sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
நம்மாழ்வார் பரமபத வாசலுக்கு வெளிப்புறம் நின்று வாசல் திறக்கும்போது எம்பெருமானுக்கு மங்களாசாஸனம் செய்து பின்பு எம்பெருமானுடன் புறப்பாடு கண்டருள்வர்.
திருவடித் தொழலின் போது நம்மாழ்வார் அர்ச்சகர்கள் நம்மாழ்வாரைக் கைத்தலமாக எம்பெருமானிடம் எழுந்தருளப்பண்ணிக்கொண்டு சென்று எம்பெருமானின் திருவடியில் ஆழ்வாரின் திருமுடி படும்படிச் சேர்த்து விடுவர்.
பாசுரங்களை அரையர்களே அபிநயத்துடன் நாட்டிய நாடகம் போல நம்பெருமாள் நாச்சியார்கள் மற்றும் ஆழ்வார் ஆசார்யர்களின் ஓலக்கத்தில் சேவிக்கின்றனர்.
அரையர் ஸேவையின் போது நம்பெருமாளும் நாச்சியார்களும் உயர்ந்த மண்டபத்தில் வீற்றிருக்க ஆழ்வார் ஆசார்யர்கள் நம்பெருமாளை நோக்கிக் கொண்டு எழுந்தருளியிருப்பர்கள்.
இராப்பத்து சாற்றுமுறை அன்று அனைத்து திவ்ய தேசங்களிலும் திருவடித் தொழல் அதாவது நம்மாழ்வார் எம்பெருமானின் திருவடித் தாமரைகளில் சென்று சேர்தல்.
ஆனால் இங்கு மட்டும் திருமுடித் தொழல் அதாவது அர்ச்சகர்கள் எம்பெருமானைக் கைத்தலமாக எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு சென்று ஆழ்வாரின் திருமுடியில் எம்பெருமானின் திருவடியைப் பதிப்பர்கள்.
இந்த நாளன்று பொலிந்து நின்ற பிரான் நம்மாழ்வாரை அனைத்துலகின் உஜ்ஜீவனத்திற்காக லீலா விபூதியிலேயே இருக்குமாறு பணிக்கிறான்.
முற்காலங்களில் ஆழ்வார் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து திரும்பும்போது துலைவில்லிமங்கலத்தை அடைந்து மாசி விசாகத்தின் வரை இங்கே இருந்துவிட்டு பின்பு ஆழ்வார் திருநகரிக்குத் திரும்புவர் என்று சொல்லப்படுகிறது.
எம்பெருமானுடன் அன்று முழுதும் கூடி இருந்து திருமஞ்சனம் கோஷ்டி முதலியவை கண்டருளி மாலையில் எம்பெருமானிடம் பிரியா விடை பெற்றுச் செல்கிறார்.
ஆனால் சில சமயங்களில் கார்த்திகை மாதத்தில் இரு முறை கார்த்திகை நக்ஷத்ரம் இருந்தால் இரண்டாவது கார்த்திகையே திருமங்கை ஆழ்வார் திருநக்ஷத்ரமாகக் கொண்டாடப்படும்.
மற்றைய திவ்ய தேசங்களில் திருக்கார்த்திகை தீபத்தன்று அநத்யயன காலம் தொடங்கினாலும் இங்கே திருமங்கை ஆழ்வார் திருநக்ஷத்ரம் முடிந்த பிறகே தொடங்கப்படுகிறது.
திருச்சேறை திருமழிசை முதலிய திவ்ய தேசஙளிலும் ப்ரஹ்மோத்ஸவமோ ஆழ்வார் உத்ஸவமோ அத்யயன உத்ஸவ சமயத்தில் வந்தால் அத்யயன உத்ஸவம் முன்னதாகக் கொண்டாடப்படும்.
பொதுவாக கோயில்களில் இயற்பா சாற்றுமுறைக்கு மறுநாள் திருப்பல்லாண்டு சேவித்து வழக்கமான திவ்ய ப்ரபந்த சேவாகாலம் தொடங்கப்படும்.
கோயில்களில் என்று திருப்பல்லாண்டு தொடக்கம் ஆகிறதோ அன்றிலிருந்து க்ருஹங்களிலும் மீண்டும் திவ்ய ப்ரபந்தம் சேவிக்கப் படுகிறது.
கூரத்தாழ்வான் திருநக்ஷத்ரமான தை ஹஸ்தத்துக்குப் பிறகே க்ருஹங்களில் திய்வ ப்ரபந்தம் சேவிக்கப் படவேண்டும் என்று சிலர் கருதுகின்றனர்.
இதன் காரணம் முற்காலங்களில் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீரங்கத்தில் சென்று நம்பெருமாள் மற்றும் ஆழ்வாருடன் இருந்து அத்யயன உத்ஸவத்தைச் சேவித்து வருவர்.
அவரவர் தங்கள் தங்கள் பெரியோர்களிடம் கேட்டறிந்து தங்கள் திவ்ய தேசம் மற்றும் குடும்ப வழக்கத்தை நடைமுறைப் படுத்துதல் சாலச் சிறந்தது.
பொதுவாக கோயில்களில் அநத்யயன காலத்தில் திருப்பாவைக்கு பதில் உபதேச ரத்தின மாலையும் கோயில் திருவாய்மொழி மாற்றும் இராமானுச நூற்றந்தாதிக்கு பதில் திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதியும் சேவிக்கபடும்.
திருமஞ்சன காலங்களில் பொதுவாக ஸூக்தங்களை சேவித்தபின் வெண்ணெய் அளைந்த குணுங்கும் பதிகமும் சில பாசுரங்களும் சேவிப்பது வழக்கம்.
