sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
மற்ற முற்போக்கு எழுத்தாளர்களுக்கு இருப்பதுபோல் அரசியல் கட்சி முதலாவது இலக்கியம் இரண்டாவது என்ற நிலை அவருக்கு அதற்குப் பின் இருக்கவில்லை.
அரசியல் சார்பற்ற ஒரு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் மூலமே தன்னை உணரக்கூடிய வலுவை அதற்குப் பின் அவர் பூரணமாக உணர்ந்து கொண்டார் என்பதுதான் என் அபிப்பிராயம்.
கிழக்கிழங்கையில் அதுவரை அவருக்கிருந்த கட்சி அக்கறையும் அதற்குப் பின் தேவையற்று மறையத் தொடங்கிவிட்டது என்பதையும் இங்கு கவனிப்பது நல்லது.
தாழ்த்தப்பட்ட நிலையில் உள்ளவர்களும் அதிகாரத்தைத் தாங்கள் பெற்றக் கொண்ட பின் அப்படி ஒரு விட்டுக்கொடுக்காத பண்டிதப் போக்கைத்தான் கடைப்பிடிக்க விரும்புகின்றனர்.
ஆனால் அரசியல் கட்சியை முதலில் நம்பும் முற்போக்குவாதிகள் அரசியல் கொள்கைகளில் அந்தப் பண்டிதத்தைக் கடைப்பிடிக்க இலக்கியத்தை முதலில் நம்பத் தொடங்கிவிட்ட பொன்னுத்துரை இந்த கட்டத்துக்குப் பின் இலக்கியத்தில் அதே வகைப் பண்டிதத்தை விரும்பத் தொடங்கியதில் ஆச்சாயப்பட ஒன்றுமில்லை.
எனவே அதற்குப் பின் பழைய பண்டிதர்களே அவரை விரும்பும் வகையில் அவரும் அவர்களையே நாடும் வகையில் பொன்னுத்துரை ஒரு புதுப் பண்டிதராகவே மாறிவிட்டார்.
காரணம் பொன்னுத்துரை இந்தக் கட்டத்தை அடுத்து எதிர் முற்போக்கு வேகத்தையும் புதிய பார்வை விவையும் தன் சொந்த மாற்றத்தின் காரணமாய் பழைய பண்டிதர்களுக்குச் சார்பான ஒரு பண்டைய போக்காக மாற்றிவிட்டார்.
கைலாசபதியும் சிவத்தம்பியும் சேர்ந்த மும்மூர்த்திக்கூட்டில் தலைமை தாங்க வேண்டிய தலைமை தாங்க விரும்பிய பொன்னுத்துரை கடைசியில் கலாநிதி சதாசிவமும் எவ்.எக்ஸ்.சி.நடராசாவும் சேர்ந்த ஒரு புதிய மும்மூர்த்திக் கூட்டுக்குத் தலைமை தாங்கத் தொடங்கியது முழுத் தலைகீழான மாற்றம் மட்டுமல்ல துருவக் கதைகளுங்கூட.
அதிகாரத்தைத் தனக்குள்ளேயே தனக்குள் மட்டுமே திணிக்க முயலும் எந்தக் கூட்டுக்குள்ளும் அகப்படும் இலக்கியத்தின் கதி அதோ கதிதான்.
முற்போக்குக் கூட்டை விட அது பார்வையில் ஓரளவுக்கு விவானதாக இருப்பினும் முற்போக்குக் கூட்டைப் போலவே அது அதிகாரத்தைத் தனக்குள்ளேயே திணித்துக்கொள்ள விரும்புவதால் அடுத்த பக்கம் பார்க்க மறுப்பதால் முற்போக்குவைப் போலவே அதுவும் தன் எல்லையையும் பார்வையையும் குறுக்கிவிடுகிறது.
எனவே கா.சிவத்தம்பி அண்மையில் குறிப்பிட்டதுபோல் அந்தக் கொள்கைப் பலவீனத்தைப் போக்குவதற்காக பயனற்ற நடைச்சித்திரங்களில் தன்னை நிறுத்திக்கொண்டு முற்போக்கு விமர்சனம் கடைசியில் தொழிற்சங்க விவகாரமாக மாறியதுபோல் செயலளவில் சில பண்டிதர்களின் உதவியோடு பொன்னுத்துரை செய்யும் சர்வாதிகாரமாக நற்போக்கு இப்போ மாறிவிட்டிருக்கிறது.
பொன்னுத்துரைக்குய எழுத்தாளப் போக்கையும் அவர் நடத்தும் இயக்கத்தையும் மட்டுமே சமூகவியல் தியாகவும் மனோவியல் தியாகவும் விளக்க முயன்றுள்ளேன்.
அதாவது முக்கியமாகத் தத்துவங்கள் போடுவதிலும் கொள்கை வகுப்பதிலும் என்னைப் பொருத்தவரையில் முற்போக்குவாதிகள் என்று சொல்லப்படுபவர்கள் புரட்சிவாதிகளல்ல.
எனவே பழைய பண்டிதர்களையும் புதிய முற்போக்குவாதிகளையும் எதிர்க்கும் ஒரு புரட்சிவாதிபோலத்தான் பொன்னுத்துரை ஆரம்பத்தில் தொந்தார்.
சட்ட திட்டங்கள் கொள்கைகள் சுலோகங்கள் என்று திட்டவட்டமாகப் போட்டுக் கொண்டு முழு உண்மையும் அவற்றுக்குள்தான் இருக்கிறது என்று சாதிக்க முயலும்போது அங்கே வைதீகம் பண்டிதம் எல்லாம் பிறந்துவிடுகின்றன.
சமூக அமைப்பு ஸ்தாபனங்கள் பழக்க வழக்கங்கள் சமயக் கொள்கைகள் எல்லாம் யந்திரமயமாகி வாழ்க்கையின் அர்த்தமும் சுதந்திரமும் கெட்டுப்போகிறபோது வாழ்க்கையில் ஒரு அர்த்தத்தையும் விடுதலையையும் உண்மையையும் காண்பதற்கு எடுக்கும் முயற்சிதான் என்னைப் பொருத்தவரையில் புரட்சியாகிறது.
