sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
நவீன இலக்கிய வாசகனைப் பொறுத்தவரை அவர் நவீனத்துவ அழகியலின் விதிகளால் அளவிடப்பட்டு புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒருவராகவே அறிமுகம் ஆகிறார்.
கச்சிதமான வடிவம் உட்குறிப்பு மூலம் மட்டுமே தொடர்புறுத்தும் தன்மை உணர்ச்சி கலவாத நடை வெளிப்பாடுமீது ஆசிரியனின் முழுமையான கட்டுப்பாடு ஆகியவை அவ்விலக்கணங்கள்.
இவை இலக்கியத்தில் சென்ற நூற்றாண்டின் இறுதியில் உருவாகி வந்த நவீனத்துவத்தின் வாழ்க்கைப்பார்வையின் விளைவுகள் என்றும் அதற்கு முந்தைய செவ்வியல் கற்பனாவாத படைப்புகளை அளவிட இவை உதவுவது இல்லை என்றும் சமகாலத்தைய நவீனத்துவத்துக்கு பிந்தைய படைப்புகளை அளவிடவும் இவை பயன்படுவது இல்லை என்றும் நாம் பலசமயம் உணர்வதில்லை .
இலக்கியத்தின் இறுதி இலக்கணங்களாகவே இவை நம் சென்றதலைமுறை விமரிசகர்களான க.நா.சுப்ரமணியம் சுந்தர ராமசாமி முதலியோரால் முன்வைக்கப்பட்டன.
அது இயல்பே ஒரு புது விஷயம் அதுவே கடைசி என்ற உற்சாகத்துடன் தான் முன்வைக்கப்படுவது வரலாற்று வழக்கம் ஆனால் இப்போது காலம் வெகுதூரம் முன்னகர்ந்துவிட்டது.
நமது அளவுகோல்களை நாம் இன்று மாற்றி அமைக்கும்போது அது கூடுமானவரை சென்ற காலத்தைய படைப்புகளையெல்லாம் அளக்கக் கூடியதாக இருப்பது குறித்து கவனம் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
அவனது தேடலே அதன் இயல்புகளை தீர்மானிக்கிறது.ஆகவே வாசகன் சென்ற காலத்துக்கு செல்லும்போது அக்காலத்துக்கு ஏற்ப தன் அளவுகோல்களை அமைத்துக் கொள்ள முடியும்.
கட்டற்ற உணர்ச்சிகளின் பீரிடலாக கவிதையைக் கண்ட வேர்ட்ஸ்வெர்த்தையும் ஷெல்லியையும் சொற்களை எண்ணி எண்ணி எழுதிய எஸ்ரா பெளண்டையும் அவனால் வேறு வேறு கோணங்களில் அங்கீகரிக்க முடியும்.
ஜெயகாந்தன் படைப்புகள் உரத்த குரல் கொண்டவை வாதாடக் கூடியவை பிரச்சார நெடி அடிப்பவை நேரடியாக அப்பட்டமாக தன் உள்ளுறைகளை விரித்துப்போடும் தன்மை கொண்டவை ஆகவே கலைத்தன்மை குன்றியவை என்பது நம் சூழலில் பொதுவாக உள்ள கருத்து.
பிற சூழலில் இதுபோன்ற ஒரு நிகழ்ச்சி நடக்குமா என்று தெரியவில்லை க.நா.சுப்ரமணியம் தன் எல்லா விமரிசனங்களையும் போகிறபோக்கில்தான் சொல்லியிருக்கிறார்.
அவரை இலக்கிய விமரிசகர் என்று சொல்லக் கூடாது இலக்கிய சிபாரிசுக்காரர் என்று சொல்லவேண்டும் என்று சொன்ன சுந்தர ராமசாமி க.நா.சுவின் விமரிசன முகம் ஆங்காங்கே உதிர்க்கப்பட்ட ஒற்றைவரிகள் மூலமே ஜெயகாந்தனை ஒதுக்கிவிட்டிருக்கிறார்.
ஜெயகாந்தன் மீதான இன்றைய நவீனத்துவ நோக்கை சுந்தர ராமசாமியை முன் ஏராகக் கண்டு வேதசகாய குமார் உருவாக்கினார் என்றால் அது மிகை அல்ல.
பலகாலமாக வேதசகாய குமார் எழுதிய கட்டுரைகளுக்கு ஆதாரமாக அமைந்த அவரது முனைவர்பட்ட ஆய்வுநூல் புதுமைப்பித்தனும் ஜெயகாந்தனும் தமிழினி பதிப்பகம் சென்னை இக்கருத்துக்களை விரிவாக தொகுத்துக் காட்டுகிறது.
அது முழுக்க சுந்தர ராமசாமியின் வரிகள் மேற்கோள்களாக நிரபியிருக்கின்றன ஆனால் ஜெயகாந்தனை அப்படி நவீனத்துவத்தாலேயே கூட நிராகரித்துவிடமுடியுமா ?
ஒரு கதை மிகுந்த உத்வேகத்துடன் தன்னை மறந்த நிலையில் படைப்பாளியால் எழுதப்படுகிறது .வடிவம் மொழி மீதெல்லாம் எழுத்தாளனுக்கு எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லை.
அதன் விளைவாக அப்படைப்பில் எழுத்தாளனின் ஆழ்மனம் அவனை அறியாம்லே வெளிப்பட்டு அதை உள்விரிவும் சிக்கலும் கொண்ட படைப்பாக ஆக்குகிறது.
ஆனால் தன் பிரக்ஞையின்மை காரணமாக அலது பிரச்சார நோக்கம் காரணமாக அல்லது பிரசுர வாதி கருதி அப்படைப்பாளி வடிவத்தை சிதறடித்திருக்கிறான்.
அப்படிச்செய்தான் என்றால் அக்கதையின் முடிவு வரியை அதன் அர்த்தமாக எடுத்துக் கொண்டு பாடம் கற்பிக்கும் பள்ளி ஆசிரியனுக்கும் அவனுக்கும் என்ன வேறுபாடு ?
