sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வெல்லுதல் வேறல் என வந்தது செல்லுதல் சேறல் என வருதல் போல ஒரு குடிக்குப் பொருளாவது அதன் தகுதியாதலால் பொருளன் றென்றதற்குத் தக்க தொன்றன்றென வுரை கூறப்பட்டது.
கிள்ளி வளவன் தன் பகைவனான மலயமான் மக்களைக் கொணர்ந்து கொலையானைக் காற்கீழிட்டுக் கொல்ல முயறல் கண்ட கோவூர் கிழார் அதனைத் தவிர்க்க வேண்டி இப் பாட்டின்கண் நீயோ புறாவின் பொருட்டுத் தன்னை வழங்கிய சோழன் மரபிற் பிறந்துள்ளாய் இவர்களோ புலவர்கட்குப் பெருங் கொடை நல்கி வாழும் பெரியோர் மரபினர் மிக்க இளையர் இம்மன்றினை யஞ்சி மருண்டு நோக்குகின்றனர் யான் கூறுவது கேட்டபின் விரும்புவது செய்க என்று இயம்புகின்றார்.
உரை நீயே நீதான் புறவின் அல்லல் அன்றியும் புறாவுற்ற துன்ப மன்றியும் பிறவும் இடுக்கண் பலவும் விடுத்தோன் மருகனை பிறவு முற்ற துன்பம் பலவற்றையும் தீர்த்த சோழன் மரபினுள்ளாய் இவர் இவர்தாம் புலன் உழு துண்மார் புன்கண் அஞ்சி அறிவான் உழுதுண்ணும் கற்றோரது வறுமையை யஞ்சி தமது பகுத்துண்ணும் தண் ணிழல் வாழ்நர் தம்முடைய பொருளைப் பகுத்துண்ணும் குளிர்ந்த நிழலை யுடையராய் வாழ்வாரது மரபினுள்ளார் களிறு கண்டழூஉம் இவர் இப்பொழுது களிற்றைக் கண்டு தம் இளமையால் தாம் முன்பு வெருவி யழுகின்ற அழாஅல் மறந்த புன் றலைச் சிறாஅர் அழுகையை மறந்த புல்லிய தலையையுடைய சிறு பிள்ளைகள் மன்று மருண்டு நோக்கி மன்றை வெருவிப் பார்த்து விருந்திற் புன்கண் நோவுடையர் முன்பு அறியாத புதியதொரு வருத்தத்தை யுடையர் கேட்டனை யாயின் இது கேட்டா யாயின் நீ வேட்டது செய்ம்மே நீ விரும்பியதைச் செய்வாயாக எறு.
நீ புறா முதலாயினவற்றின் துயர் தீர்த்தற்கு உயிர்க் கொடை பூண்டோன் மருக னாதலானும் இவர் கற்றோர் வறுமை யஞ்சிப் பகுத்துண்ணும் தண்ணிழல் வாழ்நர் மரபினுள்ளாராதலானும் இவர் நின்னால் அருளத் தகி னல்லது முனியத்தகா ரென்பதாம்.
அழூஉம் அழாஅல் அழுகின்ற அழுகை அழாஅல் தொழிற்பெயர் செய்ம்மே என்றது ஈற்றுமிசை யுகரங்கெட்ட செய்யுமென் முற்றன்று அது முன்னிலைக்கண்செல்லாது நின்மே யென்றாற்போல ஏவற்பொருட்கண் வந்தது.
ஆசிரியர் கோவூர் கிழார் இந்த நெடுங்கிள்ளி சோழன் நலங்கிள்ளியிடத்திலிருந்து போந்த இளந்தத்த னென்னும் புலவரை அவருடைய ஒற்றனெனக் கருதிக் கொல்லப் புகுந்தானாகக் கண்டு இப்பாட்டால் அப் புலவரை உய்விப்பாராய் வேந்தே வரிசை நோக்கி வாழும் புலவரது பரிசில் வாழ்க்கை பிறர்க்குத் தீங்கு செய்வ தன்று வள்ளியோரை நாடிச் சென்று அவரைப் பாடி அவர் தரும் பொருள் கொண்டு பகுத்துண்டு பல்லுயி ரோம்புவது பரிசிலர் செயல் மண்ணாளும் செல்வமுடைய நும் போலும் வேந்தரை யொப்பக் கல்வியால் மாறுபட்டோரைத் தம் புலமையால் வென்று தலைமை பெறுவது அவர்க் கியல்பு என்று கூறுகின்றார்.
சோழன் நலங்கிள்ளியுழை நின்று உறையூர் புகுந்த இளந்தத்த னென்னும் புலவனைக்காரியாற்றுத் துஞ்சிய நெடுங்கிள்ளி ஒற்று வந்தாரென்று கொல்லப் புக்குழிக் கோவூர் கிழார் பாடி உய்யக்கொண்டது.
உரை வள்ளியோர்ப் படர்ந்து வண்மை யுடையோரை நினைத்து புள்ளிற் போகி பழுமரம் தேரும் பறவை போலப் போகி நெடிய என்னாது சுரம் பல கடந்து நெடிய வென்று கருதாது அரிய வழி பலவற்றையும் கழிந்து வடியா நாவின் திருந்தாத நாவால் வல்லாங்குப் பாடி தாம் வல்லபடி பாடி பெற்றது மகிழ்ந்து ஆண்டுப் பெற்ற பரிசிலான் மகிழ்ந்து சுற்றம் அருத்தி சுற்றத்தை யூட்டி ஓம்பா துண்டு தாமும் பொருளைப் பாதுகாவா துண்டு கூம்பாது வீசி உள்ளம் மலர்ந்து வழங்கி வரிசைக்கு வருந்தும்இப்பரிசில் வாழ்க்கை தம்மைப் புரப்போாராற் பெறும் சிறப்பு ஏதுவாகவருந்தும் இப் பரிசிலான் வாழும் வாழ்க்கை பிறர்க்குத் தீதறித் தன்றோ இன்று பிறர்க்குச் செய்யும் கொடுமை யறிந்ததோ வெனின்இல்லை திறப்பட கூறுபட நண்ணார் நாண கல்வி முகத்தால் தம்மொடு மலைந்தோர் நாண அண்ணாந் தேகி தமது கல்வியான் வென்று தலையெடுத்து நடந்து ஆங்கு இனி தொழுகின் அல்லது அவ்விடத்து இனிதாக ஒழுகி னல்லது ஓங்கு புகழ் மண்ணாள் செல்வமெய்திய நும்மோ ரன்ன செம்மலும் உடைத்து உயர்ந்த புகழையுடைய நிலமாளும் திருப்பொருந்திய நும்மை யொக்கும் தலைமையு முடைத்து எறு.
