sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உரை திரை பொரு முந்நீர்க் கரை நணிச் செலினும் திரை யலைக்கும் கடலினது கரைக்கண் அணியவிடத்தே போகினும் அறியுநர்க் காணின் அறிவாரைக் காணின் வேட்கைநீக்கும் சின்னீர் வினவுவர் மாந்தர் நீர் வேட்கையினைத் தணிக்கும் சிறிய நீரைக் கேட்பர் உலகத்து மக்கள் அது போல் அது போல் அரசர் உழைய ராகவும் வேந்தரிடத்தராகவும் புரைதபு வள்ளியோர்ப் படர்குவர் புலவர் குற்றந்தீர்ந்த வள்ளியோரை நினைத்துச் செல்வர் அறிவுடையோர் அதனால் யானும் பெற்றது ஊதியம் பேறு யாது என்னேன் யானும் பெற்றதனைப் பயனாகக் கொண்டு பெற்ற பொருள் சிறிதாயினும் இவன் செய்தது என்னென்று இகழேன் உற்றனென் ஆதலின் வறுமையுற்றே னாதலின் உள்ளி வந்தனென் நின்னை நினைத்து வந்தேன் ஈ யென இரத்தல் அரிது எனக்கு ஈயாயென்று இரத்தல் அரிது நீ அது நல்கினும் நல்கா யாயினும் நீ அப் பரிசிலைத் தரினும் தாராயாயினும் வெல் போர் எறி படைக்கு ஓடா ஆண்மை பூசலிடத்து எறியும் படைக்கலத்துக்குப் புறத்து அடியிடா ஆண்மையையும் அறுவைத் தூவிரி கடுப்பத் துவன்றி துகிலினது தூய விரியை யொப்ப நெருங்கி மீ மிசைத் தண் பல இழிதரும் அருவி உச்சியினின்றும் பலவாய் இழியும் குளிர்ந்த அருவியையுடைய நின் கொண்பெருங் கானம் பாடல் எனக்கு எளிது நினது கொண்கானத்தையும் பாடல் எனக்கு எளிது எறு.
நீ அது நல்கினும் நல்காயாயினும் ஈயென விரத்தல் எனக்கு அரிது நினது ஆண்மையையும் கொண்பெருங் கானத்தையும் பாடல் எனக்கெளிதெனக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க.
விளக்கம் கடற்கரையில் நிற்பினும் கடல் நீர் வேட்கை தணிவிக்கும் இயல்பிற் றன்மையின் இனிய நீர்நிலை இருக்குமிடத்தையறிந்த வரைக் காணின் அதனை யடைதற்குரிய நெறியைக் கேட்பர் ஆதலின் அறியுநர்க் காணின்என்றார்.
பெருஞ் செல்வம் படைத்த வேந்தராயினும் அவர்பால் புரை தீர்ந்த வண்மையில்லையாயின் புலவர் அதனையுடையாரையே நாடிச் செல்வரென்பர் புரைபு வள்ளியோர்ப் படர்குவர் புலவர்என்றார்.
நின்பாற் போந்த எனக்கு இனி எளிமையும் அருமையுமாவன யாவையெனின் ஈயென இரத்தல் அருமை நின் பெருமையையும் நின் கொண்கானத்தையும் பாடுதல் அருமையன்று எளிமை என்பாராய் எறிபடைக் கோடா ஆண்மையும் கொண்பெருங் கானமும் பாடலெனக் கெளிதேஎன்று கூறுகின்றார்.
கொண்கானங் கிழானது வண்மைநலத்தைப் பெற்று இன்புற்ற மோசிகீரனார் இப் பாட்டின்கண் அவன் பாணர் கூட்டத்துக்கு வேண்டுவன நிரம்ப நல்கி அவரது வறுமையைப் போக்கி யாதரிக்கும் சிறப்பினைப் பாணாற்றுப்படை வாயிலாக வற்புறுத்துகின்றார்.
உரை வாணர் கோட்டுச் சீறி யாழ் வாடு புடைத்த தழீஇ வளைந்த கோட்டையுடைய சிறிய யாழை உலர்ந்த மருங்கிலே தழுவிக்கொண்டு உணர்வோர் யார் என் இடும்பை தீர்க்க என அறிவோர் யார்தாம் எனது துன்பத்தைத் தீர்க்க வென்று நயத்தின் கிளக்கும் பாண நயத்திற் சொல்லும் பாண இனி கேள் யான் சொல்லுகின்றதனை இப்பொழுது கேட்பாயாக பாழ் ஊர் நெருஞ்சிப் பசலை வான் பூ பாழூரின்கண் நெருஞ்சியினது பொன்னிறத்தை யுடைய வாலிய பூ ஏர் தரு சுடரின் எதிர் கொண் டாஅங்கு எழுகின்ற ஞாயிற்றை எதிர்கொண்டாற் போல இலம்படு புலவர் மண்டை வறுமையுற்ற யாழ்ப் புலவரது ஏற்கும் மண்டை விளங்கு புகழ்க் கொண்பெருங் கானத்துக் கிழவன் விளங்கிய புகழையுடைய கொண்கானங் கிழானது தண் தார் அகலம் மலர்ந்து நோக்கின குளிர்ந்த தாரையுடைய மார்பத்தை மலர்ந்து நோக்கின எறு.
ஏர் தரு சுடரி னெதிர்கொண்டாங் கென்புழி இன் சாரியை அது தோற்றம் வேண்டாத் தொகுதிக்கண் வந்தது அன்றி ஐகாரம் விகாரத்தால் தொக்க தெனினு மமையும்.
பாணனாகிய எனக்கீவோர் முத்தமிழின் ஒரு பகுதியாகிய இசைத்தமிழ் வளர்ச்சிக்கு ஈவோராவர் என்பதனை யுணர்வோர் என்னை வறுமைத் துயர் வருத்தவிடார்என்று பாணன் கூறுகின்றா னென்பார் உணர்வோர் யாரென் இடும்பை தீர்க்கென நயத்திற் கிளக்கும் பாணஎன்றார்.
