sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இனி தன் மனைக்கண் இருக்கும் மனைவி தன்னை நினைந்து துன்புறுந் திறத்தை யெடுத்தோது வாராய் சுரத் தருமையை அன்பில் ஆடவர் கொன்றாறு கவரகடை போகச் சென்று முடியும் இயல்பிற்றன்று என்றும் அச் சுரத்தின்கண் நெடிது சென்றவர்க்குக் கேடுண்டாமென அஞ்சும் திறத்தை இற்றை நாளொடும் யாண்டுதலைப் பெயர வெனினைந்து உரன் அழிந்து அருந்துய ருழக்கும் பெருந் துன்புறுவியென்றும் சிறிது கொடுத்து எள்ளிய இளவெளிமான் கண்டு நாணச் செல்லவேண்டுமென்ற வேட்கையால் என்றும் வேந்தர் நாணப் பெயர்வேன்என்றும் குமணன் செய்த போர்களால் விளைந்த நலத்தால் அவன் தாணிழல் வாழ்வாரும் நன்கலம் இரவலர்க்களிக்கும் பெரும்புகழ் பெற்றனரென்றும் கூறி அவனுடைய தானையையும் செல்வத்தையும் பாராட்டியுள்ளார்.
இவர்க்கு வேண்டுவன நல்க விழைந்தானாயினும் தான் துஞ்சும் நிலையில் இருந்தமையின் தன் தம்பியாகிய இளவெளிமானை யழைத்து இவர்க்கு வேண்டுவன நல்குகஎன்றான்.
வேந்தர் நாணப் பெயர்வேன்என்று குமணன்பால் கூறிப் போந்தவாறே இவ் விளவெளிமான் நாணுமாறு நீ இரவலர் பலரையும் புரப்பவன் அல்லை இரவலரைப் புரப்பார் இல்லாமலும் இல்லை.
குமணன் எனக்குத் தந்த யானைப் பரிசிலைக் காண்பாயாக அவ் யானையை நின் ஊர்க் கடிமரத்திற் பிணித்துள்ளேன்என்று இப் பாட்டாற் கூறிக் திணை அது.
அவர் வெளிமானுழைச் சென்றார்க்கு வெளிமான் துஞ்சுவான் தம்பியைப் பரிசில் கொடுவென அவன் சிறிது கொடுப்பக் கொள்ளாது போய்க் குமணனைப் பாடிக் குமணன் பகடு கொடுப்பக் கொணர்ந்து நின்று வெளிமானூர்க் கடிமரத்து யாத்துச் சென்று அவர் சொல்லியது.
உரை இரவலர் புரவலை நீயும் அல்லை இரப்போர்க்கு ஈந்து பாதுகாப்பாய் நீயு மல்லை புரவலர் இரவலர்க்கு இல்லையும் அல்லர் புரப்போர் இரப்போர்க்கு இல்லையுமல்லர் இனி இரவலர் உண்மையுங் காண் இனி இரப்போருண்டாதலையும் காண்பாயாக இனி இரவலர்க்கு ஈவோ ருண்மையும் காண் இனி இரப்போர்க்கு இடுவோ ருண்டாதலையும் காண்பாயாக நின் ஊர்க் கடிமரம் வருந்தத் தந்து நின்னுடைய ஊரின்கண் காவலையுடைய மரம் வருந்தக் கொடுவந்து யாம் பிணித்த நெடு நல்யானை எம் பரிசில் யாம் கட்டிய உயர்ந்த நல்ல இலக்கணமுடைய யானை எமது பரிசில் கடு மான் தோன்றல் விரைந்த செலவினையுடைய குதிரையையுடைய தலைவனே யான் செல்வல் இனி யான் போவல் எறு.
விளக்கம் இளவெளிமான் சிறிது கொடுத்தது இரப்பவர் என்பெறினும் கொள்வரென்றும் சிறிது கொடுப்பினும் கொடாது மறுப்பினும் தன்னையே மீளப் போந்தடைவர் என்றும் கருதிய கருத்தைப் புலப்படுத்தினமையின் இரவலர் புரவலை நீயு மல்லையென்றும் புரவலர் இரவலர்க் கில்லையு மல்லர்என்றும் கூறினார்.
குமணன் தந்த யானைப் பரிசிலை வெளிமானூர்க்கடிமரத்திற் பிணித்திருத்தலின் நின்னூர்க் கடிமரம் வருந்தத் தந்து யாம் பிணித்த நெடுநல் யானையென்றும் இதுபோலும் பெருஞ் செல்வத்தை நல்கும் புரவலரும் பெறும் என்போலும் இரவலரும் உளரெனக் காட்டுவதே கருத்தாகலின் யான் செல்வல்என்றும் பெருமிதம் படக் கூறினார்.
குமணன்பால் பெருஞ்செல்வம் பரசிலாகப் பெற்றுப் போந்த பெருஞ்சித்திரனார் அதனைத் தம் மனைவிபால் தந்து எல்லோர்க்கும் கொடுத்து இன்புறுமாறு பணிக்கின்றவர் இனிய இப் பாட்டினைப் பாடினார்.
இதன்கண் எல்லோர்க்கும் என்பதை வகுத்து நின்னை விரும்புவோர் நின்னால் விரும்பப்படுவோர் நின் கிளைஞராகிய மூத்த மகளிர் கடன் நல்கியோர் முதலிய பலர்க்கும் வழங்குக.
அவ்வாறு வழங்குமிடத்து இன்னார்க்கு வழங்குகின்றோ மென்றும் என்னைக் கேட்டல் வேண்டும் என்றும் கருதற்க இச் செல்வ முற்றும் முதிரமலைக்குத் தலைவனான குமணன் தந்ததுஎன்று இனிமை கனியக் கூறியுள்ளார்.
பண்டை நாளில் பரிசில் பெற்ற பரிசிலர் தாம் பெற்ற பரிசிற் பொருளின்பாற் கொண்டிருந்த மனப்பான்மையினை இப்பாட்டு ஒரு வகையில் நமக்கு எடுத்துக்காட்டுவது காண்மின்.