பரசில்வாழ்க்கை நும்மோ ரன்ன செம்மலு முடைத்து ஆதலால் நண்ணார் நாண இனி தொழுகி னல்லது பிறர்க்குத் தீதறித் தன்றோ இன்று எனக் கூட்டுக.
விளக்கம் படர்தல் நினைத்தல் வள்ளியோரை நினைந்து செல்வோர்க்கு உவமமாகக் கூறலின் அதற்கேற்ப பழுமரந் தேர்ந்து செல்லும் பறவையென உரை கூறினார்.
அக் காலத்தே சோழ வேந்தனான கிள்ளி வளவன் பழையன் மாறன்பாற் பகைமைகொண்டு கூடலை முற்றுகை செய்து மாறனை வென்று அவனுடைய குதிரை யானை முதலிய பலவும் கைக்கொண்டான்.
இப் பாட்டின்கண் பொய்கையார் கோதை மார்பன்பாற் சென்று அவன் போரில் மேம்படும் புகழைப் பாடிப் பெருவளம் பெற்று வருபவர் வேறொரு புலவரைக் கண்டு அவரை இச் சேரன்பால் ஆற்றுப் படுக்கின்றார்.
உரை கோதை மார்பின் கோதையானும் கோதையுடைய மார் பிற்கணிந்த கோதையானும் கோதையைப் புணர்ந்தோர் கோதை யானும் அக் கோதையைப் புணர்ந்த மகளிர் சூடிய கோதையானும்மாக்கழி மலர்ந்த நெய்தலானும் கரிய கழியின்கண் மலர்ந்த நெய்தற் பூவானும் கள் நாறும் கானலம் தொண்டி தேன் நாறாநிற்கும் கானலையுடைய தொண்டி அஃது எம் மூர் அஃது எம்முடைய வூர் அவன் எம் இறைவன் அவன் எம்முடைய தலைவன் அன்னோற் படர்தி யாயின் அத் தன்மையோனிடத்தே போகின்றாயாயின் நீயும் எம்மும் உள்ளுமோ நீயும் எம்மையும் நினைப்பாயாக முது வாய் இரவல முதிய வாய்மையையுடைய இரவல அமர் மேம்படூஉங் காலை நீ அமரின்கண் மேம்படுங் காலத்து நின் புகழ் மேம்படுநனைக் கண்டனம் என நினக்கு உளதாகிய புகழை மேம்படுத்துமவனைக் கண்டேம் யாமெனச் சொல்லி எறு.
விளக்கம் இடையறாச் சேறுடைமையால் கருத்திருக்கும் கழியை மாக்கழி யென்றார் குவளை முதலிய பூக்களின் மிகுதியால் கருத்துத் தோன்றுதல்பற்றி இவ்வாறு கூறப்பட்டதென்றுமாம்.
அவன் நாடு நானில வளமுடைய தென்பாராய் அங்கே இருந்த ஆசிரியர் பொய்கையார் இச் சேரமான் சேர நாட்டவனாயினும் முல்லையும் மருதமும் நெய்தலுமாகிய பல்வகை நாடுகளையு முடையன் அதனால் அவனை நாடனென்றோ ஊரனென்றோ சேர்ப்ப னென்றோ வரையறுத்துக் கூறலாகாது குறிஞ்சி நிலத்துப் புனவர் தட்டையைப் புடைப்பாராயின் மருத நிலத்துக் கழனியிலும் கடல்சார்ந்த நெய்த னிலத்திலும் உள்ள புள்ளினங்கள் வெருவி யெழுந்தோடும் என்று இப்பாட்டால் வற்புறுத்தினார்.
உரை நாடன் என்கோ குறிஞ்சி நில முடைமையால் நாடனென்று சொல்லுவேனோ ஊரன் என்கோ மருத நிலமுடைமையால் ஊரனென்று சொல்லுவேனோ பாடிமிழ் பனிக்கடல் சேர்ப்பன் என்கோ நெய்தல் நில முடைமையால் ஒலி முழங்குகின்ற குளிர்ந்த கடலையுடைய சேர்ப்பனென்று சொல்லுவேனோ யாங்கனம்மொழிகோ எவ்வாறு சொல்லுவேன் ஓங்கு வாள் கோதையை மேம்பட்ட வாளையுடைய கோதையை புனவர் தட்டை புடைப்பின் புனங்காப்போர் கிளிகடி கருவியைப் புடைப்பின் அயலது இறங்கு கதிர் அலமரு கழனியும் அப் புனத்திற் கயலதாகிய வளைந்த நெற்கதிர் சுழலும் வயலின் கண்ணும் பிறங்கு நீர்ச் சேர்ப்பினும் மிக்க நீரையுடைய கடற்கரையின்கண்ணும் உளவாகிய புள் ஒருங்கு எழும் புட்கள் சேர வெழுமாதலான் எறு.
புனவர் தட்டை புடைப்பின் எனக் குறிஞ்சிக்கும் முல்லைக்கும் ஏற்பக் கூறினமையான் நாட னென்பதூஉம் அவ்விரண்டு நிலத்துக்கும் கொள்ளப்படும் எனவே முல்லை நிலமு முடைய னென்றவாறாம்.
நானிலமு முடைய னாதலிற் பெருஞ் செல்வ முடையன் நீ அவன்பாற் செல்லென ஆற்றுப்படுத்தவாறு அவனது இயல்பைப் புகழ்ந்தமையான் இயன்மொழியு மாயிற்று.
விளக்கம் குறிஞ்சி முல்லை நிலங்கட்குரிய தலைமகனை நாடன் என்றும்மருத நிலக் கிழவனை ஊர னென்றும் நெய்தல் நிலத் தலைவனைச் சேர்ப்ப னென்றும் கூறும் வழக்குப்பறி நாட னென்கோ ஊர னென்கோ என்றதற்கு இவ்வாறு உரை கூறப்பட்டது.
இப் பெருஞ்சேர லிரும்பொறை செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் மகன்.இவன் தாய் வேளாவிக் கோமான் பதுமன் தேவி யெனப் பதிற்றுப்பத்தின் பதிகம் கூறுகிறது.
இவனைப் பதிற்றுப்பத்திற் காணப்படும் எட்டாம் பத்தைப் பாடிய அரிசில்கிழாருக்கு இவன் தன் கோயிலாளுடன் வெளிப் போந்து கோயிலில்உள்ளனவும் அரசுங் கொள்கவென வழங்கினான்.
அவர் அவற்றை ஏலாது வேறாகக் கொடுத்த ஒன்பது நூறாயிரம் காணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு தமக்கு இவன் கொடுத்த அரசினை இவனையே மேற்கொண்டாளுமாறு வேண்டி அமைச்சுப் பூண்டார்.
ஒருகால் இவனைக் காண்பதற்கு வந்திருந்த மோசிகீரனார் என்னும் சான்றோர் வெற்றி முரசு வைக்கும் கட்டிலின்மேல் தன்னை யறியாது கிடந்து உறங்கிவிட்டார்.
முரசு கட்டிலின்கண் அறியாது ஏறி உறங்கிக் கிடந்த தனக்கு உறக்கம் தெளியுங்காறும் சாமரை வீசிய சேரமானது பேரருளை வியந்து மோசிகீரனார் முரசினுடைய மென்பூஞ் சேக்கைக் கண் அறியா தேறிய என்னை வாளால் இருபாற் படுப்பதைச் செய்யாதருளிய தொன்றே நீ தமிழ் முழுதும் நன்கறிந்த சிறப்புக்குப் போதிய சான்றாகும்.
இவ்வுலகத்தே இசையுடையோர்க் கல்லது உயர்நிலை யுலகத்துள் உறைவிடம் இல்லையெனச் சான்றோர் கூறுதலை விளங்கக் கேட்ட கேள்விப்பயனோ நீ இங்கே இதனைச் செய்தற்குக் காரணம் எனக் கூறிப் பாராட்டுகின்றார்.
ஆசிரியர் மோசி கீரனார் மோசி யென்பாருடைய மகனார்போலும் இனி மோசு கீரனார் என்று கொண்டு மோசுகுடி யென்னும் ஊருண்மை பற்றி அவ் வூரினராகக் கருதுபவரும் உண்டு.
உலகத்து வாழும் மக்கட்கு நெல்லும் நீருமன்று உயிர் மக்கள் மன்னனையே உயிராகக்கொண்டு வாழ்வர் அதனால் வேந்தன் யான் உலகிற் குயிராவேன் என்றறிந் தொழுகுதல் கடமையாகும் என்று பெருஞ்சேர லிரும்பொறைக்கு வற்புறுத்தி யுரைத்தவர் இவரே.
கொண்கானங் கிழானைக் காணச்சென்ற காலத்து முடிவேந்தர்பால் நெருங்கிப் பயிலும் இவர் குறுநிலக் கிழாரைப் பாடிப் பரிசில் பெறல் வேண்டாவே என்றொரு கேள்வி யெழுந்தது.
அதற்கு விடையிறுப்பார் போல கடலருகே வாழினும் நீர் வேட்கையுற்றோர் சிற்றூறலையே நாடுநர் அதுபோல அசரர் உழையராகிய வழியும் புலவர் உயர்ந்த வள்ளியோரையே விரும்பிச் செல்வர் எனக்கு ஈயென இரத்தல் அரிதாயினும் இக்கொண்கானம் பாடுதல் எளிதுகாண் என்று பாடுகின்றார்.
சேரமான் தகடூரெறிந்த பெருஞ்சேர லிரும்பொறை முரசு கட்டி லறியா தேறிய மோசிகீரனைத் தவறு செய்யாது அவன் துயிலெழுந்துணையும் கவரி கொண்டு வீசீயானை மோசிகீரனார் பாடியது.
உரை மாசற விசித்த குற்றந் தீர வலித்துப் பிணித்த வார்புறுவள்பின் வாரப்பட்ட வாரையுடைய மைபடு மருங்குல் பொலிய கருமரத்தாற் செய்தலான் இருட்சி பொருந்திய பக்கம் பொலிவு பெற மஞ்ஞை ஒலி நெடும் பீலி ஒண் பொறி மயிலினது தழைத்த நெடிய பீலியால் தொடுக்கப்பட்ட ஒள்ளிய பொறியை யுடைத்தாகிய மணித் தார் நீல மணிபோலும் நிறத்தையுடைய தாரை பொலங்குழை உழிஞையொடு பொலியச் சூட்டி பொற்றளிரையுடைய உழிஞையுடனே பொலியச் சூட்டப்பட்டு குருதி வேட்கை உரு கெழு முரசம் குருதிப் பலிகொள்ளும் விருப்பத்தையுடைய உட்குப் பொருந்திய வீரமுரசம் மண்ணி வாரா அளவை நீராடி வருவதன் முன்னே எண்ணெய் நுரை முகந் தன்ன மென்பூஞ் சேக்கை எண்ணெயினது நுரையை முகந்தாற் போன்ற மெல்லிய பூவையுடைய கட்டிலின்கண்ணே அறியா தேறிய என்னை இதனை முரசு கட்டிலென்ப தறியாது ஏறிக் கிடந்த என்னை தெறு வர இருபாற் படுக்கும் நின் வாள் வாய் ஒழித்ததை வெகுட்சி தோன்றஇரு கூறாக்கும் நின்னுடைய வாளை வாயை மாற்றியதாகிய அதூஉம் சாலும் அதுவும் அமையும் நல் தமிழ் முழு தறிதல் நல்ல தமிழ் முழுதும் அறிந்தமைக்கு அதனொடும் அமையாது அவ் வெகுட்சி யொழிந்து அதனாலும் அமையாதே அணுக வந்து குறுக வந்து நின் மதனுடை முழவுத் தோள் ஓச்சி நினது வலியையுடைய முழவுபோலும் தோளை யெடுத்து தண்ணென வீசியோய் சாமரத்தாற் குளிர வீசினாய் வியலிடம் கமழ இவ் வகன்ற உலகத்தின்கண்ணே பரக்கும் பரிசு இவண் இசை யுடையோர்க் கல்லது இவ் வுலகத்துப் புகழுடையோர்க் கல்லது அவணது அவ்விடத்தாகிய உயர் நிலை உலகத்துறையுள் இன்மை உயர்ந்த நிலைமையுடைய உலகத்தின் கண் உறைதலில்லாமையை விளங்கக் கேட்ட மாறு கொல் தெரியக் கேட்ட பரிசாலேயோ வலம் படு குருசில் வெற்றி பொருந்தப்பட்ட தலைவர் நீ ஈங்கு இது செயல் நீ இவ்விடத்து இச் சாமரையை வீசுதல் அதற்குக் காரணம் சொல்லுவாயாக எறு.
