sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவன் துவக்கப்பள்ளிக் கல்வி முடித்து ஆறாவதில் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் அவன் தந்தையின் ஆதரவு குடும்பத்துக்கு இல்லாததாயிற்று.
அளத்தில் வார்முதல் தொழிலாளியாக இருந்த அவர் தொழிலாளிகளைக் கூட்டிச் சங்கம் சேர்த்து உரிமை கோரும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு முன்னின்று உழைத்தவர்.
சிவப்பு வண்ணத்தில் அச்சிட்ட துண்டு நோட்டீசுகளைச் சிதற விட்டுக் கொண்டு அவன் தந்தை சைக்கிளில் செல்வதை அவன் பார்த்திருக்கிறான்.
பிறகு தந்தையை ஒரு நாள் போலீசு பிடித்துச் சென்றதும் தங்கச்சியையும் அவனையும் அல் அயலில் விட்டு விட்டு அவன் அம்மா கருப்பிணியாக இருந்த அம்மா தூத்துக்குடிக்கும் வக்கீல் வீட்டுக்கும் அலைந்ததும் அவனுக்கு இன்னமும் மறக்கவில்லை.
பிறகு மூன்று வருடங்கள் சென்ற பிறகு ஒரு நாள் ராமசாமி தலைக்கொட்டையும் தானுமாகக் காலையில் வேலைக்குக் கிளம்புகையில் தாடி மீசையுடன் ஒரு ஆள் அவர்கள் வீடு தேடி வந்ததைக் கண்டான்.
கறுத்த முடித் தலையில் எண்ணெய் பளபளக்க குங்குமப் பொட்டும் கழுத்தில் பல வகை மணி மாலைகளுமாக அமர்ந்திருந்த சோதிடர் சோழிகளை வைத்துப் பார்த்து அப்பன் இன்னும் மூன்றே நாட்களில் திரும்பி விடுவார் என்றார்.
காலையில் அவன் ஏழு மணிக்கு வேலைக்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருக்கையில் சண்முகக் கங்காணியும் கணக்கப் பிள்ளையும் அவர்கள் குடிசைக்கு வரக் கண்டான்.
அப்பா திரும்பி வந்த பின் நன்றாக உடல் தேறிப் பழைய வலிமைகளைப் பெற்றிராது போனாலும் அன்பும் அரவணைப்புமாகச் சில நாட்களேனும் அவர் இருந்திருந்தால் அவருடைய இழப்பை ராமசாமியும் தாயும் அதிகமாக உணர்ந்திருப்பார்கள்.
ஆனால் அப்படி எதுவும் இல்லாமல் அவர் திரும்பியதும் இறந்து போனதும் கனவில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களாக நினைவில் ஆழமாகப் பதியாமல் போய்விட்டது.
இரண்டே புதல்வியர் அவர்களைக் கட்டிக் கொடுத்து அவர்கள் பாறை உடைத்து சல்லி எடுக்கும் குத்தகை வேலை செய்யும் கணவர்களுடன் வடக்கே சென்று விட்டனர்.
வெளியாரின் பேச்சும் நடப்பும் தந்தை ஏதோ பயங்கரமான குற்றத்தைச் செய்ததால் சிறைக்குச் செல்ல வேண்டி வந்ததென்றும் அவரே தாம் தவறுக்கு வருந்தி தனது ஆயுளை முடித்துக் கொண்டார் என்றும் அவன் கருதுமளவுக்கு அநுதாப ஈரமில்லாமலிருந்தன.
தந்தை செய்த பயங்கரக் குற்றம் என்னவென்பதை அவன் வாலிபனாக வளர்ந்து வர உப்பளத்தில் பெறும் அனுபவங்கள் வேலைச்சூழல் இவற்றின் வாயிலாகவே உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறான்.
ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன் ஒரு நாள் அவன் அளத்தில் பணியெடுத்த பின் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த போது சைக்கிளில் சென்று கொண்டிருந்த ஒரு ஆள் அவனைப் பார்த்து விட்டுச் சட்டென்று இறங்கினார்.
உண்மையில் செல்வாக்குடன் அவர் தொழிலாளரை ஒன்று சேர்த்ததே முதலாளிக்குப் பிடிக்காமல் அவர் மீது சதிக்குற்றம் சுமத்திச் சிறையில் தள்ளினார்கள்.
இப்போது உப்பளத் தொழிலாளரை மீண்டும் ஒன்று சேர்த்து அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல சங்கத்தை அமைக்க முயற்சிகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்றெல்லாம் எடுத்துரைத்தார்.
இந்தத் தொழிலாளிகள் ஒண்ணு சேரணும் அவர்களை அழுத்தும் முதலாளித்துவத்தைத் தட்டிக் கேட்க ஒரு நாக்கு வேணும்னு அவர் பாடுபட்டு உயிரையே பணயம் வச்சிட்டா.
போலீசு என்னைக் கண்ணி வச்சுத் தேடினப்ப அடுப்பு வச்ச எடத்துல பலகை போட்டு துணியப் போட்டு என்னப் படுக்கச் சொல்லி அண்ணனும் நீங்களும் எடங்கொடுத்தீங்க ஒங்க சோறும் உப்பும் தின்னு மூணு நாள் இருந்தேன்.
ஏதோ கேட்பார் பேச்சக் கேட்டு முதலாளிக்குத் துரோவம் செய்திட்டமேன்னு ஏக்கம் புடிச்சே பிரும்மமாப் போயி தன்னையே முடிச்சிட்டாவ.
நீங்க எதுவும் பேசி இப்ப இந்தப் பையனுக்குத் தீம்பா எதுவும் வரவச்சிடாதீக... ஒங்களக் கும்புட்டுக்கிறேன்... ஆனால் அவர் சென்ற பின் அம்மா அவனிடம் மக்கா தெளிஞ்சு கெடக்கிற மனசை அவெ குட்டத் தண்ணியாக்கிடுவா.
ராமசாமியிடம் சாடைமாடையாக அக்கமும் பக்கமும் தொழில் செய்யும் இடங்களிலும் அந்தப் பொம்பிளையைப் பற்றிச் செவிகளில் போடத்தான் செய்தார்கள்.