பூர்வாசார்ய ஸ்தோத்ர க்ரந்தங்களையும் அவர்களின் தமிழ் ப்ரபந்தங்களான ஞான ஸாரம் ப்ரமேய ஸாரம் ஸப்த காதை உபதேச ரத்தின மாலை திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி முதலியவைகளையும் கற்கவும் சேவிக்கவும் நல்ல சமயம்.
சிலவற்றை இங்கே காண்போம் அனைவராலும் எதிர்பார்க்கப்படும் அதி அற்புதமான அத்யயன உத்ஸவம் இதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்குத் தலையான உத்ஸவம் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட அற்புதமான பகவத் அனுபவம் நிறைந்த நாட்கள் அனைவராலும் எதிர்பார்க்கப்படும் அழகான மார்கழி மாதம் மற்றும் ஆண்டாள் நாச்சியாரின் அருளால் கிடைக்கும் திருப்பாவை அனுபவம் சாஸ்த்ரத்தின் ஸாரார்த்தங்களை மிக எளிமையாக வெளியிடும் பூர்வாசார்யர்களின் ஸம்ஸ்க்ருத மற்றும் தமிழ் ஸ்ரீ ஸூக்திகளை கற்றுத் தேற ஒரு அரிய வாய்ப்பு.
திவ்ய ப்ரபந்தங்களில் உள்ள ஸாரமான அர்த்தங்களைப் பிறர்க்கு எடுத்து உரைத்து அனைவரையும் உஜ்ஜீவிப்பதிலேயே தன்னுடைய பொழுதைப் போக்கினார் மாமுனிகள்.
அது மட்டுமல்லாமல் ஆழ்வார் ஆசார்யர்களின் உயர்ந்த ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் படி நடந்து ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று வாழ்ந்தும் காட்டியுள்ளார்.
இதனாலேயே நம்பெருமாள் தானே மாமுனிகளின் உயர்ந்த நிலையை அங்கீகரித்து திருவாய்மொழிக்கு உண்டான நம்பிள்ளை ஈடு மற்றும் இதர வ்யாக்யானங்களையும் கொண்டு பகவத் விஷய காலக்ஷேபம் தன்னுடைய ஸந்நிதியின் முன்னே ஒரு வருட காலம் செய்யும்படி மாமுனிகளை நியமித்தார்.
காலக்ஷேப சாற்றுமுறை தினமான சிறந்த ஆனித் திருமூலத்தன்று ஸ்ரீ ரங்கநாதன் ஒரு பாலகனாகத் தோன்றி மிக ஆச்சர்யமான ஸ்ரீ சைலேச தயாபாத்ரம் தனியனைச் சமர்ப்பித்து மாமுனிகளைத் தன் ஆசார்யனாக ஏற்றுக் கொண்டான்.
கீதா கர்ஜியும் இவரது கணவர் மற்றும் மறைந்த ன்னாள் அமைச்சரான விஸ்வநிாத் கர்ஜியும் மேற்கு வங்காளத்தில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வளர்ச்சியடைவதற்கு பெதும் பாடுபட்டவர்கள்.
தேவர்கள் சொன்னார்கள் இந்த பூமியில் உள்ள எல்லோருக்கும் உணவு மற்றும் வேறு பொருள்களை தருவது பசுதான் ஆகையால் நாம் இப்போது மனிதன் மீதுள்ள தோலை எடுத்து பசுமாட்டுக்குப் போர்த்துவோம்.
அப்படிச் செய்தால் அந்த மாடு வெய்யிலையும் மழையையும் குளிரையும் தாங்கும் இதன் பிரகாரம் மனிதனின் தோலை உரித்து பசு மாட்டின் மீது போர்த்தினார்கள் அதற்குப் பின்னர் அந்த மாடு வெய்யிலையும் மழையையும் குளிரையும் தாங்கியது மனிதன் தோல் உரிக்கப்பட்டதால் அவனை ஒரு புல்லோ முள்ளோ அல்லது வேறு ஏதாவதோ அறுத்தால் அவன் மீது ரத்தம் வருகிறது.
ஒரு பசு மாட்டிற்கு முன்னால் கூட அவன் நிர்வாணமாக நிற்கக்கூடாது ஏனெனில் பசுமாடு பயந்து ஓடிவிடும் மனிதன் தன் மீதுள்ள அவனுடைய தோலை எடுத்துக் கொண்டு விடுவானோ என்று அதற்கு அச்சம்.
மேம்போக்காகப் பார்த்தால் குட்டி யானைக்கு கொம்பு முளைத்ததாம் பட்டனம் எல்லாம் பறந்தோடிப் போச்சாம் என்ற சின்னக் குழந்தை கதை போல இருக்கும்.
ஆனால் அஸ்வமேதம் ராஜசூயம் வாஜபேயம் போன்ற மாபெரும் யக்ஞங்களை விவாதிக்கும் விவரிக்கும் சதபத பிராமண நூலில் இது இருப்பதால் இது ரகசிய மொழியில் மறை மொழியில் சொல்லப்பட்ட கதை என்பது விளங்கும் யாராவது நிர்வாணமாக நின்றால் பசுக்கள் பயப்படுமாம்.
மனு ஸ்ம்ருதியும் பெண்களுக்கு ஆடை அணிகலன்கள் வாங்கிக் கொடுத்து மகிழ்ச்சியுடன் வைத்திருக்க வேண்டும் பெண்களை அழ வைக்கும் எந்தக் குடும்பமும் வேருடன் அழியும் என்று எச்சரிக்கிறார்.
எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் இந்துக்கள் மதிப்பும் மரியாதையும் கொடுத்தாலும் பசுவுக்கு தனி இடம் எறும்பு முதல் யானை வரை என்ற மரபு வாக்கியம் தமிழிலும் சம்ஸ்கிருதத்திலும் உள்ளது.
வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் என்ன வித்தியாசம் விளக்குகிறார் ஷிவ் கேரா திரும்ப திரும்ப கேளுங்கள் திரும்ப திரும்ப பாருங்கள் வெற்றி நம்மை தேடி வரும்
இல்லை என்னால் வர இயலாது என்று நான் கூறுவதை உங்கள் செயலாளர் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார் என்பதாலேயே இந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டேன்.
மேலும் இந்தியத் தொழிலாளர்களின் ஸ்தாபன அமைப்புப் பிரச்சினை எப்போதுமே என் சிந்தனையில் தலையாய இடம் பெற்று வந்திருக்கிறது எனவே இது குறித்து என் கருத்துகளை வெளியிடுவதற்கு இது ஓர் அருமையான வாய்ப்பு என்று நான் உணர்ந்தேன்.
இரத்தக் களறியான நீண்ட நெடும் போராட்டத்திற்குப் பிறகு இந்த சாபக்கேடான அமைப்பு தூக்கியெறியப்பட்டு நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் எனப்படும் ஒரு புதிய அரசமைப்பு அதன் இடத்தில் அமர்ந்தது.
ஒவ்வொரு மனித ஜீவனுக்கும் சுதந்திரத்தையும் சொத்துரிமையையும் இன்பவாழ்வையும் நல்கும் பொற்காலத்தை இது கொண்டுவரும் என்றும் நம்பப்பட்டது.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் மக்களின் குரலை எதிரோலிக்க சட்டமன்றம் இருக்கிறது அந்த சட்டமன்றத்திற்குக் கீழ்ப்பட்டதாக அதன் ஆணைக்கு உட்பட்டதாக ஆட்சித்துறை இருக்கிறது.
சட்டமன்றத்திற்கும் ஆட்சித்துறைக்கும் மேலே அவை இரண்டையும் கண்காணிக்கவும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட வரம்புகளுக்குள் அவற்றை வைத்திருக்கவும் நீதித்துறை இருக்கிறது.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் ஒரு மக்கள் அரசாங்கத்துக்குரிய எல்லா அம்சங்களையும் பெற்றுள்ளது அதாவது மக்களால் மக்களைக் கொண்டு மக்களுக்காக நடத்தப்படும் அரசாங்கம் என்ற தகைமையை அது கொண்டிருக்கிறது.
இவ்வாறு இருக்கும்போது அது அகிலம் எங்கும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு ஒரு நூற்றாண்டு முடிவதற்குள்ளாகவே அதனை எதிர்த்துக் குரல் எழுப்பப்பட்டு வருவது ஓரளவு வியப்பளிக்கக்கூடிய விஷயமாக இருந்து வருகிறது.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருங்கள் வெளிக்குத் தோன்றுவது போல் அது அப்படி ஒன்றும் மிகச் சிறந்த சரக்கல்ல என்று இந்தியர்களிடம் கூறுவதற்குப் போதிய துணிச்சல் கொண்ட யாரேனும் ஒருவர் பெரிதும் தேவைப்படுகிறார்.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் ஆட்சித்துறைக்கு சட்டமன்றம் முட்டுக்கட்டைப் போடக்கூடும் ஆட்சித் துறை விரும்பும் சட்டங்களை நிறைவேற்ற அது மறுக்கக்கூடும்.
அப்படியே சட்டமன்றம் அட்சித்துறையின் பாதையில் குறுக்கிடாவிட்டாலும் நீதித்துறை குறுக்கிட்டு அதன் சட்டங்களை செல்லாதவை என்று அறிவிக்கக்கூடும்.
சர்வாதிகாரிகள் ஆளுகின்ற இத்தாலி ஸ்பெயின் ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளில் இதனால்தான் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் மதிப்பிழந்த ஒரு கோட்பாடாகக் கருதப்படுகிறது.
உண்மையைக் கூறினால் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் சர்வாதிகாரத்துக்கு ஒரு வலுவான தடையரணாக இருக்கக்கூடுமாதலால் அது வரவேற்கப்படவே செய்யும்.
எனினும் சர்வாதிகாரத்தை எதிர்க்கும் மக்கள் வாழும் நாடுகளில் கூட துரதிர்ஷ்டவசமாக நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்துக்கு எதிராக மிகுந்த அதிருப்தி நிலவுகிறது.
மூன்றாவதாக சமூக விரோத நோக்கம் கொண்ட கூட்டுரிமைக் கழகங்கள் அரசை முடமாக்கி செயலற்றதாக்க முடியாது என்பதை அது ஏற்றிருக்கிறது.
இவ்வாறெல்லாம் இருந்தும் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்க உறுதிபூண்டுள்ள நாடுகளில் கூட நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்துக்கு எதிராக கடும் எதிர்ப்பு உருவாகி இருக்கிறது.
ஆனால் இத்தகைய நாடுகளில் நிலவும் அதிருப்திக்கான காரணங்கள் எதேச்சதிகார நாடுகளில் நிலவும் அதிருப்திக்கான காரணங்களிலிருந்து வேறுபட்டவையாக இருக்கக்கூடும் என்பது தெளிவு.
எனினும் ஒன்றை மட்டும் பொதுப்படையான முறையில் கூறலாம் அதாவது சுதந்திரத்துக்கும் சொத்துரிமைக்கும் சுபிட்ச வாழ்வுக்குமான உரிமையை பெருந்திரளான மக்களுக்கு உத்தரவாதம் செய்ய அது தவறிவிட்டதே இந்த அதிருப்திக்கு முக்கிய காரணம் என்று கூறலாம்.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தைச் சிதைத்து சீர்குலைத்து விட்ட தவறான சித்தாந்தத்துக்கு இங்கு இரண்டு எடுத்துக்காட்டுகளைக் கூறினால் போதும் என்று நினைக்கிறேன்.