ஆனால் ஜெயகாந்தன் விஷயத்தில் நடந்தது இதுதான் .அவரது எளிய வாசகர்கள் அவரது கதைகளில் உள்ள வெளிப்படையான கருத்துக்கள்தான் அக்கதைகளின் சாரம் என எடுத்துக் கொண்டு அவரை ஆராதித்தார்கள்.
தமிழிலக்கிய வரலாற்றின் சிறந்த வேடிக்கைகளில் ஒன்று இது உதாரணமாக ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம் என்ற கதையை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
ஆனால் ஊரார் வம்பு விசாரிக்க வரும்போது சுதாரித்துக் கொண்டு அவளுக்கு தலை முழுகி விட்டு அவள் கெட்டுப்போகவில்லை அவள் சுத்தமாகிவிட்டாள் என்று சொல்கிறாள்.
தனக்கு சொல்லப்பட்டவற்றை திருப்பி சொல்பவர்களே இங்கே அதிகம் ஆனால் கற்பிழந்தாளா இல்லையா என்ற கேள்விதான் ஜெயகாந்தனுக்கு முக்கியம் என்றால் அவர் அந்த கார்காரன் அவளை கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றதாக எழுதியிருக்கலாம்.
அல்லது ஏமாற்றி கூட்டிச்சென்றதாக எழுதியிருக்கலாம் .ஆனால் அவள் அவனுடன் சென்றதில் கலைப்படைப்புகளுக்கே உரிய வசீகரமான மர்மம் ஒன்று உள்ளது.
அஸீஸ் அங்கு அடேலாவிடம் எப்படி நடந்து கொண்டான் என்பது மேலை இலக்கியத்தில் ஏறத்தாழ அரை நூற்றாண்டாக விவாதிக்கப்படுகிறது அவள் காரைக் கண்டு பிரமிக்கிறாள்.
அவள் எதிர்க்காமைக்கு காரணம் அவளுக்கு என்ன நிகழ்கிறது என்று தெரியவில்லை அந்த அளவுக்கு சின்னப்பெண் என்று ஒரு வாதம் எழுகிறது.ஓருவேளை ஜெயகாந்தன் கூட அப்படி நம்பலாம்.
ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சியை அக்கதை காட்டும் விதம் மிக சிக்கலான ஒன்றாக உள்ளது அவள் தன் அம்மாவிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்கிறாள்.அம்மா அடிக்கிறாள்அழுகிறாள்.
பலவருடங்கள் கழித்து அவள் அவனை மீண்டும் தேடிச்சென்றாள் என சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் தொடரும்போது இக்கேள்வி மீண்டும் அழுத்தம் கொள்கிறது.
தமிழிலக்கியத்தில் இந்த அளவுக்கு உளவியல் சிக்கலுக்குள் இட்டுச்சென்று திகைக்கவைக்கும் இடம் அடையப்பட்டதில்லை என விமரிசகனாக என்னால் உறுதியாகச் சொல்லமுடியும்.
நமது நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் பலவற்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து மேலைநாட்டில் காட்டினால் அவர்களுக்கு எந்த புதுமையும் தென்படாது அவற்றின் உளஆழம் அவர்கள் அறிந்ததாகவே இருக்கும்.
கண்ணகி ஒரு கன்னி என்று வாதிடக்கூடிய தமிழாசிரியர்கள் நிறைந்த மண்ணின் பாசாங்குகளும் உளச்சிக்கல்களும் கொண்ட ஆக்கம் இது.இக்கதையை நாம் நீட்டி நமது சமூக உளவியலின் பலதளங்களுக்கு கொண்டுபோக முடியும்.
முடிவின்றி விரியும் வாழ்க்கையின் உண்மையான புதிர்களில் ஒன்று இக்கதை வடிவ போதம் கொண்ட சிறுகதையாசிரியன் அந்த சூயிங் கம்மை எழுதியவுடனே அது கதையின் உச்சம் என அடையாளம் கண்டிருப்பான்.
அப்படி நிராகரித்தால் உலக இலக்கியத்தில் நவீனத்துவத்தின் உச்ச காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்ட சில கதைகளைத்தவிர பிற அனைத்தையுமே தவிர்த்துவிடவேண்டுமே ?
இக்கதை அதன்பிறகுதான் ஜெயகாந்தனை மீறி விரிகிறது.ஐதைப்போன்ற ஒரு முடியாவினாவை கு ப ராஜகோபாலனின் கதைகளில் நாம் காணமுடியாது இக்கணம் வரை இவ்வரியை பொருட்படுத்தி ஒரு வாசிப்பை நம் விமரிசகர்கள் இக்கதைக்கு அளித்தது இல்லை என்னும்போது அவர்கள் இலக்கியத்தை பொதுவாகவும் ஜெயகாந்தனை குறிப்பாகவும் வாசித்த விதத்தை எப்படி எடுத்துக் கொள்ளமுடியும் ?
அவர்களிலிருந்து தொடங்கினால் ஜெயகாந்தனில் மிஞ்சுவது என்னவாக இருக்கும் இலக்கியத்தை ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கத்தெரிந்த விமரிசகன் ஒன்று தெரிந்திருப்பான்.
கவனமின்றி எழுதியவர்கள் என்றும் அசடுகள் என்றும் கருதப்பட்ட படைப்பாளிகள் ஷேக்ஸ்பியர் முதல் தஸ்தயேவ்ஸ்கி வரை மனிதகுலத்தின் ஆவணங்களை ஆக்கினார்கள்.
தான் வாழ்ந்த காலத்திலிருந்து எக்காலத்துக்கும் உரியதை எப்படி அவன் கண்டெடுக்கிறான் என்பதில் மட்டுமே உள்ளது அவனது முக்கியத்துவம் ஒரு காலகட்டத்தில் நம் முற்போக்கு இலட்சியவாதத்தின் குரலாக கணிக்கபட்டவர் ஜெயகாந்தன்.
அக்குறியீட்டை பொருட்படுத்தாமல் அவரைப்பற்றி பேசும்பேச்சுக்கள் முழுமையற்றவையே சொல் புதிது சென்னைபொறுப்பாளரும் ஜெயகாந்தனிடம் தன் தந்தைக்கு நிகரான அர்ப்பணிப்பும் அன்பும் கொண்டவரான என் நண்பர் அன்புவிடம் சேர்ந்து ஜெயகாந்தனை பலமுறை அவரது மட த்தில் சந்திக்க சென்றிருக்கிறேன்.
