sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இந்தப் பெண்கள் திடீரென்று எப்படி வேண்டுமானாலும் மாறுவார்களே அதனால் நாம் கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.
டாக்சிக்காரனை அனுப்பிவிட்டு நடராஜனின் பக்கம் திரும்பிக் கண்களைச் சிமிட்டியவாறே தேவகி சொன்னாள் அந்த டாக்சிக்காரன் நம்பளைப்பத்தி ஏதோ ஃபிஷ்ஷியாக நினைச்சிட்டுப் போறான் அதற்கு என்ன விதமாய்ப் பதில் கூறுவது என்று தெரியாமல் தூரத்தில் போகும் டாக்சியைப் பார்த்து ஒரு பொய்யான கோபத்துடன் முனகிக் கொண்டான் நடராஜன் ராஸ்கல் சரி சரி கடைக்குப் போய் நாலு மழைப்பழம் வாங்கிட்டு வா?
அந்தத் தைரியத்திற்குச் சாதகமாக இப்போது அவர்கள் பிரவேசித்திருக்கும் ஹாலின் இருட்டு அந்தச் சிறுமியை அவள் வாழைப்பழம் வாங்க அனுப்பியது அந்த டாக்சிக்காரனைப் பற்றிக் கூறியது என்று ஒரு நூறு காரணங்கள் ஒரே சமயத்தில் சரசரவென வண்டியிலிருந்து மணல் சரிவது மாதிரி அவன் உள்ளே குவிந்த சுமையோடு அவனுக்கு மிக நெருக்கமாய்ச் சுவரருகே நின்று விளக்கின் சுவிட்சைத் தேடிக் கொண்டிருந்த தேவகியின் தோளைப் பின்னாலிருந்து இறுகப் பற்றினான் அவன்.
அந்த ஹாலின் மங்கிய இருளில் உயர்த்தி முடிந்த கொண்டைக்குக் கீழே மிருதுவான ரோமம் நிறைந்த வெண்மையான அவளது கழுத்து பளீரெனத் தெரிந்தது.
அவள் மனசும் நெஞ்சமும் அந்தத் திடீர் ஸ்பரிசத்தில் விம்மி விம்மிக் கனத்தபோது அவளது ஹிருதயத்தின் தாள கதியில் அலை அலையாக எழுந்த துடிப்பையே தன்னையறியாமல் தன்னுள் அவள் கணக்கிடலானாள்.
ஒன் டூ திரீ எப்போதோ ஒருமுறை சிறுவயதில் அவளுக்கு நடந்த டான்ஸில்ஸ் ஆபரேஷனுக்கு முன் மயங்க வைப்பதற்காக ஈதர் கொடுக்கும்போது ஒன் டூ திரீ என்று எண்ணிக் கொண்டே தன்னை இழந்தாளே அது மாதிரி அந்த மயக்கத்தில் என்னமோ குழறினாள்.
அந்த உணர்ச்சியின் நெருப்புத் தீண்டிய சுகத்தில் அவள் எப்படியோ துடித்துப் போனாள் அவளிடம் ஏற்பட்ட இந்த சலனங்களினால் பயந்து தீப்பிடித்த ஆடையை உதறுவது மாதிரி ஐ யாம் ஸாரி என்று விலகி நின்று உடல் நடுங்கினான் நடராஜன்.
கண்களை மூடிய இமைகள் பனிக்க விளக்கின் சுவிட்சைப் பொருத்தி உயர்ந்த கரம் தாழ்த்தாமல் விரல்களைக் கூட நீக்காத நிலையில் சுவரில் சாய்ந்து உடல் முழுதும் வியர்க்க உயர்த்தி முடிந்த கொண்டை அவிழ்ந்து கழுத்தில் சரிய உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு நின்றிருந்த அவளது கோலத்தைக் கண்டதும் நடராஜனுக்கு அழுகையே வந்து விட்டது.
அவன் இரண்டாவது முறையாக ஐ யாம் ஸாரி என்னை மன்னிச்சிடுங்க என்று குரல் நடுங்கக் கூறிய போதுதான் ஏதோ சம்பந்தமில்லாத உலகத்தின் அர்த்தமில்லாத பாஷையைக் கேட்ட மாதிரி அவள் இமை திறந்து அவனைப் பார்த்தாள்.
வெளிச்சத்தில் அவனைப் பார்க்கும் பொழுது தனது முழுச் சம்மதத்தையும் வெளிப்படுத்த அவளது இதழ்களில் பிறந்த புன்னகை அவனது கோலத்தைக் கண்டதும் அரைகுறையாக வதங்கிச் செத்தது.
எவ்வளவு ஆனந்தமான மாலை நேரத்தை அவள் எனக்குத் தந்தாள் அதற்குத் தகுதியில்லாத நான் தரமில்லாத நான் எவ்வளவு அசிங்கமான இரவாக முறித்துவிட்டேன்?
அந்த ஏழு விநாடிகளில் எப்படிப்பட்ட ஒருவனுக்காக அவள் காத்திருந்தாளோ அவன் இவன் தானென்று திடம் கொண்டது எவ்வளவு பேதைமை என்று நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கும் அவனைப் பார்க்க பார்க்க அவளுக்கு எரிச்சலாய் வந்தது.
என் மனசைத் திறந்து காட்டி இதற்காக அவன் வருந்துவது எவ்வளவு அறிவீனம் என்று அவனுக்கு உணர்த்தித் தனக்கு இது இவ்வளவு மகிழ்ச்சி அளித்த அனுபவம் என்பதனை விளக்கி இது இப்படியே நீடிக்க வேண்டும் என்று தனது ஆசையைப் பரசியமாகப் போட்டு உடைத்தால்தான் என்ன?
ஐயோ எனது இந்த முதல் அனுபவத்தை இவன் அவ்விதம் நினைப்பது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை இவ்விதம் இவனை நான் நினைக்க விடுவது எவ்வளவு பெரிய மடமை.
அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியாதவர்களிடமே என் மனசு போய்ப் போய்ப் பேசிப் பேசித் தோற்கிறதே என்ற கசப்பையே உண்ணுகின்ற உணவோடு சேர்த்து விழுங்கினாள் தேவகி.
