ஆறு அறி அந்தணர்க்கு அருமறை பல பகர்ந்து தேறு நீர் சடைக் கரந்து திரிபுரம் தீ மடுத்து கூறாமல் குறித்ததன் மேல் செல்லும் கடுங் கூளி மாறாப் போர் மணி மிடற்று எண் கையாய் கேள் இனி படு பறை பல இயம்ப பல் உருவம் பெயர்த்து நீ கொடுகொட்டி ஆடுங்கால் கோடு உயர் அகல் அல்குல் கொடி புரை நுசுப்பினாள் கொண்ட சீர் தருவாளோ மண்டு அமர் பல கடந்து மதுகையால் நீறு அணிந்து பண்டரங்கம் ஆடுங்கால் பணை எழில் அணை மென்தோள் வண்டு அரற்றும் கூந்தலாள் வளர் தூக்கு தருவாளோ கொலை உழுவைத் தோல் அசைஇ கொன்றைத் தார் சுவல் புரள தலை அங்கை கொண்டு நீ காபாலம் ஆடுங்கால் முலை அணிந்த முறுவலாள் முன் பாணி தருவாளோ என ஆங்கு பாணியும் தூக்கும் சீரும் என்று இவை மாண் இழை அரிவை காப்ப ஆணம் இல் பொருள் எமக்கு அமர்ந்தனை ஆடி தொடங்கல் கண் தோன்றிய முதியவன் முதலாக அடங்காதார் மிடல் சாய அமரர் வந்து இரத்தலின் மடங்கல் போல் சினைஇ மாயம் செய் அவுணரைக் கடந்து அடு முன்பொடு முக்கண்ணான் மூவெயிலும் உடன்றக்கால் முகம் போல ஒண் கதிர் தெறுதலின் சீறு அரும் கணிச்சியோன் சினவலின் அவ்வெயில் ஏறு பெற்று உதிர்வன போல் வரை பிளந்து இயங்குநர் ஆறு கெட விலங்கிய அழல் அவிர் ஆர் இடை மறப்பு அரும் காதல் இவள் ஈண்டு ஒழிய இறப்பத் துணிந்தனிர் கேண்மின் மற்று ஐய தொலைவு ஆகி இரந்தோர்க்கு ஒன்று ஈயாமை இழிவு என மலை இறந்து செயல் சூழ்ந்த பொருள் பொருள் ஆகுமோ நிலைஇய கற்பினாள் நீ நீப்பின் வாழாதாள் முலை ஆகம் பிரியாமை பொருள் ஆயின் அல்லதை இல் என இரந்தோர்க்கு ஒன்று ஈயாமை இழிவு என கல் இறந்து செயல் சூழ்ந்த பொருள் பொருள் ஆகுமோ தொல் இயல் வழாஅமை துணை எனப் புணர்ந்தவள் புல் ஆகம் பிரியாமை பொருள் ஆயின் அல்லதை இடன் இன்றி இரந்தோர்க்கு ஒன்று ஈயாமை இழிவு என கடன் இறந்து செயல் சூழ்ந்த பொருள் பொருள் ஆகுமோ வடமீன் போல் தொழுது ஏத்த வயங்கிய கற்பினாள் தட மென் தோள் பிரியாமை பொருள் ஆயின் அல்லதை என இவள் புன்கண் கொண்டு இனையவும் பொருள் வயின் அகறல் அன்பு அன்று என்று யான் கூற அன்புற்று காழ் வரை நில்லாக் கடும் களிற்று ஒருத்தல் யாழ் வரைத் தங்கியாங்கு தாழ்பு நின் தொல் கவின் தொலைதல் அஞ்சி என் சொல்வரைத் தங்கினர் காதலோரே அறன் இன்றி அயல் தூற்றும் அம்பலை நாணியும் வறன் நீந்தி நீ செல்லும் நீள் இடை நினைப்பவும் இறை நில்லா வளை ஓட இதழ் சோர்பு பனி மல்க பொறை நில்லா நோயோடு புல்லென்ற நுதல் இவள் விறல் நலன் இழப்பவும் வினை வேட்டாய் கேஎள் இனி உடை இவள் உயிர் வாழாள் நீ நீப்பின் எனப் பல இடை கொண்டு யாம் இரப்பவும் எம கொள்ளாய் ஆயினை கடைஇய ஆற்று இடை நீர் நீத்த வறுஞ்சுனை அடையொடு வாடிய அணி மலர் தகைப்பன வல்லை நீ துறப்பாயேல் வகை வாடும் இவள் என ஒல்லாங்கு யாம் இரப்பவும் உணர்ந்து ஈயாய் ஆயினை செல்லு நீள் ஆற்று இடைச் சேர்ந்து எழுந்த மரம் வாட புல்லு விட்டு இறைஞ்சிய பூங்கொடி தகைப்பன பிணிபு நீ விடல் சூழின் பிறழ்தரும் இவள் என பணிபு வந்து இரப்பவும் பல சூழ்வாய் ஆயினை துணிபு நீ செலக் கண்ட ஆற்று இடை அம்மரத்து அணி செல வாடிய அம் தளிர் தகைப்பன என ஆங்கு யாம் நின் கூறவும் எம கொள்ளாய் ஆயினை ஆனாது இவள் போல் அருள் வந்தவை காட்டி மேல் நின்று மெய் கூறும் கேளிர் போல் நீ செல்லும் கானம் தகைப்ப செலவு வலி முன்பின் வல்லென்ற யாக்கை புலி நோக்கின் சுற்று அமை வில்லர் சுரி வளர் பித்தையர் அற்றம் பார்த்து அல்கும் கடுங்கண் மறவர் தாம் கொள்ளும் பொருள் இலர் ஆயினும் வம்பலர் துள்ளுநர்க் காண்மார் தொடர்ந்து உயிர் வௌவலின் புள்ளும் வழங்காப் புலம்பு கொள் ஆர் இடை வெள் வேல் வலத்திர் பொருள்தரல் வேட்கையின் உள்ளினிர் என்பது அறிந்தனள் என் தோழி காழ் விரி கவை ஆரம் மீவரும் இள முலை போழ்து இடைப்படாஅமல் முயங்கியும் அமையார் என் தாழ் கதுப்பு அணிகுவர் காதலர் மற்று அவர் சூழ்வதை எவன் கொல் அறியேன் என்னும் முள் உறழ் முளை எயிற்று அமிழ்து ஊறும் தீ நீரை கள்ளினும் மகிழ் செயும் என உரைத்தும் அமையார் என் ஒள் இழை திருத்துவர் காதலர் மற்று அவர் உள்ளுவது எவன் கொல் அறியேன் என்னும் நுண் எழில் மாமை சுணங்கு அணி ஆகம் தம் கண்ணொடு தொடுத்து என நோக்கியும் அமையார் என் ஒண் நுதல் நீவுவர் காதலர் மற்று அவர் எண்ணுவது எவன் கொல் அறியேன் என்னும் என ஆங்கு கழி பெரு நல்கல் ஒன்று உடைத்து என என் தோழி அழிவொடு கலங்கிய எவ்வத்தள் ஒரு நாள் நீர் பொழுது இடைப்பட நீப்பின் வாழ்வாளோ ஒழிக இனிப் பெரும நின் பொருள் பிணிச் செலவே பாஅல் அம் செவி பணைத் தாள் மா நிரை மாஅல் யானையொடு மறவர் மயங்கி தூறு அதர்பட்ட ஆறு மயங்கு அருஞ்சுரம் இறந்து நீர் செய்யும் பொருளினும் யாம் நுமக்குச் சிறந்தனம் ஆதல் அறிந்தனிர் ஆயின் நீள் இரு முந்நீர் வளி கலன் வௌவலின் ஆள் வினைக்கு அழிந்தோர் போறல் அல்லதைக் கேள் பெருந்தகையோடு எவன் பல மொழிகுவம் நாளும் கோள்மீன் தகைத்தலும் தகைமே கல்லெனக் கவின் பெற்ற விழவு ஆற்றுப்படுத்த பின் புல்லென்ற களம் போலப் புலம்பு கொண்டு அமைவாளோ ஆள்பவர் கலக்குற அலை பெற்ற நாடு போல் பாழ்பட்ட முகத்தோடு பைதல் கொண்டு அமைவாளோ ஓர் இரா வைகலுள் தாமரைப் பொய்கையுள் நீர் நீத்த மலர் போல நீ நீப்பின் வாழ்வாளோ என ஆங்கு பொய் நல்கல் புரிந்தனை புறந்தரல் கைவிட்டு எந்நாளோ நெடுந்தகாய் நீ செல்வது அந்நாள் கொண்டு இறக்கும் இவள் அரும்பெறல் உயிரே