யந்திரமாகிவிட்ட வாழ்க்கையின் மற்ற துறைகளை விட பால் விவகாரங்கள் கொடுக்கும் வித்தியாசத்தையும் விடுதலையையும் உணர்த்துமளவுக்கு அவை புரட்சிகரமானவை அல்ல.
ஆனால் மற்ற விசயங்களில் எல்லாம் ஒரு பண்டிதராகவும் ஒரு வைதிகமாகவும் ஒரு ஆகவும் மாறிவிட்ட பொன்னுத்துரை இன்னும் ஓரளவுக்கு ஒரு புரட்சிவாதியாகவும் முரளியாகவும் தொகிறார் என்றால் இந்தப் பாதிப்புரட்சி காட்டும் அவருடைய பால் விவகாரக் கதைகளினால்தான் என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது.
யதார்த்தமாகப் பால் விவகாரங்களைப்பற்றி எழுதுவது பாதிப் புரட்சியாய் இருப்பினும் நம் இப்போதைய சமூக நிலையில் அதன் விளைவுகள் பொய விடுதலையையும் சுதந்திரத்தையும் ஏற்படுத்தக் கூடியவை என்பதை ஞாபகத்தில் இருத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
என்னென்ன வகையான பிழைகள் அதில் இருப்பினும் தீ நம் எழுத்தாளர்களின் முயற்சிகளை நசுக்கி அமுக்கிக்கொண்டு நம் இலக்கிய உலகில் நிற்கும் அந்தப் பிற்போக்கு மாயாதைப் பார்வையை உடைத்திருக்கிறது.
அதனால் ஏற்பட்டுள்ள விடுதலையும் சுதந்திரமும் புதிய மரபும் ஒரு புதிய சகாப்த்துக்கு அவற்றைச் சாயாகப் பயன்படுத்த நம் எழுத்தாளர்கள் முயன்றால் வழி வகுத்திருக்கின்றன.
அதனால் விசயத்தை நழுவ விட்டுவிட்டு வெறும் வார்த்தைகளில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பாதாப நிலையில் பொன்னுத்துரையை அடிக்கடி பார்க்க நோடுகிறது.
தர்மு சிவராமுவுக்குப் பதிலாக எழுத்துவில் அந்தளவுக்கு அழகாக எழுதப்பட்ட கட்டுரையில் கூட விசயம் விடுபட்டுப்போய் வார்த்தைகள்தான் மிஞ்சி நிற்கின்றன.
எப்படி தர்மு சிவராமுவின் தீ பற்றிய கட்டுரையில் அவசரத்தாலும் ஆத்திரத்தாலும் யதார்த்தத்தைப்பற்றிய அறிவின்மையாலும் விசயங்கள் விடுபட்டுப்போய் விடுகின்றனவோ அப்படியே பொன்னுத்துரையின் கட்டுரையில் குதர்க்கத்தால் விசயங்கள் விடுபட்டுப்போய் விடுகின்றன.
ஆனால் அந்தக் கட்டுரையில் எழுப்பப்பட்ட கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்காமல் பொன்னுத்துரை வேறு விசயங்களைப்பற்றித்தான் பெரும்பாலும் பேசுகிறார்.
ஆனால் அதன் வார்த்தை வித்தை ஏற்படுத்திய மருட்சியில் மற்ற துறைகளுக்கு ஏற்ப விஞ்ஞானிகள் போடுவதில்லை மாறாக மற்ற துறையிலுள்ளவர்கள் விஞ்ஞான உண்மைகளைத் தாங்களே பயன்படுத்திக்கொள்வர் என்ற உண்மைகள் எல்லாம் மறைந்துவிடுகின்றன.
நற்போக்கு இலக்கியம் பற்றிய கட்டுரையில் கலாநிதி சரத்சந்திரா மேற்குநாட்டு இலக்கியங்களை நாம் படிக்க வேண்டும் என்று கூறியதற்கு எதிராக அப்படியென்றால் மேற்கு நாட்டவர்கள் தாங்கள் எழுதுவதற்காக கிழக்கிலுள்ளவற்றைப் படிக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார்களா என்ற அர்த்தத்தில் பொன்னுத்துரை கேட்டிருப்பது அவருடைய குதர்க்கத்துக்கு அடுத்த உதாரணம்.
நாவல் சிறுகதை நாடகம் சினிமா போன்ற புதிய கலை முயற்சிகள் கிழக்கிலிருப்பதை விட மேற்கில் அதிகம் வளர்ந்திருப்பதால் அவர்களுடைய சிருஷ்டிகளைப்பற்றிய பாச்சயம் நமக்கு உதவும் என்பதைத்தான் கலாநிதி சரத்சந்திரா கருதுகிறார்.
இந்த முறையைப் பயன்படுத்தும் கலாநிதி வித்தியானந்தனைப் பின்னர் நற்போக்கு இலக்கியம் கட்டுரையில் பொன்னுத்துரை குறை கூறுவதும் அதேவகையான குதர்க்கந்தான்.
அது தாங்களே சாயானவர்கள் என்று எப்படியாவது நிரூபித்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக செய்யப்படும் உண்மையைக் கூறுவது போன்ற ஒரு பாவனை மட்டுந்தான்.
எனவே அது பொன்னுத்துரையின் ஆயுதமாகவும் முற்போக்குக் கூட்டினர் விளங்கிகொள்ளக்கூடிய ஒரு முக்கிய சாதனமாகவும் இங்கு மாறிவிட்டிருப்பதற்குய காரணத்தை விளங்கிக்கொள்வது கஷ்டமானதல்ல.
பெரும்பாலான முற்போக்கு எழுத்தாளர்களுக்கு முற்போக்கு இலக்கியம் என்பதே தொயாத விசயமாக இருக்கிறது என்பது இப்போது எனக்குத் தொயவந்திருக்கிறது.
என்பவை எல்லாவற்றையும் வேண்டாத மேற்கத்தைய விசயங்கள் என்று அவர் முற்றாக ஒதுக்கிவிடுவதைக் கொண்டே பொன்னத்துரையின் பார்வை ஆழம் எப்படிப்பட்டது என்பதை புந்துகொள்ளலாம்.
