sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இங்ஙனம் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவிதமாய்ப் பேசி துன்புறுத்த அவர்கட்கெல்லாம் தகுந்த சமாதானம்சொல்ல இயலாதெனக்கண்ட சுரேந்திரன் அவர்கள் கூறுவனவற்றையெல்லாம் ஒப்புக்கொண்டவனைப் போன்று நடித்தான்.
சுரேந்திரனும் வேறுவழியின்மையான் ஆங்கிருந்த பெரிய நாற்காலியொன்றினை யெடுத்து தனக்கு நேரே பிடித்துக்கொண்டு கதவினைத்திறந்து விட்டான்.
அதற்குள் சுரேந்திரன் அதி ஆச்சரியமான ஒரு சாமர்த்தியித்தினால் தன்னை வளைந்திருந்தவர்களினூடே மின்னல் போற்பாய்ந்து வெளியே ஒடினான்.
அவர்களெல்லாரும் தன்னை நோக்கிச் சுடக்கண்ட செம்மல் சுரேந்திரன் தானும் அவர்களை நோக்கி திரும்பித் திரும்பித் திரும்பி சுட்டவண்ணம் அதிவேகமாய் ஒடினான்.
அதோ அதோ நெருங்கிவந்துவிட்டனர்.இன்னும் ஒரு நிமிடத்தில் கொடிய அவ்வீரர்களது கையில் அறிவுடை அன்பன் நட்புணர்ந்த நம்பி சிறப்புடை செம்மல் அகப்பட்டுக்கொள்ளுவான்.
ஒருவன் வாளினால் வெட்டினான் திறன் மிக்க அவ்வீரன் அவ்வாளுக் கிரையாகாமல் தப்பிக்கொண்டானாயினும் அவனது வலது கையில் அவ்வெட்டு விழுந்தது.
இராகுனது ஆட்களைக் கண்டதும் மறைந்தோடிவிட்ட அம்மின்னற் கொடியே தனது அபாய நிலைமையை உணர்ந்து தகுந்த சமயத்தில் தங்கணவரோடு வந்துதவினாள் என்பதை சுரேந்திரன் தெற்றென உணர்ந்தான்.
முதல் நாளிரவு ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியால் நன்றாய் அயர்ந்து தூங்கிவிட்ட சுரேந்திரன் பொழுது விடிந்ததும் உற்சாகத்துடன் நித்திரை நீங்கி படுக்கையிலேயே எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
தான் எழுவதற்கு முன்னமேயே இளவரசி விஜயம் தனது கையில் ஏதோ காயம்பட்டிருப்பதாய்க் கேள்வியுற்று தன்னைப் பார்க்கும்பொருட்டு அதிகாலையிலேயே அரண்மனைக்கு வந்திருக்கின்றாள் என்ற செய்தியை கமலாகரர் மூலமாய்ச் சுரேந்திரன் அறிந்தான்.
சுரேந்திரன் எழுந்து விட்டானென்றறிந்த இளவரசி பதைத்த மனத்தொடு அவன் கிட்ட நெருங்கி அவன் கையில் எங்ஙனம் காயம் பட்டதென வினாவினாள்.
பூஞ்சோலை சென்று பூஞ்செடிகளை விளையாட்டாகவெட்டி விட்டு கொண்டிருந்ததாயும் அவ்வெட்டு தவறி கையில் விழுந்துவிட்டதாயும் சுரேந்திரன் பொய்க்காரணம் புகன்றான்.
சேனைத் தலைவர் அவன் கூறியது உண்மை தான் என்று சான்றுபகர அவற்றான் சிறிது சமாதான முற்றக் கோமகள் அவளது கையிற் கட்டியுள்ள கட்டை அவிழ்த்துக் காட்டுமாறு வற்புறுத்தினாள்.
உடனே கமலாகரர் மருந்து போட்டு கட்டியிருப்பதால் இப்போது அவிழ்க்கக் கூடாதென்றும் இன்னும் எட்டு நாட்கள் கடந்த பின்னரே அவிழ்க்கவேண்டுமென்றும் கூறினார்.
சேனாதிபதியும் சுரேந்திரனும் கருப்பு மாளிகையினுள் கடுங்காவலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அரசர் பிரதாபனை எவ்வாறு மீட்பதென்றே யோசனையிலேயே தம்கவனம் முற்றுஞ் செலுத்தியிருந்தனர்.
அம்மாளிகைக்குச் சுரேந்திரனும் கமலாகரர் முதலியோரும் வேட்டையாடும் முகாந்தர மொன்றை ஏதுவாக வைத்துக்கொண்டு செல்லுவதெனத் தீர்மானித்தனர்.
தான் வேட்டைக்குச்சென்று திரும்பி வருவது பெரும்பாலும் நிட்சியமில்லையென்றும் அங்ஙனம் தான் திரும்பிவாராமல் போய்விட்டால் உள்நாட்டுக் கலகங்கட்கிடமளிக்காமல் எல்லோரும் ஏகோபித்து இளவரசிக்கே முடிசூட்டி தன்னிடத்திருந்ததைப் போலவே அவர்களெல்லாரும் அவட்கடங்கி நடக்குமாறும் கேட்டுக்கொண்டான்.
ஊழ்வினையின் பயனாய் பிரதாபை விடுவிக்கும் முயற்சியில் தானும் மாண்டு பிரதாபும் கொலை செய்யப்பட்டுவிட்டால் மாயாபுரி மக்கள் வீண் கலகங்கட்கு இடங்கொடாது விஜயாளையே தங்கட்கரசியாகத் தெரிந்தெடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்பது சுரேந்திரனது விருப்பம்.
மந்திரச் சுற்றத்தாரும் தந்திரச் சுற்றத்தாரும் ஏனையோரும் அங்ஙனம் ஏதும் இடையூறு நேருமெனத் தோன்றினால் வேட்டைக்குச் செல்லவேண்டாமெனத் தடுத்தனர்.
