sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இதற்கு வெளியே நிலையான மகிழ்ச்சியுண்டு.அங்கேபோய்ச் சேரவேண்டும்.ஆனால் உன் நேரம் வரவில்லை.நேரம் ஆவது வரை நீ நடக்க வேண்டும்.நேராக நட.
உனக்கு வெளியே செல்லும் வழியை நான் காட்டுகிறேன்.ஆனால் நீதான் அதை நடந்து தீர்க்க வேண்டும்.இந்தாஜபமாலையைக் கழுத்தில் போட்டுக்கொள்.
வேறு உலகம் போன்ற மணவறையின் மணத்திற்குள் நிசப்தத்திற்குள் கண நேரத்திற்குப்பின் புனிதமான ஒரு ராகத்தின் மெல்லிய அலைகள் எங்கிருந்தோ நுழைந்து வந்தன.
மிருகாங்க மோஹனன் பலவற்றையும் நினைவுகூர்ந்தான்.அஸ்த மனம் இளம் சூட்டினால் தொட்ட பாறைகளை மிதித்து நடக்கும்போது பள்ளத்தாக்கைத் தாண்டி அம்மன் கோயில் தெரிந்தது.தந்தையின் சிறு விரலை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டு மிருகாங்க மோஹனன் கேட்டான்.
அப்பாவிடம் சொல்ல வேண்டியது ஆனால் சொல்ல இயலாதது மிருகாங்க மோஹனனின் மனதில் தெளிவற்ற விருப்பங்களாக உருவம் கொண்டன.தினமும் அந்தி நேரத்தில் பாறைக் கட்டுகளில் நடக்கப் போகையில் தொலைவில் அம்மன் கோயில் தெரியும்போதுஇறந்து போன தாயைப் பற்றித்தான் நினைப்பான்.அப்பாவிடம் அதைக் கூற தைரியமில்லை.
மத்யானத்தில் தனியாக வெளியே வர முடிந்தால் மிருகாங்க மோஹனன் வீட்டைச் சுற்றிலுமுள்ள மாந்தோப்புக்களிலும் திறந்த வெளிகளிலும் அலைந்து திரிவான்.
கரிக்கட்டைகளுக்கு நடுவில் நின்றுகொண்டு மிருகாங்க மோஹனன் வெள்ளைக் கொடியைத் தூக்கிக் காட்டினான்.அவன் உரக்கக் கூவி யறிவித்தான்.
குஞ்சுக் கால்களிலும் குட்டிக் கைகளிலுமெல்லாம் அக் கதிர்வீச்சு பற்றிப் பிடிக்கையில் அவன் சொன்னான் அம்மா எனக்கு வலிக்கிறது அவள் தொடர்ந்தாள் அம்மா எனக்கு வலிக்கிறது.
நீறுபூத்துக் கிடக்கும் எரிகுழம்பு.செடிகளின் பிராணிகளின் கட்டடங்களின் இயந்திரங்களின் பலவிதமான உருவகங்களும் எரிந்து அடங்கிய சிதிலம்.
இரவில் நான் படுக்கையில் ஒரு விளிம்பிற்கு நீங்கியதை விடிகாலையில் அவள் கண்டுபிடித்தால் பாதியுறக்கத்தில் அவள் என் பக்கத்திற்கு உருண்டு வருவாள்.
நானும் அப்படியிருந்தால் திரண்ட கன்னங்களிலும் சிறு கோடுகள் போன்ற கீற்றுக் கண்களிலும் மார்பிலும் நாபியிலும் தொடைகளிலும் அவன் முத்தமிட்டான்.
கதிர் வீச்சின் ஆதிக்கத்தில் உருவான கரப்பான்கள் ஒரு வேள்வியைப்போலப் பாறைகளின் மேலாக ஊர்ந்து போய் அந்தப் பக்கத்து எரி குழம்பில் விழுந்து இறந்தன.
ப்ளாட்ஃபார்மின் மேற்கூரையைத் தாங்கி நிறுத்தும் துருப்பிடித்த இத் தூண்கள் மாமரத்தடியில் கிடக்கும் இந்த பெஞ்சுகள் வெயிலில் கிடந்து உளையும் இந்தத் தண்டவாளங்கள் தனிமையை உணர்த்துகின்றன.
தன்னை ஸ்டேஷனில் இறங்கி விட்டுவிட்டு ஓடிப்போன வண்டியைப் பற்றி நினைத்து துக்கப்பட்டுக்கொண்டு அவன் ப்ளாட்ஃபார்மில் தனது பெட்டியின் மேல் அமர்ந்தான்.
ரயில் அநேகம் நாழிகைகளுக்கு அப்புறத்தில் திரும்பிப் பார்க்காமல் பின் சென்ற பாதைகளைப்பற்றி நினைக்காமல் காலத்தைப்போல ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
எவ்வளவோ காலமாக அவருடைய பெயரைக் கேட்கிறான் எத்தனையோ தடவைகள் எவ்வளவோ பேர்கள் தன்னிடம் நாணு நாயரைப்பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள்.
குதிரை வண்டி நகர்ந்து பக்கத்தில் வந்தபோது குதிரையைச் சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டு அவன் கேட்டான் நாணு நாயர் சுருட்டை வாயிலிருந்து எடுக்காமல் பதில் சொன்னார்.
அவை தாகம் எடுத்தபோது தண்ணீர் குடித்தும் பசியெடுத்தபோது புல்லைத் தின்னும் இணைசேர நினைத்தபோது இணை சேர்ந்தும் காடுகளில் வாழ்ந்து வந்தன.
வாசலின் பின்னால் மறைந்து நிற்கும் வாயில் ஸாரியுடுத்த பெண்ணைச் சுட்டிக் காட்டிக்கொண்டு நாணு நாயர் கேட்டார் அவன் வாசலினருகில் சென்று நின்று அவளைப் பார்த்தான்.
அசுரன் சப்புக்கொட்டிய உனது முலைக்காம்புகளும் அசுரனை முத்தமிட்ட உனது உதடுகளும் அசுரனைப் பார்த்து ரோமாஞ்சனம் அடைந்த உனது உடம்பும் சாபம் பூண்டவை.
