sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இதனை பார்த்த மம்முட்டி இயக்குனரை அழைத்து வளர்ந்து வரும் நடிகரை இப்படியெல்லாம் நடத்த கூடாது என கண்டித்து கதையில் அஜித்துக்கும் முக்கியத்துவம் உள்ளவாறு மாற்றி அமைக்க சொன்னாராம்.
இதனால் மனமுடைந்த பொன்முடி தூக்க மாத்திரைகள் சாப்பிட்டு தற்கொலைக்கு முயற்சி கஜ புயல் காரணமாக நாகை புதுக்கோட்டை உள்ளிட்ட காவிரி டெல்டா மாவட்டங்கள் மிகக் கடுமையான பாதிப்புக்கு ஆளாகியிருக்கின்றன.
அம்மக்களுக்கு அரசின் நிவாரண உதவிகள் கிடைக்கவில்லை அதனால் தனிநபர்களும் தொண்டு நிறுவனங்களும் பெரிதும் உதவி வருவதாகவும் ஆனால் அவை போதவில்லை என்றும் அங்கிருந்து வரும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.
இந்நிலையில் திரைத்தைறையினர் அம்மக்களுக்காக நிதியுதவி மற்றும் நிவாரணப் பொருட்கள் அனுப்புவது என்று இரும்புத்திரை படத்தின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து விஷால் நடித்துக் கொண்டிருக்கும் படம் அயோக்யா.
தெலுங்கில் ரிலீசான டெம்பர் படத்தின் தமிழ் ரீமேக்கான இப்படத்தை லைட் ஹவுஸ் மூவி மேக்கர்ஸ் சார்பில் பி.மது தயாரித்து வருகிறார்.
இவர்களுடன் பார்த்திபன் கே.எஸ் ரவிக்குமார் சச்சு ஒரு நல்ல திரைப்படத்திற்கு மொழிகள் கடந்தும் எல்லைகள் கடந்தும் பெரும் வரவேற்பு இருக்கும்.
அதேபோன்று தமிழ்திரைப்படத்துறைக்கு மிகப்பெரிய அளவில் வரவேற்பும் எப்போதும் முன்மாதிரியாக விளங்கும் என்ற உண்மை மூலம் நிரூபணமாகியிருக்கிறது.
தனது பிறந்த நாளின் முதல் நிகழ்வாக தனது குருவிற்கு வணக்கம் செலுத்தியவர் அங்கு குழுமியிருந்த பல்வேறு மாவட்ட ரசிகர்களுடன் தனது பிறந்த நாளை கொண்டாடினார்.
நடிகர் ரஜினிகாந்த் அகபஷய் குமார் மற்றும் ஏமி ஜேக்சன் முன்னணி கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் இப்படம் செல்போன்களால் ஏற்படும் துயரத்தை மையப்படுத்தி உருவாகியுள்ளது.
அத்துடன் புத்தளம்கொழும்பு பிரதான வீதியின் மாதம்பை முதல் மகாவெவ வரையிலான சுமார் இரண்டு கிலோ மீற்றர் துாரம் வரை வெள்ள நீர் பாய்ந்து செல்வதினால் பெரிய வாகங்களைத் தவிர ஏனைய வாகனங்கள் செல்ல முடியாத நிலையில் ஏற்பட்டுள்ளதாக மாதம்பை பொலிஸார் தெரிவித்தனர்.
வெள்ளத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை கடற்படை மற்றும் இராணுவத்தினர் இணைந்து புத்தளம் மாவட்ட அனர்த்த முகாமைத்துவ நிலைய அதிகாரிகள் மீட்பு பணியில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.
உலகத்திற்குத் தலைமை தாங்க விரும்பும் ஒரு நாட்டில் காலம் செல்லச் செல்ல பெண்களுக்கு அதிக பாதுகாப்பு அளிக்கும் நிலை நிலவ வேண்டும்.
தெற்கு டில்லியில் உள்ள தன் வீட்டில் இருந்து மாலை நேரங்களில் உலாவச் செல்வதும் அவ்வப்போது தன் நண்பர் களுடன் அலைபேசியில் பேசுவதும் அந்தப் பெண்ணின் வழக்கம்.
அப்பகுதி யில் திருமணம் ஆகாத ஆண்கள் பலர் வாழ்ந்தனர் என்றாலும் தான் எதற்கும் அச்சப்படத் தேவையில்லை என்றே அந்தப் பெண் நினைத்தார்.
இக்குற்றங்களைப் புரிந்தவனைக் கைது செய்து விசாரித்தபோது அவன் என் முன்னாலேயே அந்தப் பெண் தன் அந்தரங்க விஷயங்களை அலைபேசியில் பேசுவாள்.
வன்புணர்ச்சி கிராமப்புறப் பகுதிகளில் அதிகமாக நடைபெறுகின்றன என்று புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவித்தாலும் இதில் வர்க்க பேதம் என்று எதுவுமே இல்லை.
இக்குற்றம் புரிபவர்கள் யாராக இருந்தாலும் சரி முனைவர் பட்டம் பெற்ற மாணவரானாலும் சரி ரிக்ஷா இழுப்பவரானாலும் சரி அந்த மனோபாவத்தில் எந்தவித மாற்றமும் இருப்பதில்லை.
வன்புணர்ச்சிக் குற்றங்கள் பற்றி இன்று அதிக அளவிலான விழிப்புணர்வு இப்போது இருக்கிறது என்பதும் அதிக வழக்குகள் தொடுக்கப்படுகின்றன என்பதும் உண்மைதான்.
பெரும்பா லான வன்புணர்ச்சிக் குற்றங்கள் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு மிகவும் தெரிந்தவர் களாலேயே செய்யப்படுகிறது என்பது இந்த சமுதாயத்தைப் பற்றிய இழி நிலையைத் தெரிவிப்பதாக உள்ளது என்று டில்லி ஜகோரி தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தின் அபா பய்யா கூறுகிறார்.
