sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அறிவை மயக்கும் வலிய வினையினால் தோன்றும் கொடிய பிறவியாகிய ஏழுகடலில் அமிழ்ந்து கிடக்கும் உயிர்களை எடுத்துத் தனருளாகிய வளமான கரையை அடைய அருளும் பெருமையுடைய தண்ணிய காஞ்சிநகரை அடைந்தனர்.
கம்பை ஆற்றின் கரைமீது தேன்மலர்க் கொத்துக்கள் உடைய மாவின் அடியில் எழுந்தருளும் கொம்பினை ஒருபக்கத்தில் உடையவரின் சிவந்த திருவடிகளாகிய தாமரையினை அன்புடன் வணங்கினர்.
அசுரர்களின் மதில்கள் மூன்றனையும் ஒருசேரப் பொடித்தருளும் பரமனே உலகங்கள் நடுங்க எழுகின்ற வலிய கடலை விலக்கி எம்மை உய்யக் கொள்வாய் வரதனே எனப் பத்தியுடன் வணங்கவும் தேவர் முதலியோர் சொன்ன துதியைக் கேட்டருள் முக்கண்ணனார் குழுமி வந்தவர் நெஞ்சு குளிருமாறு அமிழ்தம் என துயரை ஒழியும் எனக் கூறியருளி.
அழியும் உயிரை தளிர்க்கச் செய்த சொல்லாதலின் அது அமிழ்து ஒழுகுவதாயிற்று செழுமையான வண்டுகள் முரன்று திளைப்பத் தேன் பொழியும் மலர்மாலை அணிந்து அழகுபூத்த குழலையும் குளிர்ந்த கருவிழிகளையும் உடைய காளியை எழுந்து பெருகிவருகின்ற கடலை அடக்கு என ஏவினார்.
வேல் போன்ற கூர்த்த விழியையும் மயில் போன்ற சாயலையும் உடைய காளி விடம் தங்கிய கண்டரின் திருவடிகளைத் தொழுது சூரியனைக் கண்ட கடல் போன்ற பனியென வாட மேவினள்.
முன்னே தோன்றி அழிக்க முயன்று அருளும் நெருப்பினை உமிழும் படையை ஏந்திய காளியைக் கடலாகிய மங்கை கண்டு கலங்கி அவளைத் தொழுது எழுச்சி அடங்கியது.
கால் உமிழும் உலகத்தை ஒடுக்க என எழுந்த பிரளய வெள்ளம் எழாது அடங்கி நிலைகுலையப்புரிந்த உத்தமியாகிய காளி மீண்டு அலைகின்ற புனலை அணிந்த இறைவர் திருமுன் அமர்ந்து உலகத்தவர் போற்றத் தங்கினள்.
அமர்பு அமர்ந்து செய்பு என்னும் வாய்பாட்டு இறந்த கால வினையெச்சம் அச்சத்தால் துன்பமுற்ற தேவர்களெல்லாம் இறைவனின் கருணைச் செயலைக்கண்டு களித்து வருத்தம் நீங்கி ஒப்பற்ற மாமரத்தின் அடியில் எழுந்தருளும் தேவர் பிரானின் பொலிவுடைத திருவடிகளை ஏத்தி இறைஞ்சினார்கள்.
அலைமோதுகின்ற பிரளயகால வெள்ளத்தை வெற்றியின் வலிமை காட்டி விலக்குதலால் மலர்க் கொத்துக்களை உடைய பூஞ்சோலைகள் சூழ்ந்த காஞ்சிநகர்தான் இலயசித்து என்னும் பெயர் வாய்த்துத் திகழ்ந்தது.
பண்ணோடு விராவிய பாட்டிசை இசைக்கும் இனிய குரல் வண்டு பாய்ந்து பாய்ந்து உழக்குகின்ற மெல்லிய பொகுட்டினையுடைய தாமரை மலரின்மேல் இருப்பவனாகிய நான்முகனும்இதழ் விரிந்து தேந்துளிகள் சிந்தும் மணங்கமழும் குளிர்ந்த துளசி மாலை அசைதரும் வலிய புயத்தவனாகிய திருமாலும் முன்பொரு தினம் கடல்சூழ் நிலப்பரப்பிடை ஒருவரையொருவர் கண்டு யாரையோ நீ என ஒருவரையொருவர் வினவி யானே முதல்வன் என வெகுண்டு நிலவுலகம் கலக்கம் கொளச் சண்டையிடத் தொடங்கினர் இருவரும் ஆரவாரித்து முழங்கி ஒருவர்மேல் ஒருவர் ஆயுதங்களை எய்து போரிடும் வேளையில் எவ்வுயிருக்கும் வலிய வினைத் தொடக்கினில் அழுந்தி வருந்துறாத வண்ணம் அருளுகின்ற அண்ணல் சிவபெருமான் ஒழுங்குற அமைந்த பல்லண்டங்களையும் ஊடுருவி நிமிர்ந்து ஓங்கி நின்றார்.
ஒழுங்கு கொண்ட பல்லண்டம் ஒன்றன் கீழ் ஒன்றாக ஒழுங்குபட அமைந்த பல் அண்டங்கள் மிக்க பெருஞ்சோதிப் பிழம்பாய் இடையே முளைத்தெழுந்த வடிவில் பகைத்தவர் இருவருமெய்த படைக்கலன்கள் முழுவதும் பொருந்தி மறைந்தன.
அற்புத உணர்வில் திளைத்தனர் அண்டம் முழுவதும் படர்ந்து வீசிய பேரழல் வடிவின் அடிமுடிகளை நெருங்கிக் காண்போம் என இதுவரை தம்முள் போரிட்டுவந்த இருவரும் விரைந்து மிக்க அன்புடன் தேடத் தொடங்கின.
தேடுதல் கொம்பு வாய்த்த வலிய பன்றி பாய எட்டுத்திசைக் களிறுகளும் எட்டுமலைகளும் மற்றையவும் கலங்க நிலம் முழுவதையுமுழுதும் திருவாழ் மார்பினன் திருவடியைக் காணாது ஆசை அழிந்தனன் வேகம் கொண்டான் தள்ர்வுடன் மீண்டான்.