புதிய விரல்கள் புதிய கிளைகள் கிளைத்தன.பச்சை நிறமான இலைகள் உண்டாயின.அவை பழுத்தபோது மஞ்சள் நிறம் ஏற்றன.வஸந்தத்தில் நான் பூத்தேன்.
அப்படிப்பட்ட பாலச்சோட்டு ஜோஸ்யனைக் கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு நீ எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்க வைக்கப் பார்த்தாய் இல்லையா?
அனந்தன் தக் ஷகன் வாசுகி எட்டடிமூக்கன் வெம்பாலை சேரை நீர்கோலி செவிப்பாம்பு வெற்றிலைப்பாம்பு பாக்குப்பாம்பு புகையிலைப்பாம்பு பாம்புகளின் தெய்வம் பாம்பும் மெய்க்காட்டு மனைக்கல் திருமேனி.
பாம்பும் மெய்க்காட்டுமனைக்கல்லிலிருந்து இரண்டு பாம்புகளை ஒரு சீசாவிலிட்டு வாரிக்காட்டு ஸர்ப்பக்கூட்டிலுள்ள ஒரு புற்றில் பிரதிஷ்டை செய்கிறான்.
பால் கொடுத்துப் பூஜை செய்கிறான்.பசுவின் பால் எருமைப்பால்ஆட்டுப்பால் கோழிப்பால் புலிப்பால் கள்ளிப் பால் ரப்பர்ப்பால்முலைப்பால் பால்பொடி என்ற இப்பால்களைப் போதும் என்கிற வரை கொடுக்கவேண்டும்.
ஒருநாள் குஞ்ஞன் ஜார்ஜாறாமவனிடம் சொல்கிறான் கொடை வள்ளலான பொன்னரசே குன்னத்து நாடு தாலுக்கா ராயமங்கலம் பகுதி புல்வழிக் கரையில் மடத்தி வீட்டில் வேலுப்பிள்ளை ராமன் நாயரால் மிகவும் தொந்திரவாயிருந்தது.
இருப்பவர்கள் ஆறாம் ஜர்ஜ் விக்டோரியா மகாராணி ஸ்ரீசித்திரைத் திருநாள் பாலராமவர்மா மகாராஜா அகோர்மனைக்கல் மகன் விஷ்னு நம்பூதிரிப்பாட் அரண்மனை வைத்தியன் தன்வந்தரி மூஸ்ஸது.
ராமா அந்த வேஷ்டியை இங்கே போட்டுட்டுப் போ.... ஆகாயத்தைத் தலையிலும் சூர்யனைக் கிழக்குத் தோளிலும் சுமக்கும் கிழட்டுப் பாதையோர மாமரம்.
இலைகளிலும் நரைத்துப் போன கிளைகளிலும் ஊர்ந்து இறங்கி இற்று விழும் ஒளிக்கதிர்கள் குறுந்தெருவின் சரளைக்கல் முத்துக்களில் கட்டி நின்ற இடவப்பாதியின் சிறுகடல்களில் நீண்ட குண்டூசிகளைக் குத்தி நிறுத்தின.
அவள் காத்திருந்தாள் பிறகு அரளிக் கொப்பினுடைய ஒரு பூங்குலையாக முகத்தை மாற்றி வைத்துக்கொண்டு ஜன்னல் கம்பிகளில் பதித்தாள்.
ஃபைல்களின் சவப்பெட்டியிலிருந்து தலையைத் தூக்கி வரண்ட உதடுகளோடு அன்பைத் தெரிவிக்கத் தெருவோரத்தில் காத்து நிற்கும் உனது அந்தி நேரம்.
உதடுகளில் இனிக்கும் தீயில் சுவாசத்தின் இனிய நாதத்தில் ஒரு கட்டிலின் நீள அகலத்தில் நாம் நிர்மாணிக்கும் புளகங்களின் முத்தப் பூக்களின் லஹரிப் பிரபஞ்சத்தில் ம்ஹும் அவளது மூக்கிற்குக் கீழே அற்புதப்பறவை வந்தமர்ந்து உதட்டை வளைத்தது.
அவன் நிறுத்தாமல் சொன்னான் கொஞ்ச நேரமாவது ஒரு வீட்டில் பொண்டாட்டியும் புருஷனுமாக வாழ்ந்து வாழ்க்கையின் ஒரு துணுக்கையாவது அடையலாம்.
தீப்பெட்டி விறகிற்களித்த ஜ்வாலைக்குக் கீரிடம் உண்டானதும் கணவன் சிறிய செம்பைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டு கேட்டான்.எங்கே தண்ணீர்?
அடுப்பில் நீரும் பற்றியெரியும் தீயுமானபோது புருஷன் திரும்பி வாசலுக்கு வெளியே நிற்கும் மனைவியைப் பார்த்து தேயிலைப் பொடியில் இரண்டாவது முறையும் ஸ்பூனை விட்டபோது பின்னாலிருந்து கணவனின் முதுகில் மனைவி தட்டினாள்.
பால் காலியான பாத்திரத்தைப் பத்திரமாக அடைத்து வைத்து அடுப்பில் தீயை அணைத்து அடுக்களையைப் பழைய போலாக்கி கணவனும் மனைவியும் வெவ்வேறு பக்கமாக நடந்தார்கள்.
வாசல் பக்கத்தில் துக்க ஸ்வரத்தில் அழுதவாறு கண்ணை மூடிப் பதுங்கி வரும் பூனையைப் பார்த்து அவளுடைய அம்மா சொன்னாள் நம்ம பூனை பாலைத் திருடிக் குடிக்காது.
க்வார்ட்டர்ஸ்...ப்ரமோஷன்....பெண் கிராஜுவேட்டானால் முப்பது நாட்களுக்குள் வேலைகிடைக்கிற ஊர்...கிணற்றில் ராட்டினம் அழுதது.
இருட்டின் சதுரப்பெட்டிகளை ஒளித்து வைத்த மூங்கில் புதர் எதிலேயோ பதுங்கியிருந்த ஆந்தை அலறுகிறது..... உனது மருவின் இனிமையும் தொப்புளைச்சுற்றி வியர்வை முத்துக்களும் உதட்டின் மின்சாரமும் கன்னத்தின் சிந்தூரமும் புதிய உடமையாளனுக்குச் சொந்தமாகும்.
இதயத்திற்கும் தோலுக்கும் அடியில் பற்றி நிற்கும் உன் எலும்புகள்..... எலுமிச்சையும் ஜவந்தியும் பிச்சிப்பூவும் கட்டிய மாலையால் கொஞ்சம் சுற்றி வைக்க மரணத்தின் சிறகொளி படபடப்பை நெஞ்சிலமர்த்தி இதயத்திற்கு வெம்மை கொடுக்க ஒரு எலும்பு எனக்குக் கிடைக்குமா?
ஆலமரத்தின் கிளையைப் பலமாகப் பிடித்து நரைத்த புருவக்கோடுகளை உயர்த்தி வெள்ளெழுத்து பாதிக்கத் தொடங்கிவிட்ட கண்களால் முன்னால் பார்த்தது.
ஒரு விண்வெளிக் கப்பல் போல ஆகாயத்தைத் துளைத்து உயர்ந்த பிரும்மாண்டமான கோபுரத்தையும் அதனுடைய மார்பில் ஒற்றை முலைபோல வாசம் செய்யும் கடிகாரத்தையும் அது கண்டது.
முதற் பிறவி மணவாரண்யத்தில் மனித புத்திரனாகப் பேரும் புகழும் உடைய ஒரு வம்சத்தில் வம்சத்தலைவனின் நான்காம் மனைவியின் பதிமூன்றாம் மகனாக அவன் பிறந்தான்.
இந்த ஏழு ஆகாயங்களையும் அவைகளுக்கிடையிலுள்ள வெற்று வெளி யையும் தாண்டி யுகங்கள் செலவழித்து நான் உன் சந்நிதிக்கு வர வேண்டுமா?
பரமாணுவில் ஈரணுவில் சொடக்குப்போடும் நேரத்தினூடே விருப்பங்களினூடே கண்சிமிட்டும் நேரத்தினூடே கழிவுகளில் கலத்தில் நாழிகையில் நொடியில் இரவுபகலில் மாதந்தோறும் பருவந்தோறும் வருடந்தோறும் அவனுடைய வளர்ச்சி ஆரம்பித்தது.
புண்ணிய நதியில் குளித்து தீர்த்த ஜலம் குடித்து விக்கிரகத்தைத் தொழுது பட்சி மிருகங்களை நேசித்து காய்கனிகள் மட்டும் உண்டு அவன் வளர்ந்தான்.
விஷ்ணுவின் நாபிக் கமலத்திலிருந்து உதித்த பிரம்மாவைப்பற்றிய நினைவு மட்டும் அவனுடைய உடம்பின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் தங்கி நின்றது.
இரவு பகலில் மாதத்தில் பருவத்தில் அரைசூர்ய வருடத்தில் மனித வருடத்தில் தேவ வருடத்தில் மஹா யுகத்தில் உலக முடிவில் என்னு டைய ஒரு இரவும் பகலும் முடிகின்றது.
இதற்கிடையில் ஹிமவான் பகவானின் பாதுகாப்பை ஒரு தீராச் சாபம் போல அழித்துக்கொண்டிருந்த இரு நுழைவாயில்கள் வழியாகப் பருவக்காற்றோடு சேர்ந்து பல விஷ ஜந்துக்களும் இப் புண்ய பூமியில் நுழைந்தன.
அப்படியிருக்கும்போது எதிர்பாராமல் ஒரு நாள் கொய்யாத்தோட்டத்திலிருந்து கொய்யாப் பழம் திருடித் தின்னுகையில் தோட்டக்காரன் கவண் எறிந்த ஒரு கல் அவனுடைய உடலில் பட்டது.
கீழே யிருந்தும் உடம்பிலிருந்தும் வேர்களை இறக்கி நரைதிரைகள் பாதித்து தலைமுறைகளின் ஆதரவின்மையைத் தரிசித்து பற்றற்றதாகி ஆலமரம் நிலைநின்றது.
குரங்கு கடந்த எத்தனையோ வருடங்களாக இந்தப் பெரிய ஆல மரத்தின் அற்பமான ஒரு கிளையிலமர்ந்து கிழே வடிந்துபோகும் வாழ்க்கையைத் தரிசித்துக்கொண்டிருந்தது.
தன் நிழலை அளந்து நேரம் கணித்தோம் என்பதையும் மணற்கண்ணாடிக் கூம்புகள் உபயோகித்து நேரம் அளந்தோம் என்பதையும் எண்கள் கண்டு பிடித்தோம் என்பதையும் காலண்டர் தனது சொந்த சிருஷ்டி என்பதையும் தவம் செய்து பிரம்மாவை வரவழைத்தோம் என்பதும் மற்றுமுள்ள உண்மைகள் சித்திரங்களாக அதனுடைய மனதில் கிடந்தன.
நடுவில் பக்தர்கள் உடைத்த தேங்காய்த் துண்டுகளோ கெட்டுப்போன பழங்களோ மண்ணில் புரண்ட மிட்டாய் துண்டுகளோ மாங்காய்க் கொட்டையோ கிடைக்க நேரிடும்.
ஒன்றும் கிடைக்கவில்லையானால் கோவில் குளத்திலிறங்கி நீர் குடித்து பூசாரி இடத்தில் இல்லையானால் கோவிலின் உத்திரக் கட்டையி லேறி மணியடித்து ஒலியுண்டாக்கி ஓடிப்போய் ஆலமரத்திலேயே ஏறி உட்காரும்.
கடந்துபோன பிறவிகளைக் குறித்து காலத்தைக் குறித்து ஆகாயத்தைக் குறித்து உலராமல் வலிக்கும் முதுகுப் புண்ணைப்பற்றி நரைதிரையைப் பற்றி ஆதரவற்ற தன்மையைக் குறித்து நினைத்து நினைத்து இதயம் வேதனையுறும்.
ஸைரன் கேட்டுத்தான் தினமும் எழுவது முனிஸிபாலிட்டியிலிருந்து பூதாகாரமான கோபுரத்திற்குப் பக்கத்திலிருந்து ஸைரன் கிளம்புகிறது.
கோபுரத்தின் மார்பில் ஒற்றை முலையான கடிகாரத் தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்து ஒரே ஒரு ஆசை அதை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தது.
காலத்தைக் குறித்துச் சிந்தித்து நேரம் அளந்து கணக்கிட்ட நாழிகை மணியைக் கண்டுபிடித்த சார்பியல் கோட்பாட்டைப் படிக்கத் தொடங்கிய முற்பிறவிகளில் நற்செயல்கள் புரிந்த அதனுடைய இதயத்தில் இந்த ஆசை உமியிலிட்ட தீ போல் எரிந்து கொண்டிருந்தது.
அது சந்திரனைத் தொடுவதற்காகக் கால் கட்டைவிரலில் ஊன்றி நின்று கொண்டு ஒரு கையால் கடிகாரத்தை தாங்கிக்கொண்டு மறு கையை உயர்த்தியது.
கால் வழுக்கியது மட்டும் தான் தெரியும் மறுநாள் இரத்தத்தில் குளித்த ஒரு குரங்கின் பிணமும் பொடிந்து தூளான கடிகாரத்தின் மிச்சங்களும் கோபுரத்தினடியில் கிடப்பதைக் கோவிலுக்குப் போகும் பக்தர்கள் பார்த்தார்கள்.
பிரசவத்தின் தளர்ச்சியில் நினைவற்றுப் படுத்திருந்த தாயின் கட்டிலுக்குக் கீழே கார்த்து என்ற கிழவி வெற்றிலை மென்றுகொண்டிருந்தாள்.
ஆண் குழந்தையாக்கும் கல்யாணியம்மா என்று கூறிவிட்டு அவள் அசுத்தமான உதடுகளை என் உச்சியில் அழுத்தி முணு முணுத்தாள் சாகப் பொறந்த தங்க மகன்.
இறப்பதற்குச் சற்று முன்பு மரணம் அந்த வாயிற்படிக்கு அப்புறத்தில் ஒளிந்துநிற்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொண்டுதான் நான் அந்தக் குடிசைக்குள் சென்றேன்.
அதனால் அவளுடைய மரணத்தை எனக்குப் பார்க்க வேண்டும் பிறகு மூர்க்கத்தனத்துடன் கேட்க வேண்டும் நீங்கதானே பாட்டி இப்பச் சாகப் போறீங்க?
மழையிலிருந்து கோட்டைக்குன்றின் காற்றிலிருந்து கருப்புப் பறவையிடமிருந்து தப்புவதற்காக ஒரு மரத்தடியில் புகலிடம் தேடும்போது நான் அந்தக் குரலை இன்னொரு முறை கேட்டேன்.
வீட்டுத் தோட்டத்தைத் தாண்டி காளித் தோப்பைத் தாண்டி உடைந்த கல் தரைகளுக்குப் பின்னால் நதிக்கரையில் நாங்கள் தினமும் அந்தி நேரத்தில் சந்தித்தோம்.
கார்த்து என்ற மருத்துவச்சியாக கருப்புப் பறவையாக பிச்சைக்காரனாக ராதை என்னும் தண்ணீர்ப் பிசாசாக..... சித்தமிழந்த வெறியோடு நான் முன்னால் குதித்தேன்.
என்னைப் பின் தொடர்ந்துகொண்டிருந்த நிழலைப் பிளந்து எறிந்திருக்கிறேன்... அப்படி நிம்மதியாக இருக்கையில் நேற்று எனது வக்கீல் வந்தார்.
அதிகாரிகளுடையவும் பொது ஜனங்களுடையவும் உடனடி கவனத்திற்காக இயேசுபுரம் பப்ளிக் லைப்ரரி சம்பந்தமான சில விஷயங்களை நான் எடுத்து வைக்கிறேன்.
நான் இங்கே ஆயுட்கால உறுப்பினனாக ஆன நிமிடம் முதல் எனது ஆயுளுக்கும் இந்த லைப்ரரிக்கும் பிரிக்க முடியாத ஒரு உறவு உருவாக்கப்பட்டு விட்டிருக்கிறது.
இந்த லைப்ரரி இல்லையென்றால் அதனோடு ஒரு தொப்புள் கொடியால் பிணைக்கப் பட்டதுபோல சம்பந்தமுள்ள நான் மற்ற ஆயுட்கால அங்கத்தினர்களும் நிலைநிற்போம் என்பது என்ன நிச்சயம்?
இந்த லைப்ரரிக்கு நாசம் நேர்ந்தால் இதனுடைய ஆயுள் மெம்பர்களுக்கு என்ன சம்பவிக்கும் என்று நீங்கள் கருணையுடன் சிந்திக்கவேண்டுமென்று நான் விண்ணப்பித்துக் கொள்கிறேன்.
இக்கூட்டத்தில் லைப்ரரியோடு சம்பந்தமில்லாத பொது ஜனங்களும் லைப்ரரியின் சாதாரண உறுப்பினர்களும் பார்வையாளர்களாகப் பங்கெடுத்திருக்க வேண்டும் என்று நான் ஆசைப்படுகிறேன்.
இயேசுபுரம் லைப்ரரியின் இடர்மிகு எதிர்காலம் எங்கள் முகங்களில் எழுதி வைத்திருக்கும் பீதியையும் கடுந்துக்கத்தையும் குழப்பத்தையும் நீங்கள் பார்த்திருந்தால் வெறும் காருண்யத்தின்பேரிலாவது இந்த லைப்ரரி அழிய அனுமதிக்கப்படமாட்டாது.
அதாவது இந்த லைப்ரரி எக்காலமும் நிலைக்குமென்றால் ஆயுட்கால உறுபினர்களாகிய நாங்களும் இதனுடன் சேர்ந்து நிலைக்க மாட்டோமென்று சொல்ல முடியுமா?
உடலாலும் மனதாலும் ஆயத்தங்களுடன் ஆயுட்கால உறுப்பினர்களாகிய நாங்கள் முயன்றால் ஒருவேளை இந்த லைப்ரரியுடன் சேர்ந்து நாங்களும் எக்காலமும் தொடரமாட்டோமென யார் கண்டார்கள்?
ஆனால் என்னையொரு சுயநலமியாகவும் இந்த லைப்ரரியின் மற்ற ஆயுட்கால உறுப்பினர்களையெல்லாம் ஒரு சுயநலக் கூட்டத்தினராயும் நீங்கள் தயவுசெய்து கருத வேண்டாம்.
எழுத்து வரிசையையோ விஷயத்தையோ ஏன் அளவையோ நிறத்தையோ அனுசரித்துக்கூட இயேசுபுரம் லைப்ரரியில் புத்தகங்களுக்குள் யாதொரு உறவுமில்லை.
ஒரு புத்தகத்திற்கும் மற்றொரு புத்தகத்திற்குமிடையிலுள்ள பந்தம் அவற்றை அந்தந்த ஸ்தானங்களில் வைக்கும் ப்யூனின் அந்தந்த நேரத்தில் தோன்றிய உணர்வற்ற நினைப்புக்களை மட்டுமே பொறுத்தது.
ஆனாலும் பல தடவைகள் நான் ஒரே பொருளைச் சம்பந்தித்த அல்லது ஒரே படைப்பாளியினுடைய ஒன்றுமில்லா விட்டால் ஒரே பிரசுரகர்த்தர் பிரசுரித்த இரண்டு புத்தகங்களை அருகருகே பார்த்ததுண்டு.
ஏதோ ஒரு அலமாரியில் ஒரு தடவை சஞ்சயனின் ஒன்றாம் ஐந்தாம் வால்யூம்கள் அடுத்தடுத்து இருப்பதைக் காண நேரிட்டபோது உண்டான பெருமகிழ்ச்சியை நான் இன்றும் நினைவுகூர்கிறேன்.
ஒரு முறை இளைஞனாகிய ஒரு ப்யூன் ஒரே அளவும் ஒரே நிறமும் கொண்ட புத்தகங்களை ஒன்றாக அடுக்கி வைத்ததை நான் நினைவுகூர்கிறேன்.
ஆனால் விரைவிலேயே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேண்டும் என்றில்லாமல் அங்கத்தினர்களும் மற்ற ப்யூன்களுமாகச் சேர்ந்து இந்த அடுக்கை உடைத்தனர்.
ஒரு அலமாரியின் ஏதாவதொரு புத்தகத்திற்காகத் தேடும் ஒருவன் தனது தேடலுக்கிடையில் என்னவெல்லாம் விஷயங்களுக்கும் அறிவுகளுக்கும் சாஸ்திரங்களுக்கும் எதிர்ப்படுகிறான் தனக்குத் தெரிந்த விஷயத்திற்கு மேலும் விஷயங்களின் மகாசமுத்திரம் உண்டென்ற உணர்வை அவனுக்கு உண்டாக்கவாவது இந்த நிலைமை உதவுகிறது என்பதுதான் இந்தக்கூட்டத்தாருடைய வாதம்.
வாழ்க்கைச் சரித்திரம் பயணக் கட்டுரை பிராணியியல் இலக்கிய விமரிசனம் கணிதம் தத்துவவியல் இசை சமுதாயவியல் சாமுத்திரிகா சாஸ்திரம் சிறுகதை விவரணத் தாவர நூல் நகைச்சுவை பல் மருத்துவம் பாலியல் அறிவு நடனப்பயிற்சிகள் போர்த் தத்துவம் சரித்திரம் தெய்வ சாஸ்திரம் சுயசரிதை ஆட்சிமுறைப் பாடங்கள் கிரிக்கெட் மாஜிக் வாழ்க்கை வெற்றி மருத்துவம் நாடகம் இயற்கை வைத்தியம் மனத்தத்துவம் ஸர்க்கஸ் துப்பாக்கி சுடல் எஸ்க்கார்ட்டாலஜி என்ற இவ்விஷயங்கள் பூகோளவியலின் அலமாரியில் ஒன்றாக இருக்கின்றன.
ஆனால் ஒருவனுக்கு ஒரு லைப்ரரியில் செலவழிக்கக் கிடைக்கு்ம் நேரம் எவ்வளவு சுருக்கமானது என்பதையும் நாம் நினைத்துப் பார்க்கவேண்டும்.
தனக்குக் கிடைத்திருக்கும் அற்ப நேரத்தில் ஒரேயொரு புத்தகத்திற்காக தொடர்பில்லாத ஆயிரம் புத்தகங்களைத் தேடி சம்பந்தமில்லாத ஆயிரம் புத்தகங்களுடையவும் விஷயங்களுடையவும் இடையில் அலையவேண்டி வருவதில் ஒரு குரூரம் இல்லையா?
தனக்குக் கிடைத்திருக்கும் அற்ப நேரத்திற்குள் தனக்கு முக்கியமாகத் தேவையானதாகவும் தாம் குறிப்பாக விரும்பியதாகவும் ஒரு புத்தகதை எவ்வளவு விரைவில் கண்டுபிடிக்க முடியும் என்பதுதானே அவர்களுடைய ஒரே ஒரு குறிக்கோள்?
நமக்கு வியர்த்தமான இந்த விசாரிப்பில் நஷ்டமாகும் நேரத்தின் பரப்பை வைத்துப் பார்த்தால் அலமாரியில் மற்ற விஷயங்கள் எல்லாவற்றையும்கூட நம் பார்வைக்கு வைக்கும் உலக அறிவு மிகவும் முக்கியமற்றது என்பதே என் அபிப்பிராயம்.
கடைசியில் தேடலுக்கெல்லாம் பிறகு நமக்கு அவசியமான புத்தகம் இவைகளுக்கிடையிலிருந்து கிடைக்காவிடில் ஒரு வேளை அதற்கு முன்பே லைப்ரரியின் நேரம் ஆகிவிட்டால் பரிச்சயமற்ற இவற்றையெல்லாம் பார்க்க முடிந்ததினால் மட்டும் நமக்கென்ன?
அலமாரிகளில் கலைந்த குவியல்களுக்கிடையில் நடத்தும் வழி தவறானாலும் நிரந்தரமான தேடல்களில் நாம் தேடுவது என்றாவது கிடைக்காமலிராது என்ற நினைப்பு நிம்மதியைக் கொடுக்கும்.
அவை ஒருமுறை அலமாரியிலிருந்து வெளியே போய்விட்டால் பிறகு திரும்பி வருவதேயில்லை.வேறு ஆயிரமாயிரம் புத்தகங்களோ என்றால் அலமாரியில் நுழைவதேயில்லை.
அவர்கள் இப்போது கடந்த காலமும் நிகழ்காலமுமற்ற இந்த நிச்சயமின்மையிலிருந்து தங்களது தேடல் பலனற்றுப்போகலாமென்ற குரூரமான அறிவிலிருந்து விடுபட்ட வர்கள்.
ஒரு அங்கத்தினர் வாசித்து முடித்துப் புத்தகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு வந்தால் உடனே அது கௌன்டருக்குக் கீழேயுள்ள ஒரு குவியலில் சேர்க்கப்பட்டுவிடுகிறது.
கடைசியில் கௌன்டரின் மட்டத்திற்கு மேலே தலைதூக்குகிற தொட்டால் இடிந்து விழுந்துவிடும்போன்ற பல கோபுரங்கள் அந்தச் சிறிய அரைமதி வடிவத்தில் நிறைந்துவிடும்போது அவற்றைக் கட்டுக் கட்டாகப் பிரித்து ஆஃபீஸின் உள்ளேயுள்ள ஒரு விசாலமான அறைக்கு அவற்றை மாற்றுகிறார்கள்.
அதாவது அவற்றை அங்கிருந்து சௌகர்யமாகத் தரம் பிரித்துத் திரும்ப ஷெல்ஃப்களில் அடுக்குவதே இப்படிக் கொண்டு போவதின் ஆரம்பகால உத்தேசம்.
பூதாகாரமான இக் குவியல்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தரையிலிருந்து விட்டம் வரை உயரமாக அறையைப் பூரணமாக ஆக்கிர மித்துக் கீழடக்கியிருக்கின்றன.
அதனால்தான் போலிருக்கிறது இதன் பக்கத்திலுள்ள இன்னொரு அறை கார்டு இன்டெக்ஸின் காலியான ஸ்டாண்டுகள் நிறைந்த ஒரு அறை காலியாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
லைப்ரரியின் புத்தகங்கள் முழுவதும் இவ்வறைகளுக்குள் மறைய எத்தனை வருடங்கள் வேண்டியிருக்கும் என்று ஆயுட்கால அங்கத்தினர்களாகிய நாங்கள் கணக்குப் போடுவதுண்டு துடிக்கும் நெஞ்சங்களுடன்.
லைப்ரரியின் ரெஃப்ரன்ஸ் பகுதியும் அதனுள்ளிருக்கும் இரு இருண்ட அறைகளும் தான் எங்களுடைய முக்யமான வாழ்வாதாரங்கள்இன்று வரை அப்படி பிறகு லைப்ரரியின் உத்தியோகஸ்தர்கள் இருக்கிறார்கள்.
புத்தகங்கள் முழுவதும் லைப்ரரியிலிருந்து மறைந்து போனாலும் அரசாங்கத்தின் சம்பள ரிஜிஸ்டரிலிருந்து இந்த லைப்ரரியின் பெயர் அழிந்து போக அவர்கள் அனுமதிப்பார்களா?
பழைய உத்தியோகஸ்தர்கள் பென்ஷன் வாங்கிவிட்டாலும் புதியவர்களை இந்த வெற்று அலமாரிகளின் மேற்பார்வைக்காக வரச் செய்வதுதான் வழி.
ஞாபக சக்தி குறைந்தவர்களான அங்கத்தினர்களின் கைவசத்தில் திருப்பிக் கொடுக்க மறந்திருக்கும் அல்லது அவர்கள் மனப்பூர்வமாகத் திருப்பிக் கொடுக்காமலிருக்கும் புத்தகங்கள்தான் எங்கள் ஆசை.
புத்தக அலமாரிகள் முழுவதும் காலியாக அதிக நாள் ஆகாது என்ற நிலை வந்தால் உடனே ஆயுட்கால உறுப்பினர்கள் எவ்விதத்திலாவது இயன்ற அளவு புத்தகங்களை அவரவர் வீடுகளுக்குக் கொண்டுபோய்விட வேண்டுமென்பது அவர்கள் அபிப்பிராயம்.
புத்தகங்களைத் திருப்பிக் கொடுக்காத அங்கத்தினர்கள் இருக்கக்கூடுமென்ற நிச்சயமற்ற ஆசையைவிட நாமே ஒரு நடவடிக்கை எடுத்துவிடுவது நல்லது என்று அவர்கள் வாதித்தனர்.
இருந்த போதிலும் நானொருமுறை அவ்விருட்டறைக்குள் நுழைந்து அவற்றில் ஒன்றிரண்டு கட்டுக்களை அவிழ்த்து எனது சாவிக்கொத்தில் இணைத் துள்ள பென் டார்ச்சின் உதவியோடு அவற்றில் கண்ணோட்டினேன்.
இத்தனை நிறைய புது சிருஷ்டிகள் புதிய உருவங்களும் சிந்தனைகளும் உணர்ச்சிகளும் அழகுகளும் எவ்வளவுதான் பரிச்சயமற்றவையானாலும் ஒரு இருட்டறையில் கட்டிக்கிடப்பது என்னை வருத்தியது.
மேலேயுள்ள அலமாரிகள் காலியாகி லைப்ரரி பூட்டப்படும் ஒரு நிமிடம் வந்தால் எனக்கு அவர்களைக் கீழே அழைத்துக்கொண்டு வந்து இக் கட்டுக்கலைப் பெருமையுடனும் ஆனந்தத்துடனும் சுட்டிக் காட்டலாம்.
ஆனால் வருடக்கணக்காக அதில் குவிந்திருக்கும் புத்தகக் கட்டுகளும் இருட்டுமாகச் சேர்ந்து அதை ஒரு சிறிய அறைபோலத் தோற்றுவிக்கின்றன.
கடந்துபோன எத்தனையோ வருடங்களின் புதுமையே இந்த இருட்டறையில் தூசிபடிந்து ஒளிந்து கிடக்கிறது என்று பலமுறை நான் அதன் முன்நின்று சிந்தித்ததுண்டு.
இருள் மூடி வைத்திருக்கும் இப் புதுமை என்றாவது ஒருநாள் எங்களுடைய வாழ்வின் மங்கும் திரியை மீன்டும் பளீரீடும் சுடராக ஆக்குமென்ற சிந்தையும் என் மனதுள் அப்போது கடந்து போகும்.
அப்போது இருளின் எல்லைக்குள் சதுரவடிவான புத்தகக் கட்டுக்களின் சுவரும் அவற்றிற்கும் வாசலுக்கும் இடையிலுள்ள இடுங்கிய இடத்தில் ஒரு மேஜையையும் ஒரு நாற்காலியையும் அந் நாற்காலியில் ஒரு மனித உருவத்தையும் காணலாம்.
ஒரு முறை தனியாக இங்குள்ள நூற்றுக் கணக்கான தூண்களுக்கிடையில் அலைந்துகொண்டிருக்கையில் முதன் முதலாக இந்த இரகசியமான அறையால் கவரப்பட்டு இதனுள்ளே அந்தகாரத்தினூடே என் பென் டார்ச்சை அடித்து நோக்கியபோது நான் எப்படிப் பதறித் திடுக்கிட்டேன் என்பதை இன்றும் நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.
அம் மேஜைக்குப் பின்னால் நாற்காலியில் என்னையும் தாண்டி தூர நோக்கியிருந்த சலனமற்ற உருவத்தை என் கண்கள் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை.
தனக்குப் பின்புறத்தில் திறக்கப்படாத புதுமைகளின் கட்டவிழ்க்கப்படாத நவீனங்களின் ஒரு குவியலோடு ரெஃபரன்ஸ் பகுதியென்ற அந்த விசாலமான மங்கிய வெறுமைக்கு இருளில் காவலிருந்த அவனை நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.
தனக்கு முன்னால் வாசலில் காணப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான தூண்களுடனோ அவற்றுக்கிடையில் காலியான மேஜைநாற்காலிகளுடனோ மங்கலாகத் காணப்பட்ட அலமாரிகளுடனோ தனக்குப் பின்புறம் இருளடர்ந்த புத்தகக் குவியல்களோடோ அவனுக்கு எந்த ஒரு சம்பந்தமும் உள்ளதாகத் தோன்றவில்லை.ஆனால் ஒரு ஆயுட்கால உறுப்பினனாகிய எனது வேதனைக்கும் வெறுமையுணர்ச்சிக்கும் நிச்சய மின்மைக்கும் அவனில் நானொரு ஆசுவாசம் கண்டேன்.
அந்த மங்கிய சாம்ராஜ்யத்தில் ஒருபோதும் வெளியே போகாத ரெஃப ரன்ஸ் புத்தகங்களும் இருட்டில் புத்தகக் கட்டுகளுமாகிய நிதிகளை எங்களுக்காகக் காத்துப் பத்திரப்படுத்தியிருந்த ஒரு காவல்பூதம்.
அவனுடன் பேசி அந்த இரகசிய அறையின் நிசப்தத்திற்கு ஊறு விளைத்தால் என்ன நடக்குமோ என்ற கவலைபேச நெருங்கும்போதெல்லாம் என்னை சிந்தனை வயப்படுத்தியது.
இம் மங்கிய வெளிச் சத்தில் தூண்களின் கரு நிழல்களுக்கிடையில் இங்குமங்குமாக நிறுத்தப் பட்டிருக்கும் தனியான அலமாரிகளில் சில கனமான புத்தகங்களின் இருண்டு பிரிக்கப்பட்ட உருவங்கள் காணப்படுகின்றன.
இங்கு ஐந்து மாதம் தொடர்ச்சியாக ரெஃபரன்ஸ் நடத்திய எனது ஒரு நண்பர் பிறகு ஆறுமாதம் ஒரு கண் மருத்துவ விடுதியில் கழித்தார்.
ஐந்து மாதம் தொடர்ந்து இங்கு வந்துகொண்டிருந்த அவருக்கு ரெஃபரன்ஸ் பகுதி கிளார்க் என்றொரு ஆளைப்பற்றி இன்றும் தெரியுமெனத் தோன்றவில்லை.
எனது மங்கிய நிழல் தூண்களோடு நிசப்தத்தைக் கட்டிப் பிடிப்பதும் எனது காலோசை ஒரு மூச்சைப் போல அம் மங்கிய இருளில் உயர்வதுமாக இருந்ததுண்டு.
ஒருமுறை ஒரு புத்தகத்தில் ஒரு பிசாசுஆளற்ற ஒரு பாதையில் நடந்துபோகும் ஒருவனின் பின்னால் சப்தமின்றிச் செல்லும் பயங்கரச் சித்திரத்தைப் பார்த்தபிறகு நான் எப்படி அந்த அரையிருளிலிருந்து விறைத்தும் சோர்வுற்றும் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டும் படிகளேறி மேலே வந்து சேர்ந்தேன் என்று எனக்கே தெரியாது.
அன்று எனக்கு என்னைத் தவிர இன்னுமொரு ஆள் அந்தச் சுரங்கத்துள் ஏகாந்தமாக இருக்கிறார் இருளில் மறைந்து இருக்கிறார் என்பதொன்றும் தெரியாமலிருந்தது.
எப்படியானாலும் ஆயுட்கால அங்கத்தினர்களான எங்களுக்கு இந்த ரெஃப்ரன்ஸ் பகுதியிடமும் அதனுடைய பாதுகாப்பாளனிடமும் பெரிய பாசம் உண்டாவது இயற்கையே.
ஏனென்றால் முன்பு குறிப்பிட்டதுபோல இங்கேதான் இழந்து போகாத மாடி அறைகளுக்குள் எறியப்படாத புத்தகங்கள் இங்கேதான் இன்னும் அவிழ்க்கப்படவேண்டிய புத்தகக் கட்டுக்கள்.
ஆனால் ஸார் இன்று என் அற்பமான விருப்பத்திற்கும் பேராசை யோடு திரட்டிக் கொண்ட சமாதானத்திற்கும் கடுமையான ஒரு காயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
இதன் காரணத்தைத் தேடுவதனிடையில் அந்த ஆஃபீஸ் அறைக்குள் நீட்டிய என் பென் டார்ச்சின் வெளிச்சத்தில் ரெஃபன்ஸ் பகுதி கிளார்க் தூக்குமாட்டிக்கொண்டு இறந்து தொங்குவதையே நான் கண்டேன்.
நூற்றியம்பத்தாறு ரூபாய் சம்பளம் வாங்கும் ஒரு ஏவலாளுக்கு ஸஸ்பென்ஷன் காலத்தில் கிடைக்கும் அஸிஸ்டென்ஸ் அலவன்ஸை வைத்துக் கொண்டு இந் நகரத்தில் வாழ முடியுமா?
தாங்கள் படிக்கும் காலத்தில் முற்போக்கு மாணவ அணியின் முன் வரிசையில் இருந்தீர்கள் என்றும் உழைப்பாளிகளின் நுண்ணியல் கோட்பாட்டில் தாங்கள் இப்போதும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கீறீர்கள் என்றும் நான் கொண்டிருந்த நம்பிக்கை உலைந்து விழுந்துவிட்டது.
இரும்புக் கடப்பாரையால் அடித்து இடியன் ராமன் பிள்ளை என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு ஸப் இன்ஸ்பெக்டரின் தோள் எலும்பைத் தூளாக்கினார்.
ஒன்று ப்ராவிடண்ட் ஃபண்டிலிருந்து தன் மகளின் திருமணத் தேவைக்காக ஆயிரம் ரூபாய் நான் ரீஃபண்டபிள் அட்வான்சுக்காக விண்ணப்பித்த ஹெட்கான்ஸ்டபிள் பி.
குஞ்சு மொய்தீனிடமிருந்து பத்து ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கிக்கொண்டு சம்பந்தப்பட்ட ஸெக்ஷன் கிளார்க்கைப் பார்த்துச் சொல்லி மிக விரைவில் காரியத்தைச் இரண்டு பென்ஷன் வாங்கிய தாலூகாபீஸ் டைப்பிஸ்ட் ஸ்ரீ பி.
குஞ்சுராமன் பிள்ளையிடமிருந்து பதினைந்து ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கிக் கொண்டு சம்பந்தப்பட்ட கிளார்க்கைக் கண்டு பென்ஷனும் கிராஜூ விட்டியும் ஒரே வாரத்தில் சமாளித்துக் கொடுத்தது.
மூன்று மெடிகல் காலேஜ் அஸிஸ்டண்ட் ப்ரோஃபஸர் டாக்டர் குஞ்ஞீணி நாயருக்கு ஸரண்டர் லீவு ஸாலரியுடன் இரண்டு மாதத்து சம்பளமுட்பட ஆயிரத்து முந்நூற்றுச் சில்வானம் ரூபாயின் பே ஸ்லிப் வாங்கிக் கொடுத்து ட்ரஷரி காப்பி சட்டென்று கிடைக்கச் செய்கிறேன் என்ற நிபந்தனையில் ஐந்து ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டது.
நான் கூப்பிட்டேன் டேய் ஸத்யரூபா படுமுட்டாளே உனக்கு இத்தனை மூளையில்லாமப் போச்சே நீ கனவில்கூட நினைக்காத ஒரு குற்றத்திற்காக நீ தண்டனை பெறமாட்டாய்.
முழுச் சம்பளம் கிடைச்சே வாழ்க்கை நடத்தக் கஷ்டப்படற நான் ஸஸ்பென்ஷன் சமயத்துல கிடைக்கிற தொகையை வச்சு எப்படி வாழுறது மனமுடைந்து ரேஷன் ஆஃபீஸின் வராந்தாவிலே நின்னேன்.
சிலருடைய வாயை மூடிக் கட்டி ஒரு பகுதியினரின் குறுகிய மனப்பான்மைபூண்ட அரசியலிலிருந்து உண்டான மேடையாக இந்த அமைப்பை மாற்றுவதற்கான ஈனமான தந்திரத்தின் ஒரு பாகமாக அதைக் காணவேண்டியிருக்கிறது.
இந்தத் துண்டாடும் போக்குகளை இந்த ஆபீஸின் மேன்மை தங்கிய அங்கத்தினர்கள் எதிர்த்துத் தோல்வியடையச் செய்வார்களென்றும் இப்புதிய ஜனாதிபத்யவாதிகளை மற்றத் துறைகளிலிருப்பதைப் போல் அங்கேயும் தனிப்படுத்துவார்கள் என்றும் எனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும்.
பென்ஷன்காரனிடமிருந்து வாங்கிய பதினைந்து ரூபாய்க்கு வயோதிக நோயாளியான என் அப்பாவுக்குக் கம்பளி உடுப்பும் டாக்டரிடமிருந்து வாங்கிய ஐந்து ரூபாய்க்குப் பித்த நோயாளியான என் மனைவிக்கு இரும்புச்சத்து மாத்திரையும் வாங்கினேன்.
ஜிம்னாஷியத்தின் முன்னாலுள்ள ரோட்டின்மீது ஸ்டேடியத்தின் வளைவில் ஒளித்து நின்று மரங்கள் இலைகளை நீட்டி நிழல் தந்தன.கைவேலைப் பொருட்கள் விற்கும் இன்ஸ்டிட்யூட்டிலிருந்து காரில் ஏற விருந்த மத்ய வயதுக்காரன் நாக்கைச் சொடக்கிச் சப்தமெழுப்பிக் கூப்பிட்டான்.
மேலும் கீழுமாக நாசித் துவாரங்களும் காதுகளும் நாற்றமடிக்கும் குகைகளிலிருந்து நாக்குகளும் எத்தனை கோடி ஆனால் தனது இன்னொரு சாயலைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டுமானால் லாட்ஜில் ஆணியில் தொங்கும் உடைந்த கண்ணாடியில் ஒளிபட வேண்டும்.
அதன் அர்த்தம் கடந்துபோகும் வாட்சுக்களிலெல்லாம் நேரம் ஐந்து நாற்பத்தைந்துக்கும் ஐந்து முப்பத்தைந்துக்கும் நடுவில் என்பது.
குறிப்பா அப்படியொண்ணுமில்லை எம் சொன்னான் மத்தவங்களுக்கு வேண்டிய உதவிகளைச் செய்து கொடுத்து ஒருவிதமா நாளை ஓட்டிக்கிட்டிருக்கேன்.