sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உரை எரிமணி இமைக்கும் பூணான்விளங்குகின்ற மணிகளாலாகிய ஒளிவீசும் அணிகலன்களையுடையனாகிய இசோதரன்யசோதரன் இருநிலத்தாட்குபெரிய நிலமாகிய மடந்தைக்கு ஒரு மணித்திலகம் போலும்ஒப்பற்ற அழகிய திலகம் போல்வதாகிய உஞ்சயினிக்கு நாதன் உச்சயினி நகரத்துக்கு அரசனாய் அருமணி முடிகொள் சென்னி அரசுஅரிய மணிகளால் இயன்ற முடியணிந்த தலையினையுடைய அரசர்களை அடிப்படுத்துதன்னடி வணங்கச் செய்து உயர்ந்தஓங்கிய குருமணிக் குடையின் நீழல்நிறமுடைய மாணிக்கங்கள் வைத்திழைத்த கொற்றக் குடையின் நீழலிலே குவலயம்உலகம் தங்க காவல் கொண்டான்ஆட்சிபுரியத்தலைப்பட்டான் எறு.
நாடுகாக்கும் வேந்தர் ஏனையரசரைத் தன் அடிப்படுத்தி உயர்தலே தன் அரசியற்குச் சிறப் பென்றும் வலிக்கு மாண்பென்றும் கருதுபவாதலின் அதனைச் செய்தான் யசோதரன் என்றாராயிற்று.
உரை திருத்தகு குமரன்திருமகளின் விருப்பம் தக்கிருக்கின்ற அரசகுமரனான யசோதரன் செல்வச் செருக்கினால்செல்வமிகுதியால் உளதாகும் மயக்கத்தால் நெருக்குப் பட்டுஅடர்ப்புண்டு மருத்து எறி கடலின்காற்றால் மோதப்பட்ட கடல் பொங்கி அலமருவதுபோல பொங்கி மறுகிய மனத்தனாகிஅவாமுதலியவற்றால் பொங்கிக் கலங்கிய மனமுடையனாய் உருத்து எழு சினத்தின்மிக்கு எழுகின்ற சினமுதலியவற்றின்கண் சென்றபடர்கின்ற உள்ளம் மெய் மொழியோடு ஒன்றிமனம் உடல் சொல் என்ற மூன்றும் ஒருப்பட்டு நிற்க அருத்த காமத்து அருத்தி செய்துபொருளின்பங்களிலே வேட்கை மிகக் கொண்டு அறத்திறம் அறத் துறந்தான்அறத்தின் வகைகளை முற்றும் கைவிட்டொழுகுவானாயினான் எறு புண்ணியமுள்ளளவும் ஒருவனைப்பற்றி நின்று அது நீங்கிய வழி நீங்கு மியல்புடைய திருமகள் புண்ணியமுடைமையால் அரச போகந்துய்க்கும் யசோதரன்பால் நீங்காதிருக்கின்றமை தோன்ற திருத்தகு குமரன் என்றும் தான் பெற்ற செல்வத்திற்குத் தான் மேற்பட்ட தலைவனாதலை யுணராது அதற்கு அடிமையாய்த் தன் இயற்கையறிவை யிழந்தானென்னற்குச் செருக்கினால் நெருக்குப்பட்டு என்றும் கூறினார்.
தன்னையுடையான் எளியனாயின் அவனை மயக்குவது செல்வத்தின் சிறப்பியல்பாதலின் செல்வச் செருக்கினால் நெருக்குப்பட்டா னென்றுமாம் மன்னல் சிறிதாய் மயக்கம் பெரிதாகிப் புன்மையுறுக்கும் புரையில் அரும்பொருள் என்று வளையாபதியும் கூறிற்று.
காமவெகுளி மயக் கங்களே அதற்கு நெறியாயினமையின் அந்நெறிக்கண் அவனுடைய நினைவும் செயலும் சொல்லும் ஒருப்பட்டு நிலவின என்பார் சினத் திற்சென்ற உள்ளமெய்ம்மொழியோடொன்றி என்றார்.
இவ் வியல்புடையார்க்கு வேண்டப்படுவன காமவின்பமும் அதனை இனிது நுகரத் துணைசெய்யும் பொருளுமே யாதலின் அவற்றை அருத்தி செய்து அறத்திறம் அறத்துறந்தான் என்றார்.
அருத்தி ஆர்வம் உரை தெவ்வர் அவியதனக்கு அஞ்சிப் பணிந்தொழுகாத பகைவேந்தர் வலி கெடுமாறு அஞ்சுதல் இலாதுஅச்சம் சிறிதுமின்றி மேல்சென்றுபடையுடன் மிக்குச்சென்று பொருது வஞ்சனை பலவும் நாடிஅவர் செய்யும் வஞ்சனை பலவும் ஆராய்ந்தறிந்து வகுப்பன வகுத்துஅவரை வேறற் பொருட்டுத் தானும் வஞ்சனைகள் பலவற்றையும் நாடிச் செய்து புஞ்சிய பொருளும்அவருடைய மிக்கதாகிய பொருளும் நாடும்அதற்கு வருவாயாகிய நாடும் புணர் திறம்தான் கவர்ந்து கோடற்குரிய சூழ்ச்சித்திறங்களை நெஞ்சில் புணர்ந்துமனத்தே ஆராய்ந்து கொண்டு துஞ்சுதல் இலாத கண்ணன்நாளும் கண்ணுறக்கம் இல்லானாய் துணிவன துணிந்துசெய்யத்தகுவனவற்றைச் செய்து நின்றான்அத்துறையிலே தெளிவின்றி யொழுகுவா னாயினான் எறு.
