sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உரை அருளொடு படர்தல் செய்யாது உயிர்கள் மாட்டு அருள் செய்ய நினையாது ஆர் உயிர்க்கு பெறுதற்கரிய அவ்வுயிர்கட்கு அழிவு செய்து கேட்டினை விளைவித்து பொருளொடு போகம் மேவி பொருளும் அது வாயிலாகப் பெறும் போகமுமே விரும்பி பொறியிலேன் நல்வினைப் பேற்றுக்குரிய அறிவின்றி யொழிந்த யான் அருளினது உருவமாய அருளறமே உருவாகவுடைய அடிகள் நும் அடிகட்கேயும் சான்றோராகிய தங்கட்கும் தீமை நினைந்த தீங்கு செய்ய நினைந்த தெருளலன் தெருண்ட அறிவிலேனாய் சிறியேன்சிறுமையுற்றேனாதலின்என் செய்கேன் இக்குற்றங்கட்கெல்லாம் பரிகாரம் யாது செய்ய வல்லேன் எறு.
பொறுள்மேலும் போகத்தின்மேலும் சென்ற எண்ணமிகுதியால் எவ்வுயிர்க்கும் தீங்கே செய்தொழிகினே னென்பான் அருளொடு படர்தல் செய்யாது என்றும் பொருளொடு போகம் மேவி யென்றும் கூறினான்.
யான் அருளா தொழியினும் அருளுருவாய தங்கட்கேனும் தீமை நினையாதிருக்கும் சிற்றறிவும் பெற்றிலே னென்பான் தெருளலன் தீமை நனைந்த சிறியனேன் என்றான்.
உரைகாவலஉயிர்கட்கு அருளைச்செய்து அறத்தைக் காக்கும் தவவேந்தே மா இயல் வடிவு தன்னை வதை செய்தார் வண்ணம் மாவாற் செய்யப்பட்டதொரு கோழி வடிவினைக் கொன்றவர் அடைந்த துன்பம் ஈதேல்இத் தன்மைத் தாகுமாயின் அளியன்அளிக்கத்தக்க யான் ஏதும் அஞ்சி லேன்சிறிதும் அஞ்சாது தீமை புரிந்தேனாதலின் இனி அவதி என்கொல்இப்போது எனக்கு எய்தவிருக்கும் துன்பத்துக்கு எல்லை யாதோ அறியேன்.
அருளுக அடியேனுக்கு அருள் செய்யவேண்டும் என்னஎன்று அரசன் கலங்கினன் வீழஅரசனாகிய யசோமதி உணர்வு கலங்கி முனிவன் திருவடியில் வீழ்ந்து வணங்கினானாக.
அம் மாதவன்அதனைக்கண்ட அம்முனிவன் மாவலகுதிரை செலுத்தவல்ல வேந்தே அஞ்சல்இனி நீ அஞ்சற்க என்று உரை வளர்த்தான்என்று சொல்லலுற்றான் எறு.
மாக்கோழியை யசோதரன் தன் கைவாளால் அரிந்த போது அதன் தலை கூவிக்கொண்டு சென்று வீழ்ந்தமையினாலும் அவ்வாறு செய்யுமாறு செய்வித்தவள் சந்திரமதி யாதலாலும் இருவரையும் முறையே செய்தோரும் செய்வித்தாருமாகிய வினை முதலாக்கி வதை செய்தார் என்றார்.
அக் கொலைவினை காரணமாகப் பல்வகைப் பிறப்பும் பிறந்து இரு வரும் துன்புற்ற செய்தியைச் சுதத்த முனிவன் கூறக் கேட்டானாதலின் வண்ணம் ஈதேல் என்றான்.
உயிரில் பொருளொன்றனை உயிருடையதாகக் கருதிச்செய்த கொலைவினையே இத்துணைத் துன் பத்தைப் பயக்குமாயின் உயிருள் பொருள்களையே கொலை புரிந்த தன்னுடைய தீவினைகளை நினைந்து வருந்தும் யசோமதி உயிர்க் கொலையைத் தவிர்த்தல் கருதி மாவால் கோழிசெய்து கொன்ற அவரினும் கொலை வினையின் தீமையை நினையாதே செய்த தனக்கு எத்துணைத் துன்ப மெய்துமோவென அஞ்சி நடுங்கி ஆ இனி அளியன் ஏதும் அஞ்சிலேன் அவதி யென்கொல் என்றான்.
உயிர்கட்குச் செய்தற்குரி அருளற மேற்கொண்டொழுகுவது கருதி சுதத்தனை காவல என்றும் தனக்கு அக் கொலைவினையைப் போக்குதற்குக் கழுவாய் அருளுமாறு வேண்டும் கருத்தினால் அருளுக என்றும் கூறினான்.
உரை அறிவிலராய காலத்துநல்லறிவு பிறவாத இளமைக் காலத்தில் அறிவில செய்த எல்லாம்அறியாமையாற் செய்த தீமைகளெல்லாம் அறிவது நெறியினில் ஊற நின்றனர்நல்லறிவானது நெறிப்படி உண்டாகப் பெற்றவர் விலகி நிற்பர்அத் தீமையினின்றும் விலகி நன்னெறிக் கண்ணே நிற்பார்கள்.அறியலர்வினைகளாலே அரு நவை படுநர்நலந்தீங்கு அறியாராய்ச்செய்த வினைகளால் நீங்குதற்கரிய துன்பப்படுவர் கையால் தம் செய்கைகளால் சிறிய நல் வதங்கள் செய்துஎளிய விரதங்கள் பலவற்றை மேற்கொண்டொழுகி தீவினை அகல்வர்தீவினியினின்றும் நீங்குவார்கள் எறு அறிவில்லாக் காலத்தே செய்யும் தீவினை பலவும் அறிவில் செய்கைகளாகவும் நல்வினையும் ஏரலெழுத்துப் போல்வதோர் விழுக்காடென நல்லோரால் கொள்ளப்படாமையாலும் இருவகையும் சேர.
