sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உரை வணங்கு தொடைப் பொலிந்த வலி கெழு நோன்றாள் வளைந்த சந்துகளாற் பொலிந்த வலி பொருந்திய போரின் கண் நிலை தளராத பொறையினையுடைய தாளினையும் அணங்கருங் கடுந் திறல் வருத்துதற்கரிய மிக்க வலியையுமுடைய என்னை என் இறைவன் அளைச் செறி உழுவை இரைக்கு முணங்கு நிமிர்ந்து வந்தன்ன முழையின்கட் கிடந்த புலி தான் விரும்பியதோர் இரையை நோக்கி மூரிநிமிர்ந்து வந்தாற்போன்ற மலைப்பரும் அகலம் மாறுபடுதற்கரிய மார்பத்தை மதியார் சிலைத்து எழுந்து மதியாராய் ஆர்த்து எழுந்திருந்து விழுமியம் பெரியம் யாம் சிறப்புடையேம் படையாற் பெரியேம் யாங்கள் நம்மிற் பொருநனும் இளையன் நம்மிற் பொருவானும் இளையன் கொண்டியும் பெரிது கொள்ளையும் பெரிது என எள்ளி வந்த வம்ப மள்ளர் என இகழ்ந்து வந்த நிலையில்லாத வீரர் புல்லென் கண்ணர் புறத்திற் பெயர புற்கென்ற கண்ணராய் நின்றவிடத்து நில்லாதே புறத்தே போக அவர் ஈண்டு அடுதலும் ஒல்லான் அவரை இப் போர்க்களத்தின் கண்ணே கொன்றிடுதலும் உடன்படானாய் ஆண்டு அவ்விடத்து அவர் மாணிழை மகளிர் நாணினர் கழிய அவர் மாட்சிமைப்பட்ட ஆபரணத்தையுடைய மகளிர் நாணினராய் இறந்துபட தந்தை தம்மூர் ஆங்கண் தந்தையருடையவாகிய தங்கள் ஊரிடத்து தெண் கிணை கறங்கச் சென்று தெளிந்த போர்ப்பறை யொலிப்பச் சென்று ஆண்டு அட்டனன் அவ்விடத்தே கொன்றான் எறு.
விளக்கம் தாளில் அணிந்த வீரகண்டை இடையே தொடுக்கப் பட்ட சந்துகளையுடையதாகலின் தொடை யென்றும் அதுதான் வளைவுடையதாதல் பற்றி வணங்குதொடை யென்றும் கூறினார்.
முணங்கு நிமிர்தல் மூரி நிமிர்தல் அஃதாவது தூங்கி யெழுந்தவுடன் கைகளையும் உடம்பையும் நீட்டித் திமிர்விட்டுச் சோம்பலைப் போக்குதல்.
வம்ப மள்ளர் புதியராய் வரும் வீரர் முன்பு வந்தோர் தோல்வியுற் றொழிதலின் புதியர் புதியராய் வந்து நீங்குதலின் நிலையில்லாத வீரர் என்றுரைத்தார்.
வந்தவன் காலைப்போதில் மூதூரிலுள்ள கயத்தில் மூழ்கி நீராடி வேம்பின் மாலை சூடிப் போர்க்குத் தெண்கிணை முன்பாகக் கறங்கிச் செல்ல பின்னே பெரும் களிறொன்று நடந்து வருவது போலப் பெருமிதத்துடன் போர்க்களத்திற்கு வந்தான்.
இக் காட்சியைக் கண்ட இடைக்குன்றூர் கிழார் பகற்போது மிகக் குறைவாக வுளதே இவரனைவரும் படாது ஒருசிலர் உயிர் தப்புவர் போலும் எனத் தம்முள் நினைந்து இப்பாட்டினைப் பாடியுள்ளார்.
உரை மூதூர் வாயில் பனிக்கயம் மண்ணி தனது பழைய நகரிவாயிற்கண் குளிர்ந்த பொய்கையின் கண்ணே மூழ்கி மன்ற வேம்பின் ஒண் குழை மலைந்து மன்றத்திடத்து வேம்பினது ஒள்ளிய தளிரைச் சூடி தெண் கிணை முன்னர்க் களிற்றின் இயலி தெளிந்த ஓசையையுடைய பறை முன்னாகக் களிறு போலப் பெருமிதத்தோடு நடந்து வெம் போர்ச் செழியனும் வந்தனன் வெய்ய போரையுடைய நெடுஞ்செழியனும் வந்தான் எதிர்ந்த வம்ப மள்ளர் பலர் அவனோடு பகைத்த நிலையில்லாத மறவர் தாம் பலர் பகல் தவச் சிறிது பகற்பொழுது மிகச் சிறிதாதலால் எஞ்சுவர்கொல் அவருட் சிலர் படா தொழியவுங் கூடும் எறு.
போர்ப்பறை கறங்கிக்கொண்டு முன்னே செல்லப் போர்க்களிறு பின்னே செல்வது போல செழியனும் போர்ப்பறை கறங்கி முன்னே செல்லத் தான் பின்னே சென்றான் என்றறிக.
பகல் மறையுமுன் ஒரு வீரரும் எஞ்சாமற் பொர வேண்டுமென்பது அவன் மொழிந்த வஞ்சின மாகலின் எஞ்சுவர் கொல்லோ என்றார் என்றாராயினும் பகற்போது முடிவதற்கு முன்பே பகை வீரர் அனைவரும் எஞ்சாமற் பட்டனர் என அறிக.
போரவைக் கோப்பெருநற்கிள்ளி முக்காவல் நாட்டு ஆமூர் மல்லனொடு பொருது வென்று நின்ற காலத்துச் சாத்தந்தையார் என்னும் சான்றோர் உடனிருந்து நேரிற் கண்டார்.
பெருநற்கிள்ளி தந்தையை வெறுத்து முக்காவல் நாட்டு ஆமூரையடைந்திருக்கையில் தாமும் உடனிருந்து இவன் செயல்களைக் குறித்துக் கொண்டுள்ளார்.
அம்பு தைப்பினும் வேல் பிறழினும் யானைக்கோட்டு நுதி மடுத் தூன்றினும் அடிபெயர்த்தோடாமை பீடுடையாளர்க்குச் சிறப்பெனக் கருதுவர்.
