sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
புருவத்து கரு வல் கந்தத்தால் தாங்கி இவ் உலகம் தந்து அடிப்படுத்ததை நடுவண் ஓங்கிய பலர் புகழ் குன்றினோடு ஒக்கும் நின் வெம்மையும் விளக்கமும் ஞாயிற்று உள நின் தண்மையும் சாயலும் திங்கள் உள நின் சுரத்தலும் வண்மையும் மாரி உள நின் புரத்தலும் நோன்மையும் ஞாலத்து உள நின் நாற்றமும் ஒண்மையும் பூவை உள நின் தோற்றமும் அகலமும் நீரின் உள நின் உருவமும் ஒலியும் ஆகாயத்து உள நின் வருதலும் ஒடுக்கமும் மருத்தின் உள அதனால் இவ்வும் உவ்வும் அவ்வும் பிறவும் ஏமம் ஆர்த்த நிற் பிரிந்து மேவல் சான்றன எல்லாம் சேவல் ஓங்கு உயர் கொடியோயே சேவல் ஓங்கு உயர் கொடி நின் ஒன்று உயர் கொடி பனை நின் ஒன்று உயர் கொடி நாஞ்சில் நின் ஒன்று உயர் கொடி யானை நின் ஒன்றா உயர் கொடி ஒன்று இன்று விடம் உடை அரவின் உடல் உயிர் உருங்கு உவணம் அவன் மடி மேல் வலந்தது பாம்பு பொ.
ஆதி அந்தணன் அறிந்து பரி கொளுவ வேத மா பூண் வையத் தேர் ஊர்ந்து நாகம் நாணா மலை வில்லாக மூவகை ஆர் எயில் ஓர் அழல் அம்பின் முளிய மாதிரம் அழல எய்து அமரர் வேள்விப் பாகம் உண்ட பைங் கட் பார்ப்பான் உமையொடு புணர்ந்து காம வதுவையுள் அமையாப் புணர்ச்சி அமைய நெற்றி இமையா நாட்டத்து ஓரு வரம் கொண்டு விலங்கு என விண்ணோர் வேள்வி முதல்வன் விரி கதிர் மணிப் பூணவற்கு தான் ஈத்தது அரிது என மாற்றான் வாய்மையன் ஆதலின் எரி கனன்று ஆனாக் குடாரி கொண்டவன் உருவு திரித்திட்டோன் இவ் உலகு ஏழும் மருள கருப் பெற்றுக் கொண்டோர் கழிந்த சேய் யாக்கை நொசிப்பின் ஏழ் உறு முனிவர் நனி உணர்ந்து வசித்ததை கண்டம் ஆக மாதவர் மனைவியர் நிறைவயின் வசி தடி சமைப்பின் சாலார் தானே தரிக்க என அவர் அவி உடன் பெய்தோரே அழல் வேட்டுஅவ் அவித் தடவு நிமிர் முத்தீப் பேணிய மன் எச்சில் வட வயின் விளங்கு ஆல்உறை எழு மகளிருள் கடவுள் ஒரு மீன் சாலினி ஒழிய அறுவர் மற்றையோரும் அந் நிலைஅயின்றனர் மறு அறு கற்பின் மாதவர் மனைவியர் நிறைவயின் வழாஅது நிற் சூலினரே நிவந்து ஓங்கு இமயத்து நீலப் பைஞ்சுனைப் பயந்தோர் என்ப பதுமத்து பாயல் பெரும் பெயர் முருக நிற் பயந்த ஞான்றே அரிது அமர் சிறப்பின் அமரர் செல்வன் எரி உமிழ் வச்சிரம் கொண்டு இகந்து வந்து எறிந்தென அறு வேறு துணியும் அறுவர் ஆகி ஒருவனை வாழி ஓங்கு விறல் சேஎய் ஆரா உடம்பின் நீ அமர்ந்து விளையாடிய போரால் வறுங்கைக்கு புரந்தரன் உடைய அல்லல் இல் அனலன் தன் மெய்யின் பிரித்து செல்வ வாரணம் கொடுத்தோன் வானத்து வளம் கெழு செல்வன் தன் மெய்யின் பிரித்து திகழ் பொறிப் பீலி அணி மயில் கொடுத்தோன் திருந்து கோல் ஞமன் தன் மெய்யின் பிரிவித்து இருங் கண் வெள் யாட்டு எழில் மறி கொடுத்தோன் ஆஅங்கு அவரும் பிறரும் அமர்ந்து படை அளித்த மறியும் மஞ்ஞையும் வாரணச் சேவலும் பொறி வரிச் சாபமும் மரனும் வாளும் மரன் மரம் செறி இலை ஈட்டியும் குடாரியும் கணிச்சியும் தெறு கதிர்க் கனலியும் மாலையும் மணியும் வேறு வேறு உருவின் இவ் ஆறு இரு கைக் கொண்டு மறு இல் துறக்கத்து அமரர் செல்வன் தன் பொறி வரிக் கொட்டையொடு புகழ் வரம்பு இகந்தோய் நின் குணம் எதிர் கொண்டோர் அறம் கொண்டோர் அல்லதை மன் குணம் உடையோர் மாதவர் வணங்கியோர் அல்லதை செறு தீ நெஞ்சத்துச் சினம் நீடினோரும் சேரா அறத்துச் சீர் இலோரும் அழி தவ படிவத்து அயரியோரும் மறு பிறப்பு இல் எனும் மடவோரும் சேரார் நின் நிழல் அன்னோர் அல்லது இன்னோர் சேர்வார் ஆதலின் யாஅம் இரப்பவை பொருளும் பொன்னும் போகமும் அல்ல நின்பால் அருளும் அன்பும் அறனும் மூன்றும் உருள் இணர்க் கடம்பின் ஒலி தாரோயே வையை நீர் விழாவில் காதற்பரத்தை இற்பரத்தையுடன் நீராடினான் தலைமகன் புலந்தாளைப் புலவி நீக்கிப் புணர்ந்தான் எனக் கேட்ட தலைவி வாயிலாக வந்த விறலிக்கு அவ்வைகை நீர் விழவணியும் ஆங்குப்பட்ட செய்தியும் கூறி வாயில் மறுத்தது.