பொன்னிறச் சிறகுகளும் பவளம்போன்ற துவர் அலகும் உடைய அன்னப்பறவையாகி வெண்டாமரையில் இருக்கும் பிரமன் மேலெழுந்து கன்னிபாகனாரின் ஒளிரும் முடியினைக் கண்ணாற்காணப் பரபரப்புடன் முனைந்து தேடினான் காண இயலானாகி முயற்சி தளர்ந்தான்.
போட்டியிட்ட மாயவன் திருவடியைக் காண்பனே இனியான் என்செய்வேன் என மனம் புழுங்கி இடர்ப்படும் வேளையில் துதிசெயும் அன்பர்களின் மனத்தையே கோயிலாகக் கொண்ட தூயவராம் சிவபெருமானது கங்கைநதி தங்குந் திருமுடியிலிருந்து இழிந்து தன் முன்னர் வரும் மகரந்தத் தாது பொதிந்து செந்தேன் பொழிந்து விளங்கும் புதிது மலர்ந்த தாழையம்போதினைக் கண்டான்.
தாழம்பூவினைவிசாரித்தான் முடிவில்லாதவனும் ஊழிபலகடந்தவனும் அண்டர்கோனும் ஆகிய சிவபெருமானின் முடியினின்றும் இழிந்து வருவது கேட்டான் உவகை கொண்டான் இவன் பிரமன் சிவனின் திருமுடியினைக் கண்டுளான் என்று பொய்சாட்சி கூறுக எனக் கெஞ்சினான்.
நான்முகன் ஏங்கி உயிரும் உருகும்படி இரந்திரந்து கெஞ்சி வருத்தியதை நோக்கி அப்படியே ஆகுக என்று இசைந்த தேன்துளிக்கும் இதழ்த் தாழைமலருடன் பாற்கடற் பள்ளிகொண்டவனிடம் சென்றான்.
தேன் நீங்காத செந்தாமரைப் புதுமலர் போன்ற சிவனின் திருவடிகளைக் காண இயலாத கருட வாகன துளவ மாலை அணிந்த புயத்த கேட்பாயாக என்று உள்ளம் மீக்கொளும் களிப்பினொடு கூறத்தொடங்கினான்.
பாம்பணிந்து பொன்னம்பலத்தில் அருள் நடனம் இயற்றும் இறைவனாருடைய ஒளிரும் வளைந்த பிறைபரவும் நீண்ட முடியைக் கண்டனன் என்று வணங்கிக் கூறினான்.
மம்மர் மயக்கம் பிளக்கின்ற அம்போ எனும்படியான கண்ணையுடைய அம்பிகையைத் தன் பங்கிலுடைய இறைவனின் திருமுடியை தாமரையோன் கண்டனன் என மனக் கிளர்ச்சியுடன் சூழும் கடலில் அறிதுயில் கொள்ளும் துளப மாலை அணிந்தவன் முன் தாழம்பூ ஒரு பொய்க்கரி சாற்றியது.
தாழம்பூ மனக் கோணல் உற்று இவ்வாறு உரைத்தலும் ஒலிக்கும் கங்கையாற்றைப் பொதிந்த நீண்ட சடைமுடியராகிய சிவபெருமான் முன் எதிர் தோன்றி நெருப்பெனச் சினந்து ஓட்டைநெஞ்சினை உடையாய் பொய்சாட்சி உரைத்தனை மலராகிய நீ எம்மைப் பூசித்தலுக்கு ஆகாய் எனக் கழித்தார்.
வேதம் ஓதியும் வேதப் பொருள் தெளிந்தும் மனதில் களங்கம் கொண்டாய் பொய் உரைத்தாய்மூதேவி நிறைந்த அரிய உயிர்களுக்கு உடலுலகு படைக்கும் நின்பதவியும் தெய்வமெனத் தொழப்படும் நின் பெருவாழ்வும் விரைவில் நீங்குவாய் என நான்முகனையும் கழித்தார்.
தேன் தேங்கிய மணமுள்ல தாமரைப் பொகுட்டின்மேல் இருக்கும் நான்முகன் மதமிக்க யானை தன் நீண்ட துதிக்கையினால் எடுத்து உண்ட விளங்கனி போலத் தன் பதம் இழந்து உள்ளம் உடைந்து துன்பக்கடலில் மூழ்கினான்.
விரைந்து உயர்ந்த பதத்தினை இழந்து எல்லோராலும் இகழப் பட்டுளேன் இனி யான் செய்யத்தக்கது யாது என்று சிந்தித்துக்தான்படும் கொடிய துயர்தனை களைந்தருளும் காஞ்சிமாநகரை தன்னுடைய இழந்த பெரும்பதத்தை அடையும் விருப்பத்தினால் ஆவலுடன் அடைந்தான்.. சட்ட விரைய.வான்பதம் உயர்ந்த பதவி.
பகைவர்களின் முப்புரத்தைச் சினந்தவன் எழுந்தருளும் ஏகம்பத்தைத் தொழுது பின்னர் சிட்டர்கள் போற்றும் கச்சபாலயத்தை அடைந்து வட்டமாகத் தாமரையும் குமுதமும் மலரும் இட்டசித்தி என்னும் தீர்த்தத்தினில் இனிது தோய்ந்தனன்.
பற்றி வெந்துயராகிய நரகத்தினிடைப்படுத்தும் வலிய வினை முழுவதையும் சுட்டெரித்துவிடும் கச்சபாலயத்தில் அமர்ந்திடும் முதல்வரின் பொற்றாமரை போலும் திருவடிகளை வணங்கித் துதித்தனன் ஐம்புலன்கலையும் நீத்து அரிய தவம் புரிந்தான்.
அவர் இன்னருள் புரிய அவர் திருமுன்பு மகிழ்ந்து வாழ்ந்தனன் மணமுள்ள தாமரைமலரை இருக்கையாகக் கொண்ட பிரமன் இடபக்கொடி உயர்த்த ஏகாம்பர் அருள் பெற்றிருந்த காரணத்தால் அப்பேறு தந்தருள் பிரமாபுரம் என்னும் நாமம் ஈறிலாக் காஞ்சி நகரம் எய்தியது.
