sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அப்பால் உதயணன் கெளசாம்பி வைசாலியென்னும் இரண்டு இராச்சியங்களையும் கெளசாம்பியிலே யிருந்து கொண்டு செவ்வனே சில நாள் ஆண்டு பின் வைசாலியிலேயிருந்து அரசு புரியும்படி யூகியை நியமித்துவிட்டுத் தான் கௌசாம்பியை மட்டும் ஆளுவானாயினன்.
யூகியையல்லாமற் கல்வியறிவிற் சிறந்தவர்களும் புறத்தே சென்று உலாவி வரும் உயிர் போன்றவர்களுமான வயந்தகன் உருமண்ணுவா இடவகனென்று வேறு மூன்று மந்திரிகளும் உதயணனுக்கு உண்டு.
இங்ஙன மிருக்கையில் ஒரு நாள் உதயணன் சேனையையும் தெய்வ யானையையும் ஊரில் நிறுத்திவிட்டு உருமண்ணுவா முதலிய சில தோழரோடும் சில வீரரோடும் மட்டுஞ் சென்று ஒரு காட்டில் வேட்டையாடிக் களைத்து மயங்கி நீர் வேட்கையுற்று வருந்தினன்.
பின் எல்லோரும் இந்தக் காட்டில் ஏதேனும் தெய்வமிருக்குமாயின் இரங்கி நம்முடைய தாகத்தை அது போக்கியருளும் என்று நிச்சயித்துக் கொண்டவர்களாகி அங்கே ஒரு புரசமரத்தி னிழலிலே சோர்ந்து கிடந்தார்கள்.
கிடக்கையில் வெண்டுகில் உடுத்திய வண்ணம் மிக மெல்லிய மேற் போர்வையை யுடையவனும் அரையிற் கச்சணிந்தவனும் சந்தனம் பூசிய மார்பை யுடையவனும் ஒளிவிட்டு வீசுகின்ற மேனியை யுடையவனும் பிறைவடம் விளங்குகின்ற கழுத்தை யுடையவனும் செங்கழுநீர் மாலையைச் சூடிய குஞ்சியை யுடையவனும் ஆயிரம் இதழை யுடைய செந்தாமரை மலர் போன்ற கண்களை யுடையவனுமாகிய மிக அழகிய ஓரிளைஞன் அங்கே வந்து அவர்களை நோக்கி நீவிர் யாவிர்?
நீக்கிய பின் வேறொன்றையும் எதிர்பாராமல் அவன் செல்லத் தொடங்கியபொழுது அவர்கள் அவனுடைய உபகாரத்தை மிகவும் பாராட்டி அவனை நோக்கி இது போன்ற துன்பம் இனி எங்களுக்கு ஏதேனும் உண்டாகுமாயின் உம்மை நினைத்துப் போக்கிக் கொள்ளக் கருதுகின்றோம் நீர் இன்னாரென்று எமக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று கேட்டனர்.
என் பெயெர் நஞ்சுகனென்பது உங்களுடைய இனிய நட்பினனாக என்னைக் கருதுக நீங்கள் எந்தச் சமயத்தில் நினைத்தாலும் உடனே நான் வந்து நும் குறையைத் தீர்த்தற்குரிய கடப்பாடுடையேன் என்னை நினைத்தற்குரிய மந்திரம் இஃது என்ரு சொல்லி அம் மந்திரத்தை உருமண்ணுவாவுக்கு உபதேசித்துவிட்டுத் தன்னிடஞ் சென்றனன் அவர்கள் அவனுடைய பேருதவியை மறவாதவர்களாகி அவனைப் பாராட்டிக் கொண்டு நகரம் வந்து சேர்ந்தார்கள்.
பின்பு ஒரு நாள் நாடக அரங்கில் ஆடிய ஆடன் மகளிருடைய கூத்திலும் பாட்டிலும் மனத்தைச் செலுத்தி மயங்கிப் போய்ப் பசி மிகுதியால் உதயணன் மேற்கூறிய தெய்வ யானைக்கு வழக்கம்போலே உணவளித்தலை மறந்து தான் முந்தி யுண்டான்.
அதனையறிந்த அந்த யானைஉதயணன் எனக்கு வாக்களித்ததை மறந்துவிட்டு உண்டது தன் புண்ணியக் குறைவாலேதான் என்றெண்ணி உடனே தன்னிடம் சென்றுவிட்டது.
பின்பு கோடபதியை வாசிக்கும்போது கேட்பதற்கு வழக்கப்படியே தெய்வ யானை வாராமையை அறிந்த உதயணன் தான் செய்த பிழையை நினைந்து மிகவும் வருந்தினன் அதனை அறிந்த மந்திரிமார் அந்த யானையை எப்படியாவது தேடித் தருவோம் என்று வாக்களித்தனர்.
அங்ஙனம் வாக்களித்தும் வருத்தந் தணியாதவனாகிக் கவலைக் கடலில் அழுந்திய உதயணன் அநேக இடங்களுக்குத் தன் பரிசனங்கள் பலரை அனுப்பி அதனைத் தேடச் செய்தனன்.
அவனுடைய பதினாயிரந் தேவிமார்களில் முதன்மை வாய்ந்த பதுமகாரிகை யென்பவள்பால் அவனுக்கு இந்திரனுடைய அருளினாற் பெண் ஒருத்தி உதித்தனள்.
அவள் மிக்க அழகுடையவள் அவள் மற்ற எல்லாவகையிலும் சிறந்தவள் வேறுள்ள பட்டத் தேவியர்களிடம் பிரச்சோதனனுக்கு உதித்த பிள்ளைகளும் பெண்களும் மிகப் பலர்.
என்று விசாரித்த பொழுது கணக்கர் வத்தவ நாட்டரசனும் வைசாலி நகரத்தரசனும் வழக்கப்படி செலுத்தவில்லை என்று தெரிவித்தனர்.அதற்குரிய காரணத்தை வினாவியதன்றி அவர்களைப் பிடித்து வரும்படி செய்து விசாரிக்க வேண்டுமென்று அரசன் மந்திரிகளை நோக்கிக் கூற அவர்களுள்ளே முதன்மை வாந்தவனும் நீதிநூற் பயிற்சியிலும் தந்திரத்திலும் மிக்கவனுமாகிய சாலங்காயனென்பவன் உதயணனுக்குத் தெய்வயானையொன்றும் பராக் கிரமசாலிகளான மந்திரிகளும் துணையாக இருத்தலின் அவன் இப்பொழுது வெல்லப்படான்.
