sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அங்ஙனமல்லாக்கால் உவமையை அசந்தர்ப்பமாக வாளா விசேடித்தாரெனப்பட்டு அவ்விசேடணமெல்லாம் நின்றுபயனின்மையென்னுங் குற்றத்தின்பாற்படுமென்றுணர்க.
உவமையின்கணுள்ள விளையாட்டு விருப்பத்தைச் செங்குட்டுவனுக்கும் அமைத்துக்கொண்டது உபமாவிசேடணமெல்லாம் உவமேயத்தையும் விசேடித்தனவாகக் கருதப்படும் என்ற நியாயத்தாலேயன்றிப் பிறிதில்லை.
பிறர் தமக்குவேண்டிய விளையாட்டு விருப்பமொன்றையே உபமாவிசேடணத்தினின்றுகொண்டு மற்றவற்றையெல்லாம் ஒழிப்பது உரைமுறையாகாமை எளிதிலறியப்படும்.
இந்திரன் றன்றெய்வத்தலைமைக்கேற்ப விளையாட்டு விரும்பி அவற்றுக்குரிய உபகரணங்களைப் பெருக யானைமேற்பரப்பிச் சென்றாற்போலச் செங்குட்டுவனும் தன் இறைமைக்கேற்ப விளையாட்டு விரும்பி மலைகாண்குவமென்று பெரிய உபகரணங்களையெல்லாம் யானைகளிற் பரப்பி நெடுந்தூரஞ் சென்றான் என்றே கொள்ளப்படுமென்க.
செங்குட்டுவனும் யாத்திரைகளில் உபயோகிக்கும் நாடகசாலைகளையும் மண்டபங்களையும் தாழியிற்பூத்துப்பயன்றருவனவற்றையும்தான்விரும்பிய யாற்றுநீரையும்துருத்திமணலையும்தாழியினின்று குளிர்ச்சிசெய்யும் இளமரங்களையும்பிறவற்றையும் தன்யானைகளிற்பரப்பி நெடுந்தூரம் சென்றான்என்றேகொள்ளப்படுமென்க.செங்குட்டுவன்செலவேகூற வந்தாராதலான் இதுவே கருத்தாதறெள்ளிது.இவற்றையெல்லாம் உடன்கொண்டுசென்றான் என்று செங்குட்டுவன் இறைமையும் செல் வப்பெருக்கும் இன்பப்பெருக்கும் உணரக்காட்டினார்.சாதாரண வேந்தரான் ஆகாத காரியத்தைத் தேவர்தலைவன்போலச்செய்துகொடு போனானென்றுகூறுதலே கருத்தென்க.அருவி முழங்கும் சோலை மலை காணச்செல்வோன் நீரும் நிழலும் பிறவும் கொடுபோவானேனென் னிற் றனக்கும் கோப்பெருந்தேவிக்கும் அம்மலைபோய்வருதற்கண் இடைநெறிக்கு இன்றியமையாதன இவையாதலான் என்க.இக்காலத் துள்ள பேரரசரும் தமக்கினிய நீரும் நிழலும் உரியவற்றினேற்றியுடன் கொண்டுசேறல் கேட்கப்படுதல் காண்க.அரங்கும் கொடுபோகலான் நாடகமகளிரும் பிறரும் உடன் சென்றாராதலறியப்படும்.பள்ளிஎன்றார் வேந்தனுக்கும் கோப்பெருந்தேவிக்கும் இளங்கோவடிகட்கும் வில்ல வன்கோதைக்கும் அழும்பில்வேட்கும் புலவர்க்கும் ஆயத்திற்கும் தானைக்கும் அவரவர்தகுதிக்கேற்ற யாத்திரைமண்டபங்களை.இங் ஙனமே இந்திரன் யானையின்நீளஅகலங்களையே குறித்த ஒருநூற்று நாற்பதியோசனை என்பதும் செங்குட்டுவன்யானைகளின்பரப்புக்கும் ஏறாதுபோகதென்றுணர்ந்துகொள்க.ஈண்டுக்கூறிய தொகையளவே யளவாக்கொள்ளாவிடினும் செங்குட்டுவன்யானைப்பரப்புமிகவும்அதிக மாக இருந்ததென்பதுமட்டி லிஃதுணர்த்தாமலிராதென்க.யானைப் பரப்பு இத்துணை யோசனையென்றது இவன்செல்லப்புக்க இடத்தின் றூரத்தை அதிகமாகக்காட்டுதற்கேஎன்ப தெளிதிலுணரப்படும்.பரப்பு இத்துணையாயின் அதுசெல்வது அதினுமதிகமாகவேண்டுவதேயென்க.
வானவர்மகளிருடன் என்றதற்கேற்பச் செங்குட்டுவற்கும் அழகு மிக்கஇன்பமகளிர்பலருடனெனக்கூறிக்கொள்க.இங்ஙனம் பெருங் கவியரசராகிய இளங்கோவடிகள் தாமும் செங்குட்டுவனுடன்சென்று கண்ணாரக்கண்டநுபவித்தவற்றை உலகமறிந்துகொள்ளவேண்டி உபமாவிசேடணமுகத்தால் உணர்த்தினாரென்பதல்லது வாளாகூறினா ரெனத்துணிதற்கு எம்மனோ ருடன்படாரென்க.இங்ஙனம் கவியிரு தயத்தைக்காணமாட்டார் வேறுவேறு கூறுவர்.அவையெல்லாம் இவ் வடிகள்கருத்தாகாமை கண்டுகொள்க.
இளங்கோவடிகளுடனும் தானைத்தலைவருடனும் நூலறிபுலவ ருடனும் மலைகாணச்சென்றானென்று இக்காதையாற்றெரிதலான் இவ ரெல்லாருடனும் செங்குட்டுவன் விளையாட்டுவிரும்பினானென்றல் பொருந்தாது.
அதனால் இவன் விளையாடல்மட்டுமேவிரும்பினானாகா னென்றும் அடிகளுடனும் நூலறிபுலவருடனும் அம்மலையிலுள்ள போது பல நல்ல விஷயங்களைக்கேட்டுத்தெளியவும் மந்திரியருடன் இராச்சியகாரியங்களை ஆராய்ந்துகொள்ளவும் அவகாசமுண்டாமென்று கருதி இவரையெல்லாம் அழைத்துப்போனானென்றும் தெளியலாம்.
