sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவர் முதல் பாராவில் சீர் தளை எதுகை மோனைகளை அனுசரிக்காமல் எழுதிய கவிதை நன்றாக இருக்க முடியாது என்பதே அவர்களுடைய கட்சிபோல் இருக்கிறது என்று சொல்லுகிறார்.
செய்யுளில் எப்பேர்ப்பட்ட வெறும் வார்த்தைகளுக்கும் ஒரு இசை இன்பத்தை ஊட்டி விடும் என்று சொல்லுகிறாரே அப்படி ஒரு இசையானது வெறும் வார்த்தைக்கு இன்பத்தை ஊட்டுவதும் ஒரு தூஷணையா என்ன?
பாரதி காட்சிகள் மூலமாக வசன கவிதைக்கு வெற்றிமாலை சூட்டி விட்டாராம் கண்ணன் பாட்டுக்களையும் தேசியகீதங்களையும் ஸ்தோத்திர பாக்களையும் வேதாந்தக் கவிகளையும் பாஞ்சாலி சபதத்தையும் பாடிய பாரதியார் காட்சிகள் எழுதியதன் மூலமாகத் தமது பெருமையைக் குறைத்துக் கொண்டார் என்பது தான் எனது அபிப்பிராயம்.
ஆங்கிலத்தில் எட்வர்ட் கார்பெண்டரும் வால்ட்விட்மனும் ஹென்லியும் ஆமிலோவல்லும் இவரும் அவரும் கவிதை எழுதுகிறார்களே என்பதற்காக நாமும் எழுத வேண்டுமா என்ன?
தமிழில் வெண்பா என்ன விருத்தம் என்ன மெட்டுப் பாட்டுகள் என்ன இவைகள் ஒவ்வொன்றிலும் அநேக விதங்கள் என்ன இவைகளையெல்லாம் ஒரு நல்ல கவி சிறந்த கவி எவ்வளவு அற்புதமாகக் கையாளுகிறான் என்பதை ஏன் நாம் மறக்க வேண்டும்?
சிறிய விஷயங்கள் எவ்வளவு அனாயாசமாகத் தட்டுக் கெட்டுப்போய் விடுகின்றன என்பதற்கு அவருடைய பதில் ஒரு அத்தாட்சியாக விளங்குகிறது.
அதையும் சேர்த்து யோசித்திருந்தால்தான் விஷயம் விளங்கிப் போயிருக்கும் இனிமேல் என் நடையில் கொஞ்ச நஞ்சமிருக்கும் கவிதையும்கூட வடிகட்டி எடுத்து விடுகிறேன் என்று கவிதைத் தொண்டன் கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்கிறார் ஏனெனில் அவர் அப்படி எழுதாமல் வசன கவிதைக்கும் இலக்கணம் உண்டு ஆனால் அது பழைய இலக்கணம் அல்ல என்று மட்டும் சொல்லியிருந்தால் அது எஸ்ஸுக்குத் தெரிந்திருக்கும் பாரதியாரின் காட்சிகளைப் பற்றி எஸ் அபிப்பிராயம் கூறும் இடத்துக்கு வந்த உடனே எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போடுகிறது.
உண்மைத் தமிழ்க் கவிதைக்கு வசன கவிதை அல்ல இவ்வளவு பாடுபடும் நண்பர்கூட கடைசியில் எஸ் என்று போட்டுக் கொண்டிருப்பது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.
யாப்புத் தளைகளை சற்றுத் தளரவிட்டு மனத்தில் பொங்கிவரும் கவிதா உணர்ச்சிகளுக்கு கொஞ்சம் அதிக இடம் கொடுப்போம் என்கிறார் கவிதைத் தொண்டன்.
உணர்ச்சிகள் வசனத்தை மீறி வரும் போதும் யாப்பின் சங்கிலிகள் அதைக் கட்டியணைத்து விட முயற்சிக்கும் போதும் தான் எல்லாவற்றையும் உடைத்துக் கொண்டு வசன கவிதை பிறக்கிறது.
உணர்வின் உலகுக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டவை உனக்கல்ல கடலில் முழுமதி எழும்பொழுது உணர்வு வயப்பட்ட மனிதன் கம்பர் பாடியதைக் கடுகளவும் மறுக்க மாட்டான்.
ஆகவே சம்பிரதாயமான உருவம் கவிதையாக்குவதற்கு உதவியாக இருந்த போதிலும் அடிப்படைகளைப் பற்றிப் பேசும் பொழுது கவிதைக்கும் வசனத்திற்கும் வித்தியாசம் எதனுடன் அது உறவாடுகிறது அறிவுடனா உணர்ச்சியுடனா என்பதைப் பொறுத்தே நிற்கும்.
ஆகையால் கவிதையின் குறியும் வசனத்தின் உருவும் கலந்த இப்புதுப் பிறவிக்கு இந்தப் புதிய பெயர் கொடுத்திருப்பதை ஒருவாறு ஒப்புக்கொள்ளலாம்.
வாய் விட்டோ விடாமலோ இதைப் படித்தாலும் நாம் வசன உலகில் காலால் நடக்கவில்லை என்றும் கவிதை உலகில் இறகு கட்டிக் கொண்டு பறக்கிறோம் என்றும் உணர்ச்சி சொல்லும்.
தேன் காதில் பாய்ந்து இன்பத்தைத் தருவதென்றால் அது கவிதை உலகில்தான் நடக்கும் இரவியின் ஒளியிடைக் குளிப்பதும் ஒளி இன்னமுதினை உண்டு களிப்பதும் வசனத்திற்குப் பொருந்துமா?
வசன கவிதை மறுமலர்ச்சி என்பதெல்லாம் அர்த்தமற்றவை என்று கூறி அம்முயற்சிகளில் ஈடுபட்டோரைக் குறை கூறியும் கோபித்தும் பொழுது போக்கிய பண்டிதர்களை கலாமோகினி தாக்க முன் வந்தது.
யாப்பிலக்கணம் தெரியாததால் வசன கவிதையைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள் அதை எழுதுகிறவர்கள் என்ற வாதம் சுத்த அசட்டுத் தனத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.
