sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
கண்ணுதற் பெருங் கடவுளே காரைக் கருங் கடலைக் காலையும் மாலையும் நோக்கிக் கன்ணீர் வடிக் கின்றேனே என் துயரைக் கண்டு உற்றார் எல்லாம் உருகுகின்றனரே மனையறமும் மறுகுகின்றதே செம்மேனி எம்மானே என் மனக் கவலையை மாற்றல் உனக்கு அரிதோ?
இன்றே என் பந்த பாசமெல்லாம் ஒழித்தேன் மாயப் பிறப்பறுக்கும் மெய்ப் பொருளைச் சேர்ந்தேன் என்றும் கடவுளை நம்பினோர் கைவிடப்படார் என்று கட்டுரைத்துக் கடற்கரையை விட்டுக் காற்றினும் கடிது சென்றார் காரைக்கால் அம்மையார்.
அங்குள்ள பெருமாளை வணங்கித் தமிழ்ப் பாமாலை அணிந்து போற்றும் ஆசையால் வந்தடைந்தார் திருமங்கை யாழ்வார் பள்ளிகொண்ட பரந்தாமனது கோயிலருகே நின்று நெடுங்கடலை நோக்கிப் பேசலுற்றார் தொண்டை நாட்டுப் பண்டைத் துறைமுகமே நீ மல்லை என்னும் பெயருடையாய் எல்லையற்ற புகழுடையாய்.
அவர் அருள் வாக்குப் பெற்ற நீ மேன்மேலும் வளமுற்றாய் வனப்புற்றாய் தமிழகத்தை ஆளும் பல்லவ மன்னரின் செல்வப் பாவையாய் விளங்கு கின்றாய்.
அவன் பல்லவர் குல திலகன் பகைவரை வென்று அடக்கிய வீரன் வட நாட்டிலுள்ள வலிமை சான்ற வாதாபிக் கோட்டை யைத் தகர்ந்தெறிந்த தலைவன்.
அப் படையின் பரப்பையும் சிறப்பையும் நீ நன்கு அறிவாயே உன் துறைமுகத்திலன்றோ அச் சேனை வெள்ளம் கப்பலேறி இலங்கையை நோக்கிச் சென்றது?
தஞ்சமடைந் தோரைத் தாங்கும் தகைமையாளன் மாமல்லன் அற்றார்க்கும் அலந்தார்க்கும் உற்ற தோழன் ஆதலால் தன்னந் தனியனாய் வந்து தஞ்சமடைந்த மானவர்மன் நிலை கண்டு மனம் இரங்கினான் அவனது மனக்கவலையை மாற்றுவதாக வாக்களித்தான்.
நல் வாழ்வு பெற்ற மல்லை நகரமே இலங்கையில் வெற்றி மாலை சூடிய பெரும்படை வீர முழக்கத்துடன் மல்லன் வாழ்க வாழ்க என்று வாழ்த்திக் கொண்டு மரக்கலங்களில் இங்கு வந்த காட்சியைக் கண்டவர் மறப்பரோ?
மன்னர் போற்றும் மணிநகரே வெற்றி மேல் வெற்றி பெற்ற மாமல்லன் உன்னை அழகு செய்யத் தலைப்பட்டான் உன் கரும்பாறைகளை யெல்லாம் கலைக்கோயிலாகக் கருதினான்.
அன்னார் ஆக்கிய நற்பணியின் அழகு தான் என்னே இதோ ஒன்றையொன்று அடுத்து அடுக்கடுக்காக உயர்ந்து நிற்கும் ஐந்து திருக்கோயில்களும் தமிழ் நாட்டுச் சிற்பக் கலையின் சீர்மைக்கு அழியாத சான்றாகுமல்லவா?
போர்க் கோலம் கொண்ட பராசக்தி சங்கு சக்கரம் ஏந்தி சிங்கத்தின்மீ தமர்ந்து எருமைத் தலையுடைய அசுரன் ஒருவனைத் தாக்கும் தன்மையில் அமைந்த அவ்வடிவம் என் உள்ளத்தை அள்ளுகின்றதே இம் மட்டோ மாயக் கண்ணன்மணிவண்ணன்கோவர்த் தனகிரியைக் குடையாகப் பிடித்துக் கோகுலத்தைக் காத்த கருணை அடுத்த பாறையில் வடிக்கப் பெற்றுள்ளது.
கோகுலங்கள் தளராமல் குன்றம் ஏந்திக் காத்தானை எம்பெருமானைக் கண்டுகொண்டேன் அக் கல்லோவியத்தில் கண்ணன் கருணையால் கவலை நீத்த கோகுலத்தில் ஆயர் குழலூதும் அழகும் கன்றினிடம் அன்புடைய கறவைப் பசு மனமுவந்து இடையர்க்குப் பால் தரும் மாண்பும் அக்கல்லில் அமைந்து இனிய காட்சி தருகின்றனவே அதன் மருங்கிலுள்ள பாறையிலே அருந்தவத்தின் கோலம் இலங்குகின்றது.
ஒற்றைக் காலை ஊன்றி உச்சிமேற் கைகூப்பி வற்றிய மேனிய னாய் நற்றவம் புரியும் ஒரு மாதவன் வடிவம் அழகாக அக் கல்லில் வடிக்கப் பட்டிருக்கின்றது.
தமது உள்ளங் கவர்ந்த ஒற்றியூர்க் கடற்கரையிலே நின்று ஒருநாள் அவர் உயரிய உண்மைகளை உணர்த்த லுற்றார் கற்றவர் போற்றும் ஒற்றிமாநகரே உன்னை நாடி யடையாதார் இந்நாட்டில் உண்டோ?
பழங்கடலே அப்பர் என்ற அருமைப் பெயர் பெற்ற அண்ணல்செஞ்சொற் பாமாலை தொடுத்துச் சிவனார் திருவடியில் அணிந்த செம்மல்முன்னொரு கால் உன் கரையை வந்தடைந்தார் உள்ளம் உருகிப் பாடினார்.
ஒப்பற்ற அன்பு வாய்ந்த அப் பெருமானை அப்பர் என்று அழைப்பது எத்துணை அழகு என் அப்பன் காட்டிய நெறியைக் கடைப் பிடித்தல் என் பிறப்புரிமை யன்றோ?