உரை நின் நயந் துறைநர்க்கும் நின்னைக் காதலித்துறையும் நின் சார்வாய மகளிர்க்கும் நீ நயந் துறைநர்க்கும் நீ அன்பு செய்தொழுகப்பட்ட மகளிர்க்கும் பன் மாண் கற்பின் நின்கிளை முதலோர்க்கும் பல குணங்களும் மாட்சிமைப்பட்ட கற்பினையுடைய நினது சுற்றத்து மூத்த மகளிர்க்கும் கடும்பின் கடும் பசி தீர நின் நெடுங் குறிஎதிர்ப்பை நல்கியோர்க்கும் நமது சுற்றத்தினது மிக்க பசி நீங்க நினக்கு நெடுநாட்படக் குறித்த எதிரப்பைத் தந்தோர்க்கும்இன்னோர்க் கென்னாது மற்றும் இன்ன தன்மையா ரென்று கருதாதுஎன்னொடும் சூழாது என்னொடு கூடி உசாவுவதும் செய்யாது வல்லாங்கு வாழ்வதும் என்னாது சதுரப்படக் குடி வாழ்க்கை வாழக் கடவே மென்று கருதாது நீயும் எல்லோர்க்கும் கொடுமதி நீயும் யாவர்க்கும் வழங்குவாயாக மனை கிழவோயே எனது மனைக்குரியோயே பழந் தூங்கும் முதிரத்துக் கிழவன் பலாப்பழ முதலாயின தூங்கும் முதிரமென்னும் மலைக்குத் தலைவனாகிய திருந்து வேல் குமணன் நல்கிய வளன் திருந்திய வேலையுடைய குமணன் நல்கிய செல்வத்தை எறு.
விளக்கம் கிளை முதலோர் என்றது சுற்றத்தோரில் மூத்த மகளிர் குறி யெதிர்ப்பை யாம் இப்போது நல்கின் அப்போது நமக்கு நல்குவர் என்று கருதி வழங்கும் கடன்.
பொருளைப் பெற்றுப் போந்த முதன்மை தன்பாலிருத்தலின் என்னொடும் சூழாதுஎன்றும் பொருளுளதாய காலத்துச் சிறிது பற்றுள்ளங்கொண்டு வாழின் வறுமைத்துயர்க் கிடமிராது என்று கருதற்க வென்பார் வல்லாங்கு வாழ்து மென்னாதுஎன்றும் இச் செல்வம் குமணன் தந்தது தன் செல்வத்தில் அவனே பற்றுள்ளம் கொள்ளாதபோது நாம் பற்றுவைத்தற்குரிமையில்லையாகலின் இச் செல்வத்தைக் காணுந்தோறும் அவனை நினைந்து வாழ்த்துவதல்லது செய்வதுபிறிதில்லை யென்பார் திருந்து வேல் குமணன் நல்கிய வளன் என்றும் கூறினார்.
தம்பியாகிய இளங்குமணன் தம் நாட்டைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு தன்னையும் கோறற்குச் சூழ்ந்ததறிந்து குமணன் நாட்டின் நீங்கிக் காட்டையடைந்து வாழ்ந்து வந்தான்.
அக்காலத்தே பெருந்தலைச் சாத்தனார் வறுமையுற்று அவன்பாற் பரிசில் பெற முதிரத்துக்கு வந்தார் வந்தவர் நாட்டில் நிகழ்ந்திருக்கும் செய்தி யறிந்து ஏமாற்ற மடைந்தாராயினும் இளங்குமணன் மனவன்மை யில்லாதவன் என்பதைச் சூழ்ந்தறிந்து உடன்பிறந்தார் இருவர்க்கிடையே நிலவிய பகைமையைப் போக்கி ஒற்றுமையுளதாக்குதற்கு முயல்வாராயினர்.
ஆங்கே அவர்க்குத் தம் கருத்தைப் புலப்படுத்தாது தம்பால்நின்று வருத்தும் வறுமைத் துன்பத்தை யெடுத்துக் குமணற்கு விளங்க வோதி வேந்தே நீ வயிரியர் வறுமை தீர்க்கும் குடிப்பிறந்தவன் வறுமையுற்று வாடும் என் மனையாள் துன்பத்தைக் காணமாட்டேனாய் நின்னை நினைந்து போந்தேன் என் நிலை இதுவாகும் இந்நிலையில் யான் நின்னை வளைத்துக் கொண்டு ஏதேனும் பரிசில்பெற் றல்லது மீளேன்என இப்பாட்டின் கட் குறித்துரைக்கின்றார்.
உரை ஆடு நனி மறந்த கோடு உயர் அடுப்பின் அடு தலை மிகவும் மறந்த புடை யோங்கிய அடுப்பின்கண் ஆம்பி பூப்ப களாம்பி பூப்ப தேம்பு பசி உழவா உடம்பு மெலியும் பசியான் வருந்தி பாஅல் இன்மையின் தோலொடு திரங்கி பாலின்மையால் தோலாந்தன்மையுடனே திரங்கி இல்லி தூர்ந்த பொல்லா வறு முலை துளை தூர்ந்த பொல்லாத வறிய முலையை சுவைத்தொறு அழூஉம் தன் மகத்துமுக நோக்கி வறிதே சுவைக்குந்தோறும் அழுகின்ற தனது பிள்ளையது முகத்தைப் பார்த்து நீரொடு நிறைந்த ஈர் இதழ் மழைக்கண் நீரால் நிரம்பிய ஈரிய இமையையுடைய குளிர்ந்த கண்ணையுடைய என் மனையோள் எவ்வம் நோக்கி என் மனைவியது வருத்தத்தைப் பார்த்து நினைஇ நிற்படர்ந்திசின் இந்த வருத்தம் தீர்த்தற்குரியாய் நீ யென நினைந்து நின்பால் வந்தேன் நற்போர்க் குமண நல்ல போரையுடைய குமண என் நிலை அறிந்தனை யாயின் எனது வறுமை நிலையை நீ யறிந்தாயாயின் இந் நிலை இவ்வாறு வறுமையுற்று நின்ற நிலைமைக்கண் தொடுத்துங் கொள்ளா தமையலென் வளைத்தாயினும்பரிசில் கொள்ளாது விடேன் அடுக்கிய பண்ணமை நரம்பின் பச்சை நல்யாழ் பலவாக அடுக்கப்பட்ட பண்ணுதலமைந்த நரம்பினையுடைய தோலாற் போர்க்கப்பட்ட நல்ல யாழையும் மண்ணமை முழவின் மார்ச்சனை நினைந்த மத்தளத்தினையுமுடைய வயிரியர் இன்மை தீர்க்கும் குடிப் பிறந்தோய் கூத்தரது மிடியைக் கெடுக்கும் குடியின்கட் பிறந்தோயாதலால் எறு.