அதற்கு தகுந்த சமாதானங் கூறுவான் விழைந்த சுரேந்திரன் தான் பெரும்பாலும் திரும்பிவர முடியாமல் ஏதும் பெருந்தடை நேரக்கூடுமெனத் தன்னுள்ளளிருந்து ஏதோ ஒன்று கூறுவதையும் அதுபற்றியேதான் இங்ஙனங் கூற நேர்ந்ததென்றும் அதற்காக அஞ்சி வேட்டைக்குப் போகாமலிருப்பது ஆண்மைக் கழகல்லவென்றுங் கூறி அவர்களை சமாதானப்படுத்திவிட்டு எல்லாரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு விஜயாளிடம் விடைபெறுவான்வேண்டி அவளிடத்துச் சென்றான்.
அவளது பணிப்பெண் வனஜா அவளை நோக்கி பெருமாட்டி அரசர் பெருமான் தாங்கள் கூறியதைப்போன்றே தங்களிடத்து பேரன்பு பூண்டிருப்பது உண்மையே.
ஆயினும்இங்ஙனம் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பி மனங்குழையும்பொழுது ஏன் சீக்கிரம் மணஞ்செய்துகொள்ளக்கூடாது என்று அரண்மனை வேலைக்காரர்முதல் எல்லாரும் ஒருவர்க்கொருவர் இரகசியமாய்ப்பேசிக்கொள்ளுகின்றனர் என்று சிறிது அச்சத்தோடு மொழிந்தாள்.
வனஜா பயப்படாமல் உண்மையைக் கூறு அரசரைப்பற்றி உண்மைக்கு மாறான பல வதந்திகள் பொதுமக்களிடையே பரவி வருவதாய்ச் சற்றுமுன் கூறினாயே அஃதென்ன?
மன்னர்பெருமான் முடிசூட்டிய பிறகு எல்லாவற்றிலும் மாறுபட்டிருப்பதாகத் தாங்கள்கூட ஒருமுறை தெரிவித்திருக்கின்றீர்களல்லவா?
முடிசூட்டிய அன்று ஆகாரம்சித்த மாய்விட்டதும் உடனே சேனைத் தலைவர் எச்சரித்து அரசே தங்களின் உணவை டாக்டர் பரிசோதிக்கின்றார் சற்று பொறுக்கவேண்டுகின்றேன் என்று கூறிவிட்டு அரசரது காதில் ஏதோ கூறியதாயும் அரண்மனை வேலைக் காரனொருவன் என்னிடம் மிக்க மர்மமாய் அறிவித்தான் என்று வனஜா பணிவோடு தன் எஜமானியின் முகத்தை உற்று நோக்கியவண்ணங் கூறினாள்.
என்று வனஜா கூறிவரும்பொழுது இளவரசி அவளை இடை மறித்து வனஜா நீ என்னிடத்து உள்ளன்புடையள் என்பதை யான் நன்கறிவேன்ழுழுழழிழழழழதுதமனகனகனளகனனனனனனகனளகனளகனபகதபகனபகன.
அத்தகைய இயல்புடைய அப் பெண்மணி இளவரசி தன்னை நோக்கி வினாவியதற்கு உடனே பதிலளிக்க விரும்பி அக்கோமகனிடம் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தாள்.
வசந்தா உள்ளே நுழைந்து தன் எஜமானியை வணங்கினாள் அம்மணி மாட்சிமை தங்கிய மன்னர் பெருமான் தங்களைக் காண்பான்வேண்டி இங்கு வந்திருக்கின்றார்கள் என்றாள் வசந்தை.
சுரேந்திரன் முதலிற்சற்றுத் தயங்கி பிறகு தான் வேட்டைக்குச் சென்று வரவேண்டிய அவசியத்தைப்பற்றிப் பீடிகை போட்டு பேச ஆரம்பித்தான்.
பயிர்களையும் நந்தவனங்களையும் காட்டு மிருகங்கள் அழித்துவிடுவதாய்க் குடிமக்கள் மனு செய்துகொள்ளுவதாயும் தான் உடனே வேட்டையாடச் சென்று வெகு சீக்கிரம் திரும்பி வந்துவிடுவதாயும் இளவரசி தனக்கு விடையாளிக்க வேண்டுமென்றுங் கேட்டுக்கொண்டான்.
குடிமக்களது குறைகளைக் களைய வேண்டுவது அரசர்தம் கடமையேயாயினும் தான் அவனைவிட்டு பிரிந்திருக்க விரும்பாததினால் தானும் வேட்டையாடுதற்கு வருவதாய் இளவரசி கூறினாள்.
அதற்குமேல் சுரேந்திரன் வேட்டைக்குச் செல்லுதற்கு சிறிது சம்மதித்தாள் உடனே சுரேந்திரன் நேரமாகிவிட்டதாயும் எல்லாரும் தன் வரவுக்கெதிர்நோக்கி காத்திருப்பதால் விரைவில்தான் செல்லவேண்டுமென்றுங் கூறி அவளிடம் முடிவாய் விடை கேட்கத் தயங்கி அவள் முகத்தை ஏறெடுத்துப் பார்த்தான்.
இனி நான் என்று கூறிக்குறை வாக்கியத்தையும் முடித்துபோய்வாருங்கள் என்று கூற விரும்பினாளாயினும் தன் மனத்தெழுந்த அன்பின் துக்கவெள்ளத்தால் அவ் வார்த்தைகளை வாய் விட்டுக் கூறுதற் கியலாதவளாய்த் தயங்கினாள் இளவரசி.
அன்பென்னும் வெண்மெழுகாற் செய்யப்பட்ட பாவை ஒன்று உள்ளருகிக் கண்விழி யொழுகினாற்போல அழகுங்குணமும் ஒருங்கமைந்த விஜயாள் தலைகுணிந்த வண்ணம் பொருமிப் பொருமி அழுது இரு கண்களிலும் நீர்ப்பெருகி நின்றாள்.
விஜயாள் அன்பு மிக்கூர அதன் ஆற்றாக எழுந்தகவல் பெரும் வெள்ளத்தை ஆற்றாளாகித் தன் கையை அவன் கையினின்று பிடுங்கிக்கொண்டு அவனெதிரே நிற்காது அவ்வறையைவிட்டும் வெளியே சென்றுவிட்டாள்.
அரசர் வேட்டையாடும் பொருட்டு வெள்ளை மாளிகையில் வந்து தங்கியிருக்கின்றோர் என்பதை யறிந்த பிரபு இராகுலன் தனது பிரதிநிதி யொருவரை அரசரைக் காண்பான் வேண்டி அனுப்பி வைத்தான்.
