sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சோழ நாட்டிலுள்ள எல்லாச் சிவாலயங்களிலும் விஷ்ணு ஆலயங்களிலும் இளவரசருடைய சுகக்ஷேமத்தைக் கோரிப் பிரார்த்தனை செய்து அர்ச்சனை அபிஷேகம் நடத்தச் சொல்லியிருக்கிறேன்.
உடனே செய்கிறேன் அம்மா சக்கரவர்த்தியின் கட்டளையுடன் சூடாமணி விஹாரத்தைப் பாதுகாக்க ஒரு சிறிய சைன்யத்தையே வேணுமானாலும் அனுப்பி வைக்கிறேன்.
இன்றைக்கு நான் அரண்மனை முற்றத்துக்கு வந்து கொண்டிருந்தபோது என் கண்ணாலேயே பார்த்தேனே அந்த வைத்தியனை என்ன பாடுபடுத்திவிட்டான்.
நான் குறுக்கிட்டுத் தடுத்திராவிட்டால் வைத்தியர் மகன் யமனுக்கு வைத்தியம் செய்யப் போயிருப்பான்... இளைய பிராட்டி இதைக் கேட்டுப் பூரிப்பு அடைந்தாள்.
இளையபிராட்டி தன் மனத்திற்குள் இவருடைய உள்ளத்தில் இருப்பதைக் கடவுளும் அறிவாரோ என்னமோ தெரியவில்லை ஒற்றனுக்குத் துணையாக ஒற்றன் ஒருவனையே அனுப்பி வைக்க விரும்புகிறார் போலும் என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.
ஆனால் இத்தகைய சமயத்தில் என்னைத் தனியே விட்டுவிட்டுப் போகிறேன் என்கிறாயே அதுதான் பெரிய தவறு அக்கா நானா தங்களைத் தனியே விட்டுவிட்டுப் போகிறேன்?
என்னைப்போல் தங்களுக்கு எத்தனையோ தோழிகள் தங்கள் கருத்தை அறிந்து காரியத்தில் நிறைவேற்ற எத்தனையோ பேர் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்... நீ கூட இப்படிப் பேச ஆரம்பித்து விட்டாயா வானதி?
நான் சொல்கிறேன் கேள் வானதி வீணாக மனதை வருத்தப்படுத்திக் கொள்ளாதே அருள்மொழி வர்மனுக்கு அபாயம் எதுவும் வந்திருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.
நான் இப்படிச் சாதாரணமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்க மாட்டேன்... மனது சொல்வதில் எனக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லை அக்கா உள் மனத்திலும் நம்பிக்கை இல்லை வௌி மனத்திலும் நம்பிக்கை இல்லை என் உள் மனத்திலும் வௌி மனத்திலும் சில நாளாக ஒரு பிரமை தோன்றிக் கொண்டிருந்தது.
அங்கே ஒரு திருமண வைபவம் நடந்தது... அதைச் சொல்ல விருப்பமில்லை அக்கா மொத்தத்தில் மனத்தில் தோன்றுவதிலும் கனவில் தோன்றுவதிலும் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை.
கதைகள் காவியங்களிலிருந்து இதற்கு எத்தனையோ உதாரணங்கள் நான் உனக்குச் சொல்லுவேன்... இளவரசி குந்தவைக்கு ஒரே வியப்பாய்ப் போய்விட்டது இந்தப் பெண்ணுக்கு இவ்வளவு தைரியமும் பிடிவாதமும் திடீரென்று எப்படி ஏற்பட்டன என்று ஆச்சரியப்பட்டாள்.
எனக்கு என்ன பயம் அக்கா கொடும்பாளூரிலிருந்து என்னை அழைத்து வந்த பல்லக்குத் தூக்கிகளும் காவல் வீரர் நால்வரும் ஒரு வேலையுமின்றி இத்தனை காலம் இங்கே தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அவர்களே என்னைத் திரும்ப அழைத்துக் கொண்டு போய்விடுவார்கள்... உங்களை நான் ரொம்பவும் கேட்டுக் கொள்கிறேன் அக்கா எனக்குப் பயம் ஒன்றுமில்லை.
ஒரே ஒரு காரியத்துக்கு மட்டும் அனுமதி கொடுங்கள்.போகும்போது அந்தக் குடத்தை ஜோதிடரின் வீட்டுக்கு இன்னொரு தடவை போய் அவரைச் சில விஷயங்கள் கேட்க விரும்புகிறேன்.
ஐயா உமது முன னோர்கள் ஆணை செலுத்தி மூவுலகையும் ஆண்டபோது வல்லத்து அரண்மனை இவ்விதந்தான் இருந்தது போலும் எங்கள் நகரில் இந்த இடத்தைச் சிறைச்சாலை என்று சொல்லுவார்கள் என்றாள் இளவரசி.
பல தேசத்து அரசர்களுமாகச் சேர்ந்து அரண்மனை சிறைச்சாலை எல்லாவற்றையும் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி விட்டார்கள் நூறு வருஷங்களுக்கு முன்பு... என் குலத்து முன்னோர்கள் தென் நாட்டின் பேரரசர்களாக அரசு புரிந்த நாளில் காலாகாலத்தில் கப்பம் செலுத்தாத அரசர்களை அதிகாரிகள் சிறைப்பிடித்துக் கொண்டு வருவார்கள்.
சக்கரவர்த்தி கருணை புரிந்து எப்போது தங்களை வரும்படி சொல்லி அனுப்புவார் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டு ஊருக்குத் திரும்பலாம் என்று அச்சிற்றரசர்கள் காத்திருப்பார்கள்.
அப்போது சிறையில் காத்திருக்கும் சிற்றரசர்கள் அடாடா இந்தப் புலவர்களுக்கு வந்த யோகத்தைப் பார் இவர்கள் கொண்டு போகும் பரிசுகளைப் பார் என்று சொல்லி வியப்பார்கள்.