தண்டாரகலம் நோக்குமிடத்து அதன் அகலமும் வலியும் தாளாண்மையாற் பொருளீட்டும் குறிப்பை வற்புறுத்தலின் அகலம் நோக்கி மண்டை மலர்ந்த தென்றார்.
பாடுமிடத்து அக் கொண்கானத்துக் கிழானையும் பாட நினைந்து அவனுடைய கொடைச் சிறப்பையும் வென்றிச் சிறப்பையும் பொருளாக நிறுத்தி இக் கொண்கானம் பிறர் குன்றம்போலாது இரண்டு நலங்களையுடைத்து ஒன்று இரப்போருடைய கடன்காரர்களால் வளைப்புண்டிருக்கும் மற்றொன்று கொண்கானங் கிழானுக்குத் திறை செலுத்தி மீளும் சிற்றரசர்களால் சூழப்பட்டிருக்கும்என்று பாடியுள்ளார்.
உரை பிறர் குன்றம் பிறருடைய மலைகள் நன்கு ஒன்று உடைய வண்மையாதல் வலியாதல் நன்மையொன்று உடைய இரண்டு நன்கு உடைத்து கொண்பெருங் கானம் எந்நாளும் இரண்டுநன்மையை யுடைத்துக் கொண்கான மென்னு மலை அது நச்சிச் சென்ற இரவலர் சுட்டி தன்பால் பரிசில் நச்சிப் போன இரப்போர் காரணமாக தொடுத்துணக் கிடப்பினும் கிடக்கும் தான் அவர்க்கு முன்பு கடன் கொடுத்தோராலே வளைப்புண்ணப்பட்டுக் கிடப்பினும் கிடக்கும் அன்று அதுவன்றி நிறை யருந் தானை வேந்தரை நிறுத்தற்கரிய படையையுடைய அரசரை திறை கொண்டு பெயர்க்கும் செம்மலும் உடைத்து திறை கொண்டு அவரை மீட்கும் தலைமையுமுடைத்து எறு.
இரவலர் சுட்டி யென்று பாடமோதி இரவலர் கருதிக்கொண்டு புகழ்களைத் தொடுத்துண்ணக் கிடக்கினும் கிடக்கும் எனவும் இரவலர் எமது எமதென்று கூறிட் டுண்ணக் கிடக்கினுங் கிடக்கும் எனவும் உரைப்பினு மமையும்.
விளக்கம் கொண்பெருங் கானக் குன்றத்துக்கும் ஏனைக் குன்றங்கட்குமுள்ள வேற்றுமை கூறுவார் கொண்பெருங் கானம் வண்மையும் வலியுமாகிய இரு நலங்களையும் உடைத்து ஏனைக் குன்றங்கள் இரண்டனுள் ஒன்றே யுடைய என்றார்.
இரவலர்க்குக் கடன் கொடுத்தோர் இரவலர் பரிசில் பெறுவதில் தப்பாராகலின் தமக்குரிய கடனைத் தாம் தவறாதே பெறலாம் என்ற கருத்தால் குன்றத்தைச் சூழ்ந்திருந்தன ரென்றா ரெனக் கொள்க.
இவன் குறிஞ்சிநிலத்துக் குறவர்க்குத் தலைவன் வில்லும் வேலும் வல்லவன் காந்தட்பூவாற் றொடுத்த கண்ணி சூடுபவன் தனக்குரியோர் பிழை செய்யின் அதனைப் பொறுத்தலும் பிறர்க்குண்டாகிய வறுமை கண்டு நாணுதலும் படையாளுமிடத்துப் பழிபடாமையும் வேந்தர் அவைக்களத்துப் பெருமிதமுற்று விளங்குதலும் ஏறைக் கோனுடைய சீரிய பண்புகளாகும்.
வேறுநிலத் தலைவர்களும் சான்றோர்களும் கூடிய அவையின்கண் சான்றோராகிய குறமகள் இளவெயினி யென்பார் தமது நாட்டுத் தலைவன் பண்புகளை யெடுத்தோத வேண்டிய நிலையுண்டாயிற்று.
அப்போழ்து அவர்தமர் பிழை பொறுத்தல் முதல் வேந்தர் அவையில் ஓங்க வீற்றிருந்தல் ஈறாகக் கூறப்படும் பண்புகள் நும்மோர்க்குத் தகுவனவல்ல பெருங்கல் நாடனாகிய எம் ஏறைக்கே தகும்என இப்பாட்டைப் ஏறைக்கோனைத் தலைவனாகக் கொண்ட குறமக்களுள் ஒருவராதலின் இளவெயினியார் குறமகள் இளவெயினியார் எனக் குறிக்கப்படுகின்றார்.
இளவெயினனார் என்னும் சான்றோர் ஒருவரும் குறமகள் குறி யெயினியார் என்னும் சான்றோர் ஒருவரும் நற்றிணைப் புலவர் வரிசையுட் காணப்படுகின்றனர்.