விவோடு ஞானயோகம் கர்மயோகம் பக்தியோகம் போன்ற நம் நாட்டு விசயங்களையும் இன்னும் அதிகமாக விளக்குவதற்கும் உதவுகின்றன என்பன போன்றவற்றைப் பொன்னுத்துரை தவறவிட்டிருக்கிறார்.
சீனாவில் நூறு மலர்கள் நடைமுறைக்கு வராத வெறும் சுலோகமாகத்தான் மாறிவிட்டிருக்கிறது என்பதைப் பொன்னுத்துரை உணரத்தவறிவிடுகிறார்.
அதோடு நூறு மலர்கள் என்பது உள்ளடக்க வித்தியாசங்களையும் கருத்து வித்தியாசங்களையும் மட்டும் குறிப்பதாய் இருந்தால் அதன்மூலம் இலக்கிய வளர்ச்சி பிறக்காது என்பதையும் அவர் தவறவிட்டிருக்கிறார்.
அதனால்தான் அவருடைய கதைகளில் பல எல்லாமல்ல அது முக்கியம் கீறல் விழுந்த கிராமபோன் நடை போன்றாகிவிட்ட ஒரு செயற்கையான எழுத்து நடையையே தங்கள் முழு பலமாகவும் ஆயுதமாகவும் ஆக்கிக்கொள்கின்றன.
ஆனால் நடையைப் பற்றிய இந்தக் கடைசிப் பண்பு பொன்னுத்துரைக்கு மட்டும் உய ஒன்றாக இருக்காமல் இன்று நம் ஈழத்து இலக்கிய உலகுக்கே உய ஒரு பொதுப் பண்பாக மாறியிருப்பதால் அதை இன்னும் விவாக விளக்குவது நல்லது.
ஆனால் வர வர அவருடைய நடை என்று முத்திரை பதிப்பிக்கும் நோக்கத்தில் அதில்தான் தன் முழுத் திறமையும் இருக்கிறதென்ற நம்பிக்கையில் பொன்னுத்துரை ஒரு செயற்கையான எழுத்து நடையைத்தான் வளர்த்து வருகிறார் என்று தொகிறது.
பொன்னுத்துரையின் உண்மையான முத்திரையைக் காட்டும் நடை அவருடைய சிறுகதைகளான ஒளி நிழல் பங்கம் மேய்ச்சல் போன்றவற்றில் கையாளப்பட்டுள்ளதுதான்.
அவருடைய பழைய கட்டுரைகளில் வரும் அவருக்கே உய நடைவன்மையைப் போல் கட்டுரைகளில் குதர்க்கம் வேறு நடை வேறு சிருஷ்டி இலக்கியத்துக்குய அவருக்கே சொந்தமான இயற்கையான கலையும் கட்டுக்கோப்பும் நிறைந்த நடை இந்தக் கதைகளில் இருக்கிறது.
பொன்னுத்துரையின் பலமும் பலவீனமும் அவருடைய நடையில்தான் இருக்கின்றன என்று சிவகுமாரன் எழுதியபோது இந்த நடையைத்தான் கருதுகிறார் என்று நினைக்கிறேன்.
பொன்னுத்துரையின் பலம் அவருடைய நடையில் இருக்கிறதென்றால் அது பங்கம் போன்ற சிறுகதைகளில் கையாளப்பட்டுள்ள நடையிலாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.
பங்கம் கதைக்குய மிக இயற்கையான கலை சேர்ந்த நடையை மற்ற பொருள்களை விளக்கும் கதைகளுக்கு அவற்றுக்கேற்ற வகையில் மாற்றலாம் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை.
ஆனால் பொருளுக்கேற்ற வகையில் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது என்று சொல்லப்படும் இடங்களில் எல்லாம் பெரும்பாலும் இதே வகையான செயற்கையான நடைதான் வருகிறது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.
பால் விவகாரங்களை விளக்கும் தீ பெளத்த தத்துவங்களைக் கூற முயலும் வீடு மற்ற கருத்துகளைக் காட்ட முயலும் உருவகக் கதைகள் எல்லாவற்றிலுமே அதே நடைதான்.
எனவே இத்தகைய நடை வரும் கதைகளில் கதைக்கேற்ற வகையில் பொன்னுத்துரை தன் நடையை மாற்றுகிறார் என்பதை விட இந்த வகையான நடையைத்தான் தன் சிறந்த நடையாகக் கருதுகிறார் என்பதுதான் நிச்சயமாகிறது.
சிவகுமாரன் குறிப்பிட்டதுபோல் குறியீடுகளையும் மனோவியல் தியில் வரும் அடிமன வெளியீடுகளையும் காட்டுவதற்காகக் கையாளப்படாமல் வெறும் வார்த்தை ஜோடனையாகவே கையாளப்படுகிறது.
சிந்தனையில் ஆழத்தால் பார்வையின் புதிய கோணத்தால் தன்பாட்டிலேயே நடை கலையை எடுக்காமல் சிந்தனையின் ஆழமின்மையும் பார்வையின்மையும் புதுமையின்மையும் தங்களை மறைக்கு முகமாக இந்த வார்த்தை ஜோடனை நடையைக் கையாள்கின்றன.
முதல் முதலாகப் பால் விவகாரங்களை அந்தளவுக்குப் பயன்படுத்தி ஒரு நாவல் எழுதிப் புரட்சி செய்யும் முயற்சி தணிக்கையின் பிடியிலிருந்து தப்புவதற்காக அப்படி ஒரு கலை மருட்சியைக் கையாண்டதில் காரணம் இருக்கிறது.
ஆனால் இப்போ பொன்னுத்துரையின் பங்கம் என்ற கதையைப் படிக்கும்போது தீயின் நடை தணிக்கையிலிருந்து தப்புவதற்குக் கூடத் தேவையற்றதாகவே தொகிறது.
