sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
மானமுடைய மறக்குடியிற் பிறந்தவர் உணர்வில்லாத விலங்காகு மென்று கருதி யானையைக் கொல்வதும் பிறரால் தாக்குண்டு மிச்சிற் பட்டாரெனப் போர்ப்புண் பட்ட வீரரை வெல்வதும் ஒத்த மாறுபாடு இல்லாதவரென்று நினைத்து தமக்கு இளையவரை வெல்வதும் தம்மின் மூத்தவரொடு பொருவது போர் நெறி யன்றென எண்ணி அவரை வெல்வதும் மறத்திற்கு இழிபு என்று கருதுவர் இதனை வீறின்மையின் விலங்காமென மதவேழமு மெறியான் ஏறுண்டவர் நிகராயினும் பிறர்மிச்சிலென் றெறியான் மாறன்மையின் மறம் வாடுமென் றிளையாரையும் எறியான் ஆறன்மையின் முதியாரையு மெறியான் அயில்உழவன் சீவக.
இதனாற்றான் இவ்வுரைகாரர் அம்பு தைத்த யானையை வெட்டிப் படுத்தல் மறத்திற் கிழிபென்று பெண்டிர் இரங்கி யழுதலின் கூற்றுக் கண்டு நாணித் கண்ணோடியதென் றுரைப்பாரு முளர் என்றார்.
ஆசிரியர் குறுங்கோழியூர் கிழார் இப்பாட்டின்கண் யானைகட் சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறையின் செங்கோலாட்சியின் செம்மையைப் புகழ்ந்து செம்மலே நீ அறம் துஞ்சும் செங்கோலையுடையை அதனால் நின்னாட்டவர் புதுப்புள் வரினும் பழம்புள் போகினும் நடுக்கம் சிறிதும் இலராய் இன்பத்திலே திளைத்திருக்கின்றனர்.
அவர்கள் நின் செம்மைப் பண்பு கருதி நின்னுயிர்க்கு ஏதேனும் ஏதம் வருமோ வென எண்ணி அன்பால் அஞ்சியிருக்கின்றனர்காண் எனப் பாராட்டுகின்றார்.
உரை இரு முந்நீர் குட்டமும் பெரிய கடலினது ஆழமும் வியன் ஞாலத் தகலமும் அகன்ற உலகத்துப் பரப்பும் வளி வழங்கு திசையும் காற்றியங்குந் திசையும் வறிது நிலைஇய காயமும் வடிவின்றி நிலைபெற்ற ஆகாயமும் என்ற ஆங்கவை என்று சொல்லப்படுமவற்றை அளந்தறியினும் வரை யறுத்தறியினும் அளத்தற் கரியை வரையறுத்தற் கரியை அறிவும் ஈரமும் பெருங் கண்ணோட்டமும் அறிவும் அன்பும் மிக்க கண்ணோட்டமும் சோறு படுக்கும் தீயோடு ஆகலான் சோற்றையாக்கும் நெருப்புடனே செஞ் ஞாயிற்றுத் தெறலல்லது பிறிது தெறல் அறியார் செஞ்ஞாயிற்றினது வெம்மையல்லது வேறு வெம்மை யறியார் நின் நிழல் வாழ்வோர் நின் குடைநிழற்கண் வாழ்வோர் திரு வில் அல்லது கொலை வில் அறியார் இந்திர வில் லல்லது பகைவரது கொலைவில்லை யறியார் நாஞ்சில் அல்லது படையும் அறியார் கலப்பை யல்லது வேறு படைக்கலமும் அறியார் திறன் அறி வயவரொடு தெவ்வர் தேய போர் செய்யும் கூறுபாட்டை யறியும் வீரருடனே பகைவர் மாய அப்பிறர் மண் உண்ணும் செம்மல் அம்மாற்றாருடைய மண்ணைக் கொண்டுண்ணும் தலைவ நின் நாட்டு வயவுறு மகளிர் வேட்டுணின் அல்லது நின்னுடைய நாட்டின்கண் வேட்கை நோயுற்ற பெண்டிர் விரும்பி உண்ணினல்லது பகைவர் உண்ணா அருமண்ணினை பகைவர் உண்ணப்படாத பெறுதற்கரிய மண்ணையுடையை அம்பு துஞ்சும் கடியரணால் அம்பு தங்கும் காவலை யுடைய அரணுடனே அறம் துஞ்சும் செங் கோலை அறம் தங்கும் செவ்விய கோலையுடையை புதுப் புள் வரினும் பழம் புள் போகினும் புதுப்புள் வரினும் பழைய புள் அவ்விடத்தை விட்டுப் போகினும் விதுப்புறவு அறியா ஏமக் காப்பினை அவற்றால் நடுக்கமுறுத லறியாத சேமமாகிய காவலையுடையை அனையை யாகன்மாறு அத்தன்மையை யுடையை யாதலான் மன் னுயி ரெல்லாம் உலகத்து நிலைபெற்ற உயிரெல்லாம் நின் அஞ்சும்மே தத்தம் காதலால் நினக்கு ஏதம் வருங்கொல் என்று அஞ்சும் எறு.
நீரின் குட்டமும் நிலத்தின் அகலமும் காற்றின் திசையும் காயத்தின் வறுமையும் என்றதற்கேற்ப இவன் பால் அறிவும் ஈரமும் பெருமையும் கண்ணோட்டமும் அளத்தற்கரியன என்று கூறல் பொருத்தமாகும்.
அறிவும் ஈரமும் கண்ணோட்டமும் அவற்றையுடைய சேரமானும் முறையே சினையும் முதலுமாதலின் சினையொடு முதற்கொற்றுமையுண்மையால் நீ அறிவும் ஈரமும் கண்ணோட்டமும் அளத்தற் கரியை என்றார்.