அவன் விடைபெறும் பொழுது மட்டும் தெரு வாசற்படியில் நின்று சற்றுத் தயங்கிய பின்னர் அவளிடம் எதையோ யாசிப்பது மாதிரிச் சொன்னான் ஓ என்னால் அது முடியாது என்று தேவகி சொல்லும்போது அவளது மனசின் பாஷை அவனுக்கு இப்பொழுதும் புரியாததால் தன் தவற்றை இவள் மன்னிக்கவில்லை என்பதாக எண்ணி வருத்தம் தீராமலே விடைபெற்றுப் போனான்.
தன்னைத் தனது ஆளுமையால் சொந்தத்தோடு ஆளுகின்ற ஆண் மகன் வரவே மாட்டானோ என்ற ஏக்கத்தில் அவள் விழிகள் பரிதாபமாக வறட்சியோடு வெகு நேரம் உறக்கமின்றிக் கூரை முகட்டை வெறித்தவாறிருந்தன.
இருமருங்கிலும் வரிசையாகப் போடப்பட்டிருந்த மேஜைகளின் நடுவே நடந்து வந்த தேவகியின் பாதரட்சைகளின் சத்தத்தை நடராஜனின் செவிகள் துல்லியாகக் கேட்டன.
அந்தக் காலடியோசை தன்னை நெருங்கி நெருங்கி வருவதை அறிந்து அது தன்னைக் கடந்து போகிற வரைக்கும் தலை நிமிரக் கூடாது என்ற தீர்மானத்துடன் ஒரு பெரிய லெட்ஜரில் அவன் முகம் கவிந்திருந்தான்.
மிஸ் தேவகிக்கு என்று விலாசம் எழுதிக்கொண்டு வந்து என்னிடம் இந்த நடராஜன் மிக விரைவிலேயே நீட்டப் போகின்ற அந்தக் கலியாண அழைப்பிதழ் எங்கேயோ தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது தலைச்சுமைக்கார மருதமுத்துவுக்கும் ரஞ்சிதத்துக்கும் அவர்கள் தலைவிதிப்படி அன்று மாலை கலியாணம் நடந்தேறியது.
கோயிலென்றால் ஒரு மைல் தூரத்துக்கு அப்பாலிருந்தே தரிசித்து உயர்ந்த சிகரக் கும்பம் தெரியுது என்று பாடத் தகுந்த பெரிய கோபுரங்கள் ஏதும் கிடையாது.
கருங்கள் தளவரிசை பக்கத்தில் அடர்ந்து நிற்கும் புன்னை மரத்தின் பூக்களாலும் நிழலாலும் எந்த நேரத்தில் கால் வைத்தாலும் சில்லென்று இருக்கும்.
அங்கே பக்தர்கள் உள்ள இலுப்பைத் தோட்டத்தில் மாடுகளை மேயவிட்ட பின் அந்த மாட்டுக்காரச் சிறுவர்கள் விளையாடும் ஆடு புலி ஆட்டத்திற்குக் கிழித்த கோடுகள் நிரந்தரமாகி விட்டிருந்தன.
இதன் நடுவே அந்தக் கம்பிக் கதவினூடே கை நீட்டித் தொட்டுவிடும் தூரத்தில் ஓரடி உயரத்தில் கை ஏந்தி அழைத்தால் தாவி ந்து இடுப்பில் உட்கார்ந்து கொள்ளுமோ என்கிற பாவனையில் ஒரு பாலகிருஷ்ணன் சிலை.
அந்தப் பகுதியில் உள்ள தெலுங்கு பேசும் ஒரு வகுப்பினரின் அபிமானத்திற்குரிய அந்தக் கோயிலுக்கு ஒரு தமிழ்ப் பிராமணரே அர்ச்சகராய் இருந்தார்.
இரவு எட்டு மணி வரைக்கும் அந்த அர்ச்சகர் அப்பண்ணா கோயிலிலே இருந்து சமயத்தில் ஒன்பது மணிக்கு மேலே பாலகிருஷ்ணனை சிறை வைத்த மாதிரி அந்தக் கம்பிக் கதவுகளை இழுத்துப் பூட்டிக் கொண்டு செல்வார்.
இப்போதெல்லாம் சில கோயில்களில் பூசாரிகள் ஏதோ கடமைக்கு என்று செய்கிறார்களே அது மாதிரியில்லாமல் உண்மையிலேயே ஒரு சிரத்தையும் அதில் ஒரு சுகானுபவமும் கொண்டு அந்த பாலகிருஷ்ணனுக்கு அவர் அலங்காரம் செய்வார்.
அப்பண்ணாவுக்குக் குழந்தை இல்லாத குறையைப் பாலகிருஷ்ணனிடம் தீர்த்துக் கொள்ளூகிறார் என்று சிலர் பரிகாசமாகச் சொல்லுவார்கள்.
அவருக்கு ஐம்பது வயதுக்கு மேலேயும் அவர் மனைவிக்குக் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது வயதும் ஆகிவிட்டதால் அந்தக் கவலைகூட அவர்கள் மனத்திலிருந்து கழன்று போய்விட்டது.
அதை அவள் ரொம்பச் சிரத்தையோடு விதவிதமாகத் தொடுத்துத் தருவாள் காலைப் பலகாரத்தைப் பாலகிருஷ்ணனுக்காகவே அவள் தயார் செய்வாள்.
கிருஷ்ணன் கோயில் பிரசாதம் கிருஷ்ணன் கோயில் அர்ச்சகர் கிருஷ்ணன் கோயில் அர்ச்சகரம்மாள் என்றெல்லாம் அந்தக் கோயிலோடு சம்பந்தப்பட்டு பெயரேற்றியிருக்கும் இவர்களைத் தவிர கிருஷ்ணன் கோயிலோடு எவ்வித சம்பந்தமுமில்லாத இன்னொரு நபரும் உண்டு.
ஒரு கையில் ஊன்றுகோலும் மாற்றுப் புடவையைச் சுருட்டிய ஒரு கந்தல் மூட்டையுமாய் அவள் ஒரு நாளின் அந்திப் பொழுதில் இந்த இலுப்பைத் தோப்பில் பிரவேசித்தாள்.
