sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இவற்றிற்குப் பின்பே பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் பார்சுவ தேவர் என்பவரால் சங்கீத சமயாசார மென்ற நூலும் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் சாரங்க தேவர் எழுதிய சங்கீத ரத்னாகரமும் அதன் பின்னரே பிற நூல்களும் பிறந்துள்ளன.
நான்காம் நூற்றாண்டிற்கு முன்பெல்லாம் அரு மறைத் துழனி தவிரத் திருந்திய இசை சங்கீதம் தமிழ் நாட் டிற்கு வடக்கிலுள்ளார்க்கு இல்லை யென்பது இனிது விளங்கும்.
இரண்டாம் நூற்றாண்டிலும் அதற்கு முன்பும் தமிழில் இசைநூல்களும் இசை வகைகளும் இருந்தன என்பதற்குச் சிலப் பதிகாரம் நல்ல சான்றுபகருகிறது.
சாரங்க தேவர் எழுதிய சங் கீதரத்னாகரம் ஒன்றே தமிழிசையின் மாண்பை வடநாட்டவர் அறிந்து வியந்து போற்றி மேற்கொண்டதற்கு ஆதரவு நல்குகிறது.
ஏழாம் நூற்றாண்டில் தமிழ்நாடு போந்து இசைபயின்ற செய்திக்குக் குடுமியான்மலைக் கல்வெட்டும் அக் காலத்தே விளங்கிய ஞானசம்பந்தர் திருமறைக் காட்டுத் திருப்பதி கத்தே ஊறுபொரு ளின்தமி ழியற்கிளவி தேருமட மாதருடனா வேறுதிசை யாடவர்கள் கூடியிசை தேறுமெழில் வேதவனமே என்று கூறியருளுவதும் அசைக்கமாட்டாத சான்றுகளாகும்.
இக் காலத்துக்குப் பின்னே தமிழ் மக்கள் பிறமொழி வேட்கையும் தமிழ்த்திறத்தைப் புறக்கணித்தலும் மேற்கொண்டதன் பயனாய் தமிழ்இசை ஒளிகுன்ற வடவர் அதனைத் தாம் விரும்பியவாறு திரித்து அமைத்து வளர்க்கலுற்றனர்.
ஒன்று தமிழ்ப்பண்ணின் மேல் நிலைக்குரிய சுரத்தை இலதாக்கி ஆளத்திக்கு ஆலபனைக்கு இடமில்லையாகச் செய்துவிடுவது இரண்டாவது பண்களை இர கங்களை வக்கிரமாகப் பாடுவது அஃதாவது பாஷாங்கம் எனப்படும் கலப்புச் சுருதிகளையுடையதாகப் பாடுவது.
இதனால் கருநாடக சங்கீதத் துள் நிலவும் வர்ஜியராகம் பலவும் தமிழ்ப்பண்கள் என்றும் வக்கிரராகம் பலவும் வடவர் புணர்ப்பென்றும் எளிதாகத் தெரிந்துகொள்ளலாம்.
தமிழ் நிலத்துத் தமிழ் மக்கள் உள்ளத்தே பிறந்து அவர் வழங்கும் தமிழ் மொழியிலே வளர்ந்து தமிழின்பம் பயந்து சிறந்த தமிழ்ப்பண்களின் சுருதிகளைக் குறைத்தும் திரித்தும் வேறுபடுத் திக்கொண்டதோடு நில்லாது அதற்குரிய தாய்மொழியாகிய தமி ழும் அவ்விசைக்குப் பொருந்தாது தமிழ்மொழியில் அதனைப் பாடச்செய்வது சங்கீத வளர்ச்சிக்குக் கேடுதரும் என்று தகவில்லாத பொய்மொழி கூறுவோரும் அவர்வழி நிற்போரும் பெருங்குற்றத் தினைச் செய்தொழுகுகின்றனர்.
இங்கே காட்டிய மாளவபஞ்சமம் என்ற பண் கரு நாடக சங்கீதத்துட் காணப்படினும் வர்ஜியராக மாதலால் தமிழ்ப் பண்ணென்றே தெளியவேண்டும்.
குறிஞ்சி புன்னாகவராளி நாதநாமக்கிரியை முதலிய தமிழ்ப் பண்க இராகங்களின் ஆரோசை அமரோசைகளை முடிவுறக்காட் டாமல் ஒரு தானத்துக்குரிய முழுப்பகுதியையும் புலப்படாமல் மறைத்து விடுவது என்று இசைவாணர் கூறுவது உலகறிந்த செய்தி.
அண்ணாமலை செட்டியார் அவர்களும் மலையே வந்து விழினும் மனிதர்காள் நிலையில் நின் றீர் கலங்காதீர் என்று நாவரசர் மொழிந்த நல்லுரையை நயந்து மொழிந்து நல்லாதரவு புரிகின்றார்.
அய்யங்காரவர்கள் அச் சிட்டு வெளியிட்ட காலத்தே இந்நூல் அச்சாகியிருப்பவும் எக் காரணம் பற்றி அதனை அவர் தமது முன்னுரையிற் குறியா தொழிந்தனரென அறிய முடியவில்லை.
இந்நூலை ஆராய்தற்குச் சென்னை வித்துவான் சண்முகம் பிள்ளை யவர்கள் பிரதி யொன் றும் விழுக்கம் குப்புசாமி நயினார் அவர்கள் பிரதி யொன்றும் திருநெல்வேலிச் சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழக அமைச்சர் திரு.
இரண்டு கையெழுத்துப் பிரதிகளையும் ஒப்பு நோக்கிக் கோடற்குத் துணை புரிந்த என் நண்பர் திரு..அரங்கநாதன் .. அவர்கட்கு இந்நிலையில் என் அன்பார்ந்த நன்றி யுரியதாகின்றது.
சீர் குலைந் திருந்த கைப்பிரதியிலிருந்து படியெடுத்துத் தந்தவர் வேலூர் மகந்து உயர் கலாசாலையில் தமிழாசிரியராய் இருக்கும் வித்துவான் கதிர்வேலருடைய இளவலாவார்.
