sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
குறித்த செய்தியாளர் சந்திப்பில் கருத்துத் தெரிவித்த ஸ்பெயின் பயிற்சியாளர் ஆர்ஜென்டீன அணிக்கு எதிரான பயிற்சிப் போட்டி முக்கியமானதாகும்.
குறித்த செய்தியாளர் சந்திப்பில் கருத்துத் தெரிவித்த ஆர்ஜென்டீனா பயிற்றுவிப்பாளர் சாம்போலி மெஸ்ஸி வீரர்களுடன் பயிற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளார்.
அண்மைக்காலமாக ஓய்ந்திருந்த நில அபகரிப்பு சிக்கலில் மீண்டும் திமுக தலைவர் கருணாநிதியின் குடும்பத்தினர் பெயர் அடிபடத் தொடங்கியிருக்கிறது.
சென்னை போலீசில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் நில அபகரிப்பு புகாரில் திமுக தலைவர் கருணாநிதியின் மகள் செல்வி மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர் சிக்கக் கூடும் என்று தகவல்கள் வெளியாகி உள்ளன.
இந்தப் புகாரின் அடிப்படையில் வழக்குப் பதிவு செய்துள்ள போலீசார் அறக்கட்டளை நில பேர விவகாரத்திற்காக திமுக தலைவர் கருணாநிதி குடும்பத்தினர் யாரெல்லாம் தலையிட்டார்கள் என்ற கோணத்திலும் விசாரணை நடத்தி வருகின்றனர்.
ககுத்துமியின் கதை பராசர முனிவரை நோக்கி மைத்ரேயர் சுவாமி சத்கருமம் செய்யப் புகுந்தவருக்குச் செய்யத்தக்க நித்திய நைமித்திக ரூபமான கர்மங்களின் சொரூபத்தையும் வருணாசிரம முறைகளையும் தாங்கள் எனக்குக் கூறினீர்கள்.
மைத்ரேயரே இந்த வைவஸ்வத மனுவின் வமிசமானது மகா யாக கர்த்தாக்களையும் மகாவீரர்களையும் மகாசூரரையும் கொண்ட பேரரசர்கள் வாழ்ந்த பெரியதொரு வமிசமாகும்.
இந்த வமிசத்தின் வரலாற்றை சகல பாபங்களும் நசிக்கும் பொருட்டு நான் உமக்குச் சொல்லுகிறேன் ஜகங்களுக்கெல்லாம் ஆதிகாரணமானவரும் ரிக் யஜுர் ஸாமாதி மயருமான ஸ்ரீமந்நாராயண பகவானுடைய மூர்த்தி ஸ்வரூபமாய் இரணியகர்ப்பர் என்ற பெயரையுடையவராய் இந்தப் பிரமாண்டத்தின் அதிபதியான பிருமாவானவர் பூர்வத்தில் உண்டானார் அல்லவா?
அவனது மகன் மனு மனுவுக்கு இஷ்வாகு நிருகன் திருஷ்டன் சர்யாதி நரிஷ்யந்தன் நாபாகன் திஷ்டன் கரூசன் பிருக்ஷத்திரன் என்று ஒன்பது பிள்ளைகள் பிறந்தார்கள்.
இவர்கள் பிறப்பதற்கு முன்னதாகவே அந்த மனுபுத்திரனுக்காக மித்ரா வருணனைக் குறித்து ஒரு யாகம் செய்ய அதில் ஹோதாவின் அபசாரத்தால் இளை என்ற கன்னியொருத்தி பிறந்தாள்.
அவள் மித்திராவருணர்களுடைய அனுக்கிரகத்தால் மீண்டும் பெண்ணாகி சந்திரனுடைய மகனான புதனுடைய ஆஸ்ரமத்தின் அருகே திரிந்து கொண்டிருந்தாள்.
அந்தப் புரூரவன் பிறந்த பிறகு பெண்ணாக மாறி சுத்தியும்னன் மறுபடியும் ஆணாக மாற வேண்டும் என்று மகா தேஜோமயமான முனிவர்கள் விரும்பினார்கள்.
அதற்காக யாக மயனாகவும் ரிக் யஜுர் ஸாம அதர்வண மயனாகவும் மனோ மயனாகவும் ஞான விஞ்ஞானமயனாகவும் அன்னமயனாகவும் அமிருத மயனாகவும் சர்வமயனாகவும் இவை ஒன்றுமாகாதவனாயும் ஆறு குணசம்பன்னனாயும் இருக்கும்.
யக்ஞ புருஷனைக் குறித்து அம்முனிவர்கள் யாகஞ்செய்து அந்த யாகத்தில் தோன்றிய ஸ்ரீயப்பதியினுடைய அனுக்கிரகத்தினால் இளையானவள் மீண்டும் ஆண் பிள்ளையாகி சுத்தியும்னன் என்ற பெயரைப் பெற்றான்.
பிருக்ஷத்திரன் என்பவன் ஒருநாள் வசிஷ்டருடைய பசுக்கூட்டத்தைக் காவல் புரிந்து கொண்டிருக்கும்போது இரவில் அந்தப் பசுக்கூட்டத்தில் புகுந்த ஒரு புலியைக் கொல்லப்போய் குறி தவறி ஒரு பசுவைக் கொன்றுவிட்டான்.
அதனால் குருவின் சாபம் பெற்றுச் சூத்திரனானான் கரூசனிடத்திலிருந்து கரூர தேசத்தைக் காத்து வந்த மகா பராக்கிரமசாலிகளான க்ஷத்திரியர்கள் பிறந்தார்கள்.
அவனுக்கு விம்சகன் அவனுக்குக் கனிநேத்திரன் அவனுக்கு அதிவிபூதி அவனுக்கு மாவீரனான கரந்தமன் அவனுக்கு அவிக்ஷித்து அந்த அவிக்ஷித்துக்கு நற்குணமுடைய மருத்தன் என்ற ரீதியில் புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள்.
