sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உதாரணமாக பாரதியின் இளமைத் தோழனாக இருந்த நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார் நிரம்பிய ஆங்கிலப் புலமை பெற்றவர் நவீன வாழ்வியல் தெரிந்தவர் பல்லாண்டுகள் வழக்கறிஞராகத் தொழில் பார்த்தவர்.
தற்காலத் தமிழில் புதுக் கவிதைகள் அரிதாயுள்ளன என்றுணர்ந்து இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்தே உரையும் செய்யுளும் எழுதிவந்தவர்.
புதுக்கவிகளாக அன்னார் படைத்தவற்றுள் மாரி வாயில் மங்கலக் குறிச்சிப் பொங்கல் நிகழ்ச்சி என்பன வித்துவான்களும் வியந்து பாராட்டியவை.
இப்பாக்களை வண்ணவகை எனக் கொள்ளினும் இழுக்கில்லை... இது அகத்திணைச் செய்யுளாதலின் இதில் சுட்டி ஒருவர் பெயர் கொளப் பெறார் ஆயினர்.
சான்றோர் செய்யுட்களுக்கு நச்சினார்க்கினியர் பேராசிரியர் முதலிய இடைக்கால உரையாசிரியர் விளக்கங் கூறுவதுபோல தமது புதுமைக் கவிக்கு இத்துணை விளக்கம் அவசியமெனக் கருதுகிறார் கணக்காயர்.
ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு அவிழ் பதம் என்பதுபோல கணக்காயர் போன்று தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் பல அரிய அறிவினிக்கும் நூல்கள் இயற்றியோர் இத்தகைய பழைய நடையையே போற்றினர் என்பதற்கு இப்பனுவர் சிறந்த சான்று.
கணித நூற்பேராசிரியராயும் விஞ்ஞானத் துறையில் ஈடுபாடுடையராயும் விளங்கிய பூண்டி அரங்கநாத முதலியார் கச்சிக் கலம்பகம் பாடி அரங்கேற்றினார்.
தமிழ் நாவல் இலக்கியம் என்ற நூலில் நான் வேறொரு தொடர்பிற் கூறியிருப்பது இங்குப் பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது புதுமையான கருத்துக்களை வசனமாக எழுத முனைந்த அறிஞர் பலர் தமிழ்க் கவிதை எழுதிய போதிலும் பல்லுடைக்கும் கடின நடையிலே மரபு வழிவந்த பாடல்களையே பாடினர்.
பழந்தமிழ்க் கவிதைப்பற்று உள்ளவராகவும் தேவையேற்படின் தாமும் அந்தாதி கலம்பகம் முதலிய பிரபந்தங்கள் பாடும் ஆற்றல் பெற்றவராகவும் இருந்த இவர்களது முக்கியமான படைப்புக்கள் கவிதையாகவன்றி உரைநடையி லமைந்தமை கவனிக்கற் பாலது.
அதே சமயத்தில் இவர்களிற் பெரும்பாலானோர் பழந்தமிழ்க் கவிதைகளை அவற்றிற் காணப்படும் அறவியற் கருத்துகளக்காகவே போற்றினர் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
அந்நிய ஆதிக்கத்தின் விளைவாக ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்த பாரதூரமான சமுதாய மாற்றங்கள் மக்களது ஒழுகலாறுகளைப் பாதிக்கத் தொடங்கியிருந்தன.
இத்தாலிய இலக்கியத்தினின்று பதினாறாம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலத்துக்கு இடம் பெயர்ந்த சொனெற் என்னும் செய்யுள் வடிவத்தை அவர் தமிழிற்கு அறிமுகப்படுத்த முனைந்தார்.
......இத்தொகுதியில் மறுபிரசுரம் செய்யப் பெற்றுள்ள நாற்பத்தொரு குறுந் தமிழ்ச் செய்யுட்கள் பொதுவாக இசைநயமும் கலைமெருகும் உடையன இவற்றிற் கூறுப்படும் உணர்வு சுவையும் கட்டுரை வன்மையும் பெற்றுத் திகழ்கின்றது... ஆங்கில இலக்கியம் குறிப்பாக ஆங்கிலக் கவிதை காலந்தோறும் எல்லாப் படி நிலைகளிலுமுள்ள மக்களை ஈர்த்து அவர்தம் உள்ளங்களைப் பிணித்திருக்கும் தன்மையை நோக்குங்கால் தமிழ்க் கவிதை தனக்குரிய மிகப் புனிதமான கடமையில் அநாவசியமாகத் தவறியுள்ளது என்றே எண்ணத் துணிகின்றோம்.
அதன் நலம் பாராட்டுவோர் மிக சிலரே தமிழ் கூறு நல்லுலகத்தின் பெருந்தொகையான பொதுமக்களது நெஞ்சைத் தமிழ்க் கவிதை என்றும் கவர்ந்துள்ளதா?
ஒப்புநோக்கிமிடத்துக் காணப்படும் இக்கேள்விக்குக் காரணங்கள் பல கூறக்கூடும் நாம் அந்நியர் என்ற வகையில் பணிபுடனேயே இக்கருத்தைத் தெரிவிக்க முனைகிறோம்.
அதாவது ஒப்பற்ற தனிச் சிறப்பியல்புகளும் நேர்த்தியுமிருந்தும் பொதுமக்கள் தேவைக்கு இயைந்த எளிமையும் பொருள் தௌிவும் அதனிடத்துப் பொதுவாகக் குறைவே.
மேனாட்டுத் தமிழறிஞருள் தலைசிறந்து விளங்கிய போப்பையரை மொழிநூற் புலவராகவும் மொழி பெயர்ப்பாசிரியராகவுமே பெரும்பாலானோர் அறிந்திருக்கின்றனர்.
கிறித்துவ வேதாகமத்தைத் திறம்பட தமிழ் மக்களிடையே பரப்புவதற்காக தொடக்கத்திலே தமிழைக்கற்ற போப் அவர்கள் தமிழ் காதலரானார் என்பது விஷயமறிந்தவர்க்குப் புதிய தகவல் அன்று.
