sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
செவியின் கேட்பினும் சொல் இறந்து வெகுள்வோள் கண்ணிற் காணின் என்னாகுவள் கொல் நறு வீ ஐம்பால் மகளிர் ஆடும் தைஇத் தண் கயம் போல பலர் படிந்து உண்ணு நின் பரத்தை மார்பே .
சோமசுந்தரனார் உரை சம்பங்கோழிப் பெடை தன் சேவலன்றியும் தனது கிளையோடு மகிழ்ந்து ஆலும் என்றது பெருமானே நீ அவ்வாறு தணந்து போயினை எனினும் யான் எனக்குரிய கடமைகளிலே நெஞ்சு நிறுத்தி நமது சுற்றத்தோடு ஒருவாறு மகிழ்ந்திருக்கின்றேன் என்பது.
வெண் நுதல் கம்புள் நாம தாரா அரிக்குரல் பேடை தண் நறும் பழனத்து கிளையோடு ஆலும் மறு இல் யாணர் மலி கேழ் ஊர நீ சிறுவரின் இனைய செய்தி நகாரோ பெரும நின் கண்டிசினோரே .
சோமசுந்தரனார் உரை குருகின் பார்ப்புக்களின் விளிக்குரல் நெடிய கழனிக்கண் சென்று ஒலிக்கும் ஊரன் என்றது நின்னுடைய மகவின் இனிய அழைப்பாகிய மழலைமொழி இப் பரத்தையர் சேரிவரையில் எட்டுவதாயிற்று என்பது.
பகன்றை சிவதை மலர் சீந்தில் மலர் கண்ணி பல் ஆன் கோவலர் கரும்பு குணிலா மாங்கனி உதிர்க்கும் யாணர் ஊர புது வருமானம் உடைய ஊரல் உள்ளவனே நின் மனையோள் யாரையும் புலக்கும் எம்மை மற்று எவனோ
சோமசுந்தரனார் உரை வண்டு உறை நயவரும் வள மலர்ப் பொய்கைத் தண் துறை ஊரன் என்றது தலைவனை யாம் வலிந்து மடக்கிக் கொள்கின்றோமில்லை.
மலர்ச் சிறப்பாலே வண்டுகள் தாமே அவற்றில் சென்று உறைதலை நயந்தாற்போல எமது பெண்மைநலச் சிறப்பாலே அவன் தானே எம்மனைக்கண் வருதலை விரும்பி வந்து உறைகின்றான்.
தண் துறை என்றது எம்பால் வருவற்கு யாம் மிகவும் இன்பஞ்செய்யும் இயல்புடையேம் என்னும் குறிப்புடையது புலியூர் கேசிகன் உரை வள்ளிய துறையிடத்தே பூத்துக் கிடக்கும் வளவிய புதுமலர்களைக் கொண்ட பொய்கையுடைய ஊரன் என்றது காண்பார் யாரும் விறுப்போடே தாம் வேண்டுமட்டும் கொய்துக் கொள்ளுதலைப் போலத் தலைவனும் அவனை விரும்புகின்ற மகளிரெல்லாம் எளிதாக அடைந்து இன்புறுதற்குரிய பொதுநிலைத் தன்மை கொண்டவன் என்பதாம்.
சோமசுந்தரனார் உரை வண்டு பழனத்துத் தாது ஊதும் ஊரன் என்றது வண்டுகள் பொது நிலத்தே மலரும் மலர்களை நாடி நாடிச் சென்று தாது ஊதல் போன்று தலைவனும் பெண்மை நலம் நுகர்தற் பொருட்டு எம் சேரியையே நாடுகிறான் தலைவி அவனுக்கு அத்தகைய இன்பம் தரும் இயல்புடையவள் அல்லள் என்பது.
மகிழ்நன் மாண் குணம் வண்டு கொண்டன கொல் வண்டின் மாண் குணம் மகிழ்நன் கொண்டான் கொல் அன்னதாகலும் அறியாள் எம்மொடு புலக்கும் அவன் புதல்வன் தாயே
சோமசுந்தரனார் உரை வண்டுகள் வறிய பொழிலை வெறுத்து இவள் முச்சி ஊதும் என்றது சிறைப்புறத்தே நின்ற தலைவனுக்கு தலைவியின் தமர் ஐயுற்று இற்செறித்து விட்டமையால் இவள் அவர்களை வெறுத்து நின் தண்ணளி ஒன்றையே விரும்புகிறாள்.
ஆதலின் விரைந்து வரைந்து கோடல் நன்றென குறிப்பால் உணர்த்தியமையும் என்க ஒளவை துரைசாமி உரை எருமையின் ஏற்றினம் மேய்ந்தமையால் வண்டினம் மோரோடமும் ஆம்பலும் ஒல்லாவாயின என்றது தலைவனோடு கூடியதால் தலைமகள்பால் உற்ற வேறுபாட்டினை அவள் தமர் உணர்ந்து இற்செறித்தமையும் அவை தாதுண வெறுக்கையவாகி இவள் போது அவிழ் முச்சி ஊதும் என்றது அயலார் தமக்குரிய செயல் மேற் செல்லாது இவளது வேறுபாட்டினைச் சூழ்ந்து அலர் கூறாநிற்பர் என்பது.
எருமை நல் ஏற்று இனம் மேயல் அருந்தென பசு மோரோடமோடு செங்கருங்காலி ஆம்பல் ஒல்லா செய்த இனைய மன்ற பல் பொழில் தாது உண் வெறுக்கைய ஆகி இவள் போது அவிழ் முச்சி ஊதும் வண்டே வரைவிடை வைத்துப் பிரிந்த தலைவன் மீள்கின்றான்.
சோமசுந்தரனார் உரை இனித் தலைவியோடு வதியலாம் என்னும் நினைவானும் தாமரை மலரும் என்றது தன் வரவினால் முகமலர்ந்து மகிழ்வாள் என்னும் நினைவானும் எழுந்த இறைச்சி.