எங்கு நோக்கினும் மலைகளும் மலைத்தொடர்களும் குன்றுகளும் அவைகளின் மேல் படர்ந்திருக்கும் செடி கொடிகளின் செழுமையும் பார்ப்போர்க்கு பரமானந்தத்தை விளைவித்தன.
திடீரென எதையோ கண்டு உற்றி நோக்கினான்.ஆம் அவனைநோக்கி யாரோ ஒரு மனிதன் வந்து கொண்டிருந்தான் கிட்ட நெருங்கியதும் அவன் யாரென உற்று நோக்க அம்மனிதன் இராகுலனது பிரதிநியெனக் கண்டான்.
தங்களை தனியே சந்தித்தற்கியலாமையான் சாயங்கால நேரத்தில் இங்கு தனியே உலாவ வருகின்றீர்களென்பதை பணிமகன் மூலமாய் அறிந்து இங்கு வந்தேன் என்றான் அப்பிரதிநிதி.
சிறிது நேரம் ஏதுங்கூற வாளாயிருந்த அப்பிரதிநிதி சுரேந்திரனது முகத்தை உற்று நோக்கிக்கொண்டே யான் இப்பொழுது தங்களிடம் கூறப்போகும் விஷயங்களைப் பிறரிடஞ்சொல்வதில்லையென வாக்களிப்பின்.
தாங்கள் வெள்ளை மாளிகைக்கு வேட்டையாடும் பொருட்டு வரவில்லை யென்பதும் வேறொரு முக்கிய காரணத்தை முன்னிட்டே வந்திருக்கின்றீர்களென்பதும் எனக்குத் தெரியும் ஏன்?
இம்மாயாபுரியின் உண்மையான அரசர் பிரதாபன் கருப்பு மாளிகையிலேயே இதுகாலை இருந்துவருகின்றாரென்பதும் அவரை விடுவிக்க வேண்டிய தாங்களும் ஏனையோரும் இங்கு வந்திருக்கின்றீர்களென்பதும் எனக்குத் தெரியும்.
ஐயா இங்ஙனம் என்னை மிரட்டினால் நான் ஏமாறிப் போவேனென்றெண்ண வேண்டாம் இவ்வுலகினில் எல்லாவிதமான சுகபோகங்களுடனுமிருக்க உமக்கு சந்தர்ப்பங்கள் பல இருந்தும் அவைகளையெல்லாம் உதறித் தள்ளிவிட்டு உமது பழைய தரித்திரத்தை விரும்பி வரவழைப்பதைப் பார்ப்பின் எனக்கு மிக்க மனவருத்தமாயிருக்கின்றது வீணே மறுப்பதை விட்டு யான் கூறுவதை தயவுசெய்து பொறுமையாய்க் கேளும்.
காதலை விடுத்து அரசாட்சியை கவனிக்கப் புகுவோமாயின் தான் அரசாட்சியைப் பெறுதற்பொருட்டு தன் சொந்த சகோதரர்களைக் கொன்றவர் எத்தனைபேர்?
அவர்களெல்லாம் உம்மைப்போன்று கடமையைப் கடைப்பிடித்தொழுகின் தம் வாழ்நாள் முற்றும் ஏழ்நிலையில் வருந்திக்கொண் டிருக்கவேண்டியதே என்றான் பிரதிநிதி.
நிலையற்ற தன்மையையுடைய இந் நிலவுகின் நலத்தை நச்சி இங்ஙனம் தாம் விரும்புபவைகளைப் பெறுதற்காக பிறர்க்குத் தீங்கு செய்தேனும் வாழவேண்டுமா?
பிறரைக் கொலை செய்தோ பிறர்க்கு இன்னல் விளைவித்தோ பெறும் அரசாட்சியையோ காதலையோ யான் விரும்பவில்லை நானும் விஜயாளும் ஒருவரை ஒருவர் நேசிப்பது உண்மையேயாயினும் அந்த உண்மைக் காதலாகிய பெறுதற்கரிய பேரின்பத்தைப் பெறுதல் வேண்டிக்கூட பிறர்க்குத் தீங்கு செய்ய ஒருக்காலும் சம்மதியேன் என்றான் சுரேந்திரன்.
பிறகு மீண்டும் சுரேந்திரனை நோக்கிஉமதுவரையில் நீர் கூறிக்கொண்டது சரியென வைத்துக்கொண்டபோதிலும் கவலை இன்னதென் றிதுகாறும் அறிந்திராத அக் கோமகட்கு அவள்தன் வாழ்நாள் முற்றும் துயரத்தைக் கொடுப்பது நியாயமாகுமா?
யான் உமக்கு செய்யும் அப்பேருதவிக்கு பிரதிபலனாக என்னை முதன் மந்திரியாக்கி என்று கூறி பேச்சை முடிப்பதற்குள் சுரேந்திரன் தன்னிரு செவிகளையும் கைகளாற் பொத்திக்கொண்டு உண்ட வீட்டிற்கு இரண்டகஞ் செய்யும் துரோகி என்னிடம் இனி நீ ஏதுங்கூற வேண்டாம்.
சுரேந்திரனும் கமலாகரரும் பிரதாபனை அதிகமான உயிர்ச்சேதமின்றி எங்ஙனம் விடுவிக்க வேண்டுமென் பதைப்பற்றியும் ஒவ்வொருவரும் நடந்துகொள்ளவேண்டும் முறைமையைப்பற்றியும் ஆழ்ந்து யோசித்து தம் வீரர்கட்கு உசிதம் போல் சொல்லி ஒவ்வொருவரையும் திறமையாக நடந்துகொள்ளுபடி கற்பித்தனர்.
கருப்பு மாளிகையில் எப்பக்கமுள்ள அறையில் பிரதாபன் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றானென்ற விஷயம் தெரிந்துகொள்ள முடியாமை யான் அவர்களிருவரும் தயங்கித் தடுமாறித் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
சுரேந்திரன் மாயாபுரியின் எல்லைக்குள் சென்றஞான்று ஆங்குள்ள சிற்றுண்டிச் சாலை சொந்தக்காரனது இளம் மகளொருத்தி எதிர்ப்பட்டு சுரேந்திரனை வரவேற்றாளென்று முன்னர் கூறியது வாசகர்கட்கு ஞாபகமிருக்கலாம்.