எல்லா அரசர்களுமாகச் சேர்ந்து வந்து படையெடுத்து எங்கள் ஊரையும் அரண்மனையையும் சிறைச்சாலையையும் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டார்கள்... எல்லாவற்றையும் அழித்தாலும் அந்தக் கவியின் பாடலை அழிக்க முடியவில்லையல்லவா?
அது போகிறதென்றால் சற்று முன் இந்த ஊர் வீதியில் அவன் என்னைப் பகைவர்களின் ஒற்றன் என்று சொல்லிப் பழுவேட்டரையர்களிடம் பிடித்துக்கொடுக்கப் பார்த்தான்.
அங்கிருந்து தப்பி வந்தால் அரண்மனை முற்றத்தில் ஆயிரம் பதினாயிரம் பேருக்கு எதிரில் என்னைப் பழுவூர் ராணியின் ஒற்றன் என்று குற்றம் சாட்டினான்... நீர் பழுவூர் ராணி நந்தினி தேவியின் ஒற்றன் என்று பினாகபாணி குற்றம் சாட்டியதைக் கேட்கிறேன்.
ஒருவரும் நம்பவில்லை கேட்டவர்கள் எல்லாரும் சிரித்தார்கள்... எவ்வளவு தவறான காரியத்தைச் செய்தீர் உம்முடைய வார்த்தையை அவர்கள் நம்பாததே நல்லதாய்ப் போயிற்று நம்பியிருந்தால் எவ்வளவு பிசகாகப் போயிருக்கும்?
போதும் என்னைச் சிறையிலிருந்து விடுதலை செய்து விடுங்கள் என் வழியே போகிறேன்... இல்லை தேவி இந்தச் சிறையிலிருந்து தாங்கள் என்னை விடுதலை செய்யாவிட்டால் நான் இதிலிருந்து தப்பிச் செல்ல முடியாதா?
ஆனால் இன்னொரு சிறைச்சாலையிலிருந்து நீர்தப்ப முடியாது... இல்லை அதுவும் உமக்கு இலட்சியமில்லை பாதாளச் சிறைவாசலில் காத்திருக்கும் புலிகளையும் வென்றுவிட்டுத் தப்பிச் சென்று விடுவீர்... தேவி நான் வீடு வாசல் அற்ற அநாதை.
தாங்களோ மூன்று உலகையும் ஒரு குடை நிழலில் ஆளும் சக்கரவர்த்தியி ன் செல்வக்குமாரி.... ஆயினும் இன்றைக்குத் தாங்கள் இந்நாட்டில் இணையற்ற அதிகாரம் படைத்தவர்.
சக்கரவர்த்தியும் பழுவேட்டரையர்களும் முதலாவது மந்திரியும் தங்கள் விருப்பத்துக்கு மாறாக நடக்கத் துணியமாட்டார்கள்... ஆம் பொருந்தும்தான் என் தம்பி உலகமாளப் பிறந்தவன் என்று நினைத்தேன்.
அதனால் அவர்களுடைய நெஞ்சுக்கும் தாளிட விரும்பினேன்... நானும் இளவரசரைப் பற்றி எவ்வளவோ கேள்விப்பட்டு விட்டுத்தான் ஆவலுடன் வந்தேன்.
அவரோடு எட்டுத் திசைகளுக்கும் சென்று போர்க்களங்களில் வீரச் செயல்கள் புரிந்து பெயரும் புகழும் அடைய விரும்பினேன்... ஆம் பொன்னியின் செல்வர் அரசுரிமையைக் காட்டிலும் அமைதியான வாழ்க்கையை அதிகம் விரும்புகிறார்.
போர்க்களத்தில் வாளேந்தி வீசுவதைக் காட்டிலும் ஆலயத் திருப்பணியில் கல்லுளி கொண்டு வேலை செய்வதற்கு அதிகம் ஆசைப்படுகிறார்... மதுராந்தகனோ இராஜ்யம் ஆளுவதில் தீவிர நோக்கம் கொண்டிருக்கிறான்.
அரசிளங்குமரி இந்த வேலை இனிச் செய்ய என்னால் முடியாது விடை கொடுங்கள்... ஐயோ என் பிராண சிநேகிதி என்று எண்ணியிருந்த வானதி என்னை கைவிட்டுப் போகப் பார்க்கிறாள்.
ஐயா உம்முடைய பதட்டமான காரியங்களினால் உமது உயிருக்கு ஏதேனும் அபாயம் நேர்ந்தால் என்னுடைய கதி என்ன ஆகும் என்பதைச் சிறிது எண்ணிப் பாரும்.
சிறைக்கதவைத் திறந்து விடுங்கள் அந்த மனிதர் எங்கே இருக்கிறார் என்று சொல்லுங்கள் வைத்தியர் மகனாவது மற்போரில் சிறிது பழக்கமுள்ளவன்.
வாளின் கூர்மையை அவர் என்றும் துணை கொண்டதில்லை... ஐயா இந்த நாட்டில் சக்கரவர்த்திக்கு அடுத்த மரியாதைக்குரியவர் முதன் மந்திரி அநிருத்தர்.
தேவி காஞ்சிக்கு என்னை அனுப்பாதீர்கள் என் மனத்திற்குள் ஏதோ ஒரு ுரல் காஞ்சிக்குப் போகாதே என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.
அவள் பயபக்தியுடன் பூஜை செய்யும் கொலை வாளை என்னிடம் கொடுத்து இன்னாருடைய தலையைக் கொண்டு வா என்று சொன்னாலும் கொண்டுவர வேண்டியதுதானோ?
நீர் காஞ்சியிலிருந்து திரும்பி வந்ததும் மறுபடி ஒருதடவை இலங்கைக்குப் போக வேண்டும்.அந்த ஊமைத்தாயை எப்படியா து இங்கே அழைத்து வரவேண்டும்... அவளை அழைத்து வருவது சுழிக்காற்றைக் குடத்தில் அடைத்துக் கொண்டு வருவது போலத்தான்.
பொன்னியின் செல்வரைப் பற்றிய செய்தி அவர் காதில் எட்டியிருந்தால் இதற்குள்ளேயே ஒருவேளை புறப்பட்டிருந்தாலும் புறப்பட்டிருப்பார்... அதற்காகவேதான் உம்மை அனுப்ப விரும்புகிறேன்.
எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமாக நீர் அவசியம் செய்ய வேண்டிய காரியம் ஒன்று இருக்கிறது... பெரிய பழுவேட்டரையர் இளையராணியுடன் கடம்பூர் மாளிகைக்குப் புறப்பட்டுவிட்டார் என்ற செய்தி கிடைத்திருக்கிறது... ஆதித்த கரிகாலனையும் கடம்பூருக்கு வரும்பட அழைத்திருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் தனியாகச் சந்திக்க முடியாதபடி நீர் தடை செய்ய வேண்டும்... ஐயா என் தமையனைக் காப்பாற்றும் இரும்புக் கவசம் போல் நீர் உதவவேண்டும்.
ஐயா தாங்கள் தோல்வி அடைந்தாலும் வெற்றி அடைந்தாலும் என் இதயச் சிறையிலிருந்து இந்த ஜன்மத்தில் தங்களுக்கு விடுதலை கிடையாது என்றாள் அரசிளங்குமரி.
இவ்வேந்தனை யணுகியிருந்து அவனால் சிறப்பிக்கப்பட்டவராதலின் கோனாட்டு எறிச்சிலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார் இவன் நாட்டு இயல்புகளையும் இவனுடைய விறலையும் விரித்துக் கூறுகின்றார்.
ஒருகால் இவனது வெற்றி நலத்தைச் சிலர் வினவினாராக அவர்கட்கு இப்பாட்டால் இக் குமரனார் இச் சென்னியைப் பகைப்போர் உளராயின் அவர்க்கு எய்தக்கடவ துன்பத்தை யவர்தாமே யறிகுவர் அவனொடு வழுவின்றிப் பொருதவர் வாழக் கண்டதில்லை அவனது அருள் பெற்றோர் வருந்தக் கண்டது மில்லை என்று அறிவுறுத்தினார்.
உரை கொண்டைக் கூழைத் தண்டழைக் கடைசியர் கொண்டையாகிய மயிரையும் குளிர்ந்த தழையையுமுடைய கடைசியர் சிறு மாண் நெய்தல் ஆம்பலொடு கட்கும் சிறிய மாட்சிமையுடைய நெய்தலை யாம்பலுடனே களையும் மலங்கு மிளிர் செறுவின் மலங்கு பிறழ்கின்ற செய்யின்கண்ணே தளம்பு தடிந்திட்ட தளம்பு துணித்திடப்பட்ட பழன வாளைப் பரூஉக் கண் துணியல் பொய்கையிடத்து வாளையினது பரிய இடத்தையுடைய தடியை புது நெல் வெண் சோற்றுக் கண்ணுறையாக புதிய நெல்லினது வெள்ளிய சோற்றிற்கு மேலீடாகக் கொண்டு விலாப்புடை மருங்கு விசிப்ப மாந்தி விலாப்புடைப் பக்கம் விம்ம வுண்டு நீடு கதிர்க் கழனி சூடு தடுமாறும் நெடிய கதிரையுடைய கழனியிடத்துச் சூட்டை இடு மிட மறியாது தடுமாறும் வன் கை வினைஞர் புன்றலைச் சிறாஅர் வலிய கையையுடைய உழவர் புல்லிய தலையையுடைய சிறுவர் தெங்கு படுவியன் பழம் முனையின் தெங்கு தரும் பெரிய பழத்தை வெறுப்பின் தந்தையர் குறைக்கண் நெடும்போ ரேறி தந்தையருடைய தலை குவியாமல் இடப்பட்ட குறைந்த இடத்தையுடைய நெடிய போரின்கண்ணே யேறி விசைத் தெழுந்து உகைத் தெழுந்து செழுங்கோள் பெண்ணைப் பழம் தொட முயலும் வளவிய கோட் புக்க பனையினது பழத்தைத் தொடுதற்கு முயலும் வைகல் யாணர் நன்னாட்டுப் பொருநன் நாடோறும் புதுவரு வாயையுடைய நல்ல நாட்டிற்கு வேந்தனாகிய எஃகு விளங்கு தடக்கை இயல் தேர்ச் சென்னி வேல் விளங்கும் பெரிய கையினையும் இயற்றப்பட்ட தேரினையுமுடைய சென்னியது சிலைத்தார் அகலம் மலைக்குநர் இந்திர விற்போலும் மாலையையுடைய மார்போடும் மாறுபடுவோர் உள ரெனின் உளராயின் தாம் அறிகுவர் தமக் குறுதி தாமறிகுவர் தமக்குற்ற காரியம் யாம் யாங்கள் அவன் எழு வுறழ் திணி தோள் வழுவின்று மலைந்தோர் அவனுடைய கணைய மரத்தோடு மாறுபடும் திணிந்த தோளைத் தப்பின்றாக மாறுபட்டோர் வாழக் கண்டன்றும் இலமே வாழக்கண்டது மிலம் தாழாது திருந்தடி பொருந்த வல்லோர் விரைய அவனது திருந்திய அடியை அடையவல்லோர் வருந்தக் காண்டல் அதனினும் இலமே வருந்தக் காண்டல் அவ் வாழக்கண்டதனினும் இலம் எறு.
கண்ணுறை வியஞ்சனம் சோற்றோடு துணையாய் உண்ணப்படும் காய் கறிகள் உணவை மிக வுண்டதனால் மயங்கிச் சூட்டினை இடுமிட மறியாது தடுமாறுதல் உண்டாயிற்று.
பதிற்றுப்பத்து ஆறாம் பத்தின் பதிகம் கூறும் சேரமான் இவனாயின் இவற்குப் பின் அரசுகட்டி லேறியவன் ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனாவான்.
சேரமான் உயிர் நீங்குந்தறுவாயி லிருப்பக் கண்ட அச் சான்றோர் அவன் புகழ்பாடி வியந்தாராக அவன் தன் கழுத்திலிருந்த ஆரத்தை வழங்கி இறவாப் புகழ் பெற்றான்.
இருவரும் வீழ்ந்து கிடத்தலைக் காணுந்தோறும் கழாத்தலையார் ஆறாத்துயர மெய்தி இப்பாட்டால் செருமுனிந்து அறத்தின் மண்டிய மறப்போர் வேந்தர் தாமும் மாய்ந்தனர் அவரை நிழல் செய்த குடைகளும் துளங்கின அவர் தம் வெற்றியும் குடையும் நுவலும் முரசமும் ஒழிந்தன போர் மறவர் தாமும் எஞ்சாது வீழ்ந்தமையின் அமரும் உடன் வீழ்ந்தது.
இவர்தம் பெண்டிரும் பாசடகு மிசைதல் பனிநீர் மூழ்கல் முதலிய கைம்மைச் செயல்களை விரும்பாது இவர்தம் மார்பகம் பொருந்தி உயிர் துறந்தனர் இமையா நாட்டத்தவரும் நிறைய விருந்து பெற்றனர் இவர்தம் புகழ் மேம்படுவதாக எனப் பாடிச் சிறப்பித்தார்.
முதுமக ளொருத்தியின் தலையை நறுவிரை துறந்த நாறா நரைத்தலை யென்றது போலக் கழாத்தலை யென்று பாடிய சிறப்பால் இவர் இப்பெயர் பெற்றன ராதல் வேண்டும்.
இவர் செய்யுள் புலவர் புகழும் சிறப்புடைய தென்றும் இவர் பெயர் கழாத்தலை யென்றும் தோன்ற புகழ்ந்த செய்யுள் கழாஅத் தலையை இகழ்ந்ததன் பயன் என்று கபிலர் கூறுவது ஈண்டு நினைவுகூரத் தகுவதாம்.
சேரமான் குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதனும் சோழன் வேற்பஃறடக்கைப் பெருவிறற் கிள்ளியும் போர்ப்புறத்துப் பொருது வீழ்ந்தாரைக் கழாத்தலையார் பாடியது.
உரை வரு தார் தாங்கி அமர் மிகல் யாவது வருகின்ற தூசிப்படையைத் தடுத்துப் போரின்கண் ஒருவர் ஒருவரை வெல்வே மென மிகுதல் எங்ஙனமாவது பொருது ஆண்டொழிந்த மைந்தர் பொருது அக்களத்தின்கட்பட்ட வீரரது புண் தொட்டுக் குருதிச் செங்கை புண்ணைத் தோண்டி அவ்வுதிரந் தோய்ந்த செய்ய கையால் கூந்தல் தீட்டி தமது மயிரைக் கோதி நிறங் கிளர் உருவிற் பேஎய்ப் பெண்டிர் நிறமிக்க வடிவையுடைய பேய் மகளிர் எடுத் தெறி அனந்தற் பறைச் சீர் தூங்க மேன்மேலும் கொட்டுகின்ற மந்தமான ஓசையையுடைய பறையினது தாளத்தே யாட பருந்து அருந்துற்ற தானையொடு பருந்து ஊனைத் தின்னப் பொருந்திய படையானே செருமுனிந்து போரின்கண் வெகுண்டு அறத்தான் மண்டிய மறப்போர் வேந்தர்தாம் மாய்ந்தனர் அறத்தின் அடர்த்துச் செய்த வலிய போரையுடைய அரசர் இருவரும் பட்டார் குடை துளங்கின அவர் கொற்றக் குடையும் தளர்ந்தன உரை சால் சிறப்பின் முரைசு ஒழிந்தன புகழமைந்த தலைமையையுடைய முரசு வீழ்ந்தன பன்னூ றடுக்கிய வேறுபடு பைஞ்ஞிலம் பல நூறாக அடுக்கப்பட்ட பதினெண் பாடை மாக்களாகிய படைத் தொகுதி இடம் கெட ஈண்டிய வியன் கண் பாசறை இடமில்லை யாம்படி தொக்க அகன்ற இடத்தையுடைய பாடிவீட்டின்கண் களம் கொளற்கு உரியோர் இன்றி போர்க்களம் தமதாக்கிக் கொள்ளுதற் குரியோர் ஒருவரின்றி தெறுவர உடன் வீழ்ந்தன்றால் அமர் கண்டார்க்கு அச்சம் வர வுடனே மடிந்தது பூசல் பெண்டிரும் பாசடகு மிசையார் அவர் பெண்டிரும் பச்சையிலை தின்னாராய் பனி நீர் மூழ்கார் குளிர்ந்த நீரின்கண் மூழ்காராய் மார்பகம் பொருந்தி அவர் மார்பகத்தைக் கூடி ஆங்கு அமைந்தனர் அக் களத்தின் கண்ணே உடன் கிடந்தார் வாடாப் பூவின் இமையா நாட்டத்து நாற்ற வுணவினோரும் வாடாத கற்பகத்தின் தாரினையும் இமையாத கண்ணினையும் நாற்றமாகிய உணவினையுமுடைய தேவர்களும் ஆற்ற அரும் பெறல் உலகம் நிறைய விருந்து பெற்றனரால் மிகப் பெறுதற்கரிய உலகம் நிரம்ப விருந்து பெற்றார் பொலிக நும் புகழ் அதனால் பொலிக நுங்கள் புகழ் எறு.
பட்ட இரு வேந்தரும் அக் களத்துக் கிடக்கின்ற படியைக் கண்டு தம் மனத்தோடு நொந்து கூறுகின்றாராதலான் நும் புகழென முன்னிலையாக்கிக் கூறினார்.
வேந்தர் மாய்ந்தனர் குடை துளங்கின முரசு ஒழிந்தன அமர் உடன் வீழ்ந்து பெண்டிரும் மார்பகம் பொருந்தி அமைந்தனர் நாற்ற உணவினோரும் விருந்து பெற்றனர் இவ்வாறான பின்பும் யாம் அமரினை மேற்கொண்ட பொருது வெல்வே மென்று தாந்தாம் நினைந்த நினைவு எவ்வண்ணமாவதென்று தன் நெஞ்சொடு கூறிப் பின் பொலிக நும் புகழே யென அவ்வரசர் கிடந்தவாறு கண்டு கூறியவாறு.
வருதார் தாங்கி அமர் மிகல் யாவது என்பதற்கு இவர்கள் செய்தபடி கண்டு......இனிச் சிலர் பொருது வேறல் எங்கே யுளது என வியந்து கூறியதாக வுரைப்பாரு முளர்.
பாசடகு மிசைதலும் பனிநீர் மூழ்கலும் கணவனை யிழந்த மகளிர் மேற்கொள்ளும் கைம்மைச் செயல்.பைஞ்ஞிலம் மக்கட்டொகுதி உண்ணாப் பைஞ்ஞிலம் பதிற்.
வேந்தர் மாய்ந்தனர் குடை துளங்கின அமரும் வீழ்ந்தது எனப் படர்க்கைக்கண் கூறிவந்த ஆசிரியர் பொலிக நும் புகழ் என முன்னிலைப்படுத்துரைத்தற்கு அமைதி காட்டுவார் பட்ட இருவேந்தரும்.....கூறினார் என்றார்.
இவ்விரு பெரு வேந்தரும் போர்க்களத்திற்பட்டு வீழ்ந்தது கண்டு கழாத்தலையார் இரங்கியதுபோல ஆசிரியர் பரணரும் அமர்க்களம் போந்து இருவரையும்கண்டுஒருவரையொருவர்வஞ்சியாதுநின்றுவென்றிபெறுவேம் என்று போரில் மண்டிய இவர்தம் வீழ்ச்சி மண்ணாளும் மன்னர்க்கு ஒரு நல்ல வுண்மை யுணர்த்தும் என்ற கருத்தால் இப் பாட்டின்கண் இவர்கள் பால் எத்துணையோ யானைப்படைகள் இருந்தன அவை யாவும் அம்பால் துளங்கி விளைத்தற்குரிய வினையின்றி யழிந்தன குதிரைகளோ மிக்க புகழ் படைத்தவை யெனினும் தம்மைச் செலுத்தும் மறத்தகை மைந்தரோடு பட்டொழிந்தன தேரேறி வந்த வீரரனைவரும் கேடகம் தாங்கிய கையோடே வீழ்ந்தழிந்தனர்.
உரை எனைப் பல் யானையும் எத்துணையும் பலவாகிய யானையும் அம்பொடு துளங்கி அம்பால் கலங்கி விளைக்கும் வினையின்றிப் படை யொழிந்தன இனிமேலுண்டாக்கும் போரின்றிப் படையிடத்துப் பட்டன விறற் புகழ் மாண்டபுரவி யெல்லாம் வெற்றிப் புகழ் மாட்சிமைப்பட்ட குதிரையெல்லாம் மறத்தகை மைந்தரொடு ஆண்மைக்கேற்ற வீரப் பாட்டுக் கூற்றையுடைய மேலாட்களுடனே ஆண்டுப் பட்டன அக்களத்தே பட்டன தேர் தர வந்த சான்றோர் எல்லாம் தேர் கொடுவர வந்த போரிற் கமைந்தோ ரெல்லாம் தோல் கண் மறைப்ப ஒருங்கு மாய்ந்தனர் தாம் பிடித்த பரிசை தம் கண் மறைப்பச் சேரப் பட்டனர் விசித்து வினை மாண்ட மயிர்க்கண் முரசம் வாரால் விசிக்கப்பட்டுத் தொழில் மாட்சிமைப்பட்ட மயிர் சீவாது போர்க்கப்பட்ட கண்ணையுடைய முரச மெல்லாம்பொறுக்குநர் இன்மையின் பரிப்பார் படுதலான் இருந்து விளிந்தன இருந்து கெட்டன சாந்தமை மார்பில் நெடு வெல் பாய்ந்தென சாந்தமைந்த மார்பின்கண்ணே நெடிய வேல் பாய்ந்தெனவாக வேந்தரும் பொருது களத்து ஒழிந்தனர் அரசரும் பொருது அக்களத்தின்கண்ணே மடிந்தனர் இனி என்னாவது கொல்தான் இனி என்ன வருத்த முறுவதோ தான் கழனி ஆம்பல் வள்ளித் தொடிக்கை மகளிர் கழனிக்கண் ஆம்பற்றண்டாற் செய்த வளையணிந்த கையினையுடைய மகளிர் பாசவல் முக்கி செவ்வி யவலை முக்கி தண் புனல் பாயும் குளிர்ந்த புனற்கண்ணே பாயும் யாணர் அறாஅ வைப்பின் புதுவருவா யறாத ஊர்களையுடைய காமர் கிடக்கை அழகிய கிடையையுடைய அவர் அகன்றலை நாடு அவரது அகன்ற விடத்தையுடைய நாடு எறு.
தத்திங்கந் தத்திங்கம் கொட்டு வாளாம் தயிருஞ் சோறுந் தின்பாளாம் ஆப்பஞ் சுட்டால் தின்னு வாளாம் அவலிடிச்சால் முக்குவாளாம் என்று மகளிர் கைக்குழந்தைகட்குப் பாடிக் காட்டும் பாட்டிலும் முக்குதல் இப் பொருளில் வருதல் காண்க.
இவனது வண்மை புலவர் மிடி தீர்க்கும் பெருநலம் படைத்திருப்பதுபற்றி வறுமை யெய்துங் காலங்களில் புலவர்கள் இவன்பால் பொருள் பெற்றுச் சென்று இனிது வாழ்வதனோ டமையாது தாம் பெற்ற பெருவளத்தைப் பெறார்க்கும் அறிவித்து அவன்பாற் சென்று அது பெறச் செய்வது மரபு.
அம்முறையே இப்பாட்டின்கண் ஆசிரியர் நெடும்பல்லியத்தனார் வறுமை யெய்தி வாடும் விறலியைக் கண்டு இக் காலத்தே புற்கையுண்டு வருந்தும் நாம் முதுகுடுமிப் பெருவழுதியைக் கண்டு வருவேமாயின் புற்கை யுணவு நீங்கி இனிய வுணவு கொள்ளும் செல்வம் பெறலாம் வருக செல்வேம் என்று பாடியுள்ளார்.
இப்பாட்டின் முதலடியில் யாழ் ஆகுளி பதலை யெனப் பல்லியங்களைத் தொகுத்தோதுதலின் இவர் நெடும்பல்லியத்தனா ராயினா ரெனக் கருதுவோரும் உளர்.
முதுகுடுமிப் பெருவழுதி தனக்குரிய கூடலினீங்கிப் போர்க்களத்தே அமர்ந்திருப்பதை யறிந்துவைத்தும் அங்கே அவன்பாற் செல்லக் கருதுவது அவனது வண்மையும் இவரது வறுமைக் கொடுமையும் புலப்படுத்துகிறது.
உரை நல் யாழ் ஆகுளி பதலை யொடு சுருக்கி நல்ல யாழையும் சிறு பறையையும் ஒரு தலை மாக்கிணையுடனே கட்டி செல்லாமோ சில் வளை விறலி போவே மல்லேமோ சொல்லுவாயாக சில வளையையுடையவிறலி களிற்றுக் கணம் பொருத கண்ணகன் பறந்தலை யானை யணிபொருத இடமகன்ற பாசறைக்கண் விசும்பு ஆடு எருவை பசுந்தடி தடுப்ப ஆகாயத்தின் கண்ணே பறக்கும் எருவையைப் பசிய வூன் தடி தகைப்ப பகைப் புலம் மரீஇய மாற்றார் தேயத்தின்கண்ணே மருவிய தகைப் பெருஞ் சிறப்பின் குடுமிக் கோமான் கண்டு அழகிய பெரிய செல்வத்தினையுடைய முதுகுடுமியாகிய கோமானைக் கண்டு நெடு நீர்ப் புற்கை நீத்தனம் வரற்கு மிக்க நீரான் அடப்பட்ட புற்கையைக் கைவிட்டு வருவதற்கு எறு.
பசுந்தடியின் காட்சி எருவையை மேலே செல்லாவாறு தடுத்துத் தன்னை யுண்டற்குரிய வேட்கையை யெழுப்புதலின் அதன்மேலேற்றி பசுந்தடி தடுப்ப என்றார்.
அப் போரில் பாண்டிவேந்த னொருவனும் போர் உடற்றினன்.இதன்கண் வளவன் செலுத்திய நெடுவேல் இச் சேரமான் மார்பிற் பட்டு முதுகின் புறத்தே உருவிச் சென்று புண் செய்தது.
மார்பிற்பட்ட கருவியால் முதுகிடத்தும் இச் சேரமானுக்குப் புண்ணாயினமையின் இவன் அதனால் பெரு நாணம் கொண்டு மானம் பொறாது வடக்கிருப் பானாயினன்.
கழாத்தலையாராகிய சான்றோர் இவன் செயல் கண்டு ஆற்றாமை மிகக் கொண்டு தன்போலும் வேந்தனொருவன் மார்பு குறித்தெறிந்த படையாலுண்டாகிய புறப் புண்ணிற்கு நாணி மறத்தகை மன்னனாகிய எங்கள் பெருஞ்சேரலாதன் வாள் வடக்கிருந்தனன் எங்கட்கு இனி ஞாயிறு விளங்கும் பகற்போது முன்போலக் கழியாது உழவர் உழவு மறப்பர் சீறூர்களும் விழாவை மறக்கும் இவனது வடக்கிருப்பு உவாநாளில் ஞாயிறுதோன்றத் திங்கள் மலைவாய் மறைவதுபோல வுளது.
அஃதாவது தமிழ் நாட்டின் மேலைப் பகுதியில் இனி இருள் சூழ்வதன்றி ஒளியில்லையாம் என்று இப்பாட்டின்கண் கையறவுற்றுக் கலுழ்ந்து பாடியுள்ளார்.
திணை பொதுவியல் துறைகையறுநிலை.சேரமான்பெருஞ் சேரலாதன் சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தானொடு பொருது புறப்புண்ணாணி வடக்கிருந்தானைக் கழாத்தலையார் பாடியது.
உரைமுழா மண் மறப்ப முழா மார்ச்சனை யிடுத லொழிய யாழ்பண் மறப்ப யாழ் பண்ணை யொழிய இருங்கண் குழிசி கவிழ்ந்து இழுது மறப்ப பெரிய இடத்தையுடைய பானை பாலின்மையிற் கவிழ்ந்து நெய் கடைதலை யொழிய சுற்றம் சுரும்பார் தேறல் மறப்ப தம்முடைய கிளை வண்டார்ந்த மதுவை யுண்ணா தொழிய உழவர் ஓதை மறப்ப உழுவார் தொழில் செய்யு மோசையை யொழிய அகலுள் ஆங்கண் சீறூர் விழவும் மறப்ப அகன்ற தெருவினையுடைய சீறூர் விழாவினை யொழிய உவவுத் தலைவந்த பெரு நாள் அமையத்து உவாவந்து கூடிய பெரிய நாளாகிய பொழுதின்கண் இரு சுடர் தம்முள் நோக்கி ஞாயிறுந் திங்களுமாகிய இரு சுடரும் தம்முள் எதிர்நின்று பார்த்து ஒரு சுடர் புன்கண் மாலை மலை மறைந்தாங்கு அவற்றுள் ஒரு சுடர் புல்லியமாலைப் பொழுதின்கண் மலையுள்ளே யொளித்தாற்போல தன் போல் வேந்தன் முன்பு குறித்தெறிந்த புறப்புண் நாணி தன்னை யொக்கும் வேந்தன் முன்னாகக் கருதி யெறிந்த புறத்துற்ற புண்ணுக்கு நாணி மறத்தகை மன்னன் வாள் வடக் கிருந்தனன் மறக் கூறுபாட்டையுடைய வேந்தன் வாளோடு வடக்கிருந்தான் ஈங்கு ஞாயிற்றுப் பகல் நாள்போற்கழியல ஆதலால் இவ்விடத்து யாம் அவனை யின்றித் தனித்து உயிர்வாழும் ஞாயிற்றையுடைய பகல் எமக்கு இனி முன்பு கழிந்த நாள் போலக் கழியா எறு.
கரிகாலனொடு பொருத காலத்தில் சேரமான் முதுகிடாது நேர் நின்று பொருதானென்றும் அவன் மார்பு குறித்தெறிந்த கரிகாலன் வேல் அவனது மார்பிற் பட்டு முதுகிடத்தே புண்ணாக்கிற் றென்றற்கு முன்பு குறித்தெறிந்த புறப்புண் என்றார்.
உவாநாளில் இருண் மாலைப்போதில் கிழக்கே திங்கள் தோன்ற மேற்கே ஞாயிறு மலைவாய் மறையுமாறு தோன்ற ஒருசுடர் புன்கண் மாலை மலை மறைந்தாங்கு என்றார்.
சேரமான் பெருஞ்சேரலாதனோடு பொருது வெற்றிபெற்று மகிழ்ந்த கரிகாற் பெருவளத்தானை வெண்ணிக்குயத்தியார் என்னும் புலவர் பெருமாட்டியார் கண்டார்.
அச் சேரமான் புறப்புண்ணாணிவாள் வடக்கிருந்ததும் அது கண்டு வீரராகிய சான்றோர் பலர் உயிர் துறந்ததும் கேள்வியுற்றிருந்த அவர்க்கு கரிகாலனது வன்மையும் சேரமானது மானவுணர்வும் பெருவியப்பைப் பயந்தன.
இதனினும் சிறப்புடைய பொருள் தாம் பாடுதற் கில்லாமை தேர்ந்து இப்பாட்டின் கண் இதனைப் பொருளாக அமைத்து களியியல் யானைக் கரிகால் வளவ பல போர்களினும் பகைவரை வென் றுயர்ந்த நின் ஆற்றல் மிக விளங்குமாறு பெருஞ்சேரலாதனை வென்றனை ஆயினும் வெண்ணிப் பறந்தலைக்கண் நின்னால் உண்டாகிய புறப்புண்ணுக்கு நாணி வாள் வடக்கிருந்து இவ் வுலகத்தே புகழ் மிக எய்திய சேரலாதன் நின்னினும் நல்ல னன்றே என்று பாடியுள்ளார்.
கடலில் இயங்கும் காற்றைக் கலஞ் செலுத்துதற்குப் பணி கொள்ளும் விரகினை முதன் முதலிற் கண்டவர் பண்டைத் தமிழரே உரோமானிய ரல்லர் என்பது இவர் பாட்டால் வலிபெறுகிறது.
கரிகாலன் முன் இவர் அவர்க்குத் தோற்றபெருஞ்சேர லாதனைச் சிறப்பித்து வேந்தே வெற்றிப் புகழ் ஒன்றே நீ பெற்றனை அதனை நினக்குத் தந்து நின்னாலுண்டாகிய புறப்புண்ணுக்கு நாணி வடக்கிருந்து பெறும் பெரும்புகழை அவன் எய்தினான் அவன் நின்னினும் நல்லன் போலும் என நயம்படக் கூறுவது இவரது புலமை நலத்தைப் புலப்படுத்துகிறது.
உரை நளி யிரு முந்நீர் நாவாய் ஓட்டி நீர் செறிந்த பெரிய கடலின்கண்ணே மரக்கலத்தை யோட்டி வளி தொழிலாண்ட உரவோன் மருக போர்செய்தற்குக் காற்றின்றி நாவாய் ஓடாதாக ஆண்டு வளிச் செல்வனை யழைத்து ஏவல் கொண்ட வலியோன் மரபிலுள்ளானே களியியல் யானைக் கரிகால் வளவ மதம் பொருந்திய யானையையுடைய கரிகால் வளவ சென்று அமர் கடந்த நின் ஆற்றல் தோன்ற வென்றோய் மேற் சென்று போரை யெதிர்நின்று கொன்ற நினது வலி தோற்ற வென்றவனே நின்னினும் நல்லன் அன்றே நின்னினும் நல்லனல்லவே கலி கொள் யாணர் வெண்ணிப் பறந்தலை தழைத்தலைக் கொண்ட புது வருவாயையுடைய வெண்ணி யென்னும் ஊர்ப்புறத்துப் போர்க்களத்தின் கண் உலகம் புகழ் மிக எய்தி உலகத்துப் புகழை மிகப்பொருந்தி புறப் புண் ணாணி வடக்கிருந்தோன் புறப் புண்ணிற்கு நாணி வடக்கிருந்தோன் அவ்வாறிருத்தலான் எ.று.
உரவோன் மருக கரிகால் வளவ வென்றோய் வெண்ணிப் பறந்தலைப்பட்ட புறப்புண் நாணி உலகத்துப் புகழ் மிக எய்தி வடக்கிருந்தோன் நின்னினும் நல்ல னன்றே யெனக் கூட்டுக.
விளக்கம் ஆண்டில் குறிப்பிட்ட காலத்தில் வீசும் வணிகக் காற்றின் வரவறிந்து கலஞ் செலுத்துவது முறையென்ற செய்தி ஆராய்ச்சியால் விளங்காமுன் இவ்வுரை யெழுதப்பட்டதாகலின் உரைகாரர் வளிதொழி லாண்ட வுரவோன் என்றதற்குத் தம் காலத்து வழங்கிய புராண கதை யொன்றைப் பெய்து கூறுகின்றார்.
மார்புகுறித் தெறிந்த வேல் முதுகிடத்தே புண்ணாக்கியது கரிகாலனது ஆற்றல் தோற்றுவித்து நிற்றலின் ஆற்றல் தோன்ற வென்றோய் என்றார்.
ஊர்க்குப் புறத்தே அதனருகே யுளதாகிய போர்க்களம் இவ்வாறு கூறப்படும் கூடற் பறந்தலை பாழிப் பறந்தலை வாகைப் பறந்தலையென வருதல் காண்க.
ஆற்றல் தோன்ற வென்று கொண்ட நின் புகழினும் விழுப்புண் பட்டும் புறப்புண்ணாணியும் சேரமான் கொண்ட புகழ் போற்றத்தக்க தென்றற்கு நின்னினும் நல்ல னன்றே என்றார்.
இவன் ஆட்சிக்காலத்தே இவனுடைய மக்கள் இவற்கு மாறாக வெழுந்து போருடற்றக் கருத அவரைச் செகுத்தற்கு இவனும் போர்க்கெழுந்தான் ஆயினும் புல்லாற்றூர் எயிற்றியனார் முதலிய சான்றோர் விலக்க விலக்குண்டு அமைந்தான்.
நட்புக்குரிய காரணங்களான புணர்ச்சி பழகுதல் உணர்ச்சி என்ற மூன்றனுள் உணர்ச்சி காரணமாகப் பிறக்கும் நட்புக்கு இவற்கும் பிசிராந்தையாருக்கும் உளதாய நட்பினைச் சான்றோர் எடுத்துக் காட்டுவர்.
இவன் வடக்கிருந்த காலத்தில் அவ்வாறே தாமும் இருந்து உயிர்நீத்தற்குப் போந்த பொத்தியாரை விலக்கி நின் மனைவி கருவுயிர்த்தபின் வருக என இச்சோழன் பணித்தான்.
இப்பாட்டின்கண் ஆசிரியர் பிசிராந்தையார் அன்னச் சேவலுக்குக் கூறுவாராய்க் கோப்பெருஞ் சோழன் தன்பால் கொண்டிருக்கும் அன்பினையும் நன்மதிப்பையும் எடுத்தோதிக் காட்டுமுகத்தால் உண்மை யன்பு கலந்த நண்பர் மனப் பாங்கினை வெளிப்படுக்கின்றார்.
அவன் தன்னாட்டு மக்கள் பால் இறை பெறுந்திறத்தில் முறைபிறழும் நிலையி லிருப்ப அதனை யறிந்த பிசிராந்தையார் தம்மூர்ச் சான்றோர் தம்மை விடுப்ப வேந்தன் பாற் சென்று அறிவுடை வேந்தன் நெறியறிந்து கொளினே கோடியாத்து நாடு பெரிது நந்தும் என்று தெருட்டி நெறிப்படுத்தினார்.
உரை அன்னச் சேவல் அன்னச் சேவல் அன்னச் சேவலே அன்னச் சேவலே ஆடு கொள் வென்றி அடுபோர் அண்ணல் கொல்லுதலைப் பொருந்திய வென்றியையுடைய அடுபோரண்ணல் நாடு தலை யளிக்கும் ஒண் முகம் போல தன்னாட்டைத் தலையளி செய்யும் விளங்கிய முகம் போல கோடு கூடு மதியம் முகிழ் நிலா விளங்கும் இரண்டு பங்கும் வந்து பொருந்திய மதியம் அரும்பு நிலா விளங்கும் மையல் மாலை தமியோராயினார்க்கு மயக்கத்தைச் செய்யும் மாலைப் பொழுதின் கண் யாம் கையறுபு இனைய யாம் செயலற்று வருந்த குமரியம் பெருந் துறை அயிரை மாந்தி குமரியாற்றினது பெரிய துறைக்கண்ணே அயிரையை மேய்ந்து வடமலைப் பெயர்குவை யாயின் வடதிசைக்கண் இமயமலைக் கண்ணே போகின்றாயாயின் இடையது சோழ நன்னாட்டுப் படினே இவ்விரண்டிற்கு மிடையதாகிய நல்ல சோழநாட்டின்கண் சென்று பொருந்தின் கோழி உரையூரின்கண் உயர்நிலை மாடத்துக் குறும்பறை அசைஇ உயர்ந்த நிலையையுடைய மாடத்தின்கண்ணே நினது குறும்பறையோடு தங்கி வாயில் விடாது கோயில் புக்கு வாயில் காவலர்க்கு உணர்த்திவிடாதே தடையின்றிக் கோயிற்கண்ணே புக்கு எம் பெருங் கோக் கிள்ளி கேட்க எம்முடைய பெருங்கோவாகிய கிள்ளி கேட்ப இரும் பிசிர் ஆந்தை அடியுறை எனினே பெரிய பிசி ரென்னும் ஊரின்கண் ஆந்தையுடைய அடிக்கீழென்று சொல்லின் மாண்ட நின் இன்புறு பேடை அணிய மாட்சிமையுடைய நினது இன்புறும் பேடை பூண தன் நன்புறு நன்கலம் நல்குவன் நினக்கு தனது விருப்பமுறும் நல்ல அணிகலத்தை அளிப்பன் நினக்கு எறு.
முகிழ் நிலா வென்பது ஒரு சொன்னடைத்தாய் மதியம் முகிழ் நிலா விளங்கு மென முதல்வினை கொண்டது மதியம் முகிழ்க்கும் நிலா வெனினு மமையும் ஆந்தை யடியுறை யென்பதற்கு.
அடு போர் அண்ணல் பகைவரை வஞ்சியாது கொல்கின்ற போரையுடைய இம் மாலைப்போது வருத்தத்தால் மயக்க முறுவிக்குமாகலின் மையல் மாலை யெனப்பட்டது.
திருவேங்கடமும் விந்தமும் வடமலை யெனப்படுமாயினும் அவை தாமும் வடக்கே பிறமலைகளை யுடைமையின் அவ்வாறில்லாத இமயமே ஈண்டுக் கொள்ளப்படுவதாயிற்று.
இவற்றின் கண்ணுள்ள நீர்நிலை ஒருகால் நீர் வற்றுமாயினும் இமயத்து நீர்நிலை என்றும் வற்றாமையின் அது நோக்கி அன்னச் சேவல் செல்வதாகக் கருதுகின்றார்.
வாழ்க்கைத் துணையாகிய பெடை தனக்குரிய பெண்மைக் குணத்தால் மாட்சிமைப் படுவதையே இவர் பெரிதும் விரும்புவராதலால்மாண்ட நின் பெடை என்றார்.