மற்றொரு காலத்தில் தாமரைமலரின் அழகிய பொகுட்டில் தங்கும் தேவனாகிய பிரமன் உலகம் முழுவதையும் படைக்கும் முதற்றொழில் விருத்தி யடைவதற்கு உற்ற சாதனம் யாது என நினைந்தான்.
சூரியனின் உள்ளத்தைப் பற்றித் தன்பாலீர்க்கும் பழமையானதுவும் தழைந்த பூஞ்சோலைகளை உடையதுமாகிய தபோமயம் என்னும் பெயரிய நகருக்குக் குற்றம் அற்ற அன்பொடும் ஏகினான்.
பரந்த நீர்ப்பரப்புள்ள கம்பையாற்றில் மூழ்கிப்போய் அரக்கு நிறத் தளிர்களையுடைய மாவடியின் நீழலில் எழுந்தருளியவரும் யானையின் தோலை உரித்தவருமாகிய கண்ணுதலின் திருவடிகள் சுரக்கும் உவகை தளும்ப வழிபட்டான்.
தேன் நிறைந்த பூஞ்சோலைகளையுடைய புண்ணியகோடி முன் அத்தலத்தில் தங்கி வேதநெறிப்படி தேவர்களும் மேலோர்களும் புடைசூழ மேன்மையுடைய அசுவமேத யாகம் செய்யத் தொடங்கினான்.
வேள்வியில் விடுத்த குதிரையை மாயாவி என்ற பெயருடைய கொடிய அவுணன் விரைவில் வந்து பற்றி வேள்வியில் அலையெறிந்த சுத்தநீரினைப் பருகிய கடலில் மறைத் து வைத்து அங்குத் தங்கவே.
நீரூற்றுப் போலக் கண்கள் புனல் பெருகி மேனியின் மேல் பூசியிருந்த திருநீற்றினை வண்டலாகச் செய்ய வணங்கிநின்ற பிரமன் முன் ஏற்றுவாகனமுடைய இறைவர் வந்து தோன்றிக் கூறுவார்.
மூவுலகங்களையும் தோற்றுவிக்கும் தாமரைத் தவிசினோய் எவ்வுலகங்களையும் அதனதன் இயல்பில் இருக்குமாறு வைத்த நம்மில் ஒரு பாதிவடிவமான எச்சன் ஈரமான துளசிமாலை யணிந்த மாயவன்.
எச்சன் யாகத் தலைவன் யாகவடிவினன் மணமுள்ள துளசிமாலை அணிந்த மார்பினனாகிய அவன் ஐந்து கதிகளையுடைய குதிரையினை மீட்டுக் கொணர்ந்து உன் ஆசையை நிறைவு செய்வான் அவனை வேண்டுக என்று அருள்தந்து பின்.
திருமாலை அழைத்து அவன் வழிபடக் கடைக்கண்ணருள் செய்து பிரமனின் வேள்விப் பரி மறைந்துள்ள இடத்தைக் கண்டு அதனைக் கொணர்ந்து வேள்வியைப் புரப்பாயாக என்று கூற திருமாலும் திருமாலும் இறைவனை மீண்டும் வணங்கி மலர் இருக்கையோய் வாடுகின்ற குதிரையை விரைவில் மீட்டு இங்கு உன்னுடைய மகத்தைக் காப்பன் என்று கூறிக் குதிரையைத் தேடத் தொடங்கினன்.
போரேற்று எதிர்த்த அவுணனின் இன்னுயிரை ஒழித்தான் குதிரையைக் கைப்பற்றினான் கடலின்மேல் எழுந்தான் பிரமனின் துயர்க்கடலைப் போக்கினான் குதிரையை அவனுக்கு அளித்தான் குளிர்ச்சி நீங்கா தாமரைமலர் மேலிருக்கும் முதல் எண்ணிலாத தேவர்கள் யாவரும் திருமாலினை நோக்கியே அகம் நிறைந்த உவகையில் பண்ணோடு இசைபாடிப் போற்றினர் பாற்கடலில் அன்றெழுந்து வருத்திய நஞ்சினை உண்டருளிய பரமகாரணர் மலர்மாலைசூடிய குழலி உமையம்மையுடன் மகிழ்ச்சியுடன்தோன்றி பாம்பணையானாகிய திருமாலுக்கு அருள் செய்தார்.
கருடவாகனக் கருமுகில் வண்ணனே கேள் குருதிபடிந்த வாட்படை அவுணனைக் கொன்றொழித்துப் பொலிவுடைய குதிரையை மீட்டு உதவி நம்முடைய ஏவலின் வழி நின்றனை ஆதலால் தாமரைப் பொகுட்டில் இருக்கும் பிரமன் ஆற்றப் புகுந்த இவ்வேள்வியில் அவிப்பாகம் நீ ஏற்றுக்கொள வேதியில் இருத்தி என்று தேனூறு மொழி ஓதி அருளினார்.
தொங்கும் செஞ்சடையராகிய சிவபெருமானின் அருளப் பெற்ரு அங்கு நடை பெற்ற வேள்வியின் இனிய அவிர்ப்பாகத்தை ஏற்றுத் திருமகளொடும் விளங்கும் உத்தர வேதிகையில் தங்கினன் அங்கு அவ்வாறு ஏகம்பர் அருளினால் பூந்தாதும் தேனும் உடைய துளசிமாலை அணிந்த திருமால் தங்கியதால் உயர் விண்டுபுரம் எனஒரு பெயரைக் குற்றமிலாக் காஞ்சி புனைந்தது.
செல்வமிகு வைகுண்ட மேலாம் பதத்தைப் பெற விரும்பி அரி நீலகண்டரை அவ்விடத்து மிக்க அன்புடன்பூசித்தலானும் அப்பெயரைப் பெற்றது அப்பெருமைமிகு நகர்.
மயக்கத்தைச் செய்யும் ஐவகையாகிய பாசப் பெரும் பந்தத்தினைக் கடந்து தெருளும் ஆனந்தச் சுடர்ப்பிழம்பாய் இருவினைத் தீமையைக் கடந்தவர்களின் உள்ளத்தில் ஒளியேற்றும் அகவிளக்கதாய் ஞாயிறு திங்கள் புருடன் ஆகாயம் வாயு தீ நீர் நிலம் ஆகிய எட்டு மூர்த்திகளாக நின்ற பேரொளி தான் அடுத்தபாடலொடு கருத்துத் தொடருகின்றது.