புது யாப்பிலக்கணமே ஏற்படும்படி வங்காளியில் பாக்கள் பாடிய ரவீந்திரர் கடைசி காலத்தில் வங்காளியில் வசன காவியத்தில் எழுதித் தொலைத்தார்.
அதுதான் போகட்டும் என்றால் சுப்பிரமணிய பாரதி யாப்பிலக்கண முறையில் ஏராளமாக எழுதினவர் காட்சிகள் என்ற வசன கவிதையையும் ஏன் எழுதினார்?
காம்போதி ராகம் போட்டுப் பாட வருவதுதான் கவிதை என்று யாராவது வாதித்தால் அவர்களுக்குக் கவிதை இன்னதென்றே தெரியாது என்றுதான் நாம் பதில் சொல்ல வேண்டும்.
அதை அனுபவிக்க கர்நாடக சங்கீதத்தின் ஒத்தாசையோ ஹிந்துஸ்தானி சங்கீதத்தின் ஒத்தாசையோ ஐரோப்பிய சங்கீதத்தின் ஒத்தாசையோ வேண்டியதே இல்லை.
வீ ஸீ ஹெவன் இன்தி ஒயில்ட் ஃபிளவர் அண்ட் எட்டர்னிட்டி இன் எ கிரைன் ஆப் ஸாண்ட் என்ற சித்த வாக்கை அனுபவிக்க நாம் ஐரோப்பிய சங்கீதத்தைக் கற்க வேண்டியதில்லை.
இப்பொழுது சிலர் இவைகள் இரண்டிலுமுள்ள சிற்சில அம்சங்களைக் கூட்டி ஒரு அவியலாகச் செய்து அதனை வசன கவிதை என்று சொல்லுகிறார்கள்.
மாங்குடி மருதனார் முதல் மகாமகோ பாத்தியாய சுவாமிநாத ஐயர் வரை செய்யுள் பாடிய எவரும் இதே முறையைத்தான் அனுசரித்து வந்திருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.
சீர்பூத்த என்று தொடங்கி செய்யுள் இலக்கண முறைப்படி பணங்கொடுத்த எவனையோ ஒரு பாவலர் பாடிய பாட்டுக்களைவிட தளை தட்டும் பூக்காரி ஆயிரம் மடங்கு அழகாகத்தான் இருக்கிறது.
ஆனால் பழுத்தும் பழுக்காமலுமாய் செங்காயாக இருக்கும்பொழுது நீங்கள் சாப்பிட்டிருக்கிறீர்களா இல்லையென்றால் சாப்பிட்டுப் பாருங்கள்.
ஈழ கேசரியில் வழக்கமாக எழுதிவந்த இரட்டையர் வசன கவிதை புதிய தோற்றம் அல்ல முன்னரும் அது வெவ்வேறு வடிவங்களில் தமிழில் வழங்கி வந்தது என்று வாதாடியிருந்தார்கள்.
இரட்டையரின் சுவையான கருத்துக்களை நீங்களும் தெரிந்து கொள்ளலாமே என்பதற்காக அந்தக் கட்டுரையை இங்கே தருகிறேன் பிஞ்சுமாகாது பழமுமாகாது செங்காய் என்று சொல்வார்களே அந்த நிலைதான் வசனகவிதைக்குரியது.
நல்லது அந்தப் பண்டித சிகாமணிகள் வெறும் புளி மாங்காயையும் கருவிளங்காயையும் கருவிள நறு நிழலில் சுவைத்துக் கொண்டிருக்கட்டும் என்று அவர்கள் எதிர்ப்பு அசட்டை செய்யப்பட்டு வசன கவிதைக்குரிய ஆக்க வேலைகளும் நடந்து கொண்டிருப்பதை இன்று நாம் காண்கிறோம்.
ஆனால் பண்டிதர்களைப் பழிப்பதையே இலக்காகக் கொண்ட சில தண்டடி மிண்டர் செய்யும் சொற் பிரபஞ்ச அடுக்குகளை வசன கவிதை என்று ஒப்புக் கொள்வதற்கில்லை.
நடை சிறிது இறுக்கமாக இருப்பினும் வசனகவிதை வடிவமென்று சொல்லத்தகும் சில பகுதிகள் வசன கவிதையைப் பற்றிய பேச்செழுவதற்குமுன்னரும் இருந்தன எனக் காட்டுவது இங்கு பொருத்தமாகும்.
களவியலுரையாசிரியர் இதனை வெறுமனே சொல்லடுக்குச் செய்திருக்கிறார் என்று கொள்வது ஆகாது பொருள் பொலிவும் ஓசை நயமும் செறிந்த தமது இனிய சொற்சாதுரியத்தினாலேயே படிப்பவர் மனதைப் பரவசப்படுத்தி இயற்கையாயமைந்த ஒரு சோலையின் உருவத்தை அங்கு தீட்டி விடுகிறார் ஆசிரியர்.
உரைகட்டுரை என்பன வசனத்தையும் பாட்டுசெய்யுள் என்பன கவிதையையும் குறிப்பிடுவதால் உரைப்பாட்டுகட்டுரை செய்யுளென்று சிலப்பதிகாரத்தில் கூறப்படுவனவெல்லாம் வசன கவிதையே என்று தெளிய இடமுண்டு.
சிலப்பதிகாரப் பதிகத்தில் உரையிடையிட்ட பாட்டுடைச் செய்யுள் என வரும் பகுதிக்கு உரையிடை இட்டனவும் பாட்டுடையனவுமாகிய செய்யுளை என்று கருத்துரைக்கும் அடியார்க்கு நல்லார் பின்னரும் உரைபெறு கட்டுரை இவை முற்கூறிய கட்டுரைஇவை முற்கூறிய கட்டுரைச் செய்யுள் எனக் குறித்திருப்பதும் இங்கு நோக்கத்தக்கது.
வசன கவிதை தமிழுக்குப் புதிது எனும் கொள்கையை மறுத்து அது முன்னரும் வெவ்வேறு பெயர் வடிவில்இலை மறை காய் போலவழங்கியதெனக் காட்டுவதே எமது நோக்கம்.
