sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
காந்திமதியம்மை முன்னிலையில் பிள்ளைத்தமிழ் அரங்கேறியவுடன் வள்ளல் தாம் அணிந்திருந்த வயிரக் கடுக்கனைக் கழற்றிக் கவிஞர் காதிலே மாட்டி மகிழ்ந்தார்.
பழந் தமிழ்நாட்டு வள்ளல்களாய் விளங்கிய பாரியும் ஓரியும் ஆயும் அதிகனும் மலையனும் பேகனும் மாண்ட பின்னர் முதிராத வளமுடைய முதிர மலைத் தலைவனாகிய குமணன் அருஞ் சுரத்தினிடையே அமைந்த செழுஞ் சுனை போல் இலங்கினான்.
பசி நோயால் அன்னையும் மனைவியும் மக்களும் வாடி வருந்தக் கண்ட புலவர் ஒருவர் குமணனிடம் போந்து தம் குறையை முறையிட்டார் ஐயனே ஆண்டு பல கண்ட என்னுடைய அன்னை போகாத தன் உயிரோடு புலந்து தண்டூன்றித் தள்ளாடி முற்ற மளவும் செல்லமாட்டாத முதுமையால் வருந்துகின்றாள்.
வறுமையால் வாடித் தளர்ந்து ஒருவரையும் பழியாது ஊழைப் பழிக்கும் உத்தமியாகிய என் மனையாள் குப்பைக் கீரையின் கண்ணிலே முளைத்த முதிராத இளந்தளிரைப் பறித்து அதனை உப்பின்றி அவித்து உண்டு உலர்ந்த மேனியோடு உயிர் வாழ்கின்றாள்.
பால் மணம் மாறாத பாலன் உடல் வற்றிய தாயிடம் பால் காணாது வருந்தி அடுப்பருகே யிருந்த சோற்றுப் பானையிடம் தவழ்ந்து அதன் வெறுமை கண்டு வெதும்பி அழுகின்றான்.
பசியா லழும் பாலனைக் கண்டு மனம் பொறாத என் மனையாள் வானிலே விளங்கும் வளர்மதியைக் காட்டியும் புலி வருமென்று பயமுறுத்தியும் அவன் கருத்தை மாற்ற முயல்கின்றாள் மதியையும் புலியையும் மனத்திற் கொள்ளாது ஓயாமல் அழுகின்ற மைந்தனை நோக்கி மனம் குழைகின்றாள் என்று குமணனிடம் தன் குறையை உருக்கமாக எடுத்துரைத்தார்.
வள்ளலது பரிசின் வளம் கண்ட புலவர் பெருமித முற்று மலர்ந்த முகத்தோடு தம் மனையகம் போந்து மனையாளை நோக்கி மாதே இதோ குமணன் கொடுத்த கொடையைப் பார் இப் பொருள்களெல்லாம் இவற்றை வறுமையால் வருந்தும் உற்றார்க்கும் உறவினர்க்கும் எடுத்து வழங்கி இன்புறுவாயாக என்று புலவர் கூறும் மொழிகளில் குமணனது கொடைத்திறம் இனிது விளங்கக் காணலாம்.
குமணனிடம் பரிசு பெற்ற புலவர்கள் பற்றுள்ளம் செய்யும் மற்றைய சிற்றரசர் சிறுமையை சிற்றரசர் சிறுமையை அவ்வள்ளலின் வண்மையோடு ஒப்பு நோக்கிப் பழித்துரைத்தார்கள்.
இளவெளிமான் என்னும் சிற்றரசனிடம் பரிசு பெறச் சென்ற புலவர் ஒருவர் அவனது எளிய கொடையை ஏற்றுக்கொள்ளாது மறுத்து குமண வள்ளலிடம் சென்று யானைப் பரிசு பெற்று மீண்டும் இளவெளிமானிடம் போந்து அரசே இரப்போர்க் கீந்து பாதுகாப்போன் நீயுமல்லை இரப்போரைப் புரப்போர் இவ்வுலகில் இல்லை யென்பதும் இல்லை.
இவ்வாறு பாடி வந்த பாவலர்க்கும் பகடு பரிசளித்தும் ஆற்றாரது அரும்பசி களைந்தும் வற்றாத பெருஞ்செல்வமுற்று விளங்கிய குமணனைக் கண்டு அழுக்காறு கொண்டான் அவன் தம்பியாய இளங்குமணன் தமையன் ஆண்ட மலையையும் நாட்டையும் கவர்ந்துகொண்டு அவனைக் காட்டிற்கு ஓட்டினான் குமணனது தலையைக் கொய்து வருவார்க்குப் பரிசளிப்பதாகவும் பறையறைவித்தான்.
வள்ளலைக் காணாது காலைக் குமுதம்போல் குவிந்து வாடிய குடிகள் வன்கண்மை வாய்ந்த தம்பியின் செயல் கண்டு கண்ணீர் உகுத்தார்கள் குமணனது குலப்பெருமையை அழித்து அதன் மணத்தை மாற்றத் தோன்றிய இளையோனை அமணன் என்று அழைத்தார்கள்.
அங்கு மரவுரி புனைந்து மாசடைந்த மேனியோடு திரிந்த வள்ளலைக் கண்டு ஐயனே உண்பதற்கு ஒரு பிடி சோறு மின்றி என் மனையாள் வாடுகின்றாள்.
பசியால் மெலிந்த தாயிடம் பால் காணாத பாலன் தாய் முகம் நோக்கினான் தாய் என் முகம் நோக்கினாள் யான் உன் முகம் நோக்கி வந்தேன் என்று குறையிரந்து கண்ணீருகுத்தார்.
கவிஞரது கொடிய வறுமையை அறிந்த வள்ளல் மனம் நெகிழ்ந்து கண்களில் நீர் ததும்ப நின்று அருந் தமிழ்ப் புலவரே நான் செல்வத்தால் செழித்து வாழ்ந்திருந்த காலத்தில் நீர் வரலாகாதா?
ஆயினும் இல்லையென்று உரைக்கலாற்றாத இதயம் வாய்ந்த வள்ளல் சிறிதுபொழுது சிந்தனையிலாழ்ந்து ஈகையால் தன்னுள்ளே நினைந்து தமிழ்ப் புலவரிடம் தன் உடைவாளை உருவிக் கொடுத்து ஐயனே இத் என்று முகமலர்ந்து மொழிந்தான்.
தமிழ்ப் புலவனது வறுமை தீர்த்தற்காகத் தன் தலையையும் அளிக்க இசைந்த தலையாய வள்ளலது செயல் கண்டு தரியாத தமிழறிஞர் கண்ணீர் பெருக்கிக் கதறியழுது அவ்வாளை எடுத்துக் கொண்டு அமணனிடம் ஓடிச் சென்று ஐயனே தலையையும் கொடுத்துத் தமிழறிந்த தமியேனது வறுமையைக் களையப்போந்த வள்ளலாய உன் தமையனது பெருமையை என் என்பேன்?
பாடி வந்த பரிசிலன் வாடிப் பெயர்தல் நாடிழந்ததனினும் இன்னாதென்றெண்ணி தன் தலையைக் கொய்து உன்னிடம் கொடுக்குமாறு இவ் வாளைத் தந்தான் என்று கவிஞர் கல்லும் கரைந்துருகும் கனிந்த மொழிகளைக் கூறிய பொழுது அமணனது உள்ளம் நெகிழ்ந்தது கண்கள் பாசத்தால் நேசத் தாரைகள் சொரிய நின்றான் தலையாய வள்ளலைக் கானகத்தில் வருந்த வைத்த தன் சிறுமையை எண்ணி ஏங்கினான் அப்பொழுது நால்வகைச் சேனையோடும் நகர மக்களோடும் தமையன் வசித்த கானகம் போந்து அப் பெருந்தகையின் அடிபணிந்து மீண்டும் நாட்டிற்கு அழைத்து வந்தான்.
இவ் வுலகத்தைப் படைப்பது தெய்வம் காப்பது தெய்வம் அழிப்பது தெய்வம் என்னும் கருத்து பாரத நாட்டு பெருஞ் சமயங்களில் எல்லாம் காணப்படும்.
இத் தன்மை வாய்ந்த சைவ சமயத்தின் அடிப்படையான கொள்கைகளிற் சிலவற்றைக் காண்போம் அன்பே சிவம் என்ற அருமையான வாசகமும் சைவ சமய நூல்களில் சிறப்பாக விளங்குகின்றது.
அன்பு வடிவாகிய சிவபெருமானை அடைவதற்கு அன்பையே சாதனமாகக் கொள்ளுதல் வேண்டும் என்று சைவ சமயம் கூறும் எவ் வுயிர்க்கும் அன்பாயிரு என்றார் ஒளவையார்.
இவ் வுலகத்தில் அறத்தைக் காப்பது அன்பு மறத்தை அழிப்பது அன்பு இன்பத்தைப் பெருக்குவது அன்பு துன்பத்தைப் போக்குவது அன்பு அன்பினால் ஆகாத தொன்றில்லை.
மண்ணிலே முளைத்து வளரும் செடி கொடிகளும் ஊர்ந்து செல்லும் எறும்பு முதலியனவும் பறந்து செல்லும் பறவையினங்களும் நான்கு காலால் நடந்து திரியும் விலங்குகளும் உயிருள்ள பொருள்களாகும்.
சிவன் என்னும் பெயரால் கடவுளை வழிபட்டோர்க்குத்தான் நற்கதி உண்டு மற்றையோர்க்கு இல்லை என்று அது கூறவில்லை ஒவ்வொரு சமயத்திலும் அருள்புரியும் பரம்பொருள் ஒன்றே என்பது சைவத்தின் கொள்கை.
இங்ஙனம் தமையன் சைவ சமயத்தையும் தம்பி சமண சமயத்தையும் மேற் கொண்டு ஒரு குடும்பத்தில் இணக்கமாக வாழ்ந்த நாட்டில் சமயப் பொறுமை நிலைத்திருந்த தென்பதை விரித்துரைக்கவும் வேண்டுமோ?
அவ்வடிவத்தில் உள்ள ஒரு கரம் உடுக்கையடிக்கும் மற்றொன்று அபயமளிக்கும் பிறிதொரு கையில் நெருப்பு எரியும் இனி திருவடிகளில் ஒன்று முயலகன்மீது ஊன்றி நிற்கும் மற்றொன்று தூக்கிய திருவடி.
ஆதலால் தில்லைச் சிற்றம்பலத்தில் காலைத் தூக்கி நின்றாடும் கடவுளைக் கண்டு காதலால் கசிந்துருகிப் பாடினார் நாவரசர் என்பது இவர் திருப்பாட்டு.
ஐந்து தொழிலும் விளங்க ஆண்டவன் ஆனந்தக் கூத்தாடும் தில்லைச் சிற்றம்பலமே சைவ உலகத்தில் கோயில் என்று சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகின்றது.
பொருள் வளம் பெற்ற அரசரும் அருள் நலம் பெற்ற முனிவரும் ஆலயப் பணியில் ஈடுபட்டார்கள் தேவாரம் முதலிய தெய்வப் பாடல்களை ஆலயங்களில் இன்னிசையோடு பாடுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார்கள்.
இக் காலத்தில் இழிந்த சாதிகள் என்று எண்ணப்படுகின்ற குலங்களில் பிறந்தவர்கள் பரிபக்குவத்தால் முத்தியடைந்த செய்தியைச் சிவ கதைகளால் அறியலாம்.
ஏறக்குறைய இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னே இந்திய நாட்டின் வட பாகத்திலுள்ள ஒரு சிறு தேசத்தில் புத்தர் பெருமான் பிறந்தார் இளமையிலேயே இவ்வுலக வாழ்க்கை நிலையற்றதென்று உணர்ந்தார் தமக்குரிய பெருஞ் செல்வத்தையும் பெற்றோரையும் அழகிய மனைவியையும் அருமைக் குழந்தையையும் விட்டுத் துறவியானார் ஓர் ஆற்றங்கரையில் நின்ற அரச மரத்தின்கீழ் அமர்ந்து நெடுங்காலம் தவம் புரிந்து மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றார்.
சாக்கிய மதம் சிறந்திருந்த காலத்தில் சிதம்பரத்தில் வாழும் தில்லை மூவாயிரவரோடு சமய வாதம் செய்வதற்காகப் பௌத்த முனிவர்கள் திரண்டு போந்தார்கள் என்றும் அப்பொழுது அங்கிருந்த மாணிக்கவாசகர் அம் முனிவர்களுடன் வாது செய்து அன்னாரைச் சைவ சமயத்திற் சேர்த்துவிட்டார் என்றும் சரித்திரம் கூறுகின்றது.
சுமார் ஆயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னே சீன தேசத்திலிருந்து தமிழ்நாட்டுக்கு வந்த யூன்சியாங் என்பவர் பௌத்த மதம் தளர்ச்சியுற்றுத் தாழ்வடைந்திருந்த நிலையைக் குறித்து வருந்தி எழுதியுள்ளார்.
எனவே மணிமேகலை எழுந்த காலத்தில் ஓங்கி நின்ற பௌத்த மதம் ஏழாம் நூற்றாண்டில் தளர்ந்து தாழ்ந்துவிட்டதென்று தோன்றுகிறது.
அவ் வாதத்தில் தோல்வியுற்ற சாரிபுத்தரும் அவரைச் சார்ந்த பௌத்தரும் சைவ சமயமே மெய்ச் சமயம் எனத் தெளிந்து திருஞானசம்பந்தர் அடிகளில் விழுந்தெழுந்து சைவராயினர் என்று பெரிய புராணம் கூறுகின்றது.
தமிழ் நாட்டுப் பெருவேந்தருள் ஒருவனாகிய இராஜராஜ சோழன் நாகப்பட்டினத்தில் ஒரு புத்த ஆலயம் கட்டுவதற்கு அனுமதி யளித்ததோடு அதற்கு நன்கொடையும் வழங்கினான் என்பது சரித்திரத்தால் அறியப்படுகின்றது.
இன்னும் வீரசோழன் என்ற பட்டப் பெயர் பூண்ட வீர ராஜேந்திரன் அரசாண்ட காலத்தில் பௌத்த சமயத்தினாராகிய புத்தமித்திரன் என்னும் புலவர் தமிழில் ஓர் இலக்கணம் செய்தார்.
எனவே எல்லாவற்றையும் துறந்தவரே சிறந்தவர் அவரே பேரின்ப மடையும் பெற்றி வாய்ந்தவர் என்னும் கருத்து பௌத்த சமய வாதிகளால் இந் நாட்டில் நன்கு பரப்பப்பட்டது.
இல்லறம் துறவறம் என்னும் இருவகை அறங்களுள் துறவறமே சாலச் சிறந்ததென்னும் கொள்கை பௌத்த மதபோதனையால் தமிழ் நாட்டில் ஊற்றம் பெற்றது.
பிம்பசாரன் என்ற அரசன் பல பசுக்களைக் குறியிட்டுக் கோமேத யாகம் செய்யக் கருதியதைக் கேள்வியுற்று புத்தர் அவன் அரசு புரிந்த நகரத்திற்கு விரைந்து சென்றார்.
புத்தர் உருக்கமாகப் பேசிய வாய்மொழியைக் கேட்ட பிம்பசாரன் மனம் மாறினான் யாகத்தை நிறுத்தினான் அன்று முதல் கொல்லாமை என்னும் நல்லறத்தை மேற்கொண்டு வாழ்ந்தான்.
மறுநாள் நிகழ நின்ற தீமையையறிந்து அப் பசு அங்கமெல்லாம் பதறிற்று வாய் விட்டுக் கதறிற்று கண்ணீர் வடித்தது அதனைக் கண்டான் ஆபுத்திரன் என்ற சிறுவன் எவ்வாற்றானும் அந் நல்லுயிரைக் காப்பாற்றக் கருதினான்.
யாகப் பசுவைக் காணாத வேதியர்கள் நாற்றிசையும் விரைந்து ஓடினார்கள் தேடினார்கள் காட்டிலே அதைக் கடத்திச் சென்ற ஆபுத்திரன்மீது சாடினார்கள்.
இவ்வாறு பசுக்கொலையை மறுத்த பாலனே மதுரையம்பதியில் சிந்தாதேவியால் அமுதசுரபி என்னும் அக்ஷய பாத்திரம் அளிக்கப் பெற்றான் என்றும் அப் பாத்திரத்தின் உதவியால் ஊர் ஊராகச் சென்று பசித்தோர்க் கெல்லாம் வயிறாரச் சோறிட்டு அறம் வளர்த்தான் என்றும் மணிமேகலை கூறுகின்றது.
பௌத்த மதம் அக் காலத்தில் பல நாடுகளில் பரவியதற்கும் இக் காலத்திலும் பெருஞ் சமயமாக நிலைத்திருப்பதற்கும் சிறந்த காரணம் அதன் சங்கமேயாகும்.
சோழ நாட்டின் பழைய தலை நகராகிய திருவாரூரில் அமைந்திருந்த திருக்கூட்டத்தின் செம்மையைப் பெரியபுராணம் எடுத்துரைக்கின்றது இருவகைப் பாசமும் அற்றவர்கள் ஈசன் திருவடியைப் போற்றும் செல்வமே மெய்ச் செல்வமாய்க் கொண்டவர்கள்.
வீரசோழியம் என்னும் இலக்கண நூல் அம் மதத்தைச் சார்ந்தவரது புலமைத் திறத்தை விளக்கி நிற்கின்றது போதியின் கீழ் மாதவம் புரிந்த புத்தரின் ஞாபகச் சின்னமாக அரசமரம் சிறப்புற்று விளங்குகின்றது.
இவ் வுலகில் வாழும் உயிர்ப்பொருள்கள் பல திறப்பட்ட அறிவு வாய்ந்தன வாயினும் அவற்றுள் ஊடுருவிச் செல்லும் உயிர்த்தன்மை ஒன்றே என்னும் உண்மையைத் தமிழ்ப் பனுவல்களிற் பரக்கக் காணலாம்.
அறிவாற் குறைந்த உயிர்கள் வல பிறவிகளெடுத்து மேம்பட்டு முற்றிய அறிவுடைய உயிர்களாகுமென்று பழந்தமிழ் மக்கள் கருதினார்கள் புல்லாகவும் பூடாகவும் நிற்கும் சிற்றுயிர்கள் அறிவு முதிர்ந்துமக்களாகவும் தேவாரகவும் வளர்ந்து செல்லும் தன்மையையத் திருவாசகம் தெள்ளிதின் உணர்த்துகின்றது.
எல்லாம் வல்ல இறைவனிடம் அச்சமும் அன்பும் எஞ்ஞான்றும் மக்கட்கு உண்டு என்னும் உண்மையை உணர்ந்த அறிவோர் வனவிலங்குகள் முதலிய புற்பூண்டுகள் ஈறாக உள்ள எல்லா உயிர்களையும் இறையவரோடிணைத்து அருள் நெறியை இவ் வுலகில் நிலை நிறுத்த முயன்றுள்ளனர் காட்டில் வாழும் விலங்குகளையும் விண்ணிலே பறந்து திரியும் பறவைகளையும் மண்ணிலே ஊர்ந்து செல்லும் உயிர்களையும் நீரிலே வாழும் மீன்களையும் நிலத்திலே மருவி நிற்கும் மரஞ்செடிகளையும் இறையவரோடிணைத்து அவற்றின் உயிரைக் காக்க ஆசைப்பட்டுள்ளார்கள்.
வேங்கையின் தோலை அரையிலுடுத்து வேழத்தின் உரியால் ஆகத்தைப் போர்த்துக் கடும் பனியுறையும் கயிலை மாமலையில் சிவபெருமான் வீற்றிருக்கின்றார்.
இன்னும் ஈசன் தோள்களில் ஆரமாக இலங்கும் நாகம் திருமாலின் பாயலாகவும் அமைந்துள்ளது ஆகவே நஞ்சமைந்த நாகமும் இறையவர் இருவரைச் சார்ந்து இனிது வாழ்கின்றது.
ஆடு அங்கியங் கடவுளுக்கு அமைந்த ஊர்தியாம் ஆகவே எருதுக்குத் தீங்கிழைத்தால் ஈசன் முனிவான் எருமைக்குத் தவறிழைத்தால் எமன் விடமாட்டான் பன்றியைக் கொன்றால் மாயோன் சீறுவான் நாயை எறிந்தால் சாத்தன் தொடர்வான் ஆட்டை அடித்தால் அங்கி அடுவான்.
இனி பறவை இனங்களைச் சிறிது பார்ப்போம் அன்னமும் கிளியும் சேவலும் மயிலும் குயிலும் கொக்கும் காக்கையும் கலுழனும் ஒவ்வோர் இறைவனை ஒன்றி வாழக் காணலாம் அயன் அன்னத்தின்மீது அமர்ந்தான்.
மயிலை பேசும் கிளியைப் பிடித்தால் மாரன் அம்பு தொடுப்பான் சேவலுக்குத் தீங்கிழைத்தால் முருகன் சீறுவான் மயிலைப் பிடித்தால் அயில் வேலெடுப்பான் குயிலைக் கொன்றால் மாரன் கோபிப்பான் காக்கையை அடித்தால் சனியன் தொடர்வான் பருந்துக்குத் தீங்கிழைப்போர் மாயோன் நேமிக்கு விருந்தாவர்.
மரமடர்ந்த வனங்கள் பிற்காலத்தில் நகரங்களாகச் சிறந்தபொழுது குறும்பலா வனம் திருக்குற்றாலமாகவும் வேணுவனம் திருநெல்வேலியாகவும் கடம்பவனம் மதுரையாகவும் தில்லைவனம் சிதம்பரமாகவும் திகழ்வனவாயின.
ஆகவே அறநெறியை அகிலமெல்லாம் பரப்பக் கருதிய தமிழ் மக்கள் உயிர்ப்பொருள் அனைத்தையும் இறையவரோடு இணைத்துத் காக்கக் கருதிய முறை நினைக்குந்தொறும் உள்ளத்தை நெகிழ்விப்பதாகும்.
சோலைமலையைக் கண்டால் கண் குளிரும் கருதினால் மனம் மகிழும் அம்மலையிலுள்ள பெருஞ்சோலையைப் பசுஞ்சோலை என்பார் பழம் உதிர்சோலை என்பார் நறுஞ் சோலை என்பார்.
இன்னும் என்னென்னவோ சொல்லிப் புகழ்வார் செந்தமிழ்ப் பாமாலை பெற்ற சோலை மலையிலே மஞ்சு தவழும் மழை பொழியும் அருவி சொரியும் ஆறாக ஓடும்.
இடுக்கு வழிகளில் நுழைந்தும் வழுக்குப் பாறையில் தவழ்ந்தும் வடுப்படாமல் பஞ்சபாண்டவர் படுக்கையை அடைந்து விட்டால் நெஞ்சம் தழைக்கும் தமிழ்த் தென்றல் வருக என்று அழைக்கும் தெள்ளிய சுனைநீர் தாகம் தீர்க்கும்.
அங்கு மாதவம் புரிந்த எண்ணாயிரம் சமண முனிவர்களும் தமிழ் நாட்டார்க்குக் கையுறையாகத் தந்த பாடல்களிற் சிறந்தவற்றைத் தொகுத்து நாலடியார் என்று பெயர் கொடுத்தனர்.
பொதுவாக மலைகள் எல்லாம் முருகனுக்கு உரியனவேயாயினும் சிறப்பு வகையில் அப் பெருமான் சோலை மலையை ஒரு படை வீடாகக் கொண்டுள்ளார் என்று அறிந்தோர் கூறுவார்.
பழுமுதிர் சோலைமலையில் அமர்ந்து அருளும் குறிஞ்சிக் கிழவனாகிய குமரனை சோலைமலை பழங்காலத்தில் பாண்டியர்க்கு உரிய கோட்டையாகவும் விளங்கிற்று.
பாண்டியர் அரசு வீற்றிருந்த தலைநகராகிய மதுரையின் வட கிழக்கே காதவழி தூரத்தில் உள்ளதாய் பத்து மைல் நீளமும் நாற்பது மைல் சுற்றளவும் உடையதாய்த் திகழ அம் மலையைப் பாண்டியர் தம் காவற் கோட்டையாக்கிக் கொண்டது சாலப் பொருத்த முடையதன்றோ?
முருகனுக் குகந்த படைவீட்டிலே கறுப்பையன் காக்கும் கோட்டை மலையிலே ஒரு கள்ளனும் நெடுங்காலமாக உள்ளான் அன்று இன்று எனாதபடி என்றும் அவன் உள்ளான் என்று ஆன்றோர் கூறுவர்.
கள்ளனும் அவனே காப்பானும் அவனே ஆதியும் அந்தமும் அவனே ஆதியும் அவனே சோதியும் அவனே சோலைமலை அரசனும் அவனே அம் மாயக் கள்வனைக் கண்டு கொண்டார் ஞானக் கவிஞராகிய நம்மாழ்வார்.
என்று பாடினார் பரவினார் பரவசமாயினார் உள்ளம் கவர்ந்த கள்வனை நினைந்து உருகினார் அவன் அழகைக் கண்ணாற் பருகினார் இன்ப வாரியில் மூழ்கினார்.
அடியார் கையில் அகப்பட்டு எத்தனை அடியும் அவதியும் பட்டிருக்கிறது தெய்வம் எத்தனை ஏச்சும் பேச்சும் கேட்டிருக்கிறது தொண்டர் என்று பேர் படைத்த மிண்டர்களுள் ஒருவன் தெய்வத்தைக் கல்லால் எறிந்தான் மற்றொருவன் பிரம்பால் அடித்தான் பித்தன் என்று ஏசினான் இன்னொரு தொண்டன்.
அதிலிருந்து உருவெடுத்தது ஒரு காதற்கதை சத்தியாகிய உமாதேவி ஈசனைக் காதலித்து முத்தமிட்ட இடம் அதுவே என்ற முடிவு கட்டினர் சிவனடியார்.
ஆற்றங்கரையில் அரசமரத்தடியில் அமர்ந்துள்ள பிள்ளையாருடைய மூச்சைப் பிடித்துவிட்டால் மழை கொட்டும் என்பது கொச்சையன்பர்களின் நம்பிக்கை.
அதற்காகப் பிள்ளையாரைச் சுற்றிக் களிமண்ணால் ஒரு கோட்டை கட்டுவர் தண்ணீரைக் கொண்டுபோய் அதில் கொட்டுவர் பிள்ளையார் கண் அளவிற்குத் தண்ணீர் நிறைந்தவுடன் மழைக் குறி ஏதேனும் தோன்றுகிறதா என்று விண்ணை நோக்குவர்.
பிறவி யென்னும் பெரும்பிணிக்கு ஏதுவாகிய இருள் சேர் இருவினையும் துடைக்க வல்ல வைத்தியநாதனை வினை தீர்த்தான் என்று பொது மக்கள் போற்று வாராயினர்.
என்று கவிஞர் பாடிய பாட்டையும் வஞ்சப் புகழ்ச்சியாக நெஞ்சார ஏற்றுக்கொண்டு வைத்தீசுரன் கோவிலில் வாழ்கின்றார் செஞ்சடைக் கடவுள்.
வெற்றி தரும் தெய்வமாகிய கொற்றவையை மன்னரும் வீரரும் முன்னாளில் வழிபட்ட செய்தி பதிற்றுப்பத்து முதலிய பழந்தமிழ் நூல்களிற் கூறப்படுகின்றது.
இத்தகைய அரும் பெருங் கருணையே அறிந்தன்றோ நினைப்பிற்கு எட்டாத நெடுங்காலமாக இம் மாநிலத்தில் மண்ணாலும் பெண்ணாலும் மறப் போர் நிகழ்ந்து வருகின்றது.
உலகிலுள்ள மக்கள் ஒரு வயிற்றுப் பிறந்தாற்போல் ஒற்றுமையாக வாழத் தலைப்பட்டால் போர் ஒடுங்குமென்று மும்மையும் உணர்ந்த மூதறிஞர் கருதுகின்றார்கள்.
இதனாலேயே இந் நாட்டில் முறை திறம்போது அரசாண்ட மன்னர்கள் மாறுபட்ட அரசரோடு மலைய நேர்ந்தக்கால் அறநெறி விலகாது அமர் விளைத்தார்கள்.
அருளும் ஆண்மையும் இனிதமைந்த பண்டை அரசர் மாற்றாரொடு போர் தொடங்கு முன்னே மதிநலம் வாய்ந்த தூதுவரை அவர்பால் அனுப்பி நீதி பெற முயன்றார்கள்.
இவ்வாறு வெம்போர் விலக்கும் விழுமிய கருத்துடன் வேற்றரசிடம் தூது செல்லும் அறிஞரை அவமதிப்பதும் துன்புறுத்துவதும் ஆகாவென்று அரசநீதமுறையிடுகின்றது.
அயோத்தி மன்னனுடைய தூதனாய் இலங்கை மாநகருக்குச் சென்ற அனுமன்மீது சீற்றமுற்று அவனைச் சிதைக்கக் கருதிய அரக்க மன்னனை நோக்கி அறிவு வாய்ந்த வீடணன் என்று கவியரசராகிய கம்பர் கூறுமாற்றால் தூதரைக் கொல்லும் பாவம் மாதரைக் கொல்லும் மாபெரும் பாவத்தை ஒப்பதாகும் என்பது நன்கு விளங்குகின்றது.
மாற்றரசர் செந்நெறி விலகி சீர் முறை தவறிப் புன்மையே புரியினும் அவரது அடாத செய்கையைப் பொறுத்து இயன்ற வரையில் போரைத் தடுக்க முயல்வதே அறம் திறம்பாத அரசர் செயலாகும்.
தாயின் மொழியைத் தலைக்கொண்டு நாடு துறந்து காடு புகுந்த இராமனுடைய காதல் மனையாளை இலங்கை வேந்தன் வஞ்சனையால் கவர்ந்து அசோக வனத்தில் வைத்தான்.
மங்கையைப் பிரிந்து மன்னன் மலையும் காடும் அலைந்து திரிந்து மதங்க வனத்தில் வானரத் தலைவனைத் துணைக் கொண்டு கடல் சூழ்ந்த இலங்கையில் தன் காதலி சிறையிருந்ததை அறிந்து கருங்கடலைக் கடப்பதற்குக் கல்லால் அணை அமைத்து வானர சேனையோடு இலங்கையின் நகர்ப்புறம் எய்தினான்.
ஆயினும் தனக்குத் தவறிழைத்த இலங்கை வேந்தன் மீது போர் தொடங்கு முன்னேஅம் மன்னன் சீதையை விடுவானா என்று அறியுமாறு அங்கதனை அவனிடம் தூதனுப்பக் கருதினான்.
இவ்வாறே சூதினால் அரசிழந்து பன்னீராண்டு படர்கானகத்தில் துயர் உழந்து அப்பால் ஓராண்டு ஒருவரு மறியாது ஊர் நடுவே கரந்துறைந்து முடிந்த பின்னும் வழிக்கு வாராத வணங்காமுடி மன்னன் மீது படையெடுக்கு முன்னே குருகுல மன்னன் கண்ணனைத் தூதனுப்பிக் கடும்போர் விலக்கக் கருதினான்.
விதிக்கும் விதியாகும் வில்லைத் தாங்கிய இலக்குவனைத் துணைக்கொண்ட இணையற்ற இராம வீரன் இலங்கை நாதனுடை புயவலியும் படைவலியும் கண்டு பயந்து அவன்பால் தூதனுப்பினான் அல்லன்.
அவ்வாறே தண்டேந்திய வீமனையும் தனுவேந்திய விசயனையும் துணையாகக் கொண்ட தருமன் நூற்றுவராய் விளங்கிய மாற்றார் படைவலி கண்டு கலங்கிக் கண்ணனைத் தூதனுப்பினான் அல்லன்.
அறம் நிரம்பிய தலைவரிடம் இத் தகைய கரையிறந்த கருணையையும் வரையிறந்த பொறுமையையும் கண்ட வலிமை சான்ற தம்பியர் சில வேளைகளில் வருத்தமுற்றுக் கோபத்தாற் கொதித்தார்கள்.
தேவியை விடுகின்றானா அன்றி ஆவியை விடுகின்றானா என்றறிந்து வருமாறு இராமன் தூதனுப்பத் துணிந்தபோது எவருக்கும் இளையாத இலக்குவன் தமையனை நோக்கி ஐயனே இலங்கை அரக்கன் உன் தேவியைச் சிறையில் வைத்தான் தேவரை இடுக்கண் செய்தான் அந்தணரை அலற வைத்தான் இந்திரனுக்கு இடர் விளைவித்தான் மாயம் விளைவித்துச் சீதையை மயங்க வைத்தான் சஞ்சலத்தால் நைந்த மங்கைக்கு அஞ்சேல் என்று அபயமளித்த கழுகின் வேந்தனைக் கருணையின்றிக் கொன்றான்.
இவ் வண்ணமே வம்பு செறிந்த வணங்காமுடி மன்னன்பால் கண்ணனைத் தூதனுப்பத் துணிந்தபோது தண்டேந்திய வீமன் தருமனை நோக்கி ஐயனே பன்னலம் திகழும் பாஞ்சாலி பாவியர் கைப்பட்டு.
அந் நிலையில் தலைகவிழ்ந்து பொறுத்திருந்த நமக்கும் நம் மரபினுக்கும் என்றும் தீராத வசை தந்தீர் அப்பால் பதின்மூன்றாண்டு காட்டிலும் நாட்டிலும் கழித்த பின்னரும் அமர் புரிந்து மாற்றரசர் உடலம் துணித்து உலகாளக் கருதாது இன்னும் தூதனுப்பி பணிந்து இரந்து புவி பெற்று உண்டு இருப்பதற்குத் துணிகின்றீரே அந்தோ அரவுயர்த்தோன் கொடுமையினும் முரசுயர்த்தோய் உமது அருளுக்கு அஞ்சினேன்.
அறம் திறம்பாத இவ்வரசர் இருவரும் பொறுமை யென்னும் பெருமைக்கோர் இருப்பிடமாய் இலங்கினர் மாற்றார் சிறுமை செய்யினும் அச் சிறுமையைத் தம் பெருமையாற் பொறுத்து அற நெறியில் தலை நின்றனர் பகைவரது மிகையால் போர் செய்ய நேர்ந்தபோதும் அறம் திறம்பாத முறையில் அமர் நிகழ்த்தினர்.
வெள்ளி மாமலை யெடுத்த இராவணன் படைக்கல மிழந்து எளியனாய்த் தனக்கு எதிரே போர்க்களத்தில் நிற்கக் கண்ட கோசல நாட்டு வள்ளல் அருள் அளாவிய ஆண்மையோடு அவ்வாறே வில்லாண்மையில் தலைசிறந்து விளங்கிய விசயன் போர்களத்தில் படைக்கலம் இழந்து எளியனாய் நின்ற கர்ணனது நிலைகண்டு தளர்ந்து அவன்மீது அம்பெய்தலைத் தவிர்த்த ஆண்மை இராமனது உயரிய அருளை நிகர்ப்பதாகும்.
பொறுத்தார் பூமி யாள்வார் என்னும் பொய்யாமொழிக்குக் கோசல நாட்டு வீரனும் குருகுலக் குரிசிலும் இணையற்ற சான்றாவர்.. தொன்று தொட்டுச் செய்ந்நன்றி யறிந்து ஒழுகு தலைச் சிறந்த அறமெனக் கடைப்பிடித்த நாடுகளில் தலைசிறந்தது தமிழ்நாடு.
இன்னும் காலத்தினாற் செய்த நன்மை சிறிதாயினும் அது ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது என்றும் ஒருவன் துணை நன்மை செய்யினும் அதைப் பனைத்துணையாய்க் கொள்ளுதலே பண்புடைமையாகும் என்றும் அறநூல்கள் நன்றியின் பெருமையை நயம்படக் கூறுகின்றன.
முன்னறி தெய்வமாய தாயையும் தந்தையையும் அறியாமையை அகற்றும் ஆசானையும்அறம் திறம்பாத அந்தணரையும் பயன் உவந்தளிக்கும் பசுவையும் பாவம் ஒன்றறியாப் பாலரையும் மெல்லியல் வாய்ந்த மாதரையும் கொலை புரியும் கொடியருக்கும் அற நூல்களில் கழுவாய் உண்டு ஆனால் செய்ந்நன்றி சிதைத்தோர்க்கும் எஞ்ஞான்றும் உய்யும் வழியில்லை என்று கம்பர் அருளிய பொருளுரை அறிந்து போற்றுதற்குரியதாகும்.
முந்தித் தவங் கிடந்து முந்நூறு நாள் சுமந்து அந்தி பகலாய் இறைவனை வந்தித்துப் பெற்றெடுத்த அன்னையைக் கொன்ற அரும்பாவமும் அகன்று விடலாம்.
மண்ணுலகில் வாழும் எல்லா உயிர்களிடத்தும் செந்தண்மை பூண்டு நெறிமுறையில் ஒழுகும் அந்தணரைக் கொன்ற அரும் பாவமும் நீங்கிவிடலாம்.
ஆனால் செய்ந்நன்றி மறந்தோர் எக்காலத்தும் எவ்வாற்றானும் அப்பாவத்தினின்றும் தப்பிப் பிழைத்தல் இயலாததாகும் என்று வள்ளுவர் கருத்தைக் கம்பர் விரித்துரைத்தார்.
உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினை என்றும் உண்ட வீட்டுக்கு இரண்டகம் செய்தல் ஆகாது என்றும் தமிழ்நாட்டில் வழங்கிவரும் பழமொழிகளே இந் நல்லறம் இங்கு நெடுங்காலமாகப் போற்றப்பட்டு வருவதற்குப் போதிய சான்றாகும்.
செய்ந்நன்றி அறிதலென்னும் செம்மை சான்ற தொல்லறம் அங்கநாட்டு அரசனாய கர்ணனிடமும் இலங்கை நாட்டு வீரனான கும்பகர்ணனிடமும் தலைசிறந்து விளங்கிற்று.
கன்னிப் பருவத்திலே பிறந்த மைந்தனையும் அவனை உயிர்த்த அன்னையாய தன்னையும் உலகோர் பழிப்பர் என்று உன்னி அழகிய மைந்தனை ஒரு பேழையில் அடைத்து ஆற்றில் விட்டாள் அம் மங்கை.
இளமையிலேயே வீரமும் அழகும் வாய்ந்து விளங்கிய கர்ணனைக் கண்ட துரியோதனன் என்றபடி அவ் வீரனை ஆதரித்து வளர்த்து அங்க நாட்டுக்கு அரசனாக்கி அவனுடன் தோழமை கொண்டான் தன் தம்பியரும் சுற்றமும் அவன் அடி வணங்குதற்குரிய தோற்றமும் ஏற்றமும் அளித்தான்.
அநாதையாக ஆற்றில் மிதந்து வந்த தன்னை அன்போடு எடுத்து வளர்த்து அரசுரிமையும் அளித்து அயலார் மதிக்குமாறு அரும் பதவியும் நல்கிய துரியோதனனைக் கர்ணன் அருமையாய்ப் போற்றினான்.
பாண்டவர்க்கும் கௌரவர்க்கும் கடும்போர் நிகழும் என்றறிந்த கண்ணன் அறநெறி துறந்த துரியோதனன் படையில் ஒப்புயர்வற்ற வீரனாக விளங்கிய கர்ணனை எளிதில் வெல்ல முடியாது என்பதை உணர்ந்தான் ஆதலால் அவனை ஐவரோடும் சேர்க்க விரும்பினான் அதன் பொருட்டுக் குந்தி தேவியைக் கர்ணனது மாளிகைக்கு அனுப்பினான்.
அப்போது குந்திதேவி தன் மைந்தனைக் குழைந்து நோக்கி ஐயனே யானே உன்னை ஈன்ற தாய் கதிரவன் அருளால் என்பால் நீ பிறந்தாய் பழியஞ்சி உன்னைப் பேழையில் விடுத்தேன் என்றுரைத்துப் பால்சோர நின்றாள்.
கர்ணனும் தன் அன்னை அவளே என்று ஐயமற அறிந்தான்.அந் நிலையில் வீர மைந்தனை அன்போடு அணைத்து பொன்முடி மோந்து ஐயனே உன்னை வளர்த்தெடுக்க நல்வினை செய்திலேன் ஆயினும் வருக என் பிள்ளாய் உன் தம்பியர் ஐவரும் அன்பினால் வணங்கி ஆட்செய்ய நீயே அரசனாய் அமர்ந்து ஆண்மையும் செல்வமும் விளங்கச் செங்கோல் செலுத்துவாயாக என்று மொழிந்தாள் குந்திதேவி.
தாயிற் சிறந்தொரு கோயிலும் இல்லை என்னும் அமுத வாக்கைக் கர்ணன் நன்கு அறிந்தவனே யாயினும் சுயோதனன் தனக்குச் செய்த பெரு நன்றியை மறந்து அன்னையின் உரைவழி நடக்க இசையா னாயினான் எனக்கு நன்றி செய்த துரியோதன மன்னனுக்காக அமர்க் களத்திற் சென்று போர் புரிவதே அறமும் புகழும் ஆகும்.
அவன் உணவை யுண்டு வாழ்ந்த யான் செஞ் சோற்றுக் கடன் கழியாது என் தம்பியருடன் சேரேன் என்று கர்ணன் எடுத்துரைத்த வீர மொழிகளில் அவனது நன்றி மறவாத நலத்தினை நன்கு காணலாம்.
பாண்டவர் தன் தம்பியர் என்று கருதிப் பரிவு கொள்ளாது தாயின் மொழியைப் போற்றுதலே தக்க தென்றும் எண்ணாது செய்ந்நன்றியறிதலே செம்மை சான்ற அறம் எனத் துணிந்து அவ்வற நெறியில் நின்று அமர்க்களத்தில் ஆவி துறந்த கர்ணனது அருங்குணம் போற்றுதற்குரியதன்றோ?
கூற்றையும் ஆடல் கொண்ட அவ் வீரன் அறநெறியை ஆதரிக்கும் நீர்மை வாய்ந்தவன் அயோத்தி மன்னனுடைய மனையாளாய சீதையை இலங்கை நாதன் கவர்ந்து சிறை வைத்தது அடாத செயல் என்று அவனிடம் எடுத்துரைத்தான் பிறன்மனை நயந்த தமையனது செயல் தவறு என்று இடித்துரைத்து அவனைத் திருத்த முயன்றான் ஆயினும் தீராத மோகம் கொண்ட தமையனைத் திருத்துதல் இயலாதென்றறிந்த போது அவனுக்குத் துணையாக அமர்புரிந்த ஆவி துறப்பதே ஏற்றதாகும் என்றெண்ணிப் போர்க்களம் புகுந்தான்.
அவனும் கும்பகர்ணனை அடைந்து அடிபணிந்து ஐயனே எனக்கு இன்னருள் சுரந்த இராமவீரன் உனக்கும் அபயமளிப்பான் மாயப்பிறவி நோய்க்கும் மருந்தாக அமைவான்.
எனக்கு அவன் தந்த இலங்கை யரசும் செல்வமும் உனக்கு யான் தருவேன் ஆதலால் தீவினை புரியும் தமையனைத் துறந்து அற நெறியாய இராமனைச் சேர்தலே அறிவுடைய உனக்கு அழகாகும் என்று நீதியின் நேர்மையை எடுத்துரைத்தான்.
அது கேட்ட கும்பகர்ணன் மனம் வருந்திக் தம்பியை நோக்கி ஐய நீரிற்குமிழிபோல் நிலையற்றதாகிய இவ்வுலக வாழ்வை விரும்பி இராவணன் எனக்குச் செய்த பெரு நன்றியை மறப்பேனோ?
தன் தலைவன் தகாத செயல் செய்து நெடும் பகை தேடினான் என்று நன்றாய் அறிந்திருந்தும் இராம வீரனது இணையற்ற கணையால்தான் ஆவி துறப்பது திண்ணம் என்று தெரிந்திருந்தும் ஆவியையும் அளவிறந்த செல்வத்தையும் வெறுத்து தமையன் பொருட்டு உயிர் துறந்த வீரனது மனநலம் வியந்து போற்றுதற்குரியதன்றோ?
காளத்தி வேடனைக் கண்ணப்பன் என்றும் கங்கை வேடனைக் குகன் என்றும் இலக்கிய உலகம் போற்றும் இருவரும் உயரிய அன்பு நெறியைக் கடைப்பிடித்து அழியாப் புகழ் பெற்றனர்.
திருவாசகத்திலும் தேவாரத் திருப்பாசுரங்களிலும் கண்ணப்பன் பெருமை பேசப்படுதலால் சைவ சமயத்தை நிலைநிறுத்திய நால்வருக்கும் அவன் முந்தியவன் என்பது நன்கு விளங்குகின்றது.
காளத்திநாதனை வணங்கிய திருஞானசம்பந்தர் கும்பிட்ட பயன் காண்பார்போல் வேடர் பெருமானாகிய கண்ணப்பனைக் கைதொழுதாரென்று சேக்கிழார் அழகாக எழுதிப் போந்தார்.
கவிக்கு நாயகராகிய கம்பர் இராம கதையை வடமொழிக் காவியத்தினின்றும் எடுத்துக்கொண்டாரேனும் அதமைத் தமிழ் நாட்டாருக்கு ஏற்ற முறையில் ஒதுக்கி இனியதொரு விருந்தாக அளித்துள்ளார்.
இராமனிடம் அன்பு பூண்ட கங்கை வேடனை உருவாக்கும் பொழுது கம்பர் உள்ளத்தில் காளத்தி வேடன் வடிவம் கனிந்து இலங்கிற்று.காளத்தி வேடனைக் கருவாகக் கொண்டு கங்கை வேடனாய குகனை அவர் வார்த்து வடித்துள்ளாரென்று தோற்றுகின்றது.
இதற்கு இரண்டொரு சான்றுகள் காட்டுவேன் கோசல நாட்டு இளவரசனாகிய இராமன் தாயின் சொல்லைத் தலைக்கொண்டு தனக்குரிய நாடு துறந்து கங்கைக் கரையை வந்தடைந்தான் என்று அறிந்த குகன் அக் குரிசிலைக் காணப் புறப்பட்டான்.
வான்மிக எழுதிய வடமொழிக் காவியத்தில் குகன் இராமனைக் காணப் புறப்படும் கோலம் ஓர் அரசன் மற்றோர் அரசனைக் காண எழுகின்ற தன்மையில் அமைந்திருக்கின்றது.
காளத்தி வேடன் தனக்கினிய இறைச்சியே தன் தலைவனாகிய இறைவனுக்கு இனியதாகும் என்று எண்ணி அதனை எடுத்து ஊட்டியவாறே குகன் தனக்கினிய கங்கையாற்று மீனையும் கொம்புத் தேனையும் எடுத்துக்கொண்டு சென்றான்.
கண்ணப்பனுக்கு இனிய காளத்தி நாதனைச் சிவ கோசரியார் என்னும் வேதியர் முறைப்படி பூசனை செய்து வந்தார் கண்ணப்பன் இறைச்சியைக் கொண்டு திருக் கோயிலில் இட்டதைக் கண்டு செய்வ தொன்றறியாது கவலை கொண்டிருந்தார்.
அதை உணர்ந்த இறைவன் அவர் கனவிலே தோன்றி காளத்திநாதன்பால் அன்பு பூண்ட கண்ணப்பனைப் போலவே குகனும் இராமனைப் பிரிந்திருக்கலாற்றாத மனப்பான்மை பெற்றான்.
அந்தி மாலை வந்தடைந்த பொழுது இராமன் குகனை நோக்கி அப்பா இன்றிரவு உன் ஊருக்குச் சென்று நாளைக் காலையில் கங்கையாற்றைக் கடப்பதற்குப் படகுகள் கொண்டுவருக என்று சொல்லிய பொழுது குகனுடைய மனம் அனலிடைப்பட்ட மெழுகு போல் உருகுவதாயிற்று.