sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இந்த அந்தணாளன் பொருள் நசையால் வந்தவன் என்று நினைத்து ஐராவதி இவள் இந்நகரத்து அரசன் பட்டத்துத் தேவியாகிய சிவமதியென்பவளுடைய சகோதரியும் காசிராசன் மனைவியுமான உதயையோடை என்பவளுடைய மகள் பதுமாபதியென்னும் பேருடையாள் கலியாணமாகாதவள் மன்மதனுக்கு நகரம் செய்யும் விழாவின் முடிவில் வேதியர்களுக்கு வேண்டியவற்றைக் கொடுக்க எண்ணியிருக்கின்றாள்.
உதயணன் அவள் கேட்டதைக் குறித்து உள்ளே மகிழ்ந்து என்னுடைய நாடு காந்தாரம் ஊர் இரத்தினபுரம் என்னுடைய தந்தை சாண்டியனென்னும் அந்தணன் என் பெயரை மாணகனென்று சொல்லுவர் என்று கூறினான்.
மறுநாள் காலையில் மீட்டும் அவனைக் காண வேண்டுமென்னும் விருப்பத்தை மனத்திலேயே அடக்கிக்கொண்டு பதுமாபதி கண்களைக் கழுவித் தெய்வத்தை வழிபட்டுக் கவலையுடன் இருந்தாள்.
இருந்தபொழுது அவளுடைய வேறுபாட்டைக் கண்ட செவிலித்தாய் முதலியோர்கள் பலவாறு கவலையுற்றுச் சமயம் பார்த்து வையமேறிச் சோலைக்குச் செல்வோமா?
அனுப்பியபொழுது முதல்நாளிற்போலப் புன்னைமரத்தின் கீழே நின்ற உதயணனும் அவளும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கித் தம் விழைவைப் புலப்படுத்திக்கொண்டு மயங்கினர்.இப்படியே சில தினங்கள் சென்றன.
ஒருநாள் அங்கே வந்த பதுமாபதி தன் காமநோயை வெளிப்படுத்தும் ஊக்கமுடையவளாகி ஐராவதியின் கழுத்தில் தன் கையைச் சேர்த்துத் தழுவிக்கொண்டு ஒரு மண்டபத்தின்மேல் ஏறி நின்றாள்.
அப்படியே உதயணன் தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் குறிப்போடு வயந்தகன் தோளை ஒரு கையால் தழுவி மற்றொரு கையால் மிக அழகிதாகிய பூம்பந்தொன்றை உருட்டிக் கொண்டு புன்னையின்கீழே நின்றான்.
என்று வினாவினள் ஐராவதி முன்னொருநாள் நீ கன்னிமாடம் சென்றபின்பு நான் அன்பின் மிகுதியால் அவன் வரலாற்றைக் கேட்டு அறிந்து கொண்டேன்.
என்ன ஐராவதி கையைத் தட்டி அவனை நோக்கி உன் கைப்பந்தை இவளுக்குத் தர வேண்டும் என்று கண்ணாலும் கையாலும் அவனுக்குத் தெரிவித்தனள்.அதனை அறிந்து மனத்தில் அடக்கிக்கொண்ட அவன் தத்தையை நினைந்து உழலும் என் மனத்தைத் தன்பால் இவள் இழுத்துக்கொண்டு தன் மனத்தை என்னிடத்தே நிறுத்திக் கலந்த நேயம் உள்ளவளாக இருக்கின்றனள் என்று தோழர்க்கு உணர்த்தினன்.
அஃதன்றாயின் தன் மனைவி தீப்பட்டா ளென்பது தெரிந்து வருந்தி உதயணன் பார்ப்பன வேடங்கொண்டு வந்துளானென்பதை அறிந்தோர் சொல்லக் கேட்டு அவனிடம் நம்முடைய கருத்தைத் தெரிவித்தல் குணமென்று தன்னுடைய கருத்தை வெளியிட்டிருத்தல் கூடும்.
அவளுக்கும் தனக்கும் உள்ள அன்பை அறியாத மற்றத் தோழர்களைத் தேற்ற வேண்டி உதயணன் மலர் முதலியவற்றாற் செய்த கண்ணியை இப்பொய்கையின் பக்கத்துள்ள மரக்கிளை ஒன்றில் அவள் காணக் கட்டி விட்டு நான் மறைந்திருப்பேன்.
பின்பு அவன் அப்படியே கண்ணியொன்று கட்டித் தான் கருதிய சோலையிற் புன்னை ஞாழல் மகிழ் ஆகிய மரங்களின் செறிவிற் கிளையொன்றில் அவள் காணும்படி அதனைக் கட்டிவிட்டுப் பின்னும் தான் அவளை முதலில் கண்ட காமன் கோட்டம் முதலியவற்றையும் தம்முள் நிகழ்ந்த செய்திகளை புலப் படுத்தும் சித்திரங்களையும் வாழைக் குருத்தில் நகத்தாற் பொறித்து அவற்றை ஆண்டுள்ள ஞாழல் மரத்தின் கிளையில் தொங்கச் செய்துவிட்டுத் தான் அயலிடஞ் சென்றனன்.
பதுமாபதி யாப்பியாயினியோடு சென்று அப்பொய் கையில் நீராடித் தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு கரையில் தனியே சென்று சோலையைப் பார்த்தபொழுது அங்கே உதயணன் கட்டி நாற்றிய கண்ணி முதலியவற்றைக் கண்டாள்.
கண்டு புன்முறுவல்கொண்டு ஒரு கழுநீர்ப் பூவைக் கையில் பற்றி அதன் தண்டில் தன் பெயர் பொறிக்கப்பட்டுள்ள மோதிரத்தைச் செறித்து அதனையும் பிணையலையும் சந்தனத்தையும் அவன் வைத்த கண்ணியைச் சார ஒருபால் வைத்தனள்.
பின்பு அவன் வைத்த கண்ணி முதலியவற்றை எடுத்துவந்து அக்கண்ணியைத் தன் சென்னியில் அணிந்து பிறவற்றை மார்பில் அப்பிக்கொண்டு மிக அழகு பெற்று விளங்கிநின்றாள்.
