நிதியம் துஞ்சும் நிவந்து ஓங்கு வரைப்பின் வதுவை மகளிர் கூந்தல் கமழ் கொள வங்கூழ் ஆட்டிய அம் குழை வேங்கை நன் பொன் அன்ன நறுந்தாது உதிர காமர் பீலி ஆய் மயில் தோகை வேறு வேறு இனத்த வரை வாழ் வருடை கோடு முற்று இளந் தகர் பாடு விறந்து இயல ஆடுகள வயிரின் இனிய ஆலி பசும்புற மென் சீர் ஒசிய விசும்பு உகந்து இருங்கண் ஆடு அமை தயங்க இருக்கும் பெருங்கல் நாடன் பிரிந்த புலம்பும் உடன்ற அன்னை அமரா நோக்கமும் வடந்தை தூக்கும் வருபனி அற்சிர சுடர் கெழு மண்டிலம் அழுங்க ஞாயிறு குட கடல் சேரும் படர் கூர் மாலையும் அனைத்தும் அடூஉ நன்று நலிய உஞற்றி யாங்ஙனம் வாழ்தி என்றி தோழி நீங்கா வஞ்சினம் செய்து நத்துறந்தோர் உள்ளார் ஆயினும் உளெனே அவர் நாட்டு அள் இலை பலவின் கனி கவர் கைய கல்லா மந்தி கடுவனோடு உகளும் கடுந்திறல் அணங்கின் நெடும் பெருங்குன்றத்து பாடு இன் அருவி சூடி வான் தோய் சிமையம் தோன்றலானே நம் நயந்து உறைவி தொன்னலம் அழிய தெருளாமையின் தீதொடு கெழீஇ அருளற நிமிர்ந்த முன்பொடு பொருள் புரிந்து ஆள் வினைக்கு எதிரிய மீளி நெஞ்சே நினையினை ஆயின் எனவ கேண்மதி விரி திரை முந்நீர் மண் திணி கிடக்கை பரிதி அம் செல்வம் பொதுமை இன்றி நனவின் இயன்றது ஆயினும் கங்குற் கனவின் அற்று அதன் கழிவே அதனால் விரவுறு பன் மலர் வண்டு சூழ்பு அடைச்சி சுவல் மிசை அசைஇய நிலை தயங்கு உறு முடி ஈண்டு பல் நாற்றம் வேண்டு வயின் உவப்ப செய்வுறு விளங்கிழைப் பொலிந்த தோள் சேர்பு எய்திய கனை துயில் ஏற்றொறும் திருகி மெய் புகுவு அன்ன கை கவர் முயக்கின் மிகுதி கண்டன்றோ இலெனே நீ நின் பல் பொருள் வேட்கையின் சொல் வரை நீவிச் செலவு வலியுறுத்தனை ஆயின் காலொடு கனை எரி நிகழ்ந்த இலை இல் அம் காட்டு உழைப் புறத்து அன்ன புள்ளி நீழல் அசைஇய பொழுதில் பசைஇ வந்து இவள் மறப்பு அரும் பல் குணம் நிறத்து வந்து உறுதர ஒரு திறம் நினைத்தல் செல்லாய் திரிபு நின்று உறு புலி உழந்த வடு மருப்பு ஒருத்தற்கு பிடியிடு பூசலின் அடிபடக் குழிந்த நிரம்பா நீளிடை தூங்கி இரங்குவை அல்லையோ உரங்கெட மெலிந்தே தேர் சேண் நீக்கித் தமியன் வந்து நும் ஊர் யாது என்ன நணி நணி ஒதுங்கி முன்னாள் போகிய துறைவன் நெருநை அகல் இலை நாவல் உண் துறை உதிர்த்த கனி கவின் சிதைய வாங்கிக் கொண்டு தன் தாழை வேர் அளை வீழ் துணைக்கு இடூஉம் அலவன் காட்டி நற்பாற்று இது என நினைந்த நெஞ்சமொடு நெடிது பெயர்ந்தோனே உதுக்காண் தோன்றும் தேரே இன்றும் நாம் எதிர் கொள்ளாமாயின் தான் அது துணிகுவன் போலாம் நாணுமிக உடையன் வெண்மணல் நெடுங்கோட்டு மறைகோ அம்ம அசை தோழி கூறுமதி நீயே ஆளி நன்மான் அணங்குடை ஒருத்தல் மீளி வேழத்து நெடுந்தகை புலம்ப ஏந்தல் வெண்கோடு வாங்கி குருகு அருந்தும் அஞ்சுவரத் தகுந ஆங்கண் மஞ்சு தப அழல் கான்று திரிதரும் அலங்கு கதிர் மண்டிலம் நிழல் சூன்று உண்ட நிரம்பா நீளிடை கற்று உரிக் குடம்பை கத நாய் வடுகர் விற்சினம் தணிந்த வெருவரு கவலை குருதி ஆடிய புலவு நாறு இருஞ்சிறை எருவைச் சேவல் ஈண்டு கிளைத் தொழுதி பச்சூன் கொள்ளை சாற்றி பச்சூன் பசுமை ஊன் பறை நிவந்து செக்கர் வானின் விசும்பு அணி கொள்ளும் அருஞ்சுரம் நீந்திய நம்மினும் பொருந்தார் முனை அரண் கடந்த வினைவல் தானை தேன் இமிர் நறுந் தார் வானவன் உடற்றிய ஒன்னாத் தெவ்வர் மன்னெயில் போல பெரும் பாழ் கொண்ட மேனியள் நெடிது உயிர்த்து வருந்தும் கொல் அளியள் தானே சுரும்பு உண நெடு நீர் பயந்த நிரை இதழ்க் குவளை எதிர்மலர் இணைப் போது அன்ன தன் அரி மதர் மழைக் கண் தெண் பனி கொளவே பிறர் உறு விழுமம் பிறரும் நோப தம் உறு விழுமம் தமக்கோ தஞ்சம் கடம்பு கொடி யாத்து கண்ணி சூட்டி வேறு பல் குரல ஒரு தூக்கு இன்னியம் காடு கெழு நெடுவேள் பாடு கொளைக்கு ஏற்ப அணங்கு அயர் வியன் களம் பொலிய பைய தூங்குதல் புரிந்தனர் நமர் என ஆங்கு அவர்க்கு அறியக் கூறல் வேண்டும் தோழி அருவி பாய்ந்த கரு விரல் மந்தி செழுங்கோட் பலவின் பழம் புணை ஆக சாரல் பேரூர் முன் துறை இழிதரும் வறன் உறல் அறியாச் சோலை விறன் மலை நாடன் சொல் நயந்தோயே தன் புரந்து எடுத்த என் துறந்து உள்ளாள் ஊரும் சேரியும் ஓராங்கு அலர் எழ காடுங்கானமும் அவனொடு துணிந்து நாடுந் தேயமும் நனி பல இறந்த சிறு வன்கண்ணிக்கு ஏர் தேறுவர் என வாடினை வாழியோ வயலை நாள்தொறும் பல் கிளைக் கொடி கொம்பு அலமர மலர்ந்த அல்குல் தலைக்கூட்டு அம் குழை உதவிய வினை அமை வர நீர் விழுத்தொடி தத்த கமம் சூல் பெரு நிறை தயங்க முகந்து கொண்டு ஆய் மடக் கண்ணள் தாய் முகம் நோக்கி பெய் சிலம்பு ஒலிப்ப பெயர்வனள் வைகலும் ஆர நீர் ஊட்டிப் புரப்போர் யார் மற்றுப் பெறுகுவை அளியை நீயே