sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அதனால் தருமபுரம் செல்வதைத் திருவாவடுதுறை மடத்தினர் விரும்பாமல் இருத்தல் கூடும் தருமபுரத்தினர் உள்ளன்போடு என்வரவை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருத்தலும் கூடும் என்ற எண்ணத்தினாலேயே பல இடங்களில் சென்று சென்று ஏடுகளைத் தேடிவந்த நான் தருமபுரம் செல்லாமலே இருந்தேன்.
நமக்கு அகௌரவம் நேர்ந்தாலும் பெரிதன்று நம் காரியம் நிறைவேறினால் அதுவே பெரிய கௌரவம் என்று நினைத்துத் தருமபுரத்திற்குச் செல்லத் துணிந்தேன்.
அவர் என்பால் பேரன்பு உடையவராதலின் மடங்களின் இடையிலே யுள்ள பகைமையைப் பாராட்டாமல் அப்படியே செய்யலாம் என்று சொல்லி விடை கொடுத்ததோடு மடத்தின் முக்கியக் காரியஸ்தராகிய ஸ்ரீ பொன்னுசாமி செட்டியாரென்பவரையும் உடன் அனுப்பி வண்டி முதலியவற்றையும் உதவினார்.
காவிரிக்கரையில் உள்ள அவ்வூரின் இயற்கையழகைக் காணும்போது சோழ நாட்டின் பெருமையைப் புலவர்கள் வருணித்திருக்கும் பகுதிகள் நினைவுக்கு வந்தன.
திருவாவடுதுறை மடத்தில் அத்தகைய காட்சிகளைக் கண்டு ஈடுபட்டவனாதலின் தருமபுரத்திலும் அவற்றைக் கண்டபோது எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று.
கவிதா சார்வபௌமராகிய துறைமங்கலம் ஸ்ரீ சிவப்பிரகாச சுவாமிகளுடைய ஆசிரியர் இந்தமடத்தில் இருந்த வெள்ளியம்பலவாண முனிவரென்பவரே.
மாயூரத்தில் அக்காலத்தில் சிறந்த தமிழ் வித்துவானும் ஸ்ரீ மீனாட்சிசுந்தரம்பிள்ளை யவர்களுடைய மாணாக்கரும் முன்ஸீப் வேலையில் இருந்து உபகாரச் சம்பளம் பெற்றவருமாகிய வேதநாயகம்பிள்ளை இருந்தார்.
ஏடுகளைக் குவியல் குவியலாக் என்முன் கொண்டுவரச்செய்து பார்ப்பதாகவும் எவ்வளவோ அரிய நூல்கள் இருப்பதாகவும் மனத்திலே பாவனை செய்துகொண்டேன்.
நான் தமிழ் நூல்கள் விஷயத்தில் மேற்கொண்ட உழைப்பையும் திருவாவடுதுறை யாதீனத்திற்கு வேண்டியவனென்பதையும் அவர் தேசிகருக்கு எடுத்துச் சொன்னார்.
இங்கே துறவு பூண்பவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் காஷாயம் கொடுப்பவர்கள் இந்த நூலின் பிரதி ஒன்றைக் கொடுப்பது இவ்வாதீனத்தின் வழக்கம்.
என்னுடைய தமிழாசிரியராகிய ஸ்ரீ மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளை ஒருமுறை சிவதரு மோத்தரச் சுவடி எங்கும் கிடைக்காமல் அதனைப் பெறுவதற்கு எவ்வளவோ சிரமப்பட்டுக் கடைசியில் ஒரு மாணாக்கர் செய்த தந்திரத்தால் மிகவும் அரிதாகச் சிலநாள் மட்டும் வைத்துக்கொள்ளும்படி ஒரு பிரதியைப் பெற்றார்கள்.
அவற்றைப் பெறுவதில் எனக்கு விருப்பம் இருப்பினும் அதிகப் பழக்கமில்லாத அவ்விடத்திலுள்ளவர்கள் தருவார்களோ மாட்டார்களோ என்று அஞ்சி வாளாவிருந்தேன்.
அன்று சூரியோதய காலத்தில் என்மனம் தரும்புர மடத்து ஏட்டுச் சுவடிகளைக் காண்பதில் ஊக்கமும் நாம் தேடியது கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையும் உடையதாக இருந்தது.
இந்தத் தமிழ்நாடுதான் எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டமுடையது இவ்வளவு அருமையான நூல்களைப் பறிகொடுத்துத் தவிக்கின்றதே என்று எண்ணி உருகினேன்.
எனக்கு வேண்டிய சுவடி கிடைக்காமல் வருத்தத்தோடு யான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவற்றைக் கேட்ட அவர் சில தினங்களுக்குமுன் பதினெட்டாம் பெருக்கில் காவிரியிற் கொண்டுபோய் விட்டுவடுவத்றகாகப் பல பழைய கணக்குச் சுருணைகளையும் சிதிலமான வேறு சுவடிகளையும் கட்டிச் சிறிய தெரில் வைத்துக்கொண்டு போனார்கள்.
மறுநாள் நான் கும்பகோணத்தில் இருக்க வேண்டியவன் ஆதலின் அந்த ஒற்றை ஏடுகளை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டுபோய் ஆராயலாமென்று எண்ணினேன் ஆதீனத் தலைவரிடம் இப்பொழுது நாழிகையாய் விட்டது.
இதில் எனக்கு வேண்டியவைகளை மட்டும் பொறுக்கிக் கொண்டு கணக்கு முதலியவை இருந்தால் ஜாக்கிரதையாகக் கொண்டுவந்து சேர்த்து விடுகிறேன்.
முதல்நாள் வந்தபோது அவர் இருந்த நிலையையும் அப்பொழுது அவர் அன்போடு கவனித்துக்கொண்டிருந்து ஒற்றை ஏடுகளைக் கொண்டுபோகும்படி அனுமதி யளித்ததையும் நினைக்கும்போது எனக்கு வியப்புண்டாயிற்று.
பத்துப்பாட்டு ஏடுகளை மட்டும் தனியே எடுத்துவைத்துக்கொண்டு மற்றவற்றை நான் வக்களித்தபடியே தருமபுரம் மடத்திற்கு அனுப்பிவிட்டேன்.
