sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
நாராயணசாமி ஐயர் உரை தறியடியில் ஓசை முழங்குகின்ற ஒளவை துரைசாமி உரை மன்றுவெளி காறும் முழங்கும் நாட்காலையில் ஊர் ஆனிரைகள் வந்து தொகும் வெளியிடம் இனி இதை தூண் எனக் கோடலும் உண்டு.
நாராயணசாமி ஐயர் உரை வேங்கை மலர் உதிரப் பெற்ற கூட்டிலிருக்கும் மயில் தினைக் கதிர்களைக் கிளிகள் கொண்டுபோவதனை அறிந்திருந்தும் நாம் கொய்து கொண்டு போவதை அம்மயில்கள் அறியாவாகும் என்று கிளிகள் கருதிக் கவர்ந்தேகுதல் போல அன்னை பலகாலுந் தூண்டியதனால் நின்னைக் காவல் செய்துறையும் யான் நின் களவொழுக்கத்தை அறிந்து வைத்தும் யான் அறிந்திலேன் என நீ கருதி இதனை மறைத்தொழுகா நின்றாய் என்றதாம்.
எழாஅ ஆகலின் எழில் நலம் தொலைய அழாஅதீமோ நொதுமலர் தலையே ஏனல் காவலர் மா வீழ்த்துப் பறித்த பகழி அன்ன சேயரி மழைக் கண் நல்ல பெருந் தோளோயே கொல்லன் எறி பொன் பிதிரின் சிறு பல தாஅய் வேங்கை வீ உகும் ஓங்கு மலை கட்சி மயில் அறிபு அறியா மன்னோ பயில் குரல் கவரும் பைம்புறக் கிளியே .
நாராயணசாமி ஐயர் உரை களிறு பாந்தளின்வாய்ப் பட்டதாகப் பிடி பிளிறும் பூசல் சென்று விடரகத்து ஒலிக்குமென்றது தலைவன் பிரிவால் யான் வருந்திய வருத்தம் நோக்கி ஊராரெடுத்த அலர் சேரிசென்று பரவினும் பரவுக என்றதாம்.
தொல் கவின் தொலைய தோள் நலம் சாஅய நல்கார் நீத்தனர் ஆயினும் நல்குவர் நட்டனர் வாழி தோழி குட்டுவன் அகப்பா அழிய நூறி செம்பியன் பகல் தீ வேட்ட ஞாட்பினும் மிகப் பெரிது அலர் எழச் சென்றனர் ஆயினும் மலர் கவிழ்ந்து மா மடல் அவிழ்ந்த காந்தள் அம் சாரல் இனம் சால் வயக் களிறு பாந்தள் பட்டென துஞ்சா துயரத்து அஞ்சு பிடி பூசல் நெடு வரை விடர் அகத்து இயம்பும் கடு மான் புல்லிய காடு இறந்தோரே .
நாராயணசாமி ஐயர் உரை கடல் கொழித்து ஒதுக்கிய எக்கர் மணலிற் சிலவற்றைக் காற்று அள்ளித் தூற்றுதல் போல நின்னால் நீக்கப்பட்ட எம்மை ஊரார் அலர் தூற்றாநிற்பர் என்பது.
விரைப் பரி வருந்திய வீங்கு செலல் இளையர் அரைச் செறி கச்சை யாப்பு அழித்து அசைஇ வேண்டு அமர் நடையர் மென்மெல வருக தீண்டா வை முள் தீண்டி நாம் செலற்கு ஏமதி வலவ தேரே உதுக் காண் உருக்குறு நறு நெய் பால் விதிர்த்தன்ன அரிக்குரல் மிடற்ற அம் நுண் பல் பொறி காமரு தகைய கான வாரணம் காட்டுக்கோழி பெயல் நீர் போகிய வியல் நெடும் புறவில் புலரா ஈர் மணல் மலிரக் கெண்டி நாள் இரை கவர மாட்டி தன் பேடை நோக்கிய பெருந்தகு நிலையே கொடிச்சி காக்கும் அடுக்கல் பைந்தினை முந்து விளை பெருங்குரல் கொண்ட மந்தி கல்லாக் கடுவனொடு நல் வரை ஏறி அங்கை நிறைய ஞெமிடி கொண்டு தன் திரை அணல் கொடும் கவுள் நிறைய முக்கி வான் பெயல் நனைந்த புறத்த நோன்பியர் கை ஊண் இருக்கையின் தோன்றும் நாடன் வந்தனன் வாழி தோழி உலகம் கயம் கண் அற்ற பைது அறு காலை பீளொடு திரங்கிய நெல்லிற்கு நள்ளென் யாமத்து மழை பொழிந்தாங்கே .
தொடி பழி மறைத்தலின் தோள் உய்ந்தனவே வடிக் கொள் கூழை ஆயமோடு ஆடலின் இடிப்பு மெய்யது ஒன்று உடைத்தே கடிக் கொள அன்னை காக்கும் தொல் நலம் சிதைய காண்தொறும் கலுழ்தல் அன்றியும் ஈண்டு நீர் முத்துப்படு பரப்பின் கொற்கை முன் துறை சிறு பாசடைய செப்பு ஊர் நெய்தல் தெண் நீர் மலரின் தொலைந்த கண்ணே காமம் கரப்பு அரியவ்வே .