பல தொழில்களில் ஆண்களுக்குப் போட்டியாளர்களாகப் பெண்கள் வந்து விட்ட பொருளாதார அளவிலும் உணர் விலும் தங்கள் சுதந்திரத்தை வெளிப் படுத்துபவர்களாக பெண்கள் ஆகிவிட்ட காரணங்களால் பெண்கள் மீதான ஆண் களின் தீய உணர்வு வளர்ந்து விட்டது.
புலம் பெயர்ந்து வரும் தொழிலாளர் களின் பெருக்கமும் இப்பிரச்சினையின் ஒரு பகுதி என்று ஸ்வான் சேடான் என்ற தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தின் இயக்குநர் டாக்டர் ராஜா மித்ரா கூறு கிறார்.
வன்புணர்ச்சி பற்றிய சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்துவதில் உள்ள தயக்கம் தவறுகள் இக்குற்றத்திற்கும் பாதிக்கப் பட்டவர்க்கும் ஆலோசனையும் ஆறுதலும் கூறுவதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப் படாதது ஆகியவையே இக் குற்றங்கள் அதிகரிக்க வழி வகுக்கிறது என்று மித்ரா நம்புகிறார்.
வன்புணர்ச்சிக் கொடுமை யினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆறு தலும் ஆலோசனையும் கூறுவது அக் குற்றம் பற்றி புகார் அளித்து வழக்கை நீதிமன்றத்தில் நடத்தவும் குற்றவாளிக்கு தண்டனை வாங்கிக் கொடுக்கவும் உதவு கிறது.
ஒரு சில தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் மட்டுமே செய்து வரும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மனோ தத்துவ முறையில் உதவும் சேவை குறைந்து கொண்டே வருகிறது என்று மித்ரா கூறுகிறார்.
கடந்த ஆண்டு நடந்த பாலியல் வன்புணர்ச்சி வழக்கு ஒன்றில் சமரசம் என்ற பெயரில் குற்ற வாளி விடுதலை ஆகி தண்டனை ஏது மின்றி சுதந்திரமாகத் தப்பி சென்று விட்ட நிகழ்ச்சியை தேசிய பெண்கள் ஆணைய முன்னாள் உறுப்பினர் ஒருவர் சுட்டிக் காட்டினார்.
நமது நீதிமன்றத் தீர்ப்பு களில் சட்டங்களுக்கு விளக்கம் அளிப் பது மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்மீது நிர்ப்பந்தம் அளிப்பது என்ற வகையில் ஒன்று போலவே தொடர்ந்து நீதி வழங்கப்படுவதில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது.
குற்றம் புரிந்தவர்களையே திருமணம் செய்து கொள்ளவேண்டும் என்று பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பல வழக்குகளில் நிர்பந்தப்படுத்தப்பட்டுள் ளது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது.
ஆனால் இங்கே கிராமப்புற பகுதிகளில் உள்ள குடும்பங்களில் இந்தக் கவலை இருப்பதுடன் அவர்கள் குடும்பம் சமூகத் தால் புறக்கணிக்கப்படும் என்ற அச்சமும் நிலவுகிறது என்று மித்ரா கூறுகிறார்.
சில வன் புணர்ச்சி வழக்குகள் நடத்தப்பட்ட முறையைக் கண்டு மும்பை தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனமான மஜ்லிசின் இயக் குநரும் வழக்கறிஞரும் ஆன ஃப்ளேவியா அக்னீஸ் தனது பெருங்கோபத்தை வெளிப் படுத்துகிறார்.
தங்க ளுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை முழுமையாக உணர்ந்திருக்காத நிலையில் பாதிக்கப்பட்ட இளம் பெண்களிடம் அவர்களை அவமானத்தால் கூனிக் குறுகச் செய்யும் கேள்விகளை குற்றவாளி தரப்பு ஆண் வழக்கறிஞர்கள் கேலியாகக் கேட்கின்றனர்.
தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்கு வழக்கு தொடர விரும்பும் பாதிக்கப்பட்ட வர்களிடம் அவர்களது வழக்கு பலமாக இல்லை என்பதால் தொடர வேண்டாம் என்று கீழ்நிலை காவல் துறை அதிகாரிகள் ஊக்கமிழக்கச் செய்கிறார்கள் என்று அவர் கூறுகிறார்.
பலதலை முறைகளாக பெண்கள் மீது காட்டப்படும் பாகுபாடு காரணமாக இந்தியாவின் நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் உள்ள பெண்களின் மக்கள் தொகை குறைந்து வரும் நிலையில் ஏமாற்றமும் வெறுப்பும் பெண்கள் மீதான வன்முறையும் அதிகரிக் கவே செய்யும் என்று பொதுநலத் தொண் டர்கள் கவலைப்படுகின்றனர்.
சிறப்பு எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெண்கள் நிலை அவர்களின் பல்வேறு பிரச்சினைகள் பெண்விடுதலை பெண்நிலைவாதம் முதலான அம்சங்கள் கூர்மையாக முனைப்புப் பெறத் தொடங்கின.
அன்று தொடக்கம் இன்றுவரை பெண்களின் பங்களிப்புக்கள் ஈழத்து கலை இலக்கியத் துறைகளில் பல பரிணாமங்களைப் பெற்று வளர்ந்துள்ளன எனலாம்.
ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களில் சொல்லாத சேதிகளைத் தந்த செல்வி சிவரமணி ஊர்வசி ஒளவை சங்கரி சன்மார்க்கா மைத்ரேயி கொற்றவை கண்ணகி ஆழியாள் ஆகர்ஷியா கலா தில்லை மலரா பாரதி கஸ்தூரி வானதி கற்பகம் யசோதரா ரேகுப்தி நிவேதிதா வாணி சைமன் நாகபூஷணி கருப்பையா ஜெயந்தி ஜெய்சங்கர் ஜெ.
