sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவள் சொல்லியது உண்மை தானென்று எனக்குத் தோன்றியது நான் இவ்வளவு நேரம்அவளோடு கண்ணாமூச்சி விளையாடினேன் அவள் என்னைப் பார்க்கப் பலமுறை வாய்ப்புக் கொடுத்தும் அவள் என்னைப்பார்க்கவில்லை அவளுக்கு முன்னால் நான் நிற்கும்போது கூட அவள் என்னைக் கவனிக்கவில்லையென்று வீடு திரும்பும்போதுஅவளிடம் சொன்னேன்.
ஏனய்யா போலீஸ்காரரே நான் ரஸ்தாவைக் கடக்கப் போவது ஒனக்குத் தெரியாதா?இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கையைத் தூக்கிக்கிட்டிருந்தா ஒன் கை ஒடைஞ்சு போயிடுமா?
எனக்கு முன்னால் பல இழுப்பறைகள்.எந்த இழுப்பறையில் எவ்வளவு பணம் நோட்டாக இருக்கிறது எவ்வளவு சில்லறை இருக்கிறது என்று நான் கண்ணைத்திறக்காமலே சரியாகச் சொல்லிவிடுவேன்.
நான் டோக்கனை வாங்கிக்கொண்டு இழுப்பறையைத் திறந்து பணத்தை எண்ணிமறுபடி பணத்தை எண்ணி வெளியே நிற்பவரிடம் கொடுத்துவிட்டு அடுத்த டோக்கனுக்காகக் கையை நீட்டுவேன்.
பிறகுமறுபடி இழுப்பறையைத் திறந்து பணத்தை எண்ணி எடுத்துக் கொண்டு இழுப்பறையை மூடி.. இப்படி மீண்டும் மீண்டும்செய்து கொண்டேயிருப்பேன்.
அவர்கள் என்னை வெளியிலிருந்து பார்ப்பார்கள் ஆனால் ஞாபகம் வைத்துக் கொள்வதில்லை.. எங்களுடைய பெரிய நெடுங்கால வாடிக்கையாளர்களில் ஒருவர் ராம்பாபு.
தெரிந்த மனிதராயிற்றே என்றுதான் அவர் முன்னால்போய் நின்றேன்.ராம்பாபு புருவத்தை உயர்த்திப் பார்த்துவிட்டு ஒங்களை எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்கே எங்கே பார்த்திருப்பேன்சொல்லுங்க எனக்கு மிகவும் வெட்கமாயிருந்தது.
நிஜமாகவே அவருக்கு என்னைத் தெரியாமலிருந்தால் அல்லது அகம்பாவத்தால்தெரியாதவராகப் பாசாங்கு செய்தால் எனக்கு மிகவும் அவமானமாகிவிடும்.
நான் வேறுவழியில்லாமல் என் வங்கியின் பெயரைச் சொல்லி நான் பணப் பட்டுவாடாப் பிரிவிலே.. என்றுசல்லத் தொடங்கியதும் அவருடைய ஜின்னின் தெளிவு அவருடைய முகத்துக்கும் வந்து விட்டது.
அவர் புன்சிரிப்போடுசொன்னார் தெரியுது தெரியுது.. பாருங்க அந்தக் கூண்டுக் குள்ளேயே ஒங்களைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பழகிபோச்சுஇல்லையா?
விஷயம் என்னன்னா எல்லாம் பார்க்கற கோணத்திலே இருக்கு.. சரியான கோணம் இல்லேன்னா மனுசனை எப்படி அடையாளம் காண முடியும் கூண்டுக்குள்ளேகௌன்டர் வழியாக ஒங்களைப் பார்க்கறோம்.
இதுகளிலேயிருந்து ஒங்களையும் என்னையும் பிரிச்சுட்டா ஒங்களுக்கும் எனக்கும் உண்மையான அறிமுகமே கிடையாது.பாருங்க இந்தப் பார்க்கும் கோணத்தைப் பத்தித்தான் இப்ப நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன்.
கட்டிஹார்லே எங்க வீட்டுக்குக்கிட்டே இன்னொருவீட்டிலேருந்து ஒரபொண்ணு அடிக்கடி வந்து என் அம்மாவோட பேசிக்கிட்டிருப்பா.
அவ எங்க வீட்டுச் சமையலறைக்கு வந்து அம்மாவோட பேசிக்கிட்டு ஒக்காந்திருப்பா.கூனிக்குறுகி ஒக்காந்துக்கிட்டு கிழிஞ்ச ஃபிராக்காலே சிரமப்பட்டு முழங்காலை மறைச்சுக்கிட்டு சப்பாத்தி தட்டிக் கொடுப்பாஅல்லது என் அழு மூஞ்சித் தங்கையை இடுப்பிலே வச்சுக்கிட்டு இங்கேயும் அங்கேயும் நடந்து அவளைத் தூங்கப் பண்ணுவா.அவளை எனக்குக் கலியாணம் பண்ணிக் கொடுக்கப் போறதா அம்மா சொல்லுவா.
என்னை ஆட்டி வைக்கறா.. அவ ஃபிரிட்ஜைத் திறக்கறபோதுநகைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கறபோது வேலைக்காரங்களைத் திட்டறபோது அல்லது காரை எடுக்கச்சொல்லி டிரைவரைக்கூப்பிடறபோது அவளைப் பார்த்தா நம்பவே முடியலே முந்தி ஒருநாள் ஒடம்பு சரியில்லாமே இருந்த அவளைப் பார்க்க வந்த என் அம்மா கொண்டு வந்து கொடுத்த ரெண்டு ஆரஞ்சுப் பழத்தை வாங்கிக்கிட்டு அழகாச் சிரிச்ச பொண்ணுதான் இவ..இன்னிக்குப் பாருங்க அவளோடே சண்டை போட்டுக்கிட்டு வெளியே வந்துட்டேன்.
இங்கே வந்து தனிமையிலே ஒக்காந்தாப் பழைய நினைவெல்லாம் வருது அவ வந்து அடுப்படியிலே கிழிஞ்ச ஃபிராக்காலே முழங்காலை மறைச்சிக்கிட்டு ஒக்காந்திருக்கறது என் அம்மா அவளைப் பாசத்தோடு பார்க்கறது...உடனே அந்தப் பொண்கிட்டே அன்பு ஊற்றெடுத்தது என்னுள்ளே.