உரை தமர் தன் தப்பின் அது நோன்றலும் தனக்குச் சிறந்தார் தன்னைப் பிழைப்பின் அது பொறுத்தலும் பிறர் கையறவு தான் நாணுதலும் பிறருடைய மிடிமைக்குத் தான் நாணுதலும் படைப் பழி தாராமைந்தின னாகலும் படையிடத்துப் பிறர் பழிக்கப்படாத வலியையுடையனாதலும் வேந்துடை அவையத்து ஓங்குபு நடத்தலும் அரசுடைத்தாகிய அவைக்களத்தின்கண் மேம்பட்டு நடத்தலும் நும்மோர்க்குத் தகுவன வல்ல நும்மான் மதிக்கப்படும் தலைவர்களுக்குத் தகுவனவல்ல எம்மோன் எம்முடைய தலைவன் சிலை செல மலர்ந்த மார்பின் வில்லைப் பூரணமாக வலித்தலான் அகன்ற மார்பினையும் கொலை வேல் கொல்லும் வேலினையும் கோடல் கண்ணிக் குறவர் பெருமான் காந்தட் பூவாற் செய்த கண்ணியினையுமுடைய குறவர்க்குத் தலைமகன் ஆடு மழை தவிர்க்கும் பயம் கெழு மீமிசை இயங்குகின்ற முகிலைத் தனது உயரத்தால் தடுக்கும் பயன் பொருந்திய மலையினது உச்சிக்கண் எற்படு பொழுதின் ஞாயிறு படுகின்ற காலத்தில் இனம் தலை மயங்கிக் கட்சி காணாக் கடம் இனத்தினின்றும் தலை மயங்கித் தான் சேரும் சேக்கையைக் காணாத காட்டின்கண் மான் நல் லேறு மடமான் நாகு பிணை பயிரின் மானினது நல்ல கலை மடப்பத்தினையுடைய மானாகிய இளம் பிணையைப் பயிரான் அழைப்பின் விடர் முழை இரும் புலிப் புகர்ப் போத்து ஓர்க்கும் அவ்வோைசையை விடராகிய முழையின்கண் கிடக்கின்ற பெரும் புலியாகிய புகர் நிறத்தினையுடைய ஏறு செவி தாழ்த்துக் கேட்கும் பெருங்கல் நாடன் எம் ஏறைக்குத் தகும் பெரிய மலைநாடனாகிய எம்முடைய ஏறைக்கோனுக்குப் பொருந்தும் எறு.
பிறர் வறுமை கண்டவழி அதனை முன்பே கண்டு தீர்க்காமை தமது குற்றமாகக் கருதி நாணுதல் சான்றோர்க் கியல்பதலின் பிறர் கையறவுதான் நாணுதல்என்றார்.
அறிவு ஆண்மை பொருள் படைகளால் சிறந்தார்க் கல்லது வேந்துடையவையின்கண் பெருமிதற் தோன்றாதாகையால் வேந்துடை யவையத் தோங்குபு நடத்தலை விதந்தோதினார்.
தன்னாட்டுமலை நீர் சுமந் தேகும் முகிலைத் தடுத்துத் தன்பால் நீரைப் பெய்வித்துக்கொள்ள தான் தனக்கஞ்சி வாழும் பகைவேந்தர் பிறர் துணை வேண்டி முயல்வதனைக் குறிக்கொண்டு நோக்கும் நாடும் காவற்சிறப்பும் ஏறைக்கோனுக் குண்டென்பதை உள்ளுறுத் துரைத்தார்.
இக் காலநிலையில் வைத்து நோக்கின் பழனித் தாலுகாவின் தென்மேலைப் பகுதியும் உடுமலைப் பேட்டைத் தாலுகாவின் தென் கீழ்ப் பகுதியும் குமணனுக்குப் பண்டு உரியவாயிருந்தன என்னலாம்.
செல்வத்துப் பயனே ஈதல் என்பதை நன்கறிந்து இரவலர்க் கீதலும் அதனால் இசையுண்டாக வாழ்தலுமே தன் வாழ்வில் பெறக்கூடிய ஊதியமாகக் கருதித் தன்பால் வரும் புலவர் பாணர் கூத்தர் முதலாயினார்க்குப் பெருங்கொடை புரிந்து புகழ் மேம்படுவானாயினன்.
அவன் அவர்க்குப் பொருள் வழங்கும் நெறியால் தன் வாளை அவர் கையில் தந்து தன் தலையைக் கொய்துகொண்டு தன் தம்பிக்குக் காட்டி வேண்டும் பொருள் பெற்றுச் செல்லுமாறு வேண்டினன்.
பேருள்ளம் படைத்த பெருந்தலைச் சாத்தனார் வாளை மட்டும் கொண்டுசென்று இளங்குமணற்குக் காட்டித் தன் புலமை நலத்தால் அவற்கு நல்லறிவு கொளுத்தி அவனைத் தன் அண்ணன் குமணனை யடைந்து வணங்கிப் பண்டுபோல் இனிது வாழுமாறு பண்ணினார்.இவனைப் பாடிப் பரிசில் பெறுமாற்றால் இவன் வாழ்க்கை வரலாற்றில் பங்குகொள்ளும் சான்றோர் இருவர் அவர்கள் பெருஞ்சித்திரனாரும் பெருந்தலைச் சாத்தனாரு மாவர்.
இவருள் பெருஞ்சித்திரனார் குமணன் இனிது வாழ்ந்திருக்குங்கால் மிக்க வறுமையுற்று வெளிமான் என்னும் வேந்தன்பால் சென்றார் அக்காலை அவன் துஞ்சினானாயினும் துஞ்சுங்கால் தன் தம்பி இளவெளி மானை யழைத்து இவர்க்குப் பரிசில் வழங்குக வெனப் பணித்தான் ஆனால் அவன் இவர் வரிசை நோக்காது சிறிது வழங்கினான்.
அதனைக் கொள்ளாத பெருஞ்சித்திரனார் குமணனை யடைந்து பாடி அவன் பகடு கொடுப்பக் கொண்டு சென்று வெளிமானது ஊர்க் கடிமரத்தில் அதைக் கட்டி விட்டுச் சென்று இளவெளிமானைக் கண்டு அவற்குத் தாம் பெற்ற பெருவளத்தைத் தெரிவித்தார்.
பின்பு அவர் வறுமைத் துயர் ஒருபுறம் வருத்த நெடுநாள்பிரிந்திருக்கும் பிரிவுத்துயர் மற்றொருபுறம் வருத்த வருந்தி நிற்கும் தன் மனைக்கிழத்தியாரை யடைந்து தாம் பெற்ற பெருஞ் செல்வத்தைப் பெறார்க்கும் பிறர்க்கும் வழங்கித் தாமும் உண்டு இனிதிருந்தார்.
இதன்கண் பாரி ஓரி காரி எழினி பேகன் ஆய் நள்ளி யென்ற வள்ளல்கள் எழுவரையும் எடுத்தோதி இவ் வெழுவர்க்குப் பின்னே இரவலர் இன்மை தீர்த்தற்கு யான் உள்ளேன் என்று மேம்பட்டிருக்கும் நின்னை யடைந்தேன் முதிரமலைத் தலைவ குமண என்னை ஏற்றுப் பேணிச் சிறப்பித்த நீ வண்மையாலும் வேற்படை நல்கும் வென்றியாலும் மேம்படுவாயாகஎன வாழ்த்துகின்றார்.