இந்த ஒன்பது மாதங்களில் கு.ப.ரா கிராம ஊழியனில் கதை கட்டுரை வரலாறு என்று பல படைப்புகள் எழுதியிருப்பினும் ஒரு கவிதைகூட எழுதவில்லை.
அந்தத் தொகுப்பு வெளிவந்திருந்தால் அது தமிழ்க்கவிதை உலகில் குறிப்பிடத் தகுந்த ஒரு அருமையானப் படைப்பு நூலாகத் திகழ்ந்திருக்கும்.
விடுதலை விரதம் உரம் உயிர் தரிசனம் மாங்கனிச் சுவைப்பு ஆகியவை மென்மையான உணர்வுகளை இனிமை எழிலாய் கற்பனை நயத்தோடும் கவிதை வளத்தோடும் சித்திரிப்பனவாகும்.
வாழ்க்கை பற்றிய அவரது சிந்தனை விசேஷமானது வாழ்வின் இனிமைகளை ரசித்து மகிழ வேண்டும் என்று கருதி இன்பங்களை வியந்து போற்றுவதில் கு.ப.ரா.
ஜப்பானியர்கள் யுத்தம் மூலம் ஆசிய நாடுகளில் நாசத்தை விதைத்து வந்தபோதே தங்கள் முயற்சியில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று புத்தர் ஆலயத்தில் பூஜைகள் நடத்தினார்கள் என்றொரு செய்தி வந்தது அதைக்கண்ட தாகூர் மிருக வெறியைப் பரப்புகிற ஜப்பானியர் புத்தருக்கு பக்தி செலுத்துகிறார்களாம் என்று குத்தலாகச் சுட்டிக்காட்டி புத்த பக்தி என்ற கவிதையை எழுதினார்.
சென்னை நகரத்தில் ரேஸ் புத்தகங்கள் விற்பனை செய்யும் சிறுவர்கள் சுட்டெரிக்கும் வெயிலிலும் சோற்றுக் கூடைகளைச் சுமந்து பலப்பல ஆபீசுகளுக்கும் போய் உரியவர்களிடம் அவற்றைச் சேர்ப்பிக்கும் கூலிக்காரிகள் வறுமையில் வாடும் பலதர மக்களின் உடமைகளைப் பெற்று வளமாய் வளரும் வட்டிக்கடை யுத்தத்துக்குச் சென்று திரும்பிய வீரர்களிடம் தன் மகனைப்பற்றி விசாரிக்கும் ஏழைத் தாயின் அன்பையும் அன்பனின் வருகையை எதிர்நோக்கி ஏங்கும் காதலியின் மனத்துடிப்பையும் எடுத்துக்காட்டும் ஒரு நிகழ்ச்சிஇவற்றை எல்லாம் நடைச் சித்திரங்களாக எழுதியிருந்தார் கே.ராமநாதன்.
பாரதிக்குப் பிறகு மேற்கொள்ளப்பட்ட வசன கவிதை முயற்சிகள் பாரதி காட்டிய வழியில் செல்லவில்லை பாரதியின் காட்சிகள் போல் அவை அமையவில்லை என்று கவிஞர் திருலோக சீதாராம் கருதினார்.
எனவே பாரதியின் அடிச்சுவட்டில் காட்சிகள் என்ற படைப்பு முயற்சியை நாமும் தொடர்ந்து செய்வோமே நாம் இருவரும் அத்தகைய படைப்புக்களை உருவாக்குவோம் என்று அவர் என்னிடம் சொன்னார்.
ஒரு கலைஞனின் ஆசைகளும் கனவுகளும் அவனுடன் முடிந்து விடாமல் அவன் சிந்தனைச் சரம் தொடர்பற்று விடாமல் அவனது புதுமைப்பாதை வெறும் பாலை நடுவே கலந்து இருந்த இடம் தெரியாது மங்கிவிடாமல் காப்பதும் ரசிகர்கள் கடமை.
எங்களுக்கு முந்திய தலைமுறையினரும் பிறரும் செய்யாத காரியங்கள் பல பாரதி இலக்கிய சரித்திரத்தில் செய்யப்பட வேண்டும் என்று நாங்கள் உணர்கிறோம்.
மகுடி நாகத்து இசை போன்றதுதான் பாரதியின் புது முயற்சியான காட்சிகள் பொருள் நிறைந்த சிறிய சிறிய வாக்கியங்களை அடுக்கிக் கொண்டு போவது மகுடி நாதத்திலே ஒலிக்கும் வாது போலவே பாரதியின் எழுத்துக்களிலும் ஒரு வேகம் துள்ளுகிறது கவிதை யாவும் தனக்கெனக்கேட்ட பராசக்தியின் புகழ் பாட பாரதி எனும் பாணன் கையாண்ட சொல் கருவியிலே பற்பல தோற்றம் சிருஷ்டிக்க முயன்றதன் விளைவுதான் காட்சிகள்.
பாட்டினிலின்பமும் கற்பனை விந்தையும் ஊட்டியெங்கும் உவகை பெருகிட ஓங்குமின் கவி ஓதிய பாரதியார் பொருந்தாத பொருள்களைப் பொருத்தி இசைத்த ஜாலம் தான் காட்சிகள் ஜகத்சித்திரம் முதலியன என்பதும் எங்கள் கருத்து.
ஒரு எழுத்தாளன் சொன்னதைப் போல எமது எழுத்துக்களை கவிதை கட்டுரை வசன கவிதை என்று எப்பெயரிட்டு வேண்டுமானாலும் அழையுங்கள் நாம் கையாள விரும்புவது சொற்கள்தான் சொற்களுக்கு உயிரூட்டுவதே எமது நோக்கம்.
பாரதி அடிச்சுவட்டில் என்ற தலைப்பில் பாரதியின் காட்சிகள் போன்ற வசன கவிதைகள் தொடர்ந்து எழுதுவது முதலில் ஒரு பொருளைப் பற்றி நான் எழுத வேண்டும் அடுத்து அதை வெட்டியும் ஒட்டியும் அவர் எழுதுவது என்று திருலோக சீதாராம் யோசனை கூறினார்.