அவனுக்கு சுவிருத்தி சுவிருத்திக்குக் கேவலன் கேவலனுக்கு சுதிருதி அவனுக்கு நரன் நரனுக்குச் சந்திரன் அவனுக்குக் கேவலன் அவனுக்குப் பந்துமான் அவனுக்கு வேகவான் அந்த வேகவானின் மகன் புதன் அவனுடைய மகன் திருணபிந்து திருணபிந்துவுக்கு இளிபிளை என்ற பெண் பிறந்தாள்.
அவன் மகன் சந்திரன் அவனுடைய மகன் தூமிராஷன் அவனுக்குச் சருஞ்யன் அவன் மகன் சகதேவன் அவனுக்கு கிருசாசுவன் என்பவன் பிறந்தான்.
ஜனமேஜயனின் மகன் சுமதி அவர்களனைவரும் வைசாலியை ஆண்டுவந்த அரசர்களாவார்கள் இவர்களைப் பற்றி ஒரு சுலோகம் வழங்கி வருகிறது.
வைசாலி நகரை ஆண்ட அரசர்கள் யாவரும் மூலபுருஷனான திருணபிந்து மாமன்னனுடைய அனுக்கிரகத்தால் தீர்க்காயுளையுடையவர்களாயும் மகாத்மாக்களாகவும் வீரர்களாயும் தர்மசீலராயும் இருந்தார்கள் என்பதுதான் அந்தச் சுலோகமாகும்.
அது சித்திரை தக்ஷிணை வார்த்திகை என்ற மூன்று வழிகளின் பரிவிர்த்தங்களினால் சுற்றிக்கொண்டு வருவதை அநேக யுககாலம் வரையில் அவ்வரசன் மெய்மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
அவரைக் ககுத்துமி மன்னன் வணங்கித் தான் நினைத்திருந்த சிலரது பெயர்களைச் சொல்லி தேவா இவர்களில் யாருக்கு நான் என் புதல்வியைக் கொடுக்கலாம்?
அரசனே நீ யாரை எண்ணிக் கொண்டிருந்தாயோ அவர்களுடைய பிள்ளைகளும் அந்தப் பிள்ளைகளுடைய சந்ததியினரும் இப்போது பூவுலகில் இல்லை.
இப்போது பூர்வகாலத்தைச் சேர்ந்த நீ ஒருவனே இருப்பதால் இக்காலத்தவரான யாருக்காவது இந்தப் பெண்ணை நீ ஒருவனாகவேக் கொடுக்க வேண்டும்.
இப்போது உன்னுடைய புத்திரர் மித்திரர் மனைவியர் மந்திரிகள் உறவினர் ஏவலாட்கள் சேனைகள் முதலியன யாவுமே ஒழிந்து போய்விட்டன என்றார் பிருமா.
ரைவத மன்னனே அஜனாயும் சர்வமயனாயும் இருக்கிற எவனுக்கு ஆதி மத்தியம் அந்தம் என்ற இந்த மூன்றையும் யானும் மற்றவரும் அறியோமோ பரமேசுவரனான எவனுடைய ஸ்வரூபத்தையும் மேலான பிரபாவத்தையும் பலத்தையும் அறியோமோ கலா முகூர்த்தாதி மயமான காலமானது பரமபதம் என்று சொல்லப்பட்ட எவனுடைய திரிபாத விபூதியை மாற்றமாட்டாதோ உற்பத்தி நாசங்கள் இல்லாதவனாயும் சர்வ சரீரகனாயும் கர்வமயமான பெயர்களும் ரூபங்களும் இல்லாதவனாயும் என்றும் ஒருபடியே இருப்பவனாயுமுள்ள எவனுடைய அருளால் நான் படைப்பவனாகினேனோ எவனுடைய குரோத அம்சத்தால் ருத்திரமூர்த்தி சங்காரகர்த்தன் ஆனானோ எந்தப் பரமபுருஷன் எங்கள் இருவருக்குமிடையில் காத்தலுக்கு உரிய கர்த்தாவாக அவதரித்து எழுந்தருளியிருக்கிறானோ எவன் தனது அம்சத்தினால் என்னுள் ஆவிப்பவித்து படைக்கிறானோ தானே புருஷ ஸ்வரூபியாக இருந்து காக்கிறானோ ருத்திரனிடத்தில் அம்ச ஆவிர்ப்பாவத்தால் சர்வ சங்காரஞ் செய்கிறானோ எவன் இந்திரன் முதலியோரின் வடிவிலே உலகத்தைக் காக்கிறானோ எவன் சூரிய சந்திர ரூபியாகி இருளைப் போக்குகிறானோ பூமி ரூபியாகி எல்லாவற்றையும் எவன் சுமக்கிறானோ வாயுரூபியாக யாவற்றையும் எவன் அசைக்கிறானோ அக்னிரூபியாகி பாகத்திற்கு எவன் உபயோகமாகிறானோ ஆகாயரூபியாக இருந்து சகலத்துக்கும் எவன் இடங்கொடுக்கிறானோ தண்ணீரும் சோறுமாகி உலகத்தின் திருப்திக்கு எவன் காரணமாகிறானோ எவன் யாவற்றையும் தன்னையும் தனக்குத்தானே பரிபாலனம் செய்கிறானோ எவன் இதரங்களையும் தன்னையும் தானே அழித்துக் கொள்கிறானோ இந்தச் சிருஷ்டி ஸ்திதி சங்கார கர்த்தாக்களாகிய மூவருக்கும் சிருஷ்டிக்கப்படுவனவும் காக்கப்படுவனவும் சங்கரிக்கப்படுவனவுமாக மூன்றுக்கும் வேறாய் விகாராதிகள் இல்லாமல் எவன் விளங்குகிறானோ எவனிடம் உலகம் யாவுமே இருக்கின்றனவோ எவன் சகலலோக சொரூபியாக இருக்கிறானோ எவன் எல்லாவற்றுக்கும் முதலாவதாக இருக்கிறானோ எவன் இவ்வுலகத்தில் எங்கும் இருக்கிறானோ அந்தச் சர்வேஸ்வரனான விஷ்ணுபகவான் இப்போது பூவுலகத்தில் தன் அமிசத்தால் ஒரு திருவவதாரஞ் செய்திருக்கிறான்.
