ஆனாலும் ஒரு இலத்திரனியல் ஊடகத்தில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கும் ஒலிஒளிபரப்பாளன் என்கின்ற வகையில் எனது துறை தொடர்பில் தவறான அபிப்பிராயத்தை உண்டுபண்ணக்கூடிய இருக்கிறம் சஞ்சிகையில் வெளிவந்த மேற்படி கட்டுரைக்கு எனது வன்மையான கண்டனங்களை தெரிவித்துக்கொள்கின்றேன்.. நான் இந்த ஊடகத் துறைக்குள் வரவேண்டுமென்று எனக்கு பதின்நான்கு வயதிருக்கும்போதே தீர்மானித்திருந்தேன்.. கிட்டத்தட்ட ஏழு வருடங்களின் பின்னர் அது நிறைவேறியது... அந்தவகையில் ஊடகத்துறைக்குள் நுழையும் ஆவலுடன் இருந்த எனக்கு அல்லது எனது பெற்றோருக்கு இவ்வாறான ஒரு சிலரை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ஊடக மயக்கம் போன்ற கட்டுரைகளை வாசிக்கக் கிடைத்திருந்தால் இந்தத் துறைக்கு வரவேண்டும் என்கின்ற இலட்சிய வேட்கை முளையிலையே சிதைக்கப்பட்டிருக்கும்.. இதனால் நான் எனக்கு விருப்பமில்லாத ஒரு துறையில் பணியாற்ற நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டிருப்பேன்..... ஆகவே இந்தக் கட்டுரை ஊடகங்கள் தொடர்பான பிழையான அபிப்பிராயத்தை உண்டுபண்ணக்கூடும்.. மேலும் இந்தக்கட்டுரையை எழுதியவர் ஒரு ஊடகத்தில் பணியாற்றிவிட்டு உச்சரிப்பு சிக்கலால் வெளியேற்றப்பட்டவர் என்றும் அறிகின்றேன்.. நான் எனது தனிப்பட்ட கருத்தாக பொறுப்பானவர்களுக்கு சொல்ல விரும்புவதெல்லாம் நீங்கள் ஊடகங்களுக்கு அறிவிப்பாளர்களை தெரிவு செய்யும்போது முறையான நேர்முகத்தேர்வைப் பயன்படுத்துங்கள்.. ... மாறாக அரைகுறையில் தேர்வுகளைச் செய்து ஏன் தேவையில்லாமல் ஒருவரிடம் அறிவிப்பாளர் கனவை உருவாக்கி அவர்கள் வாழ்க்கையை வீணடிக்கின்றீர்கள்... இவ்வாறான ஒரு சூழல்தான் இதுபோன்ற விமர்சனங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைகின்றது என்றும் சொல்வதற்கு இடமுண்டு.. அண்ணா இன்று ஊடகத் துறைக்குள் வருபவர்களில் பலர் நின்று நிலைக்காமைக்கு அவர்களிடம் முறையான தேடல்கள் இருப்பதில்லை என்பதுடன் அதிகமானவர்கள் பிரபலத்தை கருத்தில்க் கொண்டு இங்கு வருகின்றமையும் ஒரு காரணம் என்று நான் நினைக்கின்றேன்... இன்றைய காலங்களில் ஒருவர் உயர்தரம் படித்துக் கொண்டிருப்பார்.. அவருடைய இலட்சியங்கள் கனவுகள் வேறுபட்டவையாக இருக்கும்... நிலைமை இவ்வாறு இருக்கும்போது உயர்தரப் பரீட்சை எழுதிவிட்டு பெறுபேறுக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கும் காலத்தில் கொஞ்சம் வானொலிப்பக்கம் வருவார்கள்... அப்போது யாராவது ஒரு அறிவிப்பாளரைப் பின்பற்றி அவரைப் போல பேசுவார்கள்... இதனைக் கேட்கும் இன்னொருவர் அவரை நீ ரேடியோவிற்கு போகலாமே என்று சொல்லுவார்... இவரிடமும் அந்த ஆசை மெல்ல எட்டிப் பார்க்கும்... நிலைமை இப்படி இருக்க பரீட்சைப் பெறுபேறும் வெளியாகும்... பல்கலைக்கழகம் கிடைக்கவில்லை என்றால் குறித்த நபர் ரேடியோவிற்கு யாராவது தெரிந்த ஒருவரின் சிபாரிசின் மூலம் செல்வார்... பெரும்பாலும் அவரை ஊடகங்கள் தெரிவு செய்யும்.. சில நாட்கள் பயிற்சி.. பின்னர் அறிவிப்பு... ஆஹா இவ்வளவுதானா என்று அவர்மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றும்.. அதன் பின்னர் சொல்லவா வேண்டும்... இவ்வாறானவர்கள் பலரை நான் கண்டிருக்கிறேன்... அதற்காக ஊடகத்துறைக்குள் வருபவர்கள் எல்லோரும் இப்படியானவர்கள் என்று நான் சொல்லவரவில்லை... மேலும் எல்லா ஊடகங்களும் இவ்வாறானவர்களைத்தான் தெரிவு செய்கின்றன என்றும் நான் சொல்லவரவில்லை... நான் பிறந்தது முல்லைத்தீவு என்கின்ற காரணத்தினால் ஆரம்ப காலங்களில் சில ஊடகங்கள் என்னை ஒரு அறிவிப்பாளனாக இணைத்துக்கொள்ள நேர்முகத் தேர்வு செய்வதற்கே மறுத்த நிலையிலும் எனது ஊடகப் பயணத்தை தொடர்ந்துதான் இன்று ஒரு வானொலி அறிவிப்பாளனாகவும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளனாகவும் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றேன்... இன்று வானொலிகளில் முக்கிய பொறுப்புக்களிலும் சிறந்த நிகழ்ச்சிப் படைப்பாளர்களாகவும் விளங்கும் சிரேஷ்ட ஒலிஒளிபரப்பாளர்கள் அனைவரும் ஒன்றில் இந்தத் துறைக்குள் வரமுன்னர் தங்களை வளர்த்துக் கொண்டு வந்தவர்களாகவும் அல்லது வந்த பின்னர் தங்களை மாற்றி அமைத்தவர்களாகவுமே உள்ளார்கள்... அன்றி அவர்கள் ஒன்றும் சாதாரணமாக முன்னேறியவர்கள் அல்ல...நீங்கள் சொன்ன லோஷன் அண்ணா நவநீதன் அண்ணா போன்றோர் இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணத்துக்குரியவர்கள்... வெற்றி நிகழ்ச்சி நான் கேட்கவில்லை... ஆனாலும் அவ்வாறான நிகழ்ச்சிகளும் நேயர்களுக்கு சுவாரசியத்தை உண்டுபண்ணுபவையாக அமையலாம் என்பது எனது தாழ்மையான கருத்து..... மயில்வாகனம் செந்தூரன்.