மனம் என்னும் தோணியில் சினம் என்னும் சரக்கை ஏற்றி மதி என்னும் கோலை ஊன்றி மாக்கடலிற் செல்லுங்கால் மதன் என்னும் பாறை தாக்குமே ஒற்றியூர் உடைய கோவே அப்போது உன்னை நினைக்கும் உணர்வினை அருள்வாய் என்று அவர் அருளிய திருவாக்கே எனக்கு வழிகாட்டு கின்றது.
வாழ்க்கையை உருப்படவொட்டமல் சிதைத்து அழிக்கும் செருக்கை மதன் எனும் பாறை என்று அப்பர் பெருமான் பாடிய அருமையை எவ்வாறு புகழ்ந்து உரைப்பேன்?
செல்வம் பெற்றவர் தம் நிலையைக் குறித்துச் சிறிதும் சிந்திக்கின்றார் இல்லையே பிறக்கும்பொழுது தங்கத் தலையொடும்வயிரக் கையொடும் வெள்ளிக் காலொடும் பிறந்தவர் எவரும் இல் லையே இறக்கும்பொழுது பொன்னையும் பொருளை யும் தம்முடன் கொண்டு செல்வார் எவரும் இல்லையே இத் தகைய செல்வத்தின் பயன்தான் யாது?
உலகியல் அறிந்த பெரியோரெல்லாம் ஒரு தலையாக அதனை உணர்த்தியுள்ளார்க ஈதலே செல்வத் தின் பயன் அற்றாரை ஆதரித்தலே செல்வம் பெற்றா ரது கடமை.
மெய்யறிவு பெற்ற மேலோர் எல்லாம் மெய்ப்பொருளாகிய இறைவனை ஏழை பங்காளன் என்று குறித்தனரே யன்றிச் செல்வர் பங்காளன் என்று சிறப்பிக்க வில்லையே இத் தகைய ஏழையரைப் புறக்கணிப்பது ஆண்டவனைப் புறக்கணிப்பதாகு மன்றோ?
அழியுந் தன்மை வாய்ந்த செல்வத்தை அற்றார்க்கும் ஆதுலர்க்கும் கொடுத்து அழியாத அறமாக மாற்றிக் கொள்வதன்றோ அறிவுடைமை யாகும்?
காவிரிப்பும் பட்டினத்தில் கடல் வாணிகத்தால் வந்த பொருளைக் கண்டு களிப்புற்றிருந்த என்னைக் கரையேற்றத் திருவுளங் கொண்டான் ஒற்றியுருடைய இறைவன் ஒரு சீட்டைக் காட்டி என்னை ஆட்கொண்டான்.
என் உள்ளம் கவர்ந்த ஒற்றியே வாழி என்னைத் தாங்கும் ஒற்றியே வாழி உலவாப் பெரும் பெயர் ஒற்றியே வாழி என்று வாழ்த்திக்கொண்டு ஆழிக்கரையை விட்டகன்றார் இருவினைக் கட்டறுத்த பட்டினத்தார்.
சோழ நாட்டின் தலைநகராகிய காவிரிப்பூம் பட்டினம் ஆழிவாய்ப்பட்டு அழிந்த பின்னர் நாக பட்டினம் தலையெடுத்தது வணிகத்தால் வளமுற் றது.
இத் தகைய காவலன் நாகைமா நகர்க்கு ஒரு கால் எழுந் தருளியபோது அந் நகரம் ஓகையுற்று எழுந்தது கடற் கரையில் விண்ணளாவிய பந்தலிட்டு வரவேற்றது.
அக் காட்சியைக் கண்டு பெரு மகிழ்ச்சியுற்ற மன்ன வன் பேசலுற்றான் நல்லோர் ஏத்தும் நாகைமா நகரே என்றும் உள்ள தமிழகத்தில் நீ தொன்றுதொட்டு இருந்து வருகின்றாய்.
மன்னர் போற்றும் மணிநகரே இறைவன் அருளால் என் அரும்பெருந் தந்தையார்இராஜ ராஜன்நிலப்படையும் நீர்ப்படையும் பெருக்கினார் செருக்குற்ற மாற்றரசரை நொறுக்கினார் கோதாவரி முதல் குமரி வரை ஆணை செலுத்தினார் கடல் சூழ்ந்த பல நாடுகளில் புலிக் கொடியை நாட்டினார்.
அவர் காலத்தில் வெற்றிச்சுவை கண்ட தமிழ்ச்சேனை மேன்மேலும் வாகைமாலை சூட விரும்பிற்று வடக்கே கங்கையாறளவும் சென்று மாற்றாரை வென்றது பொங்கு கங்கையைப் பொற்குடத்தில் எடுத்து வந்தது கங்கை கொண்டான் என்னும் விருதுப் பெயரை எனக்குத் தந்தது.
கோதாவரிக் கரையில் நான் அப்படைத் தலைவனை வரவேற்றேன் கங்கையைக் கொண்டேன் புதிதாகச் சோழநாட்டில் நான் கட்டிய ஏரியில் அந் நீரை உகுத்தேன் சோழ கங்கம் என்னும் பெயரையும் அதற்கு அளித்தேன் கொள்ளிடத்திலிருந்து கால்பிடித்துக் காவிரியின் நீரை அந்த ஏரியிற் பெருக்கினேன்.
சோழநாட்டை வள நாடாக்கி வளவன் என்ற பெயரை எம் குலத்தார்க்கு வழங்கிய ஆதிமன்னன்திருமா வளவன்குளம் தொட்டு வளம் பெருக்கினான் என்று பட்டினப் பாலை பாராட்டுவதைப் படித்தேன்.
அவர்கள் வழிபாடு செய்வதற்காகப் புத்த விகாரம் ஒன்று இந் நகரிலே கட்ட விரும்பினான் கடார மன்னன் என் தந்தையாரிடம் அதற்கு அனுமதி வேண்டினான்.
காழகம் என்று முன்னாளில் அழைக்கப்பட்ட அந் நாட்டின் விளைபொருளும் நுகர்பொருளும் தமிழ் நாட்டுத் துறைமுகத்தில் வந்து இறங்கிய வண்ணமா யிருந்தன.