மலக்கூட்டத்தால் மறைப்புண்டு மயங்கும் அரிய உயிரை அது படும் துயரத்திலிருந்து எடுத்து ஆள விரிந்த பேரருளினால் நன்மை பயக்கும் வேதங்களாகிய மாமரத்தின் நீழலில் முளைத்து ஒழிவரும் புகழுடைய ஏகம்பர் எனும் திருநாமம் பொருந்தி.
தூய்மை பொருந்திய திருவைந்தொழிலை உயிர்களுக்கு இயற்றி மின்னொளிபொருந்திய மேகலை அணிந்த அம்மை வழிபட அன்புடன் வீற்றிருக்கும் பெருமையுடைமையால் அகில உலகமும் புகழ் திருக்காஞ்சி சிவபுரம் என்னும் மேன்மையுடைய திருநாமம் மேவியது.
அலைகின்ற அலைகளையுடைய பெரிய கடற்பரப்பில் முளைத்து உலகில் அறங்களெல்லாம் தழைத்தோங்கக் கதிரொளிபரப்பும் சூரியனின் மரபில் பகைவர்கள் அச்சம்கொள்ள வாட்போர் செய்யும் ஆற்றல்மிகு வேந்தன் சூரியச் சோதி எனத் திகழும் பெயருடையவன் .
கறங்கு அலைதல் மகப்பேறு இல்லாமையால் மிக்கதுயரம் கொண்டு நற்கதிக்குத் தப்பாது செலுத்தும் மகப்பேறு இல்லாத வாழ்க்கைக்கு என்ன பெருமை இருக்கின்றது என உள்ளம் உருகி நைந்தான்.
இருங்கழல் வலிய கழல்கலைஅணிந்த திருவடி.வேதங்கள் தேடி இன்றளவும் அளவிட முடியாத மூன்றுகண்களை உடைய பரிபூரணர் மகிழ்ந்துஎழுந்தருளியிருக்கும் பொலிவினை உடையதும் பெருமையுடைய தன் குலத்துக்கு முதன்மையாயதும் ஆகிய அழகிய சூரியனின் திருவடிகளை வணங்கிப் போற்றல் செய்தான்.
பண் இசைக்கின்ற வண்டுகள் மொய்த்தலினால் மொட்டவிழ்ந்து மணமுடைய தேன் துளிகள் ஒழுக நெருங்கிய செங்குவளைப் போதினை அணிந்தவன் ஐம்புலன்களையும் அடக்கிச் சிறப்பன வழிபாடாற்றி ஆதித்ய மந்திரம் செபித்தல் செய்தான்.. பன்னிரண்டு மாதங்கள் இவ்வாறு மிகுந்த பத்தியுடன் வழிபாடாற்றிய பின் இருளை வாரி விழுங்கும் சிவந்த ஒளிக்கற்றைகளையுட்யும் விரைவாகச் செல்லும் குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் வரும் தேவனாகிய சூரியன் கருணையோடு புதல்வற்பேறு அளித்தான்.
சூரியச் சோதியின் மனைவியர் இருவரில் அழகு வளரும் யசோவதி என்னும் பாவையின் வயிற்றில் கடலாடையை உடுத்த பூமியில் வாழும் சுரர்களான மறையோர் புகழும் பெருமையுடைய இராச்சிய வர்த்தனன் என்னும் பெயருடையவன் நல்ல நேரத்தில் பிறந்தான்.
கடல் சூழ் உலகம் முழுதையும் மூடிய கரிய வலிய இருளை அழைத்து ஓங்கும் இளஞ்சூரியனையும் சந்திரனையும் போல நாளும் வளர்ந்து மைந்தர் இருவரும் ஒப்பிலாத அழகும் ஆக்கமும் பெற்றுக் குற்றமின்றி விளங்கினர்.
தளர்நடைப் பருவம் கடந்து பொன்மாளிகை மாடங்களில் விளையாடி செல்வம் நிறைந்த வீதிகளில் தம்மையொத்த சிறார்களுடன் விளையாடி குளம் நதிமுதலிய நீர்நிலைகளிலும் பூஞ்சோலைகளிலும் குன்றுகளிலும் விளையாட்டாடி இளமையும் அழ்கும் உடைய காலைபோல்வார் இருவரும் இவ்வண்ணம் வளர்ந்து வரும் நாளில் இளமைக்குப் பொருந்திய அறியாமையினால் அரசகுமாரர்கள் இருவரும் முரண்பட்டு நெருப்பு உமிழ்வது போலச் சினந்து விரைவில் ஒருவனை ஒருவன் தாக்கியவாறே வற்றாத செல்வம் தங்கும் ஒளிமிக்க மணிமாட அரசமாளிகையுட் சென்றனர்.
கலாவதி எனும் அரசி நீக்க முடியாத பொறாமை பொங்க உள்ளத்தில் சினம் துள்ள இருநீண்ட கன்களும் சிவப்ப இராசவர்த்தனனை நோக்கி பகைவரைப்போலச் சீறினாள்.
பகைவர்களின் தோளாற்றல்களையெல்லாம் இமைக்கும் நேரத்தில் அழிக்கும் நீண்ட வேலுடைய தந்தை கதிரொளி வீசும் பொற்குன்று தோற்றிட இறுமாந்து தொய்யில் கொடிகளைத்தாங்கும் கொங்கைகளையுடைய மாற்றாந் தாய்க்கு அங்கு உடன்படும் குறிப்பினோடு நின்றான்.
மகன் கூறியதைக் கேட்ட அன்புள்ள தாய் வருந்தி மிகவும் நொந்து மிக்க ஆர்வம் அதிகரிக்க மார்போடு மகனை அணைத்துத் தழுவி தன் கண்ணீரால் அவனைக் குளிப்பாட்டி மங்கல வார்த்தைகள் கூறி நீ விரும்பியவாறு அடைக என்று கூறி விடையளித்தாள் அவள் விடைதர மீண்டான்.
தன்னுடைய தாயும் தந்தையும் வாழும் அந்த நகரத்தை விட்டு நீங்கி மேகம் தவழும்தோறும் கூட்டமான நெருங்கிய கிளைகளால் மோதும் வரிசையான உயர்ந்த சோலைகளையுடைய பாரியாத்திரம் என்று கூறப்படும் அழகிய மலைச்சாரலில் தீர்க்க தவன் என்னும் ஞானி ஒருவனைக் கண்டான் கந்தரம் மேகம்.
தீர்க்க தவன் தவஞானி முற்பிறவிகளில் செய்த நல்ல தவத்தின் பேற்றால் முழுஞானம் நிறைந்த இத்தகைய சற்குருவினை அடையப் பெற்றேன் என்று மிக்க உவகை பொங்கக் குதுகுதுத்து அன்பு மிக அவனுடைய பொற்றாமரை மலர் போன்ற திருவடிகளில் தாழ்ந்து வணங்கிப் போற்றி நின்றான் அன்புமிக மெனி புளகம் பூப்ப வழிபாடாற்றும் மன்னவன் மகனை மேன்மைபொருந்திய குரவன் தீர்க்கதவன் என்பான் நோக்கினான்.
மன்னவ குமரன் அங்கு வந்த வரவின் காரணத்தைத் தன் அருட்கண்ணால் நோக்கி அறிந்து தன் அருட் பார்வையை அவனுக்கு நல்கி மிக்க மகிழ்ச்சி பெருக அவனுடைய உடலை ஆதரவாகத் தடவி உன்னுடைய கவலைகளையெல்லாம் விட்டொழி என்று கூறி மண்ணுலகத்து மக்களும் விண்ணுலகத்துத் தேவரும் வியக்குமாறு அட்டமாசித்திகளும் நின்னிடத்தில் விளங்குக.
வானில் தவழுகின்ற மேகம் உமிழ்ந்த மழைநீர் தப்பாமல் நிலத்தில் வீழ்வதைப்போல ஐயமற முக்காலமும் உணர்ந்த தவஞானி அருளலும் அரசகுமரன் முன்னே விரும்பத்தக்க சித்திகள் எட்டும் தோன்றிப் பின்வருமாறு கூறும்.
வேகமாகச் செல்லும் கடிவாளம் பூட்டப்பட்ட குதிரைகளும் நாறும் மதநீர் ஒழுகும் களிறுகளும் குவிந்த உச்சிகளைக் கொண்ட தேர்களும் மற்றும் படைகளும் அரண்மனையின்முன் எங்குஞ்சூழ வெள்ளொளி வீசும் வெண்கொற்றக் குடையின் கீழ் சிங்காதனத்தில் இருந்து அரசு செய்திருக்கும்போதுகவனம் வேகம்.
குவிதலை குவிந்த கலசம் அகந்தையினால் நீ நீதி தவறாது உயிர்களுக்கெல்லாம் அச்சம் தோன்ற துன்பம் விளைக்காதிருப்பயாயின் உன்னிவிட்டு நீங்காது இருப்போம் அல்லாவிடில் பொருக்கென உன்னை விட்டு நீங்கிவிடுவோம்.
பொருக்கென விரைவுக் குறிப்பு நீங்கள் இங்கு உரைத்தவாறே அறநெறியில் பிழையேனாகி இப்பெரிய உலகத்தைப் பேணிக் காப்பேன் என்று உடன்பட்டு பரந்த எண்வகைச் சித்திகளையும் விருப்பத்துடன் தழுவிக் கொண்டு தூய ஞானாச்சாரியனிடமிருந்து விடை கொண்டான்.
பெரிய தவபலம் உடையவனை அடைந்து அடைதற்கரிய சித்திகளெல்லாம் பெற்று மன வருவதை அறிந்தது அன்பும் மகிழ்ச்சியும் பொங்க தந்தையாகிய அரசன் விருப்பத்துடன் முன் சென்று மகனை அணைத்துக் கொண்டு நகருக்குச் சென்றான்.
அரண்மனைக்குச் சென்று மகனைச் சிங்காதனத்தின் மேலேற்றிப் அரசர்கள் போற்றக் கடல்சூழ் உலகத்தைக் காக்கும் பெருமையுடைய அரசாட்சியை நல்கி தன் தோள் மீது இருந்த அரசபாரத்தினை மகனின் தோள் மீது ஏற்றி வைத்தான் குற்றங்களை நீக்குகின்ற குரு அருளிய வரத்தின் பேற்றால் போற்றுதற்குரிய எண்வகை சித்திகளுடன் புகழுடைத் தந்தை ஈந்த அரசினையும் கைக்கொண்டு மன்னர்கள் திறைசெலுத்த மிக்கசிறப்புடன் குற்றமறுத்த மனுநூலின் வழியில் உலகினைக் காத்தான்.
நினைக்கவும் அரிய எண்வகைச் சித்திகள் இனிதாக அடையப் பெற்ற பேற்றினால் எப்பகையும் இன்றி நன்மையே பெறும் மேன்மை வாய்க்கப்பெற்றுச் சிவபிரான் அடியில் தங்கும் மனத்தினரின்பாற் சேரும் புண்ணியம் எனும்படியான ஒப்பற்ற செல்வம்நாளும் பெருகப் பெற்றான்.
விரும்பத்தகும் அறத்தினின்றும் நீங்கிப் பழியும் பாவமும் செய்து உயிர்கள் அனைத்துக்கும் துன்பம் செய்து தேவர்கள் முனிவர்கள் முதலிய பெரியோர்கள்மனத்திற் கலக்கம் தோன்றச் செய்து செங்கோல் நடவாத ஆட்சி செய்தலோடும்.. மேவும் விரும்பும் தப்பி வழுவி.
விளங்கிய எண்வகை சித்திகளும் அவனை நோக்கி எல்லா உயிர்களும்கலக்கங்கொள கொடுங்கோலோச்சித் துயரடையச் செய்தாய் யாம் உனக்குக் கூறிய நன்மொழியை இந்நாள் மறந்தாய்.