கானப் பேரெயில் கடந்து வென்றி கொண்டு விளங்கும் மேம்பாட்டைக் கண்டு வியந்து ஐயூர் மூலங்கிழார் என்னும் சான்றோர் இப்பாட் டின்கண் இக்கானப்பேரெயிலின் அரண் சிறப்பை யெடுத்தோதி அதற்குரியனான வேங்கை மார்பன் இனி இஃது இரும்புண்ட நீரினும் மீட்டற் கரிது என இரங்குமாறு இவன் அதனைக் கடந்த செய்தியைப் பாராட்டி வாழ்த்துகின்றார்.ஐயூர் மூலம் என்பது ஓரூர்.
உரை புலவரை யிறந்த புகழ் சால் தோன்றல் நின்னைப் பாடுவாரது அறிவின் எல்லையைக் கடந்த புகழமைந்த தலைவ நிலவரை இறந்த குண்டு கண் அகழி நிலவெல்லையைக் கடந்த பாதாலத்தே யுற ஆழ்ந்த இடத்தையுடைய அகழியினையும் வான் தோய் வன்ன புரிசை உயர்ச்சியால் வானைப் பொருந்துவது போன்ற மதிலையும் விசும்பின் மீன் பூத் தன்ன உருவ ஞாயில் அவ்வானிடத்து மீனைப் பூத்தாற்போன்ற வடிவையுடைய சூட்டினையும் கதிர் நுழை கல்லா மரம் பயில் கடிமிளை வெயிற் கதிர் நுழையாத மரஞ் செறிந்த காவற்காட்டினையு முடைத்தாய் அருங் குறும்பு உடுத்த கானப் பேரெயில் அணைதற்கரிய சிற்றரண்களாற் சூழப்பட்ட கானப்பே ரென்னு மரண் கருங் கைக் கொல்லன் வலிய கையையுடைய கொல்லனால் செந் தீ மாட்டிய செந் தீயின் கண்ணே மாட்டப்பட்ட இரும் புண் நீரினும் மீட்டற் கரிது என இரும்புண்ட நீரினும் மீட்டற் கரிதெனக் கருதி வேங்கை மார்பன் இரங்க வேங்கை மார்பன் வருந்த வைகலும் நாடோறும் ஆடு கொளக் குழைந்த தும்பை வென்றி கொளத் தழைத்த தும்பையையுடைய புலவர் பாடு துறை முற்றிய புலவர் பாடப்படும் துறைகளை முடித்த கொற்ற வேந்தே வெற்றியினையுடைய வேந்தே இகழுநர் இசை யொடு மாய நின்னை மதியாத பகைவர் தம்முடைய புகழுடனே பொன்ற புகழொடு விளங்கி வெற்றிப் புகழுடனே விளங்கி பூக்க நின் வேல் பொலிவதாக நின் வேல் எறு.
கானப் பேரெயில் மீட்டற் கரிதென வேங்கை மார்பன் இரங்கப்பாடுதுறை முற்றிய கொற்ற வேந்தே நின் வேல் பூக்க வெனக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க.
விளக்கம் உக்கிரப் பெருவழுதியின் புகழ் மிகுதி புலவரது புலமை யெல்லையைக் கடந்து நிற்பது என்பது தோன்ற புலவரை யிறந்த புகழ்சால் தோன்றல் என்றார்.
நிலவரை இறந்தவழி யுள்ளது பாதல வெல்லை யென்பவாகலின் நிலவரை இறந்த என்றதற்கு நில வெல்லையைக் கடந்த என்றதனோ டமையாது பாதலத்தே உற ஆழ்ந்த என்றார்.
உக்கிரப் பெருவழுதி கைப்பற்றிக் கொண்டமையின் தோற்றோடிய வேங்கை மார்பன் இனி இக் கானப் பேரெயில் இரும்புண் நீரினு மீட்டற் கரிதென நினைத்துக் கூறினான்.
ஆசிரியர் குறுங்கோழியூர் கிழார் இப்பாட்டின்கண் இச்சேரமான் மடிமையின்றி முயல்வதே பொருளாக வுடையன் அதனால் நாடு சோறு வளம் மிக்கது செல்வப் படைப்பும் மிகுந்துளது இவனது காவல்லம் கண்ட சான்றோர் மாந்தரஞ்சேர லிரும்பொறை யோம்பிய நாடுபுத்தே ளுலகத் தற்று என மீக்கூறுகின்றனர் தன்னைப் பாடிய புலவர் பிறர்பாற் சென்று அவரிசையினைப் பாடாவாறு பெருங்கொடை நல்குவன் என்றும் இத்தகைய சிறப்பைக் கேட்டுத் தான் வந்து கண்டு மகிழ்வுற்றதாகவும் கூறுகின்றார்.