காழக நட்டார் காவிரித் துறைமுகத்தில் குடியேறியவாறே திரை கடலோடிய தமிழகத்தார் காழகம் சாவகம் முதலிய நாடுகளில் வாணிகத்திற்காகச் சென்று வாழ்ந்தார்கள்.
வாகை சூடிய நாகையே இன்று கடாரத்தை ஆளும் அரசன் அந் நாட்டுக்கும் தமிழ் நாட்டுக்கும் உள்ள பண்டை உறவை மறந்தான் புத்த விகா ரத்தை நாம் ஆதரித்த அருமையையும் புறக்கணித் தான் சித்த விகாரத்தால் சீனத்தாரோடு புத்துறவு பூண்டான்.
அவன் நமது அடியில் முடியை வைத்து வணங்கினான் பிழை பொறுக்கும் படி வேண்டினான் முறையாக திறை செலுத்த இசைந்தான் இனி என்றும் தமிழ் நாட்டின் நலத்திற்கு மாறாக நடப்பதில்லை என்று வாக்களித்தான்.
வடுப்படாமல் வாகைமாலை சூடிய தமிழ்ச் சேனை இந் நாகைத் துறைமுகத்தில் வந்து இறங்கியபொழுது இங்கெழுந்த எக்களிப்பை என்னென் றுரைப்பேன் கங்கை கொண்ட தமிழரசன் கடாரமும் கொண்டான் என்று கவிஞர் கொண்டாடினார்கள் பாட்டாலும் உரையாலும் என் படைத் திறமையை பாராட்டினார்கள்.
தகைமை வாய்ந்த திருநகரே திருவள்ளுவர் கூறியவாறு தள்ளா விளையலும் தாழ்விலாச் செல்வமும் உடைய தமிழ் நாட்டில் தக்காரும் வாழ்வதறிந்து மனம் தழைக்கின்றேன்.
கற்றவர் நிறைந்த நற்றவ நகரே கடல் நாகை யாகிய நீ கலை நாகையாகவும் விளங்குகின்றாய் இங் குள்ள கலைவாணர் உதவியால் அருந்தமிழ்க் கலைகளை ஓதி யுணர்ந்து நான் பண்டித சோழன் ஆக முயல் வேன்.
வயிறார உணவுண்ணும் உயிர்கள் எல்லாம் உன்னை வாயார வாழ்த்துக உன் திசைநோக்கி வணங்குக என்று கைக்கூப்பித் தொழுது விடைபெற்றான் கவலை தீர்ந்த கண்டி மன்னன்.
கற்று அறிந்து அடங் கிய அப் பெரியார் திருச்சிராப்பள்ளி முதலிய பல ஊர்களில் உள்ளத் துறவியராய் வாழ்ந்து இறுதியில் தம் பிறப்பிடமாகிய திருமறைக்காட்டைத் தரிசிக்க வந்திருந்தபோது அங்குள்ள பழங்கடலை நோக்கிப் பேசலுற்றார் மறைக் காட்டுத் திரைக்கடலே இம் மண்ணுலகில் நீரிலும் நிலத்திலும் வாழ்கின்ற உயிரினங்களிலே தலைசிறந்தவர் மானிடர் அல்லரோ?
கற்ற கல்வியால் கர்வமுற்று பொய்யை மெய்யாகவும் மெய்யைப் பொய்யாகவும் மாற்றி மருட்டும் மாந்தரும் உளரே வித்தையின் மதுகையால் நாத்திகம் பேசி நாத் தழும்பேறும் அறிஞரும் உளரே வாது செய் வதும் பேது செய்வதும் வாக்கு வன்மையால் இயலு மல்லவா?
ஆழ்ந்து அகன்ற பெருங்கடலே நெடுங்கடல் என்றும் பெருங்கடல் என்றும் பேசப்படுகின்றாய் நீ பொங்கி எழுகின்றாய் விழுகின்றாய் உனக்குக் கங்கு கரை இல்லை.
மாந்தர் கட்டுகின்ற ஏரிக்கும் குளத்திற்கும் கரையுண்டு மட்டற்ற வெள்ள முடைய நீ கரை யொன்றும் இன்றியே கட்டுப் பட்டு நிற்கின்றாயே இஃது இறைவன் செயல் அன்றோ?
அவன் ஆணையால் உலகம் இயங்கு கின்றது என்பதற்கு நீயும் ஓர் அடையாளமாய் நிலவுகின்றாயே அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசை யாது என்ற ஆப்தர் மொழியை நீயும் மெய்ப்பிக் கின்றாயே கத்தும் கருங்கடலே அந்தோ உனது ஆரவாரம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.
அல்லும் பகலும் நீ அலறுகின்றாயே அமைதியில் உனக்கு அணுவள வும் நாட்டமில்லையே சும்மா இருக்கின்ற சுகத்தை நீ அறிந்தா யல்லை பேசாத நிலையன்றோ பெருநிலை?
அருந் தமிழ்க் கடலே இத் தமிழ்நாடு தெய்வத் திருநாடு செயற்கரிய செய்யும் சீலர் நிறைந்த நாடு மோன நிலையே ஞானநிலை என்றும் காட்டும் மாதவர் மலிந்த நாடு அனுபவ ஞானம் பெற்ற ஆன்றோர் வாழ்ழும் நாடு.
அரியவற்றுள் எல்லாம் அரிது என்று ஆன்றோர் பலரும் அறிவுறுத்திய அனுபூதிச் செல்வம் பெற்ற அருணகிரிநாதரை மனமாரப் போற்றி னேன் அப் பெருமானை ஞானத் தந்தையாகக் கொண்டேன்.
கலங்கள் இயங்கும் காயலாக அத் துறைமுகம் சிறந்திருந்த காலத்தில் பாண்டி நாட்டிற்கு வந்தார் மார்க்கப் போலர் என்ற மேல் நாட்டு அறிஞர் காயல் மாநகரைக் கண்டார் அந் நகரின் அழகிய கடற்கரையிலே நின்று பேசலுற்றார் தென்னவன் நாட்டு நன்னகரே முன்னொரு காலத்தில் எத் திசையும் புகழ் மணக்க வீற்றிருந்த இத்தாலிய நாட்டிலே பிறந்தவன் நான்.
