sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ஆனால் சிங்காரவேலர் பெரியாரைப்பற்றி சொல்லுகிறார் பாருங்கள் தலைவர் ராமசாமியார் மார்ட்டின் லூதரைப்போல் மதக் கற்பனைகள் நமது நாட்டினின்று ஒழியுமாறு தம் இயக்கத்திற்கு வழிகாட்டியுள்ளார்.
கட்டுரைகளை வெளியிட்டது மட்டுமல்ல அவருடைய நூல்களை சிங்காரவேலர் வெளியிடுவதற்கு முன்பு சுயமரியாதை இயக்கம் திராவிடர் கழகம்தான் வெளியிட்டது.
தொழில்நுட்பம் விளையாட்டு உலக செய்திகள் கனடா பிரித்தானியா சுவிஸ் பிரான்ஸ் ஜேர்மனி இந்தியா சினிமா வீடியோஓடியோ கட்டுரைகள் மனிதன் லங்காசிறி இலங்கையின் மத்திய மாகாணத்திற்கு செல்ல முடியாதவாறு சமூக அடிப்படையில் விரட்டியடிக்கப்பட்ட ஆளுநர் றெஜினோல்ட் கூரேக்கு வடக்கு மாகாண அரசியல் தலைவர்கள் பற்றிக் கதைப்பதற்கு அருகதை இல்லை என நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சிவஞானம் சிறீதரன் தெரிவித்துள்ளார்.
கரைச்சி பிரதேசசபையின் கந்தபுரம் இலத்திரனியல் நூலகத் திறப்பு விழாவில் இன்றைய தினம் பிரதம விருந்தினராக கலந்து கொண்டு உரையாற்றும் போதே மேற்கண்டவாறு தெரிவித்துள்ளார்.
வடக்கு கிழக்கில் வாழும் தமிழர்கள் தெற்கில் வாழும் சிங்களவர்களை திருமணம் செய்தமை வெள்ளவத்தை பம்பலப்பிட்டி போன்ற இடங்களில் இந்துக் கோவில்கள் அமைத்து தமிழர்கள் வழிபடுகின்றமை வடக்கு கிழக்கில் வாழும் தமிழர்களுக்கு இராணுவ இரத்தம் ஓடுகிறது தமிழர்களிடம் இனபேதம் சாதி பேதம் குலபேதம் இருக்கின்றது என்றெல்லாம் வடக்கு ஆளுநர் பொறுப்பற்ற முறையில் கருத்துக்களை தெரிவிப்பதை தவிர்க்க வேண்டும்.
முதலமைச்சரின் பிள்ளைகள் கதிர்காமர் குமார் நடேசன் போன்றவர்கள் சிங்களப் பெண்களைத் திருமணம் செய்துள்ளதால் எல்லோரும் இனம் மாறி திருமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்றெல்லாம் கருத்து கூறும் ஆளுநர் விடுதலைப்புலிகளின் அரசியல் பொறுப்பாளர் நடேசனின் மனைவி ஒரு சிங்கள பெண்ணாக இருந்தும் கூட தனது கணவனோடு வெள்ளைக் கொடியுடன் சரணடைந்த போது நிராயுதபாணியான அவரையும் அவரது கும்பத்தையும் இராணுவம் சுட்டு கொன்றதை வெளிப்படையாகச் சொல்வதற்கு ஏன் பயப்பட வேண்டும்?
தமிழர்களின் உடலிலே இராணுவ இரத்தம் ஓடுவதாக அடிக்கடி கனவு காணும் ஆளுநருக்கு ஒருவித மனநோய் உள்ளமைது தெளிவாகத் தெரிகிறது.
உலகத்தில் எங்கும் இல்லாதவாறு வடக்கு கிழக்கில் மட்டும் திறந்த வெளிச் சிறைச்சாலைகளிலும் பாடசாலைகளிலும்அரச செயலகங்களிலும் கோயில்களிலும் துயிலும் இல்லங்களிலும் ஒன்றரை இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட இராணுவத்தினரை குவித்து வைத்து கொண்டு நல்லிணக்கம் என்றும் தேசிய ஒருமைப்பாடு என்றும் வெளிப்பகட்டுக்கு பேசி இரத்தம் ஓடும் கதைகளை கக்கிக்கொள்ளும் ஆளுநர் அளந்து பேச வேண்டுமென தமிழர்கள் எதிர்ப்பார்க்கிறார்கள்.
இந்த மண்ணிலே விடுதலைப் போராட்டம் நடைபெற்ற போது விழுப்புண் அடைந்த பல்லாயிரக்கணக்கான போராளிகளுக்கு சிங்கள இனவாத அரசு உணவும் மருந்தும் அனுப்பாது பட்டினி போட்டு பொருளாதார தடை விதித்த காலங்களில் எல்லாம் மக்கள் தங்கள் இரத்தம் கொடுத்துத்தான் போராளிகளை காப்பாற்றினார்கள்.
மட்டக்களப்பின் முன்னாள் தளபதி ரமேசை இரத்தம் சொட்டச்சொட்ட அணுவணுவாய் கொலை செய்தமை பறாஜ் குண்டுகளாலும் கொத்துக் குண்டுகளாலும் எத்தனை ஆயிரம் குழந்தைகள் கர்ப்பிணித் தாய்மார்கள் வயோதிபர்கள் இளம் பெண்கள் என இரத்தம் குடித்து இராணுவம் கொன்று குவித்தது.
ஆட்டுப்பட்டித்தெருவும் பொன்னம்பலவாணேச்சரமும் எவ்வாறு தோன்றியது பஞ்ச ஈச்சரங்களைப் பற்றியும் பௌத்த மதம் எப்போ வந்தது?
சைவத் தமிழர்கள் எப்போது வாழ்ந்தார்கள் கதிர்காமமும் கன்னியா வெந்நீரூற்றும் எப்படி விழுங்கப்பட்டது திருகோணமலை மண் எவ்வாறு கபளீகரம் செய்யப்பட்டது திருக்கோணேச்சர மலையில் புத்தர் எப்படி குடியேறினார்?