தமிழின்தமிழ் இலக்கியத்தின் பாதுகாவலர்கள் தாங்களேதான் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த பலரும் என்னையும் கிராம ஊழியன் போக்கையும் ஏசுவதில் உற்சாகம் கண்டார்கள்.
இலக்கியத்துடனும் கவிதையோடும் தொடர்பே இல்லாதஎன்றாலும் தமிழை வளர்ப்பதே தங்கள் கட்சிதான் என்று பெருமை பேசிக் கொண்டஅரசியல் கட்சியின் பிரசங்கிகள் மேடைகளிலும் அவர்கள் நடத்திய பத்திரிகைகளிலும் என்னைக் குறை கூறியும் தாக்கியும் மகிழ்ந்து போனார்கள் நான் தமிழைக் கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று குற்றம் சாட்டி.
கோவையில் நடைபெற்ற முதலாவது தமிழ் எழுத்தாளர் மகா நாடு மேடையிலும் நண்பர்கள் நடுவிலும் திருலோக சீதாராம் அதை உணர்ச்சிகரமாகப் பாடி ஒலி பரப்பியதே காரணமாகும்.
வாழ்க்கை வசதிகள் வஞ்சிக்கப்பட்டோர் முதலாளி வர்க்கத்தினரால் சுரண்டப்படுவோர் வறுமையின் கோரப்பிடியில் சிக்கியோர் பற்றி எல்லாம் அவர் கவிதைகள் எழுத ஆசைப்பட்டார்.
அவரது பரிணாமத்தைக் காட்ட அங்கே என்ற கவிதை உதவும்... புதுமைப்பித்தனின் மாகாவியம்காளான் குடை நிழலில் கரப்பான் அரசிருக்க என்று ஆரம்பித்து வளரும் கவிதைகவிக்குயில் இரண்டாவது மலரில் வெளிவந்தது.
யோகியார் வால்ட் விட்மனின் லீவ்ஸ் ஆஃப் கிராஸ் தொகுதியிலிருந்து தேர்ந்து எடுக்கப்பட்ட கவிதைகள் பலவற்றைத் தமிழாக்கினார்.
முதல்கட்டக் கவிதைகளின் நோக்கிற்கும் போக்கிற்கும் கருவுக்கும் கருத்துக்கும் பிற்காலக் கவிதைகளின் தன்மைகளுக்கும் மாற்றங்கள் உண்டா என்று கணிக்க வேண்டும்.
அறுபதுகளில் புதுக்கவிதை பெற்ற வேகத்துக்கும் கருத்தோட்டங்களுக்கும் தத்துவ தரிசனங்களுக்கும் ஏற்றபடி கவிஞர் பிச்சமூர்த்தியின் கவிதைகளிலும் வளர்ச்சி காணப்படுகிறதா என்று கவனிக்க வேண்டும்.
அப்போதுதான் புதுக்கவிதைத் துறையில் பிச்சமூர்த்தியின் ஸ்தானத்தைப் பற்றி வாதங்களும் விதண்டா வாதங்களும் கிளப்புகிறவர்களுக்கு உரியநியாயமான பதிலை நாம் பெறமுடியும்.
கருத்தாழமோ உணர்ச்சியோ இயற்கையின் தரிசனமோ இல்லாத ஓசைப்பந்தலைக் கட்டும் தந்திரத்தைப் பிற்காலத்துத் தமிழ்க்கவிகள் கற்றுவிட்டார்கள்.
இந்தக் கடிதத்தைப் போற்றிப் பாதுகாத்து இப்போது அது எனக்குப் பயன்படக்கூடும் என்று கருதி எனது பார்வைக்கு அனுப்பி உதவிய இலக்கிய நண்பர் ஓட்டப்பிடாரம் ஆ.குருசுவாமிக்கு என் நன்றி உரியது.
கலைஞனின் பெருமிதத்தோடு அவர் சொல்லவில்லையா என்ன இப்படி ஜீவன்களின் லீலையை சக்தியின் பெருமையை உஷையின் சிரிப்பை இயற்கை அழகுகளைப் பாடுவது ஒன்றும் புதிய விஷயம் இல்லையே கவி மரபுதானே என்று சொல்லலாம்.
பிச்சமூர்த்தியின் ஆற்றல் மூலையிலே கிடந்த தாளையும் சாலையிலே கிடந்த குச்சியையும் கூரையிலே கிடைத்த துணியையும் பானையிலே கண்ட சோற்றையும் கொண்டு.
அதே மாதிரி ஊரெங்கும் விஷப்புகை வானெங்கும் எஃகிறகு தெருவெங்கும் பிணமழை பீரங்கிக்குரல் பேசுகிற உலகச் சூழ்நிலையில் அன்பும் அகிம்சையும் பேச முற்படும் ஆதிக்குரல் அமுங்கி விடுகிறது.
என்ற குரல் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும்படி செய்கிறார் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும் என்று உறுதி கூறுகிறார் இன்பமும் துன்பமும் கலந்ததுதான் வாழ்க்கை.
அப்படி ஆசைப்பட்டு இன்பத்தை நாடுகிறபோது அது துன்பத்தை எதிர்பாராதவகையில் அழைத்து வந்து விடுகிறதே இந்த உண்மையை வர்ணிக்கிறது எமனுக்கு அழைப்பா என்ற கவிதை.
கவியின் சிந்தனை விழித்துக் கொள்கிறது இப்போது பிச்சமூர்த்தியின் இயற்கை வர்ணனைகளும் அவர் கையாளும் உவமைகளும் புதுமையாய் நயமாய் மிளிர்வன என்பதை அவரது சிறுகதைகளைப் படித்தவர்கள் உணர்ந்திருப்பர்.
காலையின் கதவுகள் கிழக்கில் திறக்கவும் ஒளியாற்றில் செம்மேக மாதுகள் குளித்தனர் இத்தகைய இனிய உவமைகளையும் உருவகங்களையும் பிக்ஷுவின் கவிதைகளில் மிகுதியாகவே காணலாம்.