வயந்தகன் சென்று ஆராய்ந்து அவள் உதயணனுக்காக அங்கே வைத் திருந்த பிணையல் சாந்தம் கழுநீர்ப்பூ மணியாழி இவற்றைக் கண்டு எடுத்துவந்து உதயணனுக்குக் கொடுத்தனன்.
அவன் யூகி முதலியவர்களைப் பெற்றவன்போல மகிழ்வுற்றுப் பதுமாபதி ஆடிய பொய்கையில் நீராடி அவள் வைத்த சந்தனத்தை மார்பிலும் தோளிலும் பூசி அப் பிணையலைச் சூடி மோதிரத்தைப் பிறர் அறிந்துகொள்ளாதபடி தன் விரலிற் சேர்த்திக் கழுநீர்மலரைக் கையிற் பிடித்துக்கொண்டு சிறிதும் கவலையே இல்லாமல் முகமலர்ச்சியோடும் போந்தபொழுது மாடத்தின்மேலே நின்ற பதுமாபதி கண்டு யாம் கண்ணாற் கூடிய கூட்டமன்றிக் கண்ணிமுதலியவற்றாலும் கலப்புடையேமாயினேம்.
அகலவே அவன் குறுகி உன்னைப் பிழைப்பித்துத் தருபவன் இவ்வூரில் உள்ளான் என்பதைக் கேட்டே பல மலைகளையும் காடுகளையுங் கடந்து இங்கே வந்தேன்.
நீ வெகுளாதே என்று இரக்க அவள் பதுமாபதியினிடத்தே அன்புற்று அவள் வைத்த மாலையையும் சந்தனத்தையும் இப்பொழுது அணிந்தாயன்றோ என்று சொல்லிவிட்டுப் பின்னும் நீங்க அவன் பதுமாபதியென்கின்ற பெயரை இன்றுதான் நின் வாயால் கேட்டேன்.
அவர்கள் வாசவதத்தை சினங் கொண்டாளாதலால் பதுமையின் மாலை முதலியவற்றை நீ அணிந்தது பிழையாகும் இவள்பால் வைத்த காமத்தை விட்டொழிவாயாக என்று மிக வற்புறுத்தவும் அவன் தன் கொள்கையை விடானாகிப் பதுமையை அடைவதற்கு மிக்க முயற்சி செய்வானாயினன்.
அதனைக் கண்ணுற்ற தோழர் இவனைத் தருசகனுக்கு நண்பனாகச் செய்தற்கு வந்த நமக்குஇங்ஙனம் நேர்ந்ததற்குக் காரணம் ஊழ்வினையின் வலி என்று மனமுவந்து ஆலோசிப்பாராயினர்.
அவள் சென்றபின் பிறர் அறியாமற் புறம்போந்த உதயணன் ஒரு நாள் வேற்று வடிவத்தோடு தருசகன் அரண்மனை வாயிலை அடைந்து அங்கே நின்ற பேரறிவாளன் ஒருவனைக் கண்டு தருசகராசனுக்கு எந்த வித்தையில் விருப்பம் உண்டு?
புதையல் எடுக்கும் வித்தையிலும் கீழ்நீர்களை அறியும் நூல்களிலும் நான் மிக்க பயிற்சி உடையேன் அரசனைப் பார்த்தலில் எனக்கு விருப்பம் மிகுதியாக உண்டு என்று உதயணன் சொல்ல அம் முதியோன் சென்று புதையல் எடுத்தல் முதலிய வித்தைகளில் மிக்க பயிற்சியுள்ள ஒருவர் நும்மைக் காணுதற்கு விருப்பங்கொண்டு வாயிலில் வந்து காத்திருக்கின்றனர் என்று தருசகனிடம் தெரிவித்தான்.
தெரிவிக்கவே தருசகன் கற்றவர்களைக் காண்பது அரசாட்சியால் ஆகிய பயனாகும் என்று சொல்லி அவனை அழைத்துவரச் செய்து தனியே சென்று ஓர் ஆசனத்தில் இருத்திக் கற்ற வித்தைகளையெல்லாம் வினாவி அறிந்து என்னுடைய தந்தை புதைத்த பொருள்களை யான் அறியும்படி செய்ய வேண்டும் என்று தெரிவிக்க உதயணன் தான் புதைத்து வைத்த பொருள்கள் உள்ள இடத்தைக் காட்டுபவன் போலவே அவனுக்கு அவ்விடத்தை காட்டினான்.
எதனை விரும்பினாலும் அதனை இவனுக்குக் கொடுத்தற்குக் கடப்பாடுடையேன் என்று சொல்லிப் பின்பு இவ்வரண்மனையிலும் இதனைச் சார்ந்த இடங்களிலும் நல்ல நீர் இருக்குமாயின் அதனையும் காட்ட வேண்டும் என்று கூற உதயணன் அப்படியே நீர் நிலைகளை அறிதற்குரிய இலக்கணங்களை முறையே தெரிவித்ததன்றி நல்ல நீருள்ள இடத்தை அகழ்வித்துக்காட்டி மகிழ்விப்ப தருசகன் மகிழ்ந்து அவனை அரண்மனையின் அகத்தே இருக்கும்படி சொல்லிப் பொன்னறைப் பாது காவலராகிய கணக்கு வினையாளரை அவனுடன் இருந்து பாதுகாக்கும்படி செய்தனன்.
உதயணன் அங்கிருப்பவன்போலத் தன்னைக் காட்டிப் பிறர் அறியாமல் உரிய காலத்திற் சென்று காமன் கோட்டத்துள்ள கடியறையில் இருந்து வருவானாயினன்.
அதனை அறிந்த உருமண்ணுவா வேற்று வடிவங்கொண்டு சென்று அரசன்பால் ஒரு வேலையைப் பெற்று அதனை நன்கு செய்பவனாகி அரண்மனையிலேயே இருந்து உதயணனைப் பாதுகாத்து வருவானாயினன்.