தாலாட்ட கரை அழி வால் அருவிக் கால் பாராட்ட இரவில் புணர்ந்தோர் இடைமுலை அல்கல் புரைவது பூந்தாரான் குன்று என கூடார்க்கு உரையோடு இழிந்து உராய் ஊரிடை ஓடிச் சலப்படையான் இரவில் தாக்கியது எல்லாம் புலப்பட புன்அம் புலரியின் நிலப்படத் தான் மலர்ந்தன்றே தமிழ் வையைத் தண்ணம் புனல் விளியா விருந்து விழுவார்க்குக் கொய்தோய் தளிர் அறிந்தாய் தாம் இவை பணிபு ஒசி பண்ப பண்டெல்லாம் நனி உருவத்து என்னோ துவள் கண்டீ எய்தும் களவு இனி நின் மார்பின் தார் வாடக் கொய்ததும் வாயாளோ கொய் தழை கை பற்றிச் செய்ததும் வாயாளோ செப்பு ஆம் ஆம் அது ஒக்கும் காதல் அம் காமம் ஒருக்க ஒருதன்மை நிற்குமோ ஒல்லைச் சுருக்கமும் ஆக்கமும் சூள் உறல் வையைப் பெருக்கு அன்றோ பெற்றாய் பிழை அருகு பதியாக அம்பியில் தாழ்ப்பிக்கும் குருகு இரை தேரக் கிடக்கும் பொழி காரில் இன் இளவேனில் இது அன்றோ வையை நின் வையை வயமாக வை செல் யாற்றுத் தீம் புனலில் செல் மரம் போல வவ்வு வல்லார் புணை ஆகிய மார்பினை என்னும் பனியாய் இரவெல்லாம் வைகினை வையை உடைந்த மடை அடைத்தக் கண்ணும் பின்னும் மலிரும் பிசிர் போல இன்னும் அனற்றினை துன்பு அவிய நீ அடைந்தக் கண்ணும் பனித்துப் பனி வாரும் கண்ணவர் நெஞ்சம் கனற்றுபு காத்தி வரவு தேறித் தெரிய உணர் நீ பிறிதும் ஓர் யாறு உண்டோ இவ் வையை யாறு இவ் வையை யாறு என்ற மாறு என்னை கையால் தலை தொட்டேன் தண் பரங்குன்று சினவல் நின் உண்கண் சிவப்பு அஞ்சுவாற்கு துனி நீங்கி ஆடல் தொடங்கு துனி நனி கன்றிடின் காமம் கெடூஉம் மகள் இவன் அல்லா நெஞ்சம் உறப் பூட்ட காய்ந்தே வல் இருள் நீயல் அது பிழையாகும் என விறலி ஆடலிலும் பாடலிலும் தேர்ச்சி பெற்ற பெண்.
இல்லவர் ஆட இரந்து பரந்து உழந்து வல்லவர் ஊடல் உணர்த்தர நல்லாய் களிப்பர் குளிப்பர் காமம் கொடி விட அளிப்ப துனிப்ப ஆங்காங்கு ஆடுப ஆடுவார் நெஞ்சத்து அலர்ந்து அமைந்த காமம் வாடற்கவையை நினக்கு தலைவன் தலைவியுடன் புனல் ஆடினான் எனக் கேட்டு இன்புற்றச் செவிலித்தாய் தோழியிடம் அதுபற்றிக் கேட்க தோழி தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் இடையே உள்ள காதலைப் பற்றிக் கூறி என்றும் இந்த நீறணியின்பம் பெறுக யாம் என்று கூறுவது.
திரை இரும் பனிப் பௌவம் செவ்விதா அற முகந்து உர உரும் உடன்று ஆர்ப்ப ஊர் பொறை கொள்ளாது கரை உடை குளமென கழன்று வான் வயிறு அழிபு வரை வரை தொடுத்த வயங்கு வெள் அருவி இரவு இருள் பகலாக இடம் அரிது செலவு என்னாது வலன் இரங்கு முரசின் தென்னவர் உள்ளிய நிலன் உற நிமிர் தானை நெடு நிரை நிவப்பு அன்ன பெயலான் பொலிந்து பெரும் புனல் பல நந்த நலன் நந்த நாடு அணி நந்த புலன் நந்த வந்தன்று வையைப் புனல் நளி இருஞ் சோலை நரந்தம் தாஅய் நறுமணப் புல் வகை ஒளிர் சினை வேங்கை விரிந்த இணர் உதிரலொடு துளியின் உழந்த தோய்வு அருஞ் சிமைதொறும் வளி வாங்கு சினைய மா மரம் வேர் கீண்டு உய்ர்ந்துழி உள்ளன பயம்பிடைப் பரப்பி உழவர் களி தூங்க முழவு பணை முரல ஆடல் அறியா அரிவை போலவும் ஊடல் அறியா உவகையள் போலவும் வேண்டுவழி நடந்து தாங்கு தடை பொருது விதி ஆற்றான் ஆக்கிய மெய்க் கலவை போல பொது நாற்றம் உள் உள் கரந்து புது நாற்றம் செய்கின்றே செம் பூம் புனல் கவிழ்ந்த புனலின் கயம் தண் கழுநீர் அவிழ்ந்த மலர் மீது உற்றென ஒரு சார் மாதர் மடநல்லார் மணலின் எழுதிய பாவை சிதைத்தது என அழ ஒரு சார் அக வயல் இள நெல் அரிகால் சூடு தொகு புனல் பரந்தெனத் துடி பட ஒரு சார் ஓதம் சுற்றியது ஊர் என ஒரு சார் கார் தூம்பு அற்றது வான் என ஒரு சார் பாடுவார் பாக்கம் கொண்டென ஆடுவார் சேரி அடைந்தென கழனி வந்து கால் கோத்தென பழன வாளை பாளை உண்டென வித்து இடு புலம் மேடு ஆயிற்றென உணர்த்த உணரா ஒள் இழை மாதரைப் புணர்த்திய இச்சத்துப் பெருக்கத்தின் துனைந்து சினை வளர் வாளையின் கிளையொடு கெழீஇ பழன உழவர் பாய் புனல் பரத்தந்து இறு வரை புரையுமாறு இரு கரை ஏமத்து வரை புரை உருவின் நுரை பல சுமந்து பூ வேய்ந்து பொழில் பரந்து துனைந்து ஆடுவார் ஆய் கோதையர் அலர் தண் தாரவர் காதில் தளிர் செரீஇ கண்ணி பறித்து கை வளை ஆழி தொய்யகம் புனை துகில் மேகலை காஞ்சி வாகுவலயம் எல்லம் கவரும் இயல்பிற்றாய் தென்னவன் ஒன்னார் உடை புலம் புக்கற்றால் மாறு அட்ட தானையான் வையை வனப்பு நீர் விளையாட்டு பொ.
