sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள் இயக்கங்கள் உழவர் அமைப்புகள் வணிகர் அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் தலைவர்களும் பொறுப்பாளர்களும் கலை இலக்கியத் துறைச் சான்றோர்களும் நேரில் வந்து பார்த்தும் தொலைப்பேசி வழியிலும் நலம் விசாரித்தார்கள்.
தமிழர் நலன் மக்கள் உரிமை ஆகியவற்றிற்காகக் களத்தில் நிற்கும் தமிழ்த்தேசியப் பேரியக்கத்தின் பொறுப்பாளர் என்ற அடிப்படையில் என் மீது பாசம் பொழிந்து நேரில் வந்து பார்த்தும் தொலைப்பேசியில் விசாரித்தும் ஆறுதல் கூறிய பல்லாயிரக்கணக்கான நண்பர்களுக்கும் உடன் பிறப்புகளுக்கும் தோழர்களுக்கும் நான் என்றென்றும் கடமைப்பட்டவன்.
வெளிநாடுகளில் வாழும் தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் தமிழீழத் தமிழர்கள் ஆகியோர் என்னைத் தாக்கியோர்க்கு எதிராகக் கண்டன அறிக்கைகள் வெளியிட்டும் தொலைப்பேசியில் ஆறுதல் கூறியும் எதிர்வினையாற்றினார்கள்.
ஸ்டாலின் அவர்களுக்கும் என் மனம் நிறைந்த நன்றி என்னைத் தாக்கியவர்களைக் கண்டித்தும் உண்மையான குற்றவாளிகளைத் தளைப்படுத்த வலியுறுத்தியும் தமிழ்நாட்டின் பல பகுதிகளில் கண்டன ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்திய அவற்றில் பங்கேற்ற தோழமை இயக்கங்களுக்கும் மனித உரிமை ஆற்றல்களுக்கும் மனமார்ந்த நன்றி நான் தாக்கப்பட்ட பின் அரை மணி நேரத்திற்குள் தொலைக்காட்சிகளில் செய்தி வெளியிட்ட ஊடக நிர்வாகிகளுக்கும் விரைந்து செய்தி அனுப்பிய தஞ்சை செய்தியாளர்களுக்கும் நன்றி மறுநாள் காலையிலிருந்து தொடர்ந்து இது தொடர்பான செய்திகளை வெளியிட்ட ஏடுகளுக்கும் அவற்றின் தஞ்சை செய்தியாளர்களுக்கும் நன்றி மனித நேயத்துடனும் தமிழ் தமிழர் நேயத்துடனும் கட்சி கடந்து அமைப்புகள் கடந்து என் மீது அன்பு பொழிந்த அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல தமிழ்த்தேசியப் பேரியக்கம் முன்னெடுத்து வரும் தமிழின உரிமைப் போராட்டங்கள் தமிழர் வாழ்வுரிமைக் காப்புப் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றை முடக்கிப் போடவும் அவ்வியக்கத்தின் தலைவராக உள்ள என் செயல்பாடுகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கவும் திட்டமிட்டு அரம்பர்களை ஏவி என்னைத் தாக்கியுள்ளார்கள்.
இந்தத் தாக்குதல் என்பது என் தமிழ் மக்களுக்கு நான் ஆற்றிவரும் உண்மையான பணிகளுக்கு எதிரிகள் எதிர்வகையாகக் கொடுத்த நற்சான்றிதழ் என்றே எடுத்துக் கொள்கிறேன்.
இந்நிகழ்வால் பாதிக்கப்பட்ட என் மீது என் தமிழ் மக்கள் பொழிந்த அன்பு நேர்வகைச் சான்றிதழ் என் உயிருள்ளவரை நம் தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டங்களில் தொடர்ந்து களத்தில் நிற்பேன் என்பதை உறுதியாகத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
முருகன் சாந்தன் பேரறிவாளன் ஆகிய மூவருக்கும் விதிக்கப்பட்டுள்ள மரண தண்டனையை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்ற தமிழக மக்களின் எழுச்சி நம்மை சிலிர்க்க வைத்துவிட்டது.
கட்டாயம் தூக்கில் தான் போட வேண்டும் என்று உள்துறை அமைச்சகம் சிபாரிசு செய்ய குடியரசுத் தலைவர் தூக்குத் தண்டனைக்கு உத்தரவு பிறப்பித்தவுடன் தமிழகமே வீறுகொண்டு எழுந்துவிட்டது.
தம் மக்களில் பெரும் எண்ணிக்கையைப் பலிகொடுத்த பிரபஞ்சத் தமிழ்க் குடும்பம் மீண்டும் மூன்று பேரின் சாவைத் தடுக்க வேண்டும் என்ற உணர்வில் ஒன்று சேர்ந்து நிற்கிறது.
இந்த மக்கள் எழுச்சியின் பிரதிபலிப்பு தான் சட்ட மன்றம் இயற்றியத் தீர்மானமும் நீதிமன்றத் தடையும் என்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.
இது மட்டுமல்லாது இருபது ஆண்டுகள் சிறையில் வைத்துத் தூக்கிலே போடுவது எந்த வகைப்பட்ட நீதி என்ற கேள்வியும் நீதித்துறை வல்லுனர்களாலேயே மிகவும் ஆழமாக விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது.
உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு ஒன்றில் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்ட கைதி ஒருவர் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் தூக்கில் போடவில்லை என்றால் அவரது தூக்குத் தண்டனையை ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தின் மூத்த வழக்கறிஞர் சுரேஷ் போன்றவர்கள் இந்திய மாநிலங்கள் தங்களே சட்டமியற்றி மரண தண்டனையை ஒழித்துக் கொள்வதற்கு அரசியல் சட்டத்தில் இடமிருக்கிறது என்று கூறியுள்ளார்.
எப்படிப் பார்த்தாலும் இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் எந்தவிதமான காலதாமதமும் இல்லாமல் உடனடியாக தமிழக மக்களின் பேரெழுச்சியையும் சட்டமன்றத் தீர்மானத்தையும் நீதிமன்றத் தடை ஆணையையும் கணக்கில் கொண்டு உடனடியாக தூக்குத்தண்டனையை ரத்து செய்வது அவசியமானதாகும்.
தனிமனித சுதந்திரம் ஜனநாயகம் மனித உரிமை எனக்குரல் எழுப்பி சிந்தனை உலகிற்குள் கால் பதித்த நவீனத்துவம் டேகார்ட்ஸ் கான்ட் ஹெகல் போன்ற தத்துவ அறிஞர்களால் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் விஸ்வரூபம் பெற்றது.
இத்தத்துவத்தின் நோக்கம் அறியாமை மூடநம்பிக்கை அடிமைத்தனம் பகுத்தறிவற்ற நிலை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுதலை பெற்றுத்தர வேண்டும் என்பதாக தொடங்கிற்று.
அறிவியல் பகுத்தறிவு தர்க்கம் என்பனவற்றைத் தாரகமந்திரமாகக் கொண்டு தனிமனித ஆளுமை சுதந்திரம் பேராண்மை ஆகியவற்றை கொண்டாடுவோம் எனப் பறைசாற்றிய நவீனத்துவம் உலகப்போர் இனப்படுகொலை நிறவெறி மரணமுகாம் இயற்கைப் பேரழிவு ஆகியவற்றால் பெரும் வீழ்ச்சி அடைந்தது.
ஆனால் மனித வாழ்வியல் சிக்கல்களை உணர்வுகளை மறுதலித்ததன் விளைவாக அதே காலக்கட்டத்திலேயே பல எதிர்ப்புகளையும் சந்திக்க ஆரம்பித்தது.
உலகப் பிரச்சினைகள் அனைத்திற்கும் அறிவியலும் தொழில் நுட்பமும் தான் தீர்வு தரமுடியும் என்ற இயந்திரத்தனமான நம்பிக்கையால் நவீனத்துவம் மனித சாரத்தை இழந்தது.
தொழில் நுட்ப வாழ்க்கை மற்றும் பொருளியலின் மேல் நவீனயுகம் அதீத நம்பிக்கை கொண்டதின் விளைவாக ஏற்பட்ட வாழ்வியல் பிரச்சினைகளை அழகியல் மூலம் தாண்டிச் செல்லலாம் என பண்பாட்டு தளத்தில் நின்று கொண்டு சில நவீனத்துவ சிந்தனையாளர்கள் சிந்திக்கத் தொடங்கினர்.
இது தத்துவ உலகில் ஹிஸ்ரல் ஹைடக்கர் சார்த் நீட்சே போன்றவர்களால் நிகழ்வியல் இருத்தலியல் என்ற போக்கிலும் கலை இலக்கியத் தளத்தின் நவீன ஓவியங்கள் என்ற விதத்திலும் வெடித்து வந்தது.
பின்னர் விமர்சன கோட்பாடு அமைப்பியல் புதிய மார்க்ஸியம் என வேறொரு கோணத்தில் நவீனத்துவத்திற்குள் நின்றே அதன் உள் நெருக்கடிகளையும் முரண்களையும் விமர்சிக்கவும் விவாதிக்கவும் தொடங்கின பல சிந்தினைக்குழுக்கள்.
சார்பான் பெர்க்ஸி பெர்லின் டோக்கியோ பாங்காக் மெக்சிகோ நகரங்களின் மாணவர்கள் தெருக்களில் கூட்டங் கூட்டமாக திரண்டு வந்தனர்.
ஹெர்பர்ட் மார்க்கியுஸ் என்னும் புதிய இடதுசாரி விமர்சன கோட்பாட்டுச் சிந்தனையாளரின் தலைமையில் முதலாளித்துவம் காலனி ஆதிக்கம் ஏகாதிபத்தியம் இறுக்கமான கம்யூனிசம் போன்ற அனைத்து அதிகாரமையங்களையும் எதிர்த்து மாபெரும் போராட்டம் நடத்தப்பட்டது.
இதன் மூலம் முன்னூறு வருடங்களுக்கு மேலாக நவீனயுகத்தையும் இருபதாம் நூற்றாண்டில் நவீனத்துவம் எனும் கலை இலக்கிய இயக்கத்தையும் பெரிதும் பாராட்டி வந்த மேற்கத்திய தத்துவம் கட்டி எழுப்பி வைத்திருந்த ஒற்றைப் பண்பாட்டு மேலாதிக்க சிந்தனைகள் அனைத்தும் முற்றிலுமாக கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டன.
மையம் தகர்க்கப்பட்ட வேறுபட்ட வாழ்க்கை முறைகளை கொண்டாடுவதன் மூலம் நவீன கலாச்சாரத்தைத் துண்டாடுவோம் என்ற அறைகூவல் எழுப்பப்பட்டது.
அப்பாலை தத்துவங்களும் அனுபூதவியல் கோட்பாடுகளும் சமூகத்தில் விதைத்துள்ள ஆதிக்க மனோபாவத்தை பாகுபாட்டை சமூகம் மற்றும் அரசியல் தளங்களில் கட்டவிழ்த்துக் காட்டுவோம் எனக் குரல் எழுப்பி கால்பதித்தது பின் நவீனத்துவம்.
இத்தகைய பின்நவீனத்துவ சிந்தனை பேராசிரியர் முத்துமோகன் அவர்களின் கட்டுரைகளில் எவ்வாறு விவாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை இக்கட்டுரை விவாதிக்க முனைகிறது.
அவர் பின்நவீனம் குறித்து எழுதிய கட்டுரைகளான பின்னை நவீனத்துவமும் மார்க்சியமும் பின்னை நவீனத்துவம் மேலும் சில குறிப்புகள் பின்னை நவீனத்துவத்திற்குப் பிறகு மார்க்ஸ் புன்னகைக்கிறார் போன்றவை ஆய்விற்கான பொருளாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
எப்பொழுதெல்லாம் பின்நவீனத்துவம் குறித்த சிந்தனைப் பகிர்வு நிகழ்கிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் ஆரம்பத்திலும் ஏன் இறுதியிலும் எழும் கேள்வி பின் நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்பதாகும்.
நவீனத்துவத்தோடு பின்நவீனத்துவத்தை பொருத்தி பார்க்கும் இவர் பின்னை நவீனத்துவம் மேலும் சில குறிப்புகள் என்ற கட்டுரையில் நவீனத்துவத்தோடு தொடர்ச்சியற்றும் தொடர்ச்சி கொண்டும் பின்னை நவீனத்தும் தோன்றியது எனக்குறிப்பிட்டுள்ளார்.
நவீனத்துவத்தின் உன்னத தனிமனிதத்தை பின்னை நவீனத்துவர்கள் ஏற்கவில்லை என எடுத்துரைக்கும் முத்துமோகன் அதற்கான முக்கிய காரணங்களையும் முன்வைக்கிறார்.
மொழி பண்பாடு ஆகியவற்றை முதன்மைப்படுத்தி அதிலும் சாதாரண மக்களின் கலைகளையும் இலக்கியங்களையும் தங்களின் தளமாக தேர்ந்தெடுத்தமையே பிரதான காரணம் என்கிறார்.
நவீனத்துவத்தின் உன்னத தனிமனிதத்திற்கு மாற்றாக பின்நவீனத்தவர்கள் தற்சார்புத் தனிமனிதத்தை முன்னிலைப்படுத்தினர் எனப்பேசும் பேராசிரியர் பின்னதையும் மார்க்ஸிய விமர்சனத்திற்குள்ளாக்குகிறார்.
அழகியல் என்ற தளத்திலும் இச்சிந்தனை சிதறடிக்கப்பட்டவைகளை தொடர்ச்சியற்றவைகளை துண்டாடப்பட்ட நிலைகளைக் கொண்டாடுகிறது.
இவை அனைத்தையும் ஒப்புக் கொள்ளும் முத்துமோகன் இக்கருத்தியல் தனிமனிதம் எனும் வர்க்க சமூகத்தின் பூர்வீக எல்லையை அது எப்பொழுதுமே தாண்டியது கிடையாது.
பின்னை நவீனத்துவத்தின் இந்நிலைப்பாடு அரசியல் தளத்தில் அதிக சனநாயகத் தன்மை கொண்டதாக இருக்கலாம் ஆனால் மார்க்ஸியருக்கு இது போதாது என்கிறார்.
அது வெறும் ஒரு லட்சிய பார்வை என்பதாக பின்நவீனத்துவத்தை விமர்சிக்கும் பேராசிரியர் அதன் சமூக அரசியல் பங்களிப்புகளையும் எடுத்துரைக்கிறார்.
மொழி இனம் நிறம் சாதி பாலினம் சமயம் ஆகிய அடையாளங்களின் வழி நிலவும் வேறுபாடுகளையும் பின்னை நவீனத்துவம் பிரச்சினைக்கு உள்ளாக்கியது... விளிம்பு நிலைகளைப் படைப்பாற்றல் கொண்டவையாக மாற்றுவது என்பது ஓர் அரசியல் செயல்பாடு.
பேச்சு எழுத்து ஆகிய இரண்டையும் மொழியின் அடிப்படையில் தீவிரமாக ஆராய்ந்து அதில் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும் தவறான கோட்பாட்டை தன் கட்டுடைத்தலுக்கு உள்ளாக்கும் டெரிடா எழுத்து என்பது ஒலியின் மாற்று வடிவமாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை என்கிறார்.
ஆகையால் உண்மைக்கு மிக அருகாமையில் இருப்பது ஒலி மட்டுமே என்னும் கூற்றும் அனுபூதவியல் தத்துவங்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்றேயாகும் என தன் கூர்மையான தத்துவ அணுகுமுறையால் எடுத்துரைக்கிறார் டெரிடா.
பிளேட்டோ உரையாடலை உண்மை தேடுவதற்கான ஊடகமாக தேர்ந்தெடுத்ததற்குக் காரணம் உரையாடலில் பொருண்மைக் குழப்பத்திற்கு இடமில்லை என்பது போன்ற மேற்கத்திய தத்துவ நிலைகளை விளக்குகிறார்.
அவற்றை அது முரண்பாடென ஒதுக்கி விடும்... இன்னொருவருடன் உரையாடுவதில் சமப்படுத்துதல் பிறழ்ந்து விடும் என்பதால் தத்துவவாதிகள் அகவயப்பட்ட பேச்சைத் தமது தேடல் முறைமையாகப் பயன்படுத்துகின்றனர்.
இதனைத் தொடர்ந்து ஒற்றைப் பொருண்மை இல்லாத சொற்களை உரையாடல் ஏற்காது தத்துவமும் முரண்பாடுகளை ஏற்காது வேறுபாடு விலகல் முரண்பாடு ஆகியவை உண்மைக்கு விரோதமானவை என்று தத்துவம் கூறுகிறது.
முரண்பாட்டைத் தவிர்த்தல் முரண்பாட்டை தீமை எனக் கொள்ளுதல் முரண்பாட்டை அபிப்பிராயம் எனக் கருதுதல் ஆகியவற்றை அனுபூதவியல் தத்துவம் செய்து வந்திருக்கிறது என அனுபூதவியலை ஆழமாக விமர்சனத்திற்குள்ளாக்குகிறார் முத்துமோகன்.
இருப்பினும் ஒரு பின் நவீனத்துவ ஆய்வாளராக எழும் கேள்வி டெரிடா தத்துவ பிரச்சினைகளை முரண்பாடுகள் என்னும் கருத்தியலின் அடிப்படையில் ஆராய்ந்ததை காட்டிலும் வேறுபாடுகள் குறித்த சிக்கல்கள் என்ற தளத்தில் அதிகமாக ஆராய்ந்திருப்பதாக தோன்றுகிறது.
எனக் கூறும் பொழுது அங்கு வேறுபாடுகள் தாம் அர்தத்தைத் தருகின்றன என்ற பொருளுடன் சொல்லிற்கான அர்த்தமானது எப்பொழுதுமே தள்ளிப் போடப்படுகிறது என்னும் பொருளும் அதே சொல்லில் அடங்கியுள்ளது என டெரிடா குறிப்பிடுகிறார்.
ஒரு சொல் இன்னொரு சொல்லை அது மூன்றாவது சொல்லை எனக் குறிப்பான்களின் தொடர்ச்சியாக பொருண்மைக்கும் இடையில் தப்பித்துக் கொள்ளும் உறவு வழுக்கிவிடும் உறவு உள்ளது.
கட்டுடைத்தல் தத்துவத்தின் பலம் வாய்ந்த அதே நேரம் மிக நெகிழ்வான இக்கருத்தியல் அல்லாத குறி ஆதிக்கம் செலுத்தும் அனைத்துக் கருத்தியல்களையும் புரட்டிப் போடும் கருவியாகும்.
எனும் மொழியின் சிக்கலுக்குள் சிக்காத சொல்லாடலை ஆணாதிக்க மையம் மேட்டுக்குடி கலாச்சார மையம் ஆன்மா உடலை விட உயர்ந்தது என்னும் மையம் போன்ற மேலாதிக்க மையங்களை கட்டுடைக்க டெரிடா மிக நேர்த்தியாகக் கையாண்டார்.
சமூகத்தில் நிலவும் பன்மீய அடையாளங்களை அங்கீகரிக்க மறுத்து ஒற்றுமைப்படுத்தும் போக்கு பொதுமைக் கொள்கைகளில் உண்டு என்கிறார் லியதார்த்.
பொதுமைப்படுத்துதல் அல்லது ஒட்டுமொத்தமாக்குதலின் போது ஓர் ஒற்றை மையம் உருவாகுகிறது எனச் சுட்டிக் காட்டுகிறார் முத்துமோகன்.
அதில் மையமாகக் கருதப்படும் விடயம் மட்டும் உண்மை என்றும் உயர்ந்தது என்றும் பறைசாற்றப்பட்டு பிற சமூக குழுக்கள் தமது அடையாளங்களை அந்த ஒற்றை மையம் நோக்கி தகவமைத்துக் கொள்ளுமாறு நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றன.
ஒவ்வொரு சொல்லாடல் வகைமைக்கும் அதற்கே உரிய வாசிப்பு விதிகள் அமைந்திருக்கும் என்கிறார் லியதார்த் எனக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார் முத்துமோகன்.
இந்தியச் சூழல்களில் விவசாயிகள் சிறுபான்மையினர் தலித்துகள் நாட்டார் பெண்கள் தேசிய இனங்கள் ஆகியோரது சொல்லாடல்களை இது குறிக்கலாம் என தேசியம்மீதும் சர்வதேசியம்மீதும் லியதார்த் முன்வைக்கும் விமர்சனங்களை பல்வேறு தளங்களுக்கு பொருத்திப் பார்கிறார் பேராசிரியர்.
பூக்கோவின் அறிவும் அதிகாரமும் பற்றி விவாதிக்கையில் முத்துமோகன் மார்க்ஸிய அறிவு தளத்திலிருந்து அறிவுக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான சிக்கல்களை விளக்குகிறார்.
அதிகார மையங்களை கட்டமைப்பதற்கும் சமூக அமைப்பில் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் கட்டி எழுப்புவதற்கும் அறிவு என்பது எத்தகைய பெரிய பங்கு வகிக்கிறது என விவாதிக்கும் ஃபூக்கோவின் சிந்தனையை மார்க்ஸிய பார்வையிலிருந்து நமக்குத் தெள்ளத்தெளிவாக எடுத்துரைக்கும் முத்துமோகன் அறிவு சில கருத்துகளுக்குச் சமூக மரியாதையையும் உரிமையையும் பெற்றுத் தருகிறது.
பூக்கோவின் பின்னை நவீனத்துவ சிந்தனை மீது மார்க்ஸிய விவாதங்களை கொண்டு செலுத்தும் பேராசிரியர் மார்க்சிய பார்வையில் அதிகாரம் என்பது சுரண்டலமைப்பின் ஒரு நிறுவனமாக கருதப்படும் பொழுது ஃபூக்கோவின் பார்வையில் குடும்பம் கல்வி நிறுவனம் சமயம் பிற சமூகக் கலாச்சார நிறுவனங்கள் அனைத்திலுமே அதிகாரம் செயல்படுத்துவதாக கருதப்படுகிறது என்கிறார் ஃபூக்கோவின் சிந்தனையை மேலும் பலப்படுத்த அவை அதிகார வர்க்க எதிர்ப்பியங்கள் எனும் ஒரு புதுவகைச் சமூக இயக்க வடிவத்தை உருவாக்குகின்றன என்கிறார்.
இதில் சுவாரஸ்யமான பகுதி எதுவெனில் ஃபூக்கோவின் அறிவிற்கும் அதிகாரத்திற்குமான உறவு பற்றிய விளக்கத்தை முத்துமோகன் ஐரோப்பிய அறிவு உற்பத்தி மற்றும் இந்திய அறிவு உற்பத்தி ஆகியவற்றின் சில பிரத்தியோகப் பண்புகளுடன் ஒப்பிடுவதாகும்.
இந்த வேறுபாட்டை ஃபூக்கோவின் வழி நின்று விவாதிக்கும் போது ஐரோப்பாவின் அறிவு உற்பத்தி வெளி உலகப் பொருள்களின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவது.
இந்திய தத்துவ அறிவு உற்பத்தி பெருமளவில் சொந்த மனிதர்களையே வருணசாதி அமைப்பின் கீழ் கொண்டு வருவதை நோக்கமாக கொண்டது என்றாகிறது என முத்துமோகன் புரையோடிப் போயிருக்கும் சமூக அநீதிகளின் முகத்திரையைக் கிழித்து காண்பிக்கின்றார்.
பின்னை நவீனத்துவமும் மார்க்சியமும் என்ற கட்டுரையில் முத்துமோகன் மார்க்சியர்களை வருத்தும் மற்றொருகோட்பாடு டெரிடாவின் கட்டுடைத்தல் என்ற கருத்தாக்கமாகும் என டெரிடாவை பற்றி எழுதத்தொடங்குகிறார்.
இப்பகுதியில் முத்துமோகன் டெரிடா இருத்தலியல் தத்துவாதியான ஹெய்டெகரின் அழித்தல் என்ற சொல்லிலிருந்து கட்டவிழ்த்தல் என்ற சொல்லாடலை எவ்வாறு கடைந்தெடுத்தார் என்பதில் தொடங்கி மேற்கத்திய அனுபூதவியல் மரபை எவ்வாறு கட்டுடைத்தார் என்பது வரை சுருக்கமாக அதே சமயம் ஆழமாக விவாதித்துள்ளார்.
ஆன்மா உடல் புனிதம் தீட்டு இறைவன் உலகம் போன்ற இரட்டை எதிர்நிலை கோட்பாடுகளை தன் கருத்தாக்கமல்லாத சொல்லாடல்களால் எவ்வாறு தகர்க்கிறார்.
கட்டுடைத்தலை டெரிடா ஒரு தீவிர அரசியல் செயல்பாடு என்று மதிப்பிடுகிறார் அவர் சிந்தனை விளிம்பின் சிக்கல்களை நோக்கியதாக மற்றமையின் ஆளுமையை தூக்கிப்பிடிப்பதாக இருக்கிறது என்பதையும் அதே நேரத்தில் கட்டுடைத்தல் வெறுமேனே பொறுப்பற்ற அர்த்தமற்ற குறிம விளையாட்டாக விளங்கிக் கொள்பவர்களை டெரிடா தானே எச்சரித்துள்ளார் என்பதையும் எடுத்துரைக்கிறார் முத்துமோகன்.
இவை அனைத்திற்கும் மேலாக கட்டுடைத்தலையும் கட்டுடையுங்கள் என்று கூட டெரிடா அறைக்கூவல் விடுகிறார் என்பதையும் ஓரிரு பக்கங்களிலேயே சிறப்பாக விளக்குகிறார் பேராசிரியர்.
மிதமான அர்த்தத்தில் உருவாகும் ஒவ்வொரு புது அமைப்பும் அதற்குரிய சுய விமர்சனத்தை அதனுள்ளேயே கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதை அது குறிக்கலாம் ஆயின் அதன் தீவிர வடிவத்தில் பொருள் முதல்வாதப் பிடிப்பு இல்லாத அதீத இயங்கியலாக அது ஆகிவிடலாம் என முடித்துள்ளார்.
கட்டுடைத்தலை தத்துவம் என்றும் கூறுவதற்கில்லை நான் எப்பொழுதுமே என்னால் தத்துவர்த்தமாக எதையும் கூற முடியும் என எண்ணியதில்லை என்கிறார் டெரிடா.
மொழியியலின் ஊடுருவலுக்கு பின்னர் தத்துவம் என்றுமே சார்பற்று இருந்ததில்லை எனவே நான் தத்துவத்திற்கு வெளியே ஒர் அடி எடுத்து வைக்க முனைந்துள்ளேன்.
எங்கெல்லாம் அதிகார மையம் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறதோ அங்கு தான் அத்தருணத்தில் தான் கட்டுடைத்தல் துளிர்க்கிறது எனலாம் அது ஒரு விதமான இன்னும் இதை தெளிவாக புரிந்து கொள்ள பௌத்த தத்துவ சிந்தனையாளர் நாகார்ஜினாவின் சூனியவாதம் உதவும்.
எந்த ஒரு விடயத்திற்கும் அதற்கென்ற பிரத்யேக பண்பு விசேகுணம் என்ற ஒன்று உள்ளது என்பது போன்ற கருத்தியல்களை இச்சூனியவாதம் மறுக்கிறது தகர்க்கிறது.
பொருளுக்கான அர்த்தம் அது பிற பொருள்களுடன் தொடர்பு கொள்ளும் விதத்தில் தான் எழுகிறது என்கிறது நாகார்ஜினாவின் மாத்யமிக்க சிந்தனை.
அதிகாரம் எனப்படுவது ஒரு கட்டமைப்பு என கட்டுடைத்தல் கருதுவதால் எந்த ஒரு தத்துவ கருத்தாக்கமும் அதிகாரம் செலுத்துமேயானால் அதுவும் கட்டுடைக்கப்பட வேண்டும் எனக் கருதுகிறது.
பின் நவீனத்துவ சிந்தனையை மார்க்சிய தத்துவத்துடன் ஒப்பிடுவதற்கான சாத்தியம் உள்ளதா எனக் கேள்வி எழுப்புபவர்களுக்கு திடப்பட்டுப் போயிருப்பவை அனைத்தும் காற்றில் உருகிவிடும் என்ற முதலாளியச் சமூகம் பற்றி மார்க்ஸ் கூறிய கருத்து பின்னை நவீனத்துவத்திற்குத் தாராளமாகவே பொருந்துகிறது என்றும் உடனடி விளக்கம் தருகிறார்.
மார்க்சியத்திற்கும் பின்நவீனத்துவத்திற்குமான ஒற்றுமைகளை முன்வைக்கும் அதே தருணத்தில் அவை இரண்டும் வெவ்வேறு வழித்தோன்றல்கள் என்பதையும் நேரடியாக கூறுகிறார் முத்துமோகன்.
பின்னை நவீனத்துவம் என்பது மார்க்சியமல்லாத மேற்கத்திய விமர்சன மரபின் ஒரு போக்கு என்றே தன் புரிதலை வாசகர்களுக்கு நொடியில் புலப்படுத்துகிறார்.
இதுவரையில் தத்துவவாதிகள் உலகுக்குப் பல்வேறு விதமாக விளக்கம் தந்து வந்துள்ளார்கள் உண்மையில் உலகை எவ்வாறு மாற்றுவது என்பதே நமது பிரச்சினை என்று மார்க்ஸ் கூறியதும் சொல் விமர்சனத்திலிருந்து செயல் விமர்சனத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தவே.
இதுவே மார்க்ஸியர்களின் நிலைப்பாடாக இருந்தது என எடுத்துரைக்கும் பேராசிரியர் பின்நவீனத்துவத்தோடு இக்கருத்தை இன்று பொருத்திப் பார்க்கிறார்.
ஒரு சொல் எத்தகைய அர்த்தம் தருகிறது என்பதைக் காட்டிலும் எவ்வாறு அத்தகையப் பொருளை தருகிறது என்பதும் ஒரு சொல்லிற்கு எத்தனை விதமான அர்த்தங்கள் இருக்க முடியும் என்பதற்கும் மிகுந்த முக்கியத்துவம் தருகிறது.
மனித சமூகத்தில் புரையோடிக்கிடக்கும் அடக்குமுறை ஆண்டான் அடிமை சிந்தனை ஆதிக்க மனோபாவம் ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவற்றை களைய சொல்லாடல்களின் முக்கியத்துவத்தை புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என பின் நவீனத்துவம் வலியுறுத்துகிறது.
இவ்வாறு சமூகம் குறித்து சுயவிமர்சனம் செய்து கொள்ளும் போக்கை பின்நவீனத்துவம் அடைந்திருப்பதால் மார்க்சியம் இன்று பின்நவீனத்துவத்தை அக்கறையோடு கவனிக்கிறது என்கிறார் முத்துமோகன்.
மார்க்சியத்தின் போதாமைகள் குறித்து பின்னை நவீனத்துவம் முன்வைக்கும் விமர்சனங்களையும் மார்க்சியர்கள் கணக்கிலெடுத்து கொள்ளத் தயாராகவே உள்ளனர் என்ற திறந்த விவாதத்தை எடுத்து வைக்கிறார்.
பின்னை நவீனத்துவம் சமீப காலங்களில் தீவிரம் கொள்ளும் ஒரு புதிய சனநாயக அலையின் கருத்தியல் என பின்நவீனத்துவத்திற்கு ஒரு அரசியல் அடையாளத்தையும் சூட்டுகிறார் முத்துமோகன்.
ஆனால் மற்றொரு பார்வையில் நவீனத்துவத்திற்கும் பின் நவீனுத்துவத்திற்கும் பெரிதாக வேறுபாடுகள் கிடையாது என்றே பகிரங்கமாகக் கூறுகிறார்.
உலகம் பற்றிய எல்லாச் சித்தரிப்புகளிலும் மனித மனத்தின் கறிபிதங்களுக்கு முதன்மையான இடம் உண்டு என்று கான்ட் கூறுகிறார்... பின்னை நவீனத்துவம் இந்த கான்டிய மறு உயிர்ப்பை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது.
அவனது சோகமே கேளிக்கையாக உருமாற்றம் பெறுகிறது... இது தான் பின்னை நவீனத்துவத்தின் தத்துவ நிலைப்பாடு என பின்நவீனத்துவ சிந்தனை பற்றிய தன் கருத்துக்களை தன் விமர்சனத்தை பதிவு செய்திருக்கிறார் எனக் கூறலாம்.
பின்நவீனத்துவ சிந்தனையின் பரிமாணங்களில் இதுவும் ஒன்று என ஒப்புகொள்ள வேண்டி இருந்தாலும் முத்துமோகன் பின் பின்நவீனத்துவத்தின் கூறுகளில் ஒன்றான இத்தன்மை தான் பின்நவீனத் தத்துவத்தின் நிலைபாடு என முடித்திருப்பது வருத்தம் தருகிறது.
வேறுபட்ட தனிமனிதர்களின் புலம்பல்கள் அவநம்பிக்கைகள் இவற்றின் குவிப்பே இச்சிந்தனை என்பது போல் அவர் எழுதியிருப்பது அவநம்பிக்கையான போக்காக தோன்றுகிறது.
விமர்சனங்களை முன்வைத்து கருத்தியல் அமைப்புகளைத் தகர்ப்பது மட்டுமே பின்நவீனத்துவத்தின் ஒரே குறிக்கோள் எனும் கூற்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாகும்.
இலக்கிய விமர்சகர்கள் பொருளாதார அறிஞர்கள் ஏன் சட்ட வல்லுனர்களும் உளவியல் ஆய்வாளர்களும் அச்சம்பவத்தை ஆழ்ந்த வருத்தத்துடன் வெளிப்படுத்தினர்.
தத்துவச் சிக்கல்களை கேள்விக்குள்ளாக்கிய அதே நேரத்தில் லியடார்ட் ஃபூக்கோ இஹாப் ஹாசன் டெரிடா போன்ற பின்நவீனத்துவ சிந்தனையாளர்கள் மனித உரிமைகள் விலங்குகள் உரிமைகள் போர் தீவிரவாதம் இனப்படுகொலை நீதி மரணம் நட்பு சமாதானம் இனக்குழுக்களின் கலாச்சாரம் வட்டார கலாச்சாரங்கள் போன்ற சமூக பண்பாடு சார்ந்த விடயங்கள் குறித்த கருத்தாடல் பங்களிப்பை பெரிதும் ஆற்றியுள்ளனர்.
சமூக அரசியல் வட்டத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட உரிமை மறுக்கப்பட்ட மக்களின் இனக்குரல்களை அவர்கள் தூக்கிப்பிடித்து வந்துள்ளனர்.
ஓரின சேர்க்கையாளர்கள் கருப்பின மக்கள் குறுநில மக்கள் திருநங்கைகள் போன்ற முகம் மறுக்கப்பட்ட மறைக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகளை முன்னிறுத்தி அவர்கள் அதிகார மையங்களை கட்டுடைக்க சிந்தனை பலம் அளித்துள்னர்.
மற்றமையின் உரிமைகள் மீது அக்கரை கொண்ட இவர்களின் சிந்தனைகள் பன்மிய நிலைகளை வேறுபாடுகளை வேற்றுமைகளை நெகிழ்ச்சி தன்மைகளை வித்யாசங்களை கொண்டாடும் மனோபவத்தை பறைசாற்றின.
எனவே பின நவீனத்துவத்தை அழகியல் ரீதியான கலை இலக்கிய விமர்சனமாக மட்டும் புரிந்து கொள்ளாமல் அதன் தத்துவ அரசியலை பரந்துபட்ட வீச்சை சிந்தனை நீட்சியை உணர்ந்து கொள்வதன் மூலம் மட்டுமே பின் நவீனத்துவமானது சமூக கலாச்சார அரசியல் பொருளாதார ரீதியின் பன்முக நீதிக்கான தத்துவக் குரல் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும்.
சிற்பி நவீனத் தமிழ்க்கவிதையுலகில் முன்னத்தி ஏர் சிறந்த கல்வியாளர் தமிழ்ப் பேராசிரியர் மொழிபெயர்ப்பாளர் இதழாளர் பேச்சாளர் திறனாய்வாளர் தமக்குப் பின்னே பல படைப்பாளிகளை கல்வியாளர்களை உருவாக்கியவர் முற்போக்கு இயக்கங்களுடன் இடையறாத உறவினைப் பேணுபவர் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக மனிதம் ததும்பும் மனிதர்.
பொள்ளாச்சி நல்லமுத்துக் கவுண்டர் மகாலிங்கம் கல்லூரியில் முப்பது ஆண்டுகள் தமிழ்ப் பேராசிரியராகவும் கோவை பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தில் எட்டு ஆண்டுகள் தமிழ்ப் பேராசிரியராகவும் துறைத்தலைவராகவும் பணியாற்றினார்.
தமிழின் நவீனக் கவிதையை எழுத்துக் குழுவினர் இருண்மை நிரம்பியதும் புரிபடாததும் மக்களுக்குப் புலப்படாததும் புறமொதுக்கியதுமாக உன்னதமாக்கினர்.
இத்தகைய வானம்பாடி இயக்கத்தில் முன்னணியில் நிற்கும் கவிஞர் சிற்பி இன்றுவரை மனிதநேய ஜனநாயக முற்போக்குக் கலைஞனாகவேத் திகழ்கிறார்.
கூலிக்காரி என்றொரு கவிதையில் மண்ணும் மலையும் நதியும் பயிர்களும் உயிர்களும் வானும் நட்சத்திரங்களும் நிலவும் கதிரவனும் சிற்பியின் கவிதை மனதில் பாய் விரித்து இவரின் தாலாட்டில் கண்ணுறங்குகின்றன.
சிற்பி பின்பற்றத்தக்க மனித ஆளுமை தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் பிரபந்த இலக்கியங்கள் அல்லது சிற்றிலக்கியங்கள் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தை வகிக்கின்றன.
தமிழ் இலக்கியத்தின் வளர்ச்சிப் போக்கில் வெவ்வேறு காலக்கட்டங்களில் வெவ்வேறு இலக்கிய வடிவங்கள் தோன்றி வளர்ச்சிப் பெற்றுள்ளன.
காப்பிய இலக்கிய மரபிற்கும் சிற்றிலக்கிய மரபிற்கும் இடையில் வடிவம் சார்ந்த உறவுகள் காணப்பட்ட போதிலும் காப்பிய மரபிலிருந்து சிற்றிலக்கிய மரபு நேரடியாக மலரவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
பக்தி இலக்கிய மரபோடு இணைந்து பிறந்த சிற்றிலக்கியங்கள் வடிவம் சார்ந்த உறவுகளில் ஒரு காலக்கட்டத்திற்கு முந்திய இலக்கிய மரபோடு தொடர்பு கொண்டிருந்தன.
சிற்றிலக்கியங்களில் ஏராளமான வகைமைகள் உள்ளன என்பதைப் பிற்காலத்தில் தோன்றிய பன்னிரு பாட்டியல் போன்ற இலக்கண நூற்கள் குறிப்பிடுகின்றன.
சிற்றிலக்கிய வகைகள் பலவாக இருந்த போதிலும் பள்ளு குறவஞ்சி பிள்ளைத்தமிழ் உலா அம்மானை பரணி தூது போன்ற ஒரு சில வகைமைகளே இலக்கிய மரபில் செல்வாக்கு செலுத்தின.
இப்பள்ளு இலக்கியத்தின் தோற்றத்தையும் அதன் வளர்ச்சிப் போக்கையும் சமூகச் சூழல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு விளக்க முயல்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.
பள்ளு இலக்கியத்தின் தோற்றத்தைக் குறித்துப் பேசும் இலக்கிய வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் தொல்காப்பியத்தில் காணப்படும் எட்டு வகையான வனப்புகளையும் சுட்டிக்காட்டித் தொல்காப்பியக் காலத்திலேயே சில சிற்றிலக்கியங்கள் வழக்கில் இருந்தன என்பர்.
சேரி மொழியாவது பாடி மாற்றங்கள் அவற்றானே செவ்விதாகக் கூறி ஆராய்ந்து காணாமை பொருட்டொடரானே தொடுத்துச் செய்வது புலன் என்று சொல்லுவர் புலன் உணர்ந்தோர் எனப் பேராசிரியர் விளக்கம் தருவார்.
அவை விளக்கத்தார் கூத்து முதலாகிய நாடக செய்யுளாகிய வெண்டுறைச் செய்யுள் போல்வனவென்பது கண்டுகொள்ள என இதற்கு உதாரணம் எழுதினார் பேராசிரியர்.
புலன் என்பதற்குத் தொல்காப்பியர் தருகின்ற விளக்கமும் இளம் பேரா தருகின்ற விளக்கங்களும் எழுத்து மரபின் மற்றொரு முகத்தை நமக்கு எடுத்து காட்டுகின்றது.
கற்றறிந்தாரின் இலக்கியத்திற்கும் சாதாரண வெகுசன மக்களின் இலக்கியத்திற்கும் இடையில் காணப்படும் இடைவெளி மிகவும் விரிந்து காணப்படுகின்றது.
பன்னிருபாட்டியல் வச்சணந்தி மாலை நவனீதப்பாட்டியல் சிதம்பரப்பாட்டியல் பிரபந்த மரபியல் பிரபந்தத் தீபிகை இலக்கண விளக்கப் பாட்டியல் முதலான இலக்கண நூல்களில் பள்ளு பற்றியக் குறிப்புகள் காணப்பெறவில்லை.
குறவஞ்சி குறத்திப்பாட்டு எனப் பெயர் பெற்றிருக்கலாமாயினும் இவ்விலக்கணத்தால் உழத்திப்பாட்டு பள்ளினின்றும் வேறானது என்பது தெளிவாகிறது.
ஆனால் பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பெற்றதாகக் கருதப்பெறும் பாடல்களில் உழத்திப்பாட்டு விளக்கப்பெற்று இது பள்ளு என்றும் அழைக்கப்பெறும் எனக் குறிப்பிடப்பெற்றுள்ளது.
எனவே முக்கூடற்பள்ளிற்குப் பின் தோன்றிய நவநீதப்பாட்டியலும் சதுரகராதியும் உழத்திப்பாட்டைப் பள்ளு என்ற இலக்கிய வகைமையாகக் கருதியதில் வியப்பில்லை.
இக்கருத்து வேறுபாடுகளின் காரணமாகவும் உரிய சான்றாதாரங்கள் கிடைக்கப் பெறாமையாலும் பள்ளு இலக்கியத்தின் தோற்றத்தைத் தெளிவாக வரையறுத்துக் காண இயலவில்லை என அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்.
பண்ணையில் நிகழும் பயிர் தொழில் பள்ளன் விவசாயத்தையும் மாடுகளையும் கவனிக்கும் முறை மாட்டுவகைகள் விதைவகைகள் மூத்தப்பள்ளிக்கும் இளையப்பள்ளிக்கும் இடையே நிகழும் சண்டை.
இந்தச் சண்டையில் பண்ணையார் தலையீடு செய்தல் இறுதியில் மூத்தபள்ளியும் இளையபள்ளியும் சமரசமாகி பள்ளனோடு சேர்ந்து வாழ்தல் ஆகிய கதைக்கூறுகள் காணப்படும்.
பிற்காலத்தில் தோன்றிய பள்ளு இலக்கியங்களில் இக்கதைக் கூறுகள் விரிக்கப்பெற்றும் சுருக்கப் பெற்றும் அமைந்திருப்பதைக் காணலாம்.
காப்பியங்களின் தொடர்ச்சியாக சிற்றிலக்கியங்கள் தோன்றவில்லை என்பதும் காப்பிய வடிவத்தின் சிதைவுற்ற வடிவமாக சிற்றிலக்கியம் அமைந்தது என்பதும் வரலாற்றுச் சூழல்களின் விளைவாகும்.
சோழர்காலம் விஜயநகர பேரரசு காலம் ஆகியவற்றில் நிகழ்ந்த வளர்ச்சிப் போக்கு அதற்கு அடுத்த காலக்கட்டத்தில் முன் எடுத்து செல்லப்படாமல் தொய்வடையத் தொடங்கியது.
ஆளும்வர்க்கத்தினரின் நிருவாக அமைப்பாகவும் களஞ்சியங்களாகவும் திகழ்ந்த பெரும் பகுதிகளில் தாழ்ந்த குலமக்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை.
தீட்டு என்னும் கருத்தாக்கம் உயர்குலத்தவரின் வழிபாட்டு வெளிகளையும் சாதிப்பிரிவுகளையும் தங்களின் வசதிக்கேற்ற வகையில் பிரித்து ஒதுக்க வழி செய்தது.
சைவ வைணவ சமயங்கள் சமூக அடுக்குகளிலும் சமய மரபுகளிலும் பேணி பாதுகாத்து வந்த படிநிலை அமைப்பு கிறித்தவத்தின் வளர்ச்சியால் நெகிழ்வடைந்துவிடும் என்ற அச்சம் அவற்றிற்கு ஏற்பட்டன.
தங்களுக்கு வசதியாக சமூக அமைப்பைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள தங்களுக்குள் உள்முரண்பாடுகளைக் கொண்ட சைவத்திற்கும் வைணவத்திற்கும் பொதுத்தளத்தில் சமரசம் செய்து கொள்ள வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது.
தாங்கள் விலக்கி வைத்திருந்த சமூகக் குழுக்கள் இன்னொரு திசை வெளிக்குச் செல்வதைத் தடுப்பதற்காக பெருந்தெய்வங்களைத் தாழ்ந்தகுல மக்களும் சொந்தம் கொண்டாடும் வகையில் புதிய உறவுமுறை புராணங்களை உருவாக்கினர்.
தமிழ்நாட்டை ஆண்ட விசயநகர மன்னரும் நாயக்க மன்னரும் வைணவர் அல்லது வீரசைவராக இருந்ததால் சைவசித்தாந்தத்திற்கு விசேட அரசியல் ஆதரவு கிடைக்கவில்லை.
சமய வாழ்க்கைக்குச் சமயத் தத்துவத்தைக் காட்டிலும் சமய அனுபவமே முக்கியம் என்றுணர்ந்த சைவப் பெரியார்கள் சமரசம் போதிக்கத் தொடங்குதலைக் காணலாம்.