sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவரது ஆதரவாளர்களில் ஒருவரால் ஆகஸ்ட் பெக்கராகவே இருக்கக்கூடும் அதற்கு எழுதப்பட்ட முன்னுரையில் நாம் பின்வரும் வரிகளைக் காண்கிறோம் நமக்குத் தேவையாக இருந்ததெல்லாம் நமது எல்லாத் துன்பங்களையும் நமது எல்லா வேட்கை களையும் நம்பிக்கைகளையும் ஒரே வார்த்தையில் சொன்னால் நமது காலத்தைப் பாதிக்கும் எல்லாவற்றையும் தனது வாய்மொழியின் மூலம் உணர்த்தி வெளியிடுகின்ற ஒரு மனிதர்தான்... நமது காலம் காத்துக் கொண்டிருந்த இந்த மனிதர் தோன்றிவிட்டார்.
இந்தப் புதிய உலகக் கோட்பாடானது லாமென்ஸ் பாணியில் அரைகுறையான விவிலியச் சொற்சேர்க்கை களோடு ஆக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசி போன்ற அகந்தையோடு பிரசங்கம் செய்யப்பட்ட மிகவும் கொச்சைத்தனமான உணர்ச்சி வேக அபத்தக் குப்பையைத் தவிர வேறில்லை என்பதை நான் சொல்லத் தேவையில்லை.
என்றாலும் ஆசியக் கிறிஸ்தவர்கள் பெரிகிரினஸ்ஸைத் தலைக்கு மேல் தூக்கி வைத்து ஆடியது போல இந்த முடிச்சுமாறியையும் நல்ல வீட்லிங்கர்கள் தூக்கிவைத்து ஆடுவதை எதுவும் தடை செய்யவில்லை.
எந்தவொரு பள்ளியாசிரியரையும் பத்திரிகையாசிரியரையும் அல்லது பொதுவாகக் கைவினைத் தொழிலாளியாக இல்லாத எந்தவொரு மனிதனையும் சுரண்டுவதற்கு ஓரளவுக்கு படித்தவனாக கருதுமளவுக்கு போக்க முடியாத சந்தேகத்தை வளர்த்துக் கொண்டு தீவிர ஜனநாயக வாதிகளாகவும் அதிதீவிர சமத்துவவாதிகளாகவும் தோற்றமளித்தால் போதும்.
அந்த மனிதர்கள் வரும் புதிய உலகத்தில் எல்லோருக்கும் மேம்பட்ட ஞானியான அதாவது குல்மான் ஆனவர் இன்பங்களின் வினியோகத்தை முறைப்படுத்துவார் என்றும் எனவே இந்தப் பழைய உலகத்தில் எல்லோரிலும் மேம்பட்ட ஞானியருக்குச் சீடர்களெல்லாம் கொப்பரை கொப்பரையாக இன்பங்களைக் கொண்டு வந்து குவிக்க வேண்டும் என்றும் அதே சமயத்தில் அவர்கள் மட்டும் துண்டு துக்காணிகளோடு திருப்தியடைய வேண்டு மென்றும் அதிநாடக சாமர்த்தியத்தோடு அடுக்கிச் சொன்ன குல்மானின் பேச்சிலே மதிமயங்கிவிட்டார்கள்.
எனவே அந்தச் சமூகம் இருந்த வரையிலும் அதன் செலவிலேயே பெரிகிரினஸ்கள் குல்மான்கள் இன்பம் நிறைந்த அற்புதமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர்.
சந்தேகக்காரர்கள் விசுவாசமிழந்தவர்கள் ஆகியோரின் அதிகரித்து வந்த முணுமுணுப்புக்களும் வாடாய் அர சாங்கத்தின் தண்டனைப் பயமுறுத்தலும் லாஸன்னியில் புனித ஆவியின் அரசுக்கு ஒரு முடிவு கட்டியது குல்மானும் மறைந்தோடிவிட்டார்.
ஐரோப்பிய தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கத்தின் ஆரம்ப நிலைகளை அனுபவபூர்வமாக அறிந்த ஒவ்வொரு வருக்கும் இத்தகைய உதாரணங்கள் டஜன் கணக்கிலே நினைவிருக்கும்.
இன்றைக்கோ குறைந்தபட்சம் பெரிய இடங்களிலேனும் இத்தகைய அதீத நிகழ்வுகள் சாத்திய மற்றவையாகிவிட்டன ஆனால் ஒதுக்கமாயுள்ள மாவட்டங்களில் இயக்கம் புதிதாகத் தோன்றியுள்ள இடங்களில் இத்தகையதொரு சிறிய பெரிகிரினஸ் இன்னும்கூடத் தற்காலிகமான வரையறைக்குட்பட்ட வெற்றியைப் பெறக்கூடும்.
மேலும் அதிகாரபூர்வமான உலகத்திலிருந்து எதையுமே எதிர்பார்ப்பதற்கில்லா தவர்கள் முடிவு வரையிலும் சென்று அலுத்துப் போனவர்கள் அதாவது தடுப்பு ஊசி போடுவதை எதிர்ப்பவர்கள் சாப்பாட்டு விஷயத்தில் கட்டுப்பாட்டை ஆதரிப்பவர்கள் சைவ உணவுக்காரர்கள் பிராணிகளை வெட்டிப் பரிசோதிப்பதை எதிர்ப்பவர்கள் இயற்கை வைத்தியர்கள் தமது சமூகங்களே உடைந்து நொறுங்கிப் பொடியான பின்னும் சுதந்திரச் சுமூகம் பற்றி உபதேசிப்பவர்கள் பிரபஞ்சத்தின் உற்பத்தி மூலம் பற்றிப் புதிய கொள்கைகளை உருவாக்குபவர்கள் உண்மையான அல்லது கற்பனையான அநியாயத்துக்குப் பலியானவர்கள் அதாவது அதிகாரவர்க்கத்தாரால் ஒன்றுக்கும் உதவாத அற்ப நியாயக் காரர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டவர்கள் நேர்மையான முட்டாள்கள் நேர்மை கெட்ட முடிச்சு மாறிகள் இத்தியாதியான எல்லோருமே எல்லா நாடுகளிலும் தொழிலாளி வர்க்கக் கட்சிகளை நாடிக் கூடுகிறார்கள்.