உரை முரசு கடிப்பு இகுப்பவும் முரசு கடிப்பு அறையவும் வால் வளை துவைப்பவும் வெள்ளிய சங்கு முழங்கவும் அரசுடன் பொருத அண்ணல் வேந்தருடனே பொருத தலைமையையுடைய நெடுவரை கறங்கு வெள் ளருவி கல் அலைத்தொழுகும் நெடிய மலைக்கண் ஒலிக்கும் வெளிய அருவி கல்லை யுருட்டி யோடும் பறம்பின் கோமான் பாரியும் பறம்பிற்கு வேந்தனாகிய பாரியும் பிறங்கு மிசைக் கொல்லி ஆண்ட வல்வில் ஓரியும் உயர்ந்த உச்சியையுடைய கொல்லிமலையை ஆண்ட வலிய வில்லையுடைய ஓரியும் காரி ஊர்ந்து பேரமர் கடந்த காரி யென்னும் பெயரையுடைய குதிரையைச் செலுத்திப் பெரிய பூசலை வென்ற மாரி ஈகை மாரிபோலும் வண்மையையும் மறப் போர் மலையனும் மிக்க போரினையுமுடைய மலையனும் ஊராது ஏந்திய குதிரைக் கூர் வேல் செலுத்தப்படாது உயர்ந்த குதிரை யென்னும் மலையையும் கூரிய வேலையும் கூவிளங் கண்ணி கூவிளங் கண்ணியையும் கொடும் புண் எழினியும் வளைந்த ஆரத்தையுமுடைய எழினி அதியமானும் ஈர்ந்தண் சிலம்பின் இருள் தூங்கு நளி முழை மிகக் குளிர்ந்த மலையின்கண் இருள் செறிந்த முழையினையும் அருந் திறல்கடவுள் காக்கும் மலைத்தற்கரிய வலியினையுமுடைய தெய்வம் காக்கும் உயர் சிமைப் பெருங் கல் நாடன் பேகனும் உயர்ந்த சிகரங்களையுடைய பெரிய மலைநாடனாகிய பேகனும் திருந்து மொழி மோசி பாடிய ஆயும் திருந்திய சொல்லையுடைய மோசி யென்னும் புலவனாற் பாடப்பட்ட ஆயும் ஆர்வ முற்று உள்ளி வருநர் உலைவு நனி தீர ஆசைப்பட்டுத் தன்னை நினைந்து வருவாருடைய வறுமை மிகவும் நீங்க தள்ளாது ஈயும் தகை சால் வண்மை தவிராது கொடுக்கும் கூறுபாடமைந்த வண்மையினையுடைய கொள்ளார் ஓட்டியநள்ளியும் என பகைவரைத் துரத்திய நள்ளியும் எனச் சொல்லப்பட்ட எழுவர் மாய்ந்த பின்றை எழுவரும் இறந்த பின்பு அளி வரப் பாடி வருநரும் பிறரும் கூடி கண்டார்க்கு இரக்கம் வரப் பாடி வருவாரும் பிறரும் கூடி இரந்தோர் அற்றம் தீர்க்கு என இரந்தோரது துன்பத்தைத் தீர்க்கக் கடவேன் யான் என்று நீ இருத்தலால் விரைந்து உள்ளி வந்தனென் யான் விரைந்து இவ்விடத்தே பரிசில் பெற நினைந்து வந்தேன் யான் விசும்புறக்கழை வளர் சிலம்பின் வானத்தின்கண்ணே பொருந்த மூங்கில் வளரும் மலையின்கண் வழையொடு நீடி ஆசினிக் கவினிய சுரபுன்னையோடு ஓங்கி ஆசினியொடு அழகு பெற்ற பலவின் ஆர்வுற்று பலாவின்கண் ஆசைப்பட்டு முட்புற முது கனி பெற்ற கடுவன் முள்ளைப் புறத்தேயுடைய முதிர்ந்த பலாப் பழத்தைப் பெற்ற கடுவன் துய்த்தலை மந்தியைக் கையிடூஉப் பயிரும் பஞ்சு போலும் மயிரை யுடைத்தாகிய தலையினையுடைய மந்தியைக் கையால் குறி செய்து அழைக்கும் அதிரா யாணர் முதிரத்துக் கிழவ தளராத புது வருவாயையுடைய முதிரமென்னும் மலைக்குத் தலைவ இவண் விளங்கு சிறப்பின் உலக முழுவதிலும் விளங்குகின்ற தலைமையினையும் இயல் தேர்க் குமண இயற்றப்பட்ட தேரினையுமுடைய குமணனே இசை மேந் தோன்றிய வண்மையொடு புகழ் மேம்பட்ட வண்மையுடனே பகை மேம்படுக நீ ஏந்திய வேல் பகையிடத்து உயர்க நீ எடுக்கப்பட்ட வேல் எறு.
அருந்திறற் கடவுள் காக்கும் உயர்சிமைப் பெருங்கல் நாடன் பேகன்என்றலின் பேகனது பொதினி பழனி ஆவிநன் குடியில் முருகன் கோயில் கொண்டிருந்தா னெனக் குறிப்பாய் உணரலாம்.