பகை வேந்தரை வென்று ஒடுக்கி நாட்டில் நலக்குறைவு நிகழா வகையிற் காத்தல் வேந்தர்க்கு இயல்பாயினும் அச்செயற்கண் அறமல்லது நிகழ்வது எண்ணி யஞ்சுவது நல்வேந்தர் மனப்பண்பாக இவன் அதற்கு அஞ்சினானில்லை யென்றற்கு அஞ்சுதலிலாது என்றும் அப்பகையரசர் வஞ்சனை செய்தாராயினும் அஃது அறமன்றென வொழியாது தானும் அவற்றைச் செய்தமை தோன்ற வகுப்பன வகுத்து என்றும் அவர்க்குரிய பொருளும் நாடும் கவரும் திறமே நினைந்து தன் பொருளும் நாடும் மிகுதற்கேற்பனவற்றை நினைந்தில னென்றற்கு புணர்திறம் நெஞ்சிற் புணர்ந்து என்றும் நினைவொடு நில்லாது செயற்கண்ணும் செய்தொழுகினா னென்பார் துணிவனதுணிந்து நின்றான் என்றும் கூறினார்.
உரைதோடு அலர் கோதைமாதர்இதழ்களையுடைய பூக்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலையணிந்த கூந்தலையுடைய பாடல்மகளிர் துயரியின்தொடுத்தயாழ்நரம்பினால் தொடுத்துப் பாடும் இன்பப்பாடலொடு இயைந்த பண்ணின்இன்பத்ததைத்தரும் பாடலொடு இயைந்து நிற்கும் பண்ணிடத்து எழும் இசைச்சுவை பருகிஇசையமுதாகிய அமுதத்தைப் பருகி பல்கால்பன்முறையும் ஊடல் அங்கு இனியஊடிய விடத்தும் புணர்ந்தாற்போலும் இன்பத்தைத் தருகின்ற மின்னில் ஒல்கியமின்னலைப்போல அசைந்தாடும் மகளிர் ஆடல்மகளிர் ஆடும் நாடகம் நயந்து கண்டும்ஆடுகின்ற நாடகங்களை விரும்பிப்பார்த்து மகிழ்ந்தும் நாள்சில செல்ல நாட்கள் சில கழிய சென்றான்ஒழுகிவரலானான் எறு.
உரை மற்று ஓர் நாள்வேறொருநாள் மன்னர் தம்மைஅரசவைக்கண் வந்திருந்த அரசர்களை மனைபுக விடுத்துதத்தம் மனைக்குச் செல்லவிடுத்து மாலைகொற்றம் மாலையும் வெற்றியுமுடைய வேலவன்வேலேந்திய வேந்தனாகிய யசோதரன் தன் கோயில்தன் அந்தப்புரத்தேயுள்ள குளிர்மணிக் கூடம் ஒன்றில்குளிர்ந்த ஒளிவீசும் மணிகளால் இயன்ற ஒரு கூடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த சுற்றுவார் திரையின்சுற்றிலும் நீண்ட திரைகளையுடைய தூமம் கமழ்நறும்புகையின் மணம்கமழும் துயில்சேக்கை துன்னிபள்ளியணையையடைந்து கற்றைவார் கவரி வீச கற்றையாகவுள்ள சாமரையை மகளிர் வீச களிசிறந்து காமக்களிப்பு மிகுந்து இனிது இருந்தான்அமிர்தமதியின் வரவுநோக்கி இனிதிருந்தான் எறு.
மன்னர்தம்மை மனைபுக விடுத்து எனவே இரவுப்போதின் வரவு குறித்தவாறு பெற்றாம்.பகற்போதில் மகளிர் தொடுத்த பாட்டும் ஆடிய நாடகமும் கண்டு காமம் சிறந்து அந்தப்புரத்தை யடைகின்றானாதலின் நேரே பள்ளியறையைத் துன்னினான் என்றார்.
உரை தேனும்தேனினமும் திருமணி வண்டும் அழகிய நீலமணிபோலும் வண்டினமும் பாடபாட்டிசைக்க கலம் பலஅணிகலம் பலவற்றோடு அல்குல் அணிந்த கலையொலிஅல்குலிடத்தே யணிந்த மேகலையின் ஒலியானது சிலம்பொடு கலவி சிலம்பியார்ப்பசிலம்பொலியொடு கலந்து மிக்கொலிக்க நலம் கலந்துபெண்மைநலம் முதிர்ந்து இனிய காமர் நறுமலர்த் தொடையல்போல் இனிய அழகிய மணங்கமழும் பூமாலை வருதல்போல அலங்கல்பூமாலைசூடிய அம் குழல் பின்தாழஅழகிய கூந்தலானது முதுகிடத்தே தாழ்ந்தசைய அமிழ்தமுன்மதி அமுதமதி அணைந்தாள்யசோதரனிருந்த பள்ளியை யடைந்தாள் எறு.
இனிக் கிடந்தபடியே தேனும் வண்டும் சிலம்பிப்பாட கலையொலி ஏனைக் கலன்களுடன் கலவி யார்ப்ப குழல் பின்தாழ அணைந்தாள் எனினுமாம்.
உரை ஆங்குஅவ்விடத்திற்கு அவள் அணைந்தபோழ்தின்அவள் வந்தடைந்தபோது ஐங்கணைக் குரிசில் ஐவகைப் பூக்களாலாகிய அம்புகளையுடைய மன்மதன் தந்த விடுத்த பூங்கணைமாரிமலரம்பு மழைபோல் வந்து வீழ வெள்ளம் பொருது வந்து அலைப்பகாமவெள்ளமானது அறிவுமுதலிய கரைகளை அலைத்துக்கொண்டுவந்து அவர்தம் நெஞ்சை வருத்த இருவரும் புல்லி இருவரும் தம்மில் தழுவி நீங்கலர்நீங்காராய் ஒருவர் உள் ஒருவர் புக்குஒருவர் உடற்குள் ஒருவர் புகுந்து ஒருவராகிஇருவரும் ஒருவரேயாய் தேம்கமழ் அமளிதேம்பதேன்மணக்கும் படுக்கையசைந் தொலிக்க செறிந்தனர்புணர்ந்து திளைத்து விள்ளார்ஒருவரொருவரைப் பிணித்த கை நெகிழாது அணைமீதே கிடந்தனர் எறு.
