sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வருதும் என்ற நாளும் பொய்த்தன அரி ஏர் உண்கண் நீரும் நில்லா தண் கார்க்கு ஈன்ற பைங்கொடி முல்லை வை வாய் வான் முகை அவிழ்ந்த கோதை பெய் வனப்பு இழந்த கதுப்பும் உள்ளார் அருள் கண் மாறலோ மாறுக அந்தில் அசை அறன் அஞ்சலரே ஆய் இழை நமர் எனச் சிறிய சொல்லிப் பெரிய புலம்பினும் பனி படு நறும் தார் குழைய நம்மொடு துனி தீர் முயக்கம் பெற்றோள் போல உவக்குநள் வாழிய நெஞ்சே விசும்பின் ஏறு எழுந்து முழங்கினும் மாறு எழுந்து சிலைக்கும் கடாஅ யானை கொட்கும் பாசறை போர் வேட்டு எழுந்த மள்ளர் கையதை கூர் வாள் குவி முகம் சிதைய நூறி மான் அடி மருங்கில் பெயர்த்த குருதி வான மீனின் வயின் வயின் இமைப்ப அமர் ஓர்த்து அட்ட செல்வம் தமர் விரைந்து உரைப்ப கேட்கும் ஞான்றே வேர் முழுது உலறி நின்ற புழல் கால் தேர் மணி இசையின் சிள்வீடு ஆர்க்கும் வற்றல் மரத்த பொன்தலை ஓதி வெயிற் கவின் இழந்த வைப்பில் பையுள் கொள நுண்ணிதின் நிவக்கும் வெண் ஞெமை வியன் காட்டு ஆளில் அத்தத்து அளியள் அவனொடு வாள்வரி பொருத புண்கூர் யானை புகர் சிதை முகத்த குருதி வார உயர் சிமை நெடுங்கோட்டு உருமென முழங்கும் அரும் சுரம் இறந்தனள் என்ப பெருஞ்சீர் அன்னி குறுக்கைப் பறந்தலை திதியன் தொல் நிலை முழு முதல் துமியப் பண்ணிய நன்னர் மெல் இணர்ப் புன்னை போல கடு நவைப் படீஇயர் மாதோ அசை களி மயில் குஞ்சரக் குரல குருகோடு ஆலும் துஞ்சா முழவின் துய்த்தியல் வாழ்க்கை கூழுடைத் தந்தை இடனுடை வரைப்பின் ஊழ் அடி ஒதுங்கினும் உயங்கும் ஐம்பால் சிறு பல் கூந்தல் போது பிடித்து அருளாது எறி கோல் சிதைய நூறவும் சிறுபுறம் எனக்கு உரித்து என்னாள் நின்ற என் அமர்க் கண் அஞ்ஞையை அலைத்த கையே
வலி மிகு முன்பின் அண்ணல் ஏஎறு பனி மலர்ப் பொய்கைப் பகல் செல மறுகி மடக்கண் எருமை மாண் நாகு தழீஇ படப்பை நண்ணி பழனத்து அல்கும் கலி மகிழ் ஊரன் ஒலி மணி நெடுந்தேர் ஒள் இழை மகளிர் சேரிப் பல் நாள் இயங்கல் ஆனாது ஆயின் வயங்கு இழை யார் கொல் அனியள் தானே எம் போல் மாயப் பரத்தன் வாய்மொழி நம்பி வளி பொர துயல்வரும் தளி பொழி மலரின் கண் பனி ஆகத்து உறைப்ப கண் பசந்து ஆயமும் அயலும் மருள தாய் ஓம்பு ஆய் நலம் வேண்டாதோளே இரா.
ஓங்கு மலைச் சிலம்பில் பிடவுடன் மலர்ந்த வேங்கை வெறி தழை வேறு வகுத்தன்ன ஊன் பொதி அவிழா கோட்டு உகிர்க் குருளை மூன்றுடன் ஈன்ற முடங்கர் நிழத்த துறுகல் விடர் அளை பிணவு பசி கூர்ந்தென பொறி கிளர் உழுவை போழ்வாய் ஏற்றை அறு கோட்டு உழைமான் உழைமான் ஆண் குரல் ஓர்க்கும் நெறிபடு கவலை நிரம்பா நீளிடை வெள்ளிவீதியைப் போல நன்றும் செலவு அயர்ந்திசினால் யானே பல புலந்து உண்ணா உயக்கமொடு உயிர் செல சாஅய் தோளும் தொல் கவின் தொலைய நாளும் பிரிந்தோர் பெயர்வுக்கு இரங்கி மருந்து பிறிது இன்மையின் இருந்து வினை இலனே
சிறு புன் சிதலை சேண் முயன்று எடுத்த நெடுஞ்செம் புற்றத்து ஒடுங்கு இரை முனையின் புல் அரை இருப்பைத் தொள்ளை வான் பூ இலுப்பைவஞ்சி பெருங்கை எண்கின் இருங்கிளை கவரும் அத்த நீள் இடைப் போகி நன்றும் அரிது செய் விழுப்பொருள் எளிதினின் பெறினும் வாரேன் வாழி என் நெஞ்சே சேரலர் சுள்ளியம் பேரியாற்று வெண் நுரை கலங்க யவனர் தந்த வினை மாண் நன்கலம் பொன்னொடு வந்து கறியொடு பெயரும் வளம் கெழு முசிறி ஆர்ப்பெழ வளைஇ அருஞ்சமம் கடந்து படிமம் வவ்விய நெடு நல் யானை அடு போர்ச் செழியன் கொடி நுடங்கு மறுகின் கூடல் குடாஅது பல் பொறி மஞ்ஞை வெல் கொடி உயரிய ஒடியா விழவின் நெடியோன் குன்றத்து வண்டு பட நீடிய குண்டு சுனை நீலத்து எதிர்மலர் ணையல் அன்ன இவள் அரி மதர் மழைக் கண் தெண் பனி கொளவே .