அறிவுஜீவிகளுக்கு நிகராக ரிக்ஷா ஓட்டும் குடிசைவாசிகளும் அமர்ந்திருக்கும் எழுத்தாளன் வீடு தமிழ்நாட்டில் வேறு எதுவுமில்லை .அவரை நான் அறிவேன் என்பதற்காகவே என்னிடம் காசு வாங்க மறுத்த ஆட்டோ ரிக்ஷா ஓட்டுநர்களைக் கண்டிருக்கிறேன்.
தன் காலகட்டத்தின்மீது அடுத்த தலைமுறைகள் மீது இத்தகைய ஆழமான பாதிப்பை செலுத்திய கலைஞனை சில வடிவ வெற்றிகளை அடைந்த ஒருசிலர் உதாசீனம் செய்தால் அதற்கு என்ன பெறுமானம் ?
அவரை மதிப்பிட முற்போக்கு அழகியலில் சாதனை படைத்த யஷ்பால் இந்தி பிமல் மித்ரா வங்கம் நிரஞ்சனா கன்னடம் தகழி சிவசங்கரப்பிள்ளை மலையாளம் ஆகியோரையே ஒப்பீடுகளாகக் கொள்ளவேண்டும்.
நமது அழகியல் கோணத்தை அதற்குரிய தர்க்கவிர்ரிவுடன் முன்வைத்து வாசகனுக்கு ஒரு புதிய கோணத்தை காட்ட முடிந்தால் மட்டுமே அது நல்ல விமரிசனமாகும்.
தமிழின் தேர்ந்த விமரிசகர்களில் ஒருவரான எம்.வேதசகாய குமாரின் ஆய்வு நூல் இவ்வகையில் மிக பிழையான அல்லது ஒரு காலகட்டத்தில் மட்டுமே அடங்கிவிடக்கூடிய பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது.
எந்தவித வரலாற்று போதமும் இல்லாமல் அன்று பிரபலமாக இருந்த வடிவ ஆய்வையே அடிப்படையாகக் கொண்டு துரதிருஷ்டவசமான இறுதி முடிவுகளுக்கு வந்து சேர்கிறது.
ஆனால் ஜெயகாந்தனை ஆக்கிய அழகியல் அரசியல் கூறுகளை கணக்கில் கொண்டபிறகு அந்த நிரகாரிப்பை நிகழ்த்தியிருந்தால் அது சிறப்பான விமரிசனமாக இருந்திருக்கும்.
தான் வாழ்ந்த காலகட்டத்தின் பிரச்சினைகளை உள்ளே சென்று ஆராய தனக்குத்தானே வகுத்துக்கொள்ள பிறருக்கு விளக்க அவர்கொண்ட முயற்சிகள் எந்தவிதமான பாவனைகளும் சமரசங்களும் இல்லாத நேர்மையான யத்தனங்கள்.
நம் காலகட்டத்தின் எந்த விமரிசகனுக்கும் தார்மீகமாக ஜெயகாந்தனை குறைத்துக்காட்டும் தகுதி இல்லை நமது முற்போக்கு இலக்கியம் தமிழில் இடதுசாரி கட்சிகளின் ஆதரவாளர்களால் எழுதப்படுவது என்ற எளிய புரிதல் வாசகர்களிடம் மட்டுமல்ல முற்போக்கு விமரிசகர்கள் மீதும் உள்ளது .
நம்பூதிரிப்பாடு இந்திய முற்போக்கு அழகியலின் வளர்ச்சி குறித்து எழுபதுகளிலும் எண்பதுகளிலுமாக எட்டு கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார்.
தன் இறுதிக்கால எழுத்துக்களில் இ.எம் எஸ் தன் இளமைநாட்களின் கடுமையான விமரிசனங்களுக்காக மீண்டும் மீண்டும் மன்னிப்பு கோருவதைக் காணலாம்.
என்றாவது அக்கட்டுரைகள் தமிழில் வரவேண்டும் இந்தியாவின் முற்போக்கு தத்துவ வளர்ச்சியை மிக விரிவான பார்வையில் இ.எம் எஸ் மதிப்பிடுவதை நம் சூழலில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள முன்முடிவுகளில் நின்றபடி சராசரி வாசகனால் புரிந்துகொள்வது சிரமம்.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவில் உருவான புரச்ட்சிகரமான முற்போக்கு நிகழ்வு என்று இந்துமத மறுமலர்ச்சியை இ.எம் எஸ் குறிப்பிடுகிறார்.
ராஜா ராம் மோகன் ராய் சுவாமி விவேகானந்தர் நாராயண குரு வள்ளலார் ஆகியோர் இந்திய சமூக அரசியல் தளத்தில் ஆழமான மாறுதல்களுக்கு வழிகோலிய மாபெரும் கருத்தியல் சக்திகள் .
இந்த இந்து மறுமலர்ச்சியின் மூல சக்திகளாக உழைக்கும் சாதிகளின் சிரமண சாதிகள் ஆன்மீகத்தேடலான பக்தி இயக்கத்த்தின் பல்வேறு வடிவங்களை இ.எம் எஸ் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.
அதேசமயம் மற்ற மார்க்ஸியர்களிலிருந்து வேறுபட்டு இந்திய பிராந்திய கலாச்சாரதேசியங்களின் வளர்ச்சியையும் முக்கியமான முற்போக்கு அலையாகவே அவர் காண்கிறார்.
துஞ்சத்து ராமானுஜன் எழுத்தச்சனை பக்தி இயக்கத்தின் வாரிசாகவும் கேரள தேசியத்தின் முதற்புள்ளியாகவும் காணும் இ.எம் எஸ் இந்திய பிராந்தியக் கலாச்சார தேசியங்கள் பெரும்பாலும் பக்தி இயக்கத்தின் மூலம் உருவானவை என அவதானிக்கிறார்.