அட போடுங்கள் வெளிச்சம் போடுங்கள் வெளிச்சம் மழை இருட்டில் உழைப்பு முடிந்து வீடுவரும் பெண்கள் புன்னிருளால் வழி விழுங்கப்பட்டிருப்பது கண்டு அல்லலுறுகிறார்கள்.
பாதையைப் பாம்புபோல் அறியும் கால்கள் அடி அடியாய் முன்னேற அவர்கள் வெருண்டு சொல்வது நொடி நேரம் வெளிச்சம் வழிகாட்ட வேண்டும் வழிகாட்ட வேண்டும்.
சீக்கின்றி காக்கை போல் திரிந்து எஃகைப் போல் தசையுடன் உழைத்து கால் கஞ்சிக்கு வழிதேடி வாழ்ந்து வந்த ஏழை கண்ணொளி இழந்து குருடானான்.
இச்சூழலில் விலையற்ற ஒளியும் பருவத்தின் இனிப்பும் உள்ளத்தைத் தொட்டு உணர்வெழுப்பும் மலரும் பிறவும் அர்த்தமற்றனவாய் தோன்றுகின்றன பற்றற்ற யோகிக்கு.
இனிமை எளிமை உணர்வு ஓட்டம் அழகு கருத்தாழம் ஆகியவை நிறைந்த கவிதைகள் பல இயற்றி வெற்றி கண்ட பிச்சமூர்த்தி நீண்ட கவிதைகள் சிறுகாவியம் படைக்கும் சோதனை முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.
கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தீட்டப்பட்ட இச்சொல் ஓவியங்களுக்கு அவர் பழைய நம்பிக்கைகள் அல்லது கருத்துக்களையே கரு ஆக அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
மலை வாசிகள் என்றொரு பழங்கதை மீது எழுந்தது மழை அரசி காவியம் கருப்பொருள் எப்படி இருப்பினும் அந்நெடுங்கவிதை அழகும் புதுமையும் கலந்து மிளிரும் இலக்கியப் படைப்பு ஆக உருவாகியுள்ளது குறிப்பிடத் தகுந்தது.
என்றெல்லாம் அறிவித்து ஒவ்வாத உறவென்றாலும் மாமிக்கடல் மாளிகைக்கு மறுவீடு வந்திடுவீர் என அழைத்தன அலைகள் கனப்பாரம் பெற்றுவிட்ட தனக்குக் காதலுக்கு ஏது நேரம்?
கர்ண பரம்பரைக் கதைதான் என்றாலும் கவிஞரின் படைப்பாற்றலும் கற்பனை வளமும் சொல்லாட்சியும் மழை அரசி காவியத்துக்கு ஜீவனும் எழிலும் சேர்த்துள்ளன.
மேகத்திலோர் வர்ணம் நீரிலோர் குமிழி காற்றிலோர் அசைப்பு கனவிலோர் சிரிப்பு வாழ்வு இதுவேயாகில் வாழவும் நாம் வேண்டாம் என்கிறான் ஒருவன்.
அரணிக் கட்டைகள் தீ பத்துவிரல்கள் மனிதர் அரணியும் சிக்கிமுக்கியும் இவற்றின் உரையாடல் போல் இந்நெடுங் கவிதை எழுதப் பட்டுள்ளது.
முடிவாக தீ சொல்கிறது இயற்கையையும் வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் இணைத்து அறிவுத் தெளிவுடன் நல்வாழ்வுக்கான தத்துவ உண்மைகளைக் காணும் முயற்சிகளே பிச்சமூர்த்தியின் கவிதைகள்.
ஒரு இலக்கியப் பத்திரிகை என்றால் அதில் கவிதையும் இடம் பெறவேண்டும் என்ற நோக்கிலேதான் சரஸ்வதி கவிதைகளை பிரசுரித்துக் கொண்டிருந்தது.
புழுக்கம் தாங்காமல் அன்றையத் தினசரியை விசிறிக் கொண்டு நடந்தேன் இந்தப் புழுக்கத்திலே மழை பெய்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று நான் நினைத்தேன்.
தினசரிச் செய்திகள் கற்றிருக்கும் தூற்றல் இன்பம் மரத்திருக்கும் புழுக்கம் வெளி நிறைந்திருக்கும் புழுதி எழுந்து படர்ந்திருக்கும் உலகம் ஒழிந்திருக்கும்.
எளியபதங்கள் எளியசந்தம் என்றும் தெளிவுறவே அறிந்திடுதல் தெளிவுதர மொழிந்திடுதல் என்றும் சுமார் ஐம்பது வருஷங்களுக்கு முன் சுப்ரமண்ய பாரதியார் புதுக்கவிதைக்குரிய லட்சணங்களை எடுத்துச் சொன்னார்.
பொருளாதார சமூக அரசியல் துறைகளில் மட்டுமல்ல நல்லது தீயது அடிப்படையிலும் ஆன்மீக பராமாத்திகத் துறைகளிலும் போலிகளும் மோசடிகளும் மலிந்து விட்டன.
இலக்கியத் துறைகள் எல்லாமே சமுதாயம் தனி மனிதன் என்கிற இரண்டு பிரிவிலும் குறைகளையும் நிறைகளையும் சொல்லியும் சொல்லாமலும் அறிவுறுத்துகின்றன என்பது தப்பமுடியாத நியதி.
அப்போதுதான் சங்க காலத்தின் சிறந்த கவிதை சிருஷ்டிகளையும் சிலப்பதிகாரம் கம்ப ராமாயணம் போன்ற நூல்களின் தனித் தன்மையையும் நாமும் இன்று எட்டமுடியும்.
இன்றும் ஒரு புதுச் சிலப்பதிகாரமும் ஒரு கம்பராமாயணமும் தோன்ற முடியும்... செய்யுள் இயற்றுபவர்களின் எண்ணிக்கை நம்மிடம் இன்று அதிகம்தான் என்றாலும் செய்யுள் எல்லாம் கவிதையாகி விடாது என்பதில் என்ன சந்தேகம்?