ஆனால் பொன்னுத்துரை அந்த நடையையே தன் முழு முத்திரை பொதிந்த நடையாகக் கருதி வேறு கதைகளை எழுதும்போதுதான் விவகாரம் முகத்தில் அறைவதுபோல் முன்னுக்குத் தொயவருகிறது.
தீயில் வரும் உள்ளடக்கப் புரட்சி நடையின் குறையை மேவி நின்று மறைத்துவிடுகிறதென்றால் வீடுவில் வரும் உள்ளடக்க வரட்சி எழுத்து நடையின் குறையையும் விளம்பரப்படுத்துவதோடு அத்தகைய செயற்கையான வார்த்தை ஜோடனையில் பொன்னுத்துரை தன் கதைகளை நிறுவ முயல்வதற்குய காரணத்தையும் காட்டிவிடுகிறது.
வீடுபற்றி விமர்சனம் செய்த கனக செந்திநாதன் கூறும் ஓர் கருத்து பொன்னுத்துரையின் இந்த வார்த்தை ஜோடனைக்குய காரணத்தை விளக்க உதவும்.
பழைய கதைகளைப் பழைய மாதியே கொடுக்க வேண்டும் அப்படிக் கொடுப்பதுதான் பொன்னுத்துரையின் நோக்கமாகும் என்று கூறும் கனக செந்திநாதன் பழைய கதைகளைப் புதிய பார்வையில் அல்லது புதிய வியாக்கியானத்தில் எழுத வேண்டும் என்று கூறும் விமர்சகர்களைச் சாடவும் செய்கிறார்.
பார்வை ஆழமோ மனோவியல் உண்மைகளைப்பற்றிய பாச்சயமோ போதாதபடியால் புது வியாக்கியானத்தில் புதுக்கோணங்களில் பொன்னுத்துரையால் எழுத முடிவதில்லை.
போன்றவற்றிலுள்ள கலைத்தேக்கமும் உருவ அமைப்பும் புரட்சிகளும் உள்ளடக்கச் செறிவும் போன்றவற்றில் இல்லை என்பது சாதாரண மக்களுக்குத் தொவதில்லை.
அவருக்கு டெக்னிக் கலால் மோகம் சிங்கமுகக் காதலால் கொங்கை சார்த்தி நின்றாள் என்ற தொடரைப் பொன்னுத்துரையின் எழுத்து நடைக்கு உதாரணம் என்று ரசிக்கிறார் கனக செந்தி.
எவ்வளவு பக்குவப்படாத ரசனை வளாளம் பருவத்தில் நான் எழுதி எனக்குள்ளேயே மகிழ்ந்த காதல் கவிதைகளைத்தான் அந்த அடி எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.
அதனால்தான் சாதாரண அன்றாட வாழ்க்கை விசயங்களைப்பற்றி அவர் எழுதும் கதைகள் ஒளி நிழல் பங்கம் மேய்ச்சல் பொன்னுத்துரைக்கே உய முத்திரை பெற்று கலைச் செறிவு மிகுந்த நடையோடு மிளிர பார்வை ஆழத்தையும் புதிய வியாக்கியானங்களையும் கோரும் மனோவியல் தத்துவக் கதைகள் வார்த்தை ஜோடனையை மட்டுமே நம்பி வெறும் செயற்கையானவையாய் வீழ்ந்துவிடுகின்றன.
இலக்கிய விமர்சனம் என்பது இங்கே நல்லதோர் வளர்ச்சியடைந்த நிலையிலிருந்தால் இந்த எழுத்து நடையைப்பற்றி மட்டுமே பல நூல்கள் எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.
இவற்றை எழுதியவர்கள் பொன்னுத்துரை தீ மரபுபற்றிய ஒரு நோக்கு நீர்வைப் பொன்னையன் நிறைவு யோ.பெனடிக்ற் பாலன் குட்டி மருதூர் கொத்தன் ஒளி எம்.ஏ.ரகுமான் பலம் கா.மகேந்திரன் வடிகால் செ.
இந்த வகையான எழுத்து நடையின் சூட்சுமத்தை விளக்கக் கடைசியாகக் காட்டப்பட்டுள்ள பந்தியில் வரும் ஒரு வார்த்தை மட்டும் போதுமானது ஊற்றை.
தமிழ் வளர்க்கும் புதிய குறுமுனி ஊத்தை என்பதற்குப் பதிலாக ஊற்றை என்று ஒரு தரமல்ல மூன்று தரம் அதே பந்தியில் பாவிக்கிறார்.
விசயத்தை விட்டு வெறும் வார்த்தைகளை அடுக்கி அதுவும் பிராண்டி கிராண்டி என்று ஓர் அசாதாரண ஓசையை எழுப்பும் வார்த்தைகளை அடுக்கி கலையைச் சேர்ப்பதாக ஒரு மருட்சியை ஏற்படுத்தும் மூன்றாந்தர கற்பனாவாதந்தான் இது.
என் இதழ்களில் லாகிப் புகைகளின் கருமை படியாது கன்னிமைப் பசுமையுடன் விளங்கும் இதழ்களில் வாய்ப்புற்றில் வாசம் செய்யும் நாகத்தின் தலையைக் கிடத்தி..... ஏதோ பாபாஷைப் பாமாற்றம் நடைபெறுகிறது.
அவருடைய இதழ்கள் இழுக்கப்பட்ட நேர் வரைக்கோட்டினைப்போல் நெளியாமல் புரளாமல் அலையாமல் சிலையில் பதித்த பளபள இதழ்களைப் போல ஓவியத்தில் சிறைப்பட்ட நெருப்புத் துண்டுகளைப் போல.... உதட்டுச் சாயம் அப்பிய வெள்ளைக்காச்சியின் இதழ்களைப் போ.... அநித்திய உலகில் நித்திய அழகினை வடிவெடுத்துவிடும் வேட்கையில் மனதைப் புதைத்து ஸ்வப்பனலோகத்தில் மிதக்கும் உணர்ச்சியில் அவஸ்த்தைப்பட்டு வண்ணக் குழம்புகளில் தோய்ந்து காய்ந்து ஒட்டிய மயிர்களைக் கொண்ட தூகையுடன் சிலையாக நின்ற அவனை அழைப்பது யார்....?