சோமசுந்தரனார் உரை நீர் படுதற்கு அஞ்சாமல் ஏற்றுக் கோடல் வெற்றியாகவும் அஞ்சி இமைப்பதும் கண்புதைப்பதும் தோல்வியாகவும் கொள்ளப்பட்டன்ன.
தார் தார் பிணக்குவார் கண்ணி ஓச்சித் தடுமாறுவார் மார்பு அணி கொங்கை வார் மத்திகையாப் புடைப்பார் கோதை வரிப் பந்து கொண்டு எறிவார் பேதை மட நோக்கம் பிறிதாக ஊத நுடங்கு நொசி நுசுப்பார் நூழில் தலைக்கொள்ள கயம்படு கமழ் சென்னிக் களிற்று இயல் கைம்மாறுவார் வயம்படு பரிப் புரவி மார்க்கம் வருவார் தேர் அணி அணி கயிறு தெரிபு வருவார் வரி சிலை வளைய மார்பு உற வாங்குவார் வாளி வாளிகள் நிலைபெற மறலுவார் தோள் வளை ஆழி சுழற்றுவார் மென் சீர் மயில் இயலவர் வாள் மிகு வய மொய்ம்பின் வரை அகலத்தவனை வானவன் மகள் மாண் எழில் மலர் உண்கண் மட மொழியவர் உடன் சுற்றி கடி சுனையுள் குளித்து ஆடுநரும் அறை அணிந்த அருஞ் சுனையான் நற உண் வண்டாய் நரம்பு உளர்நரும் சிகை மயிலாய்த் தோகை விரித்து ஆடுநரும் கோகுலமாய்க் கூவுநரும் ஆகுலம் ஆகுநரும் குறிஞ்சிக் குன்றவர் மறம் கெழு வள்ளி தமர் வித்தகத் தும்பை விளைத்தலான் வென் வேலாற்கு ஒத்தன்று தண் பரங்குன்று கடுஞ் சூர் மா முதல் தடிந்து அறுத்த வேல் அடும் போராள நின் குன்றின் மிசை ஆடல் நவின்றோர் அவர் போர் செறுப்பவும் பாடல் பயின்றோரைப் பாணர் செறுப்பவும் வல்லாரை வல்லார் செறுப்பவும் அல்லாரை அல்லார் செறுப்பவும் ஓர் சொல்லாய் செம்மைப் புதுப் புனற் தடாகம் ஏற்ற தண் சுனைப் பாங்கர் படாகை நின்றன்று மேஎ எஃகினவை வென்று உயர்த்த கொடி விறல் சான்றவை கற்பு இணை நெறி ஊடுஅற்பு இணைக் கிழமை நயத்தகு மரபின் வியத்தகு குமர வாழ்த்தினேம் பரவுதும் தாழ்த்துத் தலை நினை யாம் நயத்தலின் சிறந்த எம் அடியுறை பயத்தலின் சிறக்க நாள்தொறும் பொலிந்தே தலைவன் திரும்பி வருவேன் என்று கூறிய பருவத்தில் வரவில்லை.
மலை வரை மாலை அழி பெயல் காலை செல வரை காணாக் கடல்தலைக் கூட நில வரை அல்லல் நிழத்த விரிந்த பலவுறு போர்வை பரு மணல் மூஉய் வரி அரி யாணு யாணு கவினாகும் தொல்.
தாளிதம் என்னும் பெயரையுடையதும் நுண்ணிய நூலானாயதும் காலிலே மாட்டி அணிந்து கொள்ளுவதுமாகிய ஒரு வகை உள்ளாடை என்று ஊகிக்கலாம்.
சோமசுந்தரனார் உரை ஏணியினது படி போல ஒன்றற்கொன்று வடம் உயர்தலால் இரு கோவை முதல் முப்பத்திரு கோவையீறாக அமைந்த பல்வேறு மேகலையையும் ஏணிப்படுகால் என்றார்.
தாம் வேண்டு காதற் கணவர் எதிர்ப்பட பூ மேம்பாடு உற்ற புனை சுரும்பின் சேம மட நடைப் பாட்டியர்த் தப்பி தடை இறந்து தாம் வேண்டும் பட்டினம் எய்தி கரை சேரும் ஏமுறு நாவாய் வரவு எதிர்கொள்வார் போல் .
புனல் பொருது மெலிந்தார் திமில் விட கனல் பொருத அகிலின் ஆவி கா எழ நகில் முகடு மெழுகிய அளறு மடை திறந்து திகை முழுது கமழ முகில் அகடு கழி மதியின் உறை கழி வள்ளத்து உறு நறவு வாக்குநர் அரவு செறி உவவு மதியென அங்கையில் தாங்கி ஏறி மகர வலயம் அணி திகழ் நுதலியர் மதி உண் அர மகளென ஆம்பல் வாய் மடுப்ப மீப்பால் வெண் துகில் போர்க்குநர் பூப்பால் வெண் துகில் சூழ்ப்பக் குழல் முறுக்குநர் செங்குங்குமச் செழுஞ் சேறு பங்கம் செய் அகில் பல பளிதம் மறுகுபட அறை புரை அறு குழவியின் அவி அமர் அழலென அரைக்குநர் நத்தொடு நள்ளி நடை இறவு வய வாளை வித்தி அலையில் விளைக பொலிக என்பார் இல்லது நோக்கி இளிவரவு கூறா முன் நல்லது வெஃகி வினை செய்வார் மண் ஆர் மணியின் வணர் குரல் வண்டு ஆர்ப்ப தண் அம் துவர் பல ஊட்டிச் சலம் குடைவார் எண்ணெய் கழல இழை துகள் பிசைவார் மாலையும் சாந்தும் மதமும் இழைகளும் கோலம் கொள நீர்க்குக் கூட்டுவார் அப் புனல் உண்ணா நறவினை ஊட்டுவார் ஒண் தொடியார் வண்ணம் தெளிர முகமும் வளர் முலைக் கண்ணுங் கழியச் சிவந்தன வண்ண வகை ஆட்டு அயர்ந்து அரி படும் ஐ விரை மாண் பகழி அரம் தின் வாய் போன்ம் போன்ம் போன்ம் பின்னும் மலர்க் கண் புனல் தண்டி தண்டின் தாய்ச் செல்வாரும் கண்டல் தண் தாது திரை நுரை தூவாரும் வெய்ய திமிலின் விரை புனலோடு ஒய்வாரும் மெய்யது உழவின் எதிர் புனல் மாறு ஆடிப்பைய விளையாடுவாரும் மென் பாவையர் செய்த பூஞ் சிற்றடிசில் இட்டு உண்ண ஏற்பார் இடுவார் மறுப்பார் சிறுகு இடையார் பந்தும் கழங்கும் பல களவு கொண்டு ஓடி அம் தண் கரை நின்று பாய்வாராய் மைந்தர் ஒளிறு இலங்கு எஃகொடு வாள் மாறு உழக்கி களிறு போர் உற்ற களம் போல நாளும் தெளிவு இன்று தீம் நீர்ப் புனல் மதி மாலை மால் இருள் கால் சீப்ப கூடல் வதி மாலை மாறும் தொழிலான் புது மாலை நாள் அணி நீக்கி நகை மாலைப் பூ வேய்ந்து தோள் அணி தோடு சுடர் இழை நித்திலம் பாடுவார் பாடல் பரவல் பழிச்சுதல் ஆடுவார் ஆடல்அமர்ந்த சீர்ப் பாணி நல்ல கமழ் தேன் அளி வழக்கம் எல்லாமும் பண் தொடர் வண்டு பரிய எதிர் வந்து ஊத கொண்டிய வண்டு கதுப்பின் குரல் ஊத தென் திசை நோக்கித் திரிதர்வாய் மண்டு கால் சார்வா நளிர் மலை பூங்கொடித் தங்குபு உகக்கும் பனி வளர் ஆவியும் போன்ம் மணி மாடத்து உள் நின்று தூய பனி நீருடன் கலந்து கால் திரிய ஆர்க்கும் புகை இலம்படு புலவர் ஏற்ற கை ஞெமர பொலம் சொரி வழுதியின் புனல் இறை பரப்பி செய்யில் பொலம் பரப்பும் செய் வினை ஓயற்க வருந்தாது வரும் புனல் விருந்து அயர் கூடல் அருங் கறை அறை இசை வயிரியர் உரிமை ஒருங்கு அமர் ஆயமொடு ஏத்தினர் தொழவே வரைவு மலிந்த தோழி குடும்பத்தினர் திருமணத்திற்கு உடன்பட்டார்கள் என்று தோழி தலைவிக்கு கூறுதல் கன்னிப் பருவத்துத் தைந் நீராட தவம் தலைப்பட்டேம் என வைகையை நோக்கித் தலைவன் கேட்பச் சொல்லியது.
விரி கதிர் மதியமொடு வியல் விசும்பு புணர்ப்ப எரி சடை எழில் வேழம் தலையென கீழ் இருந்து தெரு இடைப்படுத்த மூன்று ஒன்பதிற்று இருக்கையுள் உருகெழு வெள்ளி வந்து ஏற்றியல் சேர வருடையைப் படிமகன் வாய்ப்ப படிமகன் செவ்வாய் பொருள் தெரி புந்தி புந்தி புதன் மிதுனம் பொருந்த புலர் விடியல் அங்கி உயர் நிற்ப அந்தணன் பங்குவின் இல்லத் துணைக்கு உப்பால் எய்த அந்தணன் வியாழன் பங்கு சனி இறை யமன் வில்லின் கடை மகரம் மேவ இறை தமையன் வில் தனுர் ராசி பாம்பு ஒல்லை மதியம் மறையவரு நாளில் வாய்ந்த பொதியில் முனிவன் புரை வரைக் கீறி மிதுனம் அடைய விரி கதிர் வேனில் எதிர் வரவு மாரி இயைக என இவ் ஆற்றால் புரை கெழு சையம் பொழி மழை தாழ நெரிதரூஉம் வையைப் புனல் வரையன புன்னாகமும் கரையன சுரபுன்னையும் வண்டு அறைஇய சண்பக நிரை தண் பதம் மனை மா மரம் வாள்வீரம் சினை வளர் வேங்கை கணவிரி காந்தள் தாய தோன்றி தீயென மலரா ஊதை அவிழ்த்த உடை இதழ் ஒள் நீலம் வேய் பயில் சோலை அருவி தூர்த்தர பாய் திரை உந்தித் தருதலான் ஆய் கோல் வயவர் அரி மலர்த் துறை என்கோ அரி மலர் மீப் போர்வை ஆரம் தாழ் மார்பின் திரை நுரை மென் பொகுட்டுத் தேம் மணச் சாந்தின் அரிவையது தானை முந்தானை.
சோமசுந்தரனார் உரை இழிந்த தன்மையைக் கொண்ட கற்பொழுக்கம் பரிமேலழகர் உரை இளிவந்த கற்பொழுக்கம் இளம்பூரணர் தன்னுடைய தொல்காப்பியத்தின் பொருளதிகார உரையில் இவ்வாறு விளக்குகின்றார் கைக்கிளை என்ற பொருண்மை யாதோ எனின் கை என்பது சிறுமை பற்றி வரும்.
சோமசுந்தரனார் உரை நினது கடலாகிய தலைவனது இருத்தற்குரிய இல்லத்திற்கு தனியே செல்வது இழிவாகும் பரிமேலழகர் உரை நின் கடல் தலைவன் இல்லது நீ தனியே சேறல் இளிவரவு.
இன்ன பண்பின் நின் தைந் நீராடல் மின் இழை நறு நுதல் மகள் மேம்பட்ட கன்னிமை கனியாக் கைக்கிளைக் காம இன் இயல் மாண் தேர்ச்சி இசை பரிபாடல் முன் முறை செய் தவத்தின் இம் முறை இயைந்தேம் மறு முறை அமையத்தும் இயைக நறு நீர் வையை நயத்தகு நிறையே கார்ப்பருவத்து வையை நீர் விழவணியின் பல்வேறு வகைப்பட்ட இன்பம் கூறி இவ்வகைப்பட்ட இன்பத்தையுடைய நின்னையும் நினைத்து இலன் தலைவன் என வையையை நோக்கி தலைவன் கேட்பத் தோழியிடம் கூறியது.
ஒளி திகழ் உத்தி உருகெழு நாகம் பரிமேலழகர் உரை ஒளி திகழ் நாநின்ற உத்தியினுடைய அச்சத்தைத் தருகின்ற நாகமெனப் பாம்பிற்குள்ளது.
முன் துறை நிறை அணி நின்றவர் மொழி மொழி ஒன்று அல பல பல உடன் எழுந்தன்று அவை எல்லாம் தெரியக் கேட்குநர் யார் அவை கில்லா கேள்வி கேட்டன சில சில ஒத்த குழலின் ஒலி எழ முழவு இமிழ் மத்தரி தடாரி தண்ணுமை மகுளி ஒத்து அளந்து சீர் தூக்கி ஒருவர் பிற்படார் நித்தம் திகழும் நேர் இறை முன்கையால் அத் தக அரிவையார் அளத்தல் காண்மின் .
நாணாள் கொல் தோழி நயன் இல் பரத்தையின் தோள் நலம் உண்டு துறந்தான் என ஒருத்தி யாணர் மலி புனல் நீத்தத்து இரும் பிடி சேண வெரிநின் சிறந்தானோடு ஏறினாள் நாணுக் குறைவு இலள் நங்கை மற்று என்மரும் கோட்டியுள் கொம்பர் குவி முலை நோக்குவோன் ஓட்டை மனவன் உரம் இலி என்மரும் சொறிந்ததூஉம் சொரிந்ததூம் சொற்றதூஉம் பற்றாள் நிறம் திரிந்தாள் நெஞ்சத்தை நீத்தாள் நெறி செல்வான் பின் நிறை அஞ்சிக் கழியாமோ அன்பு உற்றால் என்மரும் பூண் ஆரம் நோக்கிப் புணர் முலை பார்த்தான் உவன் நாணாள் அவனை இந் நாரிகை என்மரும் அமிர்து அன நோக்கத்து அணங்கு ஒருத்தி பார்ப்ப கமழ் கோதை கோலாப் புடைத்து தன் மார்பில் இழையினைக் கை யாத்து இறுகிறுக்கி வாங்கி பிழையினை என்ன பிழை ஒன்றும் காணான் தொழுது பிழை கேட்கும் தூயவனைக் காண்மின் பார்த்தாள் ஒருத்தி நினை என பார்த்தவளைப் பொய்ச் சூளாள் என்பது அறியேன் யான் என்று இரந்து மெய்ச் சூள் உறுவானை மெல்லியல் பொய்ச் சூள் என்று ஒல்லுவ சொல்லாது உரை வழுவச் சொல்ல உறைத்தும் செறுத்தும் உணர்த்துவானை புல்லாது ஊடிப் புலந்து நின்றவள் பூ எழில் வண்ண நீர் பூரித்த வட்டு எறிய வேல் எழில் உண்கண் எறி நோக்கம் பட்ட புண் பாய் குருதி சோர பகை இன்று உளம் சோர நில்லாது நீங்கி நிலம் சோர அல்லாந்து மல் ஆர் அகலம் வடு அஞ்சி மம்மர் கூர்ந்து எல்லாத் துனியும் இறப்ப தன் காதலன் நல் ஏர் எழில் ஆகம் சேர்வித்தல் எஞ்ஞான்றும் வல்லதால் வையைப் புனல் என ஆங்கு மல்லிகை மௌவல் மணம் கமழ் சண்பகம் அல்லி கழுநீர் அரவிந்தம் ஆம்பல் குல்லை வகுளம் குருக்கத்தி பாதிரி நல் இணர் நாகம் நறவம் சுரபுன்னை எல்லாம் கமழும் .. .
மணி வரை ஊர்ந்த மங்குல் ஞாயிற்று அணி வனப்பு அமைந்த பூந்துகில் புனை முடி இறு வரை இழிதரும் பொன் மணி அருவியின் நிறனொடு மாறும் தார் புள்ளுப் பொறி புனை கொடி விண் அளிகொண்ட வியன் மதி அணி கொளத்தண் அளி கொண்ட அணங்குடை நேமி மால் பருவம் வாய்த்தலின் இரு விசும்பு அணிந்த இரு வேறு மண்டிலத்து இலக்கம் போல நேமியும் வளையும் ஏந்திய கையால் கருவி மின் அவிர் இலங்கும் பொலம் பூண் அருவி உருவின் ஆரமொடு அணிந்த நின் திரு வரை அகலம் தொழுவோர்க்கு உரிது அமர் துறக்கமும் உரிமை நன்கு உடைத்து சுவைமை இசைமை தோற்றம் நாற்றம் ஊறு அவையும் நீயே அடு போர் அண்ணால் அவை அவை கொள்ளும் கருவியும் நீயே முந்து யாம் கூறிய ஐந்தனுள்ளும் ஒன்றனில் போற்றிய விசும்பும் நீயே இரண்டின் உணரும் வளியும் நீயே மூன்றின் உணரும் தீயும் நீயே நான்கின் உணரும் நீரும் நீயே ஐந்துடன் முற்றிய நிலனு நீயே அதனால் நின் மருங்கின்று மூ ஏழ் உலகமும் மூலமும் அறனும் முதன்மையின் இகந்த காலமும் விசும்பும் காற்றொடு கனலும் தன் உரு உறழும் பாற்கடல் நாப்பண் மின் அவிர் சுடர் மணி ஆயிரம் விரித்த கவை நா அருந்தலை காண்பு இன் சேக்கை துளவம் சூடிய அறி துயிலோனும் மறம் மிகு மலி ஒலி மாறு அடு தானையால் திறன் இகந்து வரூஉம் அவர் உயிர் அகற்றும் விறல் மிகு வலி ஒலி பொலிபு அகழ் புழுதியின் நிறன் உழும் வளைவாய் நாஞ்சிலோனும் நானிலம் துளக்கு அற முழு முதல் நாற்றிய பொலம் புனை இதழ் அணி மணி மடல் பேர் அணி இலங்கு ஒளி மருப்பின் களிறும் ஆகி மூ உரு ஆகிய தலைபிரி ஒருவனை படர் சிறைப் பல் நிறப் பாப்புப் பகையைக் கொடியெனக் கொண்ட கோடாச் செல்வனை ஏவல் இன் முதுமொழி கூறும் சேவல் ஓங்கு உயர் கொடிச் செல்வ நல் புகழவை கார் மலர்ப் பூவை கடலை இருள் மணி அவை ஐந்தும் உறழும் அணி கிளர் மேனியை வலம்புரி வாய்மொழி அதிர்பு வான் முழக்குச் செல் அவை நான்கும் உறழும் அருள் செறல் வயின் மொழி முடிந்ததும் முடிவதும் முகிழ்ப்பதும் அவை மூன்றும் கடந்து அவை அமைந்த கழலின் நிழலவை இருமை வினையும் இல ஏத்துமவை ஒருமை வினை மேவும் உள்ளத்தினை அடை இறந்து அவிழ்ந்த வள் இதழ்த் தாமரை அடியும் கையும் கண்ணும் வாயும் தொடியும் உந்தியும் தோள் அணி வலயமும் தாளும் தோளும் எருத்தொடு பெரியை மார்பும் அல்குலும் மனத்தொடு பரியை கேள்வியும் அறிவும் அறத்தொடு நுண்ணியை வேள்வியும் மறனும் விருப்பொடு வெய்யை அறாஅ மைந்தின் செறாஅ செங்கண் செரு மிகு திகிரிச் செல்வ வெல் போர் எரி நகை .
இடை இடுபு இழைத்த நறுந்தார்ப் புரி மலர்த் துழாஅய் மேவல் மார்பினோய் அன்னை என நினைஇ நின் அடி தொழுதனெம் பல் மாண் அடுக்க இறைஞ்சினெம் வாழ்த்தினெம் முன்னும் முன்னும் யாம் செய் தவப் பயத்தால் இன்னும் இன்னும் எம் காமம் இதுவே
கார் மலி கதழ் பெயல்தலைஇ ஏற்ற நீர் மலி நிறை சுனை பூ மலர்ந்தனவே தண் நறுங் கடம்பின் கமழ் தாது ஊதும் வண்ண வண்டு இமிர் குரல் பண்ணை போன்றனவே அடியுறை மகளிர் ஆடும் தோளே நெடு வரை அடுக்கத்து வேய் போன்றனவே வாகை ஒண் பூப் புரையும் முச்சிய தோகை ஆர் குரல் மணந்து தணந்தோரை நீடன்மின் வாரும் என்பவர் சொல் போன்றனவே நாள் மலர்க் கொன்றையும் பொலந் தார் போன்றன வெல் இணர் வேங்கை வியல் அறை தாயின அழுகை மகளிர்க்கு உழுவை செப்ப நீர் அயல் கலித்த நெரி முகைக் காந்தள் வார் குலை அவிழ்ந்த வள் இதழ் நிரைதொறும் விடு கொடிப் பிறந்த மென் தகைத் தோன்றி பவழத்து அன்ன செம்பூத் தாஅய் கார் மலிந்தன்று நின் குன்று போர் மலிந்து சூர் மருங்கு அறுத்த சுடர்ப் படையோயே கறை இல் கார் மழை பொங்கி அன்ன நறையின் நறும் புகை .
நனி அமர்ந்தோயே அறு முகத்து ஆறு இரு தோளால் வென்றி நறு மலர் வள்ளிப் பூ நயந்தோயே கெழீஇக் கேளிர் சுற்ற நின்னை எழீஇப் பாடும் பாட்டு அமர்ந்தோயே பிறந்த ஞான்றே நின்னை உட்கிச் சிறந்தோர் அஞ்சிய சீருடையோயே இரு பிறப்பு இரு பெயர் ஈர நெஞ்சத்து ஒரு பெயர் அந்தணர் அறன் அமர்ந்தோயே அன்னை ஆகலின் அமர்ந்து யாம் நின்னை துன்னித் துன்னி வழிபடுவதன் பயம் இன்னும் இன்னும் அவை ஆகுக தொன் முதிர் மரபின் நின் புகழினும் பலவே புல வரை அறியா புகழொடு பொலிந்து நில வரைத் தாங்கிய நிலைமையின் பெயரா தொலையா நேமி முதல் சக்கரவாள மலை தொல் இசை அமையும் புலவர் ஆய்பு உரைத்த புனை நெடுங்குன்றம் பல எனின் ஆங்கு அவை பலவே பலவினும் நிலவரை ஆற்றி நிறை பயன் ஒருங்கு உடன் நின்று பெற நிகழும் குன்று அவை சிலவே சிலவினும் சிறந்தன தெய்வம் பெட்புறும் மலர் அகல் மார்பின் மை படி குடுமிய குல வரை சிலவே குல வரை சிலவினும் சிறந்தது கல் அறை கடலும் கானலும் போலவும் புல்லிய சொல்லும் பொருளும் போலவும் எல்லாம் வேறு வேறு உருவின் ஒரு தொழில் இருவர்த் தாங்கும் நீள் நிலை ஓங்கு இருங்குன்றம் நாறு இணர்த் துழாயோன் நல்கின் அல்லதை ஏறுதல் எளிதோ வீறு பெறு துறக்கம் அரிதின் பெறு துறக்கம் மாலிருங்குன்றம் எளிதின் பெறல் உரிமை ஏத்துகம் சிலம்ப அரா அணர் கயந்தலை தம்முன் மார்பின் மரா மலர்த்தாரின் மாண் வரத் தோன்றி அலங்கும் அருவி ஆர்த்து இமிழ்பு இழிய சிலம்பாறு அணிந்த சீர் கெழு திருவின் சோலையொடு தொடர் மொழி மாலிருங்குன்றம் தாம் வீழ் காமம் வித்துபு விளைக்கும் நாமத் தன்மை நன்கனம் படி எழ யாமத் தன்மை இவ் ஐ இருங்குன்றத்து மன் புனல் இள வெயில் வளாவ இருள் வளர்வு என பொன் புனை உடுக்கையோன் புணர்ந்து அமர் நிலையே நினைமின் மாந்தீர் கேண்மின் பொ.
சென்று தொழுகல்லீர் கண்டு பணிமின்மே இருங்குன்று என்னும் பெயர் பரந்ததுவே பெருங் கலி ஞாலத்து தொன்று இயல் புகழது கண்டு மயர் அறுக்கும் காமக் கடவுள் மக முயங்கு மந்தி வரை வரை பாய முகிழ் மயங்கு முல்லை முறை நிகழ்வு காட்ட மணி மருள் நல் நீர் சினை மடமயில் அகவ குருகு இலை உதிர குயிலினம் கூவ பகர் குழல் பாண்டில் இயம்ப அகவுநர் நா நவில் பாடல் முழவு எதிர்ந்தன்ன சிலம்பின் சிலம்பு இசை ஓவாது ஒன்னார்க் கடந்து அட்டான் கேழ் இருங்குன்று தையலவரொடும் தந்தாரவரொடும் கைம் மகவோடும் காதலவரொடும் தெய்வம் பேணித் திசை தொழுதனிர் செல்மின் புவ்வத் தாமரை புரையும் கண்ணன் வௌவல் கார் இருள் மயங்கு மணி மேனியன் எவ்வயின் உலகத்தும் தோன்றி அவ் வயின் மன்பது மறுக்கத் துன்பம் களைவோன் அன்பு அது மேஎய் இருங்குன்றத்தான் கள் அணி பசுந் துளவினவை கருங்குன்று அனையவை ஒள் ஒளியவை ஒரு குழையவை புள் அணி பொலங் கொடியவை வள் அணி வளை நாஞ்சிலவை சலம் புரி தண்டு ஏந்தினவை வலம்புரி வய நேமியவை வரி சிலை வய அம்பினவை புகர் இணர் சூழ் வட்டத்தவை புகர் வாளவை என ஆங்கு நலம் புரீஇ அம் சீர் நாம வாய்மொழி இது என உரைத்தலின் எம் உள் அமர்ந்து இசைத்து இறை இருங்குன்றத்து அடி உறை இயைக என பெரும் பெயர் இருவரைப் பரவுதும் தொழுதே கரையே கைவண் தோன்றல் ஈகை போன்மென மைபடு சிலம்பின் கறியொடும் சாந்தொடும் நெய் குடை தயிரின் நுரையொடும் பிறவொடும் எவ் வயினானும் மீது மீது அழியும் துறையே முத்து நேர்பு புணர் காழ் மத்தக நித்திலம் பொலம் புனை அவிர் இழை கலங்கல் அம் புனல் மணி வலம் சுழி உந்திய திணை பிரி புதல்வர் கயந்தலை முச்சிய முஞ்சமொடு தழீஇ தம் தம் துணையோடு ஒருங்கு உடன் ஆடும் தத்து அரிக் கண்ணார் தலைத்தலை வருமே செறுவே விடு மலர் சுமந்து பூ நீர் நிறைதலின் படுகண் இமிழ் கொளை பயின்றனர் ஆடும் களி நாள் அரங்கின் அணி நலம் புரையும் காவே சுரும்பு இமிர் தாதொடு தலைத்தலை மிகூஉம் மிகூஉம் நெருங்கும் நரந்த நறு மலர் நன்கு அளிக்கும்மே நாரத்தை கரைபு ஒழுகு தீம் புனற்கு எதிர் விருந்து அயர்வ போல் கானலங் காவும் கயமும் துருத்தியும் தேன் தேன் உண்டு பாட திசை திசைப் பூ நலம் பூத்தன்று வையை வரவு பொ.
சோமசுந்தரனார் உரை இது தன்னை வாயில் வேண்டிய தலைமகனுக்குத் தோழி அவன் வையையில் காதல் பரத்தையோடு ஆடிய செய்தியை பிறர் மேலிட்டுக் கூறுகின்றாள் என உணர்க.
கள்ளே புனலே புலவி இம் மூன்றினும் ஒள் ஒளி சேய்தா ஒளி கிளர் உண்கண் கெண்டை பல் வரி வண்டினம் வாய் சூழ் கவினொடும் செல் நீர் வீவயின் தேன் சோர பல் நீர் அடுத்து அடுத்து ஆடுவார்ப் புல்ல குழைந்து வடுப்படு மான்மதச் சாந்து ஆர் அகலத்தான் மான்மதம் மானின் மதம் கத்தூரி எடுத்த வேய் எக்கி நூக்கு உயர்பு தாக்கத் தொடுத்த தேன் சோரும் வரை போலும் தோற்றம் கொடித் தேரான் வையைக்கு இயல்பு பொ.
நின யானைச் சென்னி நிறம் குங்குமத்தால் புனையா பூ நீர் ஊட்டி புனை கவரி சார்த்தா கவரி சாமரம் பொற் பவழப் பூங்காம்பின் பொற்குடை ஏற்றி மலிவுடை உள்ளத்தான் வந்து செய் வேள்வியுள் பல் மணம் மன்னு பின் இருங் கூந்தலர் கன்னிமை கனிந்த காலத்தார் நின் கொடி ஏற்று வாரணம் கொள் கவழ மிச்சில் மறு அற்ற மைந்தர் தோள் எய்தார் மணந்தார் முறுவல் தலையளி எய்தார் நின் குன்றம் குறுகி சிறப்பு உணாக்கால் குறப் பிணாக் கொடியைக் கூடியோய் வாழ்த்துச் சிறப்பு உணாக் கேட்டி செவி உடையும் ஒலியலும் செய்யை மற்று ஆங்கே படையும் பவழக் கொடி நிறம் கொள்ளும் உருவும் உருவத் தீ ஒத்தி முகனும் விரி கதிர் முற்றா விரி சுடர் ஒத்தி எவ்வத்து ஒவ்வா மா முதல் தடிந்து தெவ்வுக் குன்றத்து திருந்து வேல் அழுத்தி அவ் வரை உடைத்தோய் நீ இவ் வரை மருங்கில் கடம்பு அமர் அணி நிலை பகர்ந்தேம் உடங்கு அமர் ஆயமொடு ஏத்தினம் தொழுதே பருவவரவின்கண் தலைமகளது ஆற்றாமை கண்டு தூதுவிடச் சென்ற பாணன் தலைமகனுக்கு கார்ப்பருவமும் வையை நீர் விழவணியும் கூறியது.
என ஆங்கு ஒய்யப் போவாளை உறழ்ந்தோள் இவ் வாணுதல் வையை மடுத்தால் கடல் என தெய்ய நெறி மணல் நேடினர் செல்ல சொல் ஏற்று செறி நிரை பெண்வல் உறழ்பு யாது தொடர்பு என்ன மறலினாள் மாற்றாள் மகள் வாய் வாளா நின்றாள் செறி நகை சித்தம் திகைத்து ஆயத்து ஒருத்தி அவளை அமர் காமம் மாயப் பொய் கூட்டி மயக்கும் விலைக் கணிகை பெண்மைப் பொதுமை பிணையிலி ஐம்புலத்தைத் துற்றவ துற்றும் துணை இதழ் வாய்த் தொட்டி முற்றா நறு நறா மொய் புனல் அட்டி காரிகை நீர் ஏர் வயல் காமக் களி நாஞ்சில் மூரி தவிர முடுக்கு முது சாடி மட மதர் உண்கண் கயிறாக வைத்து தட மென் தோள் தொட்டு தகைத்து மட விரலால் இட்டார்க்கு யாழ் ஆர்த்தும் பாணியில் எம் இழையைத் தொட்டு ஆர்த்தும் இன்பத் துறைப் பொதுவி கெட்டதை பொய்தல் மகளிர் கண் காண இகுத்தந்து இவ் வையைத் தொழுவத்துத் தந்து வடித்து இடித்து மத்திகை மாலையா மோதி அவையத்துத் தொடர்ந்தேம் எருது தொழில் செய்யாது ஓட விடும் கடன் வேளாளர்க்கு இன்று படர்ந்து யாம் தன் மார்பம் தண்டம் தரும் ஆரத்தாள் மார்பும் நின் மார்பும் ஓர் ஒத்த நீர்மைய கொல் என்னா முன் வேற்றாரை வேற்றார் தொழுதல் இளிவரவு போற்றாய் காண் அன்னை புரையோய் புரை இன்று மாற்றாளை மாற்றாள் வரவு அ பொ.
மிசைபடு சாந்தாற்றி போல எழில இசைபடு பக்கம் இரு பாலும் கோலி விடு பொறி மஞ்ஞை பெயர்பு உடன் ஆட விரல் செறி தூம்பின் விடு துளைக்கு ஏற்ப முரல் குரல் தும்பி அவிழ் மலர் ஊத யாணர் வண்டினம் யாழ் இசை பிறக்க பாணி முழவு இசை அருவி நீர் ததும்ப ஒருங்கு பரந்தவை எல்லாம் ஒலிக்கும் இரங்கு முரசினான் குன்று தாழ் நீர் இமிழ் சுனை நாப்பண் குளித்து அவண்மீ நீர் நிவந்த விறலிழை கேள்வனை வேய் நீர் அழுந்து தன் கையின் விடுக என பூ நீர் பெய் வட்டம் எறிய புணை பெறாது அரு நிலை நீரின் அவள் துயர் கண்டு கொழுநன் மகிழ் தூங்கி கொய் பூம் புனல் வீழ்ந்து தழுவும் தகை வகைத்து தண் பரங்குன்று வண் தார் பிறங்கல் மைந்தர் நீவிய தண் கமழ் சாந்தம் தைஇய வளியும் கயல் புரை கண்ணியர் கமழ் துகள் உதிர்த்த புயல் புரை கதுப்பு அகம் உளரிய வளியும் உருள் இணர்க் கடம்பின் நெடுவேட்கு எடுத்த முருகு கமழ் புகை நுழைந்த வளியும் அசும்பும் அருவி அரு விடர் பரந்த பசும் பூண் சேஎய் நின் குன்றம் நன்கு உடைத்து கண் ஒளிர் திகழ் அடர் இடுசுடர் படர் கொடி மின்னுப் போல் ஒண் நகை தகை வகை நெறி பெற இடை இடை இழைத்து யாத்த செண்ணிகை கோதை கதுப்போடு இயல மணி மருள் தேன் மகிழ் தட்ப ஒல்கி பிணி நெகிழப் பைந்துகில் நோக்கம் சிவப்பு ஊர பூங் கொடி போல நுடங்குவாள் ஆங்குத் தன் சீர் தகு கேள்வன் உருட்டும் துடிச் சீரான் கோடு அணிந்த முத்து ஆரம் ஒல்க ஒசிபவள் ஏர் ஆடை அசைய அணி அசைய தான் அசையும் வாடை உளர் கொம்பர் போன்ம் வாளி புரள்பவை போலும் துடிச் சீர்க்குத் தோள் ஊழ் பெயர்ப்பவள் கண் மாறு அமர் அட்டவை மற வேல் பெயர்ப்பவை ஆறு இரு தோளவை அறு முகம் விரித்தவை நன்று அமர் ஆயமோடு ஒருங்குநின் அடி உறை இன்று போல் இயைக எனப் பரவுதும் ஒன்றார்த் தேய்த்த செல்வ நிற் தொழுதே பொ.