இ.எம் எஸ்ஐ பொறுத்தவரை நவீன இந்திய முற்போக்குக் கருத்தியல் அதாவது மார்க்ஸியக் கருத்தியல் என்பது மேலே குறிப்பிட்ட முற்போக்கு சக்திகளுக்கும் பிற்போக்கு சக்திகளுக்கும் இடையேயான முரணியக்கம் மட்டுமல்ல அந்த முற்போக்கு சக்திகள் தங்களுக்குள்ளே மோதி உருவாக்கும் முரணியக்கத்தின் விளைவும் கூட இந்திய இடதுசாரிக் கருத்தியலை மேலேகுறிப்பிட்ட முற்போக்கு சக்திகளின் தொடர்ச்சியாகத்தான் இ.எம் எஸ் காண்கிறார்.
அதேசமயம் அது மேலே குறிப்பிட்ட அனைத்து முற்போக்கு சக்திகளுக்கும் எதிர்நிலையாக அமைவதும் கூட அதாவது சங்கரவேதாந்தத்தின் தொடர்ச்சியாக நின்றபடியே அதை முழுமையாக நிராகரிப்பது இந்திய மார்க்ஸியம் என்று சொன்னால் அது உண்மைதான்.
மேலே சொல்லப்பட்ட முற்போக்கு வரலாற்றுச்சக்திகள் தங்கள் முரணியக்கம் மூலம் அடைந்த உச்ச கருத்தியலில் உள்ள போதாமைகளை நிரப்புவதுதான் இடதுசாரிக் கருத்தியலின் பணி என்கிறார் இ.எம் எஸ்.
அ இன்றுவரையிலான முற்போக்கு கருத்தியல்களின் முரணியக்கத்தின் விளைவாக இருத்தல் ஆ ஆகவே இன்றுவரையிலான முற்போக்குக் கருத்தியல்களின் எல்லா முக்கிய சிறப்பம்சங்களையும் தன்னுள் கொண்டிருத்தல் இ அம்முற்போக்கு கருத்தியல்களின் அனைத்து குறைபாடுகளையும் நிரப்பும் தன்மைகொண்டிருத்தல்.
இந்திய சமூகம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் மரபுடன் கொண்டிருந்த உறவு தொப்புள்கொடி இணைப்பு அல்ல உடலோடு உடல் சேர்ந்த இணைப்பு.
சிந்தனைச் சுதந்திரம் மட்டுமல்ல வணிக சுதந்திரம் நடமாட்ட சுதந்திரம் வழிபாட்டு சுதந்திரம் கல்வி சுதந்திரம் அனைத்துமே மறுக்கப்பட்டிருந்தன .
மரபின் மூர்க்கமான சட்டங்களை மீறி புதிய மனிதாபிமான யுகத்தின் செய்தியை வலியுறுத்தி எழுதுவது என்ற பொதுவான கொள்கை இவர்களுக்கு இருந்தது .
மார்க்ஸியத்தை ஏற்ற ஏற்காத முற்போக்கினர் என்ற இப்பிரிவினையை ஏறத்தாழ எல்லா மொழிகளிலும் நிகழ்த்திவிடலாம் என்பது சில அடிப்படை வரலாற்றுக் காரணிகளை அடையாளம் காட்டுகிறது.
தமிழில் பாரதி புதுமைப்பித்தன் கன்னடத்தில் கெ.வி.புட்டப்பா சிவராம காரந்த் மலையாளத்தில் வள்ளத்தோள் நாராயணமேனன் வைக்கம் முகம்மது பஷீர் இந்தியில் பிரேம்சந்த் வங்காளத்தில் மாணிக் பந்தோபாத்யாய பிபூதிபூஷன் பந்தோபாத்யாய போன்றவர்களை மார்க்ஸியக் கோட்பாட்டை ஏற்காத முற்போக்கினர் எனலாம்.
சொல்லப்போனால் கட்சியின் அன்றைய அரசியல் செயல்பாடுகளில் நேரடியாக ஈடுபடாமை கட்சி நிலைபாடுகளை அப்படியே ஏற்க முடியாமை போன்ற சில காரணங்களே இவர்கள் பிரிந்து நிற்க உடனடியான காரணம் .
மார்க்ஸியத்தை ஏற்காத முற்போக்கினர் தான் பொதுவாக கலாச்சாரதேசியம் அல்லது மொழிவசி தேசியத்தின் முன்னோடிகளாக அம்மொழிகளில் அறியப்படுகிறார்கள் மார்க்ஸியத்தை ஏற்காத முற்போக்கினர்தான் முற்போக்கு இலக்கியத்தின் அடிப்படைகள் பலவற்றை உருவாக்கினர் .
அதன் அடிப்படையில் எதிர்மறையான ஓர் அழகியலை உருவாக்கினார்கள்.அவர்கள்தான் மரபிலிருந்து அறுத்து பிரித்து புதிய சமூகத்தை உருவாக்கும் வாளாக இலக்கியத்தை உருவகித்தவர்கள்.
அவர்கள் வாழ்க்கையை பொருளியல் அடிப்படையில் ஆராயும் கோணத்தை வற்க முரண்பாடுகள் வழியாக வரலாற்றையும் சமூகத்தையும் விளக்கும் முரணியக்கப் பார்வையை கூடுதலாகக் கொண்டிருந்தார்கள் அனைவருமல்ல.
இவர்களிடமிருந்து அழகியலைப்பெற்றுக் கொண்டு விலகி கோட்பாட்டளவில் மார்க்ஸியத்தை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் ஜெயகாந்தன் சுந்தர ராமசாமி ஜி.நாகராஜன் .
ரகுநாதனை நான் முக்கியமான கலைஞராக கொள்ளவில்லை.இம்மூவரில் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே படைப்பியக்கத்தை முற்போக்குப் பாதையில் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துசென்றவர்.
நமது முற்போக்கு இலக்கியத்தின் சாதனையாளர்.நமது முற்போக்கு எழுத்தின் உதாரணமாக நாம் தூக்கிப்பிடிக்கவேண்டிய படைப்பாளி ஒரு முற்போக்குப் படைப்பாளியை அளவிடுவதற்கான அளவுகோல்கள் யாவை ?
ஏற்கனவே இ எம் எஸ் சொன்ன கருத்துக்களின் அடிப்படையில் பார்த்தால் அ அன்றுவரையிலான எல்லா முற்போக்கு கருத்தியல்களின் சாராம்சமும் அவனிடம் இருக்கவேண்டும் ஆ அவன் முன்வைக்கும் கருத்தியல் அதுவரையிலான முற்போக்குக் கருத்தியல்களின் போதாமையை நிரப்பவேண்டும்.