பார் பக வீழ்ந்த வேருடை விழுக் கோட்டு உடும்பு அடைந்தன்ன நெடும் பொரி விளவின் ஆட்டு ஒழி பந்தின் கோட்டு மூக்கு இறுபு கம்பலத்தன்ன பைம் பயிர்த் தாஅம் வெள்ளில் வல்சி வேற்று நாட்டு ஆர் இடைச் சேறும் நாம் எனச் சொல்ல சேயிழை நன்று எனப் புரிந்தோய் நன்று செய்தனையே செயல்படு மனத்தர் செய் பொருட்கு அகல்வர் ஆடவர் அது அதன் பண்பே
அவ் வளை வெரிநின் அரக்கு ஈர்த்தன்ன செவ்வரி இதழ் சேண் நாறு பிடவின் நறுந் தாது ஆடிய தும்பி பசுங்கேழ் பொன் உரை கல்லின் நல் நிறம் பெறூஉம் வளமலை நாடன் நெருநல் நம்மொடு கிளை மலி சிறு தினைக் கிளி கடிந்து அசைஇ சொல்லிடம் பெறாஅன் பெயர்ந்தனன் பெயர்ந்தது அல்லல் அன்று அது காதல் அம் தோழி தாது உண் வேட்கையின் போது தெரிந்து ஊதா வண்டு ஓரன்ன அவன் தண்டாக் காட்சி கண்டும் கழல் தொடி வலித்த என் பண்பு இல் செய்தி நினைப்பு ஆகின்றே நோகோ யானே நெகிழ்ந்தன வளையே செவ்வி சேர்ந்த புள்ளி வெள் அரை விண்டுப் புரையும் புணர் நிலை நெடுங்கூட்டு பிண்ட நெல்லின் தாய் மனை ஒழிய சுடர் முழுது எறிப்ப திரங்கி செழுங்காய் முட முதிர் பலவின் அத்தம் நும்மொடு கெடு துணை ஆகிய தவறோ ?
நீயும் யானும் நெருநல் பூவின் நுண் தாது உறைக்கும் வண்டினம் ஓப்பி ஒழி திரை வரித்த வெண்மணல் அடைகரை கழி சூழ் கானல் ஆடியது அன்றி கரந்து நாம் செய்தது ஒன்று இல்லை உண்டு எனின் பரந்து பிறர் அறிந்தன்றும் இலரே நன்றும் எவன் குறித்தனள் கொல் அன்னை கயம் தோறு இற ஆர் இனக் குருகு ஒலிப்ப சுறவம் கழி சேர் மருங்கின் கணைக் கால் நீடி கண் போல் பூத்தமை கண்டு நுண் பல சிறு பாசடைய நெய்தல் குறுமோ சென்று எனக் கூறாதோளே .
ஔவை துரைசாமி உரை பிரிவுத் துன்பத்திற்கு இரையாகி உளம் மெலிந்து வன்மை குன்றியிருந்த தலைவிக்குப் பொறாமையும் மனவன்மையும் தோற்றுவித்ததற்குத் தோழி தலைவனைக் கொடுமைக் கூறிப் பழித்த சூழ்ச்சித் திறம்.
என் கைக் கொண்டு தன் கண் ஒற்றியும் தன் கைக் கொண்டு என் நல் நுதல் நீவியும் அன்னை போல இனிய கூறியும் கள்வர் போலக் கொடியன் மாதோ மணி என இழிதரும் அருவி பொன் என வேங்கை தாய ஓங்கு மலை அடுக்கத்து ஆடு கழை நிவந்த பைங்கண் மூங்கில் ஓடு மழை கிழிக்கும் சென்னி கோடு உயர் பிறங்கல் மலை கிழவோனே
நாராயணசாமி ஐயர் உரை புன்னையஞ் சினைக்கணுள்ள சூல் முதிர்ந்த குருகு கடலோசைக்கு வெருவுமென்றது பிறந்தகத்திருந்து காதலை மேற்கொண்ட யான் அன்னையின் கடுஞ்சொல் கேட்குந்தோறும் வெருவாநின்றேன் என்பதாம்.
நாராயணசாமி ஐயர் உரை இறாமீனைப் பிடித்து வந்த காக்கை தன் பெடையை விளித்து அதன் வாயில் இரையைக் கொடுக்கும் துறையுடையவனாயிருந்தும் தலைவன் என்னை அழைத்து முயங்கி இன்பமுய்த்தானிலன்.
மா இரும் பரப்பு அகம் துணிய நோக்கி சேயிறா எறிந்த சிறு வெண் காக்கை பாய் இரும் பனிக் கழி துழைஇ பைங்கால் தான் வீழ் பெடைக்குப் பயிரிடூஉ சுரக்கும் சிறு வீ ஞாழல் புலிநகக்கொன்றை துறையும் ஆர் இனிதே ஆர் அசைச் சொல் பெரும் புலம்பு உற்ற நெஞ்சமொடு பல நினைந்து யானும் இனையேன் ஆயின் ஆனாது வேறு பல் நாட்டில் கால் தர வந்த பல உறு பண்ணியம் இழிதரு நிலவு மணல் நெடுஞ்சினை புன்னை கடுஞ்சூல் வெண்குருகு உலவுத் திரை ஓதம் வெரூஉம் உரவு நீர்ச் சேர்ப்பனொடு மணவா ஊங்கே
மாயோன் அன்ன மால் வரைக் கவாஅன் வாலியோன் அன்ன வயங்கு வெள் அருவி அம் மலை கிழவோன் நம் நயந்து என்றும் வருந்தினன் என்பது ஓர் வாய்ச் சொல் தேறாய் நீயும் கண்டு நுமரொடும் எண்ணி அறிவு அறிந்து அளவல் வேண்டும் மறுத்தரற்கு அரிய வாழி தோழி பெரியோர் நாடி நட்பின் அல்லது நட்டு நாடார் தம் ஒட்டியோர் திறத்தே படுசுடர் அடைந்த பகுவாய் நெடு வரை முரம்பு சேர் சிறுகுடி பரந்த மாலை புலம்பு கூட்டுண்ணும் புல்லென் மன்றத்து கல்லுடை படுவில் கலுழி தந்து நிறை பெயல் அறியா குறை ஊண் அல்லில் துவர் செய் ஆடை செந் தொடை மறவர் அதர் பார்த்து அல்கும் அஞ்சுவரு நெறியிடை இறப்ப எண்ணுவர் அவர் எனின் மறுத்தல் வல்லுவம் கொல்லோ மெல்லியல் நாம் என விம்முறு கிளவியள் என் முகம் நோக்கி நல் அக வன முலைக் கரை சேர்பு மல்கு புனல் பரந்த மலர் ஏர் கண்ணே
கடவுள் கற்சுனை அடை இறந்து அவிழ்ந்த பறியாக் குவளை மலரொடு காந்தள் குருதி ஒண் பூ உருகெழக் கட்டி பெரு வரை அடுக்கம் பொற்ப சூர்மகள் அருவி இன் இயத்து ஆடும் நாடன் மார்பு தர வந்த படர் மலி அரு நோய் நின் அணங்கு அன்மை அறிந்தும் அண்ணாந்து கார் நறுங்கடம்பின் கண்ணி சூடி வேலன் வேண்ட வெறி மனை வந்தோய் கடவுள் ஆயினும் ஆக மடவை மன்ற வாழிய முருகே உள்ளுறை ஒளவை துரைசாமி உரை நாவற்கனி தலைவிக்கும் தும்பி தோழிக்கும் அலவன் செயல் பெற்றோர் செய்த இற்செறிப்புக்கும் நாரை தலைமகன் பொருட்டு மகட்கொடை வேண்டி வந்த சான்றோர்க்கும் என்பது.