காடு பற்றியிருக்கும் தன்பால் வந்து தம் வறுமைத் துன்பத்தை யெடுத்தோதிப் பாடிய பெருந்தலைச் சாத்தனாரது பாட்டின் கருத்தையும் அவர் உள்ளத் தமைதியையும் ஓர்ந்துணர்ந்தான் குமணன்.
தன்பாற் பொருளில்லையாயினும் தன்னுடல் சிறந்த பொருளாதலையும் அதன்கண் தலை சிறந்த வுறுப்பாதலையும் அதனைக்கொண்டு காட்டினால் தன் தம்பியாகிய இளங் குமணன் மிக்க பொருள் தருவதாய் நாட்டு மக்கட்குத் தெரிவித்திருத்தலையும் நினைந்து தன் தலையைக் கொய்து கொண்டு சென்று வேண்டும் பொருள் பெற்று வறுமைத் துயரைப் போக்கிக்கொள்க வென்று தன் வாளை யெடுத்துக் குமணன் பெருந்தலைச் சாத்தனார் கையில் தந்தான்.
கைந்நடுங்க உளம் பதைக்க அதை வாங்கிய சாத்தனார் காற்றினும் கடிதாய் இளங் குமணன்பால் சென்று யான் நின் முன்னோனைக் கண்டு பாடி நின்றேன் அவன் யான் பொருளின்றி வறிதே வாடிச் செல்வது நாடிழந்த தன் துயரினும் பெரிதாம் என நினைந்து வேறு தன்பால் சிறந்த பொருள் இல்லாமையால் தன் தலையை யரிந்து கொள்ளுமாறு தன் வாளைத் தந்துளான் யானும் அது பெற்றுப் பேருவகையுடன் வருகிறேன்என்றுரைத்து வாளையும் நன்கு காணச் செய்து இவ்வுலகத்தில் நிலைபேறு கருதினோர் தம் புகழ் நட்டு உயிர் மாய்ந்தனர் பிற செல்வர்கள் வறுமையால் தம்மை இரந்தோர்க்கு ஒன்றும் கொடாது இறந்து தாம் பிறந்து வளர்ந்து வாழ்ந்த இவ்வுலகத்தோடு தொடர்பின்றி மறைந்து போயினர்காண்எனத் தெருட்டினர்.
இதைக்கண்டு நல்லுணர்வு பெற்ற இளங்குமணன் தன் முன்னோனை நாடி யடைந்து தன் தவற்றுக்கு வருந்தி அவனை நாட்டில் இருத்தி அவன்வழி நின்று ஒழுகும் நற்செயலால் இன்புற்றான் நாடு முற்றும் நலம் பெருகிற்று.
தம்பியால் நாடு கொள்ளப்பட்டுக் காடு பற்றியிருந்த குமணனைக் கண்டு அவன் தன் வாள் கொடுப்பக் கொண்டுவந்து இளங்குமணற்குக் காட்டிப் பெருந்தலைச் சாத்தனார் பாடியது.
உரை மன்னா உலகத்து மன்னுதல் குறித்தோர் எப்பொருளும் நிலையாத இவ்வுலகத்தின்கண் நிலைபெறுதலைக் கருதினோர் தம் புகழ் நிறீஇத் தாம் மாய்ந்தனர் தம்முடைய புகழைப் பூமியிடத்தே நிறுத்தித் தாங்கள் இறந்தார்கள் துன்னரும் சிறப்பின் உயர்ந்த செல்வர் நணுகுதற்கரிய தலைமையையுடைய மிக்க செல்வர் இன்மையின் இரப்போர்க்கு ஈயாமையின் வறுமையால் இரப்போர்க்குக்கொடாமையின் தொன்மை மாக்களின் தொடர்பு அறியலர் பழைய வண்மையையுடைய மாக்கள் போல் பின்னும் தம் பெயரை நிறுத்தி உலகோடு தொடர்ந்து போதுதலை யறியார் தாள் தாழ் படு மணி இரட்டும் பூ நுதல் ஆடியல் யானை தாளின்கண் தாழ்ந்த ஓசையையுடைய மணி ஒன்றற்கொன்று மாறி யொலிக்கும் புகர் நுதலையுடைய வென்றியியன்ற யானையை பாடுநர்க்கு அருகா பாவலர்க்கு மிகக்கொடுக்கும் கேடில் நல்லிசை வயமான் தோன்றலைப் பாடி நின்றனெனாக அழிவில்லாத நல்ல புகழையுடைய வலிய குதிரையையுடைய தலைவனைப் பாடி நின்றேனாக கொன்னே பயனின்றியே பாடு பெறு பரிசிலன் வாடினன் பெயர்தல் பெருமை பெற்ற பரிசிலன் வாடினனாகப் பெயர்தல் என் நாடு இழந்ததனினும் மிக இன்னாது என நினைந்து வாள் தந்தனன் தலை எனக்கீய வாளைத் தந்தான் தனது தலையை எனக்குத் தருவானாக தன்னில் சிறந்தது பிறிது ஒன்று இன்மையின் ஆங்குத் தருதற்குத் தன்னிற் சிறந்த பொருள் வேறொன்றில் லாமையின் ஆடு மலி உவகையொடு வருவல் வென்றி மிக்க உவகையான் வந்தேன் ஓடாப் பூட்கை நின் கிழமையோன் கண்டு புறக்கொடாத மேற்கோளையுடைய நின் தமையனைக் கண்டு எறு.