சோமசுந்தரனார் உரை தான் பின்னி விட்ட பின்னல் விட்டமையாலே பெரிதும் நெளிந்துள்ள கூந்தலையும் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை பின்னும்படி வளர்ந்து நெளிந்த கூந்தலையும்.
சோமசுந்தரனார் உரை கடற்கரையின் கண்ணதாகிய சோலையையுடைய அழகிய பெரிய முன் துறையின் கண்ணே வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை கானலம் பெருந்துறை என்ற பட்டினத்தே.
சோமசுந்தரனார் உரை தனதிடத்தினின்றும் வீழ்கின்ற விண் வீழ் கொள்ளிப் போலத் தோன்றும் கை உற்கை என்ற சொல்லின் தலைக்குறை என்று கொண்டு விண் வீழ் கொள்ளி விடுகின்ற சுடர் போலத் தோன்றும் எனினுமாம்.
சோமசுந்தரனார் உரை குதிரையின் தலையின் மேல் தைக்கின்ற கவரியைத் தொங்கவிட்டாற்போல் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை குதிரையின் தலையின் உச்சியிடத்து இணைத்துத் தைத்த கவரியை நிமிர்த்து வைத்தால் ஒத்த.
கொளக் குறைபடாஅ கோடு வளர் குட்டத்து அளப்பு அரிது ஆகிய குவை இருந் தோன்றல கடல் கண்டன்ன மாக விசும்பின் அழல் கொடி அன்ன மின்னு வசிபு நுடங்க கடிது இடி உருமொடு கதழ் உறை சிதறி விளிவு இடன் அறியா வான் உமிழ் நடுநாள் அருங்கடிக் காவலர் இகழ் பதம் நோக்கி பனி மயங்கு அசை வளி அலைப்ப தந்தை நெடு நகர் ஒரு சிறை நின்றனென் ஆக அறல் என அவிரும் கூந்தல் மலர் என வாள் முகத்து அலமரும் மா இதழ் மழைக் கண் முகை நிரைத் தன்ன மா வீழ் வெண் பல் நகை மாண்டு இலங்கும் நலம் கெழு துவர் வாய் கோல் அமை விழுத் தொடி விளங்க வீசி கால் உறு தளிரின் நடுங்கி ஆனாது நோய் அசா வீட முயங்கினள் வாய்மொழி நல்லிசை தரூஉம் இரவலர்க்கு உள்ளிய நசை பிழைப்பு அறியா கழல் தொடி அதிகன் கோள் அறவு அறியா பயம் கெழு பலவின் வேங்கை சேர்ந்த வெற்பகம் பொலிய வில் கெழு தானைப் பசும்பூண் பாண்டியன் களிறு அணி வெல் கொடி கடுப்ப காண்வர ஒளிறுவன இழிதரும் உயர்ந்து தோன்று அருவி நேர் கொள் நெடு வரை கவாஅன் சூரர மகளிரில் பெறற்கு அரியோளே
விண் அதிர்பு தலைஇய விரவு மலர் குழைய தண் மழை பொழிந்த தாழ் பெயல் கடை நாள் எமியம் ஆக துனி உளம் கூர சென்றோர் உள்ளி சில் வளை நெகிழ பெரு நசை உள்ளமொடு வருதிசை நோக்கி விளியும் எவ்வமொடு அளியள் என்னாது களிறு உயிர்த்தன்ன கண் அழி துவலை முளரி கரியும் முன் பனி பானாள் குன்று நெகிழ்ப்பு அன்ன குளிர் கொள் வாடை எனக்கே வந்தனை போறி புனல் கால் அயிர் இடு குப்பையின் நெஞ்சு நெகிழ்ந்து அவிழக் கொடியோர் சென்ற தேஎத்து மடியாது இனையை ஆகிச் செல்மதி வினை விதுப்புறுநர் உள்ளலும் உண்டே
கதிர் கையாக வாங்கி ஞாயிறு பைது அறத் தெறுதலின் பயன் கரந்து மாறி விடுவாய்ப்பட்ட வியன் கண் மா நிலம் காடு கவின் எதிர கனை பெயல் பொழிதலின் பொறி வரி இன வண்டு ஆர்ப்ப பலவுடன் நறு வீ முல்லையொடு தோன்றி தோன்ற வெறி ஏன்றன்றே வீ கமழ் கானம் எவன் கொல் மற்று அவர் நிலை என மயங்கி இகு பனி உறைக்கும் கண்ணொடு இனைபு ஆங்கு இன்னாது உறைவி தொன்னலம் பெறூஉம் இது நற் காலம் கண்டிசின் பகைவர் மதில் முகம் முருக்கிய தொடி சிதை மருப்பின் கந்து கால் ஒசிக்கும் யானை வெஞ்சின வேந்தன் வினை விடப்பெறினே கயந்தலை மடப்பிடி பயம்பில் பட்டென களிறு விளிப்படுத்த கம்பலை வெரீஇ ஒய்யென எழுந்த செவ்வாய்க் குழவி தாது எரு மறுகின் மூதூர் ஆங்கண் எருமை நல் ஆன் பெறு முலை மாந்தும் நாடு பல இறந்த நன்னர் ஆட்டிக்கு ஆயமும் அணி இழந்து அழுங்கின்று தாயும் இன் தோள் தாராய் இறீஇயர் என் உயிர் என கண்ணும் நுதலும் நீவி தண்ணென தடவு நிலை நொச்சி வரி நிழல் அசைஇ தாழிக் குவளை வாடு மலர் சூட்டி தருமணல் கிடந்த பாவை என் அருமகளே என முயங்கினள் அழுமே .
சோமசுந்தரனார் உரை வீரத்திற்கு அறிகுறியாக அரசன் வழங்கும் பொற்பூவாகிய வெற்றிச் சின்னம் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை மாற்றாரை வென்ற வெற்றி வீரர்க்கு அரசன் பொற்பூ அளித்துச் சிறப்பு செய்வான்.
