sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இவ்வாறு கல்வி பெற்ற சீவகன் காந்தருவதத்தையை வென்று மணந்து அலமரல் இலாத இன்பக் கடலகத் தழுந்தி னவன் குணமாலையை அசனி வேகத்தினின்றும் காத்து உயிர் வழங்கித் தன் மனையேகி அவனது உருவமெழுதிக் காமக் கனலால் வெதும்புகின்றான்.
இவ்வண்ணமே சென்ற விடமெங்கும் பல மகளிரை மணந்து கூடியவன் சுரமஞ்சரி என்பவளையும் தன் தோழரால் காம திலகன் என்ற சிறப்புப்பெய ரெய்துவதற்காக வேற்று வடிவம் கொண்டு சென்று காதற்காமம் சிறந்து கடிமணம் செய்துகொள்ளுகின்றான்.
முடிவில் சீவகன் பரி நிருவாணமென்னும் கேவல ஞானத்தை யெய்தியதையும் ஆசிரியர் கேவல மடந்தை யென்னும் மங்கையைக் கண்ணிமையாது புல்லி மூவுலகுச்சி யின்பக் கடலினுள் மூழ்கி னானே என்கின்றார்.
இவ்வாறு காமமே கன்றிய உருவினனாக வரும் சீவகன் பால் அறம் திறம்பிய காமம் சிறிதும் இல்லை யென்பது அநங்கமா வீணையென்பாள் வரலாற்றாலும் கோவிந்தை யாரைப் பதுமுகனுக்கு மணம் செய்த வரலாற்றாலும் விளங்குகின்றது.
மேலும் அந்தணர்க்காக்கிய சோற்றை நாய் கதுவிற்றென அவர்கள் அதனைப் புடைத்துக் கொன்றதும் அதற்குரிய களிமகன் அந்தணரை அலைத்ததும் சீவகன் கண்டு அந்தணரைக் காத்தும் களிமகனை விலக்கி யும் நாய்க்கு அருமறை வழங்கியும் தன் உயர் குணத்தை வெளிப்படுக்கின்றான்.
கேமசரியை மணந்து அவளிடம் சொல்லாது பிரிந்து சென்ற சீவகன் வழிப்போக்கன் ஒருவற்கு அறம் கூறித் தன் ஆடையணிகலன்களைக் கொடுத்து நீங்குகின்றான்.
இவற்றாலெல்லாம் இவனது அறவுணர்ச்சி விளங்கு மேனும் சித்திரகூடத்துத் தவப்பள்ளியில் மகளிரொடு வாழ்ந்த துறவிகட்கும் வழிப்போக்கனுக்கும் பவதத்தனுக்கும் மகளிரின் மனப்புன்மை கூறித் தெருட்டிய இச் சீவகன் தான் மட்டில் பலமகளிரைக் கண்டு காமத்தால் நயந்து மணந்து கூடிச் சிலர்பால் சொல்லியும் சிலர்பால் சொல்லாமலும் பிரிந்தேருகின்றான்.
குணமாலையை யழித்தற்குச் சென்ற அசனிவேகம் என்கிற யானையைச் சீவகன் அடர்த்த திறம் எனக் கண்ணன் மேல் வந்த குவலையாபீடமென்னும் களிற்றை அவன் வென்ற செய்தியால் உவமித்துக் காட்டப் படுகிறது.சீவகனது வில்வன்மையை வியந்த விசயன் என்பான் மராமர மேழு மெய்த வாங்குவில் தடக்கை வல்வில் இராமனை வல்லனென்பது இசையலாற் கண்டதில்லை உராமணம் இவன்கண் இன்றி உவக்குமா செய்வல் எனத் தனக்குள் கூறிக் கொள்வதனாலும் நிரை கவர்ந்த வேட்டுவரைச் சீவகன் ஆளற்றமின்றிப் புறங்காண்பதனாலும் கட்டியங்காரனை மையார் விசும்பின் மதி வீழ்வதுபோல வீழ்த்தலாலும் அவனது வில்வன்மை விளக்கப்படுகிறது.
சீவகன் விசயமாதேவி துறவு பூண்டு தண்டாரணியத்துத் தவப்பள்ளியி லிருத்தலைத் தோழரா லுணர்ந்து ஆங்குச் சென்று கண்டு வணங்கி நின்றபோது விசயைக்குத் என்று கூறியதைத் தெளிவுறக்கேட்டு உளம்கொண்ட சீவகன் பின்பு விசயையுடன் சுநந்தையும் துறவு பூண்டு அவனை நீங்கியபோது அவன் சுநந்தையை நோக்கி சீவகன் தன் மனைவியர் ஊடல் தீர்த்தற்கும் பிறவற்றிற்குமாக நிகழ்த்தும் சொற்கள் மிக்க இன்பம் பயப்பனவாகும்.
அவற்றுள் சீவகன் கேமசரியைப் பிரியக்கருதிய அன்று அவன் கூறும் சொற்களும் விமலையைக் கூடியிருந்த ஞான்று வேட்கை மேலிட்டுரைப்பதும் சுரமஞ்சரியுடன் சொல்லாட்டயர்தலும் பிறவும் படிக்குந்தோறும் மிக்க இன்பந் தருவன வாகும்.
இன்பத் துறையின் கண்ணே யன்றி வேறு துறையின் கண்ணும் அஃதாவது அறவுரை வழங்கல் துயருற்றாரைத் தெளிவித்தல் உயர்ந்தோரை வழிபடல் தோழரை யளித்தல் சீவகனுடன் கந்துக்கடன் மனையில் அக் கந்துக்கடற்கு மகனாய்ச் சீவகன் வந்தடைந்த பின் பிறந்த நந்தட்டனென் பான் ஒள்ளிய தம்பியர்க்குரிய உயர்குணனும் கடமையுணர்வும் மிகக்கொண்டு விளங்குகின்றான்.
குணமாலையை மணந்தபின் சீவகன் காணாமற்போனது கண்டு அவன் தம்பியரும் தோழரும் கலக்கமுற் றிருக்கையில் நந்தட்டன் காந்தருவத்தை மனையை யடைந்து சீவகனிருப்பை அறியக் கருதியபோது அவன் கவலையின்றியிருப்பது கண்டு வியப்பும் மருட்கையும் கொண்டு மூன்று விற்கிடை நீளத்தே நின்று உயரிய உணர்வும் ஒழுக்கமும் தோன்ற என்று வினவுகின்றான்.
