sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவன் திரும்பி நின்று அந்த வீட்டைச் சுற்றிலும் செழித்துக் கிடக்கும் புஷ்பச் செடிகளைப் பார்த்து மீண்டும் திரும்பி அந்தப் போட்டோவைப் பார்த்தான்.
காவி நிறப் பட்டிலே அங்கி தரித்திருந்த அந்தப் பண்டிதர் மிக அழகாக கீதையை உபதேசம் பண்ணினார் அந்தப் பண்டிதரின் ஒரு பழைய உதாரணம் பூந்தோட்டச் சாமியாருக்குப் புதுமையாகவும் மிகவும் பிடித்ததாகவும் இருந்தது.
அவனே யோகி என்பதாகவெல்லாம் பகவான் சொல் யிருக்கிறார்.. கூட்டத்தினர் அனைவரும் அந்தப் பண்டிதரின் ஞான வாசகங்களை ஏதோ பாட்டுக் கச்சேரி கேட்பது போல இடையிடையே ஹா ஹாஃ என்று சிலாகித்தவாறு கேட்டிருந்தனர்.
பூந்தோட்டத்துச் சாமியார் ஒரு மூலையில் பந்தக்காலைக் கட்டிக் கொண்டு தாடியை நெருடியவாறு அங்குப் பேசப்படும் மெய்ஞ்ஞானங்களையெல்லாம் ஹிருதய பூர்வமாகக் கிரகிப்பது போல் கூரிய நோக்கோடு நின்றிருந்தான்.
உபந்நியாசம் முடிந்து கூட்டம் கலைந்த பிறகு பிரகாரத்தின் கருங்கல் தள வரிசையில் ஓர் ஓரமாய்ப் படுத்து வானத்தை வெறித்தவாறு யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்த அவனுக்கு ஏனோ அடிக்கடி அந்தச் சோமநாதனின் முகமே எதிரில் வந்து தோன்றுகிறது.
பத்து வருஷங்களுக்கு முன் தனக்கு யாருமே பந்தம் இல்லாது போனதன் காரணமாய்ப் பிறந்த ஊரைவிட்டு ஓடிவந்துவிட்ட தன்னைப் பற்றியும் அவன் யோசிக்கிறான்.
இதைக் கேளும்.. அந்தப் பூந்தோட்டத்துச் சாமியார் பய சொல்லாமல் கொள்ளாமல் எங்கேயோ ஓடிட்டான்.. அப்போது ஒரு ராணுவ லாரி அவர்களைக் கடந்தது.
நம்ப முடியயே என்று கண்களைச் சிமிட்டினார் ஆத்மாவுக்கு உடம்பே ஒரு சட்டைதானுங்களே.. இந்த ஆத்மாவுக்கு அந்தச் சட்டையே சம்பந்தமில்லே.. அதுக்கு மேலே எந்தச் சட்டெயப் போட்டுக்கிட்டாத்தான் என்ன?
இந்தக் காக்கி உடுப்புக்குள் இருந்து இந்த வார்த்தை வருவதைக் கேட்கப் பிடிக்காத குருக்கள் குறுக்கிட்டார் இந்தப் பேச்சையெல்லாம் இனிமே விடு.
அப்போ நான் வர்றேன்ஃஃ என்று பெரியசாமியையும் குருக்களையும் மீண்டும் வணங்கி விட்டு இருவரிடமும் விடை பெற்றுக்கொண்டு லாரியை நோக்கி அந்தப் பூந்தோட்டச்சாமி ஓடுவதைக் குருக்களும் பிள்ளையும் பார்த்தவாறு இருந்தனர்.
அவருடைய அதிகாரம் செல்வாக்கு தோரணை வயது சமூக அந்தஸ்து இவை எல்லாமோ அல்லது இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றோ அவருக்குத் துணை நிற்கும்.
பட்ட அவமானம் பட்டதுதானே எவ்வளவு பட்டும் எனக்குப் புத்தி வரவில்லையே என்று தன்னையே தன் மனத்துள் கடிந்துகொண்டபோது அவரது கண்கள் வெட்கமற்றுக் கலங்கின.
தலைக்கு உயர்ந்த பிள்ளையும் கல்லூரியில் படிக்கும் பெண்ணும் அவர்களுக்குக் கல்யாணம் செய்து வைத்திருந்தால் இந்நேரம் நான்கு பேரக் குழந்தைகளுக்குத் தாத்தாவாகி இருப் பேன் சீ.. நான் என்ன மனுஷன்?என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டார்.
ரத்தமாகச் சிவந்து நெற்றியில் சிகை புரள உதடுகள் தீப்பட்டவை போல் சிவப்புச் சாயம் கலைந்து துடிதுடிக்க கண்களிலிருந்து கலங்கிச் சுரந்த கண்ணீருடன் ப்ளீஸ் லீவ் மீ ஐ ரிக்ரெட் ஃபார் எவ்ரிதிங் என்று அவரிடமிருந்து திமிறி விலகிச் சென்று உடல் முழுவதும் நடுநடுங்க அவள் நின்ற தோற்றம் அவள் கண்களிலிருந்து பெருகிய நீர் அவள் தனது ஸ்கர்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து கர்ச்சீப்பை எடுத்துத் துடைப்பதற்குள் பொட்டென்று அவரது டேபிளின் மீது இந்தக் கண் ணாடி விரிப்பின் மேல் விழுந்து இதோ இன்னும் உலராமல்சிதறிக் கிடக்கிற இரண்டு நீர் முத்துக் கள் அவர் எதிரே நின்று தான் அழுதுவிட்ட நாகரிகமற்ற செயலுக்கு வருந்தி ஆம் ஸாரி என்று தனக்குள்ளேயே விக்கியவாறு கர்ச்சீப்பில் முகம் புதைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து தனது அறைக்கு ஓடினாளே அதோ அவளது ஸ்லிப்பர் சப்தம் இப்போதுதான் ஓய்ந்து பொத்தென அவள் நாற்காலியில் விழுகிற ஓசை அவர் காதில் அவளது வார்த்தைகளும் அவர் நினைவில் அவமானமும் துயரமும்கொண்டு ஓடினாளே அந்தக் காட்சியும்தான் இந்தச் சில நிமிஷங்களில் திரும் பத் திரும்ப வந்து நிற்கின்றன.