இவ்வளவாலோசனையுடையனா யித்துணைப்பெருந்திரளோடு சாதாரண அரசர்க்காகாதபடி அரியபெரிய உபகரணங்களையெல்லாம் அமைத்துக் கொண்டு நெடுந்தூரம் சென்ற செங்குட்டுவன் இரண்டொருநிமிஷங் களே நாழிகையோ அம்மலையிற்கழித்து மீண்டானெனத்துணிவது சிறிதும் பொருந்தாது.
இஃது இக்காலத்துப்பேரரசர்கள் தம் குடும்ப பரிவாரங்களுடன் பன்னூறுகாவதங்கடந்து வேனிற்காலத்து மலைவளந் துய்க்கச்செல்வதோடொக்குமோ அன்றி அவரவர் ஊர்ப்புறத்து மாலை யிற் சிலநாழிகைகளே நல்லகாற்றினைத்துய்த்தற்பொருட்டு உலாப் போந்து மீளுதலையொக்குமோ என்று அறிஞரேயாராய்ந்துகொள்வா ராகுக.
அதற்குமேலே மலைகாணச்சென்றானாயின் மலை கண்டு குளித்து உண்டு பலவகைவிளையாடலையும்விளையாடி மலையி லுள்ள வேடர்கொணர்ந்த பலவகைத்திறையையும் ஏற்று அவர்பாற் கண்ணகிசெய்திகேட்டுச் சாத்தனார்வாயால் அவள் வரலாறுதேர்ந்து நெடும்போது அவளை வழிபடற்பொருட்டு நூலறிபுலவர்முதலிய பல ருடன் ஆராய்ந்துதுணிந்து அன்றே மீண்டானென்றன்றோகொள்ள வேண்டிவரும்.
இவன்செலவுக்கே ஒருநாட்போதாதென்று துணியப்படாநிற்க இவன் மலைகண்டு விளையாடி இத்தனையுஞ்செய்து அன்றே மீளுதலுஞ் செய்தான் என்பது பொருந்தாதென் றியார்தாந் துணியார்.
மலைமிசைவாழ்நர் என்றைக்குச் சென்று செங்குட்டுவனைப் பேர்யாற்றங்கரையிற்கண்டாரோ அன்று தான் இப்புலவர் செங்குட்டுவனைக்கண்டு அவனைக்காண்டலானுண் டாகியகண்களிமயக்கத்துடன் இவனைக்காணப்பெறுதலா னினி விசார மில்லையென்றுதுணிந்து மகிழ்ந்தவராவர்.
பதிகத்தும் அவனுழையிருந்த தண்டமிழ்ச்சாத்தன் என்பதற்குப் பரிசில்காரணமாகவந்து அவ னுழையிருந்த சாத்தன் என்று பொருள்கூறுதல் காண்க.
இவர் ஒரு பெருவேந்தன் பெருந்திரளுடன் பேர்யாற்றங்கரைக்குவருதலை முன் னரே நன்குணர்ந்து மதுரையைவிட்டுப் பேர்யாற்றங்கரையையடைந்து அவனைக்கண்டாரென்பதல்லது வேறு கூறலாகாது.
இவர் வேந்தன் பேர்யாற்றங்கரையிற் சிலகாலம் பெருந்திரளுடன் றங்குவான் என்பதை யுணர்ந்ததனாலன்றே அவனைக்காண ஆண்டுச்சென்றார்.
அவ்வொரு நாளிற் சிலநாழிகைகளை நம்பி அப்பெருவேந்தன் விளையாடல்விரும்பிச் சென்ற அம்மலையில் அவனைக்காணலாகுமென்று ஒரு பேரறிவாளன் நினைந்து தன்னாட்டை விட்டு இத்துணைத்தூரம் செல்வானா என்று அறி ஞர் ஆராய்ந்துகொள்க.
இவர் சேரர்பரிசில்காரணமாகப் பிறர்கூறுகின்ற கொடுங் கோளூர்க்குச்சென்றவராயின் அரசன் அன்றே மீடல்தெரிந்து அவ் வூரிலேதங்குவதல்லது ஒருநாட் சிலபோது விளையாட்டுவிரும்பிப் பெண்டிருடன்சென்றமலைக்கு அவ்வரசற்குப்பின்னேபோய்க்காண் டலை நினைத்தலுஞ்செய்யாரென்றுதுணிக.
புதியராய்ப்புக்கபெரும்புலவர் அடிகளைக்கண்டு அளவளாவிப் பின் செங்குட்டுவனைக்கண்டு தம் புலமைத்திறங்காட்டற்கண் சிலநாள்கள் கழியுமென்றுணர்க.
இவன் கோப்பெருந்தேவியுடனும் அடிகளுடனும் மந்திரியுடனும் அழும்பில் வேளாகிய நண்பினனுடனும்ஆயத்துடனும் படையுடனும் மலைக்குச் சென்றது அவரவராற் பலவகைப்பயனுந்துய்க்க என்று எளிதிலறிய லாம்.
மேற்காட்டிய சிலப்பதிகாரவடிகள் ஒருவன் சேய்மைக்கட் சேறலையுணர்த்துவதன்றி அணிமைக்கட்சேறலைச் சிறிதுங்குறிக்கா மைகண்டுகொள்க.
இக்காட்சிக்காதைக்கண் இளங்கோவேண்மா ளுடனிருந்தருளி என்புழி வேண்மாளுடனிருந்து இளங்கோவை யருளிப்பாடிட்டு என்றுமாம் எனப் பொருள்செய்தலானும் பதிகத்து இளங்கோவடிகட்குக் குன்றக்குறவரொருங்குடன்கூடி.... இறும் பூதுபோலுமஃதறிந்தருணீயெனக் கூறினாரெனக்கூறுதலானும் இளங்கோவடிகளும் மலைக்குச்சென்றிருந்தது துணியப்படும்.
எனப் பதிற்றுப்பத்துட் செங்குட்டுவற்குக் காவிரியை உவமை குறினா ரென்பது உரையாளர் காவிரியனையையாவதேயன்றி மூன்றுடன் கூடிய கூட்டத்தனையை யெனக்கொள்க என்று கூறியவாற்றா னன்கறி யலாம்.
முதற்கண் மஹிஷமண் டலத்துத் தென்கிழக்காகவும் அப்பாற் கொங்குமண்டலத்துத் தெற் காகவும் சோழமண்டலத்துக் கிழக்காகவும் அவ் யாறு ஓடுதலைப் பலரும் அறிவர்.