தமிழ் இலக்கிய நூல்களில் இப்பொழுது நமக்குக் கிடைப்பனவற்றுள் மிகப் பழையன பத்துப்பாட்டு எட்டுத்தொகை பதிணெண் கீழ்க்கணக்கு என்பனவாம்.
இந்த நூல்களால் தமிழ் நாட்டில் பண்டைக்காலத்தில் இருந்த புலவர் வரலாறுகளையும் அவர்களை ஆதரித்துப் போற்றிய செல்வர்கள் வரலாறுகளையும் அக்காலத்துத் தமிழ்நாட்டினரது நாகரிகநிலை ஒழுக்கம் முதலியவற்றையும் செவ்வனே அறிந்துகொள்கிறோம்.
புறநானூறு முதலிய நூல்களால் பல அரசர்களுடைய சரித்திரங்களையும் சிற்றரசர்களுடைய வரலாறுகளையும் வீரப் பெருமக்கள் அருஞ்செயல்களையும் தெரிந்துகொள்ளலாம்.
வென்றிச் சிறப்பும் கொடைச் சிறப்புமாகிய இவ்விரண்டு சிறப்புக்களை அவ்வரசர்கள் தங்களுடைய வாழ்வுக்கு இரண்டு கண்ணாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்கள்.
ஆதலின் தான் வேட்டையாடிக் கொணர்ந்திருந்த மான் தசையை ஓரிடத்திலே வைத்துவிட்டு அங்கிருந்த சுள்ளிகளைப் பொறுக்கி ஒரு கட்டையிலே தீயைக் கடைந்து மூட்டினான்.
அவர்களெல்லாரும் வருவதற்குமுன் தன் கையாலேயே மூட்டிய அத்தீயில் அத்தசையைச் சுட்டுப் புலவனுக்கும் பிறருக்கும் கொடுக்கவேண்டு மென்பது அவன் ஆசை.
மிக்க விரைவில் நெய்விழுதுபோல இருக்கும் வெள்ளிய நிணத்தைப் பக்குவம் பண்ணிச் சுடச்சுடப் புலவனுக்கும் உடனிருந்தவர்களுக்கும் அவ் வீரன் கொடுத்தான்.
புலவனுடைய கண்கள் அம்மலையிலுள்ள மரச்செறிவைக் கண்டு களித்தன அவனுடைய உடம்பு அந்தக் காட்டின் குளிர்ச்சியை உணர்ந்தது அவனுடைய மூக்கோ காட்டுமலர்களின் நறு மணத்தை நுகர்ந்த்து.
இவற்றையாவது பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று பணிவுடன் சொல்லிக்கொண்டு அவ்வீரன் தன் கழுத்திலிருந்த பல முத்து வடங்களாலாகிய ஆரத்தையும் கையிலணிந்திருந்த பொற்கடகத்தையும் கழற்றினான் புலவனது கையிற் கொடுத்து அஞ்சலி செய்தான்.
தினந்தோறும் காலையில் எழுந்து சென்று காவிரியில் நீராடி விட்டு அங்கே கோவிந்ததீஷிதரவர்களாற் கட்டப் பெற்றுள்ள புஷ்யமண்டபத்தில் ஜபங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கும் பல பெரியோர்களை வலம்வந்து வணங்கி ஸ்ரீ மகாலிங்க மூர்த்தியைத் தரிசனம் செய்து பிறகு அரண்மனை வந்து சேர்வார்.
அம்மூர்த்திக்கு வெள்ளிரதமும் மகாரதத்தின் முன்பு கட்டுவதற்குரியனவும் மிக்க அழகியனவுமாகிய நான்கு குதிரை யுருவங்களும் அவரால் அளிக்கப்பெற்றன.
பெரியோர்களுடைய கூட்டுறவும் சங்கீத வித்துவான்களுடைய பழக்கமும் ஸ்ரீ மகாலிங்க மூர்த்தியின் தரிசனமும் அவருடைய தினசரி வாழ்க்கையில் தவறாமல் இருந்து வந்தன.
அவர் தினந்தோறும் காலையில் காவிரியில் ஸ்நானம் செய்து ஜபதபங்களையும் ஸ்ரீ மகாலிங்க மூர்த்தியின் தரிசனத்தையும் முடித்துக்கொண்டு தோளில் உஞ்சவிருத்திச் செம்பை மாட்டிக்கொண்டு வீதி வழியே போகிறார்.
என்ன ஆச்சரியம் இத்தகைய மகான் இவ்வூரில் இருப்பது எனக்கு இதுவரையில் தெரியாமற் போயிற்றே யாரோ சங்கீத வித்துவான் பாடுகிறாரென்றல்லவோ நினைத்தேன்?
யாத்திரையாகப் புறப்பட்டு வடநாட்டிலுள்ள பல திவ்ய ஸ்தலங்களைத் தரிசித்தார் பல பெரியார்களோடு பழகினார் சங்கீத அறிவு மிக்கவராதலின் வட நாட்டுச் சங்கீதத்தையும் அப்பியாசம் செய்தார் அந்த நாட்டில் வழங்கும் பல உருப்படிகளையும் பாடம்பண்ணினார் பிறகு தம்முடைய ஜன்மதேசம் வந்தார்.
தஞ்சை முதலிய இடங்களுக்குச் சென்று அரசர்களுடைய சம்மானத்தை அவர் அடைந்தார்.அங்கே பல வித்துவான்களுடைய பழக்கமும் உண்டாயிற்று.வெறும் சங்கீத அறிவு மாத்திரம் இருந்தால் அவர் ஒரு ஸம்ஸ்தானத்தில் வித்துவானாக இருந்து விளங்கியிருப்பார்.
சங்கீதமாகிய சாதனத்தால் அடையப்படும் சாத்தியமாகிய பரம்பொருளினிடத்தே அவர் தீவிரமான பக்தி பூண்டவராதலால் அவருக்கு அரசர்களுடைய சேவையும் வித்துவான்களுடைய பழக்கமும் நகரவாஸமும் பிடிக்கவில்லை.
