உண்டு...தெய்வம் என்றால் அது தெய்வம்... வெறும் சிலை என்றால் அது சிலைதான்...உண்டு என்றால் உண்டு..இல்லை என்றல் அது இல்லை... அவள் காலையில் மலரும் தாமரைப்பூ.. அந்திக் கருக்கினில் மலரும் மல்லிகைப் பூ.. இரவில் மலரும் அல்லிப் பூ.. அவள் என்றும் மணக்கும் முல்லைப் பூ.. ஒரு மே மாதத்தில் கெடு வைத்து முடிய வேண்டும் என்று சொல்லப் பட்ட பாடலுக்கு மே.மே என்று முடியும் வண்ணமே பாடல் எழுதினார் கவிஞர்...இந்தப் பாடலின் இசைக்கு மெல்லிசை மன்னரை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.. அன்பு நடமாடும் கலைக் கூடமே...ஆசை மழை மேகமே.. கண்ணில் விளையாடும் எழில் வண்ணமே..கன்னித் தமிழ் மன்றமே முதல் காதல் தோற்றுப் போனதனால் சிறந்த கவிதைகள் படைத்தாராம்...எல்லோருக்கும் முடிகிறதா என்ன... காதலில் தோற்றுப் போவது இல்லை..கவிதை எழுதுவது... காலங்களில் அவள் வசந்தம்... கலைகளிலே அவள் ஓவியம்... மாதங்களில் அவள் மார்கழி...மலர்களிலே அவள் மல்லிகை... கண் போல் வளர்ப்பதில் அன்னை... அவள் கவிஞனாக்கினாள் என்னை... அவரது ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் அவர் வாழ்வில் ஒரு பின்னணி உண்டு என்பார்கள்....எந்த அளவு உண்மையோ...நமக்கு நல்ல பல பாடல்கள் கிடைத்தன.... ஆழம் விழுதுகள் போல் உறவு ஆயிரம் வந்ததுண்டு... என் வேரென நீயிருந்தாய்.. அதில் நான் வீழ்ந்து விடாதிருந்தேன்... சொல்லென்றும் மொழியென்றும் பொருள் என்றும் இல்லை... சொல்லாத சொல்லுக்கு விலையேதும் இல்லை ஆ...ஹா......ஒன்றோடு ஒன்றாக உயிர் சேர்ந்த பின்னே உலகங்கள் நமையின்றி வேறேதும் இல்லை....நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும்... பறந்து செல்லும் பறவையைக் கேட்டேன்.. பாடித் திரியும் காற்றையும் கேட்டேன்...அலையும் நெஞ்சை அவனிடம் சொன்னேன்..அழைத்து வந்தார் என்னிடம் உன்னை... இந்த மனமும் இந்த உறவும் என்றும் வேண்டும் என்னுயிரே... பிரிந்தவர் மீண்டும் சேர்ந்திடும்போது அழுதால் கொஞ்சம் நிம்மதி... பேச மறந்து சிலையாய் நின்றால் அதுதான் தெய்வத்தின் சன்னதி...அதுதான் காதல் சன்னதி... மயங்கவைத்த கன்னியர்க்கு மணமுடிக்க நேரமில்லை..இருவர் மீதும் குற்றமில்லை இறைவன் செய்த குற்றமடி...ஒரு மனதை உறங்க வைத்தான் ஒரு மனதைத் தவிக்க வைத்தான்..துவக்கி வைத்த கடவுளுக்கு முடித்து வைக்க நேரமில்லை...உனக்கெனவா நான் பிறந்தேன்..எனக்கெனவா நீ பிறந்தாய்... கணக்கினிலே தவறு செய்து கடவுள் செய்த குற்றமடி.. ஏன் பிறந்தாய் மகனே..ஏன் பிறந்தாயோ ... இல்லை ஒரு பிள்ளை என ஏங்குவோர் பலரிருக்க இங்கு வந்து என் பிறந்தாய் செல்வ மகனே.. பல்லக்கில் பட்டுக் கட்டி பரிசுகள் எடுத்து பச்சைப் பவளம் முத்து மாணிக்கம் தொடுத்து செல்லக்கிளிக்கு வரும் மாமனின் விருது.. அய்யா சிந்தை கலங்காதே நாளைக்கு வருது.. சொர்க்கத்தில் கட்டப் பட்ட தொட்டில்...ஏழ்மை துன்பத்தில் ஆடுதடா இன்றி...மாளிகை மஞ்சம் கண்ட மன்னன் இன்று மாமர ஊஞ்சல் தந்தான் இங்கு.. மனிதரில் நாய்கள் உண்டு... மனதினில் நரிகள் உண்டு..பார்வையில் புலிகள் உண்டு... பழக்கத்தில் பாம்பு உண்டு... நாயும் நரியும் புலியும் பாம்பும் வாழும் பூமியிலே மானம் பண்பு நியாயம் கொண்ட மனிதனைக் காணவில்லை... பகைவர்களை நானும் வெல்வேன் அறிவினாலே... ஆனால் நண்பனிடம் தோற்று விட்டேன் பாசத்தாலே...கடலளவு கிடைத்தாலும் மயங்க மாட்டேன்.. அது கையளவே ஆனாலும் கலங்க மாட்டேன்... உள்ளத்திலே உள்ளதுதான் உலகம் கண்ணா.. மாபெரும் சபைகளில் நீ நடந்தால் உனக்கு மாலைகள் விழ வேண்டும்... ஒரு மாற்று குறையாத மன்னவன் இவனென்று போற்றிப் புகழ வேண்டும்... பாதை எல்லாம் மாறி விடும் பயணம் முடிந்து விடும்.. மாறுவதைப் புரிந்து கொண்டால் மயக்கம் கலைந்து விடும்... சற்று இல்லை நிறையவே நீளமாகி விட்டது ... என்ன செய்ய இவர் கவிதைகளையும் மெல்லிசை மன்னரின் இசையையும் கேட்டால் படித்தால் பப்லு....எல்லா புக்கும் இன்னிக்கி கொண்டு போகாதே...முதல் நாள்...ஒரு நோட்டு போதும்... அம்மாவின் குரல் சமையலறையிலிருந்து வந்தது.