அந்தக் கௌன்டர் தான் முக்கியம்... இருபத்து மூன்று இருபத்துநான்கு வயதுள்ள ஒரு இளைஞன் கௌன்டருக்கு முன்னால் நின்று கொண்டிருக்கிறான்.
ஆனால் என்னைத் திடீரென்று இங்கிருந்து மாற்றிவிட்டு இன்னொரு சராசரித் தோற்றமுள்ளஅளைக் கௌன்டருக்குப் பின்னால் உட்கார்த்துி வைத்தால் இந்த இளைஞனுக்கு ஒரு வித்தியாசமும் தெரியாது.
அப்போதும்அவன் ஏதோ நினைவில் டோக்கனைக் கௌன்டரில் தட்டிக் கொண்டிருப்பான் பணம் எண்ணிக் கொடுப்பவரைப் பார்த்துச்சிரிப்பான்.
ஒரு சமயம் அவன் தன் புதுக் காதலியைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருக்கலாம் அல்லது ஒருஸ்கூட்டர் வாங்கத் திட்டம் போட்டுக் கொண்டிருக்கலாம்... அவன் திரும்பி ரிசப்ஷனிஸ்ட் பெண்ணைப் பார்த்தான் பிறகு கடிகாரத்தைப் பார்த்தான் டோக்கனின் நம்பரைப் பார்த்துக்கொண்டான் என் கைகள் ஒரு கட்டுநோட்டுக்களை எண்ணிக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தான்.
நேத்துத்தான் சாப்பிட்டேன்.. சரி ஒண்ணு கொடு.. இல்லே ஒண்ணுமட்டும்.. இந்தா இருபது காசு.. வாழைப்பழம் பிரமாதம் நான் பழத்தைச் சாப்பிட்ட பிறகும் அதன் தோலைச் சற்று நேரம் அதன் ஞாபகார்த்தமாகக்கையில் வைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
அவர்களுடைய முகங்களில்எவ்விதச் சலனமும் இல்லை இவர்கள் ஒருபோதும் போரிட்ட தில்லை நாட்டுக்காக உயிர் விட்டதில்லை எல்லாரும் சேர்ந்துகடினமான வேலை எதையும் செய்ததுமில்லை.
அது போகட்டும்.. நான் உண்மையில் இருக்கிறேனா இல்லையா என்று எனக்கே சில சமயங்களில் சந்தேகம் வருகிறது.வங்கிக் கௌன்டருக்கு வெளியிலிருந்து கையை நீட்டிப் பணம் வாங்கிக்கொண்டு சிலர் போகிறார்கள்.
ஆனால் எனக்குப் பதிலாக வேறு யாராவது அங்கே உட்கார்ந்திருந்தாலும் அவர்கள்முன்போலவே கையை நீட்டிப் பணத்தை வாங்கிக் கொள்வார்கள் அவர்களில் சிலர் நன்றியும் கூறிவிட்டுப் போவார்கள்.கௌன்டருக்குப் பின்னால் வேறு ஆள் உட்கார்ந்திருக்கிறான் என்பதைக்கூடக் கவனிக்க மாட்டார்கள்.
அந்த நியூ மார்க்கெட் நிகழ்ச்சியைத்தான் எடுத்துக் கொள்ளுங்களேன் என் மனைவி என் முன்னால் நின்றுகொண்டே என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே என்னைக் கவனிக்காமல் நான் எங்கே போய்விட்டேன் என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறாள் நான் மிகவம் கவனமாக அந்த வாழைப்பழத்தோலை நடைபாதையின் நடுவில் போட்டேன்.
கவனிக்காமல் நடந்துசெல்லும் மனிதர்களே உங்களில் யாராவது அதன் மேல் கால் வைத்து வழுக்கி விழுந்தால் அந்த சமயத்தில் திடுக்கிட்டுத் தன்னினைவுக்கு வருவீர்கள்.
உங்களுக்கு அதிகம் அடிபடாவிட்டால் அல்லது நீங்கள் விழாமல் சமாளித்துக்கொண்டால் உங்களுக்குஒரு பெரிய லாபம் ஏற்பட்டிருக்கும்.
பலமாக அடிபட்டிருந்தால் உங்கள் கை கால் அல்லது மண்டை உடைந்திருக்கும் என்றஉணர்வில் உங்களைச் சுற்றியுள்ள ஆபத்தான சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு எச்சரிக்கையோடிருப்பிர்கள்.
ஒருவேளை உங்களுக்குள்ளே உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் நீங்கள் விழித்துக்கொண்டு உயிரோடிருப்பது எவ்வளவு பெரிய அதிருஷ்டம் என்பதைஉணர்ந்து கொள்வீர்கள் மற்ற சக மனிதர்களைப் பற்றி நினைக்கத் தொடங்குவீர்கள்.
போரோ புரட்சியோ இல்லாத இந்தப் பாரதநாட்டில் ஒரு சாதாரண நண்பகல் நேரத்தில் நடைபாதையில் வாழைப்பழத்தோலைப் போட்டதன் மூலம் நான் உங்களுக்குப்பெரிய கெடுதல் எதுவும் செய்துவிடவில்லை என்பதை அப்போது நீங்கள் உணர்வீர்கள்.
ராஜபவனுக்கு முன்னால்எவ்வளவு பெரிய மைதானம் எவ்வளவு விசாலமான ஆகாயம் உங்களுக்குப் பக்கத்தில் நடமாடிக் கொண்டிருக்கும் ஜனங்களைப்பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.
இன்று காலைமுதல் சந்திரனையும் அதன் மேல் காலெடுத்து வைக்க முயலும் மூன்று வீரர்களைப் பற்றியும்நினைத்து என் நரம்புகள் தளர்ந்து போயிருக்கின்றன.