அவள் வீறு கொண்டு ஒரு அசுரனை உதைத்தாள் பொன்னாச்சி இப்பிடி அக்குருமமுன்னு மொதல்ல கொரல் குடுக்கறதே நீதான் எல்லாரும் இவனுவ என்ன சேஞ்சாலும் எதுக்கத் தெரியாம அடங்கிப் போவா.
கதாநாயகி ஆனந்த மிகுதியால் கதாநாயகனின் அருகில் வந்து மலர்ச் செண்டென அவன் மார்பில் முகம் பதிப்பாள்... ராமசாமி தானே அந்தக் கதாநாயகனாக மாறிப் போகிறான்.
கடைக்காரனான முதியவன் ஏத்தே வெல கேட்டுட்டுப் போறியே ரெண்டே முக்கால் எடுத்துக்க புளி ஒருக்கொட்ட சொத்த ஒண்ணு கிடையாது அவள் செவிகளில் அது விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை.
இனி யாரும் யார் பின்னயும் வராண்டா... அந்த மெல்லிய குரலில் வந்த சொற்கள் சந்தை இரைச்சலின் எல்லா ஒலிகளோடும் கலந்துதான் அவன் செவிகளில் புகுகின்றன.
அவன்... அவன் மேட்டுக்குடி அளத்தில் சுமை தூக்குகையில் கையில் முதுகெலும்பு அழுந்த நொடித்து விழுந்து ஒருவர் இறந்து விட்டதாகச் செய்தி வந்ததைக் கேட்டு மாலையில் விரைந்து சென்று விட்டான்.
இருபது ஆண்டுகளாக அங்கே வேலை செய்யும் அந்த மனிதன் அளத் தொழிலாளி அல்ல என்று விசாரணையில் கூறப்பட்டு விட்டதைக் கேள்விப்பட்டு அவன் அங்கு சென்றான்.
சிறியவர் பெரியவர் ஆடவர் பெண்டிர் கிராமம் பட்டினம் நாய் மாடு சகதி அழுகல் ஈக்கள் யாருமே எதுவுமே அவன் கண்களிலும் கருத்திலும் நிலைக்கவில்லை.
பிள்ளை பெறுவரையிலும் உழைக்கிறீர்கள் என்று எத்தனை எடுத்துச் சொன்னாலும் விழிக்கவே அஞ்சும் இந்தப் பெண்கள்... முதல் நாள் அந்தப் பெண்ணிடம் அந்தக் கணக்குப் பிள்ளை மாண்டு மடிந்தவனின் மனைவியிடம் அம் முதலாளித் தெய்வத்தின் பூசாரியான கணக்கப்பிள்ளை இறந்த என் புருசன் அந்த அளத்தில் வேலை செய்யும் தொழிலாளியல்ல என்று எழுதிக் கொடுத்து அதன் கீழ் அவளைக் கையெழுத்துப் போடச் செய்திருக்கிறான்.
அவன் அளத்தொழிலாளியானால் நட்ட ஈடு என்று தொழிற்சங்கக் காரர்கள் தூண்டி விடுவார்கள் என்று முன்னெச்சரிக்கையாகக் கையெழுத்து வாங்கிச் சென்றிருக்கின்றனர்.
முடியில் உப்புக் காரம் ஏறி ஏறிக் கருமையும் கனமும் தேய்ந்து நைந்து விட முப்பது முப்பத்தைந்துப் பருவத்திலேயே முடி பதம் பண்ணிய தேங்காய்ப் பஞ்சு போலாகி விடுகிறது.
நீங்கள்லாம் கூடிச் சங்கத்திலே ஒரு குரலா முடிவெடுத்து ஏன் எதிர்க்கக் கூடாது என்று அவன் அன்னக்கிளி பேரியாச்சி எல்லோரிடமும் வாசலில் குந்தியிருக்கும் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் பேசுவான்.
சங்கம் சேந்து போராடினால் சம கூலி மட்டுமில்லை பேறு கால வசதி ஆசுபத்திரி மருத்துவ வசதி பிள்ளைப் பால் படிக்க வசதி நல்ல சாப்பாடு ஓய்வு காலப் பென்சன் குடியிருக்க வசதியான வீடு சம்பளத்துடன் லீவு... என்று அவன் அடுக்கினால் அவர்கள் சிரிப்பார்கள்.
நாம கண்ணுக்கு பாதுகாப்பு வேணும் மேஜோடு குடுக்கணும் ஒரு நா வாரத்தில் சம்பளத்து லீவு பிறகு ஒன்பது நாள் விசேச லீவு போனசு வருசம் முச்சூடும் தொழில் பாதுகாப்பு இதெல்லாம் கேட்டா மட்டும் பத்தாது.
நீங்க சொல்லுங்க அண்ணாச்சி நாம தமிளன் மானம் இந்தியன் மானம்னு அளவாப் பேசுதோம் பொண்டுவளக் கூட்டாம சங்கக் கூட்டமில்ல... அவங்களைக் கூப்பிடணும் அவங்களுக்கு நாமதா தயிரியம் சொல்லணும்... இந்தப் புதிய வேகத்தின் ஊற்றுக் கண் எப்போது பிறந்ததென்று புரியாமலே சுப்பையா பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
அவருக்குக் கோபமாக வருகிறது பெரிய துரை போல் செருப்பு சட்டை அவன் முடியும் காலில் போட்டுக் கொள்ளும் யானைக் குழாயும் தீர்வையை நினைவுறுத்தி வந்த கடிதத்தை அன்று பெட்டிக்குள் வைத்துவிட்டுப் போனார்.
பழைய தகரப் பெட்டி அதில்தான் அவருடைய கூட்டுறவுச் சங்கக் காகிதங்கள் பத்திரம் வேலுவின் கல்லூரிப் படிப்பு உதவிச் சம்பளக் காகிதங்கள் எல்லாம் இருக்கின்றன.