மள்ளர் அன்ன தடங்கோட்டு எருமை மகளிர் அன்ன துணையோடு வதியும் நிழல் முதிர் இலஞ்சி பழனத்ததுவே கழனித் தாமரை மலரும் கவின் பெறு சுடர் நுதல் தந்தை ஊரே .
சோமசுந்தரனார் உரை எருமை கயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு புதிய மேயலாகிய நெற்பயிரைத் தின்னுவது போன்று தலைவன் இல்லத்தார்க்கு ஓதிய அறத்தினைப் பெரிதும் புறக்கணித்துத் தீநெறியிலே சென்று வறிய காம இன்பம் துய்க்கின்றான் என்பது புலியூர் கேசிகன் உரை எருமை தன்னைக் கட்டிய கயிற்றை அறுத்துப் போய் நெற்பயிரைச் சென்று மேயும் ஊரன் என்றது அவ்வாறே தலைவனும் தன் குடிப் பெருமையும் காதல் மனைவிக்குச் செய்யும் கடமையுமாகிய கட்டுப்பாடுகளை விட்டு நீங்கிச் சென்று பரத்தையோடு உறவாடிக் களிப்பானாயினான்.
உழவரின் சினத்துக்கும் ஒறுப்புக்கும் சிறிதும் அஞ்சாதே தன் நாச் சுவையே கருதிச் செல்லும் எருமைபோல ஊராரின் பழிக்கும் உறவினரின் வெறுப்புக்கும் கவலையற்றுத் தன் இன்பமே நச்சித் திரியும் மடவோனாயினன் தலைவன் என்பதும் அவனைத் தகைப்பாரிலரே என்பதும் ஆம்.
இனி எருமை கட்டிய கயிறு அறுத்துப் போய் விளை வயலை மேய்ந்து கழித்தாற்போலப் பரத்தையும் தன் தாயின் கட்டுப்பாட்டை மீறிச் சென்று தலைவனோடு உறவாடி இன்புறுவதன் மூலம் விளைவயல் போலப் பெரும்பயன் தருதற்குரிய தலைவியின் மனையற வாழ்க்கையைச் சிதைப்பவள் ஆயினள் என்றலும் பொருந்தும்.
கருங்கோட்டு எருமை கயிறு பரிந்து அசைஇ நெடுங்கதிர் நெல்லின் நாள் மேயல் ஆரும் புனல் முற்று ஊரன் பகலும் படர் மலி அரு நோய் செய்தனன் எமக்கே .
சோமசுந்தரனார் உரை எருமை பாய்ந்து உழக்கிய சேற்றின் கண்ணேயே அதற்கு நல்லுணவாகிய நெய்தலும் ஆம்பலும் மலர்ந்து அதற்கும் பேரின்பம் நல்குமாறு போல நம்பெருமாட்டி நம்பெருமானால் பெரிதும் நலிவுற்றிருந்தும் அதனைப் பாராட்டாமல் அவனைக் கண்டபொழுதே அகமும் புறமும் ஒருங்கே மலர்ந்து இன்பம் நல்குவாளாயினள் என்பது.
இனி பழன ஊரன் என்று தலைவனைக் கூறியது ஊர்ப்பொதுநிலம் போன்று மகளிர் பலர்க்கும் பயன்படுபவன் என அவன் பரத்தமையைக் குரைத்தது புலியூர் கேசிகன் உரை தலைவன் ஊர் பொதுநிலம் போல பரத்தையர் பலருக்கும் இன்பமளிக்கும் தன்மையனாயினும் அவள் உரிமையுடைய கழனியைக் காத்துப் பயன்கொள்ளும் ஊரனின் மகளாதலின் அவன் தனக்கே உரியவன் என்னும் மணம் பெற்ற உரிமையால் அவனை ஏற்றுக் கொண்டு அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தந்து உதவும் செவ்வியலாயினள் என்பதாம்.
சோமசுந்தரனார் உரை எருமைக் கன்று தாயின் கொம்பில் சிக்கிய பகன்றை மலரைக் கண்டு தாயன்று என்று கருதி வெரூஉம் ஊரன் மகள் என்றது இவளும் யான் அணிந்த மாலையைக் கண்டு இவன் பரத்தையர் பொருட்டு இதனை அணிந்தனன் போலும் என்று கருதி ஊடாநிற்பள் என்று அவள் பேதமைக் கருதித் தலைவன் தன் நெஞ்சினுள்ளே நகைத்தான் என்பது புலியூர் கேசிகன் உரை தாய் எருமையின் கோட்டில் கிடந்த பகன்றை மலரைக் கண்டு அதனை வேறாக நினைத்து அதன் கன்று வெருவினாற் போல தன் மார்பிடத்து மாலையினைக் கண்டு பிறர் சூட்டியது எனப் பிறழக் கொண்டு தன்னை வேறுபட்டானாக நினைத்துத் தலைவியும் வெருவி அஞ்சினள்.
கன்று அஞ்சினும் அதனை நெருங்கி அதன் அச்சம் தீர்த்துப் பாலூட்டி இன்புறுத்தும் தாய் எருமையின் செவ்விபோல அவள் தன்னைப் புறக்கொழுக்கத்தான் என மயங்கிப் புலம்பினும் தான் அப்புலவி நீக்கி அவளை இன்புறுத்தும் அன்புச் செவ்வியன் என்று தலைவன் சொல்லுவதாகவும் உவமையால் உய்த்து உணரப்படும்.
சோமசுந்தரனார் உரை எருமை தன் இயல்புக்கேற்ப நீராடுங்கால் காண்போர் காட்சிப் பிழையாலே தோணிபோல் தோன்றுதல் போன்று தலைவியும் தனக்குரிய உரிமையாலே நின்னை ஒறுக்குங்கால் நினைத்து கருத்து பிழையாலே மிகை செய்வாளாகத் தோன்றுகின்றது என்பது.