பழைய உலகத்தின் சீரழிவினால் கட்டவிழ்த்துவிடப் பெற்ற அதாவது எந்தவொரு குறிப்பிட்ட வேலையுமற்ற எல்லாவிதமான அம்சங்களும் கிறிஸ்தவத்தின் எல்லைக்குள் அந்தச் சீரழிவின் இயக்கப் போக்கை எதிர்த்துச் சமாளித்து நின்ற கிறிஸ்தவத்துக்குள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்து சேர்ந்தன கிறிஸ்தவமும் அந்த இயக்கப் போக்கின் அத்தியாவசியமான விளைவாகவே இருந்தது எனவேதான் ஏனைய அம்சங்களெல்லாம் புற்றீசல்களைப் போலிருந்த காலத்தில் கிறிஸ்தவம் மட்டும் நிலைத்து நின்று வளர்ந்தது.
இளம் கிறிஸ்தவ சமூகங்களுக்குள்ளே எல்லைக்குள் வராத குறைந்த பட்சம் கொஞ்ச காலத்துக்கேனும் தனித்துப் போன பகுதிகளில் தமது பேச்சைக் காது கொடுக்கின்ற தம்மிடத்தே விருப்பத்தோடு விசுவாசம் கொள்கின்ற மக்களைக் கண்டறியாத இடத்தில் எந்த ஒரு வெறிவேட்கையும் எந்தவொரு முட்டாள்தனமும் எந்தவொரு சூழ்ச்சியும் இல்லையென்றே சொல்லலாம்.
மேலும் நமது முதல் பொதுவுடைமைத் தொழிலாளர் சங்கங்களைப் போலவே பழைய காலக் கிறிஸ்தவர்களும் தமது காரியத்துக்கு ஒத்து வந்த எந்த ஒரு விஷயத்தையும் அத்தகைய ஈடிணையற்ற அசட்டுத் தனத்தோடேயே ஏற்றுக்கொண்டு விட்டார்கள் எனவே கிறிஸ்தவத்துக்காக அந்தப் பெரிகிரினஸ் பெருமளவுக்கு எழுதித் தள்ளிய நூல்களில் ஏதாவது சில பகுதிகள் நமது புதிய ஏற்பாட்டுக்குள்ளும் இடம் பெற்றிருக்கவில்லை என்பதற்கு உறுதியொன்றுமில்லை.
பழைய கிறிஸ்தவத்தின் வரலாறு பற்றி இதுவரையிலே நமக்குக் கிட்டியுள்ள நமது அறிவின் அறிவியல் அடிப் படையாக விளங்குகின்ற விவிலிய நூலைப் பற்றிய ஜெர்மானிய விமர்சனம் இரண்டுப் போக்குகளில் சென்றது.
விமர்சன ஆராய்ச்சியில் ஒரு இறையியல் பள்ளி எந்த அளவுக்குச் சுவிசேஷங்களும் கண்ணாற்கண்ட சாட்சிகளின் விவரங் களல்லவென்றும் தொலைந்து போய்விட்ட விவரங்களின் பிற்காலத்தியத் தழுவல்கள்தான் அவையென்றும் மேலும் திருத்தொண்டர் பவுல் எழுதியதாகச் சொல்லப்படும் திருமுகங்களில் நான்கு மட்டுமே உண்மையானவை யென்றும் இத்தியாதியான விஷயங்களை அது ஒப்புக் கொள்கிறது.
எல்லா அற்புதங்களையும் பற்றிய வரலாற்று விளக்கங்களையும் முரண்பாடுகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தக்கவையல்ல என்பதால் அவற்றை நீக்கிவிடுகிறது ஆனால் மீதியுள்ளவற்றிலிருந்து காப்பாற்றக் கூடியவற்றைக் காப்பாற்ற முயல்கிறது பின்னர் இறையியல் பள்ளியைச் சேர்ந்த அதன் இயல்பும் வெளிப்படையாக அதில் தென் படுகின்றது.
இந்த இறையியல் பள்ளியின் சிந்தனையைப் பெரும்பாலும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்த ரெனானுக்கு இதே முறையைக் கையாள்வதன் மூலம் இன்னும் கொஞ்சத்தைக் காப்பாற்றுவதற்கும் மிகுந்த சந்தேகத்துக்குரிய விவரங்களும் மேலும் தியாகிகளைப் பற்றிய ஏராளமான பிற கதைகளும் நிறைந்த புதிய ஏற் பாட்டின் விவரங்கள் பலவற்றை வரலாற்றுப் பூர்வமான உண்மையான விவரங்களென நம்மீது திணிக்க முயல் வதற்கும் உதவியுள்ளது.
எவ்வாறாயினும் வரலாற்றுப் பூர்வமற்றவை என்றோ அல்லது சந்தேகமானவை யென்றோ டூபிங்கென் சிந்தனைப் பள்ளி நிராகரித்து ஒதுக்கிவிடும் எல்லாவற்றையும் அறிவியலைப் பொறுத்த வரையில் இறுதியாக நீக்கப்பட்டவை.
அவரது மகத் தான சேவை நற்செய்திகளையும் திருத்தொண்டர்களின் திருமுகங்களையும் பற்றிய ஒரு பரிவற்ற விமர்சனத்தை அவர் வழங்கியதில் மட்டுமல்லாமல் கிறிஸ்துவத்தில் யூத அம்சங்கள் கிரேக்க அலெக்ஸாண்ட்ரியன் அம்சங் களைக் காட்டியதோடு நில்லாமல் மதத்தின் பதவிக்குக் கிறிஸ்துவத்துக்கு முதன்முதலில் வழிதிறந்துவிட்ட சுத்தமான கிரேக்க அம்சங்கள் கிரேக்க ரோமானிய அம்சங்கள் ஆகியவற்றைப்பற்றி முதன்முறையாகத் தீவிரமான ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டதிலும் அடங்கி யுள்ளது.