அதைத் திறக்கும் போதெல்லாம் ஒரு கோடித் துணியில் முடிப்புக் கட்டி வைத்திருக்கும் செவந்திப் பெண்ணின் அரைப் பவுன் தாலியைப் பார்க்காமலிருக்க மாட்டார்.
என்ன வேணா அடிச்சிக் கொல்லும் செவந்தியாபுரம் தொழிலாளர் குடிகள் முப்பதாண்டுகளுக்கு முன்னர் பனஞ்சோலை அளம் என்று இந்நாள் திக்கெட்டுமாக விரிந்து கரிப்பு மணிகளை விளைவிக்கும் சாம்ராஜ்யமாவதற்கு முன்பே உருவானவை.
பெரிய முதலாளி வாலிபமாக இருந்த காலத்தில் சிறு அளக்காரராக அங்கு தொழில் செய்யப் புகுந்த போது முதன் முதலில் குடிசை கட்டிக் கொண்டு அங்கு குடியேறிய சின்னானின் குடும்பமும் அவனை ஒட்டிக் கொண்டு அங்கு பிழைக்க வந்தவர்களும் தான் அந்தக் குடிசைகளுக்கு இன்றும் உரியவர்களாக இருக்கின்றனர்.
கிணற்றிலிருந்து மனிதன் நீரிறைத்த நாள் போய் இயந்திரம் இயங்கத் தொடங்கியதும் உப்பளங்கள் பெருக மலைமலையாக வெண்ணிறக் குவைகள் கடற்கரைகளை அலங்கரிக்கலாயின.
நூறு ஏக்கர் பரப்பில் வேலை செய்யும் ஐம்பது தொழிலாளிகளுக்கும் மாசம் சம்பளம் என்று அறுபது ரூபாயும் நாளொன்றுக்கு அரை கிலோ அரிசியும் வழங்க அவர் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.
அன்னக்கிளி மாரியம்மா மாசாணம் ஆகியோரும் அளம் பிரிந்த பின் அங்கே வேலை செய்யப் போனாலும் இந்தக் குடிசைகளிலிருந்தே செல்கின்றனர்.
அந்தக் கற்கோட்டைகள் பஞ்சைத் தொழிலாளரின் அத்தியாவசியத் தேவைகளையும் இவர்களுடைய அட்வான்சு சீலை போனசு என்பன போன்ற வண்மைப் பூச்சையும் குழைத்துக் கட்டியவை.
ஏனைய அளங்களில் வறுமைத் தேவையுடன் கூலிக்காக என்ற வெறும் நீரைச் சேர்த்து எழுப்பும் மதில்கள் இடைவிடாத அரிப்புக்கு இடம் கொடுக்கின்றன.
நிர்ணயக்கூலி ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் சமமில்லை என்றாலும் ஓரளவு அங்கெல்லாம் நிர்ணயக்கூலி நடைமுறைக்கு வந்திருக்கிறது.
பெரும்பாலான தொழிலாளர் காண்ட்ராக்ட் என்ற முறையில் நிர்ணயக் கூலிக்கும் குறைவான கூலிக்கு அடிமைப்படுத்தப் பெற்றிருக்கின்றனர்.
பனஞ்சோலை அளத் தொழிலாளரே ஒன்று சேருங்கள் எட்டுமணி நேர வேலைக்கேற்ற ஊதியம்... பதிவு பெறும் உரிமை வாராந்திர ஓய்வு நாளைய ஊதியம் இவை அனைத்தும் உங்கள் உரிமை தாய்மார்களே உங்கள் சக்தியைச் சிதற விடாதீர்கள் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் சமமான கூலி... என்பன போன்ற வாசகங்கள் அச்சிடப் பெற்ற துண்டுப் பிரசுரங்கள் எங்கிருந்து பிறந்தது எப்படி வந்ததென்று புலப்படாமல் தொழிலாளரின் உள்ளுணர்வைச் சீண்டி விடுகின்றன.
ஒவ்வொரு அளத்திலும் துடிக்கும் இளம் ரத்தத்துக்குரியவர்களைக் கண்டு பிடித்துத் துணைவர்களாக்கிக் கொள்ள ராமசாமி முயன்று கொண்டிருக்கிறான்.
அந்நாள் சண்முகக் கங்காணி ராமசாமியைச் சிறு பையனாக உப்புக் கொட்டடியில் வேலைக்குக் கொண்டு வந்து சேர்க்கையில் அளத்தில் இவ்வளவு சாலைகளும் கட்டிடங்களும் கிடையாது.
அவன் வேலைக்குச் சேர்ந்து பல நாட்கள் சென்ற பின் ஒரு நாள் அறவைக் கொட்டடி வாயிலில் ஒரு பெரிய மனிதர் சந்தனப் பொட்டும் குங்குமமுமாக வந்து பலர் சூழ நின்றிருந்தார்.
தொழியில் அவ்வப்போது நீர் பாய மடை திறந்து விடுவது அடைப்பது அலுவலகத்தில் எப்போதேனும் யாரேனும் வந்தால் சைக்கிளை மிதித்துக் கொண்டு போய் சோடா வாங்கி வருவது போன்ற வேலைகளுக்கு அவன் உயர்ந்தான்.
கைகளில் மோதிரங்கள் தங்கச்சங்கிலி உயர்ந்த உடை செண்ட் மணம் நாகரிகப் பெண்கள் என்ற இசைவுகளை இவன் காரை ஓட்டிக் கொண்டு வரும்போதோ ஸ்கூட்டரை ஓட்டிக் கொண்டு வரும் போதோ காண இயலாது.
காருக்கே மரியாதை காட்டுபவர்களும் அவர் வங்கி அதிகாரிகளை உப்புக் குவைகளின் பக்கம் அழைத்து வருகையில் கூனிக் குழைந்து குறுகுபவர்களும் நிறைந்த அந்தக் களத்தில் இவன் அவனும் மனிதன் தானே என்று அலட்சியமாகச் சென்றிருக்கிறான்.
இந்த முதலாளி சும்மாக் கிடப்பவனை வலிய அழைத்து உனக்கு இங்கேயே வீடு வைத்துக் கொள் சம்பளம் ஐம்பது ரூபாய் போல் அதிகம் தருவதாக எதற்குச் சொல்கிறார்?