மதிவதனி ராணி ஸ்ரீதரன் நெலோமி ஈழவாணி நவஜோதி ஜோகரட்ணம் ஆகியோரும் முஸ்லிம் பெண் கவிஞர்களில் சுல்பிகா மரீனா இல்யாஸ் நிலாவெளி ஷர்மிளா றஹீம் பெண்ணியா மசூறா ஏ.
ஹக் லுணுகலை றஸீனா புஹார் கலைமகள் ஹிதாயா சித்தி றபீக்கா ஃபாயிஸா அலி ஜெஸீமா ஹமீட் நூருல் ஐன் பாலையூற்று அஷ்ரஃபா நூர்தீன் ரிஸ்கா ரிஸ்வி புத்தளம் ஜமீலா சில்மியா ஹாதி ஷமீலா யூசுஃப் அலி ஷாமிலா ஷரீஃப் கெக்கிறாவை சுலைஹா ஷிபானா சனூன் ரிம்ஸா எம்.எப்.எப்.
பெண்களின் கலை இலக்கியப் பிரவேசமானது பல வகையிலும் தமிழ்க் கலை இலக்கியப் பரப்புக்குப் பன்முகத்தன்மையை வழங்கிற்று என்றால் அது மிகையன்று.
பொதுவாகப் பெண்கள் அவர்கள் சார்ந்த விடயங்கள் எனும் போது சீதனப் பிரச்சினை கல்வியில் பின்னடைவு முதலானவையே பெரிதும் மையப்படுத்தப்பட்ட நிலைமைக்கு அப்பால் பெண்களின் பரந்துபட்ட பிரச்சினைகள் மிக ஆழமான விமர்சனத்துக்கும் ஆய்வுக்கும் உட்படுத்தப்பட்ட நிலைமை மெல்ல மெல்ல உருவாகலாயிற்று.
அந்த வகையில் பெண்களின் சமூகநிலைமை அவர்களின் இருப்பு ஆண்பெண் அசமத்துவ உறவின் பல்வேறு பரிணாமங்கள் பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகள் ஆணாதிக்க ஒடுக்குமுறைகள் பெண்களின் அகவய உணர்வுவெளிப்பாடுகள் எனப் பல்வேறு தளங்களிலும் பெண்கள் தமது கவனத்தைக் குவிக்கத் தொடங்கினர்.
தமது பிரச்சினைகளுக்காக மட்டுமின்றி சமூக தேசிய உலகளாவிய பிரச்சினைகள் தொடர்பான தமது விமர்சனங்களை முன்வைத்ததோடு அநீதிகளுக்கும் அடக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான தமது குரலை ஓங்கி ஒலிக்கச் செய்தனர்.
காலங்காலமாக நான்கு சுவர்களுக்குள் முடக்கப்பட்டிருந்த அவர்களின் ஆற்றலும் உணர்வுகளும் அகன்றதொரு தளத்தில் தமக்கான சிறகுகளைத் தாமே கட்டமைத்துக்கொள்ளும் முயற்சிகளில் தன்முனைப்புப் பெற்றன.
அந்த வகையில் ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்கள் தமது படைப்புக்களில் தம்மையும் தாம் சார்ந்த அனைத்தையும் எவ்வாறு வெளிப்படுத்துகின்றனர் என்பதை காய்தல் உவத்தல் இன்றி ஆராய்வதே இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.
காதல் என்ற மெல்லுணர்வு மனித உயிரி என்ற வகையில் பெண்ணுக்கும் உரியதுதான் என்றாலும் அதனைச் சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்துவதில் பெண் காலங்காலமாகப் பல்வேறு இடர்ப்பாடுகளைச் சந்தித்தே வந்துள்ளாள் என்பது மறுக்கப்பட முடியாத உண்மையாகும்.
தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் காதல் கவிதைகளைப் பொறுத்தவரையில் அவை பெரும்பாலும் ஆண்களால் பாடப்படுபவை ஆண்கள் தம்மைப் பெண்களாகப் பாவனை செய்து பாடியவை என்ற இரு போக்குகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
தமது அகவயப்பட்ட காதலுணர்வைச் சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்துவது பெண்களின் இயல்புக்கு மாற்றமானது என்ற கருத்துநிலையே அக்காலத்தில் மேலோங்கி இருந்தது.
அந்த வகையில் ஆங்காங்கே பெண்களின் காதல் பற்றிய ஒரு சில வெளிப்பாடுகள் இருப்பினும் அவற்றுக்குக்கூட வெவ்வேறு முலாம்களும் முகமூடிகளும் போடப்படும் நிலையே வழக்கில் இருந்தது எனலாம் உதாரணம் ஒளவைப்பாட்டி என்ற விம்பம்.
எனின் காலப்போக்கில் நவீன பெண்கள் தமது காதலுணர்வை அதன் பல்வேறுபட்ட அனுபவங்களைச் சுதந்திரமாகத் தமது படைப்புக்களில் வெளிக்கொணரத் தொடங்கினர்.
பெண்மீதான ஆணின் காதல் உணர்வு வெளிப்பாட்டிலிருந்து பெரிதும் வித்தியாசப்பட்டு பெண்ணின் காதல் உணர்வு தனித்தன்மையோடு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றது.
பெண்களின் சுய இருப்பு போலித்தன்மை அற்ற மெய்யுணர்வு சுயாதீனம் ஏற்றத்தாழ்வற்ற சமத்துவமான காதல் முதலான தனியடையாளங்களைப் பிரதிபலிப்பனவாய் இக்காதல் கவிதைகள் அமைந்துள்ளன.
பிரிவுத்துயரை வெளிப்படுத்தும் கவிதைகளில்கூட பெண்ணின் தவிப்பும் இரங்கலுணர்வும் மிக நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்தப்படுவதைக் காணக்கூடியதாக உள்ளது.