கிறிஸ்தவமானது ஜூடாயிஸத்திலிருந்துதான் முழுமையான தயார் நிலையில் எழுந்தது எனவும் அதன் ஒழுக்க நீதிகள் ஆகியவற்றின் மூலம் பாலஸ்தீனத்திலிருந்து தொடங்கி உலகத்தையே வென்றது என்றும் சொல்லப் படும் கதையானது புரூனோ பாயரின் காலந்தொட்டு நிலையிழந்து போய்விட்டது இறையியல் ஆராய்ச்சித் துறையில் அறிவியலை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு மக்களுக் காக மதத்தை உயிரோடு வைத்திருக்க விரும்புபவர்கள் மத்தியில்தான் அந்தக் கட்டுக்கதை தொடர்ந்து பயிராக முடியும்.
அலெக்ஸாண்ட்ரியாவின் பிலோனிக் சிந்தனைப் பள்ளி பிளேட்டோனிக் தத்துவமும் பிரதானமாக ஸ்டோயிக் தத்துவமும் கொண்ட கிரேக்க ரோமானிய கொச்சையான தத்துவங்கள் ஆகியவை கான்ஸ்டன்டைன் ஆட்சியின் கீழ் அரசாங்க மதமாக மாறிய கிறிஸ்தவத்தின் மீது கொண்டிருந்த அமோகமான செல்வாக்கானது விளக்கமாக உறுதிசெய்யப்படவில்லை.
ஆனால் அந்தச் செல்வாக்கு இருந்ததானது நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது புரூனோ பாயரின் பிரதானமான சாதனை இதுதான் கிறிஸ்தவமானது வெளியிலிருந்து ஜூடேயாவிலிருந்து இஸ்ரேலிலிருந்து ரோமானிய கிரேக்க உலகத்தினுள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டு அதன் மீது சுமத்தப்பட்டதல்ல என்பதையும் ஆனால் அதற்கு மாறாக குறைந்த பட்சம் அதன் மத வடிவத்திலேனும் அது அந்த உலகத்தின் சொந்தப் படைப்பே என்பதையும் நிரூபிப்பதற்கான அடிப்படையை அவர் அமைத்துவிட்டார்.
ஆழமாக வேர் விட்டிருக்கும் விருப்பு வெறுப்புக்களை எதிர்த்துப் போராடும் எல்லோரையும் போலவே பாயரும் இந்தப் பணியில் தமது குறிக்கோளின் எல்லைக்கும் அப்பால் சென்றிருக்கிறார்.
வெளிப்பட்டுவரும் கிறிஸ்தவத்தின் மீது பிலோவின் செல்வாக்கும் குறிப்பாக ஸெனீக்காவின் செல்வாக்கும் இருந்ததை இலக்கிய ஆதாரங்களையும் கொண்டு விளக்குவதற்காகவும் புதிய ஏற்பாட்டின் ஆசிரியர்களனைவரும் அந்தத் தத்துவவாதிகளை அப் பட்டமாகக் காப்பியடித்தவர்கள்தான் என்பதை எடுத்துக் காட்டுவதற்காகவும் ரோமானிய வரலாற்றாசிரியர்களின் எதிரிடையான விவரங்களையெல்லாம் நிராகரிப்பதற்காக அவர் அந்தப் புதிய மதத்தின் தோற்றக் காலத்தையே அரை நூற்றாண்டுக் காலத்துக்குப் பின்தள்ளி வைக்கவும் அதற்காகப் பொதுவான வரலாற்று முறையியலை தமது இஷ்டப்படியெல்லாம் பயன்படுத்திக்கொள்ளவும் துணிந்திருக்கிறார்.
அவரது கூற்றுப்படி அப்போதைய கிறிஸ்தவம் ஃபிளேவியன்களின் காலத்தில்தான் தோன்று கிறது புதிய ஏற்பாட்டின் நூல்களோ அட்ரியன் அன் டோனியஸ் மார்க்கஸ் அரேலியஸ் முதலியோரின் காலத்தில்தான் தோன்றுகின்றன.
இதன் விளைவாக ஏசுவையும் அவரது சீடர்களையும் பற்றிப் புதிய ஏற் பாட்டிலுள்ள விவரங்களெல்லாம் பாயரைப் பொறுத்த வரையில் எந்தவிதமான சரித்திரப் பின்னணியும் இல்லாத வையாகப் போய்விடுகின்றன அவையெல்லாம் கட்டுக் கதைகளிலே கரைந்துபோய்விட்டன அந்தக் கதைகளில் உள்ளூர இருந்துவந்த வளர்ச்சியின் அம்சங்களும் முதல் சமூகங்களின் நியாயத்திற்கான போராட்டங்களும் கிட்டத்தட்ட கற்பனையான நபர்களின்மீது மாற்றப்பட்டு விட்டன.
பாயரின் கூற்றுப்படி அந்தப் புதிய மதத்தின் பிறப்பிடம் கலீலியும் ஜெருசலேமும் அல்ல ஆனால் அலெக்ஸாண்டிரியாவும் ரோமாபுரியும்தாம்.
எனவே டூபிங்கென் சிந்தனைப் பள்ளி புதிய ஏற்பாட்டின் கதைகள் இலக்கியம் ஆகியவற்றில் இன்றைக்கும் கூட அறிவியலின் விவாதத்துக்குரியவை என ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய மிகவும் அதிகபட்ச விஷயங் களைத் தொடாமலே விட்டு வைத்து அவற்றை நமக்குத் தருகின்றது.
குறிப்பாக ரோமாபுரியிலும் கீழை நாட்டிலும் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக எகிப்திலும் கண்டறியப்படும் புதிய கண்டுபிடிப்புக்கள்தான் எந்த வொரு விமர்சனத்தைக் காட்டிலும் இந்த விஷயத்தில் பெரிதும் உதவ முடியும்.
எனவே எனது கருத்துப்படி இந்தப் புத்தகம் மிகவும் முக்கியமான ஆதாரமாக புதிய ஏற்பாட்டின் பிற நூல்கள் எல்லாவற்றிலும் காணப்படுவதைக் காட்டிலும் பழைய கிறிஸ்தவம் எவ்வாறிருந்தது என்பதைத் தீர் மானிக்கவும் கிறிஸ்தவத்தின் இன்றுள்ள வடிவம் மிகவும் பிந்திய காலத்தது என்பதைக் கண்டறிய உதவும் ஆதாரமாக உள்ளது.