யாப்பு இலக்கணம் அணி என்று அசைக்க முடியாத சட்டங்கள் இட்டு எதுகை மோனை சீர் தளை என்றெல்லாம் நைந்துபோன சிந்தனைகளை எடுத்து எடுத்து அளித்து வந்த தமிழ்க்கவிதைக்கு கோபாலகிருஷ்ண பாரதியாரும் சுப்ரமண்ய பாரதியாரும் ஓரளவுக்குப் புத்துயிர் தந்தார்கள்.
பக்தி விசேஷம் இசை முதலியவற்றால் முந்திய பாரதியாரும் சமூக வெறி சுதந்திர வேகத்தினால் பிந்திய பாரதியாரும் தமிழக்கவிதைக்குப் புதுமை தர முயன்றார்கள்.
ஆனால் சங்கநூல் சிலப்பதிகார இசையற்ற அகவல் சொல்லளவு மரபு தமிழுக்கு உண்டு என்று ஏற்றுக்கொள்ளத்தானே வேண்டும் தமிழில் புதுக்கவிதை இலக்கணமாக இடைக்கால இலக்கண அணி மரபுகள் ஒழித்து மிகப்பழைய மரபுகளைத் தேட வேண்டும் என்பது ஒரு விதத்தில் தெளிவாகிறது என்றே சொல்லலாம்.
இந்தப் புதுக்கவிதையிலே புதுசாக இன்றைய வாழ்க்கைச் சிக்கலைப் பூரணமாகப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு வார்த்தைச் சிக்கலும் இன்றையப் புதுமைகளை எல்லாம் தொட்டு நடக்கும் ஒரு நேர் நடையும் அகவல் சந்தம் என்று நாம் சொல்லக்கூடிய ஒரு பேச்சு நடை அடிப்படைச் செய்யுள் வேகமும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இடைக்காலப் பழமைக்கு மேலாக பண்டைக்கால ஆதிகாலப் பழமையைப் போற்றும் ஒரு திறனும் காணக்கிடக்கின்றன.
உதாரணமாகப் பார்த்தால் டி.எஸ்.எலியட் என்பவர் புதுக் கவிதை ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிறார் என்றால் அவர் இன்றைக்குரிய ஒரு கோணத்தில் ஒரு முகத்தில் நின்று இன்றைய வசன கவிதை நடையை மேற்கொண்டு அதற்கிலக்கணமாக நானூறு வருஷங்களுக்கு முன் எழுதிய ஆங்கில ஆதிகால நாடகாசிரியர்களின் அகவல் பாணியை மேற்கொண்டு பேச்சுச் சந்தத்துக்கிசைய கவிதை செய்கிறார்.
அதேபோல எஸ்ரா பவுண்டு என்கிற ஆங்கிலக் கவிஞர் ப்ரோவான்ஸ் கீதங்களையும் சீனத்துக் கவிதைகளையும் ஜப்பானிய ஹைக்குகளையும் தன் மரபாக்கிக்கொண்டு புதுக்கவிதை செய்கிறார்.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலே கவிதை செய்த வால்ட் விட்மன் வசனத்தையே கவிதையாக்கி வசனத்தையே வரிவரியாக வெட்டிக்காட்டி விஷய அமைதி தந்து கவியாக வெற்றி பெற்றார்.
இன்றைய மொழிகள் பலவற்றிலுள்ள புதுக்கவிதைக்கு பொதலோர் ரிம்போ மல்லார்மே முதலிய பிரெஞ்சுக் கவிகளையும் வால்ட் விட்மனையும் தான் ஆதாரமாகச் சொல்லுவார்கள்.
ஆனால் இவர்கள் செய்திருப்பது என்னவென்றால் அன்று ஆட்சி செலுத்திய மரபைத் தகர்த்தெறிந்து விட்டு இவர்கள் ஒரு பழைய கவிதை மரபை ஆதாரமாக வைத்து இன்றைய பேச்சு வளத்து அடிப்படையிலே புதுக்கவிதை செய்யமுயன்றிருக்கிறார்கள்.
ஏனென்றால் பலரும் பலவிதமான முயற்சிகள் செய்து பார்த்து வெற்றி தோல்விகள் ஓரளவுக்காவது நிர்ணயமான பின்தான் புதுக் கவிதை உருவாகி இலக்கியப் பூரணத்வம் பெற்ற விமரிசன விஷயமாக முடியும்.
தட்டுங்கள்திறக்கப்படும் என்ற கேள்வி பதில் பகுதியில் அவர் எழுதியுள்ள இரண்டு கூற்றுகளை நான் இதற்கு நல்ல உதாரணமாகக் காட்ட முடியும்.
அப்போது அவர் புதுக்கவிதை சம்பந்தமாகத் தீவிரமான கொள்கைகளோ ஆசை நிறைந்த எதிர் பார்ப்போ ஆர்வம் மிகுந்த திட்டமோ கொண்டிருந்தார் என்று சொல்வதற்கில்லை.
எழுத்து முதல் ஏட்டில் மட்டுமல்ல முதல் வருடத்தின் எந்த ஏட்டிலுமே புதுக்கவிதை சம்பந்தமான அபிப்பிராயம் எதுவும்ஆசிரியர் பக்கத்திலோ கட்டுரையாகவோ அல்லது படைப்பாளிகளின் அபிப்பிராயமாகவோ பிரசுரிக்கப்படவில்லை.
கு.ப.ரா பற்றி பலர் எழுதிய கட்டுரைகளோடு கு.ப.ரா படைப்புகள் ஒரு சிறுகதை ஒரு கட்டுரை ஒரு விமர்சனம் ஐந்து கவிதைகளும் சேர்க்கப்பட்டன.
முழுக்க முழுக்க கருத்து ஆழமும் கனமும் உள்ள ஒரு இலக்கியப் பத்திரிகையை ஒரு சோதனை முயற்சியாக நடத்த வேண்டும் என்ற எண்ணமே செல்லப்பாவிடம் மேலோங்கியிருந்தது என்று சொல்லலாம்.
அப்படிப்பட்ட சோதனை முயற்சியில் இலக்கிய அபிப்பிராயங்களை எடுத்துச் சொல்வதுதான் முக்கியப் பணியாக இருக்க வேண்டும் என்ற நோக்கமும் அவருக்கு இருந்தது என்று கொள்ளலாம்.