அங்ஙனமே இசைச்சனும் வயந்தகனும் அவனைப் பாதுகாத்தற் பொருட்டு வேற்று வடிவங் கொண்டு தருமநூல் முதலியவற்றைப் பதுமையின் தாய்க்குச் சொல்பவர்களாகியும் கண்டோர் வியக்கும்படி மலர்களைப் பலவகைப் பிணையல் களாகக் கட்டியும் கட்டுவித்தும் பதுமைக்கு அனுப்புபவர்களாகியும் அங்கே இருந்தனர்.
உடன்வந்த ஏனைவீரர்களும் வேறு வேறு வடிவங்கொண்டு தத்தமக்கு ஏற்ற தொழில்களைச் செய்பவர்களாகிச் சமீபமான வேறு வேறு இடங்களில் தங்கினர்.
இப்படி இருக்கையில் பதுமை உதயணனைத் தன்னுடன் கன்னிமாடத்திற்குப் பிறர் அறியாமல் அழைத்துக் கொண்டு செல்ல நினைந்து அதற்குரிய உபாயம் ஒன்றை ஆராய்ந்து பலவகையான தானங்களைச் செய்தற்கு நிச்சயித்திருக்கிறேன் என்று சொல்லி அதனைப் பலரும் அறியச் செய்தனள்.
செய்தபின் சிவிகையை வருவித்து அதில் ஏறிச் சென்று காமன்கோட்டத்தின் வாயிலில் இறங்கித் தான் இருக்கும் அறையின் வாயிலிற் சிவிகையை வைக்கும்படி கட்டளையிட்டுவிட்டுத் தனியே அறையுட் சென்று அங்கே ஒதுங்கியிருந்த உதயணனைக் கண்டு உவந்து அவனுடன் அங்கே காலத்தைப் போக்கினள்.
பின்பு தனது நோன்பிற்குகுரிய நாட்களின் இறுதித் தினம் அன்றாதலால் வந்த யாவர்க்கும் மணியும் முத்தும் பவழமும் மாசையும் அணியும் ஆடையும் ஆசில் உண்டியும் பூவும் நானமும் பூசுஞ் சாந்தமும் யாவை யாவை அவையவை அவரவர் வேண்டாராயினும் ஈண்ட வீசி அவர்களுடைய ஆசிகளைப் பெற்று அவர்களை அவள் அனுப்பினள்.
புற நகரத்துள்ள காவும் வாவியும் காமன்கோட்டமும் பூவீழ்கொடியிற் பொலிவிலவாக அகநகரஞ் சென்று பல வீதிகளையுங் கடந்து அரண்மனையுட் சென்று கன்னிமாடம் புகுந்து மல்லர் உள்ளே சென்று சிவிகையை வைத்தனர்.
அப்பொழுது பதுமை எனக்கு மிகவும் வெப்பம் உண்டாகின்றது எல்லோரும் போமின் என்று கட்டளையிடவே ஆங்குச் செறிந்து நின்ற யாவரும் புறத்தே சென்றனர்.உடனே திரையை அகற்றிப் பதுமை தன்னுடைய பள்ளியறையிற் சென்று புகுந்தனள்.
யாப்பியாயினி பள்ளியறையின் நாற்புறத்துஞ் சென்று ஆராயந்து யாரும் இல்லை என்பதைச் சொன்னபின்பு உதயணன் பிறர் அறியாமற் சென்று அங்கே தங்கி மிக்க மகிழ்ச்சியுடையவனாயினன்.
யாவராய் இருப்பினும் சமயம் அறியாமல் இங்கே வாரற்க என்பதைப் பதுமை தோழிமார்க்குத் தெரிவித்ததன்றி யாழும் பாட்டும் இனி நன்றாகப் பயிலும் எண்ணம் உடையேனாதலின் எனக்குரிய உணவு வகைகள் இங்கேயே வருவனவாக என்றும் கட்டளையிட்டனள்.
பின் அவள் எழுநிலை மாடத்தில் உயர்நிலை அறையிற் சென்று ஆண்டுள்ள அணையின்மிசை உதயணனோடு இருந்து அளவளாவி மகிழ்ச்சியடைந்திருந்தனள்.
பதுமாபதி அவன் தன்னைப் பாராமல் வேறிடத்திற் கருத்தைச் செலுத்திக்கொண்டே இருத்தலை அறிந்து புலந்து கடிய சொற்களைச் சொல்லி உடல் வியர்த்துக் கண்ணீர் பெருக்கித் தன்னுடைய அணிகலங்களையும் மாலைகளையும் எடுத்து எறிந்துவிட்டுக் கலங்குவாளாயினள்.
அதனை அறிந்த உதயணன் நங்காய் யான் யாதொரு குற்றமும் செய்திலேன் நினைத்தும் இலேன் வருந்தல் வேண்டா பொறுத்திடுக என்று பல முறை குறையிரந்து அவளுடைய புறத்தைத் தைவந்து தோட்டைக் காதில் அணிந்து மற்ற ஆபரணங்களையும் திருத்தி நலம் பாராட்டிச் சந்தனத்தைப் பூசித் தழுவுவதற்கு நெருங்குகையில் அவள் என்னைத் தீண்டாதீர் என்று சினந் துரைத்து வேறிடஞ் செல்லப் புடைபெயர்ந்தனள்.
அப்பொழுது பக்கத்துள்ள பூஞ்சோலையின் கிளையிலிருந்த கோட்டான் ஒன்று வந்து அம்மாடத்தின்மேல் உள்ள சூலத்தில் ஏறியிருந்து கேட்போர் அஞ்சும்படி ஒலித்தது.
உதயணன் அவளுடைய அச்சமுயக்கத்தை மிக விரும்பி அஞ்சற்க என்று கூறிக் கூகையின் உதவியை நெஞ்சத்துள்ளே பாராட்டி அவலைப் புல்லியும் திளைத்தும் அமரராக்கிய அமிழ்தே எனப் புகழ்ந்தும் ஒழுகுவானாயினன்.
இங்ஙனம் ஒழுகும் நாட்களில் ஒரு நாள் பதுமை தோழியை அழைத்து இவன் கற்ற வித்தைகளை நாம் ஆராய்ந்து அறிய வேண்டும் என்று சொல்ல தோழி அவனை வினாவினள்.