சாமிநாதையர் உரை பூவைக் கொள்ளுதல் அஃதாவது வெட்சி முதலிய புறத்திணைக்குரிய பூக்களைத் தம் தொழிலுக்கேற்ப சூடுதற்கு நல்ல நாளிற் கைக்கொள்ளல்.
இரு பெரு வேந்தர் மாறு கொள் வியன் களத்து ஒரு படை கொண்டு வருபடை பெயர்க்கும் செல்வம் உடையோர்க்கு நின்றன்று விறல் என பூக்கோள் ஏய தண்ணுமை விலக்கி செல்வேம் ஆதல் அறியாள் முல்லை நேர் கால் முது கொடி குழைப்ப நீர் சொரிந்து காலை வானத்து கடுங்குரல் கொண்மூ முழங்குதொறும் கையற்று ஒடுங்கி நம் புலந்து பழங்கண் கொண்ட பசலை மேனியள் யாங்கு ஆகுவள் கொல் தானே வேங்கை ஊழுறு நறு வீ கடுப்ப கேழ் கொள ஆகத்து அரும்பிய மாசு அறு சுணங்கினள் நன் மணல் வியல் இடை நடந்த சின் மெல் ஒதுக்கின் மாஅயோளே பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் சேரனையும் சோழனையும் சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை சோழன் கிள்ளிவளவன் ஐந்து வேளிர் குறுநில மன்னர்களையும் திதியன் எழினி எருமையூரன் இருங்கோ வேண்மான் பொருநன் சோழ நாட்டில் உள்ள தலையாலங்கானத்தில் தோற்கடித்தான்.
வீங்கு விளிம்பு உரீஇய விசை அமை நோன் சிலை வாங்கு தொடை பிழையா வன்கண் ஆடவர் விடுதொறும் விளிக்கும் வெவ்வாய் வாளி ஆறு செல் வம்பலர் உயிர் செல பெயர்ப்பின் பாறு கிளை பயிர்ந்து படு முடை கவரும் வெஞ்சுரம் இறந்த காதலர் நெஞ்சு உணர அரிய வஞ்சினம் சொல்லியும் பல் மாண் தெரி வளை முன் கை பற்றியும் வினை முடித்து வருதும் என்றனர் அன்றே தோழி கால் இயல் நெடுந் தேர்க் கைவண் செழியன் ஆலங்கானத்து அமர் கடந்து .
எல் வளை ஞெகிழ சாஅய் ஆய் இழை நல் எழில் பணைத் தோள் இருங்கவின் அழிய பெருங்கையற்ற நெஞ்சமொடு நம் துறந்து இரும்பின் இன் உயிர் உடையோர் போல வலித்து வல்லினர் காதலர் வாடல் ஒலி கழை நிவந்த நெல் உடை நெடு வெதிர் கலி கொள் மள்ளர் வில் விசையின் உடைய பைது அற வெம்பிய கல் பொரு பரப்பின் வேனில் அத்தத்து ஆங்கண் வான் உலந்து அருவி ஆன்ற உயர் சிமை மருங்கில் பெரு விழா விளக்கம் போல பலவுடன் இலை இல மலர்ந்த இலவமொடு நிலை உயர் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே
சோமசுந்தரனார் நாம் இடையறாது வரைவு கடாவுதற்கு தம்முள் நாணுகின்ற நாணுடைமையால் வேங்கடசாமி நாட்டார் வினையின்றி இருத்தற்கு நாணுதல் உடைமையானே.
சோமசுந்தரனார் உரை அழகிய அம்பு தொடுத்தற்குரிய விழா நிகழ்ச்சியினுடைய முதல் நாள் போல தொடை விழா மறவர் மக்கள் முதன் முதலாக அம்பு தொடுத்தற்பொருட்டு நிகழ்த்தும் ஒரு திருவிழா.
சோமசுந்தரனார் விடியற்காலத்தே கடலின்கண் தங்கியிருக்கும் தோணிகள் போல் தோன்றும் வேங்கடசாமி நாட்டார் கடலிடத்தே பொருந்திய தோணி போலத் தோன்றாநிற்கும்.
பெருங்கடல் முகந்த இருங்கிளைக் கொண்மூ இருண்டு உயர் விசும்பின் வலன் ஏர்பு வளைஇ போர்ப்பு உறு முரசின் இரங்கி முறை புரிந்து அறன் நெறி பிழையா திறன் அறி மன்னர் அருஞ்சமத்து எதிர்ந்த பெருஞ்செய் ஆடவர் கழித்து எறி வாளின் நளிப்பன விளங்கும் மின்னுடைக் கருவியை ஆகி நாளும் கொன்னே செய்தியோ அரவம் பொன்னென மலர்ந்த வேங்கை மலி தொடர் அடைச்சிப் பொலிந்த ஆயமொடு காண்தக இயலி தழலை வாங்கியும் .
