sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இதற்குப் பட்டன்றென்பது மறைப்பொருள் படாமையின் பட்டதன்றென்பது பட்டன்றென விகாரமாகக் விளக்கம் மறுமைப் பயன் அறப்பயனாதலின் இம்மையில் நலம்செய்து மறுமையில் இன்பம் கருதுவோரை அறவிலை வணிகர் என்றார்.
பிறர் கூறுமாறு உரை கொள்வதாயின் பட்ட தன்றென்பது பட்டன்றென நின்றதென வுரைத்தல் வேண்டும் இன்றேல் பட்டன்றென்பது எதிர்மறைப் பொருள் தாராது என அறிக.
ஏணிச்சேரி முடமோசியார் முதன்முதலாக ஆய் அண்டிரனுடைய வண்மை ஆண்மை உடைமை முதலியவற்றான் உளதாகிய புகழைக் கேள்வியுற்று அவனைக் காணச் சென்றார்.
அதனையறிந்த மோசியார் தாம் கூறக்கருதுவதை நேர்முகமாகக் கூறின் அவன் அன்பு மிக வுடைமையாற் பட்டாங்குக் கொள்ளானென்று நினைந்து ஒரு பாணன் கூற்றாக வரும் பரிசிற்றுறைப் பாட்டொன்றில் வைத்து மாவேள் ஆய் விறலி யென்பின்னே வர படுமலைப் பண்ணுக்குரிய சிறிய யாழை ஒருபுடை தழுவிக் கொண்டு நின்னுடைய நல்லிசையை நினைந்து வரும் யான் இப்போது வந்தது நின்னைக் காண்டல் வேண்டியே யன்றிக் களிறும் மாவும் தேரும் வேண்டியன்று.
நின் செல்வத்தைப் பரிசிலர் தமதென வளைத்துக் கொள்வாராயின் இல்லை இஃது எனது என்று சொல்லு தலையறியாத வண்மை நிறைந்த மனமுடைய நீ பல்லூழி வாழ்வாயாக என்று வாழ்த்திப் பாடினார்.
உரை கொடு வரி வழங்கும் கோடுயர் நெடு வரை புலி இயங்கும் சிகர முயர்ந்த நெடிய மலையின்கண் அரு விடர் சிறு நெறி ஏறலின் ஏறுதற்கரிய பிளப்பின்கண் சிறிய வழியை யேறுதலான் வருந்தி வருத்தமுற்று தடவரல் கொண்ட உடல் வளைவைப் பொருந்திய தகை மெல் ஒதுக்கின் பயில அடியிட்டு நடக்கின்ற மெல்லிய நடையினையுடைய வளைக் கை விறலி என் பின்னளாக வளையணிந்த கையையுடைய விறலி என் பின்னே வர பொன் வார்ந்தன்ன பொன்னைக் கம்பியாகச் செய்தாற்போன்ற புரி அடங்கு நரம்பின் முறுக்கடங்கிய நரம்பினையுடைய வரி நவில் பனுவல் புலம் பெயர்ந்து இசைப்ப வரிப் பொருண்மையோடு பயிலும் பாட்டு நிலந்தோறு மாறி மாறி யொலிப்ப படுமலை நின்ற பயம் கெழு சீறி யாழ் படுமலைப் பாலை நிலைபெற்ற பயன் பொருந்திய சிறிய யாழை ஒல்கல் உள்ளமொடு தளர்ந்த நெஞ்சத்துடனே ஒருபுடைத் தழீஇ ஒரு மருங்கிலே யணைத்துக் கொண்டு புகழ்சால் சிறப்பின் நின் நல்லிசை யுள்ளி புகழ்தற்கமைந்த தலைமையையுடைய நினது நல்ல புகழை நினைந்து எந்தை யான் வந்தனென் என்னுடைய இறைவா யான் வந்தேன் என்றும் எந்நாளும் மன்று படு பரிசிலர்க் காணின் மன்றத்தின்கண் வந்த பரிசிலரைக் காணின் கன்றொடு கறை யடி யானை இரியல் போக்கும் கன்றுடனே கறை பொருந்திய அடியையுடைய யானையை அணியணியாகச் சாய்த்துக் கொடுக்கும் மலை கெழு நாடன் மலையையுடைய நாடனே மா வேள் ஆய் மா வேளாகிய ஆயே களிறும் அன்று யாம் வேண்டியது யானையும் அன்று மாவும் அன்று குதிரையும் அன்று ஒளிறு படைப் புரவிய தேரும் அன்று விளங்கிய பொற்படையையுடைய குதிரையிற் பூட்டப்பட்ட தேரும் அன்று பாணர் பாடுநர் பரிசிலர் ஆங்கவர் பாணரும் புலவரும் கூத்தர் முதலாயினாருமாகிய அவர்கள் தமதெனத் தொடுக்குவராயின் தம்முடைய பொருளென வளைத்துக்கொள்வாராயின் எமது எனப் பற்றல் தேற்றா அதனை யெம்முடைய தென்று அவர்பானின்றும் மீண்டு கைக்கொள்ளுதலைத் தெளியாத பயங்கெழு தாய மொடு பயன் பொருந்திய உரிமையோடு கூடி அன்னவாக நின் ஊழி மற்றும் அத்தன்மையவாக நின்னுடைய வாழ்நாட்கள் நின்னைக் காண்டல் வேண்டிய அளவை யான் வந்தது நின்னைக் காண்டல்வேண்டிய மாத்திரையே வேண்டார் உறு முரண் கடந்த ஆற்றல் பகைவரது மிக்க மாறுபாட்டை வென்ற வலியையுடைய பொதுமீக் கூற்றத்து நாடு கிழவோய் யாவரும் ஒப்பப் புகழும் நாட்டை யுடையாய் எறு.
கொடுவரி பண்புத்தொகைப் புறத்துப் பிறந்த அன்மொழித்தொகை இனி ததை மெல் லொதுக்கின் எனவும் வடிநவில் பனுவல் எனவும் ஒளிறு நடைப் புரவிய எனவும் பாடமோதுவாரு முளர்.
வடிநவில் பனுவல் புலம்பெயர்ந் திசைப்ப வென்று கொண்டு வடித்தல் பயின்ற பாட்டை இசைதொறும் பெயர்த்து வாசிக்க வென்றுரைப்பாருமுளர்.
வளைந்த வரிகளையுடைய புலியென விரிதல்பற்றி இதனைப் பண்புத்தொகைப்புறத்துப் பிறந்த அன்மொழித் தொகை யென்றும் இஃது இயற்பெயரன்மையான் ஆகுபெயருமாம் என்றும் கூறினார்.
வரிப்பாட்டாவது தெய்வஞ் சுட்டியும் மக்கட் சுட்டியும் பண்ணும் திறமும் செயலும் பாணியும் ஒரு நெறியன்றி மயங்கச் சொல்லப்பட்ட எட்டனியல்பும் ஆற னியல்பும் பெற்றுத் தன் முதலும் இறுதியும் கெட்டு இயல்பும் முடமுமாக முடிந்து கருதப்பட்ட சந்தியும் சார்த்தும் பெற்றும் பெறாதும் வருவது.
யாழை ஒருபுடைத் தழீஇக் கொண்டதான் உள்ளம் தளர்ந்ததற்குக் காரணம் கூறாராயினும் நெடுவரையருவிடர்ச் சிறுநெறி யேறிவந்த தென்பது விறலிக்குக் கூறியவாற்றால் துணியப்படும்.
இவர் வறுமை மிக்குப் பொதியின்மலைக் கிழவனாகிய ஆய் அண்டிரனைப் பாடிப் பரிசில் பெறக் கருதி அவனது ஆய் குடிக்குச் சென்று அவனைக் கண்டார்.
அப்போது அவர் தமது வறுமைத் துன்பத்தை இப் பாட்டில் அமைத்து வேந்தே என் உடையிலுள்ள தையலில் வாழும் சீலைப்பேன் ஒருபால் என்னைப் பகைத்துத் துன்புறுத்துகிறது உணவின்றி வருந்தும் என் சுற்றத்தோடு என்னை வருத்தும் பசிநோய் ஒருசார் துன்புறுத்துகிறது எவரிடத்தேனும் பரிசில் பெற்றுச் செல்லின் வழியில் ஆறலைத்து அதனையும் பறித்துக்கொள்ளும் கள்வரது அச்சம் ஒருமருங்கு வருத்தத்தைச் செய்கிறது.
இத் துன்பங்களனைத்தையும் போக்கி எம்மை அருளவல்லவன் ஆய் அண்டிரன் என்று கேட்டு அவன் புகழை விரும்பியாங்கள் நெடுஞ்சுரங் கடந்து வந்துள்ளோம்.
எங்கட்கு ஈபவரே ஒரு பயனும் கருதாது பிறர்க்கு ஈபவராவர் ஒரு பயன் கருதிப் பிறர்க்கீபவர் தமக்கே ஈபவராவர் இவ்வளவே யான் சொல்வேனாக நீ நின் தகுதிக்கேற்ப வேண்டுவன வழங்குக.
யாங்கள் அப் பரிசிலைக்கொண்டு எம துறையூரின்கண்ணே யிருந்து உண்டு மகிழ்ந்து எம்மூர்த் துறையிடத்து மணலினும் பல யாண்டு நீ வாழ்வாயாக என வாழ்த்தி மகிழ்வோம் என்று உரை யாழ்ப் பத்தர் புறம் கடுப்ப யாழ்ப் பத்தரினது புறத்தை யொப்ப இழை வலந்த பல் துன்னத்து இழை சூழ்ந்த பல தையலினது இடைப் புரை பற்றி இடைக்கண் உளவாகிய புரைகளைப் பற்றி பிணிவிடாஅ ஈர்க் குழாத்தோடு ஒன்றோடொன்று தொடர்ந்த பிணிப்பு விடாதே கிடைக்கின்ற ஈரினது திரளோடு இறை கூர்ந்த பேஎன் பகையென ஒன்று என்கோ தங்குதல் மிக்க பேனாகிய பகையை ஒரு பகை யென்பேனோ உண்ணாமையின் ஊன் வாடி உண்ணாமையின் உடம்பு புலர்ந்து கண் தெண்ணீரின் மல்கி கண் தெளிந்த நீரால் நிறைந்து கசிவுற்ற என் பல் கிளையொடு வியர்ப்புற்ற எனது பல சுற்றத்தோடு பசி அலைக்கும் பகை ஒன்றென்கோ பசிநோய் வருத்தும் பகையை ஒரு பகை யென்பேனோ அன்ன தன்மையும் அறிந்தீயார் அப்பெற்றிப்பட்ட எனதியல்பையும் அறியாராய் நின்னது தா என நின் கைப்பொருளைத் தாவென்று சொல்லி நிலை தளர எம்முடைய நிலைகள் தளரும்படி மரம் பிறங்கிய நளிச் சிலம்பின் மரங்கள் செறிந்த குளிர்ந்த மலையில் குரங்கன்ன புன் குறுங் கூளியர் குரங்கு போலப் பறித்துக்கொள்ளும் இயல்பையுடைய புல்லிய குறிய ஆறலை கள்வர் பரந் தலைக்கும் பகை ஒன்றென்கோ பரந்து வந்தலைக்கும் பகையை ஒரு பகையென்பேனோ எனைப் பகையும் அறியுநன் ஆய் எனக் கருதி எல்லாப் பகையும் அறிவான் ஆயே எனக் கருதி வாயாரப் பெயரேத்தி எமது வாக்கினால் மிகவும் நினது பெயரை வாழ்த்தி நின் இசை நம்பி நின்னுடைய புகழை நச்சி சுடர் சுட்டசுரத்து ஏறி ஞாயிறு சுடப்பட்ட கரத்தின் கண்ணே யேறி இவண் வந்த பெருநசையேம் இவ்விடத்து வந்த பெரிய நச்சுதலை யுடையேம் எமக்கு ஈவோர் பிறர்க்கு ஈவோர் இங்ஙனம் வறுமையுற்ற எங்களுக்கு ஒன்றை இடுவோ ரன்றோ பயன் கருதாது பிறர்க்கு இடுபவர்களாவாரெனவும் பிறர்க் கீவோர் தமக்கு ஈப வென எம்மை யொழிந்த பிறர்க்கிடுவாரன்றோ பயன் கருதி யிடுதலால் தங்களுக்கே இடுவோ ரெனவும் அனைத்து யான் உரைத்தனன் ஆக அவ்வளவாக யான் சொன்னேனாக நினக் கொத்தது நீ நாடி நினக்குப் பொருந்தியது நீ ஆராய்ந்து பரிசில் நல்கினை விடுமதி எமக்குப் பரிசில் தந்தனையாய் விடுவாயாக அல்கலும் நாடோறும் தண் புனல் வாயில் துறையூர் முன்றுறை குளிர்ந்த நீரோடும் வாய்த்தலைகளையுடைய துறையூரின்கண் துறை முன்னர் நுண் பல மணலினும் ஏத்தி நுண்ணிய பல மணலினும் பல நாள் வாழ்க வெனவாழ்த்தி உண்குவம் உண்பேம் பெரும நீ நல்கிய வளன் நீ தந்த செல்வத்தை எறு.