குறுங்கை இரும்புலி கோள் வல் ஏற்றை பூ நுதல் இரும் பிடி புலம்ப தாக்கி தாழ் நீர் நனந்தலை பெருங்களிறு அடூஉம் கல்லக வெற்பன் சொல்லின் தேறி யாம் எம் நலன் இழந்தனமே யாமத்து அலர்வாய்ப் பெண்டிர் அம்பலொடு ஒன்றி புரை இல் தீ மொழி பயிற்றிய உரை எடுத்து ஆனா கௌவைத்து ஆக தான் என் இழந்தது இல் அழுங்கல் ஊரே .
பிணங்கு அரில் வாடிய பழ விறல் நனந்தலை உணங்கு ஊண் ஆயத்து ஓர் ஆன் தெள் மணி பைபய இசைக்கும் அத்தம் வை எயிற்று இவளடும் செலினோ நன்றே குவளை நீர் சூழ் மா மலர் அன்ன கண் அழ கலை ஒழி பிணையின் கலங்கி மாறி அன்பிலிர் அகறிர் ஆயின் என் பரம் ஆகுவது அன்று இவள் அவலம் நாகத்து அணங்குடை அருந்தலை உடலி வலன் ஏர்பு ஆர்கலி நல் ஏறு திரிதரும் கார் செய் மாலை வரூஉம் போழ்தே வேட்டம் பொய்யாது வலை வளம் சிறப்ப பாட்டம் பொய்யாது பரதவர் பகர இரும் பனந் தீம் பிழி உண்போர் மகிழும் ஆர்கலி யாணர்த்து ஆயினும் தேர் கெழு மெல்லம்புலம்பன் பிரியின் புல்லென புலம்பு ஆகின்றே தோழி கலங்கு நீர் கழிசூழ் படப்பை காண்டவாயில் ஒலிகா ஓலை முள் மிடை வேலி பெண்ணை இவரும் ஆங்கண் வெள் மணல் படப்பை எம் அழுங்கல் ஊரே .
சொல்லின் சொல் எதிர் கொள்ளாய் யாழ நின் திரு முகம் இறைஞ்சி நாணுதி கதுமென காமம் கைம்மிகின் தாங்குதல் எளிதோ கொடுங்கேழ் இரும் புறம் நடுங்க குத்தி புலி விளையாடிய புலவு நாறு வேழத்தின் தலை மருப்பு ஏய்ப்ப கடைமணி சிவந்த நின் கண்ணே கதவ அல்ல நண்ணார் அரண்தலை மதிலர் ஆகவும் முரசு கொண்டு ஓம்பு அரண் கடந்த அடு போர் செழியன் பெரு பெயர் கூடல் அன்ன நின் கரும்புடைத் தோளும் உடையவால் அணங்கே உடைய ஆல் ஆல் ஓர் அசைச் சொல்
ஒளவை துரைசாமி உரை மகன் முகத்தையும் மனைவி முகத்தையும் ஏனை மங்கல மகளிர் காண நோக்குமிடத்துச் சுருங்கிய பார்வையுடையனாய்ச் சட்டென நீங்கினமையின் கள்வன் போல என்றும் அதுவும் தன் தந்தை பெயரன் பிறந்தமையால் அவன் வந்தானே அன்றி என் நலம் உவர்த்தம்மை அன்று என்பாள் சிறந்தோன் பெயரன் பிறந்தமாரே என்றும் இயம்பினாள்.
மறத்தற்கு அரிது ஆல் ஆல் அசை பாக பல் நாள் வறத்தொடு பொருந்திய உலகு தொழில் கொளீஇய பழ மழை பொழிந்த புது நீர் அவல நா நவில் பல் கிளை கறங்க .
மாண் வினை மணி ஒலி கேளாள் வாள் நுதல் அதனால் ஏகுமின் என்ற இளையர் வல்லே இல் புக்கு அறியுநர் ஆக மெல்லென மண்ணா கூந்தல் மாசு அற கழீஇ சில் போது கொண்டு பல் குரல் அழுத்திய அந்நிலை புகுதலின் மெய் வருத்துறாஅ அவிழ்பூ முடியினள் கவைஇய மட மா அரிவை மகிழ்ந்து அயர் நிலையே .
துகில் விரித்தன்ன வெயில் அவிர் உருப்பின் என்றூழ் நீடிய குன்றத்துக் கவாஅன் ஓய்ப்பசி செந்நாய் உயங்கு மரை தொலைச்சி ஆர்ந்தன ஒழிந்த மிச்சில் சேய் நாட்டு அருஞ்சுரம் செல்வோர்க்கு வல்சி ஆகும் வெம்மை ஆர் இடை இறத்தல் நுமக்கே மெய்ம்மலி உவகை ஆகின்று இவட்கே அஞ்சல் என்ற இறை கைவிட்டென பைங்கண் யானை வேந்து புறத்து இறுத்தலின் களையுநர்க் காணாது கலங்கிய உடை மதில் ஓர் எயில் மன்னன் போல அழிவு வந்தன்றால் ஒழிதல் கேட்டே
பெருங்களிறு உழுவை அட்டென இரும் பிடி உயங்கு பிணி வருத்தமொடு இயங்கல் செல்லாது நெய்தல் பாசடை புரையும் அம் செவி பைதல் அம் குழவி தழீஇ ஒய்யென அரும் புண் உறுநரின் வருந்தி வைகும் கானக நாடற்கு இது என யான் அது கூறின் எவனோ தோழி வேறு உணர்ந்து அணங்கு அறி கழங்கின் கோட்டம் காட்டி வெறி என உணர்ந்த உள்ளமொடு மறி அறுத்து அன்னை அயரும் முருகு நின் பொன் நேர் பசலைக்கு உதவாமாறே .
அன்றை அனைய ஆகி இன்று உம் எம் கண் உள போலச் சுழலும் மாதோ அசை புல் இதழ் கோங்கின் மெல் இதழ்க் குடைப் பூ வைகுறு மீனின் நினைய தோன்றி புறவு அணி கொண்ட பூ நாறு கடத்திடை கிடின் என இடிக்கும் கோல் தொடி மறவர் வடி நவில் அம்பின் வினையர் அஞ்சாது அமர் இடை உறுதர நீக்கி நீர் எமர் இடை உறுதர ஒளித்த காடே .
படுதிரை கொழீஇய பால் நிற எக்கர் தொடியோர் மடிந்தென துறை புலம்பின்றே முடி வலை முகந்த முடங்கு இறா பரவை படுபுள் ஓப்பலின் பகல் மாய்ந்தன்றே கோட்டு மீன் எறிந்த உவகையர் வேட்டம் மடிந்து எமரும் அல்கினர் ஏமார்ந்தனம் என சென்று நாம் அறியின் எவனோ தோழி மன்றப் புன்னை மா சினை நறு வீ முன்றில் தாழையொடு கமழும் தெண் கடல் சேர்ப்பன் வாழ் சிறு நல் ஊர்க்கே
நாராயணசாமி ஐயர் உரை பரத்தையிற் பிரிவின் கண்ணே சிறைப்புறத்தானாகிய தலைமகனால் விடுக்கப்பட்டு வாயில் வேண்டிச் சென்ற பாணனை மறுக்கின்ற தோழி அத் தலைமகன் கேட்குமாறு தலைவியை நோக்கி ஊரன் துணங்கையாடுங் களவைக் கைப்படுக்க யான் சென்ற அவன் மகளிர் வடிவம் தாங்கி தெருக்கடை வரக் கண்டு வினாவ அவன் தான் மகளிர் எனக் கொள்ளுமாறு கூறிப் போயினான்.
அறியாமையின் அன்னை அஞ்சி குழையன் கோதையன் குறும் பைத் தொடியன் விழவு அயர் துணங்கை தழூஉகம் செல்ல நெடு நிமிர் தெருவில் கை புகு கொடும் இடை நொதுமலாளன் கதுமெனத் தாக்கலின் கேட்போர் உளர் கொல் இல்லை கொல் போற்று என யாணது பசலை என்றனன் அதன் எதிர் நாண் இலை எலுவ என்று வந்திசினே செறுநரும் விழையும் செம்மலோன் என நறு நுதல் அரிவை போற்றேன் சிறுமை பெருமையின் காணாது துணிந்தே .
யாங்குச் செய்வாம் கொல் தோழி ஓங்கு கழை காம்புடை விடர் அகம் சிலம்ப பாம்பு உடன்று ஓங்கு வரை மிளிர ஆட்டி வீங்கு செலல் கடுங்குரல் ஏறொடு கனை துளி தலைஇ பெயல் ஆனாதே வானம் பெயலொடு மின்னு நிமிர்ந்தன்ன வேலன் வந்தென பின்னு விடு முச்சி அளிப்பு ஆனாதே பெருந் தண் குளவி குழைத்த பா அடி இருஞ்சேறு ஆடிய நுதல கொல் களிறு பேதை ஆசினி ஒசித்த வீ ததர் வேங்கைய மலை கிழவோற்கே மாக் கொடி அதிரல் பூவொடு பாதிரி தூத் தகட்டு .
யான் அஃது அஞ்சினென் கரப்பவும் தான் அஃது அறிந்தனள் கொல்லோ அருளினள் கொல்லோ எவன் கொல் தோழி அன்னை கண்ணியது வான் உற நிவந்த பெருமலை கவாஅன் ஆர்கலி வானம் தலைஇ நடுநாள் கனை பெயல் பொழிந்தென கானக் கல் யாற்று முளி இலை கழித்தன முகிழ் இணரொடு வரும் விருந்தின் தீம் நீர் மருந்தும் ஆகும் தண்ணென உண்டு கண்ணின் நோக்கி முனியாது ஆடப் பெறின் இவள் பனியும் தீர்குவள் செல்க என்றோளே
வளை நீர் மேய்ந்து கிளை முதல் செலீஇ வாப் பறை விரும்பினை ஆயினும் தூச் சிறை இரும் புலா அருந்தும் நின் கிளையொடு சிறிது இருந்து கருங்கால் வெண்குருகு எனவ கேண்மதி பெரும் புலம்பின்றே சிறு புன் மாலை அது நீ அறியின் அன்பும் ஆர் உடையை ஆர் அசைச் சொல் நொதுமல் நெஞ்சம் கொள்ளாது என் குறை இற்றாங்கு உணர உரைமதி தழையோர் கொய் குழை அரும்பிய குமரி ஞாழல் புலிநகக்கொன்றை தெண் திரை மணிப் புறம் தைவரும் கண்டல் வேலி நும் துறை கிழவோற்கே
ஓங்கு மலை நாட ஒழிக நின் வாய்மை காம்பு தலைமணந்த கல் அதர்ச் சிறு நெறி உறு பகை பேணாது இரவின் வந்து இவள் பொறி கிளர் ஆகம் புல்ல தோள் சேர்பு அறுகாற் பறவை அளவு இல மொய்த்தலின் கண் கோள் ஆக நோக்கி பண்டும் இனையையோ என வினவினள் யாயே அதன் எதிர் சொல்லாளாகி அல்லாந்து என் முகம் நோக்கியோளே அன்னாய் யாங்கு உணர்ந்து உய்குவள் கொல் என மடுத்த சாந்த ஞெகிழி காட்டி ஈங்கு .