அந்த ஆசையால் கலத்தினும் காலினும் போந்து பல நாடு நகரங்களைக் கண்டேன் பண்டைச் சிறப்புடைய பாண்டி நாட்டை வந்தடைந்தேன் ஐந்து மன்னர் இந் நாட்டில் ஆட்சி புரிகின்றார்கள்.
துறைமுக நகரமாய் விளங்கும் நீயே பாண்டி நாட்டிற்கு ஏற்றமும் தோற்றமும் தரு கின்றாய் வாணிக வளத்தின் உறைவிடமாய்த் திகழ்கின்றாய்.
இடுப்பிலே வலைப் பையை இறுக்கிக்கொண்டு காலிலே கல்லைக் கட்டிக்கொண்டு படகின் நெடுங் கயிற்றைப் பற்றிக் கொண்டு அவர் கடலின் உள்ளே இறங்குவர்.
நொடிப் பொழுதிலே கடலடியிற் போந்து அகப்பட்ட முத்துச் சிப்பிகளை அள்ளிப் பையிலே போடுவர் மூச்சு முட்டும் வேளை கிட்டியவுடன் காலில் உள்ள கல்லைக் கடலடியிற் கழற்றிவிட்டுக் கயிற்றை அசைப் பர்.
முந்நீரில் மூழ்கி முத்தெடுக்கும்போது மீன்கள் தடை செய்யா வண்ணம் மந்திர வலிமையால் அவற்றைக் கட்டி முத்துக்குளிப்பவரைப் பாதுகாக்கும் மறையவர்க்குரிய மந்திரக் கூலியாம் அஃது.
இதனாலன்றோ ஆணி முத்துக் களை அயல் நாட்டார்க்கு விற்கலாகாது என்னும் அரசாங்க விதி பிறந்திருக்கின்றது நாட்டுக் குடி களில் எவரிடமேனும் ஆணிமுத்து அகப்பட்டால் அதிகவிலை கொடுத்து அரசனே அதனை வாங்கிக் கொள்கின்றான்.
இத் தகைய அணிகள் எத்தனை எத்தனை கடல்வளம் கொழிக்கும் காயலே தென்னவன் நாட்டுத் திருவே ஓர் உருவெடுத்தாற்போலத் திகழ்கின்றாய் நீ பஞ்ச பாண்டியரும் உன்னை நெஞ்சாரப் போற்றுகின்றார் உன் வாணிக வளத்தினைக் கண்டு உள்ளம் தழைக்கின்றார்.
பாண்டியர் ஐவரும் குதிரைப் படையின் பெருக்கத்திலே ஆசையுடையவர் ஆண்டுதோறும் பதினாயிரம் குதிரைகள் வாங்குகின்றனர் விரும்பி அதிக விலையும் தருகின்றனர்.
ஆயினும் குதிரை விற்பவர்கள் நேர்மையாக நடந்து கொள்வதில்லை பஞ்சவரை வஞ்சிக்கின்றார்கள்.தாம் விற்கும் குதிரை கள் பாண்டிய நாட்டில் வாழவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவர்க்கில்லை.
பாண்டியர் வாங்கும் குதிரைகள் ஓர் ஆண்டிற்குள் மாண்டு ஒழிந்தால் மீண்டும் பதினாயிரம் பரிகளைக் கொண்டுவந்து விற்கலாமல்லவா?
இப்படி அரசனை வஞ்சித்துத் தம் வாணிகத்தை வளர்க்கின்றார் அயல் நாட்டுக் குதிரை வர்த்தகர் ஆயினும் இப்படிப் பிழைக்கின்ற ஏழை மக்கள் உன் முத்துச் செல்வத்தைப் பறிக்க முடியுமா?
அதுவே இப்பொழுது சிறந்த சரித்திரக் களஞ்சியமாக விளங்கு கின்றது பன்னீராண்டு புதுவையில் கவர்னராயிருந்து பணி செய்த டூப்ளேயின் பெருமையை அன்று பிரஞ்சு நாட்டார் அறிந்தாரல்லர்.
அரசியலாளரின் கோபத்திற்கு ஆளாகி அப் பெருமகன் பதவியிழந்து விரசு கோலந் துறந்து பாரீசுக்குக் கப்பலேறிய நாளில் பழைய நினைவுகளெல்லாம் ஆனந்தரங்கர் உள்ளத்தில் பொங்கி எழுந்தன.
அவற்றை எவரிடமும் சொல்லி ஆற்றிக்கொள்ள விரும்பாது அந்தி மாலையில் அவர் கடற்கரையில் பேசலுற்றார் பொங்கு மாக்கடலே புதுவையின் கவர்ன ராய்ப் பன்னீராண்டு ஆட்சி புரிந்த பெருமகன் இன்று காலையில் கப்பலேறிச் சென்றான்.
ஆயினும் நான் தயங்கவில்லை தந்தை சொல் மிக்க மந்திரமில்லை என்ற முதுமொழியை நம்பி வர்த்தகம் செய்யத் தலைப்பட்டேன் புதுவையில் அங்காடி வீதியிலே ஒரு சிறு பாக்குக் கடை வைத்தேன்.
புதுவைப் பெருங்கடலே இப்போது புதுச் சேரி புத்துயிர் பெற்று வருகின்றது வர்த்தகத்தால் வளம் பெருகுகின்றது குச்சு வீடுகள் மச்சு வீடுகளாகின்றன.
ஆங்கிலேயரின் வர்த்தக நிலைய மாகிய சென்னையில் காலட் என்பவர் சிறிது காலம் கவர்னராயிருந்தார் நெசவுத் தொழிலைப் பேணி வளர்ப்பதற்காக நல்ல நீரும் நிழலும் அமைந்த திருவொற்றியூரிலே ஒரு பேட்டையை உண்டாக்கினார் நூறு குடும்பங்களைக் கொண்ட அக் குடியிருப்புக்குக் காலட்பேட்டை என்ற பெயர் கொடுத்தார்.
புதுச்சேரியின் பாக்கமாக அமைந்த ஒரு சிற்றூருக்கு அவர் டூப்ளேப் பேட்டை என்று பெயரிட்டார் எல்லோரும் அவ்வூரை அப்படியே அழைக்கவேண்டும் என்று ஆணை பிறப்பித்தார் துரைத்தன அதிகாரிகள் டூப்ளேப் பேட்டையிலேதான் வீடு கட்டி வசிக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார்.
புதுவையில் பிழைக்கவந்த எனக்கு ஏற்றமும் தோற்றமும் அளித்தவர் அவரே சிறப்புடன் சிவிகையில் ஏறி மேளதாளத்துடன் அவர் மாளிக்கைக்குச் செல்லும் உரிமையை எனக்குத் தந்தார் அவர் அங்காடி விலைகளையும் அரசியல் முறைகளையும் அந்தரங்கமாக என்னுடன் ஆலோசித்தார் நிற வேற்றுமை சிறிதும் இன்றி நெருங்கி என்னுடன் மனங்கலந்து பேசி மகிழ்ந்தார் மாறுபட்ட கருத்தை நான் எடுத்துரைத்தாலும் சீறி விழ மாட்டார் தம் செவியில் ஏற்று நிதானமாக ஆராய்வார்.
அம் மேடம் தருக்குற்றுத் தகாத செயல்களைச் செய்யத் தூண்டும் பொழுது டூப்ளே தடுத்துச் சொல்ல அஞ்சுவார் சில வேளைகளில் அடிமைபோல் கெஞ்சுவார் அவர் கெஞ்சக் கெஞ்ச அவள் மிஞ்சுவாள்.
அந்தோ பேய் கொண்டாலும் கொள்ளலாம் இத்தகைய பெண் கொள்ளலாகா தம்மா காலங் கண்ட நெடுங்கடலே அன்றாடம் கவர்னர் வீட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் நான் கண்டதும் கேட்டதும் பல உண்டு.
இந்தக் காலத்தில் டூப்ளே கவர்னராக வந்தது புதுவைக்கு ஒரு நல்ல காலம் புகழார்ந்த புதுவைக் கடலே தென்னாட்டிலே பிரெஞ்சு ஆட்சியை நிறுவ ஆசைப்பட்டார் டூப்ளே மகமதிய நவாப்போடு அரசியல் சதுரங்கம் ஆடினார் சென்னையில் இருந்த ஆங்கிலயேர் மீது கப்பற்படை கொண்டு சாடினார்.
பிரெஞ்சுக் கொடியை வணங்கிப் பணியாத ஆங்கிலப் படை வீரரை யெல்லாம் சிறைப்பிடித்துப் புதுவைக்குக் கொண்டுவரும்படி ஆணை பிறந்தது.
சென்னைக் கவர்னராயிருந்த மார்ஸ் என்பவரும் அவர் பரிவார மும் இப் புதுவைத் துறைமுகத்திற்குக் கொண்டுவரப் பெற்றனர் ஆங்கிலக் கவர்னருக்கு மரியாதை காட்டி வரவேற்கக் கருதியவர்போல் டூப்ளே ஆடம்பரமாக இத் துறைமுகத்திற்கு வந்தார்.
இந்தக் கோலத்தில் வெற்றிபெற்ற கவர்னரும் தோல்வியுற்ற கவர்னரும் புதுவையின் வீதியின் வழியே சென்ற காட்சிக்கு நிகரான தொன்றை நான் என்றும் கண்ட தில்லை.
புகழ்பூத்த புதுவைத் துறையே சென்னையிலே பிரஞ்சு ஆதிக்கம் பெருகக்கண்ட மகமதிய நவாப்பு பெருஞ்சீற்ற முற்றார் முள் மரத்தை முளையிலே கிள்ளி யெறியவேண்டும் என்றெண்ணிச் சென்னையின்மீது படையெடுத்தார்.
மகமதியர் அதிசூரர் அவரை வெல்ல எவராலும் ஆகாது என்று பொதுமக்கள் எண்ணியிருந்த எண்ணம் அடையாற்றுப் போரிலே அடிபட்டு ஒழிந்தது.
கதறும் பெருங்கடலே அந்தோ அன்று கவர்னராய் அவர் இந்தத் துறைமுகத்தில் வந்து இறங் கிய பெருமை என்ன அவரை வரவேற்ற மாட்சி என்ன அலங்காரக் காட்சி என்ன பன்னீராண்டு அவர் ஆட்சி புரிந்தார்.
அப்போது அவர் நாவசைந் தால் இந் நாடசையுமே அவர் அறிவிற் சிறந்தவர் ஆள்வினை யுடையவர் ஆங்கிலேயரை அலற வைத்தார் மகமதியரை மறுகவைத்தார் பாதுஷாவை யும் பதற வைத்தார்.
இத் தகைய பிரஞ்சு கவர்னர் எளியராய்த் தனியராய் இன்று இந் நகரை விட்டுச் செல்கின்றார் நிதியிழந்து நிமிர்ந்த நடையிழந்து வழியனுப்ப நண்பர் யாருமின்றி வைகறைப் பொழு திலே இப் பதியை விட்டுப் போகின்றார்.
காட்டில் அரசு வீற்றிருந்த சிங்கத்தைக் கூட்டில் அடைத்தாற் போல் அவரைக் கப்பலில் ஏற்றிக் குற்றவாளிபோல் கொண்டு செல்கின்றார்களே இன்று அக்டோபர் மாதம் பதினான்காம் தேதி இந் நாள் அவர்க்கு அட்டமத்தில் சனியாய் அமைந்ததே பாரீசு நகரத் தில் இனி அவர் என்ன பாடு படப்போகின்றாரோ?
இளமையிலேயே இளசையில் வாழ்ந்த கடிகை முத்துப் புலவரிடம் கலை பயின்று கவிபாடும் திறம் பெற்றார் அவர் நபி நாயகத்தின் சரிதத்தைச் சீறாப் புராணம் என்னும் காவியமாகப் பாடிப் புகழ் பெற்றார் முதுமை வாய்ந்த நிலையில் ஒரு நாள் கீழக்கரையில் நின்று குணகடலை நோக்கிப் பேச லுற்றார் வளமார்ந்த துறைமுகமே செல்வமும் சீலமும் பொருந்தித் திகழ்கின்றாய் நீ தள்ளா விளையுளும் தாழ்விலாச் செல்வரும் தக்காரும் உள்ள இடமே தலைசிறந்தது என்று தமிழ்மறை கூறிற் றன்ற்றோ?
வேந்தனிடம் விடைபெற்று மீண்டும் தென்னாட்டை வந்தடைந்தார் சீதக்காதியார் தென்னாட்டு முத்துக்களாகிய அழகிய மாலையை அவுரங்கசீபுக்குக் கையுறையாக அனுப்பினார்.
வள்ளல் வாழ்ந்த வளநகரே மகமதிய மதத்தில் சிறந்த பற்றுடையவர் சீதக்காதி நபி நாயகத்தைப் பரவாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே என்று கருது பவர் ஆயினும் பறந்த நோக்கம் உடையவர் அவர் பசியால் வரும் வறிஞரையும் பரிசுக்கு வரும் அறிஞ ரையும் சாதி மதம் பாராது ஆதரிக்கும் சீலர்.
சைவ சமயத்தைச் சார்ந்த செந்தமிழ்க் கந்தசாமிப் புலவரும் நமசிவாயப் புலவரும் பிறரும் சீதக்காதி யிடம் சிறந்த சம்மானம் பெற்றதை நான் அறி வேன்.
சான்றோரை ஈன்ற பழம்பதியே நற்றாமரைக் கயத்தில் நல்லன்னம் சேர்ந்தாற்போல் கற்றறிந்து அடங்கிய பெரியார் ஒருவரை ஆன்ம நேயராகப் பெற்றார் சீதக்காதியார்.
நபி நாயகத்தின் திருவுள்ளத்தை நன்றாக உணர்ந்தவர் அவரே அல்லாவின் பெருமையைத் தமிழ்நாட்டார் அனைவரும் அறியவேண்டும் என்பது அவர் ஆசை.
ஒரு நாள் சாந்தமே உருவாகிய சதக்கத்துல்லாவைக் காண்டேன் காந்தத்தின் வாய்ப்பட்ட இரும்புபோல் ஆயினேன் அப் பெருமான் அருளால் நபி நாயகத்தின் மார்க்கத்தை நன்கு உணர்ந்தேன் என் உள்ளத்தில் அவர் திருவாய் மலர்ந்த வசனங் களே நிரம்பி நின்றன.
உடனே அவர் திருவடியிலே விழுந்தேன் எழுந்தேன் நற்றவச் செல்வராகிய அப் பெருமான் திருவடியைச் சிந்தையாரத் தொழுது சீறாப்புராணம் பாடத் தொடங்கினேன்.
அழியாப் புகழ் பெற்ற அருங்கரையே செந் தமிழ் வளர்த்த சீதக்காதியார் இறந்தார் என்று அறிந்தபோது அந்தோ அலறி அழுத புலவர் எத்தனை பேர் கதறிப் புலம்பிய கவிஞர் எத்தனை பேர் கோமான் கொடை மிகுந்த சீமான்இறந் திட்டபோதே புலமையும் செத்ததுவே என்று சரம கவி பாடினார் ஒருவர்.
சீதக்காதியார் போன்ற சீலர் பலர் இச் செந்தமிழ் நாட்டிலே தோன்றுவாராக வாழையடி வாழையென அவ் வள்ளல் குலம் வாழ்க என்று வாழ்த்திச் சென்றார் உமறுப் புலவர்.
இத்தகைய கால்டுவெல் பாண்டி நாட்டு மூதூராகிய கொற்கைக்கு மூன்று மைல் தூரத்தில் விலகி நிற்கும் கருங்கடலை நோக்கிப் பேசலுற்றார் கொற்கைக் கருங்கடலே ஐயாயிரம் மைலுக்கு அப்பாலுள்ள அயர்லாந்து தேசத்திலே பிறந்தவன் நான் ஆங்கில நாட்டு நாகரீகத்திலே தோய்ந்து வளர்ந்தவன் கிருஸ்து மத சேவை செய்ய ஆசை யுற்று இளமையிலே தமிழகம் போந்தேன் தென் தமிழ்நாடு என்னும் நெல்லை நாட்டையே என் தாயக மாகக் கொண்டேன் வடமொழியும் தென்மொழியும் வல்லார் வாய்க் கேட்டுணர்ந்தேன்.
நற்றமிழ் நாட்டுக் கொற்கைக் கடலே நான்மாடக்கூடல் என்னும் மதுரை மாநகரம் தோன்றுவதற்கு முன்னே இக் கொற்கையம்பதியே பாண்டியர் வாழ்ந்த தலைநகரமாய் விளங்கிற்று.
தூர்ந்தழிந்த துறைமுகமே ஈராயிரம் ஆண் டுக்கு முன்னே பாரறிந்த பாண்டித்துறைமுகம் நீயே அந் நாளில் காயல் துறையைக் கண்டவர் யார்?
எல்லாம் கனவிற் கண்ட காட்சிபோற் கழிந்தனவே அன்று முத்தம் அளித்த நீயும் மூன்று மைல் விலகி நிற்கின்றாயே அந்தோ கொற்கை மாநகரே பாண்டிய நாட்டு மக்களே நின் பழமையை அறியாமல் வாழ்கின்றார்களே தாலமி என்ற யவன அறிஞன் எழுதிவைத்த குறிப்பன்றோ இன்று நின் பழம் பெருமை விளக்குகின்றது?
நெல்லை நாட்டை நீ ஊட்டி வளர்த்தாய் அதன் நல்ல துறைமுகத்திற்குக் கேட்டை விளைத்தாயே நிலத்துக்கு நீர் அளித்தாய் கடலுக்கு மண்ணடித்து விட்டாயே பாண்டிப் பழம் பதியே கெட்டார்க்கு இவ்வுலகில் நட்டார் இல்லை என்னும் பழமொழிக்கு நீயும் ஓர் எடுத்துக்காட்டனாய் கருங்கடல் உன்னைக் கைவிட்டு அகன்றபோது வறும்பூத் துறக்கும் வண்டுபோல வணிகரும் செல்வரும் உன்னை விட்டுப் பெயர்ந்தார்கள் கடலருகே யமைந்த காயல் என்னும் இடத்தைத் துறைமுகமாகத் திருத்தி அங்கே குடியேறினார்கள்.
அவர் உண்மை யான தமிழ்த் தொண்டர் தமிழின் நலமே தம் நல மாகக் கொண்டவர் ஒரு நாள் அந்திமாலையில் சென்னை நீதிமன்றத்திற்கு அருகேயுள்ள கடற் கரைக்குச் சென்றார் சுற்று முற்றும் பார்த்துப் பேச லுற்றார் சென்னைமா நகரின் செல்வமே உன் அருமையை அறியாதார் இந் நகரில் உண்டோ?
செல் வருக்கும் வறிஞருக்கும் நீ ஒருங்கே சுகம் தருகின்றாய் இளைஞர்க்கும் முதியவர்க்கும் இன்பம் பயக்கின்றாய் நல்லார்க்கும் பொல்லார்க்கும் நலம் புரிகின்றாய் கலந்து பேச விரும்புவார்க்குக் களிப்பருள்வாய் நீ எல்லார்க்கும் இனிய பூங்காற்றே நீ என்றென்றும் வாழ்க.
அருமைத் திருநகரே நீ கருவாய் இருந்தபோது திருவள்ளுவரின் அருளைப் பெற்றாய் உருவாகி வரும் பொழுது ஆழ்வார்களின் ஆசி பெற்றாய் திருந்தி வருங்கால் திருஞான சம்பந்தரால் பாடப் பெற்றாய் பெருகி வளர்ந்த பின் தருமம் மிகு சென்னை என்று வடலூர் அடிகளால் வாழ்த்தப் பெற்றாய் இத் தகைய புகழ்மாலை பெற்ற நீ எத்தாலும் சிறப்புற்றிருத்தல் வியப்பாகுமோ?
இந் நாளில் பட்டினம் என்றால் நீயே உன்னைப் பார்க்கும்பொழுது தமிழ் நாட்டின் பழைய நிலையும் பண்பாடும் அலை அலையாக என் உள்ளத்திலே எழுகின்றன.
இதோ உயர்ந்து எழுந்து நின்று தரையிலும் தண்ணீரிலும் ஒளி வீசுகின்றதே இதைத் தீபஸ்தம்பம் என்று எவரோ சொல்லி விட்டார் அப் பெயர் இந் நாட்டுப் பள்ளிகளிலும் பரவத் தொடங்கிவிட்டது.
நம் முன்னோர்கள்திரைகட லோடித் திக்கெட்டும் புகழ் பெற்றவர்கள்இதற்கு அழகிய பெயரிட்டுள்ளார்களே அப் பெயர் மண்ணுள் மூழ்கி மறைந்தொழியலாகுமா?
நீதி மன்றத்தின்மீது சுழன்று ஒளிரும் சுடர் விளக்கே உன்னைப் போன்ற ஒளியைக் கண்டுதான் சோதியே சுடரே சூழ் ஒளி விளக்கேஎன்று புகழ்ந் ததோ எங்கள் அருமைத் திருவாசகம்?
உன் பெருமையெல்லாம் தமிழர் பெருமை உன் வாழ்வெல்லாம் தமிழர் வாழ்வு ஆதலால் நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்க நன்னகரே வெள்ளையர் ஆளும் விரிநகரே நின் கோட்டை யின் அருகே இரவெல்லாம் அரவம் சட்டைக்காரரின் கூட்டம் வெள்ளைக்காரரின் வெறியாட்டம்.
சிந்தைக்கினிய செவிக்கினிய செந்தமிழ்ப் பெயர்களை அவர்கள் சிதைத்துவிட்டார்களே திருவல்லிக்கேணி என்பது எத்துணை அழகான பெயர் அல்லிமலர் பூத்த குளத் தைக் காண்பது ஓர் ஆனந்தமன்றோ?
ஆங்கிலக் கல்லூரிகளிற் பயிலும் இந் நாட்டு மாணவர்கள் கோர மண்டல் கோஸ்டு என்று நித்தமும் தம் நெஞ்சிலே குத்திக் கொள்கின்றார்கள்.
இவ்வாறு கட்டழிந்து கிடக்கிறது நம் கல்வி முறை மாசுற்ற மணிநகரே இப்படிச் சீர்குலைந்த பெயர்கள் இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ சென்னை யின் இருப்புப்பாதை நிலையங்களில் தமிழ் அன்னை படும் பாடுதான் என்னே எழுமூர் ஆங்கிலத்தில் எக்மூர் ஆயிற்று கடற்கரை நிலையம் பீச்சு என்று தமிழிலே எழுதப்பட்டுள்ளது.
நீ என்றும் தமிழ்க் கடலாகத் திகழ வேண்டும் அருந்தமிழ்த் தாய் அதற்கு அருள் புரிய வேண்டும் என்று பணிந்து வணங்கி விடைபெற்றார் பரிதிமாற் கலைஞர்.
அன்னார் செய்துள்ள சேவையை நினைத்தால் உடல் சிலிர்க்கும் உயிர் நிமிர்ந்து உணர்ச்சி பொங்கும் உள்ளமெல்லாம் நெக்கு நெக்காய் உருகும்.
பாட்டாளி மக்களுக்குப் பரிந்து பேசிய தற்காகநாட்டிலே சுதந்தர உணர்ச்சியை ஊட்டிய தற்காகஅவரைச் சிறைக் கோட்டத்தில் மாட்டி மகிழ்ந்தது ஆங்கில அரசாங்கம்.
சிறைவாசம் தீர்ந்த பின்னர்த் தூத்துக்குடிக்குத் திரும்பினார் சிதம்பரன்னார் ஒரு நாள் மாலைப் பொழுது துறைமுகத்தின் அருகே உலாவச் சென்றார்.
அக் கடற்கரையிலே நின்று அவர் பேசலுற்றார் தென்னாட்டுத் துறைமுகமே முந்நூறு ஆண்டு களாக நீயே இம் முத்துக் கரையில் முதன்மை பெற்று விளங்குகின்றாய் முன்னாளில் வளமுற் றிருந்த கொற்கைப் பெருந்துறையின் வழித் தோன் றல் நீயே என்று உணர்ந்து உன்னை வணங்கு கின்றேன் வாழ்த்துகின்றேன்.ஆயினும் அக் காலத் துறைமுகத்தின் மாட்சியையும் இக் காலத்திற் காணும் காட்சியையும் நினைத்துப் பார்க்கும்பொழுது என் நெஞ்சம் குமுறுகின்றதே பார் அறிந்த பொற்கைத் துறைமுகத்திலே பாண்டியனுடைய மீனக்கொடி உயர்ந்து பறந்தது.
கொள்ளை லாபம் அடிக்கின்ற வெள்ளையர் கப்பலில் கூலிவேலை செய்கின்றனர் நம் நாட்டு மக்கள் சொந்த நாட்டிலே வந்தவர்க்கு அடிமை செய்து வயிறு வளர்ப்பது ஒரு வாழ்வாகுமா?
பழங்காலப் பாண்டியரைப் போல் மதுரைமா நகரிலே தமிழ்ச் சங்கம் அமைத்து புலவர் பாடும் புகழுடயவராய் விளங்கிய பாண்டித்துரைத் தேவர் அக் கம்பெனியின் தலைவர் ஆயினார்.
வெள்ளோட்டம் பார்ப்பதற்காக அக் கப்பல் இங்கிருந்து கொழும்புத் துறையை நோக்கிப் புறப்பட்ட நாளில் இன்பவெள்ளம் என் உள்ளத்திலே பொங்கி எழுந்தது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.
வெறுக்கத் தக்க சூழ்ச்சிகளை அன்னார் கையாளத் தலைப்பட்டார் சுதேசக் கம்பெனி வேலையினின்றும் நான் விலகிக்கொண்டால் நூறாயிரம் ரூபாய் கையடக்கம் தருவதாக முறைமுகமாக கூறினர்.
எனக்கு உற்ற துணையாக நின்று ஊக்கம் தந்த நண்பர்களைப் பலவாறு பயமுறுத்தினர் இவையெல்லாம் பயனற்று ஒழிந்த நிலையிலே அடக்கு முறையைக் கையாளக் கருதி அரசாங்கத்தின் உதவியை நாடினார்.
பரங்கியர் ஆளும் துறையே ஆங்கில அரசாங்கம் சர்வ வல்லமையுடைய தென்றும் அதை அசைக்க எவராலும் ஆகாது என்றும் அப்போது பொது மக்கள் எண்ணி யிருந்தார்கள்.
துரைதனத்தார் என்ன சொன்னாலும் எதிர்த்துப் பேசாமல் சார் சார் என்று சலாமிட்டுப் புத்தி புத்தி என்று வாய்பொத்திச் சரி சரி என்று சம்மதித்துத் தாளம் போடும் போலி அறிஞர் பட்டங்களும் பதவிகளும் பெற்று உயர்ந்தார்கள்.
இத்தகைய சூழ் நிலையிலே எழுந்தது சுதந்தர நாதம் வந்தேமாதரம் என்ற சுதேச மந்திரம் வங்க நாட்டிலே பிறந்தது காட்டுக் கனல்போல் எங்கும் பரவிற்று.
அவர் அஞ்சாத நெஞ்சினர் செஞ்சொற் கவிஞர் வந்தே மாதரம் என்போம் எங்கள் மாநிலத் தாயை வணங்குதும் என்போம் என்ற அழகிய பாட்டிசைத்து நாட்டிலே ஆர்வத்தைத் தட்டி எழுப்பினார் நொந்தே போயினும் வெந்தே மாயினும் வந்தேமாதரம் என்னும் வீர மந்திரத்தை விடமாட்டோம் என்று வீறு பெறக் கூறினார்.
நாட்டின் அமை தியை நான் கெடுத்தேனாம் நல்ல முதலாளிமாருக்குத் தொல்லை கொடுத்தேனாம் வெள்ளையர்மீது வெறுப்பை ஊட்டினேனாம் வீர சுதந்தரம் பெற வழிகாட்டினேனாம் வெள்ளைக் கோர்ட்டிலே இக் குற்ற விசாரணை விறுவிறுப்பாக நடந்தது.
என் உடல் சலித்தது ஆயினும் உள்ளம் ஒரு நாளும் தளர்ந்ததில்லை சிறைச் சாலையைத் தவச் சாலையாக நான் கருதினேன் கை வருந்த மெய் வருந்தச் செய்த பணிகள் எல்லாம் தாய்நாட்டின் விடுதலைக்காகப் புரிந்த அருந்தவம் என்று எண்ணி உள்ளம் தழைத்தேன்.
தமிழ்ப் பெருந்துறையே உன் தாழ்விலும் வாழ்விலும்எந்த நாளிலும்என் தமிழ்த் தாயை நான் மறந்தறியேன் இந்த நகரத்தில் வக்கீல் வேலை பார்த்து வளமுற வாழ்ந்த நாளில் வள்ளல் பண்டித் துரைத்தேவரோடு உறவு கொண்டு தமிழ் நூல்களைக் கற்றேன்.
உயர்ந்த நூல்களிற் கண்ட உண்மைகளை இளைஞரும் எளிதில் அறிந்து கொள்ளு மாறு மெய்யறிவு மெய்யறம் என்ற சிறு நூல்கள் இயற்றினேன்.
இவற்றை என் தமிழ்த் தாயின் திருவடிகளில் கையுறையாக வைத்தேன் சிறையி லிருந்து நூற்ற என் சிறு நூல்களையும் உவந்து ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு செந்தமிழ்த்தாயின் திருவருளை வேண்டுகிறேன்.
பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு பண்பும் பழமையும் வாய்ந்த நாடுபாரதப் பெரு நாடு உரிமையிழந்து பெருமைகுன்றி வெள்ளை யாட்சி யில் குறுகி நின்ற நிலை கண்டு அவர் மனம் கொதித் தார்.
இம் என்றால் சிறைவாசம் ஏன் என்றால் வனாவாசம் என்பதை நன்றாக அறிந்திருந்தும் வெள்ளையார் ஆட்சியை எதிர்த்தார் அவ்வீரர் பாட்டாலும் உரையாலும் தமிழ் நாட்டாரைத் தட்டி எழுப்பி வீர சுதாந்தர வேட்கையை ஊட்டினார்.