இம்மையிற் புகழுடையோர்க் கல்லது மறுமைக்கண் துறக்கவாழ் வில்லை யென்பதுபற்றி இவணிசை யுடையோர்க் கல்லது அவணது உயர்நிலை யுலகத் துறையுள் இல்லை யென்பது ஈண்டுக் கூறப்படுகிறது.
இவ் வழுதிக்குப் பின் வந்த பாண்டி வேந்தன் இலவந்தி கைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன் நாஞ்சில்மலைத் தலைவனான வள்ளு வனும் இவன் காலத்தவனே.
இவர் முடவ ரெனப் படுதலால் நடந்து செல்ல இயலாதவரென்றும் இதனால் இவர் தாமான் தோன்றிக்கோன் என்பானை யடைந்து வண்டியிழுத்தற்குப் பகடு பல தரப் பெற்றன ரென்றும் கூறுவர்.
இப்பாண்டியன் கூட்காரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதி ஆட்சி புரிந்து வருகையில் தன் னேவல் வழிநின்று திறை செலுத்தி வாழ்தலின்றிப் பகைத்துப் போருடற்றிய வேந்தரது வலியினை யழித்துத் தன்னாணையே அவர் நாட்டினும் செல்வித்தான்.
அதுகண்ட ஐயூர் முடவனார் வேந்தே நீர் மிகின் சிறையும் தீ மிகின் நிழலும் காற்று மிகின் வலியும் இல்லாதவாறு போல நீ மிக்கெழின் எதிர்ந்துய்யும் வேந்தர் பிறரில்லை எவரேனும் உளராயின் அவர் வாழ்வும் அரணும் ஈயலும் அதன் புற்றும் போலச் சிறிது போதிற் கெடுதல் திண்ணம் என இப் பாட்டின்கண் புகழ்ந்து பாராட்டுகின்றார்.
உரை நீர் மிகின் சிறையு மில்லை நீர் மிகு மாயின் அதனைத் தாங்கும் அரணு மில்லை தீ மிகின் மன்னுயிர் நிழற்றும் நிழலும் இல்லை நெருப்பு மிகுமாயின் உலகத்து நிலை பெற்ற உயிர்களை நிழல் செய்யும் நிழலு மில்லைவளி மிகின் வலியும் இல்லை காற்று மிகுமாயின் அதனைப் பொறுக்கும் வலியு மில்லை ஒளி மிக்கு விளக்கம் மிக்கு அவற்றோர் அன்ன சினப் போர் வழுதி அவற்றை யொத்த சினம் பொருந்திய போரையுடைய வழுதி தண்டமிழ் பொதுவெனப் பொறாஅன் குளிர்ந்த தமிழ்நாடு மூவேந்தர்க்கும் பொது வென்று கூறப் பொறானாய் போரெதிர்ந்து போரை யேற்று கொண்டி வேண்டுவனாயின் திறையை வேண்டுவனாயின் கொள்க எனக் கொடுத்த மன்னர் நடுக்கற் றனர் கொள்க வென்று சொல்லி முன்னே கொடுத்த மன்னர் நடுக்கம் தீர்ந்தார் அளியரோ அளியர் கொடாமையின் யாவராலும் மிக இரங்கத்தக்கார் அவன் அளி யிழந் தோர் அவனது அருளை யிழந்த அரசர் நுண் பல சிதலை நுண்ணிய பல கறையான் அரிது முயன்று எடுத்த அரிதாக உழந்தெடுக்கப்பட்ட செம்புற் றீயல் போல செம்புற்றினின்றும் புறப்பட்ட ஈயலைப்போல ஒரு பகல் வாழ்க்கைக்கு உலமருவோர் ஒரு பகற் பொழுதின்கண் வாழும் உயிர்வாழ்க்கையின் பொருட்டுச் சுழல்வோர் எறு வழுதி தமிழ் பொதுவெனப் பொறானாய்க் கொண்டி வேண்டுவனாயின் கொடுத்த மன்னர் நடுக்கற்றனர் கொடாமையின் அவன் அளியிழந்தோர் ஒரு பகல் வாழ்க்கைக் குலமருவோர் ஆதாலான் அவர் அளியரோ அளியர் எனக் கூட்டி வினை முடிவு செய்க அவன் அளியிழந்தோராகிய உலமருவோர் அளிய ரெனக் கூட்டி யுஅரைப்பினு மமையும்.
திறையை முன்னே செலுத்தி விட்டு இதனைக் கொள்க எனப் பின்னே வாயாற் சொல்லி வேண்டுதல் திறை செலுத்தும் முறையாதலால் கொள்க வென்று சொல்லி முன்னே கொடுத்த மன்னர் என வுரைத்தார்.
பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறனை இறைவனுடைய பிறைநுதல் விளங்கு மொருகண் போல வேந்து மேம்பட்ட பூந்தார் மாற என்று பாராட்டுகின்றார்.
நண்ணார் அரண்தலை மதிலராகவும் முரசு கொண்டு ஓம்பரண் கடந்த அடுபோர்ச் செழியன் பெரும்பெயர்க் கூடல் என்று கூடல் நகரையும் நான்மாடக் கூடல் மகளிரும் மைந்தரும் தேனிமிர் காவிற் புணர்ந்திருந் தாடுமார் ஆனா விருப்போ டணி யயர்ப காமற்கௌ வேனில் விருந்தெதிர் கொண்டென அந்நகரவர் காமவேள் விழா வயர்தலும் பிறவும் கூறுகின்றார்.
பாண்டி நாட்டுக்கு வடக்கிலுள்ள வேந்தர் இந்த மாறன் வழுதியின் போராண்மை கேட்டு அஞ்சும் திறத்தை இப்பாட்டின்கண் நயமுறக் கூறுகின்றார்.
இப் பாட்டின்கண் பாண்டியன் கூடகாரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதி தன் நாட்டின் பரப்பினை மிகுதிப்படுத்தும் கருத்தினனாய் போர்க்கெழுதலை யறிந்து வேந்தே ஊண் வேட்கை யுள்ளத்தைச் செலுத்த அது குறித்துத்தான் வேண்டு மருங்கில் புலி வேட்டெழுந்ததுபோல நீ வடபுல நோக்கிப் போர்வேட் டெழுந்தனை அப்புலத்தே நின்னைப் போரெதிரும் வேந்தர் யாரோ?
அறியேம் அவரது நாடு தன் பெரு நல் யாணர் வளம் இழந்து கானக்கோழி வாழும் காடாகி விளியு மென்பதை நன்கறிவேம் எனப் பாராட்டிப் பாடியுள்ளார்.
உரைஅணங்குடை நெடுங் கோட்டு அளையகம் தெய்வங்களை யுடைத்தாகிய நெடிய சிகரங்களையுடைய மலையின் கண்ணே முழையின்கண் முனைஇ துயிலை வெறுத்து முணங்கு நிமிர் வயமான் முழு வலி யொருத்தல் மூரி நிமிர்ந்த புலியாகிய நிரம்பிய வலியையுடைய ஏற்றை ஊன் நசை உள்ளம் துரப்ப ஊனை விரும்பிய வுள்ளம் செலுத்துதலான் இரை குறித்து அவ் விரையைக் கருதி தான் வேண்டு மருங்கின் வேட்டெழுந் தாங்கு தான் வேண்டிய விடத்தே விரும்பிச் சென்றாற் போல வட புல மன்னர் வாட அடல் குறித்து வடநாட்டு வேந்தர் வாட அவரைக் கொல்லுதலைக் கருதி இன்னா வெம் போர் இயல்தேர் வழுதி இன்னாத வெய்ய போரைச் செய்யும் இயற்றப்பட்ட தேரினையுடைய வழுதி நீ கண்ணியது இதுவாயின் நீ கருதியது இப் போராயின் இரு நிலத்து யார் கொல் அளியர்தாம் பெரிய வுலகத்தின்கண் யாரோ அளிக்கத் தக்கார் தாம் ஊர் தொறும் மீன் சுடு புகையின் ஊர்தோறும் மீன் சுடுகின்ற புகையினது புலவு நாறு நெடுங் கொடி புலால் நாறும் நெடிய ஒழுங்கு வய லுழை மருதின் வாங்கு சினை வலக்கும் வயலிடத்து மருதினது வளைந்த கோட்டைச் சூழும் பெரு நல்யாணரின் ஒரீஇ பெரிய நல்ல புது வருவாயின் நீங்கி இனி இப்பொழுது கலி கெழு கடவுள் கந்தம் கைவிட முழவு முதலாகிய ஒலி பொருந்திய தெய்வங்கள் தூணத்தைக் கைவிடும் பரிசு பலி கண் மாறிய பாழ் படு பொதியில் பலி இடத்தின் மாறிய பாழ்பட்ட அம்பலத்தின்கண் நரை மூதாளர் நாய் இடக் குழிந்த முற்காலத்து நரையையுடைய முதியோர் சூதாடுங் கருவியை இடுதலாற் குழிந்த வல்லின் நல்லகம் நிறைய அச் சூது கருவியினது நல்ல மனையாகிய இடம் நிறைய பல் பொறிக்கான வாரணம் ஈனும் பல பொறியையுடைய காட்டுக் கோழி முட்டையிடும் காடாகி விளியும் காடாய்க் கெடும் நாடுடையோர் எறு.
விளக்கம் முழையின்கண் இருக்குங்கால் உறங்குவது தவிரப் பிறிதியாதும் செய்யாதாகலின் முழையின் நீங்கி வெளிப்படும் புலியை அளையகம் முனைஇ வந்த தென்றாராக உரைகாரர் முழையின்கண் துயிலை வெறுத்து எனவுரை கூறினார்.
வெறுக்கப்படுவது துயில் முழையன்று ஊன் நசையுள்ளம் துரப்ப வென்பதற்கு ஊன்மேற் சென்ற விருப்பம் அதன் உள்ளத்தைச் செலுத்துதலான் எனினு மமையும்.
வடபுல வேந்தரை அடல் குறித் தெழுதலால் அவர் வாடுதலும் அதனால் விளையும் போர் துன்பம் பயத்தலும் பயனாதலால் வாட இன்னா வெம் போர் செய்யும் வழுதி யென்றார்.
வடபுல மன்னர் பலராதலால் போர் ஏற்போர் இவ ரென்பது விளங்காமையின் யார்கொல் என்றும் ஏற்றவழி அவர் கெடுதல் ஒருதலையாதலின் அளியர் தாமே என்றும் கூறினார்.