எளிமையும் பொருட்டௌிவும் பொது மக்களும் சுவைக்கவல்ல தன்மையும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க தமிழ்க் கவிதையிற் காணப்படவில்லை என்பதும் குமரகுருபரசுவாமிகள் இயற்றிய நீதிநெறி விளக்கம் போன்ற நூல்கள் முற்கூறிய அம்சங்களைக் கொண்டு விளங்குவன என்பதும் போப்பையரது கருத்து.
யாவருக்கும் நன்கு பழக்கமான மேற்கோள்தான் எளிய பதங்கள் எளிய நடை எளிதில் அறிந்து கொள்ளக்கூடிய சந்தம் பொது ஜனங்கள் விரும்பும் மெட்டு இவற்றினையுடைய காவியம் ஒன்று தற்காலத்தில் செய்து தருவோன் நமது தாய் மொழிக்குப் புதிய உயிர் தருவோனாகின்றான்.
ஆலையில்லா ஊருக்கு இலுப்பைப்பூ சர்க்கரை என்பதற்கிணங்க கிடைத்தவற்றுட் சிறந்ததான தனிப்பாசுரத் தொகையைப் பாராட்டினார் போப்.
ஆயினும் சொனெற் பாவகையைப் பின்பற்றி எழுத முயன்ற சாஸ்திரியார் விரும்பத்தக்களவு வெற்றிபெற வில்லை என்பதை ஒளிமறைவுவின்றிக் கூறினார்.
சொனெற் என்ற பதினான்கடிப் பாடல் சிறிய அளவினதாயினும் ஐரோப்பிய இலக்கிய மேதைகள் பலரால் கையாளப் பெற்றுப் பண்கனிந்து இனிய பாடலாக அமைந்தது இறுக்கமும் நெறிவும் பரிபூரணமாக உள்ளதாய்த் திகழ்வது.
பெரும் பாலான சொனெற் பாக்களிலே முதல் எட்டு அடிகளில் பாடற் பொருள் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுத் தடையோ கேள்வியோ ஐயமோ பிரச்சினையோ எழுப்பப்படுகின்றன.
இப்பண்பினையே மனந்திருத்திப் போப்பையர் சாஸ்திரியாரது பாசுரங்களைப் பற்றிப் பின்வருமாறு கூறியுள்ளார் ...அதுமட்டு மன்றிக் கவிப்பொருளுக்கும் இறுதியில் அழுத்தம் பெறும் கருத்துக்கும் இருக்கவேண்டிய ஒருமைப்பாடு குறைபட்டுள்ளது என்றே கூறவேண்டும்.
முத்தொள்ளாயிரம் நந்திக்கலம்பகம் முதலிய நூல்களிலும் நற்றிணை நெடுந்தொகை முதலிய தொகை நூல்களிலும் உள்ள அகத்திணைப் பாக்கள் போன்றன அவை.
ஓருதாரணம் சூரியனைப் பற்றிச் சில பொதுச் செய்திகளைக் கடினநடையிற் கூறியுள்ளாரேயன்றி அவர் உள்ளத்தின் வெள்ளப் பெருக்குக் கவிதையாக அமையவில்லை என்பது விளக்க வேண்டாத் தௌிபொருள்.
தமது பாத்திரம் ஒன்றன் வாயிலாகச் சூரியனை வருணிக்கிறார் பாரதியின் தனித்தன்மையும் மேதாவிலாசமும் அடிதோறும் துள்ளிக் குதிக்கின்றன.
ஏனெனில் தமிழில் மாத்திரமன்றிப் பிற இந்தியமொழிகளிலும் முதன் முயற்சியாளர்கள் ஆங்கிலம் பிரெஞ்சு முதலிய மொழிகளிலிருந்து இலக்கிய உருவங்களை எடுத்துப் பரிசீலனைசெய்து பார்த்திருக்கின்றனர்.
வங்காள இலக்கிய விமர்சகர்கள் கூறவனவற்றைப் பார்க்கும்போது பரிதிமாற் கலைஞரினும் மதுசூதன தத்தர் பேராற்றலுடன் புதிய பாவகையைக் கையாண்டார் போலத் தெரிகிறது.
எட்டயபுரத்திலே கவிதைப் பாலைவனத்தில் வாழ்ந்த பாரதியார் ஷெல்லி முதலிய ஆங்கிலக் கவிகளைப் படித்தவராதலால் பொதுவான இப்போக்கிற்கு விலக்கின்றிச் சொனேற் பாவுடனேயே பத்திரிகை உலகை எட்டிப் பார்த்திருக்கிறார்.
மதுரையிலிருந்து வௌிவந்த விவேகபானு பத்திரிகையின் ஜூலை மாத இதழில் தனியிரக்கம் என்ற பாடல் சொனேற் கடினநடையில் வௌிவந்தது கடின நடையாயிருப்பினும் சாஸ்திரிரியாரது பாடலிலும் உணர்ச்சி மிகுந்ததாகவே உள்ளது.
ஆனாலும் பிற்காலத்தில் அவர் எழுதிய குயில்பாட்டு சுயசரிதை முதலிய பாடல்ளின் தோற்றத்தை இதிற் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றிக் காணக் கூடியதாக இருக்கிறது.
குயில் விதி நெஞ்சம் பாவியேன் குலவி முதலிய சொற்கள் பிற்காலக் கவிதைகளில் பாரதியாரால் வழங்கப்பட்டிருக்கும் வேகத்தை அறிபவருக்கு இப்பாடல் இனிக்கும்.
பாரதியாரது சமகாலப் புலவரிடத்துக் காணப்படும் இரு பண்புகளாம் பழந்தமிழ் நடையும் ஆங்கில வாடையும் தொடக்கத்தில் தவிர்க்க முடியாதபடி பாரதியிடத்துங் காணப்படுகின்றன.
ஆனால் மற்றையோர் தொடர்ந்து அப்பண்புகளுக்கு உருவங்கொடுத்துக் கொண்டிருக்க பாரதியோ மின்னல் வேகத்தில் புதுப்பிறவி பெற்றவன் போல் தனிப்பாதையொன்றை வகுத்துக் கொள்கிறான்.