இந்த இடத்துக்கு வந்த பிறகு ஏதோ இந்த இலக்கை நாடித்தான் அவள் இவ்வளவு காலம் நடந்து வந்தது மாதிரி இங்கே நிரந்தரம் கொண்டுவிட்டாள்.
இரவு ஒன்பது மணிக்குமேல் அர்ச்சகர் அப்பண்ணா பாலகிருஷ்ணனை சிறைவைத்துக் கம்பிக் கதவுகளைப் பூட்டிக் கொண்டு திரும்பும்போது அந்த இலுப்பை மரத்தடியில் மூன்று கற்களை வைத்துத் தீ மூட்டிய அடுப்பின் மீது அந்தக் கிழவி தனது ஒற்றை வயிற்றுக்கு உணவு சமைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்ப்பார்.
அவள் கோயிலுக்கும் வந்து போயிருக்கிறாள் என்பதற்கு அடையாளமாகக் கோவில் பிரகாரம் சுத்தம் செய்யப்பட்டு நீர் தெளிக்கப்பட்டு அவள் தலையாட்டம் மாதிரியே ஆடி நெளிந்து அலங்கோலமாகக் கோலமும் இடப்பட்டிருக்கும்.
ரயிலடியிலிருந்த இலுப்பைத் தோப்பின் வழியாகக் கிருஷ்ணன் கோயிலைக் கடந்து அவர் வந்தபொழுது கோயிலினுள்ளிருந்து மனிதக் குரல் கேட்கவே சற்று நின்றார்.
இப்போது கிழவியின் முதுகுப்புறம் மட்டுமல்லாது அவளுக்கு முன்னால் பாலகிருஷ்ணனுக்கும் அவளுக்கும் நடுவே உள்ள இடைவெளியில் உடைந்து மூளியாகிப் போன மண் சட்டியும் அதிலே உள்ள சோறும் கூட அந்தச் சிறிய எண்ணெய் விளக்கின் ஒளியில் தெரிந்தன.
கிழவி சட்டியிலிருந்து ஒரு கவளம் எடுத்துக் கம்பிக் கதவினூடே பால கிருஷ்ணனின் முகத்துக்கு நேரே அதைக் காட்டித் தனது ஊமைப் பாஷையில் உருகி உருகிக் கெஞ்சியபின் கிருஷ்ணன் அதை உண்டுவிட்ட பாவனையில் திருப்தி கொண்டு தான் புசிக்கலானாள்.
இப்படி ஒவ்வொரு கவளத்தையும் அவள் சாப்பிடுவதற்கு முன் அவனுக்கு ஊட்டிய பாவனையில் அவள் கொஞ்சிச் சிரித்து மகிழ்ந்து உண்டாள்.
என்றாலும் அந்தத் தெய்வ சந்நிதானத்தை இவள் இவ்வாறு அசுத்தப் படுத்துவதைக் காண அவருக்கு மனம் பொறுக்கவில்லை அவளது பேச்சை அவர் சற்று உற்றுக் கவனித்தார்.
அந்தக் காரியம் நடக்கிற தினுசிலிருந்து இது ஏதோ இன்று மட்டும் நடக்கிற ஒரு திடீர் நிகழ்ச்சி அல்ல கிழவி இந்தப் பிரதேசத்துக்கு வந்த நாள் தொட்டு தினசரி நடக்கின்ற ஒரு வழக்கமான காரியம் என்று அவரால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.
தினசரி அவள் கோயில் சந்நிதானத்தைச் சுத்தம் செய்து நீர் தெளித்துக் கோலம் இட்டு வைப்பதற்கு இதுதான் காரணமாயிருக்க வேண்டும் என்று அவரால் ஊகிக்க முடிந்தது.
சற்று நேரம் அங்கேயே நின்று அதைப் பார்த்த பின்னர் தான் வந்தது அவளுக்குத் தெரியாமல் தன் வழியே திரும்பி நடந்த அப்பண்ணாவுக்கு வீட்டுக்குச் சென்ற பிறகு கூடத் தூக்கம் வரவில்லை.
அதையெல்லாம் கொண்டு வந்து பகவானுடைய சந்நிதியில் இப்படி அசுத்தப்படுத்த அவளுக்கு எப்படித்தான் மனம் வருகிறது என்று பலவாறு எண்ணிக் குழம்பிய அப்பண்ணா மறுநாள் முதல் அந்தக் கோயிலின் வெளிப்புற வாயிற் கதவுகளையும் தான் வரும்போது இழுத்துப் பூட்டிக் கொண்டு வந்துவிடுவது என்று முடிவு செய்தார்.
இப்பொழுதெல்லாம் கிருஷ்ணன் கோயிலுக்குள்ளே அதிகாலையில் சில மணி நேரங்களிலும் மாலைப்போதின் சில மணி நேரங்களிலும் தவிர பிற சமயங்களில் யாரும் பிரவேசிக்க முடியாது.
கோயிலின் முன்புறப் பிரகாரக் கதவுகளை வெகு நாட்களாக அடையா நெடுங் கதவாய்த் தரையோடு தரையாய் அழுந்தி அறுகம்புல் முளைத்து அழுந்திப்போன அந்த இரும்புக் கதவுகளை ஒருநாள் பூராவும் பிரயாசைப்பட்டுப் புற்களிலிருந்தும் துருவிலிருந்தும் விடுதலை செய்து கீல்களுக்கு எண்ணெய் போட்டுச் சென்ற வாரத்தில் ஒரு நாள் சாத்திக் கோயிலையே சிறை வைத்தார் அப்பண்ணா.
அந்தக் கிழவி மட்டும் இப்போது எங்கும் போகாமல் அந்த மரத்தடியிலேயே உட்கார்ந்துகொண்டு மூடிய கம்பிக் கதவுகளைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பெருமூச்செறிந்து கொண்டு இருந்தாள்.
பூஜை செய்வதற்கும் பூப்பறிப்பதற்கும் அப்பண்ணா கோயிலுக்கு வந்து போகும்போது கிழவி அவரைப் பரிதாபமாக ஏறிட்டுப் பார்ப்பாள்.
