sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
தக்கார்க்கு தகுதி உடையார்க்கு ஆயின் தான் ஆற்றித் தந்த பொருள் எல்ம்முயல்தலைச் செய்து ஈட்டிய பொருள் முழுவதும் வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டுஒப்புரவு செய்தற் பயத்தவாம்.
புத்தேள் உலகத்தும் ஈண்டும்தேவர் உலகத்தும் இவ்வுலகத்தும் ஒப்புரவின் நல்ல பிற பெறல் அரிதுஒப்புரவுபோல நல்லன பிற செயல்களைப் பெறுதல் அரிது.
ஈவாரும் ஏற்பாரும் இன்றி எல்லோரும் ஒரு தன்மையராதலின் புத்தேள் உலகத்து அரிதாயிற்று யாவர்க்கும் ஒப்பது இதுபோல் பிறிதொன்று இன்மையின் இவ்வுலகத்து அரிதாயிற்று.
உயிர் வாழ்வான் ஒத்தது அறிவான்உயிரோடு கூடி வாழ்வானாவான் உலக நடையினை அறிந்து செய்வான் மற்றையான் செத்தாருள் வைக்கப்படும்அஃதறிந்து செய்யாதவன் உயிருடையானே யாயினும் செத்தாருள் ஒருவனாகக் கருதப்படும்.
உலகு அவாம் பேர் அறிவாளன் திருஉலகநடையை விரும்பிச் செய்யும் பெரிய அறிவினை யுடையவனது செல்வம் ஊருணி நீர் நிறைந்தற்று ஊரின் வாழ்வார் தண்ணீர் உண்ணும் குளம் நீர் நிறைந்தாற்போலும்.
செல்வம் நயன் உடையான்கண் படின்செல்வம் ஒப்புரவு செய்வான்கண்ணே படுமாயின் பயன் மரம் உள்ளூர் பழுத்தற்றுஅது பயன்படுமரம் ஊர் நடுவே பழுத்தாற்போலும்.
செல்வம் பெருந்தகையான்கண் படின்செல்வம் ஒப்புரவு செய்யும் பெரிய தகைமையுடையான் கண்ணே படுமாயின் மருந்து ஆகித் தப்பா மரத்தற்றுஅஃது எல்லா உறுப்பும் பிணிகட்கு மருந்தாய்த் தப்பாத மரத்தை ஒக்கும்.
இடன் இல் பருவத்தும் ஒப்புரவிற்கு ஒல்கார்செல்வம் சுருங்கிய காலத்தும் ஒப்புரவு செய்தற்குத் தளரார் கடன் அறி காட்சியவர்தாம் செய்யத் தகுந்தவற்றை அறிந்த இயற்கை அறிவுடையார்.
நயன் உடையான் நல்கூர்ந்தான்ஆதல்ஒப்புரவு செய்தலை உடையான் நல்கூர்ந்தான் ஆதலாவது செயும் நீர செய்யாது அமைகலா ஆறுதவிராது செய்யும் நீர்மையையுடைய அவ்வொப்புரவுகளைச் செய்யப்பெறாது வருந்துகின்ற இயல்பாம்.
ஒப்புரவினால் கேடு வரும் எனின்ஒப்பரவு செய்தலான் ஒருவனுக்குப் பொருட்கேடு வரும் என்பார் உளராயின் அஃது ஒருவன் விற்றுக்கோள் தக்கது உடைத்துஅக்கேடு தன்னை விற்றாயினும் கொள்ளும் தகுதியை உடைத்து.
வறியார்க்கு ஒன்று ஈவதே ஈகைஒரு பொருளும் இல்லாதார்க்கு அவர் வேண்டியது ஒன்றைக் கொடுப்பதே பிறர்க்குக் கொடுத்தலாவது மற்று எல்லாம் குறியெதிர்ப்பை நீரது உடைத்துஅஃதொழிந்த எல்லாக் கொடையும் குறியெதிர்ப்பைக் கொடுக்கும் நீர்மையை உடைத்து.
கொளல் நல் ஆறு எனினும் தீதுஏற்றல் வீட்டுலகிற்கு நல்ல நெறி என்பார் உளராயினும் அது தீது மேல் உலகம் இல் எனினும் ஈதலே நன்றுஈந்தார்க்கு அவ்வுலகு எய்துதல் இல்லை என்பார் உளராயினும் ஈதலே நன்று.
இலன் என்னும் எவ்வம் உரையாமையான் வறியன் என்று இரப்பான் சொல்லும் இளிவரவைத் தான் பிறர்கண் சொல்லாமையும் ஈதல்அதனைத் தன்கண் சொன்னார்க்கு மாற்றாது ஈதலும் உளகுலன் உடையான்கண்ணேஇவை இரண்டு உளவாவன குடிப் பிறந்தான் கண்ணே.
இனி இலன் என்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல் என்பதற்கு அவ்விளிவரவை ஒருவன் தனக்குச் சொல்வதற்கு முன்னே அவன் குறிப்பறிந்து கொடுத்தல் எனவும் அதனைப் பின்னும் பிறனொருவன்பால் சென்று அவன் உரையா வகையால் கொடுத்தல் எனவும் யான் இதுபொழுது பொருளுடையேன் அல்லேன் எனக் கரப்பார் சொல்லும் இளிவரவைச் சொல்லாது கொடுத்தல் எனவும் உரைப்பாரும் உளர்.
இரக்கப்படுதல் இன்னாதுஇரத்தலேயன்றி இரக்கப்படுதலும் இனிது அன்று இரந்தவர் இன்முகம் காணும் அளவுஒரு பொருளை இரந்தவர் அது பெற்றதனால் இனிதாகிய அவர் முகங் காணும் அளவும் எச்ச உம்மையும் முற்று உம்மையும் விகாரத்தால் தொக்கன.
ஆற்றுவார் ஆற்றல் பசிஆற்றல்தவத்தான் வலியார்க்கு வலியாவது தம்மையுற்ற பசியைப் பொறுத்தல் அப்பசியை மாற்றுவார் ஆற்றலின் பின் அவ் வலிதான் அங்ஙனம் பொறுத்தற்கு அரிய பசியை ஈகையான் ஒழிப்பாரது வலிக்குப்பின்.
அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல்வறியாரது மிக்க பசியை அறன் நோக்கித் தீர்க்க பொருள்பெற்றான் ஒருவன்வைப்புழி அஃதுபொருள் பெற்றான் ஒருவன் அதனைத் தனக்கு உதவ வைக்கும் இடம் அவ்வறம் ஆகலான்.
பாத்து ஊண் மரீஇயவனைஎஞ்ஞான்றும் பகுத்து உண்டல் பயின்றவனை பசி என்னும் தீப்பிணி தீண்டல் அரிதுபசி என்று சொல்லப்படும் தீய நோய் தீண்டல் இல்லை.
தாம் உடைமை வைத்து இழக்கும் வன்கணவர்தாம் உடைய பொருளை ஈயாது வைத்துப் பின் இழந்துபோம் அருளிலாதார் ஈத்து உவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல்வறியார்க்குவேண்டியவற்றைக் கொடுத்து அவர் உவத்தலான் அருளுடையார் எய்தும் இன்பத்தினைக் கண்டறியார் கொல்லோ உவக்கும் என்பது காரணத்தின்கண் வந்த பெயரெச்சம் அஃது இன்பம் என்னும் காரியப் பெயர் கொண்டது.
நிரப்பிய தாமே தமியர் உணல்பொருட்குறை நிரப்ப வேண்டிய வறியார்க்கு ஈயாது தாமே தனித்து உண்டல் இரத்தலின் இன்னாது மன்றஒருவார்க்குப் பிறர்பால் சென்று இரத்தலினும் இன்னாது ஒருதலையாக.
சாதலின் இன்னாதது இல்லைஒருவற்குச் சாதல் போல இன்னாதது ஒன்று இல்லை அதூஉம் ஈதல் இயையாக் கடை இனிதுஅத்தன்மைத்தாகிய சாதலும் வறியார்க்கு ஒன்று ஈதல் முடியாதவழி இனிது.
ஈதல் வறியார்க்கு ஈக இசைபட வாழ்தல்அதனால் புகழ் உண்டாக வாழ்க அது அல்லது உயிர்க்கு ஊதியம் இல்லைஅப்புகழ் அல்லது மக்கள் உயிர்க்குப் பயன் பிறிது ஒன்று இல்லை ஆகலான்.
உரைப்பார் உரைப்பவை எல்லாம்உலகத்து ஒன்று உரைப்பார் உரைப்பன எல்லாம் இரப்பார்க்கு ஒன்று ஈவார் மேல் நிற்கும் புகழ்வறுமையான் இரப்பார்க்கு அவர் வேண்டியது ஒன்றை ஈவார் கண் நிற்கும் புகழாம்.
அவற்றுள் உரைப்பார் உரைப்பவை என எல்லார்க்கும் உரிய வழக்கினையே எடுத்தாராயினும் இனம் பற்றிப் புலவர்க்கே உரிய செய்யுளும் கொள்ளுப்படும் படவே பாடுவார் பாடுவன எல்லாம் புகழாம் என்பதூஉம் பெற்றாம்.
ஈதற்காரணம் சிறந்தமை இதனுள்ளும் காண்க இதனைப் பிறர்மேலும் நிற்கும் என்பார் தாம் எல்லாம் சொல்லுக புகழ் ஈவார்மேல் நிற்கும் என்று உரைப்பாரும் உளர்.
ஒன்றா உயர்ந்த புகழ் அல்லால் தனக்கு இணையின்றாக ஓங்கிய புகழல்லது உலகத்துப் பொன்றாது நிற்பது ஒன்று இல்உலகத்து இறவாது நிற்பது பிறிதொன்று இல்லை.
இணை இன்றாக ஓங்குதலாவது கொடுத்தற்கு அரிய உயிர் உறுப்புப் பொருள்களைக் கொடுத்தமை பற்றி வருதலால் தன்னோடு ஒப்பது இன்றித் தானே உயர்தல்.
நிலவரை நீள் புகழ் ஆற்றின்ஒருவன் நில எல்லைக் கண்ணே பொன்றாது நிற்கும் புகழைச் செய்யுமாயின் புத்தேள் உலகு புதல்வரைப் போற்றாதுபுத்தேள் உலகம் அவனையல்லது தன்னை எய்தி நின்ற ஞானிகளைப் பேணாது.
அவன் இரண்டு உலகும் ஒருங்கு எய்துதல் புலவர் பாடும் புகழுடையோர் விசும்பின் வலவன் ஏவாவான ஊர்தி எய்துப என்பதம் செய்வினை முடித்து புறநா.
நத்தம் ஆகும் கேடும் புகழுடம்பிற்கு ஆக்கமாகுங் கேடும் உளது ஆகும் சாக்காடும் புகழுடம்பு உளதாகும் சாக்காடும் வித்தகர்க்கு அல்லால் அரிது சதுரப்பாடுடையார்க்கு அல்லது இல்லை.
தோன்றின் புகழொடு தோன்றுகமக்களாய்ப் பிறக்கின் புகழுக்கு ஏதுவாகிய குணத்தோடு பிறக்க அஃது இலார் தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று அக்குணம் இல்லாதார் மக்களாய்ப் பிறத்தலின் விலங்காய்ப் பிறத்தல் நன்று.
புகழ்பட வாழாதார் தமக்குப் புகழுண்டாக வாழமாட்டாதார் தம் நோவார்அதுபற்றிப் பிறர் இகழ்ந்தவழி இவ்விகழ்ச்சி நம் மாட்டாமையான் வந்தது என்று தம்மை நோவாதே தம்மை இகழ்வாரை நோவது எவன்தம்மை இகழ்வாரை நோவது என் கருதி?
இசை என்னும் எச்சம் பெறாவிடின்புகழ் என்னும் எச்சம் பெறலாயிருக்க அது பெறாது ஒழிவராயின் வையத்தார்க்கு எல்லாம் வசை என்ப வையகத்தோர்க்கு எல்லாம் அதுதானே வசை என்று சொல்லுவர் நல்லோர்.
இசைஇலா யாக்கை பொறுத்த நிலம்புகழ் இல்லாத உடம்பைச் சுமந்த நிலம் வசை இலா வண்பயன் குன்றும்பழிப்பு இல்லாத வளப்பத்தை உடைய விளையுள் குன்றும்.
வசை ஒழிய வாழ்வாரே வாழ்வார் தம்மாட்டு வசை உண்டாகாமல் வாழ்வாரே உயிர் வாழ்வாராவார் இசை ஒழிய வாழ்வாரே வாழாதவர் புகழ் உண்டாகாமல் வாழ்வாரே இறந்தார் ஆவார்.
செல்வத்துள் செல்வம் அருட் செல்வம் செல்வங்கள் பவற்றுள்ளும் ஆராய்ந் தெடுக்கப்பட்ட செல்வமாவது அருளான்வரும் செல்வம் பொருட் செல்வம் பூரியார் கண்ணும் உளஅஃது ஒழிந்த பொருளான்வரும் செல்வங்கள் இழிந்தார்கண்ணும் உளவாம் ஆகலான்.
உயர்ந்தார்கண்ணே அல்லது இல்லாத அருட்செல்வமே சிறப்புடைய செல்வம் ஏனை நீசர்கண்ணும் உளவாம் பொருட் செல்வங்கள் சிறப்பு இல என்பதாம்.
என்று ஆராய்ந்து அருளுடையராக பல ஆற்றான் தேரினும் துணை அஃதேஒன்றையொன்று ஒவ்வாத சமயநெறிகள் எல்லாவற்றானும் ஆராய்ந்தாம் துணையாவது அவ்வருளே பிறிது இல்லை.
ஒப்புப் பற்றி உணரும் உவமையும் இங்ஙனம் அன்றாயின் இது கூடாது என்று உணரும் அருத்தாபத்தியும் உண்மைக்கு மாறாய இன்மையும் என இவற்றைக் கூட்டி ஆறு என்பாரும் உளர்.
ஒன்றை ஒன்று ஒவ்வாமையாவது மத வேறுபாட்டான் அளவைகளும் பொருள்களும தம்முள் மாறுகோடல் அன்னவாயினும் அருள் துணை என்றற்கண் ஒக்கும் என்பதாம்.
இருள் செறிந்த துன்ப உலகம் என்றது திணிந்த இருளை உடைத்தாய்த் தன்கண்ணே புக்கார்க்குத் துன்பம் செய்வதோர் நரகத்தை அது கீழுலகத்துள் ஓர் இடம் ஆகலின் உலகம் எனப்பட்டது.
மன் உயிர் ஓம்பி அருள் ஆள்வாற்கு நிலைபேறுடைய உயிர்களைப் பேணி அவற்றின்கண் அருளுடையன் ஆவானுக்கு தன் உயிர் அஞ்சும் வினை இல்என்ப தன் உயிர் அஞ்சுதற்கு ஏதுவாகிய தீவினைகள் உளவாகா என்று சொல்லுவர் அறிந்தோர்.
அருள் ஆள்வார்க்கு அல்லல் இல்லை அருளுடையோர்க்கு இம்மையினும் ஒரு துன்பம் உண்டாகாது வளி வழங்கும் மல்லம்மா ஞாலம் கரி அதற்குக் காற்று இயங்குகின்ற வளப்பத்தை உடைய பெரிய ஞாலத்து வாழ்வார் சான்று.
அருள் ஆள்வார்க்கு அல்லல் உண்டாக ஒரு காலத்தும் ஒருவரும் கண்டறிவார் இன்மையின் இன்மை முகத்தான் ஞாலத்தார் யாவரும் சான்று என்பார் வளி வழங்கும் மல்லல் மாஞாலம் கரி என்றார்.
அருள் நீங்கி அல்லவை செய்து ஒழுகுவார் உயிர்கள் மாட்டுச் செய்யப்படும் அருளைத் தவிர்ந்து தவிரப்படும் கொடுமைகளைச் செய்து ஒழுகுவாரை பொருள் நீங்கிப் பொச்சாந்தார் என்பர் முன்னும் உறுதிப் பொருளைச் செய்யாது தாம் துன்புறுகின்றமையை மறந்தவர் என்று சொல்லுவர் நல்லோர்.
பொருள் அற்றார் ஒருகால் பூப்பர் ஊழான் வறியராயினார் அது நீங்கிப் பின் ஒரு காலத்துச் செல்வத்தால் பொலிவர் அருள் அற்றார் அற்றார் மற்று ஆதல் அரிதுஅவ்வாறு அன்றி அருளிலாதார் பாவம் அறாமையின் அழிந்தாரே பின் ஒரு காலத்தும் ஆதல் இல்லை.
நிலை பெற்ற ஞானம் இல்லாதவன் இடையே மெய்ப் பொருளை உணர்ந்தால் அதனைத் தன்ஞானம் இலாமையால் தானே அழித்து விடும் அது போல அருளாதான் இடையே அறஞ்செய்தால் அதனைத் தன் அருளாமையால் தானே அழித்துவிடும் என்பது ஆயிற்று ஆகவே பிற அறங்கட்கெல்ம் அருள் உடைமை மூலம் என்பது பெற்றாம்.
வலியார் முன் தன்னை நினைக்கதன்னில் வலியார் தன்னை நலிய வரும்பொழுது அவர்முன் தான் அஞ்சி நிற்கும் நிலையினை நினைக்க தான் தன்னின் மெலியார்மேல் செல்லுமிடத்துஅருளில்லாதவன் தன்னின் எளியார்மேல் தான் நலியச் செல்லும் பொழுது.
பொருள் ஆட்சி போற்றார்தார்க்கு இல்லைபொருளால் பயன் கோடல் அதனைப் பாதுகாவாதார்க்கு இல்லை ஆங்கு அருள் ஆட்சி ஊன் தின்பவர்களுக்கு இல்லைஅது போல அருளாள் பயன் கோடல் ஊன் தின்பவர்களுக்கு இல்லை.
படை கொண்டார் நெஞ்சம் போல்கொலைக் கருவியைத் தம் கையில் கொண்டவர் மனம் அதனால் செய்யும் கொலையையே நோக்குவதல்லது அருளை நோக்காதவாறு போல ஒன்றன் உடல் சுவை உண்டார் மனம் நன்று ஊக்காதுபிறிதோர் உயிரின் உடலைச் சுவைபட உண்டவர் மனம் அவ் வூனையே நோக்குவது அல்லது அருளை நோக்காது.
அருள் யாது எனின் கொல்லாமைஅருள் யாது எனின் கொல்லாமை அல்லது யாதெனின் கோறல் அருள் அல்லது யாது எனின் கோறல் அவ்வூன் தினல் பொருள் அல்லது ஆகலான் அக்கோறலான் வந்த ஊனைத் தின்கை பாவம்.
உபசாரவழக்கால் கொல்லாமை கோறல் ஆகிய காரியங்களை அருள் அல்லது எனக் காரணங்கள் ஆக்கியும் ஊன் தின்கை ஆகிய காரணத்தைப் பாவம் எனக் காரியமாக்கியும் கூறினார்.
இனி இதனை இவ்வாறன்றி அருளல்லது என்பதனை ஒன்றாக்கி கொல்லாமை கோறல் என்பதற்குக் கொல்லாமை என்னும் விரதத்தை அழித்தல் என்று உரைப்பாரு உளர்.
உயிர் நிலை ஊன் உண்ணாமை உள்ளதுஒருசார் உயிர் உடம்பின் கண்ணே நிற்றல் ஊன் உண்ணாமை என்கின்ற அறத்தின் கண்ணது உண்ண அளறு அண்ணாத்தல் செய்யாது ஆகலான் அந்நிலை குலைய ஒருவன் அதனை உண்ணுமாயின் அவனை விழுங்கிய நிரயம் பின் உமிழ்வதற்கு அங்காவாது.
கொலைப் பாவம் கொன்றார்மேல் நிற்றலின் பின் ஊன் உண்பார்க்குப் பாவம் இல்லை என்பாரை மறுத்து அஃது உண்டு என்பது இவ்விரண்டு பாட்டானும் கூறப்பட்டது.
தினற் பொருட்டு உலகு கொல்லாது எனின்பேதைமை காரணமாக அல்லது ஊன் தின்கை காரணமாக உலகம் கொல்லாதாயின் விலைப்பொருட்டு ஊன் தருவார் யாரும் இல்பொருள் காரணமாக ஊன் விற்பார் யாவரும் இல்லை.
புலால் பிறிதொன்றன் புண்புலாலாவது பிறிதோர் உடம்பின் புண் அது உணர்வார்ப் பெறின் உண்ணாமை வேண்டும்அது தூய்து அன்மை அறிவாரைப் பெறின் அதனை உண்ணாதொழியல் வேண்டும்.
அவி சொரிந்து ஆயிரம் வேட்டலின்தீயின்கண் நெய் முதலிய அவிகளைச் சொரிந்து ஆயிரம் வேள்வி வேட்டலினும் ஒன்றன் உயிர் செகுத்து உண்ணாமை நன்றுஒரு விலங்கின் உயிரைப் போக்கி அது நின்ற ஊனை உண்ணாமை நன்று.
கொல்லான் புலாலை மறுத்தானை ஓர் உயிரையும் கொல்லாதவனுமாய்ப் புலாலையும் உண்ணாதவனை எல்லா உயிரும் கை கூப்பித் தொழும் எல்லா உயிரும் கை கூப்பித் தொழும் எல்லா உயிரும் கை குவித்துத் தொழும்.
தவத்திற்கு உருதவத்தின் வடிவு உற்ற நோய் நோன்றல் உயிர்க்கு உறுகண் செய்யாமை அற்றேஉண்டி சுருக்கல் முதலியவற்றால் தம் உயிர்க்கு வரும் துன்பங்களைப் பொறுத்தலும் தாம் பிற உயிர்கட்குத் துன்பம் செய்யாமையும் ஆகிய அவ்வளவிற்று.
தவமும் தவம் உடையார்க்கு ஆகும்பயனே அன்றித் தவந்தானும் உண்டாவது முன்தவம் உடையார்க்கே அதனை அஃது இலார் மேற்கொள்வது அவம்ஆகலான் அத்தவத்தை அம் முன்தவம் இல்லாதார் முயல்வது பயன்இல் முயற்சியாம்.
மற்றையவர்கள் இல்லறத்தையே பற்றி நிற்பார் துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டித் தவம் மறந்தார்கொல் துறந்தார்க்கு உண்டியும் மருந்தும் உறையுளும் உதவலை விரும்பித் தாம் தவம் செய்தலை மறந்தார் போலும் துப்புரவு அனுபவிக்கப்படுவன.
தம் கருமம் செய்வார் தவம் செய்வார் தம் கருமம் செய்வாராவர் துறந்து தவத்தைச் செய்வார் மற்று அல்லார் ஆசையுள் பட்டு அவம் செய்வார் ஒழிந்த பொருள் இன்பங்களைச் செய்வார் அவற்றின்கண் ஆசையாகிய வலையுள்பட்டுத் தமக்குக் கேடு செய்வார்.
அநித்தமாய் மூவகைத் துன்பத்தாய் உயிரின் வேறாய உடற்கு வருத்தம் வரும் என்று ஒழியாது தவத்தினைச் செய்ய பிறப்புப் பிணிமூப்பு இறப்புக்களான் அநாதியாகத் துன்பம் எய்திவருகின்ற உயிர் ஞானம் பிறந்து வீடு பெறும் ஆகலின் தவம் செய்வாரைத் தம் கருமம் செய்வார் என்றும் கணத்துள் அழிவதான சிற்றின்பத்தின் பொருட்டுப் பலபிறவியும் துன்புறத்தக்க பாவஞ்செய்து கோடலின் அல்லாதாரை அவம் செய்வார் என்றும் கூறினார்.
சுடச்சுடரும் பொன் போல்தீயின்கண் ஓடும் பொன்னுக்கு அது சுடச்சுடத் தன்னோடு கலந்த குற்றம் நீங்கி ஒளிமிகுமாறு போல நோற்கிற்பவர்க்குத் துன்பம் சுடச்சுட ஒளி விடும்தவம் செய்ய வல்லார்க்கு அதனான் வரும் துன்பம் வருத்த வருத்தத் தம்மொடு கலந்த பாவம் நீங்கி ஞானம் மிகும்.
தன் உயிர் தான் அறப் பெற்றானைதன் உயிரைத் தான் தனக்கு உரித்தாகப் பெற்றவனை ஏனைய மன் உயிர் எல்லாம் தொழும் பெறாதனவாகிய மன் உயிர்கள் எல்லாம் தொழும்.
இலர் பலர் ஆகிய காரணம் உலகத்துச் செல்வர்கள் சிலராக நல்கூர்வார் பலராதற்குக் காரணம் யாது எனின் நோற்பார் சிலர் நோலாதவர் பலர் தவம் செய்வார் சிலராக அது செய்யார் பலராதல்.
காமம் தன் கண்ணே தோன்றி நலியா நிற்கவும் அதனது இன்மை கூறிப் புறத்தாரை வஞ்சித்தலின் வஞ்சமனம் என்றும் அந்நலிவு பொறுக்கமாட்டாது ஒழுகும் களவு ஒழுக்கத்தைப் படிற்று ஒழுக்கம் என்றும் உலகத்துக் களவு உடையார் பிறர் அறியாமல் செய்வனவற்றிற்கு ஐம்பெரும் பூதங்கள் சான்றாகலின் அவ்வொழுக்கத்தையும் அவன் மறைக்கின்ற ஆற்றையும் அறிந்து அவனறியாமல் தம் முள்ளே நகுதலின் அகத்தே நகும் என்றும் கூறினார்.
வான் உயர் தோற்றம் எவன் செய்யும் ஒருவனுக்கு வான் போல உயர்ந்த தவ வேடம் என்ன பயனைச் செய்யும் தான் அறி குற்றம் தன் நெஞ்சம் படின் தான் குற்றம் என்று அறிந்த அதன் கண்ணே தன் நெஞ்சு தாழும் ஆயின்.
வலி இல் நிலைமையான் வல் உருவம் மனத்தைத் தன் வழிப்படுத்தும் வலி இல்லாத இயல்பினை உடையான் வலியுடையடார் வேடத்தைக் கொண்டு தான் அதன்வழிப்படுதல் பெற்றம் புலியின் தோல் போர்த்து மேய்ந்தற்று பசு காவலர் கடியாமல் புலியின் தோலைப் போர்த்துப் பைங்கூழை மேய்ந்தாற் போலும்.
காவலர் கடியாமை புலி புல் தின்னாது என்பதனாலும் அச்சத்தானும் ஆம் ஆகவே வல்உருவங் கோடற்கு பயன் அன்ன காரணங்களான் உலகத்தால் அயிராமை ஆயிற்று.
தவம் மறைந்து அல்லவை செய்தல் அவ் வலிஇல் நிலைமையான் தவவேடத்தின்கண்ணே மறைந்து நின்று தவமல்லவற்றைச் செய்தல் வேட்டுவன் புதல் மறைந்து புள் சிமிழ்த்தற்று வேட்டுவன் புதலின் கண்ணே மறைந்து நின்று புட்களைப் பிரித்தாற் போலும்.
பற்று அற்றேம் என்பார் படிற்று ஒழுக்கம் தம்மைப் பிறர் நன்கு மதித்தற்பொருட்டு யாம் பற்று அற்றேம் என்று சொல்வாரது மறைந்த ஒழுக்கம் எற்று எற்று ஏதம் பலவும் தரும் அப்பொழுது இனிதுபோலத் தோன்றும் ஆயினும் பின் என் செய்தோம் என் செய்தோம் என்று தாமே இரங்கும்வகை அவர்க்குப் பல துன்பங்களையும் கொடுக்கும்.
சொல் அளவல்லது பற்று அறாமையின் பற்று அற்றேம் என்பார் என்றும் சிறிதாய்க் கணத்துள்ளே அழிவதாய இன்பத்தின் பொருட்டுப் பெரிதாய் நெடுங்காலம் நிற்பதாய பாவத்தைச் செய்வார்.
நெஞ்சின் துறவார் நெஞ்சால் பற்று அறாது வைத்து துறந்தார் போல் வஞ்சித்து வாழ்வாரின் பற்று அற்றார் போன்று தானம் செய்வாரை வஞ்சித்து வாழுபவர்போல் வண்கணார்இல் வன்கண்மையையுடையார் உலகத்து இல்லை.
தானம் செய்வாரை வஞ்சித்தலாவது யாம்மறுமைக் கண் தேவராதற் பொருட்டு இவ்வருந்தவர்க்கு இன்னது ஈதும் என்று அறியாது ஈந்தாரை அது கொண்டு இழிபிறப்பினராக்குதல்.
அவர் இழிபிறப்பினராதல் அடங்கலர்க்கு ஈந்த தானப் பயத்தினால் அலறும் முந்நீர்த் தடங்கடல் நடுவுள் தீவு பல உள அவற்றுள் தோன்றி உடம்பொடு முகங்கள் ஒவ்வார் ஊழ்கனி மாந்தி வாழ்வர் மடங்கலஞ் சீற்றத்துப் பின் மானவேல் மன்னர்ஏறே சீவக.
குன்றிப் புறம் கண்டு அனையரேனும் குன்றியின் புறம் போல வேடத்தாற் செம்மையுடையராயினம் குன்றி மூக்கின் அகம் கரியார் உடைத்து அதன் மூக்குப் போல மனம் இருண்டு இருப்பாரை உடைத்து உலகம்.
மாசு மனத்தது ஆக மாசு தம் மனத்தின் கண்ணதாக மாண்டார் நீர் ஆடி பிறர்க்குத் தவத்தான் மாட்சிமையுடையராய் நீரின் மூழ்கிக் காட்டி மறைந்து ஒழுகும் மாந்தர் பலர் தாம் அதன்கண்ணே மறைந்து செல்லும் மாந்தர் உலகத்துப் பலர்.
மாசு காம வெகுளி மயக்கங்கள் அவை போதற்கு அன்றி மாண்டார் என்று பிறர் கருதுததற்கு நீராடுதலான் அத்தொழிலை அவர் மறைதற்கு இடனாக்கினார்.
கணை கொடிது யாழ் கோடு செவ்விது அம்பு வடிவால் செவ்விதாயினும் செயலால் கொடிது யாழ் கோட்டால் வளைந்ததாயினும் செயலால் செவ்விது ஆங்கு அன்ன வினைபடு பாலால் கொளல் அவ்வகையே தவம் செய்வோரையும் கொடியர் செவ்வியர் என்பது வடிவால் கொள்ளாது அவர் செயல்பட கூற்றானே அறிந்து கொள்க.
எள்ளாமை வேண்டுவான் என்பான் வீட்டினை இகழாது விரும்புவான் இவன் என்று தவத்தோரான் நன்கு மதிக்கப்படுவான் எனைத்து ஒன்றும் கள்ளாமை தன் நெஞ்சு காக்க யாதொரு பொருளையும் பிறரை வஞ்சித்துக் கொள்ளக் கருதாவகை தன் நெஞ்சினைக் காக்க.
வீட்டினை இகழ்தலாவது காட்சியே அளவையாவது என்றும் நிலம் நீர் தீ வளி எனப் பூதம் நான்கே என்றும் அவற்றது புணர்ச்சி விசேடத்தால் தோன்றி பிரிவால் மாய்வதாய உடம்பின்கண்ணே அறிவு மதுவின் கண் களிப்புப் போல வெளிப்பட்டு அழியும் என்றும் இறந்த உயிர் பின் பிறவாது என்றும் இன்பமும் பொருளும் ஒருவனால் செய்யப்படுவன என்றும் சொல்லும் உலோகாயதம் முதலிய மயக்க நூல்களைத் தெளிந்து அவற்றிற்கு ஏற்ப ஒழுகுதல் ஞானத்திற்கு ஏதுவாய மெய்ந்நூற்பொருளையேனும் ஆசிரியனை வழிபட்டன்றி அவனை வஞ்சித்துக் கொள்ளின் அதுவும் களவாம் ஆகலின் எனைத்து ஒன்றும் என்றார்.
உள்ளத்தால் உள்ளலும் தீதே குற்றங்களைத் தம் நெஞ்சால் கருதுதலும் துறந்தார்க்குப் பாவம் பிறன் பொருளைக் கள்ளத்தால் கள்வேம் எனல் ஆதலால் பிறனொருவன் பொருளை அவன் அறியா வகையால் வஞ்சித்து கொள்வோம் என்று கருதற்க.
களவின்கண் கன்றி காதல் பிறர் பொருளை வஞ்சித்துக் கோடற்கண்ணே மிக்க வேட்கை விளைவின்கண் வீயா விழுமம் தரும் அப்பொழுது இனிது போலத் தோன்றித் தான் பயன் கொடுக்கும் பொழுது தொலையாத இடும்பையைக் கொடுக்கும்.
தமக்கு உரிய பொருளையும் அதனது குற்றம் நோக்கித் துறந்து போந்தவர் பின் பிறர்க்கு உரிய பொருளை நன்கு மதித்து அதனை வஞ்சித்துக் கோடற்கு அவரது சோர்வ பார்க்கும் மருட்சியரானால் அவர்மாட்டு உயிர்கள்மேல் அருள் செய்தல் நமக்கு உறுதி என்று அறிந்து அவ்வருளின் வழுவாது ஒழுகும் தெருட்சி கூடாது என்பதாம்.
அளவின்கண் நின்று ஒழுகல் ஆற்றார் உயிர் முதலியவற்றை அளத்தலாகிய நெற்றியின்கண் நின்று அதற்கு ஏற்ப ஒழுகமாட்டார் களவின்கண் கன்றிய காதலவர் களவின் கண்ணே மிக்க வேட்கையை உடையார்.
உயிர் முதலியவற்றை அளத்தலாவது காட்சி முதலாகச் சொல்லப்பட்ட அளவைகளான் உயிர்ப் பொருளையும் அதற்கு அநாதியாய் வருகின்ற நல்வினை தீவினைக்கு உள்ள விளைவுகளையும் அவற்றான் அது நாற்கதியுள் பிறந்து இறந்து வருதலையும் அது செய்யாமல் அவற்றைக் கெடுத்தற்கு உபாயமாகிய யோகஞானங்களையும் அவற்றான் அஃது எய்தும் விட்டினையும் அளந்து உள்ளவாறு அறிதல்.
அளவு அறிந்தார் நெஞ்சத்து அறம் போல நிற்கும் அவ்வளத்தலையே பயின்றவர் நெஞ்சத்து அறம் நிலை பெற்றார்போல நிலைபெறும் களவு அறிந்தார் நெஞ்சில் கரவு களவையே பயின்றவர் நெஞ்சத்து வஞ்சனை.
அளவு அல்ல செய்தாங்கே வீவர் அவ்வளவல்லாத தீய நினைவுகளை நினைத்த பொழுதே கெடுவர் களவு அல்ல மற்றைய தேற்றாதவர் களவு அல்லாத பிறவற்றை அறியாதவர்.
தீய நினைவுகளான பொருளுடையாரை வஞ்சிக்கு மாறும் அவ்வஞ்சனையால் அது கொள்ளுமாறும் கொண்ட அதனால் தாம் புலன்களை நுகருமாறும் முதலாயின.
புரை தீர்ந்த நன்மை பயக்கும் எனின் பிறர்க்குக் குற்றம் தீர்ந்த நன்மையைப் பயக்குமாயின் பொய்ம்மையும் வாய்மை இடத்த பொய்ம்மைச் சொற்களும் மெய்ம்மைச் சொற்களின் பாலஆம்.
குற்றம் தீர்ந்த நன்மை அறம் அதனைப் பயத்தலாவது கேடாதல் சாக்காடாதல் எய்த நின்றதோர் உயிர் அச்சொற்களின் பொய்ம்மையானே அதனின் நீங்கி இன்புறுதல் நிகழாதது கூறலும் நன்மை பயவாதாயின் பொய்ம்மையாம் பயப்பின் மெய்ம்மையாம் என்பது கருத்து.
இவை இரண்டு பாட்டானும் தீங்கு பயவாத நிகழ்ந்தது கூறலும் நன்மை பயக்கும் நிகழாதது கூறலும் மெய்ம்மை எனவும் நன்மை பயவாத நிகழ்ந்தது கூறலும் தீங்கு பயக்கும் நிகழ்ந்தது கூறலும் பொய்ம்மை எனவும் அவற்றது இலக்கணம் கூறப்பட்டது.
தன் நெஞ்சு அறிவது பொய்யற்க ஒருவன் தன் நெஞ்சு அறிவது ஒன்றனைப் பிறர் அறிந்திலர் என்று பொய்யா தொழிக பொய்த்தபின் தன் நெஞ்சே தன்னைச் சுடும் பொய்த்தானாயின் அதனை அறிந்த தன் நெஞ்சே அப்பாவத்திற்குக் கரியாய் நின்று தன்னை அதன் பயனாய துன்பத்தை எய்துவிக்கும்.
நெஞ்சு கரியாதல் கண்டவர இல்லென உலகத்துள் உணராதார் தங்காது தகைவின்றித் தாம் செய்யும் வினைகளுள் நெஞ்சு அறிந்த கொடியவை மறைப்பவும் மறையாவாம் நெஞ்சத்திற் குறுகிய கரி இல்லை ஆகலின் கலித்.
மனத்தொடு வாய்மை மொழியின் ஒருவன் தன் மனத்தொடு பொருந்த வாய்மையைச் சொல்வானாயின் தவத்தொடு தானம் செய்வாரின் தலை அவன் தவமும் தானமும் ஒருங்கு செய்வாரினும் சிறப்புடையன்.
பொய்யாமை அன்ன புகழ் இல்லை ஒருவனுக்கு இம்மைக்குப் பொய்யாமையை ஒத்த புகழ்க் காரணம் இல்லை எய்யாமை எல்லா அறமும் தரும் மறுமைக்கு மெய் வருந்தாமல் அவனுக்கு எல்லா அறங்களையும் தானே கொடுக்கும்.
பொய்யாமை பொய்யாமை ஆற்றின் ஒருவன் பொய்யாமையையே பொய்யாமையையே செய்ய வல்லனாயின் பிற அறம் செய்யாமை செய்யாமை நன்று அவன் பிற அறங்களைச் செய்யாமையே செய்யாமையே நன்று.
பல அறங்களையும் மேற்கொண்டு செய்தற்கு அருமையால் சில தவறின் குற்றப்படுதலின் அவை எல்லாவற்றின் பயனையும் தானே தரவற்றாய இதனையே மேற்கொண்டு தவறாமல் செய்தல் நன்று என்பார் செய்யாமை செய்யாமை நன்று என்றார்.
இதனை இவ்வாறு அன்றிப் பொய்யாமையைப் பொய்யாமல் செய்யின் பிற அறம் செய்கை நன்று எனப் பொழிப்பாக்கி பொய் கூறின் பிறவறம் செய்கை நன்றாகாது என்பது அதனால் போந்த பொருளாக்கி உரைப்பாரும் உளர்.
புறம் தூய்மை நீரான் அமையும் ஒருவனுக்கு உடம்பு தூய்தாந் தன்மை நீரானே உண்டாம் அகம் தூய்மை வாய்மையான் காணப்படும் அது போல மனம் தூய்தாந்தான்மை வாய்மையான் உண்டாம்.
உடம்பு தூய்தாதல் வாலாமை நீங்குதல் மனம் தூய்தாதல் மெய்யுணர்தல் புறம் தூய்மைக்கு நீரல்லது காரணம் இல்லாதாற் போல அகம் தூய்மைக்கு வாய்மையல்லது காரணம் இல்லை என்பதாம்.
எல்லா விளக்கும் விளக்குஅல்ல புறத்து இருள் கடியும் உலகத்தார் விளக்குகள் எல்லாம் விளக்கு ஆகா சான்றோர்க்கு விளக்குப் பொய்யா விளக்கே துறவான் அமைந்தார்க்கு விளக்காவது மனத்து இருள் கடியும் பொய்யாமை ஆகிய விளக்கே.
இனி இதற்குக் கல்வி முதலியவற்றான் வரும் விளக்கம் யாம் மெய்யாக் கண்டவற்றுள் யாம் மெய்ந்நூல்களாகக் கண்ட நூல்களுள் எனைத்து ஒன்றும் வாய்மையின் நல்ல பிற இல்லை யாதொரு தன்மையானும் வாய்மையின் மிக்கனவாகச் சொல்லப்பட்ட பிற அறங்கள் இல்லை.
அவையாவன தம்கண் மயக்கம் இன்மையின் பொருள்களை உள்ளவாறு உணரவல்லாராய்க் காம வெகுளிகள் இன்மையின் அவற்றை உணர்ந்தவாறே உரைக்கவும் வல்லராய இறைவர் அருளான் உலகத்தார் உறுதி எய்துதற்பொருட்டுக் கூறிய ஆகமங்கள்.
சினம் செல் இடத்துக் காப்பான் காப்பான் தன் சினம் பலிக்குமிடத்து அதனை எழாமல் தடுப்பானே அருளாள் தடுப்பானாவான் அல் இடத்துக் காக்கின் என் காவாக்கால் என் ஏனைப் பலியாத இடத்து அதனைத் தடுத்தால் என்?
சினம் செல்லா இடத்துத் தீது ஒருவன் வெகுளி தன்னின் வலியார்மேல் எழின் தனக்கே தீதாம் செல் இடத்தும் அதனின் தீய பிற இல் மற்றை எளியோர்மேல் எழினும் அதனின் தீயன பிற இல்லை.
யார் மாட்டும் வெகுளியை மறத்தல் யாவர் மாட்டும் வெகுளியை ஒழிக தீய பிறத்தல் அதனான் வரும் ஒருவற்குத் தீயன எல்லாம் உளவாதல் அதனான் வரும் ஆகலான்.
வலியார் ஒப்பார் எளியார் என்னும் மூவர் மாட்டும் ஆகாமையின் யார் மாட்டும் என்றும் மனத்தால் துறந்தார்க்கு ஆகாதனவாகிய தீச்சிந்தைகள் எல்லாவற்றையும் பிறப்பித்தலின் தீய பிறத்தல் அதனான் வரும் என்றும் கூறினார்.
நகையும் உவகையம் கொல்லும் சினத்தின துறந்தார்க்கு அருளான் உளவாய முகத்தின்கண் நகையையும் மனத்தின் கண் உவகையையும் கொன்று கொண்டெழுகின்ற சினமே அல்லாது பிற பகையம் உளவோ அதனின் பிறவாய பகைகளும் உளவோ?
துறவால் புறப்பகை இலராயினும் உட்பகையாய் நின்ற அருள்முதலிய நட்பினையும் பிரித்துப் பிறவித் துன்பமும் எய்துவித்தலான் அவர்க்குச் சினத்தின் மிக்க பகை இல்லையாயிற்று.
தன்னைத்தான் காக்கின் சினம் காக்க தன்னைத்தான் துன்பம் எய்தாமல் காக்க நினைத்தானாயின் தன் மனத்துச் சினம் வராமல் காக்க காவாக்கால் சினம் தன்னையே கொல்லும் காவானாயின் அச் சினம் தன்னையே கெடுக்கும் கடுந்துன்பங்களை எய்துவிக்கும்.
சினம் என்னும் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி சினம் என்னும் நெருப்பு இனம் என்னும் ஏமப் புனையைச் சுடும் தனக்கு இடமானவரையே யன்றி அவர்க்கு இனமாகிய ஏமப்புனையையும் சுடும்.
ஈண்டு உருவகம் செய்கின்றது துறந்தார் சினத்தையே ஆகலின் சினமென்னும் நெருப்பு என்ற விதப்பு உலகத்து நெருப்புச் சுடுவது தான் சேர்ந்த இடத்தையே இந் நெருப்புச் சேராத இடத்தையும் சுடும் என்னும் வேற்றுமை தோன்ற நின்றது.
சினத்தைப் பொருள் என்று கொண்டவன் கேடு சினத்தைத் தன் ஆற்றல் உணர்த்துவதோர் குணம் என்று தன்கண் கொண்டவன் அவ்வாற்றல் இழத்தல் நிலத்து அறைந்தான் கை பிழையா தற்று நிலத்தின்கண் அறைந்த அவன் கை அந்நிலத்தையுறுத்தல் தப்பாதவாறு போலத் தப்பாது.
இணர் எரி தோய்வு அன்ன இன்னா செயினும் பல சுடரை உடைத்தாய பேரெரி வந்து தோய்ந்தாலொத்த இன்னாதவற்றை ஒருவன் செய்தானாயினும் வெகுளாமை புணரின் நன்று .
இன்னாமையின் மிகுதி தோன்ற இணர் எரி என்றும் அதனை மேன்மேலும் செய்தல் தோன்ற இன்னா என்றும் அச்செயல் முனைவரையும் வெகுள்விக்கும் என்பது தோன்றப் புணரின் என்றும் கூறினார்.
உள்ளத்தால் வெகுளி உள்ளான் எனின் தவஞ்செய்யும் அவன் தன் மனத்தால் வெகுளியை ஒருகாலும் நினையானாயின் உள்ளிய எல்லாம் உடன் எய்தும் தான் கருதிய பேறு எல்லாம் ஒருங்கே பெறும்.
இறந்தார் இறந்தார் அனையர் சினத்தின் கண்ணே மிக்கார் உயிருடையராயினும் செத்தாரோடு ஒப்பர் சினத்தைத் துறந்தார் துறந்தார் துணை சினத்தைத் துறந்தார் சாதல் தன்மையராயினும் அதனை ஒழிந்தார் அளவினர்.
மிக்க சினத்தை உடையார்க்கு ஞானம் எய்துதற்கு உரிய உயிர் நின்றதாயினும் கலக்கத்தான் அஃது எய்தாமை ஒருதலையாகலின் அவரை இறந்தார் அனையர் என்றும் சினத்தை விட்டார்க்குச் சாக்காடு எய்துதற்கு உரிய யாக்கை நின்றதாயினம் ஞானத்தான வீடு பெறுதல் ஒருதலையாகலின் அவரை வீடு பெற்றாரோடு ஒப்பர் என்றும் கூறினார்.
சிறப்பு ஈனும் செல்வம் பெறினும் யோகமாகிய சிறப்புத் தரும் அணிமா முதலிய செல்வங்களைப் பிறர்க்கு இன்னா செய்து பெறலாமாயினும் பிறர்க்கு இன்னா செய்யாமை மாசு அற்றார் கோள் அதனைச் செய்யாமை ஆகமங்கள் கூறிய ஆற்றான் மனந்தூயாரது துணிவு.
சிறப்பு உடையதனைச் சிறப்பு என்றும் அதன் பயிற்சியான் வாயுவை வென்று எய்தப்படுதலின் எட்டுச் சித்திகளையும் சிறப்பு ஈனும் செல்வம் என்றும் காமம் வெகுளி மயக்கம் என்னும் குற்றங்கள் அற்றாமையான் மாசு அற்றார் என்றும் கூறினார்.
கறுத்து இன்னா செய்த அக்கண்ணும் தம்மேல் செற்றம் கொண்டு ஒருவன் இன்னாதவற்றைச் செய்த இடத்தும் மறுத்து இன்னா செய்யாமை மாசு அற்றார் கோள் மீண்டுதாம் அவனுக்கு இன்னாதவற்றைச் செய்யாமையும் அவரது துணிவு.
செய்யாமல் செற்றார்க்கும் இன்னாத செய்தபின் தான் முன்பு ஓர் இன்னாமை செய்யாதிருக்கத் தன்மேல் செற்றம் கொண்டவர்க்கும் இன்னாதவற்றைத் துறந்தவன் செய்யுமாயின் உய்யா விழுமம் தரும் அச்செயல் அவனுக்குக் கடக்க முடியாத இடும்பையைக் கொடுக்கும்.
இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் தமக்கு இன்னாதவற்றைச் செய்தாரைத் துறந்தார் ஒறத்தலாவது அவர் நாண நல் நயம் செய்துவிடல் அவர் தாமே நாணுமாறு அவர்க்கு இனிய உவகைகளைச் செய்த அவ்விரண்டனையும் மறத்தல்.