உரை மடம் கனிந்துஇளமை மிகுந்து இனிய இனியளாகிய நல்லாள் வனமுலைப் போகமெல்லாம்நல்ல அமுதமதியின் அழகிய முலையிடத்தே பெறும் இன்ப முழுதும் அடங்கலன் அயர்ந்துஅடங்காத ஆர்வத்தோடு நுகர்ந்து தேன்வாய் அமிர்தமும் பருகிஎயிற்றிடத்தூறிய தேன்போலும் நீரைப்பருகி அம்பொன் பாம்பு படம் கலந்து அழகிய பாம்பின் படத்தையொத்து அகன்ற அல்குல்அணை அகன்ற அல்குலாகிய படுக்கையையே புணையதாகதெப்பமாகக்கொண்டு இடம் கழிந்துநெஞ்சிடம் நிரம்பி வழிந்தும் ஒழிவில்நீங்குதலில்லாத இன்பக்கடலிடைகாமவின்பக் கடற்குள்ளே மூழ்கினான்வீழ்ந்து கரையேற மாட்டாது அதனுள்ளே மூழ்கிவிட்டான் எறு.
உரை இன் அரிச் சிலம்பும்இனிய ஓசைசெய்யும் பரல்களையுடைய காற்சிலம்பும் தேனும் வண்டினமும் எழில்வளைநிரையும்அழகிய வரிசையுற்ற வளையல்களும் ஆர்ப்பஒலிக்க பொன் அவிர் தாரோடுயசோதரனணிந்த பொன்னாலியன்ற மாலையும் ஆரம்அமுதமதி யணிந்த முத்துமாலையும் புணர்முலை பொருது பொங்கபுணர்ச்சி நிகழுமிடத்து முலையால் தாக்குண்டு மேலெழ மன்னனும் மடந்தைதானும்யசோதரனும் அமுதமதியும் மதன கோபத்தின்காமக் களிமயக்கினால் தொல்நலம் மாறாய்த் தொலையபுணராதமுன்பிருந்த மேனிநலம் மாறுபட்டு மெலியஉண்டார்காமவின்பத்தைத் துய்த்து அயர்ந்தாராக விழிகள் துயில்கொண்ட அவருடைய கண்கள் உறங்குவனவாயின எறு.
உறக்கத்தை அவர் வினையாக்காது விழிமேல் ஏற்றியதனால் உடல் அயர்ந்தனரேயன்றி உள்ளத்தால் காமநுகர்ச்சிக்கண் அயர்வுற்றிலரென்று கொள்க.
உரை ஆயிடைஅப்போது அத்திகூடத்து அயல் எழுந்துயானை கட்டுமிடத்தின் புறத்தே எழுந்து அமிர்தம் ஊறகேட்போர் உளத்தே இன்பமுண்டாகுமாறு சேயிடைச் சென்றநெடுந்தொலைவு படர்ந்து மக்கள் இசைக்கின்ற ஓர் கீதம்ஒரு பாட்டு செவிபுக விடுத்தலோடும்செவிக்குட்சென்று தன் இசையின்பத்தை யூட்டவே வேயிடைத்தோளிமூங்கில்போலும் தோளையுடைய அமிர்தமதி மெல்ல விழித்தனள்தன் கண்களை மெல்லத் திறந்து வியந்து நோக்காஅவ்விசையின்பத்தை வியப்போடு கேட்டு மருண்டு நாற்றிசையும் பார்த்து தீயிடை மெழுகின்நெருப்பிலிட்ட மெழுகுபோல நைந்த சிந்தையள்மெலிந்த மனத்தையுடையளாய் உருகினாள் உருகலானாள் எறு.
யானைக்கூடத்தின் கண் இருந்த அட்டபங்கன் எடுத்திசைத்த பாட்டு எங்கும் பரந்து கேட்போர் செவிவழிச் சென்று இன்பத்தை யுண்டுபண்ணிற்று என்பதாம் சென்ற என்னும் பெயரெச்சத் தகரம் விகாரத்தால் தொக்கது.
உரை பண்ணினுக்குபாட்டின்பத்துக்கு ஒழுகும் நெஞ்சின் பாவைநீராய் உருகி யோடும் நெஞ்சினையுடைய பாவைபோன்ற அமுதமதி இப்பண்கொள் செவ்வாய் அண்ணலுக்குஇவ்விசையமுதத்தைச் சொரியும் சிவந்த வாயையுடைய பெரியவனிடத்தே அரிவையர்க்கு உரிய மகளிர் பெறுதற்குரித்தாயுள்ள அமிர்தமாய போகம் பேரின்பத்தைத் தரவல்ல காமபோகம் விண்ணினுக்கு உளதுவிண்ணுலகத்தே பெறும் போகமாகும் என்று எண்ணிஎன்று தனக்குள்ளே நினைத்து வெய்துயிர்த்து பெருமூச்செறிந்து உய்தல் செல்லாள் உய்வகையறிய மாட்டாளாய் மண்ணினுக்கு அரசன் தேவி அவந்திநாட்டுக் கரசனாகிய யசோதரற்கு மனைவியாகிய இவள் மதிமயக்கு உற்று அறிவு கலங்கி இருந்தாள் கையறவுபட்டிருந்தாள் எறு.
விண்ணினுக்குளதென்று எண்ணிய துணையே பெறுதற்கரிதுபோலும் என்று உட்கொண்டு வருந்தலுற்றாள் என்பார் வெய்துயிர்த் துய்தல் செல்வாள் என்றார்.
மண்ணினுக்கரசன் தேவியாய் இன்பக்குறைபாடின்றியே இருந்தாளாயினும் அறிவறை போகி அட்டபங்கன்பால் பொல்லாக் காமவேட்கை கொண்டு மனம் புழுங்கும் புன்மைகண்டு இகழ்வார் மண்ணினுக் கரசன் தேவி என்று விதந்தோதினார்.
உரை பெண் பெண்கட்கு உள்ளம் மனமானது மின்னினும்நிலையின்று மின்னலைக்காட்டிலும்நிலையில்லாதது விழைவுறின் எவற்றையேனும் விரும்புமாயின் விழைந்த அவ்விரும்பியவற்றைப்பற்றிய யாவும் துன்னிடும் நினைவு செயல்களையே பொருந்தியிருக்கும் இனத்தின் தூய்மை துணையாயினார் கூறும் தூய்மையும்.