உள்ளுறை பழைய உரையாசிரியர் தேர் அடும்பு பரிய அதனை ஊர்ந்து இழிந்து நெய்தலை மயக்கி வந்தது என்றது களவில் கூட்டம் வெளிப்பட்ட பின்பும் வரையாது பிரிந்தான் என்று அலர் கூறுவார் வருந்த வந்தான் என்றவாறு.
அன்னை வாழி வேண்டு அன்னை உதுக்காண் ஏர் கொடி பாசடும்பு பரிய ஊர்பு இழிபு நெய்தல் மயக்கி வந்தன்று நின் மகள் பூப் போல் உண்கண் மரீஇய நோய்க்கு மருந்தாகிய கொண்கன் தேரே .
சோமசுந்தரனார் உரை தேர்மணிக்குரல் புள்ளின் இசைப்ப வருதலால் அவன் பண்டு போலக் களவின்பம் காமுற்று வருவான் அல்லன் வரைவொடு வருகின்றான் என்பது தோன்ற தேர்மணிக்குரல் இசைக்கும் என்றாள்.
அன்னை வாழி வேண்டு அன்னை நம் ஊர் நீல் நிறப் பெருங்கடல் புள்ளின் ஆனாது துன்புறு துயரம் நீங்க இன்புற இசைக்கும் அவர் தேர் மணிக் குரலே .
அன்னை வாழி வேண்டு அன்னை புன்னையொடு நாகம் ஞாழல் பூக்கும் புலிநகக் கொன்றை தண்ணந் துறைவன் இவட்கு அமைந்தனெனால் தானே தனக்கு அமைந்தன்று இவள் மாமைக் கவினே
உள்ளுறை பழைய உரையாசிரியர் ஓதத்தால் அலைப்புண்டு போந்த முத்தம் மணற் கண்ணே கிடந்து விளங்கும் என்றது தன் வருத்தம் நோக்காது நமக்கு நிலைநின்ற இன்பத்தைத் தருவான் என்றவாறு.
அன்னை வாழி வேண்டு அன்னை நம் முழங்கு கடல் திரைதரு முத்தம் வெண்மணல் இமைக்கும் தண்ணந் துறைவன் வந்தென பொன்னினும் சிவந்தன்று கண்டிசின் நுதலே .
சோமசுந்தரனார் உரை இவள் ஆகம் சங்குபோல் வெளிறுற்று ஆதலால் இது காமநோயே அன்றித் தெய்வம் முதலியவற்றால் உண்டான பிறிதொரு நோயன்று என அறிந்து கொள்க என்றவாறு.
அன்னம் வளையைத் துணையெனக் கருதி அணைய முயலும் என்றது அன்னாய் நீ தலைவனால் உண்டான பசலை நோயைப் பிறிது நோயெனக் கருதி மருள்கின்றனை என்னும் குறிப்புடையது.
அன்னை வாழி வேண்டு அன்னை நம் அவர் நாட்டு துதிக்கால் அன்னம் துணை செத்து மிதிக்கும் தண் கடல் வளையினும் இலங்கும் இவள் அம் கலிழ் ஆகம் கண்டிசின் நினைந்தே .
சோமசுந்தரனார் உரை கழிய முண்டகம் மலரும் சேர்ப்பன் என்றது முள்ளுடையதாய் இன்னாதாய்த் தோன்றினும் முள்ளி நறுமணங் கமழ மலர்தல் போன்று வரைவு நீட்டித்தலாலே கொடியவன் போலக் காணப்படினும் அகத்தே அன்பு நிரம்பியவன் ஆகலின் விரைந்து வந்து தலைவியை மணந்து கொண்டு அளிப்பன் ஐயுற வேண்டாம் என்னும் குறிப்புடையது என்க.
அன்னை வாழி வேண்டு அன்னை கழிய முண்டக மலரும் நீர் முள்ளி தண் கடல் சேர்ப்பன் எந் தோள் துறந்தனன் ஆயின் எவன் கொல் மற்று அவன் நயந்த தோளே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை நெய்தல் நீர்ப்படர் தூம்பின் பூக்கெழு தலைவன் என்றது நீறுள்ளேயே படர்ந்து வெளித்தோன்றாது மறைந்து விளங்கினும் நெய்தற் கொடியானது பூக் கெழுமிய தன் தன்மையிற் குன்றாதாய்ப் புறத்தே பலர் கண்டு மகிழுமாறு போலத் தலைவனும் தன் நிலைமை பற்றி யாதும் நமக்கு உணர்த்தாதேயும் சொன்னபடி வாராதேயும் காலம் தாழ்த்தவனாக விளங்கினும் மணத்தோடு ஊரறிய வருதலில் ஒருபோதும் தவற மாட்டான்.
அன்னை வாழி வேண்டு அன்னை நம் நெய்தல் நீர்ப்படர் தூம்பின் பூக்கெழு துறைவன் எந் தோள் துறந்த காலை எவன் கொல் பன்னாள் வரும் அவன் அளித்த பொழுதே தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது.
ஒளவை துரைசாமி உரை ஆசிரியர் இளம்பூரணர் மறைந்தவற் காண்டல் என்ற சூத்திரத்து வேற்று வரைவு வரின் அது மாற்றுதற்கண் நிகழும் கூற்றுக்கு இப்பாட்டினை உதாரணமாக்குவர்.
நச்சினார்க்கினியர் தன்னுடைய தொல்காப்பிய உரையில் இறந்துபாடு பயக்குமாற்றால் தன் திறத்து அயலார் வரையக் கருதிய ஞான்று அதனை மாற்றுவதற்கு தலைவி கூற்று நிகழும் என உரைத்து இதனை எடுத்துக் காட்டினர்.