நல்ல நதிதீரத்தில் அமைந்த சிறந்த ஸ்தலமொன்றில் இருந்து தம்முடைய பக்திக்கு இடையூறின்றி வாழ்ந்து வரவேண்டுமென்று அவர் விரும்பினார்.
தம்முடைய சங்கீதத்தை அரசர்களுக்கும் பிரபுக்களுக்கும் அர்ப்பணம் செய்வதைவிடப் பரம்பொருளுக்கு அர்ப்பணமாக்குவதே தக்கதென்ற கொள்கையை அவர் கொண்டார்.
காவிரியும் ஸ்ரீ மகாலிங்க மூர்த்தியின் திருக்கோயிலும் பக்தர்களுடைய கூட்டமும் நல்லோர்களுடைய இருக்கையும் அந்தத் தலத்தில் அமைந்திருப்பதைப்போல வேறு எங்கே இருக்கின்றன?
இயல்பாகவே பல வகையிலும் நன்மையைப் பெற்ற அத்திருத்தலம் நல்லந்தணராகிய ராமதாசர் உவந்த வாசஸ்தலமானபோது பின்னும் அதனுடைய நன்மை பெருகியது.
அந்தக் கீதவொலியின் கவர்ச்சியும் அதனுள் அடங்கிய பக்திச்சுவையும் அதைப் பாடும் பெரியாருடைய தோற்றமும் எல்லாம் சேர்ந்து நாஸ்திகரையும் அவர் திருவடியிலே வீழ்ந்து அடைக்கலம் புகச் செய்யுமாயின் பெரிய பக்தரும் சங்கீத ரஸிகருமாகிய அமர சிம்மரை உருக்கியது ஒரு வியப்பாகுமோ?
சூரியன் வீசும் வெம்மையாகிய கதிர்களைக் காட்டிலும் அந்தத் திருமுகத்திலிருந்து உண்டாகிய குளிர்ந்த கருணைக் கிரணங்கள் உயர்வுடையன அல்லவா?
இல்லாவிட்டால் தம்முடைய கௌரவத்தையும் நினையாமல் இப்படிச் செய்யத் துணியமாட்டார்.அத்தகைய பக்தரைப் போய்ப் பார்ப்பதில் குற்றமென்ன?
திருவிசை நல்லூர் கோவிந்தபுரமென்னும் இடங்களில் அரசர் நான் இழிவென்று சொல்ல வில்லையே சிரமமில்லாமல் ஓரிடத்திலே இருக்கலாமே என்று எனக்குத் தோற்றுகிறது.
நந்தன் சரித்திரக் கீர்த்ததனத்தை இயற்றிய ஸ்ரீ கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் திருவிடைமருதூருக்கு வந்து சில வருஷங்கள் இருந்து ராமதாசரிடம் ஹிந்துஸ்தானி மார்க்கங்களைக் கற்றுக்கொண்டு சென்றார்.
பாரதியார் துறவுள்ளம் உடையவராதலின் அவர் ராமதாசரைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் அம்மகானுடைய நிராசையைக் குறித்தே அதிகமாகப் பாராட்டுவார்.
மகாவித்துவான் ஸ்ரீ மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையவர்களிடம் நான் பாடங்கேட்டுக் கொண்டிருந்த காலத்தில் அப்புலவர் பெருமான் அவ்வப்போது இயற்றிவந்த நூல்களின் அமைப்பையும் அவற்றில் அநாயாசமாக அவர் கற்பனைகளை இயைக்கும் ஆற்றலையும் அறிந்து மகிழ்ந்து வருவேன்.
வெள்ளம் கரை புரண்டு செல்லும்போது ஒரு பேராறு அங்கங்கே உள்ள பொருள்களையும் அடித்துத் தனக்குள் அடக்கிக்கொண்டு ஓடுவதுபோல அப்புலவர்பிரான் அவ்வப்போது கேட்கும் செய்திகளையும் அநுபவிக்கும் அநுபவங்களையும் காணும் காட்சிகளையும் தம்முடைய கவிதைகளிலே அமைத்துவிடுவார்.
சில சமயங்களில் பட்டீச்சுரக் கோயிலிலும் திருச்சத்தி முற்றக் கோயிலிலும் உள்ள கோபுர வாயிலின் இடைகழித் திண்ணைகளிலே இருந்தபோது பல செய்யுட்கள் அவரிடமிருந்து வெளிப்பட்டன.
குளிர்ந்த நிழலில் ஜனக் கூட்டமில்லாத இடத்தில் இருந்த அப்போது கவிஞர்தலைவர் திருப்பெருந்துறைப் புராணத்திற் சில பகுதிகளை இயற்றத் தொடங்கினார்.
கடவுளின் சிருஷ்டியாகிய பாலைநிலம் வெம்மையாகத்தான் இருக்கும் ஆனால் கவிஞரது சிருஷ்டியாகிய பாலைநிலம் நமக்குக் குளிர்ச்சியாகவும் இனிமை தருவதாகவும் உள்ளது.
கடவுள் படைப்பாகிய பாலையை நாம் நினைக்கவும் அஞ்சுவோம் அதிலே செல்லுதற்கு மனம் நடுங்கும் கவிஞர் படைக்கும் பாலையிலோ நாம் பலமுறை சென்று சென்று இனிமையைக் காண்போம்.
அவர்கள் பாலை நிலத்திலே வாழ்ந்தாலும் குறிஞ்சி முல்லை மருதம் நெய்தல் என்ற மற்றநிலங்களில் உள்ள பொருள்களும் அவரகளிடம் உண்டு.
அன்றியும் முன்பு வரகுணபாண்டியர் திருவிடைமருதூரில் தம் பழத்தைக் கண்டு சிவலிங்கத்தின் நினைவைப் பெற்று விதானம் அமைத்து மகிழ்ந்ததை உணர்ந்து தம் கிளைகளிற் பல கனிகளைத் தாங்கின.
பெண்பருந்து வெயிலால் வெப்பமுற்றுத் துன்புறுவதை அறிந்து வருந்திய ஆண்பருந்து அதன்மீது தன் சிறகை விரித்து நிழல் செய்வதைக் கண்டு அவ்வாண்பருந்து பெண்ணின்பால் வைத்த அன்பின் மிகுதியை நினைந்து வியந்து நாம் நம் காதலியரைத் துறந்து வந்தோமே இப்பறவைக்குள்ள அன்பு நமக்கு இலதாயிற்றே என்று நாணமுற்று அப்பாற் செல்வதை அத்தலைவர்கள் ஒழிவார்கள்.
அப்போது அங்கே வளர்ந்துள்ள கோங்கிலவ மரங்கள் வெடித்த காய்களினின்றும் பஞ்சை உதிர்த்து அவர்களுடைய மெல்லடியின் வருத்தத்தை நீக்கும்.
சுற்றும் வெம்மைநிறைந்த பல பொருள்கள் உள்ள பாலையில் அக்கோங்கிலவு நிற்றல் அரக்கரே நிரம்பி வாழும் இலங்கையில் விபீஷணன் இருந்ததை ஒக்கும்.
இங்ஙனம் பாலை நிலத்திலுள்ள வேம்பு கோங்கு என்னும் மரங்களைப்பர்றிய செய்திகள் வெளிவந்த பின்னர் அக்கவிஞர் அந்நிலத்துக்குப் பெயரளித்த பாலை மரத்தைப்பற்றி எண்ணலானார்.
என் மூலமாக அறிந்த அந்தச் செய்தியை அவர் தம் கவிதையிலே பொருத்தி விட்டார் நம்முடைய பெயரை இந்த நிலம் அடைந்ததென்ற மகிழ்ச்சியால் அந்நிலத்தில் பாலை மரங்கள் மிகுதியாக வளர்ந்து பழுத்தன.
அங்கே சென்று அம்மரத்தின் பழத்தை உண்டால் இனிமை மிகுதியினால் உண்டோருடைய இதழ்கள் அதனை வெளிவிடாமல் வைத்துக் கொள்ளுவதற்கு ஒன்றோடு ஒன்று பொருந்தும் என்ற கருத்தை யமைத்து என்ற செய்யுள் அவர் வாக்கிலிருந்து எழுந்தது.
நாம் சொன்ன விஷயமும் இப்பபுலவர் பிரானது அங்கீகாரத்தைப் பெற்று இலக்கியத்தில் இடம் பெற்றதே என்ற திருப்தி தோன்றியது அந்தப் பாலைநில வருணனை முழுவதையும் நானே பாடியிருந்தால் எவ்வளவு சந்தோஷம் உண்டாகுமோ அவ்வளவு சந்தோஷம் எனக்கு உண்டயிற்று.
சற்றேறக்குறைய நானூறு வருஷங்களுக்கு முன்பு தொண்டை நாட்டிலுள்ள பூதூரென்னும் ஊரிலே வீரராகவ முதலியாரென்ற தொண்டை நாட்டு வேளாளத் தமிழ்ப்புலவர் ஒருவர் இருந்தார்.
காஞ்சீபுரத்தில் இருந்தவரும் கந்தபுராணத்தை இயற்றியவருமான கச்சியப்ப சிவாச்சாரியாரிடத்தில் முதலியார் பாடங்கேட்டனரென்று சிலர் கூறுவதுண்டு.
சைவசமயத்திற்பற்றுடையவராதலின் பல சிவ ஸ்தலங்களுலுள்ள மூர்த்திகள் மீது சில பிரபந்தங்களைஅவர் இயற்றினார் திருக்கழுக்குன்றப் புராணத்தைத் தமிழிற் பாடினார்.
ஒரு நாட்காலையில் அவர் வெளியே புறப்படுகையில் நீராடுதற்காக வெந்நீர் வைத்திருக்கும்படி தம் மனைவியாரிடத்தில் சொல்லிவிட்டுப் போனார் சில நாழிகையளவில் வீட்டுக்குத்திரும்பிவந்தார் வந்தவுடன் நீராட எண்ணினார் அவர் தேவியார் நீரைக் கொணர்ந்துவைத்தனர்.
இது வெண்ணீராக இல்லையே தண்ணீராக இருக்கிறதே என்று முதலியார் கூறினார்.அதுகேட்ட அவர் மனைவியார் உங்களுடையசம்பாத்தியத்துக்கு இந்த ஜலம் போதாதோ?என்று சற்று இகழ்ச்சியுடன் சொன்னார்.
ஆனால் தம்முடைய கோபத்தைச்சிறிதும் வெளியிடாமல் மறுநாள் மாணாக்கன்ஒருவனை அழைத்துக்கொண்டு வெளியூர் போய்வருவதாக மனைவியாரிடம் சொல்லி வீட்டைவிட்டுப் புறப்பட்டார்.
அக்காலத்தில் இலங்கையை ஆண்ட பரராசசேகரரென்ற அரசர் தமிழ் நன்கு பயின்றவரென்றும் தமிழ் வித்துவானகளை அவர் தாய்பொலப் போற்றி வருபவரென்றும் வீரராகவர் அறிந்தார்.
அவரிடம்எங்ஙனமேனும் சென்று தம் கவிப்புலமையைவெளிப்படுத்தித் தக்க பரிசுகளைப் பெற்றுவரலாமென்று கவிவீரராகவர் எண்ணினார்.எண்ணியபடிழே மரக்கலம் ஊர்ந்து கடல்தாண்டி இலங்கையை அடைந்தார் பரராசசேகரர் ஆளும் இராசதானி சேர்ந்து அவரதுஅரண்மனையை நண்ணினார்.
ஏவலாளர்களே இத்தகையநல்லியல்பு உடையவர்களாக இருக்கையில்அரசர் எப்படி யிருப்பாரோ அவரோடு பழகுவதே ஒரு பேரூதியமாக இருக்கும் என்றஎண்ணம் முதலியாருக்கு உண்டாயிற்று.
அவருக்குக் கண்ணில்லை யென்பதை யறிந்த பொறாமைக்காரர்களான சில புலவர்கள் குருடர்களை அரசர்பார்த்தல் கூடாது என்று கூறி அதற்குரியசில ஆதாரங்களையும் காட்டினர்.
தமிழருமை அறிந்தவராதலால் அவ்வரிய வித்துவானுடன் பேசிஇன்புறுவதை அழக்க அவர் விரும்பவில்லை.அப்பால் உடனிருந்த சிலர் இடையிலேதிரையிட்டுப் பேசலாம் என்று சமாதானமாக ஒரு வழி சொன்னார்கள்.
அதுகேட்ட தமிழ்ப்புலவர் இவ்வளவுதூரம் வந்தும் நம் கருத்து நிறைவேறாமற்போகும்போலிருக்கிறதே இராமேசுவரம்போனாலும் சனீசுவரன் பின்னோடே யென்பதுபோல நம்முடைய அதிர்ஷ்டம் நம்மைத்தொடர்ந்து வருகிறதே இந்த அரசர் மிக்கதமிழன்புடையவ ரென்றல்லவோ கேள்வியுற்றுவந்தோம் கடவுள் என்ன வழி விடுவாரோஎன்றெண்ணிக் கலங்கி இறைவனது திருவருளை நினைந்திருந்தனர்.
அப்பால் அரசர் அழைப்பதாக ஒருவர்வந்து முதலியாரை அழைத்துச் சென்றனர்.ஆனால் அரசரை நேரிற் பார்க்க முடியாதபடிஒரு திரை போடப்பட்டிருந்தது.
அரசரைப் பார்க்க வந்தபோது அவரைக்காணாமல் திரைமட்டும் அருப்பதை அவன்கண்டுவியந்தான் அதனைத் தன் ஆசிரியர் பெருமானுக்குத் தெரிவிக்க எண்ணினான் உடனேசிவசிதம்பரம் என்று உரக்கச் சொன்னான்.பக்தியானால் அவன் அங்ஙனம் கூறுவது வழக்கம்போலுமென்று அரசரும் அங்கிருந்த ஏனையோரும் அப்போது எண்ணினர்.
உடனே அவர் ஒருவிதமான பேச்சும் பேசாமல் வந்தவுடனே இந்தப்பாட்டை வித்துவான் சொல்லவும் அரசர் திடுக்கிட்டார் திரையிடப் பட்டதை இவர் எங்ஙனம் அறிந்தார் இவர் குருடரல்லர் என்று எண்ணினார் இவர் குருடரென்பது உண்மையாயின் தெய்விக சக்திபெற்றவராக இருக்கவேண்டும் நேரிற்பாராமல்இவருடன் பேசுவது பிழை என்று நிச்சயித்தார்.
இன்ன விஷயம் இன்ன காண்டம் இன்ன படலம் இன்ன செய்யுளில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றதென்று ஒருவர் கேட்கும் வினாவிற்கு உடனே விடை கூறுவது அந்த அவதானமாகும்.
அவற்றிற்கெல்லாம் உரிய விடைகளை அளித்து அக்கவிஞர் எல்லோரையும் மகிழ்வித்தனர் அப்பால் அரசர் விரும்பியபடியே இராமாயண வண்ணமொன்று பாடினர்.
சில தினங்களுக்குப் பிறகு முதலியார் விடைபெற்று அவ்வரசர் வழங்கிய யானையையும் நாட்டையும் வேறு பல உயர்ந்த சம்மானங்களையும் பெற்று ஊருக்குத் திரும்பினார்.
மனைவியார் அவரைப் பலநாள் பிரிந்து வருந்தினவராதலின் தாம் செய்த பிழைக்காக வருந்தி அழுதனர் பிழை பொறுக்கவேண்டுமென்று பணிந்து வேண்டினார்.தம் மனைவியாரின்பால் மெய்யன்புடைய கவிஞர் நீ அப்படிச் சொன்னதனாலன்றோ என்னுடைய புகழ் கடல் கடந்து பரவியது நமக்கும் செல்வம் உண்டாயிற்று என்று கூறி மகிழ்ந்தார்.
நான் காலேஜுக்குச் சென்றதும் முதலில் அவரைப் போய்ப் பார்த்தேன் அவர் சிறிது நேரம் அன்போடு பேசியிருந்து விட்டு இப்பொழுது வேலைபார்க்கும் பண்டிதரிடமிருந்து வேலையை ஒப்புக்கொள்ளுங்கள் ஏதாவது வேண்டுமானால் சொல்லுங்கள் என்று சொன்னார்.
நான் கும்பகோணத்தில் இருந்தபோதுதமிழ் வகுப்புக்கென்று தனியே அறை இல்லை.ஒவ்வொரு வகுப்பிற்கும் தனித்தனி அறைஇருந்தமையின் பாடஞ் சொல்லுபவர்கள் அவ்வவ்விடத்திற்கு உரிய நேரங்களிற் போய்ப்பாடஞ் சொல்லிவிட்டு வருவார்கள்.
அத்தகைய வகுப்புகளில் பாடஞ் சொல்லியநான் இராசதானி நகரமாகிய சென்னையிலுள்ள கலாசாலையில் பின்னும் சிறப்பானஅமைப்புக்கள் இருக்குமென்று எண்ணியிருந்தேன்.
பிள்ளைகளுடைய முகத்தை நன்றாகப் பார்க்க முடியாதபடி மேஜை தரையிலே போடப்பட்டிருந்தது.அம்மேஜையோ பூட்டினால் திறக்கமுடியவில்லைதிறந்தால் பூட்ட முடியவில்லை.
ஒருபக்கத்தில் சிலேட்டு கற்பலகைகள் வைப்பதற்குரிய பள்ளம் அதற்கருகில் பலப்பங்கள்எழுதுகோல் வைப்பதற்குரிய பள்ளம்வேறொரு பக்கத்தில் மைக்கூடு பேனா முதலியவை வைப்பதிற்குரிய குழிகள் ஆகிய இவ்வளவும் எனக்கு அதன் பழமையை நினைவுறுத்தின.
அந்தக் காலேஜின் பிறப்புமுதல் அன்று வரையில் உடனிருந்த பழைய பொருள்களுள் அந்த அருமையான மேஜையும் ஒன்றாக இருக்கவேண்டுமென்று தெளிந்தேன்.