இவங்க விளையாடற அழகைப் பார்த்தா இவங்களுக்குக் கோல் போடறஎண்னம் இருக்கறதாவே தெரியலே... அந்த ஆட்டக்க்காரன் ஆஃப் சைடில் நின்று கொண்டு மிகவும் நல்ல வாய்ப்பைக் கோட்டை விட்டுட்டான்.
அவன்முன்னால் போய்ச் சொல்லத் தோன்றுகிறது எனக்கு ஏய் இந்தோ பாரு நான் அரிந்தம் பாசு சின்ன வயசிலேருந்து நான்ஒன் கட்சியை ஆதரிச்சு வந்திருக்கேன்.
எவ்வளவு படபடப்போடே கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கிட்டிருக்கேன்... ஆனா நான் சிரிக்கிறேனா அழறேனா என்னசெய்யறேன்னு யார் கவலைப்படறாங்க...?
இந்தக் கட்சி ஜெயித்த போதெல்லாம் நான் எப்படிக் குதித்திருக்கிறேன் அறிமுகமில்லாதவர்கள் முதுகில் தட்டியிருக்கிறேன் தோற்றபோது எப்படி அழுதிருக்கிறேன் என்றெல்லாம் இவர்களுக்குத் தெரியாது.
நான் இன்று காலை முதல் சந்திரனையும் அந்த மூன்று வீரர்களையும் பற்றிச் சிந்தித்துச் சிந்தித்து அந்தக் கவலையில் சோறு கூட இறங்காமல்.. இதைப்பற்றியெல்லாம் யாருக்கு அக்கறை?
அதற்கு மேல் சந்திரன் சந்திரப் பயணிகள் மூவரைப்பற்றிய கவலை வேறு.உலகத்தில் எவ்வளவு நிகழ்ச்சிகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன மனிதன் இருபத்தொன்பதரை நீளம் தாவுகிறான் ஒரு ஜனாதிபதிசுட்டுக் கொல்லப்படுகிறார் உங்கள் அரசியல் கட்சி தேர்தலில் தோற்றுவிடுகிறது புரட்சி வரத் தாமதமாகிறது.
நான் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளும்போது ஹாபு என் உடம்போடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தான் சீக்கிரம் சீக்கிரம்அதட்டினாள் திட்டாதே சின்னப் பையன் தானே என்று நான் அவளைத் தடுத்தேன்.
ஹாபு ஓடக் கூடாது என் கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டாத் திருவிழாவை நல்லாப்பார்க்கலாம் அவன் இங்குமங்கும் பார்த்துவிட்டு உரக்கக் கத்தினான் அது என்னப்பா?
சாவுக் கிணற்றைச் சுற்றியிருக்கும் மேடையில் நின்கொண்டு கிணற்றுக்குள் பயங்கர ஓசையுடன் மோட்டார்சைக்கிள் வேகமாக ஏறி இறங்குவதை ஹாபுவுக்குக் காட்டினேன்.
பிறகு மெதுவாக முன்னேறுகிறான் விளையாட்டுத் துப்பாக்கிகள் கலர்ப் பந்துகளைப் பார்த்துக்கொண்டு போகிறான்..கூட்டத்துக்குள்ளே போகிறான்... நான் என் அபிமானமான விளையாட்டுக் காட்சியைப் பற்றி நினைக்கிறேன்.
இன்று அனாவசியமாக ஒரு பாயிண்ட்டைஇழந்து விட்டதே கட்சி.. சந்திரனுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கிறார்களே மூன்று மனிதர்கள்... அவர்கள் சந்திரனுக்குப் போய்ச்சேர்ந்து விடுவார்களா..?
அவனைக் காணோமே கூட்டத்துக்கு நடுவில் அவனுடைய நீலக் கலர் சட்டையை ஒரு நிமிஷம்முன்னாலே கூடப் பார்த்தேனே சட்டேன்று மறைந்துபோய் விட்டானே நீங்க யாராவது நீலச்சட்டை போட்ட நாலு வயசுப் பையனப் பார்த்தீங்களா?
அவன் வயது நாலு நீலக்கலர் சட்டை போட்டுக் கிட்டிருப்பான்..அவ்வளவு தான் சொல்ல முடியும்..நீலக்கலர் சட்டை போட்டுக்கிட்டிருக்கறநாலு வயசுப் பையன்கள் நிறையப்பேர் இந்தக் கூட்டத்திலே இருக்காங்க.. இந்த ஆயிரக்கணக்கான ஜனங்களுக்கு நடுவிலேஎன்னோட ஹாபு யாருன்னு அடையாளங்கண்டு பிடிக்கிறது எனக்குக் கஷ்டந்தான்.. அதே மாதிரி அவனாலும் இத்தனைபேருக்கு நடுவிலே என்னைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது..அவனோட அம்மாவாலேயே ஒருமுறை கண்டுபிடிக்க முடியலே..நீங்கஹாபுவைக் கண்டு பிடிச்சீங்கன்னா தயவுபண்ணி அவன்கிட்டே சொல்லுங்க..நான்தான்..நான்தான் அவனோட அப்பான்னு..என்னை நல்லாப் பார்த்துக்கங்க தயவு செஞ்சு.. மறந்து போயிடாதீங்க.. தாறுமாறாகக் காற்றடித்துக் கொண்டிருந்தது பங்குனி மாதம் போல் தாறுமாறாகக் காற்றடித்துக் கொண்டிருந்தது.
வகுப்பை முடித்துக் கொண்டு ஆசிரியர்களின் அறைக்குத் திரும்பும்போது பிநய்யின் பார்வை பள்ளிக்கு வடக்குப் புறமிருந்தவீட்டின் மேல் விழுந்தது.
சலவை செய்யப்பட்ட துணிகளை மடிப்புக் கலையாமல்இன்று எடுத்து உடுத்திக்கொண்டு இன்றே முகத்தை ஷேவ் செய்து கொண்டிருந்தால் இந்தக் கதகதப்பு வறட்சி இருந்திருக்காது.. பள்ளிக்கு வடக்குப்புறத்து வீட்டுக்கு மேலே வானத்தைத் தவிர வேறெதுவும் என்றுமே இருந்ததில்லை யூகலிப்டஸ்மரத்தைத்தவிர.
வானமும் யூகலிப்டஸ் மரமும் இந்த ஒன்றுமில்லாத வெறுமையை இன்னும் அழுத்தமாகக் காட்டின தாய்அல்லது தந்தையை அண்மையில் இழந்தவன் பின்னால் உணரும் வெறுமைபோல.
ஒரு கூத்து நடந்து முடிந்த உடனே ஏதோஒன்று சற்று முன் இருந்தது இப்போது இல்லை என்ற உணர்வு ஏற்படுவதுபோல... இந்த வெறுமைக்குத் தன்னை மிகவும் பழக்கப்படுத்திக்கொண்டு விட்டான் விநய்.
பிநய் தன் வகுப்பில் கரும்பலகையில் ஒரு மரத்தையும் அதன் கிளையில் பறக்கத் தயாரான நிலையிலுள்ள பறவையொன்றையும் வரைந்துவிட்டு அறை வாயிலில் தன்மேல் காற்று வீசும்படி நின்றான்.
இன்று காலையில் அவன் ஷேவ் செய்துகொண்டிருந்தால் அல்லது சலவை மடிப்போடு உடையணிந்து கொண்டிருந்தால் இந்த வசந்த மாருதத்தை வரவேற்றிருப்பான்.ஆனால் தன்னிடமிருந்த திரவப்பொருள் வற்றிவிட்ட நிலையில் அவனுடைய உலர்ந்த முகத்தில் பட்ட காற்று அவன் கண்களைஇடுக்கிக் கொள்ளச் செய்தது.
நள்ளிரவில் தூக்கம் கலைந்தால்கடிகாரத்தின் டிக்டிக் ஒலி இடைவிடாமல் பொருளில்லாமல் கேட்குமே அது போலத்தான் இந்த இழுத்துஇழுத்து நடக்கும்காலடியோசையும்.
ஏதாவதுதேவைப்பட்டால் வாய் பேசமுடியாத நிலையில் கையைக் கண்டபடி ஆட்டுவான் கண்களை அகலமாகத் திறந்து விழிப்பான்அடுத்த நிமிடமே சோர்வில் துவண்டு போய்விடுவான்.
சாக்...கர் சாக் சாக்... கர் சாக் ஒரே மாதிரி ஒலி ஒரே மாதிரி இருட்டாயிருக்கட்டும்வெளிச்சமாயிருக்கட்டும் வளர்பிறையானாலும் சரி தேய்பிறையானாலும் சரி முகச்சவரம் செய்து கொண்டிருந்தாலும் சரிஇல்லாவிட்டாலும் சரி ஒரே மாதிரி ஒலி.
ஜனநடமாட்டமிருந்தால் ... அதுதான் இல்லையே... ஆகையால் ஒரே மாதிரிஒலி... ஜட்கா வண்டி போனாலும் சரி மாட்டு வண்டி போனாலும் சரி சக்கரங்களின் உராய்வில் சரளைக் கற்கள் அழுதாலும் சரி...கேள்வி கேட்பாரில்லை.
யாரும் அடிமையில்லை யாரும் ஆண்டானில்லை எல்லாரும் பொதுமக்கள்... சாக்... கர் சாக்... ஜன்னி கண்ட நோயாளி கத்துவதன் மூலம் சற்று ஆறுதல் பெற முயல்வது போல் பிநய்யும் சில முரட்டு ஒலிகளையெழுப்பித்தன் சங்கட உணர்விலிருந்து விடுதலை பெற முயன்றான்.
இந்த ஊருக்கே தெரியாது ஆகையால் இந்த சாக்... கர் சாக்தொடரட்டும் தன் முழுநாளைய அனுபவத்தை இந்த முன்னிரவு வேளையில் நடந்து செல்லும்போது இந்த மொழியில் வெளிப்படுத்தியதும் பிநய்யின் அடிவயிற்றிலிருந்து தொண்டைவரை சிரிப்பலை ஒன்று வாந்திபோல் திரண்டு வந்தது.
அவனுடைய குழந்தைப்பருவத்தில் முதல் சோறு உண்ணும் சடங்குக்குப் பிறகு அவனுடைய வயிற்றுக்குள் எவ்வளவு உணவுப் பொருள்கள்போய்ச் சேர்ந்திருக்கின்றன என்று நினைத்துப் பார்த்தான் அவன்.
எவ்வளவு பொருள்கள் வயிற்றில் குவிந்து அழுகி.. ஒரு போடுபோடு வெங்காயம் உருளைக்கிழங்கு கபாப் ராவிலே விருந்து... இவ்வாறு நினைத்துவிட்டு அவன் ஓரிரண்டு முறை ஏப்பம் விட முயற்சித்தான்.
மறுபடியும் அதே ஒலி சாக்...கர் சாக் சாக்... கர் சாக்அதைக் கேட்காதபோல் அவன் நினைக்கத் தொடங்கினான் நான் எங்கே போறதுன்னு தீர்மானம் பண்ணியிருக்கேனாஇல்லையா..?
அவன் மீண்டுமொரு முறை தனக்கே சொல்லிக்கொண்டான் இல்லே போகப்போறதில்ல சந்துமுனையில் இடதுபறம் திரும்பாமல் ஓரிரண்டு காலடிகள் வைத்து விட்டுப் பிறகு அவன் தன்னையே கடிந்துகொண்டான்இதெல்லாம் என்ன நல்ல வேளையா சுதீர் அண்ணா வீடு இருக்கு இல்லாட்டி நாள்பூரா என் வீட்டிலேயே அடைஞ்சுகிடக்கணும் பிநய் இடதுபக்கம் சந்துக்குள் திரும்பினான்.
சாக்... கர் சாக் சாக்... கர் சாக்... நல்ல அவஸ்தை இது எல்லாத்தையும் குழப்பிவிட்டுடுது இந்தச் சத்தம் இன்னிக்குப் போய்ப் பாபுயியோட பாட்டு நோட்டிலே படம் வரைஞ்சு தரணும்.
அம்மாஅப்பா தம்பி தங்கைகள் நிறைந்த இந்த ஊர் வீட்டிலிருந்து நண்பர்கள் நிரம்பிய கல்கத்தா காபி ஹவுசிலிருந்து பயணிகள்நிரம்பி வழியும் கல்கத்தா டிராமிலிருந்து சுதீர்பாபுவின் வீட்டில் வந்து இறங்கினான்.
வங்காளம் அஸ்ஸாம் மத்தியப்பிரதேசம் வரை விரிந்து பரந்துள்ள பின்புலத்தில் முன்னிரவுப் பொழுதைக் கழிக்க வந்திருக்கிறான் அவன்.
இந்த நடிக நடிகையரோட வாழ்க்கையைக் காப்பியடிப்பதால் கலை பிறக்காது.அவர்கள் மட்டும் கலையைப் படைத்தால் இந்தப் பழைய பின்புலத்தில் எவ்வளவு துன்பியல் இன்பியல் நாடகங்கள் நிகழும்அதற்குப் பதிலாக இப்போது நிகழ்வது கேலிக்கூத்துதான்.
வளர்பிறைக் காலத்து முன்னிரவும் தேய்பிறைப் பின்னிரவும் வரலாற்று முற்பட்ட காலத்துக்குரியவை.குளிர்காலத்தில் தென்கிழக்கு மூலையில் உள்ள மாமரத்தின் மேல் வெயில் தங்குகிறது வெயிலைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துஅங்கு உட்காரலாம்.
நண்பகல் நீரின் ஆழத்தில் அமிழ்ந்த நிலை.மாலை நேரம் இருக்கும்போதே இல்லாமல் போய்விடும்.. மலிவான தேங்காயெண்ணெயின் மணம் பொரிக் கிண்ணத்தில்.
ஆகையால் அவளுடைய முகத்தைச் சுற்றிக்கொண்டு வெளிச்சம் கிழக்கு ஜன்னல்கள் வழியே வெளியே வருகிறது.பாபுயியின் மேஜை விளக்கின் வெளிச்சம் கிழக்கு ஜன்னல்கள் வழியே வெளியே வந்து தகரக் கதவின்மேல் மங்கிய ஒளியாகப்பனிபோல் படருகிறது.
வெளியில் யாராவது பார்வையாளன் நின்று கொண்டிருந்தால் அவன் விளக்கொளியின் எதிரில்பாபுயியின் முகத்தின் எல்லைக் கொட்டைப் பார்ப்பான் அது தான் தூய்மை வளையமா?
அந்தக் கோடு வட்டமாகத் தெரிகிறது.சில உறுப்புகளை அடையாளங் காட்டும் வளைவுகள் அந்த வட்டத்தில் அவளது சில முடிகள் தலையோடு படியாமல் அந்தவெளிச்சத்தில் தெரிகின்றன.
தகரக்கதவு வழியே நுழைந்தால் கிணற்றடிக்கும் வடக்குப் புறச் சுவருக்குமிடையில் இருண்ட மூங்கில் வேலியில் ஒருஜன்னல் ஜன்னல் கம்பிகளின் நிழல்.
வராந்தாவில் மடிச் சமையல் செய்யுமிடத்தில்சிம்னி விளக்கின் பரவலான சுடர் நிழலையும் ஒளியையும் மாற்றி மாற்றி உண்டாக்கிப்பிறகு அதைத் துடைத்து விடுகிறது.வானம் கீழே இறங்கிச் சமையலறைக் கூரைக்குச் சற்றுமேலே வருமானால் வேலியின் இரண்டு இடுக்கு வழியே நூலிழைபோல்ஊடுருவிவரும் வெளிச்சத்தால் ஏற்படும் கூரையின் நிழல் அந்த வானத்தில் விழும்.. வராந்தாவின் ஒரு மூலையில் வறட்டிகரிக்குவியல் சுள்ளி மூட்டை.
கதைகளில் வரும் பயணிகள் தங்கும் சத்திரத்தில் அவர்களுடைய சாமான்கள் போல் அவைஇருட்டில் பின்னிப் பிணைந்து கிடக்கின்றன திடீர் வெளிச்சத்தில் திகைக்கின்றன.
சிம்னி விளக்கின் பழக்கமான வெளிச்சம் பங்குனிக்காற்றுப் போல் அசையும் போது முப்பது வருடங்களாகக் குடித்தனம் செய்யும் சுதீர் பாபுவின் மனைவி அன்னியமாகத் தோற்றமளிப்பது ஏன்?
சிந்தனைக்குரியது இந்த முன்னிரவுக் காலம் நான் சிந்திக்கப் போகிறேன் அண்ணியோடுசில வார்த்தைகள் பேசப் போகிறேன் பிறகு தெற்குப் பக்கத்து வராந்தாவில் படுத்துக் கொண்டு சிந்திப்பேன் என்னஎன்னசிந்திக்க நினைத்திருந்தேன் இப்போது என்ன சிந்திக்கிறேன்?
அண்ணியின் குரலைக் கேட்டதுமே கண்களை மூடிக் கொண்டு மனக் கண்ணால் அவளைப் பார்க்கலாம் அவள்சிறிய மரப்பலகைமேல் கால்களைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு முழங்கால்களின் மேல் கைகளை வைத்திருக்கிறாள்.
பேலாவுக்கு அதுதான்அண்ணியின் பெயர் தான் இப்படி ஒரே மாதிரி பேசுகிறோம் என்ற உணர்வு இல்லை அவள் இதயபூர்வமாக நெருக்கமானவள்ஆனால் அவளுடைய குரலில் தொலைவு தொனிக்கிறது.
நான் தரவில்லை தரப் போவதில்லைபாபுயி நீ படிப்பை நிறுத்திவிடு பாட்டை நிறுத்திவிடு துணிமணிகளைத் தோய்த்து அலசிப் பிழி சமையலறையைக் கழுவி விடுஉன் கையில் மஞ்சள் மணக்கட்டும் உடம்பில் மஞ்சள் பூசிக்கொண்டு நல்வரவு என்று எழுதப்பட்டிருக்கும் சிவப்பு நெட்டித்தோரணத்துக்குக் கீழே நடந்துபோய்விடு.
அதனால்தான் அவனுடைய சிந்தனையும் நோயாளியின் சிந்தனையாயிருந்தது... முன்னிரவு வேளையில் சரசுவதியின் படத்துக்கருகில் தலைவலி மருந்தைப் பார்த்துகொண்டே பாபுயி சுசித்ராமித்ராவைப் பற்றி நினைக்கிறாளா?
அது தவிர அவளுடைய வயதுக்கேற்ற மற்ற நினைவுகளும் நினைப்பாள்.எல்லா நினைவுகளும் ஒன்று சேர்ந்து அதனால் மனது பெரிதாகி மனது பெரிதாகி... பாபுயி சுசித்ரா மித்ராவின் படம் கேட்டிருக்கிறாள்.
அதற்குமுன் அவளை அந்தப் பாட்டைப்பாடச் சொல்லிக் கேட்கவேண்டும் என்னை இருளில் வைத்திருக்காதே என்னைப் பார்க்க விடு பாபுயி உன் நீ எங்கே?
மனமே நீ என் உடலுக்குள் வா இறங்கி வா வா உள்ளத்தின் தொடர்பாகப் புயலைப் பற்றி நினைத்ததுமே வானம் கடல் மலை எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்து அவன் மனதில்ஒரு விசித்திரமான சித்திரத்தைத் தோற்றுவித்து விட்டது.
பெரிய விசாலமானஅதாவது ஆங்கிலத்தில் வொய்டுகாட்டுத்தனமானஅதாவது ஆங்கிலத்தில் ஒயில்டுவிஷயங்கள் வொய்டு என்ற வார்த்தைக்கு எதுகையாகத்தான் ஒயில்டு என்ற சொல்லும்மனதுக்கு வந்தது என்று தெரிந்தும் பிநய் அந்தச் சொல்லை ஒதுக்கவில்லை வொய்டுக்குள் ஒயில்டும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.இல்லாவிட்டால் சித்திரம் தீட்டும் விருப்பம் எப்படி உண்டாகும்?
இங்கு கண்ணுக்குத் தோன்றும் சித்திரம் விளக்குக்கு நாற்புறமும் தெளிவற்ற முகங்கள் குழந்தைகளின் முகங்கள்அவர்களை அடையாளம் தெரியவில்லை.
மனித உடலின் கோட்டுருவம் நிறம் பிரகாசமான வெளிச்சத்தில் நிழல் விழுகிறது.அண்ணியின் இடுப்புக்கு மேல் உடல் ஏதோ காலடியோசை கேட்டுச் சட்டென்று சுறுசுறுப்பாகிறது கொடி போன்ற கோடு...இரண்டு கால்களுக்கிடையே முகத்தை வைத்துக்கொண்டு படுத்திருந்த நாய் சட்டென்று தலையைத் தூக்குகிறது... அழகானமிருகம்... அதன் கண்களில் மனிதத்தன்மை அண்ணியின் தோற்றத்திலிருந்த அந்த இளமை எங்கு போய்விட்டது...?
பிநய் கண்களை மூடிக்கொண்டு தேடுகிறான் செதுக்கப் பட்ட சிலையில் மறைந்திருக்கும் கோடுகளைத் தேடுவதுபோல.அண்ணியின் இளமை எந்தக்கோட்டில் மறைந்திருக்கிறது?
நல்ல அழுத்தமான நிறத்தில் பெரிதாக ஏதாவது அகலமாக ஏதாவது பெரிதாக பெரிதாக முன்னாலுள்ள எல்லா விஷயங்களின் கோடுகளும் குறுகியவை நிறங்கள் ஜீவனற்றவை... சுசித்ரா மித்ராவின் சித்திரத்தில் என்ன பார்க்க விரும்புகிறாள் பாபுயி?நான் என்ன பார்க்க விரும்புகிறேன்?
பார்க்க விடு என்னுடைய என்னைப் பார்க்கவிடு... ககனேந்திர நாத் தாகூர் தீட்டிய யட்சபுரிதெளிவற்ற வெளிச்சம் ஒளியும் நிழலும் முக்கோண வடிவமாக விழுவதால்சில சமயம் ஒரு தங்கத் தூணின் தோற்றம் சில சமயம் மனித உடலின் சாடை.
அபநீந்திர நாத் தீட்டிய ஷாஜஹான்மிகவும் சோகமானது பரிதாபமான உருவங்கள் இருக்கின்றனவோ இல்லையோ எனும்படி குளிர்காலத்தில் கண்ணாடியின் மேல் சூடான மூச்சுக் காற்று பட்டால் ஏற்படும் மங்கல் திரைபோல் அந்த உருவங்களின்வரைகோடுகளும் மறைந்து போய்விடலாம் மிகவும் நுட்பமான உருவங்கள்தாங்க முடியாது.
ரவீந்திரரின் நடனச் சித்திரம்கால் கைகளின் இயற்கையான அசைவுகளில் பண்டைய எகிப்தின் இயற்கைத்தன்மைஆங்கிலத்தில் எலிமென்ட்டாலிட்டி எலிமென்ட்டாலிட்டிதான் வேண்டும் ஆகா ஹீப்ரூ மந்திர உச்சரிப்புபோல்எலிமென்ட்டல் அழுத்தமான கோடுகள் ஆனால் இவ்வளவு சிக்கலான வர்ணங்கள் ஏன்?
இந்த அழுத்தமான கோட்டிலும் வர்ணத்திலும் சாவதும் பிறகு உயிர்ப்பதும் எங்கே?பாபுயி இதனால்தான் எனக்கு உன் பாட்டு பிடித்திருக்கிறது.
அழுத்தமான குரல் தீர்க்கமாக தாராளமாக சுசித்ராவின்குரல்போலபாபுயி நீ சுசித்ரா மித்ராபோல் ஆவாய் பாபுயி நீ சுசித்ரா மித்ரா ஆவாயா?
இது பிசகு பெரிய பிசகுவேண்டாம் இது வேண்டாம் ஜாமினிராயின் ஜன்மாஷ்டமி ஓவியம் ஆகா ஆகா மூன்று முறை வளைந்த உடலுடன் புல்லாங்குழல் கிருஷ்ணன்... மூன்றுவளைவுகள் எங்கே?
மீன் போன்ற கண்கள்ஒவ்வொரு கண்ணும் ஒரு முழுமீனைப்போல... இவ்வளவு தெளிவை இவ்வளவு எளிமையை இவ்வளவு வியப்பைத் தாங்கிக்கொள்ளும் திராணி எனக்கில்லை.
ஃபான் காக் தீட்டிய ஓர் ஆற்றின் மேல் காக்கைகள் ஓவியம் ஐயோ என்னைக் காப்பாற்றுங்கள் என்னால் இந்தவேதனையைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை கறுப்புக் காகங்கள் வானத்தில் அசைவு தூக்கிய தலை விலங்கிடப்பட்டசிறகுகள் புயல் கீழே மகா காவியங்கள் வருணிக்கும் ஆறு ஐயோ என்னால் தாங்க முடிய வில்லையே என்னைக்காப்பாற்றுங்கள் யார் என்னைக் காப்பாற்றப் போகிறார்கள்?
நான் எலும்புக்கூடாகி விட்டேன் நந்தலால் போஸின் அர்ஜுனன்ஆகாபடுத்திருக்கும் நிலையில் அர்ஜுனன் மிகவும் அனாயசமாக இழுக்கப்பட்டகோடுகள் பெரிய முகம் விசாலமான மார்பு தொடை உருண்டையாக முழங்காலில் வந்து இறங்கியிருக்கிறது.
உடல் பாரம் ஒருமுழங்கையின் மேல் விழ அந்தக் கையின் தசை நார்கள் நிலத்தாமரையின் இதழ்கள்போல் இன்னொரு கைஅடைக்கலம்போல எதிர்ப்பது போல் உடம்பின் தசை நரம்புகளிலெல்லாம் திகைப்பின் சாயல்தன் முன்பாதங்களுக்கிடையேமுகத்தைப் புதைத்திருக்கும் சிங்கமொன்று ஏதோ சலசலப்பொலி கேட்டுத் திடுக்கிடுவது போல முதுகு ஓர் அடைக்கலம்போலஅரச மரத்தின் அடிமரம் போல எனக்குக் கிடைத்துவிட்டது இயற்கையுணர்வுகளோடு நளின உணர்வுகளின் கலவை எனக்குக்கிடைத்துவிட்டது நான் சித்திரம் வரையப் போகிறேன் அது கடல்போல் கரடு முரடாயிருக்கும் அசையும் பொருளும்அசையாப் பொருளும் நிறைந்த உலகம்போல் அழகாயிருக்கும் காவியம்போல் மகத்தானதாக இருக்கும்.
இசைக்கவிதை போல்சோகமாயிருக்கும்நான் ஓவியம் தீட்டப்போகிறேன் பாபுயி நான் அர்ஜுனன்... இந்தச் சபதம் செய்ததும் பிநய் கண்களைத் திறந்து பார்த்து விட்டு மறுபடி மூடிக்கொண்டான்.
அந்த ஒரு கணத்துக்குள்அவன் பார்வையில் பட்டவைசமையலறையின் இடுக்குகள் வழியே ஒளித்துளிகள் மின்மினிப்பூச்சிகள் போல் கொல்லையில்பறக்கின்றன இந்த அறையிலிருந்து வரும் வெளிச்சம் நனைந்த சேலைபோல் நிலைப்படியில் விழுந்து கிடக்கிறது அந்தப் பக்கத்துஇரு அறைகளின் வெளிச்சம் பனிபோல் மங்கலாகத் தெரிகிறது.
எனக்குக் கிடைத்து விட்டது நான் ஓவியம் தீட்டப் போகிறேன்இந்த மந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டு அவன் கண்களைத் திறந்துகொண்டான் இந்த மந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டேஅவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.
அப்போது நள்ளிரவின் ஆழத்திலிருந்து இன்னொரு மயானத்தின் அழுகை வெகுதொலைவிலிருந்து கேட்கும் ஓநாயின் ஊளையொலிபோல் ஒலிப்பதை உணர்ந்தான்.
விளக்கின் தெளிவற்ற வெளிச்சத்தில்உடைந்த கோடுகளாய்த் தெரிகிறது முகம் விளக்கின் வெளிறிய ஒளியில் அழுத்தமான நிறங்களும் மங்கிக் காண்கின்றன.
நனைந்தசேலை போன்ற ஒளி மின்மினி போன்ற ஒளி கொடி போன்ற உடலின் கோட்டுருவம் திடீரென்று தோன்றித் திடீரென்றுகாணாமற்போன இளமை வேலியின் மேல் சாளரத்தின் நிழல் சுவரில் சாளரத்தின் நடுவில் இளமையின் கோபப் பார்வைமுதுகைத் திருப்பிக் கொண்டிருக்கும் இளம்பெண்ணுக்கு முன்னால் தலைவலி மருந்து இவையெல்லாம் பிநய்யைச்சூழ்ந்து கொள்கின்றன.
நான் பிரசன்ன நாராயண் பள்ளியின் டிராயிங் மாஸ்டர்நான்ஓவியம் தீட்ட மாட்டேன் மாட்டேன் இன்னிக்கு நரேன் சித்தப்பா வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன்.
அவர்களிருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துப் கொள்வதைத் தவிர்ப்பதற்காக அந்த வெளிச்சம் விழுந்த இடத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
அந்தச் சிக்கலான ஒளிச் சித்திரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் இன்றுமுழுவதும் காற்று பங்குனி மாதக் காற்றுபோல் தாறுமாறாக வீசிக் கொண்டிருந்தது என்பதை பிநய் நினைவு கூர்ந்தான்.
வெளிச்சம் விழுந்திருக்கும் இடத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதால் பாபுயி தனக்கு நிச்சயம் ஏற்படவிருந்த வீழ்ச்சியிலிருந்து தப்பியிருக்கலாம்.அவள் முகத்தில் கண்களில் சோகத்தின் சாயை அது தன்னைத் தொலைவில் இழந்துவிட விரும்புகிறது.
அந்தப் பேரழிவைத் தடுப்பதற்காகவே அவர்களிருவரும் தங்கள் முகபாவனையைஇயற்கையாக வைத்துக்கொண்டு தாங்கள் எதிலோ கவனமாயிருப்பது போல் காட்டிக் கொண்டார்கள்.