தட்டை ஓப்பியும் அழல் ஏர் செயலை அம் தழை அசை இயும் குறமகள் காக்கும் ஏனல் புறமும் தருதியோ வாழிய மழையே பசும் பழப் பலவின் கானம் வெம்பி விசும்பு கண் அழிய வேனில் நீடி கயம் கண் அற்ற கல் ஓங்கு வைப்பின் நாறு உயிர் மடப்பிடி தழீஇ வேறு நாட்டு விழவுப் படர் மள்ளரின் முழவு எடுத்து உயரி களிறு அதர்ப்படுத்த கல் உயர் கவாஅன் வெவ்வரை அத்தம் சுட்டி பையென வயலை அம் பிணையல் வார்ந்த கவாஅன் திதலை அல்குல் குறுமகள் அவனொடு சென்று பிறள் ஆகிய அளவை என்றும் படர் மலி எவ்வமொடு மாதிரம் துழைஇ மனை மருண்டு இருந்த என்னினும் நனை மகிழ் நன்னராளர் கூடு கொள் இன் இயம் தேர் ஊர் தெருவில் ததும்பும் ஊர் இழந்தன்று தன் வீழ்வு உறு பொருளே திரை உழந்து அசைஇய நிரை வளை ஆயமொடு உப்பின் குப்பை ஏறி எல் பட வருதிமில் எண்ணும் துறைவனொடு ஊரே ஒரு தன் கொடுமையின் அலர் பாடும்மே அலமரல் மழைக் கண் அமர்ந்து நோக்காள் அலையல் வாழி வேண்டு அன்னை உயர் சிமை பொதும்பில் புன்னைச் சினை சேர்பு இருந்த வம்ப நாரை இரிய ஒரு நாள் பொங்குவரல் ஊதையொடு புணரி அலைப்பவும் உழைக்கடல் வழங்கலும் உரியன் அதன்தலை இருங்கழி புகாஅர் பொருந்த தாக்கி வயச் சுறா எறிந்தென வலவன் அழிப்ப எழில் பயம் குன்றிய சிறை அழி தொழில நிரை மணிப் புரவி விரை நடை தவிர இழுமென் கானல் விழு மணல் அசைஇ ஆய்ந்த பரியன் வந்து இவண் மான்ற மாலை சேர்ந்தன்றே இலனே அத்தப் பாதிரி துய்த்தலை புது வீ எரி இதழ் அலரியொடு இடைப்பட விரைஇ வெண் தோட்டு தொடுத்த வண்டு படு கண்ணி தோல் புதை சிரற்று அடி கோல் உடை உமணர் ஊர் கண்டன்ன ஆரம் வாங்கி அருஞ்சுரம் இவர்ந்த அசைவு இல் நோன் தாள் திருந்து பகட்டு இயம்பும் கொடு மணி புரிந்து அவர் மடி விடு வீளையொடு கடிது எதிர் ஓடி ஓமை அம் பெருங்காட்டு வரூஉம் வம்பலர்க்கு ஏமம் செப்பும் என்றூழ் நீள் இடை அரும் பொருள் நசைஇ பிரிந்து உறை வல்லி சென்று வினை எண்ணுதி ஆயின் நன்று உரைத்திசின் வாழி என் நெஞ்சே நிரை முகை முல்லை அருந்தும் மெல்லிய ஆகி அறல் என விரிந்த உறல் இன் சாயல் ஒலி இருங்கூந்தல் தேறும் என வலிய கூறவும் வல்லையோ மற்றே
சோமசுந்தரனார் உரை வரைந்து வைத்தாற்போல் வெண்ணிறமான புறக்கழுத்து வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை பொறித்து வைத்தாற்போலும் வெண்ணிறம் வாய்ந்த கழுத்து.
பேர் உறை தலைஇய பெரும் புலர் வைகறை ஏர் இடம்படுத்த இருமறுப் பூழி புற மாறுபெற்ற பூவல் ஈரத்து ஊன் கிழித்தன்ன செஞ்சுவல் நெடுஞ்சால் வித்திய மருங்கின் விதை பல நாறி இரலை நல் மான் இனம் பரந்தவை போல கோடு உடை தலைக்குடை சூடிய வினைஞர் கறங்கு பறை சீரின் இரங்க வாங்கி களை கால் கழீஇய பெரும் புன வரகின் கவைக் கதிர் இரும் புறம் கதூஉ உண்ட குடுமி நெற்றி நெடு மாத் தோகை காமர் கலவம் பரப்பி ஏமுற கொல்லை உழவர் கூழ் நிழல் ஒழித்த வல் இலைக் குருந்தின் வாங்கு சினை இருந்து கிளி கடி மகளிரின் விளி படப் பயிரும் கார் மன் இதுவால் தோழி இது ஆல் ஆல் ஓர் அசைச் சொல் போர் மிக கொடுஞ்சி நெடுந்தேர் பூண்ட கடும் பரி விரி உளை நல் மான் கடைஇ வருதும் என்று அவர் தெளித்த போழ்தே
நெடுங்கொடி நுடங்கும் நறவு மலி பாக்கத்து நாள் துறைப் பட்ட மோட்டிரு வராஅல் துடிக் கண் கொழுங்குறை நொடுத்து உண்டு ஆடி வேட்டம் மறந்து துஞ்சும் கொழுநர்க்கு பாட்டி ஆம்பல் அகல் இலை அமலை வெஞ்சோறு தீம் புளிப் பிரம்பின் திரள் கனி பெய்து விடியல் வைகறை இடூஉம் ஊர தொடுகலம் குறுக வாரல் தந்தை கண் கவின் அழித்ததன் தப்பல் தெறுவர ஒன்றுமொழிக் கோசர்க் கொன்று முரண் போகிய கடும் தேர்த் திதியன் அழுந்தை கொடுங்குழை அன்னி மிஞிலியின் இயலும் நின் நலத் தகுவியை முயங்கிய மார்பே மா மலர் வண்ணம் இழந்த கண்ணும் பூ நெகிழ் அணையின் சாஅய தோளும் நன்னர் மாக்கள் விழைவனர் ஆய்ந்த தொன்னலம் இழந்த துயரமொடு என்னதூஉம் இனையல் வாழி தோழி முனை எழ முன்னுவர் ஓட்டிய முரண் மிகு திருவின் மற மிகு தானைக் கண்ணன் எழினி தேம் முது குன்றம் இறந்தனர் ஆயினும் நீடலர் யாழ அசை நின் நிரை வளை நெகிழ தோள் தாழ்வு இருளிய குவை இருங்கூந்தல் மடவோள் தழீஇய விறலோன் மார்பில் புன்தலை புதல்வன் ஊர்பு இழிந்தாங்கு கடுஞ்சூல் மடப்பிடி தழீஇய வெண் கோட்டு இனம் சால் வேழம் கன்று ஊர்பு இழிதரப் பள்ளி கொள்ளும் பனிச் சுரம் நீந்தி ஒள் இணர்க் கொன்றை ஓங்கு மலை அத்தம் வினை வலியுறூஉம் நெஞ்சமொடு இனையர் ஆகி நம் பிரிந்திசினோரே கூறுவம் கொல்லோ கூறலம் கொல் என கரந்த காமம் கைந் நிறுக்கல்லாது நயந்து நாம் விட்ட நல் மொழி நம்பி அரை நாள் யாமத்து விழு மழை கரந்து கார் விரை கமழும் கூந்தல் தூ வினை நுண் நூல் ஆகம் பொருந்தினள் வெற்பின் இள மழை சூழ்ந்த மட மயில் போல வண்டு வழிப்படரத் தண் மலர் மேய்ந்து வில் வகுப்பு உற்ற நல் வாங்கு குடைச்சூல் .