முதலாவதாக ஒப்பந்த சுதந்திரம் என்னும் கருத்து நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தைப் பாழ்படுத்திவிட்டது என்பதில் எனக்கு எந்த ஐயமுமில்லை.
பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகளை நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளவில்லை அதுமட்டுமல்ல ஒப்பந்த சுதந்திரத்தின் விளைவாக ஏற்படக்கூடிய ஏற்றத்தாழ்வைப் பரிசீலிப்பதிலும் அது கவனம் செலுத்தவில்லை.
ஒப்பந்த சுதந்திரம் வலுமிக்கவர்கள் வலுவற்றவர்களை ஏமாற்றுவதற்கும் வஞ்சிப்பதற்கும் வாய்ப்பளிப்பது பற்றியும் அது கவலைப்படவில்லை.
சுதந்திரத்தின் பாதுகாவலனாக இருக்க வேண்டிய நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் ஏழை எளிய மக்களுக்கு அடிமட்டத்தில் அமிழ்ந்து கிடக்கும் மக்களுக்கு சொத்துரிமை பறிக்கப்பட்ட வர்க்கத்துக்கு மேன்மேலும் பொருளாதார தீங்குகளை சீர்கேடுகளை துன்ப துயரங்களை இழைத்து வந்தது.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தை சின்னாபின்னப்படுத்திய இரண்டாவது தவறான சித்தாந்தம் சமூக பொருளாதார சுதந்திரம் இல்லாத இடத்தில் அரசியல் ஜனநாயகம் வெற்றிபெற முடியாது என்பதை நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் உணரத் தவறியதாகும்.
என் அபிப்பிராயத்தில் இதற்கு ஒரே ஒரு பதில்தான் உள்ளது முன்னர் குறிப்பிட்ட நாடுகளைவிட பின்னர் குறிப்பிட்ட நாடுகளில் பொருளாதார ஜனநாயகமும் சமூக ஜனநாயகமும் அதிக அளவில் இருந்ததே இதற்குக் காரணம்.
சமூக ஜனநாயகமும் பொருளாதார ஜனநாயகமும் அரசியல் ஜனநாயகத்தின் நரம்பும் நாளமும் ஆகும் இந்த நரம்பும் நாளமும் உறுதியாக இருந்தால்தான் உடல் வலுமிக்கதாக ஆரோக்கியமானதாக இருக்கும்.
அதுமட்டுமல்ல சுதந்திரத்துக்கும் சமத்துவத்துக்கும் இடையே ஒரு சமநிலையைத் தோற்றுவிப்பதற்குக் கூட அது எத்தகைய முயற்சியையும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.
இதன் விளைவாக சுதந்திரம் சமத்துவத்தை விழுங்கி ஏப்பம் விட்டு விட்டது அது மட்டுமன்று இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ ஏற்றத் தாழ்வுகள் தோன்றவும் வழிவகுத்து விட்டது.
ஆனால் அதேசமயம் ஜனநாயகம் தோல்வியடைந்ததற்கு தவறான கோட்பாட்டை விடவும் மோசமான அமைப்பு முறை ஒரு காரணம் என்பதிலும் எனக்கு எள்ளளவும் ஐயமில்லை.
ஆனால் இதிலுள்ள மிகவும் துரதிர்ஷ்டவசமான அம்சம் என்னவென்றால் இந்தப் பிரிவினை ஒரே மாதிரியானதாகவும் படிநிலையில் அமைந்திருப்பதுமாகும் இதனால் ஆளுபவர்கள் எப்போதும் ஆளும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவும் ஆளப்படுபவர்கள் ஒருபோதும் ஆளும் வர்க்கமாக மாற முடியாதவர்களாகவும் இருந்து வருகின்றனர்.
இதன் காரணமாக மக்கள் தங்களைத் தாங்களே ஆள்வதில்லை அவர்கள் ஓர் அரசாங்கத்தை அமைத்து அது தங்களை ஆள்வதற்கு விட்டுவிடுகின்றனர் இது தங்கள் அரசாங்கம் இல்லை என்பதையும் மறந்துவிடுகின்றனர்.
இத்தகைய நிலைமையில் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் மக்களது அரசாங்கமாகவோ அல்லது மக்களால் நடத்தப்படும் அரசாங்கமாகவோ ஒருபோதும் இருப்பதில்லை இதன் காரணமாக அது மக்களுக்கான அரசாங்கமாகவும் எக்காலத்திலும் இருப்பதில்லை.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் ஒரு மக்கள் அரசாங்கத்துக்குரிய அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தபோதிலும் உண்மையில் அது வழிவழியான ஓர் ஆளப்படும் வர்க்கத்தை வாழையடி வாழையான ஓர் ஆளும் வர்க்கம் ஆளுகின்ற ஓர் அரசாங்கமாகவே எப்போதும் இருந்து வருகிறது.
அரசியல் வாழ்க்கை இவ்விதம் நேர்மைக்கேடாக ஒழுக்கக்கேடாக நெறிபிறழ்வாக உருவாக்கப்பட்டிருப்பதுதான் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் இவ்வாறு படுதோல்வியடைந்திருப்பதற்குக் காரணமாகும்.
மேலும் இதன் காரணமாகவே சுதந்திரம் சொத்துரிமை சுபிட்ச வாழ்வு ஆகியவற்றை சாமானிய மனிதனுக்கு உத்தரவாதம் செய்வதாக தான் அளித்திருந்த வாக்குறுதியை நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை.
வறுமையிலும் வெறுமையிலும் வாடும் வர்க்கங்களுக்கு ஓயாது ஒழியாது உழைக்கும் வர்க்கங்களுக்கு அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கங்களுக்கு நலம் செய்ய நன்மை புரிய நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் தவறிவிட்டது என்றால் அதற்கு இந்த வர்க்கங்களே பிரதானமாக பொறுப்பாகும்.