கருத்துப் பரிமாறுதல்களின் விளைவாகத்தான் இலக்கியப் படைப்பும் ரசனையும் ஏற்படமுடியும் என்ற நம்பிக்கையை எழுத்து தன் முன் வைத்துக் கொண்டுள்ளது என்று முதல் ஏட்டில் அறிவித்துள்ளது.
கருத்துக்களைச் சொல்வதைப் பற்றி அதிகம் பிரஸ்தாபித்து இருப்பதால் இலக்கிய படைப்பு சம்பந்தமாக எழுத்து தனக்கு எல்லைக் கோடிட்டுக் கொண்டுவிடும் என்பதல்ல.
சொல்லப்போனால் படைப்புதான் எழுத்துக்கு முதல் அக்கறையாக இருக்கும் என்றும் இலக்கிய அபிப்பிராயம் சம்பந்தமாக மாறுபட்ட கருத்துக்களுக்கு களமாக எழுத்து அமைவது போலவே இலக்கியத் தரமான எத்தகைய புது சோதனைகளுக்கும் எழுத்து இடம் தரும் என்றும் தெளிவுபடுத்திக் கொண்டது.
சுவடு தெரிகிற தடத்திலே செல்ல மறுத்து புதுத்தடம் போட்டுக் கொண்டு இலக்கியத்தின் எல்லைகளைச் சற்று விரிவடையச் செய்ய முயல்கிறவர்களின் படைப்புகளை வரவேற்பது என்பதை எழுத்து தனது லட்சியமாக வரித்துக்கொண்டது.
எப்படியும் பிழைப்பது என்று துணிந்து விட்ட நாரணன் பெட்டிக் கடை வைத்து ஏற்றம் பெற்று மளிகைக் கடை முதலாளி ஆகி மண்ணெண்ணெய்ப் பங்கீடு அரிசிப் பங்கீடு ஆகியவற்றின் துணையோடு பெரும் பணக்காரன் ஆனதை அழகாக வர்ணிக்கும் கவிதை.
வாழத் தெரிந்தோர் கையாளும் யுக தர்மங்களையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கை நோக்கையும் சுவையாகவும் கிண்டல் தொனியோடும் இக்கவிதை எடுத்துச் சொல்கிறது.
சுப்ரமணியம் கவிதைகள் இரண்டு கவிதை என்ற சொந்தப் படைப்பும் ஆங்கிலக் கவி ஒருவர் எழுதியதைப் பின்பற்றி எழுதப்பட்ட வர்ணம் என்பதும் வந்திருந்தன.
ஏடுகளில் எழுத்து முதல் ஐந்து ஏடுகளில் க.நா.சுப்ரமண்யம் கட்டுரைகளும் கருத்துக்களும் மிக அதிகமான இடம் பெற்றிருந்ததைப் போலவே முதல் வருடத்தில் ஏழு ஏடுகளில் அவரது கவிதைகளும் அதிகமாகப் பிரசுரமாகியிருந்தன.
கவிதையில் நான் செய்ய முயற்சித்ததெல்லாம் விஷயத்தையும் வார்த்தைகளையும் உள்ளத்து உண்மையிலே குழைத்து காதும் நாக்கும் சொல்லுகிற கட்டுப்பாடுகளுக்கும் கண் தருகிற கட்டுப்பாடுகளுக்கும் உட்பட்டு எழுதுவது என்கிற காரியம்தான் இன்றைய உண்மையை நிரந்தரமாக்குகிற காரியம்தான் இன்றைய என் அனுபவத்தை வார்த்தைகளால் பேசும் சந்தத்தில்இலக்கியமாக்க கவிதையாக்க முயலுகிறேன்.
என் புதுக்கவிதை முயற்சிகள் கவிதையாகவும் இலக்கியமாகவும் உருவெடுக்க வாசகர்கள் ரசிகர்கள் உள்ளத்தில் எதிரொலித்துப் பயன்தரப் பல காலமாகலாம் என்பதையும் அறிந்தே நான் இந்தக் கவிதைச் சோதனையைச் செய்து பார்க்கிறேன்.
நம்முடைய இன்றைய தினசரி வாழ்விலே இடம் பெறுகிற விஷயங்கள் எல்லாமே உவமைகள் உருவகங்கள் ஏக்கங்கள் ஆசைகள் வார்த்தைகள் மௌனம் எல்லாமே என் கவிதைக்கு விஷயம் வாழ்க்கை சிக்கல் நிறைந்ததாக இருப்பது போலவே என் கவிதைக்கு சிக்கலும் சிடுக்கும் நிரம்பியதாக இருக்க வேண்டும் என்பதே என் ஆசை.
திரும்பத் திரும்பப் படித்துப் பார்க்க ஒரு தரம் படிப்பவருக்கும் ஒரு எதிரொலிக்கும் தன்மை விடாப்பிடியாக உள்ளத்தைப் பிடித்துக் கொள்ளும் ஒரு குணம் இருக்க வேண்டும் இந்தப் புதுக் கவிதையிலே என்றுதான் எண்ணுகிறேன்.
தமிழ்க் கவிதையைத் தனியான ஒரு பாதையில் திருப்பி விட்ட பாரதியின் தனித்தன்மையை ஏற்றுக் கொண்டபின் அதற்குப்பிறகு அவ்வப்போது தோன்றும் ஆற்றல் கொண்டவர்களது சோதனைப் படைப்புகளுக்கும் ஒரு அஸ்தஸ்து ஒரு இடம் இருக்கிறது.
ஆனால் இந்தப் புதுக்கவிதை முயற்சி எந்த அடிப்படையில் எந்த அளவுக்கு பழங்கவிதையிலிருந்து மாறுபட்டு நிற்கிறது என்பதை எல்லாம் ஆராய்வதற்கான அளவுக்கு புதுக்கவிதை வளம் பெருகவில்லை என்ற ஒரு நினைப்பும் இருந்து வருகிறது.
சிந்தனைத் தெளிவோடும் அழுத்தத்துடனும் எழுதப்பட்டுள்ள அக்கட்டுரை இன்றைய ரசிகர்களுக்கும் இனிவரும் வாசகர்களுக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
மனிதனுடைய மொழிகள் அடைந்துள்ள மாறுபாட்டையும் கவிதை என்னும் துறை அடைந்துள்ள வளர்ச்சியையும் சரித்திர ரீதியாக உணராத குற்றம்தான் இம்மாதிரி அபிப்பிராயங்களுக்குக் காரணமாகிறது.
இத்துறையில் அவனுடைய ஆதி குருமார்கள் என்று குயிலையும் மாட்டையும் கரிச்சானையும் நீரொலியையும் இடியையும் இவை போன்ற எண்ணற்றவையையும் தான் கொள்ள வேண்டும்.
இசைக் கருவிகளைக் கொண்டு இசையறிவு விரிந்திருக்கக்கூடும் நாதசுரத்தில் சாகித்யத்தைப் பழக தத்தகாரங்களே போதுமானவை என்று சொல்லப்படுவதையும் இங்கு நினைவூட்டிக் கொள்ளலாம்.
மனிதனுடைய சிந்தனையும் உணர்ச்சியும் வளர்ச்சி அடையத் தலைப்பட்ட பிறகு வெறும் இசையால் உண்டாகும் இன்பத்துடன் பொருளையும் மன நெகிழ்ச்சியையும் வியப்பையும் துயரத்தையும் சொற்களின் மூலம் ஊட்டி இசைக்க நிரந்தரமான அடிப்படையையே அளிக்கலாமே என்ற ரகசியம் மனிதனுக்குப் புலனாகிவிட்டது.
சவுக்கைத் தோப்பின் வழியே காற்று பாய்ந்து சென்றபிறகு தோன்றும் ஓயுமொலி சொல்லொணாத ஏக்கத்தை உண்டாக்குகிறது என்பது நம்முடைய அனுபவம்.
ஆனால் மனிதன் உயிரின் பெருவெள்ளத்திலிருந்து பிரிந்த தனித்துளி மூலத் தொடர்பறுந்து வாழ்வெனும் துயரக்கடலில் விழுந்து தத்தளிப்பதாகக் கருதி தவிக்கும் ஜீவன்.
இந்தப் பிரிவினைத் துயரத்திற்கு வேதனைப்படுவது போன்ற வேதனை தரும் சொற்களையும் இவ்வேகத்துடன் கோர்த்து விட்டால் இசை கவிதையாகி விடுகிறது.
இன்னும் கவிஞர்களில் பலர் கவிதை புனைவதற்குமுன் சந்தத்தையோ பாவகைகளின் இரண்டொரு வரிகளையோ நினைவில் கொண்டு பரிசலாக்கி கவிதையின் சொற்களை மீதேற்றி கவிதை புனைவது எனக்குத் தெரியும்.
கருத்திலே மடை திறக்கும் உணர்வு நெகிழ்ச்சியிலே சுட்டிக் காட்டும் பேருண்மையிலே கவிதை பொதிந்து கிடக்கிறதென்ற உண்மையைப் புதுக்கவிஞன் கண்டுபிடித்தான்.
இரண்டுக்கும் காரணமான தன்னிடத்தில் இருக்கிறதென்ற பேருண்மையை அதிருஷ்ட வசத்தால் தான் பெற்ற அனுபவத்தில் இருக்கிறதென்ற ரசனை நுட்பத்தை உணர்ந்தான்.
காதை நம்பிக் கவிதை பிறக்க வேண்டியிருந்த நிலையிலும் கூட கவிதையின் சிறப்பெல்லாம் ஐம்பொறிகளின் தயவையும் மீறிய நேரிடையான அனுபவத்தால் இயற்கையான நுண்ணுணர்வால் ஏற்படுவதென்ற உண்மையை எப்படி மறந்துவிடமுடியும்?
இந்த உண்மையின் காரணமாகவே ஒரு பொறிக்கு உரித்தான தொழிலை மற்றொரு பொறியின் மீதேற்றி கவிதையில் சிறப்பைக் கூட்டும் கற்பனை முறை கையாளப்பட்டு வந்திருக்கிறது.
இந்தக் காரணத்தாலேயே அச்சு இயந்திரம் தோன்றிய பிறகே வசன கவிதை சாத்யமாயிற்று காதை அடிப்படையாகக் கொண்ட எதுகை மோனைகளுக்கு இப்பொழுது அவசியமில்லாமல் போய்விட்டதென்பது கசப்பான புதிய உண்மை.
எதுகை மோனைகளாலும் சந்தத்தாலும் கவிதைக்குக் கிடைத்து வந்த இசைப் பயனை ஸ்தூல நிலையிலிருந்து சூக்ஷ்ம நிலைக்கு உயர்த்தக் கூடிய கவிதை முறை சாத்யமாகி விட்டது.
சொற்களைத் தொடுக்கும் ஜாலத்தாலேயே கவிதையின் பிறப்பிடத்திலேயே அதை எழுப்பிக் காட்டும் கடினமான கவிதைக் கலைக்குத் தூண்டுதல் ஏற்பட்டுவிட்டது.
எனவே பல கோடி ஒலி அமைப்புகளிலே சிலவற்றைத் தேரந்தெடுத்துக் கவிதையில் ஒலி இன்பத்தைக் கூட்டுவது போல பல கருத்துக்களையும் உணர்ச்சிகளையும் பொறுக்கி எடுத்து இசையவைக்கும் முயற்சி புதிய கவிதை ஆயிற்று யாப்புக் கிணங்காத வகை என்று குறிப்பிடுவதற்காகவே கவிதை என்ற சொல்லுடன் வசன என்ற சொல்லையும் சேர்த்து இப்புதிய முறையைக் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
மரபுக்கிணங்கிய கவிதையில் ஒலி நயம் என்று ஏதோ தனியாக இருப்பதாகக் கூறுவதே ஒரு பிரமை என்று வாதிக்கக்கூட இடமிருக்கிறது கருத்துக்களையும் உணர்ச்சிகளையும் கவிதையில் தெரிவிக்க ஏறக்குறைய குறிப்பிட்ட வார்த்தைகளால் முடியும்.