அப்போது அவர்களிருவரின் கண் முன்னால் ஏதோ ஒரு வகை ஏக்கம் பல உருவங்களெடுத்துச் சுக்குநூறாக உடைந்தது பிறகு வேறு உருவங்களாகமாரி மறுபடி உடைந்து புதிய புதிய உருவங்கள் சமைக்கத் தொடங்கியது.
ஹீஸ்டீரியா நோய்க்காளான நோயாளி தெளிவும் திண்மையுமற்ற தோற்றங்களுடன் போராடிக் கொண்டு பருப்பொருள்களைப் பரிதாபமாகப் பார்ப்பது போல் அவர்களிருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.
நரேன் பாபு வீட்டிலே என்ன நடந்ததுன்னு நீ சொல்லலியே பாபுயி இவ்வளவு நேரம் முழங்கால்களுக்கிடையே முகத்தை மறைத்துகொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.
பாட்டு தொடர்கிறதுநானா காஜே நானா மதே ஃபிரி கரே ஃபிரி பதே பல அலுவலாக பல எண்ணங்களுடன்வீட்டில் சுற்றுகிறேன் வீதியில் அலைகிறேன்.
இந்த அறையிலிருந்து அந்த அறை அந்த அறையிலிருந்து இன்னோர் அறை... தெருவில் தனியாக... எப்போதும் இரவும் பகலும் காதில் ஏதோ சொல்லி விட்டுப் போகிறான்... மாலை நேரம் மினுவை அழைக்கிறது.
ஏகீ பய் இது என்ன பயம் என்ற சொற்கள் ஒலிகளையெழுப்ப கூடவே இன்னொரு அலை ஏ கீ ஜய் இது என்ன வெற்றி...அலைக்குப் பின் அலை அலைக்கு மேல் அலை கரை நிலை குலைகிறது.
அற்பமான தசையைக் கரைத்துஎலும்பின் ஊனை வெளிப்படுத்தி இரத்தக் குழாய்களின் இரத்தத்தை வெளியே பெருகச் செய்து இரத்தச் சிவப்பானபவளத் தீவைச் சமைக்கிறது.
உலகம் முழுதும் காற்றின் அட்டகாசம்... படைப்பு... எலிமென்ட்டல் லிரிகல்... நான் ஓவியம் தீட்டுவேன் பாட்டுப் பாடுவேன் சமுத்திரம் பார்ப்பேன்.
ஏபெண்ணே கழுத்தை உயர்த்திக் கொண்டு வறண்ட உதட்டோடு என்ன ஆர்வத்தில் என்ன வேதனையில் சிலுவையிலறையப்பட்டகிருஸ்துவின் காலடியில் ஒரு பக்தைபோல் உட்கார்ந்திருக்கிறாய்?
ஐயோ இந்த இருபத்தாறு வயதிலேயே அகாலத்தில் மூப்படைந்து விட்ட நான் முகத்தை முழங்கால்களுக்கிடையே வைத்துக் கொண்டு அட்லஸ் தேவதைபோல் முதுகை அகலமாக விரித்துக் கொண்டு என்ன சோகத்தில் எந்த வேதனையில் பாட்டுக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்?
ஆர் நோய் ஆர் நோய் இனி வேண்டாம் இனி வேண்டாம்அமைதியான பார்வை தியானப் பார்வை பாதி மூடிய கண்கள்சிவனின் தவம்போல்இரண்டு புருவங்களுக்கருகில் இரண்டு நீளமுடிகள்... புல்லாங்குழல் ஒலிப்பது மனத்திலா அல்லது வனத்திலா?
புல்லாங்குழலிசைத்து அழைப்பது யார் என்ன சொல்லி அழைக்கிறார் தெரியவில்லை தெரியவில்லை... ஷே கதா கீ நானா சுரே போலே மோரே சலோ தூரே அந்தச் சொல்லைப் பல சுரங்களில் எனக்குச் சொல்லிவிட்டுப் போகிறாய் தொலைவில் ஒவ்வொரு நான்கு சொற்களிலும் சிறிய அலை தியானத்தின் உள்ளத்தின் குரல்... காதுகளை உயரத் தூக்கிக்கொண்டு கஸ்தூரி மான் பிரார்த்தனைகளால் சின்னாபின்னமான கரையின் லயிப்பு... தொலைவுக்கு தொலைவுக்குதொலைவில் ஆறு கடலுடன் சங்கமிக்கும் இடத்துக்கு தொலைவில் நடுக் கடலுக்கு தொலைவில் கடல் மண்ணுக்கு நீலக்கடலின் கொந்தளிக்கும் ஆழத்தில் தொலைவில் கடலின் அடித்தளத்தின் ஆகாயத்தில் என் நாளங்களிலிருந்து இரத்தத்தை எலும்பிலிருந்து ஊனை வெளியே எடுத்துக் கொள்... ஒரு பார்வையின் தீவு பவளத் தீவு இரத்த நிற உணர்ச்சிப் பெருக்கின் தீவை உண்டாக்கு.
கங்கையும் பிரும்மபுத்ராவும் கொண்டு வந்து சேர்த்துள்ள வண்டல் மண்ணில் ஒரு நாடு புவியியலில் ஒரு பெயர் உலகத்தில் சில மனிதர்கள்... இயற்கையின் சில அழகுகளை உண்டாக்கு.
ஆறு கடலுக்குப் போகிறதுபோ தொலைவுக்கு முகத்துவாரம் கங்கையின் முகத்துவாரம் கல்கத்தா ஒரு துறைமுகம் கல்கத்தா ஒரு பெயர் கடற்கரையில் அதற்குப்பிறகு கடல்.
பாகீரதி நதிக்கரையிலுள்ள ஒரு துறைமுகம் கல்கத்தா அஸ்ஸாம் வங்காளம் பீகார் ஒரிஸ்ஸா உத்தரப் பிரதேசம் மத்தியப் பிரதேசம் இவையெல்லாம் கல்கத்தாவின் பின்புலம்.