இவன் சுவைத்தொழில் மகன் என்று சொல்லிப் பதுமை நகைத்துத் தன் யாழை வருவித்துத் தான் வாசித்தற்கு ஆற்றாதவளாகி இதனை இவனிடம் கொடு என்று தோழிக்குக் குறிப்பால் உணர்த்தினள்.
அவன் அப்படியானால் ஒருவாறு பார்ப்பேன் அதனைக் கொடு என்று சொல்லி வாங்கித் திவவை இறுக்கிப் பார்த்து அது பட்ட மரத்தாற் செய்யப்பட்ட தென்பதையும் பிற இலக்கணங்களையுங் கூறினன்.
பதுமை ஒருமனம் உடையவர்க்குத் தெரியாத காரியம் ஒன்றும் இல்லை இன்ப மயக்கம் அடைந்து எம்மை வஞ்சித்தல் அறன் அன்று மறாதருள்க என்றனள்.
அவனுடைய குரலிசைக்கும் யாழொலிக்கும் வேற்றுமை என்று எண்ணிப் பதுமை யாழ்வித்தையிற் சிறந்தவன் காமன் அவனுக்குப்பின் தும்புரு அவனுக்குப்பின் உதயணன் சிறந்தவனென்று சொல்லுவர் அவனிலும் இவ்வந்தணன் சிறந்தோனாவான் என்று நினைந்து உள்ளங்கொள்ளா உவகையளாகி அவனைப் பெரிதும் பேணுவாளாய்க் கழிபெருங் காம நுகர்ச்சியைக் களவினிற் கழித்து ஒழுகுவாளாயினள்.
அந்த நாட்களில் ஒரு நாள் பதுமையின் தோழி உதயணனை நோக்கி மறையோம்பாள கேட்பாயாக பிரமதேவன் கொன்றைக்காயைப் பெருக்கியும் பயற்று நெற்றைச் சிறுக்கியும் கரும்பைச் சுருக்கியும் மூங்கிலை மிக நீட்டியும் இசைவிலவாகப் படைத்தான்.
பின்பு தருசகன் பதுமைக்கு அன்புடன் அளித்த ஓர் யாழை அவள் அளிப்ப அவன் இந்த யாழ் சிறிதும் குற்றம் இல்லாததே ஆனாலும் இதிலுள்ள நரம்புகள் மட்டும் மிகவும் குற்றமுடையன வேறு நரம்புகள் இருந்தால் அவற்றைத் தருக என்றனன் அவள் அப்படியே வேறு நரம்புகளை வருவித்தளிப்ப அவன் இன்ன இன்ன காரணத்தால் இவைகளும் குற்றமுடையன என்று மறுத்தனன்.
இவனைப்போல அவற்றின் குணகுற்றங்களை அறிந்து விரித்துரைப்பவர்களைக் கண்டதில்லை என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று பொன்னைத் திரித்தாற்போன்ற நரம்புகளைக் கொணர்ந்து கொடுப்ப அவன் அவற்றை வாங்கி யாழில் அமைத்துச் செவ்வைசெய்து கொடுத்தனள்.
பின்பு இப்படியிருக்கையில் பதுமாபதியின் மணத்தை விரும்பி அதற்குரிய பரிசங்களை முன்னே செல்லவிட்டுக் கொண்டு கேகயதேசத்தரசனாகிய அச்சுவப் பெருமகன் என்பவன் ஒரு நாள் வந்து தருசகனுக்குத் தன் வரவைத் தெரிவித்தனன்.
தருசகன் நகரை அலங்கரிப்பித்துத் தன் பரிவாரங்களோடு எதிர்கொண்டு சென்று அளவளாவி அவனை அழைத்து வந்து தன் அரண்மனை சென்று விருந்தளித்து மகிழ்ந்திருந்தனன்.
அவள் காமன் கோட்டத்திற்கு வந்து நிகழ்ந்தவற்றையும் பதுமையின் கருத்தையும் உதயணனுக்குச் சொல்ல அவன் இங்ஙனம் பகைவர் வந்து போர்செய்தற்குச் சூழ்ந்தமை நமக்கு அனுகூலமான காரியம் என்று எண்ணி ஐராபதியை நோக்கி இரண்டு மாதத்திற் பதுமையை வந்து பார்ப்பேன் இதனை அவளுக்கு நீ சென்று கூறி அவளைப் பாதுகாத்துக்கொள் என்று அனுப்பிவிட்டுப் பின் வாணிக உருவத்தோடு பகைவருடைய படையுட் சென்று அவரை அழிப்போம் என்று நிச்சயித்துக்கொண்டு சின்னச்சோலையென்னும் மலைமேல் ஏறிச் சங்கேதயமாகிய ஒரு பண்ணைப் பாடினன்.
அவர்களை நோக்கி உதயணன் இனி எமக்கு யாதொரு தீங்கும் இலது என்று எண்ணி மேலே செய்ய வேண்டுவனவற்றை அவர்களுக்குக் கூறிவிட்டு தானும் தோழர்களும் வாணிக வேடங்கொண்டு வாணிகத்திற்குரிய பல பொருள்களையுஞ் சேகரித்துக் கைக்கொண்டு பகைவருடைய பாடிகளைச் சார்ந்தபொழுது முன்பு இடவகனால் அனுப்பப்பட்ட இசைச்சன் பல குதிரைகளோடு அங்கே தோன்றினன்.
தோன்றியபொழுது வயந்தகனைக் குதிரை வியாபாரிகளுக்குத் தலைவனாக நியமித்து அவனுடன் பகைவருடைய பாடிகளிற் புகுந்து அவர்களை நோக்கி உதயணன்.
யாம் குதிரை வியாபாரிகள் பல வருடங்களாக மகதராசனோடு பழக்க முடையோம் இப்பொழுது அவன் எம்மிடம் மன வேறுபாடு உடையனாதலின் வென்று அவன் எம்முடைய நகரமாகச் செய்துகொள்ள எண்ணினேம் நீவிரும் எமக்கு நட்புடையவர்களாக இருத்தல் வேண்டும் என்று சொல்ல அவர்கள் அங்கீகரித்து அவனை உடனிருக்கச் செய்தனர்.