அவள் எவ்வளவு பெருந்தன்மையானவள் எவ்வளவு உயர்ந்த மென்மையான இயல்புகள் கொண்டவள் என்பதை உணர் கையில் அவருக்கு நெஞ்செல்லாம் வலிக்கிறது.
நான் அவளிடம் இப்படி நடந்துகொள்வேன் என்று அவள் கனவுகூடக் கண்டிருக்க மாட் டாள் என்பது புரிகையில் தன்னைத்தானே இரு கூறாகப் பிளந்துகொள்ளலாம் போலிருக்கிறது அவருக்கு.
தான் சில நாட்களாகவே அவள்பால்கொண்ட சபலங்களுக்கு அவளது நடவடிக்கைகள் புன்சிரிப்பு உபசரிப்பு எல்லாவற் றுக்கும் மேலாகத் தனது வயதை யும் தான் அவளிடம் காட்டுகிற பரிவையும் உத்தேசித்து ஒரு தகப்பனிடம் தெரிவிப்பதுபோல் அவள் தனது வாழ்க்கையின் அவலங்களையும் ஏமாற்றங்களை யும் கூறி மனம் கலங்கியது முதலிய வற்றைச் சாதகமாகக்கொண்டு அவளுக்குத் தன் மீது நாட்டம் என்று நம்பிய தனது கேவலத்தை எண்ண எண்ண உள்ளமெல்லாம் குமட்டுகிறது அவருக்கு.
இந்தப் பத்து நாட்களாய் வழக்கமாகச் சாப்பாடு பரிமாற வருகிற அந்தக் கன்னையா சொல்லிக்கொள்ளாமல் ஓடிப் போனானே அந்தத் தேதியிலிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் லஞ்ச் டயத்தில் தெரஸாவும் நாகராஜ னும் ஒன்றாகத்தான் உட்கார்ந்து சாப்பிடுகிறார்கள்.
அவன் அவர் வீட்டோடு வந்து சேருவதற்கு முன் இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னால் வரை அவர் லஞ்ச்சுக்கு மத்தியானத்தில் வீட்டுக்குப் போய்த்தான் வரு வார்.
இருபத்தைந்து வருஷ காலமாக இந்தத் தலைமை ஆபீஸில் இருந்துகொண்டே மாகாணம் முழுவதும் பல கிளைகளைத் தோற்றுவித்து இன்றிருக்கும் நிலைக்கு இந்த ஸ்தாபனத்தை உயர்த்தியவர் நாகராஜன் என்றால் அவர் அந்த அளவுக்குப் பொறுப்பும் முதலாளிகளின் நம்பிக்கையையும் பெற்றிருப்பதனால்தானே முடிந் திருக்கிறது கன்னையா தன் வீட்டோடு வந்த பிறகு ஆபீஸக்குச் சாப்பாடு கொண்டுவந்து தானே அவருக் குப் பரிமாறிவிட்டுப் போக ஆரம்பித்தான்.
சொல்லிக்கொள்ளாமல்கூட ஓடிப் போனானே அந்த ராஸ்கல் என்று இப்போது பற்களைக் கடிக்கின்ற நாகராஜன் சற்று முன்னால் தான் செய்த காரியத்துக்குக்கூட அவன்தான் பொறுப்பு என்று சுற்றி வளைத்துப் பழியை அவன் தலையில் சுமத்த முயல்கிறார்.
அந்தப் பயல் ஒழுங்காக வந்து மீல்ஸ் ஸெர்வ் பண்ணி இருந்தால் இவள் இவ்வளவு நெருக்கமாக வந்திருக்க மாட்டாளே என்று நினைத்தபோது கன்னையாவைப் பற்றிய நினைவுகள் அவருக்கு மிகுந்தன.
இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு நாள் இரவு எட்டு மணிக்கு வீட்டுக்குத் திரும்பிய நாகராஜன் காரை ஷெட்டில் நிறுத்துவதற்காகத் திரும்பியபோது ஷெட்டின் ஒரு மூலையில் தாடியும் மீசையுமாய் ஒரு பரட்டைத் தலையன் எழுந்து நிற்பதைப் பார்த்து கார் விளக்கை அணைக்காமல் வெளியே தலை நீட்டி யாரது அங்கே?
ஆரம்பத்தில் அவனை வீட்டில் சேர்த்துக்கொண்டதற்காக மற்ற உறவினர்கள் எல்லாம் நாகராஜனையும் அவன் குடும்பத் தினரையும் மிகவும் எச்சரிக்கை செய்தவாறு இருந்தனர்.
ஒன்றுமே தெரி யாத அவனை புகை பிடிக்கப் பழக்கியதும் மதுவருந்தச் செய்த தும் அந்த மாதிரியான விளை யாட்டுகளில் ஈடுபடுத்தியதும் நாகராஜன்தான்.
அதன் பிறகு அவை யாவும் ஏதோ ஒரு பருவத் தின் கோளாறு என்று ஒதுக்கி அல்லது உண்மையிலே ஒரு பருவத்தின் கோளாறுகளாக அவை இவரிடமிருந்து நீங்கிய பின் இவரால் பழக்கப்படுத்தப் பட்ட அந்தக் கன்னையன் அவற்றிலேயே வீழ்ந்து அழுந்தி மூழ்கிக்கொண்டு இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்ட காலங்களில் நாகராஜன் குற்ற உணர்வினால் உறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்.
நாகராஜனைப் பொறுத்தவரை அந்தப் பழக்கங்கள் யாவும் மகா பாவங்கள் என்று கருதுகிற ஒழுக் கக் கண்ணோட்டம் எதனாலும் அவனுக்காக அவர் வருந்த வில்லை.