சூழ்ச்சியும் ஆராய்ச்சியுரையும் ஒழியகெட நிற்கும்தான் செல்லக்கருதிய நெறியிலேயே ஊன்றி நி்ற்கும் பின்னுறு பழியிற்கு அஞ்சா பின்னே எய்துகின்ற பழிபாவங்கட்குச் சிறிதும் அஞ்சாது உயிர்ப்பெருமை பேணாதுபெண்ணுயிராகிய தான் பிறந்த குடிப்பெருமையும் கருதாது என்னும் இம்மொழிகட்கு என்று அறிந்தோர் அறிந்துரைத்த இவ்விலக்கணங்கட்கு இலக்கியமாயினாள்சிறந்த எடுத்துக்காட்டாயினாள் அந்தோஐயோ இவ்வமுதமதியின் இயல்பு இருந்தவாறு என்னே எறு.
விழைவு தோன்றியவிடத்து அவ்விழைவினை நிறைவு செய்து கோடற்கேதுவாய நினைவுசெயலே அவர் உள்ளத்திற் பொருந்தி வேறு எவ்வகைச் செயற்கண்ணும் செல்லாதொழிதலின் விழைந்த யாவும் துன்னிடும் என்றார்.
உரை துன்னிய இரவு நீங்கபொருந்தியிருந்த இராப் போது கழிய துணைமுலை தமியளாகிஇரண்டாகிய முலைகளையுடைய அமுதமதி ஓரிடத்தே தனித்திருந்து இன்னிசை யவனைஇனிய இசையையுடையனாகிய அட்ட பங்கனை நெஞ்சத்து இருத்தினள்மனத்தே காமக் காதலனாகக்கொண்டு இருந்த எல்லைவேறுசெயல்மறந்து இருந்தபோது தோழி துன்னினள்உயிர்த்தோழியாகிய குணவதி அவளையடைந்தாள் துன்னிஅடைந்தவள் அமுதமதியை நெருங்கி இரைவிஅரசியே துணைவரில் தமியர் போன்றுமனக்கினிய காதலர் உடனில்லாமையால் தனித்துப்புலம்பும் மகளிரைப்போல இதுவேறுபட்டிருக்கும் இச்செயல் என் என்னை நீ உள்ளத்து நினைந்தது நீ நின்மனத்தில் கருதியதனை அருளுகஅடியேனுக்குத் தெரிவித்தருள்க என்றாள்என்று வேண்டினாள் எறு.
யசோதரனோடு கூடியிருப்பவும் நெஞ்சிலே இன்னிசையவளை இருத்திக்கொண்டமையின் அவனையின்றி யிருக்குமது அவட்குத் தனிமையாயிற் றென்றற்குத் தமியளாகி என்றார்.
துன்னி யென்ற மிகையால் குனவதி போதரக்கண்டும் அவளை வரவேற்காது தான் வாடிய முகத்துடன் சாம்பியிருந்தமையும் அவள் திடுக்கிட்டு நின்று நோக்கி மெல்ல அருகணைந்தமையும் அமுதமதியின் மறுகிய நெஞ்சமும் மையல்நோக்கமும் மெய்ப்பட்டுத் தோன்றினமையும் பெற்றாம்.
இறைவனாகிய யசோதரனுடன் பிரிவின்றிக் கூடியிருத்தலின் இறைவி யென்றும் பிரிவால் மெலியும் மகளிர்க்குரிய மேனி வேறுபாடுகாண்டலின் துணைவரில் தமியர் போன்று என்றும் காரணம் காணமாட்டாமையின் என்னிது வென்றும் கூறினாள்.
உரை தவளவாள் நகையாய் வெள்ளிய ஒளி பொருந்திய பற்களை யுடையாய் தண்தார் மன்னவன் குளிர்ந்த மாலையணிந்த வேந்தனாகிய யசோதரனுடைய தகைமை யென்னும் காதலன் பென்னும் கவளம் ஆர் கவளத்தை யுண்கின்ற அகத்து இன்ப வொழுக்கத்தையுடைய என் உள்ளம் என்மனமாகிய கருங்களி மதநல்யானை கரிய மதக்களிப்பினையுடைய நல்லயானையை ஒருவன் எவனோ வொருவன் பவளவாய் மணிக்கை பவளம்போலும் தன் வாயாகிய அழகிய கையிடத்தே கொண்ட வைத்துள்ள பண்இயல் தோட்டி இசையாகிய அங்குசத்தால் பற்றி கைப்பற்றி துவளுமாறு மெலியுமாறு எல்லி நேற்றிரவுதுயரத்துடக்கினன் வருந்த வணக்கிப் பிணித்துக் கொண்டான் எறு.
சொல்லாடலின்றித் துயருற்றிருந்த அமிர்தமதி சிலசொல்லத் தொடங்கியதும் குணவதி முகமலர்ந்து முறுவலித்துக் காட்டினமையின் தவளவாணகையாய் என்றாள்.
இப்போது அமுதமதியின் உள்ளம் யசோதரனிற் பிரிந்து நீங்கினமையின் பிரியாமை முன்னிருந்த நிலைமையினை தண்டார் மன்னவன் தகைமை யென்னும் கவளம் என்றாள்.
அகம் ஆகுபெயராய் இன்பவொழுக்கத்தைக் குறித்து நின்றது இசையவன்பால் களவினால் காமவின்பம் துய்க்கக் கருதுகின்றாளாதலின் அவள் உள்ளத்தைக் கருங்களி மதநல்யானை யென்றார்.
யானை நல்லிசைக்கு வணங்குதல் பற்றி நெஞ்சினை யானையோடு உருவகம் செய்தார் உள்ளத்தை மதயானை யென்றும் அதனை இசையால் ஒருவன் வணக்கினன் என்று கூறியதனால் யசோதரனால் அதனை வணக்க மாட்டாமையும் இன்னிசையவன் வழியே செல்வதையும் குறித்தாளாயிற்று.