குடம் போன்ற புடையையுடைய அம் சிலம்பு ஒடுக்கி அஞ்சினள் வந்து துஞ்சு ஊர் யாமத்து முயங்கினள் பெயர்வோள் ஆன்ற கற்பின் சான்ற பெரியள் அம் மா அரிவையோ அல்லள் தெனாஅது ஆஅய் நல் நாட்டு அணங்குடைச் சிலம்பில் கவிரம் பெயரிய உருகெழு கவாஅன் நேர் மலர் நிறை சுனை உறையும் சூர்மகள் மாதோ என்னும் என் நெஞ்சே .
நிலாவின் இலங்கு மணல் மலி மறுகில் புலால் அம் சேரி புல் வேய் குரம்பை ஊர் என உணரா சிறுமையொடு நீர் உடுத்து இன்னா உறையுட்டு ஆயினும் இன்பம் ஒரு நாள் உறைந்திசினோர்க்கும் வழிநாள் தம் பதி மறக்கும் பண்பின் எம் பதி வந்தனை சென்மோ வளை மேய் பரப்ப பொம்மல் படுதிரை கம்மென உடைதரும் மரன் ஓங்கு ஒரு சிறை பல பாராட்டி எல்லை எம்மொடு கழிப்பி எல் உற நல் தேர் பூட்டலும் உரியீர் அற்றன்று சேந்தனிர் செல்குவிர் ஆயின் யாமும் எம் வரை அளவையின் பெட்குவம் நும் ஒப்பதுவோ உரைத்திசின் எமக்கே அம்ம வாழி தோழி பொன்னின் அவிர் எழில் நுடங்கும் அணி கிளர் ஓடை வினை நவில் யானை விறல் போர்ப் பாண்டியன் புகழ் மலி சிறப்பின் கொற்கை முன் துறை அவிர் கதிர் முத்தமொடு வலம்புரி சொரிந்து தழை அணி பொலிந்த கோடு ஏந்து அல்குல் பழையர் மகளிர் பழையர் கள் விற்போர் பனித்துறைப் பரவ பகலோன் மறைந்த அந்தி ஆர் இடை உருகெழு பெருங்கடல் உவவுக் கிளர்ந்தாங்கு அலரும் மன்று பட்டன்றே அன்னையும் பொருந்தா கண்ணள் வெய்ய உயிர்க்கும் என்று எவன் கையற்றனை இகுளை சோழர் வெண்ணெல் வைப்பின் நல் நாடு பெறினும் ஆண்டு அமைந்து உறைகுநர் அல்லர் முனாஅது வான் புகு தலைய குன்றத்து கவாஅன் பெருங்கை எண்கின் பேழ்வாய் ஏற்றை இருள் துணிந்தன்ன குவவு மயிர்க் குருளை தோல் முலைப் பிணவொடு திளைக்கும் வேனில் நீடிய சுரன் இறந்தோரே .
சோமசுந்தரனார் உரை பாம்பினது கோடுகளையுடைய படத்தையுடைய தலைகள் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை பாம்பினது புள்ளிகளையுடைய படம் பொருந்திய தலை.
சோமசுந்தரனார் உரை விலங்குகள் இயங்குதலால் உண்டான சிறிய வழிகள் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை விலங்குகள் செல்லும் பின்னிக் கிடக்கும் சிறிய நெறிகளில்.
உவக்குநள் ஆயினும் உடலுநள் ஆயினும் யாய் அறிந்து உணர்க என்னார் தீ வாய் அலர் வினை மேவல் அம்பல் பெண்டிர் இன்னள் இனையள் நின் மகள் எனப் பல் நாள் எனக்கு வந்து உரைப்பவும் தனக்கு உரைப்பு அறியேன் நாணுவள் இவள் என நனி கரந்து உறையும் யான் இவ் வறுமனை ஒழிய தானே அன்னை அறியின் இவண் உறை வாழ்க்கை எனக்கு எளிது ஆகல் இல் என கழல் கால் மின் ஒளிர் நெடு வேல் இளையோன் முன்னுற பன் மலை அருஞ்சுரம் போகிய தனக்கு யான் அன்னேன் அன்மை நன் வாய்யாக மான் அதர் மயங்கிய மலை முதல் சிறு நெறி வெய்து இடையுறாஅது எய்தி முன்னர் புல்லென் மா மலை புலம்பு கொள் சீறூர் செல் விருந்து ஆற்றி துச்சில் இருத்த நுனை குழைத்து அலமரும் நொச்சி மனை கெழு பெண்டு யான் ஆகுக மன் ஒழியிசை ஏ அசை நிலை
சோமசுந்தரனார் உரை வதுவைச் சடங்கு செய்து கொள்ளுதலில் பெரிதும் உடையன் ஆதலின் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை மணத்தினைப் பொருந்துதல் ஆகலின்.