என்ற ஜெஸீமாவின் வரிகளிலும் மன உறவின் நெருக்கம் தூய அன்புக்கான மனவேட்கை பிரிவினால் விளைந்த தவிப்பு ஏக்கம் என்பன முதன்மைப்படுத்தப்படுகின்றனவே தவிர உடல்வேட்கை சார்ந்த உணர்வுநிலைப்பாடு முன்னிலைப்படுத்தப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
கற்புநிலை என்று சொல்லவந்தார் இரு கட்சிக்கும் அஃது பொதுவில் வைப்போம் என்ற பாரதியின் பிரகடனத்தை ஒத்து இங்கு காதலைப் பொதுவில்வைத்து தானும் சமநிலையில் வைத்து நேசிக்கப்படல் வேண்டும் என்ற பெண்ணுணர்வின் விழிப்புநிலையைப் பிரதிபலிப்பதாய் அனேகப் பெண்களின் கவிதைகள் அமைந்திருக்கக் காணலாம்.
வகைமாதிரிக்கு சிலவற்றை நோக்குவோமாயின் என்ற மரீனா இல்யாஸின் கவிதை அடிகளிலாகட்டும் ஏற்றத் தாழ்வுகளற்ற சமத்துவமான தூய காதலை வேண்டிநிற்கும் போக்கையே காணக்கூடியதாய் உள்ளது.
மேற்படி போக்கிலிருந்து வேறுபட்டு காதலையும் அது சார்ந்த உணர்வுகளையும் இன்னொரு கோணத்தில் அணுக முனையும் சில ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களும் நம்மிடையே உள்ளனர்.
பெரும் சர்ச்சையைக் கிளப்பிய கலாவின் கோணேஸ்வரிகள் கவிதை சிங்களதமிழ் முரணிலையைப் பகைப்புலமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டதாகக் கருதப்பட்ட போதிலும் அதனை ஆண்பெண் முரணிலையை அடியொட்டியும் வாசிப்புக்கு உட்படுத்தலாம் என்ற கருத்து நிலவுகின்றது.
கலா தன்னுடைய கவிதையில் யோனி என்ற குறியீட்டை படைப்பின் அதி உச்ச சாத்தியப்பாட்டைப் புலப்படுத்தும் வகையில் கட்டமைத்துள்ளார் என ஈழத்து நவீன கவிதையில் பெண் புனைவு எனும் கட்டுரையில் சி.
இதிலிருந்து ஒருபடி மேலே போய் ஆண் உலகின் வன்முறை மீது அளவற்ற வெறுப்பைக் கொண்டவராய்த் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் கற்பகம் யசோதரா தற்பாலின்பம் லெஸ்பியன் சார்ந்து மாற்றுப்பாலின்பம் குறித்தும் எழுதியிருக்கின்றார்.
இவ்வாறாக ஈழத்துத் தமிழ்ப் பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகளில் காதல் அது சார்ந்த நிலைப்பாடுகள் பன்முகத்தன்மை கொண்டவையாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்ற போக்கை நாம் அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது.
இக் கவிதாயினிகளில் சிலர் பெண்ணின் முலை யோனி கருப்பை முதலான அவயவங்களைத் தம்முடைய கருத்துநிலையை மிகக் கூர்மையாகத் தெளிவுறுத்தும் குறியீடுகளாகத் தமது கவிதைகளில் கையாண்டிருப்பதைக் காணக்கூடியதாக உள்ளது.
பெண்ணின் மேற்படி அவயவங்களை முன்னிலைப்படுத்துவதென்பது தம் கருத்துநிலையை தாக்குதிறன் கூடியதாக வெளிப்படுத்தக்கூடிய மிகச் சிறந்த உத்தி ஆகும் என்ற நிலையை அல்லது போக்கை முதன்முதலாக உருவாக்கியவர்கள் யார் என்ற கேள்வி இங்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.
கலாநிதி செல்வி திருச்சந்திரன் அவர்களின் தமிழ்வரலாற்றுப் படிமங்கள் சிலவற்றில் ஒரு பெண் நிலைநோக்கு என்ற ஆய்வு நூலை அடிப்படையாக வைத்துப் பார்க்கும்போது உண்மையில் அப்படியான போக்கை உருவாக்கியவர்கள் ஆண்களே அதிலும் நம் அனைவருடைய மரியாதைக்குமுரிய சமயப்பெரியார்களே என்ற முடிவுக்கு வரக்கூடியதாக இருக்கின்றது.
என்று தொடரும் பட்டினத்தடிகளின் பாடலிலும் இன்னும் பல சித்தர் பாடல்களிலும் தீவிரப் பெண்வெறுப்புக்கான உத்தியாக இத்தகைய மொழிக்கையாட்சி இடம்பெற்றுள்ளமை கண்கூடு.
நவீன பெண்களில் சிலர் இதையே ஆணாதிக்கத்துக்கும் பெண்ணடக்குமுறைக்கும் எதிரான தம்முடைய நிலைப்பாட்டைப் பொட்டில் அறைவது போலத் தாக்குதிறன் கூடியதாக வெளிப்படுத்தும் உத்தியாகக் கைக்கொள்ள முனைந்துள்ளனரோ என்று தான் எண்ணத் தோன்றுகின்றது.
எது எவ்வாறு இருப்பினும் தாம் கொண்ட கருத்துநிலையை இக்கவிதாயினிகள் ஒவ்வொருவரும் தமது விருப்பத்துக்கும் இயல்புக்கும் ஏற்பத் தனித் தனிப் பாணியில் வெவ்வேறு உத்திகளைக் கையாண்டு தமக்கேயுரிய பெண்மொழியில் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர் என்றே நாம் இதனை அணுகவேண்டியுள்ளது.