சேக்கிழார் ஏயர்கோன்கலிக்காமநாயனார்புராணத்தில் கொங்கினிற்பொன்னித்தென்கரைக்கறையூர்க்கொடுமுடிக்கோயின் முன்குறுகி எனப்பாடுதலான் கொங்குமண்டலத்திற் காவிருயொழுகு தல் நன்குணரப்படும்.
கச்சியப்பமுனிவர் கொங்குநாட்டியாறுகளிற் சிறந்தவற்றைக்கூறுவாராகிப் என்னும் பாடலான் அவை இன்னவென்றும் அவை கொங்குநாட்டுப் பழனங்களைப் பாதுகாத்தற்கு ஆண்டுப்பரந்தனவென்றும் நன்குவிளக்கி னார்.
காவிரி கொங்குநாட்டினின்று நேர்கிழக்காகச் சோணாட்டுத் தடையின்றிப்புக்கு அந்நாடெல்லாம் வளம்படுத்தி அச்சோழர் தந் தெய்வம்போற்கொண்டாடிவழிபட நிலைஇயதுபோல நீயும் கொங்கு நாட்டினின்று தடையின்றிச் சோணாடுபுக்கு அந்நாட்டு அரசுநிலையிட் டுத்திருத்தியவாற்றான் நின்னைத் தெய்வம்போற் குணநாட்டார் கொண்டாடிவழிபட நிலையினாய் என்று கூறினாரெனவுணர்க.
அக்குடநாட்டரசனைக் குணநாட்டார்தொழுத லரிதாதலின் அவ்வரியதன்மை செங்குட்டுவன்பாற்காண்டலான் அதைப்பாராட் டியே செங்குணக் கொழுகுங் காவிரியனையை என்றாரென்க.கலுழி மலிர்நிறைக் காவிரியனைய யென்றது அக்காவிரியைப்போல நாளும் புதுவருவாயுடைமையும் எப்போதுந் தட்பமுடைமையும் தோற்றப் பொலிவுடைமையும் எதிர்ந்தார்க்கு அச்சந் தோற்றுதலுடைமையும் தடுத்தற்கருமையும் கடத்தற்கருமையும் நீயுடையை என்று கருதினா ராவர்.
இங்ஙனமன்றித் தன்னாட்டில்லாததாய்ப் பிறர்நாட்டுப்பெரும்பயன் றருவதாய்ப் பகையரசர்பெருஞ்செல்வமாயுள்ள யாற்றையே உவமித் தாரென்னின் அஃது அவனுக்கில்லாமையினையும் பகையரசர்க்கு அஃதுடைமையினையும் அறிவுறுத்துமுகத்தான் அவனை இகழ்வதாகு மல்லது புகழ்வதாகாது.
இவனுக்கில்லாதகாவிரியை இங்கு உவமை கூறியது இவன் இப்போது சோணாட்டைவென்றசிறப்புப்பற்றி என் பராலெனின் இவ்வமயந்தான் காவிரிபூரணமாகச் சேரனுடையதாய காரணத்தா லதனைஉவமைகூறினாரென்று அவர்க்கு அறியக்கூறுக.
குடகமுதலியநாடுகளைவென்று தலைக்காவிரியையும் கொங்குநாட்டை என்றுமுடைமையால் இடைக்காவிரியையும் உடைய செங்குட்டுவன் சோணாட்டைவென்றகாரணத்தாற் கடைக்காவிரியையும் உடையவனாயி னான் என்றுகொண்டு காவிரியைப்பூரணமாகவுடையதன்மையைத் தெரிந்து அக்காவிரிபோல எங்க்ந்தொழ நிலையினாய் என்று சிறப்பித்தா ரென்றுகூறுக.
அக்காவிரியாலதிகவளத்தையெய்துஞ் சோழனைக் காவிரிநாடன் எனக் கூறியவாற்றாற் பிறரையும் அப்பெயரானேகூறின் உலகமலையுமாதலின் அங்ஙன மலையாமைப்பொருட்டு ஒருவனை ஒரு பெயரான் ஆளின் அப்பெயரானே பிறனொருவனை ஆளாமை கவிமர பென்க.
இவ்வெல்லாம் ஆராயாது சேரனுக்குக் காவிரியில்லையென்பார் ஈண்டுக் காவிரி யனையையென்றது ஒருவன் பகைநாட்டை வென்ற தருணத்து அப் பகைநாட்டு ஊர் ஆறுமுதலியவற்றை யுடையனாக அவ்வென்றவனை வருணித்தது போலுமெனக்கொண்டு தாங்கொண்டதற்கு தாரணமாகப் புகார்ச்செல்வ என்று பதிற்றுப்பத்துள் பெருஞ்சேரலிரும்பொறை யென்னுஞ்சேரனை அரிசில்கிழார் பாடியதனைக்காட்டுவர்.
அவர் அப் பெருஞ்சேரலிரும்பொறை இருபெருவேந்தரையுமுடனிலைவென்று முரசுங்கலனுங் கொடையுங் கொண்டுரைசால் சிறப்பினடு களம்வேட்டான் என்பது பற்றி அங்ஙனங் கருதினாராவர்.
சோழனைவென்ற காரணத்தாற் காவிரி கடலொடு கலக்கும் வரையும் அது கடலோடு கலக்குமிடத்துள்ள பட்டினமுளப்படக் காவிரி முழுதுரிமையாகிய செல்வத்தையே ஆண்டும் பாராட்டினாரென்றே துணிந்துகொள்க.
மற்று அவர்காட்டுங் கலிங்கத்துப்பரணியிற் பொன்னித் துறைவன் என்று முதற்கட்சோழனை நிறுவி அவன் இதனையிதனை வென்றுடையனாயி னான் என்று பொருநைக் கணவன் எனவும் கன்னிக்கொழுநன் எனவும் கங்கைமணாளன் எனவும் கூறுதலும் கண்டுகொள்க.
தமிழ்நாடு வென்ற தனையும் வடநாடு வென்றதனையுமன்றோ இப்பரணி காட்டுகின்றது அங்ஙனம் வென்றதெல்லாங் கூறினாற்போல இப்பதிற்றுப்பத்துக்கூறாது காவிரிமண்டியபுகாரையே கூறியதனாற் காவிரியைக் குறையவுடைய சேரன் முழுதுமுடையனாயினான் என்பதே கருதினாரெனத் துணியப் படுமென்க.