கபிலர் முதலிய நல்லிசைப் புலவர் பாட்டுக்களிற் பேரீடுபா டுடையவன் ஒருகாலத்தே இவற்கும் இராய சூயம் வேட்ட பெருநற் கிள்ளிக்கும் போர் உண்டாயிற்று.
அக்காலத்தே இச் சேரமான் தன்னைத் தொலைவித்த தேர்வண் மலையனது போராண்மையை வியந்து வல்வேல் மலையனல்ல னாயின் நல்லமர் கடத்தல் எளிதுமன் நமக்கென நினைந்தானென வடம வண்ணக்கன் பெருஞ்சாத்தனார் பாடுகின்றார்.
இச் சேரமான் ஆட்சிக்குட்பட்ட விளங்கில் என்னும் ஊரைப் பகைவர் முற்றுகை யிட்டு வருத்தமுறுவித்தாராக இவன் யானைப்படையும் குதிரைப்படையும் சிறப்புறக் கொண்டு சென்று பகைவரை வெருட்டி விளங்கிலரை உய்வித்தனன்.
பொருள்வயிற் பிரிந்தேகும் ஒரு தலை மகன் நெஞ்சினை அவன் தன் மனைவிபாற் சென்ற காதல் தடுப்ப அவன் அதனைத் தெருட்டிச் சென்றதும் சென்றவன் வினை முடித்துப் பொருள் நிரம்பக் கொண்டு வருங்கால் அக்காத லுணர்வு தோன்றி அவன் காதலியை நினைப்பிக்க குறைவினை முடித்த நிறைவின்னியக்கம் எனத் தான் திரும்பி வரும் வருகையைப் புகழ்ந்து பேசியதும் தலைவி அவன் வரவு குறித்து ஆழி யிழைத்திருப்பதும் அவன் வரவினை அவள் நினைக்குந்தோறும் பல்லி யிசைப்பதும் பிறவும் இவரால் அழகொழுகப் பாடப் படுகின்றன.
இவர் இச் சேரமான் திருமுன் சென்று பாடியவழி அவன் செறுத்த செய்யுள் செய்யும் சிறப்புடைய கபிலன் இன்று உளனாயின் நன்று எனச் செய்யு ளின்பச் சொல்லாட்டிடை விதந்து கூறினன்.
உரை முதிர் வார் இப்பி முத்த வார் மணல்முற்றி நீண்ட சிப்பிக்கண் முத்துப்போலும் வெளிய ஒழுங்கு பட்ட மணற்கண்ணே கதிர் விடு மணியின் கண்பொரு மாடத்துஒளி விடுகின்ற மணிகளாற் கண்ணைப் பொருகின்ற மாடத்திடத்து இலங்குவளை மகளிர் தெற்றி யாடும் விளங்கிய வளையையுடைய மகளிர் வேதிகைக்கண்ணே விளையாடும் விளங்குசீர் விளங்கில் விளங்கிய சீர்மையையுடைய விளங்கிற்கு விழுமம் கொன்ற பகைவரான் வந்த இடும்பையைத் தீர்த்த களங் கொள் யானைக் கடுமான் பொறைய போர்க்களத்தைத் தனதாக்கிக் கொண்ட யானையையும் விரைந்தகுதிரையையுமுடைய பொறைய விரிப் பின் அகலும்விரித்துச் சொல்லிற் பரக்கும் தொகுப்பின் எஞ்சும் தொகுத்துச் சொல்லிற் பொருள் ஒழிவுபடு மாகலான் மம்மர் நெஞ்சத்து எம்மனோர்க்கு மயக்கம் பொருந்திய நெஞ்சையுடைய எங்களுக்கு ஒரு தலை கைம்முற்றல நின் புகழ் என்றும் ஒரு தலையாக முடியா நினது புகழ் எந்நாளும் ஒளியோர் பிறந்த இம் மலர்தலை யுலகத்து கலவியால் விளக்கமுடையோர் பிறந்த இப் பெரிய இடத்தையுடைய வுலகத்தின் கண்ணே வாழேம் என்றலும் அரிது வாழே மென் றிருத்தலம் கூடாது தாழாது விரைய செறுத்த செய்யுள் செய் செந் நாவின் வெறுத்த கேள்வி விளங்கு புகழ்க் கபிலன் பல பொருளையும் அடக்கிய செய்யுளைச் செய்யும் செவ்விய நாவினையும் மிக்க கேள்வியையும் விளங்கிய புகழையுமுடைய கபிலன் இன்று உளனாயின் நன்று மன் என்ற இன்று உளனாகப் பெறின் நன்று அது பெற்றிலேன் என்று சொல்லிய நின் ஆடு கொள் வரிசைக்கு ஒப்ப நினது வென்றி கொண்ட சிறப்பிற்குப் பொருந்த பாடுவன்மன் பாடுவேன் பகைவரைக்கடப்பு நீ பகைவரை வென்ற வெற்றியை எறு.
பொறைய கபிலன் இன்றுளனாயின் நன்று மன் னென்ற நின் ஆடு கொள் வரிசைக் கொப்பப் பகைவரைக் கடப்பை யான் தாழாது பாடுவேன் நின் புகழ் விரிப்பின் அகலும் தொகுப்பின் எஞ்சும் ஆதலான் எமக்குக் கைம்முற்றல ஒளியோர் பிறந்த இம் மலர்தலை யுலகத்து வாழே மென்றலும் அரிது என மாறிக் கூட்டுக.
ஒளியோரென்றது கபிலன் முதலாயினோரை வாழே மென்றலும் அரிதென்ற கருத்து பாடாதிருத்தலும் அரிதென்றதாக்கி யாமும் வல்லபடி பாடிப் போதுவே மென்றதாகக் கொள்க.
பாடுவன்மன் னென்பதனை அல்லீற்றுத் தனித்தன்மை வினை யாக்கி நின் வரிசைக் கொப்ப நின் பகைவரைக் கடப்பைப் பாடுவேன் அதனால் விரிப்பின் அகலும் தொகுப்பின் எச்சும் மம்மர் நெஞ்சத்து எமக்கு நின் புகழ் கைம்முற்றல வென அவன் புகழை மேம்படுத்துக் கூரியவாறாக வுரைப்பினு மமையும்.
விரிப்பின் அகலுதலாலும் தொகுப்பின் எஞ்சுதலானும் இவ்விரண்டினும் வேறு நெறி யில்லாமையாலும் பாடுவோர்க்கு மயக்கமுண்டாதலின் மம்மர் நெஞ்சத் தெம்மனோர்க் கென்றார்.
இவன் காலத்தில் சோழ நாட்டில் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நலங்கிள்ளி சேட்சென்னியும் குராப் பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமா வளவனும் ஆட்சி புரிந்தனர்.
வானம் நாண வரையாது சென்றோர்க் கானா தீயும் கவிகை வண்மைக் கடுமான் கோதை யெனப்படுதலால் இவனது கொடைச் சிறப்பும் புலி துஞ்சு வியன்புலத் தற்றே வலிதுஞ்சு தடக்கை யவனுடை நாடே என்பதனால் இவனது வென்றிச் சிறப்பும் புலவர் பாடும் புகழ் பெற்று விளங்குகின்றன.
இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நலங்கிள்ளி சேட்சென்னியும் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமா வளவனும் இவராற் பாடப்பட்டுள்ளனர்.
பெருந்திருமா வளவன் ஒரு கால் பரிசில் நீட்டித்தானாக இக் குமரனார் வெண்குடைச் செல்வமுடைய வேந்தராயினும் சீறூர் மன்னராயினும் எம்மால் வியக்கப்படுவோர் எம்வயிற் பாடறிந் தொழுகும் பண்பினோரே என்றும் மிகப்பே ரெவ்வ முறினும் எனைத்தும் உணர்ச்சி யில்லோ ருடைமையுள்ளேம் நல்லறிவுடையோர் நல்குரவு உள்ளுதும் என்றும் இவர் கூறுவது இவருடைய உயர்ந்த மனமாண்பைப் புலப்படுத்துகிறது.
சேரமான் குட்டுவன் கோதையினுடைய கொடை நலனும் காவற்சிறப்பும் பிறர்க்கு அறிவுறுத்தும் கருத்தால் மதுரைக் குமரனார் இப் பாட்டின்கண் ஓரூரையுடைய தலைவன் ஒருவன் அதனுட் செம்மாந்து புகுவதுபோல சேரமான் குட்டுவன் கோதையின் அவைக்களத்துட் செம்மாந்து செல்வது எம்போல்வார்க்கு எளிது அவனைப் பகைத்துப் போரெதிரக் கருதும் வேந்தர்க்கு இடையன் தன் ஆட்டு நிரையுடன் புகுதற்கஞ்சும் புலி துஞ்சும் காடு போலப் பேரச்சம் விளப்பதாசையால் புகுவ தென்பது அரிது என்று சிறப்பித்துக் கூறுகின்றார்.
உரை எங்கோன் இருந்த கம்பலை மூதூர் எம்முடைய இறைவன் இருந்த ஓசையையுடைய பழைய வூரிடத்து உடையோர் போல இடை யின்று குறுகி அதனை யுடையவர்களைப் போலக் காலம் பாராதே யணுகி செம்மல் நாளவை அண்ணாந்து புகுதல் தலைமையுடைய நாளோலக்கத்தின் கண்ணே தலையெடுத்துச் செம்மாந்து சென்று புகுதல் எம் மன வாழ்க்கை இரவலர்க்கெளிது எம்மைப்போலும் வாழ்க்கையுடைய இரப் போருக்கு எளிது இரவலர்க்கு எண்மை யல்லது இங்ஙனம் இரப்போர்க்கு எளிதாவ தல்லது புர வெதிர்ந்து பாதுகாத்தலை ஏற்றுக் கொண்டு வானம் நாண வரையாது மழை நாணும்படி எப்பொருளையும் வரையாது சென்றோர்க்கு தன்பாற் சென்றவர்கட்கு கவிகை ஆனாது ஈயும் வண்மைக் கடுமான் கோதை இடக் கவிந்த கையால் அமையாது கொடுக்கும் வன்மையையுடைய கடுமான் கோதையது துப்பு எதிர்ந் தெழுந்த நெடு மொழி மன்னர் வலியோடு மாறுபட்டெழுந்திருந்த வஞ்சினங் கூறிய வேந்தர் நினைக்குங் காலை கருதுங் காலத்து பாசிலைத் தொடுத்த உவலைக் கண்ணி பசிய இலையால் தொடுக்கப்பட்ட தழைக் கண்ணியையும் மாசுண் உடுக்கை மாசுண்ட உடையையும் மடி வாய் இடையன் மடிந்த வாயையுமுடைய இடையன் சிறு தலை ஆய மொடு குறுகல் செல்லா சிறிய தலையையுடைய ஆட்டினத்தோடு கூட அணுகல் செல்லாத புலி துஞ்சு வியன் புலத் தற்று புலி தங்கும் அகன்ற நிலத்தை யொக்கும் வலி துஞ்சு தடக்கை யவனுடை நாடு வலி தங்கிய பெரிய கையை யுடையவனுடைய நாடு எறு.
எங்கோ னிருந்த மூதூர்ப் புகுதல் இரவலர்க் கெளிது அவனுடைய நாடு மன்னர் நினைக்குங்காலை இடையன் சிறுதலை யாயமொடு குறுகல் செல்லாப் புலி துஞ்சு வியன் புலத் தற்றெனக் கூட்டி வினை முடிவு செய்க மன்னர்க்கு இடையனும் அவர் படைக்குச் சிறுதலையாயமும் கோதை நாட்டிற்குப் புலி துஞ்சு வியன் புலமும் உவமையாகக் கொள்க.
விளக்கம் மூதூ ரென முன்னர்க் கூறி உடையோ ரென்றமையின் மூதூரை யுடையோரைப் போல் என்றார் அவரை யன்றிப் பிறர் இடை யின்று குறுகுதல் கூடாதாகலின்.
உவலை கருதி இடையன் குறுகல் செல்லா என இயைக்காமல் உவலையாற் றொடுக்கப்பட்ட கண்ணி யெனப் பெயராக்குக வென்பார் உவலைக் கண்ணி யென்றதனை..............கொள்க என்றார்.
இவன் மிக்க பேராண்மை யுடையவன் இவனைப் பாடிய சான்றோர் பலரும் இவனுடைய போர் வன்மை முதலிய பேராற்றல்களையே பெரிதெடுத்து மொழிந்திருக்கின்றனர்.
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார் வல்லா ராயினும் வல்லுந ராயினும் புகழ்த லுற்றோர்க்கு மாயோனன்ன உரைசால் சிறப்பின் புகழ்சால் மாற என்றும் நக்கீரனார் ஓங்குவாள் மாற என்றும் பாராட்டியிருக்கின்றனர்.
ஒருகால் இவனை ஆவூர் மூலங் கிழாரும் வடம வண்ணக்கன் பேரிசாத்தனாரும் தனித்தனியே காணச் சென்றபோது அவர்கட்கு இவன் பரிசில் தர நீட்டித்தான்.
அவன் புதல்வர் பலரை யுடையவன் நோயிலராக நின் புதல்வர் என ஆவூர் மூலங் கிழாரும் நின்னோ ரன்ன நின் புதல்வர் என வடம வண்ணக்கன் பெரிசாத்தனாரும் இவன் மக்கள் நலத்தைக் குறித்துரைப்பது நோக்கத்தக்கது.
உரை ஓங்கு மலைப் பெரு வில் பாம்பு ஞாண் கொளீஇ உயர்ந்த மலையாகிய பெரிய வில்லைப் பாம்பாகிய நாணைக் கொளுத்தி ஒரு கணை கொண்டு மூவெயில் உடற்றிஒப்பில்லாததோ ரம்பை வாங்கி மூன்று மதிலையும் எய்து பெரு விறல் அமரர்க்குபெரிய வலியையுடைய தேவர்கட்கு வென்றி தந்த வெற்றியைக் கொடுத்த கறை மிடற் றண்ணல் கரிய நிறஞ் சேர்ந்த திருமிடற்றையுடைய இறைவனது காமர் சென்னிப் பிறை நுதல் விளங்கும் ஒரு கண் போலஅழகிய திருமுடிப் பக்கத் தணிந்த பிறை சேர்ந்த திரு நெற்றிக் கண்ணே விளங்கும் ஒரு திரு நயனம் போல வேந்து மேம்பட்ட பூந்தார் மாற மூவேந்த ருள்ளும் மேம்பட்ட பூந்தாரையுடைய மாற கடுஞ் சினத்த கொல் களிறும்கடிய சினத்தை யுடையவாகிய கொல்களிறும் கதழ் பரிய கலி மாவும் விரைந்த செலவை யுடையவகிய மணஞ் செருக்கிய குதிரையும் நெடுங் கொடிய நிமிர் தேரும்நெடிய கொடியை யுடைய வாகிய உயர்ந்த தேரும் நெஞ்சுடைய புகல் மறவரு மென நெஞ்சு வலியையுடைய போரை விரும்பும் மறவருமென நான்குடன் மாண்டதாயினும் நான்கு படையுங் கூட மாட்சிமைப்பட்டதாயினும் மாண்ட அற நெறி முதற்று அரசின் கொற்றம் மாட்சிமைப்பட்ட அற நெறியை முதலாக வுடைத்து வேந்தரது வெற்றி அதனால் நமர் எனக் கோல் கொடாதுஇவர் நம்முடைய ரென அவர் செய்த கொடுந் தொழிலைப் பொறுத்துக் கோல் வளையாது பிறர் எனக் குணம் கொல்லாது இவர் நமக்கு அயலோ ரென்று அவர் நற்குணங்களைக் கெடாது ஞாயிற் றன்ன வெந் திறல் ஆண்மையும்ஞாயிற்றைப் போன்ற வெய்ய திறலையுடைய வீரமும் திங்கள் அன்ன தண் பெருஞ் சாயலும்திங்களைப் போன்ற குளிரந்த பெரிய மென்மையும் வானத் தன்ன வண்மையும் மழையைப் போன்ற வண்மையுமென்ற மூன்று முடையை யாகி மூன்றையு முடையை யாகி இல்லோர் கையறஇல்லாதோர் இல்லையாக நீ நீடு வாழியநீ நெடுங் காலம் வாழ்வாயாக நெடுந்தகை நெடுந்தகாய் தாழ் நீர் வெண்டலைப் புணரி அலைக்கும் செந்தில்தாழ்ந்த நீரையுடைய கடலின்கண் வெளிய தலையையுடைய திரை யலைக்கும் செந்திலிடத்து நெடு வேள் நிலைஇயநெடிய முருகவேள் நிலைபெற்ற காமர் வியன் துறை அழகிய அகன்ற துறைக்கண் கடுவளி தொகுப்ப பெருங் காற்றுத் திரட்டுதலால் ஈண்டிய வடுவாழ் எக்கர் மணலினும் பல குவிந்த வடு வழுந்திய எக்கர் மணலினும் பலகாலம் எறு.
பூந் தார் மாற நெடுந்தகாய் நான்குடன் மாண்டதாயினும் அரசின் கொற்றம் அறநெறி முதற்கு அதனால் கோல் கோடாது குணங் கொல்லாது ஆண்மையும் சாயலும் வண்மையு முடையையாகி இல்லோர் கையற நீ மணலிலும் பலகாலும் நீடு வாழிய வெனக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க.
கறைமிட றணியலு மணிந்தன்று என்ற விடத்துக் கறை கறுப்புநிறங் குறிப்பதாக உரை கூறினமையின் ஈண்டும் கறைமிடற்றண்ணல் என்றதற்குக் கரிய நிறஞ் சேர்ந்த திருமிடற்றையுடைய இறைவன் என்று உரை கூறினார்.