அடித்தல் உதைத்தல் இம்சித்தல் வசைபாடுதல் இரண்டாம் பிரஜையாகவும் தாழ்த்தப்பட்ட பாலினமாகவும் நடத்தப்படுதல் பாலியல் துஷ்பிரயோகம் பாலியல் சேட்டைகள் பாலியல் வல்லுறவு என்று அவற்றை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.
கயல்விழி விரிந்த தோல் இது நதியின் நாள் என்று பெண்ணியா காட்டும் ஒரு சாராசரிப் பெண்ணின் சித்திரத்தில் இருந்தும் நான்கு சுவர்களுக்குள் மௌனமாகக் குமுறும் பெண்ணின் அழுகையும் ஆணாதிக்க அடக்குமுறையும் தெளிவாகப் பதிவுசெய்யப்படுகின்றன.
நான்கு சுவர்களுக்குள் நடப்பதைப் பெண்கள் வெளியில் சொல்வது கூடாது கல்லானாலும் கணவன் புல்லானாலும் புருஷன் என்றெல்லாம் காலங்காலமாக நிலவிவந்த சம்பிரதாய வேலிகளைத் தாண்டி தமக்கெதிரான அடக்குமுறைகளை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்வதோடு மட்டுமன்றி அவற்றைக் கேள்விக்குட்படுத்தவும் காரசாரமாக விமர்சனத்துக்குட்படுத்தவும் பெண்கள் துணிந்துவிட்டார்கள் என்பதைப் பல கவிதாயினிகளின் படைப்புக்கள் நமக்குத் தெளிவுறுத்துகின்றன.
வகைமாதிரிக்குச் சில எடுத்துக்காட்டுக்கள் இதோ உயில்களல்ல உயிர்கள் உரத்துப் பேசும் உள்மனம் என்று திருமணம் என்பது பரஸ்பரப் புரிந்துணர்வுடன்கூடிய ஓர் ஒப்பந்தம் மட்டுமே என்பதை உணர்த்துகின்றார் சுல்பிகா.
தற்கொலை ஆதித்துயர் என்று குமுறியெழும் ஃபஹீமாவின் கவிதைகளில் காலங்காலமாகத் தொடரும் பெண்ணின் இடையறாத துயரங்கள் மிக ஆழமாகவும் வலுவாகவும் பதிவுசெய்யப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.
குறிப்பாக ஃபஹீமாவின் கவிதைகளில் கையாளப்படும் ஆதித்துயர் ஆதித் திமிர் முதலான மொழிப் பிரயோகங்கள் மிகுந்த கவனிப்புக்குரியவை.
ஆதியிலிருந்து தொடர்ந்துவரும் பெண்ணின் துயரினைக் கவனமாகத் தெரிந்தெடுத்த சொற்களைக் கையாண்டு தன் கவிதைகளில் வடிப்பதில் ஃபஹீமா கைதேர்ந்தவராகத் திகழ்கின்றார் எனத் துணிந்துகூறலாம்.
வெளிப்படுத்துதல் இது நதியின் நாள் என்ற வரிகள் மூலம் கணவன் என்ற உரிமையைப் பயன்படுத்தி மனைவியை வதைக்கின்ற இழிசெயலைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார் பெண்ணியா.
சுல்பிகாவின் யோனியாகிப் போன பெண்கள் இருப்பின் மறுப்பு ஆழியாளின் மன்னம்பேரிகள் பதில் உரத்துப் பேச அனாரின் துஷ்பிரயோகம் மரணப் பந்தல் பெண்ணியாவின் வதைபடலம்என் கவிதைக்கு எதிர்த்தல் என்று தலைப்பு வை ஃபஹீமாவின் காட்டுமிராண்டியிடம் சிக்குண்டவள் பேய்களால் தின்னப்படுபவள் ஆதித்துயர் தற்கொலை கடைசிச் சொல் சிவரமணியின் முனைப்பு லறீனாவின் கவிதையும் அவனும் நான்கு சுவர்களுக்குள் சிறகுகளை வருடும் ஒருவனுக்கு இருத்தலுக்கான கனவுகள் றஸீனா புஹாரின் வாழ்தலை நேசிக்கின்றோம் காமாட்சி ஏன் செத்தாள்?
இவை தவிர குடும்பத்திலும் சமூகத்திலும் நிலவும் பெண்ணுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைகள் சுரண்டல்கள் என்பவற்றையும் நம் பெண்களின் கவிதைகள் பல்வேறு கோணங்களில் பேசுகின்றன.
அம்மா வந்து விடேன் மண்ணிழந்த வேர்கள் என்ற றஸீனா புஹாரின் கவிதை பெண் என்பதால் அவள் அனுபவிக்கும் அன்றாட இடர்ப்பாடுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றது.
அவ்வாறே பெண்ணின் இருப்பும் அவளின் சுயமும் மறுதலிக்கப்படும் நிலையை என்னுடைய சிறிய மலர் எல்லை கடத்தல் என்று பெண்ணுக்கு இந்தச் சமூகத்தில் உள்ள அச்சுறுத்தலான நிலையை மிகக் கனதியாகப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைந்த ஒளவையின் கவிதை மிக முக்கியமானது.
அவ்வாறே பழிவாங்குதல் பகைதீர்த்தல் என்று வரும்போது பெண்கள் கடித்துக் குதறப்படும் நிலையை பேறுகள் உனக்கு மட்டுமல்ல ஆதித்துயர் என்ற ஃபஹீமாவின் வரிகள் மிக அழகாக எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
அதுமட்டுமல்ல உனக்காக அல்ல உயிர்த்தெழல் என்ற சுல்பிகாவின் வரிகள் இன்றைய பெண்ணின் அவல நிலையைத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன.