உரை இன் கடுங் கள்ளின் ஆமூ ராங்கண் இனிய அழன்ற கள்ளினையுடைய ஆமூரிடத்து மைந்துடை மல்லன் மதவலி முருக்கி வலியையுடைய மல்லனது மிக்க வலியைக் கெடுத்து ஒருகால் மார்பு ஒதுங்கின்று ஒருகால் மண்டியாக மார்பிலே மடித்து வைத்து ஒருகால் வருதார் தாங்கி ஒருகால் அவன் செய்கின்ற உபாயத்தை விலக்கி பின் ஒதுங்கின்று முதுகின்கண் வளைத்து பசித்துப் பணை முயலும் யானை போல பசித்து மூங்கிலைத் தின்றற்கு முயலும் யானையை யொப்ப இருதலை ஒசிய எற்றி தலையுங் காலுமாகிய இரண்டிடமும் முறிய மோதி களம்புகு மல்லன் கடந் தடு நிலை அக்களத்தின்கட் புக்க அம் மல்லனை எதிர்ந்து நின்று கொன்ற நிலையை நல்கினும் நல்கா னாயினும் கண்டால் உவப்பினும் உவவானாயினும் வெல்போர்ப் போர் அருந் தித்தன் காண்க இவன் தந்தையாகிய வெல்லும் போரினையுடைய பொருதற்கரிய தித்தன் காண்பானாக எறு.
என்றது தந்தையுடன் வெறுத்துப் போந்தான் அமருட் புகுந்து இப்போர் செய்தானை அவன் விரும்பின் உவக்கின்றான் விரும்பாவிடின் அஞ்சுகின்றா னென்பதாம்.
பணைமுயலும் யானை போல ஒரு தலை யொசிய வொற்றி என்று பாடமோதி அம் மல்லன் முற்கூறாயினும் பிற்கூறாயினும் ஒருதலை முறிய மோதி யென்றுரைப்பாரு முளர்.
பெற்ற தந்தை யாதலின் கண்டால் உவப்பெய்தா தொழியான் என்ற கருத்தால் நல்கினும் என்றும் பெருநற்கிள்ளிபால் கொண்ட வெறுப்பால் ஒருகால் உவவானாயினும் வன்மை கண்டு நெஞ்சில் அஞ்சுவன் என்பது தோன்ற நல்கானாயினும் என்றும் கூறினார்.
அப் படைக்குத்தலைமை தாங்கிப் பொரும் இவனது போராண்மையைக் கண்ட சாத்தந்தையார் பெருவியப்புற்று இப்பாட்டின்கண்ணே இவன் படையின் ஆர்ப்புக் கடலினும் பெரிது களிறுகள் இடிபோல் முழங்குகின்றன இந்நிலையில் இவன் கைப்படுவோர் யாவரோ?
உரை ஆர்ப்பு எழு கடலினும் பெரிது படையினது ஆரவாரம் எழுகடலும் கூடி யொலிக்கும் ஒளியினும் பெரிது அவன் களிறு அவனுடைய களிறு கார்ப் பெயல் உருமின் முழங்கல் ஆனா கார்காலத்து மழையின்கண் இடியினும் முழங்குதலையமையா நார் செறியத் தொடுத்த ஆர் கண்ணி நாரால் பயிலத் தொடுக்கப்பட்ட ஆத்திக் கண்ணியையும் கவிகை மள்ளன் கைப்பட்டோர் இடக்கவிந்த கையினையுமுடைய வீரனது கையின் கட் பட்டோராகிய அளியர் யார்கொல் இரங்கத்தக்கார் தாம் யார் கொல் எறு.
கோப்பொரு நற்கிள்ளி போரவையில் நிகழ்த்திய மற்போரின் விரைவினைக் கண்ட சாத்தந்தையார் இப்பாட்டின்கண் அவ்விரைவை மட்டில் வியந்து மற்போர்க்கு வந்த மல்லன் தன் வெற்றிப் பயனாக ஆமூரைத் தனக்குரித்தாகக் கொள்ளக் கருதி வந்தான்.
உரை சாறு தலைக் கொண்டென ஊரின்கண் விழாத் தொடங்கிற்றாக அவ் விழாவிற்குதவப் போகவும் பெண்ணீற்று உற்றென தன் மனைவி பிள்ளை பெறுதலைப் பொருந்தினவளாக அவள் மெய்ந்நோவிற் குதவப்போகவும் வேண்டி பட்ட மாரி ஞான்ற ஞாயிற்று பெய்கின்ற மழையையுடைய ஞாயிறு வீழ்ந்த போழ்தின்கண் கட்டில் நிணக்கும் இழிசினன் கையது கட்டிலைப் பிணிக்கும் புலைமகன் கையதாகிய போழ் தூண்டு ஊசியின் விரைந்தன்று வாரைச் செலுத்தும் ஊசியினும் விரைந்து ஊர் கொள வந்த பொருநனொடு ஊரைக் கொள்ளவந்த வீரனோடு ஆர் புனை தெரியல் நெடுந்தகை போர் ஆத்தியால் தொடுக்கப் பட்ட கண்ணியையுடைய பெருந்தகையது போர் எறு.
நெடுந்தகை போர் பட்ட மாரி ஞான்ற ஞாயிற்றின்கட் சாறுதலைக் கொண்டெனப் பெண்ணீற்று உற்றென இழிசினன் கையதாகிய ஊசியின் விரைந்தன் றெனக் கூட்டுக.
விழாவிற்கு உதவுதலும் மனைவி மெய்ந்நோவுக் குதவுதலும் இழிசினனுக்குக் கடமையாதலின் அவன் உள்ளத்தே விரைவு தோன்றுவது ஒருதலையாயிற்று.
போரவைக் கோப்பெருநற்கிள்ளி ஆமூர்க்கண் தன் தந்தையை வெறுத்து வந்திருந்த காலத்து அவன் கட்டிளமையும் போர் வன்மையும் நல்லழகும் கண்டு அவ்வூர்ப் பெருங்கோழி நாய்கன் மகளாகிய நக்கண்ணையார் என்பார் அவன்பால் காதற்காமம் கொண்டார்.