பெருஞ்சித்திரனார் இப் பாட்டின்கண் வறுமைத் துயரால் தன்னைப் பெற்ற முதிய தாயும் இனிய மனைவியும் பலராகிய மக்களும் உடல் தளர்ந்து மேனி வாடிக் கிடப்பதும் அவர் நெஞ்சு மகிழுமாறு தான் பொருள் பெற்றுச் செல்லவேண்டி யிருப்பதும் எடுத்தோதி யான் களிறு முதலிய பரிசில் பெறுவேனாயினும் முகமாறித் தரும் பரிசிலைப் பெற விரும்பேன் நீ உவந்து யான் இன்புற விடை தருவையேல் குன்றிமணி யளவிற்றாயினும் நீ தரும் பரிசிலை விரும்பி யேற்றுக் கொள்வேன் எனக்கு அவ் வின்பமுண்டாகும் வகையில் என்னை யருள வேண்டுகின்றேன்என்று உரை யாண்டு பல உண்மையின் தனக்குச் சென்ற ஆண்டுகள் பலவுண்டாதலின் தீர்தல் செல்லாது என் உயிர் என இன்னும் போகின்றதில்லை எனதுயிர் என்று சொல்லிக் கொண்டு வாழு நாளோடு பல புலந்து வாழும் நாளோடு பலவாக வெறுத்து கோல் காலாகக் குறும் பல ஒதுங்கி தான் பிடித்த தண்டே காலாகக் கொண்டு ஒன்றற்கொன்று அணுகப் பல அடியிட்டு நடந்து நூல் விரித் தன்ன கதுப்பினள் நூலை விரித்தாற்போலும் மயிரை யுரையவளாய் கண் துயின்று முன்றிற் போகா முதிர்வினள் யாயும் கண் மறைந்து முற்றத் திடத்துப் புறப்பட மாட்டாத மூப்பை யுடைய தாயும் பசந்த மேனியொடு பசப்புற்ற மேனியுடனே படர் அட வருந்தி நினைவு வருத்த வருந்தி மருங்கில் கொண்ட பல் குறு மாக்கள் மருங்கிலே யெடுத்த பல சிறு பிள்ளைகள் பிசைந்து தினவாடிய முலையள் பிசைந்து மெல்லுதலால் உலர்ந்த முலையினை யுடையளாய் பெரிது அழிந்து மிகவும் வருந்தி குப்பைக் கீரை கொய்கண் அகைத்த முற்றா இளந் தளிர் கொய்து கொண்டு குப்பையின்கண் படு முதலாக வெழுந்த கீரையினது முன்பு கொய்யப்பட்ட கண்ணிலே கிளைத்த முதிராத இளைய தளிரைப் பறித்துக்கொண்டு உப்பின்று நீர் உலையாக ஏற்றி உப்பின்றியே நீரை உலையாகக்கொண்டு ஏற்றிக் காய்ச்சி மோர் இன்று மோர் இன்றி அவிழ்ப் பதம் மறந்து அவிழாகிய உணவை மறந்து பாசடகு மிசைந்து பசிய இலையைத் தின்று மாசொடு குறைந்த உடுக்கையள் மாசோடு கூடித் துணிபட்ட உடையினளாய் அறம் பழியா அறக் கடவுளைப் பழித்து துவ்வாளாகிய என் வெய்யோளும் உண்ணாளாகிய என்னை விரும்பியோளும் என்ற என்று சொல்லப்பட்ட இருவர் நெஞ்சமும் உவப்ப இருவருடைய நெஞ்சமும் காதலிப்ப கானவர் கரி புனம் மயக்கிய அகன்கண் கொல்லை வேடர் சுடப்பட்டுக் கரிந்த புனத்தை மயங்க உழுத அகன்ற இடத்தையுடைய கொல்லைக்கண் ஐவனம் வித்தி ஐவன நெல்லோடு வித்தி மையுறக் கவினி இருட்சியுற அழகு பெற்று ஈனல் செல்லா ஏனற்கு கோடை மிகுதியான் ஈன்றலைப் பொருந்தாத தினைக்கு இழு மெனக் கருவி வானம் தலைஇ யாங்கும் இழு மென்னும் அனுகரண வொலியுடனே மின்னும் இடியு முதலாகிய தொகுதியை யுடைய மழைத் துளியைச் சொரிந்தாற் போல ஈத்த நின் புகழ் ஏத்தி தந்த நினது புகழை வாழ்த்தி பசி தினத் திரங்கிய தொக்க என் ஒக்கலும் உவப்ப பசி தினலால் வருத்தமுற்ற ஈண்டிய எனது சுற்றமும் மகிழ உயர்ந்து ஏந்து மருப்பின் கொல் களிறு பெறினும் மேம்பட்டு ஏந்திய கோட்டையுடைய கொல் யானையைப் பெறினும் தவிர்ந்து விடு பரிசில் கொள்ளலென் முகமாறித் தரும் பரிசிலைக் கொள்ளேன் உவந்து நீ இன்புற விடுதி யாயின் மகிழ்ந்து நீ யான் இன்புற விரையத் தந்து விடுவையாயின் சிறிது குன்றியும் கொள்வல் சிறிதாகிய குன்றி யென்னும் அளவையுடைய பொருளாயினும் கொள்வேன் கூர் வேல் குமண கூரிய வேலையுடைய குமணனே அதற்பட அருளல் வேண்டுவல் அவ்வின்புறுதற்கண்ணே பட அருளுதலை வேண்டுவேன் விறல் புகழ் வசையில் விழுத்திணை பிறந்த வென்றிப் புகழையுடைய வசையில்லாத சிறந்த குடியின் கட்பிறந்த இசைமேந் தோன்றல் இசை மேம்பட்ட அண்ணலே நிற் பாடிய யான் நின்னைப் பாடிய யான் எறு.
குமண இசை மேந் தோன்றல் நிற்பாடிய யான் கொல் களிறு பெறினும் தவிர்ந்து விடு பரிசில் கொள்ளலென் இருவர் நெஞ்சமுமு் உவப்ப ஒக்கலும் உவப்ப உவந்து இன்புற விடுதியாயின் குன்றியுங் கொள்வேன் அதற்பட அருளல் வேண்டுவல் எனக் கூட்டி வினை முடிவு வாழு நாளோடு யாண்பல வுண்மையின்என்பதற்கு இன்ப நுகர்ந்து கழிந்து இளமை நாளுடனே மூப்பு வந்து துன்புற்ற யாண்டு பல வுண்மையின் எனினு மமையும்.