இனி அறிவு பிறவாக்காலத்தே செய்த வினைப்பயன் தீர்தற்குக் கழுவாய் கூறுவார் நல்லொழுக்கமும் எளிய விரதமும் மேற்கொள்வ தென்பார் சிறியநல் வதங்கள் கையால் செய்தே தீவினை யகல்வர் என்றார்.
அறியாமையாற் செய்தன வாயினும் தீவினைப்பயனாய் வரும் துன்பம் நீக்குதற்கரிது என்பார் அருநவை என்றும் எனவே வினைப்பயனை எவ்வாற்றானும் நுகர்ந்தே கழித்தல்வேண்டும் என்றும் கூறினாரென வறிக.
அறிவிலாக் காலத்துச் செய்த குற்றம் அறிவறியும்போது அறிவுடையோரால் விலக்கப்படுமென்பதும் அக்காலத்துச்செய்த வினைப்பயன்கள் அறிவறிவார் மேற்கொள்ளும் வதங்களால் வெல்லப்படும் என்பதும் கூறியவாறாம்.
உரை அருள்புரி மனத்தராகிஅருளே நினையும் மனமுடையவராய் ஆர் உயிர்க்குநிறைந்த உயிர்கட்கெல்லாம் அபயம் நல்கிஆதரவு செய்து பொருள் கொலை களவு காமம் பொய் இவை புறக்கணித்திட்டுபிறன் பொருளை விரும்புதலும் கொலையும் களவும் காமமும் பொய் கூறலும் என்ற இவையிற்றைச் செய்யாராய் இருள்புரி வினைகள் சேராதுஅறியாமையாற் பிறக்கும் வினைகளைச் செய்வதின்றி இறைவனது அறத்தை எய்தின்அருகபரமன் அருளிய அறத்தை மேற்கொண் டொழுகுவாராயின் வானவர் இன்பமல்லால்தேவருலக வின்பமன்றி மருள் செய வருவது ஒருவர்க்கு மயக்கமும் அது காரணமாக வரும் நரகத் துன்பமும் செய்ய வருவதொன்று இல்லையாம் எறு அருகன் அருளிய அறங்களுள் தலையாயது அருளாதலின் அதனை விதந்து அருள்புரி மனத்தராகி யென்றும் அதற்குரிய செயலாதலின் ஆருயிர்க் கபயம் நல்கி யென்றும் அவ்வறத்தைக் கெடுப்பனவாதலின் பொருள்வெஃகல் முதலியவற்றைப் புறக்கணித்திட்டு என்றும் கூறினார்.
உரை என்றலும்என்று சுதத்தமுனிவன் சொன்னதும் அடிகள் பாதத்துஅவருடைய திருவடியின்கண் எழில்முடி மலர்கள் சிந்தஅழகிய தன் முடியிற் சூடிய பூக்கள் விழுமாறு வீழ்ந்து வணங்கி கன்றிய வினைகள் தீர மிகச்செய்த தன் தீவினைகள் நீங்குமாறு கருணையின் உருகி உயிர்கண்மேற் சென்ற அன்பினால் உருகி நெஞ்சிற் சென்றனன்நெஞ்சினால் நல்லொழுக்கம் மேற்கொண்ட யசோமதி அறிவு காட்சிஏனை நன்ஞானமும் நற்காட்சியும்பெற்று திருவறத்துஅருகன் அருளிய சைன தருமத்தவருள் ஒருவனானான்நிகரற்றவனானான்.
வென்றவர் சரண் அடைந்தார் வினைப்பகையை வென்ற முனிவரருடைய திருவடியே புகலாக அடைந்தவர் விளைப்பதுஅடைந்து பெறுவது வென்றியன்றோவினையை வெல்வதே யாகும் எறு.
வினைப் பகை நீங்குதற்குரிய மனப்பக்குவம் பிறந்துவிட்ட தென்பார் கன்றிய வினைகள் தீரக் கருணையி னுருகி என்றும் சைனதருமத்தில் வேந்தன் உளஞ்சேர்ந்து அதற்குரிய நல்லொழுக்கத்தை மேற் கொண்டமை தோன்ற நெஞ்சிற் சென்றனன் என்றும் அதற்குரிய நன்ஞானம் நற்காட்சிகளை யறிந்தமை உய்த் துணரவைத்து இம்மூன்றாலும் அநவன் ஒப்பற்ற அறவோனானது கூறுவார் திருவறத்தொருவ னானான் என்றும் கூறினார்.
இதுகாறும் தீவினையேகன்றி நின்ற அவன் இத்துணை விரைவில் நல்லறம் மேற்கொண்டு சிறந்தமைக்கு ஏது கூறுவாராய் வென்றவர் சரணடைந்தார் விளைப்பது வென்றியன்றோ என்றார்.
உரை வெருள் செயும் வினைகள் தம்மை வெருவிய மனத்தனாகி மயக்கத்தைச் செய்யும் வினைகட்கு அஞ்சிய மனமுடையவனாய் மருள் செயும் உருவமாட்சி மகனொடு மங்கை தன்னை கண்டார்க்கு வியப்பினை யுண்டாக்கும் அழகு மாட்சிமைப்பட்ட மகனையும் மகளையும் பார்த்து அருள் பெருகு உவகை தன்னால் அன்பு மிகுதியாற் பெருகிய மகிழ்ச்சியினால் அமைவிலன் அமையானாகிய யசோமதி அளியன் அளிக்கத்தக்க யான் உம்மைத் தெருளலன் உங்களை இன்னாரென்று அறியாது முன்பு செய்த சிறுமைகள் பொறுக்க முற்பிறப்புக்களிற் செய்த தீமைகளைப் பொறுத்தருள்வீர்களாக என்றான் என்று வேண்டினான் எ று.
உரை.ஓருயிர்த் தோழனாகி உயிரால் ஒருவனே என்று கூறத்தக்க நண்பனாய் உறுதிசூழ் வணிகன் தன்னை மன்னனாகிய தனக்கு உறுதியானவற்றை நினைந்துசெய்த வணிகனான கலியாணமித்திரனைப் பார்த்து ஐய ஐயனே ஆருயிர்க்கு அரணமாய அடிகளோடு எனது அரிய உயிருக்கு அரணாகிய அறம் உரைத்த இச் சுதத்த முனிகளோடு நீயும் எனக்கு இறைவனாக நேர் என நினைவல் என்று நீயும் எனக்கு ஞானாசிரியனாதற்கண் ஒப்பாவாய் என நினைக்கின்றே னென்று இனிய கூறி இனிய சொற்கள் பல சொல்லி மன்னன் வேந்தனாகிய யசோமதி பார் இயற் பொறையை நிலத்தையாளும் அரசபாரத்தை நெஞ்சில் பரிந்தான் மனத்தின்கண் பற்றின்றித் துறந்தான் எறு.
வணிகன் காட்டித் தெருட்டத் தெருண்டு அறம் நல்கப்பெற்றமையின் நீயும் நேர் எனக்கிறைவனாக நினைவல் என்றும் அறக் கேள்வியால் ஞானம் பெற்று அரசிய லின்பத்தையும் பெரும் பொறையாகக் கருதி உள்ளத்தே அதனை வெறுத்துத் துறத்தலின் பாரியற் பொறையை நெஞ்சிற் பரிந்தனன் என்றும் கூறினான்.
உரை மகனுக்கு மணிமுடி ஈந்த மகனாகிய அபயருசிக்குத் தன் மணியுடன் யிழைத்த முடியை கொடுத்து நீங்கிய மன்னவன் தன்னோடு வேந்தனாகிய யசோமதியுடன் ஏனை அணிமுடி யரசர் தாமும் ஏனை அழகிய முடிசூடிய வேந்தர்களும் அவன் உயிர்த் துணைவனான வணிகனும் அவனுடைய உயிர்த்தோழனான கலியாணமித்திரனும் மற்றுளாரும் மற்றைய நண்பர்களும் சுற்றத்தாரும் மாதவத்திறையை வாழ்த்தி பெரிய தவத்தையுடைய முனிகளாகிய சுதத்தனை வணங்கி வாழ்த்தி துணிவினர் துறந்து உலகியற் போகத்தின் தன்மையை யுணர்ந்து துறந்து மூவார் தொழுதெழும் உருவு கொண்டார் மூத்துக் கெடுதலில்லாத தேவரும் முனிவரும் தொழும் ஞான நிலையினை யடைந்தார்கள் எறு.
அரசியற் போகத்தைப் பொறையாகக் கருதி மனத்தே துறந்தமையின் அதனைத் தன் மகன்பால் வைத்தற்கண் நிகழும் இன்ப நிகழ்ச்சிகளை பொருளாக நினையாமை தோன்ற.
துறவுக்குத் துணிவு இன்றியமையாமையின் துணிவினர் துறந்து என்றும் பிறப்பிறப்புக்கட் கேதுவாகிய வினையை வென்ற ஞானிகள் என்றற்கு மூவார் என்றும் கூறினார்.
உரைஅபயனும் அபயருசியும் தந்தைதன் துறவு முற்ற தன் தந்தையாகிய யசோமதிக்குத் துறவு நெறிமுற்றிப் பயன்தருதல் வேண்டி ஓத நீர்வட்டம் அரசுதன்னை கடல் சூழ்ந்த நிலவுலக அரசியற்போகத்தை தான் உடன் பட்டது அல்லால் தான் மேற்கொள்ள இசைந்தானே யன்றி ஒருதுகள் போல மேற்கொண்ட அதைப் பயனில் பொருளாகக் கருதி உள்ளத்து ஆதரம் பண்ணல் செல்லான் மனத்தில் சிறிதும் விரும்பானாய் தன்னை அவ்வரசியற் போகத்தை காதலன் குமரன் தம்பி அன்பும் இளமையுமுடைய தம்பியாகிய யசோதரன் பால் கைப்படுத்தனன் விடுத்தான் வைத்துவிட்டுத் தானும் துறவு பூண்டான் எறு.
யசோமதியின் துறவு முற்றுங்காறும் அரசபோகத்தை மேற்கொண்டிருந்த அபயருசி அவன் அது முற்றியதும் துறத்தலின் மேற்கொண்டிருந்ததற்கு ஏது இஃதென்பார் தாதைதன் துறவு முற்றத் தானுடன் பட்டதல்லால் என்றும் அவ்வாறிருந்த காலத்தும் அவ்வரசியற் போகத்தை விரும்பாதிருந்தமை தோன்ற ஒருதுகள்போல வுள்ளத் தாதரம் பண்ணல் செல்லான் என்றும் தான் இளையனாயினும் தன்னினும் இளையனான யசோதரற்கு அரசியலைத் தந்த செயலைக் கூறுவார் காதலன் குமரன் தம்பி கைப்படுத்தனன் விடுத்தான் என்றும் கூறினார்.
உரை மைந்தனும் அபயருசியும் மங்கையாய பேதை அம் பிணையனாளும் மங்கையாகிய இளமையான மான்பிணையை யொத்த அபயமதியும் மாதவன் மலர்ந்த சொல்லால் பெரிய தவத்தையுடையவனான சுதத்தமுனிகள் உரைத்த அறவுரையால் பிறப்பு இனிது உணர்ந்த பின்னர் தங்கள் பழம்பிறப்பை யுணர்ந்த பிறகு போகத்து நெஞ்சின் ஆதரம் பண்ணல் அஞ்சி உலகியல் இன்பத்தை நெஞ்சால் விரும்புதற்கு அஞ்சி எஞ்சா மாதவன் சரணமாக குன்றாத பெரிய தவத்தையுடைய சுதத்தன் திருவடிகளையே துணையாகக்கொண்டு வனமது துன்னினார் முனிவனுடன் வனத்தை யடைந்து தவம்செய்யக் கருதினார்கள் எறு.
எத்துணையும் தான் மேற்கொண்ட தவத்தின்கண் குன்றாது ஒழுகுதல்கண்டு எஞ்சாமாதவன் என்றும் அவன் திருவருடித்தணையால் எவ்வகை யிடையூறும் எய்தாதென்னும் துணிபுபற்றி அவனுடன் சென்றனரென்பார் மாதவன் சரணமாக வனமது துன்னினார் என்றும் கூறினார்.
உரைவினைக்கும்ஞானாவரணம் முதலிய வினைகளின் உணர்வும் வினைகள்தம்மால் விளை பயன் வெறுப்பும் அவற்றாலுண்டகும் இன்பத் துன்பங்களில் வெறுப்பும் மேவி பொருந்தி தனசரண் தன் திருவடிகளே புகலாக அணைந்துளார்க்கு அடைந்துள்ள அனைவருக்கும் தவ வரசு அம்முனிவன் அருள தவத்துக்குரிய அறத்தையுரைக்கும் குறிப்பினனாக அதுகண்டு அடிகள்அடிகளே வினையின விளைவு தம்மைவினைகளால் உண்டாகும் பயனை வெருவினம் அஞ்சினேமாதலின் சினவரன் சரணம் மூழ்கி சினேந்திரனாகிய அருகபரமன் திருவடியை யடைந்து செறிதவம் படர்தும் கேவல ஞானவின்பம் செறிதற் கேதுவாகிய தவத்தைச் செய்யக் கருதுகின்றோம் என்றார் என்று தெரிவித்தார்கள்.
ஞானாவரணீய முதலிய வினைகளான ஞானாவரணீயம் தரிசனாவரணீயம் மோகனீயம் அந்தராயம் என்பனவும் வேதனீயம் நாமிகம் கோத்திரிகம் ஆயுட்கம் என்பனவுமாகிய இருவகைகளாகும் இவற்றுள் ஞானாவரணீய முதலிய நான்கும் காதி கருமம் என்றும் ஏனை நான்கும் அகாதி கருமமென்றும் வழங்கும்.
இவற்றின் இயல்பும் விளைபயனும் உணர்ந்தாலன்றி இவற்றின்பால் வெறுப்பு உண்டாகாமையாலும் வெறுப்புளதாயினல்லது வீடுபேற்று நெறி வாயாமையாலும் வினைகளும் வெறுப்பும் மேவியென்றார்.
புவியரசு துறந்து தன் திருவடியடைந்து அறத்தின்வழி நிற்பார்க்குத் தான் அருளக்கருதுவது தவமாதலின் அதனைத் தவவரசு அருள என்றும் அக்குறிப்புத் தோன்றக் கண்டதும் இருவரும் வணங்கினமையின் தாழ்ந்து என்றும் கூறினார்.
வினைக் கஞ்சும் அச்சமே ஞானப்பேற்றுக்கு வேண்டும் மனப்பக்குவத்தைப் பயத்தலின் வினையின விளைவு தம்மை வெருவினம் என்றும் எமக்குப் புகலளிப்பது சினவரன் சரணமாதலின் அதனை யடைதற்கு வேண்டும் தவ நெறியை அருளவேண்டும் என்பார் செறிதவம் படர்தும் என்றும் கூறினார்.
உரை ஆற்றலது அமையப் பெற்றால் உங்கள் பால் தவத்துக்குவேண்டும் ஆற்றல் அமைந்திருக்குமாயின் அருந்தவம் அமர்ந்து செய்ம்மின் சோறும் நீரும் சுருக்கிச்செய்யும் அந்த அரிய தவத்தை அவ்வாற்றலுக் கேற்றவாறு பொருந்தச் செய்வீர்களாக சாற்றிய வகையின் பரமாகமம் சொல்லும் முறைப்படியே மேல் மேல் உணவு முதலியவற்றைக் குறைத்துப் பல்வகை ஆராதனைகளை மேற்கொண்டு சையம் சம்மியங்களில் மா சையமத்திற்கு தன்னை ஏற்றி நின்று மேலான சம்மியத்திற்குத் தன்னை ஏற்றுவித்துப் பிராணி சம்மியமம் விடய சம்மியமங்கள் நிறைந்து நின்று இது பொழுது இந்நிலையிலேயே இன்மையுய்ம்மின் இன்பத் துன்பங்களில் விருப்பு வெறுப்பு இல்லாமையாகிய நல்லறத்தைக் கடைபோகச் செய்வீர்களாக என்றான் என்று சுதத்த முனிவன் உரைத்தான் ஆற்றலுக்கு ஏற்ற வாற்றால் அவர்களும் தங்களுடைய ஆற்றலுக்கு கேற்றவாறு அவ்வழி ஒழுகுகின்றார் அம்முனிவன் கூறிய நெறியிலேயே ஒழுகலானார்கள் எ று.
ஆற்றல் அமையாவிடத்து உண்டிசுருக்கிச் செய்யும் இத்தவம் வெற்றி தருதல் அரிது என்றற்கு அருந்தவம் என்றும் அதனால் உண்டாகும் விளைவு பேரின்பமாதலின் அமர்ந்து செய்ம்மின் என்றும் உண்டி சுருக்கத்தை மேன்மேல் படிப்படியாகச் செய்யுமாற்றால் ஆத்ம பாவனையாகிய ஞானாராதனை தரிசனாராரனை சாரித்திராராதனை என்னும் இக்குணங்களில் நிலைபேறுண்டாக அது வாயிலாகச் சுத்தாத்மதியான முண்டாகுமென்று பரமாகமம் கூறுதலின் சாற்றியவகையின் என்றும் கூறினார்.
சையம் சம்மியமம் முதன் மூன்று குண நிலையில் சம்மியத்துவமில்லை யெனவும் நாலாங்குண நிலையிலும் அதன்மேலும் மேலும் சம்மியத்துவங்கள் உண்டாமென்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான சம்மியமத்தில் பிராணி சம்மியமம் விடயசம்மியங்கள் தோன்றி நிறைவு செய்யுமென்றும் மேருமந்தரம் பதார்த்தசாரம் முதலிய நூலகள் கூறுகின்றன.
உரை அருங்கலம் மும்மை தம்மால் நற்காட்சி நன்ஞானம் நல்லொழுக்கமகிய மூவகை யரிய மணிகளையுடையனாதலிலும் பெறற்கு அருங்குணங்கள் தம்மால் பெறுதற்கு அரியவாகிய உயர்குணங்களை யுடையனாதலிலும் சுருங்கல் இல் குன்றாத சுதத்தனென்னும் துறவினுக்கு அரசன் சுதத்தனென்னும் பெயரையுடைய துறவியர் தலைவன் அதிசயமுடைய நோன்மைப் பெருங்குழு காண் போர்க்கு மனத்தே வியப்பை விளைவிக்கும் இயல்புடைய தவ விரதங்களையுடைய பெரிய துறவியர் கூட்டம் சூழ தன்னைச் சூழ்ந்துவர நின் நாட்டு நின்னுடைய நாட்டிலுள்ள அருங்கடி கமழும் சோலையதனுள் வந்து அரிய மணம் கமழும் சோலைக்கு வந்து இனிதிருந்தான் இனிது எழுந்தருளியிருந்தான் எறு.
நற்காட்சி முதலிய மூன்றும் சம்மிய தரிசனம் சம்மிய ஞானம் சம்மிய சாரித்திரம் என்று பெயர் கூறப்பட்டு இரத்தினத்திரயம் என்று வழங்குதலின் அருங்கல மும்மை யென்றார்.
உரை எமரது பிறவி மாலை இனையதுஎம்மைச் சேர்ந்தோருடைய பிறவித் தொடர்ச்சி இத்தன்மைத்தாகும் எமதும் எண்ணின் இனையதுஎம்முடைய பிறப்பு வரலாறும் ஆராயுமிடத்து இத்தன்மைத்தௌ பின்நாள் வினைகள் இடர்செய்த முறைமைதானும் இனையதுபிற்காலத்தே வினைகள் துன்பம் விளைவித்த இயல்பும் இத்தன்மைத்தே.
வெகுளி காமத்து எய்திய இயல்பு நாடின் இனையதுசினம் காமம் முதலியவற்றா லுண்டாகிய துன்பத்தை யாராயு மிடத்து அவற்றின் இயல்பும் இத்தன்மைத்தாகும் இறை வன் அறத்தது பெருமை தானும்அருகபரமன் உரைத்த அறத்தின் பெருமையும் இனையதுஇத்தன்மைத்தாகும்எறு.
பிறவி மாலையும் வினைகள் இடர் செய்யும் முறைமையும் வெகுளி காமத்து இயல்பும் இதுகாறும் கூறியவாற்றால் விளக்கினமையின் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக இனையது என்று முடித்தான்.
உரை செய்த வெந்தியம்வெந்தியச் சம்பா வரிசி மாவாற் செய்யப்பட்ட கோழியினது கொலைகொலை வினையானது ஒரு துகள்தனில்ஒரு குற்றமாய் சென்று உறுபவம் தோறும் எய்து மாயிடின்சென்றடையும் பிறப்புத் தோறும் இடையறாது வந்து வருத்துமாயின் தீர்ந்திடாக் கொலை இஃதுஎத்துணைப்பிறவி யெடுப்பினும் ஒழியாத உயிர்க்கொலையாகும் இத்தீவினை இரு நில முடி வேந்தே இந்தப் பெரிய நிலவுலகமாளும் அரசே இவண்இவ் விடத்தே மையல்கொண்டுமயக்கமுற்று எனைப்பல எத்துணையோ பல உயிர்களைவதைசெய வருபாவத்து எய்தும் வெந்துயர்கொலைசெய்வதால் வரும் தீவினையால் விளையும் கொடிய துன்பம் எப்படித்துஎத்தன்மைத்தாம் என்று உளைந்துஎன்று வருந்தி இரங்குகின்றனம்யாங்கள் இருவரும் துயர்கின்றோம் என்றான்என்று அபயருசி கூறினான் எறு வெந்தியம் வெந்தியச்சம்பா என்னும் ஒருவகை நெல்.
மாக் கோழியின் கொலையே இத்துணைத் தீவினையாய்த் தொடர்ந்து துன்புறுத்துமாயின் எண்ணிறந்த உயிர்களைக் கொலைபுரியும் நின் தீவினை நின்னை எத்துணைத் துயருறுக்குமோவென்று நின்பொருட்டு இரங்குகின்றனம் என்றானென வறிக.
உரை ஐயஐயனே புரவல குமரஅரச குமரனே நின் அருளால்நீ அருள்செய் தரைத்த உரையால் உயிர்க் கொலையினில் அருவினைஉயிர்களைக்கொல்வதாகிய அரிய தீவினையால் எய்தும் நரகத்து ஆழ்ந்துநரகத்தில் வீழ்ந்து எய்தும் வெந்துயர்நுகரக்கடவ மிக்க துன்பங்கள் எனைப் பல கோடி கோடியின் உறுபழிஎத்துணையோ கோடிக் கணக்காய்ப் பொருந்தும் துன்பத்தினின்று தீர்ந்தேன் நீங்கினேனாயினேன் இது பொய்யது அன்றுஇதுபொய் யன்று மெய்யே நின் புகழ்மொழி புணையாகநின் புகழை நிறுத்துதற்குக் காரணமாகிய நின் வாயிற் சொற்களையே புணையாகக்கொண்டு மையில் மாதவத்து ஒருகடல்குற்றமில்லாத பெரிய தவமாகிய ஒப்பற்ற கடலை ஆடுதல்நீந்திக் கரையேறுதற்கு இனி வலித்தனன்இப்பொழுது உறுதிசெய்துகொண்டேன் என்றான்என்று மாரிதத்தன் கூறினானம் எறு ஐய புரவல குமர என்பன மாரிதத்தற்கு அபயருசிபால் உள்ள ஆர்வத்தைப் புலப்படுத்து நின்றன.
நெருப்பு தன்னைச் சேர்ந்தாரை வெதுப்புதல்போலத் இம்மாதர் முதலிய சுற்றமும் தன்னை வினைசெய்வித்து மறுமைக்கண் தீவாய் நரகத்து வீழ்வித்து வருத்துதலின் எரித்திரள் என அஞ்சி நீங்கினானென்றார்.
பொன்னாற் செய்யப்பட்டதாயினும் மணிமுடியும் விரும்பாவிடத்துப் பொறையாய் வருத்துமாதலின் பொன்செய் மாமுடி யென்றும் இது பொறையென்றே மின் செய் தாரவன் வெறுத்தனன் என்றும் முறை வழுவாமைச் செய்தல் அறமாதலின் புதல்வருட் புட்பதந்தற்கு அரசியல் விடுத்து என்றும் அபயருசியின் புகழ்மொழி புணையாகச் செல்கின்றமையின் அவருடன் போகி யென்றும் முனிவர்பால் அறங்கேட்டு சைன தீக்கைபெற்று நற்காட்சி நன்ஞானம் நல்லொழுக்கம் மூன்றும் உணர்ந்து முனிவரனானா னென்பார் நன் முனியானான் என்றும் கூறினார்.
ஐயதாம் என்பதை உடம்பிற் கேற்றுக தவ முதிர்ச்சிக்கண் உடம்பு வாடி மெலிவதாதலின் உடம்பு மெலிய சினம் முதலிய குற்றங்கள் அடங்கிக்கெடுதலின் முன்னை நிலையும் இப்போதைய நிலையும் கண்டார்க்கு வியப்புத்தோன்று தல் பற்றி அதிசயமுற வடங்கின னென்றார்.
உரை அண்ணலாகிய அபயனும்பெரியவனாகிய அபயருசியும் தங்கையும்அவன் தங்கையாகிய அபயமதியும் ஆயுகம் மிகை இன்மைஆயுள் மிகவும் இல்லாமையை நாயக முனிவனில் நண்ணி யறிந்தனர்தலைமை பொருந்திய சுதத்த முனிகளை யடைந்து அறிந்து கொண்டு குண மெல்லாம் நவின்றனர்ஞான வின்பத்துக்குரிய குணங்களை நல்கும் அறவொழுக்கங்களை மேற்கொண்டொழுகி தமது உருவினது உடலங்கள் கழிந்தன கண்ணினார்ஜீவபுற்கலமாகிய தமக்கு வந்து கழிந்துபோன பிறப்புக்கள் பலவற்றையும்தெரிந்து எண்ணின் வானுலகத்துஎண்ணுதற் கினிய விண்ணுலகத்து இரண்டாவதின்இரண்டாவது பகுதியில் கழி போகத்து இமையவர்தாம் ஆனார்மிக்க இன்ப நுகர்ச்சியினையுடைய தேவராயினர் எறு அபயன் மூத்தோனாதலின் அண்ணலாகிய அபயனும் என்றார்.
உரை அம்பொன் மாமுடிஅழகிய பொன்னாலியன்ற பெரிய முடியும்அலர்கதிர்க் குண்டலம்விரிந்த ஒளிக் கதிர்களையுடைய குண்டலங்களும் அருமணி திகழ் ஆரம் கிடைத்தற்கரிய மணிகளின் ஒளி விளங்கும் அரதன மாலையும் செம்பொன் மாமணி தோள்வளைசெவ்விய பொன்னாலும் அழகிய மணியாலும் இயன்ற வாகு வலயங்களும் கடகங்கள்கடகங்களும் செறி கழல் முதலாயகட்டுகின்ற வீரகண்டையும் முதலிய நம்பும்விரும்புகின்ற நாள் ஒளி நகு கதிர்க் கலங்களின்இளஞாயிறுபோல ஒளிவிடும் ஒளிக் கதிர்களையுடைய அணிகலன்களால் நலம் பொலிந்துநலம் மிகுந்து அழகு ஆர்ந்தஅழகு நிறைந்த வம்புவான் இடு தனுவெனவானம் இடுகின்ற புதிய வில்லைப்போன்ற வடிவுடை வானவரானார்உருவத்தையுடைய தேவராயினர் எறு முடிமுதல் அடிகாறும் அணியும் அணிகளை நிரலே தொடுத் தோதுவார் அம்பொன் மாமுடி என்றும் செறிகழல் என்றும் கூறி ஒவ்வோருறுப்புக்கும் இக்கூறிய இவையே யன்றி இவற்றிற் கினமாயவை பல வுள்ளன என்றற்கு முதலாய என்று மிகுத்தும் ஓதினார்.
உரைதிசைதொறும் வானவர் வந்து வணங்கினர் வாழ்த்தினர் எட்டுத் திக்கிலும் உறையும் தேவரனைவரும் வந்து வணங்கி வாழ்த்தினார்கள் மந்த மாருதம் மலர் மாரி துந்துபி வளரிசை மருங்கெங்கும் மலிந்தன பக்கமெங்கணும் தென்றலும் பூமழையும் துந்துபியின் மிகுகின்ற இசையோசையும் நிரம்பின அருகு எல்லாம் அருகிடமெல்லாம் விரும்பிய அரம்பையர் இவர்களை விரும்பிய தேவரம்பையர் ஆடினர் பாடினர் ஆடியும் பாடியும் மகிழ்வித்தார்கள் மன்மத வாளியின் மகிழ்ந்து மன்மதன் எய்த அம்பினால் மோக முற்று தேவியர் வந்து புடைசூழ்நதார்.
அபயருசியும் அபயமதியும் தேவருலகத்தை யடைந்த காலையில் இவரைத் தேவர்கள் வரவேற்று இன்புறுத்த திறம் கூறுவார் வானவர் திசைதொறும் வணங்கினர் வாழ்த்தினர் என்றும் தெருக்கள் புனையப்பெற்றிருந்த சிறப்பை மலர் மாரி மந்த மாருதம் துந்துபி வளரிசை மலிந்தன மறுகெங்கும் என்றும் அருகே அரம்பையர் ஆடலும் பாடலும் செய்தனரென்றும் கூறினார்.
மன்மத வாளியால் காமவேட்கையுற்று வந்த தேவியர் மெய்யுறு புணர்ச்சியின்மையின் காட்சியின்பம் குறித்து அருகே சூழ்ந்து கொண்டாராதலின் தேவியர் மன்மத வாளியின் மகிழ்ந்துடன் புடைசூழ்ந்தார் என்றார்.
உரை மாசில் மாமணி மேனியின் வாசம் குற்றமில்லா அழகிய மாணிக்க மணிபோலும் நிறமமைந்த அவருடம்பின்கண் எழும் மணமானது ஓர் ஓசனை மணம் நாற ஒரு யோசனை தூரம் தன் மணத்தைப் பரப்ப தேசு உடம்பினொளியானது ஓர் ஓசனை திளைத்திட ஓர் யோசனை தூரம் ஒளியினைச் செய்ய முளைத்தெழு தினகரன் அனையார்கள் கீழ்த்திசையில் முளைத்து எழுகின்ற இளஞாயிற்றை யொக்கும் இருவரும் ஆசு இல் எண்குணன் கடையிலா அறிவு முதலிய எண்குணங்களும் அவதியொடு அவதி ஞானம் முதலிய பல்வகை ஞானவுணர்வும் அமைந்தனர் பொருந்தி அலைகடல் அளவெல்லாம் அலைகளையுடைய கடலென்னும் காலவளவையாலாகிய வாழ் நாட்கால முற்றும் ஏசு இல் பழிப்பில்லாத வானுலகு விண்ணுலத்தில் இணையில் இன்பத்து இனிது இசைந்து நிகரற்ற பேரின்பத்தில் இனிது தோய்ந்து உடன் இயல்கின்றார் பிரியாதிருக்கின்றார்கள் எறு.
ஆசில் எண்குணமெனவே அவை கடையிலா அறிவு முதலிய எட்டாதல் பெற்றாம் அவதி ஞானத்தை பவப்பிரத்திய அவதி ஞானம் என்பர் இதனால் பண்டைப்பிறப்பு முற்றும் தெளியவுணரப்படும்.
உரைதிருவற நெறியதுஅருகபரமேட்டி யுரைத்த சைன தருமத்தின் செவ்விஇயல்பினை யுணர்த்தும் இந் நூல் வெருவரு வினைவலி விலக்குகிற்பதுஅறிவுடையோர் யாவரும் அஞ்சத்தக்க வினையினது வன்மையால் விளையும் துன்பத்தைப் போக்குமாற்றலுடையது சுரகதி தருவது தேவகதியினைத் தருவது தந்துஅவ்வாறு தந்தும் அமையாது பின்னரும்அதன்மேலும் பொருவரு சிவகதிஒப்பற்ற கேவல ஞானவின்பம் புணர நிற்பதுபொருந்தச் செய்வதாகும் காண்மின்இவ்வியல்பை இந்நூற் கண்ணே காண்பீர்களாக எறு யசோதரன் சந்திரமதி அமிர்தமதி என்போர் வரலாற்றால் வினையின் வலியையுணர்த்தி யசோமதி சண்டகருமன் மாரிதத் தன் முதலாயினார் தாம் செய்த வினைகள் தம்மைத் தொடராவாறு நோற்றுயர்ந்ததனால் வினைவலி விலக்குநிற்பது என்றதும் யசோமதி முதலிய அரசர்களும் அபயருசி அபயமதி யென்பாரும் தேவகதி யெய்திய வரலாற்றால் தருவது சுரகதி யென்றதும் அபயருசியும் அபயமதியும் தேவகதி பெற்றும் அமையாது எண்குணமும் அவதி ஞானமும் பெற்றதனால் சிவகதி பெறச் சமைந்திருத்தலின் பொருவரு சிவகதி புணர நிற்பது என்றதும் இனிது விளங்குதலின் காண்மினே என்றார்.
உரை ஆக்குவது ஏது எனில் மேலிற் செய்யுளிற் கூறியவாறு கண்டோர் இனி யாம் செய்யத்தகுவது யாதென்றால்அறத்தை ஆக்குக அறத்தைச் செய்வாராக போக்குவது ஏது எனில் நீக்கத் தகுவது யாதென்றால் வெகுளி போக்குக சினத்தை அறவே நீக்குவாராக நோக்குவது ஏதெனில் ஆராயத்தக்கது யாதென்றால் ஞானம் நோக்குக ஞான நூல்களை நன்கு ஆராய்வார்களாக காக்குவது ஏதெனில் நீங்காமற் காக்கக்கடவது யாதெனில் விரதம் காக்க பல் வகை விரதங்களையும் காப்பாராக எ று.
இருவினையும் துன்பவிளைவின வாதலின் எவ்வினையைச் செய்யக்கடவோம் என்றார்க்கு அறவினையே செய்க என்பார் அறத்தை யாக்குக என்றார் ஔவையாரும் அறஞ் செய விரும்பு என்றல் காண்க.
அறவினையைச் செய்யுமிடத்து முற்றவும் கடியலாகாத வெகுளி ஒரோவழித் தோன்றலு முண்மையாலும் அவ்வெகுளி தீவினை பிறப்பதற்கு வாயிலாதலாலும் வெகுளி போக்குக என்றார்.
துறவோறும் அறவோராதலின் அவர்பாலும் அஃதிருத்தல் கூடாதென்பார் வெகுளி போக்குக என்றார் ஔவையார் ஆறுவது சினம் என அறச்செயலை அடுத்துக் கூறியிருத்தல் காண்க.
இவ்வாறு அறச்செய்கையும் வெகுளியின்மையு முடையார் தம் அறிவால் ஆயக்கடவன இவை யென்பார் ஞானம் நோக்குக என்றார் பிறவெல்லம் அறிவுமயக்கமும் வினைத்தொடர்பும் பயக்குமென்பது கருத்து.
வீடுபெற விரும்பினோர் செய்யத்தகுவதிது வென்பார் வித்தை விரும்பு என்ற ஔவையார் பிறாண்டுக்காப்பது விரதம் என்றதனையுட்கொண்டே இவரும் விரதம் காக்கவே யென்றார் போலும்.
தமிழ் மொழி சமஸ்கிருதத்திலிருந்து தனித்த சுயேச்சையான மொழி பாரம்பரியம் கொண்டது என்று நிறுவிய திராவிட மொழிகளின் ஒப்பீட்டு இலக்கணம் என்ற கால்டுவெல்லின் நூல் இந்திய வரலாற்றின் முக்கியமான திருப்புமுனைகளில் ஒன்று கிறித்தவ மதப் பிரச்சாரத்துக்காக தமிழகத்திற்கு வந்த கால்டுவெல் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினராக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த உழைக்கும் மக்களோடு வாழ்ந்து அவர்கள் கல்வி கற்கவும் அவர்கள் மீதான சாதி இழிவுகளை அகற்றவும் பாடுபட்டிருக்கிறார்.
ராபர்ட் கால்டுவெல்பார்ப்பன பாசிசம் ஆட்சியைப் பிடித்திருக்கும் இந்தச் சூழலில் தமிழ் மொழியின் இருப்பைக் காலி செய்திடும் அதிகாரத் திமிர் எல்லாத் தளங்களிலும் கோலோச்சுகின்றது.
உயர் கல்வியில் மட்டுமல்ல அரசுப் பள்ளிகளிலும் இனி தமிழ் இல்லை என்றாக்கிட ஜெயலலிதா ஆங்கிலக் கல்வியைத் திணிக்கின்றார்.
சென்னைக்கு வந்ததும் துருவ் எனும் தமிழ் கற்ற அறிஞரோடும் அந்நாளில் தமிழுக்குத் தொண்டாற்றிய வின்சுலோ போப் பவர் ஆண்டர்சன் முதலானவர்களோடும் நட்புப் பூண்டார்.
சென்னை மாநகரில் மூன்று ஆண்டுகள் தங்கிய கால்டுவெல் தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கைமுறை பழக்கவழக்கம் மொழி முதலானவற்றை அறிந்துகொள்ள வேண்டுமென்பதற்காக ஏறத்தாழ நானூறு கல் தொலைவில் உள்ள திருநெல்வேலிக்கு நடந்தே சென்றார்.
அப்பயணத்தின்போது மிலேச்சரான கால்டுவெல்லுக்குப் பல சத்திரங்களில் இடம் மறுக்கப்பட்டதால் மாட்டுத்தொழுவங்களில்தான் அவர் தங்க நேர்ந்தது.
இறுதியில் திருநெல்வேலி இன்று தூத்துக்குடி மாவட்டம் மாவட்டத்தில் தேரிப்பகுதியில் உள்ள இடையன்குடியைத் தேர்ந்தெடுத்து செயல்படத் தொடங்கினார்.
அவரின் நோக்கம் சமயப் பரப்புரையாக இருந்தபோதும் தமிழின் பேரில் ஏற்பட்ட ஈர்ப்பு மொழியாராய்ச்சியை நோக்கி அவரைத் தள்ளியது.
இலக்கிய வேலைகளுக்கிடையே அந்நாளில் ஒடுக்கப்பட்ட சாதியாக அறியப்பட்ட சாணார்கள் நாடார்கள் கல்வி கற்றிடவும் அவர்களின் மீதான சாதி இழிவுகளை அகற்றவும் பாடுபட்டார்.
அவர் கற்றறிந்த பிற மொழிகளுடன் தமிழ் மொழியை ஒப்பிட்டு ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டு சில முடிவுகளுக்கு வந்து சேர்ந்தார்.
அதுவரை இந்திய மொழிகள் எல்லாம் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து பிறந்தவை என்றும் அம்மொழியின் இலக்கணமே இதர மொழிகளுக்கு இலக்கணங்களாக ஏற்கப்பட்டன என்றும் தமிழிலுள்ள இலக்கியங்கள் கூட சமஸ்கிருத இலக்கியத்தை வழியொட்டி வந்தவைதான் என்ற கருத்தும்தான் மேலாண்மையில் இருந்து வந்தது.
இதன் சார்பாக இந்தியாவில் செயல்பட்ட பலரும் சமஸ்கிருத மூல மொழியிலிருந்தே இந்தியாவில் பேசப்படும் அனைத்து மொழிகளும் கிளைத்திருக்க வேண்டும் என்னும் கருதுகோளை முன்னிறுத்தியே ஆய்வு செய்தனர்.
ஆனால் சென்னையை மையமாகக் கொண்டு செயல்பட்ட எல்லீசு உள்ளிட்டோர் தமிழ் தெலுங்கு உள்ளிட்ட தென்னிந்திய மொழிகள் இந்தோஆரிய மொழிகள் அல்ல என்பதை கால்டுவெல்லுக்கு முன்பே கண்டறிந்து இம்மொழிகளுக்கான திராவிடச் சான்றுகளை அகழ்ந்தெடுத்திருந்தனர்.
அந்த ஆய்வின் தொடர்ச்சியாக மிக வலுவான ஆதாரங்களுடன் கால்டுவெல்லின் ஒப்பிலக்கணம் பின்வரும் உண்மைகளை தெள்ளந் தெளிவாக நிரூபித்தது.
தமிழ் உள்ளிட்ட தென்னிந்திய மொழிகள் எல்லாம் சமஸ்கிருதத்துக்கு நேர் எதிர் தன்மை கொண்ட திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை.
வெறுமனே மொழி ஆராய்ச்சி எனும் எல்லைக்குள் நிறுத்தி விடாமல் தமிழ் மொழி பேசும் இனத்தவர்களின் ஆன்மிகம் பண்பாடு சாதி மேலாதிக்கம் என அனைத்தும் தழுவிய ஆய்வாக கால்டுவெல் மேற்கொண்டார்.
அன்று பார்ப்பன மேலாண்மையினை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்ட சற்சூத்திர தமிழர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களான பறையர்களைத் தமிழர்களாகக் கூட ஏற்க மறுக்கும் சாதிவெறியில்தான் இருந்தனர்.
அதன் ஊழல்களையும் வெற்று முழக்கங்களையும் பித்தலாட்டங்களையும் மட்டும் முன்வைத்து பார்ப்பன ஊடகங்களும் அறிவுத் துறையினரும் திராவிடம் என்பதே மோசடி இவர்கள் கூறும் வரலாறே கிறித்துவ பாதிரியின் சதியால் உருவாக்கப்பட்டது என்பதைத் தொடர்ச்சியாகப் பரப்புரை செய்கின்றனர்.