sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
மரத்தின் மேல் ஒரு கரும்புக் கட்டைச் சார்த்திவிட்டு அதனின்று அவன் மேல் தழைந்த தழைக்கடியில் தாடியை ஒரு கையால் கோதிக் கொண்டு அவன் வீற்றிருந்தது ஈசவரன் மாதிரியிருந்ததுகவரப்பட்டு நான் நின்றேன்.
ஒஹ்ஹொஹ்ஹோ என்று ஏளனமாகக் கொக்கரித்துக் கொண்டே கூறு கட்டியிருந்த மாங்காய்களில் ஒன்றை யெடுத்துத் தொடையில் துடைத்துவிட்டுக் கடிக்க ஆரம்பித்தான்.
கோயில் உச்சவத்துலே எட்டு மூலைக் கோலமாப் பந்தங்கட்டி எட்டு மூலையுங் கொளுத்தி மானத்துலே ஒரு பனைமர உசரம் தூக்கி எறிஞ்சு கீளே வரப்போ நடுவுலே புடிச்சா பாத்தவங்களுக்கு ஒரு மூச்சு தப்பி வருந் தம்பீ வார்த்தைகளுக்குக் காத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
இந்த நாட்டுப்புறம் நெனைச்சுது நாள் முளுக்கக் கலப்பை புடிச்சு வேளா வேளைக்குக் கூழைக் குடிச்சுட்டு மாடத்துப் புள்ளையாருக்குப் பூசை பண்ணிக்கிட்டுப் படிஞ்ச மாடா காலத்தைத் தள்ளுவேனின்னு.
நான் நொம்ப இடம் சுத்தியிருக்கிறேன் தம்பி நொம்ப இடம் ஒரு ஊரிலே ஒரு குளம் பார்த்தேன் பாரு நாலு வருசம் களிச்சுத் திரும்பி வந்தேன்.
ஆனா இவுளும் நொம்ப வளந்துட்டா பேச்சு வார்த்தையில்லையே தம்பி அசப்புலே ஒத்தர் வளிலே ஒத்தர் குறுக்கே போனா அப்போ நான் துளிர்மீசை மேலே கையைப் போட்டுக்கிட்டு நின்னா இவ அப்படியே கையைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு நிப்பா உண்டாயில்லையா நீயே கேளு அம்பலமானப்பறம் வெக்கமென்ன வெக்கம்?
நானும் ஊர் வந்தப்பறம் இவளைக் கட்டறவரைக்கும் கட்டாய்த் தானிருக்கணும்னு ஒரு இடத்திலே அமர்ந்து வேலை பாத்துக் கிட்டிருந்தேன்.
வேலையிலே சோடையில்லே தம்பி நான்நம்மகிட்ட எல்லாரும் பிச்சை வாங்கணும் பொங்கல் நாள் வந்துரிச்சு கரும்பு நாள் வந்துரிச்சு ஊர்க் கில்லேடிங்கள்ளாம் பையிலே கையை விட்டுப் பணத்தை ஜலஜலத்துக்கிட்டு உலாத்தறானுங்க.
எல்லாருக்கும் இருக்கற எண்ணம்தானே அப்போ இந்த சூனியக்காரி பல்லுலே விரலை வெச்சுக் கடிச்சுக்கிட்டு சிரிச்சா கைமேலே கத்தியிறங்கிட்டுது எனக்கு எப்படியிருக்கும்னு கண்டுக்கோ தம்பி மூணு மாசம் ஆஸ்பத்திரியிலே கிடந்தேன்.
நம்ப மாட்டின் களுத்திலே தும்பில்லேன்னா நடுவுலே எவனோ வந்து ஒட்டிக்கிட்டுப் போறது நியாயம்னு சொல்றதுதானே பஞ்சாயித்து அப்போ நான் ஒண்ணும் பேசிக்கிடலே பேசாமே திரும்பிட்டேன்.
எல்லாரும் என் கை நல்லாயிருந்த நாளிலே நான் முளிச்சுப் பாத்தேன்னா கனாவுலேகூடப் பேத்தற பசங்க என்மேலே பஞ்சாயித்துக் கூடியிருக்காங்க ஹூ.
இதா பாரு நான் செத்தாலும் சாவறேன் ஆனா குண்ணாத்தம்மன் கோயிலுக்குப் போறதுக்கு முன்னாலே உன் பேரையும் உன் பொண்ணு பேரையும் சந்திலே இளுத்து சாக்கடையிலே பெரட்டீட்டுப் பூடுவேன்.
நான் கதை கட்டிவிட்டேன்னா இந்த விசயத்துலே ஊர் என்னை நம்புமா உன்னை நம்புமா ரோசனை பண்ணு நான் உசிரோடு இருந்தாலாவது உன் மவ களுத்துலே நூலாடும்.
நம்மை ஏமாத்தனும்னு எண்ணம் வெக்கறப்போதான் எண்ணம் அப்படியே திரிஞ்சுயூடுது மூடியைத் திருகுவதுபோல் கையைத் திருகிக்கொண்டு திரிஞ்சு பூடுது என்றான்.
அதுக்காவ என் அப்பன் மேலே வெச்ச கோவத்தை என்மேலே இன்னமும் ஆண்டுக்கிட்டிருக்கையாக்கும் நீயே சொல்லு தம்பி கட்டிக்கொடுக்கற வரைக்கும் பெத்தவங்களுக்கு அடங்கி நடக்கணும்.
பிறர் இழைக்கும் பெருந் தவறுகளில் அம்மா காண்பிக்கும் பெருந்தன்மை பிரமிக்கத் தக்கதாயிருக்கிறது சில சமயங்களில் சின்ன விஷயங்களில்கூட அவள் பொறுமை இழப்பது அதைவிட ஆச்சரியமாயிருக்கிறது.
எந்த அம்பிமேல் அவ்வளவு உயிர் வைத்திருந்தாளோ அவனிடந்தான் அம்மா போய்ப் படாத பாடெல்லாம் பட்டுச் சகித்துக்கொண்டு அவனிடமே உயிரையும் விட்டு விட்டாள்.