நாம் ஏலவே பார்த்ததுபோல தனது தந்தைக்கு நிகழ்ந்த பேரிடியும் அதற்கு முழுக் காரணமாக இருந்த அந்நிய பொருளாதார அமுக்கமும் பாரதியை பதினைந்தாம் பதினாறாம் வயதிலேயே வெள்ளைக்கார விரோதி ஆக்கியிருந்தன.
இவற்றினை யொப்பவே நாட்டில் ஓர் புதிய ஆதர்சம்ஒர் கிளர்ச்சிஓர் மார்க்கம் தோன்றுமேயானால் மேன்மக்களின் நெஞ்ச மனைத்தும் இரவியை நோக்கித் திரும்பும் சூரிய காந்த மலர்போல அவ்வாதர்சத்தை நோக்கித் திரும்புகின்றன.
சென்ற சுபகிருது வருஷத்திலே பாரத நாட்டில் சர்வ சுபங்களுக்கும் மூலாதாரமாகிய தேசபக்தி என்ற நவீன மார்க்கம் தோன்றியது நல்லோர்களின் சிந்தையெல்லாம் உடனே புளகிதமாயின.
நல்லோருடைய குணங்களிலே குறையுடையவனாகிய யானும் தேவியினது கிருபையால் அப்புதிய சுடரினிடத்து அன்பு பூண்டேன்... மாதாவும் அதனை அங்கீகாரம் செய்து கொண்டாள்.
கவிதா வாழ்வின் ஆரம்பத்தில் எல்லோரையும் போலவே ஆங்கில சொனேற் முறையைப் பின்பற்றியும் சங்க யாப்பான அகவற்பாவைக் கருவியாகக் கொண்டும் சொந்த விவகாரங்களைச் சம்பிரதாயமான முறையில் பாடுகிறான்.
ஆனால் நவீன மார்க்கத்தைத் தழுவியவுடனேயே தன்னை மறந்து தனக்கு அப்பாற்பட்டு விரிந்து பரந்த புறஉலகுடன் தன்னைப் பிரிக்க முடியாதபடி பிணைத்துக் கொள்கிறான்.
இறை பக்தியைப் பாடிய மாணிக்கவாசகர் அதுபோலப் பாரதியாரும் தனிமை இரக்கங்களை யெல்லாம் உதறித் தள்ளிவிட்டு தன்னையும் தனது கவிமலர்களையும் தலைவிக்குச் சமர்ப்பித்தார்.
பழைய இறை பக்தர்களின் குதூகல உணர்ச்சியும் நாமார்க்குங் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம் என்ற ஆன்ம வீரமும் அவரது வார்த்தைகளில் பொதுளத் தொடங்கின.
இப்பொழுது அச்சிலுள்ள பாரதி கவிதைத் தொகுதிகளில் இடம்பெறாத பா ஒன்றை மட்டும் உதாரணங் காட்டுவோம் வந்தே மாதரம் கீதத்தின் ஆறாவது சரணம் அது.
ஆகவே இறுதி ஆய்வில் இலக்கியத்தின் உள்ளடக்கமே உருவத்தை நிர்ணயிக்கிறது என்னும் கூற்றுக்குப் பாரதியின் பரிணாமம் மறுக்கவொண்ணாச் சான்று பகர்கிறது.
பரிதிமாற் கலைஞர் சோமசுந்தர பாரதியார் சுப்பிரமணிய முதலியார் இராகவையங்கார் முதலியோர் தொல்காப்பியரின் கட்டளையையும் ஷேக்ஸ்பியரின் மேதையையும் எண்ணிப் பெரும்பாடுபட்டு தமிழகத்து அறிஞரும் வெள்ளைக்காரப் பேராசிரியர்களும் ஒருங்கே பாராட்டக்கூடிய செய்யுட்களை எழுத முயன்று கொண்டிருந்தபோது கூழுக்குப் பாடிய தமிழ்க் கிழவியைப் போல முன்னின்று கேட்போருக்குப் பாடிப் பரவசமடைந்தான் பாரதி.
சாதாரண மனிதர் உரைநடையைக் கொண்டு தமது கருத்துக்களையும் உணர்வுகளையும் புலப்படுவது போலக் கவிஞன் செய்யுளைத் துணைக்கொண்டு பிறருடன் உரையாடுகிறான்.
பாரதி தனது பாடல்களை உரத்துப் பாடிச் சொற்கள் ஒவ்வொன்றினதும் உள்ளார்ந்த ஆற்றலை வௌிப்படுத்தியதையே நான் இங்குக் கருதுகிறேன்.
பாரதியைக் கண்டு கேட்டவரும் அவர்களைக் கண்டோரும் ஒருமுகமாகக் கூறுவது இதுதான் மந்திரச் சொல் இன்பம் பொங்கப்பாடுவார் கவிஞர்.
பாரதி புதுவையில் இருந்த காலத்தில் அவரது அன்புக்குப் பாத்திரமான சிறுமி யதுகிரியிலிருந்து பேராசிரியர் வையாபுரிப் பிள்ளைவரை பலரும் கவிஞரது குரலையும் உணர்ச்சி ததும்பப் பாடும் முறையையும் வருணித்துள்ளனர்.
அவரை அவரது சகபாடிகள் பெரும்பாலானோரிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்ட உதவுவதோடு அவரது கவி ஊற்றுக்களை ஒருவாறு கண்டறியவும் குறி காட்டுவதாயுள்ளது.
கம்பீரமான பாட்டு உள்ளத்தைக் கவரும் ராகம் பாட்டின் உந்நதமான பொருள் எல்லாம் சேர்ந்து உண்மையில் தெய்வத்தை எதிரில் காண்பதுபோல் மயிர்க்கூச்செறியச் செய்தன.
கவிஞனை அல்லது கலைஞனை கற்பனாலோகத்திற் சஞ்சரிக்கும் அபூர்வப் பிறவியாகக் கொள்ளும் கனவுலக இலக்கியக் கோட்பாட்டின் விளைவு அது.