நின் கிழமையோற் கண்டு வருவலெனவும் வயமான் தோன்றலைப் பாடிநின்றேனாகப் பரிசிலன் கொன்னே பெயர்தல் இழந்ததனினும் இன்னாதெனத் தன்னிற் சிறந்தது பிறிதொன்றின்மையின் தலை எமக் கீய வாள் தந்தனன் ஆதலால் ஆடு மலி உவகையின் வருதல் எனவும் கூட்டுக.
புகழ் பயப்பது ஈத்தலாதலின் ஈயாமையின் தொடர் பறியலர்என்றும் ஈத்துப் புகழ் நிறுவாதார் மனவுணர்விலராகலின் மாக்களென்றும் குறித்தார்.
தன் தலையைக் கொணர்வார்க்குப் பெரும் பொருள் தருவதாகக்குமண னறிய அவன் தம்பி நாட்டிற் பறையறைவித்திருந்ததை யுட்கொண்டு தன்னிற் சிறந்தது பிறிதொன்றின்மையின்என்றும் ஈத்தலாகாமைக்குரிய நிலையுண்டாய போழ்தும் தன் பூட்கையிற் பின்னிடாது தலை கொடுத்த செயலை வற்புறுத்தற்கு ஓடாப் பூட்கைக் கிழமையோன்என்றும் கூறினார்.
அவ் வேள்வியில் இவனுடைய மனைவியர் தமக்குரிய ஏவல் கேட்டு நிற்ப நெய்யை நீரைப்போல் வழங்கி வேள்வி செய்ததும் விருந்து செய்ததும் கண்டு வியந்த ஆவூர் மூலங்கிழார் இப்பாட்டின்கண் இவற்றையெல்லாம் பொருளாக நிறுத்திப் பாடி முடிவில் நீ இப்போது தந்த பரிசிலைக்கொண்டு காவிரிக் கரையில் உள்ள எம்முடைய ஆவூர் மூலத்தில் நின் புகழ் பாடி உண்டும் தின்றும் ஊர்ந்தும் மகிழ்ந்தாடுவோம் நீ இமயம்போல இந் நிலமிசை நிலைபெறுவாயாகஎன வாழ்த்துகின்றார்.
உரை நன்றாய்ந்த நீள் நிமிர் சடை முது முதல்வன் பெரிதும் ஆராயப்பட்ட மிக்க நீண்ட சடையினையுடைய முதிய இறைவனது வாய் போகாது வாக்கை விட்டு நீங்காது ஒன்று புரிந்த ஈரிரண்டின்ஆறுணர்ந்த ஒரு முது நூல் அறமொன்றையே மேவிய நான்கு கூற்றையுடைத்தாய் ஆறங்கத்தாலும் உணரப்பட்ட ஒரு பழைய நூலாகிய வேதத்துக்கு இகல் கண்டோர் மிகல் சாய்மார் மாறுபட்ட நூல்களைக் கண்டோராகிய புத்தர் முதலாயின புறச்சமயத்தோரது மிகுதியைச் சாய்க்க வேண்டி மெய் அன்ன பொய் உணர்ந்து அவரது மெய்போன்ற பொய்யை உளப்பட் டறிந்து பொய் ஓராது மெய் கொளீஇ அப்பொய்ம்மையை மெய்யென்று கருதாமல் உண்மைப்பொருளை அவர்களுக்கு ஏற்பச் சொல்லி மூவேழ் துறையும் முட்டின்று போகிய இருபத்தொரு வேள்வித் துறையையும் குறையின்றாகச் செய்து முடித்த உரை சால் சிறப்பின் உரவோர் மருக புகழ் அமைந்த தலைமையையுடைய அறிவுடையோர் மரபிலுள்ளானே வினைக்கு வேண்டி நீ பூண்ட புலப் புல்வாய்க்கலைப் பச்சை வேள்வித் தொழிற்கு வேண்டி நீ போர்க்கப்பட்ட காட்டுநிலத்து வாழும் புல்வாய்க் கலையினது உறுப்புத் தோல் சுவல் பூண் ஞாண் மிசைப் பொலிய நினது தோளின்கண் இடப்பட்ட பூணு நூன்மீதே சிறந்து தோன்ற மறம் கடிந்த அருங் கற்பின் கொடுமையை நீக்கிய பெறுதற்கரிய கற்பினையும் அறம் புகழ்ந்த வலை சூடி அற நூல் புகழப்பட்ட சாலகத்தைச் சூடி சிறு நுதல் பேர் அகல் அல்குல் சிறிய நுதலினையும் பெரிய அகன்ற அல்குலையும் சில சொல்லின்பல கூந்தல் மெத்தென்ற சொல்லையும் பலவாகிய கூந்தலையுமுடைய நின் நிலைக் கொத்த நின் துணைத் துணைவியர் நின்னுடைய நிலைமைக்கு மனமொத்த நின்னுடைய துணைவியராகிய காதலிமார் தமக்கு அமைந்த தொழில் கேட்ப தத்தமக்குப் பொருந்திய ஏவற்றொழிலைக் கேட்டுச் செய்ய காடு என்ற நாடு என்ற ஆங்கு காடென்றும் நாடென்றும் சொல்லப்பட்ட அவ்விடத்தின்கண் ஈரேழின் இடம் முட்டாது காட்டுள் எழுவகைப்பட்ட பசுவானும் நாட்டுள் எழுவகைப்பட்ட பசு வானும் முட்டாது நீர் நாண நெய் வழங்கியும் நீர் நாணும் பரிசு நெய்யை வழங்கியும் எண் நாணப் பல வேட்டும் எண்ணிறப்பப் பல வேள்விகளை வேட்டும் மண் நாணப் புகழ் பரப்பியும் மண் பொறாமல் புகழைப் பரப்பியும் அருங் கடிப் பெருங்காலை அவ்வாறு பெறுதற்கரிய விளக்கமுற்ற வேள்வி முடிபாகிய பெரிய காலத்து விருந்து உற்ற நின் திருந்து ஏந்து நிலை விருந்தினரைப் பொருந்திய நினது திருந்திய மேம்பட்ட நிலைமையை என்றும் காண்க.
தில்யாம் எந்நாளும் காண்பேமாக யாங்கள் குடா அது பொன்படு நெடுவரை புயல் ஏறு சிலைப்பின் மேற்றிசைக்கண் பொன் படுகின்ற நெடிய குடக மலைக்கண்ணே முகிலின்கண் இடியேறு முழங்கின் பூவிரி புதுநீர்க் காவிரி புரக்கும் பூப்பரந்த புதுநீரையுடைய காவிரி உலகத்தைப் புரக்கும் தண்புனல் படப்பை எம்மூர் ஆங்கண் குளிர்ந்த புனற்பக்கத்தையுடைய எம்மூரிடத்தின்கண் உண்டும் தின்றும் ஊர்ந்தும் ஆடுகம் செல்வல் யான் உண்ணப்படுவனவற்றை யேறியும் கொண்டாடுவேமாகப் போவேன் யான் செல்லாது மழை அண்ணாப்ப நீடிய நெடு வரை போகாது மழை தலையெடுப்ப உயர்ந்த நெடிய பக்கவரைகளை யுடைத்தாய் கழை வளர் இமயம் போல மூங்கில் வளரும் இமயமலை போல நிலீஇயர் நீ நில மிசையானே நிலைபெறுவாயாக நீ நிலத்தின்மேலே எறு.
வாய் போகா தொன்று புரிந்தவென்பதற்கு மெய்ம்மை நீங்காமல் வீடொன்றையுமே புரிந்தவென்றும் பொய் யோராதுஎன்பதற்குத் தாம் பொய்ம்மையை விசாரியாதென்றும் மூவேழ் துறையென்பதற்கு இருபத்தொரு கூறுபட்ட தருக்க நூலென்றும் ஈரேழின்என்பதற்குக் காட்டுள் ஏழு நாளும் நாட்டுள் ஏழுநாளு மென்றும் கற்பின் வலை சூடி யென்பதற்குக் கற்பினால் வலைசூடி யென்றும் உரப்பினு மமையும்.
உரவோர் மருக பொலியக் கேட்ப வழங்கியும் வேட்டும் பரப்பியும் இவ்வாறு விருந்துற்ற நின் திருந்தேந்து நிலை என்றும் இன்றுபோலக் காண்பேமாக யாமும் எம்மூரிடத்து உண்டும் தின்றும் ஊர்ந்தும் இவ்வாறு செய்து நீ தந்த பரிசில் கொண்டு கொண்டாடுவேமாகச் செல்வேன் நீதானும் இமயம்போல நிலைபெறுவாயாக வென முடிக்க.
நன்றாய்ந்த ஒரு முதுநூ லெனவும் கற்பையும் நுதலையும் அல்குலையும் சொல்லையும் கூந்தலையுமுடைய துணைவியர் வலைசூடித் தொழில் கேட்ப வெனவும் செல்லாது நிலீஇய ரெனவும் இயையும்.
விளக்கம் பூஞ்சாற்றூர்ப் பார்ப்பான் கௌணியன் விண்ணந் தாயன் செய்த வேள்வி விருந்தில் வேளாளராகிய ஆவூர் மூலங்கிழாரும் பேணப்படுவது இதனால் விளங்குதலின் வேள்விக் காலங்களிலும் பண்டை நாளில் சாதி வேறுபாடு பார்ப்பனரால் மேற்கொள்ளப்படவில்லை யென்று தெளியத் தெரிகிறது.
வேள்விகள் வகையால் மூன்றும் ஒவ்வொன்றும் எவ் வேழாய் விரிதலின் விரியால் இருபத்தொன்று மாதலின் மூவேழ் துறையென்றார் வகை மூன்றும் சோம யக்ஞம் அவிர் யக்ஞம் பாக யக்ஞம் என்பனவாம்.
நூற்றுறையில் இகல் கண்டோர் மிகல் சாய்த்தான் என விண்ணந்தாயனைக் கூறலின் மூவேழ் துறை யென்றதற்கு இருபத்தொரு கூறுபட்ட தருக்க நூல்என்று கொள்ளல் அமையுமென உரைகாரர் குறிப்பதும் அமைவதாம்.
திருக்கிள்ளி யென்பான் சோழநாட்டுக் குறுநில மன்னருள் ஒருவன் சோழ வேந்தர்க்குப் படைத்துணையாய்ப் பல போர்களைச் செய்து மேம்பட்டவன் பகைவர் படைக்கலங்களாற் புண்பட்ட மேனியும் பகைவர் புறங் காண்டலாலும் இரவலர்க்கு வரையாது வழங்கலாலும் இசைபெற்ற நல்வாழ்வும் உடையன்.
இவன் காலத்தே சோழவேந்தன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நலங்கிள்ளி சேட்சென்னியும் சேரமான் குட்டுவன் கோதையும் சிறப்புற்றிருந்தனர்.
அக்காலத்தே கோனாட்டு எறிச்சிலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனாரென்னும் சான்றோர் இத் திருக்கிள்ளியின் வண்மையும் நல்லிசையும் கேள்வியுற்று இவன்பால் வந்து சேர்ந்தார்.
மதுரைக் குமரனார் திருக்கிள்ளியின் மேனி முற்றும் வாள் வடுவுற்று அவனது போர்த்திறத்தை வெளிப்படுத்தும் நலத்தை வியந்து பழிப்பது போலப் புகழ்ந்து ஒரு பாட்டினைப் பாடினர்.
அதன்கண் திருக்கிள்ளியையும் அவன் பகைவரையும் ஒப்ப நிறுத்தி நீ வடுப் பொருந்திய யாக்கையை யுடையனாதலின் கண்ணுக்கு இனிய னல்லை புகழுடைமையால் கேட்டற் கினியை நின்பகைவரோ போர்க்கஞ்சி ஒடுங்கி வாழ்வதனால் மெய் சிறிதும் வடுவுறாது கேட்டற்கு இனியரல்லராயினும் காண்டற்கு இனியராயுள்ளனர்.