இப்பாட்டு தாய்க்குரைத்த பத்தில் கோக்கப்பட்டமையாலும் தலைவி நேரே தாய்க்கு அறத்தொடு நில்லாள் ஆதலாலும் தலைவி கூற்றினைத் தோழி கொண்டெடுத்து மொழிதலாலும் ஈண்டுத் தோழி கூற்றென்று கோடல் பொருந்துமெனக் கொள்க.
சோமசுந்தரனார் உரை பாணன் கழிமருங்கின் நாணில் இரை கொளீஇ இரக்கமின்றிக் கொண்ட கயலைக் கொல்லுமாறு போல இனி நம் உறவினரும் ஈண்டுப் புறத்தே திரிந்து ஆடல் பயிலும் நம்மை நல்லன போலவும் நயவ போலும் வஞ்சகமொழி கூறி யாம் கற்புக்கடம் பூண்டமையையும் பொருட்படுத்தாராய் இற்செறிப்பர் ஒளவை துரைசாமி உரை பாணன் நாண் இரை கொள்வித்துச் சினைக் கயலை மாய்க்கும் துறைவன் என்றது தன் கேண்மையால் இன்பம் நுகர்வித்துக் கடிது வரையாது வருத்துகின்றான் என்றது.
அம்ம வாழி தோழி பாணன் சூழ் கழி மருங்கின் நாண் இரை கொளீஇ சினைக் கயல் மாய்க்கும் துறைவன் கேண்மை பிரிந்தும் வாழ்துமோ நாமே அருந்தவம் முயறல் ஆற்றாதேமே .
சோமசுந்தரனார் உரை அவனுடைய நெய்தல் நிலப்பரப்பின்கண் பசிய இலைகளையுடைய செருந்தி மரங்கள் பரவி நின்று உயிரினங்களுக்கு நறு நிழல் தந்து புரக்குமாறு போல அவனுடைய தேற்றுரைகளிடத்தே நமக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் நன்மொழிகளும் பல உள்ளது என்பது ஒளவை துரைசாமி உரை பாசிலைச் செருந்தி தாய இருங்கழிச் சேர்ப்பன் என்றது தலைவனின் செல்வ மனையின் சிறப்புணர்த்தியவாறு.
பைபய வெம்மை என்றனென் யானே ஒளவை துரைசாமி உரை ஊரார் கூறும் அலர்க்கு பொருளாயினர் தலைமக்கள் இருவருமாகலின் எம்மை என்றாள் தோழியை உளப்படுத்தற்கு எம்மை என்றாள் என்றலும் உண்டு யாம் எம்மை என்றனன் என இயைக்க பொ.
சோமசுந்தரனார் உரை கடலிடத்தாகிய நாரை சென்று ஆரவாரிக்கும் பனையையுடைய நாடு என்றது நாமும் அந்த நாரை போன்று அவனிருக்குமிடம் சென்று நம் குறையைக் கூறுவோம் என்பது கடற்கண்ணுள்ள மீனைக் கவர்ந்து உண்டற்குரிய நாரை பெண்ணை மடலின்கண் தங்கி இரற்றுதல் போலச் செறிப்புற்றுக் கிடக்கும் என் ஐ வரைதலை நினையாது தன் மனைக்கண்ணே தங்கினான் எனச் சிறைப்புறத்து நின்ற தலைமகனை வரைவு கடாதாற்பயத்ததாய் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை காலைப் பொழுதாகிய அந்தப் பொல்லாத காலைப் பொழுதினைத் தன் வரவிற்கு அறிகுறியாக முற்படவிடுத்து ஒளவை துரைசாமி உரை காலைப்போதும் மருண்மாலை போல இருளும் ஒளியும் விரவி நிற்கும் இயைபு பற்றி காலையன்ன காலை என்றார்.
இறைச்சி ஒளவை துரைசாமி உரை பிரிந்து உறை மகளிர் காதலர் வருவரெனக் கருதி ஆற்றுமாறு பயக்கும் காலைப் பொழுது போலும் காலையை முந்துற விடுத்து ஆற்றாமை பயக்கும் மாலைப் பொழுது பின் வந்தது என்றதனால் அருளுவான் போல முந்துற வந்து கூடி இப்பொழுது வரையாமல் வருத்துகின்றான்.
உள்ளுறை ஒளவை துரைசாமி உரை புன்னையினுடைய அணிமலர் துறைதோறும் வரிக்கும் என்றதனால் தலைமகனுடைய கூட்டம் நமக்கு எய்துந்தோறும் மேனி நலம் பெறுவதாயிற்று என்றாள் பொ.
சோமசுந்தரனார் உரை புன்னை அணி மலர் துறைதோறும் உதிர்ந்து கோலஞ் செய்தாற் போன்று சேர்ப்பனும் குறியிடந்தோறும் நம்மைத் தலைக்கூடித் தண்ணளி புரிந்தனன் அந்நன்றி மறக்கப்பாலதன்று.
சோமசுந்தரனார் உரை தில்லை மரத்தின் கீழ் இருப்போர் மெய்யும் கண்ணும் வெந்து துன்புறுமாறுபோல நின் தலைவன் அளியின்கண் பட்ட யான் பெரிதும் வருந்துவது இயல்பாயிற்று என்றவாறு.
சோமசுந்தரனார் உரை இவ்வூரின்கண் இப்பொழுது எவ்வாறு புன்னை மரந்தொறும் அரும்புகள் முகிழ்கின்றனவோ அவ்வாறே அவன் பழியும் எல்லா மக்கள்பாலும் அரும்பி அலரா நின்றது என்பதாம்.
சோமசுந்தரனார் உரை ஞாழலின் தாழ்ந்த கிளையிலே மலர்கள் வருத்தப் பறவைகள் நெடும்பொழுது உறையும் என்பது தலைவன் யான் பிரிவாற்றாமையாலே பெரிதும் வருந்துதலையும் பொருட்படுத்தாமல் வரைதற்கு வராமலும் நெடிது தங்கினான் என்பது புலியூர் கேசிகன் உரை ஞாழலின் தாழ்ந்த பூச்சினைகள் புள்ளினம் வரத் தாம் வருந்தி கெடுதலுறுமாறுபோல பிரிவென்னும் துயரம் என்பால் வந்து தங்குதலாலே யானும் படர் மிகுந்து நலிந்து மலிவேன் என்றதாம்.