வேறோர் இடத்திலே யதுகிரி அம்மாள் எழுதுகிறார் ஸரீ பாரதியாருக்குச் சங்கீதக் கச்சேரிகளைக் காட்டிலும் பாம்பாட்டி வண்ணான் நெல்குத்தும் பெண்கள் செம்படவர்கள் உழவர் இவர்களுடைய நாடோடிப் பாட்டுக்கள் என்றால் மிகவும் இஷ்டம்.... ஒரு நாள் மாலை... செம்படவர்கள் மீன்களை நிரப்பிக் கொண்டு சந்தோஷமாகப் பாடியபடி தோணியைக் கரையேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
நான்இது என்ன வேடிக்கை அவர்கள் அர்த்தம் ராகம் ஒன்றும் இல்லாமல் பாடும் பாட்டை நீர் இவ்வளவு மெச்சுகிறீரே எங்களுக்கு ஒன்றும் புரிகிறதில்லை என்கிறேன்.
ஓரளவு முதிர்ச்சி பெற்ற தமிழறிஞர் எஸ்.வையாபுரிப் பிள்ளை கூறுவதைப் பார்ப்போம் அவருடைய பாடல்களை அவர் பாடிக் கேட்க வேண்டுமென்ற ஆவல் எனக்கு அதிகமாயிருந்தது.
இங்க மனங்கொள்ள வேண்டியது யாதெனில் வாழ்கையையே கவிதைப் பொருளாக்கியமையால் தனது வாழ்க்கையனுபவங்களையும் தன்னைச் சார்ந்தோர் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளையும் நாட்டு நடப்புக்களையும் பாட்டாக்கினார்.
இவையெல்லாம் சாதாரண மக்களோடு தொடர்பு கொண்டு சந்தர்ப்பத்துக்கேற்றவாறு நவநவமாகப் பாரதியார் பாடியதைக் காட்டுகின்றன... பாடும் பாடல் கொச்சக ஒருபோகா அல்லது வண்ண ஒத்தாழிசைக் கலியா அல்லது கழிநெடி லாசிரிய விருத்தமா என்று அவர் சகபாடிகள் தமது ஒய்வு நேரங்களில் மண்டையைக் குழப்பிக் கொண்டிருக்க பாரதியார் தமது அநுபவத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டு சாதாரணக் கற்களை வைரமணிகள் ஆக்கிக் கொண்டிருந்தார்.
ஒரு சமயம் பாரதியார் வீட்டில் சக்தி பூஜைக்குப் பிறகு வந்தே மாதரம் பாடிவிட்டு தாம் செய்த புதிய பாடலாகிய பெண்மை வாழ்கென்று என்பதை இங்கிலீஷ் நோட்மெட்டில் பாடினாராம்.
அதன் பயனாகவே இலக்கியம் பிளவுண்டு இருபாற்பட்டு பொதுமக்கள் நாடோடி இலக்கியம் என்றும் உயர்ந்தோர் இலக்கியம் என்றும் ஒன்றையொன்று விலக்கி நின்றது.
எவ்வளவு வன்மையுடன் நேர்மையுடனும் அவர்கள் பழைய செந்நெறியை அழுத்தி வற்புறுத்தினரோ அவ்வளவுக்குக் காலத்திலிருந்தும் வாழ்க்கையினின்றும் விலகியவராயினர்.
இராகவையங்காரின் பாரிகாதை சோமசுந்தர பாரதியாரின் மாரிவாயில் சுந்தரம்பிள்ளையின் மனோன்மணீயம் முதலியவற்றை எடுத்துக்கொண்டால் அவை முந்தையோர் நூற்கருத்துக்களையும் யாப்பமைதிகளையும் உவமை உருவங்களையும் பொன்னேபோற் பின்பற்றுவதைக் காணலாம்.
சங்கச் சான்றோர் பாடிய அகத்திணைச் செய்யுட்களையே மூலாதாரமாகக் கொண்டு இல்லது இனியது நல்லது என்பனவற்றைப் புகுத்திப் பிற்காலப் புலவோர்கள் கோவை இலக்கியம் பாடினர்.
இதுகுறித்து டாக்டர் வ.சுப.மாணிக்கம் கூறுவன சுவை பயப்பன சங்க இலக்கியங்கள் நேரடி வாழ்விலிருந்து தோன்றிய மூலப் பிறவிகள் அவை கற்பவர் நெஞ்சட் புகுந்து வாழ்வை நெறிப்படுத்த வல்லவை.
அந்நெறிப்பட்ட பாடல்களே உயிருடைய வாழ்வுப் பாடலாகும்... கோவை என்பது சங்க இலக்கியம் என்னும் பெரிய மாளிகையைக் கண்டு படியெடுத்த ஒரு வரைப் படமாகும் அம்மாளிகைக்குள் செல்லப் பயன்படும் வழிகாட்டியாகும் இலக்கியம் தோற்றிய இலக்கியமாகும்.
அதாவது நிழலின் நிழல்போல தொல்காப்பியர் ஆணைக்கு அத்துணை மதிப்புக் கொடுத்த இப்புலவர் பெருமக்களிற் பலர் தொல்காப்பியர் நெகிழ்ந்துகொடுக்கும் திறன் படைத்தவர் என்பதை மறந்தனர்.
இனிப் பாட்டினுந் தொகையினும் உள்ள சொல்லே மீட்டதொரு காலத்துக்கு உரித்தன்றிப் போயின் முற்காலத்துளவென்பதே கொண்டு பிற்காலத்து நாட்டிச் செய்யுள் செய்யப்பெறா என்பது.
சுந்தரம்பிள்ளை மறைமலையடிகள் பரிதிமாற் கலைஞர் முதலியோர் நூல்களைப் படிக்கும்போது அவர்கள் பேராசிரியரது மேற்கோளைக் கற்றும் அதன் வழி நில்லாமை புலப்படும்.
ஆனால் புனர்ஜென்மம் என்ற கட்டுரையிலே பின்வருமாறு எழுதினான் நெடுங் காலத்துக்கு முன்னே எழுதப்பட்ட நூல்கள் அக்காலத்துப் பாஷையைத் தழுவினவை.
அருமையான உள்ளக் காட்சிகளை எளிமை கொண்ட நடையிலே எழுதுவது நல்ல கவிதை... நமது கவிதையிலே ஆனந்தம் குறையத் தொடங்கிற்று ருசி குறைந்தது கரடுமுரடான கல்லும் கள்ளி முள்ளும் போன்ற பாதை நமது கவிகளுக்கு நல்ல பாதையாகத் தோன்றலாயிற்று.