நல்ல இனிய தமிழ்நூல்களை மிகச் செவ்விய முறையில் அச்சிட்டுத் தமிழுலகிற்கு வழங்கும் தென்னிந் திய சைவசத்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழக அமைச்சரும் தமிழ்ப் புலவர் பால் மெய்யன்பு பூண்டு அவர்கட்கு வேண்டுவனவற்றைச் சலிப்பின் றிப் புரியும் தக்கோரும் தனித்தமிழ் வளர்ச்சியும் சித்தாந்த சைவச் சிறப்பும் ஆகிய இரண்டையும் தம் இருகண்ணெனப் பேணிப்புரந்த பேரறிஞருமாகிய அவர்கள் இவ் வெளியீட்டின் தொடக்கமுதலே பேரூக்கங்கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்கள் இப்போது இந்நூல் முழு தும் செவ்வே அச்சாகிக் கண்கவர்வனப்புடன் கட்டுற்றுக் காட்சி வழங்குவதைக் காணாது இறைவன் தாணிழலெய்தியது என்நெஞ்சில் பெருவருத்தத்தை விளைவிக்கின்றது.
இந்நூலை ஆராய்ந்து உரைகாணும் முயற்சி முடிந்து ஓராண் டாகிக் காகிதம் முதலியன கிடைக்கும் அருமைப்பாடும் நினையாது அழகு திகழ அச்சிட்டு வெளியிட்டு வழக்கம்போல் என்னை யூக்குவிக் கும் தென்னிந்திய சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகத்திற்கு என் உளமார்ந்த நன்றியினைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.
தமிழறிவிலும் பிற செல்வாக்கு வகைகளிலும் மிக்க குறைபா டடுடைய அடியேனையும் பொருளாக்கி தமிழன்னைக்குச் செய்தற் குரிய இப் பணியினைப் புரிவிக்கும் அம்மையப்பனாய் ஆரருள் புரியும் ஆடலரசின் திருவடிகளை மன மொழி மெய்களால் முறையே நினைந்தும் வழுத்தியும் வணங்கியும் அமைகின்றேன்.
திருநெறித் தொண்டர் திருத்தொகை வழங்கிய அருந்தமிழ் நாவ லாரூரர் திருநாள் ஆண்டுதோ றாற்றும் அமைவும் தண்டமிழ்ப் புலவரை யோம்பும் புலமையும் திருவும் என்நலம் பேணும் இனிமையும் பொருந்தியோன் பாலியாற் றடைகரைப் பல்பொழி னடுவண் மாடமலி மறுகி னார்க்காட் டண்ணல் அறுவை வாணிகன் அருந்தமி ழன்பன் சச்சிதா னந்தச் சான்றோற் கினியன் பொன்னும் பொருளும் பூந்துகில் வகையும் மன்னும் புலவர்க்கு மாண வழங்குவோன் வரத ராசனென வருபெருஞ் செல்வன் செய்த வண்மைச் சிறப்பினால் இத்தமிழ்க் காவிய முரையுடன் காண்டலின் தாவில் சீர்மிகு மவன்றன் செழுங்குடி விளங்கப் புரிமனம் உவப்ப வவற்கே உரிமை செய்தனன் இவ் வொண்டமி ழுரையே.
உரை உலக மூன்றும்மூன்று உலகங்களிலும் நிகழும் நிழ்ச்சி முற்றும் ஒருங்கு உணர்ஒருங்கே யுணர்ந்து கொள்ளுதற் கேதுவாகிய கேவலத்துகேவல ஞானத்தை யுடைய அலகு இலாதஅளவில்லாத அனந்த குணக்கடல் கடையிலாஞானம் முதலாகக் கூறப்படும் குணங்கள் நிரம்பிய கடலாகிய அருகபரமேட்டியின் இலகு மாமலர்ச் சேவடி விளங்குகின்ற அழகிய பூப்போலும் திருவடியை வெவ்வினை விலகிகொடிய வினைகளின் நீங்கி வீடு விளைப்பதற்குவீடு பேற்றினை எய்துவித்துக் கோடற்கு ஏத்துவாம்பரவிப் பணிவோம் என்றவாறு.
மூன்றுலகினும் நிகழ்வனவற்றை முற்றவும் ஒருங்கேயுணரும் ஞானக் காட்சி நல்குவதெனக் கேவலத்தின் தன்மை தோன்ற உலக மூன்றும் ஒருங்குணர் கேவலத்து என்றார்.
ஒருங்குணர் கேவலத்து என்றது நன்ஞானம் அலகிலாத அனந்த குணக்கடல் என்று தெளிந்தது நற்காட்சி அக்குணக்கடல் சேவடி யேத்துதல் நற்சீலம்.
இனி வெவ்வினை விலகி வீடு விளைப்பதற்கு என்பதற்கு வெவ்வினைகள் தாம் பற்றிநிற்கும் உயிர்களைவிட்டு நீங்குவதாகிய செம்மைநிலை உண்டாதற்கு என்று உரைப்பினுமாம்.
உரை நம் நாதன்நமக்குத்தலைவனாகிய முனி சுவ் வதன்முனி சுவ்விரத தீர்த்தங்கரர் நல்கியஅருளிய தீதுதீர்திகழ்குற்றமின்றி விளங்கும் தீர்த்தம் செல்கின்ற நாள்ஆகமோபதேசம் நடைபெறுங்காலத்தில் யசோ தரன்யசோதரன் என்பவன் ஏதம் அஃகிவினைச்சார்பு அற்றுக் கெடுதலால் எய்தியதுவீடுபேறு எய்திய நிகழ்ச்சியை ஓதஉரைப்பதற்கு உள்ளம் ஒருப்படுகின்றது நெஞ்சமானது விரும்பிச் செயற்கண் ஒன்றி நிற்கிறது எறு நாதன் தலைவன்.
முனி சுவ்விரத தீர்த்தகரருடைய காலத்தில் தன்னை வழி படுவோர்க்குத் சுகத்தை நல்கி ஒழுகுதலால் அவர் கால இயல்பை முனி சுவ்வதன் நல்கிய தீது தீர் திகழ் தீர்த்தம் செல்கின்றநாள் என்றார்.
உரை உள் விரிந்த புகைக்கொடி உண்டு என அனலுக்குள்ளே தொக்குநின்று மேலே விரிவதாகிய புகை யொழுங்கு விளக்கிடத்தே உளது என்ற காரணத்தால் விளக்கினைஅவ்விளக்கை எள்ளுகின்றனர் இல்லைஇகழ் பவர் யாவரும் இல்லை.
உள்ளுகின்ற பொருள்திறம் உள்ளுறுத்து உரைக்கப்படுகின்ற பொருட் கூறுபாட்டினை ஓர்பவர்ஆராய்ந்து மேற்கொள்ளும் அறிஞர் கொள்வர் ஈண்டுக்கூறப்படும் இதனையும் ஏற்றுக்கொள்வர் ஆதலால் எம் உரைஎமது இந்நூலும் கூறுதற் பாலதேகூறப் படும் பான்மையுடைத்தே எறு.
கூறுவோர் தகுதி நோக்காது கூறப்படும் பொருளினது தகுதி நோக்கிக் கொள்ளுவதும் தள்ளுவதும் அறிஞர் செயலாதலின் உள்ளுகின்ற பொருள்திற மோர்பவர் கொள்வர் என்றார்.
உரை வெவ்வினை மருவு வாயில் மறுத்துகொடிய வினையானது வந்து பொருந்தும் வாயிலை அடைத்து பொரு வில் புண்ணியம் போகம் உடன் புணர்ப்பதும்ஒப்பில்லாத அருளறத்தைச் செய்தல் வீட்டின்பத்தை உடனே யெய்து விக்கும் என்பதையும் வெருவு செய்யும் வினைப்பயன் இற்று எனத் தெரிவுறுப்பதும்உயிர்கட்கு அச்சத்தைச் செய்யும் தீவினையின் பயன் இத்தன்மைத்து என்று தெரிவிப்பதையும் செப்புதல்இந்நூலின்கண் உரைப்பது உற்றதுயாம் கருதியதாகும் எறு.
ஓதய நாட்டு இராசபுரத்து வேந்தனான மாரிதத்தன் என்பான் இனிது ஆட்சிபுரிந்து வருவதும் இளவேனிற் பருவம் எய்துவதும் அரசன் தன் உரிமைச் சுற்றத்துடன் சோலைகட்குச் சென்று வேனில்விழா அயர்வதும் நகர மாந் தர் போந்து அரசனை அடிபணிந்து மாரிதேவிக்கு உயிர்க் கொலையோடு கூடிய சிறப்பினைச் செய்யாவிடின் வரும் தீங்கு களை வகுத்தோதி உடனே சென்று அதனைச் செய்தல் வேண்டுமென்று அரசனை ஒருப்படுத்துவதும் அரசன் ஏனைமாந்தர் விலங்குகளை இரட்டை யிரட்டையாய்க்கொன்று பலியிட்டுத் தேவியை வழிபடின் தான் மக்களில் இரட்டை யரைக்கொன்று பலியிட வேண்டுமெனக் கருதுவதும் அத் தகைய இரட்டையரைக் கொணருமாறு அவன் தன் தளபதி சண்டகருமன் என்பானைப் பணிப்பதும் அவன் சென்று தெருவில் பலி வேண்டித் திரிந்த அபயருசி அபயபதி என்ற இரட்டையரைக் கொண்டு போதருவதும் வருங்கால் அவ்வி ரட்டையர் தம்முள் யாக்கை நிலையாமை அச்சத்தின்புன்மை சென்ற பிறவிகளில் எய்திய துன்பம் வினையின் செயற்பாடு முதலிய பலவற்றைப் பேசி மனத்திண்மை கோடலும் தேவி கோயில்முன் பலியிடுதற்காக இவ்விரட்டையரை நிறுத்தி ஒரே கருத்துடன் தேவியைப் பரவி அரசன் நீடுவாழ்க என வாழ்த்துமாறு கூறுவதும் அவர்கள் மலர்ந்த முகத்துடன் எவ்வுயிர்க்கும் தீங்கு நினையாமனத்தனாய் அரு ளறம் பூண்டு பிறவிப்பிணி போக்கும் திருவறம் தழுவிப் புகழுடன் இவ்வுலகம் காத்து நீடுவாழ்க என்பதும் அரசன் அவர்தம் முகமலர்ச்சியும் உவகை மொழியும் கண்டு வியந்து அவர் அஞ்சாமைக்குக் காரணம் வினவுவதும் அவற்கு அவர்கள் உயிர்க்கொலையின் தீமை மிகுதி புலப் படுத்தி அதனைச் செய்யும் வேந்தனை வாழ்த்தின் யாது விளையுமோ எனத் தாம் நினைத்ததும் தம் வரலாறுகூற ஒருப்பட அரசன் அவர் பண்டைப்பிறப்பு வரலாறு கேட் கத் தொடங்குவதும் பிறவும் இப்பகுதிக்கண் கூறப்படுகின்றன.
உரை பைம்பொன் நாவற்பொழில் பரதத்திடை பசிய பொன்னை விளைவிக்கும் நாவலந் தீவில் உள்ளதாகிய பரதகண்டத்தில் ஓதயம் என்பதுஓதயமென்று உயர்ந் தோரால் சிறப்பித்துக் கூறப்படுவதாகிய நம்பும் நீரணி நாடுஎவ்வுயிரும் விரும்பும் நீர்வளம் சான்ற நாடு ஒன்று உளதுஉண்டு வம்பு வார்பொழில்மணம்கமழும் நீண்ட சோலையானது ஊடுபோய் மாமுகில் சூடுவது நிலத்தின்மேல் உள்ள காற்றுமண்டலத்தின் உள்ளுருவி உயர்ந்து மேகமண்டலத்தை யடைந்து பெரிய மேகங்கள் தன்பால் தவழவிளங்குவது இம்பர் ஈடு இலதுஇம்மண் ணுலகத்தே ஒப்பில்லாததாகும் எறு.
மேருமலையின் தெற்கிலே நாவல்மரம் செறிந்த சோலைகளை யுடையது இந்நாவலந்தீவு என்றும் இந் நாவல் பழத்தின் சாறொ ழுகி ஆறாய்ப்பரந்து அந்நிலத்தையும் பொன்மயமாக்கி மேருவின் மூலத்தையுடையு மென்றும் அச்சா றூறிய பயனே பொன்விளை வென்றும் நாவலோங்கிய மாபெருந் தீவு என்றும் கூறுவர்.
உரை திசையுலாம் இசையும் திருவும் நிலாய்நாற்றி சையும் பரந்த புகழும் செல்வமும் பொருந்துதலால் வசை யிலா நகர் குற்ற மில்லாத நகரம் வானவர் போகம் மல்குதேவருலகத்து நுகர்ச்சி முற்றும் நிரம்பிய அசைவு இலா அளகாபுரி அலால் இசைவு இலாதகுறைவொன்றும் இல்லாத அளகாபுரியையன்றி ஒப்புக்கூறற்கில்லாத இராச புரம்இராசபுரமாகும் எறு.
உரை இஞ்சி மஞ்சினை எய்தி நிமிர்ந்ததுநகரத்தின் மதிலானது மேகமண்டலத்தை யடைந்து அதன் மேலும் உயர்ந்தது மஞ்சு உலாம் மாளிகை மதிசூடினமேகங்கள் உலவும் மாளிகைகள் மதிமண்டலத்தை அளாவித் திங்கள் தவழ நின்றன அஞ்சொலாரவர் பாடலொடு ஆடலால் அழகிய சொற்களையுடையரான மகளிருடைய பாடல் ஆடல் என்பவற்றால் விஞ்சையர் உலகத்தினை வெல்லும்இந் நகரமானது வித்தியாதரர் உலகத்தினும் மேம்படுவதா யிற்று எறு.
நகரமதிலினும் நகரத்து மாளிகைகள் உயர்ந்திருந்தன என்பர் இஞ்சிமஞ்சினை யெய்தி நிமிர்ந்தது மஞ்சுலாமதி சூடின மாளிகை என்றார்.
உரை பா இதத்தினைநிலத்து மக்கட்கு நலத்தினை பண்டையின் மும்மடி பூரிதத்துமுன்னையினும் மும்மடங்கு மிகும்படி செய்து ஒளிர்விளங்குகின்ற மாலை வெண் பொற்குடைபொன்னாரமும் வெண்கொற்றக் குடையும் பொற்குடையும் கொண்டு வாரிதத்தின் மேகத்தைப் போல மலர்ந்த கொடைக்கரன்விரிந்த கொடையினைச் செய்யும் கையை யுடையவனான மார்தத்தன் என்பான் மாரிதத்தன் என்று பெயர் கூறப்படுவான் மன்னவன் உளன்ஒரு வேந்தன் உளனானான்.
உரை அரசன் அவன் தன்னொடும்அரசனாகிய அம்மாரி தத்தனுடன் அந் நகர் மருவும் மானுயர்அவ்விராசபுர நகரத்தே வாழும் மக்கள் செல்வ மயக்கினால்குறை வின்றி நிறைந்த செல்வக்களிப்பினால் வானவர் போகமும் தேவருலகத்திலே பெறக்கூடிய இன்பமும் பொருவில் வீடு புணர் திறமும்ஒப்பில்லாத வீடு பேற்றை யடையும் நெறிகளும் இவைஆகிய இவற்றை தெரிவது ஒன்று இலர்ஆராய்வது ஒன்றும் இலராயினர் எறு.
வீடு புணர்திறம் நற்காட்சி நன்ஞானம் நல்லொழுக்கம் என்ற மூன்றும் ஒருங்கு நிகழ்வது நற்காட்சி முதலியன தனித்தனியே வீடுபெறு நெறியாகா என்பர் நீலகேசி உரைகாரர்.
உரை நெரிந்த நுண்குழல் நேரிழையார் உழை நெறித்த நுண்ணிய கூந்தலையும் உயரிய அணிகலன்களையு முடைய மகளிர்பால் சரிந்த காதல் தடையிலதாகஉண் டாகிய காதலின்பம் இடையீடின்றிப் பருகிவராநிற்ப வரிந்த வெஞ்சிலை மன்னவன் வைகும் நாள்வரிந்து கட்டப் பட்ட வெவ்விய வில்லையுடைய வேந்தனான மாரிதத்தன் இன்பத்திலே மூழ்கிக் கிடக்கும் நாளில் இன் இளவேனில் பருவம் விரிந்தது.
உரை கோங்கு பொற்குடைகொண்டு கவித்தன கோங்கமரங்கள் பொன்னாற்செய்த குடைபோலப் பூத்துத் தொங்கின வாங்கு வாகை சாமரை வளைத்தனவளைந்த வாகை மரங்கள் சாமரைபோலப் பூத்துச் சாய்ந்து கிடந் தன.
உரை வார்கொடி பூஞ்சிகை மலர்ந்தநீண்டகொடிகள் அழகிய தலையிலே பூக்களைப் பூத்தன தலம் தலந்தொறும் மங்கையர் ஆடினர் தாழ்ந்தனர்இடந்தோறும் மகளிர் விளை யாடி யமர்ந்தனர்கலந்த காதன்மை காட்டுநர்போலமனக் கினிய காதலரைக் கூடிய நலமுடைமையைக் காட்டுபவரைப் போல மாவினம் எல்லாம் வண்தளிர் வலந்தமாமரங்க ளெல்லாம் வளவிய தளிர்களை ஈன்றன எறு.
பூவும் புதுத்தளிரும் செறிய இனிய நிழல் பயந்து வெண்மணல் பரந்து இனிது தோன்றும் இடங்கள் என்றற்கு தலந் தலந் தொறும் எனப் பொதுப்படக் கூறினார்.
காத லரைக்கூடி மகிழும் மகளிர் மேனி மாமை நிறமுற்றுத் திகழ்பவாதலின் கலந்த காதன்மை காட்டுநர் போலவே வலந்த வண்டளிர் மாவினமே யெலாம் என்றார்.
உரை உயர்ந்த சோலைகள் ஊழ் எதிர்கொண்டிட உயர்ந்த மரம் செறிந்த சோலைகள் தளிரும் பூந்துணரும் ஈன்று கொள்ளுமாறு வயந்த மன்னவன் தென்றலின் வந் தெனவசந்த காலமாகிய வேந்தன் தென்றலுடன் வந் தானாக நயந்த மன்னரும் நன்னகர் மாந்தரும்வரவேற்று விரும்பிய வேந்தர்களும் அவ்விராசபுரத்துமக்களும் வயந்த மாடு வகையினர் ஆயினர்வசந்த விழாக் கொண்டாடும் கூறுபாடுடையராயினர் எறு.
வேனில் வரக்கண்ட பல்வகை மரம் செடி கொடிகள் புதுத் தளிரீன்று புதுமலர் பூத்து நறுமணம் கமழ மன்றல் நாறும் தென்றல் தவழ வண்டு தேனுண்டு பாட இனிய காட்சி வழங்குவது அதனை வரவேற்பது போறலின் உயர்ந்த சோலைகள் ஊழ் எதிர் கொண்டிட என்றார்.
உயர்ந்த சோலை என்றும் எதிர் கொண்டிட என்றும் மன்னவன் என்றும் நின்ற சொற்கள் மன்னன் தம் நகர் நோக்கி வந்தவிடத்து நகரத்து உயர்ந்தோர் பூச்சொரிந்து எதிர்கொள்ளும் இயைபினைக் குறிப்பித்தல் காண்க.
உரை மான யானைய மன்னவன்பெருமை பொருந் திய யானைகளையுடைய மன்னவனான மாரிதத்தன் கான் உலாவியும்காடுகளில் உலாவியும் கா உடன் அடுத்தும் சோலைகளில் உடன் சென்று தங்கியும் வானிலாடல் விரும் பிய போழ்தினில்வேனில் விளையாட்டை விரும்பிச் சென் றிருந்தபோது தன் உழைஅவன்பால் ஏனைமாந்தர் ஏனை நகரமக்கள் சென்று இறைஞ்சுபு கூறினார் வணங்கி நின்று பின் வருமாறு கூறலயினர் எறு.
கான் உலாவியும் என்றும் தங்குதற்குரிய தூமண லும் பசும் புல்லும் அமைந்த நறுமலரால் மணம் கமழ்ந்து அமர் வார்க்கு இன்பம் நல்குதலின் காவுடன் அடுத்தும் என்றும் கூறி னார்.
உரை என்றும்ஆண்டு தோறும் இப்பருவத்தினோடு இவ்வேனிற் பருவத்து வேனிற்காலத்தும் ஐப்பசிஐப் பசித்திங்களிலும் சென்றுபோய் தேவி சிறப்பது செய் தும்காளி தேவிக்குச் சிறப்புச்செய்து வருவேம் அஃது ஒன்றும் ஓரலமாயினம்இப்போது வேனில் விழா வயர்கின் றோமே யன்றித் தேவிக்குச் சிறப்புச் செய்வதாகிய அஃது ஒன்றுமட்டில் நினையேமாயினேம் ஒன்றலாஅதனால் ஒன்றல்லாத பல நன்றலாதனதீங்குகள் நங்களை வந்து றும்நம்மை வந்தடைந்து வருத்தும் என்று அஞ்சுகின்றேம் எறு.
ஐப்பசி கார்ப்பருவத்ததாகலின் அக் காலத்தே புதுநீர் விழவயர்த லுண்மையின் வேனில் விழாவும் புது நீர்விழாவும் நகரமாந்தர் கொண்டாடுமிடத்துத் தேவிக்குச் சிறப்புச் செய்வர் என்பது எய்துதலின் செய்தும் என்கின்றனர்.
உரை காவல் மன்னஎங்களைக் காத்தலில் வல்லுந னான அரசே தேவி சிந்தை சிதைந்தனள் சீறுமேல்தேவி யானவள் மனம் திரிந்து வெகுளுவாளாயின் நோவு செய்தி டும் நோய் பல ஆக்கிடும்துன்பத்தைச் செய்கின்ற நோய்கள் பலவற்றையும் உண்டு பண்ணுவாள் ஆவி கொள்ளும் அலாதனவும் செய்யும்நோய் பலவற்றால் நம்மை மெலி வித்தலே யன்றி உயிரைக்கொள்ளுதற்குரிய தீங்குகள் பல வற்றையும் செய்வாள் கடிது எழுகஆதலால் விரைய எழுவாயாக என்றனர்என்று வேண்டினர் எறு.
உரை என்று கூறலும்என்று நகரமாந்தர் கூறியதும் நல் அறத்திற் சென்று தெளிவின்மையால்அருளறமாகிய நன்னெறிக்கண்சென்று அறிவு தெளியாதவனாதலால் இது ஏதம் என்றிலன்இச்செயல் தீதுஎன்று கூறிற்றிலன் இது நன்று என்றனன்இது நல்லதே என்று நகரமாந்தர்க்குச் சொல்லி நல் நகரப்புறம் தென் திசைக்கண்நல்ல நகரத் தின் புறத்தே தெற்கின்கண்ணே யுள்ள தேவி கோயிலுக்கு சிறப்பொடு சென்றனன்தனக்குரிய சிறப்புடன் சென் றான் எறு.
கூறலும் வினையெச்சம் விரைவுப்பொருட்டு அக்கூற்று செவி யிற் புகுதலும் அறவுணர்வுடையார் அஞ்சித் தம் செவியிற் பொத்திக் கொள்ளு வாராக இவன் அவ்வாறன்றிச் செவிநிரம்பக் கேட்டு மனத்திற்கொண்டு நன்றென்று தெளிந்து வாயாலும் கூறுகின்றா னாதலின் ஏதம் இது என்றிலன் சென்று நல்லறத்தில் தெளி வின்மையால் என்றும் நன்றிது என்றனன் என்றும் கூறி னார்.
நல்லறத்திற் சேறலாவது அருளறம் உணர்த்தும் நூல்களைத் துறை போகக் கற்றுத் தெளிதல் தெளிவுடையார்க்கன்றிக் கற்கும் நூற் பொருளும் செயல் வகையிற் பயன்படா தாகலின் தெளிவின்மை யால் என்றார்.
ஏனைமாந்தரினும் தான் சிறப்பு வேறுடையனாதல் வேண்டுமென்பது மாரிதத்தனுடைய உட் கோளாதலின் அவன் செலவை சிறப்பொடு சென்றனன் என விதந்தோதினார்.
உரை சண்டகோபிமிகுந்த கோபமுடையவளும் தகவிலள்நடுவு நிலைமையில்லாதவளும் தத்துவம் கொண்ட கேள்வியும்மெய்ப்பொருள்களைக் கேட்டறிந்த கேள்வி யறிவும் கூர் அறிவும்நுண்ணிய நூல்களைக்கற்ற கல்வி யறிவும் இலாஇல்லாத தொண்டர் தொழும் துருத் தேவதைகீழ்மக்கள் மேற்கொண்டு வழிபடும் கொடிய தேவதையாவாளும் சண்டமாரி தனதுசண்டமாரி என்று பெயர் கூறப்படுபவளுமாகிய தேவியினுடைய இடம் கோயில் எல்லையை எய்தினான்சிறப்பொடுசென்ற மாரி தத்தன் அடைந்தான் எறு.
உயிர்ப்பலி கொடாவிடின் சிந்தை சிதைந்து சீறு தலின் சண்டகோபி என்றும் ஓருயிரைத்தின்று பிறிதோருயிர்க்கு நலம் செய்தலின் தகவிலள் என்றும் கீழ்மக்களால் ஊனும் உயிரும் படைக்கப்படுதலின் துருத்தேவதை யென்றும் பழித்தார்.
கல்வி கேள்வி யிலாத்தொண்டர் எனவே பிறர்க்குத் தொண்டுபட்டுக் குற்றேவல் செய்தொழுகும் கீழ்மக்களையே ஈண்டுத் தொண்டர் என்றா ராயிற்று.
உரை பாவமூர்த்தி படிவம் இருந்தபாவத்தின் வடிவ மாகிய சண்டமாரியின் உருவச்சிலை இருந்த அத்தேவி மாடம் அடைந்துஅவள் கோயிலை யடைந்து செறிகழல் மாவலோன்செறிந்த கழலையணிந்த குதிரை செலுத்து வதில் வல்லவனாகிய மாரிதத்தன் வலம் கொண்டுவலம் வந்து தேவி எம் இடர் சிந்துக என்றுதேவியே எமது இடர்களைக் களைவாய் என்று சொல்லித் துதித்து வணங் கினான்வணங்கி நின்றான் எறு.
உரை மன்னன் அரசனான மாரிதத்தன் ஆணையின் தான் இட்ட கட்டளைப்படி மாமயில் தொகைஅழகிய மயிற்கூட்டமும் வாரணம் தொகைகோழிகளிின் கூட்ட மும் துன்னு சூகரத்தொகைநெருங்கிய பன்றிகளின் திரளும் ஆடு எருமைத்தொகைஆடு எருமை முதலியவற் றின் திரளும் என்ற இன்னசாதி விலங்கில்இந்த இனத்து விலங்குகளில் இரட்டைகள் பின்னி வந்து பிறங்கின இரண்டிரண்டாகப் பிணிக்கப்பட்டுவந்து மிகுந்து நின்ற வற்றை கண்டனன்கண்ணாரக்கண்டான் எறு.
புள் விலங்கு என்ற இவற்றை ஆணும் பெண்ணுமாக இரண்டிரண் டாய்க் கொணர்ந்து நிறுத்தினமை தோன்ற இரட்டைகள் என் றார் பின்னர் ஆணும்பெண்ணுமாகிய மக்களிரட்டையைக் கொணர் தலின் இவ்விரட்டை ஆணும் பெண்ணுமாதல் பெற்றாம்.
கண்டனன் என்றார்அவன்கருத்தில் அப்பெருந்தொகையான உயிர்களைக் கண்டும் இவையனைத்தும் வறிதே கொலையுண்கின்றனவே என்ற அருட்கருத்துச் சிறிதும் பிறந்திலது என்பதை வற்புறுத்தற்கு.
உரை இவ்வாளினின்இந்த வாட்படையால் மக்கள் இரட்டையைஆணும் பெண்ணுமாகிய மக்களுள் இரட்டை யரை ஈனமில் பலியாகதாழ்வில்லாத பலியாக யான் இயற்றினால்யான் வெட்டித்தருவேனாயின் ஏனை மானுயர் தாம்ஏனைய மாந்தரெல்லாரும் இவ்விலங்கினில் ஆன பூசனைஇவ்விலங்குகளைக்கொன்று செய்வதாகிய பலி யீட் டினை ஆற்றுதல் ஆறு எனாசெய்தல் முறையாம் என்று கருதி எறு.
தலைவனாகிய தான் தேவிக்குப் பலிகொடுத்த பின்பே ஏனை மக்கள் தாம் கொணர்ந்த உயிர்களைப் பலியிடுதல் முறையென்று வரிசை வகுக்கின்றான் என்பார் இவ்வாறு கூறினார்.
ஈனமில் பலி என்றும் விலங்கினில் ஆனபூசனை என்றும் கூறியன விலங்கு முதலியவற்றைப் பலியிடல் தனக்குத் தாழ்வு என்றும் உயிர்களைக்கொன்று பலியிடுவதுதான் தேவிக்குச் செய்தற்குரிய வழிபாடு என்பது அவன் கருத்தென்றும் உணர்த்தி நிற்கின்றன.
இனி ஈனமில்பலி என்பதனைஈனமில் மக்க ளிரட்டையைப் பலியாக எனப் பிரித்துக்கூட்டி உடற்குற்றம் சிறிது மில்லாத மக்களுள் இரட்டையரை என்று கோடலும் அரசன் கருத்தாகும்.
உரை ஏட சண்ட கருமஏ சண்ட கருமனே வாடல் ஒன்று இலர்மேனியில் குறை சிறிதும் இல்லாதவரும் மக் கள் இரட்டையர்மக்களுள் இரட்டையரும் ஈடிலாத இயல்பினர்நிகரில்லாத குணஞ்செயல்களை யுடையவரும் ஆகிய இருவரை இவ்வழி தந்தீக எனஇவ்வி டத்தே சென்று தேடிக்கொணர்க என்று ஏவ நல்நகர் தன்னுள்அந்த நல்ல நகருக்குள்ளே நாடதேடிக் கொணர்வதற்காக ஓடினன்விரையத் திரும்பி வருவது குறித்து அச் சண்டகருமன் ஓடினான் எறு.
