sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பின்னர் மாவட்ட வேலை வாய்ப்பு அலுவலக மூலம் தயார் செய்யப்பட்ட போட்டித் தேர்வுகளுக்கான கையேட்டினை மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் திரு.ஆ.அண்ணாதுரை அவர்கள் வெளியிட உதவி ஆட்சியர் பயிற்சி எம்.எஸ்.பிரசாந்த் அவர்கள் பெற்றுக் கொண்டார்.
தொடர்ச்சியாக தஞ்சாவூர் உதவி ஆட்சியர் பயிற்சி எம்.பிரசர்ந்த தேர்வுகள் பற்றியும் தஞ்சாவூர் மாவட்ட முன்னாள் படைவீரர் நல உதவி இயக்குநர் கமாண்டர் வி.கணேசன் அவர்கள் சீருடைப் பணியில் பெண்கள் பற்றியும் தஞ்சாவூர் மாவட்ட தொழில் மையத்தின் பொது மேலாளர் பொறியாளர் ஜி.இரவீந்திரன் அவர்கள் சுயதொழில் வாய்ப்புகள் பற்றியும் தஞ்சை பெரியார் மணியம்மை பல்கலைக்கழத்தின் உதவிப் பேராசிரியர் டாக்டர் மு.செல்வகுமார் அவர்கள் தேர்வுகள் குறித்தும் தஞ்சாவூர் மாவட்ட வேலை வாய்ப்பு அலுவலகத்தின் துணை இயக்குநர் கு.கலைச்செல்வன் அவர்கள் வேலை வாய்ப்பு அலுவலகத்தின் சேவைகள் குறித்தும் கருத்துரை வழங்கினார்.
நிகழ்ச்சியில் இளநிலை வேலைவாய்ப்பு அலுவலர் வை.சந்திரசேகரன் பான் செக்கர்ஸ் மகளிர் கல்லூரி செயலாளர் முதல்வர் முனைவர் விக்டேரியா பான் செக்கர்ஸ் மகளிர் கல்லூரி செயலாளர் முனைவர் மரியம்மாள் மற்றும் ஏராளமான மாணவ மாணவியர்கள் கலந்து கொண்டனர்.
சேரநாட்டரசனாகிய சூரசேநவர்மன் சற்குணவழுதி யென்ற பாண்டியராசனைத் திருப்பரங் குன்றத்திற் கருகே நடந்த போரின் கண் வென்று மதுரையம்பதியைத் தனக்கு இராசதானியாக்கிக் கொண்டு பாண்டியனையும் அவன் மனைவியினையும் காட்டில் துரத்திவிட்டு வழுதிமகன் சுந்தராநந்தனை மாத்திரஞ்சிறைச்சாலையிலிட்டு அரசுபுரிந்து வந்தான்.
இங்ஙன மிருக்கையில் ஒருநாண்மாலை சுந்தராநந்தன் தான் வெளியிற் போகும் போது தன்னைக் காக்குமாறு நியமிக்கப்பட்ட தன் றோழராகிய சுகுமார சந்திரமுகர்களோடு அரண் மனைக் கடுத்ததோர் பூங்காவனஞ்சென்று தனது பெற்றோர்க்குற்ற கதியினையெண்ணி ஏங்கினான்.
அவ்வமயத்து சேரன் மகளாகிய ரூபாவதி தன்றோழிமாராகிய அம்புஜாட்சி கநகமாலைகளோடு உலாவிச் செல்பவள் சுந்தராநந்தனைக் கண்ணுற்றுக் காதல்கொண்டாள்.
இங்ஙனஞ் சுந்தராநந்தன்மீது காதல் கொண்ட ரூபாவதி வீட்டிற்கேகித் தன் உள்ளங்கொள்ளை கொண்ட தலைவனை நினைந்து நினைந்து உருகி ஆற்றாது நாடோறும் பூஞ்சோலைக்குச் சென்று தன் காதல னைத் தரிசித்துச் சிறிதுசிறிது ஆறா நிற்பாள்.
இதற்கிடையிற் சற்குணவழுதியும் அவன் மனைவியும் காட்டில் ஒரு வேடனுதவியான் ஞாநதீப முனிவரது ஆசிரமமடைந்து முனிவராக்கினைப்படி அவ்விடம் விட்டுப் புறப்பட்டுச்சோணாடு சென்று தஞ்சைமாநகரில் வீரேந்திர சோழன் அரண்மனையில் வதிவாராயினார்.
இப்படியிருந்து வருநாளில் தான் காட்டில் துரத்திய சற்குணவழுதியும் அவன் மனைவியும் சோணாட்டிலிருப்பதைத் தன்னொற்றறால் உணர்ந்த சூரசேகவர்மன் பாண்டியனுஞ் சோழனுந் தன்மீது படையெடுத்து வருவார்களாயின் தான் சிறையிலிட்டிருக்கும் வழுதிமகன் சுந்தராநந்தனைக் கொன்றுவிடுவது என்று தனக்குள்ளே தீர்மானித்துக்கொண்டான்.
இவ்வண்ணம் இவன் தீர்மானித்ததை உணர்ந்த இவன் மகள் ரூபாவதி தன் காதலனாகிய சுந்தராநந்தனுக்குத் தன் தந்தையின் அந்தரங்க எண்ணத்தையும் சுந்தராநந்தன் தன்னை வந்து மறுநாளிரவிற் காணவேண்டு மென்னுந் தன் விருப்பத்தையும் ஒரு கடிதத்தில் வரைந்து பின்னர்த் தான் தனது நாயகனிருக்குஞ் சிறைச்சாலையின் இரகசிய வழிப் பூட்டின் திறவுகோலையெடுத்து அந் நிருபத்தின்கண் வைத்துச் சுருட்டித் தன் தலைவனது சிறைச்சாலைக்குள் எறிந்தாள்.