செய்யவே தோழர் தமக்குரிய இடங்களை அமைத்து அவற்றில் இருப்பவர்களாகப் பகைவர்பாலுள்ள எல்லா இரகசியச் செய்திகளையும் கால அடைவில் அறிந்து அப் பகைவர்களை இன்னவகையாக வெல்ல வேண்டும் என்பதைத் தம்முள் நிச்சயித்துக்கொண்டு தாங்கள் யுத்த சன்னத்தர்களாகி வேறுவேறாக விரைவிற் சென்று விரிசிகன் வாழ்க என்று கூறி மல்லன்பாடி காத்த வீரர்களைக் கொன்றுபகைவர்கள் தம்முள் விரோதங் கொண்டு ஒருவரோடொருவர் போர்செய்வது போலவே தோற்றும்படி இப்படியே போர்செய்து முடிவில் வத்தவன் வாழ்க என்று கூறிப் போர் செய்தார்கள் அதனைக் கண்ட பகைவர்கள் நமக்குள் யாரோ விரோதத்தை உண்டாக்குதற்கு இங்ஙனம் போர் செய்கின்றார்கள் இனி இங்கிருத்தல் ஆகாது.
பொழுது விடிவதற்குள் எப்படியேனும் நாம் புறத்தே சென்றுவிட வேண்டும் என்று நிச்சயித்துத் தத்தம் பொருள்கள் பாடிகளில் அங்கங்கே கிடப்ப ஓடிப்போய்த் தமக்கு அரணாக உள்ள ஒரு மலையை அடைந்து அங்கே தங்கினர்.
உருமண்ணுவா முதலியோர் தம்முட் கூடி மகிழ்வுற்று பகைவரை வென்றோ மாதலால் பதுமையை விரும்பிய உதயணனுக்கு இனி ஆக்கமுண்டு என்று எண்ணிக் கொண்டு தன் தேவி வாசவதத்தையை இழந்து தன் வருத்தத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ளுதற்கு இந் நாட்டிற்கு வந்த உதயணன் தருசகனுடைய பகைவர் போர் செய்தற்கு நகரத்தைச் சூழ்ந்தது தெரிந்து தன் தந்தைக்கும் மகதராசனுக்கும் மிகுந்த நட்பு உண்டு என்பதை அறிந்தோனாதலின் அவனுக்கு வந்த துன்பத்தைப் போக்க வேண்டுவது தன் கடமையென்று நினைந்து வலிந்து சென்று போர் செய்து பகைவரை வென்று ஓடச் செய்துவிட்டு அதனையே கையுறையையாகக்கொண்டு காணவந்தான் என்பதை நீ சென்று சொல்லுக என்று வயந்தகனை அனுப்பினர்.
என்று கவலையுற்று அத்தாணியிலிருந்த தருசகனுக்கு உதயணன் பழமையைப் பாராட்டி வந்து துணைவருடன் சென்று போர்செய்து வென்று பகைவரை ஓட்டிவிட்டான் என்ற செய்தி எட்டியது.
நிகழ்ந்தவற்றை அவன் கூறக்கேட்ட தருசகன் விறல்வேல் உசயணன் இவண் வரப் பெற்றேன் தவமிக உடையேன் என்றும் கேட்ட காலையுங் கேட்டோர் உவப்ப நட்டோர்க் காற்றும் நன்னராளனுடைய வரவை எதிர்கொள்ளக்கடவேன் என்றும் சொல்லி நகரை அலங்கரி்ப்பித்து எதிர்கொண்டு செல்லும்பொழுது உதயணனைத் தெளிந்து அழைத்தல் தீது என்று சிலர் தடுத்தனர்.
தடுக்கவும் அதனை மதியாது தருசகன் அவனைத் தழுவி அழைத்துவந்து மிகப்பாராட்டித் தனியே வசதி அமைத்து அதில் இருக்கச் செய்து அவனுக்குப் போர்செய்தலால் உண்டான வருத்தத்தைப் போக்குவானாயினன்.
இவர்கள் இங்கே இப்படியிருக்கையில் தோற்றோடிய அப் பகையரசர் தம்முள்ளே கூடி ஆராய்ந்து தங்களுள் யாரிடத்தும் பிழைப்பில்லையென்று தெளிந்து இனி யாரையும் நம்பித் தெளிதலாகாது என்று நிச்சயித் துக்கொண்டு சூளுறவு செய்து எல்லோரும் ஒன்றுசேர்ந்து பெரும்படைகளோடு வந்து மரங்களை வெட்டி வீழ்த்தியும் விளைந்த நெற்கதிர்களைக் கொளுத்தியும் பிற தீங்குகளைச் செய்தும் நாட்டிற்குப் பெருந் துன்பத்தை விளைவித்தனர்.
தன்னுடைய நால்வகைப் படைகளையும் அவற்றிற்குத் தலைவனாக ஒரு வீரனையும் எனக்குத் துணையாக அனுப்புமாறு தருசகனிடம் சொல்லிவா என்று வயந்தகனை அனுப்பினான்.
அதை அறிந்த கேகயத்தரசன் என்னை அனுப்பின் நான் விரைவில் பகைவரை வென்று வருவேன் என்று தெரிவிக்க தருசகன் என்னுடைய படைகளுக்குத் தலைவனாகச் சென்று உதயணனுடனிருந்து பகைவரோடு போர்செய்து வருக என்று அவனை அனுப்பிவிட்டு தங்கையை விரும்பி வந்த கேகய அரசனும் வருகின்றான்.
அக் காலத்தில் தருசகன் வந்து கேகயத்தரசனைப் பாதுகாத்துக்கொள்க என்று மட்டும் உதயணனுக்கு நேரிற் சொல்லிவிட்டு மீண்டு தன்னிடம் சென்றனன்.
அதனைக் கண்ட உரு மண்ணுவா நம்முடைய கருத்தை முடித்தற்குரிய காலம் இதுதான் என்று எண்ணிக் கேகயத்தரசனோடு சேர்ந்து எலிச்செவியரசன் படையோடு போர்செய்தற்கு எழுந்தான்.
