பல் மலர்ப் பழனத்த பாசடைத் தாமரை இன் மலர் இமிர்பு ஊதும் துணை புணர் இருந் தும்பி உண் துறை உடைந்த பூப் புனல் சாய்ப்ப புலந்து ஊடி பண்பு உடை நல் நாட்டுப் பகை தலைவந்தென அது கைவிட்டு அகன்று ஒரீஇ காக்கிற்பான் குடை நீழல் பதி படர்ந்து இறை கொள்ளும் குடி போல பிறிதும் ஒரு பொய்கை தேர்ந்து அலமரும் பொழுதினான் மொய் தப இறை பகை தணிப்ப அக் குடி பதிப் பெயர்ந்தாங்கு நிறை புனல் நீங்க வந்து அத்தும்பி அம் மலர் பறை தவிர்பு அசைவிடூஉம் பாய் புனல் நல் ஊர நீக்குங்கால் நிறம் சாய்ந்து புணருங்கால் புகழ் பூத்து நாம் கொண்ட குறிப்பு இவள் நலம் என்னும் தகையோ தான் எரி இதழ் சோர்ந்து உக ஏதிலார்ப் புணர்ந்தமை கரி கூறும் கண்ணியை ஈங்கு எம் இல் வருவதை சுடர் நோக்கி மலர்ந்து ஆங்கே படின் கூம்பும் மலர் போல் என் தொடர் நீப்பின் தொகும் இவள் நலம் என்னும் தகையோ தான் அலர் நாணி கரந்த நோய் கைம்மிக பிறர் கூந்தல் மலர் நாறும் மார்பினை ஈங்கு எம் இல் வருவதை பெயின் நந்தி வறப்பின் சாம் புலத்திற்குப் பெயல் போல் யான் செலின் நந்திச் செறின் சாம்பும் இவள் என்னும் தகையோ தான் முடி உற்ற கோதை போல் யாம் வாட ஏதிலார் தொடி உற்ற வடுக் காட்டி ஈங்கு எம் இல் வருவதை ஆங்க ஐய அமைந்தன்று அனைத்து ஆகப் புக்கீமோ வெய்யாரும் வீழ்வாரும் வேறு ஆக கையின் முகை மலர்ந்தன்ன முயக்கில் தகை இன்றே தண் பனி வைகல் எமக்கு புள் இமிழ் அகல் வயல் ஒலி செந்நெல் இடைப் பூத்த முள் அரைத் தாமரை முழு முதல் சாய்த்து அதன் வள் இதழ் உற நீடி வயங்கிய ஒரு கதிர் அவை புகழ் அரங்கின் மேல் ஆடுவாள் அணி நுதல் வகை பெற செரீஇய வயந்தகம் போல் தோன்றும் தகைபெறு கழனி அம் தண் துறை ஊர கேள் அணியொடு வந்து ஈங்கு எம் புதல்வனைக் கொள்ளாதி மணி புரை செவ்வாய் நின் மார்பு அகலம் நனைப்பதால் தோய்ந்தாரை அறிகுவேன் யான் என கமழும் நின் சாந்தினால் குறி கொண்டாள் சாய்குவள் அல்லளோ புல்லல் எம் புதல்வனை புகல் அகல் நின் மார்பில் பல் காழ் முத்து அணி ஆரம் பற்றினன் பரிவானால் மாண் இழை மட நல்லார் முயக்கத்தை நின் மார்பில் பூணினால் குறி கொண்டாள் புலக்குவள் அல்லளோ கண்டே எம் புதல்வனைக் கொள்ளாதி நின் சென்னி வண்டு இமிர் வகை இணர் வாங்கினன் பரிவானால் நண்ணியார்க் காட்டுவது இது என கமழும் நின் கண்ணியால் குறி கொண்டாள் காய்குவள் அல்லளோ என ஆங்கு பூங்கண் புதல்வனைப் பொய் பல பாராட்டி நீங்காய் இகவாய் நெடுங் கடை நில்லாதி ஆங்கே அவர் வயின் சென்றீ அணி சிதைப்பான் ஈங்கு எம் புதல்வனைத் தந்து நயந்தலை மாறுவார் மாறுக மாறாக் கயந்தலை மின்னும் கதிர் விடு முக் காழ் பயந்த எம் கண் ஆர யாம் காண நல்கி திகழ் ஒளி முத்து அங்கு அரும்பு ஆகத் தைஇ பவழம் புனைந்த பருதி சுமப்ப கவழம் அறியா நின் கை புனை வேழம் புரி புனை பூங் கயிற்றின் பைபய வாங்கி அரி புனை புட்டிலின் ஆங்கண் ஈர்த்து ஈங்கே வருக எம் பாக மகன் கிளர் மணி ஆர்ப்ப ஆர்ப்ப சாஅய்ச் சாஅய்ச் செல்லும் தளர் நடை காண்டல் இனிது மற்று இன்னாதே உளம் என்னா நுந்தை மாட்டு எவ்வம் உழப்பார் வளை நெகிழ்பு யாம் காணுங்கால் ஐய காமரு நோக்கினை அத்தத்தா என்னும் நின் தே மொழி கேட்டல் இனிது மற்று இன்னாதே உய்வு இன்றி நுந்தை நலன் உண சாஅய்ச் சாஅய்மார் எவ்வ நோய் யாம் காணுங்கால் ஐய திங்கள் குழவி வருக என யான் நின்னை அம்புலி காட்டல் இனிது மற்று இன்னாதே நல்காது நுந்தை புறம் மாறப்பட்டவர் அல்குல் வரி யாம் காணுங்கால் ஐய எம் காதில் கனம் குழை வாங்கிப் பெயர்தொறும் போது இல் வறுங்கூந்தல் கொள்வதை நின்னை யாம் ஏதிலார் கண் சாய நுந்தை வியன் மார்பில் தாது தேர் வண்டின் கிளை பாடத் தைஇய கோதை பரிபு ஆடக் காண்கும் மை அற விளங்கிய மணி மருள் அவ்வாய் தன் மெய் பெறா மழலையின் விளங்கு பூண் நனைத்தர பொலம் பிறையுள் தாழ்ந்த புனை வினை உருள் கலன் நலம் பெறு கமழ் சென்னி நகையொடு துயல்வர உரு எஞ்சாது இடை காட்டும் உடை கழல் அம் துகில் அரி பொலி கிண்கிணி ஆர்ப்பு ஓவா அடி தட்ப பாலோடு அலர்ந்த முலை மறந்து முற்றத்துக்கால் வல் தேர் கையின் இயக்கி நடை பயிற்றா ஆல் அமர் செல்வன் அணி சால் பெரு விறல் போல வரும் என் உயிர் பெரும விருந்தொடு கைதூவா எம்மையும் உள்ளாய் பெருந் தெருவில் கொண்டாடி ஞாயர் பயிற்றத் திருந்துபு நீ கற்ற சொற்கள் யாம் கேட்ப மருந்து ஓவா நெஞ்சிற்கு அமிழ்தம் அயின்றற்றா பெருந்தகாய் கூறு சில எல் இழாய் சேய் நின்று நாம் கொணர்ந்த பாணன் சிதைந்து ஆங்கே வாய் ஓடி ஏனாதிப்பாடியம் என்றற்றா நோய் நாம் தணிக்கும் மருந்து என பாராட்ட ஓவாது அடுத்து அடுத்து அத்தத்தா என்பான் மாண வேய் மென் தோள் வேய்த் திறம் சேர்த்தலும் மற்று இவன் வாய் உள்ளின் போகான் அரோ அசைச் சொல் உள்ளி உழையே ஒருங்கு படை விட கள்ளர் படர்தந்தது போல தாம் எம்மை எள்ளுமார் வந்தாரே ஈங்கு அதிர்வு இல் படிறு எருக்கி வந்து என் மகன் மேல் முதிர் பூண் முலை பொருத ஏதிலாள் முச்சி உதிர் துகள் உக்க நின் ஆடை ஒலிப்ப எதிர் வளி நின்றாய் நீ செல் இனி எல்லா யாம் தீது இலேம் என்று தெளிப்பவும் கைந்நீவி யாது ஒன்றும் எம் கண் மறுத்தரவு இல் ஆயின் மேதக்க எந்தை பெயரனை யாம் கொள்வேம் தாவா விருப்பொடு கன்று யாத்த உழிச் செல்லும் ஆ போல் படர் தக நாம் தாய் .