கலியாணச் சந்தையில் பெண் படும் பாட்டைப் பல பெண்கள் பல்வேறு விதமாகத் தமது கவிதைகளில் பதிவுசெய்துள்ள போதிலும் எள்ளலும் ஆவேசமும் கொண்ட ஒளவையின் கவிதைத்தொனி கவனிப்புக்குரியது இவைதவிர போர்ச் சூழலில் இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்கள் அனுபவித்த சொல்லொணாக் கொடுமைகள் பல பெண் கவிஞர்களால் மிக ஆழமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
பெண்ணாய்ப் பிறந்துவிட்டோமே என்று வருந்தியழும் கவிதைகளும் சாதி சமயம் சம்பிரதாயம் குடும்ப சமூக அரசியல் சூழல் போன்ற இன்னோரன்ன காரணங்களால் எல்லாவிதமான ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் இடையறாது முகம்கொடுக்க நேர்ந்ததால் ஏற்பட்ட விரக்தியால் சலிப்புற்ற கவிதைகளும் நம் பெண்களிடம் இருக்கவே செய்கின்றன.
சிவரமணியின் வாழ்வும் கவிதையும் ஒரு அறிமுகம் என்ற கட்டுரையில் கலாநிதி சித்திரலேகா மேற்கோள் காட்டியுள்ளது போன்று வார்த்தைகள் இல்லை என்பதான கவிதை வரிகளை பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் பல்வேறு கவிதாயினிகளிடமிருந்து காணக்கூடியதாக இருப்பினும் அவற்றுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதான பெண்மையின் எழுச்சிக் குரலையும் நாம் பரவலாக அவதானிக்கக்கூடியதாய் உள்ளது என்பதைக் குறிப்பிட்டுக் கூறவேண்டும்.
வையகத்தை வெற்றிகொள்ள சிவரமணி கவிதைகள் என்ற சிவரமணியின் குரல் வையகத்தை வென்றெடுக்கப் பிறந்த விடுதலைபெற்ற பெண்ணின் குரலை நமக்கு அடையாளப்படுத்துகின்றது.
கலாநிதி சித்திரலேகா சொல்வது போல கல் நட்சத்திரம் கேள்வி முதலான உவமைப் பயன்பாட்டினூடே ஒரு பெண் தன்னைத்தானே உணர்தலின் ஆழம் பெருமிதம் உறுதி என்பன இங்கே மிக அழுத்தமாகப் புலப்படுத்தப்படுகின்றன.
சுல்பிகாவின் எனது குரலும் உருவும் நாங்கள் விதியே வழிவிடுக புறுபுறுத்தது போதும் புதியபாதை உயிர்த்தெழல் முதலான பல கவிதைகள் வீறுகொண்டு எழுந்த பெண்ணின் குரலை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்திருப்பதைக் காணலாம்.
என் கவிதைக்கு எதிர்த்தல் என்று தலைப்பு வை என்ற பெண்ணியாவின் பிரகடனமும் வீறுகொண்டு எழும் பெண்ணின் குரலைக் கவித்துவ வீச்சுடன் ஓங்கி ஒலிக்கச் செய்துள்ளது எனலாம்.
அவரது புத்துயிர்த்தல் என்ற கவிதையும் வாழ்வேன் நான் என்று உலகை அதன் அடக்குமுறைகளை எதிர்கொள்ளத் துணிந்து நிற்கும் பெண்ணின் குரலை மிக அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்கின்றது.
இவ்வாறாக நம்முடைய ஈழத்துப் பெண் கவிதாயினிகளில் பலர் விழிப்புணர்வும் விடுதலை வேட்கையும் கொண்ட பெண்ணின் எழுச்சிக் குரலைக் கவித்துவ வீச்சுடன் வெளிக்கொணர்ந்திருப்பதைக் காண்கின்றோம்.
ஈழத்தின் நவீன பெண் கவிஞர்கள் தத்தமக்கெனத் தாமே வகுத்துக்கொண்ட தனித்துவமான பாணியில் மொழிநடையில் பெண்கள் தொடர்பான அனைத்தையும் பன்முகத்தன்மையோடு பல்வேறு கோணங்களில் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர் எனத் துணிந்து கூறலாம்.
எனின் பெண்கள் தமது விருப்புவெறுப்பு சுயாதீனம் விடுதலை என்பன பற்றிப் பேசினாலோ எழுதினாலோ அவள் ஒழுக்கங்கெட்டவள் என்றோ அடக்கமற்றவள் என்றோ முத்திரைகுத்தப்படும் போக்கு முற்றாக நீங்கிவிட்டது என்று சொல்வதற்கில்லை.
அதேநேரம் பெண்ணின் உரிமை சுதந்திரம் என்பது முழுமொத்த ஆண் இனத்தையும் மறுதலித்தல் அல்லது தீவிரமான ஆண்வெறுப்பு என்பதான பிழையான புரிதலும் சமூகத்தில் நிலவிவருகின்றது.
இத்தகைய கருத்தை உடையவர்கள் பெண் ஆண்மீதான காதலைப் பாடுவதையும் அவனுடன் சமத்துவமாய் வாழநினைப்பதையும் எள்ளிநகையாடி ஆணைக் கடுமையாகத் திட்டித் தீர்ப்பதுதான் பெண்விடுதலைக்கான குரல் என்பதான விம்பத்தைத் தோற்றுவிக்க முயல்வதையும் காணக்கூடியதாக உள்ளது.
இவர்கள் காதல் என்பது பெண்ணுக்கும் பொதுவானது அன்றாட வாழ்வின் வெவ்வேறு அனுபவங்களும் சூழ்நிலையும் அவ்வப்போது வித்தியாசமான உணர்வு வெளிப்பாடுகளாக அமைகின்றன என்னும் மனித இயற்கையைக் கருத்திற்கொள்ள மறுத்துவிடுகின்றனர்.
ஆணோ பெண்ணோ பல்வேறு வித்தியாசமான உணர்வுநிலைகளை வெளிப்படுத்தக்கூடிய மனித உயிரியே தவிர எப்போதும் ஒரே ஓர் ஒழுங்கில் மாத்திரம் செயற்படக்கூடியவாறு நிகழ்ச்சிநிரல் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்யப்பட்ட கணினி இயந்திரமல்ல என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுகின்றனர்.