இருவீரிடத்தும் இனிமையும் இன்னாமையும் இருப்பவும் அறிவுடைய உலகம் உன்னையே வியந்து கூறுகிறதே காரணம் என்னையோ?என்று வினவுவார் போலக் குறித்துப் பாடியுள்ளார்.
உரை நீயே நீதான் அமர் காணின் அமர் கடந்து போரைக் காணின் அப் போரை வென்று அவர் படை விலக்கி எதிர் நிற்றலின் அப்பகைவரது படையை விலக்கி எதிர் நிற்றலான் வாஅள் வாய்த்த வடு வாழ் யாக்கையொடு வாள் வாய்க்கத் தைத்த வடு வழுந்தின உடம்புடனே கேள்விக்கு இனியை கேட்டசெவிக்கு இனியை கட்கு இன்னாய் கண்ணுக்கு இன்னாய் அவர் பகைவராகிய அவர்தாம் நிற்காணின் புறங்கொடுத்தலின் நின்னைக் காணிற் புறந்தருதலால் ஊறறியா மெய் யாக்கையொடு புண்ணறியாதஉடம்பாகிய வடிவுடனே கண்ணுக்கு இனியர் செவிக்கு இன்னார் கண்ணுக்கு இனியர் செவிக்கு இனியரல்லர் அதனால் நீயும் ஒன்று இனியை அவரும் ஒன்று இனியர் இங்ஙனம் நீயு மொன்றினியை அவரு மொன்றினியர் ஒவ்வா யாவுள இனி அவரொவ்வாதன வேறு யாவை யுள வெல் போர்க் கழல் புனை திருந்தடிக் கடுமான் கிள்ளி வெல்லும் போரினைச் செய்யும் வீரக் கழலணிந்த திருந்திய அடியினையும் கடிய செலவினையுடைய குதிரையையுமுடைய கிள்ளி நின்னை வியக்கும் இவ்வுலகம் நின்னை மதித்திருக்கும் இவ்வுலகம்அஃது என்னோ அதற்குக் காரணம் யாதோ பெரும எமக்கு உரைத்திசின் பெருமானே எமக்குச் சொல்லுவாய் எறு.
மெய்யும் யாக்கையும் உடம்பையே சுட்டி நின்றனவாயினும் வேறுபடுத்தற்கு உரைகாரர் யாக்கையை வடிவாக்கி மெய்யாகிய வடிவுஎன்றுரைத்தார்.
விழுப்புண் படாத மெய் மறச் சிறப்பின்றி என்பும் நரம்பும் தோலும் ஆகிய இவற்றால் யாக்கப்பட்டு யாக்கை யெனப்படற் கமைந்து வடிவு தோற்றுதலைப் பயனாகக் கொண்டிருத்தலை வற்புறுத்தியவாறு.
கண்ணும் செவியுமாகிய இரண்டற்கும் ஒப்ப இனியராதல் புகழ் கருதி அறநெறியில் ஒழுகுவார்க்கு இயலாதாயினும் செவிக்கினிய புகழுடையராதல்பற்றி ஒருவரை அறிவுடை யுலகம் வியக்கு மென்பதை அறிந்துவைத்தும் என்னோ பெரும உரைத்திசி னெமக்கேயென்றது மதுரைக் குமரனாரின் சொன்னலம் தோற்றுவித்து நின்றது.
பிட்டங்கொற்ற னென்பான் சேரமான் கோதைக்குப் படைத் துணைவன்பேராண்மையும் கைவண்மையும் ஒருங்குடையவன் சான்றோர் பலரும் பாராட்டும் தகுதி பெற்றவன்.
இவ்வாறிருக்கையில் கருவூர்க் கதப்பிள்ளை சாத்தனா ரென்பார் தமிழக முழுதும் உள்ள பரிசிலர் பலரும் இப் பிட்டங்கொற்றன் புகழைப் பெரிதெடுத்துப் பேசுவது கேட்டுப் பிறரை வினவினார் அவர்களும் சான்றோர் பலரும் பிட்டங்கொற்றனைப் பாடுவதில் பெருவிருப்புடையர்என்றனர்.
இதன்கண் அவர் குதிரைமலைக் குறவர் விருந்தோம்புந் திறத்தை விரித்தோதி வில்லோர் பெரும கொற்ற இத் தமிழகத்தில் ஈயா மன்னர் கேட்டு நாணுமாறு பரிசிலர் பலரும் நின் புகழையே பாடுவர் என்று சான்றோர் கூறுகின்றனர்என்று குறித்துள்ளார்.
இவர் சேர வேந்தர்பால் மிக்க அன்புடையவர் அவரது ஈகைச் சிறப்பை அகப்பாட்டொன்றில் காடு மிக நெடிய வென்னார் கோடியர் பெரும்படைக் குதிரை நற்போர் வானவன் திருந்துகழற் சேவடி நசைஇப் படர்ந்தாங்குஅகம்.
உரை அருவி ஆர்க்கும் கழை பயில் நனந்தலை அருவி ஒலித்திழியும் வேய் பயின்ற அகன்றவிடத்து கறி வளர் அடுக்கத்து மிளகு கொடி வளரும் மலைச்சாரலினிடத்து மலர்ந்த காந்தள் கொழுங் கிழங்கு மிளிரக் கிண்டி மலர்ந்த காந்தளினது கொழுவிய கிழங்கு பிறழக்கிளறி கிளையொடு தன் இனத்தோடே கூட கடுங்கண் கேழல் உழுத பூழி தறுகண்மையையுடைய கேழல் உழுத புழுதிக்கண்ணே நன்னாள் வரு பதம் நோக்கி நல்ல நாள் வந்த செவ்வியைப் பார்த்து குறவர் உழாஅது வித்திய பரூஉக் குரல் சிறு தினை குறவர் அந்நிலம் உழாதே அதுவே யுழவாக வித்திய பரிய தோகையையுடைய சிறிய தினை முந்து விளை யாணர் நாள் புதிது உண்மார் முற்பட விளைந்த புதுவருவாயாகிய கதிரை நல்ல நாளின்கண்ணே புதிதுண்ண வேண்டி மரையான் கறந்த நுரை கொள் தீம் பால் மரையாவைக் கறந்த நுரை கொண்ட இனிய பாலை மான்தடி புழுக்கிய புலவு நாறு குழிசி மான் தடி புழுக்கப்பட்ட புலால் நாறும் பானையினது வான் கேழ் இரும்புடை கழாஅது ஏற்றி நிணந்தோய்ந்த வெளிய நிறத்தினையுடைய பெரிய புறத்தைக் கழுவாதே உலை நீராக வார்த்து ஏற்றி சாந்த விறகின் உவித்த புன்கம் சந்தன விறகான் உவிக்கப்பட்ட சோற்றை கூதளம் கவினியகுளவி முன்றில் கூதாளி கவின் பெற்ற மலைமல்லிகை நாறும் முற்றத்து செழுங் கோள் வாழை அகல் இலை பகுக்கும் வளவிய குலையையுடைய வாழையினது அகன்ற இலைக்கண்ணே பலருடனே பகுத்துண்ணும் ஊராக் குதிரைக் கிழவ ஊரப்படாத குதிரை யென்னும் மலைக்குத் தலைவ கூர் வேல் கூரிய வேலையும் நறை நார்த் தொடுத்த வேங்கையங் கண்ணி நறைக்கொடியின் நாரால் தொடுக்கப்பட்ட வேங்கைப் பூமாலையினையும் வடி நவில்அம்பின் வடித்தல் பயின்ற அம்பினையுமுடைய வில்லோரபெரும வில்லாட்களுக்குத் தலைவ கைவள் ஈகைக் கடுமான் கொற்ற கையான் வழங்கும் வள்ளிய கொடையினையும் கடியகுதிரையையுமுடைய கொற்ற வையக வரைப்பில் தமிழகம் கேட்ப உலகத் தெல்லையுள் தமிழ்நாடு கேட்க பொய்யாச் செந்நா நெளிய ஏத்தி பொய்யாத செவ்விய நா வருந்தும்படி வாழ்த்தி நாளும் பாடுப என்ப பரிசிலர் நாடொறும் பாடுவரென்று சொல்லுவர் பரிசிலர் ஈயா மன்னர் நாண கொடாத வேந்தர் நாண வீயாது பரந்த நின் வசையில் வான் புகழ் கெடாது பரந்த நினது வசையில்லாத வாலிய புகழை எறு.
கிழவ பெரும கொற்ற பரிசிலர் நின் புகழை யேத்திப் பாடுபவென்ப அதனால் யானும் நின்பாற் பரிசில் பெற்றுப் பாடு வேனாக வேண்டுமெனப் பரிசிற்றுறைக் கேற்கக் கூறியதாக்குக.
ஊராக்குதிரை மலைக்கு வெளிப்படை நறை பச்சிலைக் கொடி விளக்கம் பன்றி நிலத்தைக் கிளறுமிடத்துக் காந்தளினது வெண்மையான கிழங்கு வெளிப்பட்டுத் திகழ்தல்பற்றி கிழங்கு மிளிரக் கிண்டியென்றார்.
விதைத்தற்கும் விதைத்தவை முளைத்து விளைந்தபின் அவ்விளைவை யுண்டற்கும் நன்னாள் பார்ப்பது வழக்கமாதலின் நன்னாள் வருபதம் நோக்கி யென்றும் யாணர்நாள் புதி துண்மார் என்றும் கூறினார்.
கிடைத்த செவ்விக்கண்ணே தாம் பரிசில் பெற்றுச் செல்லவேண்டி இப்பாட்டின்கண் பெரும நும்முடைய படை பகைமேற் செல்லும் போது நீ அதன் முன்னே நிற்கின்றனை பகைவர் நும்மேல் செல்லும் போது நீ அதன் முன்னே நிற்கின்றனை பகைவர் நும்மேல் வருங்கால் நுமது கூழைப் படையைத் தாங்கி ஆற்றிடைக் குறுக்கே நிற்கும் கற்சிறைபோல் நிற்கின்றனை இந்நிலையால் யான் வருந்தோறும் நின் செவ்வி கிடைப்பதரிதாயிற்று.
உரை நும் படை செல்லுங் காலை நும்முடைய படை பகைவர்மேற் போங்காலத்து அவர் படை எடுத் தெறி தானை முன்னரை எனாஅ அவரது படையாகிய வேல் முதலாயவற்றை ஓங்கி யெறிவும் படைக்கு முன்னே நிற்பை யாகலானும் அவர் படை வரூஉங் காலை அவர் படை அடர்த்து வருங் காலத்து நும் படைக் கூழை தாங்கிய நும் படையினது அணியைத் தாங்க வேண்டிய அகல் யாற்றுக் குன்று விலங்கு சிறையின் நின்றனை எனாஅ அகன்ற ஆற்றின்கண் குறுக்கே தடுத்துக் கிடக்கின்ற மலையையொப்ப அதனைத் தடுத்து நின்றாயாதலானும் பெரும பெருமானே நின் செவ்வி அரிது என்றும் நின்னைக் காணலாங் காலம் பெறுதலரிது எந்நாளும் என் கடும்பினது இடும்பை பெரிது எனது சுற்றத்தினது இடும்பை பெரிதாதலால் இன்னே பரிசில் விடுமதி நீ இப்பொழுதே எனக்குப் பரிசில் தந்து விடுவாயாக வென் வேல் இளம் பல் கோசர் வென்றி வேலையுடைய இளைய பல கோசர் விளங்கு படை கன்மார் விளங்கிய படைக்கலங் கற்பார் இகலினர் எறிந்த மாறுபட்டனராய் எறிந்த அகல் இலை முருக்கின் பெரு மரக் கம்பம் போல அகன்ற இலையையுடைய முருக்காகிய பெரிய மரத்தாற் செய்யப்பட்ட தூணமாகிய இலக்கைப் போல பொருநர்க்குலையா நின் வலன் வாழிய பொருவார்க்குத் தொலையாத நினது வென்றி வாழ்வதாக எறு.
அகல் யாற்றுக் குன்று விலங்கு சிறை அகல் யாற்றுக் குன்று சிறை விலங்கு சிறை யென இயையும் குன்று சிறை குன்றாகிய சிறை குறுக்கே தடுத்துக் கிடக்கும் சிறை யென வரும்.
ஒன்று மேற்சேறல் ஒன்று வருபடை தாங்கல் என்ற இரண்டினும் நீ இருபடைக்கும் இடையே நிற்றலின் என்றும் நின் செவ்வி எமக்கு அரிதாயிற்றென்றார்.
சோழன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந் திருமாவளவனைப் பாடி அவன் தந்த சிறப்புக்களைப் பெற்று இனிதிருந்த உறையூர் மருத்துவன் தாமோதரனார் சேரமான் கோதையின் படைத்துணைவனான பிட்டங் கொற்றனுடைய வண்மையும் போர் வன்மையும் கேள்வியுற்று அவன்பால் பெருமதிப்புடையரானார்.
அதனை ஒற்றரால் அறிந்தபோது அவையிடத்திருந்த தாமோதரனார் அப் பகைவரது ஒற்றர் அறியுமாறு இப்பாட்டால் கொற்றனது வல்லாண்மையை விதந்தோதினார்.
அவன் விறலியர்க்கு முத்தை ஈந்து தேறலால் பாண் கடும் பருத்தித் தன்னை நயத்தவர்க்கு மென்மைத் தன்மையும் நயவார்க்கு வன்மைத்தன்மையு முடையனாய் விளங்குகின்றான்.
பகைவர்க்குக் கொல்லன் கூடத்தா லெறியும் உலைக்கல் போலும் வல்லாண்மை யுடையன் அதனால் நீவிர் குறுகின் கெட்டழிவது திண்ணம்என்று கூறியுள்ளார்.
உரை மரை பிரித் துண்ட நெல்லி வேலி மரையாவாற் பிரித்துண்ணப்பட்ட நெல்லியாகிய வேலியை யுடைத்தாய் பரலுடை முன்றில் அதனது விதையாகிய பரலுடைத்தாகிய முற்றத்தினையுடைய அங் குடிச் சீறூர் அழகிய குடியையுடைய சிறிய வூரின்கண் எல் அடிப் படுத்த பகற்பொழுதெல்லாம் வேட்டையாடித் திரிந்த கல்லாக் காட்சி வில்லுழு துண்மார் நாப்பண் கல்வியில்லாத காட்சியையுடைய வில்லாகிய ஏரா லுழு துண்பாருடைய நடுவே ஒல்லென ஒல்லென்னு மோசையை யுடைத்தாக இழி பிறப்பாளன் இழிந்த பிறப்பினையுடைய புலையன் கருங் கை சிவப்ப தனது வலிய கை சிவப்ப வலி துரந்து சிலைக்கும் வன் கண் கடுந் துடி வலியான் முடுக்கிக் கொட்டும் வலிய கண்ணையுடைய அச்சத்தைச் செய்யும் துடி புலி துஞ்சு நெடு வரைக் குடிஞையோடு இரட்டும் புலி கிடக்கும் நெடிய மலையின்கண் பேராந்தையோடு கூடி யொலிக்கும் மலை கெழு நாடன் கூர் வேல் பிட்டன் மலைபொருந்திய நாட்டை யுடையனாகிய கூரிய வேலையுடைய பிட்டனை குறுகல் ஓம்புமின் தெவ்விர் அணுகுதலைப் பாதுகாமின் பகைவீர் அவனே அவன்தான் சிறுகண் யானை வெண்கோடு பயந்து ஒளி திகழ் முத்தம் சிறு கண்ணையுடைய யானையினது வெளிய கோடு தரப்பட்ட ஒளி விளங்கு முத்தத்தை விறலியர்க்கு ஈத்து விறலியருக்குக் கொடுத்து நார் பிழிக் கொண்ட வெங்கள் தேறல் நாரைப் பிழிந்துகொள்ளப்பட்ட விரும்பத்தக்க கள்ளாகிய தெளிவை பண்ணமை நல் யாழ்ப் பாண் கடும்பு அருத்தி பண் பொருந்தின நல்ல யாழினையுடைய பாணர் சுற்றத்தை நுகர்வித்து நசைவர்க்கு மென்மை யல்லது இவ்வாறு தன்பால் பரிசில் நச்சி வந்தோர்க்கு மெல்லியனா யிருத்தலல்லது பகைவர்க்கு இரும்பு பயன் படுக்கும் கருங்கைக் கொல்லன் இரும்பைப் பயன்படுத்துகின்ற வலிய கையையுடைய கொல்லன் விசைத் தெறி கூடமொடு பொரூஉம் விசைத் தடிக்கப்பட்ட கூடத்தோடே யேற்று மாறுபடும் உலைக் கல் அன்ன உலையிடத்து அடைகல் போலும் வல்லாளன் வலிய ஆண்மையை யுடையன் எறு.
துடி மிக்க வன்மையும் கடிய வோசையு முடையதாகலின் இழி பிறப்பாளன் தன் வலி முழுதும் செலுத்தி முழக்குகின்றா னென்றற்குக் கருங்கை சிவப்ப வலிதுரத்து சிலைக்கும்.....துடியென்றார்.
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார் பன்முறையும் பிட்டங் கொற்றனைக் காண்டற்குச் செவ்வி பெறாதிருந்து முடிவில் ஒருகால் அச்செவ்வி பெற்று தமது செவ்வி பெறாநிலையும் பெறுதலின் அருமையும் தமது சுற்றத்தின் வறுமையும் விளங்க இனியதொரு பாட்டைப் பாடிய செய்தியை முன்பு நும்படை செல்லுங்காலைபுறம்.