sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இப்படியே செய்ய வேண்டிய பலவற்றையும் செய்து முடித்த பின்பு முதன்மையான வேறோர் அரண்மனையைத் தனக்கு இயற்றுவித்துத் தனக்கு உரியவர்களான அமைச்சர்கள் நண்பர்கள் முதலியவர்களை முறையே உடன் அமைத்துக்கொண்டு எல்லா அங்கங்களையும் நிரப்பி அரண்மனையிலுள்ள பேரத்தாணியினிடையே பகைவனை வென்ற மகிழ்ச்சியுடன் வீற்றிருந்தான்.
ஆருணி அரசனால் இடையே அமைக்கப்பட்ட புதிய கொடுங்கோல் முறைகளையெல்லாம் பின்பு உதயணன் அடியோடே அகற்றிவிட்டுச் செங்கோற்செல்வம் சிறப்பச்செய்து பரம்பரையாகக் காரியம் பார்த்து வந்த குடிமக்களை நகரிலும் நாட்டிலும் உயர்த்தினான்.
தேவாலயங்கள் அருந்தவர் பள்ளி அந்தணர் இருக்கை தோட்டம் வாவி ஆவணக்கடை நாற்சந்தி முச்சந்தி தெரு முதலியவற்றைப் புதுப்பித்து தமக்கு உரியவற்றை இடையே இழந்த மாந்தர் அவற்றை அடைவாராக என்று கட்டளையிட்டான்.
வறுமையை உடையீரும் ஊக்கம் முதலியவற்றை இழந்து மூப்பால் முடங்கினீரும் கணவன் கைவிடுதலால் வாழ்வை இழந்து வருந்தும் பெண்டிரும் உறுப்புக் குறைந்தீரும் பிறரும் வந்து வேண்டியவற்றை வேண்டியவாறே பெற்று வாழக்கடவீர் என்று மன்றங்கள் தோறும் முரசறைவித்துச் சாற்றி வேண்டியவற்றை அவர்களுக்கு உபகரிக்கச் செய்தான்.
தம்பியர் பகைவருடைய ஊர்தோறும் சென்று அவர்களை அடக்கி வரு வாராயினர் தருசகனுடைய சேனையோடு வந்து உதவி புரிந்த வீரர்களுக்கு வேண்டியவற்றை அளித்து அனுப்பினன்.
இவ்வாறு உதயணன் பட்டமெய்தி பதுமாபதியுடன் இன்புறுவானாகிச் செங்கதிர்ச் செல்வனுடைய எழுச்சியும் பாடும் திங்களும் நாளும் தெளிதலின்றி மகிழ்வெய்திச் செங்கோலோச்சித் தன்னுடைய நாட்டை வளமுறச் செய்தனன்.
என்று ஆராய்ந்து உஞ்சையிலிருந்து தன்னை ஏற்றிவந்தபிடி வீழ்ந்த இடத்தை விளங்கச் சொல்லி அதன் என்பு தோல் முதலியவைகளை விரைவில் கொண்டுவாருங்கள் என்று சிலரை அனுப்பிவிட்டு அந்தப் பக்கத்துள்ள வேட்டுவத் தலைவர்களையும் குறும்பர்களையும் அழைத்து எம்மைச் சுமந்து வந்து காட்டில் விழுந்த பிடி செய்த பேருதவிக்கு யாம் செய்யும் கைம்மாறு யாதும் இல்லை.
ஆனாலும் அதனை மறவாமல் இருத்தல் மாட்சிமை உடையதாதலால் அது வீழ்ந்த இடத்தில் ஒரு மாடம் எடுப்பித்து அதில் அதன் உருவத்தை அமைப்பித்துக் காலை மாலைகளில் அதனை வழிபடல் வேண்டும்.
யாராயிருப்பினும் துன்பம் உற்றவர்களுக்கு உரிய நுகர்பொருள்களைக் கொடுத்தல் வேண்டும் என்று சொல்லி அவற்றுக்கு வேண்டிய திரவியங்களை அவர்களுக்கு அளித்து அவர்களுடன் அம் மாடம் எடுப்பித்தற்குரிய தச்சர் முதலியோர்களையும் அதன் வடிவம் அமைப்போர்களையும் அனுப்பினன்.
அதன்பின் முற்கூறியவாறு அப் பிடியின் என்பு முதலியவற்றைக் கொணர்ந்தவர்களுக்கு வேண்டியவற்றை அளித்து அனுப்பிவிட்டு அவற்றைக் கௌசாம்பியினிடையே ஓர் இடத்தில் சேமித்துவைத்து அங்கே ஒரு கொற்றவாயிலையும் அதன் முன்னே மிக உயர்ந்த மாடம் ஒன்றையும் இயற்றுவித்து அவ் வாயிலுக்கு அப் பிடியின் உருவத்தை அமைப்பித்து அவ் வடிவத்தை வழிபடுதற்கு உரியவர்களையும் பிறரையும் நியமித்து அடிசிற் சாலைகளையும் தண்ணீர்ப் பந்தர்களையும் அம் மாடத்தின் பக்கத்தே அமைத்து அதனைச்சூழக் கூத்தியர் இருக்கையையும் தருமசரிதங்களைப் படிப்போர்களுடைய இருப்பிடங்களையும் அமைத்து மாதந்தோறும் விழாக் கொள்ள வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டு வேண்டிய பொருள்களையும் கொடுத்தனன்.
இடைவழியில் நீர் உண்ணுதற்கு எழுந்த யானைக் கூட்டத்தினிடையே அவன் அகப்பட்டு அச்சமுற்று அங்கே நின்ற மிக உயர்ந்த வேங்கைமரம் ஒன்றின் கிளைமீது ஏறி நின்று நாற்புறத்தையும் நோக்கினன்.
நோக்குகையில் கோடபதியென்னும் யாழ் தலைவனைப் பிரிந்த கற்புடையாள்போல அழகு கெட்டு நரம்புகளை மூங்கில் வருடும்பொழுது தாமதீம் என்னும் முழக்கம் உடையதாகி அங்கே மாட்டிக்கொண்டு கிடப்பதைக் கண்டான்.
அதன் இனிய ஓசையைக்கேட்டு யானைகள் கோபம் நீங்கிச் சாந்தமுற்றுச் சென்றதை அறிந்து அவன் அதன் சமீபத்தில் சென்று இது கின்னரரால் இடப்பட்டதாயினும் இயக்கர்கள் மெய்ம்மறந்து போகட்டதாயினும் வேறு யாவதாயினும் ஆகுக என்று நினைத்துப் பல மலர்களால் அருச்சித்து அதனைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு கௌசாம்பியை அடைந்து உதயணனுடைய அரண்மனையின் அயலிடத்தே உள்ள தன் சுற்றத்தாரைச் சார்ந்து அவர்களோடு மகிழ்வுற்றிருந்தான்.
வாசிக்கையில் மேல் மாடத்தில் சாளரத்தைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு பதுமாபதியோடு அளவளாவி மகிழ்வுற்றிருந்த உதயணன் அந்த யாழொலியைக் கேட் டனன்.
கேட்டவுடன் அவன் விம்மிதமுற்று ஆராய்ந்து பார்த்து இவ்வொலி நம்முடைய யாழின் ஒலியாகும் என்று தெளிந்து உடனே அதனை வருவிக்க நினைந்து புறத்தே வந்து தன் மெய்காப்பாளரைத் தேடியபொழுது அங்கே விழிப்புடன் படுத்திருந்த வயந்தகன் எழுந்து விரைந்து சென்று யாது நிகழ்ந்தது?
உடனே வயந்தகன் மாடத்தினின்றும் கீழே இறங்கி அவ்வொலி தோன்றிய எதிர் வீட்டை அடைந்து உள்ளே புகுந்து யாழ் வாசிப்பவனை நோக்கி இந்த யாழ் எப்படி உனக்குக் கிடைத்தது?
கூறவே அந்த யாழுடன் அவனை அழைத்துக்கொண்டு வந்து காட்டிநாம் உஞ்சையம்பதியினின்று வரும் நாளில் நள் இருளில் பத்திராபதி மிகுந்த வேகமாக வருகையில் விந்தமலையின் தென்திசைச் சாரலில் விழுந்த கோடபதியாகும் இது என்று வயந்தகன் உதயணனிடம் கூறினன்.
கூறவே உதயணன் தாங்கா உவகையனாகி வருகவென் னல்லியாழ் வத்தவ னமுதம் என்று அதனை வாங்கி என் உயிர்த் துணையாகிய இந்த யாழைத் தந்த நீ வேண்டுவனவற்றைக் கூறுவாயாக என்று சொல்லிப் வேண்டிய அருங்கலங்களையும் பெரும் பொருளையும் ஓர் ஊரையும் அருஞ்சுகனுக்குக் கொடுத்து நீ இந் நகரத்தே இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லிப் பின்னும் விரும்புவனவற்றை அளித்து அவனை அனுப்பிவிட்டு உலவா விருப்பொடு புலர்தலைகாறும் உள்ளியும் உருகியும் அதனைப் புல்லியும் பாராட்டி வாசவதத்தையை நினைந்தே இராப்பொழுதைக் கழித்தனன்.
என்னை மறந்தாய் என்று அவளை நினைந்து நினைந்து புலம்புவானாகி இழந்த தம்பிகளைப் பெற்றும் கோடபதியை அடைந்தும் சிறிதும் மகிழ்வின்றிக் காலம் கழிப்பானாயினன்.
அவன் இங்ஙனம் இருக்கையில் இராசகிரிய நகரத்தில் தருசகன் தான் பாதுகாத்து வைத்திருந்த சங்கமன்னருடைய உரிமைப் பொருள்களை அவர்களிடம் அனுப்பிவிட்டு அங்கே உள்ள அரசர்களைச் சிறையினின்றும் நீக்கி இங்கே விரைவில் அனுப்புக என்பதைச் சொல்லும்படி தன்னுடைய கருமமாக்களை அப் பகைவர்பால் விடுத்தனன்.
கேட்ட அவர்கள் மிக மகிழ்ந்து என்று கூறி மகிழ்ந்து தருசகனைப் புகழ்ந்து உருமண்ணுவாவைச் சிறையினின்றும் நீக்கி அவன்பால் அனுப்பினர்.
உருமண்ணுவா வந்து தருசகனைக் கண்டு எலிச்செவியரசன் தம்பியாகிய சித்திராங்கதனையும் மற்ற அரசர்களையும் சிறையினின்று நீக்கி அவர்களுக்கு வேண்டியவற்றைக் கொடுத்தனுப்பும்படி செய்தபின்பு உதயணன்பால் நிகழ்ந்த செய்திகளை எல்லாம் கேட்டு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியோடு அங்கே இருந்தான்.
அதனை அறிந்த உருமண்ணுவா சாதகனை நோக்கி எம்மை விட்டுப் பிரிந்தபின்பு நிகழ்ந்தவற்றைச் சொல்லவேண்டும் என்ன அவன் அவற்றையெல்லாம் கூறினன்.
புண்டரமென்னும் நகரத்தை அடைந்து அங்கே இருந்த யூகியையும் வாசவதத்தை முதலியவர்களையும் பார்த்து மிகுந்த உவகையுற்று அவர்களுடன் கௌசாம்பிகையைச் சார்ந்து அதன் புறத்தே உள்ள மதுகாம்பீரமென்னும் சோலையில் புதியராய் வரும் அரசர்களுக்காக அமைக்கப்பட்டுள்ள மாடம் ஒன்றில் வாசவதத்தை முதலியவர்களை இருக்கு்ம்படி செய்துவிட்டுத் தான்மட்டும் உதயணன்பால் செல்வானாயினன்.
உருமண்ணுவா செல்லுவதற்கு முன்பு ஒரு நாள் உதயணன் கோடபதியை வாசித்துக்கொண்டு மகிழ்ந்திருக்கும்பொழுது பதுமை அரச நின்னை வழிபட்டு வாசவதத்தை கற்று வல்லளாதற்குக் காரணமான இந்த யாழை அடிச்சியும் வழிபட்டுக் கற்றற்கு விருப்பமுடையேன் தெரிவித்தருள வேண்டும் என்று மெல்லச் சொல்லி அஞ்சலி செய்யவே அவன் வாசவதத்தையின் நினைவினால் மனம் நெகிழ்ந்து உருகி விம்முதலுற்றுப் பதுமைக்கு யாதொரு விடையும் கொடானாயினன்.
அதனை அறிந்த பதுமை இப்பொழுது யாம் புலத்தல் பொருந்துவதன்று என்றும் வாசவதத்தையை இவர் நினைந்து வருந்துதல் முறையே இஃது உயர்ந்தோர் ஒழுக்கம் என்றும் எண்ணி யாதொன்றையும் அறியாதவள்போல இருந்து வேறொரு காரியத்தை முன்னிட்டு எழுபவள்போலவே எழுந்து தோழியர்கள் சூழத் தன் மாடத்தை அடைந்தாள்.
அப்பொழுது வயந்தகன் உதயணனை நோக்கி இதுகாறும் இரண்டு மனைவியரையும் சமமாக நினைந்து ஒழுகிய நீ வாசவதத்தையை நினைந்து இன்று இவள்பால் அன்பு குறைந்ததற்குக் காரணம் என்னை?
பின்பு நளகிரியை அடக்கி அதன் பிடரில் ஏறியபொழுது வாசவதத்தையைக் கண்டதுமுதல் அவள் அழல்வாய்ப்பட்டு இறந்தனள் என்பது இறுதியாகவுள்ள செய்திகளை இடைவிடாது சொல்லி அரற்றிக்கொண்டு படுக்கையில் சாய்ந்தவிடத்துச் சிறிது துயில் வந்தது.
அப்பொழுது பாற்கடலின் இடையே உள்ள வெள்ளேறு ஒன்று வந்து தங்கப்பெற்ற வெண்டாமரைப் பூ ஒன்றை ஒரு தெய்வ மங்கை தனக்குக் கொடுத்ததாக ஒரு கனாக் கண்டனன்.
கண்டபின் எழுந்து அருகனைத் தொழுது ஒரு முனிவரைக் கண்டு வணங்கித் தான் முதல் நாள் இரவில் கண்ட கனாவைத் தெரிவித்து அதன் பயனைச் சொல்ல வேண்டுமென்று வேண்டினன்.
அடைந்தபின்பு அவளிடமாக வித்தியாதரர் உலகை ஆளும் சக்கரவர்த்தியாதற்குரிய ஒரு மகனைப் பெறுவை என்று சொல்லி அதற்குரிய காரணத்தையும் கூறினர் கேட்ட உதயணன் முனிவருடைய வாக்கு என்றும் வீண்போவதில்லை.
உணர்த்தவே உதயணன் வருக என்று சொல்லிவிட்டுத் தான் எழுந்து விரைந்து சென்று தன் அடியில் வீழ்ந்த உருமண்ணுவாவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு யூகியை அடைந்தாற் போன்ற மகிழ்ச்சியைப் பெற்றுத் தன்னுடைய உரிமைப் பள்ளியை அடைந்தான்.
அடைந்த உதயணன் அவனுடன் தனியே ஓரிடத்தில் இருந்து நிகழ்ந்தவற்றைக் கூறுக என்று கேட்க உரு மண்ணுவா தான் சிறைப்பட்டது முதலிய செய்திகளை விளங்கச் சொல்லிவிட்டு இங்கே நிகழ்ந்த செய்திகளைக் கூறு என்று வயந்தகனைக் கேட்ப அவன் உதயணன் கோடபதியைப் பெற்றதைச் சொற்றனன்.
அப்பொழுது அவனுடைய மனவருத்தத்தை ஒருவகையாக மாற்ற விரும்பிய வயந்தகன் மனைவியர் இருவருள் அறிவிலும் ஒழுக்கத்திலும் சிறந்தவள் யார்?
என்று கேட்ப எனக்கு வாசவதத்தையே சிறந்தவள் யான் தவம் இல்லேனாதலின் அவள் தீயில் ஒளித்தனள் என்று சொல்லி உதயணன் பின்னும் மனம் மறுகுவானாயினன்.
வாசவதத்தையை மீட்டுத் தரும் பெரியோரைத் தரிசித்து வழிபாடாற்றுதற்கு யாம் மகத நாடு சென்றபொழுது பதுமையைக் கண்ணுற்று அவளை விரும்பி அவள் மயக இருந்தனை அங்ஙனம் இருந்தது உனக்கு நலமோ?
உன்னுடைய மனம் ஒருவழிப்பட்டதன்று என்று சொல்ல உதயணன் வாசவதத்தைக்கும் பதுமைக்கும் உருவத்திலும் குணங்களிலும் சிறிதேனும் வேறுபாடின்மையின் யான் விரும்பலாயினேன் அன்றியும் பதுமையை யான் விரும்பியதற்குக் காரணம் ஊழ்வினையும் ஆகும் அதனை மறுத்தற்கு யாராலே முடியும்?
கேட்ட வயந்தகன் அறியாதவனென்று என்னை இகழற்க யான் சொல்லுதலை ஊன்றிக் கேட்டிடுக முன்பு இராசகிரியத்தின் புறத்தேயுள்ள சோலையில் யாம் கண்ட பெறுதற்கரிய பெரி யோர் இன்று வந்திருக்கின்றனர் வாசவதத்தையை அவர் வருவித்துத் தருவதாகவும் வலிந்து கூறினர்.
சொன்னவுடன் உதயணன் விரைந்து சென்று பதுமாபதியை நோக்கி எஞ்சியுள்ள பகைவரைக் கெடுத்தற்குரிய சிறந்த ஆலோசனை ஒன்று உண்டு அதனை யாம் தனித்துச் செய்ய வேண்டும் ஆதலால் தோழிமாரோடு நீ வேறிடத்திற்குச் செல்லுக என்று சொல்லி அனுப்பி விட்டு அவளுடைய அந்தப்புரத்தைத் தூய்மைசெய்து விளக்கேற்றுவித்துத் தானும் தூயனாகி வெள்ளுடையுடுத்து தெய்வமே வாசவதத்தையை எனக்குத் தர வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டும் வீணையைக் கையால் அணைத்துக்கொண்டும் துயில்வானாயினன்.
அவன் அங்ஙனம் துயிலுகையில் வேறு மகளிரிடத்து அவனுக்கு விருப்பம் இல்லாமையும் பகைவனை வெல்லுதற்குத் தருசகனுடைய நட்பைப் பெற வேண்டியே அவன் தங்கையாகிய பதுமாபதியை உதயணன் மணந்தனன் என்பதையும் இரவும் பகலும் வாசவதத்தையையே நினைந்து துயிலுங்காலத்தும் அரற்றிப் பலவாறு புலம்பிக்கொண்டே இருத்தலையும் காட்டி வாசவதத்தையைத் தேறச்செய்ய விரும்பி மந்திரிகள் அவளை ஒரு சிவிகையில் ஏற்றிக் கொணர்ந்து உன்னுடைய தலைவன் இயல்பை நீ பார்ப்பாயாக என்று அவ்வந்தப்புரத்தினுள்ளே அனுப்பினர்.
அச் சமயத்தில் உதயணன் வாசவதத்தாய் உனக்கு வீணையைப் பயிற்றுவிக்கும் பொழுது உன்னுடைய பார்வையால் வருந்திய யான் உன்னைப் பிரிந்து ஆற்றேனாயினேன் என்னை மறந்தாயே என்று அரற்றிக்கொண்டும் அங்கேயுள்ள பூமாலைகளை வாடச்செய்யும் வெவ்விய உயிபினனாகியும் கனவில் அவன் வருந்துதலை வாசவதத்தை கண்டாள்.
தம்மையன்றி வேறு தெய்வம் இல்லாத மகளிருடைய பிரிவின்கண் அவர்களை நினைந்து வருந்துதல் உயர்ந்த கணவர்களது இயல்பென்று நூல்கள் கூறுவதை இன்று நேரே கன்டேன் என்னும் தணியாத உவகையளாகி இங்ஙனம் நல்ல ஒழுக்கத்தையுடைய இவருக்கு மறுமையின்பமும் இயைவதாக என்று சொல்லி அவனுக்கு அஞ்சலிசெய்து மெல்ல அருகில் சென்று கோடபதியைக் கண்டு பிரிந்த குழந்தையைக் காணும் தாயைப் போலவே ஆறுதலுற்று அதனை மெல்ல எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினள்.
இருக்கவே அவன் மீட்டும் பொழில் விளையாட்டைக் கருதி யாம் இலாவாணக மலைச்சாரலில் தங்கியபொழுது ஒரு நாள் தழைமுதலியவற்றைக் கொணர்ந்து தர வேண்டும் என்று நீ சொல்லக்கேட்டு யான் கொண்டுவருதற்குக் காட்டிற்குச் சென்றவிடத்து வீட்டில் நெருப்புப்பற்ற இன்னுயிர் நீத்த இலங்கிழை மடவோய் உரிய அணிகளையெல்லாம் நீக்கி மெலிந்து பிறள்போலே தோற்றுகின்றாய் நெருப்பில் வெந்தோர் இயல்பு இப்படியோ?
அப்பொழுது வயந்தகன் வந்து அவளை நோக்கி நீர் இங்கே வர வேண்டுவது நாளைத்தினம் யூகியோடேதான் தலைவன் எப்பொழுதும் உம்மிடத்து அன்போடு இருப்பதைக் காட்டுதற்கே இப்பொழுது அழைத்துவந்தேம் என்று சொல்ல அவள் பிரிவிற்கு அஞ்சி நடுங்கும் மனத்தோடு தன்மேலே கிடந்த உதயணன் கையை மெல்ல எடுத்து அணையில் வைத்துவிட்டு அவனை வணங்கி உடம்பினின்றும் நீங்கும் உயிர்போல வெளிப்போந்து சாங்கியத்தாயையும் யூகியையும் அடைந்தனள்.
என்று அவளைத் தழுவுவதற்குச் சென்று அவளை அங்கே காணானாகிச் செயலற்றுத் துயில்மயக்கம் ஒழிந்து உயர்ந்த மாணிக்கத்தைப் பெற்ற வறியவன் ஒருவன் அதனை ஆழமான நீர்நிலையில் போகட்டுவிட்டுத் தளர்வதுபோலத் துயிலிற்கண்ட தன் உயிர்த் துணைவியை விழித்தபின் காணாமையால் அரற்றுவானாயினன்.
அதனை அறிந்த வயந்தகன் மிக விரைந்து சென்று இங்ஙனம் இரவும் பகலும் துன்பத்தோடு அரற்றுதல் அரசர்க்கு இயல்பன்று என்று தக்க காரணங்களைக் காட்டிக் கூறினன்.
இருக்கையில் எண்ணெயின்றி அழுக்கடைந்து பிணங்கிய கூந்தல் பின்னலையுடைய அவளுடைய புறத்தையும் நெற்றியையும் தைவந்து மெலிவொழிந்து கண்படை கொண்டேன்.
அதனைத் தடுத்தற்கு ஏற்ற மந்திரத்தை யான் அறிவேன் என்று இன்னோரன்ன பொருளில்லாத வார்த்தைகள் பலவற்றைச் சொல்லி மிக்க துணிவோடு இருந்தனன்.
உடனே உதயணன் கண்கழுவி நியமங்களை முடித்துக் கொண்டு குளம்பும் கோடும் பொன் அழுத்தியனவும் புதிய ஆடைகள் அணியப் பெற்றனவுமாகிய பசுக்கள் பலவற்றை வாசவதத்தையை நினைந்து அருமறையாளர்க்கு எழுமுறை வீசித் தன் கனவை வேறு பிறர்க்குச் சொல்லாமல் விரகமுடையவர்களுக்கு உளதாகும் காரியம் இதுவோ?
இருந்த பொழுது வயந்தகன் வந்து யாம் முன்பு மகதத்தில் கண்ட பெரியோர் இந் நகரத்தைச் சார்ந்த மதுகாம்பீரவன மென்னும் சோலையில் வந்து தங்கியிருக்கின்றனர்.
வயந்தகன் முதலில் உதயணன் வரவை யூகிக்கு உணர்த்திப் பின் அவனோடு சென்று யூகியைக் காட்ட உதயணன் இவன் யாம் மகதத்தில் கண்ட முனிவன் அல்லன் யூகியே.
இவனைத் தழுவுதற்கு மனம் விரைகின்றது இதனை நன்றாக அறிதல் வேண்டும் என்று ஆராய்கையில் அவனது மார்பின்கண் யானைக்கொம்பால் உள்ள தழும்பு காணப்பட்டது.
படவே ஐயம் தீர்ந்து வெய்துயிர்த்து எழுந்து நின்று என்று கூறி இனி எதைக் கருதியாவது நீங்குவாயாயின் என் உயிர் நீங்கிவிடும் என்று சொன்னபொழுது யூகி வாசவதத்தையை விரைந்து இவனுக்குக் காட்ட வேண்டும் என்று கூறினன்.
வாசவதத்தை நுமக்குப் பெரிய அநுகூலம் பிறக்கும் என்பதை உணர்த்தி நும் அன்பர் சொல்லியதை மேற்கொண்டு நுமது கட்டளை பெறாமையாகிய அபசாரத்தை மேற் கொண்ட கல்லாக் கற்பிற் கயத்தியேன் யான் என்று மிக்க நாணங்கொண்டு நடுங்கி எழுந்து கைகுவித்துத் தன் கூந்தல் அவன் காலில் புரளவும் கண்ணீர் அவன் புறவடியை நனைப்பவும் வணங்கிக்கிடந்தனள்.
உதயணன் அவளை எடுத்துப் பலமுறை தழுவி அகல நின்ற சாங்கியத்தாயை நோக்கி பின்பு வாசவதத்தையின் தோற்றத்தை அறிந்து உதயணன் மனம் வருந்தினான்.
அப்பால் உதயணனும் வாசவதத்தையும் யூகியும் பஞ்சவண்ணத்துப் படாகைகள் பல அசையும்படி யானையின் பிடரியிற் கொண்டுவரப்பட்ட புண்ணியதீர்த்த நீராடி விலை வரம்பற்ற சிறந்த ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்டு மிக்க இன்பத்தோடு வீறுபெற்று விளங்கினார்கள்.
உன் தவ்வையை வந்து பார்த்துச் செல்ல வேண்டும் என்று பதுமாபதிக்கு அவன் சொல்லியனுப்ப உடனே அவள் தலைவனுக்கு வாசவதத்தை உயிர்த்துணைவி என்பதை நன்கு அறிந்தவளாதலால் அம் மொழியை விருப்பத்தோடு ஏற்றுக்கொண்டு சிறந்த அணிகலங்களைக் காணிக்கையாக ஏந்தித் தோழிமார் பலர் சூழ்ந்துவர அரசனை நீங்கித் தனியே இருக்கும் சமயம் அறிந்து தன் வரவை அவளுக்கு முன்னதாகவே தெரிவித்துக் கொண்டு சென்று வாசவதத்தையை வணங்கினள்.
அப்பால் இருவரும் யானைத்தந்தத்தால் செய்யப்பட்ட கால்களையுடைய கட்டிலின்மேலுள்ள மெல்லணை ஒன்றில் ஏறியிருந்து ஒரு தாமரை மலரில் சேர்ந்து தங்கிய இரண்டு திருமகளிர்போல விளங்கினர்.
உதயணன் பேரத்தாணியில் பல பெரியோர் சூழ இருந்து யூகியை நோக்கி உஞ்சை நகரத்தில் நான் அடைந்த சிறைத்துன்பத்தை நீக்கியபின்பு மீட்டும் உனக்கு நேர்ந்த மாயச்சாக்காட்டிற்கும் வாசவதத்தை தீயில் பாய்ந்தனளென்ற மாயச் செய்திக்கும் உரிய காரணங்களை விளங்கச் சொல்லவேண்டும் என்று கேட்க யூகி பாஞ்சால ராசன் கௌசாம்பியைத் தன்னதாக ஆக்கிக்கொண்டிருந்ததையும் பிரச்சோதனனோடு நட்புக் கொள்ளுதற்கு முயன்று அதற்குரிய காலத்தை அவன் பார்த்துக்கொண் டிருந்தது முதலியவற்றையும் அகத் தொற்றாளரால் நன்கு அறிந்து அவனுடைய மாறுபாட்டையும் பெருமுயற்சியையும் குறைக்க வேண்டுமென்று துணிந்தும் அவனை வென்று பழைய அரசாட்சியைப் பெறுதலிற் சிறிதும் கவலையின்றி வாசவதத்தையை ஒரு பொழுதும் பிரியாமல் இன்புற்றிருந்த உனது இயல்பை வேறுபடுத்த எண்ணியும் தருசகனை உனக்குப் படைத் துணையாக்க நிச்சயித்தும் பிங்கலகடகரை உன்னுடன் சேர்க்க நினைத்தும் இங்ஙனம் செய்தேன்.
உன் திறத்தும் வாசவதத்தை திறத்தும் யாங்கள் எண்ணியவெல்லாம் திண்ணியவாய் நிறைவேறியதற்குக் காரணம் அந்தச் சாங்கியத்தாயின் பேருதவியே.
அதுகண்ட உதயணன் அவளை நோக்கி அறிவிலும் தோற்றப்பொலிவிலும் உன்னை ஒத்திருந் தமைபற்றியே பதுமையை மணஞ்செய்தேன் என்று தெளிவித்தான்.
அப்போது அவன் அவளைப் பலமுறை நயந்து பாராட்டி உருவினல்லது பெண்மையில் நின்னை அவள் ஒவ்வாள் என்று அவள் மகிழ்தற்குரிய இனிய மொழிகள் பலவற்றைச் சொல்லித் தெருட்டியும் தெளித்தும் மருட்டியும் மகிழ்ந்தும் அவளது துனியைத் தீர்த்தனன்.
பின்பு சேதி நாட்டையும் வைசாலி நகரத்தையும் யூகிக்கு அளித்து அச் செய்தியை அந் நாட்டாரும் நகரத்தாரும் அறிந்து கொள்ளும்படி திருமுகம் அனுப்பித் தெரிவித்தனன்.
இடபகனுக்கு முனையூர் என்று பெயருள்ள ஒரு தலைநகரும் காட்டுநாடு ஐம்பதும் கொடுத்துப் பின்னும் சில வரு வாய்களை அளித்து புட்பக நகரத்தை அடைந்து நட்பாளரோடு மகிழ்ந்திருந்து அழைத்தபின் வருக என்று அவனைப் போக்கினன்.
வயந்தகனுக்குப் பதினொரு நகரங்களை அளித்ததுடன் ஒவ்வொரு நாளைக்கும் ஆயிரம் பொன் வேதனம் அளித்து எப்பொழுதும் என்னுடன் உறைக என்று கட்டளையிட்டனன் இசைச்சன் முதலிய தோழர்க்குப் பல ஊர்களை அளித்து விரும்பிய இடங்களில் சென்று இருக்கும்படி செய்வித்தான்.
தான் உஞ்சையம்பதியில் சிறையில் இருந்தபொழுது பல இடங்களில் மறைந்திருந்து பாதுகாத்து வந்த வீரர்களை முரசறைவித்து வருவித்து வேண்டியவற்றை அளித்து அனுப்பிவிட்டுப் போரில் இறந்தவர்களுடைய சந்ததியாக உள்ளவர்களைத் தெரிந்தழைத்து அவர்களுக்கு விரும்பியவற்றை ஈந்தனன்.
சாதகன் என்னும் குலாலனை அழைப்பித்து அவனுக்குப் பெருங்குயப் பட்டம் அளித்து நீ கவலையின்றி இலாவாண நகரில் இரு என்று சொல்லி அவனுக்கு இரண்டு ஊர்களைக் கொடுத்தனன்.
தனக்காக வந்து மகத நாட்டில் உழந்து உதவிய மாந்தர்களுக்கு விரும்பிய பொருள்களை அளித்துத் தத்தம் ஊர்களில் சென்று இருக்கும்படி அனுப்பினன்.
போரில் உயிர்விட்ட சத்தியகாயன் என்னும் வீரனுடைய மக்களை வருவித்து அவர்களுடைய கூட்டத்தாருள் தலைமையை மேற்கொண்டிருக்கும் பதவியை அவர்களுக்கு அளித்தனன்.
யூகியை மட்டும் தன்னுடன் இருக்கும்படி செய்துவிட்டு அவனுடன் இருந்த படையாளிகள் பலரையும் உரிய இடங்களில் தங்கும்படி வேண்டியவற்றை அளித்து அனுப்பினன்.
ஆடல் பாடல் அழகுஎன் பவற்றில் மிக்க சேடிமார்களை இரு கூறாக்கி அளித்துப் பின்னும் அவர்களுக்கு வேண்டுவன அளித்து அவர்களுடன் மிக மகிழ்ந்து உறைவானாயினன்.
என்று கூற உதயணன் அவர்களை மேம்பாடுற்ற காரியக்காரரும் கணக்கரும் திணைகளும் காவலாளருமாகிய இவர்கள் ஐம்பது யவன வையம் முதலிய பொருள்கள் பலவற்றைக் கொணர்ந்து வைத்து ஆயிரம் தோழிமார்களையும் மேற்கூறிய நருமதை முதலிய நாடக மகளிர்களையும் பிறரையும் உள்ளே அழைத்து வந்து நிறுத்தி உதயணனுக்குக் காட்டி இவற்றையும் இவர்களையும் உம்மிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டுமென்பது எங்கள் அரசனது கட்டளை என்று தெரிவித்த பொழுது பதுமையென்னுங் கட்டுரைமகள் வணங்கி அருகில் சென்ற பிரச்சோதனன் கொடுத்த திருமுகத்தை வணக்கத்துடன் உதயணன்முன்பு நீட்டினன்.
அதில் பிரச்சோதனனென்னும் அரசனுடைய ஓலையை உதயணன் காண்க தன்னுடைய உறவைக் கொள்ள விரும்பிய யான் போர்செய்து தன்னை வெல்லுதல் அருமை என்று நினைத்து மாய யானையைக் காட்டித் தன்னைப் பிடித்து வரும்படி முன்னம் என்னுடைய மந்திரி முதலியோரை அனுப்பினேன்.
இப்பொழுது அந்த நினைவை விட்டுவிட்டேன் தன்னுடைய தந்தையாகவே என்னைக் கொள்ள விரும்பினேன் யானும் பட்டத்தேவியும் உவக்கும்படி வாசவதத்தையோடு தான் இங்கே வந்து மகிழ்ச்சியை விளைவித்திடுக.
உதயணன் எல்லாவற்றையும் பார்த்து அவற்றை மனத்தில் அடக்கிக்கொண்டு பதுமையை நோக்கி வாசவதத்தை தீயிற்பட்டது பொய்ச்செய்தி ஆயினும் அச் செய்தியை இவ் வோலையில் ஏன் எழுதவில்லை?
என்று கேட்கவே அவள் கைகுவித்து எங்கள் சக்கரவர்த்தி இச் செய்தியைக் கேள்வியுற்று மிக வாட்டமடைந்து அறிவில் சிறந்த ஒரு முனிவர்பால் சென்று ஒன்றும் சொல்லாமல் முகவாட்டத்தோடும் அவர் முன்னே நின்றார்.
உடனே அவர் உம்முடைய மந்திரிகளோடு ஆராய்ந்து தெளிந்தவர்போல வாசவதத்தை மறைந்திருக்கும் நாட்கள் இத்துணை அவள் உம்மை அடையும்காலம் இன்னது என்று தொடுத்த மாலையை எடுத்ததுபோலச் சொல்லியதன்றி இன்றுவரையில் நிகழும் நிகழ்ச்சிகளையெல்லாம் விளங்கக் கூறினர்.
அதற்குள் உதயணன் எல்லாம் சரியாகவே இருக்கின்றன என்று சொல்லி அம் முனிவரைப் புகழ்ந்து இனிய தோழர்களோடு சென்று அங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளனவாகிய பல பொருள்களையும் பார்த்து மகிழ்ந்து வந்தவர்களுக்கு இனிய வார்த்தைகளைக் கூறி அச் செய்திகளை எல்லாம் வாசவதத்தைக்கு அவர்களைக் கொண்டு சொல்லும்படி செய்வித்து அவர்களுக்குத் தனி இடங்களை வேறே அமைப்பித்து உபசரித்து வேண்டியவற்றை அளித்தனன்.
யூகியை நோக்கி நீ பிரச்சோதனனிடம் சென்று இங்கே நிகழ்ந்தவற்றையெல்லாம் சொல்லி உன்னுடைய நீதி நூல் பயிற்சியையும் நன்கு விளக்கித் தாமதியாமல் விரைவில் வருக என்று சொற்றனன்.
அங்ஙனம் சொன்னபின்பு உதயணன் தம்முடைய நாட்டிற்கும் எங்கள் நாட்டிற்கும் இடையே உள்ள காடுகெழு குறும்பும் கனமலைவட்டமும் நான் இங்கில்லாத பொழுது எல்லையற்றுப் பிறர்வசமாகி அழிந்துபோயின.
அவை எங்கள் ஆட்சிக்கு உட்பட்டாலன்றி எம்மவர் புகுதற்கு இடங்கொடா என்று மிக்க வணக்கத்துடன் எழுதிய ஓலை ஒன்றைப் பிரச்சோதனனுக்குத் தூதர்வசம் அனுப்பியதன்றி எந்தக் காலத்தும் இருகுலத்தவரும் இனி மனம் ஒத்தே நடக்கும்படி செய்வித்திடுக என்பதையும் தெரிவிக்குமாறு சொல்லியனுப்பினன்.
பிரச்சோதனனுக்குக் கொடுக்கும்படி பல பொன்னணிகளையும் இலக்கணத்தில் சிறந்த நாலாயிரங் குதிரைகளையும் ஐந்நூறு தேர்களையும் நூறு யானைகளையும் பதினாறாயிரம் பசுக்களையும் வாசவதத்தையின் நற்றாய்க்குப் பணிபுரியும்படி பாஞ் சாலனுடைய உரிமைப் பள்ளியினின்றுங் கொணர்ந்த பல மகளிரையும் அனுப்பினன்.
அப்படியே கோபாலகன் நற்றாய் கோபாலகன் பாலகுமரன் பரதகன் சிவேதன் என்பவர்களுக்குக் கொடுக்கும்படி தக்க பொருள்கள் பலவற்றை வகை வகையாக அனுப்பி மிகவும் அழகிதாகிய வையாக்கிரம் என்னும் தேரை யூகிக்கு அளித்து விண்ணுத்தராயன் என்பவனை மெய்காவலனாக அவனுடன் செல்லும்படி கட்டளையிட்டு நல்ல தினத்தில் எல்லோரையும் பிரச்சோதனன்பால் விடுத்தனன்.
விடுத்தபின் இரண்டு தேவியர்களும் தனக்கு வழிபாடு செய்ய அவர்களோடு பல இடங்களுக்குச் சென்று உண்டாடி மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்றிருந்தனன்.
பின்பு உதயணன் பாஞ்சால ராசனுடைய உரிமைப் பள்ளியினின்றும் பற்றிக்கொண்டு வந்த அரங்கியன் மகளிர் ஆயிரத்தெண்மர்களைப் பங்கிட்டு இரண்டு தேவியர்களுக்கும் அளித்தனன்.
ஆதலால் நீ புறத்தே செல்லாமல் பெண் வடிவங்கொண்டு பிடியின்மீது ஏறி அவர்கள் அறிந்துகொள்ளாதபடி பார்த்தருள வேண்டும் என்று தெரிவித்தனன்.
உதயணன் அதற்கு உடன்பட்டுத் தான் புறத்தே செல்வதாகப் பிறர் நினைக்கும்படி செய்து சேனைகளைமட்டும் வெளியே அனுப்பிவிட்டுத் தான் ஒரு பெண் வடிவங்கொண்டு வந்து பல மகளிர்களினிடையே பெண் யானை ஒன்றன்மேல் இருந்து காண்பானாயினன்.
வாசவதத்தையின் தோழியாகிய விச்சுவலேகை என்னும் குறளி அடித்தற்குரிய கோலைக் கைக்கொண்டு பந்துகளை எடுத்து ஈராயிரத்தைந்நூறுகை அடித்துவிட்டுச் சென்றனள்.
அக்குறிப் பறிந்து அவளிடம் பணி புரிந்துகொண் டிருப்பவளும் பேரழகியும் மானனீகை என்னும் பெயர் உடையவளுமான மங்கை ஒருத்தி வந்து அங்கே நின்று தனக்கு முன்பு ஆடியவர்களுடைய ஆட்டத்தை இகழ்ந்துகூறிச் சிரித்துப் பந்தாட்டத்தின் இலக்கணங்கள் பலவற்றை அங்கே நின்ற யாவரும் அறியும்படி சொல்லிவிட்டு ஆடத் தொடங்கி இருபத்தொரு பந்துகளை எடுத்துப் பிறர் வியக்குமாறு ஆடினள்.
ஆடுகையில் நிற்கையில் மானனீகையின் சிறந்த தோற்றத்தைக் கண்டு மயங்கி அவளை அடைந்த தன் மனத்தை ஒருவாறு மீட்பதற்கும் சிறிதும் ஆற்றல் இல்லாதவனாகி உதயணன் உரிய வடிவத்தோடு அங்கே தோன்றினன்.
அவர்கள் அங்ஙனம் செல்ல காம மிகுதியால் நொந்து தளர்ந்த உதயணன் பள்ளியம்பலத்துள்ளே தான் இருந்து தேவியர் இருவரையும் அழைத்துவரும்படி சொல்லிவிடுத்தனன்.
தோழியர்கள் சென்று சொன்னவுடன் அவ்விருவரும் அரசன் அழைத்ததற்குக் காரணம் இன்னதென்பதை அறியாதவர்களாகி ஐயமுற்று மானனீகையைமட்டும் ஓரிடத்தில் மறைத்து வைத்துவிட்டு மற்றத் தோழிமார்களுடன் சென்று அவர்களைப் புறத்தே நிறுத்தித் தாம்மட்டும் அரசனிடம் போய் வணங்கினர்.
அவர்கள் அவற்றைச் சொன்னபோது உதயணன் பாராதவன்போலவே அவர்களை முறையே பார்த்து வாசவதத்தையை நோக்கி உன்னுடைய தோழிமார்களுள் ஒருத்திமட்டும் இங்கே வாராமைக்குக் காரணம் என்ன என்று வினாவ வாசவதத்தை அவளுக்குச் சொல்ல வேண்டியது ஏதேனும் இருப்பின் அதனைத் தனியே பார்த்துக்கொள்க இக் கூட்டத்தில் ஆக வேண்டுவது யாது?
அவளது சீற்றத்தைக் கண் சிவப்பால் அறிந்த அரசன் பாஞ்சாலராசன் பெற்ற செல்வத்தையும் அவனுக்குள்ள பிறவற்றையும் அவள் நன்கு அறிவாளென்று மந்திரிகளால் அறிந்துள்ளேன்.
உதயணன் அவளை நோக்கி பாஞ்சால ராசனுக்குரிய பல பணிகளிலும் அவனுடைய அந்தப்புரத்தார்க்கு அலங்காரஞ் செய்தலிலும் நீ வல்லாயென்று சொல்லக் கேட்டுள்ளேன்.
உன் பெயரையும் உன் சுற்றத்தார் பெயர்களையும் சொல் என்று கேட்க அவள் மீட்டும் வணங்கி அஞ்சலி செய்து கொண்டு அரசனை நோக்கி அடியேன் கோசல தேசத்து அரசனுடைய பெருந்தேவியாகிய வசுந்தரி என்பவளுடைய சேடியாவேன்.
பாஞ்சாலராசன் படையெடுத்து வந்து எம் அரசனுடைய படைகளை வென்று அவனுடைய அந்தப்புரத்திலிருந்த சிலதியரோடு என்னையும் பற்றிக்கொண்டு சென்று தன் தேவிக்கு அளித்தனன்.
நிற்கவே உதயணன் அவளை நோக்கி நீ வாசவதத்தைக்கு இன்றுமுதல் வண்ணமகளாக இருந்து அவளை நாள் தோறும் அலங்கரிப்பாயாக என்று கட்டளையிட அவள் அப்படியே சென்று கண்டோர் வியக்கும்படி அடிமுதல் முடியளவாக அவளைப் புனைந்தனள்.
அப்போது உதயணன் மானனீகை அலங்காரம் செய்வதில் வல்லுநள் அல்லள் யான் அலங்கரிக்கிறேன் பார் என்று அவள் செய்த அலங்காரத்தைச் சிதைத்துவிட்டு யவன பாஷைக்குரிய எழுத்துக்களை மானனீகை நன்கு கற்றவள் என்பதை முன்பு கேட்டிருந்தவனாதலின் பூந்தாதினையும் சந்தனக் குழம்பையும் கூட்டி வாசவதத்தையின் நெற்றியில் உதயணன் ஓலையை மானனீகை காண்க நீ ஆடிய பந்தாட்டத்தில் உன்னுடைய கண்கள் என் நெஞ்சத்தைப் பிளக்க அதனால் புண்ணுற்றேன் அப்புண்ணைத் தீர்க்கும் மருந்தினை நீ அறிவாய்.
நீ என் கருத்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எழுதிவிட்டு வாசவதத்தையை நோக்கி உனக்கு யான் செய்த அலங்காரம் இப்பொழுது ஒத்திருக்கின்றது என்று சொல்லி அவளை அனுப்பினன்.
மறுநாள் காலையில் வழக்கம்போலவே வாசவதத்தையை மானனீகை அலங்கரித்துவிட்டு அவன் எழுதிய பாஷையாலேயே அவனுக்குத் தன் கருத்தைத் தெரிவிக்க நினைந்து அடியேனைப் பொருளாக எண்ணித் தேவரீர் எழுதிய திருமுகம் முழுவதையும் தவறின்றி அறிந்தேன்.
சிறிய என்னிடத்தே வைத்த விருப்பத்தை மறப்பது நன்று என்று அவளுடைய நெற்றியில் எழுதி என்னால் செய்யக்கூடிய அலங்காரம் இதுவே என்று சொல்லி அனுப்பினள்.
வணங்கவே அவன் மானனீகை எழுதியதைக் கண்டு அவளுடைய கருத்தை அறிந்து அழலால் உண்டாகிய புண்ணின் மேல் கோலிட்டாற்போலக் கலங்கி அவ்வணியை அழித்து உன்னை நான் விரைவில் அடையேனாயின் என் உயிரைச் சென்றதாகவே எண்ணிக்கொள்க என்று அவள் நெற்றியில் எழுதி இந்தப் புதியதோர் அலங்காாரத்தை அவளுக்குக் காட்டுவாயாக என்று கூறி மீளவிடுத்தனன்.
அதனைக்கண்டு தன் மனத்தைத் திண்ணிதாக்கி மறுநாள் காலையில் மானனீகை இற்றை இரவின் கண்ணே கூத்தப்பள்ளியினிடத்தே குச்சரக்குடிகை வேதிகையின்பால் வந்தருள்க என்று அந்த இடமும் புலப்படும்படி சங்கேதமாக ஒருவகைக் கோலத்தை எழுதி அனுப்பினள்.
அதனைக்கண்ட உதயணன் அவள் எழுதிய குறிப்பை அறிந்து மகிழ்ந்து மானனீகை இன்றைக்குப் பயந்து செய்த அலங்காரம் மிகவும் அழகுடையது என்று சொல்லி வாசவதத்தையோடு அளவளாவிக்கொண்டிருந்தனன்.
உதயணன் வாசவதத்தைபால் துயிலச்செல்வேன் என்று பதுமையிடத்தும் பதுமைபால் துயிலச் செல்வேன் என்று வாசவதத்தையிடத்தும் விருப்பக் குறிப் பின்றிக் கூறினன்.