அங்கிருந்து வந்தவர் ஒருவர் சென்னார் பயல் கருடாழ்வான் மாதிரி கைநீட்டி வாங்கும் லஞ்சத்திற்கு அவனுக்கு இரு கைகளுமே போதவில்லையென்று.
ஆனால் கடைசியில் இப்பொழுது கிராமத்தில் வாத்தியார் என்கிற பட்டத்துடன் அவரவர் வீட்டுக் குழந்தைகளை ஒரு கொட்டகையில் மடக்கி மேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
அப்படியும் எங்கெங்கோ சுற்றியும் அத்தனை நாட்கள் கடந்தும் எந்தையும் என் தாயும் எங்களைப் பெற்று வளர்த்துப் புழங்கிய இதே வீட்டில் நான் மறுபடியும் இப்படி உட்கார்ந்து கொண்டு இன்னமும் இதையெல்லாம் யோசனை பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை நினைக்கையில் அதில் ஒரு ஆச்சரிய இன்பம் என்னைப் பரவசப்படுத்துகிறது.
நான் காலத்தைச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறேனா அல்லது இத்தனை நாட்களாய்க் காலம்தான் என்னைச் சுற்றுகிறதா எனும் கேள்வி தானாகவே என்னுள் எழுகிறது.
அதற்கு பதில் கண்டுபிடிக்கும் முயற்சியில் அக்கேள்வியைச் சுற்றிச் சுற்றிவர தெருவில் போய்க்கொண்டிருக்கையில் நான் முன்பின் அறியாத ரூபவதியான ஒரு அன்னிய ஸ்திரீ என்னைப் பார்த்துப் புன்னகை புரிந்துகொண்டே போனால் எனக்கு எப்படியிருக்குமோ அதே இன்ப வேதனையும் வியப்பும் அடைகிறேன்.
அப்புறம் சுடச் சுட கமகமன்னு போட்டுச் சாப்பிடலாம் மாம்பூவைக் காம்பு ஆய்வது போன்ற பேச்சிலும் யானை சுமந்துவரப் பின்னால் நரி முக்கிக்கொண்டே வந்ததாம் என்கிற தினுசில் வேலை வாங்குவதிலும் வேலை செய்வதிலும் லக்ஷத்திற்கு லக்ஷம் கொடுக்கலாம்.
இப்பொழுது அவளுடன் கூடவந்த அவள் மகன் கருவா யிருக்கையிலேயே அவள் புருஷன் இங்கெல்லாம் வேலை தேடி மனஞ்சலித்து ஒருவருக்கும் சொல்லாமல் சிங்கப்பூருக்குச் சென்றுவிட்டான்.
இலை தைத்து விற்பதும் சமய சந்தர்ப்பங் களுக்குச் சமைத்துப் போடுவதும் சிறு பகணங்களின் வியாபாரத்திலும் அவள் ஜீவனம் நடந்துகொண்டிருந்தது.
சந்தர்ப்பங்களின் சதியால் தன் ஆணின்றி துணையின்றி வாழ நேர்ந்து அதுவும் சற்றுக் களை முகமும் கட்டுடலும் படைத்துவிட்ட ஒரு வயதுப் பெண்ணை வழக்கப் பிரகாரம் ஏதேனும் பேச ஊர் நாக்கு துடித்தாலும் அவளைக் கண்டு ஏனோ எதற்கோ அஞ்சி முடங்கியது.
மத்தியான்னம் கட்டுவேளைக்கு தன் குழந்தையே தனக்கு ஆண் துணையாய் அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்து தபால் அறை வாசலண்டை வந்து நிற்பாள்.
அவன் அம்மா எப்படியோ சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்து வைத்து ஆசையாய்த் தைத்து மாட்டியிருக்கும் அரை நிஜாரையும் அரைக்கைச் சொக்காவையும் மாட்டிக்கொண்டு எவ்வளவோ சுத்தமாய் அலம்பியும் நூலொழுகும் மூக்குடன் வாயில் கட்டைவிரலை மாட்டிக்கொண்டு என்னைத் தன் ஸெலுலாயிட்டுப் பொம்மைக் கண்களுடன் ஆழ்ந்து பார்க்கையில் என்னை ஏதோ சங்கடம் பண்ணும்.
கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்ட திகைப்பும் சோகமும் இப்பவே தேங்கிய அம்முகத்தைப் பார்த்து வயிறு ஒட்டிக் கொள்ளும் கட்டுக் கட்டாய்க் கார்டும் கவரும் அவனெதிரில் வைத்துக்கொண்டு ஏதோ குற்றம் செய்கையில் கையும் பிடியுமாய் அகப்பட்டுக் கொண்டாற்போல் உள்ளம் குலுங்கும்.
தோய்ப்பதற்குக் கொண்டு வந்திருந்த துணிகள் பந்தாய்ச் சுருட்டிப் பக்கத்திலிருக்க ஜல ஒரத்தில் அவள் முழங்காலைக் கட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.
அவள் நாட்டம் ஜலத்தின் நடுவில் ஏதோ ஒரு மீன் துள்ளிச் சுழித்த சுழியிலும் அச்சுழியில் ஜலத்தின் விதிர் விதிர்ப்பிலும் பதிந்திருந்தது.
முகமே ஒழித்துப் பெருக்கி வைத்தாற்போல் ஒரு தனி வெறிச்சிட்டு அதில் ஒரு எண்ணம் ஒரே எண்ணம் கொஞ்சம் கொஞ்ச மாய்ப் பயங்கரமாய் முறுக்கேறிக் கொண்டிருந்தது.
அவள் தோய்க்கக் கொண்டு வந்த ரவிக்கை மிதந்து சுழலில் இழுக்கப்பட்டு அவள் எட்டும் தூரத்தையும் மீறி ஜலத்தின் நடுவுக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தது.
அமுக்கிய எஃகுச் சுருள் திடீரென்று திரும்பிக்கொண் டாற்போல் அவள் முகம் சட்டெனக் கலைந்தது பூமியே புரண்டதுபோல் ஒரு பெரும் கேவல் அவளை அதிர்த்துக் கொண்டு அவளின்று கிளம்பியது.