உரை தூங்கு கையான் அசைந்த பெருங் கையுடனே ஓங்கு நடைய தலையெடுத்து நடக்கும் உயர்ந்த நடையை யுடையனவும் உறழ் மணியான் அந்நடைக்கேற்ப ஒன்றற்கொன்று மாறுபட்டொலிக்கும் மணியுடனே உயர் மருப்பின உயர்ந்த கோட்டினையுடையனவும் பிறை நுதலால் செறல் நோக்கின பிறை வடிவாக இடப்பட்ட மத்தகத்துடனே சினம் பொருந்திய பார்வையை யுடையனவும் பாவடியால் பணை எருத்தினபரந்த அடியுடனே பரிய கழுத்தையுடையனவும் தேன் சிதைந்த வரை போல தேனழிந்த மலைபோல மிஞிறார்க்கும் கமழ் கடாத்து தேனீ யொலிக்கும் மண நாறும் மதத்துடனே அயறு சோரும் இருஞ் சென்னியபுண் வழலை வடியும் பெரிய தலை யுடையனயவுமாகிய மைந்து மலிந்த மழ களிறுவலிமிக்க இளங் களிறு கந்து சோர்பு நிலைஇ வழங்ககம்பத்தைப் பொருந்தித் தான் நின்ற நிலையிலே நின்று அசைய பா அல் நின்று கதிர் சோரும்பக்கத்தே நின்று கிரணத்தை விடுகின்ற வான் உறையும் மதிபோலும் மாலை வெண்குடை நீழலான் வானத்தின் கண்ணே தங்கும் திங்கள்போலும் மூத்த மாலையையுடைய வெண்கொற்றக் குடையினது நிழற்கண்ணே மருங்கு வாள் இல்லோர் காப்பு உறங்கதம் பக்கத்து வாள் இல்லாதோர் அக்குடையே காவலாக உறங்க அலங்கு செந்நெற் கதிர் வேய்ந்த அசைந்த செந்நெற் கதிரால் வேயப்பட்ட ஆய் கரும்பின் கொடிக் கூரைமெல்லிய கரும்பாற் கட்டபட்ட ஒழுங்குபட்ட கூரை சாறு கொண்ட களம் போலவிழா எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட இடம் போல வேறு வேறு பொலிவு தோன்றவேறு வேறாகப் பொலிந்து தோன்ற குற்று ஆனா உலக்கையால் குற்று அமையாத உலக்கை யொலியுடனே கலிர் சும்மை வியல் ஆங்கன்மிக்க ஆரவாரத்தையுடைய அகன்ற விடத்து பொலந் தோட்டுப் பைந் தும்பைபொன்னாற் செய்யப்பட்ட இதழையுடைய பசிய தும்பையுடனே மிசை அலங்கு உளைஇய பனைப் போழ் செரீஇமிசையே அசைந்த தலையினையுடைய பனந்தோட்டைச் செருகி சினமாந்தர் வெறிக்குரவை சினத்தையுடைய வீரர் வெறியாடும் குரவைக் கூத்தொலி ஓத நீரீற் பெயர்ப்பு பொங்கஓதத்தையுடைய கடலொலி போலக் கிளர்ந்து பொங்க வாய் காவாது பரந்து பட்ட படைப் பெருமையால் பகைவ ருட்கும் மதிப்புடைமையின் இடம் காவாது பரந்து கிடக்கின்ற வியன் பாசறைக் காப்பாள அகன்ற பாசறையிடத்துக் காவலாள வேந்து தந்த பணி திறையால் மாற்றரசர் பணிந்து தந்த திறையால் சேர்ந்தவர் கடும்பு ஆர்த்தும்தம்மை அடைந்தவருடைய சுற்றத்தை நிறைக்கும் ஓங்கு கொல்லியோர் அடு பொருநஉயந்த கொல்லிமலையோருடைய அடு பொருந வேழ நோக்கின் விறல் வெஞ் சேஎய்யானையினது நோக்குப்போலும் நோக்கினையுடைய வெற்றியை விரும்பும் சேயே வாழியவாழ்க பெருமபெருமானே நின் வரம்பில் படைப்புநினது எல்லையில்லாத செல்வம் நிற் பாடிய அலங்கு செந்நாநின்னைப் பாடிய விளங்கிய செவ்விய நா பிறர் இசை நூவலாமை பின்னைப் பிறருடைய புகழைச் சொல்லாமல் ஓம்பாது ஈயும் ஆற்றல் எம் கோ பாதுகாவாது கொடுக்கும் வலியையுடைய எம் கோவே மாந்தரஞ் சேரல் இரும்பொறை ஓம்பிய நாடு மாந்தரஞ் சேர லிரும்பொற் பாதுகாத்த நாடு புத்தே ளுலகத்து அற்று என தேவருலகத்தை யொக்கும் என்று பிறர் சொல்ல கேட்டு வந்து இனிது கண்டிசின் கட்கினிதாகக் கண்டேன் பெரும பெருமானே முனிவிலை முயற்சி வெறுப்பில்லையாய் வேறு புலத் திறுக்கும் தானையொடு வேற்று நாட்டின்கட் சென்றுவிடும் படையுடனே சோறு பட நடத்தி சோறுண்டாக நடப்பை நீ துஞ்சாய் மாறு நீ மடியாயாதலான் எ று.
நிலைஇ வழங்கக் காப் புறங்கப் பொலிவு தோன்றப் பெயர்பு பொங்க வென்னும் செய வெனெச்சங்களும் வாய் காவா தென்னும் எதிர்மறை வினையெச்சமும் பரந்து பட்ட வென்னும் பெயரெச்ச வினையொடு முடிந்தன.
காப்பாள பொருந சேஎய் பெரும எங்கோ பெரும நீ துஞ்சாயாதலாற் சோறுபட நடத்தி அதனால் இரும்பொறை யோம்பிய நாடுபுத்தே ளுலகத் தற்றெனக் கேட்டு வந்து இனிது கண்டிசின் நின் படைப்பு வாழிய வெனக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க.
அன்றி எங் கோவே நீ துஞ்சாதபடியாலே இரும்பொறை யோம்பிய புத்தேளுலகத் தற்றெனப் பிறர் சொல்லக் கேட்டு நிற்பாடிய அலங்கு செந்நாப் பிறரிசை நுவலாதபடி வந்து இனிது கண்டேன் நினது படைப்பொடு வாழ்வாயாக வென இயைப்பினு மமையும்.
பிறை நுதல் என்ற விடத்து நுதல் மத்தகத்துக் காயிற்று நடுவிடம் தாழ்ந்து பக்கமிரண்டும் உயர்ந்து பிறைவடிவாகத் தோன்றுதலின் பிறை வடிவாக விடப்பட்ட மத்தகம் என வுரைத்தார்.
வாய் காவாது பரந்து பட்ட என்றவிடத்து வாய் காவாமைக் கேது கூறப்படாமையால் படைப்பெருமையால் பகைவ ருட்கும் மதிப்புடைமையின் என்பது பெய்து கூறப்பட்டது.
கதிர் சோரும் மதி யென்பதில்சோரும் என்பது கதிரின் வினை அக் கதிர் மதிக்குச் சினையாதலால் சினைக்கும் முதலுக்கு முள்ள ஒற்றுமையால் சோருமென்னும் சினைவினைப் பெயரெச்சம் மதியென்னும் பெயர்கொண்டு முடிந்தது இதனைகதிர் சோரும்....முடிந்தது என்றார் மதிபோலும் குடையென இயைவதற்கேற்ப கதிர் சோரும் மாலை வானுறையும் மதி போலும் வெண் குடையென இயைததாலும் பொருள் நலம் குன்றாமை பற்றி கதிர்சோரும் மாலை யென இயைப்பினு மமையும் என்றார்.