உடனே எலிச்செவியரசன் விரைந்து வந்து கேகயத்தரசனுடைய தலையை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டுத் தன் தம்பி உதயணனாற் சிறைப்பட்டிருத்தலை அறிந்து உருமண்ணுவாவின் யானையின்மேல் குதித்து என் தம்பியை விட்டுவிடும்படி செய்வாயாயின் நீ பிழைப்பாய் என்று சொல்ல அதனைக் கண்ட உதயணன் தருசகனுக்கும் இவனுக்கும் வேறுபாடில்லை.
இவனைப் போற்று வாயாயின் உன் தம்பியைப் நீ பெறுவாய் என்று சொல்லிப் போர்செய்தனன் அப்பொழுது வெள்ளத்தால் உப்பணை கரைவதுபோலப் பகைவர்படை உடைந்துபோயிற்று.
தருசகன் புறம்போந்து உதயணனைப் பலமுறை புல்லி நிகழ்ந்ததைச் சொல்ல வேண்டும் என்று கேட்க கேகயத்தரசன் பகைப் படையின் எழுச்சியையும் அதனால் உண்டாகும் தீங்கையும் நினையாதவனாகி யாம் விலக்கவும் அடங்கி நில்லாமல் விரைந்தோடித் தமரையும் எமரையும் நீங்கிப் போர்செய்து எலிச்செவியரசனுடைய வாளால் வெட்டுண்டு வீர சுவர்க்கம் அடைந்தான் என்று கூறினன் அதுகேட்ட தருசகன் என்பதைக் கூறி உள்ளம் நெகிழ்ந்துருகிப் போர்க்களத்தில் ஆராய்ந்தெடுத்து அவன் உடம்பைத் தகனஞ் செய்வித்து மற்றக் காரியங்களையும் முடித்துவிட்டு உதயணனுடன் அகநகர் புகுந்தான்.
அப்பொழுது தருசகன் துரியோதனாதியர் நூற்றுவரைத் தனியே வென்ற பெருவிறல் வாய்ந்த வீமனைப்போலத் தனியே சென்று பகைவரை வென்ற உதயணனுடைய சுற்றத்தாரென்று சொல்லப்படும் அரசர் பழம் பிறப்பில் தவமுடையோர் என்றெண்ணித் தன் தங்கையாகிய பதுமாபதியை அவனுக்கு மணம் செய்விக்க நினைந்து அச் செய்தியை அவளிடத்தும் உதயணனிடத்தும் சொல்லிவரும்படி முதுமகனாகிய அமைச்சன் ஒருவனை அனுப்ப அவன் சென்று தனியே இருந்த பதுமையைக் கண்டுநம்முடைய பகைவரை வென்றவனும் யானையை வணக்கும் வீணை வித்தகனுமாகிய உதயணனுக்கு உன்னை மணஞ்செய்விக்கத் தான் எண்ணியிருப்பதாக அரசன் உனக்குத் தெரிவிக்கச் சொன்னான் என்று சொல்ல அவள் புன்முறுவலை உடையவளாகி மந்திர நாவின் அந்தணன் கேண்மை இருநிலம் பேரினும் தீர்தல் இன்று.
அப்பால் அவ்வமைச்சன் உதயணனை அடைந்து அரசன் கருதியதைச் சொல்ல உதயணன் நெடுநேரம் யோசித்துக் கொண்டிருந்து பின்பு யான் குறைகொள்ளுங் காரியத்தை அவனே குறைகோடல் என் தவத்தின் விளைவு என உவந்த உள்ளமொடு தன் மகிழ்வை வெளிப்படுத்தாதவனாகி வாசவதத்தை தீப்பட்டமையால் மிக்க கவலையுடன் என்னுடைய அரசாட்சியைத் துறந்துவிட்டு அவளையும் யூகியையும் இழந்தபின் வாழ்வதனால் உளதாகும் பயன் யாதென்று எண்ணினேன்.
கேட்ட அவன் நீ கூறும் சொல் குடிப்பிறந்தோர்க்கு ஒத்ததன்று என்று வணங்கி நின்று மத்த யானையை வணக்கும் நல்யாழ் வித்தக வீர இவ் வேண்டுகோளை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று மீட்டும் இரப்ப உதயணன் தருசகனும் நீயும் மிக வற்புறுத்துதலால் நான் செய்வதற்கு யாது தடையுளது?
அவனுக்கு ஓர் அந்தணக் கன்னியை மணம் புரிவித்த பின்பே என்னுடைய மணத்தைக் குறித்து நினைத்தல் வேண்டும் என்பதை என் வார்த்தையாகத் தருசகனிடஞ் சொல்லி அதனை முடித்துக்கொண்டு வருதல் உனது கடமையாகும் என்று சொல்லி அனுப்ப வயந்தகன் சென்று தருசகனுக்கு உதயணனுடைய கருத்தை முறையாகத் தெரிவித்தனன்.
தருசகன் பதுமையின் பார்ப்பனத்தோழியாகிய யாப்பியாயினியென்னும் கன்னி ஒழுக்கத்திலும் குலத்திலும் விழுப்பம் மிக்கவளாதலால் அவளை இசைச்சனுக்கு மணஞ் செய்வித்தல் நலம் என்பதை உதயணனுக்குத் தெரிவித்திடுக என்று சொல்லியனுப்பினன்.
அதனை அறிந்த தருசகன் பதுமையை உதயணனுக்கும் யாப்பியாயினியை அவன் தோழன் இசைச்சனுக்கும் மணஞ் செய்விக்க நிச்சயித்திருத்தலையும் யாப்பியாயினியின் மணத்தை முன்னதாகவே நிகழ்த்த வேண்டும் என்பதையும் தன்னுடைய தாய்க்குத் தெரிவித்துத் தாயின் அருள்வகை அறிந்து வம்மின் என்று தம்மியல் வழாப் பெருமூதாளரை விடுத்தனன்.
அவர்கள் சென்று சொல்லக் கேட்ட தாய் உண்மலி உவகையளாய் யாப்பியாயினி அணிந்து கொள்ளுதற்கேற்ற ஆபரணங்களைக் கொடுத்தனுப்பினள்.
இச் செய்தியைக் கேட்ட பதுமை மாணகனைப் பிரிந்து என்னுடைய பெருந் துயரத்தை நீக்கிக்கொள்ளுதற்குப் பெருந்துணையாக இருந்த யாப்பியாயினிக்கு நீங்குதிறன் உண்டெனின் என் உயிரைத் தாங்கும் வழியை அறியேன்.
என் செய்கேன் என்று நினைந்து ஆடை அணிகலம் மாலை முதலியவற்றை யாப்பியாயினிக்கு அன்புடன் அளித்து வதுவை விசேடத்தால் என்னை மறந்தொழியாமல் விரைந்து வா என்று சொல்லி அவளைத் தழுவித் தன்னுடைய கவலையைப் புலப்படுத்தாமல் நற்றாய் செய்தற்குரிய பரிசுகளையெல்லாம் அவளுக்குச் செய்து தன்னுடைய உழைக்கலங்களையும் சிறந்த சிவிகை ஒன்றனையும் அளித்தனள்.
தருசகன் பதுமையின் பெருந்தகைமையை நினைந்து மகிழ்ந்ததன்றி யாப்பியாயினியின் வதுவைச் செய்தியை நகரத்தார் எல்லாரும் அறியும்படி செய்வித்து மணத்திற்கு வேண்டியவற்றை மிகச் செவ்வையாக அமைப்பித்தனன்.
அச் சமயத்தில் உதயணன் அருகே இருந்து இசைச்சனை நோக்கி தாம் மகதத்திற்கு வந்தது முதன்மையான கோசம்பிநகரத்தையும் யமுனை யாற்றையும் பிறவளங்களையும் யாப்பியாயினி கண்டு மகிழ்ந்து உறைவதற்கு ஏதுவாயிற்று என்று அவள் காதில் படும்படி கூறினன்.
கேட்ட அவள் இக்குரல் மாணகன் குரலாக இருக்கின்றதே என்று கடைக்கண்ணால் அவனைப் பார்த்து ஐயம் ஒழிந்து உதயணனே பார்ப்பன உருவோடு பதுமாபதியின் யாப்புடை நெஞ்சம் அழித்தனன் ஒத்த இடத்தன்றி ஒவ்வாத இடத்தில் மனம் செல்லாதென்பது உண்மையே என்றுநினைந்து இச் செய்தியை விரைவில் அவளுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்னும் எண்ணத்தோடு சமயம் நோக்கிக்கொண்டே இருந்தனள்.
செல்லவே மணக்கோலத்தோடு தன்னைக் காண வரும்படி பதுமை சொல்லி விடுத்த சிவிகையில் யாப்பியாயினி ஏறிச் சென்று அவளைக் கண்டு அளவளாவிய பின்னர்.
பதுமையின் கருத்தை யாப் பியாயினி உதயணனுக்குத் தெரிவிக்க அவன் தன் வடி வத்தை ஒரு படத்தில் எழுதி ஓர் இரவிற் கன்னி மாடத்தில் என்னுடன் இருக்கையில் கோட்டானது குரலைக் கேட்டு மிகவும் அஞ்சினள்.
படத்தில் உதயணன் வடிவைக் கண்ட பதுமை மாணகன் வடிவத்திற்கும் இதற்கும் சிறிதும் வேற்றுமை இல்லை ஆயினும் இதனை நன்கு ஆராய்ந்தே தெளிய வேண்டும்.
சொல்லவே பதுமை தன் கணவன் உயிரைக் கூற்றுவன் கையினின்றும் மீட்ட சாவித்திரியைப்போல மிக்க இன்ப மடைந்து தோழியைக் கையால் தட்டி அப் படத்தைத் தாங்க முடியாத விருப்பதோடு மார்பில் ஒடுக்கி அதன் தோளைத் தீண்டிப் புன்முறுவல் செய்துகொண்டு நெஞ்சங் கொண்ட நெடுமொழியாள வஞ்ச உருவொடு வலைப் படுத்தனை என்று பாராட்டுவாளாய்க் கவலை ஒழிந்திருந்தனள்.
சில நாள் சென்றபின் அரசன் கட்டளைப்படி சேனைக் கணியால் வதுவைக்குரிய நல்ல முகூர்த்தம் வைக்கப் பெற்றது நகரம் அலங்கரிக்கப்பட்டது பதுமைக்கும் உதயணனுக்கும் மணம் விதிப்படி நடைபெற்றது.
உதயணன் வலிந்து வந்து நம்முடைய பகைவரை வென்ற நட்பாளானாக இருப்பதல்லாமல் சுற்றமாகவும் இருத்தலின் அவன் பகைவனாகிய ஆருணியை வென்று வத்த நாட்டையும் கௌசாம்பி நகரையும் அவனுக்கு உரியனவாகச் செய்ய வேண்டியது நம்முடைய கடப்பாடு என்று எண்ணினான்.
எண்ணி தாமே சென்று தம் வினை முடிக்கும் மந்திரிகளுள் சிறந்த வருடகாரன் தாரகாரி தருமதத்தன் சத்தியகாயன் முதலிய மந்திரிகளையும் பின்னும் வேண்டுவனவற்றை அப்பொழுது அப்பொழுது வரவிடுவேன் என்று மந்திரிகளிடஞ் சொன்னதன்றி உதயணனுக்கு ஆவனவற்றை அறிந்து அவ்வப்பொழுதே செய்துவர வேண்டுவது உம்முடைய கடமை என்று ஒவ்வொரு மந்திரிக்கும் தனித்தனியே கூறினன் என்று ஓம்படுத்து மந்திரிமாரை நோக்கி ஒற்றினானும் உபாயத்தானும் ஆருணியைத் தொலைத்துவிட்டே நீர் பெயர்ந்து வரல் வேண்டும் என்று சொல்ல எல்லோரும் புறப்படவே தருசகன் பின்னும் தொடர்ந்துவந்து உதயணனைக் கண்டு அன்பு மிக்க சொற்கள் பலவற்றைச் சொன்னதன்றி வந்து உதவி செய்ய வேண்டுமென்பதைப் பிரச்சோதனனுக்குத் தெரிவித்தால் அவனும் நமக்கு அநுகூலஞ் செய்பவனாவான்.
தருசகன் உருமண்ணுவாவின் பெருமையையும் அவனிடத்தே உதயணனுக்குள்ள ஆர்வத்தையும் அறிந்து மனமுவந்து அப்படியே செய்வேன் என்று சொல்லி விடை பெற்றுத் தன் நகர்க்குச் சென்றான்.
இஃது அஞ்சற்பாலது என்று தம்முட் அவன் அங்ஙனஞ் சென்று ஓரிடத்தில் தங்கியிருந்த பொழுது பாஞ்சாலனோடு போர் செய்வதற்கு விரைவில் எழ வேண்டும் என்று யூகிதனக்கு இரகசியமாக எழுதிய ஓலையை வயந்தகன் பிறித்து வைத்துவிட்டு அங்கே வந்த பிங்கல கடகரைக் கண்டு அவர்கள் கூறியவற்றை அறிந்து உதயணனை அடைந்து உன்னுடைய தம்பிகளாகிய பிங்கல கடகர் முன்னம் கோசம்பிநகரத்தைப் பாதுகாத்துக்கொண்டிருந்தனர்.
பின்பு அந் நகரத்தைச் சூழ்ந்துவந்து முற்றிய பாஞ்சாலராசனுடைய போருக்கு ஆற்றாராகித் தோல்வியுற்று யமுனையாற்றில் வீழ்தற்குக் குதிரை ஊர்ந்து விரைந்து செல்லுகையில் இடையே அரணுள்ளதும் பெண்கள் மட்டும் உறைவதுமாகிய நகரம் ஒன்றைக் கண்ணுற்று அதில் பன்னிரண்டு திங்கள் தங்கியிருந்து பாஞ்சாலராசனுடைய ஆட்சியைப் பொறாதவர்களாகித் தம்குறையை உனக்குத்தெரிவித்தற்கு இங்கே வந்திருக்கின்றனர் என்று சொல்ல உதயணன் மிகுந்த ஆவலோடு அவர்களைப் பார்க்க விரும்பிய காலத்தில் பிங்கல கடகர் பன்னீராயிரம் வீரர்களோடும் அற்ற காலைக்கு அமைக்கப்பட்ட ஏனைக் கொற்றத் தானையோடும் வந்து பணிந்தனர்.
அவர்கள் உனக்கு வழிபாடு செய்தலைத் தவிர்ந்ததன்றிப் பெற்ற தாய்க்குப் பணி செய்துகொண்டிருத்தலையும் ஒழிந்தேம் நல்வினை இல்லேம் என்று கலங்கிக் கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகத் தலை காலில் படும்படி வணங்கினர்.
யான் யாதொரு குறையும் இல்லேன் என்றும் இனி யூகியையும் வாசவதத்தையையும் யான் எளிதில் அடைவேன் என்னுடைய தவம் உம்மைத் தந்து எல்லாத் துயரையும் நீக்கியது என்றும் சொல்லி இன்புற்று அவர்களுடைய கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு மந்திரிகளை நோக்கி பாஞ்சால ராசனை வெல்லுதற்குரிய ஆலோசனையைச் செய்ய வேண்டும் என்றனன்.
உடனே வருடகாரன் நாம் மேல் நடத்த வேண்டுவது இன்னது என் பதை விளங்கக் கூறிப் பாஞ்சாலராசனிடத்துள்ள நிகழ்ச்சிகளை அறிந்து வரும்படி ஒற்றர்களைக் கோசம்பிநகருக்கு அனுப்பினன்.
பூரண குண்டலனென்னும் மந்திரி இப்பொழுது யாம் போருக்குச் செல்லுதல் முறையன்று திரும்பி விடுதலே நலம் என்று தடுப்பவும் ஆருணி கேளானாகிச் சென்று போர் செய்யத் தொடங்கினன்.
அப்பால் அரச உரிமையை உதயணன் பெற்றான் என்று நாட்டினரும் நகரத்தினரும் அறிந்துகொள்ளும்படி யானையின்மேல் வெற்றி முரசத்தை ஏற்றி அறையச் செய்தனர்.
வருடகாரன் கோட்டை வாயிலை அடைந்து கதவை அடைத்துக்கொண்டு உள்ளே இருக்கும் நகரத்தார்களை நோக்கி இனி நீங்கள் சிறிதும் அஞ்ச வேண்டாம்.
கேட்ட நகரத்தார் எம்முடைய பழைய அரசனாகிய உதயணனுடைய முத்திரை அமைந்த ஓலையைக் கண்டாலன்றி யாம் கதவைத் திறவேம் என்று மறுத்தனர்.
அங்கே நின்ற பாஞ்சாலராசனுடைய நண்பனாகிய கும்பன் என்பவனைக் கண்டு அவனைக் கொன்று பின்னும் பகைவனுடைய தமர் இங்கு உளராயின் அவர்களையும் கொல்வேம் என்று சொல்லிக்கொண்டு ஆயுதபாணிகளாகப் பல வீரர்கள் பாதுகாக்கச் சென்று வீதிதோறும் உதயணன் வாழ்க என்று சொல்லுவாராகி யாவரும் அறியும்படி யானையின் மேல் பறையை ஏற்றி விடுத்தனர்.
பின்பு தருமதத்தனை நோக்கி பாஞ்சாலராசனை வென்றது உன்னால்தான் என்று முகமன் கூறி அவனை வென்றதற்கு இவை அறிகுறிகள் என்று நெய்த்தோர்ப் பட்டிகையையும் பத்து ஊர்களையும் அவனுக்கு அளித்தனன்.
நல்ல வேளையில் புறப்பட்டு யானையின் மேல் ஏறிக்கொண்டு தோழர்கள் சூழ வெண்கொற்றக் குடை கவிப்ப கவரிகள் இரட்ட சங்கமும் முரசும் இயம்ப மா சனங்களின் வாழ்த்தொலி மிக நெடுந்தகாய் நெடுங்காலம் உலகத்தைப் பாதுகாத்து வாழ்வாயாக என்று பலர் கோபுரந்தோறும் நின்று பூமழை பொழியாநிற்ப உதயணன் அரண்மனையை அடைந்தான்.