sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
மலைநாட்டு பகுதிக்கு வரும் சுற்றுலா பிரயாணிகள் எண்ணிக்கையினை அதிகரிக்கும் நோக்கிலும் புகையிரதங்களுடாக வரும் வெளிநாட்டு பிரயாணிகளுக்கு வசதி வாய்ப்புக்களை பெற்றுக்கொடுக்கும் நோக்கிலும் குறித்த சுற்றுலா வசதிகள் மையம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
குறித்த சுற்றுலா வசதிகள் மையம் திறப்பு விழாவின் போது வெளிநாட்டு சுற்றுலா பிரயாணிகள் இருவர் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தமையும் விசேட அம்சமாகும்.
குறித்த நிகழ்வுக்கு ஹட்டன் புகையிரத நிலையத்தின் அதிகாரிகள் ஹட்டன் அம்பகமுவ நோர்வூட் கொட்டகலை ஆகிய நகர மற்றும் பிரதேச சபைகளின் தலைவர்கள் மத்திய மாகாண சபை உறுப்பினர் சிங் பொன்னையா உட்பட அரசியல் பிரமுகர்கள் உட்பட பலர் கலந்து கொண்டனர்.
சந்திரசேன பொலிஸ் நிதிமோசடி விசாரணைப்ப... ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் மேதின பொதுக்கூட்டம் மருதானையிலிருந்து பேரணியாக ஆரம்பிக்கப்பட்டு கொழும்பு கெம்பல் பார்க் மைதானத்தி... ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் மே தின பிரதான கூட்டம் பொரளை கெம்பல் பார்க் மைதானத்தில் நடத்துவதற்கான ஏற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்ப... முன்னாள் மீள்குடியேற்ற பிரதி அமைச்சர் விநாயகமூர்த்தி முரளிதரன் கருணா தலைமையிலான தமிழர் ஐக்கிய சுதந்திர முன்னணி அரசியல்... கூட்டு எதிரணியினர் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்பின் பிரச்சினைகளை பாராளுமன்றத்தில் விவாதிக்கின்றனர்.
அதனால் குழப்பங்க... ஐக்கிய அரபு இராச்சியத்தின் சார்ஜா விமான நிலையம் தற்காலிகமாக மூடப்பட்டுள்ளதாக அந்நாட்டு செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.
அல்லது விடிவு காலம் என்று எதாவது உண்டா எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை தாங்கள் தயவு செய்து வழிகாட்டும் படி தாழ்மையுடன் வேண்டுகிறேன் தயவு செய்து எனது பெயரை வெளியிட வேண்டாம் குதிரை குப்புற தள்ளியதும் அல்லாமல் குழியும் பறித்தது என்பார்கள் வியாபாரம் என்பதும் ஒரு குதிரை மாதிரி தான் அதை சரிவர நாம் கவனிக்காவிட்டால் சண்டிக்குதிரையாக மாறி உதைக்க ஆரம்பித்து விடும் வேளாவேளைக்கு உணவு கொடுத்து தண்ணீரும் கொடுத்து குதிரையை பராமரிப்பது போல வியாபாரத்தையும் உழைப்பு கவனிப்பு சிக்கனம் போன்றவற்றை ஊட்டசத்தாக கொடுத்து பாதுகாக்க வேண்டும் உங்கள் ஜாதகத்தில் உள்ள பத்தாமிடத்து குரு உச்சமடைந்துள்ளார் அதனால் உங்களுக்கு அபாரமான வியாபாரம் அமைந்தது அதே நேரம் சுக்கிரனின் தன்மை உங்களுக்கு உல்லாசத்தின் மீது நாட்டத்தையும் தகாத நண்பர்களின் சேர்க்கையையும் ஏற்படுத்தி கொடுத்து நாடோடியாக அலையவைத்து விட்டது நல்லவேளையாக தற்போது நடந்த சனிபெயர்ச்சி கோச்சாரப்படி நல்ல பலனை உங்களுக்கு கொடுக்க போகிறது அதனால் விட்ட பொருளை மீண்டும் பெற்றிட வாய்ப்பு உள்ளது என்று சொல்கிறது உங்களிடம் பணம் பெற்று ஏமாற்றி விட்டு போன பலரில் ஒருவர் உங்களுக்கு பணத்தை திருப்பி கொடுக்கும் சூழல் இன்னும் ஒரு மாதத்தில் ஏற்படும் அதை வைத்து நீங்கள் இப்போது இருக்கும் இடத்திற்கு கிழக்கு திசையில் சிறிய அளவில் வியாபாரத்தை துவங்குகள் ஒன்றரை வருட காலத்திற்கு நல்ல வளர்ச்சியை சந்திப்பிர்கள் ஐந்து வருடத்திற்குள் பழைய நிலையை எட்டிபிடித்து விடலாம் எதாவது அம்மாவசை தினத்தில் பவானி கூடுதுறைக்கு சென்று முன்னோர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்யுங்கள் எல்லாம் நல்லபடியாக நடக்கும்.
இதோ உங்கள் பார்வைக்காக அந்த படமும் மற்றும் விருதுக்கு பரிந்துரைக்கபட்ட மற்ற படங்களின் வீடியோ லிங்குகள் இங்கே கடல் போல இருக்கும் இந்த இணைய உலகில் நாளுக்கு நாள் விதவிதமான இணைய தளங்கள் வந்து கொண்டு உள்ளது.
உயிர்ப் பலி வாங்கக் காத்திருக்கும் குடிநீர்த்தொட்டி அச்சத்தில் மக்கள் பொதுவாகவே கிராம மக்கள் தங்கள் பகுதியில் குடிநீர்த் தொட்டிக் கட்டிக் கொடுங்க என்றுதானே கலெக்டரிடம் மனு கொடுப்பது வழக்கம்.
புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் உள்ள சேந்தன்குடி கிராம மக்களோ எங்கள் ஊரில் உள்ள குடிநீர் தொட்டியை இடித்து அப்புறப்படுத்துங்கள் என்ற கோரிக்கையை கலெக்டரிடம் வைத்துவிட்டு கடந்த இரண்டு வருடங்களாகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஐந்தாயிரம் லிட்டர் கொள்ளளவு கொண்ட அந்த மேல்நிலை குடிநீர்த் தொட்டி எப்போது வேண்டுமானாலும் இடிந்து விழும் அபாய நிலையில் இருக்கிறது.
அது சேந்தன்குடி ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப்பள்ளி வளாகத்தில் இருப்பதுதான் ஊர் மக்களின் பயத்துக்கும் பதற்றத்துக்கும் காரணமாக இருக்கிறது.
தொட்டியின் நிலைமை ரொம்பவும் மோசமாயிட்டதால இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பே அதை பயன்படுத்துவதை நிறுத்திவிட்டு புதிதாக குடிநீர் தொட்டியை வேற இடத்தில் கட்டிட்டோம்.
பயன்பாடு இல்லாத இந்தத் தொட்டியை இடிக்கக் கோரி யூனியன் ஆபீஸ்ல ஆரம்பித்து கலெக்டர் ஆபீஸ் வரை மனு கொடுத்துட்டோம்.சின்னப் பிள்ளைகள் படிக்கிற பள்ளி வளாகத்துக்குள்ளே இது இருக்கிறதுதான் எங்கள் பயத்துக்குக் காரணம் என்றார் நம்மிடம் பேசிய கண்ணன் என்பவர்.
ஆபத்தான நிலையில் இருக்கும் இந்தக் குடிநீர்த் தொட்டியினால் பேராபத்து ஏதும் நிகழ்வதற்குள் அதிகாரிகள் நடவடிக்கை எடுத்தால் நல்லது.
அவரது உடல் சென்னை தியாகராய நகரில் உள்ள அவரது வீட்டில் இன்று மாலை ஆறு மணி வரை பிரபலங்கள் இறுதி அஞ்சலி செலுத்துவதற்காக வைக்கப்பட்டிருக்கும்.
பஞ்சு அருணாச்சலத்தின் மகன் தற்போது அமெரிக்காவில் இருப்பதால் அவர் வரும் வரை உடலை மருத்துவமனையில் வைக்க ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டு வருகின்றன.
ஒரு நாட்டின் ராஜாவுக்கு ஒருநாள் சிந்தனை ஒன்று தோன்றியது அதாவது தனது வாழ்வில் துன்பத்தினால் இறுதியை அடைந்த ஒருவனுக்கு அவனை காப்பாற்றக் கூடிய ஒரு மந்திரம் எதுவாக இருக்கும்?
வாழ்வின் துன்பத்தில் சிக்கி இறுதி நாளில் இருக்கும் ஒருவனை காப்பற்றக் கூடிய மந்திரத்தினை சொல்பவருக்கு தனது நாட்டில் ஒருபகுதியை தருவதாக அறிவித்தான்.
அவன் மன்னனிடம் ஒரு மோதிரம் தந்து மன்னா நீங்கள் எந்த குறையுமின்றி நீடுழி வாழ வேண்டும் ஒருக்கால் நீங்கள் சொன்னதுபோல ஒரு நிலை உங்களுக்கே வருமானால் அன்றைய தினம் இந்த மோதிரத்தை திறந்து பாருங்கள் அதுவரை இதனை பார்க்கவேண்டாம் என்று சொல்லி மோதிரத்தை மிகவும் பவ்யமாக மன்னனிடம் தந்து விட்டு சென்றான்.
தப்பித்து உயிர் பிழைத்த தன் நிலையை எண்ணி எண்ணி மனம் சஞ்சலமான மன்னன் தட்டுத்தடுமாறி மலையின் உச்சியை அடைந்த மன்னன் இறைவா என்னை ஏற்றுக்கொள் என்று வானத்தை நோக்கி இரு கைகளையும் உயர்த்தி விண்ணைப் பார்த்து உரக்க கூவினான்.
மன்னா நீங்கள் எந்த குறையுமின்றி நீடுழி வாழ வேண்டும் ஒருக்கால் நீங்கள் சொன்னதுபோல ஒரு நிலை உங்களுக்கு வருமானால் அன்றைய தினம் இந்த மோதிரத்தை திறந்து பாருங்கள் அதுவரை இதனை பார்க்க வேண்டாம் இப்போது அதுபோன்ற நிலைதானே அதில் என்னதான் உள்ளது பார்ப்போம் என்று தற்காலிகமாக கீழே விழுந்து மரணிக்கும் எண்ணத்தை கைவிட்டு விட்டு அமர்ந்து அந்த மோதிரத்தை திருப்பி உள்ளே என்ன இருக்கின்றது என பார்த்தான்.
மோதிரத்தின் உள்ளே சிறிய காகிதம் ஒன்று சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது அதனை மிகவும் ஜாக்கிரத்கையாக எடுத்து பார்த்தான் அவ்வளவுதான் வேறொன்றும் இல்லை.
தான் தற்போது உள்ள நிலை மாறும் இதற்காக தற்கொலை செய்து கொள்ளும் அளவிற்கு வந்து விட்டோமே என்றெண்ணி மனதினை தைரியப்படுத்திக் கொண்டு மன்னன் மலையிலிருந்து கீழிறங்கினான் தனது ஆதரவாளர்களைக் தேடிக் கண்டு பிடித்தான் கிராமங்களில் வாழும் மக்கள் தங்களது மன்னனைக் கண்டதும் மகிழ்ந்து கொண்டாடினார்கள்.
அரண்மனையில் இருந்த அவனது பழைய படைவீரர்களின் ரகசிய ஒத்துழைப்போடு எதிர்பாராமல் திடீரென்று அரண்மனையின் ரகசிய வாசல் வழியாக உள்நுழைந்து எதிரி நாட்டு மன்னனை அதிரடியாக கைது செய்து சிறையிலடைத்து மீண்டும் மன்னனான்.
இந்நாளை விமரிசையாகக் கொண்டாட எண்ணிய மன்னன் இந்த வாய்ப்பினை ஏற்படுத்தித் தந்த மோதிரம் கொடுத்த மனிதனை பறையறிவித்து வரவழைத்தான் மோதிரம் கொடுத்த மனிதன் வந்தான் மன்னனை தாழ்ந்து பணிந்தான்.