பதிற்றுப்பத்தின் ஒன்பதாம்பத்துள் எனச் சேரற்கு அவன் நாட்டுள்ள வானியாற்று நீரினையேயுவமித் தலையும் ஈண்டைக்கு நோக்கிக்கொள்க.
இப் பிறர் காவிரியைச் சேரனாட்டிலில்லாததாகக் கூறுதலாற்பயன் காவிரி சேரற்கில்லாமைகூறின் அக்காவிரிபாயுங் கொங்குநாடு சேரற் கில்லாமை பெறப்படும்.
கொங்குநாட்டே காவிரியுளதாகவுஞ் சோழரையே அஃதுடையராகக் கூறுதல் இனிக் கந்தபுராணத்துக் காவிரிநீங்கு படலத்துக் காவிரியானது முதன்முதல் அகத்தியர் கமண்டலத்தினின்று கவிழ்க்கப்ப்டொழுகி யது கொங்குநாட்டின் கண்ணேயென்று தெளிவாகக் கூறப்பட்டிருத்தல் கற்றார்பலரும் அறிவர்.
இதனை மறைகின்றவெல்லைதனிற்குறுமுனிவிம்மிதமாய்மன்னுயிர்களெங்கு முறைகின்றதனிமுதல்வன்புதல்வன்றன்கோலத்தையுணர்ந்துபோற்றி யறைகின்றகாவிரியைக்கண்ணுற்றுநகைத்துவெகுண்டருள்கைநாடி யுறைகின்றகொங்குதனையொருவித்தென்றிசைநோக்கியொல்லைசென்றான் இனிப் பிறர் தமிழ் மூவேந்தர்க்கும் யாறு மஹாநதியாகவே இருக்க வேண்டுமென்பதற்கு ஆதாரமாகத் திருவள்ளுவமாலையிற்கண்ட என்னும் வெண்பாவை எடுத்துக்காட்டுவர்.
வீரமுரசைப் பிரதானமாகவுடையர் வில்லுடைய சேரர் நியாய முரசைப்பிரதானமாகவுடையர் தமிழுடைப்பாண்டியர் தியாகமுர சைப் பிரதானமாகவுடையர் நெல்லுடையசோழர்.
வள்ளுவர் முப்பால் மூவேந்தர் முடிமேல் மூன்றுதாரன்றோ வென்பதே கருத்தாகலான் சோழர் அறத்துப்பாலையும் சேரர் பொருட்பாலையும் பாண்டியர் காமத்துப்பா லையும் தத்தம்முடிமேற் றார்போலச்சூடிக்கொள்வர் என்று கருதி யுரைத்தாரெனவறிக.
செங்குட்டுவன் கண்ணகியைவழிபடவேண்டுமென்று நூலறிபுலவரைநோக் கப்புலவர் அவனுள்ளக்கருத்தைக் குறிப்பானுணர்ந்து எனக்கூறியதன்பின் செங்குட்டுவன் கூறியனவாகுமுற்காட்டியஅடிகள்.
ஈண்டுப் பிறர்கருத்து சோழரையும் பாண்டியரையும் வென்று சேரன் தமிழ்நாட்டுத் தலைமையெய்தியிருந்தாலும் தன்னாட்டில்லாமலையிற் கற் கொண்டு தன்னாட்டில்லாக் காவிரியில் நீர்ப்படைசெய்தல் தன் வீரக் குடிக்கு இழுக்கென்று செங்குட்டுவன் சினந்து கூறினான் என்பதாம்.
பத்தினிக்கடவுளைப் பரசல் வேண்டுமெனச் செங்குட்டுவன் புலவரை நோக்கியவளவிற் புலவர் நன்றாய்ந்து எளிதாச்செய்தல் அரிதாச் செய்தல் என இருவகையினையுமுணர்ந்து நீ எளிதாச்செய்தலைக் கருதினாயாயின் இத்தென்னாட்டகத்தே தளராததன்மையினையுடைய பொதியிலிற்கற்கொண்டு இத்தென்னாட்டகத்தேயுள்ள காவிரிப்புனலி னீர்ப்படை செய்து கடவுண்மங்கலம் புரிதலாகும்.
அரிதாச் செய்தலைக் கருதினாயாயின் சேரர்விற்பொறியைத் தலையிற்கொண்ட சிறந்த எல்லா மலையினும்பெரிய இமயத்துக் கற்கொண்டு எல்லாயாற்றினும் பெரிய கங்கையாற்றில் நீர்ப்படைசெய்து கடவுண்மங்கலம் புரிதலாகுமென இரண்டுபடக்கூறினார்.
இதைக்கேட்ட செங்குட்டுவன் இமயத்திற் றாழ்ந்தபொதியக் குன்றத்துக்கற்கொண்டு கங்கையிற்றாழ்ந்த காவிரிப் புனலில் நீர்ப்படைசெய்து இங்ஙனம் எளிதாப்புரிதல் எம்வீரக்குடிக் கேற்றதன்று எனக் கூறினான்.
அவர் நூலறிபுல வர்கூற்றாகக் கூறியவிடத்துப் பொதியில் தளராதவியல்புடையதுதான் ஆயினும் இமயம் சேரர்விற்பொறியை மற்றை இருவேந்தர்கயற்பொறி யினும் புலிப்பொறியினும் மேலாகத்தலையிற்கொண்டது மலையரையன் ஆகச்சிறந்தது அங்ஙனஞ்சிறத்தற்குக் காரணமாக எல்லாமலையினும் பெரிதாகவுள்ளது பொதியில்போல எளிதாக ஈண்டேகொள்ளத்தக்க தொன்றன்று நெடுந்தூரம்போய்ப் பன்னாடுகடந்து அரிதாகக் கொள்வ தொன்று என்றும் அங்ஙனமே கங்கையே பேர்யாறென்றும் அதனை நோக்கக் காவிரிசிற்றாரென்றும் அக்கங்கைப்புனலே காவிரிப்புனலாத லான் அதன்புனலிலும் நீர்ப்படைசெய்தலாகும் என்றும் இவற்றின் தாரதம்மியமும் செய்யுங்காரியத்தினருமையும் எளிமையுந்தோன்றக் கூறக்கேட்டுச் செங்குட்டுவன் அவர்கூறியகருத்தைத்தெரிந்து கொண்டவனாகி மலையரையன் கணல்லாமல் பொதியிலாகிய குன்றிலே கற்கொண்டு கங்கையின் புதுப்புனலன்றிப் பழையபுனலேயுடைய காவிரி முன்றுறையிலதனைப்படுத்து இங்ஙனமெளிதாகச் செய்தல் வீரப் பெருமையினையும் அதற்கேற்றவாட் படையினையுமுடைய சேரர்குடிப் பிறந்தோர்க்குச் சிறப்போடுவருஞ் செய்கையன்று என்றான் என்று கூறிய குறிப்புக்கொண்டு ஆராய்ந்துகொள்க.
வியன்பேரிமயம் என்று புலவர் கூறியது தெரிந்து அதனை நோக்கப் பொதியில் க்ன்றளவே என் னுங்கருத்தான் பொதியிற்குன்றமென்றிகழ்ந்து கூறினானென்க.
கங்கைப் பேர்யாறென்றும் காவிரிப்புனல் என்றும் உயர்வுதாழ்வு தோன்றக் கூறியதனையுணர்ந்து முதுநீர்க்காவிரி என்றிகழ்ந்து கூறினானென்க.
நச்சினார்க்கினியர் தொல்காப்பியப்பாயிரவுரைக்கண் அகத்தியர் கங்கை யாருழைச்சென்று காவிரியாரையும் உடன்கொண்டு தென்றிசைப் போந்தாரென்று கூறுதலான் இக்காவிரிநீர் கங்கையின் பழைய நீராதல் தெள்ளிது.
பொதியிலைமுற் கூறியமுறைப்படி காவிரியைமுற் கூறாதது பொதியிற்கும் காவிரிக்கும் ஓரியைபு மின்மையுணர்த்தற்கு இமயத்தைக் கூறியதன்பின் கங்கைப்பேர்யாற்றைக் கூறியது அவ் யாறு அவ்விமயத் தேபிறப்பதென்னுமியை புணர்த்தற்கு எனஅறிக.
ஈண்டியான் கூறுவதுகருத்தன் றாகிப் பிறநாட்டு யாறும் மலையும்பற்றி இகழ்ந்தானெனக்கூறுவதாயின் இவன் உடன்பட்ட இமயமும் கங்கையும் இவனாட்டனவாதல்வேண் டும்.
மற்றுச் சேரர் விற்றலைக் கொண்டது கூறினரெனின் சேரர்விற்றலைக் கொண்டதுபோலப் பாண்டியர் கயற்பொறியையும் சோழர் புலிப்பொறியையும் இமயம் சூடியுள்ளதென்பது தொன்னூல்கள் பலவற்றிலுங்கண்டது.
முன் பாண்டியனதாய் இப்போது வென்றி யாற் சேரனுடையதாயிருக்கும் பொதியத்திற் சேரற்குள்ளபாத்திய மும் இமயத்திற்கூறவியலாதென்பது ஈண்டைக்கு ஆராய்ந்துகொள்க.
அங்ஙனமென்னை மதித்து மலையரையன் ஒருகற்றாரானெனின் யானிது செய்வல் என மேற் செங்குட்டுவன் வஞ்சினங்கூறியவாற்றானும் இதுவே கருத்தாத லுணர்க.
இவற்றாற் செய்யும் வினையின் உயர்வு பற்றியும் செய்யும் தன்னுயர்வுபற்றியும் தாழ்ந்தனவும் எளியன வும் நீக்கி உயர்ந்தனவும் அரியனவுஞ் செய்யப்புக்கானென்று தெளிந்து கொள்க.
அதனால்தான் ஒருபுறம் பாண்டியற்கும் மற்றப்புறன் சேரற் கும் உரியதாயினும் அதனுரிமை பாண்டியற்கு வழங்கப்பட்டதனால் சேரற்கு அது கூறப்படுதலில்லை.
இதுபோலக் காவிரியின் ஒருபாகம் சேரற்கு உரியதாயினும் அதன் மறுபாகத்தையுடைய சோழற்கே அஃதுரிமையாக வழங்கப்பட்டவாற்றால் அது சேரற்குக் கூறப்படுத லில்லையென்றுணர்க.
கரணமமைந்தகாசறுகாட்சிப்பரணர் செங்குட்டுவனைக் காவிரி யனையை என்றுகூறியவிடத்து அவர் பெய்துள்ளசொற்கள் சிலவற்றை ஆராயினும் யான் கூறுவதேகருத்தாதறெளியப்படும்.
இதன்கண் மாமலையின்கண் காற்றான் மயங்கியகத ழுறையானது மான்கணங்கள் குளிர்ச்சியானடுங்க ஆலியோடுசிதறநாடு கள் கரும்பமல்கழனியவாய் வளம்பொழிய உலகத்தை வளங்கெழுசிறப் பிற்புரந்து நேர்கிழக்காக ஒழுகுங்கலுழிமலிர் நிறைக்காவிரி என்றுய் அது செல்வுழியெல்லாம் கரும்பமல்கழனியவாக வளம்படுத்தலையும் இங்ஙனம் பலநாடுகட்கும் வளத்தையுண்டுபண்ணுஞ் சிறப்பான் உலகம்புரந்து பின் செங்குணக்கு ஒழுகுதலையுங் கூறுதலான் அது சோணாட்டை மட்டுமே புரப்பதாகக் கூறாமை காண்க.
காவிரிபுரக்குநாடுடையான் எனச் சோழனைக்கூறுமிடத்துக் காவிரிபுரக்குங்குட கமுங் கொங்கும் சோணாடும் என்னும் மூன்றனுள் இறுறியதுடைமையே கருதப்படுத லுங்காண்க.
எனக்கூறியதன்கண் சோணாட்டிலிருந்து வஞ்சியெறிவதற்காக மலை நாடு சென்றான் என்பதைக்காட்ட கொங்குபுறம்பெற்ற கொற்றவேந்தே என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறதென்று பிறர்கொண்டார்.
குடபுலம் கொங்குநாடு முதலாகச் சேரனாடு முழுதையுங்குறிக்குமா யினும் அது கொங்குநாட்டுக்கே சிறப்பாக வழங்கப்படுதலை முன்னரே விரித்துறைத்தேனாதலான் ஈண்டுக்கூறுவது மிகையாகும்.
கொங்கு புறம்பெற்றகொற்றம் என்பதனையும் முன்னரே இன்னதென்றுணர்த்தி னேனாயினும் ஆண்டுச்சுருங்கவுரைத்ததனை ஈண்டு விரித்து விளக்குவல்.
இங்ஙனம் கொங்குநாடு முழுதும் புறக்கொடை கொடுத்து ஓடியதியாங்ஙனம் என்னும் ஆகாங்ஷை யுண்டாக ஒருநாடுமுழுதும்வெல்வது என்பது அந்நாட்டுத்தலை நகரை வென்று கோடலானெய்தலாவதென்று கொண்டு அக்கொங்கு நாட்டுத் தலைநகராகிய வஞ்சிமுற்றம் வயக்களனாக அஞ்சாமறவராட் போர்பழித்துக் கொண்டனை பெருமகுடபுலத்ததரி என்று கூறினார் எனவுணர்க.
நாட்டுத் தலைநகரைப் பகைவரினின்று காத்தற்கு நாட்டா ரனைவரும் ஒருப்படுவராதலான் அவ்வனைவரானுங் காக்கப்பட்ட தலை நகரை வெற்றிக்களனாக அஞ்சாமறவர் ஆட்போர் பழித்து அதனைக் கைக்கொண்டதன்மையால் அந்நாடுபுறங்கொடுத்த கொற்றமெய்தினா னாகும்.
பெரும் பாலுந் தலைநகருள்ளநாடு அத்தலைநகர்ப் பெயரைப் பெறுதல் வழக்கென் பது புகார்நாடு மதுரைநாடு காஞ்சிநாடு எனவழங்குதலான் அறிய லாம்.
வீரசோழியவுரைகாரர் ஈரெட்டு மூவைந்து என்னும் பாட்டினுரை யில் பதினாறாமுடலும் பதினைந்தா முடலுந்தெற்றக் கருநிலஞ்சுற்றின தேசத்துச் சிலர் வழங்குவர் எனவும் பதினேழாமுடலும் மூன்றாமுட லுந் தம்முட் டெற்றக் காவிரி பாய்ந்த நிலத்துச் சிலர்வழங்குவர் எனவும் நெல்லுக்காநின்றது வீட்டுக்கா நின்றதென்று பாலாறு பாய்ந்த நிலத்துச் சிலர் வழங்குவர் எனவும் கூறுகின்றார்.
இவர் செந்தமிழ்நாடு பாண்டி நாடு எனக்கொண்டு செந்தமிழ் வழக்கல்லாதன சிலவற்றை அப்பாண்டி மண்டலமொழிந்த மற்றை மூன்றுமண்டலங்களிலுஞ் சிற்சிலர் வழங் குவரென்று கூறுகின்றாரென எளிதிலறியலாம்.
காவிரி பாய்ந்தநிலம் என்பதனாற் சோணாட்டையும் பாலாறுபாய்ந்த நிலம் என்பதனாற் றொண்டைநாட்டையுங் குறித்தாராதலான் ஒழிந்த கருநிலஞ்சுற்றின தேசம் என்பதனாற் சேரனாட்டையே குறித்தாரென்பது தெள்ளிது.
இனி வஞ்சியர்கோன்வஞ்சிமதவேழம் என்புழி வஞ்சியர்கோன் வஞ்சி எனவருதலான் வஞ்சியர்கோன் என்பது வஞ்சிநாட்டார்க்கு இறையெனவும் அவனுடையவஞ்சி கருவூர் எனவும் கொள்ளக்கிடத்த லான் இக்கருவூர்நாடு வஞ்சிநாடு எனப்பட்டதெனினும் பொருந்தும்.
இத்துணையுங்கூறியவாற்றாற் கொங்கிற் கருவூர் சேரர்தலைநக ரென்றற்கட் பிறர்கூறும் ஆஷேபணைகளி லொன்றேனு நிலைபெறாமை நன்குணரலாம்.
இதன்கட்கூறப்பட்ட கருவூர் சேரர் தலைநகரேயென்பது பாண்டியர் தலைநகராகிய மதுராயுட னும் சோழர் தலைநகராகிய உறையூருடனுஞ் சேரவுரைத்ததனா லுண ரப்படும்.
இறையனார் களவியலுரையிற் கண்ட கருவூருள்ளிவிழவு என் பதனையும் இவ்வகப்பாட்டிற் கண்டகொங்கர் மணியரையாத்து மறுகினாடு முள்ளிவிழவு என்பதனையும் சேரவைத்துஆராயுமிடத்து இவ்வீரிடத் துங்கூறப்பட்ட உள்ளிவிழவு ஒன்றேயென்றும் ஒன்று ஊர்பற்றியும்ட மற்றொன்று நாடுபற்றியும்போந்தனவல்லது வேறில்லையென்றும் புலனா கும்.
இவ்விரண்டானும் கொங்குநாட்டார் தந்தலைநகரான கருவூரில் உள்ளிவிழா என ஒருதிருவிழா நிகழ்தலுண்டென்றும் அதன்கண் கொங்கர் மணிகளை அரையிற் கட்டிக்கொண்டு தெருவிலாடுதலுண் டென்றும் நன்கு புலனாகும்.
இதன்கட் கொங் கர்கருவூர் பாண்டியர்மதுரையுடனும் சோழர் உறையூருடனும் சேர வைத்து உரைக்கப்பட்டதனால் அக்கொங்கர் கருவூரே சேரர் தலைநகராதலறியத் தக்கதாகும்.
மற்றுக் குடையொடுகழுமலந்தந்த நற்றேர்ச்செம்பியன் பங்குனி விழவின்வஞ்சியோ டுள்ளிவிழவினுறந்தையுஞ்சிறிதே தொல்களவி யல்நாற்றம் என்னுஞ் சூத்திரவுரை இறையனார்களவியலுரை தந்தை என்னுஞ் சூத்திரவுரை என்று வேறுவகையாகக் கேட்கப்படுமாலெனின் அது சேரனுடைய கழுமலத்திற் பெரும்பூட்சென்னியென்னுஞ் சோழன் சேரன்படைத்தலைவனாகிய கணையனென்பவனைவென்று சேர நாட்டைத் தன்னடிப்படுத்தியகாலத்துத் தன் உறையூர்ப்பங்குனி விழ வைச் சேரர்வஞ்சியினும்சேரர் வஞ்சியினிகழ்ந்த உள்ளிவிழவைத் தன் உறையூரினும் நிகழ்த்தியதனையே குறிக்குமென்று கருதுவதே பொருந் தியதாகும்.வென்ற வேந்தர் வெல்லப்பட்ட நாடுகளிற் றமக்கு விருப்ப மானவிழாக்களையே நிலைபெறுவித்து நடாத்தலுண்டென்பது சதய நல்விழாவுதியர் மண்டிலந்தன்னில் வைத்தவன் எனக் கலிங்கத்துப் பரணியிற் சோழனைப் பாடுதலானறியலாகும்.
இங்ஙனம்கொள்ளாமல் எப்போதும் வஞ்சியிற் பங்குனி உத்தரவிழாவே நடந்ததாமெனக்கொள் ளின் அது கொங்கர்மணியரையாத்து மறுகினாடு முள்ளிவிழவு என்ற அகநானூற்றோடும் கருவூருள்ளி விழாவே என்ற நக்கீரனாருரையோடு முரணுமென்றுணர்க.
கழுமலந்தந்த நற்றேர்ச்செம்பியன் உள்ளிவிழவினுறந்தை என்றதனால் இவன் சேரன்கழுமலத்தை வென்று கொண்டகாலத்து உள்ளி விழவினை உறந்தையினடத்தினானென்று துணியப்படும்.
இதனானும் கொங்கருள்ளிவிழவு நடக்குங் கொங்கிற்கருவூர் சேரர் தலைநகரென்று இனி ஒட்டக்கூத்தர் காலத்துக்குப் பின்னிட்ட குமாரகுலோத் துங்கசோழன் காலத்தும் அவன் தம்பியாகிய சங்கரசோழன் காலத்தும் கொங்குநாடும் வஞ்சியும் சோழர்க்குப் பகைநாடும் பகையூருமாகக் கருதப்பட்டனவென்பது குலோத்துங்கன் கோவையில் என வருவதன்கண் வில்லவனான சேரனைச் சோழன் தளைகளைந்தது அவனுடைய கொங்கு நாட்டையுந் தளைகளைந்ததாயிற்று என்னுங்கருத்தால் வில்லவனைக்கொங்கைத் தளைகளைந்த கோமான் எனக்கூறியுள்ளார்.
ஈண்டுச் சங்கர சோழனுலாவினின்று முதற்கட்காட்டிய கண்ணிகளில் வஞ்சிக்குமோதைமகோதைக்கும் என்பதனால் வஞ்சி வேறென்றும் மகோதை வேறென்றும் ஐயமறத் தெளியலாகும்.
மகோதையென்பது கொடுங்கோளூர்க்குப் பெயரென்பது கோதையரசர்மகோதையெனக்குலவுபெயருமுடைத்தாமால் எனச் சேக்கிழார் சேரமான் பெருமாணாயனார் புராணத்திற் கூறுதலானறியப்படும்.
அவர் இருபேரரசருடைய தலைநகர்களையும் அவருடைய கடற்றுறையூர்களையுமே ஈண்டுக் கூறினாரென்பது பாண்டியர் மதுரையையும் அவர் கொற்கையையும் கூறுதற்போலவே சேரர்வஞ்சியையும் மகோதையையும் அம் முறையே கூறுதலான் எளிதிலறியலாம்.
மகோதையாகிய கொடுங்கோளூர்க்கு வஞ்சி யென்ற பெயர்வழக்குளதாயின் இவர் அதனின் வேறாகியதோரூரினை அப்பெயரானே வழங்கமாட்டாரென்றே தெளியலாம்.
இவற்றாற் சேக்கிழார் மகோதையாகியகொடுங்கோளூரை வஞ்சியென வழங்கியது அக்காலத்துச் சேரர் ஆண்டிருத்தல்பற்றி உபசாரமாகுமெனக் கருதப்படும்.
இவற்றாற் சேக்கிழார் உபசாரமாகவழங்கியதொன்றொழிய மற்றெல்லா நூலும்வஞ்சியென்றுவழங்குவது கொடுங்கோளூரின்வேறாகியதோ ரூரினையாமென்றும் பண்டுள்ள உரைகாரர் நிகண்டுகாரர் இவர் கூற்றுப்படி அவ்வஞ்சி கருவூரே என்றும் நன்குதெளிந்துகொள்க.
இனிச் சேரமான்பெருமானாயனார் கொடுங்கோளூராகிய மகோ தையின்கண் அரசுபுரிகின்ற காலத்துப் பழையசேரர்க்குரிய கொங்கு நாடு சேரர்க்கல்லாமல் பிறர்க்குரியதாயிற்றென்று கேட்கப்படுதலில்லை.
சங்கநூல்களில் மகோதை கொடுங்கோளூ ரென்னுஞ் சொற்கள் காணாமையால் பழையசேரர் வஞ்சியிலரசுபுரிந்தகாலத்துக் கொடுங்கோளூர்மகோதை பெரிய நகரமாக விளங்கியதாகக் கருதப்பட வில்லை.
ஆதலான் இச்சங்கரசோழனுலாவாற் சேரர் கொடுங்கோளூராகிய மகோதையையுடைய காலத்தில் அதனின் வேறாக வஞ்சியையும் உடையராயினார் என்பதுமட்டில் நன்குணரப்படும்.
இதனால் மகோதையரசர் வஞ்சிவேந்தர் எனவும் அழைக்கப் பெறுவரென்றும் மகோதையரசரை வஞ்சிவேந்தரென்று அழைப்பதுபற்றி மகோதையே வஞ்சியென்று கூறலாகாதென்றும் இச்சங்கரசோழனுலாவால் உணரப் படுதல் காண்க.
கொற்கையரசர் மதுரைப்பாண்டியரென்றழைக்கப் படுமிடத்துக் கொற்கையும் மதுரையும் ஒன்றெனத் துணியப்படாது அவ்விரண்டூரரசரும் ஒருவரென்றே துணியப்படுதல்போல இதனையுங் கொள்க.
இக்கருத்தானன்றே பெரும்பற்றப்புலியூர் நம்பியாரும் சேரமான் பெருமாணாயனாருடைய ஊரினைக் கொடுங்கோளூர் என்று கூறி அவ்வேந்தரைப் பின் வஞ்சிக் கொற்றவன் என்றாரெனவுணர்க.
அருணகிரிநாதர் சேரமான் பெருமாணாயனாருக்குக் கொங்கு நாடுரிமை கூறியதனான் அவர்க்கு அக்கொங்குநாட்டுக் கருவூர் வஞ்சியுடைமையும் நன்கு புலனாகும்.
இவற்றோடெல்லாம் பொருந்த நோக்குமிடத்தும் சேக்கிழார் கொடுங்கோளூரை வஞ்சியென வழங்கியது ஆண்டுள்ள வேந்தர் வஞ்சியரசராதல் ஒற்றுமைபற்றி உபசாரமாவதென்று தெளியலாம்.
இனிக் கருவூரின் பலபெயர்களுட் கரபுரம் என்பதும் அதற்குப் பெயராகவுண்மை அவ்வூர்த் தலபுராணத்தானுணரப்படுவது என அதன்கண்வருதலாற் கரபுரமென்பது கருவூர்க்குப்பெயராதலுண ரப்படும்.
இவற்றுட் பாண் டியனை மதுரைசூழ்வளநாடன் என்றும் சேரனைக் கரபுரத்தார்கோமான் என்றும் சோழனை உறந்தைக்கோமான் என்றும் கூறியிருத்தலைக் காணலாம்.
மதுரைசூழ்வளநாடனாகிய பாண்டியற்கும் உறந்தைக் கோமானாகிய சோழற்கும் இடையே கரபுரத்தார்கோமான் எனக் கூறுதலானும் இவன் சேரனாதல் தெள்ளிது.
இக்கரபுரம் என்னும் பெயர் கொங்கிற் கருவூர்க்குக் கேட்கப்படுதலன்றிக் கொடுங்கோளூர்க்குக் கேட்கப் படாமையும் ஈண்டைக்குநோக்கிக்கொள்க.
இவற்றுள் மதுரையையும் உறந்தையையுங்கூறியவரிசையிற் கரபுரத்தைக்கூறுதலான் இது அவைபோலத்தலைநகராதலும் உண்ணாட்டூராதலும் எளிதிலுணரத் தகும்.
பாண்டிநாட்டுத்த்லைமையைக் கூடனாயகன் என்பதனானும் சோணாட்டுத் தலைமையைக் கோழிக்கோன் என்பதனானும் உணர்த்தினாற் போலச் சேரநாட்டுத் தலைமையையே கொல்லிகாவலன் என்பதனால் உணர்த்தினாரென்பது எளிதிலுணரத்தகும்.
என்னும்பாடலை எடுத்தோதி இதனுள் மலையமானாடென்பது மலை நாடென்றும் பாண்டியனாடென்பது பாண்டிநாடென்றும் சோழனாடென் பது சோணாடென்றும் மரூஉவாய் அடிப்படவந்த வழக்காற்றால் வந்து வழுவின்றாயிற்று என வுரைகாரர் கூறியவற்றான் மலைநாடு என்பதும் மலையமானாடென்பதும் ஒன்றேயாதலும் அதுசேரமானாடேயாதலும் எளிதிலறியத்தகும்.
இங்ஙனமல்லாமற் குடகம் எனப்பெயரிய தேயத்தையே கருதினாரெனின் அது தமிழ்மொழி வழங்காத தேயங்களுளொன்றாக வைத்து உரையாசிரியர்கள் எண்ணியதனோடு முரணுமென்றுணர்க.
அன்றியுங் குடகதேசம் குறிஞ்சியேயாக அதற்குரியவியல்பான் வருணிக்காமல் மருதமாகவே வருணித்தது குடகமலை நாட்டை விலக்கி யுணர்தற்கெனக் கொள்ளப்படும்.
நெய்தலே சிறிதுங்கலவாது கூறப்பட்ட இவ்வடிகள் கழிமுகத்துறைநலம் விளக்கிநிற்பன என்று அவர்கொண்டது கொழுமீன் என்பதுபற்றியும் வருபுனல் என் பதுபற்றியும் ஆம் என்று கருதுகின்றேன்.
ஈண்டு வருபுனல் என்பதனைக் கடலென்று மயங்கியாங்கு என்னுஞ் சிலப்பதிகாரத்தும் தாழ்நீர்வேலி என்பது கடலென்று திசைத்தலும் அப்பிறர்கணுண்டு தாழ்நீர்வேலியென்பது ஈண்டு எயில் சூழ்கிடங்கு என்பதனை அவரறியாரென்க.
ஆண்டு யாங்கணுங்கறைவீடு செய்ம்மென ஏவியென்று கூறியதுபற்றி அரும்பதவுரையாசிரியர் மூதூர்களிலே இப்படிச்செய்யுமென்று ஏவி யென்க எனவுரைத்த தனைக் காணாராவர்.
மற்றுப்பிறர் தண்கடற்படப்பைநாடு என்பது முதலாகக் காட்டுவன வெல்லாம் சேரர்குடநாடு குட்டநாடுகளையுணர்த்து வனவல்லது வஞ்சி கடற்றுறைப்பட்டினமென்று அவை யுணர்த்தாவாதல் நன்குநோக்கிக் கொள்க.
ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் செங்குட்டுவன் காலத்தே மேல்கடற் பக்கத்துள்ள நறவு என்னும் ஊரிலிருந்ததுபற்றி அவனூ ருள்ளநிலத்தைக் கடல்சேர்கானற் குடபுலம் என்று பதிற்றுப்பத்துள் ஆறாம்பத்திற் சான்றோர் கூறினார் என்று முன்னரே எடுத்துரைத்தேன்.
இனி அப்பிறர் கருவூர்த்தேவாரத்து ஞானசம்பந்தசுவாமிகள் ஆன்பொருநையைக் கூறாமையால் கருவூர்ப்பக்கத்து ஆன்பொருநை அக்காலத்து ஒழுகியதாகாதென்று துணிந்தார்.
அவர் உறையூராகிய திருமுக்கீச்சரத்தை ஞானசம்பந்த சுவாமிகள் பாடிய தேவாரத்துக் காவிரி கூறப்படாமையான் உறையூர் பக்கத்தும் காவிரி யக்காலத்து ஒழுகியதாகதென்று துணிவர்போலும்.
இன்னும் அப்பிறர் சிலப்பதிகார இந்திரவிழவூரெடுத்தகாதைக் கண் புகார்நகரமாகிய காவிரிப்பூம்பட்டினத்தை வருணித்தலும் மணிமேகலைக் கச்சிமாநகர் புக்ககாதைக்கண் வஞ்சியை வருணித்தலும் தம்மு ளொத்தனவாகக் கொண்டு அதுபற்றி வஞ்சியைக் கடற்றுறைப்பட்டின மென்று மயங்குவர்.