பாரதியார் வரலாற்றைப் பின்னோக்கிப் பார்த்தார் சமணம் முதலாய பரசமயக் கோட்பாடுகளையும் அவற்றிற்கு ஆதாரமாயிருந்த மக்கள் பிரிவையும் எதிர்த்துக் கிளர்ச்சி செய்து பாட்டுத் திறத்தாலே சமுதாயத்தைப் பாலித்த சைவ நாயன்மார் வைணவ ஆழ்வார்கள் போலிச் சடங்குகளையும் வரட்டு வேதாந்தத்தையும் கிண்டல் செய்து சம்பிரதாயத்துக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பிய சித்தர்கள் அரவைகளையும் ஆதீனங்களையும் அணுகாது பொது மக்களை நம்பி அவர்கள் விரும்பும் மெட்டில் பாடிய சமூக சீர்திருத்த உணர்வு பெற்றிருந்த கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் இராமலிங்க சுவாமிகள் முதலியோரைப் பக்கபலமாகக் கொண்டார்.
இளங்கோ வள்ளுவர் கம்பர் முதலிய கவிஞரைப் பாரதி பாராட்டியுள்ளார் ஆழ்வாராதியோர் பாடல்களிலே அவர் ஊறித் திளைத்திருந்தார் என்பதை அகச்சான்றுகளால் அறிகின்றோம் சித்தர் வாக்குகளினாலும் அவர் கவரப்பட்டிருந்தார்.
ஆயினும் பாரதியின் கவிதையைப் பல வழிகளில் ஆழமாகப் பாதித்த கவிஞர்கள் அவனுக்கு முன் ஒரு நூற்றாண்டுக் காலத்திற்குள் பிறந்தவர்கள்.
நாடகப் பண்பும் இசைப் பாங்கும் கொண்ட இவ்விலக்கியங்கள் வித்துவக் காய்ச்சலும் வீண் அலங்காரமும் பகட்டும் படாடோபமும் மலிந்த இலக்கிய நெறிக்கு எதிர் விளைவாகத் தோன்றின.
ஆதினங்களும் மடங்களும் ஆதரித்த மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளை போன்ற மகாவித்துவான்கள் கல்வியுலகில் கம்பீர நடைபோட்டுத் திரிந்த சூழ்நிலையிலே தெருப்பாடகராகப் புற எல்லையில் நின்றவர்களே இப்புதிய இலக்கிய வடிவங்களைப் படைத்தளித்தனர்.
நந்தன் சரித்திரக் கீர்த்தனை என்னும் நூலுக்கு மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளையிடம் முன்னுரை ஒன்று வாங்குவதற்காகக் கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் பலகாலந் தவங்கிடந்தமை பற்றிச் சாமிநாதையர் அவர் சரித்திரத்திற் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் போன்ற பொதுமக்கள் சார்ந்த கர்த்தாக்களையே சுப்பிரமணிய பாரதியார் தமது உண்மையான வழிகாட்டிகளாகக் கொண்டார்.
அறிவு பூர்வமாக மேற்கூறிய கவிவாணரைப் பின்பற்று முன்பதாகவே இசைத்தமிழ் சார்ந்த இலக்கியங்களிலே பாரதிக்கு உணர்ச்சி பூர்வமான பிடிப்பு இருந்தது என்பது நெஞ்சில் நிலைநிறுத்த வேண்டிய செய்தியாகும்.
தேசபக்தி என்னும் பேரலை வீசத் தொடங்கியபோது அதனுள் மூழ்கி நீராடப் பாரதி ஏலவே தயாராகியிருந்ததைப் போல இதிலும் அவனது இளமைக்கால வாழ்க்கை பிற்கால மலர்ச்சிக்கு மிகப் பொருத்தமான எருக்களமாக அமைந்தது.
பாரதியின் இளமைக்கால வாழ்க்கையைப் பற்றி எழுதியுள்ள யாவரும் அவனிடத்து ஆழப் பதிந்திருந்த இசை ஞானத்தையும் சமய இலக்கிய ஈடுபாட்டினையும் சிறப்பாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.
ஆனால் நாம் மேலே காட்டியது போல இலக்கியத்தில் ஏற்பட்டிருந்த தரப்பிரிபு காரணமாக பழகுதமிழில் பாமரரும் பிடித்தின்புற்று இசைத் தமிழை அவர்கள் புறநிலையில் வைத்து ஆய்ந்திருப்பினும் செந்நெறி இலக்கிய ஆக்கத்திற்குப் பயன்படுத்த ஒப்பவில்லை.
கம்பர் ஒரு சமயம் துமி என்ற சொல்லைப் பாடலில் அமைத்துப் பாடியபோது கவிராஜரும் சோழனது பேரவைப் புலவருமான ஒட்டக்கூத்தர் துமி என்ற வார்த்தை தமிழ் நூல்களிற் காணப்படாதது என்று ஆட்சேபித்தாராம்.
சிறிது நேரத்துக்குப்பின் ஆயர் சேரியில் தயிர் கடையும் பெண்ணொருத்தி பக்கத்தில் நெருங்கி நின்று விளையாடிய குழந்தைகளைப் பார்த்து பிள்ளைகளே தூரப் போய்விடுங்கள்.
கம்பன் என்றொரு மானிடன் வாழ்ந்தமையைச் சிறப்பித்துப் பாடும் பாரதி கம்பனைப் போல நாடோடிப் பாடல்கள் பக்திப் பாடல்கள் என்பனவற்றில் நெஞ்சைப் பறிகொடுத்தவனே.
தேவாரம் திருவாசகம் திவ்வியப் பிரபந்தம் திருப்புகழ் கந்தரலங்காரம் திருவருட்பா முதலிய பனுவல்கள் பெரும்பாலான தமிழ் மக்களால் பொருளறிந்தும் பொருளறியாமலும் சடங்கு முறையிற் பாடப்பெறுவன.
பாரதி அவற்றை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு காலத்திற்கேற்ற வகையில் பொருள் மாற்றஞ் செய்து உருவ ஒருமைப்பாடு கண்டான் தேசபக்தியைத் தெய்வ பக்தியாக உருமாற்றஞ் செய்த புலவன் பழைய இசைத் தமிழிலக்கிய வடிவங்களைப் புதிய பொருளைப் பாடப் பயன்படுத்தினான்.
மாணிக்கவாசகர் திருப்பெருந்துறையில் விடியற்காலத்தே இறைவனைத் துயில் எழுப்புவதாகத் திருப்பள்ளியெழுச்சி என்னும் பனுவலைப் பாடினர் பாரதியோ பாரதமாதா திருப்பள்ளியெழுச்சி பாடினான்.
அன்னை பராசக்தியை இஷ்ட தெய்வமாகக் கொண்டு பாடிய பாரதி சாக்த வழிபாட்டின் மூலம் தேசபக்தியைத் தெய்வ பக்தியாக மாற்றும் இரஸவாதத்தைச் செய்தான்.
இப்பொருள் குறித்துப் பேராசிரியர் துரஜதிபிரசாத் முகர்ஜி கூறுவன உன்னிக்கத் தக்கவை இலௌகிக உலகில் அன்றைய சக்தியானது தேசிய உணர்ச்சியாக இருந்தது.
இத்தேசிய உணர்ச்சியை ஒரு சமயமாக ஏற்றுக்கொள்ள மக்கள் ஆயத்தமாக இருந்தனரென்றால் அது அன்றிலிருந்த சமய வாழ்வின் தரக்குறைவையே காட்டுகிறது.
இழந்த தெய்வீக வாழ்க்கைக்குப் பதிலாகத் தேசபக்தியை அதற்கீடாக்கிய எமது தேசியத்தின் இந்த அம்சத்தை நாம் அலட்சியஞ் செய்யலாகாது.
பழைய சமய இலக்கியங்களைசிறப்பாகப் பக்திப் பாடல்களைப் பாரதி எவ்வாறு அணுகினான் என்பதனையும் அதனடிப்படையையும் இது தருக்கரீதியாக உணர்த்துகிறது.
பாண்டி நாட்டின் பழம் பெருமையின் மிச்சசொச்சங்களாக இப்பகுதிகளில் தமிழிலக்கிய மரபு குற்றுயிராகவேனும் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது.
இத்தகைய பகைப்புலத்திலேயே பாரதி பிறந்து தன்னை யறியாமலே வேடிக்கையாகவும் விளையாட்டாகவும் இந்நூல்களையெல்லாம் பாடிப் பதம் பார்த்திருந்தான்.
ஆயினும் சமஸ்தானக் கவிஞரைவிட தனியார்களாக இருந்த கோபால கிருஷ்ணபாரதியார் அண்ணாமலைரெட்டியார் இராமலிங்கர் முதலியோரையே பாரதி கூடியளவு உட்கொண்டான்.
கோபாலகிருஷ்ண பாரதியாரைக் குறிக்குமிடத்து உ.வே.சாமிநாதையர் இவ்வாறு கூறுகிறார் தமிழிசைப் பாரம்பரியத்தின் முதல்வர்களின் ஒருவரும் சுப்பிரமணிய பாரதியாருக்குப் பல வழிகளில் ஆதர்ஷ புருஷராக இருந்தவருமான கோபால கிருஷ்ண பாரதியார் நந்தன் சரித்திரக் கீர்த்தனைகளை இயற்றியிருந்தார்.
பொதுமக்கள் பேச்சு வழக்குகளையும் பழமொழிகளையும் நூதனமான சொல்லுருவங்களையும் நாயன்மாரும் ஆழ்வாரும் தமது பாடல்களில் அமைத்துக் கொண்டனர்.
பாடல்களுக்குத் தலைப்புகள் கிடைக்காமையால் பாரதி திருப்புகழ் என்றும் பாரதி தேவாரம் என்றும் தொகுப்பாசிரியர் அவற்றிற்குப் பெயர் சூட்டியுள்ளார்.
சிறுவயதில் அழியா நினைவுகளாய்ப் பதிந்த இப்பாடல்களும் பிற சாகித்தியங்களும் பிற்காலத்தில் பாரதியார் நட்பு பூண்டிருந்த துறவிகள் யோகிகள் சாமியார் முதலியோரால் மேலும் உறுதியாக்கப்பட்டன பழைய சமயப்பாடல்களை வெறும் சொற்கோவைகளாக அன்றி மறைபொருளும் தொனிக்கும் ஆன்ம வௌிப்பாடாக உணர்ந்தார் கவிஞர்.
முக்கியமான பகுதி வருமாறு அப்போது அந்த யோகி மிகவும் உரத்த குரலில் கடலோசை தணியும்படி பின்வரும் பாட்டை ஆச்சரியமான நாட ராகத்தில் பாடினார்.
சமீப காலத்தில் மேற்கூறிய புலவர்கள் பாடினவற்றுக்கும் பாரதி பாடல்களுக்கும் உள்ள ஒற்றுமைகள் சிலரால் ஆங்காங்கு எடுத்துக் காட்டப்பட்டு வருகின்றன.
கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் இராமலிங்கர் மட்டுமன்றி அருணாசலக் கவிராயர் முத்துத் தாண்டவர் திரிகூடராசப்பக் கவிராயர் என்போரும் பாரதியோடு ஒப்புநோக்கி ஆராயப்பட வேண்டியவரே.
ஆகவே வள்ளலார் போன்றாரோடு கவிஞர்பிரானை ஒப்பிடும்போது ஒருமைப்பாட்டின் பகைப்புலத்தில் தற்புதுமையான பண்புகளைக் கண்டு காட்டுவதே வேண்டப்படுவது பாரதியின் சமூக சீர்திருத்த உணர்வைச் சிலர் வள்ளலாருடன் ஒப்பிடுவர்.
என்று நெஞ்சு பொறுக்காமற் பாடிய பாரதி தனது மாவட்டத்தின் கலைப் பொக்கிஷங்களான முற்கூறிய சமுதாயப் பாடல்களை நிச்சயம் அறிந்திருப்பான் என எதிர்பார்க்கலாம்.
ரகுநாதன் குறிப்பிடுவதுபோல தாதுவருஷப் பஞ்சம் என்ற சொல்லாட்சியே தமிழ் நாட்டு மக்களிடையே கொடிய வரட்சியைக் சுட்டிக்காட்டும் குறியீடாக நிலவிவிட்டது.
தற்காலத் தமிழிற்குக் கவிப்பெருக்குப் பாய்ச்சிய பாரதி வறண்ட பூமியாம் கோயில்பட்டி வட்டாரத்தைச் சேர்ந்த சிற்றூரிற் பிறந்தவனே.
தன யுகத்தின் பண்புகள் சிலவற்றை மேற்கூறிய கவிஞர் தொட்டுக் காட்டியுள்ளனர் என்பதைப் பாரதி நன்குணர்ந்தமையே பாரதியின் கால உணர்வுக்குச் சிறந்த சான்று பகருகின்றது.
இலக்கியத்தின் இயக்கவியலை உள்ளுணர்வாகவே தெரிந்துகொள்ளும் படைப்பாளியும் திறனாய்வாளனுமே இவ்வாறு தனது காலத்து நூல்களைச் சரியாக எடைபோடமுடியும்.
தனது அருட் பாக்களைத் தெருப்பாடல் என்று அடக்கமாக அழைத்துக் கொண்ட இராமலிங்கர் போன்றவரின் நோக்கும் வாக்குமே தனது யுகத்திற்கு உகந்தவை என்றுணர்ந்து அவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு உழைத்தான் பாரதி.
இசைத் தமிழ்ப் பிரிவு பன்னெடுங்காலமாக இருந்து வருவதொன்று எனினும் மேற்கூறிய சிந்து முதலாய இசைப்பாக்கள் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிற்கு முன் இருந்ததில்லை என்பர்.
இலக்கிய வழிவந்த சந்தப்பாக்கள் வரிப் பாடல்கள் ஆகியவற்றின் பின்னணியிலே நாட்டுப் பாடல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு முகிழ்த்தனவே இவ்விசைப் பாடல் வகைகள்.
சமயச் சார்புள்ளனவாகத் தோன்றிய இவ்விசைப் பாக்களைச் சமயச் சார்பு குறைவாகவும் அரசியற் சமூகச் சார்பு கூடுதலாகவும் அமைந்த புதுப் பாடல்களுக்கு அடிப்படையாக அமைத்ததிலேதான் பாரதியின் வெற்றியிற் பெரும் பகுதி தங்கியுள்ளது.
தனது முன்னோடிகள் தொடக்கிவைத்த புதிய செய்யுள் வகைகளைப் பாரதி அபூர்வத் திறமையுடன் நூதன வேகத்துடன் ஆட்சியில் கொண்டுவந்தனர் என்று வையாபுரிப பிள்ளை குறிப்பிடுவது மனங்கொளத் தக்கதே.
கிளிக்கண்ணி கீர்த்தனம் கும்பி தெம்மாங்கு சிலாசம் போன்ற பிற்காலச் செய்யுள் வகைகளைச் சேர்ந்தது சிந்து இதனடிப்படை நாட்டுப் பாடல் என்றால் தவறாகாது.
சிந்தின் இயல்பு பற்றித் கல்குளம் குப்புசாமி பதிப்பித்த காவடிச் சிந்து நூலின் முகவுரையிற் காணப்படுவது சிந்து இசைத் தமிழின் பாகுபாடுகளில் ஒன்று.
அவ்வுறுப்புகளாவனபல்லவி அநுபல்லவி மூன்று கண்ணிகள் அடங்கிய சரணம் இப்பெயரை வகித்துப் பல்லவியும் அநுபல்லவியும் இன்றி சரணங்கட்குரிய கண்ணிகளை மாத்திரம் பெற்று நடைபெறுவன சிலவகைச் சிந்துகள்.
பல்லவியும் அநுபல்லவியும் தவிர்த்துச் சரணங்கட்குரிய கண்ணிகளைக் கொண்டு நடைபெறுவனவே பாரதியார் இயற்றிய சிந்துகளிற் பெரும்பாலானவை.
இலக்கண நூல்களின் அங்கீகாரம் பெறாத யாப்பு ஒன்றினை எடுத்துக்கொண்டு அதனைப் பழைய முறையில் ஆண்டதேயன்றி புதுப்புது வடிவங்கள் கொடுத்தும் பாடினான் பாரதி.
பாம்பாட்டிச் சித்தர் அகப்பேய்ச் சித்தர் இடைக்காட்டுச் சித்தர் முதலாயினோர் இவ்விசைச் செய்யுளைத் தாராளமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
தம்மளவிற் சமயப் புரட்சியாளரான சித்தர்கள் தமது நெஞ்சிற்குச் சொல்வனவும் பிறருக்குச் சொல்வனவுமாகப் பல உண்மைகளை எடுத்துரைத்தனர் சில வேளைகளில் மறைபொருள் மிகுந்தமையால் அவை பெருவழக்குப் பெறாவாயின.
ஆனால் சித்தர்கள் கையாண்ட சிந்துவைக் கையாண்டபொழுது செய்யுள் வகையை மாத்திரம் பாரதி பெற்றுக் கொள்ளவில்லை பொருள் தொனி உணர்வு ஆகியவற்றிலும் சிறிதளவு கூடவே முகந்து கொண்டான் என்ற முச்சீரிரட்டைச் சமநிலைச் சிந்து பாரதி பழைய சித்தர் குரலிற் பேசுவதைக் காட்டுகிறது பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் சிறப்புமிக்க கவிஞரில் ஒருவரான மேலகரம் திரிகூடராசப்பக் கவிராயர் பாடிய குற்றாலக் குறவஞ்சியில் பல ஓசை வேறுபாடுள்ள சிந்துகள் வருகின்றன.
சமயம் அல்லது சிருங்காரம் ஆகிய இரு பொருள்களுக்கு வாகனமாக இருந்து வந்த சிந்து ரெட்டியார் நாவில் மிக உயரிய நிலையைத் தொட்டதெனலாம்.
எட்டையபுரம் சமஸ்தானத்தில் பாரதி இருந்த காலத்தில் யாரோ விட்ட சவாலை ஏற்று இன்று மாலைக்குள் ஒரு சிந்துடன் வருகிறேன் என்று கூறியபடியே ஒரு காவடிச் சிந்தை மன்னர் முன்னிலையில் அரங்கேற்றினாராம்.
பள்ளிக்கூடத்திற் படிக்கும் பிராயத்தில் இவ்வளவு துணிச்சலுடன் காவடிச் சிந்து ஒன்றை இயற்றியமை வியப்புக்குரியதாயினும் அப்பாடலில் ரெட்டியாரின் செல்வாக்கைச் சந்தேகமின்றிக் காணலாம்.
இப்படியே தொடர்ந்து பாடியிருந்தால் பாரதி கேவலம் திறமை மிக்க இரண்டாம்படிக் கவிஞனாகப் பரிணாமித்திருப்பான் ஆனால் நாம் முன்னர்க் கண்டது போல பழைய வடிவங்களைத் தனதாக்கிப் புதிய புதிய பொருள்களைச் சுமத்தினான்.
திரிகூடராசப்பக் கவிராயர் அங்க வருணனைக்குப் பயன்படுத்தியதைப் போல மிருகங்கள் பட்சிகள் முதலியவற்றால் உண்டாகும் அழிவுகளை வருணிக்கச் சிந்து உபயோகமானது.
இவையெல்லாம் கற்றோர் நோக்கில் விழுமிய பொருளைக் கூறுவனவல்ல நன்னடையைப் பெற்றனவுமல்ல என்று தொடங்கும் காவடிச் சிந்து முன் காணாத பொருட் சிறப்பும் உணர்வு மேம்பாடும் கொண்டது.
ஆயினும் சிந்து முதலாய புதிய இசைப்பாக்களையும் தனது உணர்ச்சி வௌிப்பாட்டிற்குரிய முக்கிய சாதனமாகக் கொண்டான் என்பதில் ஐயமெதுவுமில்லை.
திரு.கு.அழகிரிசாமி கூறுவதுபோல இசையின்பமும் சொல்லழகும் தாளக்கட்டும் பிராசலட்சணமும் எளிய நடையுமே சிந்துக்கு அழகும் உயிரும் கொடுப்பவை.
கோபால கிருஷ்ண பாரதியார் அண்ணாமலை ரெட்டியார் முதலியோர் கையாண்ட முறையில் சொற்களும் அவற்றின் பொருளாழமும் முக்கியத்துவம் பெற்றன எனக் கூறுதல் இயலாது.
தான் கையாண்ட யாப்பிலும் உருவ அமைதியிலும் இவ்வாறு காலத்திற்கேற்ற புதுமை செய்யத் தூண்டுகோலாய் இருந்தது பாரதியின் கவிதா நோக்கு என்றே கூறல்வேண்டும்.
இத்தகைய மாபெருஞ் சமூக நோக்கு இருந்தமையாலேயே பழகும் தமிழ் மரபில் வந்த எளிமையையும் இனிமையையும் கையேற்றதோடு அவற்றுடன் புதுமையையும் பொருளாழத்தையும் கலந்து கவிதைகளைக் கொட்டித் தந்தான்.
உருவத்திற்கும் உள்ளடக்கத்திற்கும் உள்ள நுண்ணிய பிணைப்பையறிந்துகொள்ளப் பாரதியைவிட வேறு சிறந்த உதாரணக் கவிஞன் வேண்டுமோ?
தமிழ்க் கவிதை வரலாற்றிலே புதியதொரு சகாப்தத்தைத் தொடக்கி வைத்தவர் மகாகவி பாரதி என்பது பொதுவாக யாவரும் ஏற்கும் உண்மையாகும்.
புதுமைக் கவிஞன் பாரதியாருக்குச் சிறிது முன்னதாகப் பிறந்த கோபால கிருஷ்ண பாரதியார் அண்ணாமலை ரெட்டியார் இராமலிங்க சுவாமிகள் சூரியநாராயண சாஸ்திரியார் சுந்தரம்பிள்ளை முதலாயினோர் சிற்சில துறைகளிலே பாரதியாருக்கு முன்னோடிகளாக விளங்கினரென்பது இப்பொழுது மெல்ல மெல்ல உணரப்பட்டு வருகிறது.
பிரித்தானிய ஆதிக்கத்தின் விளைவாகச் சென்ற நூற்றாண்டின் இறுதிக்காலப் பகுதியில் ஆங்கில மொழி நாகரிகம் முதலியவற்றின் தாக்கமும் அடிநிலையாகக் கைத்தொழிற் பெருக்கமும் காணப்பட்டன.
சென்னை வங்காளம் பம்பாய் இராசதானிகளிலே இம்மத்தியதர வர்க்கத்தினரின் கலை இலக்கிய வௌிப்பாடுகள் பத்திரிகை வாயிலாகவும் நூல் வடிவிலும் மலரத் தொடங்கின.
ஆங்கில வரலாற்று நாவலாசிரியர் வால்டர் ஸ்கொற்றைப் பின்பற்றி எழுதிய பங்கிம் சந்திரரும்மில்டனைப் பின்பற்றிக் காவியம் படைக்க முனைந்த மைக்கேல் மதுசூதன தத்தரும் ஐரோப்பிய இலக்கிய ஆசிரியரைப் பின்பற்றி நாடகங்கள் எழுத முற்பட்ட துவிஜேந்திரலாலராயரும் ஆங்கிலப் பாடல் வகைகளில் ஒன்றான சொனற் அமைப்பைப் பின்பற்றிப் புதுப்பாசுரங்கள் படைத்துப் பரிசீலன நடாத்திய பரிதிமாற் கலைஞரும் அனைத்திந்தியப் போக்கொன்றின் பிரதிநிதிகளாகவே அமைந்தனர்.
சுருக்கமாகவும் எளிமையாகவும் கூறுவதாயின் செந்தமிழின் நலமும் நவீன ஆங்கில இலக்கியத்தின் பொருளமைதியும் எமது இலக்கியத்தில் அமைவதை இலட்சியமாகக் கொண்டனரெனலாம்.