பொண்ணுவளத் தொட்டுக் குலைக்கும் ஒங்கையை ஒருநாள் நான் வெட்டிப் போடுவே... முதலாளி இவனை இந்த நாய்ப்பயலை இந்த அளத்தை விட்டு நீங்களே விரட்டலேன்னா ஒங்க பேரு கெட்டுப் போகும்.
முதலாளியானவன் ஒரு கைப்படுக்கையில் இன்னொரு கையை நிறுத்தி அதில் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அவனது கோபத்தை ரசிக்கும் பாவனையில் அமர்ந்திருக்கிறான்.
ஏம்ப்பா இந்த அளத்தில் சோலை ஒருவன் தான் பட்டப் பகலில் குடிச்சிட்டு வருவான்னு நினைச்சிருந்தேன் இந்தாளும் சோலையைப் போல்னு தெரியிது.
இவனுக்கு எணங்கலேன்னா அவிய கூலியில மண்ணடிக்கிறா நீங்க இங்க வேல செய்யிற பொம்பிளகளைக் கூட்டி விசாரிக்கணும்... என்று அவன் உள்ளார்ந்து வரும் தாபத்துடன் கோருகிறான்.
ஆனால் பொன்னாச்சியின் வாயிலிருந்து அவன் அச்சொற்களைக் கேள்வியுற்ற நாளிலிருந்து குமுறிக் கொண்டிருந்த கொதிப்பு அச்சூழலில் வெடித்துவிட்டது.
கையெழுத்து ஒன்றைப் போட்டுவிட்டுச் சம்பளத்தை ஐம்பத்தெட்டு ரூபாய் சொச்சத்தை எண்ணிப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.
புதிய துறைமுகத்தில் அலுவலக வேலை செய்பவனும் கல்லூரியில் பணியாற்றுபவரும் வாடகைக்கு இருக்கும் வகையில் கண்ட்ராக்ட் வியாபாரம் என்று பொருளீட்டும் வர்க்கத்தார் அங்கே மனைகளை வாங்கி வீடுகள் கட்டியிருக்கின்றனர்.
தனபாண்டியன் உப்பளத் தொழிற்சங்கத் தலைவராக வளர்ச்சி பெற்று வந்திருப்பதை அந்த வீடே அறிவிப்பதாக அவனுக்கு அப்போதுதான் சுருக்கென்று தைக்கிறது.
முன்புறம் தூண்கள் அலங்காரமாக விளங்கும் வராந்தா மொசைக் தளம் வராந்தாவில் மேற்சுவரில் வரிசையாக அரசியல் தலைவர்களின் படங்கள் விளங்குகின்றன.
உள்ளிருந்து தொப்பி போல் முடிவிழும் தலையும் பெரிய பெரிய வில்லைகளாக தங்க பிரேம் மூக்குக் கண்ணாடியும் கட்டம் போட்ட சட்டையுமாக ஒரு இளைஞன் வருகிறான்.
புதிய குஞ்சங்கள் கறுப்பும் சிவப்புமாக அலங்கரிக்கும் ஆசனமும் பளபளக்கும் மின் விளக்குமாக அந்தச் சைகிள் அலங்கரிக்கப் பெற்ற புதுமணப் பெண் போல் நிற்கிறது.
சைகிள் வைத்துக் கொண்டு படிப்பகத்தில் சென்று பத்திரிகை படிக்கும் வித்தியாசமான உப்பளத் தொழிலாளியாக இருந்த ராமசாமி... அவனுக்கு இப்போதும் ஒரு குறைவும் வந்து விடவில்லை என்று நினைத்துக் கொள்கிறான்.
தலைவருக்கு இந்தச் செய்தி தெரிய வேண்டியதுதான் தாமதம் உடனே ஆயிரம் பதினாயிரம் உப்பளத் தொழிலாளரை அவர் ஒன்று சேர்த்து விடுவார்.
மிகப் பெரியதோர் பிரளயத்துக்குக் கருவானதோர் எழுச்சியை அந்த முதலாளிகளும் கணக்கப்பிள்ளைகளும் எதிர்நோக்கிச் சமாளிக்க வேண்டும் என்றதோர் உறுதி கொடிக் கம்பமாய் அவனுள் எழும்பியிருந்தது.
ஆளவே காணம் ரொம்ப நாளா நோடீசு கொண்டு போட்டுட்டுப் போன சுப்பையா வீட்டில் பேசக் கூப்பிட்டா நா வரதுக்கில்லாம போச்சி... சொல்றதுக் கொண்ணுமில்ல அண்ணாச்சி.
தொழிலாளர் சங்கம்னு ஒரு அமைப்பு அதுக்கு ஒரு தலைவன்னு இருக்கறப்ப நீ விசயத்த அப்பவே ஏங்கிட்டல்ல வந்து சொல்லணும்?
கூப்பிட்டனுப்பினா வீட்டக் காலி பண்ணச் சொன்னா இல்ல இந்த வளவில் வந்திருன்னு சொன்னா கூலி அதிகமாக குடுத்தா இதெல்லாம் ஏங்கிட்ட வந்து சொல்லி யோசனை கேக்காம முதலாளி மொகத்துக்கு நேர எதுத்துப் பேசுனா எப்படி?
விரிந்து கிடக்கும் முட்செடிப் புதரைத் தாண்டி மணல் தேரியில் தெருக்கள் கூரையும் சார்ப்புமாக இடிந்து சுவரும் ஓட்டைப் பந்தலுமாக வேலிப்படலும் மண் முற்றமுமாகத் தொழிலாளர் வீடுகள்.
பெரணி நாரு பெரணிநார் வெளிப்புறத்தில் பனமட்டையில் கிழித்த நார் உறுதியானது ஈரக்கிளி ஈரக்கிளி பிரம்பு எல்லாம் வெலகுடுத்து வாங்கி வைக்கிறாப்பலியா இருக்கு?
நாம சேர் கட்டி சங்கம் சேந்து சாமான் வாங்கிப் போட்டு பொட்டி முடஞ்சு வித்து லாவம் காணுவமின்னா தனி முதலாளிய வியாபாரம் எப்படியாவும்?