முதலாவதாக மனிதர்களின் வாழ்க்கையை உருவாக்குவதில் பொருளாதார அம்சத்துக்குள்ள முக்கிய பங்கை இந்த வர்க்கத்தினர் மிகப்பெருமளவுக்கு அலட்சியப்படுத்தி விட்டனர்.
பொருளாதார மனிதன் ஒருபோதும் பிறப்பதில்லை என்ற ஒரே காரணத்திற்காக பொருளாதார மனிதனின் முடிவு பற்றி உண்மையில் நாம் எதுவும் பேச முடியாது.
மனிதன் ரொட்டியைக் கொண்டு மட்டுமே வாழ்வதில்லை என்று மார்க்சுக்கு பொதுவாக அளிக்கப்படும் மறுப்புரையில் துரதிர்ஷ்டவசமாக உண்மை பொதிந்துள்ளது என்றே கூற வேண்டும்.
பன்றிகளைப் போன்று மனிதர்களைக் கொழுக்க வைப்பதே நாகரிகத்தின் குறிக்கோள் அல்ல என்று கார்லைல் கூறியிருப்பதில் எனக்கு உடன்பாடு உண்டு.
உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் பன்றிகளைப் போல் தின்று கொழுத்திருக்கவில்லை மாறாக அவர்கள் கவ்வும் குடலை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு பசிபட்டினியால் வாடிக்கொண்டிருக்கின்றனர்.
மார்க்ஸ் இதனை ஒரு சித்தாந்தமாக அன்றி தொழிலாளர்களுக்கு ஓர் அறிவுரையாகக் கூறினார் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது உடைமை வர்க்கத்தினரைப் போன்றே உழைக்கும் வர்க்கத்தினரும் பொருளாதார நலன்களுக்குத் தலையாய முக்கியத்துவம் அளிப்பார்களேயானால் வாழ்வின் பொருளாதார அம்சங்களை இப்போதுவிடப் பெரிதும் பிரதிபலிப்பதாக வரலாறு அமைந்திருக்கும் என்று அவர் கருத்துத் தெரிவித்தார்.
வரலாற்றைப் பொருளாதார நோக்கில் காணும் இந்த சித்தாந்தம் முழு அளவுக்கு எதார்த்தமாகவில்லை என்றால் கூட்டு சமுதாய வாழ்க்கையைத் தீர்மானிப்பதில் பொருளாதார அம்சங்களுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் அளிக்க உழைக்கும் வர்க்கம் தவறியதே அதற்குக் காரணமாகும்.
உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒவ்வொருவரும் தற்கால சமூக அரசாங்க ஒழுங்கமைப்பு குறித்த அடிப்படையான செயல்முறை ஆவணங்களை அவசியம் பரிச்சயம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.
ரூசோவின் சமூக ஒப்பந்தம் மார்க்சின் கம்யூனிஸ்டு அறிக்கை தொழிலாளர்களின் நிலை குறித்த போப்பாண்டவர் பதின்மூன்றாம் லியோவின் சுற்றுக் கடிதம் சுதந்திரம் பற்றிய ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில்லின் நூல் ஆகிய நான்கையும் இவ்வகையில் முக்கியமாகக் குறிப்பிட வேண்டும்.
இதற்கு மாறாக பண்டைய மன்னர்களையும் ராணிகளையும் பற்றிய புனை சுருட்டான கட்டுக் கதைகளைப் படிப்பதில் தொழிலாளர்கள் இன்பம் காணுகின்றனர் இந்தக் கெட்டப் பழக்கத்திற்கு அடிமைகளாகி விட்டனர்.
தங்களது நலன்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் ஒரு வழிமுறையாக அரசாங்கத்தைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பது அவசியம் என்பதையும் கூட அவர்கள் உணர்ந்திருக்கவில்லை.
ஆனால் தொழிலாளர்களுக்கு நேர்ந்துள்ள எல்லாக் கேடுகளுக்கும் தொழிற்சங்கங்கள் சர்வரோக நிவாரணி சஞ்சீவி மருந்து என்று நினைப்பது தவறாகும்.
தொழிற்சங்கங்கள் என்னதான் சக்தி மிக்கவையாக இருந்தாலும் முதலாளித்துவத்தை நேர்மையான வழியில் இட்டுச் செல்லும்படி முதலாளிகளை நிர்ப்ந்திக்கும் ஆற்றல் வலிமை அவற்றுக்கு இல்லை.
அவை நம்பி இருக்கும்படியான ஒரு தொழிலாளர் அரசாங்கம் அவற்றுக்குப் பின்னால் இருந்தால் தொழிற்சங்கங்கள் இன்னமும் மிகவும் சக்தி படைத்தவையாக இருக்க முடியும்.
அரசாங்கத்தைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதே தொழிலாளர்களின் குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும் அரசாங்கத்தைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதை தொழிற்சங்க இயக்கம் தனது நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தாலொழிய தொழிற்சங்கங்கள் தொழிலாளர்களுக்கு அதிக நன்மை ஏதும் செய்துவிட முடியாது தொழிற் சங்கத் தலைவர்கள் தங்களுக்குள் ஓயாது சண்டை போட்டுக்கொண்டு சிண்டு பிடித்துக்கொள்ளும் ஒரு களமாகவே அவை இருந்துவரும்.
தொழிலாளர் வர்க்கத்தினர் எல்லா வகைகளிலும் வறியவர்களாக இருக்கின்றனர் தங்களுடைய மிகக் குறைந்தபட்சத் தேவைகளையே நிறைவேற்றிக் கொள்ள இயலாதவர்களாக இருக்கின்றனர்.
அப்படியிருக்கும்போது தேசியம் என்று கூறப்படும் லட்சியத்துக்காக தங்களிடமிருக்கும் சகலவற்றையும் பல சந்தர்ப்பங்களில் தியாகம் செய்து விடுகின்றனர்.
தாங்கள் இவ்வளவு தியாகம் செய்யும் அந்த தேசியம் வெற்றி பெற்றுவிடும்போது அது தங்களுக்கு சமூக சுதந்திரத்தையும் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தையும் உத்தரவாதம் செய்யுமா என்று அறிய அவர்கள் ஒருபோதும் அக்கறை எடுத்துக்கொள்வதில்லை.
அதுமட்டுமல்ல தேசியம் வெற்றிவாகை சூடி அதிலிருந்து உதயமாகும் ஒரு சுதந்திர அரசு இவர்களது எண்ணற்ற தியாகங்களால் கருவாகி உருவான அரசு இவர்களது எசமானர்களின் ஆதிக்கத்துக்கு உள்ளாகி இவர்களுக்கே பகையானதாக மாறிவிடுவதைப் பல சந்தர்ப்பங்களில் பார்த்திருக்கிறோம்.
எனவே ஒரு நாடாளுமன்ற ஜனநாயக அமைப்பின்கீழ் உழைக்கும் வர்க்கங்கள் வாழ நேரிடுமாயின் அதனை தங்கள் நலன்களுக்குச் சேவை செய்யக்கூடியதாக மாற்றுவதற்கான வழிமுறைகளை அந்த வர்க்கங்கள் வகுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
ஏனென்றால் பொதுவாக தொழிற்சங்கங்கள் இறுதி நலன்களை விட உடனடி நலன்களையும் தொழிலாளர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த தொழிற்சங்கத் தலைவர்களுக்குள்ள உரிமையையும் வலியுறுத்துபவையாகவுமே இருக்கும்.
மேலும் தொழிலாளர்களின் இந்தக்கட்சி இந்து மகாசபை அல்லது காங்கிரஸ் போன்ற வகுப்பு வாத அல்லது முதலாளித்துவக் கட்சிகளிலிருந்தும் விலகி இருக்க வேண்டும்.
காங்கிரசோ அல்லது இந்து மகா சபையோ இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடி வருவதாக உரிமை கொண்டாடிவரும் கட்சிகள் என்பதற்காக அவற்றில் சேர வேண்டிய அவசியமோ அல்லது அக்கட்சிகளின் பரிவாரத்தினராக இருக்க வேண்டிய கட்டாயமோ தொழிலாளர்களுக்கு இல்லை.
மாறாக தொழிலாளர்களே தங்களது சொந்த அணிகளைக் கொண்ட ஒரு தனியான அரசியல் அமைப்பாக உருவாகி இந்த இரு நோக்கங்களுக்காகவும் பாடுபட முடியும்.
காங்கிரஸ் மற்றும் இந்து மகாசபையின் உடும்புப் பிடிகளிலிருந்து விடுபடுவதன் மூலம் அது இந்தியாவின் விடுதலைக்காக சிறந்த முறையில் போராட முடியும்.
இந்நிலைமையில் இந்தியாவில் ஒரு தொழிற்கட்சி உதயமாகுமானால் கடந்த இருபதாண்டுகளாக இந்திய அரசியலில் கொட்டமடித்துவரும் அராஜக நிலைக்கு அது முடிவுகட்டும் இந்தியாவிலுள்ள தொழிலாளர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய இரண்டாவது விஷயம் அறிவாற்றல் இல்லையேல் அதிகாரம் இல்லை என்பதாகும்.
இந்தியாவில் ஒரு தொழிற்கட்சி அமைக்கப்படுமானால் ஆட்சி பீடத்தில் தன்னை அமர்த்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை அது வாக்காளர்களிடம் முன் வைக்குமானால் தொழிலாளர்கள் ஆட்சி செய்யத் தகுதியானவர்கள்தானா என்ற ஒரு கேள்வி எழும் என்பது நிச்சயம்.
மற்ற வர்க்கங்களைவிட தொழிலாளர்கள் மோசமாக ஒன்றும் ஆட்சி செய்யமாட்டார்கள் அல்லது உள்நாட்டு விவகாரங்களிலோ அயல்நாட்டு விவகாரங்களிலோ அப்படி ஒன்றும் ஓட்டாண்டிகளாக நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள் என்று நொண்டிச் சமாதானம் கூறுவது இக்கேள்விக்கு சரியான முறையான நேரிய பதிலாக இருக்க முடியாது.
இந்தியாவிலுள்ள தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் செய்திருப்பதெல்லாம் தொழிலதிபர்கள்மீது எவ்விதம் வன்மையோடு உக்கிரத்தோடு வசைபாட முடியும் என்பதைக் கற்றுக் கொண்டிருப்பதுதான்.
ஆகவே இந்தியத் தொழிலாளர்கள் சம்மேளனம் இந்தக் குறைபாட்டை உணர்ந்து கொண்டிருப்பதையும் தொழிலாளர் வர்க்கங்களுக்காக இந்தப் பயிற்சி முகாம்களைத் தொடங்க முன்வந்திருப்பதையும் அறிந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன் ஆட்சி புரிவதற்கு தொழிலாளர்களைத் தகுதியுடையவர்களாக ஆக்க இந்தப் பயிற்சி முகாம்கள் சிறந்த சாதனங்களாக விளங்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.
இது செய்யப்படுமானால் ஆளும் வர்க்கத்தின் அந்தஸ்துக்குத் தங்களை உயர்த்தியமைக்காக தொழிலாளர் வர்க்கங்கள் சம்மேளனத்துக்குப் பெரிதும் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கும்.
எனவே இந்த மசோதாவில் அடங்கியுள்ள விதிகள் குறித்து எவ்வகையிலும் விரிவான விவாதம் நடத்தி அவையின் நேரத்தை எடுத்துக் கொள்வது அவசியமற்றது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
இரண்டாவதாக இவ்வாறு தொழிலதிபரால் அங்கீகரிக்கப்படும் தகுதியைப் பெறுவதற்கு தொழிற்சங்கம் சில நிபந்தனைகளை நிறைவேற்ற வேண்டுமென்று மசோதா கோருகிறது.
மூன்றாவதாக இம்மசோதாவில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் எல்லா நிபந்தனைகளையும் முறையாக நிறைவேற்றி அங்கீகாரத்துக்குத் தகுதிபெற்ற தொழிற்சங்கத்தை தொழிலதிபர் அங்கீகரிக்க மறுப்பதை சட்டப்படி தண்டிக்கப்படத்தக்க ஒரு குற்றமாக மசோதா அறிவிக்கிறது.
இந்த மசோதா தற்போது சுற்றுக்கு விடப்படுவதால் இப்போதைய கட்டத்தில் அதில் அரசாங்கம் முன் வைத்திருக்கும் ஷரத்துகள் தற்காலிகமானவையே என்பது தெளிவு.
தொழிலாளர் தலைவர்கள் தொழிலதிபர்கள் மாகாண அரசாங்கங்கள் மற்றும் இந்த நடவடிக்கையுடன் சம்பந்தப்பட்ட ஏனைய தரப்பினர் போன்றோரின் கருத்துகளைப் பெறும் வரை இந்த ஷரத்துகளை இறுதியானவையாக்கும் உத்தேசம் ஏதும் அரசாங்கத்துக்கு இல்லை என்பதைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
எனவே மசோதா சுற்றுக்கு விடப்படுவதன் விளைவாக பெறப்படும் பல்வேறு பரிந்துரைகளையும் யோசனைகளையும் கருத்திற்கொண்டு அரசாங்கம் செயல்படும்போது இம்மசோதா இப்போதிலிருப்பதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கக்கூடும்.
இந்த விஷயம் ஏற்கெனவே பரிசீலிக்கப்பட்டது என்பதையும் தொழிற்சங்கங்களை தொழிலதிபர்கள் அங்கீகரிக்கும் பிரச்சினை சம்பந்தமாக மிகுந்த கவனம் செலுத்தப்பட்டது என்பதையும் அவை அறியும்.
தொழிற்சங்கங்கள் ஆரோக்கியமான முறையில் வளர்ச்சியுறுவதற்கும் தொழிலதிபர்களுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே நேச உறவுகளைக் கட்டி வளர்ப்பதற்கும் தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிப்பது எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை ராயல் கமிஷன் பெரிதும் வலியுறுத்தி இருந்ததை அது வெளியிட்ட அறிக்கையைப் படித்த மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் அறிந்திருப்பார்கள்.
சட்ட நடவடிக்கைகள் ஏதுமின்றி தொழிலதிபர்களின் விருப்பார்வ சம்மதத்தோடு தொழிற்சங்க அங்கீகாரத்தைப் பெற முடியுமானால் அது மிகவும் உகந்ததாகவும் விரும்பத்தக்கதாகவும் இருக்கும் என்று அப்போதைய கட்டத்தில் ராயல் கமிஷன் தெரிவித்த கருத்தும் அவைக்கு நினைவிருக்கும்.
இன்னும் சொல்லப்போனால் தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிப்பதை எதிர்த்து ராயல் கமிஷன் முன் தொழிலதிபர்கள் என்ன ஆட்சேபனைகளைத் தெரிவித்தார்களோ அதே ஆட்சேபனைகளைத் தான் தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிக்க மறுப்பதற்கு இப்போதும் கூறுகின்றனர்.
தொழிற்சங்கங்களைத் தொழிலதிபர்கள் அங்கீகரிப்பது சம்பந்தமாக பல தனிநபர் மசோதாக்களும் அமைச்சரவைகளின் மசோதாக்களும் அப்போது கொண்டுவரப்பட்டன.
இது குறித்து தனியார் மசோதா ஒன்றும் அப்போதைய அமைச்சரவையின் மசோதா ஒன்றும் சென்னையில் தாக்கல் செய்யப்பட்டதை இதற்கு உதாரணமாகக் கூறலாம்.
துரதிர்ஷ்டவசமாக பம்பாயில் தவிர ஏனைய மாகாணங்களில் இந்த மசோதாக்கள் சட்டமாவதற்கு முன்பே அங்கிருந்த அமைச்சரவைகள் பதவி விலகி விட்டன.
எனினும் மாகாண சுயாட்சி நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு மத்திய அரசாங்கத்துக்கும் மாகாண அரசாங்கங்களுக்கும் இடையே ஒத்துழைப்பை வலுப்படுத்தும் பொருட்டு இந்திய அரசாங்கம் பல நடவடிக்கைகளை எடுத்து கொண்டது.
எனவே இந்த விஷயம் குறித்து மாகாண அரசாங்கங்கள் தொழிலாளர் தலைவர்கள் தொழிலதிபர்கள் போன்றோரின் கருத்தறிவதற்காக மாகாண அரசாங்கங்களுக்கு இதனை அனுப்பி வைக்கும்படி மத்திய அரசாங்கத்தை மாநாடு கேட்டுக் கொண்டது.
எனவே இதன் பேரில் இது விஷயம் குறித்து பல்வேறு தரப்பினரின் கருத்துகளைச் சேகரித்து அனுப்பும்படி மாகாண அரசாங்கங்களுக்கு மத்திய அரசாங்கம் கடிதம் எழுதிற்று.
அப்போது பின்கண்ட முடிவு எடுக்கப்பட்டது இது விஷயம் குறித்து மத்திய அரசாங்கம் ஒரு சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என்றும் அது முற்றிலும் மாகாண ரீதியிலானதாக இருத்தலாகாது என்றும் மாகாண அரசாங்கங்களிடமிருந்தும் பிரச்சினையில் சம்பந்தப்பட்ட எல்லாத் தரப்புகளிலிருந்தும் வரும் பதில்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு அந்தச் சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும் என்றும் தீர்மானிக்கப்பட்டது.
பல்வேறு மாகாணங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட தகவல்களையும் சம்பந்தப்பட்ட பலதரப்பட்ட தரப்பினர் தெரிவித்த கருத்துகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டே இப்போதைய இந்த மசோதா தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
தொழிலாளர்கள் சம்பந்தமாக சட்டம் இயற்றுவது மாகாண அரசாங்கத்தின் பொறுப்பு என்றாலும் மத்திய அரசாங்கம் இப்பணியை தானே மேற்கொண்டதற்கு இந்த சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள்தான் காரணம்.
நான் இப்போது சொல்ல விரும்புவதெல்லாம் இந்த சட்டமன்றம் எதிர் நோக்கிய மிக முக்கியமான சட்ட நடவடிக்கைகளில் இதுவும் ஒன்றாகும் என்பதே ஆகும்.
அமெரிக்காவையும் சுவீடனையும் தவிர மற்ற நாடுகளில் எல்லாம் தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிக்கும் விஷயம் சுயவிருப்பத்துக்கு விடப்பட்டிருக்கிறது.
மசோதாவிலுள்ள எந்த ஒரு ஷரத்தையும் பற்றி நான் முடிவு எடுப்பதற்கு முன்னர் பொது மக்களின் அபிப்பிராயத்தைக் கேட்டறிய விரும்புகிறேன்.
ஆனால் அதேசமயம் எத்தகைய சர்ச்சையிலும் ஈடுபட நான் விரும்பவில்லை என்பதையும் பல்வேறு சந்தேகங்களுக்கும் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்கிறேன் என்பதையும் தொடக்கத்திலேயே தெளிவுபடுத்தினேன்.
இந்த விவாதத்தில் பங்கு கொண்டு தங்கள் கருத்துகளைத் தெரிவித்த மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களை எவ்வகையிலும் அவமதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இதனை நான் செய்யவில்லை.
அவர்கள் தெரிவித்துள்ள கருத்துகளைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்வேன் என்பதையும் உரிய சந்தர்ப்பம் வரும்போது அவற்றைப் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்வேன் என்பதையும் அவர்களுக்கு உறுதி கூறுகிறேன்.
எனினும் அதே சமயம் என்னுடைய நண்பர் திரு.கிரிபித்ஸ் முன்வைத்துள்ள சில விமர்சனங்களுக்கு நான் பதில்கூறக் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்.
ஒரு வகையில் தெளிவற்றதும் அவருடைய சொற்களிலேயே கூறுவதானால் பொருளற்ற ஷரத்துகளைக் கொண்டதுமான ஒரு மசோதாவை நான் கொண்டு வந்திருப்பதாக அவர் கூறினார்.
இத்தகைய தெளிவற்ற பொருளற்ற ஷரத்துகளைக் கொண்ட ஒரு மசோதாவை பரிசீலிக்க வேண்டுமென்று அவையை நான் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது நேர்மையற்றது நியாயமற்றது என்பது அவரது வாதம்.
முதலாவதாக இந்த மசோதாவின் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாத அளவுக்குத் தெளிவற்ற அல்லது அர்த்தமற்ற எந்த விதிகளும் இதில் இருப்பதாக நான் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன்.
அப்படியே ஒரு சில ஷரத்துகள் தெளிவற்றவையாகவும் வேறு சில ஷரத்துகள் இன்னும் அதிக விளக்கம் தேவைப்படுபவையாகவும் இருப்பதாக ஒரு வாதத்துக்கு ஒப்புக் கொண்டாலும்கூட இந்தக் குற்றச்சாட்டை நேர்மையானதாக நான் கருதவில்லை.
இப்போது சபையின் முன் வைத்துள்ள இந்த மசோதாவை இப்போதைய அதன் வடிவத்தில் அப்படியே சட்டமாக்க வேண்டுமென்று அவையை நான் கேட்டால் அதை குறைகூறுவதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியும் ஆனால் நான் அவ்வாறு கேட்கவில்லை.
இவ்வாறு சுற்றுக்கு விடப்படுமானால் பல்வேறு தரப்பினரின் வழிகாட்டுதலை அரசாங்கம் பெற முடியும் இத்தகைய வழிகாட்டுதலின் மூலம் மசோதாவில் விடப்பட்ட இடைவெளிகளை முடிவில் நிரப்புவதும் தெளிவற்ற ஷரத்துக்களை திட்டவட்டமானவையாக ஆக்குவதும் சாத்தியமாகும்.
இந்த மசோதா கோட்பாட்டளவில் முற்றிலும் ஆரோக்கியமானது சட்டமாக்கப்படுவதற்கு அறவே தகுதியானது என்று இன்னொரு புறத்தில் பலர் கருத்துத் தெரிவித்ததையும் நாம் செவிமடுத்துக் கேட்டோம்.
அவர் எழுப்பியிருக்கும் இரண்டாவது பிரச்சினை பிரதிநிதித்துவம் வாய்ந்த ஒரு தொழிற் சங்கம் என்பது என்ன என்பதை நான் விளக்கவில்லை என்பதாகும்.
இப்போது நான் கூறப்போவதை அவர் தமது மனத்தைப் புண்படுத்துவதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்றால் ஒன்றைக் கூறுகிறேன் ஒன்று அவர் இந்த மசோதாவின் ஷரத்துக்களை படித்திருக்க மாட்டார் அல்லது அப்படியே படித்திருந்தாலும் அவற்றைப் புரிந்து கொண்டிருக்க மாட்டார்.