அவசரமாய்ப் பந்தய வேகத்தில் வந்த ஒரு சைக்கிள்காரன் அதன்மேல் வண்டியை ஏற்றிவிட்டு இறங்கிக்கூடப் பாராது விட்டடித்துக்கொண்டு போயே போய்விட்டான் ஆட்டுக்கு நடுமுதுகு ஒடிந்துவிட்டது.
ஒவ்வொரு முறையும் எழுந்திருக்க முயலுந்தோறும் ஒரு அலறல்தான் அதனின்று கிளம்பி அதைக் கீழே தள்ளுகிறதேயொழிய அதனால் நிற்க முடியவில்லை.
எனக்கு இனிமேல் ஒண்ணும் வேண்டாம் மாமி சிங்கப்பூரிலிருந்து சம்பாதிச்சு தூக்கமுடியாமல் தூக்கிண்டு ஒண்ணும் வரவேண்டாம்.
ராஜி முந்தி மாதிரியில்லே மாமி நேத்து ராத்திரி யெல்லாம் ஒரு கடிதாசுத்துண்டுமேலே கவிஞ்சு படுத்துண்டு அவனுக்குத் தெரிஞ்ச ஆனா ஆவன்னா ஒண்னுரெண்டு மூணு எல்லாம் எழுதினான்.
கண்ணைக் கடிதங்களின்மேல் வைத்துக்கொண்டு ரேழிப் பேச்சில் கவனத்தைச் செலுத்தியவண்ணம் கட்டைப் புரட்டுகையில் அவள் பெயர் திரும்பத் திரும்ப நினைவைத் தடுக்கிறது.
எனும் விலாசம் திடீரென்று கடிதங்களிடையினின்று தாவிக் குதித்து நினைப்பைச் சட்டென இழுத்து பார்வையுடன் சேர்த்துப் பிணைத்து இருத்தியபோது என் உடல் பரபரத்தது.
தைப்பிறப்பும் அதுவுமாய் ஸ்ரீமதிக்குக் கடிதம் வந்திருக்கும் சந்தோஷத்தை ஸ்ரீமதிக்காக நான் படும் சந்தோஷத்தை நானே தனியாகக் கொஞ்ச நேரம் அநுபவித்துக் கொள்ள வேண்டுமெனத் தோன்றிற்று.
அவைகளைப் படித்து அவைகளின் அர்த்தம் மூளையில் தோய்கையில் கொக்கிபோல் வளைந்து கூரிய நகங்களை விரித்துக் கொண்டு புலிப்பாதம் என் முகத்தில் அறைந்தது.
லக்ஷம் ஸ்ரீமதியிடம் கொல்லைப்புறத்திலிருக்கும் ஒற்றை வாழை மரத்தை வெட்டச் செய்த ஏற்பாட்டைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.
அதுதான் குலை தள்ளிப்பிடுத்து சீமதி இனிமேல் அதை நீ எத்தனை நாள்தான் வெச்சுக்கோயேன் இருந்தும் ஒண்ணுதான் அனாவசியமாய் இடத்தை அடைச்சிண்டு.
ஆனால் லக்ஷம் உண்மையைத்தானே கூறுகிறாள் அப்படியானால் லக்ஷத்துக்கு மேஜைமேல் என்னெதிரில் கிடக்கும் கடிதத்தின் பொருள் ஏதாவது ஆச்சரியமான செப்பிடு வித்தையால் மனோதந்தி வாக்காய்த் தெரிந்துவிட்டதா?
மார்பில் யோக வேஷ்டி இத்தனை கூட்டத்திலும் அதுவும் ஒருக்களித்த கதவின் பின்னாலிருக்கும் ஜானாவை ராமதுரை எப்படியோ பார்த்து விட்டான்.
மை தீட்டிய விழிகளிலிருந்து அவன் முறுவலின் ஒளியும் கலந்த அடையாளத்தின் சுடர் அவள் மேல் ஆடுகை யில் அவள் கண்கள் நிறைந்து நீந்த ஆரம்பித்துவிட்டன.
வேளையின் சந்தோஷமே அவன் மேளத்திலிருந்து குண்டு குண்டு மணிகளாய்த் தெறித்து கலியாணக்கூடம் முழுவதும் சிதறி ஓடி உருண்டு பந்துகள் போல் எகிறி எழும்பியது.
இந்தச் சப்தத்திற்குத்தான் சந்துரு இருபத்திரண்டு வருடங்களாய்க் காத்திருந்தானோ என்னவோ ஜானா அறியாள் ஆனால் அவள் நிச்சயமாய்க் காத்திருந்தாள்.
இதற்கு முன்னால் ராமதுரையின் பூணுால்கூட ஏதோ பிரார்த்தனை யென்று எங்கோ சுவாமி கூட இருக்க முடியாத அவ்வளவு மூலை க்ஷேத்திரத்தில் நடந்தது.
எப்படிப்பட்ட கிழமாயிருந்தாலும் அதற்குக்கூட இத்தகைய சமயங்களில் தனக்கும் இம்மாதிரி நடந்ததெல்லாம் நினைவு வருமோல்லியோ ராமதுரையின் பக்கத்தில் நிற்கும் மணப்பெண்ணின் இடத்தில் தானும் இப்படியே தலை குனிந்து நின்றதை ஜானா நிறுத்திப் பார்த்துக்கொண்டாள்.
ஜானாவின் தாயாரிடம் வந்தவர் போனவர் எல்லாம் ஜாடையாகவும் வெளிப்படையாகவும் கலியாணத்துக்கு முன்னாலும் பின்னாலும் முறையிட்டுக்கொண்டார்கள்.
எங்கள் கண்ணெதிரே பாவாடை கட்டி சித்தாடை கட்டி புடவை கட்டற வரைக்கும் வளந்துட்டு இப்போ எங்கள் கண்ணிலே மண்ணைப் போட்டுட முடியுமா?
இப்பொழுது கூட நினைவு வருகிறது தனக்கு வந்திருக்கும் கஷ்டத்தின் முழு மகத்துவமும் புரியாமலே அலறுகையில் அவள் தலையைச் சந்துரு தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு ஜானா நீ இனி எனக்குத் தம்பி.
ஒற்றை நாடி தேகம் அம்புபோல் நிமிர்ந்த உடலில் வெள்ளை ஜிப்பா நீண்டு தொங்கிற்று முகத்தின் செந்தாழைச் சிவப்பு இன்னும் இம்மிகூடக் குறைய வில்லை.
ஆனால் நடு வகிட்டிலிருந்து சீவப்பெற்று ஒரு மயிர்கூடப் பிரியாது பின்னுக்குப் போகையில் அதன் ஒழுங்கும் பளபளப்பும் முன்னடர்த்தியும் பறவையின் ஒடுங்கிய சிறகுகளை நினைவு மூட்டின.
மற்றத் தங்கைகளையும் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுத்துவிட்டு அந்தக் கடனையும் அடைத்துவிட்டுத் தலை நிமிர்கையில் சந்துருவுக்கு முப்பது வயதாகிவிட்டது.
ஆகையால் கிழவியைக் குந்த வைத்துச் சாதம் போடவும் வீட்டுக்கு வந்தவர்களுக்குக் குங்குமச் சிமிழ் நீட்டவும் மருமகள் வர நாளாகிவிட்டது.
ஏனெனில் சந்துரு திலோமம் செய்து குலதெய்வத்தின் கோவில் வாசற்படியை நெய்யால் மெழுகி ராமேசுவரம் போய்க் கடுந்தவங் கிடந்து ஒரே பிள்ளையாய் முதல் இதயபூர்வத்தில் ஜனித்தவன்.
இந்த முக்கியம் அவன் அவர்கள் கண்ணெதிரில் வளருகையில் அவன் இயக்கும் ஒவ்வொரு செயலிலும் அவனில் இயங்கும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியிலும் தன்னைத் தெரிவித்துக்கொண்டேயிருந்தது.
சந்துருவுக்கு நேர்ந்த மாதிரி குடும்பப் பொறுப்புகளும் பாரங்களும் ஒருவேளை இன்னும் கொடியவையாய்க் கூட வெகுபேர் சிறுவயதிலேயே வகித்திருக்கிறார்கள்.
சில சாயல்களில் சந்துருவைப் பார்க்கையிலோ கேட்கையிலோ பிறர் அவனைப் பற்றிச் சொல்வதைச் சிந்திக்கையிலோ அவளுக்கு அடிக்கடி கோயிற் சிலையைத்தான் அவன் நினைவு மூட்டினான்.
அதன் லக்ஷணங்கள் எவ்வளவு நுணுக்கமாய்ச் செதுக்கியிருப்பினும் அதன் புன்னகை எவ்வளவுதான் இன்பமாயிருந்தாலும் அது உருவாகி ஆதிக்கல்லின் உரத்தையும் உக்கிரத்தையும் தாங்கிக் கொண்டுதான் நிற்கும்.
சந்துருவுக்கும் தனக்குமிடையில் உள்ள நெருக்கத்தை ஜானா எண்ணமிட முயல்கையில் அதற்கு முடிவேயில்லாத் அகன்ற வான் வீதிகளும் ஆழமான நதிகளும் அதில் பாய்ந்து ஓடின.
ஆயினும் அதில் இன்னும் புதைந்து கிடக்கும் ரகஸ்யங்கள் எத்தனை அநேகமாய் அவர்களிடையில் தர்க்கங்களும் மனஸ்தாபங்களும்தான் இருக்கும்.
திடீரென்று தபேலாவின் மிடுக்கான எடுப்புடன் ஆரம்ப அடியில் பாட்டு முடியும் போதெல்லாம் இன்பம் அடிவயிற்றைச் சுருட்டிக் கொண்டு பகீர் பகீர் என்று எழும்புகிறது.
நான் போகிற வழியெல்லாம் யார் யாரோ மேடுகளிலும் பள்ளங்களிலும் மரத்தடிகளிலும் பரந்த வெளிகளிலும் கூட்டங் கூட்டமாயும் கொத்துக் கொத்தாயும் தனித் தனியாயும் அசைவற்று உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள்.
ஆனால் குரலின் கணகணப்பும் நெருக்கமும் இனிமையும் ஒரே இரைச்சலாய் வீங்கி என்மேல் மோதுகையில் எனக்கு ஏற்பட்ட தவிப்பு இன்னமும் தணிந்தபாடில்லை.
ஜானாவுக்கு மனப்பிராந்திதானோ என்னவோ அன்றிலிருந்து தன்னை மன்னி ஏதோ தினுசாய்ப் பார்ப்பது போலும் கவனிப்பதுபோலும் தோன்றிற்று கேஸ்க்கு அலையும் போலீஸ்காரன் கவனிப்பதுபோல்.
நீ இனிமே வெள்ளைப்புடவை கட்டாதே இதோ பார் கெளரி உங்காத்துலே அப்படியிருப்பேன் இப்படியிருப்பேன் இதைப்பத்தி என்னிடம் இனிமே சொல்லாதே.
தொட்டதுக்கெல்லாம் உங்காத்தைப் பத்தி ஆரம்பிச்சுக்கிறையே கொசுவம் வெச்சுப் புடவை கட்டிக் கொள்ளச் சொல்லிக் கொடுத்தாளா?
கூடவே பிறந்து அவன் கூப்பிடும் வேளைகளில் அவனிலிருந்து எழுந்து அவனையும் அவனைச் சுற்றி யிருப்பவரையும் ஆட்கொண்டுவிடும் சக்திகள்.
பாடத்தை யொட்டி அவன் வாயிலிருந்து அவனுடையனவே இல்லாதவை போன்று உதிர்ந்த வார்த்தைகளையும் தர்க்கங்களையும் ஸ்தம்பித்துப் போய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுக்கு மூன்று தலைமுறைக்குச் சாதம் போட எங்கள் வீட்டில் இருக்கிறது என்று சவால் கூறிவிட்டு அவள் தகப்பன் அவளைக் கைப்பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு போய்விட்டான்.
ஆனால் மன்னிக்கு என்மேல் இவ்வளவு க்ஷாத்திரம் விழும்படி நான் என்ன செய்தேன் என்று ஜானா யோசிக்கையில் அவளுக்குச் சிரிப்புக் கூட வந்தது.
நாளாக ஆகத் தெரிந்தவர்களும் தெரியாதவர்களும் தன்னைக் கண்டதும் ஏதோ தம்முள் ரகசியம் பேசிக்கொள் வதும் தோளை இடித்துக்கொள்வதும் தான் அவர்களைப் பார்க்கவில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டபோதெல்லாம் தன்னைச் சுட்டிக் காண்பிப்பதும் ஜானாவுக்குப் புரியவில்லை பிடிக்கவில்லை.
பிரின்ஸிபால் கீழ்நோக்கிய வண்ணம் மேஜை மேல் பென்ஸிலை நிறுத்தி வைக்க முயன்றுகொண்டே கோபிக்காதே ஜானு நீ இம்மாதிரி சொல்வாயென்று எனக்குத் தெரியும்.
ஆம் அவள் வாயிலிருந்து கிளம்பிய ஆபாசத்தைக் கேட்டதும் உண்மையில் நம் வர்க்கத்தைப் பற்றியே நினைக்கக் கூட வெட்கமாய்ப் போய்விட்டது.
திடீரென்று அலுப்புடன் பென்ஸிலை மளுக்கென்று இரண்டு துண்டுகளாய் முறித்து எறிந்துவிட்டு எழுந்துபோய் முதுகை அவள் பக்கம் திருப்பிக் கொண்டு நின்றாள்.
நீ எங்கேயாவது ஹாஸ்டல்லே போய்ச் சேர்ந்துடேன் உனக்கு ஏன் இந்தப் பொல்லாப்பு பின்னால் குரல் கேட்டு எல்லோரும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினார்கள்.
இனி இந்த வாசற்படியில் உங்களை நான் காணக்கூடாது உங்கள் ரெண்டுபேருக்கும் ஒன்று சொல்கிறேன் ஊர் வம்பைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தால் இன்னும் இந்த வீடு உருப்படாமல் போய்விடும்.
ஐயனார் கோவிலிலோ கிராம தேவதைக் கோவில்களிலோ மதில்மேல் பிரம்மாண்டமான சிலைகள் கையொடிந்தும் காலொடிந்தும் தலையில் பட்சிகள் எச்ச மிட்டும் தம் தீனிகளைக் கிழித்துச் சதையும் ரத்தமும் சிந்த அவைகள் மேல்வைத்துத் தின்றும் வெயிலோ மழையோ எதுவும் தெரிந்தோ தெரியாமலோ பொருட்படுத்தாமல் வெண்டயம் போன்ற விழிகளை எந்நேரமும் விழித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கின்றன அவை காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனவா?
வைத்தியனிடம் காண்பித்தால் ஒன்றும் புரிய வில்லையே உறுப்புக்கள் கோளாறில்லாமல் ஒழுங்காய்த் தானே வேலை செய்கின்றன ஒன்றும் புரியவில்லையே என்று திகைக்கிறான்.
என்னமோ சஞ்சீவிமலை கொண்டுவர அனுமார் படத்திலே வாலிலே நாளுக்கு ஒரு பொட்டா ஒரு மண்டலம் வெச்சு முடிச்சு யார் வேண்டாதவாளோ அவா மேலே விடறதாமே எனக் கென்னமோ பயமாயிருக்குடியம்மா.
ஆஸ்பத்திரியில் வெள்ளைப் பீங்கான் கற்கள் பதித்த துரிய வெண்ணிறச் சுவர்களும் வார்டுகளில் வரிசை வரிசையாய் நிற்கும் கட்டில்களில் படுக்கைமேல் போர்த்த வெண் துப்பட்டி களும் கால்மாட்டில் சுத்தமாய் மடித்து இடுக்கிய சிவப்புக் கம்பளிகளும் சதா வேலையாய் அங்குமிங்கும் வெள்ளை உடுப்பில் டாக்டர்களும் நர்ஸுகளும் அலைவதும் மனத்துக்குச் சற்று ஆறுதலாக இருந்தன.
சிவப்புக் கம்பளியைக் கழுத்து வரை போர்த்து கட்டிலில் கிடக்கும் ஜானா வாசல்படியில் அவன் நின்று கொண்டு நர்ஸ்களுடைய கோபத்தையும் டாக்டர்களின் சீறலையும் உணராது அழுக்கேறிய தன் ஆடையை உணராது குளி மறந்து உணவு மறந்து அவளைத் தவிர எல்லாமே மறந்து அவளையே கவனித்துக்கொண்டு நிற்கையில் யார் கஷ்டம் அதிகம் என்று அவளுக்கே சொல்லத் தெரியவில்லை.
ஐயோ பாவம் உனக்கோசரம் உயிரையே விட்டுடுவாருபோல இருக்குதே எங்களுக்கும்தான் கூடப் பொறந்தவங்க இருக்காங்களே அன்று முதல் நாள் ரத்தம் வந்ததெனக் க்ேட்டவுடன் துடித்தது தவிர சந்துரு ஒன்றும் வாய்விட்டு அப்புறம் வேதனைப்பட்டதில்லை.
ஆனால் உடம்பை மாத்திரம் எப்படியாவது சரிபண்ணிக் கொண்டுவிடு இல்லே அண்ணா எனக்கு ரொம்ப அலுப்பாயிருக்கு நான் பிழைப்பேன்னு எனக்குத் தோணல்லே.
ஆனால் அம்மாவுக்கு இந்த வயசுலே இந்தக் கஷ்டத்தையும் வெச்சுட்டுக் போறேனே இந்த துக்கத்தைத் தவிர எனக்குச் சாகப்போறோம் என்கிற பயமில்லே.
நெற்றிப் பொட்டில் அடையடையாய் நரை யோடிய மயிருக்கும் அடர்ந்த புருவத்துக்கும் கூடிவரம் செய்ய மறந்து வளர்ந்த தாடிக்கும் அவன் ரிஷி போன்றிருந்தான்.
தட்டி நீட்டி நிமிர்த்திய கொடிக்கம்பி போல் வாலை உயர்த்திக்கொண்டு நாலுகால் பாய்ச்சலில் பீப்பாய் போன்ற உடல் குலுங்க அவளைத் துரத்துகிறது.
பிறகு அது சாவதானமாய்த் திரும்பி வாலைச் சுழற்றிக்கொண்டு பிடரிமயிர் சிலிர்க்க தலையை உதறிக் கொண்டு எதிரே புதர்களிடையே சென்று மறைந்தது.
விரலுக்கு மிஞ்சி வீங்கிப்பிட்டு எத்தனை பேருக்கு எவ்வளவு எவ்வளவு தொகைக்குப் பத்தரம் எழுதிக் கொடுத்திருக்கான் தெரியுமா?
மெளனமும் ஆழமும் நிறைந்த கண்களுடன் சந்துரு மெதுவாய் மாடிப் படியேறுகையிலோ இறங்குகையிலோ வளையவருகையிலோ வீட்டில் வாழும் பாம்பு நடமாடுவது போலிருந்தது.
பாலகிருஷ்ணன் குஞ்சம் கட்டிய புல்லாங்குழலை அக்குளில் இடுக்கிக்கொண்டு படபடவெனச் சிறகுகளை அடித்துக்கொண்டு தன்னிடமிருந்து தப்ப முயலும் ஒரு பச்சைக்கிளியை இரு கைகளாலும் கெட்டியாய்ப் பிடித்துக் கொண்டு தலையை ஒரு பக்கமாய்ச் சாய்த்துக்கொண்டு சந்துருவைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறான்.
என்னமோ உன் மன்னி அவ அம்மாவைக் கேட்டாளாம் எனக்குத்தான் புத்தியில்லேன்னா என்னைக் கூட்டிண்டு வந்துட்டேளேன்னு எங்கேடி போறான் பிள்ளைப்பாசம் இழுத்தால் தானா வரான்னு என்னை அடக்கி அடக்கி வெச்சு அவரும் வரல்லே என் வாழ்க்கையும் பாழ் பண்ணிட்டேள் இன்னாளாம்.
வாயைக் கிழிச்சிண்டு நிக்க வேண்டியதுதான் அப்புறம் ஒருநாள் கோகுலாஷ்டமி தினம் குனிந்து கொண்டே ஜானா வாசற்படியிலிருந்து இழை கோலத்தில் சிற்றடிகளைப் போட்டுக்கொண்டே நடை தாண்டிக் கூடத்துள் வந்துகொண்டிருக்கையில் திடீரென்று வெறும் பால் சதையில் அப்பம்போல் இரு குழந்தைப் பாதங்கள் அவள் வரையும் சிற்றடிகளுடன் ஒன்றினாற்போல் இருந்தன.
கதவோரத்தில் பதுங்கிக் காத்திருந்த மிருகம்போல் தாய்மை உணர்ச்சி அவள் மேல் பாய்ந்து நெஞ்சை நெருக்குகையில் ஜானா அப்படியே ரேழிக் கதவில் சாய்ந்துவிட்டாள்.
தனக்காகக் காத்திருக்கச் சொல்லாமல் சொல்லுகிறாள் அவ்வளவுதானே அத்தே நான் வரேன் இரு அத்தே நான் ஜூட் ஒளிஞ் சிண்டிருக்கேன்.
என்னைக் கண்டுபிடி அத்தையாலே கண்டு பிடிக்க முடியல்லியே முடியல்லியே நானே வந்துத்தேனே மடிலே வந்து வீந்துத்தேனே அன்று ஏதோ விடுமுறை.
இந்த நிமிஷத்தை என்னிடமிருந்து பிடுங்குபவரோ இதை மாற்றப் பார்ப்பவர்களோ யாராயிருந்தாலும் சரி அவர்களை நான் என்னுடைய சத்ருக்களாகவே பாவிக்கிறேன் ஸ்நானம் பண்ணிவிட்டு வேறு புடைவையுடன் கெளரி மறுபடியும் ரேழியில் வந்து நின்றாள்.
ராமதுரையைப் பார்க்கையில் அவன் தனக்குள் ஏதோ மறந்து போனதை ஞாபகப்படுத்திக்கொள்வதுபோல் நெற்றிப் பொட்டைத் தேய்த்துக்கொண்டு நிற்பான்.
என் குழந்தைக்கு அதன் தகப்பனையே பரிச்சயம் செய்துவைக்கும் கட்டம்கூட வந்து விட்டது பார்த்தையா என்று குமுங்கிக் குமுங்கிக் கருகிப் போனான்.
சந்துரு அவனைக் கவனிக்கை யில் மழைக்காலத்தில் மேகங்களைச் சூரியகிரணம் பிளந்து எட்டிப் பார்ப்பதுபோல் முகம் சற்று இளகி அதன் வரிகளும் சுருக்கங்களுங்கூடச் சில மறைந்து இளமையடைந்தாற்போல் தோன்றும்.
இத்தனை மதில்கள் எழும்பிய இடத்தில் தொங்குவதற்கு இடந்தேடி யலையும் வெளவால் போன்று மன்னிச்சுடுங்கோ மன்னிச்சுடுங்கோ என்ற வார்த்தையின் ஒலியும் உணர்வும் சதா நீந்திக்கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையில் ராமதுரை குழந்தை என்ன செய்வான்?
வாழ்க்கையின் சிக்கலே போன்று தண்டவாளங்கள் பின்னியும் பிரிந்தும் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரையிலும் அதற்கு அப்பாலும் ஒடுகின்றன.
ஒருசமயம் ஆகாயத்தின் முழு நீலம் ஒரு சமயம் அதில் அடித்த பஞ்சைப் போன்ற வெண்மேகம் ஒரு சமயம் அத்தனையையும் மறைக்கும் புகைப்படலம்.
இத்தனைக்குமிடையில் அத்தனையினதும் நடு நாடி போல் அலுப்பற்று ஒரே நிதானமான வேகத்தில் ஒரு ரயில் வண்டித் தொடர் மரவட்டை போல் நெளிந்து நெளிந்து விரைந்து செல்கிறது.
மாட்டேன் அங்கேதான் உக்காரணும் நான் ஜன்னல் வழியாப் பாக்கணும் ஐயோ அம்மா இதோ பாரேண்டிஅக்கா திறக்க மாட்டேங்கிறாடி வண்டிக்குள்தான் எத்தனை பேர் எத்தனை விதமாய் உட்கார்ந்து படுத்து நின்று குமைந்து வருகின்றனர் எத்தனை விதமான பேர்கள் எங்கெங்கிருந்தோ எங்கெங்கேயோ போகிறவர் எஞ்சினின் ஊதல் ஆகாயத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு போகிறது.
ஒருத்தருக்கு இருப்புக் குதிரையின் உற்சாகமான கனைப்பாயிருக்கிறது ஒருத்தருக்குப் பின்வரும் விபத்தின் முன்னோலக் குறியாய் மனத்தில் சுறுக்கென்று தைக்கிறது.
நான்தான் அப்பவே சொன்னேனே குதிரை என்னவோ நல்ல குதிரைதான் ஆனால் அந்த ஜாக்கி ஏறினால் கோவிந்தாதான் என்று போனால் போறது போ வர சனிக்கிழமை நைஜாம் பிளேட் இருக்கு போ அடப்பாவி என்னடா இருக்கு இருக்கு என்கறே?
அவளுக்கு அப்பப்போ குடும்பச் செலவுக்குக் கொடுக்கிற பணத்தில் அவள் மிச்சம் பிடித்து கடுகு டப்பாவிலும் மிளகு டப்பாவிலு மாய்ப் போட்டு வைத்திருந்ததையெல்லாம் பீராய்ந்து எடுத்துக் கொண்டு முப்பதை முன்னுறாய்க் கொண்டு வரேன்னு சொல்லி வந்தேன் என்னடா மூக்காலே அழறே?
இன்னிக்குக் கழட்டிக்கொண்டு வந்து இங்கே கப்பங் கட்டி யாச்சு எல்லாம் இப்படித்தான் என்னப்பா பண்ணுவே இன்னிக்கு உனக்கு இந்த வேதாந்தமிருப்பது ஒண்ணும் வினோதமில்லை உன் ஜேபியிலே லட்சணமாய் நூறு ரூபாய் நோட்டுகள் இரண்டு பதுக்கியிருக்கையோன்னோ எனக்கு எல்லாம் ஒண்ணுதான் இருந்தாலும் ஒரே பேச்சுதான் இல்லாவிட்டாலும் அதே பேச்சுதான் என்னவோ என்னய்யா என்னய்யா அவ்வளவு அவசரம்?
அதனால் என்னப்பா நீதான் சொன்னையே இருந் தாலும் ஒண்ணுதான் இல்லாவிட்டாலும் ஒண்ணுதான் என்று எல்லாம் நீ சொல்லிக்கொடுத்த வேதாந்தம்தானே யார் யார் என்றால் உங்ககிட்டே சொல்லிக்கொண்டு போவானா?
எல்லாம் அவரே வழிகூட்டியனுப்பிச்சாரே அந்த ஆசாமிதான் கைவெச்சிருக்கனும் இல்லாட்டா அவனுக் கென்னையா அவ்வளவு அவசரம் வண்டி புறப்படற சமயத்தில் இடிச்சுப் புடிச்சுண்டு இறங்கும்படியா?
இதே மாதிரிதான் ஸார் நான் பத்து வருஷங்களுக்கு முன்னால் விருத்தாசல மார்க்கத்தில் போய்க்கொண்டிருக் கையில் ஒருத்தரையும் குற்றம் சொல்வதற்கில்லை.
இந்த முழி பிதுங்கும் கூட்டத்தில் அவாளவாள் ஜேபியைப் பற்றியே சந்தேகம் வந்துவிடுகிறது தன் பையென்று நினைத்து இன்னொரு சட்டையில் கைவிட்டுவிட்டான் அவ்வளவுதான்.
போனாலும் போறதுன்னு ஒரு வார்த்தை சொன்னையே அதுவும் மாப்பிள்ளையை எதிரே வெச்சிண்டு சர்க்கரையென்று நினைத்து உப்பை வாயில் வைத்துக் கொண்ட முகம்போல் மாப்பிள்ளை மூஞ்சியில் அசடு வழிகிறது.
அவனுக்குக் கலியான வெறி இன்னமும் தணிந்த பாடில்லை மாமனார் வீட்டில் ேத்ராடனம் போகப் போகிறார்களென்று வீட்டில்கூடச் சொல்லிக்கொள்ளாமல் டிமிக்கி கொடுத்துவிட்டு வந்திருக்கிறான்.
அவன் மாமியார் ஏதோ பெரும் வெற்றியைக் கண்டுவிட்டது போல் பெண்ணையும் மாப்பிள்ளையையும் ஒன்றாய் உட்கார வைத்துவிட்டு மனமகிழ்கிறாள்.
மணலில் தலையைச் செருகிக்கொண்ட நெருப்புக்கோழிபோல் ஒருவரும் தன்னைப் பார்க்கவில்லையென்று அவன் நினைத்துக்கொண்ட போதெல்லாம் அவள் தோள் பக்கமாய்க் கையைப் போடுகிறான்.
இப்படியே அவள் பக்கத்தில் அவள் புதுப்புடவை சலசலத்துக் கொண்டு உடல் பட்டதும் படாததுமாய் இருவரும் உராய்ந்து கொண்டு இப்படியேஇந்த ரயில் எப்பொழுதுமே எங்கும் நிற்காமல் போய்க் கொண்டே இருக்காதா?
எப்பவோ ஒரு தடவை சனிக்கிழமையும் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் சேர்த்தாப் போலே லீவு வரதே வேளா வேளை எந்தெந்த ஊரிலே யிருந்தோ பெருமாளைச் சேவிக்கணும்னு வராள் நாம் இப்படிப் பக்கத்து ஊரிலேயிருந்துண்டே ஒரு தடவையாவது பார்க்காமலிருக்கிறதான்னு கூப்பிட்டால் இதோ பார் எனக்கு எங்கேயாவது போய்த் தலையை சாய்ச்சால் போறுமென்னிருக்கு.
இத்தனை குழந்தையும் குட்டியும் மூட்டையும் முடிச்சுமாய்ப் போய் இந்தப் புண்ணியத் தைச் சம்பாதிச்சுண்டு வரணும்னு எனக்கு ஆசையே இல்லை.
உங்கள் கூட்டமே நாஸ்திகக் கூட்டம்தானே உங்களுக் கெல்லாம் ஒரே ஆசைதான் புகையிலையைப் போட்டுண்டு கண்ட இடத்தில் துப்பவும் சீட்டாடிண்டு இருக்கவுமேயொழிய நீங்கள் என்ன வேணுமானாலும் சொல்லலாம்.
நீங்கள் சொன்னாலும் சொல்லாட்டாலும் நான் தாய்தான் நானும் கலம் பெத்தாயிடுத்து வண்டி விழுங்க விழுங்க தண்டவாளம் திரெளபதியின் துகில்போல் நீண்டுகொண்டே போகிறது.
எங்கெங்கெல்லாம் எப்படியெல்லாம் போகிறது ஒர் இடத்தில் தாபத்தால் உடைந்த இதயம் போல் பூமி பளார் பளார் என்று அங்கங்கே தண்ணீரே காணாமல் வெடித்திருக்கிறது.
இன்னொரு சமயம் பாலத்தினடியில் இரு மருங்கிலும் கண்ணாடித் தகடு வார்த்தாற்போல் ஏரியில் தண்ணீர் விளிம்பு கட்டி அசைவற்று நிற்கிறது.
அவள் போய்ச் சேரும் இடத்தில் என்ன காத்திருக்கிறதோ அவளுக்கு வண்டி இவ்வளவு சீக்கிரம் பிரயாண முடிவை நெருங்குகிறதே எனும் பயங்கரம் ஒரு பக்கம் ஐயோ இந்தச் சங்கடத்தைச் சகிக்க முடியவில்லையே ஒரே வழியாய்ச் சுருக்கப் போய்ச் சேர்ந்துவிட மாட்டோமா எனும் உள்ளம் பதைப்பில் உயிரே ஊசலாடுகிறது.
இன்னமும் மாப்பிள்ளைக் கருக்கழியாமல் வண்டியே தனக்காகத்தான் ஒடுகிறதென்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் வயசுப் பிள்ளையாகவும் இருந் திருக்கிறேன்.
ஏண்டாப்பா இத்தனை பெரிய குடும்பத்தைப் படைத்தோம் என்று ஏங்கும் அந்தச் சம்சாரியாகவும் இருந்திருக்கிறேன் உங்கள் எண்ணத்தின் கடுப்புத்தானோ என்னவோ அஞ்சும் பெத்து வளத்து வயசு வந்த பிறகு ஒண்ணொண் ணாய்ப் பறிகொடுத்தோம் அதுவும் சரிதான் நீயும் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு விட்டாய் இல்லையென்றா சொன்னேன்?
அதைத்தானே சொல்ல வந்தேன் உப்புமில்லை புளியுமில்லாததற்கெல்லாம் உறுமிக்கொண்டும் கருவிக் கொண்டும் குலாவிக்கொண்டும் கொக்கரித்துக்கொண்டும் இருந்திருக்கிறோம் இருக்கிறோம் ஆனால் இப்போ... இப்போது நமக்கும் வயசாகிவிட்டது.
இந்த மாதிரி சமயங்களில்உலகத்தைவிட்டு நாம் ஒதுங்கி நின்று அதன் வேடிக்கையைக் கவனிக்கும்போது மனத்திற்கே ஒரு நிம்மதி பிறக்கிறது.
ஆவியே உன்னை ஆராதிக்கிறேன் நடுநடுவே காபி டீ க்கு பதிலாக ரத்தத்தை குடித்துவிட்டு கதை எழுதுகிற இயக்குனர்கள் அவ்வளவு ரத்தத்தையும் ஸ்கிரிப்ட்டில் கொட்டி வைக்கிற விந்தை இன்று நேற்றல்ல... மணிரத்னம் அறிமுகமான காலத்திருந்தே இருப்பதால் சத்ரியன் மற்றுமொரு ரத்தப்பட வரிசையில் சேர்கிறது நடு நடுவே அந்த ரத்தம் நமது காதுக்குள்ளிருந்தும் கொட்டுவதுதான் படு சோகம் உன் முன்னோடி ஒரு ரவுடியாக இருந்தால் வெட்டும் ரத்தமும்தான் உனக்கு மிச்சம் என்பதுதான் இப்படத்தின் ஆகப்பெரிய நீதி.
மொழி வரிசையில் பிருந்தாவனம் அப்படியொரு சுகானுபவம் ஹவாலாவால் திவாலாகும் ஒரு கும்பலின் கதைதான் ரங்கூன் பணம் தங்கம் தகராறு வெட்டு குத்து போலீஸ்... என்று வடசென்னையின் அழுக்கு முகத்தை இன்னும் இன்னும் கருப்பாக்கி காட்டியிருக்கிறார் அறிமுக இயக்குனர் ராஜ்குமார் பெரியசாமி.
இதன் ஓரு பகுதியாக வேலூர் மேற்கு மாவட்டம் குடியாத்தம் பகுதியிலும் ரம்ஜான் பண்டிகை சிறப்பாக கொண்டாடப்பட்டு அனைத்து சமூக மக்களும் நல்லிணக்கத்துடன் ஓற்றுமையாக வாழவும் ஏழை மக்கள் வாழ்வில் ஏற்றம் பெறவும் சிறப்பு தொழுகை வழிபாடுகள் தூவா செய்யப்பட்டது.
அதன் பின்னர் பெருநாளை முன்னிட்டு குடியாத்தம் பேருந்து நிலையத்தில் மனிதநேயஜனநாயககட்சி வேலூர் மேற்கு மாவட்டம் சார்பாக மாவட்ட பொருளாளர் .நவாஸ் மற்றும் மாவட்ட துணை செயலாளர் முனவ்வர் ஷரிப் ஆகியோர் தொப்புள் கொடி உறவுகளுக்கு இனிப்பு வழங்கினார்கள் இந்நிகழ்வில் நகர நிர்வாகிகள் கலந்து கொண்டனர்.