இந்தப் பழக்கங்களுக்கு அடிமையாகி ஒருவன் வாழ்க்கை யின் சகல மரியாதைகளையும் இழப்பது பரிதாபகரமான வீழ்ச்சி என்பதனால் அவனிடம் அவர் அனுதாபம்கொண்டார்.
எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு அத்தும் அளவும் இல்லாதபோதுதானே மனிதன் தலைகுப்புற வீழ்ந்து விடுகிறான் அப்படி வீழ்ந்துவிட்டவன் கன் னையா.
பிறர் பார்வையிலும் சமூக அந்தஸ்திலும் அவன் வீழ்ந்து விட்டவன்தான் என்றாலும்கூட அவனைத் தனது அந்தரங்கத்தில் சமமாகவே பாவித்தார் நாக ராஜன்.
சில சமயங்களில் டிரைவர் இல்லாதபோது கன்னையாவோடு தனியே காரில் செல்கையில் அவனோடு தமாஷாகச் சமத்துவமாய் பழைய காலம் மாதிரி பேசி மகிழ்வார் நாகராஜன்.
கொஞ்சம் நேரம் கழித்து ஒரு அசட்டுச் சிரிப்புடன் நீ விட்டு வெச்சிருப்பியா மாப்பிளே எனக்குத் தெரியும்டா என்று முழங்கையால் இடித்துக் கொண்டு கிளுகிளுத்துச் சிரித் தான்.
இவ்வளவும் அந்தரங்கமாய்ப் பேசுவானே தவிர அவள் முன்னிலையில் இடுப்பில் கட்டிய துண்டை அவிழ்க்காமல் தலை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் அவருக்குச் சாப்பாடு பரிமாறுவான்.
அதனால்தான் அவன் வராமல் அன்று அந்த டிரைவரே அவருக்குப் பரிமாறத் தெரியாமல் இவர் போட்ட சத்தத்தில் பயந்து கையில் உள்ளதைக் கீழே போட்டு இவர் ஒன்றுமே சாப்பிடாமல் எடுத்துக்கொண்டு போ என்று கத்திவிட்டு அன்று ஓட்டலில் இருந்து டிபன் வரவழைத்துச் சாப்பிட்டதை எல்லாம் கவனித்த தெரஸா அடுத்த நாள் மத்தியானம் அவர் தானே பரிமாறிக்கொள்ள முனைகையில் அப்போது நாகராஜனுக்குக் கன்னையா நினைவு வந்தது.
என்ற கேள்வி வந்ததும் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு பதில் சொன்னான் நான் அவர் மகன் வேணு அதுவரை இருந்த தைரியம் ஆத்திரம் வெறுப்பு யாவும் குழம்பி வேணுவுக்கு உதடுகளும் நெஞ்சும் துடித்தன.
அவனது பேச்சு குழறிற்று இருந்தாலும் சமாளித்துக் கொண்டு பேசினான் நான் வேணு பேசறேன் நான் உங்களோடு கொஞ்சம் பேசணும் ம் தனியாப் பேசணும்.
இல்லே அதைப்பத்தி வீட்டிலே பேச எனக்கு விருப்பமில்லே நீங்க அங்கேயே இருக்கிறதானா இப்பவே பத்து நிமிஷத்திலே நான் அங்கே வரேன் ரிஸீவரை வைத்துவிட்டு நெற்றியில் பொங்கி இருந்த வியர்வையைத் துடைத்து விட்டுக்கொண்டான் வேணு.
அவன் என்னென்னவோ பேசத் தன்னைத்தானே ஒரு மகத்தான காரியத்திற்குத் தயார் செய்து கொள்கிற தோரணையில் உள்ளங்கையில் குத்திக் கொண்டு செருமினான்.
ம் இது என்னோட கடமை இந்தக் குடும்பம் சீர் குலையாம பாதுகாக்க வேண்டியது என்னோட கடமை ஒரு சின்னப்பையன் தன் மகனே தன்னைக் கண்டிக்கிற அளவு தான் நடத்தை கெட்டுப் போனதை அவர் உணர வேணாமா?
மானக்கேடான விஷயம்தான் நான் ஆத்திரப்படாமல் நியாயத்தைப் பேசி அவரோட கேடு கெட்ட ரகசியத்தை அவருக்கே மொதல்லே அம்பலப்படுத்தணும்.
ம்ஹ்ம் அவரோட மேஜை டிராயர்லே இருந்த அந்தக் கடுதாசியை கர்மம் காதல் கடிதம் அதெ ஞாபகமா எடுத்துக்கறேன் என் மேஜை டிராயருக்குக் கள்ளச்சாவி போட்டயோன்னு அவர் ஆத்திரப்படலாம்.
இவர் கள்ளக் காதலைக் கண்டுபிடிக்க நான் செய்த இந்தக் கள்ளத்தனம் ஒன்றும் பெரிய தப்பில்லை முந்தாநாள் ராத்திரிகூட அவளோட ரெண்டாவது ஷோவுக்குச் சினிமாவுக்குப் போயிருந்ததைப் பார்த்த அப்புறம்தானே இந்தத் தொடர்பின் முழு உண்மையையும் கண்டு பிடிக்கணும்னு நானே அவர் அறையைச் சோதனை போட்டேன்.
வேணு அவசர அவசரமாக உடையணிந்து வெளியே புறப்படுகிற சமயத்தில் லேடீஸ் கிளப்புக்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்த அவன் தாய் ரமணியம்மாள் எதிர்ப்பட்டாள்.
க்ஷவரம் செய்து கொள்ளாததால் மேல் உதட்டிலும் மேவாயிலும் கன்ன மூலங்களிலும் இளரோமம் அடர்ந்திருந்தது அவன் எதைக் குறித்தோ மிகுந்த மனோவியாகூலத்திற்கு ஆளாகி இருக்கிறான் என்று அவன் கண்களில் கலங்கிய சோர்விலும் கீழ் இமைகளுக்கடியில் படிந்திருந்த கருமையிலும் அவள் கண்டு கொண்டாள்.