கரும்பின் அரிய சுவைச் சாறுபோலும் இனிய சித்திகள் முழுவதும் நீங்கவே முதுவேனில் வெப்பத்தின் முன்னர்ப் போதும் தளிர்களும்முகிழ்த்து உதிர்ந்து பொலிவற்ற சோலையினைப் போலப் வெறுமை உடையனாகித் துயர்க்கடலில் அமிழ்ந்தான்.
இனிச் செய்யத் தக்கது யாது என்று மனம் வருந்தி மயங்கிப் பின் தெளிந்து முன்னம் நமக்கு அருளிச் செய்த முனிவனை அடைந்து மீண்டும் வேண்டினால் எண்வகைச் சித்திகளும் மீண்டும் வரும் எனத் துணிந்து விரைந்து தன்னுடைய நகரின் எல்லையை விட்டு நீங்கிக் குரவனை அடைந்தான்.
குரவனைத் தொழுதெழுந்துஆடிப்பாடிச் சொல்லுவான் கூறிய நெறியினின்றும் வழுவினேன் உறுதியாகக் கூறிய சொல்லினை மறந்தேன் ஆதலாலே சித்திகள் எட்டும் என்னிவிட்டு நீங்கின சிறியேன் செய்த பிழையைப் பொறுத்தருள வேண்டும் பெரியவரே என்று இரந்து நின்றான்.
அருளுடைய குரவன் அரசன் கூறிய அந்த சொற்களைக் கேட்டு தன்செவிகளைக் கைகளால் பொத்தி செவியில் செம்பினைக் காய்ச்சி ஊற்றியதைப் போலச் சுடு சொற்களை ஏற்றுகின்றாய்.
நல்லூழ் இல்லாத மூதேவி அறிவிலாதவனே எத்தகைய செயலைச் செய்துளாய் என்று இருசெவிகளும் கசக்கும்படியாகச் சொற்களாகிய மருந்தினை சொல்லுவான்.
பகைவர்களுக்கு இடியேறு போன்றவனே உலகம் ஆச்சரியப்படும்படியாக நீ எய்திய சித்திகள் நீங்கிட மீண்டும் அதனை அடைய விரும்பினாயென்னில் அருவெனவும் உருவம் எனவும் அருவுருவெனவும் நின்ற அருளுடைய எம் பெருமான் வைகும் காஞ்சிநாநகரம் அடைந்து வேதநெறி வழக்கினைப் பாதுகாத்து அங்குத் தங்கி பெருமையுள்ள தீர்த்தம் ஆடி குற்றமுடைய பிறவிக்கடலைக் கடத்திடும் காமாட்சி இறைவி பொற்பாதத்தினைப் போற்றி இறைஞ்சுவாயாக.
இழந்த சித்திகளை மீளப் பெறுவாய் என்று கூறி கம்பையாற்றில் மூழ்கி ஏகம்பர் கழலிணை மலர்களைப் போற்றி தேவர்களும் ஆடல் நீங்காத உயர்ந்த உலகாணி தீர்த்தக் குளிர்புனல் படிந்து காமாட்சியின் திருப்பாதம் வணங்கித் துதிகள் மிகுதியாகச் செய்தனன்.
அவ்வாறு செய்யும் நாளில் திரிபுரத்தைச் சாம்பலாக்கிய முக்கண் முதல்வராம் சிவனை இறுக அணைத்துச் செப்புப் போன்ற முலையினால் மார்பில் திருவடையாளம் பொறித்து வைத்த பவளம் போலச் சிவந்த வாயும் சுடர் வடிவேல் போன்ற மையுண்ட கண்ணும் கருங்கூந்தலும் கொண்ட காமாட்சி மிகவும் திருவுளம் மகிழ்ந்து பூஞ்சோலைகள் சூழ்ந்து அழகு குடியிருக்கும் காஞ்சிநகர்த் தெய்வத்தை வழங்குக என ஆணையிட அத்தெய்வம் வழங்கலோடும் குற்றமறுத்தருளும் காஞ்சிப்பதியின் பெருந்தெய்வம் முன்னின்று வண்டு முரலுந் தாரினனாகிய அரசனுக்குச் சித்திகள் அருளிற்று.
பளகு குற்றம் எதிர்வரும் எட்டு சித்திகளும் முன்பு போல வந்தடையவே இலை முதலியவற்றை உதிர்த்து மிகவும் வறுமைப்பட்டுப் போன பூஞ்சோலை மீண்டும் மலரொடும் தளிரும் தாதுவும் மிகுந்து வளமிக்கப் பெற்றதைப் போலச் செல்வம் வாய்ந்துஅரசர்மணி கோமான் தோன்றினான்.
தீவினைகளை ஓட்டும் காமாட்சியின் அருளால் வேந்தன் குற்றமற்ற எண்வகைச் சித்திகளையும் இத்தலத்தில் திருத்தமாகப் பெற்ற காரணத்தால் மேன்மையுடைய சர்வசித்திகரம் என விளங்கும் திருப்பெயரை அழகிய மதில்சூழ்ந்த காஞ்சிமாநகரம் பூண்டது.
பூக்கள் அலர்ந்த ஒப்பற்ற மாமரத்தின் அடியில் எழுந்தருளும் பழையோருடனும் காவிமலர் அணியும் கூந்தல் காமாட்சியை நாள்தோறும் போற்றி அங்கு இன்னும் பலர் அடைதற்கரிய சித்திகளை யெல்லாம் அடையப் பெறுதலானும் அப்பெயர் விளங்கியது.
முள் தண்டினையுடைய செழுமையான தாமரை மலரின்மேல் இருக்கும் பிரமனின் ஒரு சிரத்தைக் கொய்யும் கூரிய நகத்தையுடைய சிவந்த நிறமுடைய கையராகிய எம்முடைய வள்ளலார் சிவபெருமான் முன்னொரு கற்பத்து வானளாவிய திருக்கையிலையில் மீது எழுந்தருளியிருந்தபோது வாளை மீனை வென்று மதர்த்துக் குடங்கையின் அடங்காது நீளும் வேல்போற் கூரிய விகளும் முத்துப்போன்ற வெண்மையான பற்களையும் தாளம் போன்ற முலைகளையும் உடைய பார்வதி அம்மையைப் பார்த்துக் காளி என்றுஅழைத்தனர்.