யாம இரவின் நெடுங்கடை நின்று தேம் முதிர் சிமையக் குன்றம் பாடும் நுண் கோல் அகவுநர் வேண்டின் வெண் கோட்டு அண்ணல் யானை ஈயும் வண் மகிழ் வெளியன் வேண்மான் ஆஅய் எயினன் அளி இயல் வாழ்க்கை பாழிப் பறந்தலை இழை அணி யானை இயல் தேர் மிஞிலியொடு நண்பகல் உற்ற செருவில் புண்கூர்ந்து ஒள் வாள் மயங்கு அமர் வீழ்ந்தென புள் ஒருங்கு அம் கண் விசும்பின் விளங்கு ஞாயிற்று ஒண் கதிர் தெறாமை சிறகு அரில் கோலி நிழல் செய்து உழறல் காணேன் யான் என படுகளம் காண்டல் செல்லான் சினஞ்சிறந்து உருவினை நன்னன் அருளான் கரப்ப பெரு விதுப்புற்ற பல் வேள் மகளிர் குரூஉப் பூம் பைந்தார் அருக்கிய பூசல் வசை விடக் கடக்கும் வயங்கு பெருந்தானை அகுதை கிளை தந்தாங்கு மிகு பெயல் உப்புச் சிறை நில்லா வெள்ளம் போல நாணு வரை நில்லாக் காமம் நண்ணி நல்கினள் வாழியர் வந்தே ஓரி பல் பழப் பலவின் பயங்கெழு கொல்லிக் கார் மலர் கடுப்ப நாறும் ஏர் நுண் ஓதி மாஅயோளே பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் சேரனையும் சோழனையும் சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை சோழன் கிள்ளிவளவன் ஐந்து வேளிர் குறுநில மன்னர்களையும் திதியன் எழினி எருமையூரன் இருங்கோ வேண்மான் பொருநன் சோழ நாட்டில் உள்ள தலையாலங்கானத்தில் தோற்கடித்தான்.
குறி இறைக் குரம்பை கொலை வெம் பரதவர் எறி உளி பொருத ஏமுறு பெரு மீன் புண் உமிழ் குருதி புலவுக் கடல் மறுப்பட விசும்பு அணி வில்லின் போகி பசும் பிசிர்த் திரை பயில் அழுவம் உழக்கி உரன் அழிந்து நிரை திமில் மருங்கில் படர்தரும் துறைவன் பானாள் இரவில் நம் பணைத்தோள் உள்ளி தான் இவண் வந்த காலை நம் ஊர்க் கானலம் பெருந்துறைக் கவின் பாராட்டி ஆனாது புகழ்ந்திசினோனே இனித் தன் சாயல் மார்பின் பாயல் மாற்றி கைதை அம் படுசினை கடும் தேர் விலங்க செலவு அரிது என்னும் என்பது பல கேட்டனமால் தோழி நாமே கேட்டனம் ஆல் ஆல் ஓர் அசைச்சொல்
தா இல் நன் பொன் தைஇய பாவை விண் தவழ் இளவெயில் கொண்டு நின்றன்ன மிகு கவின் எய்திய தொகு குரல் ஐம்பால் கிளை அரில் நாணல் கிழங்கு மணற்கு ஈன்ற முளை ஓரன்ன மின் எயிற்று துவர் வாய் நயவன் தைவரும் செவ்வழி நல் யாழ் இசை ஓர்த்தன்ன இன் தீங்கிளவி அணங்கு சால் அரிவையை நசைஇ பெருங்களிற்று இனம் படி நீரின் கலங்கிய பொழுதில் பெறல் அருங்குரையள் என்னாய் குரை ஓர் அசைநிலை வைகலும் இன்னா அருஞ்சுரம் நீந்தி நீயே என்னை இன்னல் படுத்தனை மின்னு வசிபு உரவுக் கார் கடுப்ப மறலி மைந்துற்று விரவு மொழி கட்டூர் வேண்டுவழிக் கொளீஇ படை நிலா இலங்கும் கடல் மருள் தானை மட்டு அவிழ் தெரியல் மறப்போர்க் குட்டுவன் பொரு முரண் பெறாஅது விலங்கு சினஞ்சிறந்து விலங்கு பொங்கி எழும் செருச்செய் முன்பொடு முந்நீர் முற்றி ஓங்கு திரைப் பௌவம் நீங்க ஓட்டிய நீர் மாண் எஃகம் நிறத்துச் சென்று அழுந்த கூர் மதன் அழியரோ நெஞ்சே ஆனாது எளியள் அல்லோள் கருதி விளியா எவ்வம் தலைத்தந்தோயே பொ.
வினை நவில் யானை விறல் போர்த் தொண்டையர் இன மழை தவழும் ஏற்று அரு நெடுங்கோட்டு ஓங்கு வெள் அருவி வேங்கடத்து உம்பர் கொய் குழை அதிரல் வைகு புலர் அலரி சுரி இரும் பித்தை சுரும்பு படச் சூடி இகல் முனை தரீஇய ஏருடை பெரு நிரை நனை முதிர் நறவின் நாள் பலி கொடுக்கும் வால் நிணப் புகவின் வடுகர் தேஎத்து நிழற் கவின் இழந்த நீர் இல் நீள் இடை அழல் அவிர் அருஞ்சுரம் நெடிய என்னாது அகறல் ஆய்ந்தனர் ஆயினும் பகல் செல பல் கதிர் வாங்கிய படுசுடர் அமையத்து பெரு மரம் கொன்ற கால் புகு வியன் புனத்து எரி மருள் கதிர திருமணி இமைக்கும் வெல் போர் வானவன் கொல்லிக் குட வரை வேய் ஒழுக்கு அன்ன சாய் இறை பணைத்தோள் பெருங்கவின் சிதைய நீங்கி ஆன்றோர் அரும் பெறல் உலகம் அமிழ்தொடு பெறினும் சென்று தாம் நீடலோ இலரே என்றும் கலம் பெய கவிழ்ந்த கழல் தொடி தடக்கை வலம்படு வென்றி வாய்வாள் சோழர் இலங்கு நீர்க் காவிரி இழி புனல் வரித்த அறல் என நெறிந்த கூந்தல் உறல் இன் சாயலொடு ஒன்றுதல் மறந்தே அகல் இரு விசும்பகம் புதையப் பாஅய்ப் பகலுடன் கரந்த பல் கதிர் வானம் இருங்களிற்று இன நிரை குளிர்ப்ப வீசி பெரும் பெயல் அழி துளி பொழிதல் ஆனாது வேந்தனும் வெம்பகை முரணி ஏந்திலை விடு கதிர் நெடுவேல் இமைக்கும் பாசறை அடு புகழ் மேவலொடு கண்படை இலனே அமரும் நம் வயினதுவே நமர் என நம்மறிவு தெளிந்த பொம்மல் ஓதி யாங்கு ஆகுவள் கொல் தானே ஓங்கு விடைப் படு சுவல் கொண்ட பகுவாய் தெள் மணி ஆ பெயர் கோவலர் ஆம்பலொடு அளஇ பையுள் நல் யாழ் செவ்வழி வகுப்ப ஆருயிர் அணங்கும் தெள் இசை மாரி மாலையும் தமியள் கேட்டே விலங்கு இருஞ்சிமையக் குன்றத்து உம்பர் வேறு பன் மொழிய தேஎம் முன்னி வினை நசைஇ பரிக்கும் உரன் மிகு நெஞ்சமொடு புனை மாண் எஃகம் வலவயின் ஏந்தி செலல் மாண்பு உற்ற நும் வயின் வல்லே வலன் ஆகு என்றலும் நன்று மன் தில்ல கடுத்தது பிழைக்குவது ஆயின் தொடுத்த கை விரல் கவ்வும் கல்லா காட்சி கொடுமரம் பிடித்த கோடா வன்கண் வடி நவில் அம்பின் ஏவல் ஆடவர் ஆள் அழித்து உயர்த்த அஞ்சுவரு பதுக்கை கூர் நுதிச் செவ்வாய் எருவைச் சேவல் படுபிண பைந்தலை தொடுவன குழீஇ மல்லல் மொசி விரல் ஒற்றி மணி கொண்டு வல்வாய்ப் பேடைக்குச் சொரியும் ஆங்கண் கழிந்தோர்க்கு இரங்கும் நெஞ்சமொடு ஒழிந்து இவண் உறைதல் ஆற்றுவோர்க்கே
நாண் கொள் நுண் கோலின் மீன் கொள் பாண்மகள் தான் அசை நிலை புனல் அடைகரைப்படுத்த வராஅல் நார் அரி நறவு உண்டு இருந்த தந்தைக்கு பன்னாடை வஞ்சி விறகின் சுட்டு .. .
பெய்து புலம் திறந்த பொங்கல் வெண் மழை எஃகுறு பஞ்சித் துய்ப்பட்டன்ன எஃகுறுதல் பஞ்சியை வில் என்ற இரும்புக் கருவியால் தூய்மைப்படுத்துதல் துவலை தூவல் கழிய அகல்வயல் நீடு கழைக் கரும்பின் கணைக்கால் வான் பூ கோடைப் பூளையின் வாடையொடு துயல்வர பாசிலை பொதுளிய புதல் தொறும் பகன்றை நீல் உண் பச்சை நிற மறைத்து அடைச்சிய தோல் எறி பாண்டிலின் வாலிய மலர கோழ் இலை அவரை கொழு முகை அவிழ ஊழுறு தோன்றி ஒண் பூத் தளை விட புலம் தொறும் குருகு இனம் நரல கல்லென அகன் துறை மகளிர் அணி துறந்து நடுங்க அற்சிரம் வந்தன்று அமைந்தன்று இதுவென எப்பொருள் பெறினும் பிரியன்மினோ என செப்புவல் வாழியோ துணையுடையீர்க்கே நல்காக் காதலர் நலன் உண்டு துறந்த பாழ்படு மேனி நோக்கி நோய் பொர இணர் இறுபு உடையும் நெஞ்சமொடு புணர்வு வேட்டு எயிறு தீப் பிறப்பத் திருகி நடுங்குதும் பிரியின் யாம் கடும் பனி உழந்தே .
ஊரும் சேரியும் உடன் இயைந்து அலர் எழ தேரொடு மறுகியும் பணிமொழி பயிற்றியும் கெடாஅத் தீயின் உருகெழு செல்லூர் கடாஅ யானைக் குழூஉச் சமம் ததைய மன் மருங்கு அறுத்த மழுவாள் நெடியோன் முன் முயன்று அரிதினின் முடித்த வேள்வி கயிறு அரை யாத்த காண்தகு வனப்பின் அருங்கடி நெடுந்தூண் போல யாவரும் காணல் ஆகா மாண் எழில் ஆகம் உள்ளுதொறும் பனிக்கும் நெஞ்சினை நீயே நெடும் புற நிலையினை வருந்தினை ஆயின் முழங்கு கடல் ஓதம் காலைக் கொட்கும் பழம் பல் நெல்லின் ஊணூர் ஆங்கண் நோலா இரும் புள் போல நெஞ்சு அமர்ந்து காதல் மாறா காமர் புணர்ச்சியின் இருங்கழி முகந்த செங்கோல் அம் வலை முடங்கு புற இறவொடு இன மீன் செறிக்கும் நெடுங்கதிர்க் கழனி தண் சாய்க்கானத்து யாணர்த் தண் பணை உறும் என கானல் ஆயம் ஆய்ந்த சாய் இறை பணைத்தோள் நல் எழில் சிதையா ஏமம் சொல் இனி தெய்ய யாம் தெளியுமாறே .
அன்பும் மடனும் சாயலும் இயல்பும் என்பு நெகிழ்க்கும் கிளவியும் பிறவும் ஒன்றுபடு கொள்கையொடு ஓராங்கு முயங்கி இன்றே இவணம் ஆகி நாளை புதல் இவர் ஆடு அமை தும்பி குயின்ற அகலா அம் துளை கோடை முகத்தலின் வேங்கடசாமி நாட்டார் உரை புகுந்து வருதலின் பொ.
உணர்குவென் அல்லென் உரையல் நின் மாயம் நாண் இலை மன்ற அசை யாணர் ஊர அகலுள் ஆங்கண் அம் பகை மடிவை குறுந்தொடி மகளிர் குரூஉப் புனல் முனையின் பழனப் பைஞ்சாய் கொழுதி பஞ்சாய் கோரைப்புல் கழனிக் கரந்தை அம் செறுவின் வெண்குருகு ஓப்பும் வல் வில் எறுழ்த் தோள் பரதவர் கோமான் பல் வேல் மத்தி கழாஅர் முன் துறை நெடு வெண்மருதொடு வஞ்சி சாஅய் விடியல் வந்த .. .
பெரு நீர்க் காவிரி தொடி அணி முன் கை நீ வெய்யோளொடு முன் நாள் ஆடிய கவ்வை இந்நாள் வலி மிகும் முன்பின் பாணனொடு மலி தார் தித்தன் வெளியன் உறந்தை நாளவை பாடு இன் தெண் கிணைப் பாடு கேட்டு அஞ்சி போர் அடு தானைக் கட்டி பொராஅது ஓடிய ஆர்ப்பினும் பெரிதே
பகல் செய் பல் கதிர்ப் பருதி அம் செல்வன் அகல்வாய் வானத்து ஆழ் போழ்ந்தென நீர் அற வறந்த நிரம்பா நீளிடை கயந்தலைக் குழவி கவி உகிர் மடப் பிடி குளகு மறுத்து உயங்கிய மருங்குல் பலவுடன் பாழூர்க் குரம்பையின் தோன்றும் ஆங்கண் நெடுஞ்சேண் இடைய குன்றம் போகி பொய்வலாளர் முயன்று செய் பெரும் பொருள் நம் இன்று ஆயினும் முடிக வல்லென பெருந் துனி மேவல் நல்கூர் குறுமகள் நோய் மலிந்து உகுத்த நொசிவரல் சில் நீர் பல் இதழ் மழைக் கண் பாவை மாய்ப்ப பொன் ஏர் பசலை ஊர்தர பொறி வரி நல் மா மேனி தொலைதல் நோக்கி இனையல் என்றி தோழி சினைய பாசரும்பு ஈன்ற செம் முகை முருக்கின முருக்கின் அ போது அவிழ் அலரி கொழுதித் தாது அருந்து அம் தளிர் மாஅத்து அலங்கல் மீ மிசை செங்கண் இருங்குயில் நயவர கூஉம் இன் இள வேனிலும் வாரார் இன்னே வருதும் எனத் தெளித்தோரே
சோமசுந்தரனார் உரை முகில் முழக்கத்தை புலி முழக்கம் என்று கருதி யானை அஞ்சி ஓடும் என்றது நம் சுற்றத்தார் இனியவே பேசுவாராகவும் நம் பெருமான் அவர் மகட்கொடை மறுத்து இன்னாதன கூறுவரோ என்று அஞ்சி இரவிலே நாள்தோறும் வந்து வந்து ஓடி விடுகின்றான்.
அம்ம வாழி தோழி பொருள் புரிந்து உள்ளார் கொல்லோ காதலர் உள்ளியும் சிறந்த செய்தியின் மறந்தனர் கொல்லோ பயன் நிலம் குழைய வீசி பெயல் முனிந்து விண்டு முன்னிய கொண்டல் மா மழை மங்குல் அற்கமொடு பொங்குபு துளிப்ப வாடையொடு நிவந்த ஆய் இதழ்த் தோன்றி சுடர் கொள் அகலின் சுருங்கு பிணி அவிழ சுரி முகிழ் முசுண்டை பொதி அவிழ் வான் பூ விசும்பு அணி மீனின் பசும் புதல் அணிய களவன் மண் அளைச் செறிய அகல்வயல் கிளை விரி கரும்பின் கணைக் கால் வான் பூ மாரி அம் குருகின் ஈரிய குரங்க நனி கடுஞ்சிவப்பொடு நாமம் தோற்றிப் பனி கடி கொண்ட பண்பு இல் வாடை மருளின் மாலையொடு அருள் இன்றி நலிய நுதல் இறை கொண்ட அயல் அறி பசலையொடு தொன்னலம் சிதைய சாஅய் என்னள் கொல் அளியள் என்னாதோரே
புன் கால் பாதிரி அரி நிறத் திரள் வீ நுண் கொடி அதிரலொடு நுணங்கு அறல் வரிப்ப அரவு எயிற்று அன்ன அரும்பு முதிர் குரவின் தேன் இமிர் நறுஞ்சினை தென்றல் போழ குயில் குரல் கற்ற வேனிலும் துயில் துறந்து இன்னா கழியும் கங்குல் என்று நின் நல் மா மேனி அணி நலம் புலம்ப இனைதல் ஆன்றிசின் ஆய் இழை கனை திறல் செந் தீ அணங்கிய செழு நிணக் கொழுங்குறை மென் தினை புன்கம் உதிர்த்த மண்டையொடு இருங்கதிர் அலமரும் கழனிக் கரும்பின் விளை கழை பிழிந்த அம் தீஞ்சேற்றொடு பால் பெய் செந்நெல் பாசவல் பகுக்கும் புனல் பொரு புதவின் உறந்தை எய்தினும் வினை பொருளாகத் தவிரலர் கடை சிவந்து ஐய அமர்த்த உண்கண் நின் வை ஏர் வால் எயிறு ஊறிய நீரே