற்றிகளைப் பெற்றுப் புகழொடு விளங்கிய அதியர் கோமானது அரசியல் வானில் மீண்டும் போர் மேகங்கள் சூழலாயின.
ஆனால் போரின் கொடுமையையும் அதனால் தமிழகம் காலப்போக்கில் ஒற்றுமை சிதைந்து காணக் கூடிய ஒருபெருங்கேட்டையும் நண்குணர்ந்த ஒளவையார் எவ்வாற்றானும் அப் போன்ரத் தடுத்து நிறுத்தத் துணிந்தார்.
அன்பு அறிவு ஆராய்ந்த சொல்வன்மை ஆகிய இன்றியமையா மூன்றிலும் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இன்றி உயர்ந்திருந்த ஒளவையார் தாமே தொண்டைமானிடம் தூது செல்லவும் உறுதி கொண்டார்.
ஒளவையாரும் அவன் மனம் கொளும் வகையில் தம் உள்ளத்திருக்கும் கருத்துக்களை எடுத்துரைத்து இன்பத் தமிழகத்தில் அமைதி எனும் அருள் ஆறு வற்றாது பாய்ந்து வளங்கொழிக்குமாறு செய்யத் தக்க தருணத்தை எதிர் நோக்கியிருந்தார்.
தொண்டையர் கோனும் தன் படைக்கலப் பெருமையையெல்லாம் ஒளவையாருக்குக் காட்டி அதிகனை அஞ்சச் செய்யக் கருதி ஒரு நாள் அவரைத் தன் படைக்கல இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்று பளபளவென மின்னும் போர்க்கருவிகளின் பரப்பையெல்லாம் காட்டினான்.
அவர் அறியாமை இருளில் ஆழ்ந்திருக்கும் தொண்டைமானுக்கு அவன் மனம் நோவா வண்ணம் அதிகனைப் பற்றிய உண்மைகளைக் கூறி அறிவொளி காட்ட விழைந்தார்.