போ போயி என்னவோ ஸ்பெஷலா டிபன் பண்ணி இருக்கா சமையல்காரப் பாட்டி சாப்பிட்டுட்டுப் போயேன் என்று கொஞ்சி உபசாரம் செய்துவிட்டு தனக்கும் நாழியாவதைக் கைக்கடிகாரத்தில் பார்த்துவிட்டு அவள் வெளியேறினாள்.
அதன் பிறகு இந்த வயதிலும் இவள் செய்து கொள்ளுகிற அலங்காரமும் பவுடர் பூச்சும் உதட்டுச் சாயமும் கையுயர்ந்த ரவிக்கையும் கீச்சுக் குரலில் பேசுகிற இங்கிலீஷ் பேச்சும் காண வயிற்றைப் பீறிக்கொண்டு ஆத்திரமும் அருவருப்பும் பொங்கிற்று அவனுக்கு.
ஹாலில் அப்போதுதான் கான்வென்ட்டிலிருந்து வந்திருந்த அவனது இரண்டு தம்பிகளும் ஆறு வயதுத் தங்கையும் சோபாவில் அமர்ந்து ஷீசையும் ஸாக்சையும் கழற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.
இந்தப் பொறுப்பற்ற தாயும் ஒழுக்கங்கெட்ட தந்தையும் இந்தக் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைக் குட்டிச் சுவராக்கிவிடப் போகிறார்கள் என்று நினைத்தபோது இதற்குத் தான் என்ன செய்ய முடியும் என்று குழம்பினான் அவன்.
எனக்கு இருபத்தியொரு வயதாகிறது லீகலி ஐ ஆம் அன் அடல்ட் வேணுவின் தந்தை சுந்தரமும் தாய் ரமணியும் இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள்.
அந்த ஈடுபாட்டின் காரணமாகப் பெற்றோரையும் விரோதித்து அவளைக் கலப்பு மணம் புரிந்து கொண்ட பின் இரண்டாண்டுக் காலம் பெற்றோருடன் தொடர்பே இல்லாதிருந்தார் சுந்தரம்.
புத்திர பாசத்தைத் துறந்திருந்த சுந்தரத்தின் தந்தை கணபதியாப் பிள்ளையும் அவர் மனைவி விசாலமும் பேரக் குழந்தையைப் பார்க்க கிராமத்திலிருந்து ரயிலேறிப் பட்டணத்துக்கு ஓடி வந்தார்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்ப் பகைமை விலகி சுந்தரத்திற்கும் அவன் பெற்றோருக்கும் உறவுப் பாலம் அமைத்தவன் வேணுதான்.
எவளோ ஒருத்திக்கு ஏதோ ஒரு நாகரிகத்துக்குத் தாங்கள் ஆசாரமாக வளர்த்த பிள்ளையைப் பறி கொடுத்து விட்டோமே என்ற நிரந்தர ஏக்கத்திற்கு ஆளாகிப் போன கணபதியாப் பிள்ளை அதை ஈடுசெய்து கொள்வதைப்போல் பேரனை ஸ்வீகரித்துக்கொண்டார்.
வேணு எப்போதேனும் லீவுக்குத் தாய் தந்தையரிடம் வரும்போது அவர்களின் வாழ்க்கைமுறை நடை உடை யாவும் ஓர் அந்நியத் தன்மை கொண்டு அவர்களே தனக்கு மிகவும் அந்நியமானவர்கள் போல உணர்ந்தான்.
சிறு வயதில் எல்லாம் அந்த அனுபவம் தாத்தாபாட்டியிடம் போய்ச் சிரிக்க சிரிக்க விளக்கிச் சொல்லிப் பரிகசிக்கவே அவனுக்கு உதவிற்று.
நான் ஒண்ணும் உத்தியோகம் பார்க்க வேணாம் படிச்சவங்க எல்லாம் நகரத்துக்கும் உத்தியோகத்துக்கும் போறதனாலேதான் நம்ப தேசம் இப்படி இருக்கு.
நான் இங்கேயே இருந்து விவசாயத்தைப் பார்த்துக் கொள்கிறேனே என்று அவன் தாத்தாவிடம் எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தான் அவன் யோசனை பாட்டிக்கும் கூடப் பிடித்திருந்தது.
ஆனால் வெகுநேரம் கண்களை மூடிக்கொண்டு சாய்வு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்த தாத்தா பாட்டியிடம் பதில் சொன்னார் நீயும் என்ன அவனோட சேர்ந்து பேசறே?
அப்புறம் போகப் போகப் பாப்பம் இவ்வளவும் சொல்றேனே நீ அந்தப் பக்கம் ரயிலேறிப் போனப்பறம் நானும் உன் பாட்டியும் எப்படி நாளைத் தள்ளப் போறமோ?
முன்பெல்லாம் லீவு நாட்களில் வந்து முழுசாக இரண்டு மாதங்கள் தன் தாய் தந்தையோடு தங்கி இருந்தபோது ஏற்படாத சலிப்பு இப்போது இரண்டே வாரங்களில் ஏற்பட்டது அவனுக்கு ஒன்றுமே பிடிக்கவில்லை.
தன் தாயும் தந்தையும் டைனிங் டேபிளில் எதிர் எதிரே உட்கார்ந்துகொண்டு சாப்பிடுவதும் காலையில் எட்டு மணி வரைக்கும் அவள் தூங்குவதும் தன் தந்தை ஓடி ஓடித் தாய்க்கு ஊழியம் செய்வதும் அவனுக்கு அருவருப்பாக இருந்தன.
அவள் தாத்தாவுக்கு இந்த வயதிலும் பணிவிடை புரியும் மகத்துவத்தை எண்ணி எண்ணி ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியாகக் கற்பனையில் கண்டு இவர்களின் நடைமுறையோடு அவன் பொருத்திப் பார்த்தான்.