விவிலியத்திலுள்ள மிகவும் தெளிவற்ற நூலாகத் தோன்றிவந்த இந்த நூலில் ஜெர்மானிய விமர்சனத்தின் பயன்விளைவால் இன்று மிகவும் தெளிவான மிகவும் புரிந்து கொள்ளத்தக்க நூலாக மாறியுள்ளது அதைப் பற்றிய ஒரு விவரத்தை நான் வாசகர்களுக்குத் தர முனைகின்றேன்.
அந்த நூலாசிரியரின் மாபெரும் தற்புகழ்ச்சி நிலையை மட்டுமல்லாமல் அவர் பழகிய சுற்றுச் சார்பான சூழலையும் ஒருவர் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் இந்த நூலுக்குள்ளே பார்த்தால் போதும் நமது திருவெளிப்பாடு ஆனது அதனுடைய காலத்தில் அந்த வகையில் தோன்றிய ஒரே ஒரு நூல் மட்டும் அல்ல.
மிகவும் பல்வேறுபட்ட மக்களின் அசட்டுத் தனமான மூடநம்பிக்கைகளின் முற்றிலும் விமர்சனரீதியற்ற ஒரு கலவை ரோமாபுரியிலும் கிரீஸிலும் அதைக் காட்டிலும் அதிகமாக சின்ன ஆசியா சிரியா எகிப்து ஆகிய நாடுகளில் பாரபட்சமற்ற முறையில் ஏற்கப் பட்டதும் பக்தி பூர்வமான ஏமாற்றலும் அப்பட்டமான போலி ஞானத்தாலும் பூரணமாக்கப்பட்ட காலம் அது அற்புதங்கள் பரவசங்கள் தரிசனங்கள் மாயைத் தோற்றங்கள் தெய்வாம்சம் பெறுதல் ரசவாதம் கபாலா இன்னும் பிற ரகசிய மாய வித்தைகள் முதலானவை யெல்லாம் முக்கியத்துவம் பெற்ற காலம் அது.
இத்தகைய தொரு சூழ்நிலையில் தான் மேலும் இந்த மீஇயற்கை கற்பனைகளைத் தவிர வேறு எதையுமே காது கொடுத்துக் கேட்க விரும்பாத ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் மத்தியில்தான் கிறிஸ்தவம் தோன்றியது.
ஏனெனில் ஏனைய நூல்களோடு லேடெனின் தாள் சுவடிகளும் நிரூபிப்பதைப் போன்று நமது சகாப்தத்தின் இரண்டாவது நூற்றாண்டுக் காலத்தில் எகிப்திலிருந்த கிறிஸ்தவ நாஸ்டிஸவாதிகள் ரசவாதத்திலே பெரிதும் ஈடுபட்டதோடு தமது போதனைகளிலும் ரசவாதக் கருத்துகளைப் புகுத்தினார்கள் என்பது நாமறிந்ததே.
மேலும் டாஸிட்டஸின் ஆதாரப்படி மந்திர வித்தைகளில் ஈடுபட்டதற்காக ஒரு முறை கிளாடியஸின் காலத்திலும் மீண்டுமொருமுறை விட்டெல்லியஸின் காலத்திலுமாக இரண்டு முறை ரோமாபுரியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டவர்களான சால்டியன் ஜுடேயன் கணிதாசிரியர்கள் யோவானின் திருவெளிப் பாட்டின் அடிப்படையிலே நாம் காணப்போகின்ற விதமான வடிவியல் கணிதத்தைத் தவிர வேறு எந்தவிதமான கணிதத்தையும் அவர்கள் கையாளவில்லை.
அந்தப் புத்தகங் களின் ஆசிரியர்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்களைக் காட்டிலும் முற்றிலும் வேறுபட்ட நபர்களால் பெரும் பாலும் மிகவும் பிற்பட்ட காலத்திலே இருந்தவர்களால் தான் அவை வழக்கமாக எழுதப்பட்டு வந்தன உதாரண மாக டானியேலின் புத்தகம் ஹெனாக்கின் புத்தகம் எஸ்ரா பரூக் ஜூடா முதலியோரின் திருவெளிப்பாடுகள் ஸிபிலின் புத்தகங்கள் முதலியனவாகும் ஆனால் அவற்றின் பிரதான உள்ளடக்கத்தைப் பொறுத்த வரையிலும் அவை ஏற்கெனவே வெகுகாலத்துக்கு முன்பு நடந்துபோன நூலின் உண்மையான ஆசிரியருக்கு முற்றிலும் நன்கு தெரிந்திருந்த விஷயங்களைத்தான் தீர்க்கதரிசனங்களாகச் சொல்கின்றன.
எனவே யோவானின் திருவெளிப்பாடு அதன் ஆசிரியர் எனச் சொல்லப்படுபவரின் உண்மையான நூலாகவே இருக்கு மானால் எல்லாத் திருவெளிப்பாட்டு இலக்கியங்கள் இடையில் இது ஒன்றே விதிவிலக்காக இருக்க முடியும்.
எவ்வாறாயினும் அந்த நூலின் ஆசிரியரென்று உரிமை கொண்டாடும் இந்த யோவான் சின்ன ஆசியா விலிருந்த கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியிலே மிகுந்த மதிப்பு வாய்ந்த மனிதராகத்தான் இருந்தார்.
ஒருவேளை அவர் திருத்தொண்டர் யோவானாகவே இருக் கலாம் எவ்வாறாயினும் வரலாற்றளவில் அவர் இருந்த விஷயம் முற்றிலும் சான்றளவில் உறுதி செய்யப்பட வில்லை எனினும் அவராகவே இருக்கக்கூடியது சாத்தியம் தான்.
அவ்வாறாயின் இந்தப் புத்தகத்திலுள்ள கிறிஸ்தவமே உண்மையான கலப்படமற்ற ஆரம்பகாலக் கிறிஸ்தவம் என்பதற்கு அதுவே தலைசிறந்த உறுதிப்பாடாகும்.