சோமசுந்தரனார் உரை ஞாழலின்கண் புள் இமிழ் அகன் துறை என்றது இக்காலத்தே நின்னொழுக்கம்பற்றி ஊரில் உள்ளோர் அனைவரும் பழி தூற்றா நின்றனர் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை இணர்படு பொதும்பர் தரும் இன்பத்தாலே குருகு தன் பெடையை மறந்து இனிதே அப் பொழிலிலே உறங்கினாற் போன்று துறைவனும் தன் செல்வமனைக்கண் சென்றபொழுது ஆண்டுளவாகும் பிற இன்பங்களினாலே நம்மை மறந்து உறைகின்றான் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை ஞாழலின் சினையை ஓதம் வளைக்கும் துறைவன் என்றது முன்னர் நம் சுற்றத்தாரை நம் பெருமான் ஆன்றோரை விடுத்து உடன்படவித்து விட்டனன் என்னும் குறிப்புடையது.
சோமசுந்தரனார் உரை எக்கர் மேனின்ற ஞாழல் மரம் அரும்பெடுத்து நாளரும்பாகி நாளடைவிலே முதிர்ந்து மலர்ந்து நறுமணம் பரப்புமாறுபோல நம்பெருமான் நட்பும் களவாகி நாளடைவில் முதிர்ந்து இப்பொழுது பல்லோர் அறியும் வரைவாகிக் கற்பொழுக்கமாகி அன்பும் அறனும் கமழ்வதாயிற்று என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை மலர் கிடைக்கப் பெறாத மகளிர் தழையையே கொண்டு விளையாட்டு அயர்வர் என்றது நினக்கு முலை விலையாக இப்பேருலகம் முழுவதுமே பெறாது ஆயினும் அவ்வுலகத்தை அவன் முழுதும் உடையனவாயிருப்பின் அதனையே வழங்கியிருப்பன்.
சோமசுந்தரனார் உரை எக்கர் ஞாழலின்கண் இகந்துபடு பெருஞ்சினையினது பெருங்குடித் தோன்றலாகிய நம் பெருமானது மாண்புமிக்க நெஞ்சத்தே அரும்பிய காதலும் நன்கு முதிர்ந்து பதனடைந்து திகழ்கின்றது காண் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை எக்கர் ஞாழல் நறுமலர்ப் பெருஞ்சினையைப் புணரிதிளைக்கும் என்றது கடல் அலைகள் வந்து வந்து மோதி மோதி மூழ்குவித்துப் போவது போன்று இவனும் நம்பால் அடிக்கடி வந்து அளி செய்வான் போன்று துன்ப நினைவுகளையே தோற்றுவித்துப் போய் விடுவான் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை வெள்ளாங்குருகு தன் பார்ப்பைப் போலத் தோன்றிற்றாக அதனைக் காண்டற்குச் சென்ற மடநடை நாரை மிதித்தலானே நெய்தல் மலர் சிதைந்து இடையறாது தேன்காலும் துறை எனப் பொருள் கொண்டு தலைவனுக்குப் பரத்தை குலமடந்தையாகிய என்னைப் போலச் சிறந்தவளாகத் தோன்றுதலாலே அவளைக் காமுற்றுச் செல்வானாக அவன் நடையாலே ஒழுக்கத்தாலே என் நெஞ்சம் புண்பட்டு அன்பாலே இடையறாது கசிந்துருகி வருந்தா நின்றது காண் என்பது.
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தென காணிய சென்ற மட நடை நாரை மிதிப்ப நக்க கண் போல் நெய்தல் கள் கமழ்ந்து ஆனா துறைவற்கு நெக்க நெஞ்சம் நேர்கல்லேனே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக் காணிய சென்ற மட நடை நாரை கையறுபு இரற்றும் என்றது பரத்தை அன்பு மாறுபட்டு வாயில் மறுத்ததாலே தூதாகச் சென்ற வாயில்கள் அவளை வாயினேர்விக்க மாட்டாது தலைவன்பால் வந்து தம் கையறவு கூறி நிற்கின்றனர் என்பதாம்.
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தென காணிய சென்ற மட நடை நாரை கையறுபு இரற்றும் கானலம் புலம்பந் துறைவன் வரையும் என்ப அறவன் போலும் அருளும் ஆர் அதுவே ஆர் அசை நிலை
சோமசுந்தரனார் உரை வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக் காணிய சென்ற மட நடை நாரை ஆங்கிருந்து சிறகு உளர்தலாலே வீழ்ந்த தூவி மணற் குன்றிலே பறந்து வீழ்தலாலே ஆண்டுப் பெறூஉம் ஊரன் என்றது.
பரத்தையின் காதல் இடையறவு பட்டதாக அதனைச் சீர்திருத்தச் சென்ற தலைவன் தன் தவறின்மையைக் கூறும்பொருட்டு வெளியிட்ட சொற்களைத் தலைவி தன் இல்லத்திருந்தே தன் பாங்காயினர் கூறக் கேட்டிருக்கின்றாள் என்பது.
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தென காணிய சென்ற மட நடை நாரை உளர ஒழிந்த தூவி குலவு மணல் போர்வில் பெறூஉம் துறைவன் கேண்மை நன் நெடும் கூந்தல் நாடுமோ மற்றே நெய்தலுள் மருதம்.
