sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இள் கால் அம்பாம் பயம் காசினி அங்கி கலங்கும் அந்த காலம் காற்றும் ஆகாயமும் நீரும் பூமியும் அக்கினியும் கலங்கா நின்ற முடிவுகாலத்தின் கண் பயம் காய்ந்து என்னை ஆள்கைக்குப் பரம் அச்சத்தை ஒழித்து என்னை ஆளுகிறபொருட்டு உமக்கே பாரம் கள் கழுநீர்க் கால அம்புதேனைப் பொருந்திய செங்கழு நீரையுடைய வாய்க்காலிலுள்ள நீர் அரம்பை அம் காட்டுக்குப் பாயக் கருதி வாழைச்சோலைக்குப் பாய நினைந்து மள்ளர் கால் அம் பாம்பை அங்கு ஊர் மருதூர பள்ளர்கள் தங்கள் காலினுலே அழகிய பரம்புகளை அவ்வாய்க்காலிலே செலுத்துகின்ற மருதூரையுடையவரே முக்கண் பரனே மூன்று கண்களையுடைய மேலானவரே.
இ ள் பரமா மேலானவரே கவந்தம் மறம் பூதம் சூழ் படையாய் குறைத்தலைப் பேய்களையும் வலியையுடைய பூதங்களையும் சூழ்ந்த சேனையாகவுடையவரே அதள் அம்பர தோலாகிய வஸ்திரத்தை யுடையவரே மாகம் அந்தம் மதிச் சடையாய் ஆகாயததில் வருகின்ற அழகிய சந்திரனை யணிந்த சடையையுடையவரே வையம் பாவகன் அம் பரம் கவநதம் மருத்து ஆகுவாய் பூமியும் அக்கினியும் ஆகாயமும் பெரிய நீரும் வாயுவும் ஆகுமவரே வினை பற்று அற நின் பாம் ஆக வந்த எனை என்னுடைய வினைகள் சராதல ஒழியும்பொருட்டு உம்முடைய பாரமாக வந்த என்னை மருதூர கண் பார்த்தருள் மரு.துரையுடையவரே கண் பார்த்தருளும்.
எறு இள் அத்தனை நம் பிறப்பு ஏழும் நீக்கும் அடிக் கடிலம் அருள அவ்வளவினவாகிய நம்முடைய எழுவகைப் பிறப்பையும் போக்குகின்ற திருவடித்தாமரை மலரை நமக்குத் தரும்பொருட்டு தனை நமக்கு அண்ணியன் ஆக்குவன் தம்மை நமக்குச் சமீபித்தவராக்குவர் ஆட்பட்ட தொண்டர் உளத்தனை அடிமைப்பட்ட அடியாருடைய இருதயத்துள்ளவரும் மருதூரானை மருதூரை யுடையவரும் அன்பர் அவத்தையில் வந்து அருள் அத்தனை பக்தர்களுடைய அவத்தையின்கண் வந்து அவர்களைக் காக்கும் பிதாவுமாகிய சிவபெருமான மனமே ஒழியாமல் நம் ஐயன் என்றே அருள் நெஞ்சே இடையறாது நங்கடவுளென்றே நீ சொல் வாயாக எறு.
ஐயம் பலரும் தரச் சென்று இரந்தவன் பிக்ஷையைப் பலரும் இடப் போய் யாசித்தவரும் ஆதவனாரை அம் பல் அரும் பொடி படச் செற்ற அரன் சூரியனை அழகிய பற்கள் அரிய துகள் படும்வண்ணம் கோபித்த அ ரனென்னுந் திருநாமத்தை யுடையவரும் மருதூர் ஐ மருதூரையுடைய கடவுளும் அம்பு அலரும் சடையான் அருள் இலேயேல் கங்கை நீர் விரிந்த சடையையுடையவருமாகிய சிவபெருமானுடைய கருணை இல்லையாயின் அநங்கன் ஐயம்பு அலரும் மன்மதனுடைய ஐந்து புஷ்பபாணங்களும் கனம் சேர்குழலிக்கு அரும் பகை இள் அரும் பாவைக் கடுக் கண்டர் பெருமையாகிய கடலினெழுந்த நஞ்சையடக்கிய கழுத்தையுடையவரு ம் வன்றொண்டரை ஆள்கையில் அயரும் பரவைக்கு உறவு ஆக்கும் திரு அருளார் சந்தரமூர்த்தி நாயனாரை அடிமைக் கொண்டமையால் அவரை ஊடலினாலே தளரா நின்ற பரவையாரோடும் உறவு செய்தருளிய திருவருளை யுடையவரும் மருதூரர் மருதூரையுடையவருமாகிய சிவபெருமான் ஆண் தரையரை தம்மைச் சார்ந்த பூவுலகத்தாரை உம்பர் அவைக்கு வைப்பவர் அன்று தேவர்களுடைய கூட்டத்தின்கண் வைப்பவரல்லர் நஞ்சம் அரும்பு அரவைக் கஞ்சன் வஞ்சம் என்று அட்டவற்கு அப்புறம் விடந்தோன்றுகின்ற பாம்பைக் கஞ்சனுடைய வஞ்சகமென்று கொன்றவராகிய விட்டுணுவினுடைய பதத்துக்கு மேலாகிய பதத்தின்கண் வைப்பவர் எறு.
இ ள் அப்புக் கரக்கும் சடை மருதூரர் கங்கை நீரை அடக்கிய சடையையுடைய மருதூரினரும் ஒன்னாரை மண்மேல் அப்பு உக்கர் பகைவர்களாகிய அசுரர்களை பூமியின்மேலே மோதிய அக்கினியையுடையவரும் அக்கு மணி அணிவோர் வெற்பின் எலும்புமணியைத் தரிப்பவருமாகிய சிவபெருமானுடைய மலையின் கண்ணே அண்ணல் எய்த அப்புக் கரம் குஞ்சரம் கண்டு தலைமகன் விடுத்த அம்பைப் புழைக்கையையுடைய யானையினிடத்தே கண்டு அதரத்தின் நயப்புக்கு அரக்கும் கறுக்கும் கொடி அதரத்தினது அழகுக்கு அரக்கும் கறுக்கின்ற கொடிபோலுந் தலைமகள் இவ்வாறு இங்கு ஆவி கொண்டு நின்றது இங்ஙனம் இங்கே பிராணனைக்கொண்டு நின்றனள்.