இவ்வாறு சொல்லும்போது யோவானின் பெயரிலுள்ள சுவிசேஷத்தையோ அல்லது மூன்று திருமுகங்களையோ எழுதிய ஆசிரியர் நிச்சயமாக இதே ஆசிரியரல்ல என்பதையும் நாம் குறித்துக் கொள்ள வேண்டும்.
முதல் தரிசனத்தில் ஒரு பெரும் மத குருவின் உடையில் கிறிஸ்து தோன்றுகிறார் ஆசியாவில் உள்ள ஏழு திருச்சபைகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஏழு மெழுகுவத்திகளின் நடுவே செல்கிறார் அந்தத் திருச் சபைகளின் ஏழு திருத்தூதர்களுக்குமான செய்திகளை யோவானிடத்தில் எழுதிக்கொள்ளச் சொல்கிறார்.
இங்கே ஆரம்பத்திலேயே நாம் இந்தக் கிறிஸ்தவத்துக்கும் நிக்கானோ சபையின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட கான் ஸ்டைன்டைனின் முழுமையான மதத்துக்கும் உள்ள வேற்றுமையைத் தெளிவாகக் காண்கிறோம்.
கிறிஸ்து கடவுளின் குமாரனாகவே இருக்கிறார் ஆதியும் அந்தமுமாக ஆல்பாவும் ஒமேகாவுமாக இருக்கிறார் எந்த விதத்திலும் கடவுளாகவோ கடவுளுக்குச் சமதையாகவோ இல்லை மாறாக கடவுள் படைப்பின் ஆரம்பமாக எனவே மேற்கூறப்பட்ட ஏழு ஆவிகளையும்போல் தொடக்கமும் முடிவுமற்று இருந்துவரும் எனினும் கடவுளுக்குக் கீழ்ப்பட்டிருந்துவரும் கடவுளின் ஒரு ஊற்றாகத்தான் இருக்கிறார்.
மனிதனின் செயல்களால் கோபங்கொண்ட கடவுளர்களைத் தியாகப் பலிகளின் மூலம் சாந்தி செய்துவிடலாம் என்ற கருத்தை அந்தக் காலத்தில் எல்லா ஸெமிட்டிக் மதங்களும் ஐரோப்பிய மதங்களும் கொண் டிருந்தன கிறிஸ்தவத்தின் பிலோனிக் பரம்பரையிட மிருந்து கடன் வாங்கிய முதல் புரட்சிகரமான அடிப் படைக் கருத்தானது ஒரு இடையீட்டாளரின் ஒரு மாபெரும் விருப்பமான உயிர்த்தியாகத்தால் விசுவாசி களைப் பொறுத்தவரையிலும் எல்லாக் காலத்தின் எல்லா மனிதர்களின் பாவங்களும் நிரந்தரமாக ரட்சிக்கப்படு கின்றன என்பதாகத்தான் இருந்தது.
இவ்வாறாக மேலும் தியாகங்கள் செய்யவேண்டிய அவசியமும் அத்துடன் ஒரு பெருந்தொகையான மதச் சடங்குகளின் அடிப்படையும் நீக்கப்பட்டுப் போகிறது ஆனால் ஏனைய மத நம்பிக் கைகளைக் கொண்ட மக்களோடு கூடிப் பழகுவதைத் தடுத்தோ அல்லது அதனைச் சிரமமாக்கியோ வந்த மதச் சடங்குகளிலிருந்து சுதந்திரம் பெறுவதே ஒரு முழுமையான மதத்தின் முதல் நிபந்தனையாக இருந்தது.
இவ்வாறிருந்த போதிலும் தியாகப் பலிப் பழக்கமானது மக்களது வழக்கங்களிலே ஆழமாக வேரூன்றி நின்ற காரணத்தால் சிலை வழிபாட்டு மதத்திடமிருந்து எவ்வளவோ விஷயங் களைக் கடன் வாங்கிக் கொண்ட கத்தோலிக்கமானது குறைந்த பட்சம் கூட்டுப் பிரார்த்தனையில் அடையாள பூர்வமான தியாகப் பலியைப் புகுத்துவதன் மூலம் இந்த உண்மையைத் தன்னுள் ஏற்றுக்கொள்வது பொருத்த மானதாயிருக்கும் என்று கண்டறிந்தது.
ஆனால் புத்தகம் முழுவதிலும் உள்ளது போலவே இந்தச் செய்திகளிலும் தென்படும் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம் என்னவென்றால் தம்மையும் சரி தமது சக விசுவாசிகளையும் சரி யூதர்கள் என்ற பெயரைத் தவிர வேறு எந்தவொரு பெயராலும் குறிப்பிடவேண்டுமென இந்த நூலாசிரியருக்கு எங்கும் எப்போதும் தோன்றவே யில்லை.
அவர் ஸ்மைர்னா பிலடெல்பியா ஆகிய இடங் களிலுள்ள மதத்தவர்களைக் கண்டிக்கிறார் அவர்களுக் கெதிராக அவர்கள் தம்மை யூதரென்று சொல்லிக் கொள்கிறார்கள் அவர்கள் யூதராயிராமல் ஆனால் சாத்தானின் கூட்டத்தாராக இருக்கிறார்கள் என்ற உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டிச் சபிக்கிறார் பெர் கமோஸிலுள்ளர்களைப்பற்றிப் பின்வருமாறு சொல்கிறார் இஸ்ரவேலின் பிள்ளைகளின் முன்னால் ஒரு முட்டுக் கட்டையைப் போடவும் விக்கிரகங்களுக்குப் படைத்த பண்டங்களைத் தின்னவும் வரையறையற்ற புணர்ச்சி செய்யவும் பலாக்குக்குக் கற்றுக் கொடுத்த பலாமின் கோட்பாட்டை அவர்கள் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
எனவே இது இங்கு கிறிஸ்தவர்களின் உணர்வு பூர்வமான விவகாரமாக இல்லாமல் தம்மை யூதர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் மக்களின் விவகாரமாக உள்ளது.
அவர்களது ஜூடாயிஸமானது முந்தைய கொள்கையின் புதியதொரு வளர்ச்சிக்கட்டம் என்றே கொண்டாலும் அந்தக் காரணத்துக்காகவே அது ஒரே ஒரு உண்மையான மதமாகவும் இருக்கிறது.
எனவே தன்னைத் தானே இன்னும் தெரிந்து கொள்ளாத அந்தக் காலத்துக் கிறிஸ்தவமானது பின்னர் வந்த கோட்பாடு ரீதியாக உறுதிப்படுத்தப்பட்ட நிக்கனே சபையின் முழுமையான மதத்திலிருந்து விண்ணிலிருந்து பூமி வேறுபட்டிருப்பதுபோல் வேறுபட்டிருந்தது என்பதையே நாம் காண்கிறோம் ஒன்றை மற்றொன்றிலே இனம் கண்டுகொள்ள முடியாது.
இங்கோ பிற்காலக் கிறிஸ்தவத்தின் ஒழுக்க நியதிகளையோ கோட்பாட்டையோ காணவில்லை அதற்கு மாறாக உலகத்துக்கெதிராக ஒருவர் போராடுவதையும் அந்தப் போராட்டம் ஒரு வெற்றி கரமான போராட்டமாகவே இருக்கும் என்பதையும் உணர்த்தும் ஒரு உணர்ச்சியைத்தான் காண்கிறோம் இன்றைய கிறிஸ்தவர்களிடம் முற்றிலும் காணப்படாத ஒரு போராட்ட ஆர்வத்தையும் வெற்றியைப்பற்றிய உறுதியான உணர்ச்சியையும் காண்கிறோம் இந்த ஆர்வ உணர்ச்சிகளெல்லாம் இந்தக் காலத்திலே சமுதாயத்தின் மறுகோடியிலுள்ளவர்களிடம் மட்டுமே சோஷிசலிஸ்டு களிடம் மட்டுமே காணப்படுகின்றன.
உண்மையில் ஒரு உலகத்துக்கெதிரான போராட்டம் அதன் ஆரம்பத்திலே மிகவும் உன்னதமான சக்தி வாய்ந்த தாக இருந்ததும் அதே சமயம் அது அதன் புதிய ஒழுங் கமைப்பாளர்களுக்கெதிராகவே இருந்ததும் பழைய கிறிஸ்தவர்களுக்கும் சோஷிசலிஸ்டுகளுக்கும் பொதுவான ஒரு அம்சம்தான்.
இந்த இரண்டு பெரும் இயக்கங்களும் தலைவர்களாலோ அல்லது தீர்க்கதரிசிகளாலோ உருவாக்கப்படவில்லை இரண்டிலும் போதுமான அளவுக்குத் தீர்க்கதரிசிகள் இருந்தபோதிலும் அவை வெகுமக்கள் இயக்கங்கள்தான்.
மேலும் வெகுமக்கள் இயக்கங்கள் ஆரம்பத்திலே குழப்பமடைவது இயல்பு தான் வெகுமக்களின் சிந்தனையானது முதலிலே முரண் பாடுகளுக்கிடையே தெளிவின்மையாலும் ஒருமை யின்மையாலும் இயங்குவதாலும் ஆரம்பத்தில் அவற்றில் இன்னும் தீர்க்க தரிசிகளின் பங்கும் செயல்படுவதாலும் தான் இந்தக் குழப்பம் ஏற்படுகின்றது.
பொதுவான வெளி எதிரியை எதிர்த்துப் போராடும் அதே உணர்ச்சி வேகத்துக்குக் கொஞ்சமும் குறைவில்லாமல் ஒன்றோடு எதிர்த்துப் போராடும் எண்ணற்ற உட்பிரிவுகளின் அமைப்பிலும் இந்தக் குழப்பத்தைக் காணமுடிகிறது.
எங்கு ஒற்றுமை சாத்தியப்பாடில்லையோ அங்கு நல்லெண்ணம் கொண்ட பெரிய மனிதர்கள் ஒற்றுமையை உபதேசித்து எவ்வளவுதான் அலட்டிக்கொண்ட போதிலும் பழைய கிறிஸ்தவத்திலும் அப்படித்தான் இருந்தது சோஷிசலிஸ்ட் இயக்கத்திலும் அதே கதையாகத்தான் இருந்தது.
சர்வதேசிய அகிலம் நிறுவப்பட்ட காலத்திலிருந்து அராஜகவாதிகளிடமிருந்து பிரிவது முற்றிலும் இறுதியாகி எங்கெங்கிலும் பூர்த்தியாகும் வரையிலும் குறைந்தபட்சம் மிகவும் பொதுப்படையான பொருளாதாரக் கண்ணோட்டங்களிலேனும் ஒரு ஒற்றுமையை உறுதிப்படுத்துவது வரையிலும் கால் நூற்றாண்டுக்காலமே ஆகிவிட்டது.
அதுவும் ரயில் வேக்கள் தந்தி மாபெரும் எந்திரத் தொழில் நகரங்கள் பத்திரிகைகள் கட்டியமைக்கப் பெற்ற மக்கள் மகா சபைகள் நமது போக்குவரத்துச் சாதனங்கள் இத்தனையும் இருந்தும் இவ்வளவு காலமாயிற்று.
பழைய கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியிலும் எண்ணற்ற பிரிவுகளில் அதே பிரிவினைதான் இருந்தது இந்தப் பிரிவினையே விவாதத்துக்குரிய சாதனமாகவும் அதன் பின்னர் ஒற்றுமையைக் கொண்டு வரவும் காரணமாயிற்று.
தம்மையும் யூதர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டவர்களும் ஆனால் சாத்தானின் கூட்டத்தார்கள் ஆனவர்களும் ஸ்யைர்னா பிலடெல்பியா ஆகிய இடங்களிலே இருந்தார்கள் பொய்யான தீர்க்கதரிசி என்று சொல்லப்படும் பலாமின் ஆதரவாளர்கள் பெர்கமோஸில் இருந்தார்கள் தம்மைப் புனிதர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டவர்களும் ஆனால் அப்படியில்லாதவர்களும் எபிஸஸ்ஸில் இருந்தார்கள்.
இந்தப் பிரிவுகளைப் பற்றியெல்லாம் நமக்கு விவரங்கள் தரப் படவில்லை பலாமைப் பின்பற்றியவர்களும் ஜெஸி பெல்லைப் பின்பற்றியவர்களும் நிலைகளுக்குப் படைத்த பண்டங்களைப் புசித்தார்களென்றும் வரைமுறையற்ற இந்த ஐந்து பிரிவுகளையும் பாலின் கிறிஸ்தவர்கள் என்று கருதிக் கொள்ளுமாறு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப் பட்டுள்ளன எல்லாச் செய்திகளும் பொய்யான திருத் தொண்டர்களான பவுல் பலாம் எனச் சொல்லப்படு பவர்கள் நிக்கோலாஸ் ஆகியவர்களுக்கு எதிராகவே விடப்படுகின்றன.
சிறிதும் உறுதியற்ற இந்த அளவுக்குள்ள வாதச் சான்றுகள் ரெனான் திருத்தொண்டர் பவுல் என்ற நூலில் தொகுக்கப் பெற்றுக் காணப்படுகின்றன.
ஆனாலும் தீர்மானமான விஷயம் என்ன வென்றால் ஒரே ஒரு பிரிவுக்கு ஐந்து வெவ்வேறு பெயர்களை வழங்குவதற்கும் எபிஸஸ்ஸுக்கு மட்டும் இரண்டு பெயர்களை பொய்யான திருத்தொண்டர்கள் நிக்கோலாய்ட்டன்கள்யும் பெர்கமோஸுக்கும்கூட இரண்டு பலாமைட்டுகள் நிக்கோலாய்ட்டன்கள் பெயர்களையும் வழங்கவேண்டுமென்றும் அவற்றைப் பற்றி ஒவ்வொரு முறை குறிப்பிடும்போதும் தெளிவாக இரண்டு வெவ்வேறு பிரிவுகள் என்று குறிப்பிட வேண்டுமென்றும் நூலாசிரியருக்குத் தோன்றியிருக்க முடியாது.
அதே சமயத்தில் இன்று பவுலின் பிரிவு எனப் பெயரிட்டுவிடக்கூடிய அம்சங்களும் இந்தப் பிரிவு களுக்கிடையே இருந்திருப்பதற்கான சாத்தியப்பாடு உண்டு என்பதையும் எவரும் மறுக்க இயலாது.
மிகுந்த விவரங்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ள இரண்டு பிரிவுகளிலும் குறிப்பிடப்படும் குற்றச்சாட்டுக்கள் சிலைகளுக்குப் படைத்த பண்டத்தைப் புசித்தும் முறை யற்ற புணர்ச்சி செய்ததும்தான்.
இந்த இரண்டு விஷயங் களிலும் யூதர்கள் பழையவர்களும் சரி கிறிஸ்தவர்களும் சரி மதம் மாற்றப்பட்ட புனிதமற்றவர்களோடு தொடர்ச்சியாகத் தகராறு பண்ணி வந்தார்கள்.
அந்த விருந்துகளிலே அதனை ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பது தகாத செயலாகக் கருதப்படக்கூடுமென்பது மட்டு மல்லாமல் அதனால் பேராபத்தும்கூட விளைந்துவிடக் கூடும் மேலும் அந்த மாமிசம் பொதுச் சந்தைகளிலும் விற்கப்பட்டன ஆனால் அங்கோ அது சட்டத்தின் முன்னிலையில் புனிதமான மாமிசம் தானா இல்லையா என்பதைத் தீர்மானிப்பது எப்போதும் சாத்தியமான காரியமும் அல்ல.
மேலும் அவர் ரோமாபுரியை மாபெரும் வேசையென்றும் அவளோடு பூமியிலுள்ள அரசர்களெல்லாம் முறையற்றுப் புணர்ச்சி செய்துள்ளார்களென்றும் அத்துடன் அவர் களெல்லாம் வரைமுறையற்ற புணர்ச்சியின் மதுவையுண்டு மதிமயங்கிப் போய்விட்டார்களென்றும் அவளது மதுரச்சுவைகளின் செழிப்பினால் பூமியிலுள்ள வியாபாரி களெல்லாம் செல்வத்தைப் பெருக்கியுள்ளார்களென்றும் கூறுகின்ற உண்மையையும் நாம் கருத்தில் கொண்டோ மானால் இந்தச் செய்திகளிலேயுள்ள விஷயத்தைக் குறுகிய அர்த்தத்தில் அதாவது இறையியலின் துதிபாடிகள் புதிய ஏற்பாட்டின் வேறு பகுதிகளில் ஒரு உறுதிப்பாட்டைப் பற்றிப்பிடிப்பதற்காக இதன் மீது ஏற்றிச் சொல்லக்கூடும் பொருளில் அதனை நாம் ஏற்றுக்கொள்வது நமக்கு அசாத்தியமாகி விடுகிறது.
அந்தச் செய்திகளிலுள்ள இந்தப் பகுதிகளானவை மாபெரும் கிளர்ச்சி நடைபெறும் எல்லாக் காலங்களிலும் பொதுவாகக் காணக் கிடைக்கின்ற காட்சித் தோற்றத்தின் அதாவது எல்லாப் பிற தளைகளையும் போன்று புணர்ச்சி உறவுகளின் மரபுவழித் தளைகளும் உடைத்தெறியப் பட்டன என்ற உண்மையின் ஒரு வெளிப்படையான குறிப்புத்தான்.
கிறிஸ்தவத்தின் முதல் நூற்றாண்டுகளிலும் கூட சதையை வருத்திய துறவிகளுக்கு அருகிலேயே ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமிடையே கிட்டத்தட்ட கட்டுப்பாடற்ற புணர்ச்சிக்கான கிறிஸ்தவ சுதந்திரத்தை விஸ்தரிக்கும் போக்கும் அடிக்கடி தென்படத்தான் செய்தது.
அப் போதைய பெயர் பெற்ற ஆளும் எஸ்டேட்டுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் எங்கள் நாட்டில் அப்போது வர்க்கங் களென்று எதுவும் இல்லை தமது கிராமப்புற எஸ்டேட்டு களிலேயே பெரும்பாலும் தங்கி தமது சதையைத் திரும்பத் திரும்பப் புனரமைப்புச் செய்துகொள்ளாமல் அவர்களுக்கு பெர்லினில் வாழவே முடியாது போயிற்று அந்த நல்ல மனிதர்கள் மட்டும் சதைக்காக முற்றிலும் வேறு பட்ட விளையாட்டுக்களையெல்லாம் சிந்தித்து வந்த ஃபோரியரை மட்டும் தெரிந்திருக்க முடிந்திருந்தால் உட்டோப்பியனிஸம் வந்த பின்பு இந்த அதிக்கிரமங் களெல்லாம் இதைக் காட்டிலும் அறிவு பூர்வமான யதார்த்தத்தில் மிகவும் தீவிரமான கருத்தோட்டத்துக்கு இடம் கொடுத்தன மேலும் ஜெர்மனியானது ஹீனின் பக்திப் பள்ளியிலிருந்து உருவாகி வளர்ந்திருந்ததாலும் சோஷலிஸ்ட் இயக்கத்தின் கேந்திரமாக வளர்ச்சி பெற்றதாலும் இந்தப் பெயர் பெற்ற பக்தியுலகத்தின் மாய்மாலக் கோலத்தையெல்லாம் கண்டு அது எள்ளி நகையாடியது.
மீதமெல்லாம் எதிரியின் முகத்துக்கு நேராகத் தமது விசுவாசத்தைப் பெருமையோடும் துணிவோடும் சொல்வது எதிரிக்கு எதிராக உள்ளும் புறமும் சலிக்காமல் போரிடுவது ஆகியவற்றில் விசுவாசிகள் ஆர்வத்தோடு இருக்கவேண்டுமெனப் புத்திமதி சொல்லும் பிரச்சாரத்தில்தான் அடங்கியுள்ளது மேலும் இது எந்த அளவுக்குச் செல்கிறதோ அந்த அளவுக்கு இவற்றையே சர்வதேசிய அகிலத்தின் தர்க்கரீதியான மனம் படைத்த உற்சாகிகளில் ஒருவராலும் எழுதியிருக்க முடியும் தான்.
பாடுபடுபவர்கள் சுமைப் பட்டவர்கள் மக்களின் கீழ்த்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆகியவர்களிலிருந்துதான் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டார்கள்.
நகரங்களிலே வறுமைப்பட்டுப் போன சுதந்திர மனிதர்கள் தென்பகுதி அடிமை அரசுகளிலுள்ள கீழ்த்தரமான வெள்ளையர்களைப் போலவும் ஐரோப் பியக் கடற்கரை நாடோடிகளையும் காலனித் துறை களிலும் சீனத் துறைமுகங்களிலுள்ள துணிச்சல் பேர் வழிகளையும் ஒத்த எல்லாவிதமான மனிதர்கள் பின்னர் விடுதலை பெற்ற அடிமைகள் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக உண்மையான அடிமைகள் இத்தாலி சிசிலி ஆப்பிரிக்கா ஆகியவற்றின் பெரிய பண்ணைகளைச் சேர்ந்த அடிமைகள் மாகாணங்களின் கிராம வட்டாரங்களில் கடன் பளுவால் மேலும் மேலும் அடிமைத்தனத்துக்கு ஆளான சிறு விவசாயிகள் ஆகியோரே அவர்கள் கூட்டமாக இருந்தது.
சீர்கெட்டுப் போன சுதந்திர மனிதர்களுக்கோ அந்தச் சொர்க்கம் தமது முன்னோர்களெல்லாம் சுதந்திர பிரஜைகளாக இருந்து வந்த முந்தைய நகரமாகவும் போலிஸ் அரசாகவும் இருந்தது யுத்தக் கைதிகளான அடிமைகளுக்கோ அந்தச் சொர்க்கம் தமது அடிமைத்தனத்துக்கும் சிறைவாசத்துக்கும் முந்திய சுதந்திர காலமாக இருந்தது.
பழைய கால மிகப் பெரும்பாலான சமூகங்களின் சமுதாய அமைப்பானது குலமும் உறவு முறையான குலங்களின் ஒற்றுமையும்தான் அநாகரிக மக்களிடையே இந்தக் கூட்டமைப்பானது குடும்ப இணைப்புகளின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டது நகரங்களை அமைத்த கிரேக்கர்கள் இத்தாலியர்கள் ஆகியோரிடையே நகரங்களிலிருந்த உறவு முறையான ஒன்று அல்லது மேற்பட்ட குலங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது.
பிலிப்பும் அலெக்ஸாண்டரும் ஹெலனிக் தீபகற்பத்துக்கு அரசியல் ஐக்கியத்தை வழங்கினார்கள் எனினும் ஒரு கிரேக்க தேசத்தை உருவாக்கும் பாதையில் அது செல்லவில்லை.
இந்த ஆதிக்கமானது சின்னஞ்சிறிய கூட்ட மைப்புக்களனைத்துக்கும் ஒரேயடியாக முடிவு கட்டியது ராணுவ வலிமை ரோமானிய ஆட்சி துரைத்தனம் வரி வசூலிக்கும் நிர்வாகம் ஆகியவை இந்த மரபு வழியான உள் நிறுவன அமைப்பை முற்றிலும் சீர்குலைத்துவிட்டது.
சுதந்திரத்தையும் தனித்த முறையான நிறுவனத்தையும் இழந்ததோடு மட்டுமல்லாமல் தோற்கடிக்கப்பட்டவர்கள் அவர்களது செல்வங்களையெல்லாம் ராணுவ அதிகாரி களும் சிவில் அதிகாரிகளும் பலவந்தக் கொள்ளை யடித்ததும் பின்னர் அவ்வாறு கொள்ளை கொண்ட தையே அந்த மக்களிடம் அநியாயமான வட்டி விகிதத்தில் அவர்களுக்குக் கடனாகக் கொடுத்து அதன் மூலம் இன்னும் அவர்களிடமிருந்து பறித்ததும் சேர்ந்து கொண்டன.