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தென காணிய சென்ற மட நடை நாரை கானல் சேக்கும் துறைவனோடு யானெவன் செய்கோ பொய்க்கும் இவ்வூரே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை குருகின் பிள்ளை இறந்தமைக்காகப் புதைத்த நாரையால் சிதறிய நெய்தல் மலர் ஓதமொடு பெயரும் துறைவன் என்றது பரத்தையர் கேண்மை இடையறவுபட்டதாக அதன் பொருட்டு அவரைக் காணச் சென்ற தலைவன் அவர் ஊடலைப் பொறாமல் வருந்திக் கூறிய சொற்கள் என் பாங்காயினர் வாயிலாக என் செவிக்கு எட்டியிருக்கின்றன காண் இத்தகையோன் எங்கனம் நம்மோடு இருந்து இல்லறம் நடத்துவான் என்பது.
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தென காணிய சென்ற மட நடை நாரை பதைப்ப ததைந்த நெய்தல் கழிய ஓதமொடு பெயரும் துறைவதற்கு பைஞ்சாய்ப் பாவை பஞ்சாய் கோரைப்புல் ஈன்றனென் யானே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை வெள்ளாங்குருகினை இழவு கண்டு அளாவலச் சென்ற நாரை பதைத்தலாலே உதிர்ந்த தூவி தெண்கழி நீரெலாம் பரவிக் கெடுக்கும் என்றது தன்பால் ஊடியிருந்தமையாலே அன்பை இழந்திருந்த பரத்தையை ஊடல் தீர்க்கச் சென்ற துறைவன் அவள் பின்னும் பிணங்குதல் கண்டு உளம் நடுங்கி அவளைத் தெளித்ததற்குக் கூறிய வஞ்சகப் பொய்ம்மொழிகள் தலைவியின் பாங்காயினர் வாயிலாக அவள் நெஞ்சத்தே புகுந்து அவளை வறுத்துகின்றன என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை வெள்ளாங்குருகைக் காணச் சென்ற நாரை காலையிலிருந்து மாலைவரையிருந்தும் மீளாமல் ஆங்கேயே தங்கும் சேர்ப்பன் என்றது தலைவன் பகற்பொழுதிலே சேரியிலே வதித்தலோடமையாது இரவினும் அவர்பாலே தங்கிவிடுகின்றான் எனத் தலைவன் கொடுமை கூறியவாறென்க.
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தென காணிய சென்ற மட நடை நாரை காலையிருந்து மாலைச் சேக்கும் தெண் கடல் சேர்ப்பனொடு வாரான் தான் வந்தனன் எம் காதலோனே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை வெள்ளாங் குருகினைக் காணிய சென்ற நாரை மீண்டும் வந்து கானலம் பெருந்துறையிடத்துத் தன் துணையோடு சுற்றித் திரியும் என்றது காமக்கிழத்தியின் அன்பு இடையறுந்தமையால் அவளை ஊடல் தீர்க்கச் சென்றாய்.
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தென காணிய சென்ற மட நடை நாரை கானலம் பெருந்துறை துணையொடு கொட்கும் தண்ணந் துறைவன் கண்டிகும் கண்டிகும் காண்பாயாக அம் மா மேனி எம் தோழியது துயரே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை குருகினைக் காணச் சென்ற நாரை பசி நலியவும் ஆண்டே உறையும் என்றது பரத்தையரை வயப்படுத்தும் கருமமே கண்ணாகிய நீ பசியை ஒரு பொருளென மதியாமல் அவர்பாலே தங்கும் இயல்புடையை என்பது நாங்கள் உணர்குவம் என்பது.
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தென காணிய சென்ற மட நடை நாரை பசி தின அல்கும் பனி நீர்ச் சேர்ப்ப நின் ஒன்று இரக்குவென் அல்லேன் தந்தனை சென்மோ கொண்ட இவள் நலனே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை இறந்தமை காணச் சென்ற மடநடை நாரை தொந்ததன் மேலும் நோய்மிகும் என்றது பெருமானே நின் காமக் கிழத்தியின் அன்பு இடையறிவுபட்டமை கருதி வருந்தினாய் அவள்பாற் சென்றுழி அவள் நின்னோடு பின்னரும் ஊடினாள் ஆகலின் மேலும் வருந்தினை அவ்வூடல் பேர்த்து அவளைத் தழுவ வழியில்லாமல் ஈங்கு வந்தனை என்று இகழ்ந்தபடியாம்.
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தென காணிய சென்ற மட நடை நாரை நொந்ததன் தலையும் நோய் மிகும் துறைவ பண்டையின் மிகப் பெரிது இனைஇ முயங்குமதி பெரும மயங்கினள் பெரிதே .
சோமசுந்தரனார் உரை கடற்காக்கை தனக்குரிய இரை தேர்தல் ஒழிந்து புன்னைக் கோட்டில் மடிந்து உறைதல் போன்று நம் தலைவனும் வரைதற்கு ஆவன முயலாது வாளா தன் மனைக்கண் அடங்கினான் என்பதாம்.
பெருங்கடல் கரையது சிறு வெண் காக்கை கருங்கோட்டுப் புன்னை தங்கும் துறைவற்கு பசந்து நுதல் அழிய சாஅய் நயந்த நெஞ்சம் நோய்ப்பாலஃதே .
சோமசுந்தரனார் உரை காக்கை நீந்துநீர் இருங்கழி இரை தேர்ந்து உண்டு பூக்கமழ் பொதும்பர்ச் சேக்கும் என்றது தலைவன் தான் விரும்புகின்ற களவின்பம் வாய்த்த அளவிலே அமைதியுடையவனாய்த் தன் மனைக் கண் சென்று ஆண்டு நுகரும் பிற இன்பங்களிலே நெஞ்சம் போக்கி நம்மைப் பற்றிச் சிந்தியாமலேயே தங்கிவிடுகின்றான் என்பது.
பெருங்கடல் கரையது சிறு வெண் காக்கை நீத்து நீர் இருங்கழி இரை தேர்ந்து உண்டு பூக் கமழ் பொதும்பர் சேக்கும் துறைவன் சொல்லோ பிற ஆயினவே .