இறைவர் தன்னைக் காளி என்று அழைக்க அந்தச் சொல் செவிதுளையுட் புகவும் அம்மை உள்ளம் பொருமிப் புழுங்கித் தவம் இருந்து காளியுருவினை நீத்தாள்.
கோங்கை வென்ற குவிமுலையளாகிய உமையம்மையிடமிருந்து நீங்கிய நிறம் வேறு கரிய நிறத்துடன் பலகால் கைகள் ஒளியுடைய முகம் தாங்கி அச்சத்தை விளைக்கும் பெண் என ஆயது.
தையல் பெண் அம்மை நீத்த அவ்வுருவாகிய கன்னி பார்வதியின் திருவடிகளைப் பணிந்து போற்றி எழுந்துநின்று தன் செய்யவேண்டுவதை உத்திரவு செய்தருள்க என்றலும்.
பார்வதி தேவியார் அந்த உருவைப் பார்த்து வியந்து நீ அசுரர்களைப் போரில் எதிர்த்து அவர்களுடைய அழியா உயிரைக் குடித்து உலகின்மேல் செறிந்த இன்னல்களை அகற்றி தொழப்படும் திருத் துர்க்கை என்று ஒரு சிறந்த பெயர்கொண்டு உலகம் உன் தாள்மலர்களை வணங்கிட குற்றமில் காஞ்சி நகரைக் காவல்கொண்டு அழிவில்லாத அந்த நகரில் தங்குக என்று அருளினாள்.
இறைவி அருளிய வண்ணம் அசுரர்களின் உயிரை உண்டு மெல்லியமலர்ச்சோலைகள் நிரம்பிய விளக்கமுடைய காஞ்சிமாநகரைக் காவல் பூண்டு நிகரற்ற அன்புடன் அங்கு அக்கன்னி வாழ்ந்தனள்.
உலகமெலாம் புகழும் நல்ல கல்விநிறைந்தவன்சொல்லப்படுகின்ற வேதம் முழுவதும் அறிந்த நாவினன் குற்றமற்ற கெளசிகமரபில் பிறந்தவன் புகழத்தக்க சான்றோனாகிய அந்தணாளன்.
அவன் தான் பிறந்த குலத்தின் பெருமையையும் பிழையறக் கலைகளெல்லாவற்றையும் கற்றுணர்ந்த அறிவாண்மையையும் தன் ஒழுக்க மேன்மையையும் நினைந்து நினைந்து அழுக்குறு மனத்தனாய் கருவம் மிகக் கொண்டவனாயினன்.
தருக்கு அகந்தை பெரியோர்களையும் மதிக்கமாட்டான் ஆதரிக்கக் கடமைப் பட்டவர்களையும் பாதுகாக்கிலன் கற்றாறிந்தவர்களைக் கண்டால் யானைமேற் பாயும் சிங்கம் போலப் பாய்ந்து வாதுக்கிழுக்கும் அறமில்லா உள்ளத்தவன்.
தகாததைத் தக்கது என்று வலிந்துநாட்டியும் உள்ளதை இல்லையென்று எடுத்துத் தள்ளீயும் கற்றோர் தம்மையும் வாதத்திறமையால் மருட்டித் தன்னை வெல்லக்கூடியவர் யாரும் இல்லையென்று கருவங்கொண்டு ஒழுகினான்.
இவ்வாறு வாதத்தினால் எவரையும் வெற்றி கொண்டு இயங்கும் நாளில் பலகலைகளும் கற்றவர் செறிந்த கேள்வியறிவுடையவர் தூய ஒழுக்கமுடைய அந்தணர் அரசனின் அவைக்களத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார்.
வந்த பெரியவரை வாதுக்கு இழுத்து வென்று அழித்து தன்னிடம் முளைத்த அறியாமையினால் கருவம் கொண்டு அவரை ஒரு துரும்பென இகழ்ந்தும் தன்னைப் பெரும்புகழ்பட உயர்த்தியும் பல இயம்பினான்.
அவ்வந்தணப் பெரியவர் இருபுருவங்களும் நெற்றிமேல் ஏற மெல்லிய நறுமணமுள்ள மலர்போன்ற கண்கள் சிவந்து விளங்க வாயிதழ்களும் துடிப்ப அவனை அஞ்சாது வெகுண்டு சொல்லுவார்.
குற்றமற்ற செந்நாவினராகிய அந்தணர் சினந்து இட்ட சாபமொழி தன்னுடைய செவியிற்படவும் வெடிபடும் இடியோசை கேட்ட நாகத்தினைப்போல உளம் பதறினான் வருந்தினான் பின்பு வடுவறு நா செந்நா கூறியது அப்படியே பலித்துவிடும் மந்திரமொழி கூறும் நா.
நந்து வருந்தி இச்சாபம் தீரும் வழியினை வேண்டுவோம் என்று சென்று அவருடைய திருவடிகளை வணங்கி நாயினேன் அறியாமையில் இருண்ட மனத்தினால் பொல்லா மொழிகளைப் பேசினேன் இப்பொழுது தாங்கள் இட்ட சாபத்தினை நீத்தருள்க என்றனன்.
மனம் தளர்ந்து தன் பிழைக்குத் தன்னையே நொந்து அந்தணனின் அடியிணையில் தாழ்ந்து வணங்கி வேண்டவே வளரும் கருணையினால் காஞ்சி நகருக்குக் கூறப்படும் பன்னிரு நாமங்களையும் செவியுறக் கேட்ட நாளில் வருத்தும் இச்சாபம் வெறுத்து நீங்கும் என்று அவர் உரைத்தனர்.
அதுவரையில் பயப்படத்தக்க அரக்கனாகி நீர் குளம் சோலை மன்றுகள் எவ்விடத்திலும் தங்குதல் இயலாதவராகி வெற்றிடங்கள்தோறும் திரிந்து அழிந்து காற்றாடி போல சுழன்று அலைவீர்.
அக்கலத்தில் செந்தழல் குளிரும்படி வருந்தும் சாபத்துக்குக் கழுவாய் அந்தணர் வகுத்து உரைக்கும் போது எத்தகைய உயர்வான வாழ்க்கையையும் அளிக்கும் காஞ்சி என்று ஒரு மந்திரம் செவியில் வந்து உறும் வளமான நற்பேற்றினால்.
