sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
காஞ்சிக் காவல காவல் மிக்க இக்கோயிலின் கண் உள்ள உன் படைகள் யாவும் அழகுற மயிற்பீலி அணியப்பெற்று மாலையும் சூட்டப் பெற்றுப் பொலிவுடன் காட்சியளிக்கின்றன திரண்ட வலிய காம்பும் அழகாகச் செய்யப்பட்டு நெய் பூசப்பெற்று ஒளியுடன் திகழ்கின்றன.
ஆனால் எங்கள் அதியனின் படைக்கருவிகளோ பகைவர்களைக் குத்திக் குத்தி கங்கும் நுனியும் முறிந்து பழுது பார்க்கும்பொருட்டு எந்நாளும் கொல்லன் உலைக்களத்திலேயே குவிந்து கிடக்கின்றன என்னும் கருத்தமைந்த பின் வரும் பாடலைக் கூறினார் ஒளவையாரின் நுண்ணிய கருத்துக்கள் அடங்கிய அரிய மொழிகளைக் கேட்ட தொண்டைமான் துணுக்குற்றான் நும் அகன்றலை நாட்டில் அமர் அஞ்சா வீரரும் உளரோ?
தொண்டைமானுக்கு மேலும் அறிவுரை பகர்ந்து அவனைத் தெருட்டக் கருதிய ஒளவையாரும் என்ற அருந்தமிழ்ப் பாடலைக் கூறி அது வாயிலாக அதிகமான் நாட்டில் அடிக்கும் கோலுக்கும் அஞ்சாது எதிர்த்துப் பாயும் பாம்பின் இயல்பு படைத்த வலி மிக்க இளையவீரர் எண்ணற்றோர் உள்ளமையையும் அவ்வீரர் படைத்தலைவனாய் விளங்கும் தம் தலைவன் மன்றின்கண் தூங்கும் முழவினிடத்துக் காற்றெறிந்த ஓசையைக் கேட்பின் ஆ அது போர்ப்பறையின் முழக்கம் என மகிழும் மனம் படைத்தவனாய் விளங்குவதையும் எடுத்துரைத்து அவன் இதயத்தில் குடிகொண்டிருந்த இகலும் இறுமாப்பும் கரைந்து ஒழியச் செய்தார்.
இவ்வாறு ஒளவைப் பிராட்டியாரின் அரும்பெருந்தொண்டால் மூள இருந்த பெரும்போர் ஒன்றினின்றும் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆருயிர்கள் உய்ந்தன.
ஒளிறுவாள் அருஞ்சமம் முருக்கியே தொண்டையர் கோனுக்கு அறிவு புகட்ட வேண்டும் என்று எண்ணி யிருந்த அதியமான் வாளேந்தி உயிர்களை வதைக் காமலே சொல்லேந்தி அமைதி நிறுவிய அருந்தமிழ்ப் பெருமாட்டியாரின் ஆற்றலைக் கண்டு வியந்து போற்றித் தலை வணங்கினான் தன்பால் அப்பெருமாட்டியார் கொண்டிருக்கும் பேரன்பினையும் தன்னிலும் பெரிதாகிய தமிழகத்தின்பால் அவர் கொண்டிருக்கும் பெருங் கருணையையும் எண்ணி எண்ணி மனம் உருகினான் இத்தகைய உத்தமச் சான்றோர்க்கு நாம் எந்நன்றி செய்ய வல்லேம் பொன்னும் துகிலும் முத்தும் மணியும் இவர் மேதைக்கும் கருணை நெஞ்சிற்கும் இணையாமோ?
எனக் கருதினான் போர் போர் என உழலும் தன் போன்ற புவியாள் மன்னர் வாழ்வதினும் அமைதி அமைதி எனவே அல்லும் பகலும் வாழும் கவியாள் சான்றோர் வாழ்வதே சாலச் சிறப்புடைத்து எனக் கருதினான்.
ஆ உய்ந்தேன் என மகிழ்ச்சியால் துள்ளிய அம்மாவள்ளியோன் குதிரை ஏறித் தன் நாட்டின்கண் உள்ள அருமலை ஒன்றின் உச்சியை நோக்கி அம்பு போலப் பாய்ந்து சென்றான்.
அங்கு விடரகம் ஒன்றில் கவர்தற்கு அரியதாய்பல்லாண்டுகட்கு ஒரு முறையே கனிவதாய்உண்டாரை நீடுழி வாழச் செய்யும் வல்லமை படைத்ததாய் விளங்கிய அமிழ்தினுமினிய நெல்லிக் கனியைக் கண்டான் அரும்பாடு பட்டு அதனைப் பறித்தான் பழத்தின் பண்பையும் பயனையும் தன்னுள் மறைத்து மலையினின்றும் அருவி போல இழிந்தோடி வந்தான்.
வந்தவன் ஒளவையாரைக் கண்டு அன்பு கெழுமிய ஆர்வமொழி பல புகன்று அளவளாவி இருந்தான் பின்னர்க் கனியை அவர் கையில் கொடுத்து ஒளவையார் யாதும் அறியாதவராய் அக்கனியை உண்டு ஆராமகிழ்வு கொண்டு மன்னா அமிழ்தினு மினிய சுவை மிக்க இக்கனியை எங்குப் பெற்றாய்?
மன்னன் மொழிகள் கேட்டதும் ஒளவையாரின் உடல் புளகமெய்திற்று மன்னா யாது செய்தனை உலகு புரக்கும் வேந்தன் நீ அருஞ்சுவைக் கனியை உண்டிருக்க வேண்டியவனும் நீயே.
அவ்வாறன்றி ஆதல் நின் அகத்து அடக்கி அதை எனக்குச் சாதல் நீங்க அளித்தனையே என்னே உன் கருணை என்று பலவும் கூறிக் கண் களில் இன்பக் கண்ணீர் மல்க உணர்ச்சி வெள்ளம் ஓங்குதிரைக் கடலாய்ப் பொங்கி எழ பின் வரும் அருந் தமிழ்க்கவிதையைக் கூறினார் இவ்வாறு கறைமிடறு அணிந்த கருணைக் கடவுளே போல்வான் அதிகன் எனத் தன்னைப் போற்றிப் புகழ்ந்த புலவர் பெருமாட்டியாரின் புகழுரை கேட்ட அதிகமானது முகம் நாணத்தால் சிவந்தது.