ஆணின் பெண் மீதான அடக்குமுறையைத் தனது கவிதையில் கடுமையாக விமர்சிக்கும் ஒருபெண் ஆணின் காதலுக்காக ஏங்கும் ஒரு கவிதையைப் படைத்தால் இதோ இவள் தன்னுடைய வன்முறையாளனோடு வெட்கமின்றி சமரசம் செய்யமுனைகிறாள் என்பதான விமர்சனத்தை எதிர்கொள்ள நேர்வதுண்டு.
அல்லது திருமணம் முடித்தபின்னர் ஆளுமையும் அறிவுத்திறனும் கொண்ட பெண்கள் முடங்கிப் போகாமல் தொடர்வதற்கு அவர்களின் குடும்பத்தினரும் குறிப்பாகக் கணவன்மாரும் ஒத்துழைக்கவேண்டும் என்பது பற்றிப் பேசினால் உடனே அடடா பெண்ணிலைவாதி ஆணிலைவாதியாகிவிட்டாரே என்று கிண்டலுக்கு ஆளாகவேண்டியும் இருக்கிறது.
உண்மையில் பெண்ணுக்கெதிரான அடக்குமுறைகளை அநீதிகளை நடைமுறைப்படுத்துவது ஆண்களாக இருந்தாலும் சரி பெண்களாய் இருந்தாலும் சரி அல்லது அரச யந்திரமாகவே இருந்தாலும் சரி அதனை எதிர்த்துக்குரல் கொடுப்பதும் அதனை மாற்றியமைக்கப் போராடுவதுமே மனிதநேயத்தையும் நீதியையும் சமத்துவத்தையும் ஆசிக்கும் அனைவரதும் கடமை.
ஆணாதிக்கத்தையும் பெண் ஒடுக்குமுறையையும் எதிர்ப்பதை விழிப்புணர்வுகொண்ட பெண்கள் மட்டுமல்ல நியாயமாகச் சிந்திக்கக்கூடிய ஆண்களும் கைக்கொண்டு வருகின்றனர் என்பதை நாம் புறக்கணித்துவிட முடியாது.
அவர்கள் தாம் சொல்ல நினைப்பதை தாம் விரும்பும் பாணியில் வெளிப்படுத்துவதற்கு முழு சுதந்திரம் உடையவர்கள் என்பதையும் இப்படித்தான் கட்டாயம் எழுதவேண்டும் என்ற வரையறைகளையோ சட்டகங்களையோ அமைத்து அவர்கள்மீது வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்க முனைவது சிறுபிள்ளைத்தனமானது என்பதையும் நம்முடைய பெண் கவிதாயினிகள் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துள்ளார்கள் புரியவைத்துள்ளார்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகின்றேன்.
குறிப்பு குறுகிய காலகட்டமொன்றில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த ஆய்வின்போது எனக்குக் கிடைத்த கவிதைத் தொகுதிகள் கவிதைகள் என்பவற்றை மட்டும் அடிப்படையாக வைத்தே இக்கட்டுரையை நான் வடிவமைத்துள்ளேன்.
ஒருபுறம் நமது பாலியலை அதனை உண்டாக்கும் ஆசை விழைவு காதல் காமம் ஆகியவற்றை நமது தனிப்பட்ட வெளி சார்ந்தவையாக நம் அகவெளி சார்ந்தவையாகக் கருதுகிறோம்.
திருமணமான கணவன் மனைவிக்குள் ஒரு குறிப்பிட்ட விதத்தில் ஏற்படும் பாலியல் வெளிப்பாடு தவிர வேறொன்றும் நிகழ்ந்துவிடக் கூடாது என்று பயப்படுகிறோம்.
அதுவும் பெண்ணுடல் அதன் ஒழுக்கம் விதிமீறல்கள் அதன் மீதான வன்முறை ஆகியவை ஒரு சமூகத்தின் அடையாளத்திற்கும் மதிப்பிற்கும் ஏனோ அடிப்படையாக்கப் பட்டிருக்கின்றன.
பெண்ணுடலில் பொதிந்திருப்பதாகக் கருதப் படும் கற்பும் அதன் வீரியமும் அவை குறித்த புதினங்களும் தமிழ்ச் சமூகம் போன்ற பல சமூகங்களுக்கு அடையாள மொழி என்றும் ஆகிவிட்டிருக்கிறது.
சமூகம் அரசு நிறுவனங்கள் மதங்கள் கதைகள் நீதித் துறை மற்றும் சட்டம் போன்றவற்றின் சொல்லாடல்கள் சினிமா ஆகிய அனைத்திற்கும் நம் பாலியலுக்கும் நெருக்கமான தொடர்புண்டு.
இந்திய அரசின் உள்துறை அமைச்சகம் இந்திய குற்றவியல் சட்டத்தின் சில பகுதிகளைத் திருத்தி அமைப்பதற்கான மசோதா ஒன்றைக் கொண்டுவர முடிவு செய்து அதற்கான படிவம் ஒன்றை மக்களமைப்புகளின் பார்வை மற்றும் விமர்சனத்திற்கென வெளியிட்டது.
இச்சட்டங்களில் பல பத்தாண்டுகளாகப் பெண்ணிய இயக்கங்களும் பெண்கள் அமைப்புகளும் மற்ற மனித உரிமை அமைப்புகளும் மாற்றங்களைக் கோரி வருகின்றன.
பெண்ணியப் பார்வையில் சட்டம் தண்டனை இவை குறித்து மட்டுமல்லாமல் சட்டத்தின் மொழியிலும் சொல்லாடலிலும் மாற்றம் தேவை என்பது வலியுறுத்தப்பட்டு வருகிறது.