பஞ்சதந்திரவசனம் எழுதிய தாண்டவராய முதலியார்திருவாசகம் பதிப்பித்த சிவக்கொழுந்து தேசிகர் இலக்கணம் எழுதிய மகாலிங்கையர் இயற்றமிழாசிரியாராகிய விசாகப்பெருமாளையர் புரசபாக்கம் பொன்னம்பல முதலியார் ஸ்ரீநிவாசராகவாசாரியார் ராஜகோபால பிள்ளை முதலிய பெரும்புலவர்கள் அந்தக் கலாசாலைசிறிய பள்ளிக்கூட மாக இருந்தது முதல் தமிழாசிரியராக முறையே இருந்துபுகழ்பெற்றவர்கள்.
அவர்களுடைய புலமையையும் புகழையும் அறிந்திருந்த நான் அவர்கள் வகித்த ஸ்தானத்தை வகிக்கப்போகிறோம்என்ற எண்ணத்தாற் சிறிது பெருமையைஅடைந்திருந்தேன்.
அந்தப்பழைய பொருள்களை மாற்றி அமைக்க முயலாமல் பொறுமையோடு இருந்த அவர்களுடையநிலையும் அவர்களுடைய வகுப்பைத் தாமேகவனித்து வேண்டியன செய்யாத மேலதிகாரிகளுடைய நிலையும் அவ்வளவு காலம் நிலையாக அவை அங்கே யிருக்கக் காரணமாயின வென்பதை உணர்ந்தேன்.
இந்தக் காலத்திற்கு ஏற்றபடி இராவிட்டாலும் பழமையை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு பழம் புலவர்களுடைய நினைவை இவை உண்டாக்குகின்றன என்று ஆறுதல் செய்துகொண்டேன் வேறு என்ன செய்ய முடியும்?
அன்று பிரின்ஸிபால் வழக்கம்போல் காலேஜைச் சுற்றி மேற்பார்வையிடும்போது என் வகுப்பின் பக்கமும் வந்தார் என்னைக் கண்டு எல்லாம் சௌகரியமாக இருக்கின்றனவா?
அறை முழுவதும் கீழே பிரப்பம்பாய் விரிக்கப்பட்டிருந்தது நான் மனக்கோட்டை கட்டியிருந்தபடி பலகையாலான பெரியமேடை யொன்று போடப்பட்டிருந்தது அதன்மேல் அழகிய மேஜையும் இரண்டு நாற்காலிகளும் காணப்பட்டன.
தலைவரென்றால் இவரல்லவா தலைவர் குறிப்பறிந்து தம் கீழுள்ள ஆசிரியர்களுக்கு உதவிபுரியும் இந்தக் குணந்தான் குணம் எவ்வளவு சீக்கிரம் ஏற்பாடு செய்துவிட்டார் என்று நினைந்து நினைந்து மகிழ்ந்தேன்.
அதன் பூட்டைச் செப்பஞ்செய்து அமைத்து அம்மேஜையையும் பயன் படுத்திக் கொண்டேன் வந்தவர்களுக்கு அதன் பெருமையைச் சில சமயங்களில் சொல்லிவந்ததும் உண்டு.
உத்தரவிடப்பட்டவர்கள் அவசரத்தில் வேறொன்றும் செய்யமுடியாமல் என்னுடைய மேஜை நாற்காலி முதலியவற்றை யெடுத்துப் புதியவர் அறையில் அமைத்துவிட்டு என்னுடைய அறையில் பழைய மேஜை யொன்றையும் சிறிய மேடை யொன்றையும் அமைத்தனர்.
நான் அயலூரிலிருந்து திரும்பிவந்து பார்த்தேன் பழைய மேஜையையும் குறுகிய மேடையையும் கண்டேன் முன்பு பழைய மேஜை போய்ப் புதியது வந்தது இப் பொழுது அதுபோய் வேறொரு பழைய மேஜை வந்துவிட்டது இந்த இடத்திற்கும் நல்ல மேஜைக்கும் ராசியில்லை போலும் என்று எண்ணி அந்த அமைப்பை மாற்றுவதற்குரிய சமயத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
கும்பகோணத்தில் சோலையப்ப முதலியார் தெருவிற்குக் கிழக்கே கிருஷ்ணராயர் அக்கிரகாரம் என்ற ஒரு தெரு உள்ளது அதில் இரகு நாதசாமி ராயரென்ற செல்வர் ஒருவர் இருந்தார்.
தம்முடைய வீட்டிலிருந்து காவிரி நதிவரையிற் பல வீடுகளைக் கட்டி வித்துவான்களுக்குக் கொடுத்து இருக்கச் செய்து வருஷாசனமும் வழங்கி வந்தார்.
அந்நகரத்தில் ஸம்ஸ்கிருத வாக்கியார்த்தம் உபந்யாஸம் சங்கீதக் கச்சேரி முதலியன நடைபெறுவதற்கு ஏற்ற பொதுவிடமாக அக் கொட்டாகை உபயோகப்பட்டு வந்தது.
அந்த நான்கு கலத்தையும் ஈடு செய்வதற்குரிய நிலையில் அவர் இல்லை செய்தது செய்துவிட்டோம் இனி வருவதை அனுபவிக்க வேண்டியது தான் என்று நிச்சயித்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு நாளும் தமக்குப் பேராபத்து நேருமென்று பயந்திருந்தார்.
அவருடைய குற்றத்தை யறிந்த இரகுநாதசாமி ராயர் ஒருநாள் அவரை வருவித்தார் நீர் நான்கு கலம் நெல்லைத் திருட்டுத்தனமாக எடுத்துச் செலவழித்துக் கொண்டீராமே?
இவ்வளவாவது ஜீவிப்பதற்குத் தங்களுடைய கருணை தானே காரணம் சரி சரி உம்மைச் சரியானபடி தண்டித்தால்தான் இதைப்போன்ற காரியத்தை இனிமேற் செய்யமாட்டீர்.
இனி இந்தச் சம்பளத்தை உமக்குக்கொடுப்பது தப்பு இப்படியே கொடுத்து வந்தால் நீரும் இப்படியே செய்துகொண்டிருப்பீர் என்று ராயர் மேலும் கோபத் தொனியோடு சொன்னார்.
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது காரியஸ்தருக்குச் சொல்லமுடியாத ஓர் உணர்ச்சி உண்டாயிற்று ஏதோ சொப்பனம் காண்பவரைப்போல இருந்தார்.
அவர் கண்களில் துக்கத்தால் வந்த நீர் மாறியது நன்றியறிவால் கண்ணீர்த் துளிகள் உண்டாயின மீட்டும் ராயர் காலில் விழுந்தார் இனி ஏழேழ் ஜன்மத்துக்கும் உங்களிடமே வேலைக்கு இருக்கும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று கூறி எழுந்தார்.
கல்வியிற் சறந்த பெரியோர்களிற் பலர் தங்கள் கடமைகளை உண்மையோடும் ஊக்கத்தோடும் அன்போடும் செய்துகொண்டு பிறருடைய செல்வத்துக்கேனும் அதிகாரத்துக்கேனும் அஞ்சிப் பிறழ்ந்தொழுகாமல் இன்புற்று வாழ்ந்து வந்ததுண்டு.
அத்தகையோர்கள் நம் தமிழ் நாட்டில் பண்டைக் காலத்திலும் பிற்காலத்திலும் இருந்தனரென்பதை நூல்கள் வாயிலாகவும் கண்கூடாகவும் வேறுவிதமாகவும் அறிந்து வருகிறோம்.
செட்டியார் தைரியம் மிக்கவர் தம்முடைய கடமைகளை ஒழுங்காகச் செய்து வருபவர் பிறருடைய நூல்களிலும் உரைகளிலும் உள்ள நயமான பகுதிகளைக் கண்டு மகிழ்ந்துபாராட்டுபவர் பிழைகள் கண்டவிடத்து அஞ்சாமற் கண்டிக்கும் துணிவுடையவர்.
அவர் பதினெட்டுப் பாராயம் வரையில் தம்முடைய குடும்பத்திற்குரிய வியசாயத்தையும் வர்த்தகத்தையும் கவனித்து வந்தனர் தமிழ் நூல்களையும் தக்கவர்களிடத்திற் கற்றுவந்தார்.
ஆதலின் தந்தையாரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு திரிசிபுரம் மகா வித்துவான் ஸ்ரீ மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையவர்களிடம் சென்று படிக்கத் தொடங்கினார்.
நாளடைவில் செட்டியார் தமிழ்ப் புலமை மிக்கவரானார் பிள்ளயவர்களுக்கு அவரிடம் அளவற்ற அன்பு உண்டாயிற்று அவர்களுடைய மாணாக்கர்களுக்குள்ளே சிறந்தவராக அவர் கருதப் பட்டார்.
ஸ்ரீதியாகராச செட்டியாருடைய வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த பல நிகழ்ச்சிகள் அவருடைய தைரியத்தையும் கல்விப் பெருமையையும் பிற இயல்புகளையும் நன்கு விளக்கும்.
அக் கனவான் சிறிதளவு தமிழறிவுடையவர் தம்முடைய பிள்ளைகளும் தம் நண்பர்களுடைய பிள்ளைகளும் பள்ளிக்கூடங்களில் நன்னூற் பாடத்தைப் பயில இயலாமல் இருத்தலை அறிந்து வருந்திய அவர் இப்படி ஒன்றை வெளியிட்டு நம்முடைய நண்பர்களாகிய அதிகாரிகளின் உதவியாற் பள்ளிக்கூடங்களில் இதையே பாட புத்தகமாக வைத்தால் பயன்படுமே என்று எண்ணினார் நண்பர்கள் சிலர் அங்ஙனம் செய்தல் மிகவும் நல்லதென்று தூண்டினார்கள்.
அதனால் அக்கனவான் சட்டைப்பையில் வைத்துக்கொள்ளும் அளவில் அதனைப் பதிப்பித்து ஊர்தோறும் உள்ள பள்ளிக்கூடங்களில் வைக்கச் செய்தார்.
தமிழ்ப் பண்டிதர் வேலை பார்த்தவர்களில் இலக்கணம் கற்பிக்கும் வன்மையற்ற சிலர் அப்பதிப்பை விரும்பிப் பெற்று மிகவும் புகழ்ந்தனர்.
புத்தகத்தை வெளியிட்ட கனவான் கலா சாலைகள் உள்ள இடங்களுக்கெல்லாம் அதனை அனுப்பி அங்கங்கே பாடமாக வைக்கும்படி ஏற்பாடுகளைச் செய்துவந்தார்.
அந்தப் பள்ளிக்கூடத்துத் தலைமையாசிரியரோ தமிழ்ப்பாட புத்தகங்களைப் பற்றியவரையில் தியாகராச செட்டியார் அவை தகுதியுடையன வென்று சொன்னால்தான் பாடமாக வைப்பார் ஆதலின் அந்தப் புத்தகத்தைச் செட்டியாரிடம் கொடுத்து அவருடைய அபிப்பிராயத்தைக் கேட்டார்.
தம் புத்தகம் பாடமாக வைக்கத் தகுதியற்றதென்று செட்டியார் கூறியதையும் அதனாற் பல பள்ளிக்கூடங்களில் அது பாடமாக வைக்கப்படாமல் மறுக்கப் பெறுவதையும் அவர் உணர்ந்திருந்தார்.
தம்முடைய மதிப்பைச் செட்டியாருக்கு அங்குள்ளவர்களாற் புலப்படுத்திக் கண்டித்துவிட்டுச் செல்ல வேண்டுமென்பது அவர் எண்ணம அதனால் காலேஜுக்கு வந்த அவர் தம்மோடு படித்த ஒரு சாலை மாணாக்கரும் அங்கே ஆங்கில ஆசிரியராக இருந்தவருமான சுந்தரராவ் என்பவருடன் சென்று பல வகுப்புக்களையும் ஆசிரியர்களையும் பார்த்துவிட்டுத் தமிழ் வகுப்புக்கும் வந்து நின்றார் தியாகராச செட்டியார் பாடஞ் சொல்லும் ஆற்றலைக் கவனித்தார்.
வண்டி செல்லுகையில் சுந்தரராவ் தம்முடைய நண்பரை இன்னாரென்று செட்டியாருக்குப் பழக்கம் செய்வித்து இவர்கள்புதிய முறையில் நன்னூல் ஒன்று அச்சிட்டிருக்கிறார்கள் அதைத்தாங்கள் பார்த்ததுண்டோ?