உரை அங்கு அவ்விடத்து அவள் அகத்துச்செய்கை அமுதமதி தன்மனத்தே கருதியிருக்கும் செய்கையை அறிந்தனள் தெரிந்து கொண்டாலாயினும் அல்லள்போல தெரியாதவள்போல கொங்கு அவிழ் குழலி அக்குணவதி தேன்பொருந்திய பூச்சூடிய கூந்தலையுடையளாகிய அக்குணவதி யென்னும் தோழி உறழ்ந்து கூறும் அவளோடு மாறு பட்டுக்கூறுவாளாயினள்.
நங்கை நங்கையே நின்பெருமை நினக்குள்ளபெருமையோ நன்று பெரிதாகும் கனவினால் கனவின்கண் நனவெனக் கண்டபங்கமதுநனவுபோலத் தோன்றக் கண்ட இழித்தக்க நிகழ்ச்சியை உள்ளிநினைந்து உள்ளம் பரிவுகொண்டுமனத்தில் வருத்தமுற்று இனையல் வருந்தாதே கொள் என்றாள்என்று உரைத்தாள் எறு.
உரை என்மனத்துஎன்நெஞ்சில் இவரும்மேன்மேன்மிகும் இந்நோய்இக்காம நோயை இவள் அறிந் திலள்இவள் இன்னும் அறியவில்லை என்றுஎன்று அமுதமதி நினைத்து தன்மனத்தினைதன் மனத்திருந்த எண்ணங்களை அவட்குஅக்குணவதிக்கு தான்தானே வாய்விட்டு உரைத்திடுதலோடும்உரைத்தலும் சில்மலர்க் குழலிசிலவாகிய பூக்களை யணிந்த கூந்தலையுடையாய் நின்மனத்து இலாதநின் நெஞ்சில் இல்லாத இச்சொற்களை நீபுனைந்துநீயே படைத்துக்கொண்டு அருளிற்றுஉரைத்தது என்கொல்என்னை என்றுஎன்று சொல்லி செவி புதைத்து தன் இருகாதுகளையும் கைகளால் பொத்திக் கொண்டு இனிது சொன்னாளஅறவுரையைக் குணவதி சொன்னாள் எறு.
குலமகளிர்க் கொவ்வாத சொல்லை அமுதமதி கூறுதலின் நின்மனத்து இலாத சொல் என்றும் அது மெய்யன் றென்றற்கு நீ புனைந்தருளிற்று என்றும் அது நகையேயும் வேண்டற்பாற் றன்றாகலின் என்கொல் என்றும் கூறினாள்.
புனைந்துரை யன்று மெய்யே என அமுதமதி வற்புறுத்தினமையின் குணவதி பொறாது அஞ்சினமை தோன்றச் செவிபுதைத்து என்றும் அறவுரை பகர்ந்தமை விளங்க இனிது சொன்னாள் என்றும் கூறினார்.
உரை வாள் அளவு உண்கண் மாதேஒளி கலந்தமையுண்ட கண்களையுடைய அன்புள்ள தோழி அவன் அமுதவாயில்அந்த இன்னிசையோனுடைய அமுதம் பொருந்திய வாயால் மாளவப்பஞ்சவப்பண்மாளவ பஞ்சமம் என்ற பண்ணின் இசையை மகிழ்ந்து கேளலமாயின் அவனைக் கூடி மகிழ்ந்து கேளாதொழிவோமாயின் நாமும் கேளலமாதும்நாமும் தோழமையினின்றும் நீங்கிவிடுவோம் மறுத்து உரைமொழியின்நீ என்விருப்பத்தை மறுத்து மாறு கூறுவாயாயின் நாள்உயிரோடு கூடிவாழும் வாழ் நாளும் அவமாகிபயனற்றதாகி இன்னே ஆவிநடந்திடும் இப்பொழுதே உயிர் நீங்கிவிடும் நடு ஒன்று இல்லை இதற்கிடையே நம்மை வாழ்விப்பது வேறொன்றும் கிடையாது எறு.
இவ்வாறு அறந்திறம்பிய நெறியொழுகுபவள் கேண்மையும் உயிர்வாழ்வும் பெறுதலினும் பெறாதொழிவது பெண்ணுலகிற்குச் சிறப்பாமென்று கருதி மறுப்பினும் மறுப்பளென்ற எண்ணத்தால் வரும் பாட்டில் குணவதியுடன் மிகநயமாக இவ்வமுதமதி பேசுதலைக் காண்மின்.
உரை என் உயிர்க்கு அரணம்என் உயிர்க்குப் பாது காப்பாவார் நின்னோடுஉன்னோடு இன்னிசை புணர்த்த காளைதன்னின்இனிய இசையைப்பாடிய அக்காளையேயன்றி மற்றுவேறே ஒருவர் இல்லைஒருவரும் இல்லை.
தக்கது துணிகசெய்யத்தகுவது யாதோ அதனைச் செய்க தாழ்க்கின்காலம் நீட்டிப்பின் என் உயிர்க்கு ஏதம்என் உயிர்க்கு இறுதியுண்டாகும் எய்தின்அவ்வாறஃது உண்டாயின் இதுஇத்தாழ்க்கையினால் பழி பெருகும் பெண்பழி தோன்றி நின்வழிவழிப் பெருகிநிற்கும் என்றாள் என்று அமுதமதியுரைத்தாளாக தோழியும்தோழியாகிய குணவதியும் அவளோடுஅவ்வமுதமதியுடன் துன்னும் வாய்அவ்விசையவனைத் தேடி யடைதற்குரிய நெறிகளை எண்ணிஆராய்ந்தறிந்து எண்ணினாள்அவன் இருக்குமிடத்தைத் தேடிச் செல்லத் துணிந்தாள் எறு.
உயிர்க்கு அரணமாவார் அதற்குக் கேடு செய்யார் என்பது பற்றி என்னுயிர்க்கரணமாவார் என்றெடுத்து நின்னோடு என்று உயர்பின்வழித்தாகிய ஒடுக்கொடுத்துச் சிறப்பித்தாள் ஒடு ஓடென விகாரம்.