விளக்கம் உரைகாரர் படுமுதல் என்றது பிறர் விதைக்க முளையாது தானே காற்றாலும் நீராலும் பிற வுயிர்களாலும் விதை சிதறப் பட்டுத் தானே முளைத்தது என்றவாறு.
பரிசிலின் இன்றியாமையாமையும் அதனைப் பெறுதற்கண் தாம் கொண்ட கருத்தும் என இருகூறாகப் பெருஞ்சித்திரனார் குமணனைப் பரிசில் கடாவும் நிலை கருதத்தக்கது.
ஈன்ற தாய் முதுமை மிக்க மயிர் நரைத்துக் கண்ணொளி யவிந்து கோல் காலாக முன்றிற் போகமாட்டாத நிலையினளாதலைக் கூறி வறுமைத் துயரால் அவருரைக்கும் உரையினை வாழு நாளோடு யாண்டுபல வுண்மையின் தீர்தல் செல்லாது என் உயிர் என்று கொண்டெடுத்து மொழிந்தார்.
பல மக்களைப் பெற்றுக் கணவனொடு புலந்து பல கூறும் உரிமை மிக்க நிலையினளாகியும் தன் மனைவி தன்னை வேறாது அறம் பழியாத் துவ்வாளாகியிலையினைக் கூறி அந் நிலையினும் தன்னை வெறாது விளங்கும் வீறு பாட்டினை என் வெய்யோளும்எனக் குறித்தார்.
குப்பைக் கீரையைக் கொள்ளுமிடத்தும் கணுவிற் றழைத்த முற்றா இளந்தளிரையே கொண்டது கூறியதனால் மனைவியின் வளத்தக்க வாழ்க்கைத் துணையாம் இயல்பினை வற்புறுத்துகிறது.
தன்பாற் போந்த பெருஞ்சித்திரனார் வறுமையால் வாடிய மேனியும் தளர்ந்த நடையு முடையரா யிருப்பதைக் கண்ட பெருவள்ளலாகிய குமணன் அவரை அவர் வேண்டியவாறு விரைந்து பரிசில் தந்து விடாது சின்னாள் தன்பால் இருத்தி நல்லுணவு தந்து உடல் வளம் பெறச் செய்து பின்பு விடுத்தல் வேண்டும் எனக் கருதிக் கருதியவாறே சின்னாள் இருப்பித்தான்.
இருந்தவர் அவன் தந்த இனிய உணவுண்டு ஓரளவு உடல் வளம் பெற்றாராயினும் வறுமைத் துயர் உழக்கும் தன் மனைவி மக்களையும் ஒக்கலையும் நினைந்து வருந்தத் தொடங்கினார்.
இப் பாட்டின்கண் அவர் குமணனது வள்ளன்மையைச் சான்றோர் தமக்குத் தெரிவித்து அவன்பால் தம்மை ஆற்றுப்படுத்தும் அதனால் தாம் அவன்பாற் போந்ததும் விளங்கக் கூறியுள்ளார்.
மேலும் வறுமையால் அல்லலுற் றுழக்கும் மனைவியின் துன்பதையும் அம் மனைவியார் தம் மக்கட்குப் பசிநோய் தெரியாவாறு மறப்புலி யுரைத்தும் மதியங்காட்டியும் கணவனது பொடிந்த முகச்செவ்வி காட்டுமாறு வினவியும் இனிய சொல்லாட்டால் இன்புறுத்துவதும் பிறவும் நெஞ்சுருக நினைந்து கூறுகின்றார்.
முடிவில் இத்துணைத் துன்பமுறினும் இல்லானை இல்லாளும் வேண்டாள் என்பதை மறுத்தொழுகும் மனைமாண்புடைய மனையாட்டியார் மனமகிழுமாறு தமக்குச் செல்லாச் செல்வம்மிகத் தந்து விரைய விடை தருதல் வேண்டுமென வேண்டுகின்றார்.
உரை உரு கெழு ஞாயிற்று ஒண் கதிர் மிசைந்த உட்குப் பொருந்திய ஞாயிற்றினது ஒள்ளிய சுடர் தின்னப்பட்ட முளி புல் கானம் குழைப்ப முளிந்த புல்லையுடைய காடு தளிர்ப்ப கல்லென அதிர் குரல் ஏயொடு துளிசொரிந் தாங்கு கல்லென ஓசையுண்டாக நடுக்கத்தைச் செய்யும் ஓசையையுடைய உரு மேற்றுடனே கூடித் துளியைப் பொழிந்தாற்போல பசி தினத்திரங்கிய கசிவுடை யாக்கை பசி தின்னப்பட்டு உலர்ந்த வேர்ப்புடைய உடம்பு அவிர் புகுவு அறியாதாகலின் அவிழ் புகுவதறியாதாகலால் வாடிய நெறி கொள் வரிக் குடர் குளிப்ப வாட்டமுற்ற முடக்கங்கொண்ட வல வரியையுடைய குடர் தன் கண்ணே மூழ்கும் பரிசு குளிர குய் கொள் கொழுந்துவை நெய்யுடை அடிசில் தாளிப்புச் சேரப்பட்ட கொழுவிய துவையோடு கூடிய நெய்யுடைய அடிசிலை மதி சேர் நாண் மீன் போல திங்களைச் சேர்ந்த நாளாகிய மீனை யொப்ப நவின்ற சிறுபொன் நன்கலம் சுற்ற இரீஇ பயின்ற பொன்னாற் செய்யப்பட்ட சிறிய நல்ல கலங்களைச் சூழ வைத்திருத்தி யூட்டி கேடின்றாக பாடுநர் கடும் பென கேடு இல்லையாகப் பாடுவாரது சுற்றம் எனச் சொல்லி அரிது பெறு பொலங்கலம் எளிதினின் வீசி பெறுதற்கரிய பொன்னாற் செய்யப்பட்ட அணிகலங்களை யெளிதாக வழங்கி நட்டோர் நட்ட நல்லிசைக் குமணன் தன்னுடைய நட்டோரினும் எம்மோடு நட்புச் செய்த நல்ல புகழையுடைய குமணன் மட்டார் மறுகின் முதிரத்தோன் மது நிறைந்த தெருவினையுடைய குமணன் மாட்டார் மறுகின் முதிரத்தோன் மது நிறைந்த தெருவினையுடைய முதிரமென்னும் மலையிடத்தான் செல்குவை யாயின் பெரிது நல்குவன் என நீ அவன்பாற் செல்வையாயின் நினக்கு மிகவுந் தருவ னென பல் புகழ் நுவலுநர் கூற நினது பல புகழையும் சொல்லுவார் சொல்ல வல் விரைந்து உள்ளம் துரப்ப வந்தனென் அதுகேட்டுக் கடிதாக விரைந்து எனது உள்ளம் செலுத்துதலான் வந்தேன் இல் உணா துறத்தலின் எனது மனை உண்ணப்படுவனவற்றைக் கைவிடுதலான் எள்ளுற்று இல் மறந்து உறையும் அம் மனையை யிகழ்ந்து நினையாது உறைகின்ற புல்லுளைக் குடுமிப் புதல்வன் புல்லிய உளைமயிர்போலும் குடுமியை யுடைய புதல்வன் பன் மாண் பாலில் வறுமுலை சுவைத்தனன் பெறாஅன் பல படியும் பாலில்லாத வறுவிய முலையைச் சுவைத்துப் பால் பெறானாய் கூழும் சோறும் கடைஇ கூழையும் சோற்றையும் வேண்டி முடுகி ஊழின் முறை முறையே உள்ளில் வறுங்கலம் திறந்து அழக்கண்டு உள்ளொன்றில்லாத வறிய அடுகலத்தைத் திறந்து அங்கு ஒன்றும் காணாது அழ அதனைப் பார்த்து மறப் புலி உரைத்தும் மறத்தையுடைய புலியை வரவு சொல்லி அச்ச முறுத்தியும் மதியங் காட்டியும் அம்புலியைக் காட்டியும் நொந்தன ளாகி அவற்றால் தணிக்க அருமையின் வருந்தினளாய் நுந்தையை உள்ளிப் பொடிந்த நின் செவ்வி காட்டு என நின் பிதாவை நினைந்து வெறுத்தநின் செவ்வியைக் காட்டெனச் சொல்லி வினவலானாளாகிப் பலவும் நனவின் அல்லல் உழப்போள் கேட்டல் அமயாளாய் மிகுதிப்பட நனவின் கண்ணும் துயர முறுவோள் மல்லல் சிறப்ப வளப்பம் மிக செல்லாச் செல்வம் மிகுத்தனை வல்லே விடுதல் வேண்டுவல் தொலையாத செல்வத்தை மிகுத்தனையாய் விரையப் பரிசில் தந்து விடுத்தலை விரும்புவேன் யான் படு திரை நீர் சூழ நிலவரை உயர ஒலிக்குந் திரையையுடைய நீராற் சூழப்பட்ட நிலவெல்லையிலே ஓங்க நின் சீர் கெழு விழுப் புகழ் பல ஏத்துகம் நினது சீர்மை பொருந்திய சிறந்த புகழைப் பலவாக வாழ்த்துவேம் எறு.
மேகம் கடற்குச் சேறலும் நீர் பருகுதலும் கொணர்ந்து வெம்பிய கானம் குழைப்பப் பெய்வதும் அதற்குக் கடன் என்றும் காரெதிர் கானத்துக்கு அந்நீரை யுண்டு தழைத்தல் முறை யென்றும் காட்டி அவ்வாறே பொருள்வினைவயிற் பிரிந்து சேறலும் பொருள் கொணர்ந் தீட்டலும் வறுமையால் வாடுவார் தழைப்ப வழங்கலும் கடன் என்றும் இரவலர் அக் கொடையேற்று இயலும் இசையும் கூத்துமாகிய தமிழ் தழைப்ப வாழ்தல் முறையென்றும் சுட்டியவாறாம்.
குமணன் தன்னைப் பேணும் நலத்தை நேரிற் கூறலாகாமையின் பிற சான்றோர் தமக்குரைத்தவாறே அவர் கூற்றைக் கொண்டு கூறுவார் போல விரித்துக் கூறி அதுவே ஏதுவாகத் தாம் வந்த வரலாறு கூறினார்.
பெருஞ்சித்திரனார் குமணனிடத்தில் இருக்கையில் அவர் நெஞ்சம் அடிக்கடி தன் மனைவி மக்கள் எய்தி வருந்தும் வறுமை நிலையை யெண்ணி யெண்ணி வருந்துவதாயிற்று.
பெருஞ்சித்திரனார் அவன் திருமுன் சென்று வேந்தே யான் மலைபோலும் யானை யூர்ந்து என்னுடைய ஊர்க்குச் செல்ல விரும்புகின்றேன் யானைமேலேறிச் செம்மாந்து போதரும் என் செல்வ நிலையை என் மனைக்கண்ணிருந்து பெருந்துன்ப முழக்கும் என் மனையாட்டி கண்டு வியக்க வேண்டும் அதற்கேற்ற செல்வம் தருவாயாக.
யான் கொடாத பிறவேந்தர் நாணச் செல்லும் கருத்துடையேன் என் வேண்டுகோளை ஏற்றருள்கஎன இப் பாட்டால் வேண்டி அவன் மிக்க செல்வத்தோடு பகடொன்று கொடுக்கப்பெற்றுச் செல்கின்றார்.