எல்லையில்லா வாழ்வுடை இன்பத் தமிழிற்கு ஏற்றமளிக்கும் அன்னையீர் என் வாழ்வினும் நும் வாழ்வு உலகின் நலனுக்கும் இமிழ் கடல் சூழ்ந்த தமிழகத்தின் பொன்றாப் புகழிற்கும் பெரிதும் வேண்டுவதன்றோ?
மன்னா அமுதொழுகும் மக்களின் கனிவாயினின்றும் வரும் முற்றா மழலைச் சொற்கள் யாழோசை போன்று கேட்பவருக்கும் இன்பம் செய்யா காலத்தோடும் கூடியிரா பொருளோடும் பொருந்தியிரா.
அரண் பல கடந்த அஞ்சியே உன் அருளால் என் சொற்களும் அது போன்றே உனக்கு உயர்வுடையனவாய் விளங்குகின்றன என்னும் கருத்தமைய என்ற அமிழ்தனைய தமிழ்ப்பாடலைக் கூறி அவன் மெய்யும் மனமும் மகிழ்வு வெள்ளத்தில் மிதக்கச்செய்தார் அதிகமானது விந்தைச் செயலில் சிந்தையைப் பறி கொடுத்து அவன் திருவோலக்கத்தைப் பிரிய மனமில்லாதவராய் அங்கேயே தங்கியிருந்தார் அவ்வாறு அதிகமான் அரசவையில் தங்கியிருந்த நாளிலெல்லாம் அவன் வாழ்வையும் செயலையும் நுணுகி ஆராய்ந்த வண்ணம் இருந்தார்.
அவ்வாறு ஆராய்ந்திருந்த அவர் தம் எண்ணக் கடலில் ஆழ்ந்தெடுத்த முத்துக்களை எல்லாம் அருந்தமிழ்க் கவிதைகளாக்கி உலகு உள்ளவரை தம் ஐயன் அதிகமான் புகழ் சுடர் விட்டு ஒளிருமாறு செய்தார்.
அதிகமான் தன் வாழ்வில் அருளையும் ஆண்மையையும் இரு கண்களெனவே போற்றுவதைக் கண்ட அருந்தமிழ்ப் பிராட்டியார் அளவிலா மகிழ்வு கொண்டார்.
எல்லாவற்றினும் மேலாக இகல் வேந்தர் கண்டு நடுங்கும் மாறுபாடு மிக உடையவனாகக் கலைஞர்களுக்கு எளிவந்த அவனது நிலையை எண்ணி ஊரின்கண் உள்ள சிறுவர் தன் வெள்ளிய மருப்புக்களைக் கழுவி மகிழுங்கால் நீர்த் துறையின்கண் படியும் பெருங்களிறு அவர்க்கு எத்துணை எளியதாய்இன்பம் தருவதாய் உள்ளது அது போன்று அதிகமான் எமக்கு உள்ளான்.
மேலும் அவன் சான்றோர் நடுவண் குழந்தை போல விளங்குவதையும் பகைவர் நடுவண் பைந்நாகம் போலச் சீறிச் செல்வதையும் எண்ணி எம் அதிகமான் விட்டின் இறைப்பில் செருகிய தீக்கடை கோல்போலத் தன் வலி தோற்றாது அடங்கியும் இருப்பன் அடையார் முன்போ அத்தீக்கடைகோல் கக்கும் காட்டுத் தீப்போலத் தோன்றவும் செய்வன் எனக்கூறி இறும்பூது கொண்டார்.
இவ்வாறு ஆர்கலி நறவின் அதியர் கோமானது அரும்பெறற்பண்புகளை எல்லாம் உளமாரப் பாராட்டிய ஒளவையார் இல்லோர் ஒக்கல் தலைவனாய்புலரா ஈகைப் பெரியோனாய் அவன் திகழும் பெருமிதக் காட்சியையும் போற்றல் ஆயினார்.
அந்நகரில் மஞ்சு தோய் மலைகளென நிறைந்து விளங்கும் வான் தோய் மாடங்கள் சிலம்பப்பாடி நின்ற பாணர்க்கும் புலவர்க்கும் எஞ்ஞான்றும் அடையா நெடுங்கதவினன் அதிகமான் தன் தலை வாயில் வந்த புலவரை எல்லாம் தன் தமரெனக்கருதி அருகழைத்து அவர்மேல் கிடந்த ஊருண் கேணிப்பாசி போன்ற மாசு மலிந்த ஆடைகளையெல்லாம் களைந்து திருமலரன்ன புத்தாடைகளைத் தருவான் மகிழ்வு தரும் தேட்கடுப்பன்ன நாட்படு தேறலேயன்றி அமிழ்தனைய கொழுந்துவையொடு குய்யுடை ஊன் சோறும் வெள்ளி வெண்கலத்தில் நிரப்பி அருகிருந்து உண்ணச் செய்வான்.
எனக் கலங்கி நிற்கும் விறலியே விரைந்து செல்வாயாக அதியனிடம் அவன் சேய்மைக்கண்ணனும் அல்லன் பரிசிலும் நீட்டியான் எஞ்ஞான்றும் மாற்றார் முனை சுட எழுந்த புகை மலை சூழ்ந் தாற்போல மழகளிறு சூழ ஒன்னார் தேயத்தே ஓயாது இருப்பான் ஆகலின் அவன் திறை கொண்ட பொருள் கடலினும் பெரிது நீயும் வேண்டிய வேண்டியாங்கெய் துவை.
அத்த கைய போர் அடு திருவினாகிய பொலந்தார் அஞ்சியின் இணையற்ற வீரத்தை எத்தனையோ அருந்தமிழ்க் கவிதையால் பெருமிதம் தோன்றப் புகழ்ந்துள்ளார் ஒளவையார்.
அதிகன் வாழ்வில் நடந்த உண்மை நிகழ்ச்சி ஒன்றை அதன்கண் அவர் சொல்லோவியமாக்கிக் காட்டும் திறன் என்றென்றும் நம் கருத்தை விட்டு அகலா வண்ணம் நிலை பெற்று விளங்குகிறது.