புகழ் என்னும் நாடக மகளை நெருங்கிய திசைகள் எல்லாவற்றிலும் நடஞ்செய விடுத்து ஒளியுடன் குற்றமறத் திகழும் காஞ்சி மாநகரின் பக்கத்தில் இருந்த கானில் ஓர் பசுமையான நிழல் பரப்பும் ஆலமரத்தினை பற்றித் தங்கினான் வண்டுக்கூட்டம் இசையுடன் முரலும் தேன் மலர் பழம் கனிந்து உகுக்கும் பசிய கானகத்திடைச் செல்லுவோர்களைத் துன்பத்தில் அமிழ்த்துயருறச் செலுத்தும் நாளில் சழங்குற கலங்க.
தாழ்த்து அமிழ்த்தி இருவினையாகிய சிறையை முற்றும் அறுத்து அருள் வழி காட்டிடும் பெருமை செறிந்ஹ காஞ்சியம்பதியின் அரன் ஏகாம்பரநாதனின் திருவடிகளைப் போற்றுபவன் அரிய வேதங்களை ஆராய்ந்து அறிந்த கேள்விஞானம் உடையவனாகிய தருமச்சுருதி என்னும் பெயருடைய வேதியன் ஒருவன்.
நடக்கும்போதும் மணமுள்ள படுக்கையில் இன்புற்றுக் கிடக்கும்போதும் எப்பொழுதும் பலமுறை அறம் வளர்க்கும் திருக்காஞ்சியின் பன்னிரண்டு திருநாமங்களையும் ஐம்புலனை வென்ற நெஞ்சில் இருத்தி விளம்புவான்.
தட்பமுடைய குளிர்ந்த நிழலில் சூரியனின் வெப்பத்தை நீங்கி திருமாலும் நான்முகனும் கான அரிதாய வண்ணமுடையவனின் திருவடிகளைச் சிந்தையில் வைத்து காஞ்சி வளம்பதியின் பன்னிரு திருநாமங்களையும் இயம்பினன்.
கற்கண்டும் கனியும் தேனும் கலந்து மிகுந்த சுவையுடைய திருநாமங்கள் பன்னிரண்டும் மரத்தின்மேல் இருந்து உடல் உலர்ந்து வற்றி வருந்தும் அரக்கனுடைய மிக்க துயர் நீங்க அவனுடைய செவியகம் நுழைந்தனவே.
அகஞ் செவி என்பதை செவி அகம் என மாற்றுக காஞ்சியின் பன்னிரு திருநாமங்களும் அவ்னுடைய செவித் தொளையில் சென்றேறலும் அவனுடைய மயக்கவுணர்வு முற்ரிலும் அகன்று பேரறிவு வாய்ந்தனன்.
அயர்வு களைப்பு தியானித்து ஓதிய காஞ்சியின் பன்னிருநாம மந்திரத்தின் அருளியல்பினைப்போல் முன்பு அழகுடன் நிலத்தின் மீது வீழ்ந்து ஊன்றிய விழுதினைப் பற்றி இரங்கிவந்து அருளுடை அந்தணனை அடைந்தான்.
மணித்தாழ் விழுது அழகுடயதாகத் தாழ்ந்த விழுது தன்னைத் தொழுதவர்களுடைய பாவத்தைப் பொடிபடுக்கும் அருளுடையவனும் அறங்கறையும் நாவின்னுமாகிய அந்தணனின் திருவடிகளில் விழுந்து அழுது தொழுதான்.
குழிந்த விழிகளையும் வரிசை பிறழ்ந்த கூரிய பற்களையும் பரட்டைத்தலை மயிரினையும் கரிய முகத்தினையும் தசை வற்றிக் காய்ந்தஉடலினையும் கொண்டதொரு உருவத்துடன் எதிரே வந்து வணங்குவோனைக் கண்டு மருட்கையுடன் நோக்கி அச்சம் தரும் இயல்புடைய உடம்பினை மகிழ்வுடன் வணக்கம் புரியும் ஒப்பற்ற அன்பினை உடையாய் இ யாரென்று கூறுவாயாக என முப்புரம் எரித்த சிவபெருமானின் அருளன்றி வேறு பற்று இலாத அந்தணன் வினவினான்.
குன்றாத பெரும் புகழோனாகிய அந்தணன் கூறுக என்றலும் மனத்துயரினை முற்றும் நீங்கியவன்உய்ந்தேன் அடியே என உவகை உள்ளத்தில் எழ எந்தாய் இது கேளாய் எனக் கூறத் தொடங்கின்ன்.
செம்மையுளத்தவர் சபையினிற் புகுந்து தயங்காது எதிர்வாதம் நிகழ்த்தி இறுமாந்து இருந்த்தின் பயனாக நீங்காத அரக்க உருவினைப் பெற்றேன்.
அரக்க உடலில் வருந் துயரனைதையும் ஒரு கணத்தில் இவ்விட்த்தில் நீவிர் வந்து அழகுமிகு காஞ்சியின் செம்மை மிகு பெயர்களைச் செப்பி ஒழித்தீர்.
இவ்வாறு இருவரும் மகிழ்ந்திருக்கும் சமயத்தைல் கற்பக மலர்மாலைகளைத் தலைக்கணியாக அணிந்த வானவர்கள் பலர் அழகிய வானவூர்தியில் மலர்கள்செறிந்த அவ்வனத்திடை வந்தனர்.
விழுகிய இயல்பின்னாகிய வேதசன்மா எனும் வேதியன் நீங்காத துயரைத்தரும் அரக்க வுவினைக் கழித்து மிகுந்த அழகுடன் ஒளி திகழும் மானியனாகிய வானவனாய்த் திகழ்வுற்றான்.
மிகுந்துவரும் பல பிறப்புக்களையும் ஒழித்து மெய்ஞ்ஞான வாழ்வளிக்கும் காஞ்சிநகரின் திருப்பெயர்கள் உடற்றுன்பம் ஒழித்து வானவருலகம் நல்கும் திறம் அற்புதம் ஆமோ?