இ ள் ஆவிக்கு அனம் கள் அங்கு ஆர் வண்டு அணி தந்து அமர் மருதூரா வாலிகளுக்கு அன்னங்களும் தேனை அங்கே உண்ணும் வண்டுகளும் அழகு செய்து கொண்டு இருக்கின்ற மருதூரையுடையவரே விக்கனங்கள் அம் தொண்டர்க்கு அடாமைச் சென்று ஆண்டருள் ஐயா இடையூறுகள் அழகிய அடியார்களுக்கு அணுகாவண்ணம் போய் ஆண்டருளும் ஐயரே விக்கல் நம் களம் காட்ட விக்கலை நம்முடைய கழுத்துத் தோற்றுவிக்க மெய் வேர்க்கும் அவத்தையில் சரீரம் வேர்க்கின்ற அவத்தையின்கண் ஆவிக்கு அனங்கள் அருத்தமுன் பிராணனுக்குச் சோறுகளை ஊட்டுமுன் வந்து அஞ்சல் என்று ஆண்டருள் எழுந்தருளி வந்து அஞ்சாதொழியென்று ஆண்டிருளும்.
இள் அஞ்சு அக்கரத்தை நினைவோர்க்கு பஞ்சாக்ஷரத்தைச் சிந்திப்பவர்களுக்கு நாச் செவி அங்கம் மெல் தண்டம் சக்கு நாக்கும் காதும் காயமும் மென்மையாகிய மூக்கும் கண்ணும் அரத்தை அணை வேல் கண்ணார் வசம் ஆக ஒட்டார் அரத்தைப் புணர்ந்த வேல்போலும் கண்களையுடைய பெண்களது வயத்தனவாக விடாதவர் அம் சக்கரத்தை அரிக்கு அளித்தார் அழகிய சக்கராயுதத்தை விட்டுணுவுக்குக் கொடுத்தவர் மருதூரர் மருதூரையுடையவர் அங்கி அஞ்சக் கரத்தை அறுத்தார் என்பார்க்கு அக்கினி அஞ்சும் வண்ணம் கையைச் சேதித்தவா என்று துதிப்பவர்களுக்கு அச்சங்கள் இல்லை பயங்கள் இல்லை எறு.
இள் கரிக்கு அச்சம் உற யானைக்குப் பயம் பொருந்தவும் யான் துயர் நீங்க நான் துன்பத்தினின்றும் நீங்கவும் ஒரண்ணல எய்த அச்சு ஒப்பில்லாத தலைமகன் எய்த அச்சு அங்கு அரிக்கும் அசிது கண்டீர் அங்கே விட்டுணுவுக்கும் அரியது கண்டீர் மதன் அங்கம் எரியச் சங்கரிக்கும் அரன் மன்மதனுடைய சரீரம் எரியும்வண்ணம் கொன்றருளிய அரனெனனுந் திருநாமத்தையுடையவரும் உழவோர் பறியால் முத்தம் மீன் அச்சங்கு அரிக்கும் வயல் மருதூரன் உழவர்கள் பறியினாலே முத்துக்களைக்கும் மீன்களையும் அந்தச் சங்குகளையும் அரிக்கின்ற வயல்களினாலே சூழப்பட்ட மருதூரையுடையவருமாகிய சிவபெருமானுடைய அணிவரைக்கு அழகிய மலையின் கண்ணே.
மனம் விலக்கு இள் வரை அரம் பாய் கதிர்வை வேல் முருகர் வரையப்பட்ட அாத்தினால் அராவப்பட்ட ஒளியையுடைய கூர்மையாகிய வேலாயுதத்தையுடைய முருகக் கடவுளுக்கும் வழுவை முகவர் ஐயர் யானையினது முகத்தையுடை யவராகிய விநாயகக்கடவுளுக்கும் பிதாவும் அம் பசு இலைக் கஞ்சம் புனல் மருதூரர் அழகிய பசிய இலைகளையுடைய தாமரையையுடைய நீரினாலே சூழப்பட்ட மருதூரை யுடயவரும் வெள்ளி வரையர் வெள்ளிமலையையுடையவரு ம் அம் பாய் சடையார் கங்கைநீர் பாய்கின்ற சடையையுடையவரும் இசை ஏழும் வர அமைத்த வரையர் அம்பு ஆய் வரக் கண்டோர் ஏழிசைகளையும் வரும்படி அமைத்த வேய்ங்குழலை யுடையவராகிய விட்டுணு பாணமாய் வரச்செய்த வருமாகிய சிவபெருமானுடைய மலர் அடி வந்திப்பன் செந்தாமரை மலர்போலும் திருவடிகளை யான் வழிபடுவேன்.
இள் அம் வந்தி காமலை குட்டங்கள் ஐபித்தம் வாதம் நம்மேல் வந்து இயங்காமல் நீரிழிவும் காமாலையும் வெண்குட்டம் கருங்குட்டங்களும் சிலேட்டுமமும் பித்தமும் வாதமும் நம்மேல் வந்து தங்காவண்ணம் ஐயானனம் நாதனை ஐந்து முகங்களையுடைய தலைவரும் வான் தனைச் செவ்வந்தி அம் காமலை மா மருதூரனை ஆகாயத்தைச் செவ்வந்தியையுடைய அழகிய சோலைகள் பொருகின்ற பெரிய மருதூரையுடையவரும் அங்கு அலை ஆம் சூடும் பிரானை அங்கே திரையையுடைய கங்கைநீரைத் தரித்த கடவுளும் வரதனை வரத்தைக் கொடுப்பவருமாகிய சிவபெருமானை நெஞ்சே வாழ்த்தி வந்தி மனமே துதித்து வழிபடுவாயாக.