அழகிய மகளிரெல்லாம் தனக்காகவே படைக்கப்பட்டிருப்பதாய் நினைந்துகொண்டிருக்கும் பிரபு இராகுலன் அவளது அழகிய வதனத்தையும் பணிவையும் பலமுறைக் கண்டு மகிழ்ந்து அவளை தன் வேலைக்காரிகளில் ஒருத்தியாக அமர்த்திக்கொண்டான்.
அங்ஙனம் அறிந்து கொண்டதும் எப்படியாயினும் முயன்று அவனைக் காப்பாற்றிவிட வேண்டுமென்றெண்ணி தன்னால் எப்படி அப்பெருங்காரியம் சித்திக்குமென்பதைப்பற்றி அடிக்கடி வருந்திக்கொண்டிருந்தாள்.
அந்நிலையில் ஒரு நாள் இராகுலனும் மற்றொரு பிரபுவும் மிக்க மர்மமாய் உரையாடிக் கொண்டிருந்ததை அச்சிறுமி உற்று கேட்டதில் மாயாபுரியின் இப்போதைய அரசன் வெள்ளை மாளிகையில் தங்கியிருப்பதாயும் பிரதாபன் கருப்புமாளிகையில் கடுங்காவலில் வைக்கப்பட்டிருப்பதாய் அவன் சிறிதும் அறிந்து கொள்ளக் கூடாதென்றும் ஏதேனும் தந்திரத்தாலேயோ நயவஞ்சகத்தாலேயோ அவனையும் சேனைத் தலைவரையும் ஒழித்து விட்டால் தான் தான் நிம்மதியாயிருக்க முடியுமென்றும் பேசிக்கொண்டிருந்தது.
அன்றுமுதல் அவ்விளஞ் சிறுமி தான் எங்ஙனம் அப்புது அரசரிடஞ் சென்று இவ்விஷயங்களைத் தெரிவிப்பதென்பதை எண்ணி எண்ணி மனம் நொந்தாள்.
கைம்மாறு கருதாது பிறர்க்கு உதவி செய்யவேண்டுமென்னும் எண்ணமே அவள் மனத்தில் போராடிக் கொண்டிருந்தமையான் ஊணை மறந்தாள் உறக்கத்தை நீத்தாள்.
உண்மையில் அரசுரிமைக் குரியரான பிரதாபன் உயிருடனிருப்பதை புதிய அரசர் அறியின்.அதனால் பிரதாபுக்கு இன்னும் அதிகப்படியான தீங்கு ஏதேனும் நேரிடக்கூடுமோ?
பிரதாபன் இங்கிருப்பதை இப்போதைய அரசன் அறியக்கூடாதென்று இராகுலனும் இன்னொரு பிரபுவும் பேசிக்கொண்டிருந்தது அவள் ஞாபகத்துக்கு வந்தமையான் புதிய அரசர் பிரதாபுக்கு தீங்கிழைப்பவரல்லர் என்ற எண்ணமே அவள் மனத்தில் உறுதிப்பட்டது.
அன்றியும் இப்போதைய அரசரை பிரதாபென்றே எல்லாரும் எண்ணிக்கொண்டிருப்பதாலும் அவர் பிரதாபல்லாத வேற்று மனிதன் என்பது எவருமே அறியமுடியாத பரம இரகசியமாக யிருப்பதாலும் இருவரும் உருவில் ஒன்றாயிருக்கக் கூடுமென்றெண்ணினாள்.
அங்ஙனம் அவள் எண்ணியபொழுதே சில மாதங்கட்கு முன்னர் தன் தந்தையின் விடுதியில் தான் சந்தித்த மனிதராயிருக்குமோ என்ற ஐயமும் இடையிடையே எழுந்து அவள் மனத்தை உலப்பியது.
அன்றைக்கு மறுநாள் கருமமே கண்ணாயிருந்த சிறுமி சுசீலை தான் எண்ணியவாறு ஓர் போர்வையால் உடம்பு முழுவதையும் மறைத்துக்கொண்டு மெல்ல மெல்ல வெள்ளை மாளிகையை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தாள்.
அச்சமயத்தில் அரசர் முகத்தைக் கூர்ந்து கவனித்த அச் சிறுமி ஆ இஃதென்ன ஆச்சரியம் என்று கூவி அரசர் முகத்தை மீண்டும் உற்று நோக்கினாள்.
உடனே சுசீலை தான் இராகுலப் பிரபுவிடம் வேலைக்கம்ர்ந்திருப்பது பற்றியும் அக் கருப்பு மாளிகையிலேயே பிரதாபனை சிறை வைத்திருப்பதைத் தான் அறிந்தது முதல் தன் மனம் பட்ட பாட்டையும் இராகுலனும் மற்றொரு பிரபுவும் பேசிக்கொண்டிருந்ததைத் தான் அறிந்ததுமுதல் தன்னால்இயன்ற அளவு முயன்று எங்ஙனமாயினும் அச்சதியாலோசனை நிறைவேறவொட்டாமற் தடுப்பதோடு பிரதாபையும் ஏதேனும் முயற்சிசெய்து விடுவிக்க வேண்டுமென்று தான் கொண்ட தீர்மானத்தையும் சுரேந்திரனிடந் தெரிவித்ததன்றி அதற்காகவே அவனைப் பார்க்க விரும்பியதாகவுங் கூறினார்.
கும்பிடப்போன தெய்வம் குறுக்கே வந்த தனைய கருப்பு மாளிகையிலேயே தற்போதிருக்கும் சிறுமி சுசீலையின் உதவி கிடைத்ததானது சுரேந்திரனுக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியை அளித்தது.
அப்பால் சுரேந்திரன் கமலாகரரை அழைப்பித்து சுசீலை மொழிந்த மாற்றத்தைத் தெரிவிக்க அவர் அதற்கு மேல் செய்ய வேண்டுவனவற்றை விவரமாய்த் தெரிவித்து அச்சிறுமியை கருப்பு மாளிகையில் நிகழும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியையும் ஆங்கு வந்து தெரிவிக்குமாறு ஆக்ஞாபித்தார்.
இராகுலனின் சோற்றைத் தின்றுகொண்டு அவனுக்கே துரோகஞ்செய்வது கேவலம் இழிந்தோர்செய்கையென்று சுசீலை முதன் முதல் நினைந்தாளாயினும் அவன் செய்வது முற்றும் அட்டூழியமும் அநியாயமுமாய் இருத்தலினால் தான் அவனுக்கு மாற்றஞ்செய்வது குற்றமாகதென்ற முடிவுக்கு வந்ததும் அவர் கூறியவண்ணமே செய்வதாய் சுரேந்திரனிடத்தும் கமலாகரரிடத்தும் வாக்குறுதி செய்துவிட்டு அவ்விருவரிடமும் விடைபெற்றுக்கொண்டு அவனிமிருந்தகன்றாள்.
அவன் வெள்ளை மாளிகையில் தன் படுக்கையில் படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்தான்.அவன் படுக்கைக்குச் சமீபத்திற் கிடந்த மேசை ஒன்றின் மீது ஒரு விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது.
இங்ஙனம் தன் மனத்தில் தோன்றிய நினைவுகள் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்டிருந்தமையால் இவையெல்லாம் நினைவோ அல்லது கனவோ என்று அவன் ஐயுற்றான்.
சுரேந்திரனது மனக்கலக்கத்தை யறிந்த சேனைத் தலைவர் அவனை நோக்கி அன்பாகஅரசே தனியே உலாவ வெளியிற் போக வேண்டாமென்று எத்தனை முறைக் கூறியும் கேட்கவில்லை.
அப்பெருமாட்டியும் அவர்தங் கணவரும் தங்களை அரண்மனைக்குக் கொண்டு வந்துசேர்த்தபோது அவர்கள் தங்களிடத்துக் கூறிய எச்சரிக்கை மொழிகளை மறந்துவிட்டீர்களா?
இன்னாரென்பதை என்னால் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை ஏனெனில் அப்பாதகர்கள் ஒடிவிட்டனர்.ஆயினும் அவர்கள் இராகுலனது ஆட்களாய் தான் இருக்க வேண்டுமென யூகித்தேன் என்றார் கமலாகரர்.
ஆகவே இன்று தங்களை வெகு நேரம் எதிர்பார்த்தும் வாராமையான் எங்கும் தேடிக்கொண்டு அங்கு வந்தேன் அப்பொழுது அங்கு நேர்ந்த கொடிய காட்சியைக் கண்டு மனங்கலங்கி தங்களைக் கீழ் வீழ்ந்துவிடாது தூக்கிக் கொண்டு இவண் வந்தடைந்தேன் என்று விடையிறுத்தார் பெரியவர்.
அன்பார்ந்த பெரியீர் நான் உங்கள் மாட்டு எத்துணை நன்றி செலுத்தக் கடமைப்பட்டிருக்கின்றேன் எத்தனையோ முறை தாங்கள் எனக்கு புத்தி போதித்தும் யான் கவனிக்காமையான் எனக்கு இத்தகைய துன்பம் நேர்ந்தது.
கமலாகரர் ஒருவர் காதுக்கும் எட்டாத மெல்லிய குரலில் அவனை நோக்கி குழந்தாய் நான் உனக்குச் செய்ததாய்க் கூறும் இச்சிறு உதவி ஜீவகாருண்யமுள்ள ஒவ்வொரு மனிதனும் செய்யக் கூடியதே.
பிறகு சேனைத் தலைவரின் உத்திரவைப்பெற்ற பணிமகனொருவன் சுரேந்திரனுக்கென்று சித்தப்படுத்தித் தயாராக வைத்திருந்த ஆகாரத்தை அவனுக்குக் கொடுத்து அதை உண்ணும்படி வேண்டினான்.
முந்திய நாள் மாலை மலைகளின் ஊடே அரசர் உலாவிக்கொண்டிருந்தபொழுது யாரோ ஒருவன் அரசரின் வலதுகை புயத்தில் குத்திவிட்டு ஒடிவிட்டதாயும் அதனால் பலவீனமுற்ற அரசர் படுக்கையைவிட்டு எழுந்திருக்க முடியாமலிருப்பதாயும் எங்கணும் பரவிய செய்தி இளவரசி விஜயாளின் காதுக்கும் எட்டியது.
சுரேந்திரன் சிறிதுநேரம் சிந்தனையிலாழ்ந்திருந்து பிறகு விஜயசுந்தரியை அன்போடு பார்த்துநல்லது இனி என்னைவிட்டுச் செல்லவேண்டாம் என்றான்.
அதிக நாட்கள் ஆய்விட்டமையான் வெகு சீக்கிரத்தில் பிரதாபை விடுவிக்கக் கூடிய முயற்சியை மிக்க மர்மமாய் சேனைத் தலைவரும் சுரேந்திரனும் செய்துகொண்டிருந்தனர்.
அவள் பணிவும் அன்பும் இயல்பிலேயே வாய்க்கப் பெற்ற அழகிய சிறுமியாதலின் பொதுவாய் அம் மாளிகையிலுள்ளார் எல்லாரும் அவளை நேசித்து வந்தனர்.
அங்ஙனம் அவள் அக்காவல் வீரனது நட்பைச் சம்பாதித்துக்கொண்டது பெரிதும் அனுகூலத்தைத் தந்தது நாள்தோறும் சுசீலை அக்காவல் வீரனோடு நகைச்சுவை ததும்ப பேசிக்கொண்டிருப்பாள் அவனும் அவள் கூறுவனவற்றை மகிழ்ச்சியோடு கேட்டு ஆனந்தமடைவான்.
அங்ஙனம் அவன் செய்வதை பிரபு அறிவாராயின் தன்னை மிகவுங் கோபித்துக்கொள்ளக் கூடுமென்று அக் காவல் வீரன் அஞ்சினானாயினும் அவளது விருப்பத்தைக் கெடுக்க மனமின்றி பேசாதிருந்துவிடுவான்.
அவனும் கமலாகரரோடு ஆலோசித்துக் கொண்டு அவள் நடந்துகொள்ள வேண்டிய முறைகளைப் பற்றித் தெரிவிப்பான் இஃதிங்ஙனமிருக்க சுரேந்திரனும் கமலாகரரும் அரசர் பிரதாபை விடுவிக்கக்கூடிய முயற்சியைத் துரிதமாக செய்ய ஆரம்பித்தனர்.
யாரும் எதிர்த்தால் யுத்தம் புரிவது இன்றியமையாதது என்று ஏற்பட்டதவன்றி ஒருவரையும் தாக்குவதில்லை யென்றும் கூடுமான வரையில் உயிர்ச்சேதமின்றி பிரதாபை விடுவிக்க வேண்டுமென்றும் ஒவ்வொரு வீரர்கட்கும் சுரேந்திரன் கடுமையான உத்திரவிட்டான்.
முன்னரே ஏற்படுத்தியிருந்த ஏற்பாட்டின்படி வீரர்கள் ஐம்பதின்மரும் ஆயுதபாணிகளாய்ச் சென்று கருப்பு மாளிகையை முற்று கையிட்டுக் கொண்டனர்.
சுரேந்திரன் இளவரசியிடஞ் சென்று அவளை நோக்கி எஞ்சியுள்ள பகைவரைக் கெடுத்ததற்குரிய சிறந்த ஆலோசனை யொன்றுண்டு அதனையாம் தனித்துச் செய்யவேண்டும்.
அவள் அவனைக் கருப்பு மாளிகைக்குள் அனுப்பவிரும்பவில்லையாயினும் எஞ்சியுள்ள பகைவரைக் கெடுத்தற்குரிய ஆலோசனை யொன்று செய்யப்போவதாகச் சுரேந்திரன் தெரிவித்தமையான் தான் அதற்கு இடையூறாக இருக்கக் கூடாதென்றெண்ணி துயரத்தோடு அவன் போகுமாறு விடையளித்தாள்.
ஆற்றின் பிரவாகத்துக் கண்ட கமலாகரர் சுரேந்திரனது காதில் மிக்க இரகசியமாக ஆற்றில் இறங்க வேண்டாமென்றும் மாளிகையினுள்ளே நுழைந்து பிரதாபை விடுவிக்கலாமென்றும் கூற அவர் கூற்றைக் கேட்ட சுரேந்திரன் தனக்கு நன்றாய் நீந்தத் தெரியுமெனக் கூறி அவர் தம் மறுமொழிக்குக் காத்திராமல் திடீரென ஆற்றில் குதித்துவிட்டான்.
நெருங்கியதும் அந் நூலேணியைப் பற்றிப் பிடித்து அஃது பலமாகக் கட்டப்பட்டிருக்கின்றதா என்றுய்த் துணர்ந்துகொண்டு அதன்பேரில் விரைவாக ஏறினான்.
ஆ அப்பொழுது அவன் மனத்தில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாய்த் தோன்றிய நினைவுகளை என்னென்பேம் தான் வனமாளிகையில் சுரேந்திரனைக் கண்டு தன்னோடிருத்திக் கொண்டதும் அன்றிரவு அம் மாளிகையில் எல்லாரும் மிக்க ஆனந்தமாய் உணவருந்தியதும் பிறகு பச்சைநிற ஸ்படிகம் போன்ற ஒருவிதமான லாகிரியை கமலாகரர் குடிக்கவேண்டாமென மறுத்துங் கேளாமல் தான் பருகியதும் சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் தனக்கு மயக்கம் வந்து விட்டதும் விழித்துப் பார்க்குங்கால் தான் ஒர் கைதியைப்போல இவ்வறையில் அடைப்பட்டிருப்பதும் ஆகிய இவைகளெல்லாம் பிரதாபின் மனத்தில் விவரமாகவும் விளக்கமாகவும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாய் முறைமுறையே தோன்றின.
இங்ஙனம் தோன்றின நினைவுகளால் எழுந்த பிரமையும் அவற்றுட் சிலவற்றால் ஏற்பட்ட விசனகரமான உணர்ச்சியும் ஒருபுறத்தே யிருக்க பிரதாபின் மனத்தில் தான் தற்போதிருக்குமிடத்திற்கு சுரேந்திரன் எப்படி வந்தான்?
அங்ஙனம் அறிவித்தபோதிலும் மாயிருஞாலத்து மன்னுயிருண்ணுங் கூற்றைப்போன்றவராகிய எம்முடைய வீரர் இருக்க அவ் வீரர்களின் தலைவரான கமலாகரரிருக்க உறுதிச் சுற்றத்தாரிருக்க தன்னைக் காப்பாற்றுவதில் அவர்களனைவர்க்கும் அக்கரை இளஞ்சிறானான இவனுக் கேற்பட்டதென்ன?
சுரேந்திரன் தளைகளைக் களைந்த சத்தத்தினால் விழித்துக்கொண்ட காவலன் ஒருவன் பிறன் ஒருவன் பரிதாபின் விலங்கைக் தறித்துக்கொண்டிருப்பதைப் கண்டதும் சிறிதுநேரம் வியப்பினால் வாய்பேசாது திகைத்து நின்றான்.
தன்னை விடுவிக்கும்பொருட்டு தேவதூதனே போன்று வந்து தோன்றிய அச்சுந்தர வாலிபனை காவலரிருவரும் தாக்குவதைக்கண்ட பிரதாப் தனது பலவீனமான நிலைமையை முற்றும் மறந்து எழுந்து காவலரில் ஒருவனை பின்புறமாய்ச் சென்று தாக்கினான்.
பிரதாபனது நிலைமை இங்ஙனமிருக்க சுரேந்திரன் தன்னோடு முதலில் யுத்தம்புரிந்த காவலனை அடித்து வீழ்த்திவிட்டு மற்றவனோடு போர்புரிந்தான்.
அர்த்த இராத்திரியில் ஆற்றில் இறங்கிக் குளிரில் மிகுந்த பிரயாசைசோடு நீந்திக்கொண்டு வந்தமையானும் முதலில் எதிர்த்த காவலனோடு சண்டையிட்டு அவனை தோற்கடித்தமையானும் சுரேந்திரன் சிறிது தளர்ச்சியடைந்தான்.
சுரேந்திரன் ஆற்றின் பிரவாகத்தை நீந்திக்கொண்டு எவ்வித அபாயமுமின்றி வந்ததைப்பற்றி கமலாகரர் இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்தினார்.
கதையின் இப்பகுதியை எவ்வளவு விரைவாகக் கடந்து செல்லக்கூடுமோ அவ்வளவு விரைவாகக் செல்ல வேண்டுமாதலால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் குறிப்பித்து மேற்செல்லுவோம்.
எல்லாக் காரியங்களும் மேற்கூறியவண்ணம் விரைவாகவும் மந்தணமாகவும் நடந்தேறினவாயினும் எங்கணும் உண்மைக்கு மாறுபட்ட ஒர் வதந்தி பரவியது.
கருப்புமாளிகையில் எதோ அரசியல் விஷயமாய்ப் பேசுதற்காக அரசர் இராகுலப்பிரபு மற்றும் பிரபுக்கள் எல்லாம் ஒன்று கூடியிருந்ததாயும் ஆங்கு அரசர் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தபொழுது திடீரென ஆங்குள்ளார் எல்லாரும் அரசர்பேரில் பாய்ந்து அவரைக்கொலை செய்ய முயன்றதாயும் தகுந்த சமயத்தில் அரசரது சேனைத்தலைவர் வந்து அரசரைக்காப்பாற்றியதாயும் அயினும் அரசரது தலையில்பட்ட அடியினால் உணர்வுகலங்கி மரண மூர்ச்சையில் கிடப்பதாயும் அப்பால் தப்பியோடியவர் போக மிச்சம்பேர் கைது செய்யப்பட்டதாயும் வதந்தி பரவியது.
கருப்புமாளிகைக்கு தன்காதலன் விடைபெற்றுச் சென்ற வினாடியிலிருந்தே இன்னதென்று கூறிவியலாத பெருங்கவலையும் திகிலும் அரசிளங்குமரி விஜயத்தைப் பிடித்திருந்தன.
இறுதிநாள்வரையில் தன் மனமகிழ்வை குலைக்கக்கூடிய எதிர்நோக்காத ஒரு பெருநிகழ்ச்சி நிகழக்கூடுமென்று அவளது அன்பு வழிந்த நெஞ்சத்தில் ஏதோ ஒன்று கூறிக்கொண்டே இருந்தது.
பல்வேறு எண்ணங்களாலும் உலப்பப்பட்டு கவல்கடலில் ஆழ்ந்து தடுமாறித் தத்தளித்துக்கொண்டிருந்த அக்கோமகட்கு திடீரென்று வந்துதாக்கிய அவ்வதந்தி பேரதிர்ச்சியை உண்டாக்கியது.
அளப்பரிய அன்புவெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடும் போது அணைபோடுவது அறமன்று என்பதை உணர்ந்திருந்த சேனைத்தலைவர் சுரேந்திரனுக்கு ஒழுக்கநெறியை உணர்த்தி மக்கள் தம்கடமையை அறிவுறுத்தி விஜயாளிடத்தில் இறுதி விடைபெறாமற் போய்விடுமாறும் அதற்குப் பிரதியாகவும் அரசர் பிரதாபனுக்குச் செய்த பேருதவிக்காகவும் பெருத்தபணத்தொகை அவனுக்கு பரிசளிக்கப்படுமென்றுங் கூறினார்.
எங்ஙனும் நோக்காது எதையும் எண்ணாது சுரேந்திரனது திருமுகதரிசனமே தனது இருலோக வாழ்க்கையினது இன்பசாரம் என்றுண்ணி கண்ணீர் விடாது கவல்கொண்ட முகத்தோடு கருப்புமிளிகைக்கு ஏக திடீரென்று வெளிப்போந்து ஒடின அவ்வரசகுலச் சிறுமியை இரண்டொரு பணியாட்களே பின்தொடர்ந்து செல்ல முடிந்தது.
சிலவினாடிக்குப்பின்பு இந்நிகழ்ச்சியைக் கேள்வியுற்ற தாதிப்பெண்கள் பலர் அரசபாட்டைவழியே நெடுந்துரஞ்சென்றுவிட்ட அவ்வன்புச் செல்வியை விரைவிற் சென்றடைவான் வேண்டி பலகுறுக்கு வழிகளின் மூலமாயும் விழுந்து ஒடினர்.
மாட்சிமை மிக்க மன்னர் கோமான் மண்டலம் புகழும் மாயாபுரியின் மணிமுடி வேந்தன் எண்டிசையும் புகழ்கொண்ட அரசர்பிரதாபன் தனியனாய் கவலுற்ற வதனத்தோடு ஏவலாள் எவருமின்றி புரவியிலமராது எளிய உடையில் எதிர்நோக்கி வரக்கண்ட காட்சியே அது மரணமூர்ச்சையில் கிடப்பதாக கூறப்பட்ட அரசன் எவ்விதகாயமுமின்றி குனிந்த தலையோடு எதிர்நோக்கி வருவதைக்கண்டு அப்பணிமகள்திப்பிரமை அடைந்தாள்.
இறும்பூதெய்தும் இம்மங்கல மாற்றத்தை அரசகுமரி விஜயாளிடந் தெரிவிக்க நினைத்து மகாராஜ் இன்னே வந்து தங்களைக் காண்பார்கள் என்று சுரேந்திரனை நோக்கிக் கூவினாள் அடுத்தகணமே அடுத்தபாட்டைக்குச் செல்ல குறுக்கே முறித்துக்கொண்டு செடிகளை விலக்கி கல்லும் முள்ளும் காலில் கடிந்துறுத்த கடுகிச் சென்றாள்.
கண்கள் நீர்சொரிய செம்மல் சுரேந்திரன் ஏதும் மறுமொழியளியாது சேனாதிபதியை ஏறிட்டு நோக்கினான் கடமையே தன்வாழ்க்கையின்பம் எனக்கொண்ட அப்பெருமகனும் கீழ்கண்டவாறு கூறினார்.
பெருமாட்டியே மாறிமாறிச் சுழலும் இப்பிரபஞ்சத்தகப்பட்டு தாறுமாறாய் அலையும் உயிர்கட்கெல்லாம் தனிக்கருணைப் பெருமானாகிய இறைவன் பல ஒழுங்கு முறைகளையும் சட்டதிட்டங்களையும் வகுத்திருக்கிறான்.
விதியின் ஆக்ஞைக்கு உட்பட்டவர்களாகிய நமக்கு அதுவே சில சமயங்களில் சதி செய்வதாகவும் படும் அவ்வாறு உங்கள் கண்கட்கு சதியொன்று படக்கூடிய ஒன்றைத்தான் விதி உங்கட்குச் செய்துவிட்டது.
எனவே நிதியுங் கணவனும் நேர்படினுந் தத்தம் விதியின் பயனே பயன் என்ற ஆன்றோர் வாக்கை நினைந்து அனுமதியோடு கருப்பு மாளிகைக்கு வரின் உண்மை விளக்கப்படும் அன்று மாலை மணி ஆறிருக்கும்.
நிகழப்போகும் நிகழ்ச்சி கட்கு நான் சாட்சியாயிருக்கமாட்டேன் என்று கூறுவதைப்போல் கதிரவன் தன் கதிர்களை ஒடுக்கி உலக மாயையில் அகப்பட்டு செய்வதின்னதென அறியாது ஏன் வந்தோம் யாது செய்யவேண்டும் என்பதை முற்றிலும் மறந்து கேவலம் உண்பதும் உடுப்பதும் மாக்களைப் போல இருத்தலுந்தான் வாழ்க்கையின் இன்பம் என்றெண்ணும் மனிதர்கள் என்று சொல்லும் இத்தகைய பிராணிகளின் கண்கட்கு கொஞ்சங் கொஞ்சமாய்த் தன்னை மறைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
கொடிய எண்ணங்களென்னும் பெரும் பூதங்களான பயமுறுத்தப்பட்ட சுரேந்திரன் கருப்பு மாளிகையின் வரவேற்பு மண்டபத்தில் ஆழ்ந்த யோசனையுடன் முன்னும் பின்னுமாக நடந்துகொண்டிருந்தான்.
ஆங்கு சென்று அவளிடம் இறுதிவிடை பெற்றுக்கொள்ளுவாயாக என்று கூறிய சேனாதிபதியின் வார்த்தைக்கிணங்கி சுரேந்திரன் மேன் மாடியை நோக்கிச் சென்றான்.
ஏனெனில் அதற்குமேல் அவன் கூற விரும்பியது அவன் வாயினின்றும் புறப்படவில்லை அவன் உள்ளழுத்திவிட முயன்ற பெருமூச்சு அவனையும் மீறி வெளிப்பட்டு அவன் உடல் முழுதையும் குலுக்கிற்று அவன் தன் அழகிய கை விரல்களால் தன் ஒரு கரத்தால் அவர்களது கரத்தைப் பற்றி முத்தமிட்டு அவளை சிறிது நேரம் அமைதியுடன் நோக்கிவிஜயா சென்று வரட்டுமா?
தன் முகத்தைப் பின்புற மாகத்திருப்பி தன் அம்பனையவரி நெடுங் கண்களின்று துளித்த இரண்டொரு நீர்த்துளிகளைத் துடைத்து முகத்தை சாந்தப்படுத்திக்கொண்டு பிறகே சுரேந்திரன் புறமாய்த் திருப்பினாள்.
சில நிமிடங்கட்கெல்லாம் விஜயா சுந்தரி சிறிது மனோதிடத்துடன் தன்பேச்சைத் தொடர்ந்து அன்புடைய அறத்தாறு அறிந்து ஒழுகும் வழி தெரிகிலேன் ஆயின் மாட்சிமை மிக்க மாயாபுரியின் மணிமுடி வேந்தர் பிரதாபனிடம் என் மனம் எக்காலும் சென்றறிகிலேன்.
பிறர்க்காக தனது இன்பத்தை தத்தஞ்செய்யும் அத்தகைய பெரியதோர் தியாகமே மனித வாழ்க்கையின் இலட்சியம் நமது காதல் தூய்மையானது நிர்மலமானது.
ஆகவே நான் மாயாபுரியின் அரசு கட்டிலில் வீற்றிருந்து மணமுடி தரித்து ஆட்சி புரிவதைவிட நெடியதோர் காட்டில் வேய்ந்த குடிசையில் குடியான சுரேந்திரனுடன் குடும்பம் நடத்துவதே எனக்கு பேரின்பம் பயப்பதாகும்.
தான் கடமையை முற்றும் புறக்கணித்து காதலே பெரிதென்றெண்ணி சுரேந்திரனைப் பின் பற்றிச் சென்று அவனை மணந்துவிடினும் எத்துணை காலந்தான் இவ்வுலகினில் நீடு நின்று இன்பநுகர்தல்கூடும்?
விஜயாள் ஏதும் மறுமொழி யளியாததைக் கண்ட சுரேந்திரன் மீட்டும் அவளை நோக்கிவிஜயா அறியாதவனென்று என்னை இகழற்க யான் சொல்லுதலை ஊன்றிக்கேட்டிடுக.
இனி இவ்வுலகம் முழுதும் வெறும் பாழாகவும் சாரமற்ற சக்கையாகவுமே எனக்குத் தோன்றும் உன்காதல் பலன் பெறும் என்ற நம்பிக்கை இனி எனக்கிருக்க நியாயமில்லை ஆதலின் வேறேதேனும் உயர்ந்த நோக்கம் ஒன்றில் என்மனம் பற்றினாலொழிய உயிர் வாழ்க்கையாற் பயனில்லை ஆதலின் இனி நாட்டின் நன்மைக்காக உழைப்பேன்.
என் தாய் நாடு தமிழ்க்கோர் தாயகமாய் ஒரு காலத்தில் சிப்புற்றோங்கிய மதுராபுரி பிற ஆட்சிக் குட்பட்டிக்கின்றது அதை மீட்பதற்காக தம் உடல் பொருள் ஆவியையெல்லாம் தத்தஞ்செய்த பெரியாரை பின்பற்றுவேன்.
பிறர் நலங்கருதாது தந்நலத்தையே கருதும் அவ்வித தந்தலப் புலிகளைப் பின் பற்றாமல் உண்மையான தியாகிகளைப் பின்பற்றி எனக்கென வாழாது பிறர்க்கென வாழ்வேன்.