பெருங்கடல் கரையது சிறு வெண் காக்கை இருங்கழி துவலை ஒலியில் துஞ்சும் துறைவன் துறந்தென துறந்து என் இறை ஏர் முன் கை நீக்கிய வளையே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை இரை தேரும் சிறுவெண்காக்கை நல்லன தேராமல் புல்லிய அயிரையை உண்ணும் என்றது பரத்தையருள்ளும் நல்லாரை நாடாது புல்லியோரை நாடுகின்றான் என்பது.
பெருங்கடல் கரையது சிறு வெண் காக்கை இருங்கழி மருங்கின் அயிரை ஆரும் தண்ணந் துறைவன் தகுதி நம்மோடு அமையாது அலர் பயந்தன்றே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை காக்கை பலகறைகளைக் கண்டு வலையென்று அஞ்சி வாளா போனாற் போன்றது தலைவனும் நாம் வரைவு வற்புறுத்தும் மொழிகளும் தம்முள் வஞ்சம் பொதிந்தனவோ என்று ஐயுற்று வரைவு நீட்டிப்பான் போலும் என்பது.
பெருங்கடல் கரையது சிறு வெண் காக்கை வரி வெண் தாலி வலை செத்து வெரூஉம் மெல்லம்புலம்பன் தேறி நல்லவாயின நல்லோள் கண்ணே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை காக்கை நன்மீன் இருப்பவும் உண்டபின் துன்புறுத்தும் முள்ளுடைய கெடிற்றுமீனை உண்டாற்போன்று நம் பெருமானும் இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் ஆக்கந்தரும் எம் பெருமாட்டியிருப்பவே இம்மையிற் பழியும் மறுமைக்கண் நிரயமும் தருதற்கேதுவான பரத்தையரைத் தேடித் திரிகின்றான் என்பதாம் ஒளவை துரைசாமி உரை பெருங்கடற்கரையதாகிய வெண்காக்கை ஆண்டுள்ள நன்மீன்களை உண்டற்கு அமையினும் கழிக்கண் வாழும் கெடிற்றுமீனை உண்ணும் துறைவன் ஆதலால் தலைமகன் தன் தலைமைக்கேற்ப நமக்கே தலையளி செய்து ஒழுக்கற்பாலனாயினும் சேரிக்கண் வாழும் சிறப்பில்லாத பரத்தையரை நுகர்கின்றான் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை காக்கை தன் முட்டையினைப் பாதுகாவலான தோணியின் அகமனைக்கண் இட்டு வைத்தாற் போன்று துறைவனும் தன்னுடைய சிறந்த கேண்மையினைத் தலைவியின் நெஞ்சத்தே நன்கு பதித்து வைத்தனன் என்பது.
பெருங்கடல் கரையது சிறுவெண் காக்கை துறை படி அம்பி அக மனை ஈனும் தண்ணந் துறைவன் நல்கி ஒள் நுதல் அரிவை பால் ஆரும்மே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை சிறுவெண்காக்கை ஞாழல் மரத்தினை வெறுத்துழிப் புதிதாகப் பொதியவிழும் புன்னை மரக்கிளைதொறும் தாவித் தாவிச் சென்று உறையுமாறுபோல நம் பெருமானும் நம்மையும் நம்மை ஒத்த காமக் கிழத்தியையும் வெறுப்புழிப் புதிதாகப் பருவமடைகின்ற சேரிப் பரத்தையர் மகளிரை நாடி நாடி அவர் மனைதோறும் சென்று உறைகின்றான் என்பது.
பெருங்கடல் கரையது சிறுவெண் காக்கை பொன் இணர் ஞாழல் புலிநகக்கொன்றை முனையின் பொதி அவிழ் புன்னையம் பூஞ்சினைச் சேக்கும் துறைவன் நெஞ்சத்து உண்மை அறிந்தும் என் செயப் பசக்கும் தோழி என் கண்ணே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை காக்கை கழியின்கண் உள்ள நெய்தல் மலர்களைச் சிதைக்கும் என்றது அது போலவே தலைவனும் சேரியின்கண்ணுள்ள பரத்தை மகளிர்களை நயந்து நயந்து பின்னர் நயன்தாரைக் கைவிட்டு அவர் நலத்தை என் நலம் கெடுமாறு போலக் கெடும்படி செய்கின்றான் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை தொண்டி மாந்தர் நுகர்தற்குரிய ஐந்து வகை இன்பத்தையும் தன்பால் கொண்டிருத்தல் போன்று இவளும் அவ்வின்பங்கள் அனைத்தையும் தன்பால் உடையாள் ஆயினள் என்பது.
திரை இமிழ் இன்னிசை அளைஇ அயலது முழவு இமிழ் இன்னிசை மறுகு தொறு இசைக்கும் தொண்டி அன்ன பணைத்தோள் ஒண் தொடி அரிவை என் நெஞ்சு கொண்டோளே .
உள்ளுறை ஒளவை துரைசாமி உரை உரவுக்கடல் ஒலித்திரை என்றதனால் எழுந்தெழுந்து அடங்கும் திரைகளைப் போலக் கூடுவதற்கு உரிய காரணம் புலனாயவிடத்து எழுச்சியும் கூடாமை நினைந்தவழித் தளர்ச்சியும் தோன்றி இடையறாக் கலக்கம் எய்துவித்தமை பெறப்பட்டது என்றது புலியூர் கேசிகன் உரை உரவுக் கடல் ஒலித்திரை இரவினும் ஓயாதே எழுந்து மோதி துன்புறுமாறுபோல யானும் துயில் இழந்து உணர்வு எழுந்து அலைக்கழிப்ப வருந்தியிருப்பேன் என்றது.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை தொண்டியின் தண் நறு நெய்தல் தொலைவுக்கும் மணங்கமழ்ந்து உணர்வெழுச்சி ஊட்டலேப் போலத் தன்னூரில் இருக்கும் அவளும் தொலைவிடத்தானான தலைவனிடத்தேயும் தன் நினைவாலே எழும் உணர்வு மீதூறச் செய்வாள் என்பதாம்.
அணங்குடை பனித்துறைத் தொண்டி அன்ன மணங்கமழ் பொழில் குறி நல்கினள் நுணங்கு இழை பொங்கு அரி பரந்த உண்கண் அம் கலிழ் மேனி அசைஇய எமக்கே
எமக்கு நயந்து அருளினையாயின் பணைத்தோள் நல் நுதல் அரிவையொடு மென்மெல இயலி வந்திசின் வாழியோ மடந்தை தொண்டி அன்ன நின் பண்பு பல கொண்டே
பண்பும் பாயலும் கொண்டனள் தொண்டித் தண் கமழ் புது மலர் நாறும் ஒண் தொடி ஐது அமைந்து அகன்ற அல்குல் கொய் தளிர் மேனி கூறுமதி தவறே .
சோமசுந்தரனார் உரை இவறு திரை திளைக்கும் இடுமணல் நெடுங்கோட்டு முண்டக நறுமலர் கமழும் என்றது இவள் நினக்கு இனியள் ஆயினும் இவர் தமர் கொடியவர்.
தவறு இலர் ஆயினும் பனிப்ப மன்ற இவறு திரை திளைக்கும் இடு மணல் நெடுங்கோட்டு முண்டக நறு மலர் நீர் முள்ளி கமழும் தொண்டி அன்னோள் தோள் உற்றோரே பழைய உரை தோளை எதிர்ப்பட்டோர் தோளும் கூந்தலும் பல பாராட்டி வாழ்தல் ஒல்லுமோ மற்றே செங்கோல் குட்டுவன் தொண்டி அன்ன என் கண்டும் நயந்து நீ நல்காகக் காலே .
உள்ளுறை ஒளவை துரைசாமி உரை அலவன் தாக்குதலால் துறைக்கண் வாழும் இறால் மீன் பிறழும் என்றது இவள் நுதல் பசத்தலால் புறத்தார்க்கு இவ்வொழுக்கமுண்மை புலனாம் என்றது புலியூர் கேசிகன் உரை அலவன் தாக்கத் துறை இறாப் பிறழுவதுப் போன்றே உங்கள் களவுறவை அறிந்த அலவற் பெண்டிர் பழி தூற்றத் தலைவியும் அதனால் பெரிதும் நலிவடைவாள் என்பதாம்.
நல்குமதி வாழியோ நளி நீர்ச் சேர்ப்ப அலவன் தாக்க துறை இறாப் பிறழும் இன் ஒலித் தொண்டி அற்றே நின்னலது இல்லா இவள் சிறு நுதலே .
உள்ளுறை பழைய உரை வலைவர் தந்த கொழு மீன் வல்சிக்கண்ணே பறத்தல் கெட்ட முதுகுருகு இருக்கும் என்றது நொதுமலர்க்கு மகட் பேச வந்திருக்கின்ற சான்றோர் உளர் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை கற்புக்கடம் பூண்ட தலைவி காப்பு மிகுதியான் தலைவனைக் காணப் பெறாது மெலிந்தனளாக அவள் மெலிவு கண்ட செவிலி கட்டினும் கழங்கினும் பார்த்து இவட்கு இந்நோய் தெய்வத்தானாயது கொல் என ஐயுற்று வேலற்கு வெறியாட்டெடுப்ப முயலுதல் கண்ட தோழி செவிலிக்குத் தலைவி கற்புக் கடம் பூண்ட செய்தியைக் குறிப்பால் உணரக் கூறியது.
நெய்தல் நறு மலர் செருந்தியொடு விரைஇ கை புனை நறுந்தார் கமழும் மார்பன் அருந்திறல் கடவுள் அல்லன் பெருந்துறைக் கண்டு இவள் அணங்கியோனே தலைவன் வரைவிடை வைத்து பிரிந்துழி தலைவி மாலைக்குச் சொல்லியது.
குறும்பொறை நாடன் வயல் ஊரன் தண் கடல் சேர்ப்பன் பிரிந்தென பண்டையின் கடும் பகல் வருதி கையறு மாலை கொடுங்கழி நெய்தலும் கூம்ப காலை வரினும் களைஞரோ இலரே நெய்தலுள் மருதம்.
சோமசுந்தரனார் உரை நெய்தல் நிலத்து பறவையாகிய குருகு தனக்குரிய இருங்கழியில் மீனுண்டு ஆண்டு நெய்தல் மலர்மிசைத் தங்குதலே இயல்பாகவும் அம்மலரை வெறுத்துச் செயற்கையாகிய நந்தவனத்தில் சென்று தங்குதல் போன்று நம் பெருமானும் தனக்குரிய இல்லற முறையாலே இல் இருந்து இன்பம் நுகர்ந்து தன் மனைவியோடு உறையாமல் வெறுத்துப் பரத்தையர் சேரியிலே சென்று உறைகின்றான் என்றாள்.
நெய்தல் இருங்கழி நெய்தல் நீக்கி மீன் உண் குருகு இனம் கானல் அல்கும் கடல் அணிந்தன்று அவர் ஊரே கடலினும் பெரிது எமக்கு அவருடை நட்பே .
அலங்கு இதழ் நெய்தல் கொற்கை முன் துறை இலங்கு முத்து உறைக்கும் எயிறு கெழு துவர் வாய் அரம் போழ் அவ்வளைக் குறுமகள் நரம்பு ஆர்த்தன்ன தீம் கிளவியளே
புன்னை நுண் தாது நாகம் உறைத்தரு நெய்தல் பொன்படு மணியின் பொற்பத் தோன்றும் மெல்லம்புலம்பன் வந்தென நல்லன வாயின தோழி என் கண்ணே தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது.