பதினாலு வயதில் அவளுக்கு திருமணம் நடந்துவிட்டது திருமணத்திற்கு பிறகு ஆறுமாதம் அவள் அம்மாவீட்டிலே இருந்தாள் அந்த நாட்களில் அப்பா சால்ட் இன்ஸ்பெக்டராக மரக்காணத்தில் வேலையில் இருந்தார் முற்றிய கோடைகாலத்தில் அம்மாவை அழைத்துக் கொண்டு அப்பா கடற்கரையில் தனக்கு ஒதுக்கபட்ட வீட்டிற்கு புதுக்குடித்தனம் போயிருந்தார் ஆள் அரவமற்ற அந்த வீடு மினுக்கும் உப்பளங்கள் உப்பு காய்ந்து உருகும் மணம் கடற்காகங்களின் பீதியூட்டும் குரல் கொதிக்கும் வெயில் எல்லாமும் ஒன்று சேர்ந்து இரண்டுவாரத்திலே அம்மாவின் உடல்நிலையை மோசமாக்கியது இருமலும் காய்ச்சலும் ஒன்று சேர்ந்து வாட்டின உறங்க முடியாமல் இரவெல்லாம் இருமிக் கொண்டே கிடந்தாள் இதை சகித்துக் கொள்ள முடியாமல் அப்பா அவரது அத்தைவீடான கொல்லத்தில் கொண்டு போய் அம்மாவை விட்டுவந்தார் அங்கே இருக்கும் போது தான் முதன்முறையாக அம்மா சுதந்திர போராட்ட ஊர்வலங்களை காணத்துவங்கியிருந்தாள் அவளும் நாராயணி என்ற பெண்ணுமாக சாலையில் கொடிபிடித்தபடியே செல்லும் காங்கிரஸ் காரர்களுக்கு வாழ்த்து சொல்வார்கள் ஒரு நாள் இருவரும் பகவதி கோவிலில் போய் காங்கிரஸ் ஜெயிக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்தார்கள் அதன்பிறகு தான் அம்மா காந்தியை பற்றி கேள்விபடத்துவங்கினாள் அதுவும் நீலம்மை வழியாக தான் கேட்டறிந்தாள் சுசிலா கேட்டியோ அந்த மனுசன் ஆம்பளைக யாரும் கள்ளுக்குடிக்க கூடாதுனு சொல்றார் அது ஒண்ணு போதும் அவர் நல்லவர்ங்கிறதுக்கு போலீஸ்கிட்ட அடிவாங்கி ஜெயிலுக்கு போயிருக்கிறார் தான் துணியை தானே துவைச்சிகிடுறார் கழிப்பறையை கூட தானே சுத்தப்படுத்துறதா தளியத் முதலாளி சொன்னார் அப்படி ஒரு மனுஷன் நடந்துகிடுறார்னா அவர் தானே உண்மையான தலைவர் நீலம்மை வழியாக காந்தியை பற்றி கேட்டு அறிந்த இரண்டுநாட்களுக்கு பிறகு உள்ளுரில் நடந்த காங்கிரஸ் கூட்டத்திற்கு ரகசியமாக ஒளிந்து போய் கேட்டாள் அதில் தான் காந்தியை பற்றிய பாடலை முதன்முறையாக கேட்டாள் உருக்கமான பாடலது அந்த பாடல் காந்தியின் பற்றிய ஒரு பிம்பத்தை அவள் மனதிற்குள் உருவாக்கியது காந்தி என்பவர் ஒரு மீட்பர் வெள்ளைகாரர்களிடம் இருந்து இந்திய ஜனங்களை மீட்பதற்காக பாடுபடுகின்றவர் எளிமையான மனிதர் ஒயாத போராட்டக்காரர் அன்றைய கூட்டத்தில் கூட காந்தியை பற்றி பலரும் புகழ்ந்து வியந்து பேசினார்கள் கேட்க கேட்க காந்தியை உடனே பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது கொல்லத்தில் இருந்த போது அம்மா முதல்முறையாக கர்ப்பிணியானாள் உடனே அவளை சில மாதங்கள் அவளது தாய்வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தார்கள் அங்கே அவள் சீனுவாச மாமாவிடம் இருந்து காந்தியை பற்றி பிரசுரம் ஒன்றினை வாங்கிவந்து படிக்க துவங்கினாள் படிக்க படிக்க அவளுக்குள் காந்தி என்ற மனிதன் வேர்விட்டு வளரத்துவங்கினார் காந்தியை பற்றி அவளுக்குள் ஏதேதோ கேள்விகள் எழுந்தன அவற்றை யாரிடம் கேட்டு விளக்கம் பெறுவது என்றே தெரியவில்லை இதற்குள் அவளை மறுபடியும் மரக்காணம் அழைத்துப் போனார் அப்பா இடமாற்றம் அப்பாவின் தீராத காமஇச்சை இரண்டும் அவளை மிகவும் சோர்வடைய செய்தன தூரத்து கடற்கரையின் ஒயாத சப்தம் உக்கிரமான வெயில் இரண்டும் அவளுக்கு தலைவலியை அதிகமாக்குவதாக இருந்தது வெறுமையான பகல்கள் அர்த்தமில்லாத பொழுதுகள் என்று நீண்டன நாட்கள் இதற்கிடையில் அவளது கர்ப்பம் கலைந்து போனதுடன் அதிக ரத்தம் போக்கும் ஏற்பட்டு அவள் நலிவுறத் துவங்கினாள் அப்பா அவளை போன்ற ஒரு உதவாக்கரையை கட்டிக் கொண்டு தான் அவதிப்படுவதாக மாமனாருக்கு தந்தி அனுப்பி உடனே கூட்டிப்போக செய்தார் ஒன்றரை வருஷம் அவள் ஊரிலே வாழவெட்டியாக இருந்தாள் அந்த நாட்களில் அவளை மனச்சோர்வில் இருந்து காப்பாற்றியவர் காந்தி அவள் சதா காந்தியை பற்றிய செய்திகளை கேட்டறிந்து கொண்டும் ராட்டை நூற்றுக்கொண்டுமிருந்தாள் இடையில் ஒருமுறை மரக்காணத்தில் இருந்து அப்பா வந்து சமாதானம் பேசி அவளை அழைத்துக் கொண்டுபோனார் அவர்கள் மதுரை ரயில்கெடி போவதற்குள் வழியில் சண்டை வந்து அப்பா ரோட்டிலே அம்மாவை அடித்து வளையல்களை உடைத்து போட்டதுடன் அவளை அங்கேயே தனியே விட்டுவிட்டு தனி ஆளாக மரக்காணத்திற்கு கிளம்பி போய்விட்டார் அப்பாவின் கெடுபிடியும் கோபமும் ஆத்திரமும் அம்மாவின் மனநிலையை ஒடுக்க துவங்கின மனநலம் பாதிக்கபட்டவரை போல அப்பாவின் பெயரை சொன்னாலே நடுங்க துவங்கினாள் அந்த நாட்களில் சீனுமாமா அவளை நூலகத்திற்கு அழைத்துப்போய் புத்தகம் எடுத்துவர உதவி செய்தார் அது தான் அம்மாவின் சகல மாற்றங்களுக்குமான முதற்படி வள்ளல் ரத்னம் செட்டியார் நூலகத்திற்கு போய் வரத்துவங்கியது அவளுக்கு ஆசுவாசம் தருவதாக இருந்தது காந்தியை காண வேண்டும் என்ற ஆசை அவளுக்குள் புகைந்து கொண்டிருந்த போது அப்பா இடமாற்றம் ஏற்பட்டு தூத்துக்குடி வந்து சேர்ந்தார் தனிமையும் பதவி உயர்வும் அவருக்குள் சில மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தன மறுபடி அம்மா கர்ப்பிணி ஆனாள் இந்த முறை பெண் குழந்தை இறந்தே பிறந்த்து அதை அப்பா ஏறிட்டு கூட பார்க்கவில்லை அப்படியே புதைத்துவிடும்படியாக சொன்னார் அம்மா தனது குழந்தையை நினைத்து பல நாள் அழுதபடியே கிடந்தாள் அந்த நாட்களில் படுக்கை சுகம் தவிர வேறு எதற்கும் அப்பா அவளை நாடவில்லை மறுமுறை கர்ப்பிணியானதும் வீட்டில் பாட்டு கேட்பதற்கு கிராமபோன் பெட்டி ஒன்றினை வாங்கி வைத்தார் அம்மாவிற்கு புத்தகம் மேலிருந்த விருப்பம் இசையின் மீது கூடவில்லை அவள் புத்தகம் படிக்க மட்டுமே ஆசைப்பட்டாள் அப்பா அதை அனுமதிக்கவேயில்லை பருப்பு கடுகு சீரகம் புளி வாங்கி வரும் காகிதங்களை தவிர வேறு காகிதங்கள் அந்த வீட்டில் கிடையாது அப்பா உள்ளுர் நூலகத்திற்கு போய் வருவதற்குள் அவளை அனுமதிக்க வில்லை அப்போது தான் பெரிய அண்ணன் பிறந்தான் அவன் கைக்குழந்தையாக இருந்த போது அண்டை வீட்டிற்கு வந்த ஜெபமேரியின் ஸ்நேகிதம் கிடைத்தது அவளுக்காக ஜெபமேரி புத்தகங்ளை வாங்கிவருவாள் அவற்றை அவளது வீட்டில் வைத்தே படிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருந்த்து ஒரு நாள் ஜெபமேரி தனது சகோதரன் நாக்பூரில் இருப்பதாகவும் அவனை பார்த்தால் காந்தியை பார்க்க வார்தா ஆசிரமத்திற்கு அழைத்துப்போய் காட்டுவான் அதில் ஒரு பிரச்சனையும் இருக்காது என்றாள் அப்பா வேதாரண்யத்திற்கு அலுவலக கேம்பிற்காக கிளம்பிய போது அம்மா மனதில் வார்தாவிற்கு போய்விட வேண்டும் என்ற எண்ணம் முளைவிட துவங்கியிருக்க வேண்டும் அப்பா போன மறுநாள் தனது கைக்குழந்தையை ஜெபமேரியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு கோவிலுக்கு போய்வருவதாக கிளம்பினாள் அதன்பிறகு எப்படி பஸ் பிடித்து மதுரை வந்து அங்கிருந்து ரயிலேறி சென்னை வந்து இன்னொரு ரயில் பிடித்து நாக்பூருக்கு போய் ஜெபமேரியின் சகோதரன் தாவீது வீட்டிற்கு போய் சேர்ந்தாள் என்பது அவளுக்கு நினைவில்லை ஒரு விசை கட்டுபடுத்தமுடியாத வேகம் அவளை இழுத்துக் கொண்டு போய்விட்டிருக்கிறது தாவீது அவளை இரவு தனது வீட்டில் தங்க சொல்லிய போது கூட தான் காந்தியை சந்திக்காமல் எங்கும் தங்க மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் செய்திருக்கிறாள் இரவிலே அவர்கள் கிளம்பி வார்தாவிற்கு போய்விட்டார்கள் ஆனால் ஆசிரமத்தில் அனைவரும் ஒன்பது மணிக்கு உறங்க போய்விடுவார்கள் என்பதால் அது அமைதியாக இருந்த்து எளிய குடில்களுடன் இருந்த அந்த கிராமப்புற இடத்தை அம்மா திகைப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் இந்த இருட்டிற்குள் தான் காந்தி வசிக்கிறாரா வார்தா ஆசிரமம் என்பது இவ்வளவு ஒதுக்குபுறமான ஒன்று தானா அவர்கள் ஆசிரமவாசியாக இருந்த சியாம்லாலை சந்தித்தார்கள் அவர் விடிகாலையில் பிரார்த்தனையின் போது பாபுஜியை சந்திக்கலாம் என்று சொன்னார் அன்று தான் பாபுஜி என்ற சொல்லை அவள் முதன்முறையாக கேள்விபடுகிறாள் அவளுக்கு அன்றிரவு தூக்கமில்லை தனது அருகாமையில் உள்ள ஏதோவொரு குடிலில் காந்தி உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார் பொழுதுவிடிந்தவுடன் அவன் முன்னால் போய் கைகூப்பி வணங்கி தொழு வேண்டும் என்று தோணியது விடிகாலை நான்கரை மணிக்கு ஆசிரமவாசிகள் எழுந்துவிடுவார்கள் நாலே முக்காலிற்கு காலை பிரார்த்தனை துவங்கிவிடும் அதற்குள் குளிர்ந்த தண்ணீரில் குளித்துவிட்டு நடுங்கிய உடலுடன் அம்மா பாபுஜியை பார்ப்பதற்காக காத்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்த ஆசிரமத்தில் நூற்றுக்கும் அதிகமானவர்கள் இருந்தார்கள் அதில் ஒரு வெள்ளைகாரப்பெண் தெரிந்தார் அவள் எப்படி காந்தியோடு இணைந்து வேலை செய்கிறாள் என்று அம்மாவிற்கு வியப்பாக இருந்த்து அவளை போலவே காந்தியை பார்ப்பதற்காக இரண்டு தொழுநோயாளிகள் நின்றிருந்தார்கள் அவர்களை யாரும் வெறுப்புடன் விலக்கவில்லை அன்பாகவே நடத்தினார்கள் பர்ச்சூரி குடிலில் இன்னமும் வைத்திய சிகிட்சைகள் துவக்கபடவில்லை மனோகர்ஜி திவான் அங்கே இலவச சிகிட்சைகள் செய்து கொண்டிருந்தார் மகாதேவ் குடில் என்றொரு சிறிய குடில் காந்தியின் குடிலுக்கு அருகில் இருந்த்து அதில் தான் மகாதேவ் தேசாய் தங்கியிருந்தார் அவர் காந்தியின் உதவியாளர் தீவிர பற்றாளர் இன்னமும் முழுமையாக விடியாத அந்த இளங்காலையில் பாபுஜி பிரார்த்தனைக்காக எழுந்து வந்திருந்தார் முதுமையின் அழகுடன் கூடிய அவர் முகத்தில் உறக்கத்தின் சுவடேயில்லை அதே மாறாத புன்னகை குழந்தையின் துறுதுறுப்பு அவருடன் ரஹீம் என்ற சேவாகிரகவாசி உடன் வந்து கொண்டிருந்தார் காந்தி தனது ஆசிரமவாசிகளை அக்கறையுடன் விசாரித்தபடியே நடந்து வந்த போது தாவீது அம்மாவை அறிமுகப்படுத்தி உங்க்ளை பார்ப்பதற்காக வீட்டை விட்டு ஒடிவந்திருக்கிறாள் என்று ஹிந்தியில் சொன்னார் என்னிடம் என்ன இருக்கிறது நான் ஒரு சேவகன் பணியாளன் என்றபடியே அம்மாவை அருகில் அழைத்து ஆறுதலாக தலையை தொட்டிருக்கிறார் அம்மாவிற்கு அந்த ஸ்பரிசம் அவளது மனவேதனையை உடைத்துக் கொண்டு கண்ணீரை பெருகச்செய்தது அந்த கண்ணீரின் வெதுமையை காந்தி புரிந்திருக்க கூடும் அவர் மெதுவான குரலில் சொன்னார் உன்னை போல ஆயிரமாயிரம் இந்திய பெண்கள் சொல்லமுடியாத வேதனைகளில் அழுது கொண்டிருக்கிறார்கள் அம்மா உங்களை போன்றவர்களுக்கு அந்த கடவுளால் மட்டுமே ஆறுதல் தர முடியும் ஒன்று மட்டும் சொல்வேன் எனது மனஉறுதியும் போராட்ட குணமும் பெண்களிடம் இருந்து நான் கற்றுக் கொண்டது உன்னை என் மகளை போலவே நினைக்கிறேன் இது நம் அனைவருக்குமான வீடு உன் விருப்பமான நாள் வரை நீ இங்கே இருக்கலாம் ஆனால் சொகுசாக இங்கே வாழமுடியாது வேலை செய்ய வேண்டும் சமூக சேவை செய்ய வேண்டும் நோயாளிகளுக்கு மருந்திட வேண்டும் உன்னால் முடியுமா பாபுஜியின் ஒரு சொல்கூட அம்மாவிற்கு புரியவில்லை ஆனால் அவள் அத்தனைக்கும் சம்மதம் தெரிவித்து தலை அசைத்தாள் பாபுஜி சிரித்தபடியே வா மகளை பிரார்த்தனையுடன் நாளை துவங்குவோம் என்று அழைத்துக் கொண்டு போனார் அப்படிதான் அம்மா வார்தா ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தாள் அம்மா எங்கே போனாள் என்று அப்பா தேடவேயில்லை அவ்வளவு கோபம் ஒடுகாலி நாய் என்று திட்டியபடியே அவர் குழந்தையை வளர்ப்பதற்காக தனது சகோதரி வீட்டில் ஒப்படைத்துவிட்டு அம்மாவை மறந்தே போனார் இரண்டரை மாதகாலம் அம்மா காந்தி ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்திருக்கிறாள் காந்தியின் அருகாமை அவளுக்கு நிறைய கற்றுதந்திருக்கிறது அவளது செயல்களில் பேச்சில் பார்வையில் காந்தியின் மென்மை கலந்துவிட்டிருக்கிறது அம்மா தொழுநோயாளிகளுக்கு சிகிட்சை தரும் செவிலியாக வேலை செய்திருக்கிறாள் மீராபென் அம்மாவிற்கு ஆங்கிலம் கற்றுதந்திருக்கிறாள் ஒருநாள் அம்மாவும் மீரா பென்னும் கோல்வாடா என்ற ஊரில் உள்ள தேவாலயத்திற்கு போன போது மீரா பென் அங்கிருந்த பியானோவில் பீதோவனின் உன்னத சங்கீதம் ஒன்றினை வாசித்து கேட்கையில் அம்மா அழுதிருக்கிறாள் மீரா பென் அம்மாவின் கைகளை பற்றிக் கொண்டு பீதோவன் இசையின் கடவுள் காந்தி சேவையின் கடவுள் என்று சொல்லியிருக்கிறாள் அம்மா அங்கிருந்த இரண்டரை மாதங்களில் ராட்டை நூற்கவும் ஆசிரம நடைமுறைக்கும் பழகிவிட்டிருந்தாள் ஆசிரமத்தில் நாலரை மணிக்கு எழுந்து கொள்ள வேண்டும் நாலேமுக்காலுக்கு பிரார்த்தனை ஐந்தே கால் மணி முதல் ஒரு மணி நேரம் படிப்பு அதன் பிறகு ஆறரை முதல் ஏழரை வரை சமையற்பணிகள் பாத்திரங்களை துலக்குவது எட்டு மணிக்குள் காலை உணவு அதன்பிறகு தோட்டவேலை மருத்துவ சேவை பனிரெண்டு மணிக்கு மதிய உணவு சாப்பிட்ட பாத்திரங்களை தானே கழுவி வைக்க வேண்டும் அதன்பிறகு ஒய்வு பின்பு இரண்டரை முதல் ராட்டை நூற்பது மீண்டும் படிப்பு கூட்டுவிவாதம் சில சமயங்களில் சொற்பொழிவு நடைபெறும் மாலை ஐந்தரை மணிக்குள் இரவு உணவு முடிந்துவிடும் சூரியன் அஸ்தமனம் ஆனதும் இரவு பிரார்த்தனை துவங்கிவிடும் பிறகு பரஸ்பரம் பேசிக் கொள்வது சில வேளைகளில் இசை கேட்பது நடக்கும் ஒன்பது மணிக்கு உறங்கிவிடுவார்கள் இந்த ஒழுங்கும் எளிமையும் அம்மாவின் மனதை முற்றிலும் மாற்றியிருந்தன அம்மா தனக்கு கடந்த காலமென ஒன்று இருந்ததை மறந்து போயிருந்தாள் ஒரு நாள் அம்மா காந்தியின் அறைக்குள் தேசாய் கொடுத்து அனுப்பி கடிதம் ஒன்றினை கொடுக்க சென்ற போது பார்த்தாள் காந்தி இரண்டு கிளிஞ்சல்களை தனது மேஜையில் காகிதம் பறந்து போகாமல் வைத்திருந்தார் அதற்கு அவர் இவை போர்பந்தரில் உள்ள கடற்கரையை சேர்ந்தவை சிறுவயதில் இருந்தே இந்த கிளிஞ்சல்களை கூட வைத்திருக்கிறேன் இந்த கிளிஞ்சல்களை என்னோடு லண்டனுக்கு கொண்டு சென்றிருந்தேன் இவை தான் எனது துணை இன்றுவரை இவை என் ஊரை அதன் நினைவுகளை என்னோடு மௌனமாக பகிர்ந்து கெர்ண்டிருக்கின்றன ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது கடந்தகாலத்தினை நினைவுபடுத்தும் ஒரு பொருளை தன்னோடு எப்போதும் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறான் அதன் மகத்துவம் மற்றவர்களுக்கு புரியாது என்று சொல்லி சிரித்தார் பின்பு ஒரு நாள் அப்பா சீனுவாச மாமாவுடன் வார்தா ஆசிரமத்திற்கு வந்து சேர்ந்திருந்தார் அவர்களுடன் ஊருக்கு போக மறுத்த அம்மாவை பிடிவாதமாக அப்பாவும் சீனுவாச மாமாவும் அழைத்துக் கொண்டு போனார்கள் அம்மா ஆசிவாங்குவதற்காக பாபுஜியிட்ம் போனாள் குடும்ப அமைப்பிற்குள் உள்ள வன்முறையை என்னால் மாற்றவே முடியவில்லை தோற்றுப்போன மனிதனாகவே என்னை உணருகிறேன் பெண்களின் முழுமையான பங்களிப்பும் ஆதரவும் இல்லாமல் இந்தியாவில் எந்த பெரிய மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்திவிட முடியாது என்பதை உணர்கிறேன் ஒரு தாய் மகளிடம் சொல்வதை போலவே சொல்கிறேன் நெருக்கடிக்குள் வாழ்வது ஒரு சவால் அதை எதிர்கொண்டே ஆக வேண்டியிருக்கிறது இந்த சேவகனிடம் உன்னை போன்ற தூய உள்ளம் கொண்ட பெண்ணுக்கு தருவதற்கு வேறு எந்த ஆலோசனையும் இல்லை ஆனால் நீயும் மற்றவர்களும் எனது செயல்பாடுகளின் மீது உருவாக்கி வைத்துள்ள நம்பிக்கையில் நான் என்றும் உறுதியாக இருப்பேன் இந்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி தந்தவர்களில் நீயும் ஒருத்தி என்பதால் உனக்கு நன்றி கூறுகிறேன் அம்மா அழுதாள் முதல்நாள் பாபுஜியை பார்த்தபோது அழுததை விடவும் பலமாக அழுதாள் பாபுஜி அமைதியாக அவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் அம்மாவை அப்பா இழுத்துக் கொண்டு ஊருக்கு ரயிலேறிய இரவில் அப்பா ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை ஊருக்கு வந்தபிறகு காந்தியை தேடி ஒடியதற்காக அம்மாவின் கையை முறித்தது அப்பா தந்த தண்டனையாக இருந்த்து லட்சுமா ஏதோ நான் ஒருத்திக்கு இது அதியசமாக நடந்த சம்பவம் என்று நினைக்காதே இதே அனுபவத்திற்கு உள்ளான பலநூறு பெண்கள் இருக்கிறார்கள் அவர்கள் காந்தியை மறக்கவேயில்லை அவர்களுக்குள் காந்தி எப்போதும் ஒளிர்ந்து கொண்டேதானிருக்கிறார் வீடு திரும்பி வரும்வரை அம்மா காந்தியை நோக்கி போனதை விடவும் அப்பா அம்மாவை மிக மோசமாக நடத்தியது என்னை உறுத்திக் கொண்டேயிருந்த்து இதற்கு நான் மன்னிப்பு கேட்கலாமா என்று நினைத்தேன் இறந்து போன ஒருவர் மீதான கசப்புணர்வை எப்படி போக்கிக் கொள்வது என்று எனக்கு தெரியவில்லை அம்மாவும் ராகேலும் அன்றிரவு ஒன்றாக டிவியில் ஏதோவொரு தமிழ்படம் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் அந்த அந்நியோன்யம் ஏனோ எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது இந்தியர்கள் காந்தியை காரணம் இல்லாமலே வெறுக்கிறீர்கள் அது ஒரு சிண்ட்ரோம் காந்தியை பலநேரங்களில் ஒரு டஸ்ட்பின் போல உபயோகிக்கிறீர்கள் அது எனக்கு மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது என்றாள் நான் காந்தியை அதிகம் வாசித்ததில்லை ஆனால் காந்தியின் புகைப்படத்தை பார்க்கும் போது ஏதோவொரு ஈடுபாடு உண்டாகிறது களங்கமில்லாத காந்தியின் சிரிப்பை பாருங்கள் இப்படி சிரிக்க முடிந்த ஒரு மனிதன் நிச்சயம் உயர்வான வாழ்வையே வாழ்ந்திருப்பான் என்று உறுதியாக சொல்வேன் அவரைப்பற்றி நான் கேள்விப்பட்ட ஒன்றிரண்டு தகவல்களே அவரை என் விருப்பத்திற்குள்ளாக போதுமானதாக இருந்தது ஒருவரைப்பற்றி நிறைய தெரிந்து கொள்ளும்போது அவரை உள்ளுற நமக்கு பிடிக்காமல் போய்விடுகிறது என்பது தான் உண்மை காந்தி என்வரையில் ஒரு தூரத்து நட்சத்திரம் போல அதன் ஒளி தான் என்னை வசீகரிக்கிறது நெருங்கிச் சென்று அதை ஆராய்ச்சி செய்ய எனக்கு விருப்பமில்லை பெண்கள் காந்தியை வேறுவிதத்தில் அணுகுகிறார்கள் ஆழமாக புரிந்து கொள்கிறார்கள் என்பது மறுபடியும் நிருபணம் ஆனது போலிருந்த்து மறுநாள் அம்மாவிடம் நான் காந்தியின் சுயசரிதை படிக்க விரும்புகிறேன் நூலகத்தில் இருந்து எடுத்து வாருங்கள் என்று சொன்னேன் நானும் சிரித்தேன் அம்மா காந்தியின் சத்திய சோதனையை நூலகத்தில் இருந்து கொண்டுவரவில்லை லண்டனுக்கு வந்து இருந்து திரும்பிய ஆறேழு மாதங்களுக்கு பிறகு ஒருநாள் போனில் பேசும் போது அம்மாவிடம் சொன்னேன் முறிந்த எனது கை ஒவ்வொரு நாளும் காந்தியை நினைவுபடுத்திக் கொண்டுதானிருக்கிறது வார்தாவிற்கு போய் நினைவுகளை புதுப்பிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றாள் அம்மா அம்மா பேசி சம்மதிக்க வைக்க முடியாது என்பதால் அந்த திட்டத்தை கைவிட்டேன் ஆனால் அம்மா இறந்து போன பிறகு ராகேல் அதை மறுபடியும் நினைவூட்டினாள் லட்ஸ் உன் அம்மாவிற்காக நாம் ஒருமுறை வார்தாவிற்கு போய்வருவோம் கடந்த காலத்தை நினைவுபடுத்த ஏதாவது ஒன்று தேவையாக தானே இருக்கிறது அப்படித்தான் நானும் ராகேலும் வார்தாவிற்கு வந்து இறங்கினோம் இங்கே வந்து இறங்கிய நிமிசம் முதல் அவள் பரபரப்பாக புகைப்படங்களை எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் இது தான் வார்தா ஆசிரமம் என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை காந்தி ஆசிரமத்தை ஏன் இப்படி கைவிடப்பவர்களுக்கான ஆசிரமம் போல வைத்திருக்கிறார்கள் இங்கே உற்சாகமான செயல்பாடுகள் எதையும் காணமுடியவில்லையே அங்கே தங்கியருப்பவர்கள் வந்து போகிறவர்கள் ஒருவரிடமும் காந்தியின் மீதான ஈர்ப்பு துளியுமில்லை அது ஒரு புகலிடம் போலவே இருந்தது உண்மையில் இந்தியர்கள் விசித்திரமானவர்கள் அவர்கள் எதை நேசிக்க விரும்புகிறார்களோ அதற்கு எதிராகவே செயல்படுகிறார்கள் இந்தியர்களின் பிரச்சனை காந்தியை அவர்களால் இன்னமும் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை என்பதே அவர்களுக்கு இப்படி ஒரு அதிசயம் எப்படி சாத்தியமானது என்று வியப்பாக இருக்கிறது உண்மையில் காந்தியின் செயல்பாடுகள் எண்ணங்கள் நமது பலவீனங்களை.