சாதாரண நாட்களிலே பார்த்துப் பார்த்துப் பாலகிருஷ்ணனுக்கு சிங்காரம் செய்கின்ற அப்பண்ணாவோ திருவிழா நாளன்று அதிசிரத்தை கொண்டு அலங்காரம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.
பகுத்தறிவு வாதம் என்கிற பேரில் நாஸ்திகவாதம் பெருத்துப்போன இக்காலத்தில் என்னைப் பைத்தியக்காரன் என்று அல்லவா சிரிப்பார்கள் நாத்திகர்கள் சிரிப்பது இருக்கட்டும்.
திருவிழாக் கொட்டகையின் விளக்கு வெளிச்சத்தில் அக்கம் பக்கத்துக் குழந்தைகள் ஏக அமர்க்களம் செய்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைத் தன்னை மறந்த லயத்தோடு பார்த்து மகிழ்ந்து கொண்டிருந்தாள் கிழவி.
அவள் வாய் பேசமுடியா ஊமை எனினும் அந்த முகத்தில் எத்தனை உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகள் எத்தனை அனுபவ ரேகைகள் எத்தனை சோக முத்திரைகள் அப்பண்ணா அந்தக் கிழவியைப் பற்றி யோசித்தார்.
இவள் இப்போ இங்கே ஒரு அநாதைக் கிழவியா தனிச்சுக் கிடந்தாலும் இவள் வயதுக்கு இவளும் பிள்ளைகள் பெற்றுப் பெருகி வாழ்ந்திருப்பாள் இல்லையோ?
அறிவு பக்திக்குப் பகை நைவேத்யம் பண்றதை பகவான் ஏத்துக்கிறார்னு நான் நம்பறதும் பகவான் பிரசாதம்னு ஊர் நம்பறதும் சரின்னா அந்தக் கிழவி அந்தரங்கமாயும் அன்பாயும் தர்றதை அவன் ஏத்துக்க மாட்டான்னு நினைக்க நான் யாரு?
சில நாட்களுக்குப் பிறகு இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் இலுப்பைத் தோப்பில் ஒரு மரத்தடியில் அடுப்பு எரிந்து கொண்டிருந்ததை அப்பண்ணா பார்த்துக் கொண்டே வீட்டுக்குப் போனார்.
பரமஹம்சரும் விவேகானந்தரும் இருபுறமும் இருக்க அந்த வரிசையில் தனது படத்தையும் வைத்திருக்கும் கோலத்தை முகம் சுளித்து யோசித்தவாறு மூக்குக் கண்ணாடியை நன்றாக உயர்த்திவிட்டுக் கொண்டு எழுந்து சுவரருகே சென்று கூர்ந்து நோக்கினார் சோமநாதன்.
அப்போது ஹார்லிக்ஸ் கலக்கிக் கொண்டு வர உள்ளே சென்றிருந்த அவரது மருமகள் கோதை கையிலேந்திய கப் அண்ட் ஸாஸருடன் ஹாலுக்குள் வந்தாள்.
கையிலிருந்ததை டீபாயின் மீது வைத்துவிட்டு அவரருகே வந்து நின்று அந்தப் படங்களைப் பார்த்தவாறு கோதை சொன்னாள் நான் இந்த வீட்டுக்கு வர்ரதுக்கு முன்னாலிருந்தே இந்தப் படம் இங்கே இருக்கு.
அவள் அதைச் சொல்லி முடிக்குமுன் மூக்குக் கண்ணாடியைக் கழட்டி மேலே போர்த்தியிருந்த சால்வையில் துடைத்தவாறு கிளுகிளுத்த சிரிப்புடன் அவர் சொன்னார் என்ன விசித்திரமான இணைப்பு ஆஸ்திகச் செம்மல்களான அவர்கள் நடுவே நிரீச்வரவாதியான என் படமா?
சோமநாதனின் பார்வை ஹாலை நோட்டமிட்டு அங்கிருந்த ரேடியோ அந்த மூலை ஸ்டாண்டில் உள்ள புத்தர் சிலை ஜன்னலுக்குப் போட்டிருந்த வெளிறிய நீல நிறத் திரைச் சீலை முதலிய பொருட்களைக் குறிப்பாகக் கவனித்த பின் கோதையின் மேல் வந்து நிலை பெற்றது.
அந்தப் புன்னகை அடி சமர்த்துப் பெண்ணே வீட்டை ரொம்ப அழகா வெச்சிருக்கே என்று பாராட்டுவது போலும் சந்தோஷமாயிருக்கிறாயா மகளே என்று விசாரிப்பது போலும் உன்னைப் பார்க்க எனக்கு மிகத் திருப்தியாயிருக்கிறது என்று பெருமிதத்தோடு குதூகலிப்பது போலும் அமைந்திருந்தது.
அவர் தனது கைக் கடிகாரத்தைப் பார்த்து ஓ மணி அஞ்சாகிறதே காலேஜிலிருந்து வர இவ்வளவு நேரமா எனக்கு ஏழு மணிக்கு ரயில் என்றவாறு வெளியே எட்டிப் பார்த்தார்.
அவர் இல்லை போஸ்ட்மேன் அவருக்கு ஏதோ ஒரு கடிதம் என்று கூறியவாறு அந்தக் கவரைத் திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தவாறே உள்ளே போனாள் கோதை.
பரமேஸ்வரன் தற்போது தமிழ்ப் பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றும் அதே கல்லூரியில்தான் பத்தாண்டுகளுக்கு முன் ஆங்கிலப் புரபஸராகப் பணியாற்றினார் சோமநாதன்.
அவரிடம் ஒரு மாணவனாக இருந்து அவர் ஓய்வு பெறுவதற்குள் அதே கல்லூரியில் பரமேஸ்வரன் விரிவுரையாளராகப் பணியேற்கும் அந்த இடைக்காலத்தில் வேறு எவரிடமும் ஏற்பட்ட உறவினும் வலுமிக்க பாந்தவ்யமும் நட்பும் அவர்களிடையே உருப்பெற்றது.
சோமநாதன் கல்லூரியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுச் சொந்தக் கிராமத்துக்குப் போய்விட்ட பிறகு பரமேஸ்வரனுக்கும் சோமநாதனுக்குமிடையே ஏதோ சில சமயங்களில் கடிதப் போக்குவரத்து இருந்தது.
இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் சோமநாதன் ஏதோ காரியமாகச் சென்னைக்கு வந்தபோது பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு சோமநாதனும் பரமேஸ்வரனும் சந்திக்க நேர்ந்தது.
அதற்குக் காரணம் மாணவராய் இருந்து விரிவுரையாளரான பரமேஸ்வரன் பேராசிரியராய் உயர்ந்திருப்பது மட்டுமல்ல புஷ் கோட்டும் கண்ணாடியும் தரித்த காதோரம் சிகை நரைத்த சோமநாதன் எதிர்பாராத பரமேஸ்வரனின் முதிர்ந்த தோற்றம்தான்.
அதனினும் முக்கிய காரணம் நாற்பது வயதாகியும் அவர் பிரம்மச்சாரியாய் வாழ்ந்து வருவது தன் அன்பிற்கும் மதிப்பிற்குமுரிய ஆசானைக் கண்டதும் அவரது கைகளைப் பற்றி அன்புடன் கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டு நின்ற பரமேஸ்வரனைப் பாசத்துடன் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தவாறு நீங்கள் இன்னும் பிரம்மச்சாரியாக இருந்து வருவதைக் காணா ஏதோ ஒரு குற்ற உணர்வு என் மனத்தை உறுத்துகிறது இந்த உறுத்தல் அர்த்தமற்றது என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?
யாரிடம் தன் அபிப்பிராயத்தைக் கூறுகிறாரோ அவரிடமே ஒரு வகை ஆமோதிப்பை அல்லது உடன்பாட்டை விரும்புகிற வகையில் மற்றவரின் அபிப்பிராயத்தையும் எதிர்பார்ப்பார்.
பரமேஸ்வரனைப் போன்ற அடக்கமான தனியர்களின் வாழ்க்கையில் திருமணம் என்ற வாழ்வின் திருப்பம் நிகழ்வதெனின் நமது இன்றைய சமூகத்தில் நண்பர்களின் பொறுப்பும் அந்தஸ்தும் மிகுந்த நண்பர்களின் உதவியால்தானே நடந்தேற வேண்டும் அப்படிப்பட்ட நண்பனாய் வழிகாட்டியாய் ஞானாசிரியனாய் இருந்து வந்த சோமநாதனின் கடமையல்லவா அது?
எதற்குமே ஓர் அர்த்தம் வேண்டும் அர்த்தமே இல்லையென்றால் அதுக்குப் பெயரே அனர்த்தம் உங்கள் பிரம்மச்சரிய விரதத்துக்கு ஒரு அர்த்தம் உண்டுன்னா நான் என் அபிப்பிராயத்தை மாத்திக்கிறேன் என்றார் சோமநாதன்.
பத்து வருஷங்களுக்கு முன்பு சோமநாதனுடன் பழகியபோது அவரை எந்த அளவுக்குப் புரிந்து கொண்டு எந்த அளவுக்கு அவரிடம் மதிப்பு வைத்திருந்தாரோ அதை விடவும் பத்தாண்டு முதிர்ச்சியின் பிறகு தனது முதிர்ந்த அறிவோடு அவருடன் சம்பாஷிக்கையில் பன்மடங்கு அதிகம் புரிந்து கொண்டு சோமநாதனிடம் முதிர்ந்த மதிப்பும் முழுமையான சரணும் அடைந்தார் பரமேஸ்வரன்.
இந்த அழைப்பைக் கடமை உணர்ச்சியோடு விடுக்கிறேன் என்று ஆங்கிலத்தில் கூறிப் பின் தமிழில் தொடர்ந்து சொன்னார் சிறு வயதிலிருந்தே தாய் தகப்பனில்லாம என் தங்கை மகள் ஒருத்தி என் கிட்டே வளர்ப்புப் பெண்ணாய் இருக்கா அவளும் கல்யாணமே வேணாம்னு இருந்தவ இப்ப அவள் மனம் அதற்குப் பக்குவப்பட்டிருக்கிற மாதிரி தோணுது.
பரஸ்பரம் சரின்னா நடத்தி வைக்கிறது என் கடமை குலம் கோத்திரம் விசாரிக்காமல் மனிதனின் தரத்தையும் நட்பையும் உத்தேசித்து நடக்கும் அவரது உயரிய பண்பை உள்ளூரப் போற்றினார் பரமேஸ்வரன்.
பரமேஸ்வரனின் இந்தத் தயக்கத்தை உணர்ந்தபோது சோமநாதன் விளக்கினார் வயதில் இவ்வளவு வித்தியாசம் வேணாம்னு நீங்கள் நெனச்சா உங்கள் தனிப்பட்ட விருப்பம்ங்கற முறையில் அது சரிதான்.
அதற்கு வேறே காரணம் இல்லேன்னாலும் அப்படி ஒரு தனிப்பட்ட மனோபாவனை உங்களுக்கு இருக்குங்கற ஒரு காரணத்தை உத்தேசிச்சே இந்த யோசனையைக் கைவிட்டு விடலாம் நீங்களே யோசிச்சு முடிவு செய்ய வேண்டியது இது.
அவரது யோசனையை மறுத்துவிட்டால் வருத்தப்படக் கூடியவருமில்லை என்று பரமேஸ்வரன் நன்கு உணர்ந்ததனாலேயே இதில் என்ன முடிவெடுப்பது என்று புரியாமல் குழம்பினார்.
அவரது மேலோட்டமான குழப்பத்தையும் உள்ளார்ந்த சம்மதத்தையும் புரிந்துகொண்ட சோமநாதன் பரமேஸ்வரனிடம் தீர்மானமான தோரணையில் கேட்டார் ஆமாம் உங்கள் தயக்கத்திற்கான பிரச்னைதான் என்ன?
பரமேஸ்வரன் தனது நாற்பது வயதை மறந்து ஒரு வாலிபனுக்கே உரிய சங்கோஜத்துடன் தலைகுனிந்து மெல்ல இழுத்தவாறு கூறினார் வயது வித்தியாசம்தான் ஓ என்று கூறிச் சிரித்தார் சோமநாதன் நான் தான் சொன்னேனே இந்த வித்தியாசம் அதிகம்னு நீங்க நெனைச்சா இந்த முயற்சியைக் கைவிட்டுடலாம்னு உங்க மனசிலே விருப்பம் இருந்து பார்க்கறவங்க என்ன சொல்லுவாங்களோங்கற போலிக் கூச்சத்திற்காக ஒரு காரியத்திலே தயக்கம் காட்டறது அவசியமில்லாதது அர்த்தமில்லாதது உலகத்திற்காகவும் கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டியிருக்கு இல்லையா?
ஆனால் பரமேஸ்வரன் உலகம்ங்கறது உங்களைச் சுத்தியுள்ள சிறு வட்டம் மட்டுமில்லை அது எத்தனையோ கண்டங்களாய் நாடுகளாய்ப் பரந்து கிடக்கு யோசிச்சுப் பார்த்தா அங்கெல்லாம் இந்த வித்தியாசம் ஒரு பொருட்டில்லை நியாயமானது கூட உங்கள் வசதிக்கு உங்கள் உலகத்தைச் சுருக்கிக் கொள்ள நீங்கள் விரும்பினா ஒரு சின்ன அரட்டைக் கூட்டமே உலகம்னு பார்க்காதீங்க அந்த உலகத்தை உங்களுக்குள்ளேயே உங்க ஹிருதயத்துக்குப் பக்கத்திலே எளிமையா ஒரு மனிதனின் உலகம்னாவது பாருங்களேன் அதன்படி சுயமான முடிவு செய்யுங்களேன்.. என்று சொல்லி மௌனமாய்ச் சற்று கண்மூடி யோசனையில் ஆழ்ந்தார் சோமநாதன்.
ஆனால் எனக்காக என் சுகத்துக்காகங்கற நோக்கிலேயே ஆணும் பெண்ணும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிற ஒரு சுயநலப் போக்கினாலேதான் தனி மனுஷனின் குடும்ப வாழ்க்கையும் சரி சமூக வாழ்க்கையும் சரி அதிருப்தியும் துன்பமுமா மாறிப்போகுது நீங்க உங்களுக்காக அவளைக் கல்யாணம் செய்து கொள்றதாக நினைக்கக் கூடாது அவளுக்காக இதையேதான் நான் அவளுக்கும் சொல்லியிருக்கேன் உறவின் அடிப்படையே இந்த பரஸ்பர உணர்வுதான்னு நீங்க நினைக்கிறீங்களா?
கோதையில்லாமல் அவரால் இனி வாழ இயலாது என்ற உணர்வை ஒரு பந்தத்தை அவர் ஏற்படுத்திக் கொண்டு விட்டார் அல்லது அவள் ஏற்படுத்தி விட்டாள்.
தன்னை ஒரு முழு மனிதனாகச் சோமநாதனும் தனது வாழ்க்கைக்கு ஒரு முழு அர்த்தத்தைக் கோதையும் உருவாக்கி விட்டதை உணர்ந்து அவரைத் தனது வணக்கத்துக்குரிய வழிகாட்டியாகவும் அவளைத் தனது உயிருக்கிணையான துணையாகவும் ஸ்வீகரித்தார் பரமேஸ்வரன்.
தங்களது தாம்பத்ய வாழ்க்கை ஆனந்தமாயிருப்பதை பரஸ்பரத் திருப்தியும் நிறைவும் மிகுந்து விளங்குவதை ஒருநாள் இந்த வயது வித்தியாசம் குறித்துக் கோதையிடம் அவர் கேட்டு அவளுரைத்த பதிலில் அவர் நன்கு உணர்ந்தார்.
மங்கிய ஒளி வீசும் சிறு விளக்கின் வெளிச்சத்தில் சயன அறையின் அந்தரங்கச் சூழ்நிலையில் அவரது மார்பில் சித்திரம் வரைந்தவாறு சாய்ந்து செவியருகே இதழ்கள் நெருங்க ஆத்மார்த்தமான ரகசியக் குரலில் அவள் பேசிய போது அவருக்கு ரோமாஞ்சலி செய்தது நீங்க கேட்டது மாதிரி ஆரம்பத்திலே எனக்கும் இப்படி ஒரு நெனைப்பு இருந்தது ஆனா ஆனா இப்ப தோணுது எல்லோருமே உலகத்திலே இந்த வித்தியாசத்தோட கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா எல்லாருடைய வாழ்க்கையும் சொர்க்கமாயிருக்கும்னு ஒத்த வயசாயிருந்தா விட்டுக் குடுக்கற குணமோ இணக்கமாகிற குணமோ இருக்காதுன்னு தோணுது இந்த வித்தியாசத்தினாலேயே ஒரு அந்நியோன்யமும் ஒரு ஒரு எனக்குச் சொல்லத் தெரியல்லே நான் ரொம்ப சந்தோஷமாயிருக்கேன்.
அவ்வளவுதான் சொல்ல முடியுது என்று அவரது கேள்விக்குப் பதிலாக அவள் வெகு நேரம் சிரமப்பட்டு வார்த்தைகளைத் தேடிப் பிடித்துத் தன் மனத்தைத் திறந்து அவர் மனத்துள் கொட்டியபோது இருவர் உள்ளமும் நிறைந்தே வழிந்தன காஷ்மீரத்து ஏரிகளிலிருந்து கன்னியாகுமரி முக்கடல் வரை பின்னணியாகக் கொண்டு அவர்கள் இணைந்து காட்சி தரும் போட்டோக்கள் நிறைந்த அந்த ஆல்பத்தின் மூலமே அவர்களின் ஆனந்தமயமான குடும்ப வாழ்க்கையை உணர்ந்தார் சோமநாதன்.
என்று ஆர்வமாய்ப் புன்னகை பூத்து கரம் குவித்து நிற்கும் பரமேஸ்வரனை ஹால் வாசற்படியில் கண்டு இரண்டு கைகளையும் விரித்தவாறு எழுந்து நின்ற சோமநாதன் குழந்தைபோல் சிரித்தார்.
டவலைத் தோள்மீது போட்டுக் கொண்டு சோபாவிலமர்ந்து பூட்ஸ்களைக் கழற்ற ஆரம்பித்த பரமேஸ்வரனிடம் ஹாலில் இருந்த அந்தப் படங்களைப் பார்த்தவாறு கூறினார் சோமநாதன் இந்த வினோதமான இணைப்பைப் பார்க்க எனக்கு வேடிக்கையாக இருக்கு பரமேஸ்வரனும் தலை நிமிர்ந்து பார்த்தார் இதில் என்ன வேடிக்கை?
நடுவில் இருக்கிறவர் பிரம்மச்சரியத்தின் அர்த்தத்தை உணர்த்தி வாழ்க்கைக்கு வழி காட்டியவர் தாயும் தகப்பனும் இல்லாத எனக்கு இரண்டுமாகிய குருநாதர்.
என் பெற்றோரின் படம் என் கிட்டே இல்லாத குறையையும் இந்தப் படம் தீர்த்து வச்சிருக்கு இந்த மூவரும் எனது வணக்கத்துக்குரிய ஞானிகள் ஓ டூ மச் நீங்கள் என்னை அதிகமாய்ப் புகழறீங்க என்று தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டு எளிமையுணர்வோடு சிரித்தார் சோமநாதன்.
சற்று நேரத்திற்குப்பின் தூய வேட்டியும் முழுக்கைச் சட்டையும் அணிந்து நெற்றியில் பளீரெனத் தீட்டிய விபூதியுமாய் வந்த பரமேஸ்வரன் சோபாவில் வந்து அமர்ந்தார்.
நீர் வணங்கத் தகுந்த தெய்வமாகக் கருதியிருக்கிறீரே அந்த சோமநாதன் அவர் எத்தகைய பேர்வழி என்பதை நீர் அறிய மாட்டீர் கோதையைப் போன்ற குணவதி உமக்கு மனைவியாக வாய்த்தது குறித்து குதூகலப்படுகிறீரே அந்தக் கோதையின் கடந்த காலம் பற்றியும் நீர் அறிய மாட்டீர் திருமணவாவதற்கு முன் அவள் ஒருவனின் காதலியாய் இருந்து கர்ப்பமுற்ற பின் கைவிடப்பட்டவள்.
அவர் பார்வை ஹாலில் மாட்டியிருந்த அந்தப் படங்களின் மீதும் பிறகு சுவரோரமாகக் கையில் ஒரு பத்திரிகையுடன் தேவதை போல் நின்றிருக்கும் கோதையின் மீதும் இறுதியாகத் தனது மௌனத்தையும் தவிப்பையும் எடை போடுவது போல் தன்னையே கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் சோமநாதன் மீதும் மாறி மாறித் திரும்பியபோது திடீரென அவருக்கு இந்த மனிதர் தனது உள்ளத்து உணர்வுகளைக் கண்டுபிடித்து விடுவாரோ என்ற அச்சம் பிறந்தது.
எங்கே பார்ப்போம் என்று எழுந்து வந்த சோமநாதன் பரமேஸ்வரனின் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்து ஒண்ணுமில்லே களைச்சுப் போயிருக்கீங்க.
எனக்கு ஒண்ணுமில்லே கொஞ்சம் வெளியே போனாலும் நல்லாத்தானிருக்கும் நான் உங்களுடன் ஸ்டேஷன் வரை வருவேன் நேரம்தான் இன்னும் இருக்கே இதோ வரேன் என்று மிகுந்த சிரமத்தோடு புன்னகை காட்டி விட்டு எழுந்து சென்று கண்ணாடியில் தானே தன்னை ஒரு முறை பார்த்துக் கொண்டார் பரமேஸ்வரன்.
மொட்டைக் கடிதங்களும் உண்மைகளைக் கூற முடியும் என்றறியவும் உமது வாழ்க்கையே ஒரு மகத்தான பொய்யை அடிப்படையாய்க் கொண்டு எழுந்து நிற்கிறது என்ற இரண்டு வாக்கியங்களும் அந்தக் கடிதத்தை நம்பவும் முடியாமல் ஒதுக்கவும் முடியாமல் அவரை வதைத்தன.
அப்பழுக்கில்லாத தாம்பத்தியம் நடத்துகிறோம் நாங்கள் ஒரு தவறே நடந்திருந்தாலும் அதனால் ஒருவருக்கு வாழவே உரிமை அற்றுப் போகுமா என்ன?
இந்தக் கடிதம் என் மனைவியைப் பற்றிப் பேசுகிறது இது கூறுவது உண்மையாயினும் சரி பொய்யாயினும் சரி எங்கள் உறவு எவ்வகையிலும் ஊனமுறாது.
அல்லது கடந்த காலத்தின் நினைவே எங்கள் வாழ்விலிருந்து விலகிப் போ என்று இருவரும் சேர்ந்து உன்னைக் கொளுத்துவோம் என்று தீர்மானம் செய்து கொண்டார்.
உங்களுக்கு என்னைத் தெரியும் நாங்கள் நானும் கோதையும் உங்கள் ஆசிர்வாதத்தால் எவ்வளவு புனிதமான வாழ்க்கையை நடத்தறோம்னு தெரியும் என்று சொல்லிவிட்டு மேலே பேசமுடியாமல் பாக்கெட்டிலிருந்து அந்தக் கவரை எடுத்தார்.
பரமேஸ்வரன் டாக்ஸிக்குள்ளிருக்கும் சிறு விளக்கின் ஸ்விட்சைப் போட்டு அந்த வெளிச்சத்தில் அக்கடிதத்தை நீட்டியவாறு சொன்னார் சுத்தி வளைக்காமல் இது உண்மை அல்லது பொய் ரெண்டில் ஒண்ணு சுருக்கமாகச் சொன்னாப் போதும்.
நீங்க சொல்ற உண்மையான பதில் எதுவாயிருந்தாலும் யாரையும் எதையும் பாதிக்காதுங்கறது உறுதி என்று கடிதத்தைத் தன்னிடம் நீட்டும் பரமேஸ்வரனின் கரம் நடுங்குவதைக் கவனித்தார் சோமநாதன்.
பரமேஸ்வரனைத் தட்டிக் கொடுத்தவாறு சமாதானப்படுத்தினார் சோமநாதன் நீங்க இவ்வளவு உணர்ச்சி வயப்பட்டவரா இருப்பீங்கன்னு நான் நினைச்சதில்லே இது கெடுதி இப்படி இருந்தா உங்களுக்கு பிளட் பிரஷர் வந்துடும்.
மிஸ்டர் பரமேஸ்வரன் முதல்லே இந்தக் கடிதத்தின் நோக்கம் கீழ்த்தரமானதுங்கறதெ நீங்க புரிஞ்சு கொள்ளணும் ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்தார் சோமநாதன்.
பரமேஸ்வரன் குறுக்கிட்டுப் பிடிவாதமான குரலில் சொன்னார் இது சம்பந்தமா எனக்கு ஒரு வார்த்தையில்தான் பதில் வேணும் உண்மை அல்லது பொய்.
சோமநாதனை ரயிலேற்றி விடை தந்து அனுப்பும்போது கூட அவர் பரமேஸ்வரனிடம் அந்தக் கடிதம் குறித்துப் பொய் என்ற அந்த வார்த்தைக்கு மேல் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை.
ஆனால் பரமேஸ்வரனுக்கோ சோமநாதன் தன்னிடம் இதுவரை பேசிய எவ்வளவோ பேச்சுக்களில் அவர் கூறிய அந்த ஒரு வார்த்தைதான் பொய் என்ற அந்த ஒரு பதம்தான் பொய்யெனத் தோன்றியது.
சீ எவ்வளவு அற்பமாக கேவலமாக இந்தக் கடிதம் என்னை மாற்றி விட்டது இதை நான் அவரிடம் காட்டி இது பற்றி கேட்டதே தப்பு என்னைப் பற்றி அவர் எவ்வளவு மோசமான முடிவுக்கு வந்திருப்பார் என்று தனது செய்கைக்காக வருந்திக் குழம்பியவாறு வீடு வந்து சேர்ந்தார் பரமேஸ்வரன்.
அவர் முகத்தில் திடீரென ஒரு மலர்ச்சியும் புன்னகையும் ஒளிவிட எனக்கு ஒண்ணுமில்லை இப்படி உட்கார் என் மனத்திலே ஒரு பிரச்னை நீதான் தீர்க்க முடியும் என்னை உனக்குத் தெரியும் நீ இல்லாமல் என்னால் வாழ முடியாதுங்கறதும் உனக்குத் தெரியும் அவருக்குத் தொண்டையில் என்னவோ அடைத்தது இதைப்படி சுத்தி வளைக்காமல் உண்மை அல்லது பொய் இரண்டில் ஒரு பதில் அவ்வளவு போதும்.
நீ சொல்ற பதில் எதுவாயிருந்தாலும் அது யாரையும் எதையும் பாதிக்காது இது சத்தியம் எனக்கு உண்மை தெரியணும் என் வாழ்க்கையின் அடிப்படை ஒரு பொய் இல்லைன்னு எனக்கே தெரியணும் என்று கடிதத்தை அவளிடம் தந்து அவர் பேசிக் கொண்டேயிருக்கையில் அந்தக் கடிதத்தை அமைதியாய்ப் படித்து முடித்துவிட்டுக் கண்களை மூடி மனத்தை இரும்பாக்கிக் கொண்டு உறுதியான குரலில் அடக்கமாய் அவள் சொன்னாள் உண்மை.
அதுக்காக நான் யாரையும் குற்றம் சொல்லத் தயாராக இல்லை என் வாழ்க்கையே மூளியாகிப் போச்சுன்னு அப்படியே வாழ்ந்துவிடத்தான் தீர்மானிச்சேன்.
இந்த உணர்வு வந்தப்பறம் உங்ககிட்டே எதையும் மறைக்கிறது சரியில்லைங்கிறதனாலேயே இந்தச் சந்தர்ப்பத்திலே இவ்வளவும் சொல்லிவிட்டேன்.
சோமநாதன் தன்னிடம் பொய்யுரைத்த துரோகத்தை எண்ணிய போது தன் இருதயத்தையே சுட்டதுபோல் அவர் அலறினார் நான் உன்னை மன்னிக்கிறேன் கோதை ஆனால் ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னே கூட இந்தக் கடிதத்தைக் காட்டினப்போ பொய்ன்னு மனமாரப் பொய் சொன்னாரே அந்தப் பெரிய மனுஷன் அவரோட நயவஞ்சகத்தை என்னாலே மன்னிக்க முடியாது முடியவே முடியாது என்று கூவியவாறு சோபாவிலிருந்து துள்ளிக் குதித்து எழுந்து ஓடினார் பரமேஸ்வரன்.
சுவரிலிருந்த படங்களில் அந்த வரிசையின் நடுவே இருந்த அவரது வணக்கத்துக்குரிய ஸ்தானத்திலிருந்த சோமநாதனின் படத்தை இழுந்து வீசி எறிந்தார் ஹாலின் மூலையில் விழுந்து நொறுங்கியது அந்தப் படம்.
ஒன்றும் புரியாத பிரமிப்பில் உலகத்தின் மாய்மாலத் தோற்றத்தில் கசப்பும் விரக்தியும் கொண்டு யாரையும் பார்க்க மனமின்றித் தனிமையில் குமுறிக் கொதித்து அடங்கிய மனநிலையோடு அறைக்குள் கட்டிலில் பிரேதம் போலக் கிடந்தார் பரமேஸ்வரன்.
அந்தப் படத்தை நீங்க எடுத்து எறிஞ்சப்பறம்தான் அவர் உண்மையிலேயே பெரிய மேதை மனுஷ மனத்தின் எல்லா இருண்ட மூலைகளையும் பார்க்கத் தெரிஞ்சவர்னு புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சுது.