sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவன் தூக்கம் நீங்கிக் கண் விழித்த போது சந்திரன் உதயமாகிக் கீழ்வானத்தில் சிறிது தூரம் மேலே வந்திருந்தது.அடர்ந்த மரக்கிளைகளின் வழியாக நிலா வௌிச்சம் வந்து சுற்றுப்புற காட்சிகளை அரைகுறையாக அவனுக்குக் காட்டியது.
ஜாக்கிரதையாக ஏறி வா கீழே விழுந்து தொலைக்காதே இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே அப்பெண் சுவரின் உட்புறத்திலிருந்து மெல்லிய மூங்கிலினால் ஆன ஏணி ஒன்றை எடுத்து வௌிப்புறத்தில் சுவர் ஓரமாக வைத்தாள்.
சற்றுத் தூரத்தில் ஒரு பெரிய அரண்மனையின் மாடகூட கோபுரங்களும் சிகரங்களும் மங்கிய நிலா வௌிச்சத்தில் சொப்பன உலகக் காட்சியைப் போல் தோன்றின.
அடர்ந்த மாந்தோப்புக்கிடையே சென்ற ஒற்றையடிப் பாதையின் வழியாக அம்மங்கை விடுவிடுவென்று நடந்து செல்ல வந்தியத்தேவனும் விரைவாகத் தொடர்ந்து சென்றான்.
அவர்கள் ஏமாந்து போனதை எண்ணிச் சிரிக்கிறேன் இல்லாவிட்டால் எதற்காக இந்தக் குருட்டு இருட்டில் மதில் சுவரில் வந்து மோதிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும்?
உன்னுடைய மந்திர சக்தியினால்தான் மகாராணி ஆனார்கள் என்று கூடச் சொல்வாய் பாதி ராஜ்யத்தைக் கொடு என்று கேட்டாலும் கேட்பாய் வந்தியத்தேவன் அறிய விரும்பியதை ஒருவாறு அறிந்து கொண்டான்.
நெஞ்சே தைரியத்தைக் கைவிடாதே தைரியம் உள்ள வரையில் ஜயமும் உண்டு சமயத்தில் ஏதேனும் யுக்தி தோன்றாமல் போகாது இதுவரையில் எந்த நெருக்கடியிலும் நாம் தோல்வியுற்று வந்ததில்லை.
இன்னும் அருகில் நெருங்கிய போது அந்த லதா மண்டபம் இரண்டு பெரிய பிரம்மாண்டமான மாளிகைகளை ஒன்று சேர்க்கும் பாதையைப் போல் அமைந்திருப்பது தெரிந்தது.
வந்தியத்தேவனை அழைத்துக் கொண்டு வந்த பெண் லதா மண்டபத்தை அணுகியதும் அவனைப் பார்த்துச் சமிக்ஞையினால் அங்கேயே நிற்கும்படி சொன்னாள்.
அவ்விதம் நின்றபோது தான் அந்த இடத்தில் நிறைந்திருந்த மலர்களின் நறுமணத்தை அவன் உணர்ந்தான்.அப்பப்பா என்ன வாசம் என்ன வாசம் மூக்கில் நெடி போல ஏறித் தலையைக் கிறுகிறுக்க அடிக்கிறதே அந்தப் பெண் லதா மண்டபத்துக்குள் நுழைந்ததும் அவளுடைய குரலும் இன்னொரு இனிய பெண் குரலும் கேட்டன.
வந்தியத்தேவா ஜாக்கிரதை ஒரே ஒரு தடவை நீ மதுபானம் செய்தாய் உன் அறிவு கலங்குவதை அறிந்தாய் பிறகு மதுவைத் தொடுவதில்லை என்று சபதம் செய்தாய் இப்போது அதை ஞாபகப்படுத்திக்கொள் மதுவின் போதையைக் காட்டிலும் சக்தி வாய்ந்த இந்த மயக்கத்தில் உன் அறிவைப் பறிகொடுத்துவிடாதே வந்தியத்தேவனைப் பார்த்த பழுவூர் இளையராணி நந்தினி அவளுடைய பவழ இதழ்கள் சிறிது விரிந்து முத்துப் பற்களை வௌிக்காட்டும்படி வியப்புடன் நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
இலேசாக அவன் ஒரு சிரிப்புச சிரித்து விட்டு அம்மணி தங்கள் தாதிப் பெண்ணுக்குத் திடீரென்று சந்தேகம் வந்து விட்டது நான் மந்திரவாதியா இல்லையா என்று அதை எப்படிக் கேட்டாள் என்று நினைக்கிறீர்கள்?
இதோ அம்மா என்று சொல்லிவிட்டு வாசுகி லதா மண்டபத்தின் உள் வழியாகப் பிரகாச மாளிகைக்குச் சென்ற நடைபாதையில் நடந்து போய்ச் சற்றுத் தூரத்தில் மங்கலாகத் தெரிந்த வாசற்படியாண்டை உட்கார்ந்து கொண்டாள்.
அந்தச் சமயத்தில் சுவர் மேல் வைத்த ஏணியைப் பார்த்ததும் தாங்கள் தான் இந்த ஏழையை நினைவுகூர்ந்து இந்த ஏற்பாடு செய்திருக்கிறீர்கள் என்று எண்ணிவிட்டேன்.
நேற்று உங்களைப் பார்த்தது முதலாவது எனக்கும் உங்கள் ஞாபகமாகவேயிருந்தது பூர்வ ஜன்மத்தில் இரண்டு பேருக்கு நட்போ உறவோ இருந்தால் இந்த ஜன்மத்திலும் அத்தகைய தொந்தம் ஏற்படும் என்கிறார்களே அதைத்தான் சொல்லுகிறேன்.
இவ்விதம் வந்தியத்தேவன் கூறிய போது வௌிப்படையாகப் பொய் சொன்னான் என்றாலும் மனத்திற்குள் குடந்தை ஜோதிடர் வீட்டில் பார்த்த பெண்ணை நினைத்துக் கொண்டுதான் சொன்னான்.
ஏதோ ஆழ்வார்க்கடியார்நம்பி என்பவர் செய்தி சொல்லி அனுப்பியதாக... ஆம் அம்மணி அவர் சொல்லி அனுப்பிய செய்தியைத் தங்களிடம் சொல்வதற்காகவே முதலில் தங்களைப் பார்க்க விரும்பினேன்.
அதுவும் தங்கள் பல்லக்கு என் குதிரை மேல் மோ தியதினால்தான் இவ்விதம் வந்தியத்தேவன் சொல்லி வந்தபோது நந்தினி மேலே அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சக்கரவர்த்தியின் க்ஷேமத்தை விசாரித்து விட்டு கோட்டைத் தளபதியைப் பார்த்துப் பேசிவிட்டு இங்கே வருவார்.வருவதற்குள் நீ போய்விட வேண்டும்.
பாவம் அவருக்குப் பெரும் ஏமாற்றம் அளித்து விட்டேன் அப்படியானால் சரி ஆழ்வார்க்கடியார் தங்களுக்குச் சொல்லி அனுப்பிய செய்தி கிருஷ்ணபகவான் தங்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதுதான்.
தாங்கள் கண்ணனை மணந்து கொள்ளும் கலியாணக் காட்சியைப் பார்க்க வீர வைஷ்ணவ பக்தகோடிகளும் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்களாம் நந்தினி ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.
என்னை அடியோடு மறந்து விடச் சொல்லு ஆண்டாளைப் போல் பரமபக்தையாகக் கொஞ்சமும் தகுதியற்றவள் நான் என்று சொல்லு தாங்கள் ஆண்டாள் ஆக முடியாது என்பதைத்தான் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை.
ஆண்டாள் பக்தி செய்து பாட்டுப் பாடி அழுது கண்ணீர் விட்டு பூமாலை தொடுத்துச் சூட்டி இப்படியெல்லாம் செய்து கண்ணனை மணந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
ருக்மிணி சத்தியபாமாவையும் ராதையையும் கோபிகாஸ்திரீகளையும் உடனே கைவிட்டு அவர்கள் வீற்றிருந்த சிம்மாசனத்தில் தங்களை ஏற்றி உட்கார வைத்து விடுவார் முகத்தைப் பார்க்காமல் முதுகைப் பார்த்துக் கொண்டு புகழ்ச்சி கூறுவதற்காகத்தான்.
தாங்கள் தாராளமாய் என்னை முகஸ்துதி செய்யலாம் நீர் மந்திரவாதிதான் சந்தேகமில்லை நான் இம்மாதிரி வாய்விட்டுச் சிரித்து வெகு காலம் ஆயிற்று என்று சொன்னாள்.
ஆனால் அம்மணி தங்களைச் சிரிக்கப் பண்ணுவது வெகு அபாயம் தடாகத்தில் தாமரை சிரித்து மகிழ்ந்தது தேன் வண்டு மயங்கி விழுந்தது என்றான் வந்தியத்தேவன்.
இம்மாதிரி பிறர் கையை எதிர்பார்த்துச் சக்கரவர்த்தியாயிருப்பதைக் காட்டிலும் மறுநாள் உணவு எங்கே கிடைக்கும் என்று தெரியாத சுதந்திர மனிதனாயிருப்பதே மேல்.
பிறகு ஏதோ மறந்து போன விஷயத்தை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டவள் போல் சின்னப் பழுவேட்டரையரின் ஆட்கள் உம்மை எதற்காக தேடுகிறார்கள்?
பார்த்து முடிந்த பிறகு இந்த மோதிரம் என்னிடம் எப்படி வந்தது என்று கோட்டைத் தளபதி கேட்டார்... தங்கள் பெயரைச் சொல்லவில்லை அம்மணி பெரிய பழுவேட்டரையர் கொடுத்தார் என்று சொன்னேன்.
இரண்டு தடவை தற்செயலாகப் பார்த்த என்னாலேயே தங்களை மறக்க முடியாது போலிருக்கிறதே வாழ்நாளெல்லாம் தங்களோடு இருந்தவரால் எப்படி மறக்க முடியும்?
உலகத்தில் வீர மன்னர்கள் தங்கள் வீரமும் பௌருஷமும் பெருக வேண்டும் என்றும் இராஜ்யமும் கீர்த்தியும் விஸ்தரிக்க வேண்டும் என்றும் விரும்புவார்கள்.
இத்தகைய கலியுக மன்மதனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று எனக்கு வெகு நாளாக ஆசையாயிருந்தது... ஆமாம் சக்கரவர்த்திக்குத் தம்முடைய அழகைப் பற்றி ரொம்பப் பெருமைதான்.
அவருடைய செல்வக் குமாரிக்கு அதைவிட அதிக கர்வம்... பழையாறையிலே இருக்கிறாளே ஒரு அகம்பாவம் பிடித்த கர்வி அந்த இளையபிராட்டி குந்தவை தேவியைத் தான் சொல்லுகிறேன்.
நீ தேடிக் கொண்டிருந்த உபாயம் இதோ உன் முன்னால் தானே வந்து நிற்கிறது அதை நன்கு உபயோகப்படுத ்திக் கொள் இவ்வாறு வல்லவரையன் தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான்.
அவன் உள்ளத்திலிருந்து பேசுகிறானா உதட்டிலிருந்து பேசுகிறானா என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்பிய நந்தினி தன் கூரிய விழிகளை அவன் மீது செலுத்தினாள்.
ஆகையால் தாங்களும் இதைப் பார்ப்பதினால் மோசம் ஒன்றும் வந்து விடாது என்று சொ ல்லிக் கொண்டே வந்தியத்தேவன் ஆதித்த கரிகாலர் குந்தவைக்குக் கொடுத்த ஓலையை எடுத்து நீட்டினான்.
படித்து முடித்தபோது அவளுடைய கண்களிலிருந்து கிளம்பிய மின்னல் ஜுவாலை நாக சர்ப்பத்தின் வாயிலிருந்து வௌிவந்து மறையும் அதன் பிளவுபட்ட நாவை வந்தியத்தேவனுக்கு நினைவூட்டியது அவனையறியாமல் அவன் உடம்பு நடுங்கியது.
நந்தினி கம்பீர பாவத்துடன் வந்தியத்தேவனைப் பார்த்து ஐயா நீர் இந்தக் கோட்டையிலிருந்து உயிரோடு தப்பிச் செல்ல எண்ணுகிறீர் அல்லவா?
சோழ சாம்ராஜ்யத்தில் இன்று சர்வ சக்தி வாய்ந்தவராய் விளங்கும் பெரிய பழுவேட்டரையர் எந்தப் பரிசுக்காக வருஷக்கணக்காகத் தவம் கிடக்கிறாரோ அத்தகைய பரிசு உமக்குக் கிடைக்கும் என்று கூறி நந்தினி வந்தியத்தேவன் பேரில் மறுபடியும் மோகனாஸ்திரத்தைத் தூவினாள்.
சற்று நேரம் நீர் அதோ அந்தப் பக்கம் போய் இருட்டில் மறைந்து நில்லும் என்று முன்னம் அவளுடைய தாதிப் பெண் போன திசைக்கு நேர் எதிர்த் திசையைக் காட்டினாள்.
மஞ்சத்தின் எதிரில் கிடந்த பலகையில் உட்கார்ந்து கொண்டு நந்தினியை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு ஹூம் ஹ்ரீம் ஹ்ராம் பகவதி சக்தி சண்டிகேசுவரி... என்று சில மந்திரங்களைச் சொன்னான்.
போதும் நிறுத்து தாதிப் பெண் வாசற்படியில் உட்கார்ந்தபடி தூங்கித் தொலைத்து விட்டாள் போலிருக்கிறது சொல்ல வேண்டியதைச் சீக்கிரம் சொல் அவர் கோட்டைக்குள் வந்து விட்டார் என்றாள் நந்தினி.
நன்றி கெட்ட நந்தினியைத்தான் பழுவூர் இளையராணியைத்தான் உன்னைத்தான் என்று ரவிதாசன் தன் ஒரு கை விரலால் அவளைச் சுட்டிக்காட்டினான்.
ராணி கேள் மூன்று வருஷத்துக்கு முன்னால் ஒரு நாள் நடுநிசியில் வைகை நதிக் கரைய ில் உள்ள மயானத்தில் ஒரு சிதை எரிந்து கொண்டிருந்தது.
காட்டுக் கட்டைகளில் தீ நன்றாய்ப் பிடித்துக் கொழுந்து விட்டு எரிந்தது.அப்போது காட்டு நிழலிலிருந்து உன்னைச் சிலர் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு வந்தார்கள்.
எல்லாவற்றையும் நீ மறந்து விட்டாய் பழுவூர் அரண்மனையின் சுகபோகத்தில் அழுந்தி உன் சபதத்தை மறந்து விட்டாய் அறுசுவை உண்டி அருந்தி ஆடை ஆபரணங்கள் புனைந்து சப்ரகூட மஞ்சத்தில் பட்டு மெத்தையில் உறங்கி தந்தப் பல்லக்கில் பிரயாணம் செய்யும் ராணி நீ உனக்குப் பழைய ஞாபகங்கள் எப்படி இருக்கும்?
இல்லவே இல்லை அல்லது வழியில் போகிற வாலிபனுடைய சௌந ்தரிய வதனத்தைக் கண்டு மயங்கி விட்டாய் போலும் புதிதாகக் கொண்ட மையலில் பழைய பழிவாங்கும் எண்ணத்தை மறந்திருக்கலாம் அல்லவா?
அது பொய்யானால் நான் இன்று வரப் போவதாக முன்னதாகச் சொல்லி அனுப்பியிருந்தும் வழக்கமான இடத்துக்கு உன் தாதிப் பெண்ணை ஏன் அனுப்பி வைக்கவில்லை?
இப்போது அம்மோதிரத்தை அவனிடமிருந்து வாங்கிக் கொண்டு விடப் போகிறேன்... ஒரு முக்கியமான லாபத்தைக் கருதியே அவனுடன் சல்லாபம் செய்து கொண்டிருந்தேன்.
அரண்மனைக்குள் இருந்தபடி அந்தக் கர்வக்காரி சூத்திரக் கயிற்றை இழுத்து எல்லாரையும் ஆட்டி வைக்கப் பார்க்கிறாள் அவளுடைய கொட்டத்தை நான் அடக்குவேன்.
அதற்காகவே இந்த வாலிபனை உபயோகப்படுத்திக் கொள்ளப் போகிறேன்... நீ பெரிய கைகாரிதான் சந்தேகம் இல்லை ஆனால் இதெல்லாம் உண்மை என்பது என்ன நிச்சயம்?
நீயே அவனைச் சுரங்க வழியில் கோட்டைக்கு வௌியே அழைத்துக் கொண்டு போ கண்ணைக் கட்டி அழைத்துக் கொண்டு போ பழையாறைக்கு அருகில் சென்று காத்திரு குந்தவை கொடுக்கும் மறு ஓலையுடன் இங்கே அவனை மீண்டும் அழைத்துக் கொண்டு வா அவன் தப்பித்துக் கொள்ளப் பார்த்தாலும் உன்னை ஏமாற்றப் பார்த்தாலும் உடனே கொன்று விடு என்றாள் நந்தினி.
வேண்டாம் வேண்டாம் நீயும் அவனும் எப்படியாவது போங்கள் அவனைச் சின்னப் பழுவேட்டரையரின் ஆட்கள் கோட்டைக்குள் இப்போது தேடுகிறார்கள் வௌியிலும் சீக்கிரத்தில் தேடப் போகிறார்கள்.
இலங்கைக்குப் போகிறவர்களுக்குச் சோழ நாட்டுப் பொன் நாணயத்தினால் பயன் இல்லை இலங்கைப் பொன் இருந்தால் நல்லது... இதைச் சொல்வதற்கு ஏன் இத்தனை நேரம்?
ரவிதாஸன் பையை வாங்கிக் கொண்டு புறப்பட்டபோது கொஞ்சம் பொறு அந்த வாலிபனைக் கோட்டைக்கு வௌியிலாவது கொண்டு போய் விட்டு விடு அப்புறம் அவன் வேறு பாதையில் போகட்டும் சுரங்க வழியை அவனுக்கு காட்டிக் கொடுக்க எனக்கு விருப்பமில்லை என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து நின்று இருண்ட மாளிகைப் பக்கம் பார்த்தாள்.
அதிலும் தனாதிகாரி பெரிய பழுவேட்டரையர் தஞ்சையை விட்டு வௌியே போனாலும் சரி வௌியே போயிருந்து கோட்டைக்குள் பிரவேசித்தாலும் சரி வீதியின் இருபுறங்களிலும் ஜனங்கள் திரண்டு நின்று வேடிக்கை பார்ப்பார்கள் ஜயகோஷம் செய்வார்கள் வாழ்த்துக் கூறுவார்கள் பூமாரியும் பொரி மழையும் பொழிவார்கள்.
அண்ணனும் தம்பியும் ஒருவரையொருவர் கண்டதும் தழுவிக் கொள்ளும் காட்சி நீலகிரியும் பொதிகை மலையும் ஆலிங்கனம் செய்து கொள்வது போலிருக்கும்.
இருவரும் இரண்டு யானைகள் மீதோ அல்லது குதிரைகளின் மீதோ ஏறிக் கொண்டு அருகருகே சென்றார்களானால் அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கப் பதினாயிரம் கண்கள் வேண்டும்.
ஆனால் இன்றைக்குப் பெரிய பழுவேட்டரையர் தஞ்சைக் கோட்டைக்குள் பிரவேசித்தபோது அவருடன் வந்த பரிவாரங்கள் வழக்கமான முழக்கங்களைச் செய்தபோதிலும் வீதிகளில் குதூகல ஆரவாரம் இல்லை ஜனக் கூட்டமும் அதிகமில்லை.
ஒருவேளை சக்கரவர்த்தியின் உடல்நிலை ரொம்பக் கேவலமாகி விட்டதோ அல்லது... அல்லது பெரிய காரியம்தான் நடந்து விட்டதோ என்ற ஐயம் உண்டாயிற்று.
நியா யத்துக்குக் கட்டுப்படவில்லையென்றால் கத்தி எடுத்துப் போர் செய்து உரிமையை நிலைநாட்டவும் அவ்வளவு பேரும் சித்தமாயிருக்கிறார்கள்.
அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும் என்று கருதும் முட்டாள் ஜனங்கள் மதுராந்தக சக்கரவர்த்தி வாழ்க என்று கோஷிக்காவிட்டால்தான் ஆச்சரியமாயிருக்கும்.
அதைத்தான் முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டும்... தம்பி காலாந்தகா போயும் போயும் இரண்டு பெண் பிள்ளைகளுக்கா என்னைப் பயப்படச் சொல்கிறாய்?
கவலைப்படாதே இரண்டு பிள்ளைகளையும் தஞ்சைக்கு வரும்படி அழைப்பு அனுப்ப வேண்டும் என்று சக்கரவர்த்தி கட்டளையிட்டிருக்கிறார்... ஆதித்த கரிகாலன் வரமாட்டான்.
வந்தால் அவனைத் தடுக்க வேண்டியதுதான் மதுராந்தகனுக்கு இளவரசுப் பட்டம் கட்டிச் சிம்மாசனத்தில் சகல அதிகாரங்களுடன் ஏற்றிய பி குதான் அவர்கள் இருவரும் வந்தால் வரலாம்.
சக்கரவர்த்திக்கு ஒரு ஓலையும் குந்தவைக்கு ஒரு ஓலையும் கொண்டு வந்தான்... இல்லை அண்ணா கடம்பூரில் தங்களைப் பார்த்ததாகவும் சக்கரவர்த்தியிடம் நேரில் கொடுக்கச் சொன்னதாகவும் கூறினான்.
எனக்கு இது வேண்டியதுதான் என் பெயரைச் சொல்லி ஒரு தறுதலைப் பயல் உன்னை ஏமாற்றி விட்டான் என்று சொல்லிக் கொள்ள வெட்கமாயில்லையா?
நம் எல்லோரையும் நாசம் செய்யப் போகிறது வேண்டாம் அவளைத் துரத்தி விட்டு மறு காரியம் பாருங்கள் காலாந்தககண்டா வெகு நாளாக உனக்குச் சொல்ல எண்ணியிருந்த ஒரு விஷயத்தை நானும் உனக்கு இன்று சொல்லுகிறேன்.
ஆனால நான் கைப்பிடித்து மணந்து கொண்டவளைப் பற்றிக் குறைவாக இனி எப்போதேனும் ஒரு வார்த்தை சொன்னாலும் சரி உன்னை வளர்த்த இதே கையினால் உன்னைக் கொன்று விடுவேன்.
உனக்குக் கத்தி பிடிக்கச் சொல்லிக் கொடுத்த நான் உன் கத்தியைப் பிடுங்கியே உன்னை வெட்டிக் கொல்லுவேன் ஜாக்கிரதை அந்த இரு சகோதரர்களும் அப்போது போட்டுக் கொண்ட ஆத்திரச் சொற்போர் சிங்கமும் சிங்கமும் மோதிப் பயங்கரமான சண்டை பிடிப்பது போலவே இருந்தது.
அவர்கள் பேசியது அந்தரங்க மந்திராலோசனை மண்டபத்தில்தான் என்றாலும் வௌியில் காத்திருந்தவர்களுக்கெல்லாம் அவர்களுடைய குரல் விவரம் இன்னதென்று தெரியாமல் இடிமுழக்கம் போல் கேட்டது.
வீதிப் புழுதியை வாரி அடித்துக் கொண்டு சுழன்று சுழன்று அடித்த மேலக் காற்றைக் காட்டிலும் அவருடைய உள்ளத்தில் அடித்த புயல் அதிகப் புழுதியைக் கிளப்பியது.
கைவசம் சிக்கியிருந்த அந்த மோசக்காரத் திருட்டு வாலிபனை விட்டு விட்டு அதற்காக ஒரு பெண்ணின் பேரில் அதுவும் மதனியின் பேரில் குற்றம் சொல்லுவது இவனுடைய வீரத்துக்கும் ஆண்மைக்கும் அழகாகுமா?
எங்கேயோ காட்டிலிருந்து பிடித்து வந்த ஒரு பெண்ணுக்காக கூடப்பிறந்த சகோதரனை நூறு போர்க்களங்களில் நமக்குப் பக்கபலமாயிருந்து போரிட்டவனை பலமுறை தன் உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல் நமக்கு வந்த அபாயத்தைத் தடுத்துக் காத்தவனையல்லவா கடிந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது?
தேவலோக மாதரும் பார்த்துப் பொறாமைப்படும்படியான அந்தச் சுந்தரிக்குச் சுயம்வரம் வைத்தால் சொர்க்கத்திலிருந்து தேவேந்திரன்கூட ஓடி வருவானே?
இளம் பெண்ணை மணந்து கொண்ட கிழவர்கள் இல்லாத சந்தேகங்கள் எல்லாம் தோன்றி தம் வாழ்க்கையை நரகமாக்கிக் கொள்வார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.
ஏதோ விரதம் நோன்பு என்று சொல்லுகிறாளே தவிர என்ன விரதம் என்ன நோன்பு என்று விளங்கச் சொல்கிறாள் இல்லை கதைகளிலே வரும் தந்திரக்காரப் பெண்கள் தட்டிக் கழிக்கக் கையாளும் முறையைப் போலத்தானே இருக்கிறது?
அதற்கு இனிமேல் இடம் கொடுக்கக் கூடாது இன்றிரவு அதைப் பற்றிக் கண்டிப்பாகப் பேசித் தீர்த்துக் கட்டிவிட வேண்டியதுதான் பழுவேட்டரையர் அவருடைய மாளிகை வாசலுக்கு வந்த போது அரண்மனைப் பெண்டிரும் ஊழியர்களும் தாதியர்களும் காத்திருந்து வரவேற்றார்கள்.
நந்தினியைக் கடிந்து கொள்ளலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டு வந்ததற்கு மாறாக அவளுடைய கோபத்தை இவர் தணிக்க முயல வேண்டியதாயிற்று நந்தினி என் கண்மணி என்ன கோபம்?
என் உயிரே உன் பட்டுக் கையினால் தொட்டு என்னைத் தள்ளினாயே அதுவே என் பாக்கியம் திரிகோண மலையிலிருந்து விந்திய மலை வரையில் உள்ள வீராதிவீரர் யாரும் செய்ய முடியாத செயலை நீ செய்தாய் அது என் அதிர்ஷ்டம் என்றாலும் எதற்குக் கோபம் என்று சொல்ல வேண்டாமா?
தங்களுடைய நிழலைப் போல் தொடர்ந்து நானும் போர்க்களத்துக்கு வருவேன்.. அழகாயிருக்கிறது உன்னைப் போர்க்களத்துக்கு அழைத்துப் போனால் நான் யுத்தம் பண்ணினாற் போலத்தான் கண்மணி இந்த மார்பும் தோள்களும் எத்தனையோ கூரிய அம்புகளையும் வேல் முனைகளையும் தாங்கியதுண்டு.
இப்போதாவது என் தாபம் தீர உன் பொ ன் முகத்தைப் பார்க்கிறேன் என்று கூறி நந்தினியின் கரத்தைப் பற்றி அழைத்துக் கொண்டு போய் மஞ்சத்தில் உட்கார வைத்தார்.
மூன்று உலகமும் நம் வசத்தில் இல்லாதபடியால் நம் உடல் பொருள் ஆவி மூன்றையும் இவளுக்காகத் தத்தம் செய்யலாம் ஆனால் இவளோ நம்மிடம் ஒன்றும் கேட்கிறாள் இல்லை இவ்விதம் எண்ணினார் அந்த வீராதி வீரர்.
அவளைக் கேள்வி கேட்பது கடிந்து கொள்வது என்கிற உத்தேசம் போயே போய் விட்டது நந்தினி காலால் இட்ட பணியைத் தலையால் நடத்தி வைக்கும் நிலைமைக்கு வந்து விட்டார் எந்தவித அடிமைத்தனமும் பொல்லாததுதான் ஆனால் பெண்ணடிமைத்தனத்தைப் போல் ஒருவனை மதி இழக்கச் செய்வது வேறொன்றுமில்லை நாலு நாள் வௌியூரில் இருந்து விட்டுத்தான் வந்தீர்களே?
ஆனால் அந்த அசட்டுப் பிள்ளை மதுராந்தகன் சுரங்க வழியின் மூலமாகப் பத்திரமாகத் திரும்பி வந்து சேர்கிறானா என்று தெரிந்து கொள்வதற்காகவே தம்பியின் வீட்டில் தாமதிக்க வேண்டியதாயிற்று...... ஐயா தாங்கள் எடுத்த காரியங்களிலெல்லாம் எனக்குச் சிரத்தை உண்டு.
ஆனாலும் நான் ஏற வேண்டிய மூடுபல்லக்கில் ஓர் ஆண் பிள்ளையைத் தாங்கள் ஏற்றிக் கொண்டு போவதை நினைத்தால் எனக்குக் கஷ்டமாயிருக்கிறது.நாடு நகரங்களில் உள்ள ஜனங்கள் எல்லோரும் தாங்கள் போகுமிடமெல்லாம் என்னையும் கூட அழைத்துப் போவதாக எண்ணுகிறார்கள்... அது எனக்கு மட்டும் சந்தோஷமளிக்கிறது என்றா நினைக்கிறாய்?
இந்த மதுராந்தகன் உடம்பெல்லாம் விபூதியைப் பூசிக் கொண்டு ருத்ராட்ச மாலையை அணிந்து நமசிவாய ஜபம் செய்து கொண்டிருந்தான் கோவில் குளம் என்று சொல்லிக் கொண்டு அம்மாவுக்குப் பிள்ளை நான்தான் என்பதை நிரூபித்துக் கொண்டிருந்தான் அரசாள்வதில் ஆசை உண்டாக்க நாங்கள் எவ்வளவோ முயன்றும் முடியவில்லை.
நந்தினி அந்தப் பிள்ளை விஷயத்தில் நீ என்ன மாயமந்திரம் செய்தாயோ தெரியவில்லை....ஆமாம் நீதான் இப்படிப்பட்ட மாயமந்திரக் காரியாயிருக்கிறாயே?
அதைப் பற்றி அநாவசியமாக ஜனங்கள்... அரசே அதைப் பற்றி அநாவசியமாக யாரேனும் பேசினால் அப்படிப்பட்ட துஷ்டர்களின் நாக்கைத் துண்டித்துப் புத்தி கற்பிப்பது தங்கள் பொறுப்பு.
நூறு பெண்களுக்கு மத்தியில் என்னைப் பார்த்து அந்தக் கிழவனுக்குத்தான் சாகப் போகிற சமயத்தில் பெண் மோகம் பிடித்துப் புத்தி கெட்டுப் போய்விட்டது உன் அறிவு எங்கேயடி போயிற்று?
போயும் போயும் அந்தக் கிழ எருமை மாட்டைப் போய்க் கலியாணம் செய்து கொண்டாயே என்று அவள் என்னைக் கேட்ட தை மறக்க முடியுமா என்று கூறி நந்தினி விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.
முதிய பிராயத்தில் தாம் கலியாணம் செய்து கொண்டது பற்றிப் பலர் பலவிதமாகப் பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பதைக் பழுவேட்டரையர் அறிந்திருந்தார்.
இருக்கட்டும் அவளை...அவளை....என்ன செய்கிறேன் பார் எருமை மாடு அல்லிக் கொடியைக் காலில் வைத்து நசுக்குவது போல் நசுக்கி எறிகிறேன் பார் இன்னும்...அவளை...அவளை..... என்று பழுவேட்டரையர் கோபாவேசத்தினால் பேச முடியாது தத்தளித்தார்.
மாயமும் மந்திரமும் செய்துதான் எல்லோரையும் அவள் இஷ்டம் போல் ஆட்டி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள் இந்தச் சோழ ராஜ்யத்தையே ஆட்டி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள் அவளுடைய மந்திரத்தை மாற்று மந்திரத்தால் தான் வெல்ல வேண்டும்.
கண்ணே நீ உன் பவள வாய் திறந்து நாதா என்று அழைக்கும்போதே என் உடம்பு சிலிர்க்கிறது...உன் பொன் முகத்தைப் பார்த்தால் என் மதி சுழல்கிறது என் கையில் வாளும் வேலும் இருப்பது உண்மைதான்.
எனக்கு மந்திரம் எதற்காக என்று கேட்கிறாய் என் உடலையும் உயிரையும் ஓயாமல் எரித்துக் கொண்டிருக்கிறதே அந்தத் தீயைத் தணிப்பதற்காகத்தான் அதற்கு ஏதாவது மந்திரம் உனக்குத் தெரிந்திருந்தால் சொல்லு இல்லையென்றால் உன் பூ மேனியைத் தொட்டு மகிழும் பாக்கியத்தை எனக்குக் கொடு எப்படியாவது என் உயிரைக் காப்பாற்று கண்மணி உலகம் அறிய சாஸ்திர விதிப்படி நீயும் நானும் மணந்து இரண்டரை ஆண்டுகள் ஆகின்றன ஆயினும் நாம் உலக வழக்கப்படி இல்வாழ்க்கை நடத்த ஆரம்பிக்கவில்லை.
கரம் பிடித்து மணந்து கொண்ட கணவனை வாட்டி வதைக்கிறாய் அல்லது ஒரு வழியாக எனக்கு உன் கையினால் விஷத்தைக் கொடுத்துக் கொன்று விடு... நந்தினி தன் செவிகளைப் பொத்திக் கொண்டு ஐயையோ இம்மாதிரி கொடிய வார்த்தைகளைச் சொல்லாதீர்கள் இன்னொரு முறை இப்படிச் சொன்னால் நீங்கள் சொல்லுகிறபடியே செய்துவிடுவேன்.
உயிரும் உயிரும் கலந்து விட்டன உள்ளமும் உள்ளமும் சேர்ந்து விட்டன தங்கள் இதயத்தின் ஒவ்வொரு துடிப்பும் இங்கே என் இதயத்தில் எதிரொலியை உண்டாக்குகிறது.
மண்ணினால் ஆன உடம்பு இது ஒருநாள் எரிந்து சாம்பலாகி மண்ணோடு மண் ஆகபோகிற உடம்பு இது... நிறுத்து நிறுத்து உன் கொடுமையான வார்த்தைகளைக் கேட்டு என் காது கொப்புளிக்கிறது என்று பழுவேட்டரையர் அலறினார்.
தேவலோகத்து மந்தார மரங்களிலிருந்து உதிர்ந்த மலர்களைச் சேகரித்தான் தமிழகத்துக்கு வந்து செந்தாமரை மலர்களைப் பறித்துச் சேகரித்தான் சேகரித்த மலர்களைத் தேவலோகத்தில் தேவாமிர்தம் வைத்திருக்கும் தங்கக் கலசத்தில் போட்டான்.
அப்படி ஏற்பட்ட அற்புதமான கலவையினால் உன் திருமேனியைப் படைத்தான் பிரம்மதேவன்... நாதா ஏதோ பிரம்மாவுக்குப் பக்கத்தில் இருந்து பார்த்தவரைப் போல் பேசுகிறீர்களே இந்த வர்ணனைகளுக்கெல்லாம் நான் ஒருத்திதானா அகப்பட்டேன்?
அவருடைய உள்ளத்தில் பொங்கிக் கொண்டிருந்த உணர்ச்சி வெள்ளத்தை வார்த்தைகளின் மூலமாகவாவது வௌிப்படுத்திவிட விரும்பினார் போலும்.
புராணக் கதைகளிலே சொல்லியிருப்பது போல் சொர்க்கத்திலிருந்து சாபம் பெற்றுப் பூமிக்கு வந்த தேவ கன்னிகை அல்லது கந்தர்வப் பெண்ணாயிருக்க வேண்டும் மனித பாஷை உனக்குத் தெரிந்திராது என்று எண்ணி கொண்டு பெண்ணே நீ யார்?
கங்கைக் கரையோடு வேட்டையாடச் செல்லுகையில் உன்னைக் கண்டேன் பூலோகப் பெண்ணைப் போல் உருக்கொண்டிருந்த கங்கையாகிய உன்னைக் காதலித்தேன்.
பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிரிந்த கண்ணகி நீதான் என்பதை உணர்ந்தேன்.... இப்படிப் பழுவேட்டரையர் முற்பிறவிக் கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டு வந்தபோது நந்தினி அவர் முகத்தைப் பார்க்காமல் வேறு திசையை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
மூச்சு விடுவதற்காக அவர் சற்று நிறுத்தியபோது நந்தினி அவரைத் திரும்பிப் பார்த்து நாதா தாங்கள் கூறிய உதாரணங்கள் அவ்வளவு பொருத்தமாயில்லை.
கண்மணி என்ன விரதம் என்ன நோன்பு என்பதை மட்டும் தௌிவாகச் சொல்லிவிடு எவ்வளவு சீக்கிரம் முடித்துத் தரலாமோ அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் முடித்துத் தருவேன் என்றார் பழுவூர் அரசர்.
தன்னைக் காட்டிலும் மன்மதன் வேறு இல்லை என்று எண்ணியிருக்கும் இந்தச் சுந்தர சோழருடைய சந்ததிகள் தஞ்சைச் சிம்மாசனத்தில் ஏறக்கூடாது.
தற்பெருமை கொண்ட அந்தக் குந்தவையின் கர்வத்தை ஒடுக்க வேண்டும்... நந்தினி அந்த இரண்டு காரியங்களும் நிறைவேறி விட்டதாகவே நீ வைத்துக் கொள்ளலாம்.
மதுராந்தகனுக்கே பட்டம் கட்ட வேண்டும் என்று இந்த ராஜ்யத்தின் தலைவர்கள் எல்லாரும் சம்மதித்து விட்டார்கள்... இரண்டு மூன்று பேரைத் தவிர மற்றவர்கள் எல்லாரும் சம்மதித்து விட்டார்கள்.
காஞ்சியிலிருந்து வந்த ஒரு வாலிபன் காலாந்தகனை ஏமாற்றி விட்டுச் சக்கரவர்த்தியைச் சந்தித்து ஓலை கொடுத்திருக்கிறான்... ஆகா தங்கள் தம்பியைப் பற்றி தாங்கள் ஓயாமல் புகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
இந்த விஷயத்தில் அசட்டுத்தனமாகத்தான் போய் விட்டான் ஏதோ நம் அரண்மனை முத்திரை மோதிரத்தை அந்த வாலிபன் காட்டியதாகச் சொல்கிறான் ஏமாந்து போனவர்கள் இப்படித்தான் ஏதாவது காரணம் சொல்லுவார்கள் ஏமாற்றிய அந்த வாலிபனைப் பிடிக்க முயற்சி ஏதும் செய்யவில்லையா?
சக்கரவர்த்தி காலமானதும் மதுராந்தகன் சிம்மாசனம் ஏறுவது நிச்சயம்.... நாதா என்னுடைய விரதம் என்னவென்பதைத் தங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தும் காலம் இப்போது நெருங்கி வந்து விட்டது... மதுராந்தகன் அந்த அசட்டுப் பிள்ளை பெண் என்றால் பல்லை இளிப்பவன் அவன் பட்டத்துக்கு வருவதினால் என்னுடைய விரதம் நிறைவேறி விடாது... அரசே என் சிறு பிராயத்தில் ஒரு பிரபல ஜோசியன் என் ஜாதகத்தைப் பார்த்தான்.
பதினெட்டுப் பிராயம் வரையில் நான் பற்பல இன்னல்களுக்கு உள்ளாவேன் என்று சொன்னான்... பதினெட்டுப் பிராயத்துக் ுப் பிறகு தசை மாறும் என்றான்.
இணையில்லாத உன்னத பதவியை அடைவேன் என்று சொன்னான்... அவன் சொன்னது உண்மைதான் அந்தச் ஜோசியன் யார் என்று சொல்லு அவனுக்குக் கனகாபிஷேகம் செய்து வைக்கிறேன்.
என்னைக் கைபிடித்து மணந்து கொள்ளும் கணவர் மணிமகுடம் தரித்து ஒரு மகா சாம்ராஜ்யத்தின் சிம்மாசனத்தில் ஐம்பத்தாறு தேசத்து ராஜாக்களும் வந்து அடிபணிந்து ஏத்தும் சக்கரவர்த்தியாக வீற்றிருப்பார் என்று அந்தச் ஜோசியன் சொன்னான்.
நந்தினியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது தன் அறிவு தன்னை விட்டு அகன்று ஒருவித போதை உணர்ச்சி உண்டாகியிருந்தது என்பதை இப்போது உணர்ந்தான்.
போதும் போதாதற்கு மந்திரவாதி ஒருவனுடைய கூட்டுறவும் இவள் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து என்ன மாயமந்திரம் செய்வார்களோ?
அந்தத் துவேஷம் இவளுடைய கண்களில் தீப்பொறியாக வௌிப்படுகிறதே ஒருவேளை மனத்தை மாற்றிக் கொண்டு பழுவேட்டரையரிடம் தன்னைப் பிடித்துக் கொடுத்தாலும் கொடுத்து விடலாம் பெண்களின் சபல சித்தமும் சஞ்சல புத்தியும் பிரசித்தமானவை அல்லவா?
தோட்டத்துக்குள் புகுந்துதான் வழி கண்டுபிடித்துப் போக வேண்டும் மதில் ஏறிக் குதிக்க வேண்டும் மதிலுக்கு வௌியில் தன்னைத் தேடி வந்தவர்கள் காத்திருந்தால்?....
யோசி யோசி மூளையைச் செலுத்தி யோசி கண்களையும் கொஞ்சம் உபயோகப்படுத்து நாலாபக்கமும் பார் இதோ இந்த இருள் அடைந்த மாளிகை இருக்கிறதே இது ஏன் இரு டைந்திருக்கிறது?
கதவுக்குள் ஒரு சிறிய கதவு போலிருக்கிறதே கையை வைத்ததும் இந்தச் சிறிய கதவு திறந்து கொள்கிறதே அதிர்ஷ்டம் என்றால் இதுவல்லவா அதிர்ஷ்டம் உள்ளே புகுந்து பார்க்க வேண்டியதுதான் பெரிய கதவுக்குள்ளே பார்த்தால் தெரியாதபடி பொருத்தியிருந்த சிறிய கதவைத் திறந்து கொண்டு வந்தியத்தேவன் அந்த இருளடைந்த மாளிகைக்குள் புகுந்தான்.உள்ளே காலடி வைத்ததும் அவனுக்குத் தோன்றிய முதலாவது எண்ணம் தான் அம்மாளிகைக்குள் புகுந்தது நந்தினிக்குக் கூடத் தெரிய கூடாது என்பதுதான்.
இருட்டு என்றால் இப்படிப்பட்ட இருட்டைக் கற்பனை செய்யவும் முடியாது.. சீச்சீ வௌிச்சத்திலிருந்து இருட்டில் வந்திருப்பதால் முதலில் இப்படித்தான் இருக்கும்.
அவன் நினைத்தபடியே ஒரு தூண் கைக்குத் தட்டுப்பட்டது ஆ எவ்வளவு பெரிய தூண் கருங்கல் தூண் இதைச் சுற்றி வளைத்துக் கொண்டு மேலே போய்ப் பார்க்கலாம்.
மேலே தூண் ஒன்றும் கைக்கு அகப்படவில்லை ஏதோ பள்ளத்தில் இறங்குவது போன்ற உண்ர்ச்சி உண்டாகிறது ஆ இதோ ஒரு படி நல்லவேளை விழாமல் தப்பினோம் இப்படியே இந்த இருட்டில் ஒன்றும் தெரியாமல் எத்தனை நேரம் எத்தனை தூரம் போவது?....
வந்த வழியில் திரும்ப வேண்டியதுதான் கதவைத் திறந்து கொண்டு லதா மண்டபத்துக்கே போக வேண்டியதுதான் இந்தப் பயங்கர இருட்டில் உழலுவதைக் காட்டிலும் நந்தினியை மீண்டும் சந்தித்து அவளுடைய யோசனைப்படி நடப்பதே நல்லது.
என்ன வாக்குறுதி கேட்டாலும் இப்போதைக்குக் கொடுத்து விட்டால் பிறகு சமயம் போல் பார்த்துக் கொள்கிறது இவ்வாறு எண்ணி வந்தியத்தேவன் திரும்பினான்.
எப்படிச் சொல்ல முடியும்.... நடக்க நடக்கக் கைக்கு ஒன்றும் தட்டுப்படவில்லையே அந்தக் கருங்கல் தூண்கள் எங்கே போயின கதவைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமலே போய் விடுமோ?
அல்லது... வந்தியத்தேவனுடைய தொண்டை உலர்ந்து போயிற்று நா மேலண்ணத்தில் ஒட்டிக் கொண்டது திடீரென்று யாரோ அவன் முகத்தில் இடித்தாற் போலிருந்தது.
இருட்டில் கருங்கல் தூணின் மேல் மோதிக் கொண்டதுமல்லாமல் அதைக் குத்தியதாகவும் தெரிந்து கொண்டான் கையை அவ்வளவு விண் விண் என்று வலித்திராவிட்டால் வந்தியத்தேவன் சிரித்தேயிருப்பான்.
காது கொடுத்துக் கேட்டபோது அந்தக் காலடிச் சத்தம் மேலும் மேலும் கேட்டது.ஒரு சமயம் எட்டிப் போவது போல இருந்தது இன்னொரு சமயம் நெருங்கி வருவது போல் இருந்தது வந்தியத்தேவன் நின்ற இடத்திலேயே நின்று உற்றுக் கேட்டான்.
ஆ வௌிச்சம் அதோ வௌிச்சம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகமாகி வருகிறது நெருங்கியும் வருகிறது வௌிச்சத்துடன் புகை யாரோ தீவர்த்தியுடன் வருகிறார்கள்.
ஒளிந்து நிற்பதற்கு இங்கே இடத்துக்குக் குறைவில்லை தூரத்திலே வந்த தீவர்த்திக் கொழுந்து அது ஒரு விசாலமான மண்டபம் என்பதைக் காட டியது.
பாதாளச் சிறையின் பயங்கரங்களைப் பற்றி வந்தியத்தேவன் அதிகம் கேள்விப்பட்டிருந்தபடியால் அந்த எண்ணம் அவனுடைய ரோமக் கால்களில் எல்லாம் வியர்வை துளிக்கும்படி செய்தது.
மகா தைரியசாலியான வந்தியத்தேவனுடைய கைகால்கள் எல்லாம் அச்சமயம் வெலவெலத்துப் போய் நடுநடுங்கின படிக்கட்டின் வழியாக மேலேறி மூன்று உருவங்கள் வந்தன.