இந்த அம்மா பாட்டுக்குச் சினிமாவுக்குப் போவதும் லேடீஸ் கிளப்புக்குப் போவதும் அதைப் பற்றி அவர் ஒன்றுமே கேட்காமலிருப்பதும் அதே மாதிரி அவரைப் பற்றி இவளும் அக்கறையில்லாமலிருப்பதும் ஐயே என்ன உறவு?
தாத்தாவின் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டுக் கொஞ்ச நாள் இருந்து விட்டுக் கிராமத்தோடு போய்விட வேண்டியதுதான் என்றிருந்த வேணுவுக்கு மேலும் அதிர்ச்சியையும் ஆத்திரத்தையும் அருவருப்பையும் மூட்டத்தக்க அந்தச் சம்பவம் சென்ற வாரம் நடந்தது.
நான்தான் வத்ஸலா பேசறேன் காலேஜிலேயே மீட் பண்ணனும்னு வந்தேன் நீங்க அதுக்குள்ளே போயிட்டீங்க ஸவுண்ட் ஆப் ம்யூஸிக் இன்னிக்கித்தான் கடைசியாம் நைட் போலாமா?
அது ஒரு ராங் நெம்பர் கால் என்று அவன் ஆரம்பத்தில் கொண்ட சந்தேகம் காலேஜில் மீட் பண்ண வந்ததாகக் கூறியதில் அடிபட்டுப் போயிற்று எதுவும் செய்யத் தோன்றாமல் ரிஸீவரை டெலிபோன் மீது வைத்து விட்டு அந்த அறையை விட்டே ஓடிப் போய்விட்டான் வேணு.
அப்பாவைத் தவிர வயது வந்த ஓர் ஆணின் குரல் வேறு யாருடையதாகவும் இருக்காது என்ற தைரியத்தில் வழக்கமாகப் பேசுகின்ற ஒருத்தியாகத்தான் அவள் அந்த வத்ஸலா இருக்க வேண்டும் என்று அவன் உறுதியாக நம்பினான்.
வேணு மௌள எழுந்து சென்று டெலிபோன் இருக்கின்ற ஹாலுக்கும் அவன் இருந்த அறைக்கும் இடையேயுள்ள பலகையில் காதை வைத்துக்கொண்டு உரையாடலைக் கவனித்தான் ஆம் ஒட்டுக் கேட்டான்.
தப்பு செய்கிற அப்பாவைக் கண்டு நான் ஏன் ஒளிய வேண்டும் இதைப்பற்றி அவர் புத்தியில் உறைக்கிற மாதிரி நான் எடுத்துக் கூறி அவரைத் திருத்த வேண்டும் இது என் கடமை எப்படி எங்கே அவரிடம் இதைப் பற்றிப் பேசுவது?
முதலில் தைரியமாக இது விஷயமாய் அவரிடம் உடைத்துப் பேசிவிட வேண்டும் என்று இரவு பகலாக இந்த விவகாரம் குறித்து நெஞ்சு பொருமி நினைவு குழம்பி இறுதியாக நேற்று அவன் ஒரு தீர்மானத்துக்கு வந்தான்.
ஐ ஆம் அன் அடல்ட் கடற்கரையை ஒட்டிப் புதிகாகப் போடப்பட்டுள்ள உட்புறச் சாலையில் அந்த மோரீஸ் மைனர் காரை நிறுத்தினார் சுந்தரம்.
அவன் பார்வை தூரத்துக் கடலை வெறித்தது காற்றில் அலைபாய்ந்த வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு சற்றுத் தள்ளி மணலில் போய் நின்று கொண்டான் அவன்.
அவன் மனதில் கடந்த பத்து நிமிஷமாய் த்ன் தந்தையைக் கல்லூரியில் சந்தித்து இங்கு வந்து சேர்ந்தது வரை எப்படிப் பேச்சை ஆரம்பிப்பது என்ற குழப்பம்தான் குடிகொண்டிருந்தது.
என்னதான் தப்பு செய்திருந்தாலும் ஒரு தந்தையிடம் மகன் பேசக்கூடாத முறையில் தான் ஆத்திரத்தில் அறிவை இழந்துவிடக் கூடாதே என்ற அச்சம் வேறு எழுந்தது.
காரிலிருந்து இறங்கிய சுந்தரம் தனது கோட்டைக் கழட்டி காருக்குள் மடித்து ஸீட்டின் மேல் போட்டுக் கண்ணாடிகளை உயர்த்திக் காரின் கதவுகளைப் பூட்டி விட்டு வந்தார்.
அவன் பக்கத்தில் வந்து நின்று கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்து மணி ஐந்துதான் ஆகிறது என்று அவன் காதில் படுகிற மாதிரி தானே சொல்லிக் கொண்டார் சுந்தரம்.
உதட்டை இறுக இறுகக் கடித்துக் கொள்கிறான் அவன் தலைநிமிர்ந்து தூரத்துக் கடல் அலையை வெறித்தபோது அவனது கண் இமைகளின் இரண்டு கடைக்கோடியிலும் கலங்கிய கண்ணீர் வீசியடித்த காற்றால் சில்லென இமைக் கடையில் பரந்து படர்கிறது அவர் அவனை மிகுந்த ஆதரவோடு பார்த்தார்.
அவன் அவர் முகத்தை வெறித்துப் பார்ப்பதும் பின்னந்தலை குனிந்து யோசிப்பதும் மணலில் கிறுக்குவதுமாகக் கொஞ்சம் நேரத்தைக் கழித்தான் அவன் எது குறித்துத் தன்னிடம் தனிமையில் பேச வந்திருக்கிறான் என்று சுந்தரம் அறிந்தே வைத்திருந்தார்.
அந்த டெலிபோன் கால் சம்பவத்துக்குப் பிறகு இந்த ஒரு வாரமாய்த் தான் அவனைப் பார்க்கவேயில்லை என்ற பிரக்ஞை அவருக்கும் இருந்தது.
எனினும் அவன் அதனால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தும் வயது வந்த இளைஞன் என்ற காரணத்தால் நாகரிகமாக அது விஷயமாய் ஒரு சந்திப்பைத் தவிர்த்து வருகிறான் என்றும் அவர் கருதி இருந்தார்.