உரை நீண்டொலி அழுவம் குறைபட முகந்து கொண்டு பெரிதாய் ஒலிக்கின்ற பரப்பினையுடைய கடல் குறை பட நீரை முகந்துகொண்டு ஈண்டு செலல் கொண்மூ வேண்டு வயின் குழீஇ விரைந்த செலவையுடைய முகில்கள் வேண்டிய விடத்தே திரண்டு பெருமலை யன்ன தோன்றல பெரிய மலைபோலுந் தோற்றத்தை யுடையவாய் சூல் முதிர்பு சூல் முதிர்ந்து உரும் உரறு கருவி யொடு பெயல் கடன் இறுத்து உருமேறிடிக்கும் மின் முதலாகிய தொகுதியுடனே கூடிப் பெயலை முறையாகப் பெய்து வள மழை மாறிய என்றூழ்க் காலை வளத்தைத் தரும் மழை நீங்கிய கோடைக்காலத்து மன்பதை யெல்லாம் சென்றுண உயிர்ப்பன்மைக ளெல்லாம் சென்று நீருண்டற்கு கங்கை கரைபொரு மலி நீர் நிறைந்து தோன்றி யாங்கு கங்கையினது கரையைப் பொரும் மிக்க வெள்ளம் நிறைந்து தோன்றியவாறு போல எமக்கும் பிறர்க்கும் செம்மலை யாகலின் எங்கட்கும் பிறர்க்கும் தலைமையுடைய யாதலின் அன்பில் ஆடவர் கொன்று ஆறு கவர யாவரோடும் உறவில்லாத ஆறலை கள்வர் கொன்று வழியிலே அடித்துப் பறித்தலால் சென்று தலைவருந அல்ல போய் முடிவனவல்ல அன்பின்று வன்கலை தெவிட்டும் அருஞ் சுரம் இறந்தோர்க்கு அருஞ் சுரமாயிருக்கத் தம்முயிர்மேல் அன்பின்றி வலிய கலைகிடந்து அசையிடும் போதற்கரிய அச் சுரத்தின் கண்ணே அளவின்றிப் பிரிந்தவர்க்கு இற்றை நாளொடும் யாண்டு தலைப் பெயர என இற்றை நாளொடுங் கூடி யாண்டு கழிக வெனச் சொல்லி கண் பொறி போகிய கசிவொடு உரன் அழிந்து கண்ணொளி மழுங்கிய இரக்கத்துடனே வலி கெட்டுஅருந் துயர் உழக்கும் என் பெருந் துன்புறுவி பொறுத்தற்கரிய துன்பமுறும் எனது பெரிய வறுமை யுறுவோள் நின் தாள் படு செல்வம் காண்டொறும் மருள நினது முயற்சியாலுண்டாகிய செல்வத்தைக் காணுந்தோறும் வியப்ப பனை மருள் தடக் கையொடு முத்துப் பட முற்றிய உயர் மருப்பு ஏந்திய பனையை யொக்கும் பெருங் கையுடனே முத்துப்படும்படி முதிர்ந்த உயர்ந்த கொம்பேந்திய வரை மருள் நோன் பகடு மலையை யொக்கும் வலிய களிற்றை ஒளி திகழ் ஓடை பொலிய ஒளி விளங்கும் பட்டம் பொலிய மருங்கில் படு மணி இரட்ட ஏறி பக்கத்தே யொலிக்கும் மணி ஒன்றற்கொன்று மாறி யொலிப்ப ஏறி செம்மாந்து செலல் நசைஇ உற்றனென் தலைமை தோன்ற இருந்து போதலை விரும்பினேன் விறல் மிகு குருசில் வென்றி மிக்க தலைவனே இன்மை துரப்ப இசை தர வந்து எனது வறுமை பின்னே நின்று துரத்த நின் புகழ் கொடுவர வந்து நின் வண்மையில் தொடுத்த என் நயந்தனை கேண்மதி நினது கைவண்மையிலே சிலவற்றைத் தொடுத்த வென்னைக் காதலித்துக் கேட்பாயாக வல்லினும் வல்லே னாயினும் சிலவற்றைச் சொல்ல அறிவேனாயினும் அறியேனாயினும் வல்லே என் அளந்து அறிந்தனை விரைய என் கல்வி யறிவை ஆராய்ந்தறிந்தனையாய் நோக்காது சிறந்த நின் அளந்து அறிமதி ஆராயாது சிறந்த நின் அளவை அளந்தறிவாயாக பெரும பெருமானே என்றும் எந்நாளும் வேந்தர் நாணப் பெயர்வேன் எனது மிகுதியைக் கண்டு அரசர் நாணும்படி பெயர்வேன் சாந்து அருந்திப் பல் பொறிக் கொண்ட ஏந்து எழில் அகலம் சாந்து பூசப்பட்டுப் பல நல்ல இலக்கணத்தைப் பொருந்திய மேம்பட்ட அழகினையுடைய மார்பை மாண் இழை மகளிர் புல்லுதொறும் புகல மாட்சிமைப்பட்ட ஆபரணத்தையுடைய மகளிர் தழுவும் தோறும் விரும்ப நாள் முரசு இரங்கும் இடனுடை வரைப்பின் நாட் காலையே முரசு முழங்கும் இடனுடைத்தாய் எல்லையின்கண் நின் தாணிழல் வாழ்நர் நன்கலம் மிகுப்ப நினது தாணிழற்கண் வாழ்வார் நல்ல ஆபரணத்தை மிகுப்ப வாள் அமர் உழந்த நின் தானையும் வாளாற் செய்யும் போரின்கண்ணே உழக்கப்பட்ட நினது படையையும் சீர் மிகு செல்வமும் பல ஏத்துகம் நினது சீர்மிக்க செல்வத்தையும் பலபடப் புகழ்வேம் எறு.
துன்புறுவி மருளப் பகடேறிச் செலல் நசைஇ உற்றனென் எனவும் மகளிர் புகலத் தாணிழல் வாழ்நர் நன்கல மிகுப்ப வாளம ருழந்த நின் தானையும் செல்வமும் ஏத்துக மெனவும் கூட்டுக.
விளக்கம் கார்காலத்து இமயத்திற் பெய்த மழைநீர் பனியாய் உறைந்திருந்து கோடையில் உருகிக் கங்கையிற் பெருகி வரு மென்ப அதனால் தாளாண்மையாலும் போராண்மையாலும் ஈட்டப்பெற்றிருந்த குமணன் செல்வம் பரிசிலர்க்கு வறுமைக் காலத்திற் பயன்படுதலின் கங்கை யாற்றை யுவமித்து கங்கை நீர் நிறைந்து தோன்றியாங்கு எமக்கும் பிறர்க்கும் செம்மலையென்றார்.