ஆ யென வென்பதற்கு ஆ யென்று சொல்லவென்றும் எமக்கீவோர் பிறர்க் கீவோர் என்பதற்கு எமக் கீவோர் எம் வறுமை கண்டு வருத்தமுறுவோர் யாவர்க்கும் ஈவோ ரெனவும் பிறர்க் கீவோர் தமக்கீப வென்பதற்குப் பிறர்க்குக் கொடுப்போர் அக் கொடுக்கப்படுகின்றோர் தமக்கே கொடுப்போராவ ரெனவு முரைப்பாரு முளர்.
ஆறலைக் கள்வர் மலைகளில் குரங்குபோல மறைந்திருந்து வழப்பறி செய்வது தோன்ற குரங் கன்ன புன்குறுங் கூளியர் பரந்தலைக்கும் பகை யென்றார்.
திருக்குறட் செல்வத்தைச் செந்தமிழ்க்கு வழங்கி உலகு புகழும் நிலைப்புகழ் பெற்ற திருவள்ளுவர் போல வள்ளுவ னென இயற்பெயர் பெற்ற கொடைவள்ளல் இந் நாஞ்சில் வள்ளுவன்.
இவனது சான்றண்மையை வியந்த ஒரு சிறைப் பெரியனார் இவனைப் பெற்ற தாய் தந்தையர் தவத்தைப் பாராட்டி நின் தந்தை தாய் வாழியர் நிற்பயந் திசினோரே யென்று வாழ்த்தியுள்ளார்.
இவன் தந்தை யென்னோற்றான் கொல்லென்னும் சொல் நிகழுமா றொழுகிய இவனது ஒழுக்கம் திருவள்ளுவர் திருவுள்ளத்திருந்து விளக்கஞ் செய்திருப்பது இதனால் நன்கு புலனாகிறது.
உடுமலைப்பேட்டைக்குத் தெற்கிலுள்ள மலைத் தொடர்களிற் றோன்றி யோடும் காட்டாறுகளுள் ஒன்று நாஞ்சிலாறு என்னும் பெயர் கொண்டுளது.
இவ் வள்ளுவன் சேர மன்னன் ஆதரவு பெற்றவனென்பது கொண்டு இவனது நாடு சேரநாட் டெல்லையில் தமிழகத்தைச் சாரவிருந்த தென்பது ஒருதலை.
நாட்டில் உள்ள சான்றோர்க்குப் பெருந்திரு வுடையரான தமிழ்வேந்தர் மூவரையும் பாடுதற்குப் பேரவா வுண்டாதல் இயல்பாயினும் தமக்கு வள்ளுவனைக் காட்டிலும் அவர்கள் மேம்பட்டவராகத் தோன்றாமையின் அவரைப் பாடுவதற்குச் சிறிதும் அவாவாதவர்.
நாஞ்சில் நாட்டில் விதைத்த வித்து மழையில்லை யெனக் கெடுதலின்றிக் கரும்புபோல வளமுற வளர்ந்து விளையும் என்றும் கோடையால் நீர்நிலைகள் வற்றுவதில்லை யென்றும் கடனோக்கி யோடும் ஆறுகள் தெளிந்த நீருடனே வேங்கைப் பூக்களைக் கொண்டு செல்லும் என்றும் பாடி பெருங்கல் நாடனே நீ வாழ்வாயாக நின்னைப் பெற்றமையால் நின் தந்தை தாயர் வாழ்க என்று பாராட்டியுள்ளார்.
உரை இரங்கு முரசின் ஒலிக்கும் முரசினையும் இனம் சால் யானை இனமமைந்த யானையையுமுடைய முந்நீர் ஏணி விறல் கெழு மூவரை கடலாகிய எல்லையையுடைய நிலத்தின் கண் வென்றி பொருந்திய மூவேந்தரை இன்னும் ஓர் யான் அவா வறியேன் இன்னமும் யானொருவனே பாடும் அவாவை யறியேன் நீயே முன் யான் அறியுமோன் நீதான் முன்னே தொடங்கி யான் அறியு மவன் துவன்றிய கயத்திட்ட வித்து நீர்நிறைந்த பள்ளத்தின்கண் விதைத்த வித்து வறத்திற் சாவாது நீரின்மையாற் சாவாது கழைக் கரும்பின் ஒலிக்குந்து கரும்புபோலத் தழைக்கும் கொண்டல் கொண்ட நீர் மழையால் முகந்து சொரியப்பட்ட நீர் கோடை காயினும் கண்ணன்ன மலர் பூக்குந்து கோடை காயினும் மகளிர் கண்போன்ற குவளை முதலிய மலர் பூக்கும் கருங் கால் வேங்கை மலரின் கரிய தாளையுடைய வேங்கை மலரின் நாளும் பொன்னன்ன வீ சுமந்து நாடோறும் அப் பொன்போலும் பூவைச் சுமந்து மணியன்ன நீர் கடற் படரும் மணிபோலும் நீர் கடற்கட் செல்லும் செவ்வரைப் படப்பை நாஞ்சிற் பொருந செவ்விய மலைப்பக்கத்தையுடைய நாஞ்சிலென்னும் மலையையுடைய பொருந சிறு வெள் அருவிப் பெருங்கல் நாடனை சிறிய வெளிய அருவியையுடைய பெரிய மலையையுடைய நாட்டை யுடையாய் நீ வாழியர் நீ வாழ்வாயாக நிற்பயந் திசினோர் நின் தந்தை தாய் வாழியர் நின்னைப் பெற்றோராகிய நின் தந்தையும் தாயும் வாழ்க எறு.
தமிழ்ச் சான்றோ ரனைவர்க்கும் தமிழ் மூவேந்தரைப் பாடுதற் கியல்பாகவே அவாவுண்டாகுமாயினும் யானொருவனே அவ்வாறு அவாவாதவன் என்பார் இன்னும் ஓர் யான் அவாவறியேன் என்றார்.
ஒலிக்கும் பூக்கும் படரும் என்ற பெயரெச்சம் மூன்றும் நாஞ்சில் என்னும் இடப்பெயர் கொண்டன ஒலிக்கும் பூக்கும் என்பன உம் உந்தாய் நின்றன.
செல்பவர் வழியில் பாணர் கூட்டமொன்று வரக் கண்டு அவர்களில் மூத்தோனை நோக்கி நீசெல்வர் பிறரை நினையாது நாஞ்சில் வள்ளுவனை நினைந்து போவது நோக்க நீ விரிந்த பெரிய மனமுடையனாகத் தோன்றுகின்றாய் நீ குறித்துச் செல்லும் வள்ளலோ பின்றையோ நாளையோ வாவென மொழிபவ னல்லன் என்றாராக அவன் தான் இதற்கு முன்பும் அவன்பாற் சென்று பரிசில்பெற்றுவந்தமை தெரிவித்து இனி அவ்வாறு பெற முடியுமோ என மையல் நோக்கம் கொண்டான்.
அவற்கு மருதன் இளநாகனார் அவன் கிளியீடு வாய்த்தாற் போல்பவன் அவன் பாற் செல்லும் நின்னை முன்னே வந்து போன பழைய பாண னெனத் தெரிந்துரைப்பார் யாவருளர்?
உரை ஆனினம் கலித்த அதர்பல கடந்து பெற்றத்தினது இனம் மிக்க வழிபலவும் வந்து மான் இனம் கலித்த மலை பின்னொழிய மான் திரள் மிக்க மலை பின் கழிய மீனினம் கலித்ததுறைபல நீந்தி மீனினம் தழைத்த துறை பலவற்றையும் நீந்தி உள்ளி வந்த நினைத்து வந்த வள்ளுயிர்ச் சீறியாழ் வள்ளிய ஓசையை யுடைத்தாகிய சிறிய யாழையும் சிதாஅர் உடுக்கை முதா அரிப் பாண சிதாராகிய உடையையுமுடைய மூத்த பாணனே நீ பேரெண்ணலை நீதான் அவன்பாற் சில கருதிப் போகின்றமையின் பெரிய எண்ணத்தையுடைய நின் இறை நின்னுடைய தலைவன்மாறி வா என மொழியலன் இப்பொழுது போய்ப் பின்னொரு நாட் பரிசிற்கு வாவென்று சொல்லான் ஒலியிருங் கதுப்பின் ஆயிழை கணவன் தழைத்த கரிய கூந்தலையுடைய ஆயிழைக்குத் தலைவன் கிளி மரீஇய வியன் புனத்து கிளி மருவியஅகன்ற புனத்தின் கண் மரன் அணி பெருங் குரல் அனையன் ஆதலின் மரப்பொதும்பின்கண் வைத்த பெரிய கதிரை யொப்பனாதலின் நின்னை வருதல் அறிந்தனர் யார் நீ அவன்பாற் பரிசில்பெற்று வருதற்கண் நின்னைப் பழைய பாணன் என்று அறிவார்யார் எறு.
பரிசில் பெற்றவழி இப் பாணனது பண்டைநிலை பெற்ற செல்வத்தால் மறைந்து போமென்பது எய்த அறிந்தனர் யார் என்றதன் கருத்து நின்னை யறிவாரும் அறியாத தன்மையை யாவையென்பதாம் என்றார்.
பண்டும் பரிசில் தந்து சிறப்பித்துள்ளதோடு இப்போதும் அது தருதற்குச் சமைந்திருத்தலின் நின்னிறை என்றான் எனவே அவன் பரிசில் பெறுவது தப்பாதாயிற்று.
தமக்குப் பரிசில் இன்றியமையாமையும் அதனை விரையப் பெறவேண்டி யிருத்தலையும் அவற்கு நேரே யுரைத்தல் இயலாமையின் பாணன் ஒருவன் விரும்பிக் கேட்கும் வாய்பாட்டால் இப்பாட்டின்கண் வைத்து வேந்தே என் பின்னே வரும் இளைய மகளிரும் விறலியரும் வாழ்தல் வேண்டியான் பொய் கூறுவேனல்லேன் மெய்யே கூறுகின்றேன் எனது இப்போதைய நிலைமை நீ மனம் கனிந்து நல்கும் காலத்தை நோக்கியிருத்தற் கேற்றதன்று நினக்குரிய முடிவேந்தனாகிய சேரனோ நினக்கு வேண்டியவற்றை வேண்டியாங்குக் கொடுத்தற்கு அஞ்சான் அவன் பொருட்டு நீ சாதற்கும் அஞ்சாய் ஒருகால் போருண்டாயின் நின் செவ்வி கிடைக்குந் துணையும் என் சுற்றம் பசித்துன்பத்தைப் பொறாது ஆதலால் யாம் வேண்டும் பரிசிலை இன்னே தருவாயாக எனக் குறித்துள்ளார்.
உரை சுவல் அழுந்தப் பல காய தோள் வடுப்படப்பல முட்டுக்களையும் காவிய சில்லோதிப் பல் இளைஞரும் சிலவாய மயிரையுடைய பல இளையோரும் அடி வருந்த நெடிது ஏறிய அடிவருந்த நெடும்பொழுது ஏறிய கொடி மருங்குல் விறலியரும் கொடிபோலும் இடையினையுடைய விறலியரும் என இவர் வாழ்தல் வேண்டி வாழ்தலை விரும்பி பொய் கூறேன் மெய் கூறுவல் பொய் சொல்லேன் மெய் சொல்லுவேன் ஓடாப் பூட்கை உரவோர் மருக புறங்கொடாத மேற்கோளையுடைய வலியோர் மரபி லுள்ளானே உயர் சிமைய உழாஅ நாஞ்சில் பொருந உயர்ந்த உச்சியை யுடைத்தாய் உழப்படாத நாஞ்சிலென்னும் பெயரையுடைய மலைக்குவேந்தே மாயா உள்ளமொடு மறவாத நினைவுடனே பரிசில் உன்னி பரிசிற்கு வந்து பொருந்தி கனி பதம் பார்க்கும் காலையன்று பின்பு நின்று நின் மனம் நெகிழும் செவ்வி பார்க்கும் காலமன்று யான் வறுமையுற்று நிற்கின்ற நிலைமை ஈதலானான் வேந்து நினக்கு வேண்டிற்றுத் தருதலை அமையான் நின்னுடைய அரசன் வேந்தற்குச் சாதல் அஞ்சாய் நீ அவ்வரசன் பொருட்டுச் சாதலுக்கு அஞ்சாய் நீ ஆயிடை அவ்விடத்து இரு நிலம் மிளிர்ந்திசி னாஅங்கு பெரிய நிலம் பிறழ்ந்தாற் போல ஒருநாள் அருஞ் சமம் வருகுவ தாயின் ஒருநாள் பொறுத்தற்கரிய பூசல் வருவதாயின் வருந்தலுமுண்டு என் பைதலங் கடும்பு வருந்துதலு முளதாம் எனது பசித்துன்பத்தையுடைய சுற்றம் எறு.
வேந்து ஈதலானான் என்றும் அவற்கு நீ சாதல் அஞ்சாய் என்றும் கூறுதலின் நாஞ்சில் வள்ளுவன் குறுநில மன்னனென்றும் வேந்தென்றது சேரனை என்பதனால் இவ் வள்ளுவற்குத் தலைமை வேந்தன் சேரன் என்றும் அறியலாம்.
அருஞ்சமம் வருகுவதாயின் என்றது அச் சமத்தின்கண் ஈடுபடின் நின் செவ்வி எமக்குக் கிடைத்த லரிதாம் அதனால் எம் சுற்றத்தின் பசித்துன்பம் நீங்குவது நீட்டிக்கும் என்றவாறு.
யாம் சில அரிசி வேண்ட எமக்கு மலைபோல்வதொரு களிற்றை நல்கினனே இப்பெற்றிப் பட்டதொரு கொடை மடமும் உண்டுகொல் பெரியோர் தமது செய்தற்குரிய கடமையை முன்பின் ஆராய்ந்து செய்யாரோ?
உரை தடவு நிலைப் பலவின் நாஞ்சிற் பொருநன் பெரிய நிலைமையையுடைய பலாமரத்தை யுடைத்தாய நாஞ்சில் மலைக்கு வேந்தன் மடவன் மன்ற அறிவு மெல்லியன் நிச்சயமாக செந்நாப் புலவீர் செவ்விய நாவையுடைய புலவீர் வளைக் கை விறலியர் வளையணிந்த கையையுடைய விறலியர் படப்பைக் கொய்த அடகின் கண்ணுறையாக மனைப்பக்கத்தின்கட் பறித்த இலைக்கு மேல் துவுவதாக யாம் சில அரிசி வேண்டினேமாக யாங்கள் சில அரிசி வேண்டினேமாக தான் வரிசை அறிதலின் தான் பரிசிலர்க் குதவும் வரிசை யறிதலான் தன்னும் தூக்கி எம் வறுமையைப் பார்த்தலே யன்றித் தனது மேம்பாட்டையும் சீர்தூக்கி இருங் கடறு வளைஇய பெரிய சுரஞ் சூழ்ந்த குன்றத் தன்னதோர் பெருங் களிறு நல்கியோன் மலை போல்வதொரு பெரிய யானையை யளித்தான் அன்னதோர் தேற்றா ஈகையும் உளது கொல் ஆதலான் ஒருவர்க்கு ஒன்றனைக் கொடுக்குமிடத்து அப்பெற்றிப்பட்டதொரு தெளியாக் கொடையும் உளதோ தான் பெரியோர் தம் கடன் போற்றார் பெரியோர் தாங்கள் செய்யக் கடவ முறைமையைத் தெரிந்து பாதுகாத்துச் செய்யார்கொல் எறு.
அவர்கள் இவர்க்கு வள்ளுவனுடைய அறிவு நலத்தைப் பாராட்டிக் கூறியிருத்தலின் அவர்களை நோக்கி நாஞ்சிற் பொருநன் மடவன் மன்ற என்றார்.
தேற்றா ஈகை பெரியோர்பால் உண்டென்பவாயின் பெரியோர் தாம் தம் கடனைப் போற்றார்கொல்லோ என்பதுபட போற்றாரம்ம பெரியோர்தங் கடனே என்றார்.
வேள் பாரி எவ்வி குடியிலும் அதியமான் நெடுமானஞ்சி அதியர் குடியினும் பிறந்து பிறங்கினாற் போல வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன் ஆவியர் குடியிற் பிறந்து சிறந்தவன்.
ஒரு கால் மயிலொன்று கார்முகில் வரக்கண்டு களித்துத் தன் தோகையை விரித்தாட அதுகண்ட பேகன் அதன் ஆடலை வியந்தும் குளிரால் நடுங்குகின்றதென நினைந்தும் தனக்கு உடையும் போர்வையுமாகிய உயரிய ஆடையை யளித்துப் புலவர் பாடும் புகழ் மேம்பட்டான்.
கண்ணகியாரோடு கூடிக்காதல் வாழ்வு நடாத்தும் பேகனுக்கு அவன் நாட்டு நல்லூரின்கண் வாழ்ந்த பரத்தை யொருத்திபால் புறத்தொழுக்க முளதாயிற்று.
என வினவ இவர் அவனைப் பேகன்பால் ஆற்றுப்படுப்பாராய் தம்மை யொரு பாணனாக நாட்டிக் கொண்டு இரவல யாமும் வள்ளல் பேகனைக் காணாமுன் நின்னினும் புல்லியேமாயிருந்தேம்.
அவன் மஞ்ஞைக்குப் படாம் ஈந்தவன் எத்துணையாயினும் இரப்பார்க் கொன்று ஈதல் நன்று என்றுகருதுபவன் அவன் கொடை மறுமைப்பயன் நோக்குவ தன்று பிறர் எய்தி வருந்தும் வறுமைத் துன்பத்தைப் போக்குவதையே நோக்கி நிகழ்வது.
உரை பாணன் சூடிய பசும் பொன் தாமரை பாணன் சூடிய ஒட்டற்ற பொன்னாற் செய்யப்பட்ட தாமரைப்பூ மாணிழை விறலி மாலையொடு விளங்க மாட்சிமைப்பட்ட அணியினையுடைய விறலி யணிந்த பொன்னரி மாலையுடனே விளங்க கடும் பரி நெடுந்தேர் பூட்டு விட்டு அசைஇ கடிய குதிரையைப் பூண்ட நெடிய தேரைப் பிணிப்புவிட்டு இளைப்பாறி ஊரீர் போலச் சுரத்திடை இருந்தனிர் ஊரின்கண் இருந்தீர் போலச் சுரத்திடை இருந்தீர் யாரீரோ என நீர் யாவிர் பாணரோ என வினவலானா எம்மைக் கேட்டலமையாத காரென் ஒக்கல் கடும் பசி இரவல புல்லென்ற சுற்றத்தையும் மிக்க பசியையுமுடைய இரவலனே வென் வேல் அண்ணல் காணா ஊங்கு வென்றி வேலையுடைய தலைவனைக் காண்பதன் முன் நின்னினும் புல்லியேம் மன் யாம் நின்னினும் வறியேம் இனி இப்பொழுது இன்னேம் ஆயினேம் அவ்வறுமை நீங்கி இத் தன்மையே மாயினேம் என்றும் எந்நாளும் உடாஅ போரா ஆகுதல் அறிந்தும் உடா போராவாதலை யறிந்து வைத்தும் படாஅம் மஞ்ஞைக்கு ஈத்தஎம்கோ படாத்தினை மயிலுக்குக் கொடுத்த எம் இறைவன் கடாஅ யானைக் கலிமான் பேகன் மதமிக்க யானையினையும் மனஞ் செருக்கிய குதிரையினையுமுடைய பேகன் எத்துணையாயினும் ஈத்தல் நன்றென எவ்வளவாயினும் கொடுத்தல் அழகிதென்று மறுமை நோக்கின்றோ அன்று மறுபிறப்பை நோக்கிற்றோவெனின் அன்று பிறர் வறுமை நோக்கின்று அவன் கைவண்மை பிறரது மிடியைக் கருதிற்று அவனது கைவண்ணம் எறு.
விளக்கம்பாணாற்றுப்படை வாயிலாகப் பேகன் புகழைப் பாராட்டுகின்றவர் தம்மையும் பாணனாக நாட்டிக்கொண்டமையின் தம்மைக் காணும் பாணன்முன் தாமிருக்கும் நிலையினை பாணன் சூடிய தாமரைப் பூவும் விறலியணிந்த பொன்னரி மாலையும் விளக்கமுற விருப்பத்தை யெடுத்தோதினார்.
மயில்கள் படாம் பெறின் அவற்றை உடுப்பதோ மெய்ம்மறையப் போர்த்துக் கொள்வதோ செய்யாவாயினும் மயிற்குப் படாஅம் நல்கின கொடை மடம் விளங்க உடாஅ போரா ஆகுதலறிந்தும்என்றார்.
மயில்களின் பொதுவியல்பாகிய இதனை யறிந்து வைத்தும் படாஅம் ஈந்தான் என்றது நும்பால் வேண்டப்படாத மிகச் சிறந்த பொருளையும் அவன் நுமக்கு மிக நல்குவன் என்ற குறிப்புத்தோன்ற நின்றது.
வையாவிக் கோப்பெரும் பேகனது கொடைநலத்தைப்பற்றிச் சான்றோரிடையே ஒரு சொல்லாடல் நிகழ்ந்தபோது அவருட் சிலர் அவன் மஞ்ஞைக்குப் படாம் ஈத்ததும் தன்பால் வரும் இரவலருள் முன் வந்தோர் பின் வந்தோரென அறியாது வழங்குவதும் பற்றி அவற்கு மடம்பட மொழிந்தனர்.
அதுகேட்ட பரணர் கழற்கால் பேகன் வரையாது வழங்குமுகத்தால் மாரி போலக் கொடைமடம் படுவதன்றி வேந்தரது படை மயங்கும் போரின்கண் மடம்படுவதிலன்என்ற கருத்தமைந்த இப் பாட்டைப் பாடிக் காட்டியுள்ளார்.
உரை அறு குளத்து உகுத்தும் வற்றிய குளத்தின் கண்ணே பெய்தும் அகல் வயல் பொழிந்தும் அகன்ற விளை நிலத்தின்கண்ணே சொரிந்தும் உறுமிடத்து உதவாது உவர் நிலம் ஊட்டியும் இவ்வாறு குளத்தும் விளைநிலத்தும் பெய்யாது களர்நிலத்தை நிறைத்தும் வரையா மரபின் எவ்விடத்தும் வரையாதமரபினையுடைய மாரிபோல மழை போல கடாஅ யானைக் கழற்கால் பேகன் மதமிக்க யானையினையுடைய கழல் புனைந்த காலையுடைய பேகன் கொடை மடம் படுதலல்லது கொடையிடத்துத்தான் அறியாமைப்படுதலல்லது பிறர் படைமயக்குறின் பிறர் படை வந்து கலந்து பொரின் படை மடம் படான் அப் படையிடத்துத் தான் அறியாமைப் படான் எறு.
விளக்கம் வேண்டுமிடம் இது வேண்டாவிடம் இது என்னும் வரையறையின்றி யாண்டும் வரையாது பொழிவது மாரி யென்றற்கு அறுகுளத் துகுத்தும் அகல் வயல் பொழிந்தும் உறுமிடத் துதவாது உவர்நில மூட்டியும் வரையா மரபின் மாரி யென்றார்.
வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன் நல்லூர்ப் பரத்தையொடு பூண்ட புறத்தொழுக்கம் முறுகியதனால் தன் மனைவியாகிய கண்ணகியாரைக் கைதுறந்தானாக அக் கண்ணகியார் பொருட்டுச் சான்றோராகிய கபிலர் அப் பேகனிடம் சென்று அவன் தெருளத் தகுவன கூறக் கருதி இப் பாட்டின்கண் பாணனொருவன் கூற்றில் வைத்து கடவுளை வழிபட்டு மழை நீங்கத் தினை விளைதலால் அதனைக் குறவர் உண்ணும் மலைநாடனாகிய பேகனே நெருநல் யாங்கள் மலைச்சாரற் சீறூர்க்குப் போந்து பசி வருத்துதலின் உணவு வேண்டி நின்னையும் நின் மலையையும் பாடி நின்றேம் அப் பாட்டிசை கேட்டு இளமகள் ஒருத்தி கண்ணீர் மார்பகம் நினைப்பக் குழலிசைப்பது போலப் புலம்பினாள்.
உரை மலை வான் கொள்க என மலையை மழை வந்து சூழ்க வென்று உயர் பலி தூஉய் மிக்க பலியைத் தூவி மாரி ஆன்று மழை மேக்கு உயர்க வென அம் மழை மிகப் பெய்தலான் அப் பெயல் அமைந்து முகில் மேலே போவதாக வேண்டுமென கடவுள் பேணிய குறவர் மாக்கள் தெய்வத்தைப் போற்றிய குறமாக்கள் பெயல் கண் மாறிய உவகையர் மழை இடத்து மாறிய உவகையராய் சாரல் புனத் திணை அயிலும் நாட மலைச் சாரற்கண்புனத்தினையை யுண்ணும் நாட சினப் போர் சினத்தினாற் செய்யும் போரையும் கைவள் ஈகை கை வண்மையாற் கொடுக்கும் கொடையினையு முடைய கலிமான் பேக விரைந்த குதிரையையுடைய பேக அளியள் யார் கொல் அவ் வருளத்தக்காள் யாரோதான் நெருநல் நேற்று சுரன் உழந்து வருந்திய ஒக்கல் பசித்தென சுரத்தின்கண்ணே நடந்து வருந்திய எனது சுற்றம் பசித்ததாக குணில் பாய் முரசின் கடிப்பு அறையப்பட்ட முரசு போல இரங்கும் அருவி ஒலிக்கப்பட்ட அருவியையுடைய நளி இருஞ் சிலம்பின் சீறூராங்கண் பெரிய உயர்ந்த மலைக்கண் சிறிய ஊராகிய அவ்விடத்து வாயில் தோன்றி வாயிற்கண்ணே வந்து தோன்றி வாழ்த்தி நின்று நின்னும் நின் மலையும் பாட வாழ்த்தி நின்று நின்னையும் நின் மலையையும் பாட இன்னாது இகுத்த கண்ணீர் அப்பொழுது இன்னாதாகச் சொரியப்பட்ட கண்ணீரை நிறுத்தல் செல்லாள் ஒழித்தல் மாட்டாளாய் முலையகம் நனைப்ப விம்மி முலையிடத்தை நனைப்பப் பொருமி குழல் இனைவது போல பெரிது அழுதனள் குழல் இரங்கி யொலிப்பது போல் மிகவும் அழுதாள் எறு.
மாக்கள் புனத்தினை அயிலும் நாட பேக என் ஒக்கல் பசித்தென வாயிற் றோன்றி வாழ்த்தி நின்று நின்னும் நின் மலையும் பாடக் குழல் இனைவதுபோல அழுதாள் அவ்வளிக்கத்தக்காள் யார்கொல் அவள்பால் அருள் பண்ணத் தகுமென வினைமுடிக்க.
இது நின் மலையிற் குறவர் மாக்கள் கடவுட்பேணி மழை வேண்டிய பொழுது பெற்றுத் தாம் வேண்டு முணவு நுகருமாறுபோல இவளும் நின் அருள்பெற்று இன்பம் நுகர்வாளாக வேண்டு மென்பதொரு நயந்தோன்ற நின்றது.
விளக்கம் மழை குறித்துக் குறவர் கடவுளைப் பேணும் மரபை நற்றிணைப் பாட்டொன்று மலைவான் கொள்கெனக் கடவுளோங்கு வரை பேண்மார் வேட்டெழுந்து கிளையொடு மகிழுங் குன்ற நாடன் நற்.
நின்னையும் நின் மலையையும் பாடக் கேட்டு மகிழவேண்டிய கண்ணகி யார் கண்ணீருகுப்பது இன்னாதாக அதனை நிறுத்துமாறு யாம் வேண்டிய வழியும் நிறுத்தாது அழுதன ரென்பார் குழல் இனைவதுபோல் அழுதனள் பெரிது என்றார்.
இதனாற் பயன் அவரது கண்ணீர் இன்னாதாகலின் விரைந்து சென்று அதனைத் துடைத்து நிறுத்தல் வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பெச்சத்தாற் பெற வைத்தார்.
கண்ணகியார் பொருட்டுப் பேகன் மனந்தெருள்விக்கச் சென்றவிடத்து அவனது நாட்டுக் குறவர் செயலை விதந்தோதியதன் கருத்து இதுவென்பார் இது நின் மலையிற் குறவர் மாக்கள்... நயந்தோன்ற நின்ற தென்றார்.
கண்ணகியாரைக் கை துறந்தொழுகும் பேகனுடைய புறத்தொழுக்கத்தைக் கேள்வியுற்ற பரணர் அக் கண்ணகியார் பொருட்டு அவன்பாற் போந்து பாணனொருவன் கூற்றில் வைத்து அவன் தெருளுமாறு வயங்கு புகழ்ப்பேக முன்னாள் யாங்கள் இவண் இருண்மாலைப் போதில் போந்து நின் கானத்தைப் பாடினேமாக இளமகளா ரொருவர் கண் கலுழ்ந்து எம் முன்னே வந்து அழுதுநின்றார் உடனே யாங்கள் அவரைத் தொழுது நீவிர் எம் தலைவனாகிய பேகனுக்குக் கிளைமை யுடையீரோ வென வினவினேம் அவர் தம் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு யாம் அவன் கிளைஞரல்லேம் எம்போல்வாள் ஒருத்தியின் நலத்தை விழைந்து நாடோறும் அவளுறையும் நல்லூர்க்குத் தேரேறி வந்து போகின்றா னெனப் பலரும் கூறாநிற்பர் என்று உரைத்தார்.
உரை அருளா யாகல் கொடிது அருள் பண்ணாயாதல் கொடிது இருள் வர மாலைக் காலம் வந்த அளவிலே சீறியாழ் செவ்வழி பண்ணி சிறிய யாழை இரங்கற் பண்ணாகிய செவ்வழி யென்னும் பண்ணிலே வாசிக்கும் பரிசு பண்ணி நின் காரெதிர் கானம் பாடினேமாக நினது மழையை யேற்றுக் கொண்ட காட்டைப் பாடினேமாக நீல்நறு நெய்தலிற் பொலிந்த உன்கண் நீல நறுநெய்தல்போன்று பொலிந்த மையுண்ட கண்கள் கலுழ்ந்து வார் அரிப் பனி பூண் அகம் நனைப்ப கலங்கி வீழ்ந்த இடைவிட்ட துளிகள் பூணையுடைய மார்பை நனைப்ப இனைதல் ஆனாளாக வருந்துதல் அமையா ளாக இளையோய் கிளையை மன் எம் கேள் வெய்யோற்கு என இளையோய் கிளைமையையுடையையோ எம்முடைய கேண்மையை விரும்புவோனுக்கென யாம் தன் தொழுதனம் வினவ யாங்கள் தன்னை வணங்கிக் கேட்டேமாக காந்தள் புரை விரலின் கண்ணீர் துடையா அவள் காந்தள் மொட்டுப்போலும் விரலாலே தன் கண்ணீரைத் துடைத்து யாம் அவன் கிளைஞரேம் அல்லேம் நாங்கள் அவனுடைய கிளைஞரேமல்லேம் கேள் கேட்பாயாக இனி நீ இப்பொழுது எம் போல் ஒருத்தி நலன் நயந்து எம்மை யொப்பாள் ஒருத்தியுடைய அழகைக் காதலித்து என்றும் வரூஉம் என்ப என்றாள் எந்நாளும் வருமென்று பலரும் சொல்லுவரென்று கூறினாள் வயங்கு புகழ் பேகன் விளங்கிய புகழையுடைய பேகன் ஒல்லென ஒலிக்கும் தேரொடு ஒல்லென முழங்கும் தேருடனே முல்லை வேலி நல்லூரான் முல்லை வேலியையுடைய நல்லூரின்கன் எறு.
நின் கானம் பாடினேமாக இனைதலானாளாக யாம் தற்றொழுதனம் வினவ தன் கண்ணீர் துடைத்து பேகன் ஒருத்தி நலன்நயந்து நல்லூரின்கண் என்றும் வரூஉ மென்ப என்றாள் அவளை அருளாயாதல் கொடிதெனக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க.
இனி யாம் தற்றொழுதனம் வினவினேமாக அவளாயத்தார் தம் விரலால் அவள் கண்ணீரை துடைத்து யாம் அவன் கிளைஞரே மல்லேம் இது புகுந்தவாறு யாம் கூறக் கேளென முன்பு கூறி பின் பேகன் எம்போ லொருத்தி நலனயந்து நல்லூரின்கட் சென்று வருமென்று சொன்னார்கள் இவ்வாறு இளையோரும் ஆயத்தோரும் உறும் துன்புறவு தீர்த்து அருளாயாதல் கொடிதென வுரைப்பினு மமையும்.
அவனால் துறக்கப்பட்ட தனது தனிமையை வெறுத்துக் கூறும் குறிப்புடையதாதல் பற்றி எம்போல் ஒருத்தி யென்றதை ஆசிரியர் கொண்டெடுத்து மொழிந்தார்.
பரத்தையது நலம் கண்ணகியின் நலத்தின் மிக்கதன்று ஒத்திருப்பதே அவ்வாறாக ஒருபாற்கோடல் முறைமையாகாதெனத் தெருட்டுமாறு தோன்ற எம்மைப்போலும் பொதுமக ளொருத்தியென இழித்துக் கூறியவாறுமாம் என்றார்.
என்றாள் என முடிக்குஞ் சொல் கூறிற்றிலர் கண்ணகியார் கூற்று முடியு முன்னே தாம் இடையற்று விரைந்து போந்தமையும் முடியுங் காறும் இருந்து கேட்டற்குத் தாம் மனங் கொள்ளாமையும் பேகன் அறியப் புலப்படுத்தற்கு.
சான்றோராகிய பரணர் இவ்வண்ணம் பாடக் கேட்ட பெரும் பேகன் அவர் வரிசைக்கும் தன் தகுதிக்கும் ஏற்பப் பரிசில் நல்கச் சமைந்தான்.