அதனைக்கேட்ட கனவான் தம்முடைய நண்பராகிய சுந்தரராவ் அருகில் இருக்கிறாரென்ற தைரியத்தினால் செட்டியாரை நோக்கி என்ன ஐயா நான் ஆராய்ந்து அச்சிட்ட நன்னூலைப் பாடம் வைக்கக்கூடாதென்று நீங்கள் கண்டித்தீர்களாமே என்ன நியாயத்தைக் கொண்டு அப்படிச் செய்தீர்கள்?
நீங்கள் விலக்கியுள்ள சூத்திரங்களெல்லாம் அவசியமாக இருக்கவேண்டுமென்று நான் காரணங்காட்டி நிரூபிப்பேன் நீங்கள் அல்லவென்று மெய்ப்பிப்பீர்களா?
அன் மொழித்தொகைக்கு உதாரணம் வாக்கியத்தில் அமைத்துக் காட்டாமல் தொகைமொழியை மட்டும் காட்டியிருக்கிறீர்களே பூங்குழல் வந்தாளென்பதைப் பூங்குழலென்று குறைத்து விட்டால் அன்மொழித் தொகை யென்று விளங்குமா?
தண்டையி னினக்கிளி கடிவோள் பண்டைய ளல்லண் மானோக் கினளே என்ற உதாரணத்தைப் பிள்ளைகளுக்கு எளிதாக இருக்கவேண்டு மென்று நினைந்து தண்டையினினக்கிளிகடிவோள் என்பதைமட்டும் காட்டி யிருக்கிறீர்களே பண்டையளல்ல ளென்பதும் இருந்தால்தானே எதுகையின் பொருட்டுத் தட்டை யென்பது தண்டை யென்று வந்ததென்று தெரியும்?
இங்ஙனம் சொல்லி மேலும் மேலும் அப்பதிப்பிலுள்ள குறைபாடுகளை எடுத்துக் காட்டியதோடு சில கேள்விகளையும் செட்டியார் கேட்கத் தொடங்கினார்.
பண்டித ரல்லவென்று நினைத்துத்தானே சொல்லுகிறேன் இதை உங்களுடைய ஏவலின்மேற் பதிப்பித்தவன் யாரோ அவன் அறியாதவன் குல்லாய்க்கேற்றபடி தலையை நறுக்கிக்கொண்ட புத்திசாலையைச் சேர்ந்தவன் நீங்கள் பண்டிதரென்பது இழிவான பட்டமென்று நினைப்பதாகத் தெரிகிறது இப்படிப்பட்ட காரியத்தைப் பண்டிதர்களே செய்யவேண்டும்.
உங்களுக்குத் தெரியாத துறையில் இவ்வளவு துணிவாக நீங்கள் இறங்கியதோடு தமிழ்ப் பண்டிதர்களையும் வற்புறுத்திப் பாடம் வைக்கும்படி தூண்டலாமா?
உடனே செட்டியார் உங்களை நன்றாகத் தெரிந்துகொண்டுதான் பேசுகிறேன் உங்கள் கடிகாரச் சங்கிலிக்கும் சட்டைக்கும் மீசைக்கும் பயந்தவனல்லான் நான்.
தமிழ்ச் செய்யுட்களுக்கு ஒருவாறு பொருள் தெரிந்து கொள்ளும் அறிவைப் பெற்றபின்பு தமிழில் மிகச் சிறப்பான நூல் யாதென்று விசாரித்தார் திருக்குறள் ஒப்பற்ற நூலென்பதை அறிந்து அதனைப் படித்தார் இலக்கண நூலையும் இடையிடையே பயின்று வந்தார் போப்பையர் இலக்கணத்தைப் படித்தார் பிறகு யாப்பிலக்கண வசனத்தைப் படித்து அசை சீர் தளை தொடை என்பவற்றை ஒருவகையாகத் தெரிந்துகொண்டார்.
பண்டிதர் என்ன செய்வார் அவர் கூறுவதை மறுத்தற்கு அஞ்சினார் நன்றாக இருக்கின்றன ஆனால் தக்க பண்டிதர்களிடம் காட்டி இப்படிச் செய்வது சரியாவென்று ஆராயவேண்டும் என்றார்.
ஐரோப்பியர் தம் திருத்தங்களை யாரிடம் காட்டலாமென்று ஆராய்ந்தபொழுது கும்ப கோணம் காலேஜிற் பண்டிதராக இருந்த தியாகராச செட்டியார் அவற்றை ஏற்றுக் கொண்டால் மற்றப் பண்டிதர்கள் உடம்படுவார்களென்றும் அவர் உபகாரச் சம்பளம் பெற்றுக்கொண்டு திரிசிரபுரத்துக்கு அடுத்த உறையூரில் இருக்கிறாரென்றும் அறிந்தார்.
உடனே அவர் திருச்சிராப்பள்ளியி லிருந்த செவல்பாதிரியாருக்குத் தாம் புறப்பட்டு வருவதாகத் தெரிவித்து ஸ்ரீதியாகராச செட்டியாரைப் பார்ப்பதற்கு உதவி புரிய வேண்டுமென்று கடிதம் எழுதினார்.
செவல்பாதிரியார் அவரைத் தக்க வண்ணம் உபசரித்து ஓர் அழகிய பெரிய வண்டியில் அவரை உறையூருக்கு அனுப்பினார் அவருடன் தக்கவர் சிலரையும் போகச் செய்தார்.
அங்குள்ளவர்கள் அத்தகைய சிறந்த வண்டியையும் வெள்ளைக்காரரையும் கண்டு வியப்பு மேலிட்டவர்களாய்ப் பெருங்கூட்டமாகக் கூடி அவ்வண்டியைப் பின் தொடர்ந்து வந்தார்கள்.
செட்டியார் சிவ பூசையை முடித்து உணவருந்திவிட்டு வழக்கப்படியே கையில் ஒரு விசிறியுடன் வந்து இளைப்பாறுதற்கு அப்பொழுதுதான் வெளித்திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தார் முழங்காலளவுள்ளதாகிய பழுப்புநிற ஆடையொன்றையே அவர் உடுத்தியிருந்தார்.