இப் பாட்டின்கண் அவர் கோப்பெருநற்கிள்ளி பொருட்டுத் தொடி நெகிழும் பசப்புற்றுத் தம் தாய்க் கஞ்சுவதும் ஊரிலுள்ள சான்றோர் தம் காதற் பெருமை யறிந்து மணம் புணர்த்த நினையாமைக்கும் வருந்திக் கூறியுள்ளார்.
உரை அடி புனை தொடு கழற் மையணற் காளைக்கு அடியின்கட் புனைந்த வீரக் கழலினையும் மைபோன்ற தாடியினையுமுடைய இளையோன் பொருட்டு என் தொடி கழித்திடுதல் எனது வளை என்னைக் கைவிடுதலான் யான் யாய் அஞ்சுவல் யான் யாயை அஞ்சுவேன் அடு தோள் முயங்கல் அவன் பகையைக் கொல்லுந் தோளைத் தழுவுதற்கு அவை நாணுவல் அவையின் கண் உள்ளாரை நாணுவேன் என்றும் ஒருபாற் படாதாகி எந்நாளும் யாயே யாதல் அவையே யாதல் ஒரு கூற்றிற் படாதாகி இருபாற் பட்ட இம் மையல் ஊர் யாயும் அவையுமாகிய இரு கூற்றிற் பட்ட இம் மயக்கத்தையுடைய ஊர் என்போல் பெருவிதுப் புறுக என்னைப்போல் மிக்க நடுக்க முறுவதாக எறு.
ஒருபாற் படாதாகி இருபாற்பட்ட இம் மையலூர் என்பதற்கு அச்சமும் நாணுமுண்டாய் வருந்தும் என் கூற்றிலும் நில்லாது என் காதலறிந்து அவனொடு கூட்ட நினையாத யாய் கூற்றிலும் நில்லாது இருவர் கூற்றிலும் நின்று மயங்குகின்ற ஊரெனினும் அமையும்.
விளக்கம் காதலொழுக்கம் மேற்கொண்ட மகளிர் தம் காதலரைப் பிரியினும் தலைக்கூடப் பெறாவிடினும் பசந்து உடம்பு நனி சுருங்கித் தொடியும் வளையும் கழல வருந்துவராதலின் இங்கே பெருநற்கிள்ளியைத் தலைக்கூடப் பெறாத நக்கண்ணையார் மையணற் காளைக்குத் தொடி கழித்திடுதல் அஞ்சுவல் என்றும் தன்னொழுக்கத்திற்குத் தாய் இடையூறாதலின் யா யஞ்சுவல்.
சான்றோர் கூடிய அவையினர் ஒருத்தியை ஒருவற்குத் திருமணத்தால் கூட்டி வைப்பவராதலின் அவர் தாம் விரும்பியவாறு தாமே சென்று கூடற்கு அவ் வவையினர் இகழ்வர் என்பது பற்றி அவை நாணுவல் என்றார்.
அவ்வாறிருந்தும் அவனை மணந்து கோடற்குரிய வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை ஆயினும் அவன்பால் அவருக்குண்டாகிய காதல் பெருகிவருவதாயிற்று.
அந்நிலையில் அவர் மிகவும் வருந்தி என் தலைவனாகிய கிள்ளி தன்னாடு நீங்கிப் போந்து ஈண்டு வாழ்வதால் வறியனாய்ப் புற்கையுண்டு வருகின்றானாயினும் தோட் பெருமை குன்றாதவன் அவனை எளிதிற் காணுமாறு அவன் சிறைப்புறத்தே வாழினும் யான் பசப்புற்றுப் பொன்னிறமே பெறுவேனாயினேன் அவன் போர்க்களம் புகின் போர் வீரர்க்கு ஏற்றிழிவுடைய துறைபோல வருத்தம் உண்டுபண்ணுகின்றான் எனவே அவன் வீரர்க்கும் எனக்கும் ஒப்ப வருத்தத்தைச் செய்கின்றான் காண் என்று இப்பாட்டின்கண் பரிந்து கூறுகின்றார்.
உரை என்னை என்னுடைய தலைவன் புற்கை உண்டும் பெருந்தோளன் தன் நாடிழந்த வறுமையால் புற்கை நுகர்ந்தானாயினும் பகைவரஞ்சத்தக்க பெரிய தோளையுடையன் யாம் புறஞ் சிறை யிருந்தும் பொன்னன்னம் யாம் அவனுடைய சிறைப் புறத்திருந்தும் பலகாலும் காணப் பெறினும் மெய்யுறப் பெறாமையின் வருந்திப் பொன்போலும் நிறத்தை யுடையே மாயினேம் போர் எதிர்ந்து என்னை போர்க்களம் புகின் போரை யேற்று என் தலைவன் போர்க்களத்தின் கட்புகின் கல்லென் பேரூர் கல்லென்னும் ஒலியையுடைய பெரிய வூரின்கண் விழவுடை ஆங்கண் போர் செய்தற்கெடுத்த விழா வினையுடைய அவ்விடத்து ஏமுற்றுக் கழிந்த மள்ளர்க்கு தோள் வலி பேசி இன்பமுற்றுப் போந்த வீரர்க்கு உமணர் வெரூஉம் துறை அன்னன் உப்பு விற்பார் அஞ்சத்தக்க ஏற்றிழிவுடைய துறையை யொப்பன் எறு.
என்னை புற்கை யுண்டும் பகை வெல்லும் பெருந்தோளனாம் யாம் அவன் சிறைப்புறத்திருந்தும் பசப்பை வெல்லமாட்டாமையால் பொன் போன்றன மெனத் தன் வேட்கை மிகுதி கூறியவாறு.
அன்றி இதற்கு என்னை புற்கையுண்டும் வழங்கும் பெரிய தோளையுடையனாயும் நம்மிடத்து அருளின்மையின் அவன் சிறைப்புறத்திருந்தும் பொன்போற் பசந்தே மென்று அழிந்து கூறியதாகப் பொருளுரைப்பாரு முளர்.