இந்தியச்சூழலில் மட்டுமல்ல உலக அளவில் கூட பெரும்பாலான முற்போக்கு எழுத்துக்கள் தங்கள் வரலற்றுப்பணி முடிந்ததும் பின்னகர்ந்து விட்டன.
சமூகம் என்று அவைபேசுவது உண்மையே .ஆனால் தகழி சிவசங்கரப்பிள்ளை பி.கேசவதேவ் பிமல் மித்ரா ஜெயகாந்தன் முதலியோரின் ஆக்கங்களில் கதாபாத்திரங்கள் சுயமும் தனித்துவமும் கொண்ட குரலில் பேசுகின்றன.
ஜெயகாந்தனையே எடுத்துக் கொள்வோம் கெளரிப்பாட்டி யுக சந்தி போன்ற சுயசிந்தனையை முன்வைத்து சமூகத்தை ஒட்டுமொத்தமாக எதிர்த்து நிற்கும் முதுகெலும்புள்ள கதாபாத்திரங்களைத்தான் அவர் அதிகம் படைத்துள்ளார்.
மேலைநாடுகளில் மதம் இனக்குழுமனநிலை மற்றும் சமூகக் கருத்தியல்களின் அடிமையாக மனிதன் இருந்த காலம் மார்க்ஸியம்பிறப்பதற்கு முன்னரே தகர்க்கப்பட்டுவிட்டது.
சுதந்திர சிந்தனை இயக்கம் என்று பொதுவாக குறிப்பிடப்படும் தத்துவப்போக்கு அங்கே ஆழமாக தனிமனித உரிமை என்ற கருத்தை வலியுறுத்திவிட்டது.
அதன் உச்ச வளர்ச்சிக்காலகட்டத்தில் உருவான மார்க்ஸியம் ஒரு வகையில் தனிமனிதசிந்தனை என்ற கருத்துக்கு எதிராக கூட்டு சிந்தனையை முன்னிறுத்துவதாக அமைந்தது.ழாஅனால் இந்தியச்சூழலில் மார்க்ஸியத்துக்கு முந்தைய முதலாளித்துவ சுதந்திர சிந்தனைக்கூறுகளை முதலில் முன்னிறுத்துவதே உடனடியாக செய்யவேண்டியவிஷயமாக இருந்தது.
தகழி சிவசங்கரப்பிள்ளை பி.கேசவதேவ் பிமல் மித்ரா ஆகியோரின் ஆக்கங்களில் வருகிற உறுதியான முதுகெலும்புள்ள பாட்டாளி இந்திய சமூகத்தை மிக மிகக் கவர்ந்த ஒரு கதாபாத்திரம் .
தன் இனக்குழு அடையாளத்திலிருந்தும் சூழலின் பொதுப்போக்குகளிலிருந்தும் வேறிட்டு இயங்கும் மனம்கொண்ட பாட்டாளி இங்கு உருவாகவே இல்லை என்பதே உண்மை.
எம் என் ராயையும் அம்பேத்கரையும் இ.எம் எஸ்ஸையும் உருவாக்கியதும் அதுவே.அந்த ஆழத்தை தன்னுள்ளும் கொண்டுள்ளதாக நம் முற்போக்கு படைப்புகள் இருக்கவேண்டும்.அப்படிப்பட்ட ஆழம் கொண்ட முற்போக்கு படைப்புகளை எழுதியவர்கள் என இந்திய அளவில் சில படைப்பாளிகளையே நான் சொல்ல முடியும் ஜெயகாந்தன் அவர்களில் முக்கியமானவர்.
விழுதுகள் குருபீடம் ரிஷிமூலம் யாருக்காக அழுதான் நந்தவனத்திலோர் ஆண்டி போன்ற சிறுகதைகளும் ஒருமனிதன் ஒரு வீடு ஓர் உலகம் என்ற நாவலும் இவ்வகையில் சாதனைகளாகச் சொல்லத்தக்கவை.
அவர்களுக்கு சற்றுமுன்புவரை உள்ள முற்போக்குக் கருத்தியல்கள் இந்திய தேசிய இயக்கமும் அதற்கு முந்தைய இந்து மறுமலர்ச்சி இயக்கமும் ஆகும்.
அவற்றில்குள்ள முக்கியமான போதாமை என்று இ எம் எஸ் அடையாளம் காண்பது அவை வரலாற்று விதிகளின் அடிப்படையில் விஷயங்களை அணுகவைல்லை அதாவது வரலாற்றுவாத நோக்கு அவற்றுக்கு இல்லை என்பதும் அவை கருத்துக்களை கருத்துக்களின் தளத்திலேயே வைத்துப் பார்த்தன அக்கருத்துக்களை உருவாக்கிய பொருளியல் காரணிகளை அவை கருத்தில் கொள்ளவில்லை என்பதும் ஆகும்.
இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தோமென்றால் தகழி சிவசங்கரப்பிள்ளை பி.கேசவதேவ் பிமல் மித்ரா நிரஞ்சனா யஷ்பால் போன்றவர்கள் மிக விரிவான சரித்திரப்பார்வையை புனைவுலகுக்குள் கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள் என்றே சொல்லவெண்டும்.
மார்க்ஸியநோக்கு இல்லாத படைப்புகளில்கூட வரலாற்று ஆய்வுமுறையில் சில மார்க்ஸிய உபகரணங்கள் அறியாமலேயே பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதை நாம் சாதாரணமாகக் காணலாம்.
அந்த அளவுக்கு ஆழமான இலக்கியப்பாதிப்பாக மார்க்ஸிய வரலாற்ராய்வுமுறையை முன்னிறுத்த முன்னோடி முற்போக்கு இலக்கியங்களால் முடிந்தது உதாரணமாக தோப்பில் முகம்மது மீரானின் நாவல்களில் உள்ள வரலாற்றாய்வுக் கருவிகள் மார்க்ஸிய பொருளியல் முரணியக்கம் சார்ந்தவை.