யூகியுடன் போர் செய்தற்காகச் சதுரங்க சேனைகளையும் தக்க வீரர்களையும் நாம் வைசாலிக்கு அனுப்பினால் யூகி தன் சேனைகளோடு வந்து நம்முடைய சேனைகளுடன் போர் செய்வான் அவன் வந்து உதயணனுக்கு உதவி செய்ய இடமிராது.
இயல்பாகவே எல்லா நலமும் வாய்ந்த உதயணன் தனக்குப் பணி புரிந்துவந்த தெய்வ யானையைப் பிரிந்தமையால் இப்போது அதனைத் தேடிக்கொண்டு யாழுங் கையுமாகக் காடுகளில் அலைகிறான்.
சிறந்த சிற்பிகளைக் கொண்டு அரக்கு முதலியவற்றாலும் மரங்களாலும் மிகப் பெரிதாக எந்திரயானை யொன்றைச் செய்வித்து ஆயுதபாணிகளான தொண்ணூற்றாறு போர்வீரர்களை அதன் வயிற்றில் இருக்கும்படி செய்து அதன் துதிக்கையுள்ளும் நான்கு கால்களுள்ளும் பல வகையான ஆயுதங்களை வைப்பித்து அனுப்பியதன்றிப் பதினாறாயிரஞ் சதுரங்கப் படைகளுடன் மேற்கூறிய சாலங்காயனையும் ஒரு சேனைத் தலைவனையும் அதன்பின் கெளசாம்பிக்கு அனுப்பினான்.
பிரச்சோதனன் கட்டளைப்படியே சென்று சேனைகளுடன் வைசாலி நகரத்தைச் சூழ்ந்துகொண்ட வீரர் முதலியவர்களுக்கும் யூகிக்கும் பெரும் போர் நிகழ்ந்தது.
அந்த வஞ்ச யானை தன்னை உயிருள்ள யானைபோற் காட்டிப் பல பிடிகள் சூழ அக்காட்டில் உலாவுகையில் அதனைக் கண்ட காட்டு வேடர்கள் முன்னம் காணாமற்போன தெய்வ யானையென்று நினைத்து மகிழ்ந்து உடனே சென்று உதயணனுக்குத் தெரிவித்தார்கள்.
அவன் மகிழ்வடைந்து மெய்ம்மறந்து நின்றான் நின்றவுடன் உள்ளிருந்த போர்வீரர்கள் மிக விரைவாக அதன் பொறிகளைக் கழற்றிக்கொண்டு திடீரென்று வெளியே வந்து கொடிய சொற்களைச் சொல்லிக்கொண்டு போர் செய்யத் தொடங்கினார்கள்.
மறைந்து சேனையுடன் பின்னே ஒருபாலிருந்த சாலங்காயன் மிகுந்த கோபங்கொண்டு பல வீரர்களோடு வந்து எதிர்த்துப் போர் செய்து உதயணனால் தோல்வியுற்றான் சேனாதிபதியும் மாண்டான்.
சாலங்காயனை வெட்டுவதற்குத் தன் வாளை உயர்த்திய உதயணன் மந்திரியைக் கொல்லலாகாதென்ற நூல் விதியை யுட்கொண்டு அவனைக் கொல்லாமல் விட்டுவிட்டு அவ்வாளாற் பல்யானைகளை வெட்டி வீழ்த்திப் பின்பு ஒரு யானையை வெட்டத் தொடங்கியபொழுது அதன் கொம்பிற் பட்டு அவ்வாள் ஒடிந்து போயிற்று.
அப்பொழுது உதயணன் நிகழ்ந்தவற்றை ஓர் ஓலையிலெழுதி அதனை யூகியிடம் சேர்ப்பிக்கும்படி வயந்தகனிடம் கொடுத்தனுப்பிவிட்டுத் தான் அவர்கள் வசமாயினன்.
இஃதிவ்வாறாக வயந்தகன் விரைந்து சென்று வைசாலியின் புறத்தே பெரும் போர் நிகழ்த்திக்கொண்டு நின்ற யூகியைக் கண்டு நிகழ்ந்தவற்றைக் கூறி உதயணனது திருமுகத்தை அவனிடங்கொடுத்தான்.
வெல்லவேண்டுமென்று தன்னுள்ளே நிச்சயித்துக்கொண்டு அங்கே சூழ்ந்து நின்ற நண்பர்களை நோக்கி கள்ள யானையால் மயக்கி எம்மரசனைப் பிடித்துத் தன்னகர்க்கு வருவித்த பிரச்சோதனனுடைய நகரத்தை யான் ஒரு யானையாலேயே அழிப்பித்து உதயணனை மீட்பதல்லாமல் உஞ்சை நகரத்தைத் தீக்கிரையாக்கியும் அவனைக்கொண்டு வாசவதத்தையைப் பிரித்துப் பிரச்சோதனன் அறியாமல் வலித்துக் கொண்டுவரச் செய்தும் அவனுக்கு அவளை மணஞ் செய்விப்பேன் என்று சபதஞ் செய்துவிட்டு வைசாலி நகரத்தைப் பாதுகாத்து வரும்படி தன் சுற்றத்தார்களை நியமித்தான்.
அவந்திநாட்டின் எல்லைப்புறத்ததாகிய புட்பக நகரத்தில் உதயணனுடைய சுற்றத்தார்களை இருக்கச் செய்து சேனைகளோடே அங்கிருந்து அவர்களைப் பாதுகாப்பதுடன் பின்பு செய்ய வேண்டுவனவற்றை அப்பொழு தப் பொழுது ஆலோசித்துச் செய்து வரும்படி சொல்லி இடவகனை அந்த நகருக்கு அனுப்பினான்.