மாயை மறைந்து அக்கினியில் உருகிய மெழுகாகத் தசைப் பிரதேசங்கள் பசை உலர்ந்துவெறும் எலும்புக் கூடு.... இவ்வளவு காலமும் அழகு என்று தன் கற்பனைப் பசளைகளையெல்லாம் வரட்டி வளர்த்த அறுவடை எலும்புக்கூடு.
தளிர் கொடிவாக்கில் ஒசிந்து ஒசிந்து நடக்கும் அந்தச் செக்கச் சிவந்த மேனியில் இறுகக் கட்டப்பட்ட குறுக்கை குறுக்கைக்கு மேலாகத் தொந்த சதைப் பிராந்தியம் மொழுமொழுவென்று.... மேலெழுந்து குமுறும் ஆத்திரப் பிளம்புகள் நரும்பலில் சுவாலையிட கால்கள் தரையை உராய்ந்து அழுத்துகின்றன.
அந்தராத்மாவுள் ஒரு பாவ காயத்தை நேரே நின்று பார்க்கும் குற்ற உணர்வு விஸ்வரூபமெடுக்கிறது.... மனம் மேடை அங்கு கேள்விகள் நித்திரை முறிந்து எழுந்து ஆணி அறைந்த பாதரட்சைகளில் ஏறி நின்று கூத்திடுகின்றன.
அடுத்தவர் வாயில் யோசனையற்று திடீர் திடீர் எனப் புறப்பட்ட வார்த்தைக் குவைகளுக்கு தனக்குள் தானே மத்தாப்பு வர்ண அர்த்தங்களை ஜனித்து அவற்றின் கூட்டில் உயிர் கொடுத்திருக்கிறார்.
அவை அப்ப அப்ப வெறிகொள்ளும் கூத்தாடிகள்.... அசிங்கமாய் முகம் மாற வாயை அருவருப்பில் இழித்து தலையைச் சாத்து வெட்டி வார்த்தைகளைப் பற்களில் நறுக்கினார்... நித்திய நிம்மதிக்கு ஆசைப்பட்டு அலை காற்றுச் சருகாய் அலைகிறேன்.
வேதனை என்ற ஏமாற்றம் இழந்த இன்பத்திற்க நான் சூட்டும் பெயர் என்ற சுடு மணலில் உள்ளத்தின் விளிம்பின் ஜடத்தின் சூட்சுமத் தன்மைகளிலெல்லாம் போலியாக நிசமென்ற மயக்க நிழற் காட்சியை அலைபாய்ச்சும் கானல் நீரை இன்னும் நம்பிக்கொண்டே நடக்கிறேன்.
ஏதோ நினைவுகளில் இரைதேடும் தோழியின் பாவத்துடன் நாட்களை உருட்டிக்கொண்டு வாழ்க்கை வழியில் ஒண்டிப் பிரயாணத்தில் ஈடுபட்டிருக்கின்றேன்.... ஊசிமல்லிகைப் பூவின் வாசியில் நெருப்புக்குச்சியின் நுனியில் தீயின் நாக்கு பரதம் பயில்கிறது.
ஆடல் அணங்கை ஆலிங்கனிக்கத் துடிக்கும் நாயகனே போல வெடியின் முகையிற் தி.... தந்தையையும் தனையனையும் இரு அந்தங்களில் சுமந்துகொண்டு பன்னிரண்டு ஆண்டுகளை அனாயாசமாக உதறிவிட்ட முதுமை இலச்சினைகள் காமின் சிட்சையில் மறைவு கொண்டிருக்கும் பெருமிதத்தில் மார்க்கண்டேய வரம் பெற்ற மங்கையின் தருக்குடன் தோணி வழுக்கிச் செல்கிறது... மண்ணின் செழிப்புச் சினைப்பில் அனுபவ வேர் இறக்கி ஆனாலும் அவாந்தர வெளியிலே எண்ண இலைகளைப் பரப்பி கற்பனைச் சுகத்திலே திளைத்து தளிர் தவிப்பில் விண்ணோக்கிப் புதிய கற்பனைகள் காலச் சுழற்சியிலே பழுத்து பூட்டறுந்து புழுதியிலே உலர.... மீண்டும் புதிய துளிர்களும் புதிய கற்பனைகளும் கற்பனை இலைகளும் இலைக் கற்பனைகளும்.... ஒன்றின் ஒன்றிற்கு மற்றதின் இணைப்புக் கூடக் கற்பனைதான்.... மெழுகுவர்த்தி சமைத்துள்ள வேள்விக் குண்டலத்திலே ஜனித்து இருட்பாளத்தைப் பிளந்து சென்னியிலே ஈஸ்பர நாமத்தைத் தாங்கி தியானப் பொலிவுடன் சுடர் பிரகாசித்துக்கொண்டிருந்தது.... பட்சியும் வெடித்து அதன் மையமான இதயமும் வெடித்தது.
அந்தத் தலைகளுக்குத் தலைவனாக ஓர் எலும்புக் கூடு சாயலில் ஓவியத்தைப் பிளந்து அழகின் அழகியாய் திகழ்ந்த தங்கநிறத் தனக்கட்டுக்காயின் எலும்புக் கூடா?
பசிக்களையின் மிகுதியால் நையித்து அவள் முகத்திலிருந்து சளியும் வியர்வைத் துளிகள் அந்த ஊற்றைச் சல்லடைகளைத் துரட்டிக் கீழே தள்ளி நெஞ்சுச் சட்டைக்குள்ளே சரணாகதியடையச் செய்கின்றன.... இவற்றை விட நல்ல உதாரணங்களை இதில் அக்கறைப் பட்டவர்கள் தேடி எடுக்கலாம்.
பிராண்டி விராண்டி என்ற சொற்களைப் போல் சீழ் பீழை என்ற சொற்களும் அவை சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளும் வர்ணனைகளும் இவர்களுடைய கதைகளில் அதிகமாக வருகின்றன.