ஆனால் இப்போது அது சம்பந்தமாய் அவன் மிகவும் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்டு அது குறித்துத் தன்னிடம் பேசவே தயாராகி வந்திருக்கின்ற நிலைமை அவருக்கு அவ்வளவு திருப்திகரமாக இல்லை என்றாலும் ஒரு கோழை போல் அந்தச் சந்திப்பைத் தவிர்க்க முயல்வது சரியல்ல என்பதனாலேயே அவனிடம் அவர் இப்போது எதிர்ப்பட்டு நிற்கிறார்.
அவன் திடீரென்று தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்கிற மாதிரி முனகினான் ஐ ஆம் ஸாரி இது ரொம்பவும் வெட்கப்படத்தக்க அவக்கேடான விஷயம் என்று ஆங்கிலத்தில் கூறினான்.
நீங்கள் இப்படிப்பட்ட மனிதராக இருப்பீர்கள் என்று நான் கற்பனைகூடச் செய்ததில்லை அவன் உணர்ச்சி மிகுதியால் முறுக்கேறிய தனது கைகளைப் பிசைந்து கொண்டான்.
காற்றில் தலை கலைந்து பரக்கக் குமுறுகின்ற உள்ளத்து உணர்ச்சிகளை அடக்கிக் கொண்டு மார்பு பதை பதைக்க சீறிச் சீறி மூச்சு விட்டான்.
அந்த அந்நிய மொழியில்தான் ஒரு தகப்பனும் மகனும் இதுபோன்ற விஷயங்களை விவாதிக்க முடியும் என்று எண்ணினான் போலும் உங்களுக்கு அந்த டெலிபோன் சம்பவம் நினைவிருக்கிறதா?
இந்த அம்மா இருக்கே அது ஒரு அசடு நீங்கள் அவங்களை வாழ்க்கை பூராவும் இப்படியே வஞ்சித்து வந்திருக்கிறீர்கள் அவன் பேசும்போது குறுக்கிடாமல் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துப் புகைத்துக் கொண்டிருந்த அவர் திடீரென இப்போது இடைமறித்துச் சொன்னார் ப்ளீஸ் உன் அம்மாவை இது சம்பந்தமாய் இழுக்காதே உனது அபிப்பிராயங்கள் அது எவ்வளவு வரைமுறையில்லாமலிருந்தாலும் நீ சொல்லு நான் கேட்கிறேன் உன் அம்மாவை இதில் கொண்டு வராதே உன்னைவிட எனக்கு அவளைத் தெரியும்.
உனக்கு என்னைத் தெரிந்திருக்கிறதே அதற்கு மேலாக அவளுக்கு என்னைத் தெரியும் நாங்கள் இருபத்தைந்து வருஷங்கள் தாம்பத்தியம் நடத்தியவர்கள் எங்கள் இறுதிக்காலம் வரை ஒன்றாக வாழ்க்கை நடத்துவோம் நீ மேலே சொல்லு நீங்கள் அம்மாவை வஞ்சித்து ஏமாற்றி ஒரு போலி வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் நீங்கள் என்னை ஏமாற்ற முடியாது அந்த போன் நிகழ்ச்சியை மட்டும் வைத்து உங்களைப் பற்றி இந்த முடிவுக்கு நான் வந்துவிடவில்லை இரண்டாவது முறை நீங்கள் போனில் பேசினீர்களே அந்தப் பேச்சை நான் கேட்டுக் கொண்டுதானிருந்தேன் அதன் பிறகு இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் காரை எடுத்துக்கொண்டு ஓடினீர்களே உங்கள் இருவரையும் நான் தியேட்டரிலும் பார்த்தேன்.
அதனால்தான் உங்கள் அறையில் புகுந்து உங்கள் மேஜை டிராயர் அலமாரி யாவற்றையும் நான் சோதித்துப் பார்த்தேன் உங்களின் காதல் கடிதங்கள் ஒரு பைலே இருக்கிறதே அதில் ஒன்று இதோ என்று அவன் ஆத்திரத்துடன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு காகிதத்தை எடுத்து அவர் மேல் விட்டெறிந்தான் கடற்கரைச் சாலையில் நீல விளக்குகள் எரிய ஆரம்பித்தன.
உங்களுக்கு நான் இதையெல்லாம் சொல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டு விட்டதை எண்ணினால் எனக்கு வருத்தமாகத் தானிருக்கிறது இனிமேலாவது நீங்கள் உங்கள் தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்ள வேண்டும் அதற்காகத்தான் சொல்கிறேன் அதற்கு மேல் என்ன பேசுவதென்று புரியாமல் அவன் மௌனமானான்.
சுந்தரம் மௌனமாகப் பெருமூச்செறிந்தவாறு வானத்தைப் பார்த்தவாறிருந்தார் இவனிடம் இது குறித்துத் தான் என்ன பேசுவது என்பதைவிட என்ன பேசக்கூடாது என்பதிலேயே அவர் கவனமாக இருந்தார்.
தாத்தா சொல்லியிருக்கிறார் நீங்களும் அம்மாவும் காதலித்துக் கலியாணம் செய்து கொண்டீர்கள் என்று இந்தக் காதல் விவகாரங்கள் எல்லாம் கடைசியில் இப்படித்தான் ஆகுமோ?
எதைப்பற்றியோ அவனிடம் விளக்கிப் பேச நினைத்து வயது வேறு அனுபவம் வேறு அதிலிருந்து பெறுகின்ற முதிர்ச்சி வேறு என்று அவருக்குத் தோன்றியதால் அவர் அவனுக்கு விளக்க நினைத்த விஷயத்தை விடுத்து வேறொன்றைப் பற்றிப் பேசினார்.
அவர் இப்படிக் கேட்டதும் அவனுக்கு ஒரு பக்கம் கோபமும் இன்னொரு பக்கம் இந்த மனிதர் என்னதானாகி விட்டார் என்ற பரிதாபமும் ஏற்பட ஒரு சிறு புன்னகையுடன் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.
இத்தனை வயதுக்குமேல் நீங்கள் ஒரு விடலைபோல் திரிவதனால் உங்கள் குடும்ப அந்தஸ்து சமூக அந்தஸ்து இவை யாவும் சீர்குலைந்து விடுகிறதே என்று உங்களின் வயது வந்த மகன் கவலைப்படுவது தப்பு என்கிறீர்களா?
அவன் முகத்தில் ஒரு பக்கம் வெளிச்சமும் மறுபக்கம் இருளும் படிந்திருந்த போதிலும் தன் முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாமல் அவனுடைய பார்வை நாலு புறமும் அலைவதை அவரால் கவனிக்க முடிந்தது.
ஆனால் வயது வந்த ஒரு மனிதனுக்குரிய வளர்ச்சியை உன்னிடம் காணோமே முதலில் ஒரு தகப்பன் என்ற முறையில் என்னுடைய பர்ஸனல் விவகாரங்களை அந்தரங்க விவகாரங்களை உன்னிடம் பரிமாறிக் கொள்வது அவசியம் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.
அவர் கொஞ்சம்கூடப் பதட்டமோ குற்ற உணர்ச்சியின் குறுகுறுப்போ இல்லாமல் தன்னிடம் பேசுகிறதைக் கேட்கையில் வேணுவுக்குத் தான் செய்வதுதான் தப்போ என்ற சிறு பயம் நெஞ்சுள் துடித்தது.
இருந்தாலும் இத்தனை வயதுக்குமேல் இவ்வளவு கேவலமாக ஒரு பெண்ணுடன் உறவு வைத்துக் கொண்டிருந்தும் என்ன தைரியத்துடன் தன்னிடம் வாய்ச் சாதுரியம் காட்டுகிறார் இவர் என்ற நினைப்பு மேலோங்கி வர அவன் கோபமுற்றான்.
அவனுக்கு அழுகை வந்தது அவரை வாய்க்கு வந்தபடி வைது தீர்த்து விட்டு இனிமேல் அவர் முகத்திலேயே விழிக்கக் கூடாத அளவுக்கு உறவை முறித்துக் கொண்டு ஓடி விடலாம் என்று தோன்றியது.
தனக்குச் சம்பந்தமில்லாத தன்னால் தாங்கமுடியாத விஷயங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒதுக்க முடியாத பலவீனத்தால் அந்த இளம் உள்ளம் இப்படி வதைபடுகிறதே என்ற கனிவுடன் அவன் கையைப் பற்றினார் அவர்.
அழுகை அடைக்கும் குரலில் அவன் நெஞ்சு இளகக் கேட்டான் அப்பா எனக்கு இந்த விஷயம் ரொம்ப அவமானமா இருக்கே நீங்க என்னத்துக்கு இப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்ளணும் மை பாய் வயது வந்த ஆண் பிள்ளை என்று மீசை முறுக்கற நீ இப்படி கேட்கலாமா?
என்னைப் பத்தித் தப்பாத் தோணினால் அதை மனசிலேயே அடக்கி வை காலப் போக்கிலே எது சரி எது தப்பு எந்த அளவுக்கு எது தப்பு எது சரின்னு உனக்க்குப் போகப் போகப் புரியும் நீ செய்த காரியங்களை எல்லாம் உன்மேல் பாசமுள்ள ஒரு தகப்பன்கிற முறையிலே நான் மன்னிக்கறேன்.
யோசிச்சுப் பார் தகப்பனின் தனிப்பட்ட விஷயங்களைத் தெரிஞ்சுக்கறதுக்காக ஒரு மகனே அவனை உளவு பாக்கறதும் கள்ளத்தனமா அவனது அந்தரங்கங்களில் பிரவேசிக்கிறதும் ரொம்பவும் அவமானகரமானது இல்லையா?
நான் உன்னுடைய ஸ்தானத்தில் இருந்தா இந்தச் செயலுக்காக வாழ்க்கை முழுவதும் வெட்கப்படுவேன் அவர் அவனை மன்னித்து விட்டதாகவும் அவன் செய்த குற்றத்துக்கு அவனை வெட்கப்படும்படியாகவும் கூறுவதை அவனால் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை.
எனினும் தொடர்ந்து அவரிடம் தான் பேசி அவரைத் திருத்துவதோ அவர் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்வதோ தனது சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது என்று அவன் உணர்ந்தான்.
மாடி வராந்தாவில் வந்து நின்ற வேணு அம்மாவென்று அழைத்தபோது ரமணி அம்மாள் சாவகாசமாக ஈஸிசேரில் சாய்ந்து ஜீலியன் ஹக்ஸ்லி எழுதின ஒரு புத்தகத்தைப் புரட்டி சுவாரஸ்யமான ஒரு பாராவைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
ரமணியம்மாள் அவனை வாஞ்சையோடும் தனக்கு இவ்வளவு பெரிய பிள்ளை இருப்பதைத் திடீரென உணர்ந்த பெருமிதத்தோடும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
இத்தனை நாட்களுக்குப் பிறகு அவன் தன் மனத்தில் உறுத்திக்கொண்டிருக்கும் ஏதோ ஓர் அந்தரங்கமான அவனது பிரச்சினை குறித்துத் தன்னோடு விவாதிக்கவோ யோசனை கேட்கவோ வந்திருக்கிறான் என்பதாக எண்ணி ஒருவகைப் பூரிப்புக்கு ஆளாகி விட்டிருந்தாள் அவள்.
ம் என்று தலை நிமிர்ந்த வேணு போர் அடிக்கறதுங்கறது இல்லே எனக்கு இந்த லைஃப் பிடிக்கலே நான் என்ன இருந்தாலும் ஒரு மொபஸல் டைப்தானே?
நீங்கள்ளாம் ரொம்ப நாகரிகமா அல்ட்ரா நாகரிகமா வாழற வாழ்க்கை எனக்குச் சரிப்பட்டு வரலே என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தலை குனிந்து உள்ளங்கையில் விரலால் சித்திரம் வரைய ஆரம்பித்தான்.
உன்னுடைய குழப்பம் என்னன்னு எனக்குச் சரியா புரிஞ்சுக்க முடியலே நாங்க இத்தனை வருஷமா எப்படி வாழ்ந்து வரோமோ அப்பிடித்தான் இருக்கோம்னு நான் நினைக்கிறேன்.
புதுசா பொருத்தமில்லாத அல்ட்ரா நாகரிகம் ஏதும் வந்துட்டதா எனக்குத் தோணலே உன் மனசிலே இருக்கிறதெ வெளிப்படையா சொன்னாத்தானே எனக்குப் புரியும் என்றூ அவனிடம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கையிலேயே இவன் மனசில் என்னத்தை வைத்துக் கொண்டு இவ்விதம் குழம்புகிறான் என்றறிய அவளும் பிரயாசைப்பட்டாள்.
நான் திரும்பவும் தாத்தா வீட்டுக்குப் போயிடலாம்னு நெனைக்கிறேன் அவன் நிறுத்தி நிறுத்தித் தெளிவாகக் கூறியவற்றை அவளும் பொறுமையாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
ஆனா உன் வயசுக்கு நியாயமா அந்த வாழ்க்கைதானே போரடிக்கணும் சரி ருசிகள்ங்கறதே பழக்கத்தினால் படிகிற பயிற்சிதானே ஆனாலும் இதுதானே உன் வீடு.
எது இருந்தாலும் இல்லேன்னாலும் இன்னொருத்தர் சுதந்திரத்திலே மற்றவர் தலையிடற அதிகாரம் பண்ற ஆட்டிப் படைக்கிற போக்கு மட்டும் நம்ப வீட்டிலே யாருக்கும் கெடையாது உனக்கு ஞாபகம் இருக்குதோ என்னமோ?
உங்க பாட்டியும் தாத்தாவும் இங்கே வந்துட்டுப் பொறப்பட்டப்போ அவங்களோட போகணும்னு நீ அடம் பிடிச்சே அவங்களுக்கும் உன்னைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போயி வெச்சிக்கணும்னு ஆசை உன் ஆசைக்காகவே தான் மனசொப்பி அனுப்பினேன் அந்த அளவுக்கு இந்த வீட்டிலே குழந்தைகளின் சுதந்திரத்துக்குக் கூட அவ்வளவு மதிப்பு என்னைக்கும் உண்டு உனக்கும் இங்கே உன் விருப்பப்படி இருக்கறதுலே என்ன தடை ம் சொல்லு வேணு என்று முகத்தைப் பார்த்தபோது அவன் மௌனமாக அவளை வெறித்துப் பார்த்தான்.
ஆமாம்வேற காரணம் இருக்கு என்று கூறித் தன் மனத்துள் கிடந்து அரிக்கும் தந்தையைப் பற்றிய உண்மைகளை அவளிடம் கூறுவதற்கு வார்த்தைகள் கிடைக்காமல் அவன் தவித்தான்.
வேணு அதுவுமில்லாமல் நீ என்னென்னவோ சொல்றியே ஏதோ வெளிப்பூச்சுன்னும் பொய்யின்னும் இந்த வாழ்க்கையைப் பத்தி ஏதோ சொன்னே என்ன விஷயம்?
உன் மனசு ரொம்ப ஆழமாக் காயப்பட்டுத்தான் இப்படி ஒரு வார்த்தை உன் வாயிலிருந்து வருதுன்னு எனக்குத் தோணுது என்ன நடந்தது சொல்லேன் இப்போது அவன் சட்டைப் பையிலிருந்து கர்சீப்பை எடுத்து மூக்கையும் கண்களையும் அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டான்.
அந்தத் தைரியத்தில் அவள் முகத்தைத் திரும்பிப் பாராமல் தொடர்ந்து சொன்னான் உனக்கும் அப்பாவுக்கும் மனஸ்தாபம் வருமே உங்கள் குடும்பத்தின் அமைதி என்னாலே கெட்டுப் போகுமேன்னு நெனச்சி நெனச்சித்தான் நான் இத்தனை நாளா குழம்பிக்கிட்டே இருந்தேன்.
இது எனக்குத் தெரிஞ்சும் நான் இதை உன்னிடம் மறைச்சு வெச்சா அந்தத் துரோகத்துக்கு நானும் உடந்தைன்னு அர்த்தம் அதனால் தான் இந்த அவமானகரமான குடும்பத்திலே இருக்க எனக்குப் புடிக்கலே அவரை நானா திருத்த முடியும்?
முடிஞ்சா நீ திருத்து இது உங்க விஷயம் நான் போறேன் என்று படபடவென்று கூறிவிட்டு அதற்குமேல் அந்தத் தாயின் முகத்தைப் பார்க்கத் தைரியமில்லாமல் அவன் அங்கிருந்து ஓடிவிடத் துடித்தான்.
அவன் மனசில் அவள் அழுவாளோ அழுதுகொண்டே அவரைப்பற்றிக் குத்திக் குடைந்து எதையாவது கேட்பாளோ ஆத்திரப்பட்டு அந்தத் துரோகமிழைத்த கணவனைச் சபிப்பாளோ தான் பல காலம் சந்தேகப்பட்டு மனசில் வைத்திருந்த விஷயம் மகன் வரைக்கும் தெரிந்து விட்டதே என்று அவமானத்தால் சாம்பி விடுவாளே என்று அஞ்சியே ஒரு குற்றவாளி மாதிரி அவன் அவளிடமிருந்து தப்பியோட யத்தனித்தான்.
அவள் முகத்தில் தான் எதிர்பார்த்த எந்தக் குறியுமில்லாமல் அவள் மிகுந்த கனிவுடன் புன்னகை காட்டி உட்காரு என்றதும் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்த வேணு மீண்டும் உட்கார்ந்தான்.