மாசி பங்குனிக் காலத்துல எங்க பொம்பிளக பண்பாட்டு வேலைக்குப் போயி ரெண்டு மூணு கொண்டாருவா இப்ப அதுவுமில்ல... ராமசாமியைக் கிழவர் எல்லாச் சக்திகளையும் உள்ளடக்கிக் கொண்ட தூணாகக் கருதி முறையிடுகிறார்.
பொழுது விடிந்து விட்டது தெரியாமல் உறக்க மயக்கத்தில் தனி உலகம் படைத்து அதில் ஆழ்ந்து கிடந்த பொன்னாச்சியை சின்னம்மாவின் கோபக் குரல் தான் உலுக்கி விடுகிறது.
கொடைக்குப் போறாறாம் கொடை எந்திரிச்சி புள்ள எந்தப் போலீசு கொட்டடில கெடந்து அடிபடுறான்னு போய்ப் பாரும் எந்திரிம்... ஐயோ... பச்சை... பச்சையா?
அதா குந்தியிருக்காளே அப்பங்கிட்டக் கேளு அந்தப் பச்சப் புள்ளயக் கெடுத்திருக்கா தண்ணி கொண்டாரானாம் டீக்க்டய்க்கு பொட்டக்கண்ண வச்சிட்டுத் தடவுறிய.
இப்ப போயி அந்தச் சம்முகத்தக் கேப்பீரோ மம்முவத்தைக் கேப்பீரோ பிள்ள போலீசில அடிபடுறானான்னு பாத்து ஒம்ம தலைய அடவு வச்சானும் கூட்டிட்டு வாரும் இல்லாட்டி இங்ஙன கொலவுழுகும் என்று அனல் கக்குகிறாள்.
அந்தக் கடை உப்பளத்துத் தொழிலாளர் குடியிருப்புக்களோடு ஒட்டாமல் ஆனால் பாலைவனத்திடையே ஓர் அருநீர்ச்சுனை போல் பாத்திக் காடுகளிலிருந்து வருபவர் விரும்பினால் நா நனைத்துக் கொள்ளும் வகையில் அமைந்திருந்ததைப் பொன்னாச்சி அறிவாள்.
நகக்கண்களில் ஊசியேற்றல் முதுகின் மேலேறித் துவைத்தல்... சின்னம்மா அப்பனை விரட்டிய பிறகு அவளிடம் நீ இன்னக்கி வேலய்க்கிப் போகண்டா.
சின்னம்மா அலுமினியம் தூக்குடன் வேலைக்குச் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டே அவள் வாயிலில் நிற்கிறாள்... பாவம் இரவு பகலாகக் கூலிக்கு உடல் வஞ்சனையின்றி உழைக்கிறாள்.
சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டு வெள்ளை வேட்டியும் சட்டையும் துண்டும் திருநீறும் குங்குமப் பொட்டுமாக வெள்ளைச்சாமித் தரகனார் போகிறார்.
முனிசீஃப் வீட்டில் எந்தத் தின்பண்டம் கொடுத்தாலும் மறக்காமல் தம்பிக்கு இலையில் சுற்றிக் கொண்டு வந்து மாமியறியாமல் கொடுப்பாள்.
புரும்புரும் என்று தெருவை அடைத்துக் கொண்டு திரும்ப முனகும் லாரிகள் மணியடித்துச் செல்லும் ரிக்ஷாக்கள் சாக்கடை ஓரத்துத் தேநீர் கடைகளில் கறுத்த பனியனும் பளபளக்கும் கிராப்புமாகத் தென்படும் சுறுசுறுப்பான ஊழியர்கள் வடையைக் கடித்துக் கொண்டு கிளாசில் தேநீரைச் சுழற்றி ஆற்றிக் கொண்டு உதட்டில் வைத்து அருந்தும் தொழிலாளர் லாரியாட்கள் சிவந்த கண்கள் கொடுவாள் மீசைகள் கைலிகள் அழுக்குப் பனியன்கள் என்று அவளது பார்வை துழாவுகிறது.
மாமனைத் தேடிச் சென்று அங்கே அல்லிக்குளம் பசுமை... மாமி ஏசினாலும் உறைக்காது... இருநூறு ரூபாய்... அம்மா... அவளை அந்த முடுக்குச் சந்தில் ஒருவன் கையைப் பற்றி இழுக்கிறான்.
குந்தியிருக்கும் பெண்களில் மூதாட்டி இருக்கிறாள் சிறு வயசுக்காரியும் இருக்கிறாள்... இவர்கள் வித்து முடைக்காரர்கள் என்று பொன்னாச்சி புரிந்து கொள்கிறாள்.
கங்காணி அவள் பிள்ளைக்குப் பால் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது லாரி வந்திருக்கு என்று குரல் கொடுத்தால் அப்படியே விட்டு விட்டு ஓடவேண்டும்.
இப்படி எத்தனையோ பெண்கள் தொழிற்களத்தில் தேய்ந்து குடும்பத்துக்கும் ஈடுகொடுக்கும் பெண்கள் மஞ்சளையும் கிரசினையும் குழைத்துப் புண்ணில் எரிய எரியத் தடவிக் கொண்டு அந்த எரிச்சலிலேயே உறங்கி மீண்டும் புண் வலுக்கப் பணியெடுக்க வரும் பெண்கள் அங்கிருந்த ஆண்கள் யாரும் கங்காணியை எதிர்க்கவில்லை.
காரும் பஸ்ஸும் எங்கெங்கோ கடற்கரைகளுக்கு மக்களைக் கூட்டிச் செல்கையில் இந்த மூலைக்கு நடந்து யார் வருவார்கள் அவர் நீராடி ஈசனை வழிபடுகிறார்.
ஒவ்வொரு ஆண்டிலும் கூட்டுறவு உப்புத் தொழிலாளிகள் உற்பத்தி விற்பனைச் சங்கம் நல்லபடியாகச் செயல்பட அடுத்த ஆண்டுக்குள் பாலம் வந்து விட வேண்டும் எம்பெருமானே என்று நினைத்து வேண்டிக் கொள்வார்.