வீட்டு வாசகங்களிலே இலையான் மொய்க்கும் மலத் துணுக்குகளும் ஜல வடிசல்களின் வடுக்களும் அழுகிய பதார்த்த அழுகல்களும் நித்திய வாசமாகிவிட்டன.
சிக்குப் பிடித்த தலைமயிரோடு பீழை சாறும் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு அவர் முன்பாக ஒரு பிள்ளைத்தாச்சி குள்ளவாத்துப்போல் அசைந்து நடந்து வருகின்றாள்.
பீழை சேர் கண்களுள் பீறிட்டெழும் அதிசயம்...... எலும்புக்கூட்டின் ஓங்காரச் சிப்பு.....எலும்புக் கூடு தசைப்பிடிப்பற்ற வெறும் எலும்புக்கூடு வாயைத் திறக்கிறது.
அது மயிர் முளைத்த புழு..... வார்த்தைகளில் வழிந்து கழிநீர் உட்புகுந்து சீழாகி மஞ்சளாய்க் கட்டிபட்டு நெஞ்சுகள் சிக்கிக் கொதிக்கின்றது........ ........காலம் காலமாய் வார்த்தைகளும் செய்கைகளும் நினைப்புகளும் மன உள் முதுகில் மொழி மொழியாய் கணுக் கணுவாய் நோண்டி தோல் காய்ந்து உள் மனைந்து முரடுப்படும் காயங்களை நினைவின் விரல்களால் மீண்டும் நசிப்பதன் விளைவாய் முகம் வினாடிக்கு வினாடி வரம்பு கட்டி அல்லலுறுவது கண்ணீர்.
ஆனால் அப்படிப் பட்டால் அந்த யதார்த்தம் பட்டினத்தடிகளுக்கும் பெளத்த எழுத்தாளர்களுக்கும் சில புதிய எழுத்தாளர்களுக்குய யதார்த்தம்.
ஊத்தை என்பது ஊற்றையாக ஏன் எப்படி மாறுகிறதோ அப்படியே அதே காரணத்துக்காக மற்றவையும் தங்கள் ஓசையையும் உருவத்தையும் மாற்றிக்கொள்கின்றன.
அவன் யோசித்தான் என்ற சாதாரண உண்மை சென்னிக்குள் ஜனித்து கபாலத்தின் நரம்புகளை உதைத்து இதய வெளியில் குளம்போசை தன்னை மறந்து...... என்று முடிவில்லாத வார்த்தைச் சிலம்பாக மாறிவிடுகிறது.
இந்த நடையைப் பொயதோர் சாதனையாக மதிப்பிடுவதுபோல் அதற்கோர் பொயதோர் சாதனையாக மதிப்பிடுவதுபோல் அதற்கோர் உதாரணமாகக் குட்டி என்ற கதையின் அட்டையில் அச்சிடப்பட்டிருக்கும் ஓர் வசனத்தைப் பார்த்தால் போதும்.
அவன் கேள்வியின் உள் வர்ணம் நீளிய வர்ணம் நீளிய சுடால் அவள் மன ஓடு வெடித்து நகம் முளைத்த கோள உயிர் பிதுங்கி அதுவும் அச்சுடால் அவிந்த துடிப்பில் உருண்டு வாழ்க்கையின் காய் முனைகளை நக முனைகளால் கிளறி கிளறி அளவில் தனக்குள் தானே அழிந்து காற்றின் சடமாய்க் கணதிப் பட்டு பட்டம் ஆடி நெஞ்சு வெளியில் திசையின்றி அந்தரமாய்க் கனக்கின்றது.
முதல் தோற்றத்தில் நம்ப முடியாமல் யதார்த்தத்துக்குப் புறம்பாகத் தொயும் வசனங்கள் கலையையும் ஆழ்ந்த கருத்தையும் கொண்டுள்ளவையாக இருக்கலாம்.
முந்தைய பந்தியில் எப்படி ஓசைக்காக வேண்டி ஊத்தை என்பது ஊற்றையாக்கப்பட்டதோ அதேபோல் வெறும் அர்த்தமற்ற ஓசையை எழுப்புவதற்காகவே எழுதப்பட்டது.
அதோடு கனவுக் காட்சிகள் எப்படி ஆச்சாயப்படும் முறையில் கலை நிறைந்த உருவ அமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளனவோ அதேபோல் அத்தகைய அமைப்பையும் அது பெற முயல்கிறது.
நம் நாட்டு இளம் எழுத்தாளர்களின் பக்குவமின்மைக்கும் பார்வை ஆழக் குறைவுக்குமுய ஒரு முத்திரையாக அது இப்போ மாறிவிட்டிருக்கிறது.
இந்த நடை மலிந்துவிட்ட இத்தகைய நம் இலக்கியச் சூழல் இன்னும் சில வருடங்கள் நீடிக்குமானால் இதற்கு எதிராக மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளில் எழுதுவது கூட ஒரு பெரும் கலைப் புரட்சியாக மாறிவிடும்.
அது மட்டுமல்ல விசயங்களுக்கும் பொருட்களுக்குமுய மிகச் சாதாரணமான சொற்களையும் கூட நம் எழுத்தாளர்களுக்கு சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டிய நிலையும் வந்துவிடும்.
ஹிட்லான் சர்வாதிகாரம் ஏற்படுத்திய வார்த்தைத் திருகல்களிலிருந்து திமிறித் தப்புவதற்காக ஓர் கவிஞன் திரும்பவும் அச்சுவடி படிப்பதுபோல பழைய பெயர்களையும் பழைய சொற்களையும் ஒப்புவிக்க முயலும் ஒர் புரட்சிக் கவிதையை இங்கே நினைவுபடுத்திக்கொள்வது சுவையாக இருக்கும் கவிதை ஒன்று.
பொன்னுத்துரையின் இந்த எழுத்து நடைக்குய இன்றைய சர்வாதிகாரத்துக்கு எதிராக நம் எழுத்தாளர்களை எதிர்காலத்தில் மேற்கூறிய கவிஞருக்குய பாணியில் எழுதத் தூண்டுமானால் ஆச்சாயப்பட ஒன்றுமில்லை.