இந்த தளத்தில் ஜெயகாந்தன் ஓரு தோல்வி என்றே எனக்கு படுகிறது.அவரது நாவல்களில் வரலாற்றுப்பிரக்ஞை செயல்பட்டதாகவே தெரியவில்லை .
அவரது படைப்புகளில் தனிமனிதர்கள் கதாபாத்திரங்கள் தீவிரமாக வெளிப்பாடு கொள்கிறார்கள் சம்பவங்கள் அதிகமாக அழுத்தம் பெறுவதில்லை என்பதை வாசகர்கள் கவனிக்கவேண்டும்.
மார்க்ஸிய சித்தாந்தத்தை கற்க அவர் சிரமம் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை .சமூகவியல் தத்துவம் எதிலுமே அவர் தேடலுடன் ஈடுபட்டதில்லை.
ஆகவேதான் இந்திய முற்போக்கு இலக்கியவாதிகளிலேயே ஒத்திசைவு மிக்க ஒரு கருத்தியல் திரண்டு உருக்கொள்ளாத படைப்பாளியாக ஜெயகாந்தன் இருக்கிறார்.
ஜெயகாந்தனை இக்கட்டுரையில் முதலில் வகுத்தது அவர் மீறும் இடங்களை அடையாளம் காண்பதற்காகவே ஜெயகாந்தனை பிற இந்திய முற்போக்குப் படைப்பாளிகளிடமிருந்து பிரித்துக் காட்டும் முக்கிய அம்சமே அவருக்கு இந்திய மரபில் உள்ள ஆர்வமும் பயிற்சியும்தான் .தன் தனிப்பட்ட ஆர்வங்களைப்பற்றி பொதுவாக பேசும் பழக்கம் அவருக்கு இல்லை .ஆனால் அவரது சமகாலப் படைப்பாளிகளில் ப.சிங்காரமும் அவரும் மட்டுமே தமிழை நன்கறிந்தவர்கள் .
மொழியின் புதிய சாத்தியக்கூறுகளை எட்டும்போது அதை மொழிபெயர்ப்பு இன்னொரு மொழியுடன் சந்திப்பு மூலம் அடைவதே நவீன இலக்கியத்தில் நாம் பொதுவாக காணமுடிகிறது .
உதாரணமாக இசைக்கலைஞர்கள் அவர்களுக்கு சாத்தியமான இசையை வாசித்தார்கள் நடனக்கலைஞர்கள் அவர்களுக்கு சாத்தியமான நடனத்தை ஆடினார்கள் அசோகமித்திரன் பார்க்கப் பார்க்கப் பெண்போலவே இருக்கக் கூடியவள் அவள் சுந்தர ராமசாமி அல்லது வாய்மொழி மரபின் கூறுகளை செவ்வியல்மொழியில் பிரதிபலிக்கச்செய்கிறார்கள் கி ராஜநாராயணன் போல.
ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஓர் உலகம் சிலநேரங்களில் சில மனிதர்கள் சோற்றுச்சுமைஆகவே பயிற்சியின்மையின் விளைவான புகைமூட்டம் அவரது ஆக்கங்களில் இல்லை.
கால்தடுமாறுதலே நடனம் என்று சொல்லப்பட்ட நவீன இலக்கியச்சூழலில் ப.சிங்காரம் ஜெயகாந்தன் கு.அழகிரிசாமி ஆகியோரின் ஆக்கங்களில் உள்ள நிறைதமிழ் மிகுந்த உவகை அளிப்பது.
ஓங்கூர் சாமி போன்ற பேரிலக்கியச்சாயல் கொண்ட ஒரு பெரும் கதாபாத்திரத்தை இந்திய முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் எவருமே உருவாக்கவில்லை உருவாக்கக் கூடும் என்பதற்கும் தடையங்கள அவர்கள் படைப்புகளில் இல்லை.
முற்போக்கு என்பது ஒரு முடிவற்ற முன்னகர்வு என்றும் நேற்றைய முற்போக்குச்சக்திகளுடன் இன்றைய முற்போக்குசக்திகள் ஆன்மீகமான ஒரு தொடர்பைக் கொண்டுள்ளன என்பதற்கும் சிறந்த உதாரணமாக அமையும் படைப்பு அது.
சித்தர் மரபுடன் ஜெயகாந்தனுக்கு தனிப்பட்ட முறையிலும் ஒரு தொடர்பு அது சர்ந்த தேடல் இருந்துள்ளது என்பதற்கு அவரது பிற எழுத்துக்களில் ஆதாரங்கள் உண்டு.
பிறகு உருவான வாம மார்க்கம் அல்லது தாந்திரீக முறை பற்பல முகங்கள் கொண்டதானாலும் நிறுவன மதங்களின் ஏதேச்சாதிகாரத்துக்கும் ஒழுங்குகளின் வன்முறைக்கும் எதிராக தனிமனித அகத்தின் கட்டற்ற விடுதலையுணர்வை முன்னிறுத்தும் தன்மை கொண்டிருந்தது.
நமது ஊர்களிலெல்லாம் சித்தர்பாடல்களின் சாரமுணர்ந்த ஒரு பெரியவர் அமப்பின் மூர்க்கத்துக்கு எதிராக செயல்படும் வல்லமையுடனும் கருணையுடனும் இருந்திருக்கிறார்.
நமது கிராமங்கள் எதிலும் அப்படிப்பட்ட சித்த புருஷர்கள் குறித்த ஒரு கதையாவது இருக்கும்.அவர்களே நம் சமூக மனசாட்சி தேங்கி நாறாமல் காத்தவர்கள்.
துரதிருஷ்டவசமாக மேற்கை நோக்கி திரும்பியகோணத்தில் மட்டுமே நமது மீட்பர்கள் இருக்க முடியும் என்று நம்பியவர்களாக நமது நவீன எழுத்தாளர்கள் இருந்தார்கள்.
மேலைநாட்டு நவீனத்துவம் அடைந்த கச்சிதமான கூறுமுறையை நாமும் அதே வடிவில் அடைந்தால் இலக்கியவீடுபேறு கிடைத்துவிடும் என்று நம்பியவர்கள் நம்புகிறவர்கள் தான் இன்றும் அதிகம்.