சமாதான காலத்தில் தமிழரின் வரலாற்று நிலமான திருகோணமலை நகரத்தில் புத்தர் சிலை வைக்கப்பட்டு சமாதானம் எவ்வாறு குலைக்கப்பட்டது என்பதைப் பற்றியெல்லாம் ஆளுநர் அறிந்து படிக்க வேண்டும்.
இந்த நாட்டிலே இனவாதம் இல்லையென்றால் இலங்கைக்கு புகழ் சேர்த்த முத்தையா முரளிதரனுக்கும் இப்போது இலங்கைக்கு புகழ் சேர்க்கும் தர்ஜினிக்கும் எழிலேந்தினிக்கும் ஏன் கப்டன் அந்தஸ்து வழங்கவில்லை?
கப்டன் போயாகொடவுடன் கடலில் பிடிபட்ட கடற்படைக் கைதியின் மனைவி அவரைப் பார்க்க வந்த போது கருத்தரித்த அப்பெண்ணுக்காக அவ்வீரரையே விடுதலை செய்த பிதாமகன் தான் பிரபாகரன் என்பதும் அதே தலைவனின் பச்சிளம் குழந்தைக்கு பிஸ்கட் கொடுத்து கொலை செய்தவர்கள் சிங்கள இராணுவத்தினரே என்பதும் ஆளுநர் அறிந்திருக்க வேண்டிய உண்மைகள்.
இந்த திறனில் நீங்கள் குலபேதம் சாதிபேதம் இனவாதம் பற்றியெல்லாம் வகுப்பெடுப்பதை குறைத்து கொள்வது பொருத்தமானதாக இருக்கும் என தமிழ்மக்கள் கருதுகிறார்கள் எனவும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சி.
யாரோ யார் இவன் யாரோ யார் இவன் தாயின் கருவிலே தானாய் உதித்தவன் வரமா வலியா இறைவன் சதியா ஜனனம் எது மரணம் எது இவை இரண்டும் ஒன்றாய் சேந்த... வேலை இல்லாமலே பூமியில் தோன்றினோம் ஊரே உன் பேரையே சொல்லவே வாழ்வோமே என்ன செய்தாலும் எது செய்தாலும் மீண்டு வருவோமட மண்ணில் சாய்த்தாலும்... ஏதும் சொல்லாமல் வார்த்தை இல்லாமல் இன்று ஏக்கங்கள் அலைமோதுதே உன்னை அல்லாமல் வாழ்க்கை இல்லாமல் என்றும் என்பார்வை உன்னை தேடுதே என் தேடல்... ஏகம்பனே மச்சி ஏகம்பனே ஏகம்பனே இறைவா ஏகம்பனே ஆசை கயிற்றில் ஆடும் பம்பரம் ஓசை இன்றி ஓயும் ஓர் தினம் ஏகம்பனே மச்சி ஏகம்பனே பாச பிணைப்பில்... சாரல் மழையை வந்து ஜன்னல் நுழைந்தாய் தூறல் துளியாய் என்மேல் விழுந்தாய் காற்றின் விரலாய் வந்து தீண்ட தவித்தாய் கொஞ்சும் அழகாய் கொள்ள...
இரண்டு அடுக்கு மூன்று அடுக்கு மாடிகள் உடைய கட்டிடங்கள் நிறைந்த அந்தத் தெருவில் பெரிய உத்தியோகஸ்தர்கள் டாக்டர்கள் வக்கீல்கள் முதலியோர் வாழ்ந்தனர்.
அது மட்டுமல்லாமல் அநேகமாக ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் பக்கத்தில் சற்றுத்தள்ளியோ நெருங்கியோ அமைந்துள்ள கொட்டகைகளில் மாடுகள் பசுக்கள் வசித்தன.
சேதன அசேதனப் பொருட்கள் யாவற்றுக்கும் இடம் கொடுத்த அந்தத் தெரு சிவப்பிக்கும் அவள் மகன் சோணையாவுக்கும் இடம் தந்ததில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லிவிட முடியுமா?....
பிறகு அந்த ரிட்டையர்ட் சப்ரிஜிஸ்திரார் சுப்புஐயரின் மனையாள் தயவின் பேரில் அவர்கள் வீட்டுக்குப் பக்கத்திலிருந்த மாட்டுக் கொட்டகையில் இடம் பிடித்தாள் சிவப்பி.
மாலை நேரத்தில் அந்தப் பெரிய தெருவின் ஒரு மூலையில் மரத்தடியில் மூன்று கற்களைச் சேர்த்து அடுப்பு மூட்டிச் சோறு சமைத்துத் தானும் தன் மகனும் உண்டபின் மாட்டுக் கொட்டகையில் வைக்கோல் பரப்பில் நித்திரை கொள்வாள்.
நீயும் போயி வெறகு தூக்கறதுதானே.... எப்பப் பார்த்தாலும் சவாரிதான் நாளைக்கு நடந்து வரலேன்னா ஒன்னெ என்ன செய்றேன் பாரு.... என்று வேடிக்கை பேசவே சிவப்பி மகிழ்ந்து போனாள்.
திண்ணையோரமாய் ஒதுங்கி எட்டி நின்றவாறே புடவையைச் சேர்த்துப் பிடித்துக்கொண்டு சிவப்பி கையிலேந்தி நிற்கும் தகரக் குவளையில் அவள் கஞ்சியை வார்க்கும்போது ஈஸிச்சேரில் சாய்ந்திருந்த சுப்பு ஐயர் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து கூர்ந்து கவனித்தார்.
கஞ்சியிலிருந்து ஒரு பருக்கை விழுவது தெரிந்ததோ போச்சு அவ்வளவுதான்.... ஐயர் வீட்டு அம்மாள் இருந்த இருப்பும் இந்தக் கஞ்சித்தண்ணிக்குக்கூட வக்கில்லாமல் அவள் அப்பன் அடித்த லாட்ரியும்.... வம்ச பரம்பரையாகக் குலமுறை கிளர்த்த ஆரம்பித்துவிடுவார்.
கையைவிட்டுத் துழாவிப் பாருங்கோ... இந்த ஆத்து சொத்தெல்லாம் கொண்டுபோய்க் கொட்டிட்டேனேன்னோ.... இவர் துப்புக் கண்டுபிடிக்கிறார்.... என்று இரைந்துவிட்டு உள்ளே போனாள்.
ஹ்ம்...கஞ்சித் தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு என்ன தெம்பா இருக்கா அதிலேதான் சத்தெல்லாம் இருக்கு என்று முணகியபின் உரத்த குரலில்.... அடியே...இனிமே சோத்தெ வடிக்காதே.
அம்மாள் எத்தனை தடவைகள் சலித்துக் கொண்டாலும் ஐயருக்கு சிவப்பியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் லோகத்தில் இருக்கும் சத்தெல்லாம் தன் வீட்டுக் கஞ்சித் தண்ணீரில் தான் இருப்பதாகத் தோன்றும்.
கரிய ஆகிருதி...ஆரோக்கியமும் திடமான உடற்கட்டும் உடைய அவள் பஞ்சத்திலடிபட்டு இந்த நகரத்திற்கு வந்தவள்தான் என்றாலும் இங்குள்ளவர்கள் கண்டு வியக்கும்படிதான் இருந்தது அவள் உடல் வனப்பு.
செழிப்பாக இருக்கும் பூமியில் வளமாக வாழும் வாய்ப்பும் கிட்டியிருந்தால் நிச்சயம் இவளால் முறம் கொண்டு புலியை விரட்டி இருக்க முடியும் முறம் கொண்டு தானியங்கள் புடைப்பதும் கூலிக்கு விறகு சுமப்பதுமாய் உழைத்துத் தானும் கருப்பையாத்தேவனின் வாரிசாக திகழ்ந்து தன் சிரிப்பிலும் புன்னகையிலும் அவள் கணவனின் சாயல் காட்டி ஆறுதல் தரும் நான்கு வயது மகனான சோணையாவும் வயிறு வளர்ப்பது தான் அந்த மறத்தியின் உடல் வலு புரியும் மகத்தான சாதனை.
இடுப்புக் குழந்தையும் தாயுமாய் அவளை இங்கே விட்டு விட்டு ஏதாவது வேலை தேடி வருவதாகச் சொல்லி வடக்குச் சீமைக்குப் போன அவள் புருஷன் கருப்பையாத் தேவனின் முகதரிசனம் ஆறு மாசமாகியும் கிடைக்கவில்லை.
எப்பலே வரும் ஒங்க ஐயா... என்றதும் அவன் அவள் மடியிலிருந்து இறங்கி நடந்து தெருவில் போய் நின்று இரண்டு பக்கமும் மாறி மாறிப் பார்த்துவிட்டு வந்தான்.
வாரப்போ ஒனக்கு முட்டாயி முறுக்கு புதுச் சட்டை எல்லாம் கொண்ணாந்து குடுத்து...அப்புறம் நாம்ப நம்ம ஊருக்குப் போயி நம்ம ஊட்லே இருக்கலாம்.... என்று கூறும்போது அவள் குரல் தழுதழுத்தது கண்களில் நீர் துளிர்த்தது.
தொட்டியிலே.... ரெண்டு வாளி ஜலம் சேந்தி நெரப்பு... சாப்பிட்டவாளுக்குக் கையலம்பக்கூட ஜலம் இல்லே....சீக்கிரம் வா.... என்று அம்மாவின் குரல் ஒலித்ததும் இடுப்பிலிருந்த குழந்தையுடன் உள்ளே போகும் சிவப்பியைப் பார்த்து குழந்தையை இறக்கி மர நிழலில் உட்கார வைத்து ஆத்தா போயி கொஞ்சம் தண்ணி எறைச்சி ஊத்திட்டு வாரேன் அழுவாமே குந்தி இருக்கியா ஐயா?...
சோணையா கையைத் தட்டிக்கொண்டு ஐயரின் பேரனைப் பார்த்துச் சிரித்தான் அவனோ காலை உதைத்துக் கொண்டு அழுதான் தனது பேரனுக்கு அவனை வேடிக்கை காட்டப்போய் தன் பேரன் அவனுக்கு வேடிக்கையாகிப் போனானே என்ற ஊமை ஆத்திரம் ஐயருக்கு... ஏண்டா சிரிக்கிறே?
இலையைப் போட்டுக் கையைக் கழுவிய பின் சனியனே கத்திப் பிராணனைத் தொலைக்காதே என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு வந்து மகனைத் தூக்கிக் கொண்டாள்.
என்னடி பொண்ணே ஒன்னும் சாப்பிடாம இலையைக் கொண்டு வந்து எறிஞ்சிருக்கே... எல்லாம் அப்படியே இருக்கு ...ஜாங்கிரிகூடன்னா அப்படியே கெடக்கு?
அதோ அதான்...மிட்டாயிடா... எடுத்துத் தின்னு பாரு இனிக்கும்.... என்று நாக்கைச் சப்புக்கொட்டி ஆசை மூட்டி எச்சில் இலையைக் காட்டினார் ஐயர்.
சோணையா தனது பிஞ்சுக் கரங்களால் எச்சிலையில் கிடக்கும் துண்டு ஜாங்கிரியை எடுத்து வாயில் வைத்துச் சுவைத்தான்.... எலே...எலே...போடுலே கீளேதூ.... என்று கூவியவாறு சந்திலிருந்து ஓடிவந்த சிவப்பி அவன் கையிலிருந்த ஜாங்கிரியைத் தட்டிவிட்டாள்.
இல்லே சாமி...நாங்க இல்லாத ஏளைங்க....இப்பவே கண்டிக்காட்டி நாளைக்கி எச்சிக்கலை பொறுக்கியாவே ஆயிடும்... என்று சொல்லிவிட்டு இடுப்பில் இருக்கும் சோணையாவின் முகத்தைத் துடைத்து இனிமே எச்சியெல்லாம் எடுக்காதே என்று சமாதானமாய்க் கேட்டாள்.
நீயே பாரும்மா...எம்மூட்டப் புள்ளைக்கி எச்சிலைத் திங்கப் பளக்கிக் கொடுக்கிறாரும்மா சாமி... என்று கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டாள் சிவப்பி.
இந்தாங்க சாமி...ஒங்க எச்சிக் கஞ்சி நீங்களே தான் குடிச்சிக்குங்க... இந்த எச்சில் எனக்கு வாணாம்... என்று தகரக் குவளையைத் தடாலெனச் சாய்த்துவிட்டு மகனைத் தூக்கி இடுப்பில் பொத்தென இருத்திக்கொண்டு வேகமாய் நடந்தாள் சிவப்பி இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்து மனம் பொறுக்காமல் எல்லாம் என் கர்மம் என் கர்மம் என்று தலையிலடித்துக் கொண்டு உள்ளே போனாள் ஐயரின் மனைவி.
உள்ளே தோட்டத்தில் தொட்டி நிறையசிவப்பியின் உழைப்பால் நிறைந்திருந்த தண்ணீரையும் பாத்திரம் நிறைய அவளுக்காக எடுத்து வைத்திருந்த சோற்றையும் குழம்பையும் பார்த்த அம்மாளுக்குக் கண்கள் கலங்கிப் போயின.
அடியே...பாத்தையோ நம்மாத்துக் கஞ்சியெக் குடிச்சு வந்த கொழுப்புடீ... இனிமே அவளுக்கு கஞ்சி ஊத்தப் படாது சொல்லிட்டேன்... நாளையிலேருந்து சாத்தெ வடிக்காதே.... பொங்கிப்பிடு.... அதிலேதான் சத்து இருக்கு... என்ற ஐயரின் வழக்கமான பல்லவி திண்ணையிலிருந்து சற்றுக் கண்டிப்பான குரலில் ஒலித்தது.
மறுநாள் ஐயர் வீட்டில் சோற்றை வடித்தார்களோ பொங்கினார்களோ.... ஆனால் வழக்கமாகக் கஞ்சி வாங்க வரும் சிவப்பியை மட்டும் மறுநாள்... மறுநாள் என்ன அதன் பிறகு ஒரு நாளும் அந்தத் தெருவில் காணவில்லை.
கதவின் இடைவௌி வழியாகப் பார்த்தால் உள் சுவர்களைக் கிழித்துக்கொண்டு கம்பீரமாய் வளர்ந்துள்ள அரசஞ்செடிகளும் காடாய் மண்டிக்கிடக்கும் எருக்கம் புதர்களும் தெரியும்.
அதற்கப்புறம் ஒன்றுமில்லை வெறும் தண்ணீர்தான் தண்ணீர் பரப்பின் கடைக்கோடியில் வானம்தான் தண்ணீரும் வானமும் தொட்டுக்கொண்டிருக்கின்ற இடத்தில் நிலவின் பெருவட்டம் மங்கிய ஔியை ஏரிநீரில் கரைத்து மிதந்து கொண்டிருக்கிறது...நிலவு மேலே ஏற ஏற அதன் உருவம் குறுகிச் சிறுத்தது ஔி பெருகிப் பிரகாசித்தது.
ஒரு கோடியில் எழுந்து ரயில்வே லைன் மேட்டின் மேலேறிய நிலவு வீசிய வௌிச்சம் மறுகோடியில் சத்திரத்துத் திண்ணையில் உட்கார்ந்து உணவருந்திக்கொண்டிருந்த அந்த வியாதிக்காரப் பிச்சைக்காரனின் புத்தம் புதிய தகரக் குவளையின் மீது பட்டுப் பளபளக்க அதன் பிரதிபிம்பம் அவன் முகத்தில் விழுந்தது.
ஆமா எல்லாப்பொருளும் பார்த்தவங்க மனசை சந்தோஷப்பட வைக்கும்போது நான்...நான் என்னைப் பார்த்தவுடனே ஒவ்வொருத்தர் முகத்திலேயும் ஏற்படற மாற்றம் இருக்கே வியாதியாலே மரத்துப்போன என் உடம்புக்குத் தெரியாத வேதனை பாவம் அவங்க மனசுக்குத் தெரியுது.
அன்னக்கி ஒரு நாளு ஒரு வீட்டுக்கு முன்னாடி போயி அம்மா தாயே பசிக்குதுன்னு நின்னப்ப சாப்பிட்டுட்டு எச்சில் இலை கொண்டுவந்து வௌியே போட்ட ஒரு பொண்ணு என்னைப் பாத்துட்டு வாந்திவர்ரமாதிரி குமட்டிக்கிட்டு உள்ளே ஓடினப்புறம் ஒரு ஆளு வந்து எட்டிப் பார்த்துட்டு சொன்னானே... அம்மா வௌியே ஒரு தரித்திரம்வந்து நிக்குது ஏதாவது போட்டு அனுப்பு.
இவனெல்லாம் ஏன் தான் உசிரை வெச்சுக்கிட்டு இருக்கானோ இந்தத் தீராத நோயோடே ன்னு... அந்த வார்த்தையைக் கேட்டவுடனே அங்கே நிக்க முடியாமத் திரும்பினப்போ இந்தப்பா பரதேசி ன்னு கூப்பிட்ட அந்தக் குரல் இருக்கே அதிலே இருந்த ஆறுதல்தான் உலகத்திலே வாழணும்னு ஆசை குடுத்திடிச்சி... ராமலிங்கசாமி மாதிரி காதோரத்திலே முக்காட்டுத் துணியைச்செருகிக்கிட்டு கையிலே சோத்தோட எதிரே என் பையன் கொஞ்சம் வாய்த்துடுக்கு...சாகறதும் இருக்கறதும் நம்ம கையிலா இருக்கு ன்னு சொல்லிக்கிட்டே கொவளையிலே சோத்தைப் போட்டாங்க.. நான் அந்த அம்மா முகத்தையே பார்த்துக்கிட்டு நின்னேன்.
தன் மகனைப் பார்த்து நீ சாகக்கூடாதா ன்னு யாரோ கேட்டுட்ட மாதிரி அவங்க கண்ணில தண்ணி கொட்டிக்கிட்டே இருந்தது... அன்றைக்குப் பிறகு அவன் பகலில் பிச்சைக்குப் போவதில்லை.
நாக்குக்கு ருசியா திங்கிற சொகம் கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சியா பாக்கற சொகம் காதுக்கு எதமா கேட்கற சொகம்...வியாதி இருந்தால் இதெல்லாம் கெட்டுப்பூடுதா?...
ஏரிக்கரையின் ஓரமாக ரயில்வே லைன் மேட்டுச் சரிவில் தடிக்கம்பை ஊன்றியவாறு உட்கார்ந்திருந்த பிச்சைக்காரன் பீடிப் புகையைக் காற்றில் ஊதிவிட்டான்... அப்பாடா சாப்பிட்டவுடனே வயித்திலே என்னமோ ஒரு வலி திங்கறதிலே ஒண்ணும் சொகமில்லே ஆனா தின்னாத்தான் சொகம்.
அந்த நாலு நச்சத்திரம் சதுரமா இருக்கு அதுக்கு ஓரமா வாலு மாதிரி மூணு நீட்டிக்கிட்டு இருக்கே அந்த மூணுலே நடுவாலே இருக்குதே அதுக்குத் தள்ளி மங்கலா.. அதான் அருந்ததி நச்சத்திரம்...சர்த்தான் நமக்கு ஆயுசு கெட்டி அருந்ததி தெரியுதே... அம்மாஞ் சுளுவா எல்லாருக்கும் தெரியுமா அது?
லேசா எழுதிக் கலைச்சிட்ட மாதிரி... புள்ளி மானத்திலே இருக்கா கண்ணுலே இருக்கான்னு கண்ணைக் கசக்கிட்டு எங்கியுமில்லேன்னு சொல்லிடுவாங்க பலபேரு... அருந்ததியைப் பாத்தவனுக்கு ஆறுமாசத்துக்குச் சாவு இல்லேம்பாங்க... நிலவொளியில் பளபளத்துக்கொண்டிருக்கும் ஏரி நீரில் புரண்டு எழுந்து குளுமை பெற்றுவரும் தென்றல் காற்று அந்த வியாதிக்காரனின் உடலையும் தழுவத்தான் செய்தது.
கரையோரத்தில் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த காட்டுப் பூக்களின் நெடிமிக்க போதை மணம் அவனது நாசியையும் துளைக்கத்தான் செய்தது... அவன் வாழ ஆசைப்படுவதில் என்ன தவறு?
வெகு நேரத்திற்குப் பிறகு தண்ணீரிலிருந்து கரையேறி வந்து அங்கு கழற்றிப் போட்டிருந்த கான்வாஸ் ஷஉஸை எடுத்து குனிந்து நின்று காலில் அணிந்துகொண்டான் அப்படியே அவன் தலை நிமிரும்போது...எதிரே... நீண்டுசெல்லும் இருப்புப் பாதையில் வளைந்து திரும்பும் அந்தக் கண்ணுக்கெட்டிய எல்லையில் வௌிச்சம் தெரிந்தது...ஒரு துண்டு வௌிச்சம்தான்.
அந்த ஔிக்கீற்றின் அசைவால் தரையில்செல்லும் இருப்புப்பாதையிலும் வானில் செல்லும் தந்திக் கம்பிகளிலும் ஒரு ஜொலிப்புத் துண்டம் விட்டு விட்டுத் தாவிச் செல்லுவது போலிருந்தது.
மணி பன்னனெண்டா ஆயிடுச்சி என்று தண்டவாளத்தைக் கடப்பதற்காகக் கைத்தடியைச் சரிவில் ஊன்றித் தட்டுத் தடுமாறி ரயில்வே லைன் மேட்டின் மீது ஏறும்போது தூரத்தில்... நீண்டு செல்லும் இருப்புப் பாதையின் வளைந்து திரும்பும் கண்ணுக்கெட்டிய எல்லையில் இரண்டடி உயரத்திற்கு வௌபுள்ளிளையாய் அசைகின்ற உருவம்...ஏதாவது மிருகமா?
வௌிச்சம் வேகமா வருதே என்று பதறியவாறு விரல்களில்லாத பாதங்களுக்குப்பாதுகாப்பாய் இருந்த கான்வாஸ் ஷஉஸ் தேயத் தேய இழுத்தவாறு தாவித் தாவி ஓடிவந்த பிச்சைக்காரனின் செவிகளில் தூரத்து ரயில் சத்தம் பேரோசையாகக் கேட்டது.
மறுபடியும் தன்னைத் தள்ளிவிட்டு அவன் ரயிலின் முன்னே போய் விழுந்துவிடுவானோ என்ற பயத்துடன் தனது கைகள் இரண்டையும் அகல் விரித்துக்கொண்டு அவன் மீது பாய்வதுபோல் நின்று வேணாம் ஐயா வேணாம் உசிரு போனா வராது... என்று கெஞ்சினான் வியாதிக்காரன்.
ரயிலின் பேரோசை அருகே அதிர்ந்து நகரும்வரை மௌனமாய் நின்றிருந்த இருவரும் ரயில் அவர்களை கடந்து போனபின் அதன் பின்புறத்தைப் பார்த்தனர்.
முந்தாநாளு அப்படித்தான்ஏரிக் கரையிலே யாரோ ஒரு அம்மாவும் ஐயாவும் கொழந்தையை விட்டுட்டு கட்டுச்சோத்தை அவுத்து வெச்சிச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க... அதுக்கென்னா தெரியும் பச்சைபுள்ளை நடந்து நடந்து வந்து தண்டவாளத்திலே ஏறிட்டுது...இந்த இடம்தான்.
பிறகு எதையோ நினைத்துப் பெருமூச்சுடன் ம்.....இருக்காதா...பெத்தவங்களுக்குத்தான் தெரியும் புள்ளை அருமை என்று தன் நினைவுக்கு அவனே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டு தொடர்ந்தான் எதுக்குச் சொல்ல வந்தேன்னா இந்த இடத்து ராசி அப்படி இன்னக்கிக் காத்தாலே கூட ஒரு எருமை மாடு... ஆபத்துன்னு வந்தா மனுசனுக்கே புத்தி மாறிப்பூடுது.
நா ஒருத்தன் இந்தப் பக்கந்தானே சுத்திக்கிட்டிருக்கேன் இப்ப என்னடான்னா ஏதாவது ஆடு கீடு வந்து நிக்குதோன்னு ஓடியாந்தேன்...நல்லவேளை ஒரு மனுஷனைச் சாவுலேருந்து தடுத்தாச்சி...ம்...நாம்பளா தடுக்கறோம்?...ஒனக்கு இன்னம் ஆயுசு இருக்கு...என்னமோ தடுக்கணும்னு இருக்கு தடுத்தாச்சி...இல்லாட்டி மனுசன் தடுத்தா வர்ர சாவு நின்னுடப்போவுது?
சர்த்தான் எந்திரிச்சி வாய்யா தோ...அங்கே சத்தரத்துத் திண்ணையிலே போயிக் குந்துவோம்...இந்தச் சத்தரம் இருக்கே... என்று பேசிக்கொண்டே நடந்து திரும்பிப் பார்த்த பிச்சைக்காரன் அவன் இன்னும் எழுந்திருக்காமல் தூரத்தில் உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டான்.
ஏன்னா கஸ்டம் வருதுன்னா பின்னாடிச் சொகம் காத்துக்கிட்டு இருக்குதுன்னு அர்த்தம்...ம் எழுந்திரு போலாம்... என்று உற்சாகமாகப் பேசும் பிச்சைக்காரனை நிமிர்ந்து பார்த்துக் கலங்குகின்ற கண்களோடு முகத்தில் பரிதாபகரமான புன்சிரிப்போடு அந்த இளைஞன் எழுந்திருப்பதற்கு முன்னால் உதவிக்குக் கை நீட்டினான்.
அந்த இளைஞன் நடக்க முடியாமல் மண்டியிட்டுத் தவழ்ந்து வந்திருக்கிறான் என்பதை யூகித்து இந்தாய்யா இந்த கம்பை வச்சிக்கிட்டு நடக்கிறியா?
கம்பு இல்லாம நானும் நடக்கமுடியாது...இருந்தாலும் சமாளிச்சிக்கிடலாம்னுதான் குடுத்தேன்...கையிலே கம்பு இருந்தா உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டுகூட நடப்பேன்...வா போவோம் என்று கைத்தடியைப் பூமியில் உறுதியாய் ஊன்றித் தாங்கித் தாங்கி நடந்த வியாதிக்காரனின் தோளில் தொங்குவதைப்போல் பிடித்துக்கொண்டு ஊனக் கால்களைத் தத்தித் தத்தி இழுத்தவாறு நகர்ந்தான் நொண்டி.
வியாதிக்காரன் பாதிபடுத்தும் பாதி படுக்காமலும் தூணில் சாய்ந்து கால்களை நீட்டிக்கொண்டு பீடி புகைத்துக்கொண்டிருந்தான்.. வேண்டாம் பழக்கமில்லை... என்று குப்புறப் படுத்திருந்த நொண்டி பதில் சொன்னான்.
திடீரென்று குப்புறக் கிடந்த முகத்தைத் திருப்பி வியாதிக்காரனைக் கேட்டான் நொண்டி கஷ்டத்துக்கு அப்புறம்தான் சொகம்னு சொன்னியே...எனக்கு இனிமே ஏது சொகம்?
அம்மா... என்று பெருமூச்செறிந்தவாறு எழுந்து உட்கார்ந்த நொண்டி சில விநாடிகள் மௌனமாய்த் தலை குனிந்திருந்துவிட்டு விம்மி விம்மி அழ ஆரம்பித்தான்.
அம்மாவுக்கு ஒரே நம்பிக்கைஎனக்கு காலு வந்திடும்னு...எப்பப் பார்த்தாலும் தம்பிகிட்டே அந்த டாக்டரைப் பார்க்கணும்னு பணத்தை வாங்கிக்கிட்டு டாக்டர்களைப் பார்த்ததுதான் மிச்சம்.
அவன் என்ன பண்ணுவான்?...வரவரத் தம்பியும் குடும்பஸ்தனாக மாறிப் புள்ளைகளும் பெண்டாட்டியுமா ஆனப்புறமும் நான் ஒரு சொமையா இருக்கிறதா?
அந்த வைத்தியன் இருக்கிற இடம் நாலு மைல் இருக்கு...பஸ்ஸிலதான் போகணும்...போனோம்...அம்மா ஆசையிலே வழக்கம்போல இல்லாம ஒரே தடவையிலேயே மண்ணு விழுந்திட்டுது...என் காலைப் பாத்துட்டு முடியாதுன்னுட்டான் அவன்.
இவன் ஒண்ணும் நல்ல வைத்தியன் இல்லே...ஊரை ஏமாத்தறவன் னு என்னை அழைச்சிண்டு பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு வந்துட்டாங்க அம்மா... பஸ்ஸிலே ஒரே கூட்டம்... ஒரு நிமிஷம் பேச்சை நிறுத்திக் கண் கலங்க எங்கோ பார்த்தவாறு வெறித்த விழிகளுடன் நெஞ்சில் பெருகி தொண்டையில் அடைத்த துயரை விழுங்கினான் நொண்டி.
வௌபுள்ளிளைப் புடவையுடுத்தி முக்காடிட்ட அந்த வயோதிகத் தாயின் தோளைப் பற்றி தன்னுடலின் முழுப் பாரத்தையும் அவள் மேலே சுமத்திக்கொண்டு கட்டாலே போறவன் யாராரோ சொன்னாளேன்னு நம்பி வந்தேன்.
இவன் ஒண்ணும் வைத்தியன் இல்லே பில்லி சூனியம் வைக்கறவன்... நீ கவலைப்படாதேடா கண்ணா நான் உன்னை அடுத்த மாசம் வேலூர் மிஷன் ஆஸ்பத்திரிக்கி அழைச்சிண்டு போயி... என்று ஏதோ சொல்ல வரும்போது அவள் தோளில் நெற்றியைத் தேய்த்துக்கொள்வதுபோல் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே சொன்னான் மகன் எனக்குக் காலில்லையேங்கற கவலைகூட இல்லேம்மா நீ எனக்காகப்படற சிரமத்தைப் பார்த்தாத்தான் ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கம்மா... என்று விம்முகின்ற குரலோடு அவள் தோளில் நெற்றியைத் தேய்த்துக்கொண்டே இருக்கும்போது பஸ் வந்தது.
கண்ணா கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கோ...பாத்து பாத்து...இதோ இப்பிடி உட்காந்துக்கோ என்று மகனைச் சுமந்து இழுத்தவாறு பஸ்ஸில் அவள் ஏறுவதற்குள் முன்பக்கத்தில் டிக்கட் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த கண்டக்டர்ஆச்சா?
நொண்டி ஒரு விநாடி பெண்ணைப் பார்த்தான் அவளது இடத்தில் தான் உட்கார்ந்திருப்பதை உணரும்போது அவனது ஆண்மை உணர்ச்சி அவனுள் ரகசியமாக வதைபட்டுக் கொண்டிருக்கும் அதே சமயம் அதைக் கொல்லுவதுபோல் கண்டக்டரின் குரல் ஒலித்தது இந்தாய்யா ஆம்பளே பொம்மனாட்டி நிக்கிறாங்க இல்லே?
எழுந்து நின்ற நொண்டியின் கால்கள் நடுங்கின... ஐயா...ஐயா என்ற தாயின் பரிதாபகரமான குரல் கண்டக்டரையும் அந்த பெண்ணையும் பஸ்ஸிலுள்ள அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது.
இன்னொருவர் சொல்லித்தன் காதால் கேட்கப் பொறாத அந்த வார்த்தையை அவளே சொல்லவேண்டிய நிர்ப்பந்தம்... ஐயா அவன் நொண்டி ஐயா நிக்க முடியாதையா.... என்று சொல்லிக் கண்களில் வழிந்த கண்ணீருடன் எழுந்து தன் இடத்தைக்காட்டி கண்ணா நீ இப்படி உக்காந்துக்கோடா என்று சொல்லும்போது தடுமாறி விழ இருந்த மகன் தாயின் தோளைப் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னான் இல்லேம்மா நான் நிப்பேன்.
கண்டக்டரின் முகம் அழுவதுபோல் மாறிவிட்டது ஸார் மன்னிச்சுக்குங்க எனக்கு முதல்லே தெரியலை ஸார்... என்று நொண்டியிடம் குனிந்து சொன்னான்.
பஸ்ஸிலிருந்த எல்லோரின் அநுதாபமும் அவன் நெஞ்சில் கனமேற்றி அவன் உயிரையே அரிப்பதுபோல்... நொண்டி சொல்லிக் கொண்டிருந்ததை எல்லாம் மௌனமாய்க் கேட்டவாறிருந்த வியாதிக்காரன் தன்னைப் பற்றிச் சிந்திக்க ஆரம்பித்தான்.
இவனுக்கு இன்னும் வயசு இருக்கு வாழ்க்கை இருக்கு... இவனுக்கு ஒரு கஸ்டம்னா வருத்தப்படறதுக்கு உதவி செய்யறதுக்கு உறவுக்காரங்க இருக்காங்க.
இவன் வாழணுன்னு ஆசைப்படறதுக்கு அன்பான தாய் இருக்கா...இவன் நொண்டின்னு தெரிஞ்சு அன்பு காட்ட பரிதாபப்பட பிரியம்காட்ட உலகமே இருக்கு....இவன் எதுக்கு சாகணும்?
காலு இல்லாட்டி அது இல்லாத் கொறையை மாத்திக்கிட்டு எப்படி இருக்கிறதுன்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன்னா காலு இருக்கிறங்களைக்காட்டிலும் நீ வேகமா ஓடிடமாட்டியா?
உங்கம்மாவேதான் என் மகனுக்குக் காலு இல்லாட்டி என்னா என்னென்னா காரியம் பண்றான்னு நெனைக்க வெச்சிட்டியினா அவுங்க ஏன் உன் தம்பிகிட்டே போயி வம்புக்கு நிக்கப் போறாங்க?
நீ என்னமோ சொல்றியே பஸ்ஸிலே உன்னை எந்திரிக்கச் சொன்னான் அப்புறம் உட்காரச் சொன்னான்னு... அதுக்காக உன் மனசு கஸ்டப்பட்டது நாயந்தான்.
நீ என்னைப் பகல்லே பாத்தா இப்பிடி பக்கத்திலே உக்காந்து பேசக்கூட மாட்டே தோ... வௌிச்சத்திலே பாரு இந்தக் கையை என்று தன் குறைபட்ட கைகளை மேலே இருந்த கோட்டை இழுத்து விட்டுக் கொண்டு நிலா வௌிச்சத்தில் நீட்டி விம்மினான் இந்தக் கை கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னே முழுசா இருந்தது.
எனக்கு இருக்கிறதெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா இல்லாமாப் போயிக்கிட்டே இருக்கு... இந்தக் கையாலே முந்தாநாளு ஒரு கொழந்தையைத் தூக்கிட்டேன்.
ஆனாலும் ஒரு குழந்தையை தூக்கறோம்கிற நெனைப்பிலேயே என் மனம் சிலிர்த்துப் போச்சு... ஆனா ஆனா.... அதுக்காக அந்தப் பெத்தவங்க என்னை அடிக்க வந்துட்டாங்க தெரியுமாய்யா?...
மனுசனாப் பொறந்தும் மனுசனுக்குள்ள எந்தச் சொகத்தையும் எந்த உரிமையையும் அநுபவிக்க முடியாம் நான் வாழறேனே... ஒரு பிசாசு மாதிரி தனியா குந்திக்கிட்டு வாழறதா நெனச்சி என்னையே ஏமாத்திக்கிறேனே என்று சொல்லும்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விம்ம ஆரம்பித்து விக்கிவிக்கி அழுதான் வியாதிக்காரன்.
சற்று நேரத்திற்குப்பின் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு ஒரு வரண்ட சிரிப்புடன் சொன்னான் ஆமா பெத்தவங்களுக்குத் தெரியும் புள்ளை அருமை.... சாவைக் காட்டிலும் கொடியது இல்லையா இந்த நோயி?
அப்புறம் விஷயத்தைச் சொன்னப்புறம் ஒருமாதிரி சமாதானம் ஆனாங்க...அப்பக்கூட ஒரு கொரலு எங்களைக் கூப்பிட வேண்டியதுதானே...நீயா தூக்கறது?ன்னு கேட்டிச்சி அந்த அம்மா.
அதோ ரொம்ப தூரம் தள்ளி வந்திருச்சே சப்தரிஸி மண்டலம்...நாலு நச்சத்திரச் சதுரத்திக்கு ஓரமா வாலு மாதிரி இருக்கற மூணுக்கு நடுவாலே ஓரத்திலே ஆமாமா அருந்ததி...அருந்ததியைப் பார்த்தவனுக்கு ஆறு மாசத்துக்குச் சாவில்லே அடிச் செருப்பாலே இன்னும் ஆயுசு அதிகம் வேணுமா என் கட்டைக்கி?
அவன் மேனியிலிருந்ததா பயங்கர தொத்து வியாதி?...இல்லை என் மனசில் தோன்றியதேதற்கொலை செய்து கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணம் அந்த வாழ்க்கையின் வெறுப்பு த்தான் பயங்கர வியாதி...அதற்கு அவன் பலியாகிவிட்டான்.
திடீரென்று ரெயில்வே லைனுக்கு அப்பால் வரிசையாகத் தெரியும் வீடுகளின் கொல்லைப்புறக் கதவுகளைத் திறந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தோரின் நடுவே இருந்து ஐயோ கண்ணா என்ற அலறல் ரயில்வே லைனுக்கு அப்பால் வெகு தூரத்திலிருந்த நொண்டியின் வயிற்றைக் கலக்கியது.
மகனே....மகனே... என்று ரயில்வே லைன் மேட்டின் மீது விழுந்து புரண்டு கொண்டிருந்த அவன் தாய் நான் இருக்கேன் என்ற குரல் கேட்டு அவனைப் பார்த்து ஒன்றும் புரியாமல் அடி வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு கண்ணீருடன் சிரித்தாள்.
அவள் அருகே வந்த அவள் மகன் அவள் தோளில் முகம் புதைத்து நெற்றியைத் தேய்த்து அழுதுகொண்டே சொன்னான் அம்மா நான் இருக்கேம்மா...அது உன் மகனில்லே... அது.
வௌியேகம்பிகளுக்கிடையே பரட்டைத் தலையை அடைத்துக் கொண்டு மோதிர விரலையும் நடு விரலையும் வாயிலிட்டுச் சப்பியவாறு பிறந்த மேனியாக நின்றிருந்த ராணியின் வயதேயுள்ள ஒரு கறுப்புக் குழந்தை ராணியைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.
முகத்தைத்தான் மூடிக்கொள்ள தாத்தா கற்றுக் கொடுத்திருந்தார் கண்ணை மூடிக்கொள்வதற்கு?....தாத்தாவும் விரல் இடுக்கு வழியாக பார்ப்பாரே அதே போல் பார்த்த ராணி முகத்திலிருந்த கையை எடுத்துவிட்டு கேட்டாள் ராணி திண்ணையிலிருந்து ரொம்பப் பிரயாசைப்பட்டுக் கீழே இறங்கி வந்து கம்பி அடைப்பின் அருகே கையில் நேற்று தாத்தா வாங்கித் தந்த புதிய வர்ணப் பொம்மையுடன் நின்று அவள் காட்டிய திசையில் பார்க்க முயன்றாள்.
நோய் பிடித்து நரம்பும் தோலுமாய் உருமாறி நாளெல்லாம் சிணுங்கி அழுது சோர்ந்து உறங்கிச் செத்துக்கொண்டோ வாழ்ந்துகொண்டோஎப்படி இருந்தால் தான் என்ன?
வழக்கம்போல் முனிசிபல் ஆஸ்பத்திரி மருந்தை வாங்கி வந்து குழந்தைக்கு ஊற்றிவிட்டு பக்கத்திலிருந்த குப்பைக் குழியில் தன்னையொத்த குழந்தைகளோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிவகாமியை அழைத்து வயிற்றுக்கு நீத்தண்ணியை வடித்துக் கொடுத்து பாப்பாவை பாத்துக்கோ எங்கியும் பூடாதே என்று காவலுக்கு வைத்துவிட்டுப் போன ரங்கம்மாள் வரும்போது சிவகாமியை அங்கு காணாமல் கோபத்துடன் கூவியபோதுபக்கத்திலிருந்து இங்கேதானேம்மா இருக்கேன் என்ற குரல் கேட்டதும் சாப்பிட அழைத்ததாக தன் கோபக் குரலை மாற்றிக் கொண்டாள் ரங்கம்மாள்.
ரங்கம்மாள் சிவகாமியின் பரட்டைத் தலையைக் கோதியவாறே சொன்னாள் நீ அந்தப் பணக்காரக் கொழந்தையைப் பாத்துட்டு ஒண்ணொண்ணும் கேட்டா நா எங்கேடி போவேன்?
ரங்கம்மாளின் தலை மறையும் வரை குழந்தையின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த சிவகாமி மௌபுள்ளிள எழுந்து தான் போட்டிருக்கும் சட்டையைத் தடவித் தடவிப் பார்த்து மகிழ்ந்தவாறு கிருஷ்ண மந்திரத்தை நோக்கித் துள்ளித் துள்ளி ஓடினாள்.
தன் குழந்தைக்கும் தலைக்கு ஊற்ற எண்ணிய ராணி மௌபுள்ளிள உள்ளே சென்று அண்டாவுக்குப் பக்கத்திலிருந்த குவளையில் தண்ணீரை மொண்டு எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு கைகளாலும் தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு வந்து திண்ணைமேல் வைத்தாள்.