அந்த மனிதன் மன்னா இப்போது நீங்கள் வாழ்வின் மிக அதிக சந்தோஷத்தின் உச்சாணியில் இருக்கிறீர்கள் என்பது உண்மைதானே உடனே மன்னன் தனது விரலில் இருந்த மோதிரத்தினை எடுத்து உள்ளிருக்கும் அந்த சிறிய காகிதத்தை பிரித்துப் பார்த்தான்.
மன்னர் விழிக்க அந்த மனிதன் இதுதான் மன்னா வாழ்க்கை இந்த நிலையும் மாறும் எனவே எதிலும் கவனமாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருங்கள் நான் வருகின்றேன் என்று அவையோரை பணிந்து மன்னனிடமிருந்து விடை பெற்றான் அந்த மனிதன் ஆதனால் நாம் எந்த நிலையில் இருந்தாலும் எந்த முடிவெடுக்கும் முன்னரும் நமக்கும் இந்த மந்திர வாசகம் நினைவில் வரட்டும் சிருஸ்டி இஸ்திதி சம்ஹாரம் நிக்ரஹம் அனுக்ரஹம் இந்த ஐந்து வகையான செயல்கள்எப்பொழுதும் குருவிடம் பிரகாசித்து கொண்டேஇருக்கும் உலகில் மிகச்சிறந்த மருந்துவர் உங்கள் உடல்.
வடிவம் புதுமாதிரியாக கொஞ்சம் அகலம் அதிகமாக பாடபுத்தகம் போலிருந்தது வசீகரித்தது உள்ளடக்கங்கள் எல்லாமே அருமை எனினும் தங்களின் துவக்க கட்டுரை ஒரு பிரியமான கவிதையை வாசிக்கும் உணர்வையும் தொட்டிச்செடியின் முதல் மலரொன்று அளிக்கும் குதூகலத்தையும் மகிழ்வையும் தந்தது எனவே உங்களுக்கு எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
என் முகனூல் பக்கத்தில் அகநாழிகை குறித்து பதிவிட்டதில் உங்களின் கட்டுரையினைக்குறித்த பகுதிகளை உங்களுக்கு திரும்பவும் எழுதுகிறேன்.. விரியும் மலரைப்போல ஒரு பொழுதைப்பழக்குதல் இதழின் தொடக்க கட்டுரைக்கான சகல அந்தஸ்துடன் இருந்ததென்றே சொல்லலாம் அந்த நாள் அந்தப் பொழுது நம் கண் முன்னே மிக மிக அழகாய் மலர்ந்துவருவதை உணர்ந்தபடியே வாசிக்க முடிந்தது.
தினப்படி வாழ்வின் சாதாரண நிகழ்வுகளை அசாதாரண அழகுடன் அருமையான் மொழிநடையுடன் லாவகமாக சொல்லிச் செல்கிறார் வாகன நெரிசலை மறக்கசெய்யும் பரிச்சயமான பெண்கள் இருக்கையை விட்டுத்தருவதின் குழப்பங்கள் உளப்போராட்டங்கள் கர்ப்பிணிப்பெண்ணின் நன்றி உண்டாக்கிய மகிழ்வில் சக பணியாளருக்கான பாராட்டொன்றை தயங்கியபடியென்றாலும் சொல்லிவிடுவது இப்படி சாமான்யனின் ஒரு நாளை சொல்லிக்கொண்டு போகிறது கட்டுரை ஒரு கதையைபோலவே.
ஒரு நாள் என்பது எதிர்பாரா எதனையுமே தன்னகத்தே வைத்திருக்கலாம் என்பதையும் தோழியுடன் காலைஉணவிற்கு செல்கையிலும் அவளை சந்திக்கும் விழிகளை அவசரமாய் இடைமறித்து அந்த நாளை ஆசிர்வதிக்கப்பட்டநாளாக மாற்றிவிடும் சாமார்த்தியமும் பின்னர் அது அவனின் சாமர்த்தியத்தினால் அந்த அருளப்பட்ட நாள் நிகழவில்லை என்றும் தன்னியல்பிலேயே விரியும் மலரைப்போல அது இயல்பானதென்றும் சொல்வதும் பிரியமான கவிதையொன்றினை வாசிக்கும் உணர்வில் புன்னகைக்க செய்கின்றது.
அந்த அழகிய உணர்விற்கு முரணாக திடீரென் வரும் மாறுபட்ட தொலைபேசி அழைப்பொன்று விரும்பத்தகாத செடியொன்றினை போல வாசிக்கும் நம் மனதிலும் பரவி சட சடவென வளருகிறது.
காரணமின்றி தண்டித்தும் பின்னர் தோள் கோர்த்து இன்பங்களை அறிவித்தும் ரணப்படுத்தியும்இதயத்தை நசுக்கி கூன் விழச்செய்தும்வாழ்வு நம்முடன் குரூரமாய் எந்த முடிவிற்கும் நாம் வந்துவிட முடியாதபடிக்கு விளையாடிக்கொண்டிருப்பினும் நேசித்தல் எனும் அற்புதம் அவை எல்லாவற்றிலிருந்தும் நம்மை எழவைத்து விடுகின்றதென்பதை ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டியிருக்கிறது.
நமக்கான ஒருவர் எங்கேனும் இருக்கிறார் என்னும் நம்பிக்கை சில வார்த்தைகள் ஏன் நமக்காக தயாரிக்கப்பட்டு காத்திருக்கும் ஒரு கோப்பை தேநீர் போதுமல்லவா மூழ்கிக்கொண்டிருக்கும் நம்மை முடிசுழற்றி மீண்டும் கரையில் இழுத்துப்போட?
துவக்க கட்டுரை மூலம் இவ்விதழை மிக அழகானதொன்றாக்கிய இளங்கோவிற்கும் சேர்த்து இதோ துவங்கி விட்டிருக்கிறேன் உண்மையிலேயே என் வீட்டுத்தோட்டத்தின் மலர்களுடனும் முன் காலையின் வெம்மையுடனும் கொல்லும் வார்த்தைகளுக்கும் ஆரத்தழுவிக்கொள்ளும் கணங்களுக்கும் இடையே எதிர்ப்பும் கலப்பும் இன்றி இயல்பாய் எனக்கு கையளிக்கப்பட்ட ஒரு அழகிய விடியலோடான நாளொன்றினை இயல்பாக எதிர்கொள்ளவும் என் அன்பினை எனக்கானவர்களென்று நான் நினைக்கும் எல்லாருக்குமாய் அனுப்பி வைக்கவும்.
ஒருபுறம் இன்றும் செக்குமாடாய் வீடேய் கதியெனவும் அதைத்தாண்டி சிந்திப்பதே பாவம் எனவும் அடிமைப்பட்டுக்கிடக்கும் பெண்கள்... பாரதியின் காலத்தில் பெண்கள் அடக்குமுறைக்கு உள்ளாக்கப்ப்ட்டிருந்தார்கள்.
அவர்களை அதிலிருந்து மீட்டு சாதாரண ஒரு நிலைக்குக் கொண்டுவருவதை புதுமைப் பெண்ணாக கூறியிருக்கலாம்... ஆனால் இன்றிருக்கும் பெண்கள் எல்லோரும் புதுமைக்கும் மேலாக பல படி சென்று விட்டார்கள் இப்போதிருப்பது பாரதி சொன்ன புதுமைப் பெண்கள் அல்ல...
புதுப்பாளையம் வக்கீல் குமாஸ்தா ஐயர் வீடுதானுங்களே.வாங்க போவோம் என்று பல்வேறு வரவேற்புக் குரல்களுடன் அவளை இறங்கவிடாமல் தடுத்து நின்ற வண்டிக்காரர்களையும் கூலிக்காரச் சிறுவர்களையும் பார்த்துக் கனிவோடு சிரித்துவிட்டுப் பாட்டி சொன்னாள் எனக்கு ஒண்ணும் வேண்டாம்பா..சித்தே வழியை விட்டேள்னா நான் மெள்ள நடந்தே போயிடுவேன்.
என்று ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு பதிலைச் சொல்லி அவர்களை விலக்கி வழியமைத்துக் கொண்டு தணலாய்த் தகிக்கும் வெயிலில் முக்காட்டை இழுத்து விட்டுக் கொண்டு இடுப்பில் ஏற்றிய சுமையுடன் வறுத்துக் கொட்டிய புழுதி மண்ணை அழுந்த அழுந்த மிதித்தவாறு ஒரு பக்கமாய்ச் சாய்ந்து சாய்ந்து நடந்தாள் பாட்டி.
அவள் கணிப்பில் நேற்றுப் பிறந்த குழந்தைகளெல்லாம் அதோ ரிக்ஷாவிலும் ஜட்காவிலும் சைக்கிளிலும் பரந்து பரந்து ஓடுகிறார்கள்.
வெள்ளமாய்ப் பெருகி வந்திருந்த வாழ்வின் சுழிப்பிலும் பின் திடாரென வரண்ட பாலையாய் மாறிப் போன வாழ்க்கை நெருப்பிலும் பொறுமையாய் நடந்து பழகியவளை இந்த வெயிலும் மழையும் என்ன செய்யும் ?
வழியில் சாலையோரத்தில் நான்கைந்து மனிதர்கள் நின்று சுகம் காண வாகாய் முளைத்த பெருங்குடைபோல் நிழல் பரப்பிக் கொண்டிருந்தது ஒரு சிறிய வேப்பமரம்.
எரிந்து தகிக்கும் அவ்வெம்மையின் நடுவே சுகம் தரப் படர்ந்த அந்த நிழல் போலும் யந்திரங்களைத் தவிர எதையுமே நம்பாத இவ்விருபதாம் நூற்றாண்டில் சென்ற நூற்றாண்டின் சின்னமாய்த் தன் சொந்தக் கால்களையே நம்பி நிற்கும் காண்பதற்கரிதான அந்தக் கிழவியின் பிரசன்னம் போன்றும் மெல்லென வீசிய குளிர்காற்றில் வேப்பங் குழைகள் சிலிர்த்தன.
இந்த வயதிலும் அவள் சிரிக்கும்போது வரிசைப் பற்கள் வடிவாய் அமைந்திருந்தது ஓர் ஆச்சரியமே அவள் மோவாயின் வலதுபுறத்தில் ஒரு மிளகை விடவும் சற்றுப் பருத்த அழகிய கறுப்பு மச்சம் அதன்மீது மட்டும் கருகருவென இரண்டு முடி இவ்வளவையும் ஒருசேரப் பார்த்தவர்கள் இவள் இளவயதில் எப்படி இருந்திருப்பாள் என்று எண்ணாமல் இருக்க முடியாது.
பாட்டியின் பொன்னிறமான மேனியில் அதிக நிறபேதம் காட்டாத நார்ப்பட்டுப் புடவை காற்றில் படபடத்து புடவையிலிட்ட முக்காட்டின் விளிம்பெல்லாம் குத்துக் குத்தாய் லேசாகத் தலைகாட்டும் மழித்து நாளாகிவிட்டதால் வளர்ந்திருக்கும் வெள்ளி முடி.
மீண்டும் நிழலிலிருந்து வெயிலுக்கு வந்து புழுதி மண்ணிலிருந்து பழுக்கக் காய்ந்த கெடிலநதிப் பாலத்தின் கான்கிரீட் தளவரிசையில் பாதங்களை அமைதியாகப் படிய வைத்து அசைந்து அசைந்து அவள் வரும்போது.. பாலத்தின்மீது கிராதியின் ஓரமாக பாட்டியம்மாள் மீது பட்டுவிடக் கூடாதே என்ற பய உணர்வோடு ஒதுங்கி நின்று கையிலுள்ள சிறு தகரப்பெட்டியுடன் கும்பிட்டான் ஒரு பழைய பழகிய நாவிதன்.
புருஷாள் எல்லாம் ஷாப்புக்குப் போறா பொம்மனாட்டிகள்லேயும் என்னை மாதிரி இனிமே கெடையாதுங்கறதுதான் இப்பவே தெரியறதே.ம் எல்லாம் சரிதான் காலம் மாறும்போது மனுஷாளும் மாறணும்.
இந்தா வெயிலுக்கு ரெண்டைக் கடிச்சிண்டு போ என்று இடுப்பிலிருந்த பையில் பிதுங்கி நின்ற இரண்டு வெள்ளிரிப் பிஞ்சுகளை எடுத்து அவனது ஏந்திய கைகளில் போட்டாள்.
கொழந்தைங்களுக்கு ஆகுமேன்னு ஒரு நாலணாவுக்கு வாங்கினேன் என்று அவள் சொன்னதும் வேலாயுதம் ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டு தன்னை அவள் கடக்கும்வரை நின்று பின்னர் தன் வழியே நடந்தான்.
சிதம்பரத்தில் பிறந்து வளர்ந்த கெளரியம்மாள் தனது பத்து வயதில் இந்தக் கடலூரில் நன்கு செயலில் இருந்த ஒரு குடும்பத்தில் வாழ்க்கைப்பட்டாள்.
பதினாறு வயதில் கையிலொரு குழந்தையுடன் கைம்மைக் கோலம் பூண்ட பின் இத்தனை காலமாய்த் தன் மகனையும் தன் புருஷன் பங்கில் கிடைத்த வீட்டையும் விட்டு எந்த ஊருக்கும் சென்றதில்லை.
எனினும் தன் மகன் வயிற்றில் பிறந்த மூத்தமகள் கீதா மணக்கோலம் பூண்டு பத்தே மாதங்களில் தரித்திருந்த சுமங்கலி வேடத்தை நாடகப் பூச்சைக் கலைப்பது போல் கலைத்துவிட்டுக் குடும்பத்தை அழுத்தும் பெருஞ் சோகமாய்க் கதறிக் கொண்டு தன் மடியில் வந்து வீழ்ந்து குமுறி யழுத நாள் முதல் தனது வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த கடைசி சோகமாய் அவளைத் தாங்கிக் கொண்டாள் கெளரிப் பாட்டி.
அதுவரை கீதாவின்மீது மகன் பெற்ற குழந்தை என்ற பாசம் மட்டுமே கொண்டிருந்த பாட்டி கணவன் இழந்த நாள் முதல் தன் உயிரையே மகன் மீது வைத்திருந்த அந்தத் தாய்அதை மாற்றிக் கொண்டது கீதாவுக்கு வெறும் ஆறுதல் தரும் பொருட்டன்று.
பாட்டியின் மகன் கணேசய்யர் தந்தையின் மரணத்தை அதனால் விளைந்த அத்யந்த சோகத்தை உணராதவர் அவரது மனைவி பார்வதி அடிக்கடி ரகசியமாகக் கடிந்து கொள்வதற்கு ஏற்ப அவர் ஒரு அம்மா பிள்ளை தான்.
விதவையாகிவிட்ட கீதாவைப் பற்றிப் பலவாறு குழம்பிக் குழம்பிப் பின்னொரு நாள் ஹைஸ்கூல் படிப்போடு நின்றிருந்த அவளை உபாத்திமைப் பயிற்சிக்கு அனுப்ப யோசித்து தயங்கித் தயங்கித் தன் தாயிடம் அபிப்பிராயம் கேட்டபோது அவரது முடிவை வெகுவாகப் பாராட்டி அவள் ஏற்றுக் கொண்டதும் கெளரிப் பாட்டியை அவரால் அளக்கவே முடியவில்லை.
பயிற்சி முடித்துப் பல காலம் உள்ளூரிலே பணியாற்றி வந்த கீதாவுக்குப் போன வருஷம் புதிதாகப் பிறந்து வேகமாக வளர்ந்து வரும் தொழில் நகரமாகிய நெய்வேலிக்கு உத்தியோக மாற்றல் வந்தபோதும் கணேசய்யர் குழம்பினார்.
பாட்டியம்மாள் இந்தத் தள்ளாத காலத்தில் மகனையும் குடும்பத்தையும் துறந்து தனிமைப்பட தானே வலிய முன் வந்ததற்குக் காரணம் எங்கே முப்பது வயதைக்கூட எட்டாத தன் கீதா வைதவ்ய இருட் கிடங்கில் அடைப்பட்டுப் போவாளோ என்ற அச்சம்தான்.
இந்த ஒரு வருஷ காலத்தில் நீண்ட விடுமுறைகளின் போது இருவரும் வந்து தங்கிச் செல்வது தவிர சனிஞாயிறுகளில் நினைத்தபோது புறப்பட்டு வந்துவிடுவாள் பாட்டி.
அதற்கு முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்று அவளது வாடிக்கையான நாவிதன் வேலாயுதத்தையும் அதற்கு முன் அவன் அப்பனையும் தவிர வேறு எவரிடமும் பாட்டியம்மாள் தலை மழித்துக் கொள்ளப் பழக்கப் படாததுமாகும்.
ஒரு மைலுக்கு குறைவான அந்தத் தூரத்தை அரை மணி நேரமாய் வழி நடந்து அவள் வீட்டருகே வந்தபோது கணேசய்யர் முகத்தில் தினசரிப் பத்திரிக்கையைப் போட்டுக் கொண்டு முன் கூடத்து ஈஸிச்சேரில் சாய்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.
பக்கத்தில் திறந்து வைத்த தகர டின்னும் முறத்தில் கொட்டிய உளுத்தம் பருப்புமாய் மூக்குத்தண்டில் கண்ணாடியை இறக்கி விட்டுக் கொண்டு கல் பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள் மருமகள் பார்வதி அம்மாள்.
கம்பி அழி வைத்து அடைத்த முன்புறக் குறட்டின் ஒரு மூலையில் வெயிலுக்கு மறைவாய்த் தொங்கிய தட்டியோரமாய்ச் செருப்புகள் இறைந்து கிடக்க வாய்க்குள் ஏதேதோ பொருளற்ற சம்பாஷணைகளைத் தான் மட்டும் ராகமிழுத்து முனகியவாறு குடும்ப விளையாட்டு நடத்திக் கொண்டிருந்தாள் கடைசிப் பேத்தியான ஆறு வயது ஜானா.
அந்தச் சிறு ஒலியில் விளையாட்டு சுவாரஸ்யத்தோடு திரும்பிப் பார்த்த ஜானா அன்பில் விளைந்த ஆர்வத்தோடு பாட்டி என்ற முனகலுடன் விழிகளை அகலத்திறந்து முகம் விகஸித்தாள்.
கதவெத் தெறடி என்று பாட்டி சொல்வது காதில் விழுமுன் அம்மா அம்மா பாட்டி வந்துட்டாம்மா பாட்டி வந்துட்டா என்று கூவியவாறு உள்ளே ஓடினாள் ஜானா.
குழந்தையின் உற்சாகக் கூப்பாட்டால் திடாரென்று எழுந்து சிவந்த விழிகள் மிரண்டு மிரண்டு வெறிக்க ஒரு விநாடி ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தார் அவர்.
அதற்குள் ஏண்டி சனியனே இப்படி அலறிண்டு ஓடிவறே என்று குழந்தையை வைதுவிட்டு வாங்கோ வெயில்லே நடந்தா வந்தேள் ஒரு வண்டி வெச்சுக்கப்படாதோ ?
அவனானா பத்தணா குடு எட்டணா குடும்பான் என்று சலித்துக் கொண்டே படியேறி உள்ளே வந்த தாயைக்கண்டதும் நல்ல வெயில்லே வந்திருக்கயே அம்மா பார்வதி அம்மாவுக்கு மோர் கொண்டு வந்து கொடு என்று உபசரித்தவாறே ஈஸிசேரியிலிருந்து எழுந்தார் கணேசய்யர்.
அசந்து தூங்கிகொண்டிருந்தே இன்னும் செத்தே படுத்திண்டிறேன் என்று அவரைக் கையமர்த்தியவாறே ஈஸிசேரின் அருகே கிடந்த ஸ்டூல் மீது பையை வைத்து விட்டு முற்றத்திலிறங்கித் தொட்டித் தண்ணீரை அள்ளிக் கை கால் முகம் அலம்பி தலையிலும் ஒரு கை வாரித் தெளித்துக் கொண்டாள் பாட்டி பிறகு முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு கூடத்து ஸ்டாண்டிலிருந்த சம்புடத்தை எடுத்து என்னப்பனே மகாதேவா என்று திருநீற்றை அணிந்துக்கொண்டு திரும்பி வரும் வரை கணேசய்யர் ஈஸிசேரின் அருகே நின்று கொண்டிருந்தார்.
பாட்டி வெயில்லே வந்திருக்காசித்தே நகந்துக்கோ வந்ததும் மேலே ஏறிண்டு என்று விசிறிக் கொண்டிருந்த விசிறியால் ஜானாவைத் தட்டினார் கணேசய்யர்.
ஜானாவை மடியில் வைத்துக் கொண்டே பக்கத்தில் ஸ்டூலின் மேலிருந்த பையை எடுத்து அதனுள்ளிருந்த வெள்ளிரிப் பிஞ்சுகளை வரிசையாகத் தரையில் வைத்து ஜானாவின் கையில் ஒன்றைத் தந்தாள்.
இருபது வயது நிறைந்த பெண்ணை அம்பியின் துணையோடு மாட்டினி ஷோ பார்க்க என்னதான் பக்கத்திலிருந்தாலும் எப்படி சினிமாவுக்கு அனுப்பலாம் என்று தாய் கோபித்துக் கொள்வாளோ என்ற அச்சத்தோடு கவரை வாங்கியவாறே ஏதோ அவள் படிச்ச நல்ல நாவலாம்.
நம்ம கொழந்தைகள் எவ்வளவோ பரவாயில்லைன்னு நெனச்சிக்கோ என்று மகனுக்குப் புத்தி சொல்லிவிட்டு கவர்லே என்ன சொல்லு அவளைக் கேட்டப்போ அப்பா சொல்லுவா ன்னு பூடகமா குடுத்து அனுப்பிச்சாள் என விளக்கினாள் பாட்டி.
கவரை உடைத்து கண்ணாடியை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டு அதனுள்ளிருந்த ஒரே காகிதத்தில் சுருக்கமாக எழுதியிருந்த வாசகங்களை படிக்க ஆரம்பித்ததும் கணேசய்யரின் கைகள் நடுங்கின முகமெல்லாம் குப் பென வியர்த்து உதடுகள் துடித்தன.
தாயினருகே அமர்ந்து இனிமையான சூழ்நிலையில் மகிழ்ச்சியுடனிருந்த கணேசய்யரின் முகம் திடாரென இருளடைந்தது நாற்காலியின் கைப்பிடியை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு தாயின் முகத்தை வெறித்துப் பார்த்தார்.
என்ன விபரீதம் என்று துணுக்குற்ற பாட்டியம்மாள் தரையில் விழுந்த அக்கடிதத்தை வெளிச்சத்தில் பிடித்துக் கொண்டு படிக்க ஆரம்பித்தாள் அவளால் கண்ணாடியில்லாமலே படிக்க முடியும் இந்த கடிதத்தை எழுதுகையில் ஆறு மாதங்கள் தீர்க்கமாய் யோசித்து தீர்மானமான ஒரு முடிவுக்கு வந்தபின் தெளிந்த மனத்தோடுதான் எழுகிறேன்.
இந்தக் கடிதத்திற்குப் பிறகு உங்களுக்கும் எனக்கும் கடிதப் போக்கு வரத்தோ முகாலோபனமோ கூட அற்றுப் போகலாம் என்பதும் தெரிந்தே எழுதுகிறேன்.
என்னோடு பணி புரியும் ஹிந்தி பண்டிட் திருராமச்சந்திரன் என்பவரை வருகின்ற ஞாயிறன்று நான் பதிவுத் திருமணம் செய்துகொள்ள நிச்சயித்து விட்டேன்.
ஆறுமாத காலமாய் நான் எனது உணர்ச்சிகளோடு இது பாபகரமான காரியம் என்ற ஓர் அர்த்தமற்ற உணர்ச்சியோடு போராடித்தான் இம் முடிவுக்கு வந்தேன்.
உணர்வு பூர்வமான வைதவ்ய விரதத்துக்கு ஆட்படமுடியாமல் வேஷங்கட்டித்திரிந்து பிறகு அவப் பெயருக்கு ஆளாகிக் குடும்பத்தையும் அவமானப் படுத்தாமல் இருப்பதே சிறந்த ஒழுக்கம் என்று உணர்ந்திருக்கிறேன்.
இந்தமுப்பது வயதில் இவ்வளவு சோதனைகளைத் தாங்காமல் இன்னும் ஐந்தாண்டுகளுக்குப் பின் இதே முடிவுக்கு வர நேரிடுமோ என்ற அச்சமும் பிறந்தே இப்போதே செய்தல் சரி என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன் நான் தவறு செய்வதாகவோ இதற்காக வருந்த வேண்டுமென்றே உங்களிடம் மன்னிப்புக் கோரவேண்டுமென்றே கூட எனக்குத் தோன்றவில்லை.
எனினும் உங்கள் உறவை அன்பை இழந்து விடுகிறேனே என்ற வருத்தம் சில சமயங்களில் அதிகம் வாட்டுகின்றது இருப்பினும் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை புதிய வெளிச்சத்தைப் பெற்று ஒரு புது யுகப்பிரஜையாகச் சஞ்சரிக்கப் போகிறேன் என்ற லட்சிய நிறைவேற்றத்தில் நான் ஆறுதலும் மட்டற்ற ஆனந்தமும் கொள்கிறேன்.
தாயின் யோசனைக்கோ பதிலுக்கோ கட்டளைக்கோ உத்தரவுக்கோ காத்திராமல் அந்த அம்மாப் பிள்ளை முதன் முதலில் தானே ஒரு தீர்மானத்துக்கு வந்தது இது தான் முதல் தடவை.
வேறே எப்படியம்மா சொல்லச் சொல்றே ?நீ பிறந்த வம்சத்திலே இந்தக்குடும்பத்திலே ஐயோ என்று இந்த அவலத்தைக் கற்பனை செய்யமுடியாமல் பதறினார் கணேசய்யர்.
அப்பொழுது தான் பாட்டிக்கு ஓர் அரிய உண்மை இவ்வளவு காலத்திற்குப் பின் புரிந்தது என் மகன் எனது சொல்லுக்கும் எனது உத்தரவுக்கும் காத்திருந்தது வெறும் தாயன்பால் மட்டுமல்ல நான் ஒரு யுகத்தின் பிரதிநிதி.
அது ஆசாரமான யுகம் நான் பிறந்தது சாஸ்திரத்துக்கு அஞ்சி நடந்த குடும்பத்தில் அதுபோல் தன் குடும்பமும் நடக்க நடத்தி வைக்கத் தன்னால் ஆகாவிடினும் என்னால் ஆகும் என்ற நம்பிக்கையில் அந்த யுகத்தை அந்த ஆசார ஜீவிதத்தைக் கெளரவிப்பதன் பொருட்டே என் சொல்லே என் வார்த்தையை அவன் எதிர்பார்த்திருந்தான் என்று தன்னைப்பற்றியும் தன் மகனின் மூர்க்கமான தீர்மானம் பற்றியும் தனித்துப்போன அன்பிற்குரிய கீதாவைப்பற்றியும் எண்ணி மெளனமாய் வாயடைத்து உட்கார்ந்தாள் பாட்டி.
அப்போது அங்குவந்து அவர்களை விபரீதச் சூழ்நிலைக்கு ஆட்படுத்தியிருக்கும் அந்தக் கடிதத்தை எடுத்து படித்த பார்வதி அடி பாவி மகளேஎன் தலையிலே தீயை வெச்சுட்டியேடி என்று தலையிலடித்துக் கொண்டு அழுதாள்.
கீதா பதினெட்டு வயதில் நெற்றியிலிடும் திலகத்தை மறந்தது போல் கூந்தலில் சூடும் பூவைத் துறந்தது போல் அது அவள் விதி யென்று சொல்லி அவள் சோகத்தையே மறந்து விடவில்லையா அவளைப்பெற்ற தாயும் தந்தையும் ?
கீதா இப்படியாகி வந்த பிறகுதானே பார்வதி அம்பியையும் ஜானாவையும் பெற்றெடுத்தாள் வாழாத கீதாவின் உள்ளில் வளர்ந்து சிதைந்து மக்கி மண்ணாகிப் பூச்சி அரிப்பதுபோல் அரித்து அரித்துப் புற்றாய்க் குவிந்திருக்கும் உணர்ச்சிகளை நினைவுகளை ஆசைகளை கனவுகளை அவர்கள் அறிவார்களா ?
கீதாவைப் போல் அவளை விடவும் இள வயதில் அரை நூற்றாண்டுக்கு முன் நிலவிய ஹிந்து சமூகத்தின் வைதவ்யக் கொடுந் தீயில் வடுப்பட்டு வாழ்விழந்து அந்த நினைவுகளையெல்லாம் கொண்டிருந்த அந்தக் கனவுகளை யெல்லாம் கண்டிருந்த அந்த ஆசைகளை யெல்லாம் கொன்றிருந்த கெளரிப் பாட்டி அவற்றை யெல்லாம் கீதாவிடம் காணாமலா கண்டுணராமலா இருந்திருப்பாள் ?
அதனால்தான் கணேசய்யரைப் போலவோ பார்வதி அம்மாளைப் போலவோ கீதா இப்படி நடந்து கொள்ளப் போவதைப் அறிந்து.. அவளை வெறுத்து உதறவோ தூஷித்துச் சபிக்கவோ முடியாமல் ஐயோ என்ன இப்படி ஆய்விட்டதே என்ன இப்படியாய் விட்டதே என்று கையையும் மனசையும் நெறித்துக் கொண்டு தவியாய்த் தவிக்கிறாள் பாட்டி.
வாசற்படியில் கால் எடுத்து வைத்த அம்பி கூடத்து ஈஸி சேரில் சாய்ந்து படுத்து ஆழ்ந்த யோசனையில் அமிழ்ந்திருக்கும் பாட்டியைக் கண்டதும் சட்டென்று நின்று திரும்பிப் பின்னால் வரும் மீனாவிடம் மீனா தோள் வழியே ஸ்டைலாக கொசுவித் தொங்கவிட்டிருந்த தாவணியை ஒழுங்காய்ப் பிரித்து இழுத்து இடுப்பில் செருகிக் கொண்டு மேலாடை ஒழுங்காக இருக்கிறதா என்று ஒரு முறை கவனித்த பின் தலையைக் குனிந்து சாதுவாய் உள்ளே நுழைந்தாள்.
அப்பா ஒரு பக்கம் நாற்காலியிலும் அம்மா ஒரு பக்கம் முகத்தில் முந்தானையைப் போட்டுக் கொண்டு விம்மியவாறு ஒரு மூலையிலும் விழுந்து கிடப்பது என்ன விபரீதம் என்று புரியாமல் இருவரும் திகைத்து நின்றனர்.
மீனாவைப் பார்க்கும்போதுதான் அவளுக்கு இன்னொரு விஷயமும் கணேசய்யர் கீதாவைத் தலை முழுகச் சொல்வதன் காரணம் பார்வதியம்மாள் கீதாவைச் சபிப்பதன் நியாய ஆவேசம் இரண்டும்புரிந்தது பாட்டிக்கு.
ஊரெல்லாம் பிளேக் நோய் பரவிக்கிடக்கும் போது வீட்டில் ஒரு எலி செத்து விழக்கண்டவர்கள் போல் ஒவ்வொருவரும் மிகுந்த சங்கடத்தோடு இன்னொருவர் முகத்தைப் பார்த்தனர்.
மகனைப் பார்த்தும் மருமகளைப் பார்த்தும் மற்றப் பேரக்குழந்தைகளைப் பார்த்தும் கீதாவை நினைத்தும் பெருமூச் செறிந்து கொண்டிருந்தாள்.
வழக்கத்துக்கு விரோதமாய் என்னை வழியனுப்ப பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு வந்து பஸ் புறப்படும் போது முந்தானையால் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டாயடி கீதா ?
இப்போதல்லவா தெரிகிறது பாட்டியை நிரந்தரமாப் பிரியறமேன்னுட்டு பாவம் கொழந்தெ கண்கலங்கி நின்னுருக்கேன்னு இப்பன்ன புரியறது கண்ணிலே தூசு விழுந்திருக்கும்னு நினைச்சேனே பாவி விடிகின்ற நேரத்துக்குச் சற்று முன்பு தன்னையறியாமல் கண்ணயர்ந்தாள்.
கண் விழித்த பாட்டி நடந்த தெல்லாம் கனவாகி விடக்கூடாதா என்று நினைத்து முடிக்கு முன் இது உண்மை என்பது போல் அந்தக் கடிதம் ஸ்டூலின் மீது கிடந்தது.
அப்போது அறைக்குள்ளிருந்து வந்த கணேசய்யர் இரவெல்லாம் இதே நினைவாய்க் கிடந்து மறுகும் தாயைக் கண்டு தேற்ற எண்ணி அம்மா வேலாயுதம் வந்திருக்கான் அவள் செத்துட்டானு நெனைச்சித் தலையை செரைச்சி தண்ணிலே போயி முழுகு என்றார்.
தீரமுடியாத பைத்தியம் ஆனால் என்னோட பைத்தியம் என்னோட போகட்டும் அந்தப் பைத்தியம் அவளுக்குப் படார் னு தெளிஞ்சிருக்குன்னு அதுக்கு யார் என்ன பண்றது ?
அவதான் சொல்லிட்டாளே என் காரியம் என் வரைக்கும் சரி வேஷம் போட்டு ஆடி அவப் பேரு வாங்காம விதரணையா செஞ்சிருக்கேன்னு அவ காரியம் அவ வரைக்கும் சரிங்கறாளே அவதான் அதுக்கென்ன சொல்றே ?
ஆசாரமான குடும்பத்துப் பேரைக் கெடுத்த சனி செத்துத் தொலைஞ்சுட்டானு தலையை முழுகித் தொலைன்னு சொல்றேன் என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு கத்தினார் கணேசய்யர்.
பாட்டியம்மாள் ஒரு விநாடி தன்னையும் தன் எதிரே நிற்கும் மகனையும் வேறு யாரோ போல் விலகி நின்று பார்த்துவிட்டு ஒரு கைத்த சிரிப்புடன் கூறினாள்.
என்னை என்ன பண்ணித்து தெரியுமா அந்த சாஸ்திரம் ?.அப்போ நீ பால் குடிக்கிற கொழந்தையடாஎனக்குப் பதினைஞ்சி வயசுடா என் கொழந்தை என் மொகத்தெப் பார்த்துப் பேயைப் பார்த்ததுபோல் அலறித்தேடா.
அப்படி என்னை என் விதிக்கு மூலையிலே உட்காத்தி வெச்சாளேடா அந்த கோரத்தை நீ ஏண்டா பண்ணலே கீதாவுக்கு ?..ஏன் பண்ணலே சொல்லு என்று கண்களில் கண்ணீர் வழியக் கேட்கும்போது கணேசய்யரும் கண்களை பிழிந்து விட்டுக் கொண்டார் அவள் தொடர்ந்து பேசினாள்.
அதுக்காக நீ உள்ளூரத் திருப்திப் படலாம்யோசிச்சுப் பாரு இல்லேன்னா அவளோட சேத்து எனக்கும் ஒரு முழுக்குப் போட்டுடு நான் வர்ரேன் என்று கூறியவாறே மாற்றுப் புடவையைச் சுருட்டிக் காக்கிப் பைக்குள் திணித்தவாறு எழுந்தாள் பாட்டியம்மாள்.