கையிலே வேல் காலிலே வீரக்கழல் உடம்பிலே வியர்வை கழுத்தில் அம்புகள் பாய்ந்த ஈரம் புலராப் பசும்புண்கள்இத்தோற்றத்தோடு தன் தவமகனைசெல்வக் களஞ்சியத்தைப் போய்க்கண்டான்.
ஆனால் அந்நிலையிலும்மாலை மதிய மனைய பால் ஒழுகும் மைந்தன் முகங்கண்ட நேரத்திலும் பனந்தோட்டையும் வெட்சி மலரையும் வேங்கைப் பூவுடனே கலந்து தொடுத்து உச்சியில் சூடி ஒன்னாரை வெகுண்டு பார்த்த கண்கள் தம் சிவப்பு மாறவில்லை.
இந்நிலை கண்ட ஒளவையார் தன் அன்புச் செல்வத்தைக் கண்ட நேரத்திலும் மனம் ஆறிக் கண் குளிராத சினமுடைய அதிகமானது மனநிலையை எண்ணி எண்ணிப் பாடுகிறார் இவ்வாறு இரவலர்க்குக் கருணை நிலவாய் இகல் வேந்தர்க்கு வெங்கதிராய் விளங்கிய அதிகமானின் சிறப்புக்களையெல்லாம் செந்தமிழ்க் கவிதைகளால் பாடிப்பாடி மகிழ்ந்தார் ஒளவையார்.
அவற்றையெல்லாம் நாளும் செவிமடுத்திருந்த அதிகமானும் காடும் மலையும் கலந் துறையும் நாட்டைப் பெற்றதினும் வயப்புலியனேய வாள் வீரம் மிக்க ஆயிரம் ஆயிரம் மழவர்களடங்கிய படையைப் பெற்றதினும் களம் பல புகுந்து வலம் பல கொண்டதினும் இணையிலா வீரன் என்று எங்கும் பரவிய இசையினும் பெரும்பேறன்றோ ஒளவைப் பிராட்டியாரின் திருவாயால் புகழ் பெறும் பெரும்பேறு?
மலையமான் எவ்வாறேனும் அதிகமானை வென்று தன் நாட்டையும் நகரையும் பெறக்கருதிச் சேரமான் பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையைத் தனக்குத் துணை நிற்க வேண்டினான்.
அவனும் அதற்கு ஒருப்பட்டுக் கடை யெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனாய் விளங்கிய வல்வில் ஒரியின் பயங்கெழு கொல்லியினைமுதற்கண் பொருது கொள்ள எண்ணங்கொண்டான்.
அச்செய்தி யறிந்த குறும்பொறை நன்னாடு கோடியர்க்கீந்து குன்றாப் புகழ்படைத்திருந்த ஓங்கிருங்கொல்லிப் பொருநன் தன் ஓரிக்குதிரைமீதேறிப் போர்க்களம் நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
கொல்லிக் கூற்றத்தின் தலைவன் உயிரைத் துரும்பென மதித்துத் தன் கண்ணான நாட்டைக் காக்க மாற்றார் படை கலக்கிமனம் கலக்கிப் போர் புரிந்தான்.
தான் பெற்ற காணிக்கையால் புகழ் வெறியும் போர் வெறியும் கொண்டான் சேரன் தன்னை மகிழ்வித்த மலையமான் மனம் குளிரத் தகடூரை அழிக்கத் துணிந்தான்.
சேரனுடன் காரி வஞ்சம் தீர்க்கச் சீறி வரும் செய்தி அறிந்தான் அதிகமான் தன் நட்பிற்குரிய இருபெருவேந்தரையும் துணைக்கு அழைத்தான் அரவக்கடல் தானை அதிகன் வேண்டுகோட்கிசைந்த அவர்கள் பெரும்படை திரட்டி வரும் வரையில் தன் தலை நகராம் தகடூரிலேயே அரணடைத்து உள்ளிருந்தான்.
அதிகர் கோமான் வாளாவிருத்தல் கண்டு ஒளவையார் அவன் நெஞ்சில் கனன்றெரியும் ஆண்மைத் தீப்பொங்கி எரியும் வண்ணம் வீர மொழிகள் பல புகன்றார் வெண்காந்தள் பூவும் காட்டு மல்லிகையும் மணம் பரப்பும் மலைச்சாரலில் வாழும் மறப்புலி சீறினால் அதை எதிர்க்கும் மான் கூட்டமும் உளதோ?
பாரமிகுதியால் வண்டியின் பார் அச்சொடு பொருந்தி நிலத்தின்கண் சகடம் பதியினும் மணல் பரக்கவும் கற்பிளக்கவும் இழுத்துச் செல்லும் பெருமிதப் பகட்டிற்குத் துறையுமுண்டோ?
கணைய மரமொத்த முழந்தாளளவு தோயும் கைகளை யுடையவனே மழவர் பெரும நீ போர்க்களம் புகுந்தால் உன் மண்ணகத்தைக் கைக் கொண்டு ஆர்க்கும் வீரர்களும் உண்டோ?
தன்னை ஒத்த ஓரியைக் கொன்ற மலையமான் பால் கொண்ட வஞ்சம் தீர்க்கத் துணையாகப் படை திரட்டி வந்த சேரன் கொடுமதியைஇறுமாப்பைநினைந்தான் அதியன் எரிமலை போலக் கொதித்தான்.
நெடுநாள் பசித்திருந்த வாள் வரி வேங்கையென நேரார் படை கிழித்து அவர் நெஞ்சைப் பிளக்கப் பாய்ந்தான் எதிர்த்து வந்த மள்ளரையும் களிறுகளையும் இரு கூறாக்கினான்.
அதியனது ஆற்றொணாச் சினத்தீக் கண்ட மழவர் கூட்டம் விண்ணதிர முழங்கி அடுபோர் உடற்றியது காற்றென வந்த அம்புகளை எல்லாம் தடுத்து நிறுத்தி மழையெனக் கணைகளைப் பொழிந்தது.
அவர் பெருந்தகாய் பெருஞ்சமர் புரிந்து நீ விழுப்புண் தாங்கியமையால் உன்னோடு மாறு கொண்ட மன்னர் களத்தில் சாவாமையால் உளதாகும் குற்றம் ஒழியும்படியும் பிற்காலத்தில் நோயால் இறந்த தம் உடம்பைத் தருப்பையில் கிடத்தி வாளால் பிளந்து அடக்கம் செய்தலினின்று தப்பியும் உய்ந்தனர்.
ஒளவையார் அடைந்த துயரைச் சொல்லவும் இயலுமோ அவர் தன்னினும் தண்ணார் தமிழையே பெரிதாகப் போற்றி ய அப்பெருந்தகையின் மீளாப் பிரிவை எண்ணி எண்ணி இதயம் துடித்தார் உள்ளம் குமுறிக் குமுறி ஓவென அழுதார்.
குளிர்ந்த நீருடைய துறையின் கண் தேன் நிறைந்த பகன்றை மாமலர் பிறரால் சூடலின்றி வாடி ஒழிவதைப் போன்று தம்மிடமுள்ள பொருளைப் பிறர்க்கு ஈயாமல் இறந்தொழியும் மாந்தர் பலரையுடையது இம்மண்ணுலகம்.
அந்தோ அந்த வாழ்வு கழிந்ததே சோறு அனைவர்க்கும் பொதுவாகலான் அப்பெருந்தகை அது சிறிய அளவில் கிடைப்பினும் பெரிய அளவில் கிடைப்பினும் பலரோடு சேர்ந்து உண்பான்.
இல்லை அது பெரும்பாணரின் அகல் மண்டையைத் துளைத்து ஊடுருவிச் சென்று இரப்போரின் ஏந்திய கையையும் பிளந்து சுற்றத்தார் புன்கண் பாவையின் ஒளியையும் மழுங்கச் செய்து அழகிய நுண் சொல் தேர்ச்சிப் புலவர் நாவிலே சென்று அன்றோ விழுந்தது எமக்குப் பற்றாகிய எம் இறைவன் யாண்டுளனோ இனி பாடுவாரும் இல்லை பாடுவார்க்கு ஒன்று ஈவாருமில்லை என்னுங் கருத்தமைய என விண்ணும் மண்ணும் கண்ணீர் வடிக்கத் தம் உள்ளத்தில் பீரிட்டு எழுந்த துயரவெள்ளத்தைச் செய்யுள் வடிவாக்கினார்.
ஆனால் அந்தோ ஒளவையாரின் கவிதையும் கண்ணீருங்கூட இனி அதிகமானை உயிர்ப்பியாவே அதியமான் வாழ்வு அவ்வளவு கசப்பான பாடத்தைக் கடுந்துயரொடு கலந்து இவ்வுலகுக்கு உணர்த்திவிட்டது.
அணுவினும் நுண்ணியதாய்அணுவைப் பிளந்தால் தோன்றும் ஆற்றலினும் பன்னூறு மடங்கு அதிகமான பேராற்றல் படைத்ததாய் விளங்கும் இயற்கையின் ஆற்றலைபரந்த பேரூழின் வல்லமையைஎன்னென்று கூறுவது வாளெடுத்தவன் வாளால் மடிவான் என்ற சான்றோரின் வாக்கு அதிகமான் வாழ்வில் எவ்வளவு துயரக் காட்சிகளோடு கலந்து மெய்யாகிவிட்டது மனிதனது ஒவ்வொரு செயலும் தன் எதிர்ச் செயலைக் கண்டே தீரும் எனும் இயற்கையின் சட்டத்தை எவரே உடைக்க வல்லார்?
தீயின் சுடர் வானோக்கி எரிவதும் வெள்ளம் கீழ் நோக்கி விரைவதும் போலன்றோ தவிர்க்க முடியாத தன்மையதாய் அவ்வியற்கையின் ஆற்றல் விளங்குகிறது?
வரலாறாகிவிட்ட இச்செய்திகளைப் பின் வரும் பதிற்றுப்பத்து அடிகள் விளங்குகின்றன வீரமரணமடைந்த அதிகமான் பொன்னுடலம் ஈமச் சிதை எறியது.
அந்தோ ஈம வெந்தீயே நீ எந்தை உடலை எரிக்காது போயினும் அன்றி விண்ணுற எழுந்து எரித்து நீறாக்கினும் அவனுடைய ஞாயிறு அன்ன புகழை உன் ஞல் ஒரு நாளும் எரிக்க முடியாது.
அதிகர் கோமானே அருங்கொடை வள்ளலே ஆர்வலர் புன்கண் தீர்த்த அருமருந்தே ஈரநெஞ்சத்தோடு மாரி போல வழங்கிய கருணை முகிலே நீயின்றிக் கழிகின்ற காலையும் மாலையும் இனி என் வாழ்நாள் காணாது இருள் சூழ்ந்து ஒழியட்டும் உனக்கு உற்றவர் நடுகல் நட்டு நாரால் அரிக்கப்பட்ட மதுவை நீ அருந்து வாயெனக் கருதிச் சிறு கலத்தினின்றும் உகுக்கின்றனர்.
கோடுயர் மலையுடன் நாடு முழுதும் கொடுப்பினும் கொள்ளாத பண்பினை உடைய நீயோ இப்புல்லிய மதுத்துளிகளை நுகர்வாய் என்னும் கருத்தமைந்த இவ்வாறு எழுத்தறிவார் இதயத்தையெல்லாம் பாகாய் உருக்கிக் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தோடச் செய்யும் கையறுநிலைப் பாடல்களைப் பாடிய ஒளவையார் அதிகமான் மறைவிற்குப் பின்னும் சிலகாலம் இன்னும் இறப்பு வரவில்லையே சேண் உயர் உலகிலேனும் சென்று அதிகமானைக் காணோமோ என்ற கலகத்துடனையே வாழ்வை நடத்தியிருக்க வேண்டுமெனத் தோன்றுகிறது.
அதனால் அவனுடன் ஒளவையார் சூழ்ச்சித் துணைவராய்த் தங்கி விலங்கு பகை கடிந்த கலங்காச் செங்கோலனாய் அவன் விளங்க அவனுக்கு உற்ற துணைவராய் விளங்கினார்.
அத்தகையோன் வீரம் கருணை காதல் முதலிய புண்புகளையெல்லாம் போற்றியவாறு ஒளவையார் ஓரளவு தம் வாழ்வில் வீழ்ந்த பேரிடியால் விளைந்த பெருந்துயரை மறந்திருந்தார் பின்னர் அவர் தமிழ் கூறும் நல்லுலகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளையும் காண விழைந்தார்.
அது காரணமாகத் தகடூரினின்றும் வெளிப்போந்தவர் வள்ளுவர் குடியில் தோன்றியவனும் நாஞ்சில் மலைக்கு உரியவனுமாகிய நாஞ்சில் வள்ளுவனைக் கண்டு அவன் செம்மைசால் பண்பினன் என்பதை அறிந்து அவன்பால் சென்று பொன்னே துகிலோ ஏதும்பெற எண்ணாதவராய் உணவுக்குச் சிறிது அரிசியே வேண்டினார்.
அவனோ அருந்தமிழ்ப் புலவர் வரிசை அறிந்து வழங்குபவன் ஆகலின் ஒளவையாரின் பெருமை யெல்லாம் உணர்ந்தவனாய் யானைப் பரிசில் அளித்தான்.
யாம் இலைக்கறிமேல் தூவச் சிறிது அரிசி வேண்டினேமாக அவன் பரிசிலர்க்குதவும் வரிசை அறிதலால் எம் வறுமையைப் பார்த்தலே அன்றித் தன் மேம்பாட்டையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்துப் பெரிய மலை போல்வதொரு யானையை அளித்தான்.
ஆதலால் ஒருவர்க்கு ஒன்றனைக் கொடுக்குமிடத்து அப்பெற்றிப் பட்டதொரு தெளியாக்கொடையும் உளதோதான் பெரியோர் தாங்கள் செய்யக்கடவ முறைமையைத் தெரிந்து பாதுகாத்துச் செய்யார்கொல் எனக் குறிப்பாகவும் வெளிப்படையாகவும் அவனைப் புகழ்ந்தார்.
வாழ்நாளெல்லாம் தமிழ் வேந்தரும் தமிழ் வள்ளல்களும் தங்களுள் மாறுபாடு கொண்டு போரிட்டு மடிவதையே கண்டு மனம்வெந்திருந்த ஒளவையாருக்குத் தமிழகத்து முடியுடை மூவேந்தரும் ஒருங்கிருந்த காட்சி எல்லையில்லா இன்பத்தை அளித்தது.
மூண்டெழும் போருக்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம் மண் வெறியும் புகழ் நசையுமே என்பதை நன்குணர்ந்த அச்சான்றோர் அம்மண்ணாள் வேந்தர் மனம் கொளும் வகையில் தம் இதயக் கருத்தை எடுத்துரைக்கலானார் தேவர் உலகை ஒத்த பகுதிப்பட்ட நாடு தம்முடையது ஆயினும் அஃது எப்போதும் தம்மோடு உரி மைப்பட்டே நடவாது ஒருவர் அந்நாட்டிற்கு உரியவர் அல்லர்.
ஆகையால் நீவிர் யாசிக்கும் அறவோர் ஈர்ங்கை நிறையப் பூவும் பொன்னும் புனல் படச் சொரிந்து ஒண்டொடி மகளிர் பொலங்கலத் தேந்திய தண்கமழ் தேறல் மாந்தி மகிழ் சிறந்து இரவலர்க்கு அருகாது ஈந்து உங்கட்கு அறுதியிட்ட வாழ் நாள் முழுதும் வாழ்தல்வேண்டும்.
அந்தணர் வேள்வியில் வளர்க்கும் முத்தீப்போலக் கண்ணுக்கினிய கவின் மிக்க காட்சியுடன் ஒருங்கிருந்த கொற்ற வெண்குடைக் கொடித்தேர் வேந்தர்களே இவ்வாறு நீங்கள் கூடி உறைதலால் உண்டான பீடும் பயனும் நன்மையும் புகழும் யானறிந்து உரைக்கும் அளவினவோ?
உங்கள் வாழ்நாள் விண் மீனினும் மழைத்துளியினும் சிறந்து பெருகுவதாக எனத் தமிழக வேந்தர் உணர்ந்து உய்யும் வகையில் அறிவுரை கூறி வாழ்த்தினார்.
என்னும் இவ்வருமை சான்ற அடிகளைத் தன் அகத்தே கொண்டு சங்க இலக்கியத்துள்ளேயே ஒளி மிக்க மணியாய் விளங்கும் இப்புறப்பாடலைப் படிக்குங் தோறும் ஈராயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்பே பல்லாற்றானும் சிறந்திருந்த இன்பத் தமிழகத்தைச் சீரழிக்கக்கூடிய கொடு நோய் எதுவென உணர்ந்து அங்நோய் தீர மருந்தும் காட்டிய அவ்வருந்தமிழ்த் தாயரை எண்ணி எண்ணி அன்னையீர் எங்கள் தலைமுறையிலேனும் ஒற்றுமையால் உய்ந்து உலகு போற்றும் ஒப்பற்ற சாதியாய் விளங்குவோம்.
என்று நம் தமிழ் உள்ளம் உருக்கத்துடனும் இவ்வாறு தமிழகம் அன்றும் இன்றும் உய்வதற்கு உரிய ஒரு பெருநெறியினைக் காட்டி ஒற்றுமைச் சங்கொலித்த சான்றோராகிய ஒளவையாரின் பிறப்பைப் போன்றே அவர் முடிவைப் பற்றியும் நாம் ஏதும் அறிந்திலோம்.
ஒளவைப்பிராட்டியாரின் பொன்னுடலம்அண்ணல் அதிகமான் அளித்த அருங்கனியால் நீண்ட நாள் தமிழகத்தில் வாழ்ந்து தொண்டு புரிந்த திருவுடலம்எங்குஎப்பொழுதுஎவ்வாறு மறைந்ததோ அந்தோ அருந்தமிழ்ப் பெருமாட்டியாரின் பொன்னுடலம் மாய்ந்து அவருடற் பூந்துகள் ஆர்ந்ததும் நாம் பிறந்து வாழும் இத்தமிழ் மண்ணிலேதான் என்பதை எண்ணும் போது நம் உடலெல்லாம் சிலிர்க்கிறது அன்னையாரின் திருவுடலம் மறைந்தாலும் அவருடைய அருந்தமிழ்க் கவிதைகள் என்றும் நமக்கு வழி காட்டும் சுடர் விளக்குகளாய்த் திகழ்வது திண்ணம்.
தமிழகம் கால வெள்ளத்தில் நீர்க்குமிழிபோல அழிந்தொழியாமல்உலக இருள் போக்கும் ஒப்பற்ற கலங்கரை விளக்காய்த் திகழ வேண்டுமாயின் ஒற்றுமை யொன்றே அதற்குரிய வழி என்பதை இன்றும் நாம் உணருமாறு இருபது நூற்றாண்டுகட்கு முன்பே உணர்த்திய ஒளவைப் பெருமாட்டியாரின் அரியதொரு பாடல் தமிழகத்திற்கு மட்டுமன்றிக் கடல் குழ்ந்த காசினிக்கெல்லாம் அறிவுச்சுடர் கொளுத்தும் அணையா விளக்காய் ஒளிர்கிறது.
தம் வாழ்வில் எத்தனையோ மன்னர்களையும் வள்ளல்களையும் பார்த்தவர் ஒளவையார் அவர்கள் ஆண்ட மண்ணையும் கடலையும் மலைகளையும் காடுகளையும் கண்டவர்.
சோறு படைக்கும் சோழ நாடும் முத்தளிக்கும் பாண்டி நாடும் வேழம் மிகவுடைய சேரநாடும் சான்றோர் பலருடைத் தொண்டை நாடும் அவர் கண்டு பழகிய பகுதிகளே ஆகும்.
நிலனே நீ ஒன்றில் நாடேயாக ஒன்றில் காடேயாக ஒன்றில் பள்ளமேயாக ஒன்றில் மேடேயாக எவ்வாறாயினும் எவ்விடத்து ஆடவர் நல்லரோ அவ்விடத்து நீயும் நல்லையல்லது நினக்கென ஒரு நலமுடையையல்லை.
வாழிய நிலனே என்னுங் கருத்தமைய இவ்வாறு தம்மையும் நம்மையும் ஈன்றெடுத்த மண் மகளை வாழ்த்தும் அருமையான பாடல் நாமும் வையகமும் உணர்ந்து உய்ய ஒளவையார் அளித்த சாவா மருந்தாகும்.
இருபது நூற்றாண்டுகட்கு முன்பு தாய்க்குலத்தின் பெருமையாய் வெற்றியாய்த் தமிழகத்தில் தோன்றிய ஒளவையார் நல்லிசைப் புலமை சான்ற பெண்மணிகளுக்கெல்லாம் தலை மணியாய் விளங்கிய தமிழ்ச்சான்றோர்உலகப் பெருமாதருள் ஒருவரென்பது தமிழகம் உலக அரங்கில் மேலும் மேலும் உயர்ந்து ஒப்பற்ற சமுதாயமாய் விளங்கும் பொன்னாளில் வையகம் முழுதும் ஏற்றுப் போற்ற இருக்கும் பேருண்மையாகும்.
அத்தகு பெருந் தாயரின் சான்றாண்மை மிக்க நெஞ்சின் உள்ளொளியாய் விளங்கும் அருந்தமிழ்ப் பாடல்கள் என்றென்றும் நம் வாழ்விற்கு இருள் நீக்கி ஒளி காட்டிசிறுமை நீக்கிச் செம்மை கூட்டிஇறப்பு நீக்கி வாழ்வு ஊட்டிவளம் புரிவதாக மருங்குவண்டு சிறந்தார்ப்ப மணிப்பூ ஆடை அது போர்த்துக் கருங்கயற்கண் விழித்தொல்கி நடக்கும் காவிரித்தாயின் கருணை வளம் கொழிக்கும் சோழ நன்னாட்டிலுள்ள பழமை பொருந்திய ஊர்களுள் ஒன்று ஆவூர்.
தமிழகம் எங்கணும் புகழ் பரப்பி வாழ்ந்திருந்த ஆவூர் மூலங்கிழாருக்கு அருந்தவப் பயனாய்த் தோன்றினார் ஓர் அருந்தமிழ்ச் சான்றோர்.
நூலறிவோடு நுண்ணறிவும் படை த்த நல்லறிஞர் பலரும் முழுநிலவனைய சாத்தனாரின் திருமுகத்தை உற்று நோக்கி உளமிகப் பூரித்துச் சாத்தன் உண்மையிலேயே பெருந்தலைச் சாத்தனாய்த்தமிழகம் போற்றும் சான்றோனாய்த் திகழ்வான் எனக் கூறி இன்புற்றனர்.
இவ்வாறு பிறந்த நாள் தொட்டுப் பெற்றோர்க்கும் உற்றோர்க்கும் பெருமகிழ்வூட்டி வந்த சாத்தனார் இமிழ் கடல் சூழ்ந்த தமிழகம் முழுவதற்குமே இன்பம் வழங்க விழைவார்போலக் குடதிசைத் தோன்றிய குளிர்மதி என நாளும் புதுப்புதுப் பொலிவுடன் வளர்ந்து வரலாயினர்.
தந்தையறிவு மகனறிவு என்ற மணி மொழிக்கு ஒப்பப் பெரும்புலவரானார் சாத்தனார் பழுத்த தமிழ்ப் புலமைக்கும் ஒழுக்கம் நிறைந்த வாழ்விற்கும் உறைவிடமாய் விளங்கினார்.
காளைப்பருவம் எய்திய சாத்தனாரின் கலை உணர்விற்கும் புலமை சான்ற வாழ்க்கைக்கும் ஏற்ற பொற்புடை நல்லார் ஒருவர் அவர்க்கு வாழ்க்கைத் துணைவியராய் அமைந்தார்.
அவ்வன்னையாரோ புலவர் பெருமானாரது கருத்தறிந்து நடக்கும் காதல் நெஞ்சினராய் தற்காத்துத் தற்கொண்டாற் பேணித் தகை சான்ற சொற்காக்கும் சோர்விலா நலத்தினராய்த் திகழ்ந்தார்.
மனைத்தக்க மாண்புடையராய்த் திகழ்ந்த அவருடன் மங்கலம் நிறைந்த இல் வாழ்க்கை நடத்திய சாத்தனார் நன்கலமான நன் மக்கட்பேற்றினைப் பெற்றார்.
குழலினும் யாழினு மினிய மழலை பேசியும் சிறு கை நீட்டிக் கலத்திடை உள்ள அடிசிலை அளாவி அமிழ்தம் ஆக்கியும் சின்னஞ் சிறு குழந்தைகள் செய்த சிறுகுறும்பெல்லாம் புலவர் வாழ்க்கையைப் புத்தேளிர் உலக வாழ்வினும் இன்பம் நிறைந்ததாய் விளங்கச் செய்தது.
நன்மனைக்குத் திருவிளக்காகிய மனைவியார் சிந்திய கண்ணீர் சாத்தனாரின் நெஞ்சைச் சுட்டது.பசியால் குழந்தை அலறிய அலறலோ அவர் உயிரையே வாட்டியது.
இவ்வாறு வாட்டும் பசி கொல்லினும் புலவர் தம் வறுமை தீர்க்கப் புகழல்லா வழிகளை நாடினரில்லை சாவே வரினும் தம் கலையும் தமிழும் மாசுறாமல் இருக்கவே மனம் துணிந்தார்.
வறுமைத்தீ பொன்னனைய புலவரின் உடலைஉள்ளத்தைப்புடமிட்டது ஆனால் சாத்தனாரின் ஒழுக்கம் நிறைந்த பெருமித வாழ்வு குறையேதும் கண்டிலது.
உண்ண உணவின்றி ஆவி சோர்ந்திருக்கும் அன்புத்தாயின் மார்பில் பாலும் வற்றவே வறிதே சுவைத்துச் சுவைத்துப் பால் பெறாது அன்னை முகம் நோக்கி அச்செல்வக் குழந்தை வீரிட்டுக் கதறி அழுத குரல் கேட்டுக் கல்லும் மலையும் கண்ணீர் பெருக்குமெனில் பெற்றவர் நிலை பற்றிப் பேசவும் ஒல்லுமோ அலறியலறி அழுத குழந்தை முகம் நோக்கி நீர் நிறைந்த மழையெனக் கண்ணீர் பொழியும் கண்களோடு மனங்குமுறினார் பெற்ற தாயார்.
முதிர மலைக் கிழவன் புலவர் போற்றும் புரவலர் தலைவன் முதிர்ந்த அன்பும் அறிவும் மிக உடையவன் பசிப்பிணிப் பகைவன் அடையா நெடுங்கதவினன் அருள் நிறைந்த முகத்தினன் புலவர்க்குப் பொன்னும் பொருளும் வரையாது ஈயும் வள்ளியோன் அவனிடம் சென்றாரை வாழ்நாள் முற்றும் வறுமைத்தீ அண்டாது என்ற செய்தி சாத்தனார் செவிகட்கு அமிழ்தம் ஆயிற்று.
அத்துடன் பெருஞ்சித்திரனார் என்ற பெருஞ் சான்றோர் பாடும் புகழ் படைத்தவனும் அவனே அவர் வாழ்வைக் கவ்விய வறுமையெல்லாம் களைந்து வளமை பொங்கச் செய்தவனும் அவனே என்பதைக் கேள்வியுற்றார் வரம்பிலா மகிழ்வு கொண்டார்.
பழுமரந்தேடும் பறவை போலமுந்நீர்ப் பவ்வம் நோக்கிப் பாய்ந்தோடும் வான் மலை அருவியும் பேராறும் போலச்சாத்தனார் திருந்து வேற் குமணன் இருந்து அருள் புரியும் திக்கு நோக்கிச் செல்ல உளங்கொண்டார்.
கறங்கு வெள்ளருவி கல்லலைத்து ஒழுகும் பறம்பிற்கோமான் பாரியும் கொல்லியாண்ட வல்வில் ஒரியும் மாரி ஈகை மறப்போர் மலையனும் கூர் வேல் கூவிளங்கண்ணிக் கொடும்பூண் எழினியும் பெருங் கல் நாடன் பேகனும் திருந்துமொழி மோசி பாடிய ஆயும் உள்ளி வருநர் உலைவு தீரத் தள்ளாது ஈந்த தகைசால் வண்மை நள்ளியும் ஆகிய அக்கடையெழு வள்ளல்கள் ஈத்துவக்கும் இன்பமறிந்து வாழ்ந்த வாழ்வின் புகழ் அந்நாளில் காசினியெல்லாம் பரந்து விளங்கியது.
ஈடுமெடுப்புமில்லா அறச்செல்வர்களாய்த் திகழ்கின்ற அப்பெருமக்கள் அழகைகலையைஇசையைகூத்தைதமிழைபுலமையைத் தெய்வமெனக் கருதி வழிபட்டனர்.
அந்நாளில் பாணரும் பாடினியரும் கூத்தரும் விறலியரும் தம் கலைத்திறனால் தமிழகத்தை இசையும் கூத்தும் பண்ணும் பாட்டும் நிறைந்த கலைக்கோயிலாய்த் திகழும் வண்ணம் செய்தனர்.
கலை வளர்த்த அச்செல்வர்கள் வீட்டிலும் வாழ்விலும் இன்ப நடனம் இடையறாது நிகழும் வண்ணம் நாடாண்டும் தலையளி செய்தும் வாழ்ந்த வள்ளல் பெரு மக்களைக் கூற்றுவன் கொண்டேகினான்.
பாடுவோரும் ஆடுவோரும் தம் பசி போக்கித் துயர் களைந்து இன்பம் நல்கும் வேந்தர்களைக் காணாது மனம் இடிந்து போயினர் கைந்நெறித்துக் கவலை மிகுந்து கண்ணீர் சொரியலாயினர்.
சொல்லொணாத் துயர்க் கடலில் வீழ்ந்து வளம் படைத்த வாழ்வு என்னும் கரை சேர வழியின்றி அவதியுற்றிருந்த அருந்தமிழ்க் கலைஞரகளைக் கரையேற்றிக் காக்க வல்ல நாவாயாய்அறவோனாய்த்தோன்றிய அண்ணலே குமணன் என்ற பெயர் படைத்த பெருந்தகையாளன் ஆவன்.
அங்கே மூங்கில்கள் வானுற வளர்ந்து ஓங்கி நிற்கும் அவற்றுடன் சுரபுன்னை மரங்கள் பூமணம் கமழப் பொலிவுற்று உயர்ந்து விளங்கும்.
தான் பெற்ற தீஞ்சுவைப் பலவினை அன்புடை மந்தியோடு கூடி உண்ண ஆசை கொண்ட கடுவன் பஞ்சு போன்ற மயிரைத் தலையிலுடைய பெண் குரங்கைக் கை காட்டி அழைக்கும்.
இவ்வாறு விலங்குகளும் வயிறார உண்டு பேரின்பம் காணத் துணை புரியும் அம்மலை எனின் பாடி வரும் பாணர்க்கும் ஆடி வரும் விறலியர்க்கும் எத்துணை இன்பம் நல்கியிருக்கும் என்பதைக் கூறவும் வேண்டுமோ கைவண்குமணனது புகழ் கேட்ட இரவலர் கூட்டம் அம் முதிர மலையை முற்றுகையிட்டது.
காய்கதிர்ச் செல்வன் கடுமை பொறாது புற்களும் கரிந்து போன கானகத்தில் கல்லெனும் ஒசையெழுப்பிக் கருவி வானம் அதிரும் குரலோடு இடித்தும் மின்னியும் பெருமழை பெய்து வாடிய நிலமும் பயிரும் செழித்து விளங்கச் செய்வது போன்று கொல்லும் வறுமையால் அவிழ்ப்பதம் காணாது பசி தின்ன வாடிய யாக்கையினராய் வருந்தி வரும் இரவலர்களின் வயிறு குளிரும் வண்ணம் தாளிப்போடு கூடிய கொழுவிய துவை கலந்த நெய்யுடை அடிசிலை திங்களைச் சூழ்ந்த திருமீன்களென விளங்கும் செம்பொன்னாலாகிய பொங்குகதிர் மின்னப் புகழ்க்கலங்கள் பல பரப்பி வைத்து ஊட்டித் தானும் உடனிருந்து உண்டு மகிழ்வான் கேடில்லை ஆகுக பாடு வாரது சுற்றம் என்று வாழ்த்திப் பெறுதற்கரிய பொன் அணிகளையெல்லாம் அவர்கட்கு எளிதாக வழங்கி உள்ளம் இன்புறுவான் தன்னை நட்டோரினும் தன்னை நாடி வந்த இரவலர்பால் பேரன்பு செலுத்துவான்.
அவ்வாறு வந்தோர்க்கு எல்லாம் வானம் பொய்த்து வளமழை மாறிப் பெருவறம் கூர்ந்த நாளிலும் மன்பதை யெல்லாம் சென்று நீர் உண்ணுதற்குக் கங்கையாற்றின் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்துத் தோன்றியது போலக் கருணை காட்டினான் குமணன் ஆறலை கள்வர் வழிப் போவாரை அடித்துக்கொன்று பொருளைக் கவர்தலால் கடத்தற்கு அரியதாயிருக்கும் பேரிருஞ்சுரம் வழியாகத் தம் மனைவியரைப் பிரிந்து வந்த இரவலர் அன்பின்றிப் பிரிந்து சென்ற தம் கணவன்மாரை எண்ணிக் கலங்கி இருக்கும் கற்புடை மகளிர் காணுந்தொறும் களிகொள்ளுமாறு பொன்னும் பொருளும் வாரி வாரி வழங்கினான் பெருவேந்தரும் கண்டு நாணப் பனையொத்த கைகளையும் முத்துவிளையும் தந்தங்களையும் உடைய களிறுகளின் மீது பக்கமணிகள் மாறிமாறி ஒலிக்கப் பாடி வந்த புலவர்கள் ஏறிச் செல்லுமாறு செய்தான்.
அவன் வாய்மையினையும் வண்மையினையும் அறிந்த புலவர் பெருந்தலைச்சாத்தனாரும் அத்தகைய மேலோன் இருக்குமிடம் மேவித் தம் வறுமைத்துயர் களையத் துணிந்தார்.
எவ்வாறோ அவன் மனத்தில் தீய எண்ணங்கள் தோன்றுமாறு செய்தனர் பண்பற்ற சிலர் அண்ணனது புகழையும் பெருமையையும் பற்றிப் பெருமை கொள்ள வேண்டிய அவன் மனத்தில் பொறாமைத்தீக் கொழுந்து விட்டு எரிய வழி வகுத்தனர்.
அழுக்காறு என்னும் பாவிக்கு இரையாகிய அவன் எவ்வாறேனும் அண்ணனை அரியணையினின்றும் அகற்றிவிட்டு அதில் தான் அமர வேண்டுமென்று ஆசை கொண்டான் தன் ஆசையை அண்ணன்பால் சென்று குறிப்பாகவேனும் கூறியிருப் பின் அன்றலர்ந்த செந்தாமரையினும் ஒளி நிறைந்த முகத்தோடு இக்கணமே இவ்வரசுரிமையை நினக்கே ஈந்தேன் என்று மகிழ்வோடு கூறி மணிமுடி துறந்திருப்பான் அருளுருவான குமண வள்ளல்.
அதோடு அணையவில்லை அவன் ஆசைத்தீ அருமந்த அண்ணனை நாட்டிலும் வாழ முடியாத வகையில் தீச்செயல்கள் செய்யத் துணிந்தான் காடே குமணனுக்கு வீடாகுமாறு கொடுமைகள் புரிந்தான்.
அவர் காவிரி நீரைக் காண வந்த இடத்துக் கானல் நீரைக் கண்டார் அரிமா வீற் றிருக்குமென ஆவலுடன் காண விழைந்த அரியணையில் நரிமா அனைய நெறி யில்லான் இருப்பது கண்டார்.
அறத்திற்கும் அருளுக்குமோ வீழ்ச்சி மறத்திற்கும் கயமைக்குமோ வெற்றி இக்கொடுமைக்குத் தமிழகத்திலோ இடம் எனக் கொதித்தார் தம்மைதம் குடும்பத்தை வாட்டி வதைக்கும் வறுமையின் கொடுமையையும் அக்கணமே மறந்தார் தம் வாழ்வினும் நாட்டின் புகழும் அறத்தின் வெற்றியுமே பெரியன எனக் கருதும் பெற்றியார் அல்லரோ பெருந்தலைச் சாத்தனார்?