கூரை பொலிவு தோன்ற என்றதில் தோன்றுதல் பொலிவின் வினை கூரைக்கும் பொலிவுக்கும் இடமும் இடத்துநிகழ் பொருளுமாகிய தொடர்பு அதனால் இடத்துநிகழ் பொருளின் தொழில் இடத்துமேல் நின்றதென்றார்.
இப்பாட்டின்கண் ஆசிரியர் கல்லாடனார் இப் பாண்டியனுடைய படையிலுள்ள யானைகளாற் கலக்கப்பட்ட பகைவர் நாட்டு நீர்த்துறைகளையும் வில் வீரர் தாம் கொள்வது கொண்டு எஞ்சியற்றை யழித்துப் பாழ் செய்த புலங்களையும் ஊர்தோறும் கடிமரம் தடியப்பட்ட காக்களையும் ஏரி பரந்தெடுத்த இடங்களையும் கண்டு இனியும் பகைமை செய்யும் பகைவர் நாட்டில் இன்ன பல செய்கைகளைச் செய்யும் துணிவே யுடையவன் இப்பாண்டியன் என்று உட்கொண்டு ஆள் வழங்குதலின்றிப் பாழ்பட்ட காட்டு வழியே வருபவர் நின்னைக் கண்டனென் வருலென உரைக்கின்றார்.
உரை வெளிறில் நோன் காழ் பணை வெண்மை யில்லாத வலிய வயிரக் கம்பத்தையுடைய கூடத்தில் நிலை முனைஇ நிற்றலை வெறுத்துச் சென்று களிறு படிந் துண்டென யானை படிந்து நீருண்டதாக கலங்கிய துறையும் கலக்கமுற்ற துறையையும் கார் நறுங் கடம்பின் பாசிலைத் தெரியல் கார்காலத்து நறிய கடம்பினது பசிய இலையோடு விரவிய மாலையையுடைய சூர் நவை முருகன் சுற்றத் தன்ன சூரபன்மாவைக் கொன்ற முருகனது கூளிச் சுற்றத்தை யொக்கும் நின் கூர் நல் அம்பின் கொடு வில் கூளியர் நின்னுடைய கூரிய நல்ல அம்பினையும் வளைந்த வில்லினையுமுடைய மறவர் கொள்வது கொண்டு தம்மால் கொள்ளலாவதனை முகந்துகொண்டு கொள்ளா மிச்சில் கொள்ளாத ஒழி பொருளை கொள்பதம் ஒழிய வீசிய புலனும் மாற்றார் முகந்துகொள்ளப்படும் உணவாக்காமல் சிதறிய நிலங்களையும் வடி நவில் நவியம் பாய்தலின் வடித்தல் பயின்ற கோடாலி வெட்டுதலான் ஊர் தொறும் கடி மரம் துளங்கிய காவும் ஊர்தோறும் காவல் மரங்கள் நிலைகலங்கிய காவையும் நெடு நகர் வினை புனை நல்லில் நெடிய நகரின்கண் தொழில் புனைந்த நல்ல மனைகளிடத்து வெவ் வெரி இனைப்ப விரும்பும் அடு தீயைக் கெடுக்க கனை எரி உரறிய மருங்கும் மிக்க தீ முழங்கிய பக்கத்தையும் நோக்கி பார்த்து நண்ணார் நாண பகைவர் நாண நாடொறும் தலைச் சென்று நாடோறும் அவரிடத்துச் சென்று இன்னும் இன்ன பல செய்குவன் இன்னமும் இத்தன்மையான பலவும் செய்குவன் யாவரும் துன்னல் போகிய துணிவினோன் யாவரும் தன்னை யணுகவொண்ணாத சூழ்ச்சித் தெளிவினையுடையோன் என எனக் கருதி ஞாலம் நெளிய ஈண்டிய வியன் படை உலகம் பொறையாற்றாது நெளியத் திரண்ட பரந்த படையினையுடைய ஆலங்கானத்தின்கண் போரை யெதிர்நின்று கொன்ற காலம்போலும் வலியையுடை யோய் நிற் கண்டனென் வருவல் நின்னைக் கண்டேனாய் வந்தேன் அறு மருப்பு எழிற் கலை அற்ற கோட்டையுடைய பெரிய கலை புலிப்பாற் பட்டென புலியின் கண்ணே யகப்பட்ட தாக சிறு மறி தழீஇய தெறி நடை மடப்பினை சிறிய மறியை யணைத்துக் கொண்ட துள்ளிய நடையையுடைய மெல்லிய மான்பிணை பூளை நெடிய வெருவரு பறந்தலை பூளை யோங்கிய அஞ்சத் தக்க பாழிடத்து வேளை வெண்பூ கறிக்கும் வேளையினது வெளிய பூவைத் தின்னும் ஆளில் அத்தமாகிய காடு ஆளற்ற அருஞ்சுரமாகிய காட்டு வழியே எ று.
காலமுன்ப துறையும் புலனும் காவும்மருங்கும் நோக்கி இன்னும் இன்ன பல செய்குவன் துணிவினோ னென வுடகொண்டு காட்டின் கண்ணே நின்னைக் கண்டு அக்க காட்டுவழியே வந்தே னெனக் கூட்டி வினை முடிவுசெய்க.