சயந்தி நகரத்தில் உருமண்ணுவாவை இருக்கச் செய்தான் இங்ஙனம் இன்னும் செய்ய வேண்டியவறைச் செய்து முடித்த யூகி உதயணனுடைய பிரிவினுக்கு ஆற்றாமல் வருந்திய யூகி இறந்து போய்விட்டான் என்ற செய்தியை எல்லா நாடுகளிலும் நகரங்களிலும் பரவச் செய்துவிட்டு ஒருவருக்குந் தெரியாதபடி தான் மறைந்து நின்று ஒரு பிணத்தைத் தன்னுடைய பிணமாகப் பிறர் நினைக்கும்படி செய்து அதனைத் தன்னுடைய அணிகல முதலியவற்றாற் புனைந்து அதைச் சுடுவிக்கும்படி செய்துவிட்டுத் தான் மாறுவேடம் பூண்டு அப்படியே வேறு வேடம் பூண்ட பல வீரர்களோடும் வயந்தகன் முதலிய தோழர்களோடும் கூனர் குறளர் சித்தர் முதலியவர்களோடும் உஞ்சையை யடைந்து அதன் புறத்தேயுள்ள தனியிடமொன்றில் இருந்து மேல் நிகழ்த்த வேண்டியவற்றை எல்லோருக்கும் தெரிவித்துவிட்டுப் பிரச்சோதனனது அரண்மனையிலும் அகநகரத்திலும் புறநகரத்திலும் அயலூர்களிலும் பிறர் அறியாதபடி அவ்வவ்விடத்திற்கேற்ற வேலைகளைப் பெற்று இருந்து வரும் வண்ணம் சொல்லி அவர்களை அனுப்பிவிட்டுச் சென்று தான் அந்த நகர்ப் புறத்தேயுள்ள மாகள வனத்தே யிருக்கும் காளி கோயிலில் இருந்து மேல் ஆக வேண்டியவற்றை முதலில் ஆராய்ந்தான்.
யூகி இறந்துவிட்டா னென்பதைக் கேட்ட பிரச்சோதனன் மிக மகிழ்ந்து போருக்குச் சென்ற சேனைகளை வைசாலியினின்றும் வருவித்துவிட்டுக் கவலை நீங்கி உதயணனுடைய நாடுகளிற் சில பகுதிகளையும் வலிந்து கைப்பற்றினான்.
பிங்கல கடகர் யூகி இறந்தானென்ற செய்தியைக் கேள்வியுற்று வருந்திப் புலம்பி மயான மடைந்து அங்கேயுள்ள சாம்பலில் அவனுடைய அணிகலன்கள் முதலியவற்றைக் கண்டு மிகத் துன்புற்றுக் கெளசாம்பி நகர்க்கு மீண்டனர்.
யூகியால் அனுப்பப்பட்ட வீரர்களிற் சிலர் ஊமை வேடமும் சிலர் செவிடர் வேடமும் தரித்துக் கொண்டு அரண்மனை முதலிய இடங்களில் தாம்தாம் செய்தற்குரிய வேலைகளைப் பெற்று அவற்றை நன்கு செய்பவர்களாகி அப்பொழு தப்பொழுது அங்கே நிகழும் செய்திகளையும் ஆண்டுள்ளார் செய்யும் ஆலோசனைகளையும் மெல்ல அறிந்து வந்து யூகிக்குச் சொலவாராயினர்.
மற்றையோரிற் பலர் பிறரறியாமல் அங்கங்கே சென்று தாங்கள் அவ்வவ் விடங்களில் அறிவனவற்றை யூகிக்கு அறிவித்தும் அவன் கூறுவனவற்றைத் தாம் அறிந்துகொண்டும் தத்தம் இடம் செல்வார்கள்.
பிரிந்தவர்கள் ஒன்று சேர்வதற்ககும் சேர்ந்தார்கள் பிரிந்து செல்வதற்கும் சில குறிப்பொலிகளும் குறிப்புக்களும் அவனால் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தன.
அவர்கள் அப்படியிருக்கையில் சேதிநாட்டின் அயல்நாடான பாஞ்சால தேசத்து அரசனாகிய ஆருணியென்பவன் ஏயர் குலத்தவர்க்கும் தன் குலத்தவர்க்குமுள்ள பரம்பரை வைரத்தால் அக்குல வுரிமை பூண்ட உதயணன்பாற் பகைமை கொண்டவனாதலின் அவன் சிறைப்பட்டதை அறிந்து உடனே சேனைகள்டன் புறப்பட்டுப்போய் கௌசாம்பி நகரத்தைக் கைப்பற்றி அதனையே தன்னுடைய இராசதானியாகக் கொண்டு ஆளத் தொடங்கி விட்டான்.
உச்சைனி நகரில் இங்ஙனம் சங்கேதமான சில ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொண்டு புறத்தே இருந்த யூகி ஒரு நாள் மிகுந்த நோயுடையவன் போலவும் தெய்வாவேசங் கொண்டவன் போலவும் தன்னைக் காட்டி நீர்க் கரகம் ஒன்றைத் தலையில் ஏந்திக்கொண்டும் கையைத் தட்டிக்கொண்டும் பாடிக்கொண்டும் நகர வீதியிற் சென்று தேவ லோகத்திலிருந்து ஒரு தேவன் இந்நகரில் வந்திருக்கிறான்.
கேட்ட உதயணன் யூகி வந்திருக்கிறானென்று தெரிந்து மகிழ்ந்து கவலை தீர்ந்து தான் அங்கிருத்தலை வேய்ங்குழலை ஊதி அவனுக்குத் தெரிவித்துவிட்டுச் சிறை காப்பாளரிடஞ் சொல்லிக் கொண்டு வேடிக்கை பார்ப்பவன் போலப் புறத்தே வந்தான்.