ஆயினவால் ஆயின ஆல் ஆல் ஓர் அசைச் சொல் என்றிசின் யானே குறு நிலைக் குரவின் சிறு நனை நறு வீ வண்டுதரு நாற்றம் வளி கலந்து ஈய கண் களி பெறூஉம் கவின் பெறு காலை எல் வளை ஞெகிழ்த்தோர்க்கு அல்லல் உறீஇச் சென்ற நெஞ்சம் செய் வினைக்கு அசாவா ஒருங்குவரல் நசையொடு வருந்தும் கொல்லோ அருளான் ஆதலின் அழிந்து இவண் வந்து தொல் நலன் இழந்த என் பொன் நிறம் நோக்கி பசலை ஏதிலாட்டி இவள் எனப் போயின்று கொல்லோ நோய் தலைமணந்தே
நாராயணசாமி ஐயர் உரை உறையூரின் கண் அரசாண்ட வீரை வேண்மான் வெளியன் என்னும் தித்தன் ஒளவை துரைசாமி உரை வீரை நகர்க்குரியவனாகிய வேண்மானான வெளியன் என்பானுடைய மகன் தித்தன்.
பெரு முது செல்வர் பொன்னுடைப் புதல்வர் சிறு தோள் கோத்த செவ்வரி பறையின் கண் அகத்து எழுதிய குரீஇப் போல கோல் கொண்டு அலைப்ப படீஇயர் மாதோ வீரை வேண்மான் வெளியன் தித்தன் முரசு முதல் கொளீஇய மாலை விளக்கின் வெண்கோடு இயம்ப நுண் பனி அரும்ப கையற வந்த பொழுதொடு மெய் சோர்ந்து அவல நெஞ்சினம் பெயர உயர் திரை நீடு நீர் பனித் துறைச் சேர்ப்பன் ஓடு தேர் நுண் நுகம் நுழைந்த மாவே .
நாராயணசாமி ஐயர் உரை உடும்பு முதலாயவற்றைக் கொண்டு வந்த வேட்டுவன் அவைகளை இல்லின்கண்ணே போட்டுக் கள்ளின் செருக்கினால் மயங்கிக் கிடக்குமென்றது அயல்நாடு சென்று பலவகையாலே பொருளீட்டிவந்த யான் அவற்றை இல்லின்கண் இட்டு நமது காதலி நலலையுண்டு காமக்களியாலே செருக்கெய்தி மயங்கிக் கிடப்பேன் என்றதாம்.
உடும்பு கொலீஇ உடும்பு கொரீஇ வரி நுணல் அகழ்ந்து நெடுங்கோட்டுப் புற்றத்து ஈயல் கெண்டி எல்லு முயல் எறிந்த வேட்டுவன் சுவல பல் வேறு பண்ட தொடை மறந்து இல்லத்து இரு மடைக் கள்ளின் இன் களி செருக்கும் வன்புலக் காட்டு நாட்டதுவே அன்பு கலந்து நம் வயின் புரிந்த கொள்கையொடு நெஞ்சத்து உள்ளினள் உறைவோள் ஊரே முல்லை நுண் முகை அவிழ்ந்த புறவின் பொறை தலைமணந்தன்று உயவுமார் இனியே மலை கண்டன்ன நிலை புணர் நிவப்பின் பெரு நெல் பல் கூட்டு எருமை உழவ கண்படை பெறாஅது தண் புலர் விடியல் கருங்கண் வராஅல் பெருந் தடி மிளிர்வையொடு புகர்வை அரிசி பொம்மல் பெருஞ்சோறு கவர்படு கையை கழும மாந்தி நீர் உறு செறுவின் நாறு முடி அழுத்த நின் நடுநரொடு சேறி ஆயின் அவண் சாயும் நெய்தலும் சாய் கோரைப் புல் ஓம்புமதி எம் இல் மா இருங்கூந்தல் மடந்தை ஆய் வளை கூட்டும் அணியும் ஆர் அவையே ஆர் அசை நிலை கேளாய் எல்ல தோழி அல்கல் வேண் அவா நலிய வெய்ய உயிரா ஏ மான் பிணையின் வருந்தினெனாக துயர் மருங்கு அறிந்தனள் போல அன்னை துஞ்சாயோ என் குறுமகள் என்றலின் சொல் வெளிப்படாமை மெல்ல என் நெஞ்சில் படுமழை பொழிந்த பாறை மருங்கில் சிரல் வாய் உற்ற தளவின் செம்முல்லை பரல் அவல் கான் கெழு நாடற்கு படர்ந்தோர்க்கு கண்ணும் படுமோ என்றிசின் யானே வேர் பிணி வெதிரத்து கால் பொரு நரல் இசை கந்து பிணி யானை அயர் உயிர்த்தன்ன என்றூழ் நீடிய வேய் பயில் அழுவத்து குன்று ஊர் மதியம் நோக்கி நின்று நினைந்து உள்ளினென் அல்லெனோ யானே முள் எயிற்று திலகம் தைஇய தேம் கமழ் திரு நுதல் எமதும் உண்டு ஓர் மதி நாட் திங்கள் உரறு குரல் வெவ்வளி எடுப்ப நிழல் தப உலவை ஆகிய மரத்த கல் பிறங்கு உயர் மலை உம்பர் அஃது எனவே
உரவுக் கடல் உழந்த பெரு வலைப் பரதவர் மிகு மீன் உணக்கிய புது மணல் ஆங்கண் கல்லென் சேரி புலவல் புன்னை நாகம் விழவு நாறு விளங்கு இணர் அவிழ்ந்து உடன் கமழும் அழுங்கல் ஊரோ அறன் இன்று அதனால் அறன் இல் அன்னை அருங்கடிப்படுப்ப பசலை ஆகி விளிவது கொல்லோ புள் உற ஒசிந்த பூ மயங்கு அள்ளல் கழிச் சுரம் நிவக்கும் இருஞ்சிறை இவுளி திரைதரு புணரியின் கழூஉம் மலி திரைச் சேர்ப்பனொடு அமைந்த நம் தொடர்பே என்னர் ஆயினும் இனி நினைவு ஒழிக அன்னவாக இனையல் தோழி யாம் இன்னமாக நத் துறந்தோர் நட்பு எவன் மரல் நார் உடுக்கை மலை உறை குறவர் அறியாது அறுத்த சிறியிலை சாந்தம் வறனுற்று ஆர முருக்கி பையென மரம் வறிதாகச் சோர்ந்து உக்காங்கு என் அறிவும் உள்ளமும் அவர் வயின் சென்றென வறிது ஆல் ஆல் அசைச் சொல் இகுளை என் யாக்கை இனி அவர் வரினும் நோய் மருந்து அல்லர் வாராது அவணர் ஆகுக காதலர் இவண் நம் காமம் படர் அட வருந்திய நோய் மலி வருத்தம் காணன்மார் எமரே
அமுதம் உண்க நம் அயல் இல் ஆட்டி கிடங்கில் அன்ன இட்டுக் கரை கான் யாற்றுக் கலங்கும் பாசி நீர் அலைக் கலாவ ஒளிறு வெள் அருவி ஒண் துறை மடுத்து புலியொடு பொருத புண் கூர் யானை நற் கோடு நயந்த அன்பு இல் கானவர் வில் சுழிப்பட்ட நாமப் பூசல் உருமிடைக் கடி இடி கரையும் பெருமலை நாடனை வரூஉம் என்றோளே .
நாராயணசாமி ஐயர் உரை ஆங்கண் தீம்புனல் ஈங்கண் பரக்குங் கழனி என்றது அவர் ஊரிலுள்ள இனிய புனலே இங்கு வருவதால் அங்கும் இரையை பெறுதற்கு இயலும் என்றும் கழனியின் புனல் ஈண்டு வருவதால் ஊரும் அணித்தேயாம் ஆதலின் வருந்தாதேகுதற்கு இயலும் என்றுங் கூறியதாம்.
ஒளவை துரைசாமி உரை அவர் ஊர் ஆங்கட் கழனி ஆதாரமானாற்போல ஈங்கு உறையும் யான் உயிர் தாங்கி வாழ்வதற்கு ஆங்கு அவர் வரவு ஆதாரம் என்றாளாயிற்று.
நாராயணசாமி ஐயர் உரை வேனிற் காலத்துச் செம்முருக்கின் பூங்கொத்தில் காய்த்துப் பழுத்து முற்றிய நெற்றுப் போன்ற வேனில் முருக்கின் விளை துணர் அன்ன மாணா விரல வல்வாய்ப் பேஎய் மல்லல் மூதூர் மலர்ப் பலி உணீஇய மன்றம் போழும் புன்கண் மாலை தம்மொடும் அஞ்சும் நம் இவண் ஒழிய செல்ப என்ப தாமே செவ் அரி மயிர் நிரைத்தன்ன வார் கோல் வாங்கு கதிர்ச் செந்நெல் அம் செறுவின் அன்னம் துஞ்சும் பூக் கெழு படப்பை சாய்க்காட்டு அன்ன என் நுதல் கவின் அழிக்கும் பசலையும் அயலோர் தூற்றும் அம்பலும் அளித்தே
நயன் இன்மையின் பயன் இது என்னாது பூம்பொறிப் பொலிந்த அழல் உமிழ் அகன் பை பாம்பு உயிர் அணங்கியாங்கும் ஈங்கு இது தகாஅது வாழியோ குறுமகள் நகாஅது உரைமதி உடையும் என் உள்ளம் சாரல் கொடு வில் கானவன் கோட்டுமா தொலைச்சி பச்சூன் பெய்த பகழி போல பச்சூன் பசுமை ஊன் சேயரி பரந்த மா இதழ் மழைக் கண் உறாஅ நோக்கம் உற்ற என் பைதல் நெஞ்சம் உய்யுமாறே
வருமழை கரந்த வால் நிற விசும்பின் நுண் துளி மாறிய உலவை அம் காட்டு ஆல நீழல் அசைவு நீக்கி அஞ்சுவழி அஞ்சாது அசைவழி அசைஇ வருந்தாது ஏகுமதி வால் இழைக் குறுமகள் இம்மென் பேர் அலர் நும் ஊர் புன்னை வீ மலர் உதிர்ந்த தேன் நாறு புலவின் கானல் வார் மணல் மரீஇ கல் உற சிவந்த நின் மெல் அடி உயற்கே
மலையன் மா ஊர்ந்து போகி புலையன் பெருந் துடி கறங்க பிற புலம் புக்கு அவர் அருங்குறும்பு எருக்கி அயா உயிர்த்தாஅங்கு உய்த்தன்று மன் மிகுதி ஏ அசை நிலை நெஞ்சே செவ் வேர் சினை தொறும் தூங்கும் பயம் கெழு பலவின் சுளையுடை முன்றில் மனையோள் கங்குல் ஒலி வெள் அருவி ஒலியின் துஞ்சும் ஊர் அல் அம் சேரிச் சீறூர் வல்லோன் வாள் அரம் பொருத கோள் நேர் எல் வளை அகன் தொடி செறித்த முன் கை ஒள் நுதல் திதலை அல்குல் குறுமகள் குவளை உண்கண் மகிழ் மட நோக்கே .
கோட் சுறா வழங்கும் வாள் கேழ் இருங்கழி மணி ஏர் நெய்தல் மாமலர் நிறைய பொன் நேர் நுண் தாது புன்னை தூஉம் வீழ் தாழ் தாழைப் பூக் கமழ் கானல் படர் வந்து நலியும் சுடர் செல் மாலை நோய் மலி பருவரல் நாம் இவண் உய்கம் கேட்டிசின் வாழி தோழி தெண்கழி வள்வாய் ஆழி உள்வாய் தோயினும் புள்ளு நிமிர்ந்தன்ன பொலம் படை கலி மா வலவன் கோல் உற அறியா உரவு நீர்ச் சேர்ப்பன் தேர் மணிக் குரலே .
சிறை நாள் ஈங்கை உறை நனி திரள் வீ கூரை நல் மனை குறுந்தொடி மகளிர் மணல் ஆடு கழங்கின் அறை மிசை தாஅம் ஏர்தரல் உற்ற இயக்கு அருங்கவலை பிரிந்தோர் வந்து நப்புணர புணர்ந்தோர் பிரிதல் சூழ்தலின் அரியதும் உண்டோ என்று நாம் கூறி காமம் செப்புதும் செப்பாது விடினே உயிரொடும் வந்தன்று அம்ம வாழி தோழி யாதனின் தவிர்க்குவம் காதலர் செலவே
மன்ற எருமை மலர் தலைக் காரான் இன் தீம் பால் பயம் கொண்மார் கன்று விட்டு ஊர்க் குறுமாக்கள் மேற்கொண்டு கழியும் பெரும் புலர் விடியலின் விரும்பிப் போத்தந்து தழையும் தாரும் தந்தனன் இவன் என இழை அணி ஆயமொடு தகு நாண் தடைஇ தைஇத் திங்கள் தண் கயம் படியும் பெருந்தோள் குறுமகள் அல்லது மருந்து பிறிது இல்லை யான் உற்ற நோய்க்கே
உள்ளூர் மாஅத்த முள் எயிற்று வாவல் ஓங்கல் அம் சினை தூங்கு துயில் பொழுதின் வெல் போர்ச் சோழர் அழிசி அம் பெருங்காட்டு நெல்லி அம் புளிச் சுவை கனவியாஅங்கு அது கழிந்தன்றே தோழி அவர் நாட்டு பனி அரும்பு உடைந்த பெருந் தாட் புன்னை துறை மேய் இப்பி ஈர்ம் புறத்து உறைக்கும் சிறுகுடி பரதவர் மகிழ்ச்சியும் பெருந் தண் கானலும் நினைந்த அப் பகலே யாம் செய் தொல் வினைக்கு எவன் பேதுற்றனை வருந்தல் வாழி தோழி யாம் சென்று உரைத்தனம் வருகம் எழுமதி புணர் திரை கடல் விளை அமுதம் பெயற்கு ஏற்றாஅங்கு உருகி உகுதல் அஞ்சுவல் உதுக்காண் தம்மோன் தலைவன் கொடுமை நம் வயின் எற்றி நயம் பெரிது உடைமையின் தாங்கல் செல்லாது கண்ணீர் அருவியாக அழுமே தோழி அவர் பழம் உதிர் குன்றே கொண்டல் ஆற்றி விண் தலைச் செறீஇயர் திரைப் பிதிர் கடுப்ப முகடு உகந்து ஏறி நிரைத்து நிறை கொண்ட கமஞ்சூல் மா மழை அழி துளி கழிப்பிய அழிபெயல் கடை நாள் இரும் பனிப் பருவத்த மயிர்க் காய் உழுந்தின் அகல் இலை அகல வீசி அகலாது அல்கலும் அலைக்கும் நல்கா வாடை பரும யானை அயா உயிர்த்தாஅங்கு இன்னும் வருமே தோழி வாரா வண்கணாளரோடு இயைந்த புன்கண் மாலையும் புலம்பும் முந்துறுத்தே
ஆடு இயல் விழவின் அழுங்கல் மூதூர் உடையோர் பன்மையின் பெருங்கை தூவா வறன் இல் புலைத்தி எல்லி தோய்த்த புகா புகர் கொண்ட புன் பூங்கலிங்கமொடு வாடா மாலை துயல்வர ஓடி பெருங்கயிறு நாலும் இரும் பனம் பிணையல் பூங்கண் ஆயம் ஊக்க ஊங்காள் அழுதனள் பெயரும் அம் சில் ஓதி நல்கூர் பெண்டின் சில் வளைக் குறுமகள் ஊசல் உறு தொழில் பூசல் கூட்டா நயன் இல் மாக்களொடு கெழீஇ பயன் இன்று அம்ம இவ் வேந்துடை அவையே
நீ உணர்ந்தனையே தோழி வீ உகப் புன்னை பூத்த இன் நிழல் உயர் கரை பாடு இமிழ் பனிக் கடல் துழைஇ பெடையோடு உடங்கு இரை தேரும் தடந்தாள் நாரை ஐய சிறுகண் செங்கடைச் சிறுமீன் மேக்கு உயர் சினையின் மீமிசை குடம்பை தாய்ப் பயிர் பிள்ளை வாய்ப்படச் சொரியும் கானல் அம் படப்பை ஆனா வண் மகிழ் பெரு நல் ஈகை நம் சிறுகுடிப் பொலிய புள் உயிர்க் கொட்பின் வள் உயிர் மணித் தார்க் கடு மாப் பூண்ட நெடுந்தேர் நெடு நீர்ச் சேர்ப்பன் பகல் இவண் வரவே
நோய் அலைக் கலங்கிய மதன் அழி பொழுதில் காமம் செப்பல் ஆண்மகற்கு அமையும் யானே பெண்மை தட்ப நுண்ணிதின் தாங்கி கை வல் கம்மியன் கவின் பெறக் கழாஅ மண்ணாப் பசு முத்து ஏய்ப்ப குவி இணர்ப் புன்னை அரும்பிய புலவு நீர்ச் சேர்ப்பன் என்ன மகன் கொல் தோழி தன் வயின் ஆர்வம் உடையர் ஆகி மார்பு அணங்குறுநரை அறியாதோனே
அழுந்துபடு விழுப்புண் வழும்புவாய் புலரா எவ்வ நெஞ்சத்து எஃகு எறிந்தாங்கு பிரிவில புலம்பி நுவலும் குயிலினும் தேறு நீர் கெழீஇய யாறு நனி கொடிதே அதனினும் கொடியள் தானே மதன் இல் துய்த்தலை இதழ பைங்குருக்கத்தியொடு மாதவிக்கொடி பித்திகை விரவு மலர் கொள்ளீரோ என வண்டு சூழ் வட்டியள் திரிதரும் தண்டலை உழவர் தனி மட மகளே
எய்ம் முள் அன்ன பரூஉ மயிர் எருத்தின் செய்ய்ம் மேவல் சிறுகண் பன்றி ஓங்கு மலை வியன் புனம் படீஇயர் வீங்கு பொறி நூழை நுழையும் பொழுதில் தாழாது பாங்கர் பக்கத்து பல்லி பட்டென மெல்ல மெல்லப் பிறக்கே பெயர்ந்து தன் கல் அளை பள்ளி வதியும் நாடன் எந்தை ஓம்பும் கடி உடை வியல் நகர் துஞ்சாக் காவலர் இகழ் பதம் நோக்கி இரவின் வரூஉம் அதனினும் கொடிதே வைகலும் பொருந்தல் ஒல்லா கண்ணொடு வாரா என் நார் இல் நெஞ்சே நீர் அற வறந்த நிரம்பா நீள் இடை துகில் விரித்தன்ன வெயில் அவிர் உருப்பின் அஞ்சுவரப் பனிக்கும் வெஞ்சுரம் இறந்தோர் தாம் வரத் தெளித்த பருவம் காண்வர இதுவோ என்றிசின் மடந்தை மதி இன்று மறந்து கடல் முகந்த கமஞ்சூல் மா மழை பொறுத்தல் செல்லாது இறுத்த வண் பெயல் கார் என்று அயர்ந்த உள்ளமொடு தேர்வு இல பிடவமும் கொன்றையும் கோடலும் மடவ ஆகலின் மலர்ந்தன பலவே
உள்ளுதொறும் நகுவேன் தோழி வள் உகிர் மாரிக் கொக்கின் கூர் அலகு அன்ன குண்டு நீர் ஆம்பல் தண் துறை ஊரன் தேம் கமழ் ஐம்பால் பற்றி என் வயின் வான் கோல் எல் வளை வெளவிய பூசல் சினவிய முகத்து சினவாது சென்று நின் மனையோட்கு உரைப்பல் என்றலின் முனை ஊர் பல் ஆ நெடு நிரை வில்லின் ஒய்யும் தேர் வண் மலையன் முந்தை பேர் இசை புலம் பிரி வயிரியர் நலம் புரி முழவின் மண் ஆர் கண்ணின் அதிரும் நன்னராளன் நடுங்கு அஞர் நிலையே முற்றா மஞ்சள் பசும்புறம் கடுப்ப சுற்றிய பிணர சூழ் கழி இறவின் கணம் கொள் குப்பை உணங்கு திறன் நோக்கி புன்னை அம் கொழு நிழல் நாகம் முன் உய்த்து பரப்பும் துறை நணி இருந்த பாக்கம் உறை நனி இனிது மன் அசை அளிதோ தானே துனி தீர்ந்து அகன்ற அல்குல் ஐது அமை நுசுப்பின் மீன் எறி பரதவர் மட மகள் மான் அமர் நோக்கம் காணா ஊங்கே
கொடுங்குரல் குறைத்த செவ்வாய்ப் பைங்கிளி அஞ்சல் ஓம்பி ஆர்பதம் கொண்டு நின் குறை முடித்த பின்றை என் குறை செய்தல் வேண்டுமால் வேண்டும் ஆல் ஆல் ஓர் அசைச்சொல் கை தொழுது இரப்பல் பல் கோள் பலவின் கோள் குலை சாரல் அவர் நாட்டு நின் கிளை மருங்கின் சேறி ஆயின் அம் மலை கிழவோற்கு உரைமதி இம் மலை கானக் குறவர் மட மகள் ஏனல் காவல் ஆயினள் எனவே ஒன்று தெரிந்து உரைத்திசின் நெஞ்சே புன் கால் சிறியிலை வேம்பின் பெரிய கொன்று கடாஅம் செருக்கிய கடுஞ்சின முன்பின் களிறு நின்று இறந்த நீரல் ஈரத்து பால் அவி தோல் முலை அகடு நிலம் சேர்த்தி பசி அட முடங்கிய பைங்கண் செந்நாய் மாயா வேட்டம் போகிய கணவன் பொய்யா மரபின் பிணவு நினைந்து இரங்கும் விருந்தின் வெங்காட்டு வருந்துதும் யாமே ஆள் வினைக்கு அகல்வாம் எனினும் மீள்வாம் எனினும் நீ துணிந்ததுவே
பூம்பொறி உழுவை பேழ்வாய் ஏற்றை தேம் கமழ் சிலம்பின் களிற்றொடு பொரினே துறுகல் மீமிசை உறுகண் அஞ்சாக் குறக் குறுமாக்கள் புகற்சியின் எறிந்த தொண்டகச் சிறு பறை பாணி அயலது பைந்தாள் செந்தினைப் படுகிளி ஓப்பும் ஆர்கலி வெற்பன் மார்பு நயந்து உறையும் யானே அன்றியும் உளர் கொல் பானாள் பாம்புடை விடர ஓங்கு மலை மிளிர உருமு சிவந்து எறியும் பொழுதொடு பெரு நீர் போக்கு அற விலங்கிய சாரல் நோக்கு அருஞ்சிறு நெறி நினையுமோரே முளி கொடி வலந்த முள் அரை இலவத்து ஒளிர் சினை அதிர வீசி விளிபட வெவ்வளி வழங்கும் வேய் பயில் மருங்கில் கடு நடை யானை கன்றொடு வருந்த நெடு நீர் அற்ற நிழல் இல் ஆங்கண் அருஞ்சுரக் கவலைய என்னாய் நெடுஞ்சேண் பட்டனை வாழிய நெஞ்சே குட்டுவன் குட வரை சுனைய மா இதழ்க் குவளை வண்டுபடு வான் போது கமழும் அம் சில் ஓதி அரும் படர் உறவே
அறிதலும் அறிதியோ பாக பெருங்கடல் எறி திரை கொழீஇய எக்கர் வெறி கொள ஆடு வரி அலவன் ஓடு வயின் ஆற்றாது அசைஇ உள் ஒழிந்த வசை தீர் குறுமகட்கு உயவினென் சென்று யான் உள் நோய் உரைப்ப மறுமொழி பெயர்த்தல் ஆற்றாள் நறு மலர் ஞாழல் புலிநகக்கொன்றை அம் சினைத் தாழ் இணர் கொழுதி முறி திமிர்ந்து உதிர்த்த கையள் அறிவு அஞர் உறுவி ஆய் மட நிலையே
உள்ளுதொறும் நகுவேன் தோழி வள் உகிர்ப் பிடி பிளந்து இட்ட நார் இல் வெண் கோட்டு கொடிறு போல் காய வால் இணர் பாலை செல் வளி தூக்கலின் இலை தீர் நெற்றம் கல் இழி அருவியின் ஒல்லென ஒலிக்கும் புல் இலை ஓமைய புலி வழங்கு அத்தம் சென்ற காதலர் வழி வழிப்பட்ட நெஞ்சே நல் வினைப் பாற்றே ஈண்டு ஒழிந்து ஆனாக் கௌவை மலைந்த யானே தோழி நோய்ப்பாலேனே