ஞானத்தின்த்தேடலில் எரியும் ஜெ ஜெ போன்ற ஒரு கதாபாத்திரத்தை அல்பேர் காம்யூவில் பதியன்போட்டு வளர்த்தெடுத்த சுந்தர ராமசாமி போன்ற ஒரு படைப்பாளியின் கண்ணில் இங்கே ஊர்தோறும் சாலைதோறும் வீற்றிருக்கும் பரிபூரண அன்னியர்கள் படவில்லை என்ற வியப்பு என்னை எப்போதுமே ஆட்கொள்வது நான் தொடர்ந்து பதிவு செய்வது .
ஆனால் இலக்கிய அறுவை சிகிழ்ச்சைக்கு வந்த ஜெயகாந்தன் ஓங்கூர் சாமியை கண்டடைந்தது இலக்கியம் என்ற ஆழ்மன இயக்கத்தின் வல்லமையை நிரூபிக்கும் தமிழ் நிகழ்வாகும்.
அந்த நகைப்பு தன் காலில் லெளகீக லாபம் கருதி வந்து விழக்கூடிய தன்னை பிரமித்து விழக்கூடிய அனைவர் மீதும் படர்கிறது .சேவை என்ற நுட்பமான உலகப்பற்றால் வதைபடும் வைத்தியர் சாமி மீதும் துறவையே ஒருவகை கிரகஸ்தாசிரமமாக வரித்துக் கொண்ட அன்னக்காவடிப் பண்டாரம் மீதும் விரிகிறது.
இக்கதையுடன் ஒப்பிடுகையில் தமிழின் பிற எழுத்தாளர்கள் உருவாக்கியுள்ள ஆன்மீகத்தேடலின் சித்திரங்கள் வெளிறிப்போய் தெரிகின்றன.
மெளனி தி.ஜானகிராமன் லா.ச.ரா ஆகியோரின் ஆன்மீகம் பற்றிய மன உருவகங்கள் லெளகீகத்துக்குள் நின்று அடையப்பெற்றவை முதிர்ந்த லெளகீக நிலையாக ஆன்மீகத்தைக் காண்பவை.
பார்க்க காமமும் விடுதலையும்தி.ஜானகிராமனின் படைப்புலகம் நகுலன் நீல பத்மநாபன் ஆகியோரின் படைப்புகளில் ஆன்மீகம் வெற்று பக்தியாக வடிவம் கொள்கிறது .
ஓங்கூர் சாமியின் முன் வைத்தியர் சாமியை நிறுத்தும் ஜெயகாந்தன் வைத்தியர் சாமியாக தன்னை அல்லது ஒட்டுமொத்த முற்போக்கு இயக்கத்தை உருவகிக்கிறார் என்று வாசிக்கமுடியும்.
மருத்துவத்தை நிறுத்திவிட்டு மருந்துக்கு மருந்தாகிய மாமருந்தில் சரணடைந்த அவரை ஓங்கூர்சாமி சேவைக்குத் திருப்பும் இடம் ஒருவகையில் கதையின் மையம் போன்றது.
இக்கதைக்கு அடுத்தகட்ட நீட்சியாக எழுதப்பட்டதென ஜெயகாந்தன் ஒரு போதும் அப்படி யோசித்து செய்பவரல்ல அவரது எழுத்து சித்தம் போக்கு தான் குருபீடத்தை சொல்வேன்.
வெறும் இச்சைப்பிண்டமான ஒருவனை அவனை சித்தன் என வழிபடும் ஒருவன் மெல்லமெல்ல சித்தனாக ஆக்குவது குறித்த இக்கதையில் இறுதிவரி ஓர் ஆப்தவாக்கியம் போல முக்கியமானது அவன்தான் நமக்கெல்லாம் குரு என அச்சீடனை குரு அடையாளாம் காண்கிறார்.
நுட்பமான தகவல்கள் மூலம் ஒரு சூழலைச் சித்தரித்து பூடகமாக சில மன இயக்கங்களைச் சொல்லி கடைசியில் அதிர்ச்சி ஊட்டியபடி காம த்தை வன்முறை யைஅல்லது தற்செயலை தொப்பிக்குள்ளிருந்து எடுத்துக் காட்டும் கச்சிதமான நவீனத்துவக் கதைகளை சாதனைகளாக கொண்டாடிய தமிழ் சிற்றிதழ் மரபு இக்கதையின் உள்ளே விரியும் ஆழமான ஒரு கண்டடைதலை உள்வாங்க முடியாது போனது ஆச்சரியமல்ல.
நவீனத்துவ வடிவ இலக்கணத்தைச் சார்ந்து இயந்திரகதியில் இயங்குவதாக நமது விமரிசனப்பிரக்ஞை சீரழிந்ததன் விளைவே நம்மால் நம்மாழ்வாரையும் திருமூலரையும் தொடமுடியாது போனது.
வீரநாயகன் தன் புகழுக்காகவோ அல்லது தன் இனக்குழு மற்றும் தேசத்துக்காகவோ போரிடாமல் மாபெரும் இலட்சியக்கனவுகளுக்காக போராடுபவனாக ஆனான்.
பாவெல் மார்க்ஸின் கார்க்கி அன்னை டாவிடோவ் மைக்கேல் ஷோலக்கோவ் உழுது புரட்டிய கன்னிநிலம் ஆகிய இரு கதாபாத்திரங்களையும் முக்கிய அச்சாகக் கொண்டு உருவான பல கதாபாத்திரங்கள் நம் முற்போக்குஇலக்கியத்தில் உள்ளன.
என் மனதில் சத்யனின் முகம் மூலதனம் நீங்கள் என்னை கம்யூனிஸ்டு ஆக்கினீர்கள் அனுபவங்கள் தவறுகள் அடிமை போன்ற திரைப்படங்கள் வழியாக அப்படிப்பட்ட ஒரு முகமாக ஆழமாக பதிந்துள்ளது .
பாரீஸுக்குப் போ நாவலில் சாரங்கன் யாருக்காக அழுதானில் சோசப்பு சைக்கிள் கடை சாமியார் சாமிநாதபிள்ளை உச்ச உதாரணமாக ஒருமனிதன் ஒருவீடு ஓர் உலகத்தில் ஹென்றி .
சுவாமி விவேகானந்தர் ஒரு முறை சொன்னார் இந்த தேசத்தின் மனம் எப்போதுமே பேரறிஞர்களுக்கும் சக்கரவர்த்திகளுக்கும் மேலாக உடைமை ஏதுமற்ற பிச்சைக்காரர்களையே வைத்துள்ளது .
அவர்களே இந்த தேசத்தை வழிநடத்த முடியும் மாற்றியமைக்க முடியும் பிச்சைக்காரனான புரட்சியாளன் என்ற கருத்தை ஜெயகாந்தனின் ஆக்கங்கள் நம் மனதில் உருவாக்குகின்றன.
நாம் நேற்றுவரை கண்ட பெரும் முற்போக்கு செயல்வீரர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் இ.எம் எஸ் முக்கியமான உதாரணம உடைமை ஏதுமற்றவர்களாகவே வாழ்ந்து மறைந்தார்கள் என்ற நிதரிசனமும் நம்மிடையே உள்ளது .
நமது பக்தி மரபிலிருந்தும் சித்தர் மரபிலிருந்தும் வந்த தொடர்ச்சி அது .அதையே ஜெயகாந்தனின் கதைகளில் நாம் கலைத்தன்மையுடன் காண்கிறோம்.
அவர்களின் ஆதர்ச புருஷகள் அனைவருமே ஐரோப்பியர்கள் .அந்தக் காலகட்டத்தில்தான் ஜெயகாந்தன் வள்ளலாரையும் விவேகானந்தரையும் முன்வைத்தார் என்பதை எண்ணிப்பார்க்கவேண்டும்.
அவர்களையும் உள்ளடக்குவதாக முற்போக்கு அழகியலை இ.எம் எஸ் உருவகிப்பதற்கு கால்நூற்றாண்டு முன்பு நமது சம்பிரதாய முற்போக்கினர் மனதில் எழுந்த குழப்பங்களையும் ஐயங்களையும் இன்று ஊகிப்பது கடினம்.
ஓர் உரையாடலில் ஜெயகாந்தன் சொன்னதுபோல வள்ளலாரா மார்க்ஸா யார் வேண்டும் என்ற கறாரான கேள்வி எழுந்தால் நான் வள்ளலாரையே தேர்வு செய்வேன்.
வள்ளலார் இருந்தால் நம்முடைய மார்க்ஸை நாம் சற்று பிந்திக்கூட சுயமாக உருவாக்கிக் கொள்ளலாம் எளிமையான அல்லது மூர்க்கமான ஒரு கேள்வியை கேட்டுக் கொள்ளலாம்.
ஆனால் ஜெயகாந்தன் அவரை உடைமையற்ற அடையாளங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட இருப்பின் அலைக்கழிப்புகள் அற்ற ஆகவே அதிகார இச்சையின் அம்சமே இல்லாத மனிதராக சித்தரிக்கிறார்.
உலகியல் இசைகளின் கொந்தளிப்புக்குப் பதிலாக நமது எளியமக்களின் மனதுக்குள் உறைந்துள்ள ஆன்மீகத்தை தூண்டி எரியச்செய்வதன் வழியாக உருவாகும் ஓர் இந்தியப்புரட்சியை கற்பனை செய்தவர் .
இன்றி நாம் இந்திய மார்க்ஸியத்தின் சரிவுகளைப்பற்றி ஆராயும்போது ஏன் தார்மீகமான உள்ளடக்கமும் தர்க்க நேர்த்தியும் தியாக வரலாறும் கொண்ட அவ்வியக்கம் மாபெரும் மக்களியக்கமாக வடிவம் பெறவில்லை என்ற கேள்வியை எழுப்பிக் கொள்ளும்போது வந்துசேர வேண்டிய இடம் ஜெயகாந்தனின் படைப்புலகமே இந்திய முற்போக்கு இலக்கியவாதிகளை பட்டியல்போடும்போது பொது வாசகன் ஓர் முக்கிய விஷயத்தைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஓர் உலகம் சிலநேரங்களில் சில மனிதர்கள் ஆகிய இருநாவல்களையும் அவரது முக்கியப்படைப்புகளாகவே எண்ணுகிறேன் .
இந்த வித்தியாசத்தை பிந்தொடர்ந்து போகும் வாசகன் இந்திய முற்போக்கு இலக்கியவாதிகளிலேயே திட்டவட்டமான தத்துவார்த்த கண்ணோட்டம் இல்லாத இடைவிடாது அலைபாய்ந்த எழுத்தாளரும் ஜெயகாந்தனே என்பதைக் கண்டடைவான் ஜெயகாந்தன் மார்க்ஸிய முரணியக்கப் பொருள்முதல் வாதத்தைக் கற்கவுமில்லை நம்பவுமில்லை .
இதை நாவலில்மழகாக சுட்டிக் காட்டும் ஜெயகாந்தன் இதை குறியீட்டாகக் கொண்டு மேலை கீழைப் பண்பாட்டின் பற்பல உட்கூறுகளுக்குள் நுழைய முற்படவில்லை.
பிமல் மித்ராவின் விலைக்கு வாங்கலாம் நமக்கு கல்கத்தாவின் உருவாக்கத்தையே காட்டிவிடுகிறது ஜெயகாந்தனின் மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த விசையால் இயங்குகிறவர்களாகவே காட்சி தருகிறார்கள் வரலாற்றில் மிதப்பவர்களாக அல்ல.
பிரம்மாண்டமான வரலாற்றுச்சித்திரங்களை அளித்த மைக்கேல் ஷோலக்கோவ் மாக்சிம் கார்க்கி அலக்ஸி டால்ஸ்டாய் ஆகியோரின் பெரும் நாவல்கள் முன் ஜெயகாந்தனின் சிறுகதைகள் முற்போக்கு இலக்கியத்தின் மாற்று முகமாகவே நிலைகொள்கின்றன.
தனிமனிதர்களாக ஜெயகாந்தன் ஏன் தன் கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கினார் என்றால் அவர் அன்றைய தமிழ் சூழலில் முன்னிறுத்தி பேசியது தனிமனிதர்களையே என்பதுதான் பதில்.