கலை புலிப்பாற் பட்டெனச் சிறுமறி தழீய மடப்பிணை பறந்தலை வேளை வெண்பூக் கறிக்குமென்பது அவன் பகைவரைக் கொன்றவழி அவர் பெண்டிர் தம் இளம் புதல்வரைக் கொன்றவழி அவர் பெண்டிர் தம் இளம் புதல்வரை ஓம்புதற்பொருட்டு இறந்து படாது அடகு தின்று உயிர் வாழ்கின்றா ரென்பதோர் பொருள் தோன்ற துணிவினோ னென்று பிறர் சொல்ல வெனவும் கண்டனென் வருவ லென்பதனைக் காலமயக்கமாக்கிக் கலங்கிய துறை முதலாயினவற்றை நோக்கி இன்னும் இவ்வாறு பகைவர் நாட்டின்கண் மேற்செல்வனென நினைந்து நாட்டிடத்தே நின்னைக் காணிய வந்தே னெனவும் உரைப்பாரு முளர்.
கார்காலத்து மலர்ந்து மணங் கமழ்பது கடம்பு அதுபற்றி கார் நறுங் கடம்பு என்று கூறப்பட்டது உரை காரரும் கார்காலத்துகறிய கடம்பு என்றுரைத்தார்.
பகைவர் நாட்டுப் பொருளைக் கொள்ளை கொண்டு வரும் மறவர் தம்மாற் கொள்ளப்படாது ஒழிந்து நிற்கும் பொருள் பிறர் எவர்க்கும் பயன்படாவாறு அவற்றை யழித்துச் சிதைப்பதும் விளைவயல்களை யிழித்துவிடுவதும் பண்டைய போர் மரபு.
இவ்விரபதாம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்த இரண்டாவது உலகப்போரிலும் இச்செயல்கள் நிகழ்ந்தனவாதலால் இஃது எக்காலத்துப் போர்க்கும் இயல்பு எனத் தெரிகிறது.
நவியமாகிய கருவி தானாகச் சென்று மரத்தை வெட்டாது அதனைக் கையாள்வோன் செயலை அதன் செயலாக வைத்து கருவி கருத்தாவாகக் கூறுதல் மரபு இவ்வாள் நன்றாக அறுக்கும் என்பதுபோல.
பத்துப்பாட்டிற் காணப்படும் மதுரைக்காஞ்சி பாடிய மாங்குடி மருதனார் இப் பாட்டிலும் அக் காஞ்சியே பொருளாகப் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனைப் பாடுகின்றார்.
இதன்கண் நல்ல ஊர்களை இடமாகக் கொண்டு சிறந்த எவ்வி யென்பானுக்குரிய மிழலைக் கூற்றத்தையும் முதுவேளிர்க்குரிய முத்தூற்றுக் கூற்றத்தையும் வென்று கொண்ட நெடுஞ்செழிய நின் நாண்மீன் நிலைபெறுக நின் பகைவர் நாண்மீன் பட்டொழிக வாள் வீரர் வாழ்த்தப் பரிசிலர் புகழ் பாட மகளிரொடு மகிழ்ந்து இனிதொழுகிவாயாக அங்ஙனம் ஒழுக வல்லோரையே வாழ்ந்தோர் என்பர் இவ்வுலகத்தே தோன்றுப் புழ் தோற்றுவியாது உயிர் வாழ்ந்து விளிந்தவர் பலராயினும் அவர் வாழந்தோர் எனப்படார் என்று நாளும் போர் கருதி யுழலும் அவன் நெஞ்சினைத் தெருட்டி இன்ப வாழ்வில் ஈடுபடச் செய்கின்றார்.
உரை நெல் அரியும் இருந்தொழுவர் நெல்லை யரியும் பெரிய உழவர் செஞ்ஞாயிற்று வெயில் முனையின் செஞ் ஞாயிற்றினது வெயிலை வெறுப்பின் தெண் கடல் திரை மிசைப் பாயுந்துதெளிந்த கடற்றிரையின்மேலே பாயும் திண் திமில்வன் பரதவர் திண்ணிய திமிலையுடைய வலிய நுளையர் வெப்புடைய மட்டுண்டு வெம்மையையுடைய மதுவையுண்டு தண்குரவைச் சீர் தூங்குந்து மெல்லிய குரவைக் கூத்திற்கேற்ற தாளத்துக்கேற்ப ஆடும் தூவற் கலித்த தேம்பாய் புன்னைகடற்றுவலையாலே தழைத்த தேன் பரந்த புன்னையினது மெல்லிணர் கண்ணி மிலைந்த மைந்தர் மெல்லிய பூங்கொத்தாற் செய்யப்பட்ட மாலையைச் சூடிய ஆடவர் எல் வளை மகளிர் தலைக்கை தரூஉந்து விளங்கிய வளையையுடைய மகளிர்க்கு முதற்கை கொடுக்கும் வண்டுபட மலர்ந்த தண்ணறுங் கானல் வண்டு மொய்ப்ப மலர்ந்த குளிர்ந்த நறிய கானலிடத்து முண்டகக் கோதை ஒண்டொடி மகளிர் கடல்முள்ளிப் பூவாற் செய்யப்பட்ட மாலையையுடைய விளங்கிய வளையையணிந்த மகளிர் இரும் பனையின் குரும்பை நீரும் பெரிய பனையினது நுங்கின் நீரும் பூங்கரும்பின் தீஞ்சாறும் பொலிவினையுடைய கரும்பினது இனிய சாறும் ஓங்கு மணல் குவவுத் தாழை தீ நீரோடு உயர்ந்த மணலிடத்துத் திரண்ட தெங்கினது இனிய இளநீருடனே உடன் விராஅய் கூடக் கலந்து முந்நீர் உண்டு இம் மூன்று நீரையுமுண்டு முந்நீர்ப் பாயும் மூன்று நீரையுடைய கடற்கண்ணே பாயும் தாங்கா உறையுள் நல்லூர் கெழீஇய பரிக்க வொண்ணாத பல மக்களும் வாழ்தலையுடைய நல்லவூர்கள் பொருந்திய ஓம்பா ஈகை மாவேள் எவ்வி பொருளைப் பாது காவாத வண்மையையுடைய பெரிய வேளாகிய எவ்வியது புனலம் புதவின் மிழலையொடு நீர் வழங்கும் வாய்த்தலைகளையுடைய மிழலைக் கூற்றத்துடனே கழனிக் கயலார் நாரை வயலிடத்துக் கயலை மேயும் நாரை போர்விற் சேக்கும் போரின்கண்ணே யுறங்கும் பொன்னணி யானைத் தொன்முதிர் வேளிர் பொன்னணிந்த யானையையுடைய பழைய முதிர்ந்த வேளிரது குப்பை நெல்லின் முத்தூறு தந்த திரண்ட நெல்லினையுடைய முத்தூற்றுக் கூற்றத்தைக் கொண்ட கொற்ற நீள் குடைக் கொடித்தேர்ச் செழிய வெற்றி பொருந்திய உயர்ந்த குடையினையும் கொடியாற் பொலிந்த தேரினையுமுடைய செழிய நின்று நிலை இயர் நின் நாண் மீன் நின்று நிலைப்பதாக நினது நாளாகிய மீன் நில்லாது படாஅச் செலீஇயர் நின் பகைவர் மீன் நில்லாது பட்டுப் போவதாக நின் பகைவருடைய நாளாகிய மீன் நின்னொடு தொன்று மூத்த உயிரினும் நின்னொடு பழையதாய் முதிர்ந்த உயிரினும் உயிரொடு நின்று மூத்த யாக்கையன்ன உயிருடனே நின்று முதிர்ந்த உடம்பு போன்ற நின் ஆடு குடிமூத்த விழுத்திணைச் சிறந்த வாளின் வாழ்நர் நினது வெற்றிக் குடியொடு மூத்த சீரிய குடியின்கட் சிறந்த வாட்போராலே வாழ்வோர் தாள் வலம் வாழ்த்த நினது முயற்சி வலியை வாழ்த்த இரவல் மாக்கள் ஈகை நுவல இரக்கும் பரிசிலர் நின் வண்மையைச் சொல்ல ஒண்டொடி மகளிர் ஒள்ளிய வளையையுடைய மகளிர் பொலங்கலத் தேந்திய தண்கமழ் தேறல் மடுப்ப பொற் கலத்தின்கண் ஏந்திய குளிர்ந்த நறுநாற்றத்தையுடைய மதுவை மடுப்ப அதனை யுண்டு மகிழ் சிறந்து மகிழ்ச்சி மிக்கு ஆங்கு இனிது ஒழுகு மதி அப்படி இனிதாக நடப்பாயாக பெரும அது வல்லுநர் வாழ்ந்தோர் என்ப அவ்வொழுக்கம் வல்லவரை வாழ்ந்தோரென்று சொல்லுவர் அறிவுடையோர் மலர்தலை யுலகத்துத் தோன்றி பரந்த இடத்தையுடைய உலகத்தின்கண்ணே பிறந்து தொல்லிசை செலச் செல்லாது பழைய புகழ்தான் பரக்க வொழுகாது நின்று விளிந்தோர் பலர் நின்று மாய்ந்தோர் பலர் அவர் வாழ்ந்தோரெனப்படார் ஆதலான் எறு.
உயிரினும் சிறந்த யாக்கை யன்ன வாளின் வாழ்கரெனக் கூட்டி உயிர்க்கு யாக்கை போலவும் யாக்கைக் குயிர்போலவும் இன்றியமையாது இரண்டுமாயிருக்கின்ற வாளின் வாழ்நர் என்க.
அவர் வாழ்ந்தோர் எனப்படார் ஆதலால் பெரும வாழ்த்த நுவல மடுப்ப மகிழ்சிறந்து இனிதொழுகு அது வல்லுநரை வாழ்ந்தோரென்ப வெனக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க.
ஆங்கசை நிலையுமாம் இனி தொல்லிசையையுடைய உலகத்துத் தோன்றி மேற்சொல்லப்பட்ட நன்மைகள் தமக்குப் பரக்க வொழுகாது நின்று விளிந்தோர் பலர் என வுரைப்பாருமுளர்.
விளக்கம் தொழுவர் கடல் திரைமிசைப் பாயும் மிழலை பரதவர் குரவைச் சீர்தூங்கும் மிழலை மைந்தர் தலைக்கை தரூவும் மிழலை என்ற விடத்து பாயும் தூங்கும் தரூஉம் என நின்ற மூன்று பெயரெச்சங்களிலும் ஈற்றுஉம் உந்தாய் பாயுந்து தூங்குந்து தரூஉந்து என வந்தன.
கடற்கானலிடத்தப் புன்னையின் வேர் நிலத்துக்குள் ஆழச் சென்று காற்றால் அலைப்புண்டு வீழ்ந்தொழியாமற் காக்க இலைகள் காற்றிற் பறக்கும் நீர்த் துவலைகளை யேற்றுத் தழைப்பிக்கும் என்ற கருத்தால் துவற் கலித்த புன்னை என்றாராக அதற்குக் கடற்றுவலையாலே தழைத்த புன்னை யென உரை கூறப்பட்டது.
துவலை சிறுநுண் நீர்த்துளி ஊர்களில் உறைவார்க்கு அவ்வூர் வருவாய் நிரம்பாதென்னுமாறு மிக நிறைந்த மக்களையுடைய ஊர் என்பதைத் தாங்கா உறையுள் ஊர் என்றார்.
சில பொருள்கள் பெறுதற்கரியன் எனக் கருதி இரப்போர்க்கு ஈயாதொழிதலின்றி அரியனவற்றையும் ஈயும் வண்மையுடையன எவ்வி என்பதை ஓம்பா ஈகை எல்லி என்றாராதலால் ஓம்பாமைக்குப் பொருளைப் பாதுகாவாமை என்றுரைத்தார்.
வாய்த் தலைகளில் நீர் வேண்டுமளவிற் செல்லவும் வேண்டா விடத்து நிறுத்தவும் வேண்டிக் கதவுகள் அமைத் திருத்தல் தோன்ற புனலம் புதவின் மிழலை என்றார்.
உயிர்க்கு வளர்தலும் தேய்தலும் இல்லையாயினும் உயி ரில்வழி அதுநின்ற உடற்கு வளர்ச்சி கிடையாதாகையால் உயிரொடு நின்று மூத்த யாக்கை யென்றார்.
தொல்லிசையை உலகத்துக்கேற்றி மலர்தலை யுலகத்துத் தோன்றிச் செலச் செல்லாது எனக் கொண்டு தொல்லிசையை.... பலர் என்று கூறுதலு முண்டென்று உரைத்தார்.
இப் பாண்டிவேந்தனை ஆசிரியர் கல்லாடனார் இப்பாட்டின்கண் இவன் தன்னொடு பகைத்த வேந்தர் இருவரைப் பொருதழித்து அவருடன் துணைவந்த பிறரையும் வென்று மேம்பட்ட திறத்தை அப் பகைவரிறந்தமையான் அவருடைய மகளிர் கூந்தல் களைந்து கைம்மை மேற்கொள்ளும் செயலைக் கூறிச் சிறப்பிக்கின்றார்.
உரை மீன் திகழ் விசும்பின்மீன் விளங்கும் வானத்தின்கண் பாய் இருள் அகல பரந்த இருள் நீங்க ஈண்டு கெலல் மரபின்ஓங்கிச் செல்லுதன் முறைமையையுடைய தன் இயல் வழா அதுஓங்கிச் செல்லுதன் முறைமையையுடைய தன் இயல் வழா அதுதனது தன்மையிற் பிழையாது உரவுச் சினம் திருகிய உருகெழு ஞாயிறுவலிய வெம்மை முறுகிய உட்குப் பொருந்திய ஞாயிறு நிலம் சேர்ந்தா அங்குநிலத்தைப் பொருந் தினார்போல உடலருந் துப்பின் ஒன்று மொழி வேந்தரை பகைத்தற்கரிய வலியையுடைய வஞ்சனங் கூறிய இரு வேந்தரை அணங்கரும் பறந்தலைவருந்துதற்கரிய போர்க்களத்தின் கண்ணே உணங்கப்பண்ணிமாயப் பொருது பிணியுரு முர சம்கொண்ட காலைஅவருடைய வாராற் பிணிப்புற்ற முரசத்தைக் கொண்ட காலத்து நிலை திரிபுஎறியநின்ற நிலையிலே நின்று நின்னைச் சூழ்ந்துகொண்ட வீரரைப் புரிந்து எறிதலால் திம் மடை கலங்கிச் சிதைதல் உய்ந்தன்றுதிண்ணிய கொளுத்துக் கலங்கிக் கெடுதல் பிழைத்தது நின்வேல்நினது வேல் செழிய முலை பொலி ஆகம் உருப்ப நூறிமுலை பொலிந்த மார்பம் அழல அறைந்து கொண்டு மெய்ம் மறந்து பட்டவரையாப் பூசல்அறிவு மயங்கி உற்ற அளவற்ற அழுகை யாரவாரத்தையுடைய ஒண்ணுதல் மகளிர் கைம்மை கூரஒண்ணுதல் மகளிர் கைம்மை நோன்பிலே மிக அவிர் அறல் கடுக்கும் விளங்கும் அறலை யொக்கும் அம் மென் குவை இருங் கூந்தல் அழகிய மெல்லிய குவிந்த கரிய மயிரினை கொய்தல் கண்டு கொய்த பரிசைக் கண்டு எறு.
வேலினுடைய இலையும் எறி பிடியும் ஆசிடை மடுத்துக் காய்சிப் பற்றவைக்கப் படுதல்பற்றி மடை யென்றாராக உரைகாரர் அதனைக் கொளுத்து என்றார்.
மகளிர் கூந்தல் களைவது காணாவழி வேல்கொண்டு தாக்குரலால் அவ் வேல் ஆற்றாது மடை சிதைந்துகெடுமெனப் போரின் கடுமை யுரைத்தாராயிற்று.
மாங்குடி கிழாராகிய மருதனார் இந் நெடுஞ்செழியனது உயர்வு கண்டு அடுபோர்ச் செழிய நான்மறை முதல்வரும் துணை வேந்தரும் சுற்றமாய்ச் சுற்ற வேள்வி பல செய்த வேந்தே நின் பகைவர் இவ்வுலகத்தே நின்பால் பகைமையுற்றுப் பொருது துன்புற்று வீழ்ந்தாராயினும் துறக்கவுலகம் புக்கு இன்புறுகின்றாராதலால் அவர் நோற்றவரேயாவர் என்று பாடிப் பாண்டியன் சிறப்பைப் பாராட்டுகின்றார்.
உரை நளி கடல் இருங் குட்டத்து வளி புடைத்த நலம்போல பெரிய கடலின்கண் பெரிய ஆழத்திடத்துக் காற்றாற் புடைக்கப்பட்ட மரக்கலம் நீரைக் கிழித்து ஓடுமாறு போல களிறு சென்று களன் அகற்றவும் களிறூ சென்று போர்க்களத்தை இடமகலச் செய்ய களன் அகற்றிய விய லாங்கண் அவ்வாறு களன் அகலச் செய்த பரந்த இடத்தின்கண் ஒளிறு இலைய அஃகேந்தி விளங்கிய இலையையுடைய வேலை ஏந்தி அலரசு பட அமர் உழக்கி வேந்து படப் போரைக் கலக்கி உரை செல புகழ் பரக்க முரசு வௌவி அவர் முரசைக் கொண்டு முடித்தலை அடுப்பாக முடித்தலையை அடுப்பாகக் கொண்டு புனல் குருதி உலைக்கொளீஇ குருதிப் புனலாகிய உலையின்கண் தசையும் மூளையு முதலாயினவற்றைப் பெய்து தொடித்தோள் துடுப்பின் துழந்த வல்சியின் வீர வளையையுடைய தோளாகிய துடுப்பால் துழாவி யடப்பட்ட உணவால் அடு களம் வேட்ட அடுபோர்ச் செழிய அடுகளத்தின்கண் கள வேள்வி வேட்ட கொல்லும் போரையுடைய செழிய ஆன்ற கேள்வி அடங்கிய கொள்கை நான்மறை முதல்வர் சுற்றமாக அமைந்த கேள்வியையும் ஐம்புலனு மடங்கிய விரதங்களையும் நான்கு வேதத்தையுமுடைய அந்தணர் சுற்றமாக மன்னர் ஏவல் செய்ய வேந்தர் அதற்கேற்ப ஏவல் செய்ய மன்னிய வேள்வி முற்றிய வாய் வாள் வேந்தே நிலை பெற்ற வேள்வியைச் செய்து முடித்த வாய்த்த வாளினையுடைய வேந்தே மன்ற நோற்றோர் நின் பகைவர் யாவர்க்கும் தெளிவாகத் தவஞ் செய்தார் நின்னுடைய பகைவர் நின்னொடு மாற்றார் என்னும் பெயர் பெற்று நினக்குப் பகைவரென்னும் பெயரைப் பெற்று ஆற்றா ராயினும் நின்னொடு போர் செய்தற்கு மாட்டாராயினும் ஆண்டு வாழ்வோர் அத் துறக்கத்து வாழ்வோர் எறு.
மன்னிய வேள்வி யென்றது கள வேள்வி யொழிந்த வேள்விகளை செழிய வேந்தே ஆற்றாராயினும் ஆண்டு வாழ்வோராகிய நின் பகைவர் மாற்றாரென்னும் பெயர் பெற்று நோற்றாரெனக் கூட்டுக.
விளக்கம் காற்றாற் புடைக்கப்பட்ட மரக்கலம் மலிபோலெழும் கடலலைகளை கிழித்துக்கொண்டு விரைந்தேருவது ஒருதலையாதலால் வளி புடைத்த கலம் என்றதற்கு காற்றாற் புடைக்கப்பட்ட மரக்கலம் நீரைக் கிழித்தோடுமென வுரைத்தார்.
முன்னே யானையைச் செலுத்தியவழி அதன் உடற்பருமையும் வலியும் கண்டு ஈண்டித் தம்முள் சேர்ந்திருக்கும் படை வீரர் இடம் விட்டு அகல் நின்றாராக அவ்வழியே தானை வீரர்விரைந்து சென்று பகைவீர ரிடை நின்று பொருது அவரை யழிப்பதாகிய போர்ச்செயல் முறை இதனால் குறிக்கப்படுகிறது.
நான்மறை முதல்வர் வேந்தரைச் சுற்றியிருத்தல் வேள்வி செயதற்பொருட்டு இராயசூய முதலிய வேள்விக்கண் நான் மறை முதல்வர் வேந்தர்க்கு ம்றைவழி காட்டும் சுற்றமாக ஏனை வேந்தர் வேள்வி வினைக்குத் துணையாக ஏவல் செய்வர்.
அதனால்போரிற் பட்ட பகைவர் துறக்கம் புகுதலின் தோற்றவராயினார் என்றார் நோற்றோர் மன்ற தாமே கூற்றம கோளுற விளியார் பிறர்கொள விளிந்தோர் அகம்.
அக்காலத்தே பகைவர் ஈயென விரப்பின் இன்னுயிரும் ஈகுவேன் அரசுரிமையும் ஒரு பொருளன்று அவர் அதனை என்னோடு பகைத்துப் பெறக் கருதின் கழை நன்னும் யானையது காலகப்பட்ட முளைபோலக் கெடுத்தொழிப்பேன் என்று இவன் கூறும் வஞ்சினம் இவனது மன மாட்சியைப் புலப்படுக்கும்.
ஒருகால் நெடுங்கிள்ளி ஆவூரிலிருந்த காலத்து இவன் தம்பி மாவளத்தான் ஆவூரை முற்றுகையிட்டு வருத்தினான் அவன் பின் உறையூர்க்குச் சென்று தங்கினானாக நலங்கிள்ளி உறையூரைத் தான் முற்றுகையிட்டுக் கொண்டான்.
பின்பு நலங்கிள்ளி உறையூரைத் தனக்குரித்தாகக் கொண்டு தனது வரையா ஈகையால் புகழ் மேம்பட்டான் அக்காலத்தே பாண்டிநாட்டிற் சிறப்புற்றிருந்த மலை அரண்கள் ஏழினை யெறிந்து அவற்றிடத்தே தன் புலிப்பொறியை வைத்தான்.
இவனது வென்றி கிழக்கே கீழ்கடலும் மேற்கே குடகடலுமாகிய இரண்டிற்கும் இடையே பரந்து மேலோங்கக் கண்ட வடநாட்டரசர் தங்கள் நாடு நோக்கி இச்சோழன் வருவானோ என நடுங்கித் துஞ்சாக்க்ண்ணராயினர்.
புலவர் பாடும் புகழுடையோர் வலவனேவா வானவூர்தி யேறித் துறக்கஞ் செல்வரென்பதும் திங்கள் உலகில் உயிர்கள் பிறத்தலும் இறத்தலும் வளர்தலும் தேய்தலும் அறியா மடவோரும் அறியக் காட்டுமென்பதும் அறமும் பொருளும் இன்பமும்செய்தல் அறத்தின் பயனென்பதும் நாடகமே யுலகம் என்பது இவருடைய புலமைப் பண்பை நன்கு விளக்குகின்றன.
இப் பாட்டின்கண் விழுமிய குடியிற் பிறந்து அரசு வீற்றிருந்தோர் பலருள்ளும் புலவர் பாடு புகழ் பெற்றவர் சிலரே புகழ் பெற்றவர் வலவன் ஏவா வானவூர்தி யேறி விண்ணுலகு செல்வர் என்று அறிவுடையோர் சொல்லக் கேட்டுளேன் வளர்தலும் தேய்தலும் பிறத்தலும் இறத்தலும் உடையது உலகம் இவ்வுலகத்தில் வருந்தி வந்தோர்க்கு வேண்டுவன அருளும் வன்மைதான் வென்றிக்கு மாண்பு நீ அதனைச் செய்க என்று அறிவுறுத்துகின்றார்.