அந்தளவுக்கு இன்று நம் இளம் எழுத்தாளர்கள் பொன்னுத்துரையை அடிமைத்தனமாக அபிநயிக்கிறார்கள் அந்தளவுக்கு அடிமைத்தன ஒருமைப்பாடு ஆனால் அது எப்படி ஏற்பட்டது?
பொன்னுத்துரையோடு அது நிற்காமல் எப்படி அவரை ஒரு முழு விரோதியாக நினைக்கும் பொன்னுத்துரையையே சாடும் இந்த முற்போக்கு குஞ்சுகளையும் அது பற்றிக்கொண்டது?
முற்போக்கு சர்வாதிகாரத்துக்குய சிருஷ்டி வெறுமையை மறைப்பதற்குப் பொன்னுத்துரையின் இலக்கியச் சாயல்தான் கையாளப்பட்டிருக்கிறது.
ஆனால் பெனடிக்ற் பாலன் அவையன்றையும் புந்துகொள்ளாமல் பந்தி அளவை மாற்ற வேண்டும் என்பதற்காக சும்மா மாற்றுவதினாலேயே கலை ஏற்பட்டுவிடுகிறது என்ற அறியாமையின் காரணமாய் மாற்றுகிறார்.
ஆனால் தொயாத்தனமாக ஒரு ஐ எழுதிவிட்டு அதைத் தனித்தன்மை கலந்த ஒரு புதிய சிருஷ்டியாகக் கருதும்போது அது வேடிக்கையையும் தாண்டிய விசித்திரத்தின் உச்சியைத் தொட்டுவிடுகிறது.
பொன்னுத்துரை அப்படி என்ன புரட்சியைச் செய்துவிட்டார் என்று எதிர்க்கும் முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் பொன்னுத்துரை செய்த புரட்சியின் உண்மையான தரமான பகுதியை விட்டுவிட்டுப் பிழையான பகுதியைப் பின்பற்றுவதுதான் விசித்திரமாக இருக்கிறது.
நம் ஏழாண்டு இலக்கிய வளர்ச்சியை விளங்கிக்கொள்வதற்கு எப்படி முற்போக்குக் கூட்டினரைத் தொந்துகொள்ள வேண்டியிருந்ததோ அப்படி பொன்னுத்துரை என்ற ஒரு தனிப்பட்ட பேர்வழியையும் தொந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
ஆனால் பொன்னுத்துரையை விளங்கிக்கொள்ளும் போது ஏழாண்டு இலக்கிய விவகாரங்களை மட்டுமல்ல முற்போக்குக் கூட்டினரையும் விளக்கிக்கொள்ளலாம்.
பொன்னுத்துரை புதிய பரம்பரைக்குய ஏழாண்டு எல்லைக்குய ஒரு எழுத்தாளர் எழுத்தாளர் என்று குறிப்பிடக்கூடிய வகையில் புதிய இலக்கியத்துறைகளில் நம் நாட்டில் இதுவரை யாராவது தோன்றியிருந்தால் பொன்னுத்துரையின் குறைகளைக் காட்டுவது அவருடைய நிறைவுகளை அழுத்துவதற்காகவேதான்.
ஏழாண்டு இலக்கிய வளர்ச்சி என்று கூறிவிட்டு இக்கட்டுரைத் தொடால் இந்த எல்லைக்குய குறைகளைத்தான் அதிகமாகக் காட்டியிருக்கிறேன்.
பங்கம் போன்ற கதைகள் பிரதேசப் பேச்சுவழக்கைக் கையாள்வதிலும் சமகால சமூக ஒட்டங்களைக் கலையோடு பிடித்து நிரந்தரமாக்கிவிடுவதிலும் நம் ஈழத்து இலக்கிய உலகில் நிகரற்றவையாக நிற்கின்றன.
உலக இலக்கியங்களைப் பற்றி மட்டுமல்ல பொதுவாக இன்று ஒர் சராசா உலக எழுத்தாளன் அக்கறை காட்டும் அத்தனை பல்வேறு துறைகளிலும் மேலழுந்தவாயாகவாவது ஈடுபடுமளவுக்கு அவர்கள் தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.
சுருங்கச் சொல்லின் சுய உணர்வுடன் சர்வதேசத் தரத்தைத் தொடுவதற்கும் அதற்கேற்ற ஒரு பார்வையைப் பெறுவதற்குமுய முயற்சிக்கு இவர்கள் தான் உதாரணமாக நிற்கிறார்கள் என்று சொல்ல வேண்டும்.
சிருஷ்டி இலக்கியத்தில் அவ்வளவு ஈடுபடுவதாகத் தொயாவிட்டாலும் பழைய சிருஷ்டி எழுத்தாளர்களைவிட இவாடம் கூடுதலான பார்வை ஆழம் இருக்கிறது.
முற்போக்கு இலக்கிய சர்வாதிகாரத்தில் கனக செந்திநாதன் ஒத்துழைப்பவராக இருந்தார் என்றால் எஸ்.பொன்னுத்துரை ஒதுக்கப்பட்டவராக இருந்தார் என்றால் தருமு சிவராமு தானாகவே வெளியே வெளிநாட்டுக்கே ஓடியவராக நிற்கிறார்.
புரட்சியையும் அது கொண்டுவரும் சர்வாதிகாரத்தையும் கண்டு அதிருப்திப்பட்டு வெளிநாட்டுக்கு ஓடுபவர்கள் ஒரு நாளும் தங்கள் உள்நாட்டுத் தேவைகளுக்கு உதவுபவர்களாய் இருப்பதில்லை.
அவர்கள் ஆத்திரத்தாலும் வெறுப்பாலும் பீடிக்கப்பட்டு புரட்சியால் உள்நாட்டில் ஏற்பட்ட நல்ல பண்புகளைக் கூட ஒப்புக்கொள்ளாதவர்களாக மாறிவிடுகின்றனர்.
பிரெஞ்சுப் புரட்சியிலிருந்து தப்பி ஓடியவர்களும் சா ரஷ்யப் புரட்சியிலிருந்து தப்பி ஓடியவர்களும் சா அப்படி ஒரு மனநிலையைத்தான் காட்டுகின்றனர்.
இந்திய இலக்கியத் தரத்தாலும் மற்ற வெளிநாட்டுத் தரத்தாலும் இழுக்கப்படும் இவர் உள்நாட்டு நிலையை உணராதவராகத் தொகிறார் உணர அவர் முயல்வதில்லை.
அப்படி ஒரு மனோநிலை அவரைப் பொருத்தவரையில் தமிழ்நாடு ஈழம் என்ற வித்தியாசமே இல்லையாம் தீபற்றி அவர் எழுத்துவில் எழுதிய மறுப்புக் கட்டுரையில் தீ என்ற நாவலின் பெயரையோ அதை எழுதிய பொன்னுத்துரையின் பெயரையோ ஒரு தடவைகூட அவர் பாவிக்கவில்லை.
வேதாந்தத்தின் அடிப்படையில் தீயை மறுக்க முயலும் அவர் வேதாந்தத்தின் அடிப்படையில் வெளியான முல்க்ராஜ் ஆனந்தின் காமகலாவுக்குக் கூட இங்கு தடை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறதென்பதை உணரத் தவறிவிடுகிறார்.
கஜுராஹோ கொனோராக் கோயிற் சிலைகளை மட்டுமல்ல அவற்றைப்பற்றிய நூல்களைக்கூடப் பார்க்க முடியாத நிலை ஈழத்துத் தமிழர்களுக்கு இருக்கிறது என்பது அவருக்குத் தொவதில்லை.
அதோடு பால் என்ற ஒரு துறையை மட்டுமே அடிப்படையாக வைத்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்று தீயின் முன்னுரையில் எழுதப்பட்டிருந்தும் அதை மறந்து ஆத்மீகத்தின் அடிப்படையில் பொன்னுத்துரையைப் பொதுப்படையாக எதிர்க்கும் தருமு சிவராமு ஆத்மீகத்தின் அடிப்படையில் பொன்னுத்துரை எழுதிய மற்ற கதைகளை மறந்துவிடுகிறார்.
தருமு சிவராமுவின் கட்டுரைக்குப் பதிலாக நான் எழுதிய கட்டுரை நம் இலக்கிய சர்ச்சைகளில் மிகச் சுவையான ஒரு பகுதியைக் காட்டியிருக்கும்.
மேல்நாட்டு இலக்கிய முறைகளைக் கையாள்வதாகக் கூறும் எழுத்து அங்கு முக்கியமாகக் கருதப்படும் ஒரு சிறந்த முறையைப் புறக்கணித்தது ஆச்சாயந்தான்.
எப்படி ஒரு கீற்றுகள் அவரது எழுத்துகளில் முக்கியமாக ஈழம் சம்பந்தப்பட்டவையாய் வரும்போது இருக்கின்றனவோ அப்படியே ற்குய முத்திரைகளும் இல்லாமலில்லை.
அதோடு அவருடைய எழுத்துகளில் நம் நாட்டு சிருஷ்டி எழுத்தாளர்கள் பலருடைய கதைகளில் வராத கலையைக் காண முடியும் என்பதையும் கூறித்தான் ஆக வேண்டும்.
விமர்சனத் தரத்தைத் தொடும் போதெல்லாம் ஹிட்லான் கோயபெல்ஸ் குவாய் நதிப்பாலம் என்றெல்லாம் மிக்க உயர்வு நவிற்சியாக எழுதி வேண்டுமென்றே அதைக் குலைப்பவர்.
அவரசக்குறிப்புகள் என்ற அடைமொழி ஒன்றை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு அவற்றின் மூலம் ஆசியர் சொன்னவற்றைப்பற்றி ஒன்றும் கவலைப்படாது எதிர்க்கும் சிலருக்கு இது இன்னும் உதவக்கூடும்.
அந்த இடைக்காலத்தில் இரண்டுக்கு மேற்பட்ட நாவல்களையும் பல சிறுகதைகளையும் எழுதிக்கொண்டே இருந்தாலும் எதையும் பத்திகைக்கு அனுப்பியதில்லை.
அந்த மெளனமும் முற்போக்கு சர்வாதிகாரத்தின் உச்ச வளர்ச்சியும் சிலருக்கு வால் பிடிப்பதையும் பிரபல்யத்துக்காக வேண்டி தனக்குப் பிடிக்காத ஒரு கட்சிக்குள் தன்னைத் திணித்துக் கொள்வதையும் அவர் விரும்பவில்லை.
ஆனால் அந்த மெளன இடைவெளியில் அவரது பார்வை வளர வளர மற்றவாகள் மற்ற பத்திகைகள் விமர்சகர்கள் எல்லோரும் ஒரே இடத்தில் நிற்பதையே அவர் உணர்ந்தார்.
அதே வகையில் இன்றைய நிலையில் ஒரு தரமான எழுத்தளனின் சிருஷ்டிகளுக்கு அரங்கமைக்க நம் நாட்டுப் பத்திகைகளுக்குத் தரம் போதாது என்றும் முடிவு கட்டிக்கொண்டார்.
அதே நிலையில் மெளனமாக இருந்து தன் சிருஷ்டிகளைப் பத்திகை எதிலும் வெளியிடாமல் நூல் வடிவங்களாக வெளியிட்டு புரட்சி செய்யக் காத்திருந்தார்.
அந்த வகையில் முற்போக்கு சர்வாதிகாரம் முழு உண்மையையும் நீதியையும் நியாயத்தையும் தன் கட்சிக்குள்ளேயே அமுக்க முயன்றபோது அவை திமிறிக்கொண்டு மு.
முற்போக்கு சர்வாதிகாரம் ஆரம்பத்தில் நம் இலக்கிய வேகத்துக்கு உதவினாலும் பின்னர் படிப் படியாக அதைச் சிதைக்கக்கூடிய வகையில் ஒருமைப்பாட்டையும் யந்திர இறுக்கத்தையும் புகுத்தியபோது விடுதலை சேர்ந்த ஒரு இளகலை கொண்டு வருவதற்கு இவர்தான் உதவியிருக்கிறார் எனலாம்.