யூகி மேற்கூறியவாறு வேடம் பூண்டு சனங்கள் ஐயுறுதற்கிடமான சில வார்த்தைகளைச் சொல்லிக்கொண்டு பின்னும் சில நாள் வீதிகளில் உலாவி வருகையில் சிறைச்சாலை வேலைக்காரர்களிற் கூர்த்த புத்தியையுடைய ஒருவன் பிரச் சோதனனிடஞ் சென்று வணங்கி அரசர்க்கரசே சில தினங்களாகப்பல சனங்கள் தன்னைச் சூழ்ந்துவர நோயாளி ஒருவன் வினோத வேடம் பூண்டு ஆடிக்கொண்டும் பாடிக் கொண்டும் சிலவற்றைச் சொல்லிக்கொண்டும் வீதியில் வருகின்றான்.
என்றபொழுது அரசன் அருகிலிருந்த மந்திரிகளை நோக்க அவர்களிற் சாலங்காயன் அரசே அவன் யூகியாக இருக்கலாமென்று நான் ஐயுறுகிறேன் அவன் இறந்திருக்கமாட்டான்.
தான் கேளாதவன் போல அவற்றை எல்லாம் அறிந்துகொண் டிருந்தவனும் செவிடன் வேடம் பூண்டவனுமாகிய யூகியின் ஒற்றன் ஒருவன் உடனே வந்து நிகழ்ந்தவற்றை யூகியினிடம் தெரிவித்தான்.
அப் பால் யூகி தன் மார்பிலுள்ள தழும்பை அயலார் ஒரு வரும் தெரிந்துகொள்ளாதபடி கந்தைகளால் மறைத்துக் கொண்டு வழக்கம்போலே வீதியிற் போய் வருவானாயினன்.
என்று தன்னுள் ஆராய்ந்து பேய் வடிவங் கொண்டு நள்ளிரவில் பிறர் அறியாமல் நகரத்துள்ளே சென்று குணஞ் சிதைந்து கெட்டு மயங்கித் திரிந்து பிறரை வருத்தும்படி ந்ளகிரிக்கு அகிற்புகை யூட்டியும் ஒருவகை மருந்தைக் கொடுத்தும் மதவெறியையும் கோபத்தையும் பலத்தையும் உண்டாக்கி அதனருகிற் சென்று இந்நகரத்தை அழித்து அரசன் முதலியோர்களுக்குக் கவலை உண்டாகும்படி செய்து உதயணனைச் சிறையினின்றும் நீக்கல் உன்னுடைய கடன் என்று சொல்லி உச்சாடன மந்திரம் ஒன்றை அதன் செவியில் ஓதினான்.
ஓதியவுடன் அது மிகுந்த கோபமுற்று மதவெறி கொண்டு கட்டுத்தறியை முறித்துத் தன்னைக் கட்டிய சங்கிலியையும் அறுத்து விட்டுப் பெரு முழக்கம் செய்துகொண்டு சுழன்று ஓடி ஓடி ஊரை அழிக்கத் தொடங்கிற்று.
அந்த யானை ஐந்நூறு வீரர்களைக் கொன்றுவிட்டு மதிற்புறம் போந்து அறுநூற்றைம்பது சேரிகளையும் இரண்டாயிரத் தெண்ணூறு பாடிகளையும் பல உய்யானங்களையும் அழித்தது.
பிரச்சோதனன் வெல்ல முடியாமல் வஞ்சனையால் மாய யானையைக் காட்டிப் பிடிப்பித்து வருவித்துச் சிறையில் வைத்ததன்றி உதயணனை மதங்கொண்ட யானையின் முன்பும் அனுப்பினோமென்ற பழி நமக்கு வருமே என்று தன்னுள் எண்ணி அது செய்தற்கு என் மனம் துணிந்திலது என்று மறுத்தான்.
இல்லையாயின் இனி என்ன என்ன தீங்கு விளையுமோ என்று வற்புறுத்திக் கூற அரசன் இச் செய்தியை உதயணனிடம் தெரிவித்து நீயே அவனை அழைத்து வருக என்று சொல்ல அவன் வஞ்சனையாற் பிடித்து வந்தேனாதலின் அவனிடம் செல்லுதற்கு அச்சமும் நாணமும் உடையேன் என்று மறுத்தான்.
சிறையினின்றும் நீக்கி உம்மைக் கெளசாம்பி நகருக்கு அனுப்புதல் தம்முடைய கடமையென்று அவர் தெரிவிக்கச்சொன்னார் ஆதலால் அருள் செய்ய வேண்டும் மனத்தில் யாதொன்றையும் வைத்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்று பல முறை வணக்கத்துடன் சொல்லி உடன்படுவித்து மிக்க மரியாதையோடு மெல்ல அழைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்து அவனைச் சிவிகையில் ஏற்றுவித்துக் கண்டோர் இன்புறும்படி அழைத்துச் சென்று பல பருந்துகளும் கழுகுகளும் மேலே வட்டமிடக் கீழே மிகுந்த கோபாவேசத்தோடு உலாவித் திரியும் அந்த நளகிரியின் முன்பு இறக்குவித்து நிறுத்தினான்.
உதயணன் வணங்கி நிற்கும் அதன் மருப்பின் மீது அடிவைத்தேறி அதன் பிடரியில் இருந்துகொண்டு செலுத்த யாதோர் இடை யூறுஞ் செய்யாமலே அஃது எல்லா வீதிகளிலும் உலாவியது.
பிரச்சோதனன் இதனைக் கேட்டு மகிழ்ந்து தேவிமாரோடும் புலிமுக மாடத்து வந்து உதயணனைக் காணுதற்கு விரும்ப உதயணன் அதனை யறிந்து யானையைச் செலுத்திக்கொண்டு சென்று அவன் முன்னே நிறுத்தினன்.
அந் நிகழ்ச்சியைக் கண்ட பிரச்சோதனன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி யடைந்து உதயணனை நோக்கி நீ புண்ணியவான் தூய்மை யமைந்த குலத்திற் பிறந்தவன் குணக் கடல் மிக்க பராக்கிரமசாலி மந்திர நூலில் வலியை உன் நிலையை யறியாமல் யான் உனக்கு மிக்க தவறு செய்துவிட்டேன் பொறுத்திடுக என்று சொல்லி விலை வரம்பில்லாத ஆரமொன்றை அணிந்துகொள்ளும்படி அவன்பால் அனுப்பினான்.
பிரச்சோதனன் உதயணனையும் யானை அவனுக்கு அடங்கி அவன் ஏவிய தொழில்களைச் செய்துகொண்டு நிற்றலையும் கண்டு மகிழ்ந்து உன்னுடைய அருமைச் செயல்களைக் கண்டு மகிழ்ந்தேன்.
கெளசாம்பி நகர்க்கு உன்னை அனுப்பும்பொழுது உன் தம்பியர் வந்து உன்னை வழிபடுவார்களாகுக என்று சொல்லி மதிப்புப் பெற்ற இராசகுமாரர்கள் சிலரை அவன்புடையே நின்று குற்றேவல் செய்யும்படி நியமித்துவிட்டு மனங்கலந்து பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
என்று கேட்ப உதயணன் அதனைக் கூறுவதற்குத் தலையெடுத்துப் பிரச்சோதனனைப் பார்த்த பொழுது அவன் பின்னே தாய்மார்களின் இடையே நின்ற வாசவதத்தையைக் கண்டான்.
காணவே ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் நோக்கி மதங்கொண்ட களிறும் பிடி யும் பாகர்களுக்கு அடங்காமல் ஒன்றை யொன்று உற்று நோக்கி இன்புற்றாற்போல் இன்புற்று வேறொன்றையும் அறியாராகி ஒருவர் உள்ளத்தில் ஒருவர் மாறிப் புகுந்து நின்றனர்.
அப்பால் இடம் அரசன் முன்னிலை யாதலால் உதயணன் தன் மனத்தை ஒருவாறு தேற்றிக் கொண்டு நளகிரி தன்மை திரிந்ததற்குரிய காரணத்தைத் தக்க ஆதாரங்களுடன் விளங்க விரித்துக் கூறினன்.
அரசன் அயலில் நின்ற பரிசனங்களை அனுப்பிவிட்டுக் கணக்கர் முதலியவர்களை அழைத்துத் தான்எண்ணியவற்றைத் தன் கையிலிருந்த ஏட்டில் வரைந்து அதனை அவர்களுக்குக் காட்டிக் குறிப்பித்து இவற்றை யானைச் சேரியிலுள்ள அரண்மனையில் விரைவில் ஆயத்தஞ் செய்துவிட்டு வந்து தெரிவித்திடுக என்று கட்டளையிட்டனன்.
ஆதலால் இனி உன்னுடைய மாளிகை சென்று இளைப்பாறுக என்ரு முக மலர்ந்து அனுப்பி அவன் பின்னர்ச் செல்லும்படி ஊர்தியையும் செலுத்திவிட்டுத் தான் அரண்மனையை அடைந்தான்.
உதயணன் கண்டோர் யாவரும் எழுந்து எழுந்து தன்னைக் கைதொழுது புகழ்ந்து மிகப் பாராட்டும்படி வீதிவழியே சென்று குஞ்சரச்சேரியை அடைந்து நளகிரியினின்றும் இறங்கித் தனக்கு அமைத்திருந்த மாளிகையை அடைந்தான்.
வியந்து துரியோதனாதியர் பாண்டவர்களை அகப்படுத்தற்குச் செய்த அரக்கு மாளிகையைப்போலப் பிரச் சோதனன் நம்மை அகப்படுத்தற்கு வஞ்சனையாக அமைத்த இடமாகவும் இவ்விடம் இருத்தல் கூடும்.
இதன் உண்மையை ஆராய்ந்தே தெளிய வேண்டும் என்று எண்ணி உடனிருக்கும் வேலைக்காரர்களுடன் ஒவ்வோரிடத்தும் சென்று சென்று அம்மாளிகையிலும் அதன் சுற்றுப்புறத்திலுமுள்ள ஆராய்ந்து ஆராய்ந்து பார்த்துப் பார்த்துப் அதிற் சிறிதும் தீங்கில்லை யென்றறிந்து தேறி அதன்பாலுள்ள சோலையின் வளத்தைக் கண்டு அங்குள்ள இரட்டைகளான பறவைகளும் மான் முதலிய மிருகங்களும் தம்முள் ஒன்றை யொன்று அன்புடன் பாராட்டுதலை யறிந்து மதரரி நெடுங்கண் வேற்கடை கான்ற புள்ளி வெம்பனி கரந்த கள்விதன் காரிகை யுண்டவென் பேரிசை யாண்மை செறுநர் முன்னர்ச் சிறுமை யின்றிப் பெறுவேன் கொல் என்று வாசவதத்தையை நினைந்து நினைந்து காமபரவசனாகிக் கவலையுற்றான்.
உடுக்கள் விளங்கின புலிமுக மாடத்திலிருந்து தாய்மாருடன் சென்ற வாசவதத்தை தோழிமார்களுடன் கன்னிமாடத்தைச் சார்ந்த பூஞ்சோலையின் ஒரு பக்கத்தை யடைந்து உதயணனை நினைந்து நினைந்து மயங்கி அரசிளங் குமரனைச் சுற்றத்தினின்றும் பிரித்து வருவித்துச் சிறைப்படுத்தியதன்றித் தனியனென்று நினையாமல் நளகிரியை அடக்குவதற்கு யாழொடு செல்கவென்றுங் கூறி அவன் அதனை அடக்குஞ் செயலை உற்று நோக்கிக்கொண்டே நின்ற அரசன் கண்கள்தாம் மரத்தால் இயன்றனவோ என்று தந்தையை வெறுத்துப் பொறியற்ற பாவை போலச் செயலற்று நிறையழிந்து காமனென்னு நாமத்தை மறைத்து வத்தவனென்னும் நற்பெயர் கொண்டு யானையைப் பிணித்ததன்றி என் உள்ளத்தையும் பிணித்த கள்வனை இன்னும் காணவும் பெறுவேனோ என்று புலம்பி அவன் போலக் காமபரவசையாகி உருவம் வேறுபட்டனள்.
அவளைப் பிரிந்து தனித்தனியே பூக்கொய்தல் முதலியவற்றிற்கு வேறு வேறிடங்களுக்குச் சென்ற தோழிமார்களெல்லோரும் வந்து அவளுடைய வேறுபாட்டை யறிந்து தத்தையே இந்த நிலைமை உனக்கு வந்ததற்குக் காரணம் என்ன?
உதயணனையே நினைந்துகொண் டிருந்த பிரச்சோதனன் துயிலுணர்ந் தெழுந்து கண்களுக்கு மையெழுதிப் பசுவைத் தரிசித்துக் காலைக்கடனை முடித்துக்கொண்டு மகடூஉத் துறந்த மாசறு படிவத்தையுடைய துறவிகளை வணங்கிப் பெரியோர் மந்திரித்து அளித்த தீர்த்தத்தை உட்கொண்டு பேரத்தாணியில் மாலை தொடர்ந்த மங்கலப் பந்தரின் கீழே விரிநூலந்தணர் இருக்கும் வெண்மணை சூழ்ந்த ஆசனத்தே இருந்து கேட்க வேண்டிய தருமங்களையும் பிறவற்றையும் அறிஞர்பால் கேட்டான்.
கேட்டபின் அங்கே வந்தவர்களை அனுப்பிவிட்டு அரண்மனை சென்று உதயணனோடு தனியே பேச விரும்பி அவனை விரைந்து அழைத்து வருகவென்று உழையர்களை அனுப்பினான்.
அவர்கள் ஓடிச் சென்று தெரிவிக்கவே உதயணன் இழையணி இரும்பிடி யெருத்த மேறிக் கடையணி யாவணம் கைதொழும்படி வந்து அரண்மனை வாயிலில் நிற்க அதனை யறிந்த அரசன் தருமணல் முற்றத்துத் தான் எதிர்சென்று மிக்க உபசாரத்துடன் அழைத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்று மணியம்பல மொன்றில் இரட்டைத் தவிசில் அவனை முதலில் இருக்கச்செய்து தானும் அதில் உடனிருந்து இஃது உன்னுடைய இடமென்று இனி நான் சொல்லுவது மிகை என்பது போன்ற உபசார வார்த்தைகள் பலவற்றைச் சொல்லி முகவாச முதலியவற்றை யளித்து இனி உரிமை பூண்டு எண்ணியவாறு நீ நடப்பாயாக என்று சொல்லி அவனை அங்கே இருக்கச் செய்துவிட்டு உதயணனை எந்த வகையாலாவது சில காலம் இவ்விடத்திலேயே இருக்கும்படி செய்ய வேண்டும் என்கிற எண்ணத்தோடு தான் அரண்மனைக் குள்ளே சென்று சிவேதனை வருவித்து அவனை நோக்கி நீ உதயணனிடஞ் சென்று இராசகுமாரர்க்கு ஆயுதவித்தை முதலிய பலவகைக் கலைகளையும் வாசவதத்தைக்கு வீணையையும் பயிற்றுவிக்க வேண்டும் இஃது எம்முடைய குறை என்று யாம் விரும்புவதாகச் சொல்லி எப்படியேனும் அவனை உடன்படுவித்து வருக என்று சொல்ல அவனும் அப்படியே சென்று அரசன் சொல்லியவற்றை உதயணனுக்கு மிக்க வணக்கத்துடன் தெரிவித்தனன்.
அப்பொழுது உதயணன் நெடுநேரம் யோசித்து அரசன் கூறியவண்ணம் இத் தொழிலைச் செய்தல் நமக்குச் சிறுமையென்று நாணினால் விரும்பிய கன்னியைப் பெறுதற்கு வேறு விழியில்லாமையின் யாம் பிழைத்தற்கு இடமில்லை அங்ஙனம் கற்பிக்குமிடத்துப் புலிமுகமாடத்தில் அன்று கண்ட கன்னியாரை யாம் காணுதல் கூடும் காணின் நாம் உய்தற்கு வழி உளதாம் நமக்கு என்ன சிறுமை வரினும் இனி அரசன் கூறுவனவற்றைச் செய்வதே நன்று என்று தெளிந்து விரும்பிய வண்ணம் செய்வேனென்பதைச் சொல்லுமின் என்று சொல்ல சிவேதன் சென்று அரசனுக்கு உதயணன் உடன்பட்டதைத் தெரிவித்தனன்.
அப்பால் அரசன் தன் தேவியர் பலர் பெற்ற மகளிருள் பெதும்பைப் பருவத்து மகளிர்கள் யாவரும் வருவார்களாக என்று சொல்லி விடுப்ப செவிலித் தாயார் முதலியோர் முத்தினரும் உத்தியரும் மும்மணிக் காசினரும் கச்சினரும் கண்ணியரும் வெள்வளையினரும் சில்கலத்தியன்ற அணியினரல்லது பல்கலஞ் சேரா மெல்லென் யாக்கையருமாகிய அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு வர அவர்கள் பால்பரந்தன்ன பஞ்சு மெல்லணையிற் சேக்கை மெலியச் செம்மாந்திருந்த முடிகெழு தந்தை முன்னர்த் தோன்றி வணங்கி நின்றனர்.
நின்றவர்களை யெல்லாம் அரசன் முறையே நோக்கி அவர்களுள்ளே எண்ணி பந்தும் கிளியும் பசும்பொற் றூதையும் கந்தியன் மயிலும் கரந்துறை பூவையும் கழங்கும் கச்சும் முற்றிலும் பவழப் பாவையும் பளிக்குக் கிளிக்கூடுமாகிய இவற்றில் விரும்பியவற்றை அவர்களுக்கு அளித்து நீங்கள் இது வரையிற் கற்ற என உரைத்து ஒருவகையாக மகிழ்வித்து அவர்களை யெல்லாம் அனுப்பிவிட்டு அயலில் நின்றவர்களை நோக்கி இனி வாசவதத்தை உதயணகுமரன்பால் யாழ் கற்றுக் கொள்ளத் தொடங்குவாள் அதற்கு வேண்டியவற்றை விரைவில் அமைமின் என்றனன்.
சக்கரவர்த்தியின் மகளுக்கு யாழ் கற்பித்தற்குரிய ஆசானாக வருபவன் பெரும் புண்ணியமுடையோன் என்று அடியவரும் ஆயத்தாரும் வியந்தார்கள்.
அப்பொழுது செவிலியர்கள் பூக்கள் முதலியவை வைக்கப்பட்டுள்ள பொன் அகல்களை அங்கே அலங்காரமாக வைத்து இசைக்குரிய தெய்வங்களை அழைத்துத் துதித்து வாச்வதத்தையைச் சந்தன ந்றுநீரால் ஆட்டி அலங்கரிப்பாராய் யானைத்தந்தத்தாற் செய்த மங்கலச் சீப்பாற் கூந்தலை வாரிப் பொன்னாணாற் கட்டி முடித்துப் பொற் சின்னங்களை அதன்மேலே சிதறி நெற்றியிற் சுட்டியையும் முத்தணிகலங்களையுஞ் சேர்த்தி முன்னமிருந்த ஓலையையும் குழையையும் நீக்கிக் காதுகளிற் கடிப்பிணைகளை யணிந்து சந்தனக் குழம்பால் தோள்களில் பூங்கொடி ஒன்றை எழுதி மார்பில் முத்தவள்ளியையும் மும்மணியையும் பொற்றோரையையும் பூட்டி இடையிற் கட்டிய மட்டஞ் செய்த பட்டுடைமீது மேகலையைச் சேர்த்தி பின்னும் அணிய வேண்டிய மெல்லிய ஆபரணங்களை யணிந்து நடைப் பெருந்தவிசின்மீது அவளை மெல்ல நடத்தி வருவாராயினர்.
அவள் தன் தாய்மாரோடு மெல்லென வந்து பொற்றகடு பொதிந்த சுவர்களை யுடையதும் யானைக் கொம் பாலாகிய தூண்களை யுடையதும் மேற்கட்டி கட்டியதுமாகிய கீதசாலையின் வேதியின்மீது செவ்வரக்கு வழித்த பூமியின் மேலே சுற்றத்தோடு புகுந்து மெல்லிய பலவகையான மலர் பரப்பிய தனியிடம் ஒன்றில் திரை மறையில் நின்றனள்.
நமக்கு யாழைக் கற்பித்தற்கு இங்கே வந்திருப்பவன் அன்று நளகிரியை அடக்கி அதனை ஊர்ந்து வந்து புலிமுக மாடத்தின் எதிரே நின்று நம் மனத்தைக் கவர்ந்து சென்ற ஆடவர் சிங்கமோ வேறு யாரோ?
என்று வாசவதத்தையும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள்.அந்தச் சமயத்தில் தோழிமார் ஆசிரியனுக்குக் செய்ய வேண்டிய வழிபாடு இதுவாகும் என்று சொல்லி வாசவதத்தையின் கையைக் குவிக்கச் செய்து திரையைத் திறந்தனர்.
இங்ஙனம் அவன் நாடோறும் வந்து வாசவதத்தைக்கு யாழைப் பயிற்றுவிக்கையில் அந்நகரத்துள்ள வம்ப மாக்களில் ஒரு சாரார் பகைவர் குறுக வொண்ணாத அந்தப்புரத்தி லிருத்தற்குரிய தன்மகள் ஒருத்திக்கு யாழ் கற்பிக்கும்படி அயலானாகிய அரசிளங் குமரன் ஒருவனை ஆராயாமல் தெளிந்து ஆசானாக நியமித்த நம் பேதை மன்னன் அதனால் விளையுந் தீங்கைச் சில காலஞ் சென்ற பின்னராவது நன்றாகத் தெரிந்துகொள்வான் என்றனர்.
இப்படியே மற்றையோரும் தத்தமக்குத் தோற்றிய கருத்துக்களைத் தோன்றியவாறு விரைவாகச் சொல்லிவிட்டு அப்பால் அச்சமுற்று அயலிடங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு இஃது அரசன்பால் நிகழுஞ் செய்தியாதலின் யாம் யாதொன்றையும் சொல்லலாகாது என்று வாயடங்கினர்.
தந்தையின் கட்டளைப்படி இராசகுமாரர்கள் உதயணன்பால் வில்வித்தை முதலியவற்றையும் யானையேற்றம் முதலியவற்றையும் போர் செய்யும் விதங்கள் பலவற்றையும் பிறவற்றையும் முறையே நாடோறும் கற்றுவருவாராயினர்.
உடுப்பன பூசுவன அணிவன உண்பனவற்றையும் பிறவற்றையும் உரிய காலத்தில் தக்கவர்கள் முகமாகத் தவறின்றி உதயணகுமரனுக்கு நாடோறும் அரசனது கட்டளையால் அனுப்பிக்கொண்டே வரும் பாலகுமாரன் தன்னுடன் கல்வி பயிலும் வயந்தகனிடமாக ஒரு நாள் அவற்றை அனுப்பினன்.
அங்ஙனம் அனுப்பப்படு வந்த வயந்தகனைக் கண்டு உதயணன் இவர் எனக்கு முன்பு பழக்கமுள்ளவர் போல்கின்றார் என்று அயலில் நின்றவர்களை நோக்கிக் கூற வயந்தகன் மறுத்தனன்.
இவர் செப்பமுடையவராக இருத்தலின் எனக்கு அனுப்ப வேண்டுவனவற்றை இவர்பால் அனுப்பி வருக என்று உதயணன் சொல்லிவிடுத்தமையால் அன்று முதல் பால குமரன் அனுப்ப வேண்டியவற்றை வயந்தகனிடமாகவே அனுப்புவானாயினன்.
அங்ஙனம் அனுப்பிவருகையில் தன்னுடைய தோழர் வீரர் முதலியோர் வேறு வடிவமும் வேறு பெயருங் கொண்டு ஒவ்வொரு வேலையைப் பெற்று அந்நகரத்தின் அகத்தும் புறத்தும் இருத்தலையும் அவர்கள் செய்துவரும் அரிய செயல்களையும் அவற்றிற்கெல்லாங் காரணமான யூகியின் இடைவிடாத முயற்சியையும் வயந்தகன் முகமாக உதயணன் அறிந்துகொண்டான்.
புறத்தேயுள்ள அவனுடைய தோழர் முதலியோர்களும் உதயணனுடைய நிலைமையை ஒவ்வொரு நாளும் வயந்தகனால் அறிந்து எண்ணியவற்றை எப்படியும் நிறை வேற்றுவோம் என்று ஆறுதலுற்று மிக்க ஊக்கம் உடையவர்களாய் இருந்து வருவாராயினர்.
இப்படியிருக்கையில் வாசவதத்தையின் பார்வையால் உதயணன் மிக்க துன்பமுற்று மன வேறுபாட்டையும் உடல் வேறுபாட்டையும் அடைந்து நனவிலுங் கனவிலும் அவளையே நினைத்து நினைத்து அரற்றும்படியான காம நோய் அதிகரிக்கப் பெற்று வருந்துவானாகி ஒரு நாள் இவள் காரணமாக உண்டான நமது வேறுபாட்டைப் பழகியவர் காணின் ஐயுறுதல் கூடும் பின்பு இதனை மறைப்பதற்கும் வழியிராது ஆதலால் இதனை வேறு வகையால் மறைத்தல் வேண்டும் என எண்ணி வயந்தனோடு ஆராய்ந்து அயலான் ஒருவனிடம் ஆசைகொண்டு அவனிடஞ் சென்றுவரும் இயல்புள்ள பரத்தை ஒருத்தியை எப்படியேனும் அழைத்துவா என்று சொல்ல வயந்தகன் அவன் கட்டளையின்படி புறத்தே சென்று நகரத்தார் அறியுமாறு முன்னம் வெறிகொண்ட நளகிரியின்மீது உதயணன் உலாவியபொழுது அவனை விரும்பி அவன் மனத்தைக் கவர்ந்து அவனை அரற்றிக்கொண் டிருக்கும்படி செய்த நருமதை என்பவள் எங்கே யுள்ளாள்?
என்று கேட்ப ஊரார் அத்தன்மையை யுடையாள் பரத்தையர் சேரியில் அரங் கியல் மகளிர்க்கு ஆடலைக் கற்பிக்கும் தலைக்கோற் பெண்டிருள் முதல்வளாகிய ஒருத்தியின் மகள் நருமதை யென்பாள் என்று கூறினர்.
அருகிலிருந்த உறவினர் இவளை வலிந்து பிடித்துச் செல்வாயாக என்று கூறவே வயந்தகன் அவளை அப்படியே செய்து தேரிலேற்றி வீதி வழியே செல்லும்பொழுது அவள் என்னைக் கொல்லுதற்கு வத்தவன்பால் இவன் கொண்டு செல்லுவதைக் கூட்டத்தாரே காண்பீராக என்று அரற்ற அவர்கள் தக்க தலைவன்பால் அழைத்துச் செல்லு கையில் இங்ஙனம் அரற்றுகின்ற இவள் அறியாமையையுடையவளோ?
என்றும் உடன்பாடில்லாதவளைத் தன்னுடைய அதிகாரத்தால் வலிந்து அழைத்துவரச் செய்தமையால் வத்தவன் காம விருந்தினன் அவன் பெண்டிர்கள்பால் தவறு செய்தலுங் கூடும் என்றும் நடநவில் மங்கையருடைய நலத்திற்கு அவன் விருந்தினன் போலும் என்றும் சொல்வாராயினர்.
வயந்தகன் உதயணனது காம வேறுபாட்டினை இவ்வாறு நகரத்தார் யாரும் அறியும்படி செய்தவனாகி அவளைஅழைத்துச் சென்று உதயணன்பால் அன்றிரவு முற்றும் இருத்தி மறு நாட் காலையில் அவளை அனுப்பிவிட்டனன்.
வாசவதத்தை பால் தனக்குள்ள விருப்பத்தையும் அதனாலுண்டாகிய தன் வேறுபாட்டையும் மறைத்தற்கு உதயணன் செய்வித்த இச் செயல் நருமதையின்பாலுள்ள விருப்பத்தால் அவன் நிகழ்த்தியதாகவே நகர் முழுவதும் பரவியது.
கேட்ட அரசன் இச்செயலில் வெறுப்புற்றாலும் பிறரைப் பழியாத இயல்பினனாதலால் உதயணன் இங்ஙனம் ஒழுகுதல் இராஜகுமாரனாகிய அவனது இளமைக்கு இயல்பே என்று புன்னகையுடன் சொல்லிவிட்டு உதயணன் தன்னை விரும்பும்படி நல்வினைப் பயன் வாய்க்கப்பெற்ற நருமதைக்கு இவை உரியன என்று பல ஆபரணப் பேழைகளையும் மரத்தாற் செய்விக்கப்படாமல் யானைத் தந்தத்தாலும் பொன்னாலும் மணியாலும் செய்விக்கப்பட்டதும் முகத்தில் முத்துமாலைகளையும் கழுத்திற் பொன்னாலாகிய கிண்கிணி மாலைகலையும் அணிந்த உயர்ந்த பாண்டி லெருதுகள் பூட்டியதுமாகிய ஒரு வண்டியையும் நருமதைக்கு அனுப்பச் செய்ததன்றி இன்று முதல் அவள் நீர்விளையாட்டு திருவிழா முதலியவற்றிற்காக நகர்ப்புறத்தே செல்லுதலையும் அரண் மனையில் வந்து ஆடுதலையும் தவிர்வாளாக என்றும் கட்டளையிட்டான்.
வாசவதத்தை உதயணன்பாற் கற்று யாழ் வித்தையில் மிக்கத் தேர்ச்சி யடைந்து விளங்கி வருதலைக் கேள்வியுற்ற ஏனை அரசர்கள் அவளை மணஞ் செய்துகொள்ள விரும்பி ஒருவருக்குத் தெரியாமல் ஒருவர் மிகவும் உயர்வுள்ள பொன்னாபரணங்களை யானைகளின் மேலேற்றி மிகுந்த வணக்கத்துடன் அனுப்பிய தல்லாமற் பிரச்சோதனனுக்குத் தத்தம் கருத்தையும் சொல்லிவிடுத்தார்கள்.