கற்பு என்பது பெண்ணுட லில் மட்டும் பொதிந்திருக்கும் ஏதோ என்றும் அது ஆணின் ஒருவித செயல்பாட்டினால் அழிக்கப்பட்டு அதன்பின் பெண் அதனை நிரந்தரமாய் இழக்கிறாள் என்பது போன்ற பிற்போக்கான கருத்தாக்கங்களை இத்தகைய சொல்லாடல் உண்டாக்கி அவற்றை என்றும் உயிர்ப்புடன் வைத்து வருகிறது.
இது மட்டுமல்லாமல் பெண்ணுடலின் பாதுகாப்பிற்கும் கற்பின் இருத்தல்இல்லாமைக் கும் ஆண்மைக்கும் நேரடித் தொடர்பும் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
பெண்ணுடலின் கற்பைப் பாதுகாப்பதே ஆணின் தலையாய கடமை என்றும் ஒரு சமூகத்தையோ குடும்பத்தையோ அல்லது ஒரு தனி ஆணையோ இழிவு செய்யவேண்டுமெனில் அந்தச் சமூகத்தின் குடும்பத்தின் ஆணிற்குச் சொந்தமான பெண்களைக் கற்பழிப்பது என்பது வரலாற்றில் அடிக்கடி தென்படும் செயல்பாடு.
இந்தக் கற்பழிப்புப் பரிமாற்றத்தை நிகழ்த்துவதில் வீரியமும் ரோஷமும் கொண்ட ஆண்மை ஏதோ ஒருவகையில் நிறைவடைவதாக நம் திரைப்படங்களும் தொடர்ந்து காண்பித்து வருகின்றன.மேலும் கற்பழிக்கப்படுவதிலிருந்து பெண்களைக் காப்பது கதாநாயகர்களின் கடமை என்றும் ஆகிவிட்டிருக்கிறது.
இத்தகைய பண்பாட்டுச் சூழலில் பாலியல் குறித்த இத்தகைய எண்ணங்கள் நிலவுகையில் பாலியல் வன்முறை என்பதும் இவற்றையட்டியே புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன.
உதாரணத் திற்கு ஒரு திருமணத்திற்குள் கணவன் தன் மனைவியைப் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்க இயலும் என்ற சாத்தியத்தையே எண்ணிப்பார்க்கக் கூடிய பக்குவம் நம் சட்டத்திற்கு இல்லை.
குடும்பம் திருமணம் ஆகியவற்றை விமர்சனத் திற்கும் வன்முறைக்கும் அப்பாற்பட்ட புனித அமைப்புகளாக முதலில் கட்டமைத்துவிட்டதால் இந்த அமைப்புகள் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற்கு உகந்தவை என்று சித்திரித்து விட்டதால் அவற்றில் பெண்கள் மீதும் குழந்தைகள் மீதும் வன்முறை நிகழும்பொழுது அவற்றைக் கவனித்து குற்றமாகக் கருதி ஆராயும் பக்குவம் நம் சட்டத்திற்கும் அதன் காவலர்களுக்கும் இல்லை.
குறிப்பாக குழந்தைகள் மற்றும் சிறார் மீதான பாலியல் வன்முறை பெரும்பாலும் குடும்பங்களுக்குள்ளும் குடும்பங்களுக்கு மிக நெருக்கமானவர்களாலும் ஏற்படுகிறது என்று பல ஆய்வுகள் காண்பிக்கும் பொழுது அதனை முழுதுமாக உள்வாங்கிக் கொண்டு நம் சட்டத்தை மாற்றியமைக்க வேண்டியது அவசியம்.
ஏனெனில் கடந்த பல ஆண்டுகளில் பால் பாலியல் குறித்த நமது புரிதலும் உடல்கள் மற்றும் வன்முறை குறித்த நமது புரிதலும் விரிவடைந்திருக்கின்றன.
உதாரணத்திற்கு ஆண் பாலடையாளத்திலிருந்து பெண் பாலடையாளத்திற்கு மாறும் அரவானிகள் திருநங்கைகள் பற்றிய நமது அறிவு விரிவடைந் திருப்பதுடன் இவர்கள் மாநில அரசுகளின் நலத்திட்டங்களின் பார்வைக்குள் வந்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
அரவானி திருநங்கை ஹிஜ்ரா மக்களைப் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகுபவர்களாகக் கருத அவர்களைப் பெண்கள் என்ற பிரிவின் கீழ் கருதுவதா அல்லது பல நிலைகளில் குடும்ப அட்டை மற்றும் வாக்காளர் அடையாள அட்டை உட்பட மூன்றாம் பாலினமாகக் கருதப்பட்டுவரும் இவர்களைச் சட்டத்தில் தனி பிரிவாகக் கருதுவதா என்ற கேள்வி முக்கியமான ஒன்று.
படிவங்கள் நிரப்புவது கழிவறை பகுப்பு திருமணம் உடைகள் என்று எல்லா நிலையிலும் இரு பாலினங்களே இருப்பதாக எண்ணிச் செயல்பட்டு வருகிறோம்.
பாலியல் வன்முறை குறித்த இன்றைய விவாதங்களுக்கு மற்றொரு கூறும் உண்டு இத்தகைய வன்முறைக்கு ஆண்கள் அப்பாற்பட்டவர்கள் என்றும் பாலியல் வன்முறையைப் பெண்கள் மீதும் சிறார் மீதும் அரவானிகள் மீதும் நிகழும் ஒன்றாக மட்டுமே அதாவது ஆக மட்டுமே ஆண்களுக்கும் இதற்கும் தொடர்புண்டு என்று சிந்திப்பதும் ஆணாதிக்கச் சிந்தனையின் வெளிப்பாடே.
இது தவிர ஆண்களை விரும்பும் ஆண்கள் பெண்ணியல்பாக இருக்கும் ஆண்கள் ஆகியோர் மீது பெருமளவில் ஏற்படும் வன்முறை சட்டத்தின் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை.