sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பல பல வள்ளல்கள் தமிழ் நாட்டில் வாழ்ந்திருந்தாலும் மிக வியக்கத்தக்கபடி கொடைத் திறத்தில் சிறந்து நின்ற ஏழு பேரை மட்டும் சிறப்பாகச் சேர்த்துச் சொல்வது புலவர்களின் வழக்கமாகி விட்டது.
இரண்டு வரிசை வள்ளல்களை முதலெழு வள்ளல்கள் இடையெழு வள்ளல்கள் என்று கணக்குப் பண்ணி இவர்களைக் கடையெழு வள்ளல்கள் என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்.
முதியவர்கள் கூடத் தாம் நீண்ட காலம் வாழவேண்டு மென்று காயகற்பம் உண்பார்கள் சாமியார்களையும் சித்த வைத்தியர்களையும் தேடி மருந்து கேட்டு உண்பார்கள்.
அத்தகைய உலகத்தில் எங்கும் பெறுவதற்கு அரியதும் உண்டாரை மூப்பு வாராமல் நீண்ட நாள் வாழச் செய்வதுமாகிய நெல்லிக் கனியைத் தன் நலம் பாராமல் ஒளவையாருக்கு இந்த அரும் பெருஞ் செயல் காரணமாகவே அந்தப் பெருமை அவனுக்குக் கிடைத்தது.
அதிகமான் காலத்துக்குப் பிறகு வாழ்ந்த நல்லூர் நத்தத்தனார் என்ற புலவர் எழு பெரு வள்ளல்களைச் சேர்த்துச் சிறுபாணாற்றுப்படை என்ற நூலில் சொல்லியிருக்கிறார்.
இப்படியே அதிகமானுடைய பலவகைச் சிறப்புக்களில் இந்த வண்மைச் செயலே சிறப்பாகப் புலப்படும்படி புலவர்கள் அவன் காலத்தும் பிற்காலத்தும் பல பாடல்களைப் பாடினார்கள்.
சாவாமல் செய்யும் நெல்லிக்கனியை அவன் உண்ணாமல் வழங்கி விட்டாலும் அந்த இணையற்ற ஈகையே அதிகமானை இறவாமல் தமிழ் இலக்கிய உலகத்திலும் சான்றோர்கள் உள்ளத்திலும் நிலவும்படி செய்துவிட்டது.
அமிழ்தத்தின் தன்மை விளைந்த இனிய கனியை ஒளவையாருக்குத் தந்த வலிமையையுடைய சினம் கனலுகின்ற ஒளி விளங்கும் நீண்ட வேலையும் ஆரவாரம் செய்யும் கடலைப் போலப் பரந்த சேனையையும் உடைய அதிகமான்.
தமக்கு நாள்தோறும் உபசாரமும் இனிய விருந்தும் கிடைக்க அரச குமாரரைப்போல அவர்கள் இன்புற்றுத் தங்கினாலும் அவர்களுடைய உள்ளம் தாம் விட்டு வந்த வீட்டைச் சிலகால் நினைக்கும்.
பரிசில் கிடைக்குமோ கிடைக்காதோ இப்படியே விருந்துண்ணிச் செய்துவிட்டுப் போய் வாருங்கள் என்று சொல்லிவிட்டால் என் செய்வது என்று கூடச் சிலர் தம் மனத்துக்குள்ளே வருந்துவதுண்டு.
ஆகவே அவன் தரும் பொருளை நுகரவேண்டுமென்று ஆவலுடன் உள்ள நெஞ்சமே நீ வருந்தாதே அவனுடைய நன் முயற்சிகள் ஓங்கி வாழட்டும் என்று தமக்குத்தாமே சொல்லிக் கொள்ளும் வகையில் அந்தச் செய்யுளைப் பாடினார்.
யானையையும் இயலுகின்ற தேரையும் உடைய அதியமான் இயலுதல் ஓடுதல் நீட்டினும் தாமதமானாலும் அருந்தேமாந்த அருந்த ஏமாந்த பரிசில் பொருளைப் பெற்று நுகர வேண்டும் என்று எண்ணி ஏங்கி நின்ற .
அவனும் பெறட்டும் என்று எண்ணி அந்தக் கொடை யாளியின் சிறப்டை அவனுக்கு எடுத்துரைப்பான் அவன் இருக்கும் இடத்துக்குப் போக வழி இன்னது என்று கூறுவான்.
ஒரு புலவன் வேறொரு புலவனிடம் தனக்குப் பரிசில் வழங்கிய வள்ளலிடம் செல்ல வழி காட்டுவதானால் அதற்குப் புலவராற்றுப்படை என்று பெயர் அமையும்.
அப்படியே பாணனைப் பார்த்துச் சொல்வதைப் பாணாற்றுப்படையென்றும் விறலிக்கு வழி காட்டுவதை விறலியாற்றுப்படை யென்றும் பெயரிட்டு வழங்குவர்.
நேரே ஒருவனுடைய புகழைச் சொல்வதைவிட இப்படி ஆற்றுப்படை உருவத்தில் பாடுவது சுவையாக இருக்கும் ஒளவையார் அதிகமான் புகழை விறலியாற்றுப் படை யுருவில் அமைத்துப் பாடினார்.
ஒரு விறலி தன்னுடைய சுற்றத்தாருடன் தன் வறுமையைத் தீர்க்கின்ற செல்வர் எங்கே இருக்கிறார் என்று தேடிக்கொண்டு மலையும் குன்றும் நடக்க அரிய பொட்டல் காடுமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறாள்.
உடன் வருகிறவர்கள் அவள் ஆடினாலும் பாடினாலும் வாசிப்பதற்குரிய இசைக் கருவிகளைக் கொண்டு வருகிறார்கள் அவற்றை மூட்டையாகக் கட்டிச் சுமந்து வருகிறார்கள்.
என்னுடைய பாத்திரத்தை நெடுநாளாகக் கவிழ்த்திருக்கிறேன் அதை நிமிர்த்த யாரையும் காண முடியவில்லை என்று அயர்ச்சியுடன் விடை கூறுகிறாள் ஏழை விறலி.
இதை அறிந்த தோழி அந்த மங்கை நல்லாளைப் பார்த்து ஒன்றோடு ஒன்று பிணங்கிச் சிக்கலாகப் பிரம்புகள் குளத்தில் வளர்ந்திருக்கின்றன.
இத்தகைய ஊரிலுள்ள தலைவனுக்கு எதிர் பேசாது அவன் செய்யும் கொடுமைகளுக்கெல்லாம் உட்பட்டுப் பொறுத்து அவனை ஏற்றுக் கொள்ளும் கற்பிற் சிறந்த பெண்டாட்டியாக நீ இருக்கிறாய் இப்படியே இருந்து கொண்டிருந்தால் என்ன ஆகும் தெரியுமா?
உன் நெஞ்சிலே உண்டாகும் துயரம் பலவாகட்டும் நீ உன் அவல நிலையை எண்ணி எண்ணித் தூக்கம் வராமல் கிடப்பாயாக நீ தாங்குகிற நாட்கள் சிலவாக இருக்கட்டும் என்று சொன்னாள்.
எப்போதும் நிறுத்தாமல் கொடுக்கும் மழை போன்ற வள்ள நன்மையையுடையகையையும் விரைந்து செல்லும் ஆண் யானைகளையும் உயர்ந்த தேரையும் உடைய நெடுமான் அஞ்சி பகைவரை அழிக்கும் போர்க் கள்ளத்துக்கருகில் உள்ள ஊர்க்காரர்கள் பல நாள் கவலையோடு விழித்திருந்து சில நாளே தூங்குவார்கள் அப்படி நீ தூங்கும் நாட்கள் சிலவாகவே அமைக என்று அதிகமானுடைய ஈகையையும் வீரத் தையும் இணைத்துச் சொல்கிறது அந்தப் பாட்டு.
இவ்வாறு அதிகமான் நெடுமான் அஞ்சியின் பல வகைப் புகழ் ஒளவையாரென்னும் புலமைப் பெருஞ் செல்வியாருடைய பாட்டாகிய கொழுகொம்பில் ஏறித் தமிழுலகம் எங்கும் பரவிப் படர்ந்து மலர்ந்தது.
அக் காலத்தில் காஞ்சிபுரத்தில் தொண்டைமான் இருந்து அரசாண்டு வந்தான் அதிகமானுக்குப் பெரிய மன்னர்களுடன் நட்பை வளர்க்கவேண்டும் என்னும் அவா உண்டாயிற்று.
எப்படியாவது சோழ பாண்டியர்களுடன் நட்புப்பூண்டதுபோலத் தொண்டைமானுடனும் உறவு கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அவனுக்கு எழுந்தது.
உடனே தக்க காவலர்களும் கையுறைகளைத் தாங்கிச் செல்லும் மக்களும் ஏவலர்களும் உடன் செல்லப் பணித்து ஒரு சிவிகையில் ஒளவையாரை ஏற்றித் தொண்டை நாட்டை நோக்கி அனுப்பினான் அதிகமான்.
தகடூர் என்னும் ஊரில் இருந்து வீரமும் ஈகையும் விளங்க அரசாளும் அந்தத் தலைவனுடைய ஏவலை மேற்கொண்டு வந்திருக்கிறேன் என்றார் ஒளவையார்.
அவனுடைய நட்பை ஏற்றுக்கொள்வது எனக்குப் பெருமையையே தரும் என்று கூறி அளவளாவினான் தொண்டைமான் ஒளவையார் காஞ்சிமா நகரின் எழிலைப் பார்த்தார்.
ஆயுதபூசை நடக்கும்போது தொழிலாளர்கள் தம்முடைய கருவிகளை யெல்லாம் தூசின்றித் துடைத்து மெருகிட்டு வைப்பார்கள் பூவையும் மாலையையும் சூட்டி வழிபடுவார்கள்.
அங்கே இங்கே உள்ள கருவிகள் செல்வப் பிள்ளைகளைப் போலப் பள பளவென்று விளங்குகின்றன பீலியை அணிந்தும் மாலையைச் சூட்டிக் கொண்டும் அழகாகக் கிடக்கின்றன.
படைக்கலக் கொட்டில் என்பது பேருக்குத் தானே அன்றிப் படைக்கலங்கள் அங்கே இருப்ப தில்லையே போரிலிருந்து நுனி ஒடிந்தும் வளைந்தும் பூட்டுக் கழன்றும் பிடி உடைந்தும் வரும்.
கையிலே இருந்தால் வறியவர்களுக்கு வேண்டியவற்றை வாரி வழங்குவான் இல்லையானால் தான் உண்ணுவதை அவர்களுக்கும் பகிர்ந்தளித்து மகிழ்வான்.
அதிகமானுடைய படைக்கல நிலையையும் சேர்த்தே பாடுகிறேன் என்று தாம் கூறிய கருத்துக்களையெல்லாம் அமைத்து ஒரு பாடலைப் பாடினார் ஒளவையார்.
அவையோ எப்போதும் வளம் இருந்தால் வேண்டிய உணவுகளை வழங்கி வளம் இல்லையானால் தான் உண்ணுவதைப் பகிர்ந்தளித்து உடனுண்ணும் ஏழைகளின் உறவினனும் தலைவனும் அண் ணமாகிய எம் கோமான் அதிகனுடைய கூரிய முனையையுடைய வேல்களோ பகைவர்களைக் குத்திப் பக்கங்களும் நூனியும் சிதைந்து கொல்லனுடைய உலைக்களமாகிய சிறிய இடத் தில் இருக்கின்றன.
அத்தகைய அறிவுடைப் பெரு மகளாருடைய மதிப்புக்குரியவனாக இருப்பதற்கு அதிகமானிடம் ஏதோ சிறப்பிருக்க வேண்டும் என்பது அம் மன்னனுக்குப் புலனாயிற்று.
தமிழ் நாட்டில் பெரிய மன்னர்களுக்குத் துணைப் படையாக அதைத் தலைமை தாங்கி நடத்திச்சென்று அம்மன்னர்கள் வெற்றியடையும்படி செய்வான் காரி.
வெற்றி பெற்ற மன்னர்கள் காரிக்கு மிகுதியான பொருளும் பொன்னும் தருவார்கள் ஊரைக் கொடுப்பார்கள் தேர் யானை குதிரைகளை வழங்குவார்கள்.
அப்படிப் பெற்றவற்றை அவன் தனக்கென்று வைத்துக்கொள்வதில்லை புலவர்களுக்குக் கொடுப்பான் பாணர்களுக்கு வழங்குவான் ஏழைகளுக்கு ஈவான் கூத்தர்களுக்கு அளிப்பான்.
ஒரு முறை காரி வஞ்சி மாநகருக்குப் போயிருந்த போது சேரமான் தன் மனத்தில் நெடு நாளாக இருந்த விருப்பம் ஒன்றை வெளியிட்டான் கொல்லி மலையைச் சார்ந்த பகுதிகளை ஓரி என்ற குறுநில மன்னன் ஆண்டு வந்தான்.
அவனை அடக்கி அவன் நாடாகிய கொல்லிக் கூற்றத்தைத் தன் வசப்படுத்திக் கொண்டால் அதிகமானை அடுத்தபடி அடக்குவது எளிதாக இருக்கும் என்பது சேரனுடைய திட்டம்.
இந்தக் கருத்தைக் காரியிடம் எடுத்துச் சொன்னான் பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை தக்க செவ்வி பார்த்துக் கொல்லிக் கூற்றத்தின் மேல் படையெடுத்துச் செல்லலாமென்று இருக்கிறேன்.
கொல்லிக் கூற்றத்தைச் சேரமானுக்குக் கொடுத்தால் அவனுக்கு அடங்கிய வேளாக ஆட்சி புரியலாம் இல்லையானால் போருக்கு வருக என்று கூறிக் காரி ஓரிக்குத் தூது போக்கினான்.
அறநெறி திறம்பிச் சேர மன்னனுடைய தூண்டு தலால் காரி படையெடுத்ததைப் பொறாமல் அவர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகப் படையில் சேர்ந்து திறலுடன் போரிட்டனர்.
இனி நாம் சும்மா இருத்தல் கூடாது என்று காரி தானே போர் முனைக்கு வந்தான் காரி யென்னும் குதிரையின் மேல் ஏறி அவன் போர்க்களத்தில் வந்து நின்றவுடன் அவனுடைய படை வீரர்களுக்குப் புதிய முறுக்கு ஏறியது.
அவன் உறவினர்கள் அவனுக்கு எதிராகச் சொல்லும் ஆற்றல் உடையவர்கள் அல்லரே அவர்கள் ஒளவையாரை அணுகித் தங்கள் கருத்தைச் சொன் னார்கள்.
அதோடு போரின் முடிவு என்னாகுமோ என்று உன் மனைவி அச்சத்தோடு இருப்பாளே கருவுற்ற பெண்கள் மனம் மகிழ்ச்சி யோடு இருப்பது இன்றியமையாதது.
மலையமான் ஓரியைக் கொன்று வந்த பெருமிதத்தாலும் பெருஞ்சேரலிரும் பொறை யிடம் பரிசில்கள் பெற்ற மன நிறைவினாலும் கூத்தும் பாட்டும் கேட்டு இன்புற்றிருந்தான்.
என் அயல் நாட்டுத் தலைவனும் என் நண்பனுமாகிய ஓரியை அறநெறி திறம்பிக் கொன்றதற்காகவே இப்போது கோவலூரைத் தாக்குகிறேன் என்று முரசறையச் செய்தான் அதிகமான்.
உடனே தன் படைத் தலைவர்களிடம் வேண்டிய வற்றைச் செய்யும்படி சொல்லிவிட்டுத்தன் குதிரையில் ஊர்ந்து போர்க்கோலத்துடனே விரைவாகச் சென்றான் அதிகமான்.
பகைவர்களைக் கண்டு சினத்தாற் சிவந்தகண் இன்னும் சிவப்புத் தீரவில்லை ஆம் தன் தவக்கொழுந்தாகிய மகனைப் பார்த்தும் கண் சிவப்பு வாங்கவில்லை.
அவன் நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து தன் பிள்ளைப்பருவ விளையாடல்களால் பெற்றோர்களையும் மற்றோர்களையும் மகிழச்செய்தான்.
பரணர் என்னும் பெருங் கவிஞர் அதிகமான் திருக்கோவலூரைத் தாக்கிக் காரியை ஓடச் செய்தான் என்பதைக் கேள்வியுற்று அவனைப் பார்க்க வந்தார்.
ஒரே மாதிரி அணிகளையும் மாலை களையும் அணிந்து புனை வதைவிட பலவகை மணிகளையும் அணிகளையும் பல வண்ண மாலைகளையும் அணிந்து கோலம் செய்வதுதானே சிறப்பாக இருக்கும்?
அவர் வந்து அந்தப் பாடல்களை யெல்லாம் நன்கு ஆராய்ந்து எந்த எந்தப் பண் ணில் அமைத்தால் நன்றாக இருக்குமோ அந்த அந்தப் பண்ணை அமைத்துத் தாமே பாடிக்காட்டினார்.
இயற்றமிழ்ப் புலவரும் இசைத் தமிழ் வல்லுநர்களும் அமைச்சர்களும் சான்றோர்களும் கூடிய அந்தப் பேரவையில் இயலும் இசையும் கைவந்த ஒரு பெண்மணியும் இருந்தாள்.
அந்தப் பாண்மகனார் பாடப் பாட அவற்றைக் கேட்டு இன்புற்றுச் சுவைத்தாள் அவள் அந்த இசைப் புலவர் தாமே சில புதிய உருப்படிகளைப் பாடினார்.
வேகமான ஓட்டத்தையுடைய குதிரையையும் உயர்ந்த தேரையும் உடைய அதிகமான் நெடுமான் அஞ்சியினுடைய நல்ல புகழை நிலை நிறுத்திய யாவரும் விரும்புதற்குரிய பாடல்களுக்குப் பழைய மரபில் வரும் இசையை அமைத்த புகழ்பெற்ற பாண் புலவன் கணக்குப் பண்ணி அமைத்த பண்களுக்குள்ளே தானே புதியதாகப் புனைந்து அமைத்த திறங்கள் மிக்க இனிமை யுடையன.
தனக்காக ஓரியைக் கொன்றதுதான் காரியின் இன்றை நிலைக்குக் காரணம் என்பதைப் பெருஞ் சேரலிரும்பொறை உணரவேண்டு மென்றே இப்படிப் பேசினான் மலையமான்.
எப்பாடு பட்டாவது உம்முடைய கோவலூரை அதிகமானிடமிருந்து உம்முடைய ஆட் சிக்கு வரச்செய்து பழைய படி உம்மை மலாட்டின் தலை வனாக ஆக்குவேன்.
அணிமையில் போர் செய்யவேண்டி நேருமாகையால் ஒவ்வொரு குடியிலும் உள்ளவர்களில் வலிமையும் பருவமும் உள்ள ஆடவர்கள் உடனே வந்து படையில் சேரவேண்டும் என்று யானையின் மேல் முரசை வைத்து அறையச் செய்தான்.
மீட்டும் போருக்கு ஏற்ற வகையில் தம்மை ஆயத்தம் செய்துகொண்டார்கள் அந்த வீரர்கள் அனைவரும் காரியின் போர் அநுபவமும் தன்னுடைய படையும் அதிகமானை வெல்லப் போதியவை என்று சேரமான் திண்ணமாக எண்ணினான்.
அவர்களில் நெடுங்கேரளன் என்பவன் ஒருவன் மீசை அரும்பிய முகமும் திரண்ட தோள்களும் எடுப்பான பார்வையும் இரும்புருளையைப் போன்ற வலிமையும் பெற்றவன்.
நெடுங்கேரளனே போதும் போரை வெல்ல அவனால் இயலாதென்றால் பிட்டங்கொற்றன் எவ்வளவு பெரும் படை வந்து எதிர்த்தாலும் முன்னின்று பகைவரைச் சாய்ப்பான் அவனால் இயலாத செயலே இல்லை.
நினைக்க நினைக்கப் பெருஞ்சேரல் இரும்பொறைக்கு ஊக்கம் வளர்ந்தது துணிவு பிறந்தது வெற்றி நிச்சயம் என்ற முடிவு ஒளிவிட்டது.
அவன் நம் பெருவீரரான காரி ஓய்ந்திருந்த சமயம் பார்த்து அவர் ஊரைத் தாக்கி ஊரை விட்டு ஓட்டிவிட்டானே காரணமின்றி ஓரியைத் தாக்கிக் கொன்றதற்காகவே அவன் கோவலூரைத் தாக்கினான் என்றல்லா புலவர்கள் பேசுகிறார்கள்?
யார் யாரோடு போர் செய்தாலும் பொதுவில் தமிழ் நாட்டில் வாளும் வாளும் வேலும் வேலும் மோதிய வண்ணமா யிருக்கின்றன என்றார் சான்றோர் ஒருவர்.
அண்ணன் தம்பிகள் ஒழுங்காக இருந்தால் பாரதப்போரே வந்திராதே தம் தம்பிமார் என்று தரும் புத்திரர் பாரதப் போரிலிருந்து விலகிக் கொண்டாரா?
அதிகமான் திருக்கோவலூரை மீட்டும் காரிக்கு அளித்துவிட்டால் போரே நிகழாமல் போகுமே என்ற நைப்பாசை அந்தச் சான்றோர்களுக்கு பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையோ அதிகமான் பணிந்து வருவான் என்று எண்ணவில்லை.
பாம்பின் வாயில் புகுந்த தேரை மீண்டாலும் மீளும் அதிகமான் கையில் சிக்கியது மீளாது என்பதைச் சேரன் தெரிந்து கொள்ளட்டும் என்று விடை அனுப்பிவிட்டான்.
உள்ளே மேடைகளும் அம்பை மறைவாக நின்று எய்யும் புழைகளும் குவியல் குவியலாக இரும்புத் துண்டுகளையும் வறுத்த மணலை யும் வீசி எறியும்படியான மறைவிடங்களும் இருந்தன.
ஆதலின் அவன் ஒன்று செய்தான் அடிக்கடி கோட்டை வாயில் சாத்திப் பூட்டப் பெற்ற நள்ளிரவில் அச்சுருங்கை வழியே புறப்பட்டுச் சென்று புறத்தே இருந்த நகரில் மாறுவேடத்தில் உலாவிவிட்டு வருவான்.
போர் வரப் போகிறது என்பதை முன்கூட்டியே தெரிந்து கொண்ட அதிகமான் தன் கோட்டையின் ஒவ்வோர் அங்குலத்தையும் கவனித்துச் செப்பஞ் செய்யலானான்.
கோட்டைக்குள் இருந்து பகைவர்கள் மேல் அம்பும் பிற படைகளும் வீசி ஓடச் செய்ய இன்னதை இன்னபடி செய்யவேண்டும் என்று திட்டம் வகுத்தான்.
சேர மன்னன் படை புறப்பட்டுவிட்டது என்பதை ஒற்றரால் அறிந்தவுடன் எவ்வளவு உணவுப் பொருளைக் கோட்டைக்குள் சேமித்து வைக்கலாமோ அவ்வளவையும் வைத்துக்கொண்டான்.
உள்ளே இருந்தவர்களும் அம்பை எய்தார்கள் சுடுமணலை வீசி விட்டார்கள் இரும்புக் குண்டுகளை இறைத்தார்கள் ஈட்டி முதலிய கூரிய படைக் கலங்களையும் மதிலின் மேல் இருக்கும் மேடையில் மறைந்திருந்து வீசினார்கள்.
அவன் படையைச் சூழ்ந்துகொண்டு எளிதிலே அடிப்படுத்தி விடலாம் என்று மனப்பால் குடித்தேன் இப்படி ஒரு நிலை நேரும் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கவில்லை.
அகழி மலைப்பாம்பு போலக் குறுக்கிடுவதை நான் எண்ணியிருந்தால் வேலையும் வாளையும் தொகுக்கும்போதே மலை நாட்டு மூங்கில்களையும் தொகுத் திருப்பேனே என்று அங்கலாய்த்தான் சேரன்.
சேரன் வஞ்சிமா நகரத்தில் பேசிய பேச்சுக்கும் இதற்கும் எத்தனை வேற்றுமை அப்போது எத்தனை மிடுக்காகப் பேசினான் அவன் குரலில் இப்போது சோர்வு தட்டியது.
உடம்பு முழுவதும் மூடும் கவசங்களை அணிந்து அகழியினின்றும் நெடுந்தூரம் தள்ளி நின்றால் மேலிருந்து வரும் படைக்கலங்களால் ஒன் றும் செய்ய இயலாது.
காரியோ பிட்டங் கொற்றனோ குதிரையின் மேல் ஏறிக் கொண்டு கோட்டையைச் சுற்றிவந்து அங்கங்கே நின்ற வீரருக்கு ஊக்கம் அளித்துவந்தனர்.
பிட்டங் கொற்றன் உணவுப்பொருளை நம் நாட்டி லிருந்து வருவிப்பதற்கு முன்னரே மூங்கில்களையும் வருவிக்க வேண்டும் அவை வந்துவிட்டால் நாம் பாலம் போட்டுக் கோட்டையைத் தகர்க்க முயற்சி செய்யலாம் என்றான்.
தோள் தினவெடுத்த வீரர்களுக்குப் பகைப் படைகளுடன் எதிர் நின்று தம்முடைய வீரத்தைக் காட்டும் வாய்ப்பு வரவில்லையே என்ற ஏக்கம் உண்டாயிற்று.
ஒளவையாரோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது இப்போதே கதவைத் திறந்து கொண்டு ஆட்டுமந்தையில் புலி பாய்வது போல நாம் சோன் படைமேல் பாயவேண்டுமென்று சில இளமை முறுக்குடைய வீரர்கள் பேசிக்கொள்கிறார்களாம்.
அப் புலமைப் பிராட்டியாரே உவமையை விளக்க முன்வந்தார் அந்தத் தீக் கடைகோல் வீட்டின் இறப்பிலே செருகி யிருக்கும்போது தன் ஆற்றல் தோன்றாமல் வெறும் கோலாக இப்பதுபோல மிடுக்கு அற்றவனைப் போல் அமைந்திருக்கும் இயல்பும் நம் அரசனிடம் உண்டு.
மயிர் வினைஞர்கள் ஆடை வெளுப்பவர்கள் மண்கலம் கொடுப்பவர்கள் கட்டிட வேலை செய்பவர்கள் கொல்லர்கள் தச்சர்கள் கன்னார வேலை செய்பவர்கள் பொன் வாணிகர்கள் ஆகிய எல்லோருமே தந்தைக்குப் பின் மகனாக அரண்மனை ஊழியத்தைப் புரிந்து வருகிறவர்களே.
இதனால் யாதொரு குறைவுமின்றி மன நிறைவோடு அந்தத் தொழிலாளர்கள் தம் தம் கடமைகளை ஒழுங்காகச் செய்துவந்தார்கள் அரசனிடத்திலும் அவனுடைய உறவினர்களிடத்திலும் நண்பர்களிடத்திலும் அவர்களுக்கு ஆழ்ந்த அன்பு இருந்தது.
அடி பெண்ணே நீ எவ்வளவு அழகாய் இருக்கிறாய் அரசியாகப் பிறக்கவேண்டியவள் வேறு குடும்பத்திலே பிறந்துவிட்டாயே பிரமன் சிறிது நாழிகைக்குமுன் உன்னைப் படைத்திருந்தால் நீ எந்த மன்னனுடைய அந்தப்புரத்தில் இருப்பாயோ என்பாள்.
அப்படியெல்லாம் சொன்னால் எனக்குக் கோபம் வரும் அம்மா என்று பொய்யாகக் கடிந்து கொள்வாள் அந்த இளம் பெண் ஆனால் அவள் உள்ளத்துக்குள் பெருமை பொங்கும் சிறு பெண்தானே?
ஆமாமடி பெண்ணே நீ இராசாத்தியாகப் பிறக்க வேண்டியவள் தான் என்பாள் அடுத்து உன்னைத் தட்டிக்கொண்டு போக எந்த ஆண்பிள்ளை பிறந்திருக்கிறானோ?
பருவ மங்கையாக மிளிரத் தொடங்கிய பின் நாலு பேர் கண்ணில் படும்படி வருவதில்லை யாரும் காணாதபடி ஒதுங்கி ஒதுங்கி அந்தப்புரத்துக்குப் போவாள்.
அரசு பல அந்தரங்கச் செய்திகளையும் அவளிடம் சொன்னாள் அரண்மனையிலிருந்து வெளியே போவதற்கு ஒரு சுரங்க வழி இருக்கிறதென்ற இரகசியத்தைக்கூடச் சொன்னாள்.
அறிவாளியாகிய அந்தப் பெண் அவன் பார்வையையும் குரலின் குழைவையும் கொண்டு அவன் இயல்பை உணர்ந்து கொண்டாள் மறுமொழி பேசாமல் சென்றுவிட்டாள்.
தன்னை ஒரு தொழிலாளர் பெண் என்று எண்ணித் தீங்கு புரிய நினைந்த அந்தப் புல்லியனை வேலையிலிருந்து ஓட்டிவிட வேண்டுமென்று கறுவினாள்.
நீங்களே இப்படி நினைக்கும்போது அந்தப் பாவி என்னைக் கிள்ளுக் கீரையாக நினைத்தது வியப்பே அன்று என்று ஒரு நாள் அவள் சற்றுக் கோபமாகவே பேசினாள்.
ஆனால் உங்களுக்குள்ள மானம் எங்களுக்கும் உண்டு அம்மா கற்பைக் காத்துக்கொள்வதில் எங்களுக்குள்ள வீரம் உங்களுக்குக்கூட வராது என்று படபட வென்று கொட்டிவிட்டாள்.
எத்தனை இழி வாக ஏழைகளை நினைக்கிறான் இந்தக் கீழ் மகன் அரசனே இப்படி இருக்கும்போது அவன் ஏவலர்கள் கற்புக்கும் மானத்துக்கும் பெண்மைக்கும் எங்கே மதிப்புக் கொடுக்கப் போகிறார்கள்?
தன் படை முற்றுகை இட்டிருந்தும் பட்டினி இன்றி வாடாமல் வதங்காமல் அதிகமான் உள்ளே இருப்பதைச் சேரமான் நினைத்த போதெல்லாம் வியப்பாக இருந்தது ஆத்திரமும் வந்தது.
கோழை வீதியில் மாடு ஓடி வருகிறதென்று மடைப் பள்ளிக்குள்ளே ஒரு வீரன் புகுந்தானாம் அவனைப் போலவே இவனும் இருக்கிறான் என்று இழிவாக எண்ணினான்.
அதிகமானை நாம் வெல்ல முடியாது போல் இருக்கிறதே அவன் நெடுந்தூரத்தில் இருந்து நம்மால் அவனை அடைந்து எதிர்க்க முடியாது என்று முடிந்தாலும் அதற்குப் பொருள் உண்டு.
அல்லது மண்ணைத் தின்று பசியைப் போக்கப் பழகிக் கொண்டிருக்கிறார்களோ சேரமான் பேச்சில் அச்சம் கோபம் இழிவு பெருமிதம் எல்லாம் குரல் கொடுத்தன.
வஞ்சிமா நகரிலிருந்து உணவுப் பொருள் வந்து கொண்டிருக்கிறது என்று கூறுகையில் அவனுடைய குரல் மாறி யிருந்தது ஊக்கமும் ஆறுதலும் ஊட்டும் வகையில் அவன் பேசினான்.
படைத் தலைவர்களில் யாரேனும் ஒருவர் புறத்தேகோட் டையைச் சூழ வருவதும் அரசனும் மற்றத் தலைவர்களும் பாசறையிலேயே இருப்பதுமாக இருந்தார்கள்.
படை வீரர்கள் அவளைக் கண்டவுடன் யாரோ ஒற்றாக வந்திருக்கிறார் என்ற எண்ணத்தால் அவளைப் பற்றிக் கொண்டு விரட்டினார்கள் நீ எங்கே வந்தாய்?
சேர நாட்டு வீரர்கள் பிற பெண்களை உடன் பிறந்தவர்களாக நினைப்பவர்கள் என்று கேள்வியுற்றிருக்கிறேன் அதனால் நாணம் அடையவும் அவசியம் இல்லை.
போர் மூண்டிருக்கிற இந் தச் சமயத்தில் எங்கள் பாசறையில் புகுந்ததோடு அரசரையே பார்க்கவேண்டும் என்று சொல்கிறாயே உனக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டதோ?
ஆனால் உங்கள் பேச்சு அதற்கு ஏற்றபடி இல்லையே நான் வலிய வந்து உங்களிடம் உங்கள் நன்மையைக் கருதி ஒன்று சொல்லக் கருதினால் இப்படி இகழ்ந்தா பேசுவது?
ஓர் இளம் பெண் துணிவாகத் தங்களைத் தேடி வந்திருப்பதைக் கொண்டே ஏதோ அரிய செய்தி இருக்கிற தென்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
அந்தச் சுருங்கையை நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டாம் என்று சொன்னேனேயன்றி நாம் அறிந்த இரகசியத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லையே விளங்கும்படி சொல்கிறேன்.
அதிகமான் இத்தனை காலம் உள்ளே இருந்து வருவதற்கும் உணவு பெறுவதற்கும் உரிய துணை என்ன என்று நமக்குத்தெரியாமல் இருந்தது இப்போது தெரிந்துவிட்டது.
அடுத்த நாளே சுருங்கை வாயிலை அடைத்துக் கனமான சுவர்களைக் கட்டி விட்டார்கள் சேரன் படை வீரர்கள் அதிகமான் வாயில் துணியை அடைத்தது போன்றது அது என்று சொல்வதா?
பட்டினி கிடந்து வாடிக் கதவைத் திறப்பதற்கு முன்னாலே உடம்பில் வலிமையும் போர் செய்யத் துடிக்கும் தோள்களும் உள்ளபோதே போரைத் தொடங்க வேண்டியதுதான்.
அயல் நாட்டில் சென்று போர் செய்வதைக் காட்டிலும் தமக்குரிய இடத்திலிருந்து போர் புரிவது ஊக்கத்தை மிகுதி யாக்கும் எளிதாகவும் இருக்கும்.
அதனால் இனி நம் பக்கந்தான் வெற்றி உண்டாகப் போகிறது என்று அந்த வருத் தத்தைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் வீரர்களுக்கு ஊக்கம் மூட்டினான்.
இப்போது அந்தக் காப்பியம் முழுவதும் கிடைக்கா விட்டாலும் புறத்திரட்டு என்னும் நூலில் அதிலிருந்து சில பாடல்கள் சேர்க்கப் பெற்றுள்ளன.
மலையமான் திரு முடிக் காரி அதிகமானது பட்டத்து யானையை வேலினால் எறிய முந்திய போது அதிகமானுடைய படைக்குத் தலைவனாக இருந்தவன் கூறியதைத் தகடூர் யாத்திரைப் பாடல் ஒன்று விளக்குகிறது.
மீன் குத்திக் குருவி தண்ணீரின் மேலே பறந்து மீனை எவ்வாறு கொத்தலாம் என்று படபடப்புடன் இருப்பது போல் மலையமான் அந்தக் களிற்றை வேலால் எறியும் துடிப்புடன் செவ்வியை நோக்கி இருந்தான்.
அவனைக் காண முடியவில்லையே என்று பல நாள் வருந்தி இளைஞரும் முதியவர்களும் நல்ல நெற்றியை யுடைய பெண்களும் இன்னும் கண்டு உவக்கும்படியாக அவன் சுகமே இருக்கிறான்.
மல்லல் வளம் அன்று ஒரு நாள் கொல்லுகிற ஆயுதம் குத்திய தாலே குன்று போன்ற மார்பிலே உண்டான விழுப் புண்ணில் நெய்யோடு பஞ்சைச் சேர்த்து வைத்து பசுமையாக இருக்கிற கரிய கொத்தையுடைய நொச்சி மலரை மதில் காப்பதற்குரிய மலராக அணிந்து அதிகமான் நெடுமான் அஞ்சி கோணாத வேலையுடைய வீரர் பெருமகன் பாதுகாப்பிலே இருக்கிறான்.
அதற்கு முதல் நாள் பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை இனி இரண்டே நாளில் வெற்றி மகளை நாம் கைப் பிடிப்போம் என்று மனப்பால் குடித்துக் கொண்டிருந்தான்.
வெற்றி கிட்டாமல் செல்லும் ஒவ்வொரு கணமும் ஒவ்வொரு யுகமாகத் தோன்றுகிறது எனக்கு என்று அவன் யாவரையும் உணர்ச்சியும் துடிதுடிப்பும் கொள்ளும்படி தூண்டினான் அவனுடைய பேச்சினால் நல்ல பயன் உண்டாயிற்று.
அந்தோ என் தம்பி என்னைத் தமக்கையென்று வாயாரச் சொல்லி மகிழும் உன் அன்புச் சொல்லை இனி நான் எப்போது கேட்பேன் உண்டால் நீண்ட நாள் வாழலா மென்பது தெரிந்தும் உனக்கு அந்த வாழ்வு வேண்டாமென்று நெல்லிக்கனியை என்னிடம் அளித்த உன் திருக்கையை யாரிடம் இனிப் பார்க்கப்போகிறேன்.
பிறந்த ஊரையும் பார்த்த ஊரையும் பழகிய நாட்டையும் மறந்து உன்னோடே வாழ் நாள் முழுவதும் இங்கே இருந்துவிடலாம் என்றல்லவோ எண்ணியிருந்தேன்?
பெரிய மன்னனை இத்தனை காலம் அலைக்கழித்து போர் எப்படி முடியுமோ என்று அஞ்சச் செய்து எதிர்த்து நின்ற அவன் வீரத்தைப் பகைப் படைத் தலைவர்கள் நன்கு அறிந்தார்கள்.
தாயைப் பிரிந்த குழந்தையைப்போலச் சுற்றத்தார் மூலைக்கு மூலை வருந்திப் புலம்ப அவனைக் காணாமல் இனிப் பசி வந்து வருத்துமே என்று அஞ்சும் மக்கட் கூட்டம் புலம்பும்.
அதிகமானோடு பழகிய நாட்களெல்லாம் அவருடைய நினைவுக்கு அவனுடைய ஈகையை என்னவென்று சொல்வேன் சிறிதளவு பானம் பெற்றால் தான் அருந்தாமல் எங்களுக்குக் கொடுத்துவிடுவான்.
அருமையான சிறப்பைப் பெற்ற பெரிய பாணருடைய கைப் பாத்திரங்களைத் துளைத்தது இரப்பவர் கைகளைத் துளைத்துவிட்டது அவனால் காப்பாற்றப்பட்டவர்களுடைய கண் ஒளியை மழுங்கச் செய்தது கடைசியில் அழகிய சொற்களையும் நுட்பமான ஆராய்ச்சியையும் உடைய புலவர்களுடைய நாவிலே போய்க் குத்தி விழுந்தது.
உயர்ந்த கொடுமுடிகளையுடைய மலை பொருந்திய நாட்டை நீ கொள்க என்று கொடுத்தாலும் வாங்க இசையாத அந்தப் பெருவள்ளல் இந்தச் சிறிய கலத்தில் உகுக்கும் கள்ளைக் கொள்வானா?
வீரத்தாலும் ஈகையாலும் பண்பினாலும் ஓங்கி உயர்ந்த ஒரு பெரிய வள்ளலின் வாழ்க்கை ஒரு சிறந்த வீரனின் நாள் ஓர் இணையற்ற கருணையாளனது கதை முடிந்தது.
அதிகமானுக்குப் பிறகு அவன் மகன் பொகுட்டெழினி தகடூரை ஆண்டான் கொல்லிக் கூற்றத்தைச் சேரமான் தகடூர்ப் போரில் பெருவிறலோடு நின்று போரிட்ட பிட்டங் கொற்றனுக்கு உரிமை யாக்கினான்.
பதின்மூன்றாவது நூற்றாண்டில் அதிகமான் மரபில் வந்த விடுகாதழகிய பெருமாள் என்பவன் ஒரு மலையின்மேல் அருகக் கடவுள் திருவுருவை நிறுவினானென்று ஒரு கல் வெட்டிலிருந்து தெரிய வருகிறது.
அதைக் கோட்டைக்குள்ளே புகும் சுருங்கையைச் சேரமானுக்குக் காட்டிக் கொடுத்த வஞ்ச மகளுடைய உருவம் என்று அங்குள்ள மக்கள் சொல்கிறார்கள்.
ஊழல் அ.தி.மு.க.வை பொதுமக்கள் அகற்ற வேண்டும் மு.க.ஸ்டாலின் பேச்சு தந்தை பெரியார் பிறந்த நாளை முன்னிட்டு சிறப்பு மருத்துவ முகாம் மக்களை நாடி மருத்துவம் இலவச பொது மருத்துவம் புற்றுநோய் கண்டறியும் முகாம் வல்லம் செப்.
உங்கள் முதல் பின்னூட்டத்துக்கும் ரசித்தமைக்கும் மிகவும் நன்றி செந்தில் த.ம வாக்குக்கு மீண்டும் என் நன்றி அன்று உங்கள் விரல் பிடித்தெழுதி அரிச்சுவடி கற்றுக் கொண்டேன்.
பாராட்டுக்கும் வாழ்த்துக்கும் நெஞ்சம் நிறைந்த நன்றி மகி அழமான சொற்களை அடுக்கடுக்காய் கொண்டு உணர்வுகளை அழகாக வடித்துள்ளீர்கள் மனதை நெகிழ வைத்தது பாசப் பிணைப்பு.
மிக்க நன்றி தோழி பதீவுக்கு தொடர வாழ்த்துக்கள் ... ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் குறிப்பாக பெண் குழந்தைகளுக்கு தகப்பன்தான் கதாநாயகன் என்று படித்திருக்கிறேன் உணர்ந்திருக்கிறேன்.
அவருக்கும் என் நன்றி நெகிழவைக்கும் நேசமே இங்கு அழகுக் கவிதையாய்... அடுத்த பிறவியிலும் அவர்களுக்கு செல்ல மகளாய் நீங்கள் பிறக்க வாழ்த்துகள் அக்கா.
வாழ்த்துக்கும் கருத்துக்கும் மிகவும் நன்றி கீதா மருமகளாகத் தொடரும் உன் ஆசையும் நிறைவேற வாழ்த்துகிறேன் யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்ற உயரிய எண்ணத்தில் ஆங்கிலத்தில் படித்து ரசித்த நகைச்சுவை துணுக்குகளை மொழியாக்கம் செய்து இங்கே ... முல்லையையொத்த மலர் தமிழகமெங்கும் பரவலாகக் காணப்படும் நுணா மரத்தின் அறிவியல் பெயர் .
அவரின் பேச்சுக்களில் சிதறிய சிந்தனை முத்துக்களை தொகுத்தால் அவை கீழ்வரும் ஒலிக்கீற்றுக்களாக மிளிரும் உஎங்கள் உள்ளத்தில் நம்பிக்கை ஒளி வளரும் நான் வாழ்க்கையை நேசிக்கிறேன் நான் சந்தோசமாய் இருக்கிறேன் என்றிங்ஙனம் இந்த மனிதன் பேசும் போது எங்கோ எனக்குள் பலத்த அடி விழுகின்ற ஒரு வித அனுபவம் ஏற்படுகிறது.
இலக்கிய உலகில் நன்கு அறியப்பட்ட சொற்பொழிவாளர் இளம்பிறை மணிமாறன் அவர்களின் சொற்பொழிவுகளில் ஒன்று பொருள் ஓசையால் உயர்ந்த பாற்கடல் போய் ஒரு பூனை பாற்கடல் முழுமையும் குடுக்க முயல்வது எவ்வளவு அறியாமையோ அதே போன்றது குற்றமற்ற இராம சரிதத்தை அடியேன் ஆசை கொண்டு பாட முயல்கின்ற செயலும்.
அதிகாலையிலே எழுந்து புறப்பட்டு காலை உணவை முடித்து பேருந்தில் ஏறி சுமார் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேல் பயணம் செய்து நூறு மைல்கல் தொலைவில் இருந்த டோவர் துறைமுகத்தை அடைந்தோம்.
செல்லும் வழியில் எல்லாம் கண் கொள்ளா அழகிய வண்ணம் மிக்க சிறுசிறு பூக்கள் அதிலும் ஒரு மஞ்சள் நிற பூ கொல்லென்று எல்லா பகுதியிலும் பூத்துக்கிடக்கிறது.
வட இந்தியாவில் டெல்லியில் இருந்து ஆக்ரா செல்லும் வழியில் வழியெங்கும் இருக்கும் கடுகு செடியில் அமைந்த மஞ்சள் மலர்கள் நம்மூரில் அழகுதான்.
பேருந்தில் நமது அனைத்து பெட்டி படுக்கைகளுடன் செல்லும் நாம் டோவர் துறைமுகத்தை நெருங்கும் முன்னரே டோல்கேட் மாதிரியான ஒரு இடத்தில் நிறுத்தப்பட்டு மூன்று அல்லது நான்கு செக்கிங் அதிகாரிகளால் நமது பாஸ்போர்ட் சரி சரிபார்க்கப்பட்டு சோதனை செய்யப்படுவோம்.
அவர்கள் உள்ளே நுழைந்து எங்களை சோதிக்கும் சாக்கில் யாராவது ஒளிந்து கொண்டு இருந்தாலும் பிடித்துவிடும் நோக்கில் கண்களைச் சுழலவிட்டுக்கொண்டே அதே சமயம் நம்மிடம் ஒரு நட்புடன் கூடிய ஒரு ஹாய் சொல்லிக்கொண்டே நமது பாஸ்போர்ட் சரிபார்ப்பார்கள்.
அங்கே அனைத்து பயணிகளும் வரிசையாக சென்று நின்று அங்கே உள்ள அதிகாரிகளிடம் பாஸ்போர்ட் கொடுத்து அதில் ஷெங்கன் விசா பிரான்சு நாட்டுக்குள் நுழைய இது அவசியம் என்று முன்பே நாம் சொல்லியிறோம் அல்லவா உள்ள இடத்தில் ஒரு ஸ்டாம்ப் குத்தி நம்மை பிரான்ஸ் நாட்டுக்குள் செல்ல அனுமதி வழங்குகிறார்கள்.
என்னுடைய உள்ளுணர்வு நான் மீண்டும் லண்டன் போகும் வாய்ப்பு உள்ளது என கூறியதால் அதை மதித்து மிச்சம் இருந்த பவுண்ட் மற்றும் நாணயங்களைப் பத்திரமாக ஒரு உறையில் வைத்து எனது கைப்பையில் ஒரு இடத்தில் பதுக்கி விட்டேன்.
இந்த டோல்கேட் கடந்தவுடன் நமது பெட்டிகள் அனைத்தையும் இறக்கி ஒரு தள்ளுவண்டியில் ஏற்றி பெர்ரி ஊழியர்கள் எடுத்து செல்வார்கள்.
நாம் ஒரு முறை நமது பெட்டிகள் எல்லாம் அந்த தள்ளு வண்டியில் ஏறி விட்டதா என்று பரிசோதித்து விட்டபின் இன்னும் சிறிது நேரம் உள்ளதால் அங்குள்ள ஸ்டோரில் என்ன இருக்கிறது என்று ஒரு நோட்டம் விட்டோம்.