sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வசந்தகாலம் பிறந்ததென்று மகிழ்ந்து பசுங் கிளிகள் மொழி பேசி மரக்கிளைகளிலே கொஞ்சிக் குலாவும் கருங் குயில்கள் மறைந்து நின்று கூவும் மன்னன் மாரன் மகிழ்துணை யாகிய இன்இளவேனில் வந்தனன் என்று குயில் கூவுவதாக இளங்கோவடிகள் பாடுகின்றார்.
இளங்கோடையிலே இளைப்பாற்றிக் கொள்ளுதற் கேற்ற செழுஞ் சோலையாகவும் ஓடையிலே ஊறுகின்ற தீஞ்சுவைத் தண்ணீராகவும் மேடையிலே வீசுகின்ற மெல்லிய பூங்காற்றாகவும் ஈசனது இனிய கருணையைக் கண்டு போற்றுகின்றார் அக்கவிஞர்.
பனியால் நலிந்த மக்கள் பகலவன் ஒளியைக் கண்டு ஞாயிறு போற்றுதும் ஞாயிறு போற்றுதும் என்று இன்புற்று ஏத்தும் காலம் இளவேனிற் காலம்.
ஆகவே இயற்கையோடு இசைந்து வாழ்ந்த பழந்தமிழ் மாந்தர் இன்பநெறி காட்டும் இளவேனிற் பருவத்தின் முதல் நாளைத் தமிழ் ஆண்டின் தலைநாளாகக் கொண்டது மிகப் பொருத்த முடையதன்றோ?
வசந்த காலத்தில் தெற்கேயிருந்து அசைந்து வரும் தென்றலின் சுகத்தை நன்றாக அறிந்தவர் தமிழர் வடக்கேயிருந்து வரும் குளிர் காற்றை வாடை என்றார்கள்.
வாடை என்ற சொல்லிலே வன்மை யுண்டு தென்றல் என்ற சொல்லிலே மென்மை யுண்டு தமிழகத்தார் வாடையை வெறுப்பர் தென்றலில் மகிழ்ந்து திளைப்பர்.
இயற்கை யன்னை இனிய கோலங்கொண்டு விளங்கும் இளவேனிற் காலத்தில் மெல்லிய தென்றலைத் தேராகவும் இனிய கரும்பை வில்லாகவும் குயிலைத் தூதாகவும் கொண்டு மன்மதன் ஆட்சி புரிகின்றான் என்று கவிஞர் பாடி மகிழ்வர்.
மெல்லிய முகிலைத் துகிலாக உடுத்து வெள்ளிய மதியை முடியிலே அணிந்து விளங்கும் பொதிகைத் தாயின் மடியிலே தவழ்ந்துவிளையாடும் இளங்குழந்தையாக அவ் வஞ்சிக்குத் தென்றல் காட்சியளிக்கின்றது.
திக்கெல்லாம் புகழுறும் திருநெல்வேலிக்குத் திருஞான சம்பந்தர் எழுந்தருளிய பொழுது பொதிகைத் தென்றல் அவரை வரவேற்று இன்ப சுகம் தந்தது.
தண்ணறுஞ் சாலைகளிலும் தாழம் பூக்களிலும் நுழைந்து நறுமணம் கவர்ந்து வந்த பொதிகைத் தென்றலைத் தேவாரப் பாட்டில் இசைத்துப் பாராட்டினார் அவ் இளங்கவிஞர்.
அதன் பிறப்பையும் வளர்ப்பையும் எடுத்து உரைக்கின்றார் இளங்கோவடிகள் என்பது அவர் புகழுரை முத்தமிழ் முனிவன் வாழும் மலையிலே பிறந்து சங்கத் தமிழ் வழங்கும் மதுரையிலே வளர்ந்து தென்றலைத் தமிழ்த் தென்றலாகவே கருதி இன்புறுகின்றார் கவிஞர் புலவர் பாடும் புகழுடைய தென்றலைப் போற்றி மகிழ்கின்றார்.
மனத்திற்கும் வாக்கிற்கும் எட்டாத பேரின்ப சுகத்தை ஒல்லும் வகையால் உணர்த்தலுற்றார் அருட்கவிஞர் ஒருவர் இளவேனிற் காலம் சித்திரை மாதம் முழுமதி எங்கும் ஒளி வீசுகின்றது தண்ணீர் நிறைந்த ஒரு தாமரைக் குளத்திலே அவ்வொளி தவழ்கின்றது.
இலக்கிய மறுமலர்ச்சிச் சோலையில் புகுந்து தமிழ் மணத்தையெல்லாம் தமிழ்த் தென்றல் வாரி வழங்கும் என்று தமிழகம் எதிர் பார்க்கின்றது.
தென்றல் வீசும் காலத்தில் பிரிந்தவர் பொருந்துவர் பிணக்கமுற்றவர் இணக்கமுறுவர் ஊடி நின்றவர்கூடி மகிழ்வர் என்பது தமிழர் கொள்கை.
எனவே தமிழ்த் தென்றல் தமிழர் இனத்திலே பிரிந்தவரைப் பொருத்தும் வேறுபட்டவரை ஒன்றுபடுத்தும் தமிழ்க் குலத்தை அரிக்கின்ற வேற்றுமைகளை ஒழிக்கும் தமிழருக்கு இன்ப நெறி காட்டும் என்று நம்புகின்றோம்.
அம்மலையிலே கோங்கும் வேங்கையும் ஓங்கிவளரும் குரவமும் முல்லையும் நறுமணங் கமழும் கோல மாமயில் தோகை விரித்தாடும் தேனுண்ட வண்டுகள் தமிழ்ப் பாட்டிசைக்கும்.
இத்தகைய மலையினின்று விரைந்து வழிந்து இறங்கும் வெள்ளருவி வட்டச்சுனையிலே வீழந்து பொங்கும் பொழுது சிதறும் சிறு நீர்த்திவலைகள் பாலாவிபோற் பரந்து எழுந்து மஞ்சினோடு சேர்ந்து கொஞ்சிக் குலாவும்.
அவ் வருவியில் நீராடி இன்புற்ற மேலைநாட்டுப் பெரியார் ஒருவர் இந் நானிலத்தில் உள்ள நன்னீர் அருவிகளுள் தலைசிறந்து குற்றால அருவியே என்று கூறுதல் மிகையாகாது என்று புகழ்ந்துரைத்தார் வேனிற்காலத்தில் திருக்குற்றால மலையில் வீசும் மெல்லிய பூங்காற்று மருந்துச் செடிகொடிகளின் நலங்களைக் கவர்ந்து வருதலால் நலிந்த உடலைத் தேற்றும் நன்மருந்தாகும் சலித்த உள்ளத்தைத் திருத்தும் சஞ்சீவியாகும்.
பயன் மரம் நிறைந்த திருக்குற்றாலச் சாரலில் வேரிலே பழம்பழுத்து தூரிலே சுணை வெடிக்கும் குறும் பலா மரம் ஒன்று தொன்றுதொட்டு விளங்குகின்றது.
திருக்குற்றால மலையிலே வாழும் களிறும் பிடியும் விரையுறு நறுமலர் கொய்து குறும்பலாவிற் கோயில் கொண்ட ஈசனைக் குழைத்து வணங்கும் கோலம் நறுமணங் கமழும் பொழில்களைக் காணும் பொழுதும் அப் பொழில்களின் இடையே கிளைக்குக் கிளை தாவி விளையாடும் குரங்குகளைப் பார்க்கும் பொழுதும் பிள்ளைப் பெருமானாகிய திருஞான சம்பந்தர் உள்ளம் துள்ளி மகிழும்.
தேனருவித் திரையெழும்பி வானின் வழி யொழுகும் திருக்குற்றால மலையில் இந்நாள் இளைஞர்கள் கண்டு இன்புறுகின்ற வானரங்களை அந்நாளில் திருஞான சம்பந்தரும் கண்டார்போலும் அப்பொழுது அவர் அடைந்த உள்ளக்கிளர்ச்சி ஒரு தெள்ளிய பாட்டாயிற்று என்ற தேவாரப் பாட்டில் மந்திகள் தம் வயிற்றைக் கட்டித் தழுவிய குட்டிகளோடு வாழைக் குலைகளின் மீது அமர்ந்து வளமான கனிகளை மாந்தும் காட்சி அழகுற மிளிர்கின்றது.
பதினைந்தாம் நூற்றாண்டின் இடைப் பகுதியில் தென்பாண்டி நாட்டில் ஆட்சி புரிந்த பராக்கிரம பாண்டியனால் தென்காசிக் கோவில் கட்டப்பட்டதென்று சாசனம் தெரிவிக்கின்றது.
அரசாளும் உரிமையும் அருந்தமிழ்ப் புலமையும் ஒருங்கே வாய்ந்த அதிவீரராம பாண்டியர் தென்காசியில் இருந்து நைடதம் முதலிய நயஞ்சான்ற தமிழ் நூல்களை இயற்றினார் என்பர்.
மலைச்சாரலிலே தேனும் தினைமாவும் உண்டு திளைக்கும் கானவர் வாழ்க்கையும் காதலுற்ற கடுவன் மந்திக்குக் கனி கொடுத்துக் கொஞ்சும் காட்சியும் அருள் வடிவாய அருவி அகத்தும் புறத்தும் செறிந்த அழுக்கைப் போக்கிக் கழுநீராய் ஓடும் அழகும் பண்பாகக் குறி சொல்லிப் பட்டும் மணியும் பரிசு பெறும் குறவஞ்சியின் கோலமும் அந்நூலில் இனிமையாக எழுதிக் காட்டப்பட்டுள்ளன.
திரிகூடராசப்பர் இயற்றிய குறவஞ்சி நாடகம் மதுரை மாநகரில் அரசு வீற்றிருந்த முத்து விசயரங்க சொக்கநாத நாயக்கர் கருத்தை கவர்ந்தது.
அதன் அருமை பெருமைகளைக் கற்றறிந்தார் வாயிலாகக் கேட்டு இன்புற்ற நாயக்கர் திரிகூடராசப்பரை ஆதரிக்க விரும்பினர் குற்றாலத்தில் இன்றும் குறவஞ்சிமேடு என்று வழங்குகின்ற நன்செய் நிலத்தை அவருக்கு நன்கொடையாக அளித்தார்.
கருப்புக்கட்டி ஊற்றின் அருகே அமைந்துள்ள அவ்வளமார்ந்த நிலம் வழி வழியாக அக்கவிராயர் குடும்பத்தினர் ஆளுகையில் இருந்து வருகின்றது.
கவிப் புலமையால் திரிகூடராசப்பர் பெற்ற கவிராசர் என்ற பட்டமும் திருக்குற்றால நாதர் சந்நிதியில் வாகனக் கவி பாடும் சிறப்பும் இன்றும் அவர் குடும்பத்தார்க்கு உண்டு.
பசுமையான சோலை சூழ்ந்த சிற்றூரைப் பைம்பொழில் என்றழைத்த பண்டைத் தமிழ் மக்களது மனப்பான்மை எண்ணுந்தோறும் இன்பம் பயப்பதாகும்.
காசிமேசபுரத்திற்கும் காசிக்கும் எவ்வகைத் தொடர்பும் இல்லை ஆங்கில வர்த்தக் கம்பெனியார் காலத்தில் காசாமேஜர் என்ற பெயருடைய ஆங்கிலேயர் ஒருவர் தென்னாட்டில் வர்த்தக கர்த்தராக நியமிக்கப்பட்டார்.
பொன் இலஞ்சி யென்றும் மீறும் இலஞ்சி யென்றும் குறவஞ்சிக் கவிராயரால் சிறப்பிக்கப்பட்ட சிற்றூர் செல்வம் மலிந்த சீருராய்த் தென்காசியின் அருகே திகழ்கின்றது.
மதுரை மாநகரில் சிவனடியார் திருமடத்தில் தீயோர் வைத்த தீயை அரசனிடம் செலுத்தத் திருவுளங்கொண்ட திருஞான சம்பந்தர் பையவே சென்று பாண்டியற்கு ஆகவே எனப் பணித்ததாகத் தேவாரம் கூறும்.
படித்தவர்கள் அவனைப் பித்தன் என்பார்கள் பித்துக்கொண்டவன் என்னும் பொருள் நன்றாகத் தோன்றும்படி பித்துக்கொள்ளி என்றும் சொல்லுவார்கள்.
வீங்கு நீர் அருவி வேங்கடம் என்று திருப்பதியைச் சிறப்பித்துப் பாடினார் சிலப்பதிகார ஆசிரியர் பொங்கருவி தூங்கும் மலை பொதிய மலை என் மலையே என்று செம்மாந்து பாடினாள் பொதியமலைக் குறத்தி.
இவ்வளவு விரிந்த பொருளில் வழங்கிய காதல் என்ற சொல் இப்பொழுது ஆண் பெண் என்னும் இரு பாலாரிடையே உள்ள அன்பையே பெரும்பாலும் குறிக்கின்றது.
தாம் கருதிய காதலனைக் கணவனாகப் பெறுவதற்கும் பிரிந்த கணவனை மீண்டும் அடைவதற்கும் காமன் கோயிலிற் சென்று மங்கையர் வழிபடும் வழக்கம் அந் நாளில் இருந்தது.
கோவலன் மாதவி என்னும் நடிகையின் மையலிலே முழ்கித் தன் மனைவியாகிய கண்ணகியைப் பிரிந்திருந்தபோது காமவேள் கோயிலிற் சென்று தொழுதால் கணவன் மீண்டும் வந்து சேர்வான் என்று அக் கற்பரசியிடம் அவள் உயிர்த்தோழி எடுத்துரைத்தாள்.
இதனால் காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் அந்த நாளிலே காமன் கோயில் இருந்ததென்றும் குலமாதர் அங்குச் சென்று வழிபடும் முறை இருந்ததென்றும் நன்றாக விளங்குகின்றன.
ஈசனுடைய நெற்றிக் கண்ணால் காமன் எரிந்துபோனான் என்று வாதிப்பாரும் அப்படியில்லை என்று சாதிப்பாரும் இக்காலத்தும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு.
அறம் பொருள் இன்பம் என்ற முப்பாலைப் பற்றி எழுதிய திருவள்ளுவர் இன்பப் பகுதிக்குக் காமத்துப் பால் எனப் பெயரிட்டார் என்றால் அவர் காலத்தில் காமம் இழிந்த சொல்லாகக் கருதப்படவில்லை என்பது தெரிகின்றதல்லவா?
உணர்ச்சியால் ஒன்றுபட்ட நம்பியும் நங்கையும் தலைமகனும் தலைமகளும் ஒருவரை யொருவர் தமக்கே உரியவராகக் கொண்ட நிலையிலே தோன்றும் ஒழுக்கமே கற்பு என்பர்.
அப்போது தோழி சொல்கின்றாள் அயோத்தி அரசனுடைய மைந்தன் அஞ்சன வண்ணன் செந்தாமரைக் கண்ணன் அவன் தம்பியோடும் முனிவரோடும் நம் மாளிகைக்கு வந்தான் உன் திருமணத்திற்காக வைத்திருந்த வில்லைக் கண்டான் எடுத்தான் வளைத்தான் ஒடித்தான் என்று கூறி முடிக்கின்றாள்.
கண்ணாற் கண்ட காதலனும் வில்லை ஒடித்த வீரனும் ஒருவனேயாயின் அவனை மணம் புரிந்து வாழ்வேன் இல்லாவிட்டால் இறந்து படுவேன் என்று உறுதி கொண்டாள் சீதை.
அல்லும் பகலும் அயலார் அறியாமல் கண்ணீர் வடித்தாள் கண்ணகி மங்கல அணியைத் தவிர மற்றைய நகைகளை யெல்லாம் மறந்தாள் தன்னை அழகு செய்து கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணத்தை அறவே துறந்தாள்.
கண்டார் வெறுப்பனவே காதலன்தான் செய்திடினும் கொண்டானை யல்லால் அறியாக் குலமகள் என்று ஆழ்வார் பாடிய திருப்பாட்டுக்கு ஓர் எடுத்துக் காட்டாக அமைந்தாள் கண்ணகி.
இத்தகைய மென்மையும் பொறுமையும் வாய்ந்த கண்ணகி மதுரை மாநகரில் தன் கணவனை இழந்த போது வன்மையின் வடிவம் கொண்டாள் கற்பெனும் திண்மை அவ்வடிவத்திலே களிநடம் புரிந்தது.
கதைத் தலைவியாகிய கண்ணகி சோழ நாட்டிலே பிறந்தாள் பாண்டி நாட்டிலே தன் கற்பின் பெருமையை நிறுவினாள் பின்பு சேரநாடு போந்து வானகம் எய்தினாள்.
இவ்வாறு முந்நாட்டின் பெருமையையும் எழுதப் போந்த ஆசிரியர் அவற்றின் அரசியல் முறைகளையும் சமய நெறிகளையும் பிறவற்றையும் குறிப்பாகக் கூறியருளினார்.
நாடகசாலைக்குச் செல்வோர் மணிமுடி தரித்த மன்னரும் மதிநலஞ் சான்ற அமைச்சரும் வெம்படை தாங்கிய வீரரும் நல்லணிபுனைந்த நங்கையரும் பிறரும் அரங்கத்தில் நடிக்கக் கண்டு களிப்புறுவர் பண்ணார்ந்த பாட்டின் இசைகேட்டு இன்புறுவர் நாடகக் கதையில் அமைந்துள்ள கருத்தினை அறிந்து நலமுறுவர்.
இவ்வாறு கற்றோர்க்கும் மற்றோர்க்கும் இன்பமும் பயனும் ஒருங்கே எய்துவிக்கும் தன்மையாலேயே தமிழ்நாட்டு அறிஞர் நாடகத் தமிழைப் போற்றி வளர்ப்பாராயினர்.
உயிர்க்கு நலம் பயக்கும் உயரிய உண்மைகளைக் கொண்ட கதைகளே முற்காலத்தில் நாடக மேடைகளில் நடிக்கப்பட்டமையால் மக்கள் பெரும்பாலும் நன்மையில் நாட்டமும் தீமையில் அச்சமும் உடையராய் வாழ்ந்தார்கள்.
தமிழ்நாட்டு நாடக மேடையில் நடைபெறும் கோவலன் என்னும் நாடகம் பழந்தமிழ்க் காவியமாகிய சிலப்பதிகாரத்திலுள்ள சிறந்த கதையைத் தழுவி எழுந்ததாகும்.
கோவலனைக் கோவிலன் என்றும் கண்ணகியைக் கர்னகி என்றும் சிதைத்து வழங்கும் சிறுமை ஒரு புறமிருக்க கற்பின் கொழுந்தாகிய கண்ணகி நாடக மேடையில் ஆவேசமுற்று வெறியாட்டயர்வதும் தவறிழைத்த பாண்டியன் மார்பைப் பிளந்து அவன் குடரை மாலையாக அணிந்து குருதியிலே திளைத்து கூத்தாடுவதும் அருவருக்கத்தக்க காட்சியன்றோ?
நாடகக் கண்ணகியின் தன்மை இவ்வாறாக காவியக் கண்ணகியின் செம்மையையும் மேன்மையையும் சிறிது காண்போம் மதுரை மாநகரில் கோவலன் கொலையுண்டிறந்தான் என்றறிந்த கண்ணகி பாண்டிய மன்னனிடம் வழக்குரைத்து நீதியை நிலை நிறுத்துமாறு அவன் மாளிகையினுள்ளே சென்றாள்.
காவி மலரனைய கண்கள் கண்ணீர் சொரிய கருங்கூந்தல் விரிந்து கிடக்க சிலம்பைக் கையிலேந்திக் கொற்றவன் முன்னே போந்த கண்ணகியின் கோலத்தை என்று சிலப்பதிகாரம் உருக்கமாக உரைக்கின்றது.
அதற்கு மாற்ற முரைக்க போந்த மங்கை அரசனே கன்றை இழந்த பசு ஒன்று மனங்கரைந்து கண்ணீர் வடிக்கக் கண்டு அவ் ஆன்கன்றைக் கொன்ற தன் அருமந்த மைந்தன் மீது தானே தேராழி ஊர்ந்து முறைசெய்த சோழ மன்னனது புகழமைந்த புகார் நகரமே என் பதியாகும்.
அந்நகரில் மாசாத்துவானுக்கு மகனாய்த் தோன்றி ஊழ்வினைப் பயனால் உன் நகரிற் புகுந்து என் சிலம்பை விற்கப் போந்த வீதியில் உன் ஆணையால் கொலையுண்டிறந்த கோவலன் மனைவியே யான் என்று கொதித்துக் கூறினாள்.
கோவலன் குற்றமற்றவனென்றும் அவனைக் குற்றவாளி என்று கொன்ற கொற்றவன் தவறிழைத்தான் என்றும் ஐயந்திரிபற விளக்க வந்த கண்ணகி காவலனை நோக்கி அரசே என் கணவன் கள்வனல்லன் அவனிடம் இருந்த சிலம்பு அரண்மனைச் சிலம்பன்று.
சிலம்பின் உள்ளே இருந்த மாணிக்கம் விரைந்தெழுந்து அரியணை மீதமர்ந்திருந்த அரசனிடம் தானே நேராகச் சான்று பகர்வதுபோல் அவன் முகத்தில் தெறித்து விழுந்த மாணிக்கத்தைக் கண்டான் மன்னன்.
காவலன் மயங்கி விழுந்து மாண்டதைக் கண்ட கோப்பெருந்தேவி கணவனை இழந்து நின்ற கண்ணகியின் அடி பணிந்து பிழை பொறுக்குமாறு வேண்டினாள்.
அரசியல் பிழைத்தோரை அறமே ஒறுக்குமென்றும் கற்பமைந்த மாதரை மக்களும் தேவரும் போற்றுவரென்றும் வினையின் பயனை விலக்கலாகா தென்றும் இவ்வுலக மாந்தர் அறிந்து வாழுமாறே இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரம் இயற்றினார் என்பது இதனால் இனிது விளங்கும்.
இவ் வுண்மைக்கு முற்றும் மாறாக அரசியல் பிழைத்த பாண்டியன் அறத்தால் ஆவி துறவாது கண்ணகியின் மறத்தால் ஆவி துறப்பதை நாடக மேடையிலே காண்கின்றோம் கணவனான கோவலனையன்றி ஆடவர் எவரையும் சிந்தையாலும் தொடாச் செம்மை வாய்ந்த கண்ணகி பாண்டியன் மெய் தீண்டி அவன் மார்பைப் பிளந்து உயிரைப் பருகப் பார்க்கின்றோம் இவ்வாறு தமிழ் நாட்டு மன்னர் அறமும் மாதர் கற்பும் நிலைகுலையுமாறு நிகழ்த்தப்பெறும் கூத்தைக் கண்டு கல்லார் நெஞ்சம் களிக்குமெனினும் பழந்தமிழ் நாட்டின் பெருமை பாழ்படுவதைக் கண்டு பயனறிந்தோர் வருந்துவர்.
சிலப்பதிகாரத்தைப் பொது நோக்காகப் பார்க்கும் பொழுது தமிழ் நாடு சிறந்த நிலையில் இருந்த காலமே சிலப்பதிகாரக் காலம் என்று தோன்றுகின்றது.
இக் காலத்தில் பட்டணம் என்பது சென்னைப் பட்டணத்தைக் குறிப்பது போன்று அக் காலத்தில் பட்டினம் என்னும் பெயர் காவிரிப்பூம்பட்டினத்திற்கு வழங்கிற்று.
அழகு வாய்ந்த அப்பட்டினத்தைக் கவிகள் பூம்புகார் நகரம் என்றும் அழைத்தார்கள் பூம்புகார் போற்றுதும் பூம்புகார் போற்றுதும் என்று பட்டினத்தைப் பாடினார் சிலப்பதிகார ஆசிரியர்.
தமிழ் நாட்டாரோடு வாணிகம் செய்து வளம் பெற்ற யவனர் என்ற கிரீக்கர்கள் காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் கடற்கரையில் விண்ணளாவிய மாடங்கள் கட்டிக் குடியிருந்தார்க்ள.
கற்புத் தெய்வமாகிய கண்ணகி தன் நாட்டில் வந்து விண்ணுலகம் அடைந்தாள் என்று அறிந்த செங்குட்டுவன் அவளுக்குத் தன் தலைநகரத்தில் ஒரு கோயில் கட்டினான் இமயமலையிலிருந்து சிலை எடுத்து வந்து கண்ணகியின் திருவுருவம் செய்து அக்கோயிலில் நிறுவினான் அத்திருவிழாவைக் காண அயல் நாட்டு அரசர் சிலரை அழைத்திருந்தான்.
அவர் அரச குலத்திற் பிறந்த பெருமையும் துறவு பூண்டு ஆற்றிய தவத்தின் அருமையும் தோன்ற அவரை இளங்கோ அடிகள் என்று தமிழுலகம் பாராட்டுவதாயிற்று.
பொய்யறியாக் கபிலரோடு பரணர் ஆதிப் புலவோர் என்ற வரிசையில் வைத்துப் புகழப்பட்ட பரணர் சேரன் செங்குட்டுவனைப்பற்றிப் பாடிய பாடல்களுள் பதினொன்று நமக்குக் கிடைத்துள்ளன.
பரணருடைய புலமையையும் பண்பையும் பெரிதும் மதித்த சேரன் அவருக்குச் சிறந்த பரிசில் அளித்ததோடு தன் மகனையும் அவரிடம் மாணாக்கனாக ஒப்புவித்தான் என்பது பண்டை நூல்களால் விளங்குகின்றது.
கண்ணகியின் திருவிழாவிற்குச் சேரன் செங்குட்டுவன் அனுப்பிய அழைப்புக் கிணங்கி வஞ்சி மாநகரில் வந்திருந்து பத்தினிக் கடவுளை வணங்கிய மாநகரில் வந்திருந்து பத்தினிக் கடவுளை வணங்கிய அரசருள் ஒருவன் கடல் சூழ் இலங்கைக் கயவாகு மன்னன் என்பதை முன்னமே கண்டோம்.
இன்னும் இக்கொள்கைக்கு ஆதாரமான செய்திகளிற் சிலவற்றைப் பார்ப்போம் கரிகாற்சோழன் என்னும் திருமாவளவன் காலத்திற்குப் பின்பு சோழ நாடு உலைவுற்றுச் சீரழிந்ததது.
அப்போரின் தொல்லை ஒருவாறு தீர்ந்த பின்பு பட்ட காலிலே படும் கெட்ட குடியே கெடும் என்ற பழமொழிப்படி சோழ நாட்டிற்கு ஒருபெருந் தீங்கு நேர்ந்தது.
மாடமாளிகையை இழந்த மன்னன் அந்நகரினின்றும் வெளியேறிய செய்தியை இரக்கத்தோடு கூறுகின்றார் மணிமேகலையாசிரியர் என்னும் மணிமேகலை அடிகளில் சோகம் நிறைந்திருக்கிறது.
துன்பம் வந்துற்றபோது துணையாவார் யாருமின்றித் தன்னந் தனியனாய் அந்நகரினின்றும் வெளிப்போந்தான் மன்னர் மன்னன் என்பது அவ்வடிகளின் கருத்து.
இவ்வாறு அழிந்ததாக மணிமேகலையிற் சொல்லப்படுகின்ற காவிரிப்பூம்பட்டினம் ஏழாம் நூற்றாண்டில் எழுந்த தேவாரப் பாசுரத்தில் ஒரு சிற்றூராகக் குறிக்கப்படுகின்றது சிலப்பதிகாரத்திற்கும் தேவாரத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஐந்நூறு ஆண்டுகளில் சோழ மன்னர் தம் நிலையில் தாழ்ந்தனர்.
பழம்பெருமையெல்லாம் இழந்து நின்ற காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் அன்புகொண்டு ஒரு பல்லவன் அங்குச் சிவாலயம் கட்டினான் அதற்குப் பல்லவனீச்சரம் என்று பெயரிட்டான்.
மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுவரை அவர் ஆட்சி புரிந்தனர் என்று சரித்திரம் கூறும் சிவனடியார் பாடிய தேவாரத்திலும் திருமால் அடியார்களாகிய ஆழ்வார்களது திருப்பாசுரத்திலும் பல்லவர் குறிக்கப்படுகின்றனர்.
தொன்று தொட்டுத் தமிழகத்தை ஆண்டுவந்த சேர சோழ பாண்டியர் பேரும் புகழும் பெருவாழ்வும் பெற்றிருந்த காலத்திலேதான் சிலப்பதிகாரம் பிறந்தது.
தந்தையின் புகழைத் தானும் பெற ஆசைப்பட்டுக் குட்டுவனும் வடநாட்டின் மீது படையெடுத்தான் தமிழரசைப் பழித்துப் பேசிய வடநாட்டாரைப் போர்க்களத்திலே வாட்டி வென்றான் இருவரைச் சிறை பிடித்தான் தன் நாட்டிற்குக் கொண்டு வந்தான்.
எனவே தமிழ்நாட்டாரின் வீரப்புகழ் வடநாட்டிலும் பரவியிருந்த காலம் தமிழ்நாடு வாணிகத்தால் வளம்பெற்று ஓங்கி நின்ற காலம் தமிழ்ப் புலவர் பல்லாயிரவர் தமிழ்த்தாய்க்குப் பல வகையான கவிதைக் கலன்களை அணிந்து கோலம் செய்து கொண்டிருந்த காலம் அக்காலமே சிலப்பதிகாரத்தின் காலம்.
அத் திருக்குளத்தின் தெள்ளிய அலைகளில் வெண்ணிலாவின் ஒளி கலந்து விளையாடும் காட்சியையும் கண் போல் மலர்ந்த கருங்குவளையின் செவ்வியையும் கண்டு மனங்குளிர்ந்து நிற்கின்றாள் மணிமேகலை.
இத் தகைய அமுத சுரபியைக் கைக்கொண்டு அற்றார்க்கும் அலந்தார்க்கும் தொண்டு செய்ய ஆசைப்பட்டாள் மணிமேகலை உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே என்னும் உண்மையை உள்ளத்திற்கொண்டு அருளறம் புரியத் தொடங்கினாள் வருந்தி வந்தவர் அரும்பசி களைந்து அவர் திருந்திய முகங்கொண்டு திளைத்தாள்.
மாதம் மூன்று மழையுள்ள நாடு வருஷம் மூன்று விளைவுள்ள நாடு என்ற புகழப்பெற்று தமிழகத்தில் இப்போது எல்லோரும் வயிறார உண்பதற்குப் போதிய உணவில்லை.
அதனாலேயே முன்னாளில் இந்நாட்டையாண்ட மன்னர்கள் பயிர்த் தொழிலைக் குறிக்கொண்டு பேணினார்கள் காடுகளை வெட்டித்திருத்தி நாடாக்கினார்கள் ஆற்றிலே அணைகள் கட்டினார்கள் ஒல்லும் வகையால் உழவரை ஆதரித்தார்கள் சுருங்கச்சொல்லின் தமிழகத்தை ஓர் அமுத சுரபியாக்க ஆசைப்பட்டார்கள்.
தமிழ்நாட்டுக் கவிஞராகிய பாரதியார் வருங்காலப் பாரத அரசாங்கத்திற்கு சுதந்தர அரசாங்கத்திற்கு அடிப்படையான பொருளாதாரத் திட்டமொன்று வகுத்துப் போந்தார் என்பது அக் கவிஞரின் வாக்கு.
இன்று வளர்ந்தோங்கி வருகின்ற விஞ்ஞானக் கலைகளின் உதவியால் விளைபொருள்களைப் பெருக்கி பாழிடங்களையெல்லாம் பயிர் முகங்காட்டும் பழனங்களாக்கி பாரத நாட்டை ஓர் அமுத சுரபியாக உருவாக்குதல் அ ரிதாகுமோ?
அறிவுப் பசி இப்பொழுது தமிழ்நாட்டிலே அதிகரித்து வருகின்றது அமிழ்தினும் இனிய தமிழ் மொழியை அருங்கலை நிறைந்த தமிழ்மொழியைப் போற்றாதே ஆற்ற நாள் போக்கினோமே என்ற உணர்ச்சி ஆங்கிலங்கற்ற அறிஞருள்ளத்தில் நாளுக்கு நாள் வலுத்து வருகின்றது.
பாரத நாட்டின் அங்கங்களாக அமைந்த ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் அவரவர் தாய்மொழியின் வாயிலாகவே அறிவு ஊட்டப்படவேண்டும் என்ற கொள்கை உரம்பெற்று வருகின்றது.
இத் தகைய பசி ஒல்லையில் வந்துவிடும் என்பதை முன்னரே அறிந்த பாரதியார் தமிழ் மக்களை நோக்கி தமிழ் மொழியிலே மறுமை இன்பத்தை அடைய வழிகாட்டும் மெய்ஞ்ஞான நூல்கள் மட்டும் இருந்தாற் போதாது இம்மை யின்பம் பெறுதற் கேற்ற விஞ்ஞான நூல்களும் வேண்டும் என்று பாரதியார் ஆசைப்பட்டார் அப் பணியிலே தலைப்படும்படி அறிவறிந்த தமிழ் மக்களை வேண்டினார்.
அவருக்கு முன்னிருந்த அறிஞர்களும் கவிஞர்களும் மதுரம் நிறைந்த தமிழின் அருமையை மனமாரப் புகழ்ந்து வாயார வாழ்த்தி யுள்ளார்கள்.
என்று முளதென்தமிழ் என்று தமிழின் வாசி யறிந்து ஆசி கூறினார் கம்பர்.இத் தகைய இனிமை வாய்ந்த மொழியை மூவாச் சாவா மொழியைப் பிறப்புரிமையாகப் பெற்ற பெருமை என்றும் தமிழருக்கு உண்டு.
தமிழகத்தின் தலைநகரமாகிய சென்னையம்பதியிலே இன்று எழுகின்ற தமிழ் மயமான அமுதசுரபி யைத் தேமதுரத் தமிழோசை உலக மெலாம் பரவும் வகை செய்க என்று வாழ்த்துகின்றோம் வரவேற்கின்றோம்.
கண்களைக் கவரும் அழகு வாய்ந்த கமல மலர்களில் கள்ளுண்டு களிக்கப் போந்த கரு வண்டுகள் பொய்கையின்மீது சுற்றிச் சுழன்று இன்னிசை பாடின.
இவ்வாறு பூஞ்சேக்கையில் கண்வளர்ந்த அன்னத்தின் அழகினை அன்பார்ந்த குழவியை அழகிய மஞ்சத்திலமைத்து அதன் மேனியைக் கைகளால் தடவித் துயில்விக்கும் அன்னைபோல் ஈரம் வாய்ந்த பொய்கை கமலப்பள்ளியில் அமர்ந்த அன்னத்தைத் தன் அலைக்கைகளால் தட்டித் துயில்வித்ததென்று கவி அமைத்துள்ள உவமை சால அழகியதாகும்.
அன்னம் துயிலுதற்கமைந்த நறுமணங்கமழும் கமலப்பள்ளி மெல்லிய வெண்பட்டு விரித்த விழுமிய மஞ்சம் போன்றது என்று கவிஞர் எழுதியமைத்த ஓவியம் கற்போர் மனத்தைக் கவர்வதாகும்.
அவ் வழகிய ஆடையில் குயிற்றிய செம்மை சான்ற மணிகளிலே கதிரவன் ஒளி வீசிய அம் மணிகளினின்று எழுந்த நிழற் சுடர்கள் பொய்கையின் மீது விழுந்து நெருங்கிப் பூத்த செந்தாமரையை நிகர்த்தன.
இத் தகைய இனிய இயற்கைக் காட்சியை நீலத் துகிலின் இடையே இலங்கிய செம்மணிகள் பசுமையான தாமரை இலைகளின் நடுவே விளங்கிய செங்கமல மலர்போல் திகழ்ந்தன.
நீராடப் போந்த மங்கையின் நீலப்புடவையில் செம்மணிகள் நெருக்கமாகப் பதிந்திருந்தமையால் கதிரவன் ஒளியில் அவற்றின் நிழல்கள் நீர்ப்பரப்பில் நெருங்கி விழுந்து சால நெருங்கிப் பூத்த செந்தாமரையை நிகர்த்தன.
நாள் தோறும் நற்றாமரைக் குளத்தில் வாழ்ந்து செங்கமல மலர்களைச் செவ்வையாக அறிந்திருந்த அன்னமே செம்மணியின் சுடர்களைச் செந்தாமரை என்று மயங்கிற்றென்றால் அம்மணிகளின் செம்மை சான்ற ஒளி சொல்லாமலே விளங்குமன்றோ?
அச்சுடர்களைத் தாமரை என்று கருதி அன்னம் விரைந்து சென்று கவ்விய ஆர்வமும் அச்சுடர்கள் வாயிலாகப்படாமையால் அழுங்கிய தோற்றமும் நகைச்சுவை பயப்பனவாகும்.
ஆகவே மங்கை புனைந்திருந்த மணியாடையின் சிறப்பையும் அம் மணிகள் கதிரவன் ஒளியால் சுடர் உமிழ்ந்த செம்மையையும் சிந்தாமணிக் கவிஞர் அழகுற உணர்த்திப் போந்தார்.
மலர்ப் பொய்கையின் அழகையும் மெல்லிய பூங்காற்றின் இனிமையையும் நுகர்ந்து நெடுநேரம் மங்கை நீராடுவாளாயினாள் பொய்கையிலே இயற்கை இன்பம் நுகர்ந்த நிலையில் வீட்டையும் மறந்தாள் தன்னொடு போந்த பஞ்சரக் கிளியின் பசியையும் மறந்தாள்.
இவ்வாறு தன்னையும் மறந்து தாமரைத் தடாகத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த மங்கையைக் கரையேற்றுதற்கு ஒரு சூழ்ச்சி செய்தது அவ் விளங்கிளி தன்னைக் காதலித்து வளர்த்த தலைவியை நோக்கி பாம்பு பாம்பு என்று பதறிக் குளறிக் கூறிற்று.
பால் நினைந்தூட்டி வளர்த்த பசுங்கிளியின் பசியையும் மறந்து தலைவி நீராடத் தலைப்பட்டாள் என்று கவிஞர் கூறுமாற்றால் மாண்பமைந்த மலர்ப் பொய்கையின் பெருமை இனிது விளங்குவதாகும்.
அத் தலைவி தண்ணளியோடு பாலூட்டும் தாய் ஆதலால் மதி நலம் வாய்ந்த கிளி அவள் மனத்தைத் துன்புறுத்தாது தன் பசியைத் தீர்த்துக்கொள்ள ஒரு வழியை நாடிற்று.
மலர் நிறைந்த பொய்கையில் மீன் முதலாய உயிர்களும் அன்னம் முதலாய பறவைகளும் நிறைந்திருப்பினும் மங்கைக்குப் பாம்பினிடத்துள்ள பயம் மிகப் பெரிதெனக் கருதிய கிளியின் மதி நலம் அறிந்து மகிழத்தக்கதாகும்.
ஆகவே குளிர்ந்த நீர் நிறைந்த பொய்கையின் பெருமையும் அந் நீரில் மகிழ்ந்து விளையாடிய மங்கையின் மதிநலமும் சிந்தாமணிக் கவிஞரால் சிறப்பாக உணர்த்தப்பட்டன.
பொய்கைக்குப் போக வேண்டா என்று அன்னை தடுத்தாளே அவள் தடையை மீறி வந்தேனே வெறுங்காதுடன் வீட்டிற்குச் சென்றால் அன்னை சீறுவாளே திட்டிக் கொட்டுவாளே இப்பொய்கையில் இறங்கித் தேடித் தருவார் யாரையும் காணேனே என் கண்ணனைய தோழியரும் கைவிட்டுச் சென்றார்களே அதோ ஒரு மெல்லியல் அன்னம் கரையருகே நீந்தி வருகின்றது.
இன்னல் உற்ற என் நிலையைக் கண்டு இரக்கமுற்றுத்தான் வருகின்றது போலும் என்றெண்ணிப் பேசலுற்றாள் மெல்லியல் அன்னமே உன்னை வணங்குகின்றேன்.
பெண்ணுக்குப் பெண்மைதான் இரங்கும் என்று எண்ணி அன்னப் பெடையே என்று அழைத்தாள் அதன் கருணையைப் பெறுவதற்காகக் கைகூப்பித் தொழுதாள் மேலும் அதன் உள்ளத்திலெழுந்த இரக்கத்தைப் பெருக்கும் பொருட்டு அன்னை கொடியவள் என்று அறிவித்தாள் காலத்திற் செய்யும் உதவிக்கு என்றென்றும் கடமைப்பட்டவள் என்று தன் நன்றியறிதலைப் புலப்படுத்தினாள் என்பது கவிஞர் கருத்து.
இத்தகைய அழகு வாய்ந்த அந்திப் பொழுதில் தென்மலைச் சாரலில் மகிழ்ந்து விளையாடிய முருகனென்னும் குமரன் விண்ணிலே ஊர்ந்த வெண் மதியின் அழகினைக் கண்டு குறுகுறு நடந்து சிறுகை நீட்டி முகம் மலர்ந்து அளவிலா இன்பமுற்றான்.
இள நலம் வாய்ந்த முருகன் விம்மித் தேம்பி அழுவதைக் கண்டு ஆற்றாத முனிவர் ஒருவர் அவ்விடம் விரைந்து போந்து வெள்ளை மதியில் ஊன்றிய பிள்ளையின் கருத்தை மாற்றப் பலவாறு முயன்றார் ஆயினும் அப்பிள்ளையின் கண்ணும் கருத்தும் பிற பொருளிற் செல்லாப் பெற்றி கண்டு விண்மதிக்கு நன்மதி புகட்டலுற்றார்.
வெண்ணிலா வீசும் விண்மதியே முருகனைப் போலவே நீயும் அமுதமயமாய் விளங்குகின்றாய் கண்டோர் கண்ணையும் மனத்தையும் குளிர்விக்கின்றாய் குமுதவாய் திறந்து குளிரொளி விரிக்கின்றாய் உயிராகிய பயிர் தழைக்க உயரிய அருள் சுரக்கின்றாய்.
அது கண்ட முனிவர் மதியின் சிறுமை காட்டி இடித்துரைக்கத் தொடங்கினார் மாலை மதியே சில கூறுகளில் நீ முருகனை ஒப்பாயாயினும் பல கூறுகளில் அவனுக்கு நீ நிகராகாய் முக்கட் பெருமானாகிய முதல்வனுக்கு நீ ஒரு கண்ணாய் அமைந்தாய் முருகனோ கண்மணியாயமைந்தான் கலைகள் குறைந்தும் நிறைந்தும் நீ வேறுபடுகின்றாய்.
இவ்வாறு வேற்றுமை காட்டிக் கட்டுரை கூறியும் முருகன் பெருமையை உணராது இறுமாந்திருந்த தண்மதியைப் பிறிதோர் உபாயத்தால் முனிவர் தெருட்டக் கருதினார் மருவுற்ற குளிர் மதியே உன்னை வருந்தி அழைக்கும் குமரன் திறத்தினை அறிந்தா யில்லையே கருநோயை வேரறுக்கும் முருகன் அருள் பெற்றால் உன்னைப் பற்றியுள்ள கரு நோய் கடுகி ஓடுமே இருள்சேர் இருவினையுந் துடைத்து அந்தமில் இன்பத்து அழியா வீடும் தரவல்ல முருகனுக்கு உன்பால் அமைந்த மறுவினை அகற்றுதல் அரிதாமோ கரவாது தொழும் அன்பர் கண்ணெதிரே தோன்றித் தண்ணளி சுரந்து வரங்கொடுக்கும் கண்கண்ட தெய்வம் முருகனல்லால் உலகில் வேறுண்டோ?
சாம பேத தானங்களால் தண்மதியை வெல்ல இயலாத முனிவர் தண்டத்தைக் கையாளத் தலைப்பட்டார் குறையாகிப் பிறையாகி மிளிரும் குளிர்மதியே இக்குமரன் ஆற்றலை நீ அறியாய் போலும் இப்பிள்ளைப் பெருமான் குன்றமெறிந்தான் குறை கடலிற் சூர் தடிந்தான் குலிசனைச் சிறையிலிட்டான்.
தாம் உரைத்த மொழிகளைச் சிறிதும் நெஞ்சிற் கொள்ளாது செருக்குற்று விண்ணிலே தவழ்ந்து சென்ற விண்மதியையும் அம்மதியை மறந்து மற்றொன்றைக் கருத மனமற்றிருந்த முருகனையும் கண்ட முனிவர் செய்வதொன்று மறியாது சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தார்.
அந் நிலையில் முருகனை வீட்டிற் காணாத அவன் தந்தை முருகா முருகா என அழைத்துக் குன்றின் சாரலை வந்தடைந்தார் ஆங்குக் கரும் பாறையின் மீது முனிவரும் குமரனும் அமர்ந்திருக்கக் கண்டார் அருமந்த முருகனை விரைந்தெடுத்து ஆர்வமுற அணைத்துக் கண்ணீர் துடைத்து அழகொழுகும் அவன் திருமுகத்தை அமர்ந்து நோக்கி என் கண்ணே கண்மணியே நீ ஏன் அழுதாய்?
முத்தமிட்டு நிமிர்ந்த அத்தனது சடையிலமைந்த பிறை மதியை முருகன் கண்டு கொண்டான் தன் விருப்பத்திற்கிணங்கி வந்தடைந்த தண்மதியைக் கண்டு உள்ளம் தழைத்தான் தந்தையின் தோளில் ஏறியமர்ந்து கற்றைச் சடையின்மீது இலங்கிய குழவித் திங்களைத் தன் இளங்கரத்தால் வளைத்திழுத்தான்.
விண்மதியின் தண்மையையும் வெண்மையையுங்கண்டு முருகன் மனங்களித்தான் மதியின் வட்ட வடிவத்தைத் தன் முகத்தோடு ஒட்டிப் பார்த்தான் அதன் மேனியிலமைந்த மறுவைத் தன் மலர்க் கரத்தால் துடைத்தான்.
மஞ்சு தோய நின்ற வேங்கையின்மீது அவ்விளங்கொடி வரிவரியாய்ச் சுற்றி விளங்கிய கோலம் கண்டோர் கண்ணையும் கருத்தையும் கவர்வதாயிற்று.
பொன்மலர் பூத்த அவ்வேங்கையின் கொம்புகளில் குயில்கள் மணந்து மகிழ்ந்தன வண்டினங்கள் இசைபாடி நறுமலர்களின் தேனை மாந்தித் திளைத்தன.
அப்போது சேய்மையில் ஒல்லென ஓர் ஒலி கிளம்பியது அதன்தன்மையை மனத்தாற் கருது முன்னமே கடுங்காற்று வேகமாய்ச் சுழன்று வீசத் தலைப்பட்டது.
வானுற ஓங்கி வளம்பெற வளர்ந்து செழுமையுற்று விளங்கிய வேங்கை நிலை குலைந்து வீழக் கண்ட எமதுள்ளம் வெதும்பியது உலகப் பொருள்களின் நிலையாமையை நினைந்து நெஞ்சம் உலைந்தது.
இவ்வாறு வேங்கை சாய்ந்து ஆற்றில் விழுந்த போது அதனைச் சுற்றிப் படர்ந்திருந்த மெல்லிய கொடியும் வேரோடு பெயர்ந்து அம் மரத்துடன் மயங்கி விழுந்தது.
அவ் வேங்கையில் இனிய தேனுண்டு திளைத்த வண்டுகள் மரத்தொடு பூவும் மாளக் கண்டு ஆர்ந்தெழுந்து அயல் நின்ற மற்றொரு மரத்தில் சென்று சேர்ந்தன.
கெடுமிடத்துக் கைவிடும் கருவண்டு போலாது பெருந்துயர் நேர்ந்தபோதும் பிரியாத இயலமைந்த பூங்கொடி நல்ல குடிப்பிறந்த நங்கைபோல் இலங்கிற்று.