கர்போட்டாந்தா மளை வராது... தூத்தூடி முத்தாலம்மன் கொடைக்கிப் போயிருந்தே மொதலாளி பிள்ளயப் பாத்தே போலீசில இட்டுப் போயிட்டாவ...?
ராவுல திருவிழாக் கும்பல்ல ஆட்டக்கார மேளக்காரனெல்லாம் வந்து ஜேன்னு இருக்கையில இவனமட்டும் தலையில செமந்திட்டு வாரயில கண்டிட்டா.
பசியை ஆரோக்கிய ரீதியில் போக்கத் தேவையான உணவு இரத்தத்தில் கலந்து உயிரூட்டும் தெம்புக்கான அன்னசாரம் போதிய அளவு கிடைப்பதேயில்லை.
சற்றைக்கெல்லாம் ஐந்து ஒற்றை ரூபாய்த் தாளாகக் கொண்டு வருகிறாள்... புள்ளயக் கூட்டிட்டு வந்திடுங்க... என்று கவலை கனக்கக் கூறிவிட்டுச் செல்கிறாள்.
செம்பில் தாவத்துக்கு நல்ல தண்ணி பானையிலேந்து எடுத்திட்டு வா... ட்டீ என்று ஏவிவிட்டு ஆச்சி நிதானமாக அவரது விசாரணைக்குப் பதிலளிக்கிறாள்.
நல்லவேளை மனச்சான்றின் ஒரு நரநரப்பில் புறப்பட்டு வந்து விட்டாரே ஒழிய பணத்துக்கு என்ன செய்வதென்ற பதைபதைப்பு இல்லாமலில்லை.
ஏதோ ரெண்டொரு ஏனம் சீல தாலின்னு வாங்கி சுவம் முடிச்சி வச்சயன்னா எக்குதப்பா எதும் நடந்து போயிராது... பகிரங்கமா புருசனை விட்டு ஓடிவந்து முறையில்லாத வாழ்வு நடத்திய அந்தப் பெண் பிள்ளையின் வீட்டுப்படி ஏறவே அவருக்கு முதலில் கூச்சமாக இருந்தது.
நீர் அதிகமாகிவிட்டதனால் தளர்ந்து போன பணியாரமாவு போல் கழுத்துச் சதை தொய்ந்தாலும் முகத்தில் சுருக்கங்கள் கீறிட்டாலும் அவளிடம் களையும் கம்பீரமும் குறையவில்லை.
முன்ன தொழிற்சங்கம் வச்சி ஸ்ட்ரைக் பண்ணச் சொல்லி தடியும் கம்புமா அளத்துக் கூலிகளைப் பயமுறுத்தி நிக்க வச்சாரே சாத்தப்ப அந்த வருசங்கூடப் பெரிய புயலடிச்சி ராமேஸ்வரம் கரையே முழுகிப் போச்சே?
ஏதோ முன்ன பின்ன பாத்து ஏற்பாடு செஞ்சி கெட்டிப் போடணும்... ராட்டினம் போட்டு இரைக்கும் உப்பு நீர்க் கிணறும் கூட மூடிப் போகிறது.
ஆனால் உப்பை நம்பிக் கஞ்சி குடிக்கும் தொழிலாளியின் வறுமைக் குழி மூடப்படுவதே இல்லை தட்டு வண்டியில் தகரப் பெட்டி கரியேறிய சருவம் சுளகு நார்ப்பெட்டி சில பழுப்பு தாள் புத்தகங்கள் தட்டு முட்டுச் சாமான்கள் பாய் சாக்கு ஒரு பனநார்க் கட்டில் எல்லாச் சாமான்களுடனும் ராமசாமியின் தாய் பாக்கியத்தாச்சி அமர்ந்திருக்கிறாள்.
இளவட்டம் வாரான்னு பல்ல இளிச்சிட்டுப் போயி நிக்காதிய அவன் நோட்டீசு குடுத்தாலும் வாங்காதிய பனஞ்சோல அளத்துல சின்ன முதலாளிய எதித்துப் பேசி மூக்கு உடபட்டு இங்க வந்திருக்கா.
உப்பளத்தில் லாரி வந்து நிற்கும் பொது பெண்கள் சாக்கை விரித்து உப்பை நிரப்ப இவர்கள் மூட்டைகளைத் தைத்து லாரியில் அடுக்க வேண்டும்.
அன்னக்கிளி அழகம்மை பேரியாச்சி என்ற தொடர்புகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு வேறு புதிய பழக்கங்களைக் காண இந்தக் குடியிருப்புக்கு நகர்ப்புறத்துக்கு வந்திருக்கின்றனர் அவர்கள்.
தாய் கையில் துடைப்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு தட்டிப் பெருக்குகையில் அவன் கயிற்றையும் வாளியையும் எடுத்துக் கொண்டு தெருக் கோடியில் இருக்கும் உறைக்கிணற்றுக்கு வருகிறான்.
நாலு கல் போனா வண்ணாந்துறை இருக்கு துணி தப்பி அலசிட்டு வரலாம்... வோட்டு வாங்கிட்டுப் போவ அல்லாம் வருவா பொறவு ஒருத்தரும் கண்டுக்கறதில்ல.
தலைவர் வூடு கட்டுறாருன்னு கச்சிக்காரங்கிட்ட ஆளுக்கு ஒரு ரூவா பிரிச்சானுவ... என்று அந்தப் பெண் வயிற்றெரிச்சலை எடுத்துரைக்கிறாள்.
பல பல உப்பளங்களில் வேலை செய்யும் தொழிலாளர் அனைவரும் சாலையிலிருந்து மணலில் கால் புதைய அந்தக் காட்டில் திரும்பித்தான் நடந்து செல்ல வேண்டும்.
பொன்னாச்சியும் இப்படித்தான் வரவேண்டும்... ஆனால் முன் போல் குறித்த நேரத்தில் வேலைக்குச் சென்று வந்து குறித்த இடத்தில் அவனால் அவளைச் சந்திக்க முடியாது.
எழுபத்தைந்து கிலோ மூட்டைகளைச் சுமந்து லாரியில் அடுக்க வேண்டும்... மாசம் இருநூறு ரூபாய் தருவதாக அவர்கள் அவனை வளைக்கப் பார்த்தார்கள்.
வட்டுக் கடன் வாங்கிக் குடுத்திட்டு இப்ப அக்கா தங்கச்சி தம்பி அல்லாம் ஞாயித்துக் கிளமயும் வேலக்கி வந்திட்டுப் போறா அவர்கள் சொல்லிவிட்டுப் போய் விட்டார்கள்.
அவளுக்காக அவன் தன் வேலை வீடு போன்ற வசதிகளைத் துறக்கவில்லை என்று கொண்டாலும் அவளுக்காக அவளை முன்னிட்டுத்தான் மொத்தப் பேருடைய துன்பங்களையும் பகிர்ந்து கொள்வதாக நினைத்து மகிழ்ச்சி கொள்கிறான்.
மேலும் அந்தப் பெண்பிள்ளை... அவளைப் பற்றி ஆத்தா அறிந்தால்... அவளுடைய நேயமும் அன்புமான அந்த உரையாடல் அவனுக்கு எப்போது நினைத்தாலும் உள்ளத்தைப் பரவசமாக்குகிறது.
அந்தக் குரலில் அமுதமல்லவோ பொங்குகிறது சீச்சீ இந்தாளு ரொம்ப மோசம் என்று பொன்னாச்சி மனசுக்குள் சொற்களைக் கோத்து விசிறிக் கொண்டு நடையில் வேகம் கூட்டுவது போல் பாசாங்கு செய்கிறாள்.
எல்லாந்தா... பொருளாதார நிலையை இவ்வாறு கண்டறிந்த பின் அவன் மனம் சீலை தாலி ரெண்டேனம் வாங்கிக் கல்யாணம் செய்வதற்கான சாத்தியக் கூறுகளை ஆராய்ந்து பார்க்கிறது.
போட்டா இத்தினி நாளும் வழக்கத்துல இருக்கிறாப்பல எழுவத்தஞ்சி கிலோ பத்தொம்பது பைசா இல்லேண்ணா... இல்லேன்னா தொடாதிய போங்க இப்ப நேத்து முந்தா நா இதோ அம்பது கிலோ மூடை பத்து லாரி அடிச்ச.
தொழிலாளிகளை ஒண்ணு சேக்கறதுன்னா மம்முட்டி கடப்பாரை தடி இதுங்களை வச்சிட்டு வேலைக்கிப் போனா கை வேறு கால் வேறக்கிடுவம்னு பயமுறுத்தித்தான் ஆகணும்னா அந்த அடிப்படையே சரியில்லை என்று பேசிக் கொண்டிருந்த இளைஞன் தான் ராமசாமி என்று தெரிந்து கொண்ட போது மனதுக்குக் குளிர்ச்சியாக இருந்தது.
இது ஒரு மனு எளுதிச் சம்பந்தப்பட்டவங்க கிட்டக் குடுக்கணுமின்னோ எல்லோரும் சேந்து கூட்டாக் கூச்சல் போட்டுக் கேட்கணுமின்னோ ஆரு வழி செஞ்சிருக்கா?
இதுக்கு ஒரு நல்ல காலம் வரணுமின்னா நாம முன்னேறணும்னு நினைச்சு ஒண்ணு சேந்துதா ஆகணும்... அந்தச் சொற்கள் அவரது உள்ளத்தில் இன்னமும் எதிரொலிக்கின்றன.
இருநூறு ஏக்கர் கூட்டுறவு உற்பத்தி நிலம் என்று பேர் வைத்துக் கொண்டு பத்து ஏக்கர் கூட உற்பத்தி செய்யவில்லை என்றால் குத்தகையை ரத்து செய்து விடுவதற்கு அவர்களுக்கு அதிகாரம் உண்டு என்று அவர் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்.
அவர்களுடைய நிலக் குத்தகை இருபது ஆண்டுகள் முடிந்து விடுவதாலும் மூன்று தீர்வைகள் கட்டியிராததாலும் நிலக் குத்தகை இனி புதுப்பிக்கப்படுவதற்கில்லை என்றும் கடிதம் தெரிவிக்கிறது.
பாஞ்சாலி வெடுக்கென்று இன்னிக்கு இனிஸ்பெட்டர் வந்தாவ எங்கள எல்லாம் கொட்டடிலிலேந்து அந்தால பம்ப் கொட்டடி தாண்டி கோயில் செவர் மறப்புல ஒக்காத்தி வச்சிட்டா... என்று சேதி தெரிவிக்கிறாள்.
அரையில் பூப்போட்ட கைலியும் மேனியில் ஒட்டாத பாம்புத் தோல் போல் படம் போட்ட சட்டையும் அணிந்து கையில் கடியாரம் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறான்.
நிச்சயமாக மாமா இப்படிச் சொல்லி இவனுடன் புறப்பட்டு வர அனுப்பி இருக்க மாட்டார் வேலுவை அனுப்பினாலும் அனுப்பியிருப்பார் வேலு கால் பரீட்சை முடிந்து ஊர் திரும்பியிருப்பானோ?
வெள்ளி போவ நாயித்துக்கிளம நா வார இல்லாட்டி பச்சைய அனுப்புறமின்னு சொல்லும்... மாளய அமாவாசையன்று மழை மணி விழும் என்று எதிர்பார்ப்புடன் உப்பளத்தில் கெடுபிடியாக வேலைகள் நடக்கும்.
பருவ மழை நாகப்பட்டணம் பாண்டிச்சேரி கேரளத்துக்கரை என்று எங்கு அடித்துக் கொட்டினாலும் புயல் சுழன்று அடித்தாலும் தூத்துக்குடி உப்புக்குப் பெருஞ்சேதம் விளைவிக்க உடனே வந்து விடாது.
எனவே அந்தக் காலங்களில் மிகத் தீவிரமாக உப்பை வாரித் தட்டு மேடுகளில் சேர்ப்பதும் மழையில் கரையாமல் ஓலைத் தடுப்புப் போடுவதும் அல்லது விரைவாக விற்று மூட்டைகளாக்கி விலை ஏற்ற காலத்தில் அம்பாரங்களைக் கரைப்பதுமாகப் பணிகள் நெருக்கும்.
முக்கியமாகப் பனஞ்சோலை அளத்திலும் தொழிலாளர் ஒன்று பட வேண்டும் ஞாயிற்றுக்கிழமை வாரன் என்ற சொல் பொன்னாச்சியின் செவிகளில் ஒலித்துக் கொண்டுதானிருக்கிறது.
சின்னம்மா அதிகாலையில் நான்கு மணியிலிருந்து ஆறு மணி வரையிலும் உப்பு அறைவை ஆலையில் அதிகப்படி வேலை என்று மூன்று மணிக்கே எழுந்து போகிறாள்.
அதிகாலையிலேயே பொன்னாச்சி எழுந்து கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைத்து வந்து நிரப்பி வீடு பெருக்கி பாண்டம் கழுவித் துப்புரவு வேலைகளில் ஈடுபடுகிறாள்.
செங்கமலத்தாச்சி வழக்கம் போல் வாயிற்படியில் அமர்ந்து சாம்பற் கட்டியை வைத்துப் பல் துலக்குகையில் ராமசாமி பழனிவேலு மரியானந்தம் மாசாணம் எல்லோரும் வருகின்றனர்.
செவந்தகனி மாதா கோவிலுக்குப் போறவுல இசக்கிமுத்து ஜீனத்து வாராளே அவ அண்ண எல்லாரிட்டயும் ஆச்சி கூட்டியாரச் சொன்னான்னு சொல்லு... சற்றைக்கெல்லாம் அங்கே திமுதிமுவென்று கூட்டம் கூடி விடுகிறது.
பனஞ்சோல அளத்துத் தொழிலாளியளை இதுவரைக்கும் ஒரு வேல நிறுத்தத்திலும் ஆரும் ஈடுபடுத்தல நாம வேற பக்கம் அடிபிடின்னு நின்னு போராடி பத்துப் பத்துப் பைசாவா கூலி கூட்டிட்டு வந்திருக்கம்.
முக்கியமா இதுக்கெல்லாம் போராடணும்... பொண்டுவல்லாம் எதெது சொல்லணுமோ சொல்லுங்கட்டீ என்ற செங்கமலத்தாச்சி உள்ளே சென்று அந்த செல்ஃபில் வரிசை குலையாமல் வைத்திருக்கும் நோட்டுப் புத்தகங்களிலிருந்து ஒன்றை உருவிப் புரட்டிப் பார்க்கிறாள்.
கொண்டு வந்து வெளியே போட்டு லாரியில் அடிபட்டிருக்கிறாள் என்று சொல்லியிருப்பார்கள் என்று ராமசாமியும் தனபாண்டியனும் பேசிக் கொள்கின்றனர்.
அவள் தன்னையும் தம்பியையும் அழைக்க வந்ததும் திரும்ப நம்பிக்கைகளைச் சுமந்து கொண்டு தூத்துக்குடி பஸ்ஸில் ஏறியதுமான காட்சிகள் படலங்களாகச் சுருள் வீழ்கின்றன.
அய்ந்நூறு ரூபா கடன்... கடனிருக்கு... என்று சோற்றுப் பருக்கைகளை அளைந்து கொண்டு பிரமை பிடித்து உட்கார்ந்து விடும் சின்னம்மா... அவள் போய் விட்டாள்.
சின்னம்மா எங்கோ பிறந்து எங்கோ எப்படியோ வளர்ந்து யாருக்கோ மாலையிட்டு யாருடனோ எப்படியோ வாழ்ந்து மக்களைப் பெற்று இந்த உப்புக் காட்டில் உடலைத் தேய்த்து... ராமசாமி அவளைக் கனிவுடன் தொட்டுத் தூக்குகிறான்.
என்ன விட்டுப் போட்டுப் போயிட்டா... நா என்ன பண்ணுவே... என்று கண் தெரியாமல் விம்மும் அப்பனைப் பார்த்தாலே பொன்னாச்சிக்கு அழுகை வெடிக்கிறது.
ஒரு ஆம்பிளக்கின்னு அடிமப்பட்டுப் புள்ள குட்டியப் பெற்றது சொகமின்னா அதுல இன்னொரு பக்கம் எம்புட்டு நோவும் நொம்பரமும் இருக்கி பொம்பிளக்கி சுகமும் துக்கந்தாம்பா.
அவ போராடி செயிக்காமயே போயிட்டா... ஆச்சி தகரப் பெட்டியைத் திறந்து துணியில் சுற்றிய வெற்றிலையை எடுத்து நீவிவிட்டுக் கிழித்து சுண்ணாம்பு தடவி அரைப்பாக்கையும் அதையும் போட்டுக் கொள்கிறாள்.
இந்த வுள்ளியளுக்கு ஆத்தான்னு கொடுப்பினயில்லாமலேயே போயிடிச்சி... அந்தப் பய்யனப் போலீசில புடிச்சிட்டுப் போனப்ப சின்னாத்தா தா ஆனவாடும்பட்டான்னு சொல்லிச்சி பாவம்... என்று இறந்தவளின் மேன்மையைக் கூறுகிறாள் அன்னக்கிளி.
அறைவை ஆலையில் எட்டும் பத்துமான குஞ்சுகள் மூன்று ரூபாய்க் கூலிக்குக் கண்ணிதழ்களிலும் செவியோரங்களிலும் மூக்கு நுனிகளிலும் மாவாகப் பொடி அலங்கரிக்கத் தலைக்கொட்டை கட்டிக் கொண்டு பொடி சுமக்கிறார்கள்.
தட்டு மேட்டில் அம்பாரங்கள் குவிந்து நண்பகலின் உக்கிரமான ஒளியில் பாலைவன மலைகளைப் போன்றும் கறுப்பும் வெளுப்புமாக ஓடும் குன்றுகளைப் போன்றும் பிரமைகளைத் தோற்றுவிக்கின்றன.