இள் பல வரம் ஆய் அன்பர்க்கு ஈவாய் பலவரங்களை உம்மை ஆராய்ந்தறியும் பக்தர்களுக்குக் கொடுப்பவரே ககனம் வரும் கதிரவர் அம் பல் அவாய் விட்டு அகலச் செற்றாய் ஆகாயத்தின்கண் வருகின்ற ஆதித்தருடைய அழகிய பற்கள் அவ்வாயை விட்டு நீங்கும்வண்ணம் உதிர்த்த வரே தவர் மாதர் கற்பின் வரம்பு அல ஆய் விட வேடம் கொண்டாய் முனிவர்களுடைய பன்னியர்களது கற்பினது எல்லை அல்லனவாய் விடும்வண்ணம் பிக்ஷாடன வேடங்கொண்டவரே மருதூர மருதூரையுடையவரே நிவர் பொன்னம்பலவா உயர்ந்த கனகசபையை யுடையவரே யமன் தண்டித்து என்மேல் அன்பு வைத்தருள் இயமனுடைய தண்டத்தின்கண் என்மேல் அன்பு வைத்தருளும் எறு.
வையம் பரவ மருதூர் உறையும் வரதர் பூமியின்கணுள்ளார் ஆதிக்கும்படி மருதூரின்கண் எழுந்தருளியிருக்கும் வரத்தைக் கொடுப்பவரும் செம் தீ வை அம்பர் சிவந்த அக்கினியாகிய கூர்மையையுடைய பானத்தையுடைய வரும் அவமதித்தார்க்கு அரியவர் தம்மை அவமதித்தவர்களுக்கு அரியவரும் வாய்த்த வதுவை அம் பரவ மகள் சூட்டுவரா கழல் பொருந்திய மணமாலையை அழகிய வலைஞர் மகளுக்குச் சூட்டினவருமாகிய சிவபெருமானுடைய திருவடிகளை வாழ்த்தி அன்பு வை துதித்து அன்பை வைப்பாயாக அம்பு அரவம் முடியார் கங்கை நீரையும் பாம்பையு மணிந்த முடியையுடையவராகிய அக்கடவுள் நெஞ்சே நல் வரம் தர மனமே நன்மையாகிய வரத்தைத் தரும்பொருட்டு.
இ ள் தரம் ஆகம் மஞ்சு அன்ன மெய்க் கூற்று என் மேல் வரும் தண்டத்தின் மலையைப் போன்ற மார்பையும் மேகத்தைப் போன்ற சரீரத்தையுமுடைய இயமன் என்மேல் இத்தி செய்யும் தண்டத்தின் கண் ஆதரவு ஆக மங்கை பங்கோடு விளங்க விருப்பம் பொருத்த உமாதேவியார் ஒரு பாகத்தின் கண் விளங்கும்வண்ணம் தலம் கணநாதர் அல் ஆகமங்கள் நின்று ஏத்தும் செந்தாமரைத்தாள் எனக்குத் தரவா பூவுலகத்தாரும் கணநாதர்களும் அச்சிவாகமங்களும் நின்று துதிக்கின்ற செந்தாமரைமலர் போலுந் திருவடிகளை எனக்குத் தரும்பொருட்டு வந்தருளும் கமம் தொலையா மருதூர் உறை சங்கரனே பொருள்களினது நிறைவு நீங்காத மருதூரின்கண் எழுந்தருளியிருக்கின்ற சுகஞ்செய்பவரே.
எறு இ ள் சங்கு அரவு ஈரம் மதி ஆபரண சங்கும் பாம்பும் குளிர்ச்சியையுடைய சந்திரனுமாகிய ஆபரணங்களை யுடையவரே தமிழ் மருதூர்ச் சங்கர தமிழையுடைய மருதூரின் கண் எழுந்தருளியிரா நின்ற சுகஞ்செய்பவரே வீரம் மழு எந்து நாத வீரத்தையுடைய மழுப்படையைத் தாங்கிய தலைவரே சரண் எனக் கஞ்சம் கரவீரம் இட்டு ஏத்து அன்பர்போல் புகலிடமென்று தாமரை மலரையும் அலரி மலரையும் இட்டுத் துதிக்கின்ற பக்தர்களுக்குப்போல துன்பம் அற அச்சம் கரவு ஈர துன்பம் நீங்கும் வண்ணம் பயத்தையும் வஞ்சகத்தையும் அரியும் பொருட்டு முன் வந்து நிற்பாய் எனக்குமுன் எழுந்தருளிவந்து நின்றருளும் கொன்றைத் தாரவனே கொன்றை மாலையுடையவரே.
இ ள் அவனித் தலத்து அன்பர் துன்பம் துடைப் பவன் பூமியின் கண்ணே பக்தர்களுடைய துன்பத்தை ஒழிப்பவராயும் அம்புயன் மாலவன் நித்தல் அத்தின் என்று ஏத்தும் பிரான் பிரமனும் விட்டுணுவும் நித்தமும் பிதாவென்று துதிக்கின்ற கடவுளாயுமுள்ள சிவபெருமானுடைய நத்து அளித்த வெள் தூய வல் நித்தலம் தண் வயல் சங்குகள் தந்த வெள்ளிய சுத்தமாகிய வலிய முத்துக்களையுடைய குளிர்மையாகிய வயல்களினாலே குழப்பட்ட மருதூர் அனையார் மருதூரைப் போல்வாராகிய இம்மங்கையருடைய விழிக்கு ஏற்ப வனித்தல் அத்தண்டைத் தாள் செல்லல் மீட்டு என்னை ஆற்றியது கண்ணுக்கு இயையப் புகழ்தலைப் பொருந்திய அந்தத் தண்டையையணிந்த கால் பூமியிலே தோய்தலால் என் வருத்தத்தை மாற்றி என்னை ஆற்றியது.
தெளிதல் இ ள் ஆல் தலைத் தண்டு அரும்பு ஒரிலை மாலுக்கு அரியவனே ஆலமரத்தினது தலைச்கொம்பில் அரும்பிய ஒரிலையின் கண்ணே நித்தரை செய்கின்ற விட்டுணுவுக்கு அரியவரே ஆறு அலை தண் தரும் நீர் முடியாய் நதியினது திரையினாலே குளிர்மையைத் தருகின்ற நீர்மையைப்பொருந்திய முடியையுடையவரே மருதூர் அரசே மருதூருக்கு நாயகரே ஆறு அலைத்து அண்ட அரும் கூற்று ஆள் கொண்டு ஏகிடும் அன்று வழியின்கண் வருத்திக் கிட்டுதற்கரிய இயமனுடைய தூதர்கள் என்னைக் கொண்டுசெல்லும் அந்நாளிலே எனக்கு ஒராற்றலைத் தண்டரும் காணத் தந்து அஞ்சல் என்று ஆண்டருள் எனச்கு ஒருவலிமையைத் தண்டஞ் செய்வோரும் காணும்படி தந்து அஞ்சாதொழியென்று ஆண்டருளும் எ று.
இ ள் அம் சுகம் ஆகமம் சொல் மருதூரர் அழகிய கிளிகள் சிவாகமங்களைச் சொல்லா நின்ற மருதூரின் கண் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபெருமானுடைய அர்க்கனை ஈ ரஞ்சுகம் ஆசம் மங்கச் செற்று இராக்கதனாகிய இராவணனைப் பத்தாகிய தலைகளும் மார்பும் நெரியும்படி ஊன்றி உனையும் அடர்த்த பங்கயம் உன்னையும் உதைத்தருளிய திருவடித் தாமாரை மலரை சுகம் ஆக மனத்துள் வைப்பேனை இன்பம் உதிக்கும் வண்ணம் என்னெஞ்சத்துள் இருத்தித் தியானிக்குமென்னை அடர்கைக்குச் சற்று அஞ்சுக நெருங்குதற்குச் சிறிது அஞ்சுடவாய் மாகம் மழை முகில் போல் நிறத்து அந்தகனே ஆகாயத்தின் கண்ணதாகிய மழையைப் பொழியும் மேகத்தைப்போலும் நிறத்தையுடைய இயமனே.
அந்தம் தலை வரையாக் கையர் அழகையுடைய பிரமகபாலத்தை நீக்காது கொண்ட கையினையுடையவரும் தென் மருதூரர் அழகிய மருதூரை யுடையவரும் அன்பர்க்கு அந்தத்து அலைவு அரை மாத்திரையில் செறும் அத்தர் வெற்பின் பத்தர்களுக்கு முடிவுகாலத்திலுள்ள துன்பச்தை அரைமாத்திரையினுள்ளே போக்குகின்ற பிதாவுமாகிய சிவபெருமானுடைய மலையின் கண்ணே அம் ததது அலைவரைபோல் கரி கொல்லுமுன் மத நீர் பாய்கின்ற நடைமலை போலும் யானை நம்மைக் கொல்லுமுன் அஞ்சல் என்ற அந்தத் தலைவரை அன்றி பயப்படாதே யென்று சொல்லிய அந்த நாயகருக்கக்லது அணி முரசு ஆரப்பது என் அழகையுடைய முரசம் ஆரவாரிப்பது என்னை எற்.. மணம் விலக்கு.
இள் நந்தி மருதூரன் என்று நந்தியென்னுந் திரு நாமத்தையுடையவர் மருதூரின் கணெழுந்தருளிலிருப்பவர் என்று சொல்லி இறைஞ்சு அன்பர்க்கு அணியவன் வணங்குகின்ற பக்தர்களுக்குச் சமீபித்தவர் பாம்பு அணியவன் சருப்பமாகிய ஆபரணத்தை யுடையவரும் அந்தி வணம் கொண்ட மேரியன் செவ்வானம்போலும் நிறந்தைப்பெற்ற திருமேனியையுடையவரும் ஆனந்தன் சுகரூபியும் நாரணியவன் உமாதேவியை யுடையவரும் நந்து இகழ் ஈமத்துள் ஆடி கெடா நின்ற இகழப்படும் சுடுகாட்டின்கண் நிருத்தஞ்செய்பவரும் அருள் புரிந்து ஆர் அணியவன் கருணையை அடியார்களுக்குச் செய்து திருவாத்தி மாலையை அணிதலையுடையவரும் நந்தி வரத்தன் இடபத்தின்மேல் வருதலையுடையவரும் பதத்தில் அமர்ந்தவன் அடியார்களது பக்குவத்திற் பொருந்தினவருமாகிய சிவபெருமான் எறு.
இ ள் அம்பு அரவம் புனை வேணிய கங்கை நீரையும் பாம்பையும் அணிந்த சடையையுடையவரே பாணியின் அங்கிய கையிலே தரிக்கப்பட்ட அக்கினியையுடையவரே வையம் பரவு அம் புனை சூழ் மருதூர் உறை ஐய பூமியிலுள்ளோர் துதிக்கின்ற அழகிய புன்னைமரங்கள் சூழ்ந்த மருதூரின்கண் எழுத்தருளியிரா நின்ற பிதாவே திசை அம்பர திக்காகிய வஸ்திரத்தையுடையவரே உனை நெற்றிக் கனல் விழியாய் என்பது வம்பு உம்மை நெற்றியின்கண் அக்கினிக்கண்ணையுடையீரென்று சொல்வது வம்பு ஐயம்பர் அ வம்பு நை கொங்கையை வீழ்ப்பது அறிந்திலை ஐந்து பாணங்களையுடையவனாகிய மன்மதன் அந்தக் கச்சை வருத்துகின்ற தனத்தையுடையவளைக் கொல்வதை அறிந்திலீர் ஆதலால் எ.று.
பாங்கி கூறல் இள் இலை அயில் அம் கையர் தந்தையர் இலைத் தொழிலையுடைய வேற்படையை ஏந்திய அழகிய கையினையுடையவராகிய முருகக் கடவுளுக்குப் பிதா தென் மருதூரர் அழகிய மருதூரையுடையவர் எண் கயிலை ஐ மதிக்கப்படும் திருக்கைலாசமலையின்கண் எழுந்தருளிலிரா நின்ற கடவுள் இலங்கையர் வீழ உதைத்தவர் என் இலங்கையை யுடையவனாகிய இராவணன் விழும்வண்ணம் ஊன்றினவர் என்று சொல்வாயாக தஞ்சம் வேறு இலை நமக்குத் துணை வேறில்லை ஐ இலங்கு ஐயர் ஆ என்று பால் ஒழுக்கு எல்லை அழகு விளங்குகின்ற மூத்தோர்கள் ஆவென்று பாலை வார்க்கின்ற முடிவின்கண் மெய் ஆம் இலை ஐயில் அங்கு அயரா உயிர் நீங்குமுன் சரீரமாகிய வீட்டைச் சிலேட்டும மேலிடும்பொழுது அங்கே மறந்து ஆன்மா நீங்குமுன் என் நெஞ்சமே என் மனமே எற்.
இ ள் என் தலைக்கு உன் திருத்தாள் தா என்பார் உய்கைக்கு என்னுடைய தலைக்கு உம்முடைய திருவடிகளைத் தந்தருளுமென்று சொல்வோர்கள் உய்தற்பொருட்டு எண் கயிலை என் தலைக் குன்றின் இருந்து அருள் செய்யும் இறை மருதூர் மதிக்கப்படுகின்ற கைலாசமெனப்படும் முதன்மையாகிய மலையின் கண் எழுத்தருளியிருக் கருணையைச் செய்யா நின்ற சிவபெருமானுடைய மருதூரின் கண்ணே என்று அலைக் குன்றி நிறம் கவா மேனி கொண்டு ஈடு அழிக்கைக்கு சூரியன் இராத்திரியைக் குன்றிமணியினது நிறத்தைக் கவர்கின்ற சரீரத்தைக்கொண்டு வலியழித்தற்கு என்று ஆலைக் குன்றிவிடாது அகல் வானத்து எழுவது எப்பொழுது கடலினுள்ளே நசித்து விடாது பரந்த ஆகாயத்தின்கண் எழும்புவது.
இ ள் எழு தாரணி புகழ் மா மருதூர் உறை ஈசர் வெற்பில் ஏழுலகமும் புகழ்கின்ற பெரிய மருதூரின்கண் எழுந்தருளியிரா நின்ற சிவபெருமானுடைய மலையின் கண்ணே எழு தாரணி திகழ் தோள் அண்ணலே எழுவையும் மலையையும்போல விளங்குகின்ற புயங்களையுடைய தலைமகனே இந்த முத்தம் மன்றல எழு தார் அணி குழலாட்கு எங்கன் ஆம் நீ கையுறையாகக் கொண்டுவந்த இந்த முத்து மாலை மணமெழுகின்ற மாலையை யணிந்த கூந்தலையுடைய தலைமகளுக்கு எப்படி ஆகும் அணிய மடவார் அடுத்த பெண்கள் இடையின் இறுதி கண்டு இடையினது இறந்துபடுதலைக் கண்டு ஏந்து கொங்கைக்குத் தொய்யில எழுதார் கனத்த தனங்களுக்குத் தொய்யிலை எழுதார்கள் ஆதலால்.
இ ள் கண் தனை ஆர் அழல் ஆக் கொண்ட தேவை கண்ணை நிறைந்த அக்கினியாகக் கொண்டருளிய தேவரும் கரிய திருக்கண்டனை கரிய அழகிய கழுத்தையுடையவருமாகிய சிவபெருமானை ஆரம் வயல் மருதூர்தனில் கண் களிக்கக் கண்டு முத்துக்களையுடைய வயல்களினாலே சூழப்பட்ட மருதூரினிடத்தே கண்கள் களிக்கும் வண்ணம் தரிசித்து அனையார் வயிற்றின் கருத் தாழ்வும் கடந்து தாயர்களுடைய வயிற்றினுள்ள கருவின்கண்ணே தங்குதலையும் நீங்கி சொல் தேன் கண்டு அனையார் அயில் கண் ஆம் வலையும் கடந்தனம் தஞ் சொற்கள் தேனையும் கற்கண்டையும் போலாகப்பெற்ற பெண்களுடைய வேல் போலும் கண்ணாகிய வலையையும் கடந்தேம்.
இ ள் கடன் நந்தி நம் பவம் தீர்கைக்கு முற்பிறப்புக்களிலுள்ள வினைக் கடன் கெட்டு நம்முடைய பிறப்பு ஒழிதற்பொருட்டு வைகைக் கவரின் வந்த கடல் கந்து இனம் படி வார் மருதூரன் வைகையாற்றினது பகுதியாகிய கால்கடோறும் வந்து கடலிலுள்ள சங்குகளினது கூட்டங்கள் படிகின்ற சலத்தையுடைய மருதூரின்கண் எழுந்தருளியிருப்பவரும் கடு உண்ட விகடன் நஞ்சையுண்டஅஞ்சற் பாலரும் நந்தி நம்பன் நந்தி நம்பன் என்னுந் திருநாமங்களையுடையவரும் கடும் காலகாலன் கடுமையாகிய காலகாலரும் கங்காளன் முழுவெலும்பை யணிந்தவரும் கல் மகள் தனம் தினந்தொறும் புல்லும் பிரான் இமைய மலையினது புதல்வியாராகிய உமாதேவியாருடைய தனங்களை நாடோறுந்தழுவுகின்ற கடவுளுமாகிய சிவபெருமான் நம் கருத்தினன் நங்கருத்தினுளர்.
இ ள் கருமம் குலத்திறம் தற்சங்கை விட்டுக் கசிந்து வினையையும் குலமேன்மையையும் தற்போதத்தையும் ஒழித்து மன நெகிழ்ந்து பவம் கரு மங்க உலத்து மெய் அன்பர்க்கு வீடு பிறப்புக்கு மூலமாகிய கரு நசிக்கும்வண்ணம் கெடுக்கின்ற மெய்ப்பக்தர்களுக்கு முத்தியாவது கமலங்கள் நிகரும் அங்குலம் திருக்கை மங்கை பங்கன் செந்தாமரை மலர்களைப்போலும் விரல்களையுடைய அழகிய கைகளையுடைய உமாதேவியாரைப் பாகத்திலுடையவரும் கமுகு சென்று கரு மங்குலத்து அனையும் மருதூரன் கமுக மரங்கள் போய்க் கருமையாகிய மேகங்களை அளாவா நின்ற மருதூரையுடையவருமாகிய சிவபெருமானுடைய கழல் இணையே இரண்டு திருவடியுமே.
இ ள் கழலா வீரக்கழலை யணிந்தவரே தவம் செய்து போற்றிடுகைக்கு தவத்தைச் செய்து உம்மைத் துதித்தற்கு என் கருத்தை விட்டுக் கழலாத அன்பு தருவாய் என்னெஞ்சத்தை விட்டு நீங்காத அன்பைத் தந்தருளும் தளம் கன்னியர் கை விடு கழல் ஆதவன் பதம் தோய் மருதூர உபரிகைகளினுள்ள பெண்கள் கைகளினால் எறிகின்ற கழங்கு சூரியனுடைய பதத்தை அணைகின்ற மருதூரையுடையவரே கருணை நின் புகழ் அலாத வல் சொல் கதற்றும் பிதற்று உடைக் கள்வனுக்கு திருவருளையுடைய உம்முடைய கீர்த்தியல்லாத கடிய சொற்களைக் கத்துகின்ற புலம்பு தலையுடைய கள்வனுக்கு எறு.
இ ள் களம் கந்தரம் அனையாய் கழுத்து மேகத்தை ஒப்பாகப் பெற்றவரே மூலம் மாயை கருமம் என்னும் களங்கம் தரம் கெட ஆணவமும் மாயையும் கருமமும் எனப்படும் மும் மலங்களும் வலிமை கெடும் பொருட்டு கண் நீர் சொரியா நிற்ப அங்கம் புளகங்கள் தர கண்கள் நீரைப் பொழியவும் சரீரம் உரோமஞ் சிலிர்த்தலைத் தரவும் என்னை என்று ஆண்டருள்வாய் என்னை எங்காள் ஆண்டருள் வீர் கா ஒழுக்கும் கள் அங்கு அந்தரம் மழை போல் மரு தூர் நகர் காவலனே சோலைகள் ஒழுக்குகின்ற தேன் அங்கே ஆகாயத்தினின்றும் பொழிகின்ற மழையை நிகர்க்கின்ற மருதூரென்னும் திருப்பதியைக் காத்தலையுடையவரே.
ள் காவலர் ஆவர் அரசராவர் உம்பர்க்கு இறை ஆகுவர் தேவர்களுக்கு நாயகனுகிய இந்திரனாவர் கங்குல் மதில் காவல் அராவரும் கோல் கள்ளர் ஆயினும் இராத்திரியிலே மதிற்காவல் அராவுகின்ற கன்னக்கோலையுடைய திருடராயினும் கால் உகுக்கும் கா அலர் ஆ அருந்தும் மருதூரரை காற்றுதிர்க்கின்ற சோலையிலுள்ள பூக்களைப் பசுக்கள் உண்கின்ற மருதூரின்கண் எழுந்தருளியிரா நின்ற சிவபெருமானை கன்னிதன் பங்கர உமாதேவியாருடைய பக்கத்தையுடையவரே வல் அரா அரும் தார் அணி வாய் வலிய பாம்பாகிய அரிய மாலையை அணிபவரே என் அறுகை தொழ என்று சொல்லிக் கையிஞலே கும்பிட.
இ ள் கை உடை யானை அதள் அங்கியானை புழைக்கையையுடைய யானையினது தோலாகிய சட்டையை யுடையவரும் சதம் பெறு வேங்கை உடையானை கோபத்தைப் பெற்ற புலித்தோலாகிய வஸ்திரத்தை யுடையவரும் மருதூரானே மருதூரையுடையவரும் கருதார்கள் வல்ப கை உடையானை தம்மைச் சிந்தியாதவர்களுடைய வலிய பகையாகிய மலத்தைக் கெடுக்காதவருமாகிய சிவபெருமானை தொழுது வணங்கி வில் வேள் தன் கடும் சுணை யாக்கையுள் தையா நை மடவார் வில்லையுடைய மன்மதனுடைய கடுமையாகிய பாணங்கள் சரீரத்திலே தைத்து வருந்துகின்ற மங்கையர் உயிர்க்குக் கரைவது என் உயிர்ப் பொருட்டு இரங்குவது என்னை.
இ ள் அகம் குழை மெய் அடியார்க்குக் கரைவான் மனநெகிழ்கின்ற மெய்த்தொண்டர்களுக்கு இரங்கு வோரும் கலங்க அரக்கரை வால் நகம் கொண்டு அடர்க்கும் பிரான் கலக்கும்படி இராக்கதனாகிய இராவணனை வெண்மையாகிய நகத்தைக்கொண்டு நெரித்த எப்பொருட்கு மிறைவரும் புரம் கள்ளம் வஞ்சகரை வான் அகந்தை கெடத் தகனம் செய் கடவுள் முப்புரங்களிலுள்ள கள்ளத்தையும் வஞ்சகத்தையுமுடைய அசுரர்களைப் பெரிய செருக்கு அழியும்படி எரித்திலைச் செய்த கடவுளும் பொய்கைக் கரை வானகம் தொடும் மா மருதூரன் வாலிக்கரை ஆகாயத்தை அளாவா நின்ற பெரிய மருதூரையுடையவருமாகிய சிவபெருமானே எங்கட்கு இறை எங்களுக்கு நாயகர்.
இள் கள் தாமரையர் தேனையுடைத்தாகிய தாமரை மலரையுடையவராகிய பிரமாவுக்கும் அமரர்ச்கு வேந்தர் தேவர்களுக்கு அரசனுகிய இந்திரனுக்கும் கமலம் துழாய் கண் தாமர் ஐயா செந்தாமரை மலரையும் துளசியையும் கண்ணும் மாலையுமாக உடையவராகிய விட்டுணுவுக்கும் பிதாவும் மருதூர் இறைவர் மருதாரின்கண் எழுந்தருளியிருக்கின்ற தலைவரும் கறை அரவம் கட்டு ஆம் அரையர் விடம் பொருந்திய பாம்பாலாகிய கட்டுப்பொருந்திய அரையையுடையவருமாகிய சிவபெருமான் மனமே நெஞ்சமே இரு வினைக் கட்டு அற இருவினைப்பந்தம் அறும் பொருட்டு நங்கண் தாம் அரையர் என்று ஆட்கொண்டருள் கைக்குக் கற்பனை நம்மிடத்தே தாம் நாயகரென்று அடிமைக்கொண்டருளுதற்கு விதியேயாம்.
இள் நான் நின் புகழ் கற்பது அத்தனை கற்பனை ஆயினும் நான் உமது கீர்த்தியைப் படிப்பது அவ்வளலும் பொய்யாமாயினும் கற்ப நயத்தனை படிப்பவைகளை விரும்பினீர் அச் சரவணம் பொய்கை வந்தோன் அந்தச் சரவணப்பொய்கையின் கண்ணே திருவவதரஞ் செய்தருளினவராகிய முருகக்கடவுளுக்கும் கல் பனை அத்தன் ஐயா மாணிக்க ரத்தினத்தாலாகிய பனைபோன்ற கையையுடையவராகிய விநாயகக் கடவுளுக்கும் பிதாவே மருதூர் உறை காரண மருதூரின்கண் எழுந்தருளிலிருக்கின்ற காரணரே அக் கற்பு அனை அத்த அந்தக் கற்பையுடைய மாதாவாகிய உமாதேவியாரைப் பாதியாக வுடையவரே நை பத்தர் குற்றத்தைக் கடிபவனே வருந்துகின்ற அன்பர்களுடைய குற்றத்தை யொழிப்பவரே எறு.
கடிய அம்போடு இகல் கண்ணியைக் கண்டு கலங்கி கூர்மையையுடைய பாணத்தோடு பகைக்கின்ற கண்ணையுடையவளாகிய பெண்ணைக் கண்டு மயங்கி நெஞ்சில கடி அவம் போய் நின்று அழிந்தனன் மனசின்கணுள்ள காவல் வீண் போய் கின்று வருந்தினேன் குற்றம் கண்டு எனை நீ கடிய அம்போதம் முன் கண்டது உண்டோ குற்றத்தைக் கண்டு என்னை நீ கோபிக்க அழகிய அறிவை முன்னே நானறிந்ததுண்டோ வண்டின் கால் அணையக் கடி அ அம்போருகம் கால் மருதூர் அரன் கல் வரைக்கு வண்டினுடைய கால்கள் பொருந்த மணத்தை அந்தத் தாமரை மலர்கள் கால்கின்ற மருதூரின்கணெழுந்தருளியிருக்கும் சிவபெருமானது கல்லாகிய மலையினிடத்து.
தலைவன் பாங்கனுக்கு உற்றதுரைத்தல் இள் கல்லாரம் மாலை மெல் கூந்தல் கைக் காந்தள் கெளரி பங்கன் செங்கழுநீர் மாலையையணிந்த மெல்லிய அளகத்தையும் கைகளாகிய காந்தட் பூக்களையுமுடைய உ மாதேவியாருடைய பாகராகிய சிவபெருமானுடைய கல் ஆரம் மாலைத் திகழ் மருதூரில் இரத்தினங்களும் முத்துக்களும் மாலைக் காலத்தின் கண்ணே விளங்குகின்ற மருதுரினி டத்ததாகிய பொய்கைக்குள் மண்ணைக் கல்லார் வாலியினுள்ள மண்ணைத் தோண்டார்கள் அம் ஆலயம் கையால் தொழார் அழகிய திருக்கோயிலைக் கைகளினாலே கும்பிடார்கள் சைவ காவியங்கள் கல்லார் சைவ காவியங்களைப் படியார்கள் அ மால் அயன் காணாப் பதம் எங்ஙன் காண்குவர் அந்த விட்டுணுவும் பிரமாவும் காணாத திருவடிகளை எப்படி இவர்கள் தரிசிப்பார்கள் எறு.
இ ள் குவலயம் கற்பகம் நாடு அரவம் பதி கும்பிடும் பூமியும் கற்பக தருவையுடைய தேவலோகமும் நாக லோகமும் கும்பிடுகின்ற செங்குவலயம் கள் பொழிவார் மருதூர் இறை செங்குவளை மலர்கள் தேனைப் பொழிகின்ற நீரினாலே சூழப்பட்ட மருதூரின் கணெழுந்தருளியிருக்கும் நாயகரும் கூர் அயில் ஆகு வலயம் கல் பொடி ஆகத் தொடும் கந்தர் கோ கூரிய வேலாகிய வல்லயத்தைக் கிரௌஞ்சமலை துகளாகும் வண்ணம் தொடுத்த முருகக் கடவுளுக்குத் தலைவரும் கொற்றம் வாகுவலயம் கட்செவி ஆகக் கொள்வார் வெற்றியையுடைய தோளணி பாம்பாகக் கொள்வோருமாகிய சிவபெருமான் எம் குலதெய்வம் எம்முடைய குலதெய்வம்.
இ ள் குலம் சுகந்த ஆதிகள் விட்டு குலத்தையும் சுகந்த முதலியவற்றையும் விடுத்து தவம் உருக் கொண்டு தவவேடத்தைப் பூண்கி நெஞ்சு ஆகுலம் சுகம் தாகம் பொய் மோகம் தவிர்ந்து மனசினுள்ள வருத்தத்தையும் சுகத்தையும் தாகத்தையும் பொய்யையும் மோகத்தையும் நீங்கி குணத்திரயம் குலஞ்சு உகந்து ஆட்படமாட்டா எனை முக்குணங்களுங் குலைந்து மகிழ்ந்து அடிமைப்பட மாட்டாத என்னை பணி கொண்டது என் அடிமைக்கொண்டதென்னை கோகுலம் சுகம் தாது கொய் கா மருதூர்க் குன்றம் கோதண்டனே குயில்களும் கிளிகளும் பூந்தாதைக் கொய்யாகின்ற சோலேகளினாலே சூழப்பட்ட மருதூரின் கணெழுந்தருளியிருக்கும் மகாமேரு மலையாகிய வில்லையுடையவரே.
இள் தண்டலை நாகங்கள் யூகங்கள் சூழும் தடம் சுனையில் சோலைகளினுள்ள புன்னை மரங்களும் கமுக மரங்களும் சூழா நின்ற பெரிய சுரையினிடத்தே தண் தலை நாகு அங்கு அணை கழுநீர் முகை சற்று விண் தண்டு குளிர்மையையுடைய பெரிய சங்குகள் அங்கே சேர்ந்த கழுசீர் முகை சிறிது அலர்ந்த தண்டை அலை நாகம் கொல் என்று அஞ்சி அசைகின்ற பாம்போவென்று பயந்து மாறு எனத்தன் நிழன்மேல் தண்டலை நாகம் தவிர் மருதூரன் தன்பகை யென்று தனது நிழலின் மேலே எதிர்த்தலை யானை நீங்குகின்ற மருதூரையுடையவராகிய சிவபெருமான் என் தாபரம் என்னுடைய துணை.
இ ள் பரிசு அங்கம் ஒராறுக்கும் போற்றும் சதுர் மறைக்கும் தாபர துதிக்கப்படும் ஆறு வேதாங்கங்களுக்கும் உம்மைத் துதிக்கும் நான்கு வேதங்களுக்கும் நிலையாயுள்ளவரே சங்கம் வயல் மருதூர் நகர் தங்கிய நாதா சங்குகளையுடைய வயல்களினாலே சூழப்பட்ட மருதூரென்னும் திருப்பதியின்கண் எழுத்தருளியிருந்த தலைவரே பரசு அங்கு அமர் சாடக் கொண்டாய் மழுவை அங்கே போரின் கண்ணே பகைவரைக் கொல்லும் பொருட்கித் தாங்கினவரே சுந்தரற்குச் செல் தூதா சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பொருட்டுச்சென்ற தூதரே பர மேலானவரே சங்கர சுகத்தைச் செய்பவரே வல் வினையேற்கு உன் சரணங்கள் தா வலிய வினையையுடையேனுக்கு உம்முடைய திருவடிகளைத் தந்தருளும் எறு.
இள் கந்தம் மலரோற்கு மேல் பதம் சரக்கு அன்று மணத்தையுடைய தாமரை மலரிலிருக்கும் பிரமனுக்கு மேலாகிய பதமும் ஒருபொருளன்று தண் கழுநீர்ச் சரம் கன்று கந்தர்ப்பனை எரித்தோர் குளிர்மையையுடைய கழுநீர் மலராகிய அம்பையுடைய கோபிக்கின்ற மன்மதனை எரித்தவரும் இருதாள் கடம் குஞ்சரம் கன்று கந்தன் தனக்கு ஐயர் இரண்டு பாதங்களையும் மதத்தையுமுடைய யானைக்கன்றாகிய விநாயகக் கடவுளுக்கும் முருகக் கடவுளுக்கும் பிதாவும் பொய்யர் தமக்கு அகல் ஈசர் பொய்யர்களுக்கு அகன்ற தலைவரும் அக்கு அன்று உகந்தவர் எலும்புமணியை அந்நாளிலே மகிழ்ந்தணிந்தவரும் தென் மருதூரர் தமர்களுக்கு அழகிய மருதூரையுடையவருமாகிய சிவபெருமானுடைய அடியார்களுக்கு எறு.
இள் தமரம் வரிக் களி வண்டு துன்றும் கொன்றைத் தாமர் இசையையுடைய புள்ளியைப் பொருத்திய களிப்பையுடைய வண்டுகள் நெருங்குகின்ற கொன்றை மாலையையுடையவரும் அன்பர் தமரவர் பத்தர்களுக்கு உறவினரும் இக்கு வயல் மருதூரர் கரும்புகளையுடைய வயல்களினாலே குழப்பட்ட மருதூரையுடையவருமாகிய சிவபெருமானுடைய பெரன் தாள் பொன்போலுந் திருவடிகள் உயிர் ஆர்ந்தமரம் அரிக்கு இறையார்க்கு அரிதானும் உயிரைப்போன்ற மரத்திலே சஞ்சரிக்கின்ற அனுமாருக்கு இறைவராகிய விட்டுணுவுக்கு அரியனவாயினும் தமை வணங்கு உத்தமர வரிக்கும் இதயம் தியானம் தனக்கு எளிது தம்மை வணங்குகின்ற மேலேரர்களுடைய விரும்புகின்ற இருதயத்திலே செயப்படும் தியானத்துக்கு எளியனவாம்.
எறு.. இ ள் தனக்கு அடங்கா நெஞ்சன் என்று தனக்கடங்காத மனத்தை யுடையவனென்று எனைக் கொண்டு தருமன் செல் விதனம் கடம் என்னைக்கொண்டு இயமன் செல்லாநின்ற வேதனையையுடைய அருநெறியிலே காவல் நின் அறு ஆள் காவலாக நின்று ஆண்டருளும் மருதூர மருதூரையுடையவரே நல் சந்திரன் வதனம் நன்மையாகிய சந்திரனைப்போலும் முகத்தையும் கடம் கால் கும்பம் தும்பிக் கொம்பு என்னச் சமைந்த இரு தனம் மதத்தைச் சொரிகின்ற மத்தகத்தையுடைய யானையினது கோடுபோல அமைந்த இரண்டு முலைகளையும் கள் தங்கு ஆம்பல் அம் செம் கனி வாய் தேன் பொருந்திய செவ்வாம்பன் மலர்போலும் அழகிய சிவந்த கனிந்த வாயையுமுடைய மங்கை தன் பங்கனே உமாதேவியாருடைய பாகரே.
இ ள் பங்கம் முகந்து அலை மோத சேற்றை முகந்து திசைகள் கரையிலே மோத கயல் இனம் பாய்ந்து பைம் தட்பம் கமுகு அம் தலை சேர் மருதூர கயற்கூட்டங்கள் பாய்ந்து பசிய குளிரமையையுடைய கமுக மரங்களினது தலையிலே சேர்கின்ற மருதூரையுடையவரே பருப்பதத்தாள் பங்க பார்ப்பதி தேவியாருடைய பாகாரே முகம் தலை தேய் நதிட வெள் திங்கள் பட்ட பெரும் பங்கம் உகந்த தலைவ முக முந்தலையுந்தேய வெண்மையாகிய சந்திரன் அனுபவித்த பெருந்தோல்வியை மகிழ்ந்தருளிய நாயகரே நின் பாதம் எனக்குப் பரம் உம்முடைய திருவடிகள் எனக்குச் தஞ்சம் எறு.