அதன் பிறகு சுந்தராநந்தன் கடிதங்கண்டு இவ்வாறு செய்தவள் ரூபாவதியேயென்று தெளிந்து பிற்றைநாளிரவில் வெளியிற் போந்து தன் தலைவியின் ஆணைப்பிரகாரம் அவளைக் காண்பான் விழைந்து நிற்புழி ரூபாவதி ஆண்வேடம் பூண்டுவந்து தனது அருமைத் தலைவனைச் சந்தித்து அவனோடு வாதாடிக் கடைசியில் அவனை உடன்போக்கிற்கு இணக்கியபின் இருவருஞ் சேர்ந்து மதுரைமா நகரைவிட்டுப் புறப்பட்டு வைகறைப் போழ்தின் ஞாநதீபரது ஆச்சிரமமுற்றுச் சற்றிளைப்பாறிய பின் மீட்டும் புறப்பட்டுச் சோணாடடைந்து சுந்தர சுருடர் என்னும் வேற்றுநாமங்களோடு அவ்விடம் இருப்பாராயினார்.
பொழுது புலர்ந்தபின் சிறை காவலாளர் சுந்தராநந்தனைக் காணாது கவலை கூர்ந்து பிறகு அவன் சிறை மதிலேறிக் குதித் தோடினன் ஆதலின் கொல்லப்பட்டான் என்றொரு பொய்க் கதை கற்பித்து வருமனை நம்புமாறு செய்தனர்.
அதன்பின் வருமன் அந்தப்புரஞ் சென்று ஆண்டு அரற்றாநிற்கும் கோமள வல்லி செவிலிகளின் மூலமாய்த் தன்மகள் ரூபாவதியைக் காண வில்லை என்பதை உணர்ந்து எங்குந் தேடியும் அகப்படாமையால் இந்நாட்டாரே தன்மகளை இரவிலெடுத்துச் சென்று கொலைபுரிந்தனர் என்று துணிந்து ஊரிலுள்ளாரையெல்லாம் ஒறுக்கப் புகுந்தான்.
இவ்வாறு வருமன் செய்யும் அநிதங்களைப் பொறுக்க மாட்டாது சனங்கள் வருந்தா நிற்பச் சின்னாட் கழியலும் சோணாட்டிலிருந்து தந்திர தீரனென்னும் ஒரு தூதுவன் போந்து பாண்டி நாட்டை வழுதியினிடம் ஒப்பிக்குமாறு செப்ப வருமன் அதற்கிணங்கானாய்ப் போர்வேண்டித் தானும் தனது கருவூர்ப் பதியின்கணுள்ள போர் வீரரை அழைத்துக்கொண்டு மதுரை வருமாறு ஆளனுப்பினான்.
அதன் பிறகு கருவூர்ச் சேவகன் வந்து அவ்விடத்திற் சேரன் மந்திரி இராசோபாயருக்கும் வழுதி மாமனார் வீரமார்த்தாண்டந் தொண்டைராசருக்கும் யுத்தம் நடந்து கொண்டிருத்த விற்படைவீரர் வருதற்கில்லாது போயிற்று என்றான்.
இது செவிசாத்திய வருமன் தன் மந்திரியாகிய சுசீலனை விளித்து ஆலோசித்து முடிவிற் சமாதானஞ் செய்யுமாறு தானுஞ் சூசிலனும் மெய் காப்பாளரொடு சோழன் பாசறைக்குச் சென்றார்கள்.
இங்ஙனம் அவர்கள் சென்று சோழன் வழுதி முதலாயினாரோ டெல்லாம் உடன்படிக்கையுன் நிபந்தனைகளைக் குறித்துப் பேசி முடித்தபின் வழுதியும் வருமனும் தங்களுக்கு நேரிட்ட மக்களிழவென்னும் தௌர்பாக்கியத்தினைப் பற்றி இரங்கிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது இதுகாறும் மாறுவேடம் பூண்டு சுந்தரன் சுரூபன் என்று மாறுபெயருங் கொண்டிருந்த சுந்தராநந்தனும் ரூபாவதியும் தத்தமது மாறுவேடம் நீத்து உண்மை யுருவத்தொடு வெளிப்பட்டு முறையே வழுதியையும் வருமனையும் வணங்கி நின்றார்கள் உடனே ஆண்டுக் குழீஇ யிருந்தோர்களெல்லாம் இக்காட்சியினைக் கண்டு பேரானந்தமுற்று எம் ஆலவாய்ப் பெருமானது அருளை வியந்து துதித்தனர் அப்பொழுது யாவரும் நண்பராயினார்.
வருமனும் தனது காணாமற்போன மகளை மீட்டும் பெற்றமையாற் கழிபேருவகைபூத்து அவ்விருவரது மணவினை முடித்தற்குரிய முயற்சிகள் செய்யத் தொடங்கினான்.
முதற்பதிபிற் போலாது இப்பதிப்பிற் பாத்திரங்களின் அயல் புகட்கேற்ற சொல்வழக்கும் நடைவேறுபாடும் சிற்சில திருத்தங்களும் புதிய செய்யுட்களும் அமைக்கப்பட்டடுளவாமாறு யாவருங் கண்டுபோற்றுதற்குரியது.
இந்த நாடகமானது மன்மத வருடம் ஆடி மாதம் முப்பத்திரண்டாந்தேதி வியாழக்கிழமையன்றிரவு சென்னை வித்தியாபிமான சங்கத்தார் மூலமாய் அரங்கேற்றப்பட்டது.
பெரும்பான்மை பாண்டி நாட்டுத் தலை நகராகிய மதுரையிலும் அதற்கடுத்த காட்டிலும் சிறுபான்மை சோணாட்டுத் தலைநகராகிய தஞ்சையிலுமாம்.
சுந்தராநந்தன் தனக்குள் பூக்கள் மலர்ந்து வாசனை வீசாநின்ற இச்சோலையின்கண் யான் வந்து உலாவி மந்தமாயடிக்கின்ற இளந் தென்றற் காற்றின் சுகத்தை யநுபவிப்பதற்கு என் மனம் ஒருப்படுகின்ற தில்லை.
என் செய்வேன் ஒரு வாரத்திற்கு முனவரையிலுங் களிப்புற்றுச் செருக்கித்திரிந்த எனது ஏழை நெஞ்சமே யான் சந்தோஷப்படுவதை ஏன் தடுக்கின்றாய்?
சுந்தராநந்தன் அந்தோ அந்தோ நீவிரெல்லாம் இன்று நடந்த சமாசாரஞ் சிறிதுந் தெரியாது இவ்வாறு சொல்லுகின்றீர்களே ஐயகோ என்செய்வேன் என்செய்வேன் தெய்வமே ரூபாவதி அம்புஜாட்சி இங்கே சமீபத்திலே யென்னவோ அழுகைக் குரல் கேட்டதே அஃதென்னென்று போய்ப் பார்த்துவிட்டு வருவமே?
ரூபாவதி மெள்ளச் சத்தப்படாமல் நாமிந்த மல்லிகைப் பந்தரிலேயே யொளிந்துக் கொண்டிருந்து அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்றுபார்ப்போம் நில் நில்.
ஒரு நாளு மில்லாமல் இன்றைக்கு மாத்திரம் இப்படி நீ மூர்ச்சை யடைந்து எங்களை யெல்லாம் வருத்தப்படும்படி வைத்துவிட்டாய் ஏனப்பா சுந்தராநந்தா சுந்தராநந்தன் சுகுமாரன் மடியை விட்டு விலகிக்கொண்டு இதைக் குறித்து ஞாபக மூட்டாதே என்னை யொன்றும் இப்பொழுது கேளாதே.
அம்புஜாட்சி இல்லை இல்லை அவளுக்குத் தெரிந்த மட்டில் அவளே சொல்லட்டும் அப்புறம் வேண்டுமென்றால் அவளுக்குத் தெரியாதது இருந்தால் நான் சொல்லுகிறேன்.
அம்புஜாட்சி அழகாய் ஒரு பிள்ளை இன்னொருத்தன் மடியிலே உட்கார்ந்து சாய்ந்து கொண்டிருந்தானே அவன் தான் முந்தி இருந்த ராஜா சற்குணவழுதியின் பிள்ளை.
உங்கள் தகப்பனார் இந்தப் பாண்டிய ராஜ்யத்தை ஜெயித்து இந்தத் தேசத்து ராஜாவையும் ராஜா பெண்டாட்டியையும் ஒரு சிறையிலேயும் இந்த ராஜாபிள்ளை இப்போது பார்த்தோமே அவனை இன்னொரு சிறையிலேயும் அடைத்து வைத்திருந்தார்.
அந்த ராஜாவும் ராணியும் இந்த வூரிலேயே இருக்கிறதனாலே கலகங்கள் உண்டாகின்றன வென்று நினைத்து அவர்கள் இரண்டு பெயரையும் இன்றைக் காலைதான் இந்த வூருக்கடுத்த ஒரு காட்டிலே கொண்டுபோய்த் துரத்திவிட்டு வரும்படி உங்கள் தந்தையார் உத்தரவு கொடுத்தாராம்.
கநகமாலை தாயார் தகப்பனாரைக் காட்டுத் துஷ்டமிருகங்களுக்கு இரையாகும்படி வயதான காலத்திலே துரத்திவிட்ட சங்கதியைக் காதிலே கேட்டும் மூர்ச்சை போகாதவர் யார்?
அம்புஜாட்சி அந்த சுகுமாரனும் சந்திரமுகனும் பக்கத்திலே இல்லா திருந்தால் சுந்தராநந்தன் அப்பாவி வருத்தமென்பதை இன்னதென்று அறியாதவன் வெகு அவஸ்தைப்பட்டுப் போயிருப்பான்.
அம்புஜாட்சி இந்தப்படி சொன்னால்தான் இப்போது வந்திருக்கிர ராஜா சூரசேநவர்மர் தங்கள் பேரிலே பிரியமாயிருப்பாரென்று நினைத்தார்களோ அவர்களும் நன்றாய்ச் சொன்னார்கள் ராஜாவும் நன்றாய்க் கேட்டுக்கொண்டார் வீட்டிலே இருக்கிறபோதே விதிவந்து சூழ்ந்ததுபோல தெய்வமே என்று இருக்கிறவன் தலையிலே நன்றாய்ப் பழியைப் போட்டார்கள் சுவாமி இருக்கிறார் எல்லாவற்றிற்கும் நாம் சொல்லியா ஆகப்போகிறது?
ஜன்மாந்தரத்திலே புண்ணியம் பண்ணி இருக்கின்றாள் அது தான் தெய்வம் நல்ல குரலாய்க் கொடுத்திருக்கிறது அம்புஜாட்சி இன்றைக்கு என்று என்னவோ கொஞ்சம் தொண்டை கட்டிக் கொண்டிருக்கிறது அல்லாமற்போனால் இன்னும் சற்று நன்றாய்ப் பாடி இருக்கலாம்.
ரூபாவதி பாட்டுப்பாடுகிறவர்களெல்லாரும் அஃது என்னையோ தெரியவில்லை தொண்டை கட்டிக்கொண்டிருந்தாலும் சரி இல்லாமற் போனாலும் சரி இப்படித்தான் சொல்லுகிறார்கள்.
சற்குணன் அந்தோ உன்னைக் கைப்பிடித்த இந்தப்பாவி அரசனாயிருந்த காலத்திற் பலதரம் இதே காட்டில் வேட்டையாட வந்திருக்கின்றான் சுந்தர் வெய்யிலோ அகோரமாய்க் கொளுத்துகின்றது இப்படியே அழுது கொண்டு போவோமானால் உடம்பு களைத்துப் போய்விடும்.
சுந்தரி நம்மைப் பிரமா அவஸ்தைப்பட வேண்டுமென்றே நினைத்து முதலில் இராஜ்ய பரிபாலனத்தை யெல்லாம் கொடுத்து இப்போது அவற்றை யெல்லாம் பிடுங்கிக் கொண்டு துஷ்ட மிருகங்களுக்கு இரையாகும்படி படைத்துவிட்டான் காடோ மகா கடோரமா யிருக்கிறது வெய்யிலோ இன்றைக்கு என்று மகோக்கிரமா யிருக்கிறது தினமும் இருந்த தைரியமும் இன்று சோதனை செய்ததுபோலக் கை விட்டுப் போய்விட்டது பூர்வ ஜன்மத்தில் நாம் என்ன பாவம் செய்தோமோ அவற்றின் பயனை எல்லாம் இப்போது அனுபவிக்கும்படி நேரிட்டு விட்டது வளப்பமுள்ள நாட்டை இழந்தோம் வெகு நேர்த்தியான மதுரை நகரை இழந்தோம் அலங்காரமான அரண்மனையை இழந்தோம் உடையை இழந்தோம் பொருளை இழந்தோம் மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் தரிசனத்தை இழந்தோம் சுந்தரேசுவரர் என்ற உடனே ஞாபகம் வருகிறது.
எல்லாப் பாக்கியத்திலும் மேலான நம்முடைய அருமைச் சுந்தரா நந்தனையும் இழந்தோம் இழந்தோம் தெய்வமே தெய்வமே சுந்தராநந்தா சுந்தராநந்தா உன்னை இழந்தபிறகும் உயிர் தரிப்பேனோ?
நீயு மிவ்வாறு மூர்ச்சை போய்விட்டாயே இவ்வனாந்தரத்திற் கொஞ்சம் ஜலம் மயக்கம் திரும்பும்படி உன் முகத்தில் தெளிக்கலாம் என்றாலும் ஜலமில்லையே எங்கேயாவது சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டு வருவோம் என்றாலும் உன்னைத் தனியாய் விட்டுவிட்டுப் போனாற் புலியடித்துக்கொண்டு போய் விட்டா லென்செய்வேன் கடைநாளில் நாடு நகர் எல்லாவற்றையும் துறந்தேன் அரும்புதல்வனை யிழந்து புத்திரசோக முற்றேன் கடைசியில் என் உயிர்த் துணைவியாகிய சுந்தரியையும் இழக்க வேண்டுமோ வேண்டுமோ சுந்தரீ சுந்தரீ என்னை இப்படி ஏகாங்கியாய் விட்டுப் பிரிதல் நியாயமோ?
என்முத்தே என்மீது சாய்ந்து கொண்டு சற்று இளைப்பாறுவாய் சற்குணன் நாங்கள் சாகவேண்டியதும் கடவுளுக்கு இஷ்டமானால் அதுவும் நடந்தே தீரும்.
இதற்கு முன்னே ஶ்ரீஹரநந்த சிவாசாரியர் பழுக்கப் பழுக்க நெருப்பிலே காய்ந்த இருப்பு முக்காலியிலே வீற்றிருந்து திருவாய் மலர்ந்தருளிய சிவபரத்வ நிரூபணகலோக பஞ்சகம் படனமாயிற்றா?
ஆன்மநாதர் யாரோ இருவர் ஸ்திரீபுமான்கள் வெய்யிலாற் களைத்தவர்செவ்விய மேனியர் சிறந்த நோக்கினர் வாடிய முகத்தினர் அழுத கண்ணினர் வந்துளர்.
ஞானதீபர் அவ்விருவரும் ஒருவேளை நமது ஆசிரமத்தில் தங்கலாம் என்று வந்தார்கள் போலும் நீபோய் அவர்களை யிங்கே யிட்டுக்கொண்டு வந்து விட்டுவிட்டு அவர்களுக்கு ஏதேனும் போஜனத்திற்கு ஏற்பாடு செய்.
ஞாநதீபர் தீர்க்காயுஷ்மான் பவ தீர்க்க சுமங்கலீபவநீங்களிருவரும் ராஜ லக்ஷணங்களோடு கூடினவர்களா யிருக்கின்றீர்களே உங்களுக்கு இந்தக் கதி சம்பவிப்பானேன்?
சற்குணன் ஏ பிராணசுந்தரி சாக்ஷாத் மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் கிருபை நம்பேரிற் பரிபூரணமா யிருக்கின்ற தென்பதற்குச் சந்தேகமேயில்லை.
பார் நம்முடைய ஜன்மாந்தர பாவத்தினால் யாம் அனுபவிக்கும்படி நேரிட்ட துன்பங்களை யெல்லாம் நீக்குவதற்குப் பரமபதியாகிய சிவபெருமானார் நீ மூர்ச்சைபோய் விழுந்தபோது ஒரு வேடனைக் கொணர்ந்து விட்டார் பிறகு தங்குவதற்கு மிகவும் வசதியான ஒரு முனிபுங்கவருடைய ஆசிரமத்தைக் கொணர்ந்து விட்டார் நாம் இத்தனை நாளாக இராஜ்ய பரிபாலநம் பண்ணியும் இந்த முனிசிரேஷ்டர் இதுவரைக்கும் இந்த வனத்தில் இருப்பது நமக்குத் தெரியாதிருந்ததே இந்த ஞானதீபருடைய ஆசிர்வாதமும் நமக்குக் கிடைக்கும்படியும் அந்தச் சந்திரசேகரரே செய்திருக்கின்றார்.
சூரசேநன் நாம் இந்தப் பாண்டிய நாட்டைக் கவர்ந்து நாம் மதுரையம்பதியை நமது ராசதானி யாக்கிக்கொண்டு நாம் நவரத்தினங்களா லிழைக்கப்பெற்ற பொற்பீடத்தின்மீது வீற்றிருந்து நாம் அரசு புரிவது இத்தேசத்தார் யாவர்க்கும் சந்தோஷந்தானே?
இந்நகருளார் யாவரும் தாங்கள் இந்த மதுராபுரியையே தலைநகராக்கிக் கொண்டோ மென்று பறையறைவித்த அற்றைநாள் அடைந்த ஆனந்தத்திற் கோரளவு முண்டோ?
சூரசேநன் என்ன இன்னும் பாண்டியனையும் அவன் மனைவியையுங் காட்டில் துரத்திவிட்டுவரும்படி போன சேவகர்கள் வரவில்லை சூரசேநன் நாம் அவர்களைக் காட்டில் துரத்திவிட்டு வரும்படி உத்தரவு கொடுத்த சமாசாரம் ஊராருக்குத் தெரியுமோ?
அவனுக்குத் தோழராகவும் வெளியிலே போகும்போது காவலாளராகவும் இரண்டுபேரை நியமித்தோமே அவர்களில் ஒருத்தன் உமது குமாரன் மற்றொருவன் சுசீலர்வகையோ?
என்னத்திற்காகக் கேட்டேனென்றால் தெரியாதவர்களாயிருந்தால் ஒரு வேளை அவனுக்கு உடன்பாடாயிருந்து ஏதேனும் விபரீதஞ் செய்யக்கூடும் அதற்காகத்தான்.
சேவகன் மகாராசா அவுகளைக்கூட்டி வெகு தொலைபோய் வந்தவளி தெரியாமே நடுக்காட்டிலே வெய்யில் கொளுத்தக் கொளுத்தக் கொண்டு விட்டிட்டு வந்தேன்.
ஆகையினாலே எங்கே புலி என்னையும் அடிச்சுக்கிட்டு போயிருமோ எண்டு பயந்து நான் என்னாலே முடிஞ்சமட்டும் வெகு வேகமா ஓடியாந்திட்டேன்.
சுசீலன் நான் இந்த விஷயத்தைச் சொன்னது எதற்காக வென்றால் நம்முடைய சேவகன் சொல்லுகின்றன வெல்லாம் வாஸ்தவமே என்று காட்டும் பொருட்டுத் தான்.
நயவசகரே மௌனமாயிருக்கின்றீர் முதற்கனவான் ஏன் ஐயா நயவசநரே நாம் இது வரையிலும் இந்தச் சூரசேனனை நீதிமானா யிருப்பானென்று எண்ணி இருந்ததற்கு நேர்விரோதமாக நம்முடைய பூர்வ ராஜா சற்குண வழுதியையும் அவர் மனைவி சுந்தரியாரையும் சிறைச்சாலையில் தான் அடைத்திருக்கிறான் என்று நினைத்தோம்.
இன்றைக்கு நான் விசாரித்த போது வேறுவிதமாக மந்திரி சுசீலர் வீட்டு வேலைக்காரர்கள் பேசிக்கொண்டார்களாம் அதைக்கேட்டு என்னுடைய வேலைக்காரன் இன்று என்னிடஞ் சொன்னான்.
அந்தப்போர் வீரர்களை வேறு எங்கேயாவது அனுப்புவதற்குத் தகுந்த யுக்திகள் செய்து அவர்கள் போன பிறகு நீங்கள் கலகமோ கிலகமோ ஏதோசெய்து ராஜாவைதீர்த்து விட்டீர்களானால் அப்புறம் எல்லாம் சரியாய்ப்போம்.
கொக்கின் தலையில் வெண்ணெயை வைத்து அஃது உருகி அப்புறம் கொக்குப் பிடிக்கிற திருக்கட்டும் நீங்கள் மாத்திரம் பேசாதிருங்கள் நான் தைரியமாய் ராஜா வீதியிற் பவனிவரும் போது இவ்வீட்டியினாற் குத்திப்போடுகிறேன்.
இரண்டாங்கனவான் அவருடைய தாத்பரியம் என்னவென்றால் தாமசஞ் செய்வோமானால் ஒருவேளை அரசனுக்குத் தெரிந்து அவன் மிகவும் சாக்கிரதை யாயிருந்து விடுவானாகில் நாம் நினைத்த எண்ணம் நிறைவேறாது போய்விடுமே என்பதுதான்.
இன்றைக்கு இந்தச் சமாசாரத்தை உங்களுடைய யோசனையை நம்முடைய இளவரசன் சுந்தரநந்தனுக்கு என்னுடைய குமாரன் சந்திரமுகன் மூலமாகச் சொல்லியனுப்புவோம்.
நயவசநன்எழுநது ஆனால் என்குமாரன் சந்திரமுகனிடஞ் சொல்லி யனுப்பிச் சுந்தரநந்தனுடைய அபிப்பிராயத்தைத் தெரிந்து கொண்டு உங்களுக்கு யான் நாளைக்குச் சொல்லுகிறேன்.
அவனுடைய உருவம் என் கண்ணுக்கு எதிரே நிற்கிறது போலத் தோன்றுகின்றதே ஓ சுந்தராநந்தனே நேற்று உன்னைத் தரிசித்தது முதல் உன்னைப் பரிசிப்பது எந்நாளோ எந்நாளோ என்று ஏங்கி ஏங்கி வருந்துகின்றேன் நேற்றிராமுழுதும் தூக்கமென்பது சிறிதும் வரவில்லை எழுந்து நிலாமுற்றத்தில் உலாவினேன் ஐயோ கொஞ்சமேனும் கருணை யென்பதில்லாமற் சந்திரன் தனது நிலவு நெய் பெய்து எனது காமாக்கிநியை வளர்த்துத் துன்பப்படுத்தினான் என்ன செய்வேன்?
ஐயோ என்னுடைய இந்தச் செயல்களெல்லாம் என் தகப்பனாருக்குத் தெரிந்து விட்டால் என்ன செய்வேன் நான் கெடுவதே யன்றி என்னுடைய அருமைச் சுந்தரநந்தனுக்கும் கேடு விளையுமே அம்ம ஓ கொடுமை கொடுமை அம்புஜாட்சி என்னவோ?
நான் சொல்லவந்த தென்னவென்று கேட்டால் உன் முகம் என்னவோ கொஞ்சம் வாட்டம் அடைந்தது போலக் காணப்படுகின்றதே அஃது எதனாலே என்று கேட்கத்தான் வாயெடுத்தேன்.
கநகமாலை அம்புஜாட்சி நான் உன்னைத் தெரியாதே சொல்லிவிட்டேன் அம்மா இவ்வளவு தூரஞ் சொல்லுவாயென்று தெரிந்திருந்தால் நான் பேசியிருக்கவே மாட்டேன்.
அவன் தலையிலே பிரமா இப்படிக் கஷ்டப்படும்படி எழுதிவிட்டான் ரூபாவதி ஏண்டி கநகமாலை நீ இப்போது சொன்னாயே இந்தச் சுந்தராநந்தன் அமபுஜாட்சி அத்தை பிள்ளை சுகுமாரன் இவர்கள் இரண்டு பேர்களிலும் யார் அதிக அழகுடாயவர்?
வெளியாய் அப்புறம் அமபுஜாட்சி சண்டைக்கு வரப்போகிறாள் சுகுமாரனுக்குச் சுந்தராநந்தனுடைய அழகில்லை என்று சொல்லுகிறாயே ரூபாவதி அம்புஜாட்சிதான் அவள் அத்தைபிள்ளை சுகுமாரனுக்கு வாழ்க்கைப்படப் போகின்றாள்.
சுகுமாரன் வெளிவந்து நீ வந்து வெகு நாழிகையாய்விட்டதோ ஏன் சுந்தராநந்தா இப்போது பேசிக்கொண் டிருந்தார்களே இந்த மூன்று பெண்களும் இன்னர் என்பது உனக்குத் தெரியுமோ?
அப்பா சுகுமாரா நீ யறியாது கூறுகின்றாய் யான் பூர்வஜன்மத்திற் புண்ணியஞ் செய்திருப்பேனாயின் இப்போது ஏன் இந்தவிதத் துன்பமெல்லாம் அநுபவிக்கவேண்டும்?
ஆயினும் எனக்குத் தோன்றுகிற மட்டில் அந்த மூன்று பெண்களும் நாம் நேற்றைப் பேசிக் கொண்டிருந்த சங்கதிகளை யொளித்துக் கேட்டிருப்பார்களோ வென்பது தோன்றுகின்றது.
சுகுமாரன் உன் பேரில் இரக்கங்கொண்டு ஒரு வேளை தன் தகப்பனாரைக் கேட்டு உன்னைச் சிறைச்சாலையி னின்றும் விட்டுவிடச் சொல்லக் கூடும்.
ஒரு வேளை யென்னுடய சங்கதிகளை யெல்லாந் தன் தகப்பனாரிடஞ் சொல்லி யென்னை யின்னும் அதிகமான துன்பங்களுக்கு ஏன் சுகுமாரன் நான் அவளைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்ட மட்டில் அவள் நல்லவளே என்பது தோன்றுகின்றது.
அஃதென்னென்றால் என்னுடைய தந்தையார் என்னை யழைத்து இரகசிய சமாசார மொன்று சொல்லி அதைப்பற்றி உன்னிடத்தில் தெரிவிக்கும்படி ஆணையிட்டனுப்பினார்.
சுகுமாரன் ஓ சுந்தராநந்தா நீ யெண்ணியபடி சந்திரமுகனும் ஏதோ விசேஷ சமாசாரம் கொண்டுவந் திருக்கின்றானே சுந்தராநந்தன் அப்படி யல்லாவிட்டால் அவன் காலகரணம் செய்யக் காரணமில்லையே சரி சந்திரமுகா சமாசார மின்னதென்று சொல்.
அவை யென்னவென்றால் உன்னை இச்சூரசேநன் சிறையிலடைத்திருப்பதும் உன் பெற்றோரை வல்லியம் பலதிரிவனத்துத் துரத்தியதும் நியாயமல்ல வென்பதும் இவ்வித அநியாயத்தை நிறுத்துவதற்குத் தக்க யுக்திகள் யாவையோ அவற்றின் நாடி முயற்சி செய்யவேண்டு மென்பதுவேயாம்.
என்று திருவள்ளுவர் கூறியிருத்தலைப் பலமுறையும் நமது ஆசிரியர் வித்தியாசாகரப் புலவர் எடுத்துரைத் திருக்கின்றனரே அஃதுணர்ந்திருந்தும் நீ யிவ்வாறு கூறுதல் நீதியாகுமோ?
சுகுமாரன் அப்பா சுந்தராநந்தா நீ கூறுவது மிகவும் நன்று நன்று இந்த மகாவஞ்சகன் சூரசேநன் விஷயத்தில் நீதியென்பதே பார்த்த லொண்ணாது.
சுந்தராநந்தன் ஓ சுகுமாரா இன்னுங் கேட்பாய் என்னைக் கொல்லா திருத்தலேயன்றி யென்னைச் சிறைச்சாலையி னின்றும் வெளியே போயுலாவுதற்கும் எனது அருமை நண்பர்களாகிய உங்களுடன் பேசிக் களிப்பதற்கும் உத்தரவு கொடுத்திருத்தல் உனக்குத் தெரியாதோ?
சுகுமாரன் இன்னொருவிஷய முனக்குத் தெரியாதே இந்தக் கொலைஞன் உன்னைச் சிறைச்சாலையிலே யிடவேண்டுமென்றும் வெளியேபோக விடக்கூடாதென்றும் சொல்லித்தான் முதல்முதலில் உத்தரவு செய்தானாம்.
பிறகு என்னுடைய மாமனார் சுசீலர் அரசனை நோக்கி நீர் அப்படிச் செய்வீரானால் ஜனங்கள் உம்மைக் கொடியவரென்று நினைக்கக்கூடும் என்று சொன்னதைக் கேட்டபிற்பாடு தான் இப்படிக் கட்டளை யிட்டானாம்.
அதன்பேரில் இதைக்குறித்து உன்னிடத்தில் தெரியப் படுத்தி இதற்கு நீ யென்ன சொல்லுகின்றாயோ அதன்படி நடப்பதாக எல்லோரும் தீர்மானித்தார்களாம்.
சுந்தராநந்தன் ஏதப்பா மிக விந்தையா யிருக்கின்றதே ஒன்றும் பயன்படும் யுக்தியாய்க் காணப்பட வில்லையே இதைக் குறித்துச் சொல்லுவதற்கு எனக் கொன்றுந் தோன்றவில்லை.
ஆகையால் உன் தந்தையார் நயவசநரிடம் என் வந்தனங்களைச் சொல்லி அவர் இஷ்டம் எப்படியோ அப்படியே நடக்கும்படி சொன்னேன் என்று சொல்லு சந்திரமுகா சுகுமாரன் சரி.
அப்புறம் சந்திரமுகா உனக்குத் தெரியாதேயொரு சங்கதி நேற்றுச் சுந்தராநந்தன் மூர்ச்சைபோய் விழுந்தது முதல் நாம் பேசிக்கொண்ட சமாசாரமெல்லா வற்றையும் அரசன் புத்திரி ரூபாவதி என் மாமா பெண் அம்புஜாட்சி கநகமாலை யிந்த மூன்று பேரும் ஒற்றுக் கேட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள்.
ஐயோ உன்னுடைய மலர்ந்தவதனத்தையும் மதுர வசனத்தையுங் கண்டுங் கேட்டும் ஆனந்தப்படுவது என்றைக்கோ என்றைக்கோ என்று நான் உன்னை நினைத்து ஏங்குவதை நீயறியாயோ?
அந்தோ அரசமரத்தைப் பிடித்த சனியன் அதன்கண் அமர்ந்த பிள்ளையாரையும் பிடித்ததாமென்று உலகோர் கூறும் வசனம்போல அவர் கொடுமை என்னிடத்தும் இருக்குமென்று சந்தேகிப்பாயோ?
உன்னை முதல்முதலிற் கண்டதுதொட்டு என்மனம் என்னிடத்திலேயே யிராமல் உன் முகாரவிந்தத்தையே பார்த்துத் தன்னையும் என்னையும் மறந்து மயங்கி நிற்கின்றது கண்டிலையோ?
ஓ சகோரங்களே நீவிரெல்லாம் சந்திர கிரணங்களை களிப்புடனுண்டு செருக்கித் திரிகின்றீர்களே உமக்குள் என்னைப்போல் ஆற்றாது ஏங்கியிரங்குவா ரில்லையோ?
இந்தப்பாவி மன்மதன் உருவிலியாயிருக்கும் போதே அரிவையர்களை இப்பாடு படுத்துகின்றானே உருவோடு கூடியிருப்பானாயின் என்போலியர் பிழைத்தலுங் கூடுமோ?
அப்பவோ இன்று மாலை என்னுயிர் நிலையாகிய சுந்தராநந்த மூர்த்தியைத் தரிசிக்கும் எண்ணத்தோடு போயினேனே அப்படிப் போயும் எனதருமைத் தலைவனை மறுபடியுங் காண்டற்கில்லாது போயிற்றே போயிற்றே இனியென்ன செய்வேன்?
நான் பூங்காவனத்திலிருந்தபோது என்னுடைய தோழியரேனும் இன்னுஞ் சிறிது அதிக நேரங் கழித்து வந்தாரில்லையேமௌனம் ஓமாதவி மரமே நீ செய்த புண்ணியம் நான் செய்திலனே நீயுன் னடியில் என் பிரியநாயகனை வைத்திருந்தனையே நான் அவனை யிப்போது காணப் பெறுவேனே அவனை என்தலையில் வைத்துக் கொண்டன்றோ களிக்கூத்தாடுவேன்மௌனம் ஓ கண்காள் நீவிரேனுமொரு முறை யெனது தலைவனைத் தரிசித்தீர் செவிகாள் நீவிர் ஒருதரம் அவன் பேசக் கேட்டீர் ஆதலின் நீவிர் பாக்கியவான்களே யாவீர் உங்கள் பாக்கியம் எனது மற்றைப் பொறிகளுக்குங் கிடைக்க வில்லையே அவை நும்மாட்டுப் போறாமையாற் புழுங்கி யேங்குகின்றனவே யானே யிவ்வாறு வருந்தா நிற்க அவற்றை ஆற்றுவார் யாவர்?
ஐயவோ கருணையில்லாக்காமனும் இருள் யானை முன்னேலித் தென்றலுந் தேரேறிப் போர்க்களத்துப் புக்கனனே அம்புஜாட்சி கண் விழித்துக்கொண்டு என்ன?
மற்றைப்படி நீயந்த நதியைப் பார் சந்திர கிரணங்கள் தண்ணீரிற் படுவதனாலே அது பள பளவென்று மின்னுகின்றது எங்கே அம்புஜாட்சி நீ வித்தியாசாகரப் புலவர் செய்தனவென்று சில யாற்றுவரிப் பாட்டுக்கள் பாடுவாயே அவற்றிலொன்றுபாடு.
அந்தோ படுக்கையறையைவிட்டுவந்து வெகுநேரமாய் விட்டதே அம்புஜாட்சி செவிலித்தாய் வந்து நம்படுக்கை வேறுவிதமாயிருப்பதைப் பார்த்தால் என்ன சொல்வாளோ?
மௌனம் இன்று நயவசநர் தமது புத்திரன் சந்திரமுகன் மூலமாய்ச்சொல்லி யனுப்பிய விஷயம் மிகப்பயங்கரமா யிருக்கின்றதே நயவசகர் வெருநாளை யநுபவமுள்ளவராதலின் அவ்விஷயத்தில் அவரது இஷ்டப்படியே அவர்செய்யட்டும் யான் இந்தக் காரியங்களிலெல்லாந் தலையிடுதல் மதியீனமேயாம்.
எல்லாவற்றிற்கும் நாளைப் பூஞ்சோலைக்கண் பூஞ்சோலை யென்றவுடன் என்மனம் பூரிக்கின்றதே உடல்சிலிர்க்கின்றதே ஆ ரூபாவதி ரூபாவதி உன்னைப் பார்த்ததுமுதல் யான் புதுமையானதோர் மனோவிகாரத்தை யடைந்தேன் அதையென்னென்று எடுத்துரைப்பேன்?
நீ அழகினுக்கு எல்லையாயுள்ளனை யென்பதுபற்றி ரூபாவதி என்று நினக்குப் பெயரிட்டார்கள்போலும் ஓ நல்லெழில் பெற்ற நங்கை நாயகமே அறிவு நிறை ஒர்ப்புக் கடைப்பிடியென்று சிறப்பித்துச் சொல்லப்படும் ஆடவர் குணம் நான்கும் புனலோடுவழிப் புற்சாய்ந்தாற்போல நின்னைக்கண்டவுடன் சாய்ந்துவிட்டன நின்னைக் காண்டலும் காமுற்றேன் அது முதல் யான் நின்னையின்றியமையாதவ னாயினேன் அங்ஙனம் உன்னையின்றியமையாது நின்றவேட்கையானது எனது எல்லா உணர்வினையும் நீக்கித் தானேயாய் நாண்வழிக்காசுபோலவும் நீர் வழி மிதவைபோலவும் என்னை யிழாநின்றது நீயும் என்மீது காதல் கொண்டிருக்கின்றா யென்று நம்புவதற்குச் சிறிது இடமுளது.
ஐயோ யான் உன்னை யென்னுயிர்த் துணையாய்ப் பெற நினைப்பது முடவன் கொம்புத்தேனை யிச்சித்து அதனை யவன்பெற நினைப்பது போலும் உன் தந்தையோ என்னை எப்பொழுது கொலைக்களம் படுக்கலா மென்று யோசியா நிற்கின்றான் யானோ உன்னைக் கைப்பிடித்து எனது தலைவியாய்க் கொள்வது எப்படியோ என்று யோசியா நிற்கின்றேன் யான் உன்னையெனது பிராண நாயகியாய்ப் பெறவேண்டு மென்றாற் சுந்தரமூர்த்திநாயனார் பரவை நாச்சியாரைப் பெற்றது போலத் தான் பெற வேண்டும் வேறு வகையில்லை.
ஓ ஈண்டுள்ள பொருள்கள் யாவும் நீயாய்ப் பரிணமித்துத் தோன்றுகின்றனவே இதோ நின் கொண்டலைத் தண்டலையை வென்ற பூங்கூந்தல் தோன்றுகின்றது அதோநின் கூன்பிறைநுதலும் குழிழை நிகர் துண்டமும் தோன்றுகின்றன ஆண்டு அவள் கூர்மை தருவேலை வாளை வண்டை மகரத்தை நிகர் மையெழுது விழிகள் காணப் படுகின்றனவே இவை யெல்லாம் பொய்த்தோற்றங்களாமே என்செய்வேன்?
உடல் வெதும்புகின்றதே ஐயோ சற்று வெளியேறித் தண்மதியின் குளிர்ச்சியையும் நறுந்தென்றற் குளிர்ச்சியையும் அநுபவிக்கலாமென்றாற் கதவடைத்துத் தாழிட்டிருக்கின்றதே எங்ஙனம் எனது வெம்மை யாறுவேன்?மௌனம் யான் இவ்வாறே யேங்கிப் புலம்பிக்கொண்டிருப்பேனாயின் காவலாளர் விழித்துக்கொண்டு என்னை வைவார்களே என் செய்வேன்?
இதுவுமென் தலைவிதியோ தெய்வமே இதற்கு முன் யான் சிறைச்சாலையிலிருப்பதை ஒரு பொருட்டா யெண்ணிலேன் என்னைப் பெற்றோரது பிரிவையே நினைத்து வாடினேன்.
இப்பொழுதோ சிறைச்சாலை சிறைச்சாலையேயாய்விட்டது பெற்றோர் பிரிவேயன்றி அரசன் மகள் ரூபாவதியின் ஆசையும் என்னை வருத்துகின்றதுவேமௌனம் ஓ ஏதோ சப்தம் கேட்கின்றதே காவலாளர் துயிலொழிந்தார்களோ?
சூரசேநன் நாம் காட்டில் துரத்திய அவ்விருவரும் புலி முதலிய மிருகங் கட்கு இரையாய் விடுவரே யல்லாமற் பிழைக்க மாட்டாரென்றன்றோ நினைத்தோம்?
அப்படியிருக்க இன்று நம்முடைய ஒற்றர் வந்து அவர்கள் இருவரும் சோழநாட்டி லிருப்பதாகச் சொல்லுகின்றார்கள் அவர்கள் எப்படிப் போயிருக்கக் கூடுமோ?
இந்த மாதிரி சிற்சில சேவக நாய்களிருந்து கொண்டு எம்போலியரைக் காண்டலுங் குரைத்து வெள்ளென்று மேலேவிழத் தலைப் படுகின்றன ஓ இவ்வரசன் என்னவோ மகா காவல் வைத்திருக்கின்றான் முன்னிருந்த வள்ளல் சற்குணவழுதி யாம் எப்பொழுதும் தாராளமாய் அரண்மனைக்குட் போகலாம் என்று உத்தரவு செய்திருந்தான்இவனுக்கு நம்மை யின்னுந் தெரியாதே தெரிந்தால் இவனும் அவ்வாறு உத்தரவு செய்யக்கூடும்.
புலவர் சுகபோக சுகுண மன்மதரூப மகாராஜ சூரசேந வர்மர் சமூகத்திற்கு அடியேம் ககன மூதண்டவேதண்ட பிரமாண்ட மெங்கணும் கனபுகழ் படைத்த வுரவேம் இமயமுத லீழம்வரை யிவர்க்கு நிகரெவருமிலை யென்று சொலப்பெற்ற தகையேம் கவிமறக்குஞ்சரங் கல்விக் களஞ்சியம் ஆதல்பற்றி வித்தியாசாகரப் புலவரெனு புலவர் என்ன மகாராஜா அவர்கள் உத்தரவு தெரியவில்லையே எமது பாட்டிற்காக எம்மையடிக்கிறதா?
தெரியாது வந்துவிட்டேன் மகாராஜாவே பொறுத்தருள வேண்டும் பொறுத்தருளவேண்டும் சுசீலன் ஓய் கத்தாதேயும் சும்மா இரும் இவர் நல்லவித்துவான் சமூகத்திலே பேசியது தெரியவில்லை.
சூரசேநன் எங்கே நாம் பாண்டியனோடு செய்த யுத்தத்தில் அடைந்த வெற்றியைப் பற்றிப் பாடிய கவியைச் சொல்லச் சொல்லும் சுசீலரே கேட்போம்.
சுசீலன் ஏ புலவரே பதறாமல் பயப்படாமல் தைரியமாய் வேகமாய்ச் சொல்லாமல் நிறுத்திச் சொல்லும் நீ மகாராஜா அவர்கள் பேரிற் செய்த கவியை.
வருவது வந்து தானே தீரும் புலவர் வேப்பம் பூமாலையை யணிந்த சற்குணவழுதி நின்னுடைய மகிமையை அறியாது புத்தி கெட்டுப்போய் நின்னை யெதிர்த்த மாத்திரத்தில் அவன் ஒரு நிமிடத்திற்றானே தோற்றுப் போகும்படி தும்பைப் பூமாலை யணிந்து போர் புரிந்து அவனை வென்று வாகை மாலை தரித்துப் பாணர்பாடத் தோகையர் வாழ்த்தச் சண்பகப் பூவாசனை பொருந்திய கூந்தலையுடைய மாதர்களது போகநல மனுபவித்துப் பிரகாசிக்கின்ற அழகான ரூபமுள்ள நற்குணமுடையவனே பூலோக முழுவதுந் தன்னுடைய சக்கிராதிபத்தியத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தித் தனக்குச் சமானமானவ ரெவருமில்லாதவனே மணநிறைந்த பனம்பூ மாலையைத் தரித்த சூரசேந வர்மன் என்ற திவ்ய திருநாமத்தையுடைய மகாராஜ பூபதியே எனக்கு அளவற்ற திரவியத்தைக் கொடுத்து எனது தரித்திரந் தரித்திராவண்ணஞ் செய்து நீ நெடுங்காலம் சிறப்புடனே வாழ்வாயாக வென்பதாம் யாம் பாடிய செய்யுளின் பொருள்.