தான் ஈனமில் பலி யிட விரும்பினானாதலின் அவ்வீன மின்மை விளக்குவான் ஆண் பெண் என்ற இருபாலினும் முறையே உறுப்புக்குறைவின்மையும் இரட்டைப் பிறப்புடைமையும் ஈடிலாத இயல்புடைமையும் எடுத்தோதினான்.ஈடின்மை உருவாதலும் குணத் தாலும் செயலாலும் ஒப்பில்லாமை.
அரசன் குறித்த இலக்கணமுடைய இரட்டையர் கிடைப் பதன் அருமை நினைந்து நாட என்றும் ஏட என்று அது நினையாது விளித்த அரசன் தாழ்ப்பின் கண்ணோடாது ஒறுப்ப னென்ற அச்சமுடைமை தோன்ற ஓடின னென்றும் கூறினார்.
உரை ஆயிடைஅந்நகர்க்கு அப்போது சுதத்தன் சுதத்தன் என்னும் முனிவன் ஐஞ்ஞூற்றுவர் அருந்தவர்கள் தொகையோடுஅரிய தவத்தை யுடையவர் ஐந்நூறு பேர்களும் தூய மாதவத்தின் மிக்கதூய்தான பெரிய தவத் தால் மேம்பட்ட உபாசகர் தொகையும்உபாசகர் கூட்ட மும் சூழசூழ்ந்துவர சேயிடைச்சென்றுசேய்மைக் கண் சென்று ஓர் தீர்த்த வந்தனை செய்யஆங்குள்ள ஒரு சைத்தியத்தில் எழுந்தருளிய அருகபரமேட்டியைக் கண்டு வழிபடுவதற்காக செல்வோன்செல்வானாய் மாயம் இல்குற்றமில்லாத குணக் குன்றன்ன மாதவர்க்கு குணங்களையும் மலைபோன்ற பெரிய தவத்தையு முடைய முனிவர்க்கு இறைவன்இறைவனாகிய அவன்.
இவர்தாம் மாதவர் ஓசனர் மோனதரர் உக்கதவர் தித் ததவர் தத்ததவர் கோரதவர் எனப் பலராவர் இவர் இயல்பினை மேருமந்தர புராணத்துட் காண்க.
வந்து நகர்ப்புறத்தே ஒரு பொழிலுள் தங்குகின்றானென வருஞ்செய்யுளுட் கூறுதலின் வந்தான் என்பதற்கு வந்துகொண்டிருந்தான் எனல் வேண்டிற்று.
உரை முந்து நாம் உரைத்த சுற்றம் முழுவதினோடும் வந்துசுதத்தன் மேலேகூறிய அருந்தவரும் உபாசகரும் உடன்வர வந்து மாநகர்ப்புறத்து ஓர் வளமலர் பொழி லுள்அழகிய இராசபுரத்துக்கு வெளியேயுள்ள வளவிய மலர் நிறைந்த ஒரு சோலையில் விட்டுதங்கி நெறிக்கண் தீமைதீர்த்திடும் நியமம்தான்வந்த நெறியின்கண் தன்னை யறியாது நிகழ்ந்த பாவத்தைப் போக்குதற்குரிய நியமத்தை சிந்தையால் முற்றிமனத்தால் மந்திர தியானத்தால் போக் கிக்கொண்டு ஆசனம் கொண்டுஓரிடத்தே இருந்து அனசனத்தவம் அமர்ந்தான்தவரும் உபாசகரும் உள்ளிட்ட அனைவருடன் உண்ணாவிரதத்தை மேற்கொண்டிருந்தான் எறு.
நெறியின்கண் தாம் வருங்கால் உடலாலும் சொல்லாலும் உள் ளத்தாலும் தம்மையறியாது நிகழ்ந்த குற்றத்தைப் போக்குதற் காகப் பஞ்சநமஸ்கார மந்திரத்தையுரைப்பது அப்பியந்தர தவம் எனப்படுகிறது.
உரை உளங்கொள மலிந்த கொள்கை மனதிலே நிரம் பக்கொண்ட விரத வொழுக்கங்களையுடைய உபாசகர் குழுவி னுள்ளார்உபாசகர் கூட்டத்தில் உள்ளவரும் அளந் தறிவரிய கேள்விஅளந்து காண முடியாத கேள்வியை யுடையவருமான அபயமுன் உருசி யென்பானும்அபயம் என்ற பெயரின் முன் ருசியென்பது சோர்ந்த அபயருசி என்ற பெயர் சொல்லப்படுபவனும் தங்கைஅவன் தங்கையாகிய இளம் பிறை யனைய நீராள்இளம் பிறையை யொத்த இயல்பினையுடைய அபயமாமதி யென்பாளும் அபயமதி எனப்படுபவளும் துளங்கிய மெய்யர்தளர்ந்த மேனியராய் உள்ளம் துளங்கலர்தளராத உள்ளமுடைய ராய் தொழுது நின்றார்சுதத்த முனிகளை வணங்கி நின்றார்கள் எறு.
உளம் கொளமலிதலாவது ஐயந்திரிபற வுணர்ந்து செய்கையிற் கைவரப் பெறுதல்.அளக்கலாகாத கலைத்துறை பலவும் கற்று நிரம்பியிருப் பது பற்றி அபயருசியை அளந்தறிவரிய கேள்வி யென்றார்.
இனி இதற்கு அளவைகளைக் கொண்டு வாதம் புரிந்து வெல்லுதற் கரிய தருக்கநெறி முழுதும் நிரம்பக் கற்றும் கேட்டுஞ் சிறந்த அறிவு என்றுமாம்.
உரை அம்முனிஅச்சுதத்த முனிவன் அவர்கள் தம்மைஅபயருசி அபயமதியாகிய இருவரையும் பார்த்து அருளிய மனத்தனாகிஅருள்மேவிய உள்ளத்தனாய் வம்மின் வருக நீர் பசியின் வாடி வருந்திய மெய்யரானீர்நீவிர் பசியி னால் வாடி வதங்கிய மேனியுடையீராயினீர் இன்றுஇந்நா ளில் எம்முடன் உண்டி மாற்றாதுஎம்மோடு கூடி உணவு கொள்ளா தொழிவதை விட்டு சரிதை போகிபிச்சையேற் றுண்டு நீர் நம்மிடை வருகநீவிர் நம்பால் வருவீராக என்னஎன்று பணித்தருள நற்றவர்த் தொழுது சென் றார்நல்ல தவத்தையுடைய முனிவர் கூட்டத்தை வணங்கி விட்டுச் சென்றனர் எறு.
தொழுது நின்ற இருவர்தம் மேனியும் குறிப்பும் கண்டமாத்தி ரையே முனிவற்கு அருள் நிறைந்து பொழிவதாயிற் றென்பார் அருளிய மனத்தனாகி யென்றார்.
சரிதை போதலாவது விசுந்தராகிய ஜைன ஜனங்களது கிருகம் புக்குப் பிக்ஷாவிருத்தி பண்ணிப் பின்பு ஏகக் கிருகத்துள் புக்கிருந்து பாணிபாத்ரத்தா லுண்டல்.
விடை பெற்றுச்செல்வார் தலைமை வீற்றிருக்கும் சுதத்தனுடன் ஏனை முனிபுங்கவரையும் தொழுது விடை பெற்றமை தோன்ற நற்ற வர்த்தொழுது சென்றார் என்றார்.
உரை வள்ளிய மலரும் சாந்தும் மணிபுனை கலனும் இன்றாய் வளவிய பூமாலையும் சந்தனமும் மணி முதலிய வற்றாலாகிய அணிகலன்களும் இன்றி வெள்ளியது உடை ஒன்றாகிவெள்ளாடை யொன்றை யுடுத்துக்கொண்டு வென்றவர் உருவம் ஏலார்புலன்களைவென்ற முனிவருடைய கோலத்தை ஏலாராயினும் கொள் இயல் அமைந்தகாண் பார் தகும் எனக் கொள்ளத்தகுந்த இயல்பு அமைந்த கோலக் குல்லகவேடம் கொண்டஅழகிய இளமைப் பரு வத்துக்குரிய கோலம்கொண்ட வள்ளலும் மடந்தை தானும் வள்ளலாகிய அபயருசியும் அபயமதியும் வளநகர் மருள வளவிய நகரத்தவர் கண்டு வியப்பெய்துமாறு புக்கார் அந்நகர்க்குள்ளே சென்றார்கள் எறு.
மேனியின் தோற்றமும் வனப் பும் இளமையுடைமையினை மெய்ப்படுத்திக் காட்ட உள்ளத்தே நிறைந்த முதுக்குறைவு விளங்கினமையின் அவர் கொண்டிருந்த தோற்றத்தைக் குல்லக வேடம் என்றார்.
உரை வில்லினது எல்லை கண்ணால் நோக்கிசெல்லும் போது எதிரே ஒரு விற்கிடைத் தூரம் கண்களால் கூர்ந்து நோக்கி மெல்லடிகள் பாவிஅடிகளைமெல்ல வைத்து உயிர்க்கண் நல்லருள் புரிந்துஓரறி வுயிர்முதல் அனைத் துயிர்க்கும் நல்ல அருளைச் செய்து நகை முதலாய நாணி நகை முதலிய குற்றம் தங்கண் நிகழாவாறு நீக்கி இல்லவர் எதிர்கொண்டு ஈயின்மனையவர் தம்முடைய வருகைகண்டு எதிர்கொண்டு மனமுவந்து ஈவாராயின் எதிர்கொள் உண் டியருமாகிஎதிரேற்றுண்ணும் உணவினையுடையராய் நல்லற அமிர்தம் உண்டார்நல்லறமாகிய அமிர்தத்தை யுண்ட இருவரும் வீதியூடு நடந்தனர்தெருவழியே செல் வாராயினர் எறு.
அடிவைத்தலாகிய தொழிலது தன்மையினை அடிமே லேற்றி மெல்லடிகள் பாவி என்றார் அப்பண்பின் பயன் அத்தொழிலால் உறுதலின் பரவுதல் அடியிடு தல்.
உரை கண்டால்தம்மைக்காணின் அண்டலர் எனி னும்பகைவரே யெனினும் அன்பு வைத்துதம்மனத்துட் கொண்ட பகைமை நீங்கி அன்புகொண்டு அஞ்சும்தீங்கு செய்தற்கு அஞ்சத்தக்க நீரார் கண்டனன்.
அன்புவைப்பதன் பயன் அன்புற்ற பொருட்கு அரசன் ஏவலை மேற்கொண்ட உள்ளத்தனாய் வரும் சண்டகருமன் உள்ளத்திலும் அவ்வேவலைத் தம் காட்சியால் மறப் பித்து அன்பாற் குழையப்பண்ணுதலின் அன்புவைத்தஞ்சுநீரார் என்றவர் சண்டகருமன் இவர்களைக் கண்டு மனம் கலங்கினான் என்றார்.
கண்டமாத்திரையே சண்டகருமன் இவ்விருவருடைய வனப்பாலும் வாட்டத்தாலும் தன்னை மறந்து வியந்துநின்றமை தோன்றக் கண்டனன் கண்ட சண்ட கருமனும் என்றார்.
அருவப்பொருளான இளமைச்செவ்வி உருவப்பொருளாய் ஆணும் பெண்ணுமாய் உருக்கொண்டு வந்ததென்னும் கருத்தின னாய்உருக்கொண்டு என்பவன் உருவிலே தோய்ந்து நின்றமையின் கொண்டென்றே யொழிந்தான்.
இவ்வாறு காண்போர்த் தடுக்கும் காட்சியுடைய இருவரும் பசியால் வாடியிருந்தமையின் அதனைத் தேறாது குழைந்திவண் வந்த தென்கொல் என்று நினைக் கின்றான்.