உணமர் வெரூஉம் துறையன்னன் என்றதனாற் பயன் வருத்துங் கூற்றில் ஆடவரையும் மகளிரையும் ஒக்க வருத்துவதல்லது அருளுமாறு கற்றிலனோ வென்னும் நினைவிற் றாக்குக.
பலகாலும் அவனைக் காணத்தக்க நிலையில் தாம் இருப்பினும் அவனை முயங்கப் பெறாமையின் கண் பசப்புற்றிருக்குமாறு தோன்றப் பொன்னன்னம் என்றும் பெறுதற்கரிய நலம் பசலையால் உண்ணப்பட்டுக் கழிதற் கிரங்குதலின் யாம் என்றும் கூறினார்.
போரவை கூட்டி மற்போர் விற்போர் முதலிய போர்களைச் செய்து மேம்படும் இயல்பினனான பெருநற்கிள்ளி தொடக்கத்தில் ஆமூர் மல்லனொடு மற்போர் உடற்றிய காலத்தில் நக்கண்ணையார் அவன் மற்போரில் மல்லனை யட்டுநின்ற காட்சியை நேரிற் கண்டார்.
இருதிறத்தார் கூற்றையும் கேட்ட யான் விரைந்தோடி ஆங்கு நின்ற பனைமரத்தின் அடியில் அதனைப் பொருந்தி நின்று மற்போரைக் கண்டேன் அதன்கண் கிள்ளியாகிய என் தலைவனே வென்றி யெய்தினான் என்று இப் பாட்டால் நக்கண்ணையார் கூறுகின்றார்.
உரை என்னைக்கு ஊர் இஃது அன்மையானும் என்னுடைய தலைவனுக்கு ஊர் இஃதல்லாமையானும் என்னைக்கு நாடு இஃது அன்மையானும் என்னுடைய தலைவனுக்கு நாடு இஃதல்லாமையானும் ஆடு அவனுக்கு இயல்பாய வென்றியை ஆடென்ப ஒரு சாரோர் அவனது வென்றி யென்று சிறப்பாகச் சொல்லுவர் ஒரு பக்கத்தார் ஆடன்று என்ப ஒரு சாரோர் அவனது வென்றி யன்றென்று சொல்லுவர் ஒரு பக்கத்தார் பல்லோர் இரு நன்மொழி நல்ல பலரும் ஒத்து பக்கத்தார் பல்லோர் இரு நன்மொழி நல்ல பலரும் ஒத்து ஒவ்வாமற் கூறும் இவ் விருவகைப்பட்ட நல்லவார்த்தையும் நல்லவாயிருந்தன அஞ் சிலம்பு ஒலிப்ப ஓடி அவ்வாறு கூறினாராயினும் அழகிய சிலம் பார்ப்ப ஓடிச் சென்று எம்இல் எம்முடைய மனையின்கண் முழா வரைப் போந்தை பொருந்தி நின்று முழாப்போலும் பக்கத்தையுடைய பனையைப் பொருந்திநின்று அவன் ஆடாகுதல் யான் கண்டனன் எனது வளையும் கலையு முதலானவை தோற்கும் ஆண்மை யுடைமையின் அவனது வென்றியாதல் யான் கண்டேன் எறு.
விளக்கம் பெருநற்கிள்ளி போர் உடற்றிநிற்குங்கால் அவனுக்கு வென்றி யென்று சிலர் சொல்லுதற்குரிய காரணம் இது வென்பார் என்னைக் கூரிஃதன்மையானும் என்னைக்கு நாடு இஃது அன்மையானும் என்றார் ஆடன் றெனப் பிறர் கூறுவது இவர்க்கு இன்னாதாய்த் தோன்றலின் இவ்வாறு காரணங் காட்டினார்.
அக்காலை அவர் அவன் போர்க்களத்தே விளங்கித் தோன்றுவன் அவற்கும் எனக்கும் உள்ள தொடர்பு புலிக்கும் அதன் முழைக்குமுள்ள தொடர்பாகும்.
ஈண்டஃது இயற்பெயராய் வந்தது உரை சிற்றில் நற்றூண்பற்றி சிறிய இல்லின்கண் நல்ல தூணைப் பற்றி நின்று நின் மகன் யாண்டுளனோ வென வினவுதி நின் மகன் எவ்விடத் துளனோ வென்று கேட்பை என் மகன் யாண்டுளனாயினும் அறியேன் என்னுடைய மகன் எவ்விடத்துளனாயினும் அறியேன் புலி சேர்ந்து போகிய கல்லளை போல புலி கிடந்து போன கன் முழை போல ஈன்ற வயிறோ இது அவனைப் பெற்ற வயிறோ இஃது போர்க்களத்தான் தோன்றுவன் அவன் செருக்களத்தின் கண்ணே தோன்றுவன் அவனைக் காணவேண்டின் ஆண்டுச் சென்று காண் எறு.
அதியமான் என்பது அதிகைமான் என்றும் சில ஏடுகளிற் காணப்படுவது பற்றி அதியர் என்பது அதிகையர் என்பதன் திரிபு என்றும் ஒரு காலத்தில் இவர் அதிகை யென்னும் ஊரில் வாழ்ந்திருந்து பின்னர்ச் சேரநாட்டிற் குடியேறி யிருத்தல் வேண்டும் என்றும் இதனால் திகையராகிய இவர் அதியர் எனப்படுவாராயின ரென்றும் அறிஞர் கருதுகின்றனர்.
பழம் புலவர்கள் இச் செய்தியை அதியமான் முன்னோர் விண்ணவரை வழிப்பட்டுக் கரும்பினை இவண் கொணர்ந்தன ரென்றும் அவ்விண்ணவர் போந்து தங்குதற் பொருட்டு இவன தூர்க்கணொரு சோலையிருந்த தென்றும் கூறுவர்.
சேரமான் தகடூரை முற்றுகையிட்டிருந்த போது இவன் தன் பொருள் படை துணை முதலியன வலி குறைந் திருப்பதுணர்ந்து தன் அரணகத்தே அடைபட்டுக் கிடந்ததும் பின்னர்ப் போருடற்றி உயிர் துறந்தும் தகடூர் யாத்திரை யென்னும் நூற்கண் விளங்கும்.