பலரறிய இசையவனைத் தேடிக் காண்டல் அமுதமதியின் கருத்து நிறைவேறற்காகாமையின் தக்கது துணிக என்றும் அதனையும் விரைந்து செயல்வேண்டுமென்றற்கு தாழ்க்கின் ஏதம் என்றும் பழிபெருகும் என்றும் கூறினாள்.
இரவுப்போதில் உறங்குங்காலத்தே அவ்வின்னிசையை அமுதமதி கேட்டாளாதலின் இசை வந்த பக்கம் இசையவனுறைவிடம் அதன் அணிமை சேய்மைநிலை அவனைக் காணுந்திறம் அவனை யுடன்படுவித்தற்கு வேண்டும் சொற்பொருள்கள் என்று இன்னோரன்னவற்றைத் தோழி அமுதமதியோடு கலந்தே யாராயவேண்டியிருந்தமையின் துன்னும் வாய் அவளோ டெண்ணா என்றும் எண்ணியபின் எண்ணியாங்குச் செய்வன செய்யத் தொடஙகினாளென்றும் கூறினார்.
உரை இருள் மழுகு இரவின் வைகி நள்ளிருள் நெகிழும் கடையாமத்தில் தன் இருக்கையிலே இருந்து மாளவப் பஞ்சவத்தேன் மாளவபஞ்சமம் என்ற பண்ணாகிய தேனை ஒழுகிய மிடற்று சொரிந்த கண்டத்தையுடைய காளையுள்ளவன் காளைப்பருவத்தான் யாவன் என்று யாவனோ என்று நாடி தேடிச் சென்று கழுது உரு அவனை பேயின் வடிவத்தையுடைய அவனை கண்டனள் குணவதி தன்கண்களால் பார்த்தாள் கண்டு அவ்வாறு கண்டதனால்தையற்கு தையலாகிய அமுதமதிக்கு காமத்து ஒழுகிய உள்ளம் கழிகாமத்துறையில் பெருகியோடும் மனமானது ஒழியும் இனி அதனின்றும் நீங்கும் என்று உவந்து என்று நினைந்து மகிழ்ந்து மீண்டாள் அமுதமதிபால்வந்து சேர்ந்தாள் எறு.
காணப்போந்த குணவதிக்கு அமுதமதியின் காமவொழுக்க்த்தின்கண் விருப்பமின்மையின் அட்டபங்கனது பேய்போலும் காட்சி அருவருப்பை விளைத்ததாயினும் ஒருபால் மிக்க மகிழ்ச்சியே விளைத்ததென்பார் அதற்கு ஏதுவின்மேல்வைத்து காமத்தொழுகிய வுள்ளம் தையற் கொழியும் என்று உவந்து என்றும் மீண்டாள் என்றும் கூறினார்.
மீண்டாள் என்றதனால் இனித் தனக்கு இத்தகைய வினை நிகழாது இஃது இவ்வளவில் முடிந்தொழிந்தது என்ற கருத்துடையளாய்க் குணவதி திரும்பினமை பெற்றாம்.
உரை மன்னன்மாதேவிஅரசமாதேவி நின்னை வருத்துவான் நின் நெஞ்சு வருந்தும்படியாக வகுத்த கீதத்து அன்னவன் பாடிய இசையினையுடையவன் அத்திபாகன் ஓர் யானைப்பாகனாவான் அட்டமாபங்கன் என்பான் அட்டபங்கன் என்று பெயர் கூறப்படுவான் தன்னைஅவனை மெய்தெரியக்கண்டுஉடல்முழுதும் நன்குகண்டு தளர்ந்து மனம் சோர்ந்து கண்புதைத்து மீண்டேன்கண்களை மூடிக்கொண்டு திரும்பினேன் என்னை நீ முனிவை என்னா சென்ற கருமத்தை அவற்கு உரைப்பின் என்னை நீ வெகுள்வாய் என்று அஞ்சி ஈது அவற்கு இசைக்கிலன்இதனை அவனுக்கு யான் சொல்லவில்லை என்றாள்என்று குணவதிகூறினாள் எறு.
அட்டபங்கன் வடிவு முழுதும் விளங்கக்கண்டமை தோன்ற மெய்தெரியக்கண்டு என்றும் அவ்வடிவின் பொல்லாங்கினைத் தளர்ந்து கண்புதைத்து என்று குறித்தும் அதனைக் காணின் அமுதமதி அறவே அவனை வெறுப்பளென்னும் துணிவால் என்னை நீ முனிவை யென்னா விசைக்கில னவற்கீ தென்றும் கூறினாள்.
தளர்ச்சி அமுதமதியின் உரைநரம்புகள் விசித்தமெய்யன் நரம்புகள் புறத்தே தோன்றுமாறு எழுந்த மெய்யினையுடையவன் நடையினில் கழுது அணைந்தோன் நடையால் பேய்க் கோட்பட்டானை யொப்பன் திரங்கிய விரலன் கையன் தோல்சுருங்கித் தேய்ந்த விரலையும் கையையுமுடையவன் சிறுமுகன் சிறுத்த முகத்தையுடையவன் சினவன் முன் கோபி சீறின் குரங்கினையனையன் சினந்தவழி முகம் குரங்கினை யொப்பன் கூனன் கூனிய முதுகை யுடையவன் குழிந்துபுக்கு குழிந்து உட்சென்று அழிந்தகண்ணன் இதழ் புண்ணுற்று அழுகிய கண்களையுடையவன் நெருங்கலும் நிரலும் இன்றி நெருக்கமும் வரிசையுமின்றி அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிலபல் நிமிர்ந்து சிலபற்களே மிக நீண்டு உள அவன் வாயில் உள்ளன என்றாள் என்று எடுத்துரைத்தாள் எறு.
தலைக்கும் உடற்கும் ஒவ்வாதுசிறுத்திருத்தலின் சிறுமுகன் என்றும் அச்சிறுமை விரைவில் வெகுளும் இயல்பினைக்காட்டலின் சினவன் என்றும்.
இதழ்புண்ணுற்று மயிருதிர்ந்து சீயும் பீளையும் நீரும் ஒழுகுதல் பற்றி அழிந்த கண்ணன் என்றாள் சிலபல் என்றும் நிமிர்ந்துள என்றும் கூறியதனால் இருகடைவாயிலும் முன்னும் மேலும் கீழும் இவ்விரண்டு பற்களுள வென்றும் முன்னுள்ளவை மிக நீண்டு புறத்தே வெளிப்பட்டுத் தோன்றின வென்றும் கொள்க.
உரை பூதி கந்தத்தின்புழுதி நாற்றமும் மெய்யிற் புண்களும்உடலிடத்தேயுள்ள புண்களும் கண்கள் கொள்ளாகண்கள்தாமும் பார்த்தற்கு உடன்படா சாதியும் தக்கதன்றுஅவனுடைய குடிப்பிறப்பும் தகுதியுடையதன்று அவன் வயின் தளரும் உள்ளம்அவன் பொருட்டு வருந்திமெலியும் நின்மன விருப்பத்தை நீ தவிர்ந்திடுகநீ விட்டொழித்து நெஞ்சின்அவன்பாற்செல்லும் நின் நெஞ்சத்தை நிறையினைநினக்கு இயல்பாயுள்ள நிறையைக் கொண்டு சிறைசெய்கதடுத்து நிறுத்திக் கொள்க என்றாள்என்று பரிவோடு கூறினாள்.
காண்டற்கு நம் நெஞ்சு ஒருகால் விரும்பினும் கருவியாகிய கண்கள் அதற்கு உடன்படா எனப் பார்த்தற்கு மிக்க அருவருப்புடைய அவனது உடல் வடிவை யுணர்த்துவாள் கண்கள் கொள்ளா என்றாள்.
குணவதியைக் கொம்பனாள் என விசேடித்ததனால் அமுதமதியாகிய பூங்கொடிக்குக் கொழு கொம்பாய் நின்று அக்கொடி படர விரும்பும் இடத்திற்குக் கொம்பு துணைசெய்து நிற்குமாறு போல அமுதமதி விரும்பும் அட்ட பங்கனை அடைந்து மகிழ்தற்கு இக்குணவதி துணையாவது பெற்றாம்.
உரை என்றலும்என்று குணவதி கூறினதும் இறைவளைஇறைபொருந்திய வளையுடையாய் இவற்றினால் என்நீ கூறிய இக்குறைபாடுகளால் வரும் கேடு என்னை அவன்கண் ஆர்வம் சிறந்து முன்னே சென்றதுஅவ்வட்ட பங்கன்பால் என் நெஞ்சம் காமக்காதல் மிகுந்து முன்னமே சென்றொடுங்கிவிட்டது.
திருவொடுதிறலும்செல்வத்தோடு கூடிய வலியும் தேசும்புகழும் ஒன்றிய அழகும் உடலோடு ஒன்றுபட்டுத் தோன்றும் வனப்பும் கல்விகல்வியறிவும் ஒளியமை குலத்தோடுபுகழ்நிறைந்த குடிபிறப்போடு எல்லாம்கூறப்படாத பிறவுமெல்லாம் நின்று எஞ்சாமல் நின்று.செய்பயனும்ஒருவர்க்குவிளைக்கக்கூடிய பயன்தானும்.
நல்லார் நெஞ்சமும்அழகிய மகளிரின் மனமும் அதன் வாயிலாக எய்தும் அவரது போகமும் பெறுதல்பெறுவதாம் என்று சொல்லி மேலும் கூறுகின்றாள் எறு.
குணவதி கூறிய குற்றங்களைக் கேட்ட அமுதமதி அவளை மறுக்குமாற்றால் குணமெனக் கருதப்படுவனவற்றுட் சிலவற்றைக் கூறலுற்று திருவும் திறலும் தேசும் அழகும்.
கல்வியும் ஒளியும் குலனும் பிறவுமெல்லாம் ஒன்றி நின்று ஒருவர்க்குச் செய்யும் பயன் அழகிய மகளிர் நெஞ்சும் அவர் தரும் போகமும் பெறுதலேயாம் பெறாவழி அவையும் குற்றமாம் குற்றமென்று கூறப்பட்டனதாமும் அப்பயனை எய்துவிக்குமாயின் குணமாம் என்பது குறிப்பால் உரைத்தாளாயிற்று.
காரியம் முடிந்த பின்னும்ஒருவன் எடுத்த காரியம் முடிந்த பின்னரும் காரண முடிவு காணல்அக்காரியம் தொடங்கு முன் காணவேண்டிய காரணமும் பயனும் ஆராய்தல் காரியமன்று என்றுசெய்யத்தகுவதன்று என்றும் இது என்றும்இதுவும் அதுபோல்வதே யென்றும்.
கருதிடு உணர்வாயாக கடவுள் காமன்கடவுளாகிய காமதேவன் யாருழை அருளைச் செய்யும்எவன்பால் தன் அருளைச் செய்கின்றானோ அவன் நமக்கு ஐயன்அவனே நமக்குக் காமக் கிழவனாவான் ஆகஆதலால் நினைந்துபோகி இதனை நினைத்துக்கொண்டு சென்ற நீடலைநீட்டியாது இது முடிஇதனை முடித்துக்கொண்டு வருக என்றாள் என்று அமுதமதி சொன்னாள் எறு.
ஒருவன் ஒரு காரியத்தைச் செய்ய வேண்டின் தொடக்கத்தே அக்காரியத்துக்குரிய காரணங்களையும் அவற்றால் அது முடிவதையும் அதனாலாம் பயனையும் சீர்தூக்கிக் காண்டல் வேண்டு மென்றும் முடிந்தபின் காண்டலால் ஒரு பயனும் விளையாதென்றும் பொருள் நூல் கூறுதலின் காரிய முடிந்த பின்னும் காரண முடிவு காணல் காரிய மன்று என்றாள்.
இனி தான் மேற்கொண்டிருக்கும் செயற்கு ஓர் அமைதி கூறுவாளாய் மகளிர் ஆடவர்பால் காமவின்பந் துய்த்தலே பொருளாகவுடைய ரென்றும் அக்காமவின்பத்தை நியமிக்கும் காமக் கடவுள் யாவர்பால் அதனைக் கூட்டுகின்றானோ அவர்பால் அம் மகளிர் அதனைப் பெறற்பாலர் என்றும் சொல்வாள் கடவுட் காமன் யாருழை அருளைச் செய்யும் அவன் நமக்கு ஐயன் என்றாள்.
முன்பு வேறு நினைவொடு சென்றமையின் முடித்திலை இப்போது இக்கருத்தை நினைந்து சென்று முடிக்க வென்பாள் நினைந்து போகி என்றும் விரைந்துசெய்தல் வேண்டுமென்றற்கு நீடலை யென்றும் முடித்துக்கொண்டன்றி வறிது மீளலாகா தென்பாள் முடி யென்றும் விரைவுதோன்ற யிது என்றும் கூறினாள்.
உரை தேவிஅரசமாதேவி நீ கமலையாவாய் நீ தாமரைமேலிருக்கும் திருமகளை யொப்பாய் திருவுளத்து நின் அழகிய மனத்தால் அருளப்பட்டான்விரும்பப் பட்டவனோ ஆவி செல்கின்றஉயிர் போதற்கேதுவாகிய வெந்நோய் அருநவைகொடிய குட்டநோயால் உற்ற தாங்கமுடியாத துன்பத்தையுடைய ஞமலியாகும்நாயினை யொப்பான் பூவின்வார் கணையன்பூவாகிய நீண்ட அம்பினையுடைய காமக்கடவுள் இதனைப் புணர்த்தவாறு நின்னை அவனுக்கு நியமித்த வகைதான் என்னேஎன்னென்பது என்று நடுங்குபுஎன்று மனங்கலங்கி நாவினால் உளைந்து கூறிநாவால் வருந்திச் சொல்லி ஒடுங்கி நின்றாள் உடல் சுருங்கி நின்றொழிந்தாள்.
புண்ணிய முடையாரை யருளுவதே திருமகளினன் உளப்பண்பு என்றதற்குத் திருவுளம் என்றும் நின் உளத்தால் விரும்பப் பட்டவன் அன்னனாகாது பெரும் பாவத்தின் பயனாக வெய்தும் குட்ட நோயும் கொடுந் துன்பமும் உடையானென்பாள் அருளப் பட்டான் ஆவி செல்கின்ற வெந்நோய் அருநவை ஞமலியாகும் என்றும் கூறினாள்.
பூவின்வார் கணையன் இதனைப் புணர்த்தவாறு என்னே என்றது திருமகளை ஒரு நாயிடத்தே காமவின்பந் துய்க்குமாறு நியமிக்கும் காமக்கடவுளை இகழ்ந்தவாறாம்.
இவ்வாறு காமக்கடவுளை இகழ்ந்தும் தேவியின் செய்கையை வெறுத்தும் தான் அவள் செய்கைக்குத் துணையாக நேர்ந்ததற்கு வருந்தியும் வெறுப்புத் தோன்றும் சொற்களை வழங்குதலின் நாவினாலுளைந்து கூறி யென்றும் பின்விளைவு நினைந்து அஞ்சி உளங்குலைவது தோன்ற நடுங்குபு வொடுங்கி நின்றான் என்றும் கூறினார்.
உரைஅணங்கனாரும்திருமகளை யொத்த மகளிர் தாமும் ஆடவரின்றிதாம் விரும்பும் ஆண்மக்களை யன்றி மேலார்மணந்து கூடுதற்கமைந்தவர் மிக்க மேலோராயினும் அருவருத்துஅவரை வெறுத்து கூடலர்கூடுவ தொழித்து நோன்மைக் குணம் புரிந்துதவமும் விரதமும் மேற்கொண்டு உயர்தற்காகதேவராய்த் தாம் விழைந்த போகத்தைத் துய்ப்பது குறித்து துறந்தனர்துறவு பூண்டனர் பீடுடை அயனார்பெருமை பொருந்திய பிரமனால் தந்தபடைக்கப்பட்ட பெருமகள் இவள்பெருமையினை யுடையவள் இவ்வமுதவதி ஆதலின் இவள் துறத்தலின் இறத்தலே தவறாது செய்வள் என்று எண்ணி என்று தனக்குள்ளே ஆராய்ந்து துணிந்தனள்அட்டபங்கன்பாற் சென்று தேவி விரும்பிய காரியத்தை முடித்துத்தர மனம் துணிந்து பெயர்த்துமறுபடியும் தோடு அலர் குழலி தோழிபூக்களையணிந்த கூந்தலையுடைய அமுதமதிக்குத் தோழியாகிய குணவதி சென்றாள்அட்டபங்கன் இருக்குமிடத்திற்குச் சென்றாள் எறு.
எத்துணை மேலோராயினும் தம் மனம் செல்லாவழி மகளிர் அருவருப்பரென்பது உலகறிந்த செயலாதலின் அருவருத்து அணங்கனாரும் கூடலர் என்றும் அவர் கருத்தறியாது அம்மேலோரைப் புணர்த்தவழி அம்மகளிர் செய்யும் செய்கை கூறுவாள் துறந்தார் நோன்மைக்குணம் புரிந்துயர்தற்காக என்றும் அழகும் திருவும் இளமையும் அடைய மிக்கிருத்தலின் பிரமன் சிறப்பாக முயன்று படைத்த பெருமையுடையவள் இவ்வமுதமதி யென்றற்கு பீடுடையயனார் தந்த பெருமகள் என்றும் கணவனோடு கூடியிருத்தலின் துறவு பூண்பதை விடுத்து இறத் தலையே செய்வள் என்பாள் பெருமகள் இவள் என்றும் குணவதி எண்ணினாளாயிற்று.
குணவதியும் அமுதமதியின் கருத்துக்கு நேர்ந்து உடம்பட்டமையின் தோடலர் குழலி தோழி என்றும் துணியாதிருந்தவள் இப்போது அட்டபங்கன்பால் செல்வது தக்கது என்று துணிந்தாளென்பார் துணிந்தனள் என்றும் இடையறவின்றி உடனே செல்லுதல் தோன்ற துணிந்தனள் சென்றாள் என்றும் முன்னொருகாற் சென்றிருத்தலின் பெயர்த்து என்றும் கூறினார்.