சீவகன் தோழன்மாருள் பதுமுகன் புத்திசேனன் என்ற இருவரும் சீவகனைக் காண்டற்குச் செய்யும் சூழ்ச்சிகளும் போர் செய்யுந் திறங்களும் படிக்கின்றவர் உள்ளத்தே பெருமிதத்தைப் பயக்கின்றன.
இனி கட்டியங்காரன் சச்சந்தனுக்கு உயிர்த்துணைவனாய் இருந்தவனென்பது எனக்குயிர் என்னப்பட்டான் என்னலால் பிறரையில்லான் என்று அவனால் போற்றப் படுதலால் தெரிகிறது.
இவ்வாறே சீவகன் குணமாலையை மணந்திருக்கு ஞான்று அவனைப் பற்றிக் கொணருமாறு மதனனைப் பணித்த காலையில் யானைப்பாகன் அசனிவேகம் சுளித்து வருந்தி நிற்றற்கு ஏது இற்றென உரைத்தல் தேற்றேன் இறைவநின் அருளி னாங்கொல் செற்றமிக் குடைமையால் கொல் சீவக னின்ன நாளால் மற்றிதற்கு உடற்சி செய்ய மதமிது செறித்தது என்றதுவே கொண்டு என்று கூறுகின்றான்.
சீவகன் தத்தையை மணந்த காலத்தும் வானினான் மலைந்து கொள்ளின் வாழ்கதும் கலையு மாதோ என்று ஏனை யரசரைக் கட்டியங்காரன் தூண்டிவிடுகின்றான்.
அதற்கு நூலாசிரியர் அநங்கமாலையை அவன் வலிதிற் பற்றிக் கற்பழித்த காலத்தே அவள் சீவக சாமியோ என வாய்வெருவினாள் அதுகொண்டே அவற்குச் சீவகன்பால் பகைமை பிறப்பதாயிற் றென்றும் சீவகன் வேடரைப் புறங்கண்டு அவர் கவர்ந்த ஆனிரையை மீட்டது கேட்டு அழுக்காறு மிக்கு அரசினை இழந்தனன் போலக் கருதி என்னை வௌவும் வாயில்தான் என்னும் சூழ்ச்சி யே கொண்டிருந்தானென்றும் கூறுகின்றார்.
அதன்கண் அசனிவேகம் மதம்பட்டுப் பாகர் நூற்றுவரைக் கொன்றோடியகாலை சச்சந்தன் அதனை யடக்கிக் கந்திற் பிணிக்குப்போது அவ் யானையாற் குத்துண்டு இறந்தான் என்பவன் இனி நீயே இந்நாட்டிற்கு இறைவனாதல் வேண்டும்.
இவன் சீவகனோடு பொரநின்றபோது அவனது சின மிகுதியும் தன் மக்கள் மாண்டதுங் கண்டு கட்டியங்காரன் அறிவு தெளிவுடையவன்போல் என்றும் அகப்படு பொறியினாளா ஆக்குவர் யாவர்?
சச்சந்தனைக் கொல்லக் கருதுவது முறையன்றெனத் தருமதத்தன் கூறக்கேட்டதும் இவன் சினம் மிகுந்து தோளினால் வலியராகித் தொக்கவர் தலைகள் பாற வாளினால் பேசலல்லால் வாயினால் பேசல் தேற்றேன் என இயை பின்றிப் பிதற்றுகின்றான்.
சீவகனைப் பற்றிக் கொணரப் போந்த மதனன் அவனைக் குணமாலை மனையிலிருந்து கொணர்கையில் தேவனால் காணாமற் போனதால் கலங்கி வெறிது சொல்லின் அரசன் வெகுள்வன் என வேறொருவனைக் கொன்று பொய் சொல்வது அவனது வழுக்குடைய வீரத்திற்குச் சான்று பகருகின்றது.
இனி சீவகனை வளர்த்த தந்தையான கந்துக்கடன் தாய் மாமனான கோவிந்தராசன் சீவகற்கு மகட்கொடை நேர்ந்தவர் முதலியோர் நலங்களும் இவ்வண்ணமே பலதிறத்த இனி பெண்மகளிருள் விசயை முதலாயினாருடைய குண நலங்களைச் சிறிதே காண்பாம்.
கட்டியங்காரன் கொலை கருதி வந்தது கேட்டு அவள் நடுங்கக்கண்ட சச்சந்தன் வாமனால் வடித்த நுண்ணூல் உண்டு வைத்தனைய நீ என்றும் ஒண்டொடி நீ வருந்துவது தகுவதன்று என்றும் கூறக்கேட்டுத் தெளிந்தமைகின்றாள்.
அவள் தவப் பள்ளியில் இருந்தபோது சீவகன் மறைந்ததும் தோழர் தேடி வந்ததும் கேட்டுப் புலம்பும் புலம்பலை ஒருங்கு வைத்து நோக்கின் ஆங்கே அவனது உள்ளம் இடச்சார்பால் துறவுப் பான்மை கதுவி நின்றமையின் அத்துணைக் கனிவு இல்லை.
சீவகனைக் கண்டபோது நினக்குத் தாய் சுநந்தையே தந்தை கந்துக்கடனே என்பவை இராமாயணத்தே சுமித்திரை இலக்குவனை இராமனுடன் காட்டிற்கு விடுத்தபோது மாகாதல் இராகவன் அம்மன்னவன் போகா உயிர்த்தாயர் பூங்கழற் சீதை என்ற சொற்களை நினைவுறுத்துகின்றன.
பின்பு அவள் சீவகன் பிறந்த சுடுகாட்டை அறக்கோட்டமாக்கியதும் சீவகனுக்கும் அவன் மனைவியர்க்கும் கூறுவனவும் மிக்க உருக்க முடையனவாகும்.
முதல் மனைவியாகிய காந்தருவதத்தை விஞ்சை வன்மையும் எதுவரினும் ஏற்றுத் தாங்கிச் செய்வன செய்தற்கண் ஊக்கம் குன்றாமையும் உருவாகக் கொண்டு விளங்குகின்றாள்.
கனகமாலைபால் மகிழ்ந்திருந்த சீவகற்கு அவள் விடுக்கும் திருமுகம் உண்மைக் காதன்மை ஒருபுறம் புலப்படுக்கினும் அவளது மான உணர்ச்சியை மறைத்திலது.
குணமாலையின் பிரிவாற்றாமையை இத்தத்தையே எடுத்துரைப்பதை நோக்கின் குணமாலையின் குணச் சிறப்பும் தத்தை ஏனை மகளிர்பால் கொண்டிருந்த அன்பும் நாம் நன்குணர விளக்குகின்றன.
இவர்கள் ஒவ்வொருவருடைய குணநலன்களைத் தனித்தனியே எடுத்து நோக்க விரும்பின் இந் நூற்கண் நுழைந்து கண்டு இன்புறுதல் தக்கதேயன்றி வேறில்லை.
இறுதியாக இந்நூற்கண் திருத்தக்கதேவர் தம் சமய நூற் பொருளை வற்புறுத்துவதே பெரு நோக்கமாகக் கொண்டுளார் எனினும் பெண்கட்கு ஆடவர் ஏற்புழித்தக்க துணைபுரிய வேண்டுமென்பதைப் பலவிடங்களில் வற் புறுத்துகின்றார்.
சீவகன்பால் கட்டியங்காரன் செற்றங் கொண்டதை யறிந்து அவனுள்ளத்தை மாற்ற நினைந்த கந்துக்கடன் நாண்மெய்க்கொண் டீட்டப் பட்டார் நடுக்குறு நவையை நீக்கல் ஆண் மக்கள் கடன் என்று கூறுகின்றான்.
இவ்வண்ணம் தேவர் கருதினாரெனினும் பெண்மனம் புன்மையுடையதென்றும் பெண்ணால் ஆண் மகன் காக்கப் படுதல் உயர்வன்றென்றும் குறிப்பிக்கின்றார்.
பவதத்தனைத் தெருட்டியபோது சீவகன் பெண்ணெனப்படுவ கேண்மோ பீடில பிறப்பு நோக்கா உண்ணிறை வுடைய வல்ல ஒராயிரம் மனத்த வாரும்.
இவ்வண்ணமே ஏனையோர் குணஞ்செய்கைகளையும் எடுத்து வகுத்தோதின் இம் முன்னுரை மிக விரியும் என அஞ்சி அறிஞர் அவற்றை இந் நூற்கண் நுழைந்து கண்டின்புறுமாறு விடுத்து இந் நூலை யாத்தற்குத் தேவர் துணைக்கொண்ட நூல்களுட் சிலவற்றைக் கூறி இரண்டோ ரெடுத்துக்காட்டுகளை வழங்குவேன்.
திருக்குறளும் எட்டுத்தொகையும் பத்துப்பாட்டும் இந்நூலின் ஆக்கத்திற்குச் சொல்லும் சொற்றொடரும் கருத்தும் உதவியிருக்கின்றன பல கருத்துக்களை விளக்குதற்குச் சங்க இலக்கியத்துக் கருததுக்கள் சில உவமமாகவும் துணை செய்துள்ளன.
இதனைத் தேவர் செய்த பொருள் யாரும் செறுவாரைச் செறுகிற்கும் எஃது பிறிதில்லை இருந்தே உயிரும் உண்ணும் ஐயமிலை இன்பம் அறனோடு அலையும் ஆக்கும் பொய்யில் பொருளே பொருள் மற்றல்ல பிறபொருளே என அமைத்துக் கொள்ளுகின்றார்.
என்ற திருக்குறள் தொழுததங் கையி லுள்ளுந் துறுமுடி யகத்துஞ்சோர அழுதகண்ணீரி னுள்ளு மணிகல த்தகத்து மாய்ந்து பழுதுகண்ணரிந்து கொல்லும் படையுட னொடுங்கும் பற்றா தொழிகயார் கண்ணுந் தேற்றம் தெளிகுற்றார்.
என வரும் புறப்பாட்டு வாய்ப்படுங் கேடு மின்றாம் வரிசையினரிந்து நாளுங் காய்த்தநெற் கவளந் தீற்றிற் களிறுதான் கழனி மேயின் வாய்ப்பட லின்றிப் பொன்றும் வல்லனாய் மன்னன் கொள்ளி னீத்தநீர் ஞால மெல்லா நிதிநின்று சுரக்கு மன்றோ என்றும் என்னும் புறப்பாட்டு ஆர்வலஞ் சூழ்ந்த வாழியனைமணித் தேரை வல்லா னேர்நிலத் தூரு மாயி னீடுபல் காலஞ் செல்லு மூர்நில மறிதல் தேற்றா தூருமேன் முறிந்து வீழுந்தார்நில மார்ப வேந்தர் தன்மையு மன்னதாமே என்றும் உதவி யிருக்கின்றன.
இனி பழம்பகை நட்பாதல் இல்லை குன்றின் மேலிட்ட விளக்கு என்பன முதலிய பழமொழிகள் பாட்டினைக்கேட்ட லோடும் பழம்பகை நட்பு மாமே எனவும் தோன்றினான் குன்றத் துச்சிச் சுடர்ப்பழி விளக்கிட்டன்றே எனவும் இந்நூலின்கண் கையாளப்படுகின்றன.
மகளிர் பந்தாடுதல் நீராடுதல் முல்லைக்கொடி முதலியன வைத்து வளர்த்து அவை தலைப்பூ மலர்ந்தவிடத்துச் சிறப்புச் செய்தல் சிறுவர்க்கு எழுத்தறிவித்தல் முதலிய செய்கைகள் அவ்வவ் விடங்களில் நன்கு சிறப்பிக்கப் பெறுகின்றன.
இன்னோரன்ன நலம்பலவும் விளக்கிக் கற்பார்க்குக் கழிபேரின்பம் நல்கும் செந்தமிழ் இன்பக் கருவூலமாக இச் சிந்தாமணி நந்தா வளங்கொண்டு திகழ்கின்றது.
சோழன் அநபாயன் என்பான் இந் நூலின் தமிழ் நலம் பெருக உண்ணும் விருப்பினால் அல்லும் பகலும் இதனையே படித்து வந்தான் என்றும் அவன் கருத்தை மாற்றவே சேக்கிழார் பெரியபுராணத்தைச் செந்தமிழ் நலம் சிறக்கச் செய்தனர் என்றும் நுவலுங்கதை ஒன்று தமிழ்நாட்டில் வழங்குவ துண்டு.
கம்பனது இராமாயணமும் தணிகைப்புராணம் சேதுபுராணம் முதலிய தமிழ்நலங் கெழுமிய தல புராணங்களும் தோன்றி நம்மனோர்க்கு இன்பம் சுரந்து வருதற்கு வழிகாட்டியாகிய ஏற்றம் இச் சிந்தாமணிக்கு உண்டு என்பதை ஈண்டு நாம் நினைவு கூர்தல் வேண்டும்.
அவ்வுரையை வியந்து மகிழ்ந்த துறைமங்கலம் சிவப்பிரகாச அடிகள் சிந்தாமணியும் திருக்கோவையும் எழுதிக்கொளினும் நந்தா உரையை எழுதல் எவ்வாறு நவின்றருளே என்று பாராட்டியுள்ளார்.
இத்தகைய சிறப்புமிக்க பெருங்காவியமாகிய இச் சீவக சிந்தாமணியின் பெருநலனை மக்களனைவரும் அறிந்து துய்த்து இன்புறுதற்கு வாயிலாக வரும் இதனைத் தமிழுலக மேற்றுப் பயன் கொள்ளுமாக புள்ளி.
இதன்கண் சீவகன் தந்தையான சச்சந்தன் விசயையை மணந்து இராசமாபுரத்தேயிருந்து ஏமாங்கத நாட்டை ஆண்டுவந்த தன் ஆட்சியைக் கட்டியங்காரன் என்னும் அமைச்சன்பால் வைத்துப் பின் அவன் சூழ்ச்சியால் இறந்து பட்டதும் அவனால் மயிற் பொறியில் ஏற்றிவிடுக்கப்பட்ட விசயை சுடுகாட்டில் நள்ளிரவில் சீவகனைப் பெற்று தோழி வடிவிற்போந்த தெய்வம் துணையாகத் தண்டகாரணியத் தவப்பள்ளி யடைந்ததும் சீவகனை இராசமாபுரத்துக் கந்துக்கடன் என்பான் எடுத்துச்சென்று வளர்த்ததும் அச்சணந்தி யென்பவன்பால் சீவகன் கலைத்துறை பலவும் கற்றுத் தேர்ந்ததும் பிறவும் கூறப்படுகின்றன.
இந்த நாட்டில் வேண்டுங்காலத்துப் பொய்யாது வேண்டுமளவு தெரிந்து பொழியும் மழைக் கூட்டம் கடல் நீரை முகந்து சென்று மலையுச்சியில் தங்கியது.
முற்றியதோ என வளைத்துக்கொண்டதோ என்று கண்டோர் சொல்லுமாறு.. பட்டினமொன்றைக் கொள்ளை கொண்ட வேந்தன் ஒருவனைப் போல காட்டைக் கவர்ந்து அதனுட் கிடந்த பொருள்களை வாரிக்கொண்டு சென்று கடல் நாட்டை வளைத்துக்கொண்டதோ என்னுமாறு அருவி நீர் பெருகிச் சென்றது என்க.
சரையெனும் பெயருடைத் தடங்கொள் வெம்முலைக் குரை புனற் கன்னி சரையென்னும் பெயர்களையும் தடமாகிய விரும்பிய முலையினையுமுடைய ஒலிக்கின்ற புனலாகிய கன்னி.
சரயு என்னும் பெயருடைய புனற்கன்னி கடற்செல்வனாகிய தன் கணவன் சென்னிமேல் நுரையென்னும் மாலையைச் சூட்டுவதற்காக அருவிநீர் கொணர்ந்த பொருள்களையும் நுரையையும் சுமந்துகொண்டு சென்றது என்க.
வயலில் நன்கு விளைக என விதைப்பவர் நடுதற்குப் பதமிது எனத் தெரிந்து பறித்து நடவுக்குரிய நாள் கருதி வைப்பர் உழவர் மகளிர் கூட்டங் கொண்டு சென்று வயலில் நடுவார் என்க.
களையெடுக்கச் சென்றவர் குவளை காதலியின் கண்போல் மலர்ந்தமையின் அதனையும் தாமரை அவர்தம் முகம்போல இருந்தமையின் அதனையும் களையாராய்ப் பண்ணை எழுத்தின் வடிவுதோன்ற இனிது பாடினர் உழவர் செய்கை இது என்க.
நெல் சூற்பாம்புபோல் கருத்தாங்கி செல்வம்பெற்ற கீழோர்போல் தலை நிமிர்ந்து நின்று கற்ற நல்லோர்போல் விளைந்து வளைந்து கிடந்தன என்க.
போரிட்ட நெற்சூட்டைத் தள்ளி எருமையால் புணையடித்து வைக் கோலைக் களைந்து காற்றில் தூற்றிக் குவித்த நெற்குவியல் பொற்குன்றம் போன்று இருந்தன.
யாவர்க்கும் விலக்குதல் இல்லாத அட்டிற் சாலை தண்ணீர்ப் பந்தர் மகளிர் கூத்தாடு மிடம் என்ற இவை யொழிய ஏனைய எவ்விடத்தும் ஐம் பொறிகளாலும் நுகரப்படும் பொருள் பலவும் ஊர்களிடத்தே நிரம்பி யிருந்தன என்க.
அடிசிற் சாலைகளும் அறச்சாலைகளும் மகளிர் கோலம் செய்துகொள்ளுமிடங்களும் கம்மியரும் திருமணமும் இவை போல்வன வேறும் ஆயிரமாயிரம் ஊர்க்கண் உண்டு என்க.
இராசமாபுரம் என்னும் பெயரையுடைய இவ்வூர் மாலையும் துகி லும் பொன்னும் பூத்து வயிரமாலையும் முத்த மாலையும் கான்று அமிர் தேந்தி நின்ற கற்பகச் சோலையாகும் என்க.
சுவர் பொன்னாலாகி யிருத்தலாலும் சந்தனத்தைப் பிளந்து நெடுங்கை செய்து பொன்வேய்ந் திருத்தலாலும் கோயில் வண்ணம் இந்திரன் திருநகர் வந்திருந்தவண்ணம் என்க.
இவ்வாறு அரசன் வாழ்ந்து வருநாளில் விதைய நாட்டரசனுக்கு விசயை என்ற மகளொருத்தி உருவும் திருவும் பிற நலங்களும் மிகவுடையளாய் இருந்து வந்தாள்.
இவ்வாறு வைகும் நாளில் விசயைபால் பிறந்த ஆராக் காதலால் சச்சந்தனுக்கு அவள் இருக்கும் உவளகத்தை விட்டு அரசிருக்கை மண்டபத்திற்குப் பிரிந்து போவதும் நெடும்பிரிவாய்த் தோன்றிற்று.
சச்சந்தன் விசயையின் காதலின்பத்தில் மூழ்கித்திளைத்தற்கு அரசு புரியும் தொழில் தடையாக இருக்கிறதென்று நினைந்து அவ்வரசினைத் தன் அமைச்சருள் தலைவனான கட்டியங்காரன்மேல் வைத்து தான் பெண்ணின்பத்தில் இடையீடின்றித் திளைத்திருக்கத் துணிந்தான்.
தொலைத்த வேலோய் என்றதனால் தன்பால் அரசு வைப்பின் தான் துன்னி நின்று நன்றி மறவாது ஒழுகுவதாகக் கட்டியங்காரன் தன் உடன்பாட்டுக் குறிப்பு நன்கு எய்தக் கூறுதல் காண்க.
வலம்புரிசங்க ரேகை பொறித்தபிறவியிலே பொறிக்கப்பட்ட மதவலிமிக்க வலிமையுடைய சச்சந்தன் விடுப்ப கையாலே காட்டி விடுப்ப என்னஎன்று அனைவரும் சொல்ல உலந்தரு தோளினாய்தூண் போல் உயர்ந்த தோளையுடையாய் கொற்றம் அரசியல் நிலந்திருநிலமும் திருவும் என்று ஓர்என்று அறிவாயாக என நெறியின்நீதியால்.
முருக்கிகெடுத்து முன்னேயான் இச் சிறப்பைச் செய்வதற்கு முன்னே மொய்யமர்நெருங்கிய போர் தனக்குஅவன் றனக்கு அவனுக்கு செய்வசெய்யக்கூடியவை ஒன்றும்சிறிதும் மனக்குமனத்திற்கு இன்னாபொறாமை வாழியர்நீயும் நின் நிலையில் வாழ்க ஒழிகஇனி இவ்வாறு கூறுவதைத் தவிர்க என்றவன் பிரமன் திலோத்தமை பொருட்டு நான் முகனாகியதும் அரன் மங்கை பங்கனாகியதும் மாயோன் கோவியர் துகில் கவர்ந்து குருந்தொசித்துச் சிறு சொல் பெற்றதும் புத்தன் பெண் கழுதையாகி இழிக்கப்பட்டதும் எடுத்துக் கூறினான்.
வானவர்போல் மகிழ்வுற்றபின் தேவர் நோக்கத்தால் நுகர்ந் தாற்போல இவனும் கண்ணாலே பார்த்து மனமகிழ்ச்சியுற்ற பின்பு வார் நறுந்தேன் ஒழுகுகின்ற நறிய தேன்.
விசயை கண்ட கனவின்படியே தனக்கு ஏதம் வரும் என்னும் எண்ணத்தனாய்ச் சச்சந்தன் இருந்து வருகையில் தான் அமைச்சர் காட்டிய நெறியை மேற்கொள்ளா தொழிந்த சிறுமை நினைந்து வருந்தும் அவனது அறிவில் ஒரு விறகு தோன்றிற்று.
அந்தரத்தார் மயனே என ஐயுறும் தேவர்களும் தொழில் கண்டு தம்முலகத்துத் தச்சனாகிய மயனே எனத் துணிந்து வடிவுகண்டு வேறே எவனோ என ஐயமுறும்.
இஃது இங்ஙனமிருக்க அரசு மேற்கொண்டிருந்த கட்டியங்காரன் அவ்வரசுரிமை முற்றும் தானே கவர்ந்துகொள்ளக் கருதி அதற்குத் தடை சச்சந்தன் உயிரோடிருப்பதே என்றெண்ணி அவனைத் தொலைத்துவிட ஒரு சூழ்ச்சி செய்யலுற்றான்.
வாள் நமற்கு ஓலை வைத்தன்ன ஒண்திறலாற்றலான் வாள் வன்மையால் வல்லவனாயினும் வந்து ஒருகை பார்க்கட்டும் என்று எமனுக்கும் ஓலை விடுக்கும் ஒள்ளிய திறல் படைத்தவனான தருமதத்தன்.
அமைச்சர் பலரும் தன் கருத்துக்கு இசைந்தது கண்டு கட்டியங்காரன் பல்வகைப் படையேந்திய நால்வகைத் தானை சூழச் சச்சந்த னிருந்த திருநகரை வளைந்து கொண்டான்.
ஆற்றாத பிரிவாற்றாத கிழத்தி மனைவியாகிய இன்பம் மிக்குகைய சீர்த்தி இறைவன் அனந்த சுகம் மிகுதலாலே சீர்த்தியையுடைய அருகன்.
விசயை சென்ற பிரிவுத் துயரை ஒருவாறு ஆற்றிக் கொண்ட வேந்தன் போர்க்கோலம் பூண்டு படை வீரர் சூழ்ந்துவரப் போர்க் களம் புகுந்து பெரும் போர் உடற்றுகின்றான்.
சேர்ந்தால் ஒப்ப சேர்ந்தால் அச்சிங்கத்தின் தொழிலைச் செய்யாது தன் தொழிலையே செய்வது போல வெங்கண் களியானை வேய் வேந்தனை வெய்விய கண்களையும் மதக் களிப்பினையுமுடைய யானைப் படையும் வேற்படையுமுடைய வேந்தனான சச்சந்தனை.
இனி மயிலூர்தி இவர்ந்து சென்ற விசயை கட்டியங்காரனது பறையோசை கேட்டதும் திடுக்கிட்டு மனம்கலங்கி அறிவு சோர்ந்து அப் பொறிமீதே சாய்ந்தனள்.
திங்கள்....ஆற்றாள் முலைகள் திங்களின் கதிரைத் தாம் பொழிவதுபோலப் பால் சொரியும் பருவத்தளவும் பொறாளாய்ப் பாலை வாங்கி யென்க என்றது மகப் பெறுவார்க்குப் பெறும்பொழுது பால் சுரவாதாதலால் வாங்குபு வாங்கி திலகம் சேர்த்தி திலகமிட்டு.
கேட்ட பின்பு விசயை அக் குழந்தையை ஓரிடத்தே செவ்விதாக வைத்து அரசன் பெயர் பொறித்த மணியாழியை அதனோடு சேர்த்து கண் கலுழ உள்ளம் துடிக்க உடல் பனிப்ப கூனி வடிவில் நின்ற தெய்வத்தோடு ஒரு பக்கத்தே மறைந்து நிற்கலானாள்.
என்பெழுந் துருகுபு சோர ஈண்டிய அன்பு எலும்புக் குள்ளே யெழுந்து உடலுருகி அவசமாக வளர்ந்த அன்பு அரசனுக்கு அவலித்து அரசனுக்கு மகன் முகங்காணும் நல்வினை யின்மை கண்டு வருந்தி.
தேவி நோற்றற்குத் தாபதப்பள்ளி வேண்டுதலாலும் அரசனை அமரில் நீத்து புதல்வனைப் புறங்காட்டில் நீத்து தமரிடத்துச் சேறல் ஆகாமையானும் நண்ணலமாகி என்றான்.
அவட்கு விசயை உடன்படவே இருவரும் அமரிகை யாற்றில் தங்கி மறுநாள் புறப்பட்டுத் தண்டாரணியஞ் சென்று ஆங்கே இருந்த தவமகளிர் பள்ளியை எய்தினர்.
தவ நெறிப்படுக்கலுற்று மேல் தலத்தில் செறற்குரிய நெறியாகிய நோன்பை உண்டாக்கி தவம் கணவனை இழந்ததற்கும் புதல்வன் வாழ்தற்கும் பொருந்திய நோன்பு .
உறுதி சூழ்ந்து விசயைக்கு உறுதியானவற்றை அத்தெய்வத்தின் உள்ளம் ஆராய்ந்து செய்து அவண் ஓடலின் இவ்விடத்தை விட்டுத்தான் உறையுமிடத்துக்குச் செல்லுதலால் ஆயிடை இராசமாபுரத்தில்.
இவ்வகையால் அறம்பலவும் பொதுவாய்க்கூறி வீடு பேற்றுக்கு உரிய அறமும் இல்வாழ்வுக்குரிய அறமும் சிறப் புறச் சொல்லி சீவகனைத் தனியிடத்தே கொண்டு சென்று ஆசிரியன் அவன் பிறப்பு வரலாறு கூறுகின்றான்.
நாட்டரசனான சச்சந்தன் விசயைபால் ஆராக்காதலில் அழுந்தியதும் கட்டியங்காரன் எழுச்சியும் அரசன் வீழ்ச்சியும் விசயை சீவகனை ஈன்றதும் வணிகன் அச்சிறுவனைக் கொண்டுசென்று வளர்த்ததும் பிறவும் கூறப்பட்டன.
பொறி...கன்றி நின்றார் வேட்கையாகிய நஞ்சையுடைய உடம் பென்னும் பாம்பிடத்தில் பொறி நென்னும் பெயரையுடையவாகிய ஐந்து வாயிடத்தே களிப்பைச் செய்கின்ற விடயங்களிலே அடிப்பட்டு நின்றார்.
தேறிய சீவகன் சினம் மிகுந்து கட்டியங்காரனை இன்னே சென்று பொருது அழிப்பேன் எனக் கிளர்ந்து நிற்க அச்சணந்தி யாசிரியன் அவனை மெல்லத் தடுத்து விட்டான்.
அச்சணந்தி தன் பிறப்பு வரலாறு கூறல் வெள்ளிவெற்பைச் சார்ந்த வாரணவாசி என்னும் பேரூரிலிருந்து அரசுபுரிந்த உலோகபாலன் என்னும் வேந்தன் தன் மகனுக்கு அரசு தந்து தான் தவவேடம் பூண்டு துறவறம் செய்யத் தலைப்பட்டான்.
சின்னாளில் அவனுக்குப் பாவம் வந்து சேர அதன் பயனாக அவன் யானைத் தீ என்னும் நோய்வாய்ப் பட்டுச் சோறு வேண்டி நாடெங்கும் திரிந்து இவ்வூரை யடைந்தான் உடனே சீவகன் அப்பெரியவன் யாவன்?
அச்சணந்தி பின் கந்துக்கடனுக்கும் அவன் மனைவி சுநந்தைக்கும் சீவகனது கல்வியும் தீக்கையும் சொல்லித் தான் துறவு மேற்கொண்டதையும் உரைத்து விடைவேண்டினன்.
கோவிந்தையார் இலம்பகம் இது சீவகன் தோழர்களில் ஒருவனான பதுமுகன் என்பான் கோவிந்தை என்னும் ஆயர் மகளை மணந்துகொண்டதைக் கூறும் இலம்பகம்.
இதன்கண் இராசமாபுரத்துக்கு அருகிருந்த குன்றுகளில் வாழ்ந்த வேட்டுவர் நகரத்து ஆயருடைய ஆனிரைகளைக் கவர்ந்தேகியதும் ஆயர் முறையீடு கேட்டுக் கட்டியங் காரன் தன் வீரரை விடுப்ப அவர் நிரைமீட்க ஆற்றாது புறமிட்டோடியதும் பின்பு நிரைமீட்டானுக்குத் தன் மகளைத் திருமணம் செய்து கொடுப்பதாக நந்நகோன் வெளியிடுவதும் சீவகனும் தோழரும் சென்று வேடர்க்குச் சிறிதும் தீங்கு நிகழாத வகையில் வென்று நிரை மீட்டதும் பதுமுகனுக்கு அந்த நந்தகோன் தன் மகள் கோவிந்தையைத் திருமணம் செய்விப்பதும் பிறவும் உரைக்கப்படுகின்றன.
இராசமாபுரத்துக்குப் புறம்பே யிருந்த குன்றுகளில் உறையும் வேடர் இந்நகரத்து ஆயர்களின் ஆனிரைகளைக் கவர்வது குறித்து ஒருங்குகூடிச் சூழ்வாராயினர்.
சீவகன் சென்ற தேர் முழக்கமும் துகட்படலமும்மிகுந்து வேடர் கூட்டத்தைத் திகைப்பிக்கவே அவர்கள் வேறொரு புறத்தே கூடி அம்புகளை மழைபோல எய்தனர்.
அவற்றையெல்லாம் விலக்கி அவர்களுள் ஒருவர்க்கும் உயிரிறுதி எய்தாவகையில் சமர் செய்து சீவகன் வெருட்டவே அவர்கள் ஆனிரைகளைக் கைவிட்டு நீங்கினர்.
கொடையிலும் ஒருவனே கொடுப்பன் படையிலும் ஒருவனே கெடுப்பன் இவ்விரண்டும் ஒருவனிடத்தே நில்லா ஆயினும் இவை யிரண்டும் சேவகனிடத்தே கண்டேம் என்று சொல்லித் தொழுது நிற்பா ராயினர்.
நீள்நிரை நப்பின்னை மிக்க ஆனிரைகளையுடைய நப்பின்னை என்பவள் பின்னை அவள் பெயர் ந.சிறப்புப் பொருளுணர்த்துவதோர் இடைச் சொல் நச்செள்ளை நப்பாலத்தன் நக்கீரன் என்றாற்போல.
கோவிந்தை பதுமுகனுக்குத் தக்கவள் எனத் தன் மனத்தில் எண்ணிய சீவகன் நந்தகோனிடம் இரட்டுறமொழிந்து மணவினைக்கு இசைவு கூறிவிடல் நந்தகோன் கோவிந்தையை மங்கல நீராட்டி மணவணி புனைந்து கொணர்ந்து ஆயரும் பிறரும் சூழநின்று சீவகன் கையில் பதுமுகனுக்காக நீர் பெய்து கொடுத்தல்.
இடுந்தன்மையன்றிச் சூட் டுந்தன்மையோடு கூடிய கண்ணியல்லவோ என்றும் நெற்றிச் சூட்டும் கண் ணியுமல்லவோ என்றும் இரண்டு பொருளுணர்த்தும் உணர்த்தவே மார்பிற்கு மாலையிடுக என்றும் தலைக்கு மாலை சூட்டுக என்றும் பெரும்பான்மையும் வழக்கு நடத்தலின் தலைமேல் வைக்கப்படும் கண்ணியென்றானாக நந்தகோன் கருதினானாம்.
நெற்றி சுட்டு ஆடவர்க் காகாத தன்மையும் கண்ணி ஆடவர்க்கு ஆம் தன்மையும் போல தன்குலத் திற்கு ஆகாமையின் சூட்டின் தன்மையும் பதுமுகன் குலத்திற்குச் சிறிது பொருந்துதலின் கண்ணியின் தன்மையும் உடையனென்று சீவகன் கூறினா னாம்.
இதன்கண் இராசமாபுரத்து வணிகருள் ஒருவனான சீதத்தன் என்பான் கெட்ட தன் பொருளை ஈட்டுதற் பொருட்டு மரக்கல மமைத்துத் திரைகடலிற் சென்றதும் தரன் என்னும் விஞ்சையன் சூழ்ச்சியால் மயங்கிக் கலுழ வேகன் என்னும் விஞ்சை வேந்தன்பால் அவன் செல்லுதலும் கலுழவேகன் மகன் காந்தருவதத்தைக்கு இராசமாபுரத்தே திருமணம் நடக்குமெனச் சோதிடர் கூறக் கேட்டிருந்தமையின் சீதத்தன்பால் அவளை யொப்புவித்து அவளை வீணையில் வெல்வானுக்கு மணம் செய்து தருமாறு பணித்து மணியும் பொன்னும் மிதப்ப நல்கி விடுத்ததும் தரனால் அச் சீதத்தன் தன் கலத்தையும் தோழரையும் கண்டு அவருடன் திரும்பப் போந்து அரசன் உடன்பாடு பெற்று வீணைப்போர் வெளியிடலும் மன்னர் பலர் அப் போரில் வென்றி யெய்தமாட்டா தொழியச் சீவகன் வெல்லுதலும் கட்டியங்காரன் பொறாமைகொண்டு சீவகனை அடர்க்குமாறு மன்னர்க்குப் பணிப்ப அவரும் பொருது தோற்றோடியதும் சீவகன் தத்தையைத் திருமணம் செய்துகோடலும் பிறவும் விரித்துக் கூறப்படுகின்றன.
இராசமாபுரத்து வணிகருள் யவதத்தன் என்பானது வழியின் சீதத்தன் என்றொரு வணிகன் பதுமை யென்பாளை மணந்து இல்லிருந்து அறம் செய்துவரும் நாளில் தன்பால் பொருள் கெட்டதாக தன் குடி கெட்டதென்னும் சொல் நிகழாமைப் பொருட்டுத் திரைகடலோடிச் செல்வம் ஈட்டி வரக் கருதினான்.
இத் தீபத்தின்கண் ஆறு திங்கள் இருந்து தான் கொண்டு போந்த பண்டங்களை மிக்க பொன்னுக்கும் மணிக்குமாக மாறி பின்பு அத் தீபத்து அரசன்பால் விடைபெற்றுத் தன்னூர்க்கு வரவேண்டித் தன் வங்கத்தைச் செலுத்திக் கொண்டு வருவானாயினன்.
அத் தீபத்தை நீங்கி ஐஞ்ஞூறு யோசனை கடந்ததும் பெருமழையும் இடியும் விரவிப் பெரும் புயல் வந்து மோதுவதாயிற்று கலமும் நிலைகலங்க கலத்தவர் உள்ளம் கலங்கலாயினர்.
அன்னம் கொல்லா திருந்தமை தான் பற்றுக்கோடாக வாழ்வாரைக் காலால் உதைத்துக் கடல் நம் முன்னே தள்ளவும் போக்கற்றுப் பின்னும் அதனிடத்தே செல்லா நின்றதென்று நோக்கி அதற்கு அருளினாற்போலே யிருந்ததென்க.
என்றவன் மேலும் தகுவன சில கூறிச் சீதத்தனைத் தெளிவித்துத் தன்னோடு வருமாறு கூட்டிக்கொண்டு சேணில் தோன்றிய மலைச்சாரலுக்குக் கொண்டேகினான்.
இது கேட்டு உவகை மிக்க கலுழவேகன் சீதத்தனுக்குத் தன் மனைவி தாரணியையும் மகள் காந்தருவதத்தையையும் காட்டிச் சிறப்பித்துப் பின்பு தன் மகள் பிறப்பு வரலாற்றைக் கூறினன்.
பின்பு தத்தையைச் சீதத்தனுடன் இராசமாபுரத்துக்குச் செலுத்தக்கருதிய கலுழவேகன் தத்தைக்குத் தோழியாகிய வீணாபதி யென்பாளையும் உடன்செல்ல விடுக்கின்றான்.
சீதத்தனுக்கு அளவிறந்த பொன்னும் மணியும் தந்து தத்தைக்கு வேண்டும் வீணைகள் பலவும் பிறவும் கொடுத்து மிக்க சிறப்புடன் விடுப்ப விடைபெற வணங்கிய தத்தையின் பிரிவாற்றாத தாரணிக்குக் கலுழவேகன் தேற்றரவு கூறிநின்றான்.
கடற்கரையை நெருங்கியபோது அவன் சீதத்தனுக்கு முன்பு அவன் கலம் கவிழ்ந்து துன்புற்றது தன் வஞ்சமென்று கூறி நிகழ்ந்தது சொல்லலுற்றான் காந்தருவதத்தையின் பொருட்டு நாளும் பல மன்னர் வந்து இரத்தலால் கலுழவேகன் மனம் அலைப்புண்டு கணி சொன்ன வண்ணமே இராசமாபுரத்திற்கே அவளை அனுப்பிவிடத் துணிந்திருக்கையில் நீ கடலின்கண் வந்துகொண்டிருப்பதை யுணர்ந்து நின்னைக் கொணர்க என என்னைப் பணித்தான் யான் என் விஞ்சையால் நின் தோழர்களை இன்புறுத்தி நின்னைத் துன்புறுத்திப் பற்றினேன் என்றான்.
பின்பு சீதத்தன் தன் துணைவரைக் கலத்தோடு கண்டு மிக்க மகிழ்ச்சிகொண்டு அவர்களிடம் நிகழ்ந்தது கூறினான் அவர்கள் அறிவு மயங்கியிருந்தமையால் நிகழ்ந்தது உணராராய் நாங்கள் கண்டது நாடகம் எனக் கைகொட்டி மகிழ்ந்தனர்.
மறுநாளே சீதத்தன் கட்டியங்காரனைச் சிறப்புடன் கண்டு காந்தருவதத்தையின் மணம் குறித்துக் கன்னிமாடம் சமைத்துக்கொள்ளக் காப்புவிடை பெற்றுப் போந்து நன்னாளில் மாடம் புனைவித்து அரிய காவலும் ஏற்படுத்தி அதன்கண் தத்தையை இனி திருக்கச் செய்து நகரமாந்தர் அறிய முரசறைவித்தான்.
இச்செய்தி நாடெங்கும் பரவவே அத்தினபுரத்து அரச குமாரன் காம்பீலி நாட்டுப் பாலகுமாரன் வாரணவாசி மன்னன் முதலாக அயோத்தி யரசன் ஈறாகப் பல அரச குமரர் இராசமாபுரத்தே வந்து நிரம்பினர்.
திரைக்குள்ளே யிருந்து தத்தை இப் பாட்டைப் பாடி முடித்ததும் வீணாபதி யென்னும் பேடி அரங்கில் நின்று இங்கே வீற்றிருக்கும் வீரர் இனி யாழ்வகையைப் பாடுவார்களாக அதற்கு இயையாராயின் இக்காந்தருவதத்தை யாழ் இசைப்ப அதற்கேற்பப் பாடுவார்களாக என்று முன்மொழிந்து திரைக்குட் சென்றான்.
இச்செய்தி சீவகனுக்கு எட்டவே அவன் தன் தோழருள் ஒருவனான புத்திசேனன் என்பானைக் கந்துக் கடன்பால் செலுத்தித் தன் கருத்தைத் தெரிவித்து வரச்சொன்னான்.
புத்திசேனன் அவ்வாறே கந்துக்கடன்பால் தெரிவிப்ப அப்போழ்தில் அவன் மனம் இசையானாக நாகமாலை யென்பாள் ஒருத்தி ஓலை கொணர்ந்தாள்.
அதன்கண் சீவகன்பால் கட்டியங்காரன் பெருஞ் சினங்கொண்டு அவனைக் கொல்லுதற்குக் கருதி யிருக்கின்றான் ஆதலால் அவனைக் காத்துக்கோடல் வேண்டும் என்றொரு குறிப் பிருந்தது.
அதனை யுணர்ந்த கந்துகன் புத்தி சேனனுக்கு அதனைச் சொல்லெனப் பணிக்க அவள் உரைக்கத் தொடங்கி முன்பொருநாள் அனங்கமாலை என்னும் நாடகமகள் அரங்கேறியபோது அவ்வரங்கிற்கு அரசர் குலத்தவனாதலின் சீவகனும் வந்திருந்தான்.
அக்காலத்தே அவள் சீவக சாமியோ என்று வாய்வெருவினாள் அருகிருந்தவர் அவனது அருளும் வலியும் அழகும் எடுத்தோதிப் பாராட்டினர் அதுமுதல் அவன் சீவகன்பால் கறுவுகொண்டுள்ளான் என்று சொல்லி முடித்தாள்.
இது கேட்டுச் சீவகன் முதற்கண் நகைத்துப் பின்பு தந்தை சொற்படி புலிக்குழாம்போலத் தோழரும் வீரரும் சூழ்வர அழகிய யானை மீதேறி இசையரங்கிற்குச் சென்றான்.