அங்கேயிருந்தவர்கள் மிகக்குட்டையான வடிவமும் அற்ப தேஜஸும் அற்பமான ஞானசக்திகளும் கொண்டவர்களாக இருப்பதைக் கண்டு வியந்த வண்ணம் துவாரகைக்குச் சென்றான்.
சசாத ககுஸ்தா மாந்தாதா வரலாறுகள் ககுத்துமி மன்னன் பிருமலோகத்திலிருந்து பூவுலகத்திற்கு வராமல் இருந்தபோது புண்ணியஜனர் என்ற அரக்கர்கள் குசஸ்தலிப் பட்டணத்தை அழித்தார்கள்.
அதிலிருந்த அவனது தம்பியரெல்லாம் அவ்வரக்கர்களுக்குப் பயந்து நான்கு திசைகளிலும் ஓடியதால் அந்தக்குலத்து அரசர்கள் எங்கும் இருந்தார்கள்.
அதாவது ரதீதர கோத்திரத்தில் பிறந்தவர்கள் க்ஷத்திரியர்களாக இருந்தாலும் அங்கிரசு என்ற பிராமண முனிவரின் சம்பந்தத்தினாலும் தவவலிமையினாலும் பிராமண ரூபமாகி க்ஷத்திரிய சம்பந்தமுள்ள பிராமணராக விளங்கி வந்தார்கள்.
விகுக்ஷியும் தன் தந்தையின் ஆணையை ஏற்று காட்டுக்குச் சென்று பல மிருகங்களைக் கொன்று மிகவும் களைப்படைந்து தாங்கமுடியாத பசியினால் அவற்றில் ஒரு முயலைக் கொன்று தின்று விட்டு மீதமான மிருகங்களின் இறைச்சியைக் கொண்டு வந்து தன் தகப்பனிடம் ஒப்படைத்தான்.
அரசன் அவற்றைப் புரோக்ஷிக்கும் பொருட்டு தனது குலகுருவான வசிஷ்டரை வேண்டினான் அவர் அவற்றைப் பார்த்து அரசனே இந்த அசுத்தமான மாமிசம் எதற்கு?
நீங்கள் அஞ்சவேண்டாம் நான் பூமியில் சசாதனுடைய மகனாகப் புரஞ்சயன் என்ற க்ஷத்திரியனின் சரீரத்திலே எனது அம்சத்தால் பிரவேசித்து அந்த அரக்கர்ரகளைச் சங்காரம் செய்வேன்.
தேவர்களே நான் உங்களுக்குத் துணைசெய்ய வேண்டுமானால் நூறு அஸ்வமேத யாகங்களைச் செய்ததினால் மூவுலகங்களையும் ஆளும்படியான தேவேந்திரனே எனக்கு வாகனமாக வரவேண்டும் அவனது தோளின்மீது ஏறிக்கொண்டு தான் நான் அந்த அசுரர்களோடு போர் செய்யமுடியும் என்றான் புரஞ்சயன் அதைத் தேவர்கள் ஏற்றனர்.
புரஞ்சயன் அந்த ரிஷபத்தின் முசுப்பின் மீது ஏறிக்கொண்டு ஸ்ரீஅச்சுதனின் தேஜஸினால் பூரித்தவனாகி அசுரர்கள் அனைவரையுமே அழித்து தேவர்களுக்கு வெற்றியைத் தேடிக்கொடுத்தான்.
அவன் உதங்கமா முனிவருக்குப் பகைவனாக இருந்த துந்து என்ற அசுரனைத் தனது இருபத்தோராயிரம் பிள்ளைகளோடு கூடிச் சென்று கொன்றதால் துந்துமாரன் என்ற பெயரைப் பெற்றான்.
அவனது பிள்ளைகளில் திருடாசுவன் சந்திராசுவன் கபிலாசுவன் என்ற மூவரைத் தவிர மற்றைய யாவரும் அந்த அசுரனின் தீமூச்சுக் காற்றால் வெந்து மடிந்தார்கள்.
அவனுக்கு நிகும்பனும் நிகும்பனுக்கு அமிதாசுவனும் அவனுக்கு கிருசாசுவனும் அவனுக்குப் பிரசேனசித்தும் அவனுக்கு யுவனாசுவனும் பிறந்தார்கள்.
உடனே தவசிகள் அனைவரும் மந்திர ஜபத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தண்ணீர்க் கலசத்தை யாக வேதிகையின் நடுவே வைத்து விட்டு உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அப்போது அங்கே வந்த தேவேந்திரன் என்னைத் தாயாக வைத்து முலையுண்ணும் என்று சொல்லித் தனது பவித்திர விரலை அந்தக் குழந்தையின் வாயில் கொடுக்க அந்தப் பிள்ளை அந்த விரலிலிருந்து ஒழுகிய அமிர்தத்தைக் குடித்து ஒரே நாளில் வளர்ந்தது.
அதாவது எவ்வளவிலே சூரியன் உதயமாகிறானோ எவ்வளவிலே அஸ்தமனமாகிறானோ அந்த எல்லைகளுக்கு உட்பட்ட பூமண்டலம் முழுமையும் மாந்தாதாவின் ராஜ்யமாக இருந்தது என்பது தான் அந்தப் பாடலாகும்.
அந்த மாந்தாதா சசபிந்து என்பவனின் மகளாகிய இந்துமதி என்பவளை மணந்து புருகுச்சன் அம்பரீஷன் நாபாகன் என்ற பிள்ளைகளையும் ஐம்பது பெண்களையும் பெற்றான்.
அந்தக் காலத்தில் ரிக் வேதமறிந்த சவுபரி என்ற முனிவர் தண்ணீரில் மூழ்கிப் பன்னிரண்டு ஆண்டுக்காலம் தவஞ்செய்து கொண்டிருந்தார்.
அந்தத் தண்ணீரில் சம்மதன் என்ற மிகப்பெரிய மீன் ஒன்று பிள்ளைகள் பெண்கள் பேரன்கள் உறவினர்களாகிய தன் கிளைகள் அநேகம் முன்னும் பின்னும் பக்கங்களிலும் வாலிலும் தலையிலும் ஏறி விளையாடச் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தது அவற்றைப் பிரியாமல் சம்மத மீன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த முனிவருக்கு எதிரே சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தது அவற்றைப் பிரியாமல் சம்மத மீன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த முனிவருக்கு எதிரே சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தது.
அவர் அந்த மச்சம் தன் கிளைகளோடு கூடி அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு ஓ இந்த மீனோ விரும்பத்தகாத ஈனப் பிறப்பிற் பிறந்தது.
ஆகையால் நாமும் இப்படியாவதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று ஆலோசித்து அந்தத் தடாகத்திலிருந்து வெளியே வந்து சந்தானத்துக்காகக் கல்யாணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று தீர்மானித்துக் கொண்டு மாந்தாதா மன்னனிடம் வந்தார்.
மூப்பினால் தளர்ந்து தலை நரைத்திருந்தார் சவுபரி முனிவர் ஆனாலும் அவருடைய வலிமையைப் பற்றிய பயத்தினால் அவரது விண்ணப்பத்தை மறுக்கமாட்டாமல் மாந்தாதா மன்னன் தலைகுனிந்து நெடுநேரம் யோசித்தான்.
அவரை அரசன் நோக்கி தவமுனிவரே எனது குலமுறைப்படி கன்னிகை யார் மீது இஷ்டப்படுகிறாளோ அந்த வரனுக்கே அவளைக் கொடுப்பது வழக்கம்.
இனி அதற்கேற்ப நடக்கவேண்டும் என்று சவுபரிக் கிழவர் தமது மனதில் எண்ணிக்கொண்டு அரசனைப் பார்த்து அரசனே உங்கள் குலவிரதத்தை நான் அழிக்கவிரும்பவில்லை என்னை உமது கன்னிகைகள் இருக்கும் அந்தப்புரத்திற்குப் போகும்படி அந்தப்புரக் காவலாளிக்குக் கட்டளையிடுவாயாக.
அக்காவலாளியோடு சவுபரி முனிவர் கன்னிப் பெண்களின் அந்தப்புரத்தினுள்ளே போகும்போது சித்த கந்தர்வர்களைவிட மேம்பட்ட அழகான ரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டார்.
சேவகன் முனிவரை அந்தப்புரத்தில் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு அங்கிருந்த கன்னியரைப் பார்த்து உங்கள் தந்தையான அரசரிடம் இந்த முனிவர் கன்னிகை வேண்டி வந்தார்.
கன்னிகைகளில் யார் பிரியப்பட்டு இவரை வரித்துக் கொள்கிறார்களோ அவர்களையே அவர்களிஷ்டப்படி இந்த முனிவருக்குக் கொடுப்பேன் என்று மகாராஜா கட்டளையிட்டிருக்கிறார் என்றான்.
முனிவரின் புதுவடிவத்தையும் இளமை துள்ளும் மோகன ரூப அழகுகளையும் கண்டு அக்கன்னிகைகள் அனைவரும் காமாவேசமுடையவர்களாகி நல்ல மதத்த ஆண் யானையை பெண் யானைகள் சூழ்வதைப் போலச் சூழ்ந்து கொண்டு நான் நான் என்று பரபரப்புடன் போட்டியிட்டு அவரை வரித்தார்கள்.
என்று மனம் கலங்கி தனக்கு விருப்பம் இல்லாதிருந்தும் வாக்குக் கொடுத்து விட்டதற்காகப் பயந்து தன் கன்னிப்பெண்களையெல்லாம் சவுபரி முனிவருக்கே திருமணஞ் செய்து கொடுத்தான்.
அதன்பிறகு சிற்பியான விசுவகர்மாவை அழைத்து தமது மனைவியருக்குத் தனித்தனியாக மாளிகைகளையும் அன்னங்கள் நீந்தும் தடாகங்களையும் மலர் வனங்களையும் அமைத்துக் கொடுக்கச் செய்தார்.
இந்நிலையில் அவர்களுடைய தந்தையான மாந்தாதா மன்னன் ஒரு சமயம் தன் பெண்கள் மீதுள்ள அன்பினால் அவர்களைப் பார்ப்பதற்காக முனிவரது ஆசிரமத்தை அடைந்தான்.
எனக்கென்று ரமணீயமான உப்பரிகையும் அழகான தோட்டமும் நீர்ப்பறவைகளோடு தாமரை முதலியவை விளங்கும் தாடகங்களும் மனதிற்கினிமையான போஜனங்களும் திவ்வியமான ஆடையாபரணங்களும் மிகவும் பரிமளமுள்ள மலர்களும் மிகவும் மென்மையான சயனா சனங்களும் இன்னும் இல்லறத்துக்குரிய யாவுமே நன்றாக இருக்கின்றன ஒரு குறையும் எங்களுக்கில்லை.
அதற்கு அவளும் தனக்கு கிருஹ பூஷண சயன போஜனாதி சவுக்கியங்களில் ஒன்றும் குறைவில்லை என்றும் ஆயினும் தன் கணவன் தன்னை விட்டுப் பிரியாமல் எந்நேரமும் தன்னுடனேயே மகிழ்ந்திருப்பதினால் தனது சகோதரிகளுக்கு நேர்ந்துள்ள துக்கமே தனக்குத் துக்க காரணமாக இருக்கிறதென்றும் சொன்னான்.
இதனால் மன்னன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து ஏகாந்தத்தில் உட்கார்ந்திருந்த சவுபரி முனிவரைக் காணச் சென்று அவரால் மரியாதை செய்யப்பெற்று வெகு விநயத்துடன் அவரை நோக்கி ஓ மகானுபவரே தங்களின் உயர்வான சித்தியின் பிரபாவத்தைக் கண்டேன்.
அக்குழந்தைகள் வளர்ந்து மனைவியரோடு சேர்ந்து சந்தானமுடையவர்களாக இருப்பதை நான் கண்டு களிப்பேனோ என்று இந்தவிதமாகக் காலம் செல்லச் செல்ல அவரது மனோரதங்கள் வளர்ந்து கொண்டே இருந்ததால் அவர் வேறு சிந்தனையில்லாமல் இருந்து வந்தார்.
பதினாலாயிரம் ஆண்டுகள் சென்றாலும் இந்த மனோரதங்கள் ஒழியாது போலத் தோன்றுகிறதே ஏனென்றால் முன்பு இருந்த மனோரதங்கள் நிறைவேற நிறைவேற புதியதான வெவ்வேற மனோரதங்கள் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கின்றனவே.
ஒரு பெண்டிரைக் கொள்வதும் ஒரு புத்திரனைப் பெறுவதுமே வெகு துக்கத்துக்குக் காரணமாக இருக்கும்போது ஐம்பது பெண்டிரையும் நூறு பிள்ளைகளையும் பெற்று நான் துக்கத்தைப் பெருக்கிக் கொண்டேனே?
ஆகையால் எல்லாவற்றையும் அளிக்கவல்லவனும் இத்தகையது என்று சிந்திக்க ஒண்ணாத திவ்யச் சொரூபமுள்ளவனும் அணுவுக்கு அணுவாயும் மகத்துக்கு மகமாயும் இருப்பவனும் முன்பு ஒரு யுகத்திலே வெண்மையாயும் இந்த யுகத்திலே கருமையாயுமிரா நின்ற திவ்விய மங்கள விக்கிரஹமுள்ளவனும் பிரகிருதிக்கு உட்படாத தூய்மையுருவும் பிரகிருதிக்கு உட்பட்ட சுத்தமல்லாத சொரூபமுடையவனும் லோகேசுவரனுமான ஸ்ரீவிஷ்ணுபகவானை ஆராதிக்கக் கடவேன்.
சகல தேஜோரூபியாகவும் சர்வ ஸ்வரூபியாகவும் வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததுமான திருமேனியை உடையவனாகவும் காரிய காரண ரூபியாகவும் தேச காலாதி பரிச்சேதமில்லாதவனாகவும் எழுந்தருளியுள்ள ஸ்ரீவிஷ்ணுவினிடத்திலே மீண்டும் பிறவியில்லாமல் இருத்தற்கு என் சித்தம் சஞ்சலமின்றி ஸ்திரமாக இருக்கக் கடவது.
அந்த அநந்தனைக் காட்டிலும் வேறாகத் தோன்றும்படியான பொருள் ஒன்றும் இல்லையோ அந்தத் தேசிகனுக்கு எல்லாம் தேசிகனாக எழுந்தருளியுள்ள ஸ்ரீவிஷ்ணுவை சரணமாகப் பற்றுகிறேன் என்று இவ்விதம் தனக்குத்தானே சிந்தித்த சவுபரி முனிவர் புத்திரர்களையும் வீடு தோட்டம் முதலிய யாவற்றையும் பற்றற விட்டு தமது மனைவியருடன் வனத்துக்குச் சென்று வானப் பிரஸ்தர் செய்யவேண்டிய நித்தியக்கர்ம அனுஷ்டானங்களைச் செய்து கொண்டு சகல பாவங்களையும் போக்கிக் கொண்டு அதனால் பக்குவமான சித்த நிலையை அடைந்து அக்கினிகளே ஆத்மாவிலே ஏற்றிவிட்டுச் சந்நியாச ஆசிரமத்தில் பிரவேசித்தார்.
அவ்விதமாகி சகல கிரியாக லாபத்தையும் எம்பெருமானுக்கே ஆராதனமாகச் சமர்ப்பித்து நாசம் இல்லாததும் விகார சூன்யமானதும் மரணாதிகளுக்கு இடமாகாததும் அளவற்றதும் பரம பாகவதர்கள் அடையும்படியானதுமான விஷ்ணுலோகம் என்று சொல்லப்படும் பரமபதத்தை அடைந்தார்.
அதற்கு முதலும் முடிவும் இல்லாத எம்பெருமான் நாகர்களே மாந்தாதாவின் மகன் புருகுச்சன் என்பவனிடத்திலே நான் ஆவேசித்து உங்கள் பகைவர்களை அடக்குகிறேன் என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.
அதன்பிறகு நாகர்கள் அவரை வணங்கி விடைபெற்று பாதாளம் சென்று தங்கள் சகோதரியான நர்மதையை அந்தப் புருகுச்ச மன்னனின் பத்தினியாகும்படி அனுப்பிவைத்தார்கள்.
பிறகு புருகுச்ச மாமன்னன் எம்பெருமானது தேஜோ விசேஷத்தால் ஆவேசமுற்று கந்தர்வர்கள் அனைவரையும் நாசஞ்செய்து தன் பட்டணத்தை அடைந்தான்.
அப்போது நாகமன்னர்கள் ஒன்றுகூடி நர்மதையை அழைத்து நர்மதாய் யார் உன்னை நினைத்தாலும் உன் பெயரைக் கீர்த்தனஞ் செய்தாலும் அவனுக்கு சர்ப்ப பயம் இல்லாமற் போகக் கடவது என்று நர்மதைக்கு வரங்கொடுத்தார்கள்.
ஓ நர்மதாய் உனக்கு நமஸ்காரம் நீ என்னை நச்சுப்பாம்புகள் கடிக்காமல் ரட்சிக்க வேண்டும் என்று எவனொருவன் சொல்லிக் கொண்டு இரவு பகல்களில் இருள் மூடிய இடங்களுக்குச் சென்றாலும் அவனைப் பாம்புகள் கடிப்பதில்லை.
இவ்விதமாக நர்மதைக்கு நாகேந்திரர்கள் வரங்கொடுத்து விட்டு புருகுச்ச மன்னனுக்கும் அவனது சந்ததி அற்றுப் போகாதவாறும் பெருகும்படியும் வரங்கொடுத்தார்கள்.
அப்போது பன்னிரண்டு ஆண்டுக்காலம் மழையில்லாமல் ஏற்பட்ட ஒரு பெரும் பஞ்சத்தில் விசுவாமித்திரரின் மனைவியும் மக்களும் பிழைக்கும் பொருட்டு அவன் தினந்தோறும் மிருக இறைச்சிகளைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தான்.
சண்டாளனிடம் வாங்கும் குற்றம் அவர்களுக்கு ஏற்படாதவாறு அந்த இறைச்சிகளைக் கங்கைக் கரையிலிருந்த ஓர் ஆலமரத்தின் கிளையிலே கட்டிக் கொண்டுவந்தான்.
இதையறிந்த அவுர்வ மாமுனிவர் தமது ஆசிரமத்திலிருந்து அங்கு வந்து அவளை நோக்கி பெண்ணே இது வீணான எண்ணம் மகா பலப்பராக்கிரமசாலியாக அநேக யாகங்களைச் செய்யக்கூடியவனாய் கீர்த்திக்குரிய மகன் ஒருவன் உன் வயிற்றில் இருக்கிறான்.
அவர்களைப் பிழைத்திருக்கும் பிணங்களாக வசிஷ்ட முனிவர் நினைத்துக்கொண்டு சகரனிடம் சென்று மன்னா இவர்கள் உயிரோடு இருந்தாலும் இறந்தவர்களுக்கு ஒப்பாவார்கள்.
ஆயினும் அவர்களில் யவனரை மொட்டைத் தலையராகவும் சகரைப் பாதித்திலை மழித்தவராகவும் பாரதரை தலைமயிர் தொங்க விட்டவராகவும் பப்பிலவரைத் தாடிவளர்ப்பவராகவும் செய்து அவர்களது வேஷங்களை மாற்றி அவர்களை வேதாத்தியயனாதி சூனியர்களாக ஆக்கிவிட்டான்.
அதன் பிறகு சகர மகாராஜன் தன் நகரத்துக்குச் சென்று தன் ஆணைக்குப் பங்கம் ஏற்படாதவாறு சகலதுவீப சமுத்திரங்களோடு கூடிய இந்தப் பூமியை நீதியாய்ப் பரிபாலித்து வந்தான்.
சகர புத்திரரின் வரலாறும் சக்கரவர்த்தித் திருமகனார் வைபவமும் சகர மன்னனுக்கு காசியபரின் மகளாகிய சுமதி என்பவளும் விதர்ப்ப ராஜனின் மகளாகிய கேசினி என்பவளும் மனைவியராக விளங்கினார்கள்.
அதனால் அம்முனிவர் மகிழ்ந்து அவர்களை நோக்கி ராஜபத்தினிகளே உங்களில் ஒருத்தி வமிசம் விளங்குவதற்கான ஒரு பிள்ளையையும் மற்றொருத்தி அப்படியில்லாத அறுபதினாயிரம் பிள்ளைகளையும் பெறலாம்.
அவர்களால் உலகத்தில் யாகாதி சத்காரியங்களும் சத்திய சவுசாதி ஆசாரங்களும் ஒழிந்து போவதைக் கண்ட தேவர்கள் ஸ்ரீபுருஷாத்தமரின் அம்சமாக விளங்கியக் கபில முனிவரை அணுகி வணங்கி கபில பகவானே சகர மன்னனின் பிள்ளைகளெல்லாம் கொடியவர்களாகி உலகத்தை அழித்து வருகிறார்கள்.
பிறகு சகரனின் குமாரர்கள் அந்தக் குதிரையின் குளம்படியை அடையாளமாகக் கொண்டு ஒவ்வொரு காதமாகப் பூமியை வெட்டித் தோண்டிக் கொண்டு சென்றார்கள்.
பாதாள லோகத்தின் உள்ளே போய் அங்கே திரிந்து கொண்டிருந்த யாகக் குதிரையையும் அதற்குக் கொஞ்சம் தொலைவிலே தேஜஸோடு ஜ்வலித்துக் கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீ கபில பகவானையும் கண்டார்கள்.
இதுபோலத் தனது யாகக் குதிரை போனதையும் புத்திரர்கள் அழிந்தொழிந்ததையும் அறிந்து சகரமன்னன் தன் பேரனாகிய அம்சுமானை அழைத்து அந்தக் குதிரையைக் கொண்டு வரும்படிக் கட்டளையிட்டான்.
சுவாமி பிராமண சாபத்தால் அழிந்த அடியேனது பாட்டன்மார்கள் சுவர்க்க லோகத்தையடையும்படியான ஒரு வரத்தை நீங்கள் அளிக்க வேண்டும் என்று அம்சுமான் பிரார்த்தித்தான்.
அதற்குக் கபிலமுனிவர் பிள்ளாய் நான் தான் உன் பேரன் கங்கையைக் கொண்டு வருவான் என்று முன்னமே சொன்னேனே அந்த மகாநதியின் புனித நீரால் இறந்தவர்களின் எலும்பும் சாம்பலும் ஸ்பரிசக்கப்பட்டவுடனேயே அவர்கள் தேவலோகம் செல்வார்கள்.
தன்னிடத்திற் கருத்தேயில்லாமல் இறந்தவனுடைய சரீரத்தைச் சார்ந்த எலும்பு தோல் நரம்பு ரோமம் சாம்பல் முதலியவற்றுள் ஏதாகிலும் அந்தப் புனிதநீரால் ஸ்பரிசிக்கப்பட்டால் கூட அந்தவுடலுக்கு உரியவன் உடனே சொர்க்கம் செல்வான் என்று சொன்னார்.
சகர மன்னனும் அசுவமேத யாகத்தை நிறைவேற்றித் தன் பிள்ளைகள் தோண்டியப் பள்ளத்தில் பாய்ந்த சமுத்திரத்தைத் தனது புத்திரனாகப் பாவித்து லோகாந்தரஞ் சென்றான்.
அவ்விரண்டிலேயே அந்தக் காட்டிலுள்ள மற்ற மிருகங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன என்று நினைத்து அவற்றில் ஒன்றை அம்பினால் எய்துக் கொன்றான்.
அந்த சமயத்தில் ராட்சஸன் வசிஷ்ட முனிவரைப் போன்ற வேடத்துடன் அங்கு வந்து எனக்கு யாகத்தின் முடிவில் மனித இறைச்சியைக் கொண்டு வந்து கொடுக்க வேண்டும்.
பிறகு அவனே சமையற்காரனைப் போல வேடம் தரித்து வந்து குரு பத்தியினால் சவுதாத மன்னன் கட்டளையிட்டதை ஏற்று மனுஷ்ய மாமிசத்தைச் சமைத்து மன்னன் முன்பு கொண்டு வந்து வைத்தான்.
சவுதாச மன்னனும் அந்த மனித இறைச்சியை ஒரு பொன் பாத்திரத்தில் எடுத்துக் கொண்டு வசிஷ்டரின் வரவை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தான்.
யோக திருஷ்டியினால் அதை நரமாமிசம் என்று அறிந்து மிகவும் கோபங்கொண்டு சவுதாச மன்னனை நோக்கி தவமுனிவர்கள் புசிக்கக் கூடாதது எது என்பதை நீ அறிந்திருந்துங்கூட இதை என்னிடம் கொண்டுவந்து கொடுத்துவிட்டாய்.
வசிஷ்டர் நிகழ்ந்தவற்றை அறிந்து அவனிடம் இரக்கங்கொண்டு அரசனே நீ ஒரு ராக்ஷசனால் வஞ்சிக்கப்பட்டாய் உன்மேல் எந்தக் குற்றமுமில்லை ஆயினும் நான் இட்ட சாபம் வீணாகாது.
உடனே சவுதாசன் கோபங்கொண்டு குற்றம் எதுவும் செய்யாத எனக்கு நீங்கள் சாபமிட்டது அநியாயம் ஆகையால் நானும் உங்களைச் சபிப்பேன் என்று சொல்லிக் கையிலே நீரை எடுத்து வீசமுயன்றான்.
அப்போது அவனது மனைவியாகிய மத்யந்தி என்பவள் தன் நாயகனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மகாராஜா நமது குலத்துக்குத் தெய்வமாயும் குருவாயும் இருக்கும் வசிஷ்ட முனிவரை நீங்கள் இப்படிச் செய்வது சரியல்ல என்று சமாதானப்படுத்தித் தடுத்தாள்.
பிறகு சவுதாசன் தன் கையிலே எடுத்த சாபஜலத்தை தரையிலே விட்டால் மழை பெய்யாமல் போய்விடும் என்றும் நினைத்து அந்த நீரைத் தன் கால்களின் மீது விட்டுக் கொண்டான்.
வசிஷ்டர் இட்ட சாபத்தின்படி அந்த மன்னன் ஆறாவது ஜாமந்தோறும் ராக்ஷச சுபாவமுடையவனாய் நாட்டிலே புகுந்து மனிதர்களை அடித்துக் கொன்று நர மாமிசம் புசித்து வந்தான்.
இது இப்படியிருக்க ஒருநாள் வசந்த காலத்தில் பிராமணனான ஒரு முனிவர் தன் மனைவியுடன் கூடி மகிழ்ந்து காம லீலையில் மூழ்கியிருப்பதை அரக்க வடிவில் இருந்த சவுதாச மன்னன் கண்டான்.
அப்போது ரிஷிபத்தினியான பிராமணப் பெண் அந்த ராக்ஷசனை நோக்கி ஐயனே நீ ராக்ஷசனல்லவே மித்திரன் என்கிற அரசன் அல்லவா நீ நீயோ எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் மேலும் பெண்ணுக்குரிய இன்பத்தைச் சிறப்பாக அறிந்தவன் நீயாயிற்றே?
அப்படியிருக்க நான் கருதிய இன்பப் பயனை அடையாமலிருக்கும்போது நீ என் கணவனை நாசஞ்செய்வது நியாயமல்லவே அவரை விட்டு விடு என்று கெஞ்சிக் கேட்டுப் புலம்பினாள்.
அவள் புலம்பிக் கொண்டிருக்கும்பொழுதே அரக்க வடிவிலுள்ள சவுதாசன் கொஞ்சமும் இரக்கம் கொள்ளாமல் நரமாமிசம் புசிக்கும் வெறியோடு புலியானது பசுவைப் பிடித்துச் சென்று புசிப்பதைப் போல அவளது கணவனைத் தின்று விட்டான்.
அதனால் அவன் தன் குருவாகிய வசிஷ்ட மகரிஷியை வேண்ட அம்மகரிஷியும் அவனது பத்தினியாகிய மதயந்தியிடம் புத்திரன் உண்டாகச் செய்தார்.
உடனே அவன் அவர்களிடம் விடைபெற்று மிகவும் வேகமான விமானத்தில் ஏறிக்கொண்டு வெகு விரைவாகப் பூவுலகையடைந்து பிராமணரை விட ஆன்மாவின் மீது எனக்கு பிரியமில்லாமல் இருந்ததும் தேவ மனுஷ்ய பசு பக்ஷி விருட்ச முதலிய யாவற்றிலும் எம்பெருமானுடைய சான்னித்தியமே நித்தியமாகவுள்ளது என்று நான் நினைத்திருந்தும் உண்மையானால் முனிவர்களால் தியானஞ் செய்யப்பட்ட அந்தப் பகவானை நான் யாதொரு தடையுமின்றி அடைவேனாக என்று வாசுதேவன் என்ற திருபெயருடைய பரமாத்மாவிடத்தில் வேதாந்த வாக்கியத்தின்படி ஆன்ம சமர்ப்பணம் செய்து அங்கேயே வயப்படுவதாகிய மோட்ச ஆனந்தத்தை அடைந்தான்.
ஏனென்றால் ஒரு முகூர்த்த காலம் ஆயுள் இருக்கும் போது சொர்க்கத்திலிருந்து பூமிக்கு வந்தது தனது ஞானசத்தியங்களால் சகல கதிகளையும் சகல லோகங்களையும் தாண்டி அவற்றையெல்லாம் ஸ்ரீவாசுதேவனிடம் லயித்துள்ள தனக்குள்ளேயே கண்டான் அன்றே என்பதுதான் அந்தப் பாடலாகும்.
எல்லா வகையான சுகுண பூர்ணனான பத்மநாபன் லோகரக்ஷணத்துக்காகத் தனது அமிசத்தைக் கொண்டு ஸ்ரீராம லக்ஷ்மண பரத சத்ருக்கினர் என்ற நான்கு ரூபமாக அந்தத் தசரத மகாராஜனிடம் அவதரித்தான்.
அந்தச் சக்கரவர்த்தித் திருமகன் ராமன் விசுவாமித்திர முனிவரின் யாகத்தை காப்பதற்காக எழுந்தருளுமளவில் வழியில் தாடகை என்ற கொடிய அரக்கியையும் அந்த யாகத்துக்குத் தீங்கு இழைக்க வந்த தாடகையின் மகனான சுபாகு முதலிய அநேக அரக்கர்களையுஞ் சங்கரித்து தாடகையின் மற்றொரு குமாரனான மாரீசனை வாயு அஸ்திரத்தால் சமுத்திரத்தில் தள்ளிவிட்டார்.
ஜனக மகாராஜனின் திருமாளிகையில் அயோநிஜையாய் அவதரித்து வீரியசுல்க்கையாய் விளங்கிய சீதை என்ற ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மியின் அம்சமானப் பெண்மணியை திருக்கலியாணஞ் செய்தருளினார்.
பிறகு ஸ்ரீராமன் கல்யாணக் கோலத்தோடும் சீதையோடும் தம்முடைய அயோத்திமா நகரத்துக்குத் திரும்பி வரும்போது வழியில் பரசுராமரைச் சந்தித்தார்.
பிறகு யுவராஜ்யப் பட்டாபிஷேகத்தை விரும்பாமல் மாற்றாந் தாயின் பேச்சுக் கிணங்கத் தந்தையின் வாக்கியத்தை சிரமேற் கொண்டு சீதாபிராட்டியோடும் இளைய பெருமாளான லக்ஷ்மணரோடும் தண்டகாரண்யத்தில் பிரவேசித்து விராதனைக் கொன்றார்.
காமவெறியால் தீங்கிழைக்கத் துணிந்த சூர்ப்பனகையை இலக்குமணர் விகாரப்படுத்தியதால் மிகவும் கோபங்கொண்டு பதினாலாயிரம் வீரரோடு போருக்கு வந்த கரதூஷணர்களையும் கபந்தனையும் அழித்து அருளினார்.
சுக்ரீவன் அனுப்பிய வானர வீரர்களில் அனுமனால் இலங்கையில் இராவணன் அபகரித்துச் சென்ற சீதாபிராட்டி காவலில் இருப்பதை அறிந்து வானர சேனைகளுடன் புறப்பட்டு சமுத்திரத்தை அணையாற் கட்டி இராவணன் கும்பகர்ணன் முதலிய அரக்கர்களை அழித்தார்.
திவ்விய அலங்காரச் சோபிதமான மகாமண்டபத்தில் நவரத்தினச் சகிதமான சிங்காதனத்தின் மேல் சக்கரவர்த்தி திருமகனாம் ஸ்ரீராமர் சீதாபிராட்டியாருடன் வீற்றிருந்தார்.
இளைய பெருமாளான லக்ஷ்மணரும் பரதாழ்வானும் சத்துருக்கினாழ்வானும் சத்திர சாமரங்களை வீசிய வண்ணம் பக்கங்களில் முகமலர்ந்து நின்றார்கள்.
விபீஷணாழ்வானும் சுக்ரீவ மகாராஜனும் அங்கதன் ஜாம்பவான் முதலானவர்களும் ஆலவட்டம் முதலியவற்றை ஏந்தி மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் புடைசூழ்ந்திருந்தார்கள்.
பிரம்மா இந்திரன் அக்கினி யமன் நிருதி வருணன் வாயு குபேரன் ஈசானன் என்ற அட்டதிக் பாலகரும் மற்றுமுள்ள சகல தேவதைகளும் வசிஷ்டர் வாமதேவர் வால்மீகி மார்க்கண்டேயர் விஸ்வாமித்திரர் பரத்வாஜர் அகஸ்தியர் முனிவர்களும் ரிக் யஜுர் சாமம் முதலிய வேதவாக்கியங்களைக் கொண்டு துதித்தார்கள்.
வீணை வேணு மிருதங்கம் படஹம் சங்கம் காஹளம் கோமுகம் முதலிய இசைக்கருவிகள் முழங்க நிருத்த கீத முதலான மங்கள நிகழ்ச்சிகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்க கப்பமேந்திக் காத்திருக்கும் மன்னர்களின் நடுவே ஆசாரியர் அமைச்சர்கள் முதலியவர்கள் முறையே விதிப்படித் திவ்ய தீர்த்தங்களினால் சகல லோக ரக்ஷணம் செய்து அருள வேண்டும் ஸ்வாமி என்று பிரார்த்தனை செய்து பட்டாபிஷேக மகோற்சவத்தை நடத்தினார்கள்.
அதன்பிறகு பதினோராயிரம் ஆண்டுக்காலம் யாவரும் குறைவற்றுக் களித்தும் வரும்படி ஸ்ரீராம பத்திர பகவான் சகல பூமண்டலத்தையும் ஆண்டு வந்தார்.
இளவரசாய் இருந்த பரதாழ்வான் மிகவும் கொடியவர்களாக இருந்த மூன்று கோடி கந்தர்வர்களைச் சங்கரித்து அவர்களது வசமாயிருந்த ராஜ்யங்களைத் தமதுக் கைவசஞ் செய்து கொண்டார்.
சத்துருக்கினாழ்வானும் யமுனை ஆற்றின் கரையில் ஒரு பெரிய வனத்தில் இருந்துகொண்டு மிகக்கொடுமை செய்து வந்த மது புத்திரனான லவணாசுரனைச் சங்கரித்து அந்தக் காட்டை அழித்து மதுரை என்ற ஒரு திவ்ய நகரத்தை நிர்மாணித்தருளினார்.
இவ்விதமாக ஸ்ரீராம லக்ஷ்மண பரத சத்ருக்கினர் என்ற இந்த நால்வரும் லோகத்திற்கு இதத்தையும் தருமத்தையும் நிலைநாட்டி தமதுலகத்துக்கு எழுந்தருளினார்கள்.
ஸ்ரீராமபிரானுக்கு குசன் லவன் என்ற இரண்டு குமாரரும் லக்ஷ்மணருக்கு அங்கதன் சந்திரகேது என்ற இரு புதல்வர்களும் பரதருக்கு தக்ஷகன் புஷ்கலன் என்ற இரு குமாரர்களும் சத்துருக்கினருக்கு சுபாகு சூரசேனன் என்றிரு மக்களும் உண்டானார்கள்.