அவள் அஞ்சியை மணந்து இன்புற்ற நாளில் ஒருநாள் தான் கண்ட மலைச் சாரற் காட்சியை அஞ்சியின் அவையில் இசைப்பாணர் புதுவகையான திறங்களைப் புணர்த்துப் பாடும் நலத்தை யோதிப் பாராட்டியுள்ளான்.
உடனே அவர் அஞ்சியின் வலிநலத்தை எடுத்துரைக்கக் கருதி பகை வீரர்களே போர்க்களம் புகாதீர்கள் எம்பால் ஒரு வீரனுளன் அவன் நாளொன்றுக்கு எட்டுத் தேர்களைச் செய்யும் பெருவன்மை படைத்த தச்சன் முப்பது நாள் அரிது முயன்று செய்ததொரு தேரை யொக்கும் பெரு விரைவும் பெருந் திண்மையும் உடையன் என்று இப்பாட்டால் குறித்தோதுகின்றார்.
அதியமான் பொருட்டு ஒளவையார் தொண்டைமானிடம் தூது சென்றார் அதியமான் பகைவரைக் கடந்த செய்திகளை நன்கு எடுத்தோதியுள்ளார் அதியமான் இறந்த காலையில் இவர் கையற்றுப் பாடிய பாட்டு நெஞ்சை நீராய் உருக்கும் நீர்மை யமைந்தது.
வேள் பாரியினது பறம்பை மூவேந்தரும் முற்றுகையிட்டிருந்தபோது அங்கிருந்த கபிலர் கிளிகளை வளர்த்து வெளியே விடுத்து நெற்கதிர் கொணர்வித்து அடைப்பட்டிருந்த மக்கட்கு நேர்ந்த உணவுக்குறையை நீக்கினாரென்றும் வெள்ளிவீதியார் என்பார் தம் காதலனை யிழந்து வருந்திய செய்தியும் பிறவும் இவரால் குறிக்கப் பெறுகின்றன.
உரை களம் புகல் ஓம்புமின் தெவ்விர் போர்க்களத்தின் கட்புகுதலைப் போற்றுமின் பகைவீர் போரெதிர்ந்து போரின் கண் மாறுபட்டு எம்முளும் உளன் ஒரு பொருநன் எங்களுள் வைத்தும் ஒரு வீரன் உளன் வைகல் எண் தேர் செய்யும் தச்சன் ஒருநாள் எட்டுத் தேரைச் செய்யும் தச்சன் திங்கள் வலித்த காலன்னோன் ஒரு மாதங் கூடிக் கருதிச் செய்யப்பட்ட தொரு தேர்க்காலை யொப்பன் எறு.
விளக்கம் பகைவர் தமது மைந்து பொருளாகத் தருக்கிவந்தனராதலின் அவருக்கு மாற்றம் கூறுவாராய் பகைவர்களே நும்மிடையே வீரர் உளராதல் போல் எம்மிடையேயும் ஒரு வீரன் உளன் என்பார்.
ஒரு நாள் எண் தேர் செய்யும் தச்சன் என்றது தச்சனது தொழில்நலம் தோற்றி நின்றது மிக்க திண்மையும் செப்பமும் உடைமை தோன்ற திங்கள் வலித்த கால் என்றார்.
அவர் அங்ஙனம் கூறுதற்குக் காரணம் யாதெனத் தேர்ந்த ஒளவையார் அவர் தம்முடைய கூழைப்படை தார்ப்படை யென்ற இவற்றின ்வலி நினைந்து தருக்குகின்றமை யறிந்தார்.
அவர் உடனே அப் பகைவரை நோக்கி நீவிர் அதியமானைக் காணாமுன்பு கூழையையும் தாரையும் கொண்டு பொருது வெல்வேம் என்பது கூடாது காண்பீராயின் அவ்வாறு நினைத்தற்கே அஞ்சுவீர்கள் என்று இப் பாட்டால் அறிவுறுத்துகின்றார்.
உரை யாவிராயினும் எப்பெற்றிப்பட்டீராயினும் கூழை தார் கொண்டு அணியையும் தூசியையும் கொண்டு யாம் பொருதும் என்றல் ஓம்புமின் யாம் அவனொடு பொருவோ மென்று சொல்லுதலைப் பாதுகாமின் ஓங்கு திறல் ஒளிறு இலங்கு நெடு வேல் மழவர் பெரு மகன் உயர்ந்த வலியையுடைய பாடஞ் செய்யும் விளங்கிய நெடிய வேலையுடைய இளையோர்க்குத் தலைவனாகிய கதிர் விடு நுண் பூண் சுடர் விடுகின்ற நுண்ணிய தொழிலையுடைய பூண் அணிந்த அம் பகட்டு மார்பின் அழகியவலிய மார்பினையும் விழவு மேம்பட்ட நற்போர் முழவுத் தோள் கள வேள்வி முதலாகிய விழாச் சிறந்த நல்ல போரைச் செய்யும் முழாப்போலும் தோளினையுடைய என் ஐயைக் காணா வூங்கு என் இறைவனைக் காண்பதற்கு முன் கண்டால் அது செய்தல் அரிதாகலான் எறு.
விளக்கம் அறிவு ஆண்மை பொருள் படை முதலியவற்றால் மிகச் சிறந்திருக்கின்றீராயினும் என்பதற்கு யாவிராயினும் என்றார் முடிவேந்தராயினும் குறுநில மன்னராயினும் ஒருவராயினும் பலராயினும் அடங்க இவ்வாறு கூறினா ரெனினு மமையும்.
இரப்போர்க் கீயும் இசைநலமுடையோரைப் பாடிப் பரிசில் பெறும் பாண்மகள் போலச் செல்லும் ஒளவையார் அது கேட்டுச் சிறிதும் மனமஞ்சாராய்ப் பெருமிதத்துடன் எங்கள் நாட்டில் எறியும் கோலுக்கஞ்சாது அதனை ஓச்சுந்தோறும் உடன்றெழும் பாம்பு போலச் சீறி யெழும் வீரர் பலர் உளர் அன்றியும் மன்றின்கண் கட்டப்பட்டிருக்கும் போர்ப்பறை காற்றாலசைந்து இசைக்குமாயின் போர் வந்து விட்டது போலும் என்று பொருக்கென எழும் தலைவனும் உளன் காண் என்று இப்பாட்டாற் கூறுகின்றார்.
உரை இழை யணிப் பொலிந்த ஏந்து கோட்டு அல்குல் மணிக் கோவையாகிய அணியாற் பொலிந்த ஏந்திய பக்கத்தினையுடைய அல்குலினையும் மடவரல் மடப்பத்தினையும் உண்கண் மையுண்ட கண்ணினையும் வாள் நுதல் விறலி ஒளி தங்கிய நுதலினையுமுடைய விறலி பொருநரும் உளரோ நும் அகன்றலை நாட்டென என்னொடு பொருவாரு முளரோ நும்முடைய பெரிய இடத்தினையுடைய நாட்டின்கண் என வினவல் ஆனாப் பொரு படை வேந்தே என்னைக் கேட்ட லமையாத செருச் செய்யுந் தானையையுடைய வேந்தே எறி கோல் அஞ்சா அரவின் அன்ன சிறு வன் மள்ளரும் உளர் நீ போர் செய்யக் கருதுவை யாயின் எம்முடைய நாட்டின் கண்ணே அடிக்கும் கோலுக்கு அஞ்சாது எதிர் மண்டும் பாம்பு போன்ற இளைய வலிய வீரரும் உளர் அதா அன்று அதுவே யன்றி பொதுவில் தூங்கும் விசியுறு தண்ணுமை மன்றின்கண் தூங்கும் பிணிப்புற்ற முழவினது வளி பொரு தெண்கண் கேட்பின் காற்றெறிந்த தெளிந்த ஓசையையுடைய கண்ணின்கண் ஒலியைக் கேட்பின் அது போர் என்னும் என்னையும் உளன் அது போர்ப்பறை யென்று மகிழும் என்னுடைய தலைவனும் உளன் எறு.
ஒருகால் அதியமான் தன்னைப் பகைத்துப் பொரக் கருதும் வேந்தருடன் போர்செய்தற்குச் சமைந்திருந்தான் அடிக்கடி நிகழும் போர்களால் வீரர் பலர் இறப்பதும் பொருட்கேடுண்டாவதும் அவன் நினைவிற் றோன்றி அசைவினைப் பிறப்பித்தன.
இப் பாட்டால் புலி சினந்தால் மான் கூட்டம் எதிர் நில்லா ஞாயிறு சினந்தால் இருள் நில்லாது பெருமிதப் பகட்டுக்கு வழியருமை கிடையாது அவ்வாறே நீ களம் புகின் போர் செய்வார் இல்லை யென்று கூறி யூக்கியுள்ளார்.
கமழும் சாரல் இலை தழைத்த குளவியுடனே நாறும் மலைச்சாரற்கண் மறப் புலி உடலின் மான் கணம் உளவோ மறத்தையுடைய புலி சீறின் எதிர்நிற்கவல்ல மானினமும் உளவோ மருளின விசும்பின் மாதிரத்து மயங்கிய ஆகாயத்திடத்தும் திசையின்கண்ணும் இருளும் உண்டோ ஞாயிறு சினவின் இருளுமுண்டோ ஞாயிறு கொதித் தெழுமாயின் பார் அச்சொடு தாக்கிய பாரத்து மிகுதியால் பார் அச்சுமரத்தோடு வந்து தாக்கி உற்று உற இருத்தலின் இயங்கிய பண்டச் சாகாட்டு ஆழ்ச்சி சொலிய நிலத்தின்கட் குளித்த பண்டத்தையுடைய சகடத்தினது ஆழ்ச்சியைப் போக்குவதற்கு அரி மணல் ஞெமர புனல் கொழிக்கப்பட்ட மணல் பரக்கவும் கற்பக கல் பிளக்கவும் நடக்கும் நடக்கவல்ல பெருமிதப் பகட்டுக்குத் துறையும் உண்டோ மிக்க மனச்செருக்கினையுடைய கடாவிற்குப் போதற்கரிய துறையுமுண்டோ இல்லையன்றே அவை போல எழு மரம் கடுக்கும் தாள் தோய் தடக்கை கணைய மரத்தையொக்கும் முழந்தாளிலே பொருந்திய பெரிய கையாகிய வழுவில் வன் கை தப்பாத வன்மையைச் செய்யும் கையினையுடைய மழவர் பெரும வீரர்க்குத் தலைவ இரு நிலம் மண்கொண்டு சிலைக்கும் பெரிய நிலத்தின்கண் நினது மண்ணைக் கொண்டு ஆர்க்கும் பொருநரும் உளரோ வீரரும் உளரோ இல்லையன்றே நீ களம் புகின் நீ போர்க்களத்திற் புகின் எறு.
ஒளவயார் பெருவியப்புற்றுத் தான் நெடி வாழ நினயா எனக்குத் தந் என்ன நெடி வாழப் பண்ணிய இந் நெடுந்தகயின் பெருந்தகமய யென்னென்பேன் என நினந் அவன வாழ்த்தலுற்று இந் நெல்லிக்கனியின் அரும கருதா எனக்குத் தந் சாதல நீக்கிய நீ நீலமணி மிடற்றுக் கடவுள்போல மன்னுவாயாக என இப்பாட்டினப் பாடி வாழ்த்தியுள்ளார்.
உரை வலம்படு வாய் வாள் ஏந்தி வென்றியுண்டான தப்பாத வாளை எடுத்து ஒன்னார் களம் படக் கடந்த பகைவர் களத்தின்கட்பட வென்ற கழல் தொடித் தடக்கை கழல விடப்பட்ட வீர வளை பொருந்திய பெரிய கையினையுடைய ஆர் கலி நறவின் அதியர் கோமான் மிக்க ஆரவாரத்தைச் செய்யும் மதுவினையுடையஅதியர் கோமான் போர் அடு திருவின் பொலந்தார் அஞ்சி மாற்றாரைப் போரின்கட் கொல்லும் வீரச் செல்வத்தினையும் பொன்னாற் செய்யப்பட்ட மாலையையுமுடைய அஞ்சி பால் புரை பிறை நுதல் பொலிந்த சென்னி நீ பால் போலும் பிறை நுதல் போலப் பொலிந்த திருமுடியினையும் நீலமணி மிடற்று ஒருவன் போல நீலமணிபோலும் கரிய திருமிடற்றினையுமுடைய ஒருவனைப்போல மன்னுக நிலைபெறுவாயாக பெரும நீயே பெரும நீ தொல் நிலை பெருமலை விடரகத்து பழைய நிலைமையையுடைய பெரிய மலையிடத்து விடரின் கண் அருமிசைக்கொண்ட அரிய உச்சிக்கட் கொள்ளப்பட்ட சிறி யிலை நெல்லித் தீங்கனி சிறிய இலையினையுடைய நெல்லியின் இனிய பழத்தை குறியாது ஆதல் நின் அகத்து அடக்கி பெறுதற் கரிதென்று கருதாது அதனாற் பெறும் பேற்றினை எமக்குக் கூறாது நின்னுள்ளே அடக்கி சாதல் நீங்க எமக்கு ஈத்தனை சாதலொழிய எமக்கு அளித்தாய் ஆதலால் எறு.
நீலமணி மிடற் றொருவன்போ லென்ற கருத்து சாதற்குக் காரணமாகிய நஞ்சுண்டும் நிலைபெற்றிருந்தாற்போல நீயும் சாவாதிருத்தல் வேண்டும் என்பதாம்.
அதியர் கோமான் அஞ்சி நெல்லித் தீங்கனி எமக்கு ஈத்தாயாதலால் பெரும நீ நீலமணி மிடற்றொருவன் போல மன்னுக வெனக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க.
விளக்கம் வில்லும் வாளும் வேலும் ஏந்தி நிற்கும் வீரர்க்குத் தொடி செறிய அணியப்படின் இடையூறு செய்யுமாதலின் இனிது கழல இடப்பட்ட தென்றற்குக் கழல் தொடி என்றார்.
நீலமணி மிடற் றொருவன் என்ற விடத்து நீலமணி நிறம் நஞ்சுண்டமை நினைப்பித்து விண்ணோரமுதுண்டுஞ் சாவ ஒருவரும் உண்ணாத நஞ் சுண்டிருந்தருளச் செய்யும் சிறப்பைப் புலப்படுத்துகிறது.
தன்னை நெடிது வாழப்பண்ண வேண்டுமெனக் கருதிய அவன் கருத்தை வியந்த ஒளவையார் அவனும் இறைவன் போன்ற செய்கையுடையனாயது பற்றி அவ்விறைவனே போல நிலைபெறுதல் வேண்டுமென்றெண்ணி ஒருவன் போல மன்னுக பெரும நீயே என்றார்.
அதியமான் தான் நெடிது உயிர்வாழ்தலினும் ஒளவையார் நெடிது வாழ்தலால் உலகுயிர்கட்கு ஆக்கமாகும் என்ற பேரருளால் தான் பெற்ற நெல்லிக் கனியைத் தந்தருளியது கண்ட ஒளவையார் மனங் குழைந்து நாக்குழறித் தாம் நினைத்தவாறெல்லாம் அவனைப் பாராட்டக் கருதி நெடுமான் அஞ்சி நீ என்பால் மிக அருளுதலால் என் சொல் தந்தையர்க்குத் தம் புதல்வர் சொல்லும் சொற்போல அருள் சுரக்கும் தன்மையனவாம் என்று இப்பாட்டாற் கூறியுள்ளார்.
உரை யாழொடுங் கொள்ளா யாழோசை போல இன்பமும் செய்யா பொழுதொடும் புணரா காலத்தொடும் கூடியிரா பொருள் அறிவாரா பொருளும் அறிய வாரா ஆயினும் தந்தையர்க்கு அருள் வந்தன புதல்வர் தம் மழலை தந்தையர்க்கு அருளுதல் வந்தன் பிள்ளைகளுடைய இளஞ்சொல் என் வாய்ச் சொல்லும் அன்ன என்னுடைய வாயின்கட் சொல்லும் அத்தன்மையன ஒன்னார் கடி மதில் அரண் பல கடந்த நெடுமான் அஞ்சி பகைவரது காவலையுடைத்தாகிய மதிலையுடைய அரண் பலவற்றையும் வென்ற நெடுமானஞ்சி நீ அருளன் மாறு நீ அருளுதலால் எறு.
விளக்கம் இளம் புதல்வர் வழங்குஞ் சொல்லோசையில் யாழினது இனிய ஓசை காணப்படாதாயினும் அவர்கள் சொல்வழிப் பிறக்கும் இன்பத்திற்கு யாழிசையின் இன்பம் நிகராகாது தாழ்வுபடும் பெருந் துன்பம் போந்து வருத்துகின்றபோதும் தந்தையர்க்குப் புதல்வர் போந்து வழங்கும் சொல் நிரம்பாமையின் குறிக்கும் பொருள் விளங்காதாயினும் தந்தையர் அச்சொல்லைக் கேட்டற்குப் பெரிதும் விரும்புவர்.
புதல்வர் மொழியும் மழலை பொருணலமும் இடச்சிறப்புமுடைய வல்லவாயினும் தந்தையரால் அருள்சுரந்து கேட்கப்படுதல் போல என் வாய்ச் சொல்லையும் நீ அருள்சுரந்து கேட்கின்றாய் நின் அருள் இருந்தவாறென்னே என்பதாம்.
இன்ன செய்கையையுடைய நீ என்பால் அருள் மிகச் சுரந்தொழுகுவது என்னை நின் மக்களுள் வைத்துப் பேணுகின்ற அன்பு மிகுதியைக் காட்டுகின்ற தென்றவாறாயிற்று.
அதியமான் பகைவர் எதிர்ந்த போர்க்களத்தில் அப்பகைவர் பலரையும் வென்று வெற்றி மேம்பட்டான் ஆயினும் அவனுடைய முகத்தினும் மார்பினும் பகைவர் எறிந்த படையால் புண்கள் உண்டாயின.
இதன் கண் பெருந்தகையே நீ விழுப்புண் பட்டு ஓய்வு பெறுதலால் நின்னொடு பொருது உடைந்தோடி இழிவுற்ற பகை வேந்தர் நின் வாளால் சிதைந்தழிந்தமையின் நினக்குத் தோற்றார் என்ற பழியும் சுற்றத்தாற் கூடி வாளாற் போழ்ந்தடக்கும் சிறுமையும் இல்லாதபடி பட்டொழிந்தனர் இனி நின்னைப் போரில் எதிர்ப்பார் இல்லை ஆகவே நீ இனி முரசு முழங்கச் சென்றாற்றும் போர் எங்கே யுண்டாகப் போகிறது என்ற கருத்துப் படப் படியுள்ளார்.
உரை திண் பிணி முரசம் இழும் என் முழங்க திண்ணிய பிணிப்பையுடைய முரசம் இழு மென்னும் ஓசையை யுடைத்தாய் ஒலிப்ப சென்று அமர் கடத்தல் யாவது மேற் சென்று போரை வெல்லுதல் இனி எங்கே யுளது வந்தோர் நின்னோடு எதிர்ந்து வந்தோர் தார் தாங்குதலு மாற்றார் நினது தூசிப்படையைப் பொறுத்தற்கும் மாட்டாராய் வெடி பட்டு ஓடல் மரீஇய பீடில் மன்னர் சிதறிக் கெட்டுப் போதலிலே மருவிய பெருமையில்லாத அரசரது நோய்ப்பால் விளிந்த யாக்கை தழீஇ நோயின் பக்கத்தான் இறந்த உடம்பை யணைத்து காதல் மறந்து தமது ஆசைத்தன்மையை மறந்து அவர் தீது மருங்கு அறுமார் அவர் வாளாற் படாத குற்றம் அவரிடத்தினின்றும் நீக்க வேண்டி அறம் புரி கொள்கை நான்மறை முதல்வர் அறத்தை விரும்பிய கோட்பாட்டையுடைய நான்கு வேதத்தையுமுடைய அந்தணர் திறம் புரி பசும் புல் பரப்பினர் கிடப்பி நல்ல கூற்றிலே பொருந்திய பசிய தருப்பைப் புல்லைப் பரப்பினராய்க் கிடத்தி மறம் கந்தாக தமது ஆண்மையே பற்றுக்கோடாக நல்லமர் வீழ்ந்த நீள் கழல் மறவர் செல்வுழிச் செல்கென நல்ல பூசலிலே பட்ட மேம்பட்ட வீரக் கழலினையுடைய வேந்தர் செல்லும் உலகத்திலே செல்க வென்று வாள்போழ்ந்து அடக்கலும் உய்ந்தனர் வாளோக்கி யடக்கும் இழிதகவும் பிழைத்தார்கள் வரி ஞிமிறார்க்கும் வாய் புகு கடா அத்து வரியையுடைய தேனீ யொலிக்கும் வாயின்கண் வந்து புகுகின்ற மதத்தினையுடைய அண்ணல் யானை தலைமை பொருந்திய யானை அடு களத் தொழிய போர்க்களத்தின்கண்ணே பட அருஞ் சமம் ததைய நூறி பொறுத்தற்கரிய பூசற்கண்ணே சிதற வெட்டி பெருந் தகை பெரிய தகைமையையுடையாய் நீ விழுப்புண்பட்ட மாறு நீ சீரிய புண்பட்ட படியால் எறு.
பெருந்தகாய் நீ அருஞ்சமம் ததைய நூறி விழுப்புண் பட்டவாற்றால்நின்னோடு எதிர்த்து வந்தோர் தாம் பீடின் மன்னர் விளிந்த யாக்கை தழீஇ நீள் கழன் மறவர் செல்வுழிச் செல்கென வாள் போழ்ந் தடக்கலும் உய்ந்தனராதலின் இனி நின்னோடு டெதிர்ப்பா ரின்மையின் முரசு முழங்கச் சென்று அமர் கடத்தல் யாவதெனக் கூட்டுக.
இன்னும் இதற்கு நின் வாளாற் பட்டுத் துறக்கம் பெற்றதே யன்றி வாள் போழ்ந் தடக்கலு முய்ந்தனராதலின் அவர்க்குப் பிறர்மேற் சென்று அமர் கடத்தல் என்ன பயனுடைத்தென்றுரைப்பினு மமையும்.
வாள் போழ்ந் தடக்கலு மென்பது நினக்குத் தொலைந்தா ரென்னும் இழிதகவே யன்றித் தமர் வாள் போழ்ந் தடக்கு மிழிவையும் உய்ந்தன ரென எச்சவும்மையாய் நின்றது.
தீது வீரர் எறியும் படையால் இறவாமல் நோயுற்று இறந்த பழி தருப்பையிற் கிடத்தி வாளாற் போழ்ந்து அடக்கியவழி அப்பழி வழி வழியாகத் தொடராது என்ப.
இப் பீடில் மன்னர் நோலாமையால் வீரராற் படுவதுமின்றி நோயுற்றிற வாமையால் வாள் போழ்ந் தடக்கலுமின்றி பட்டழிந்தனராதலால் வாள்போழ்ந் தடக்கலும் உய்ந்தனர் என்றார்.
வந்தோர் மன்னரை வாள்போழ்ந் தடக்கும் அவ் விழிதகவும் பெறாது உய்ந்தனராதலின் இனி நீ முரசம் முழங்கச் சென்று அமர் கடத்தல் யாவது என்பதாம்.
தூசிப்படை மருங்கிலும் பின்னும் அணிவகுத்து வரும் கூழைப் படையினும் வலிகுறைந்த தாதலால் தார் தாங்கலு மென்ற உம்மை இழிவு சிறப்பாயிற்று.
திருவோலக்கத்தின்கண் அரசர் சூழ விருப்பினும் போர்க்களத்தே படை நடுவண் இருப்பினும் ஒளவையார்க்கும் அவரொத்த புலவர்க்கும் அதியமான் இன்முகமும் இன்சொல்லும் உடையவனாய் இருந்துவந்தான்.