sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
கல்விமுறையின் இத்தகைய இறுகிய வியாபாரத் தன்மைக்குக் காரணமாய்த் தான் கருதும் அத்தனைப் பேரையும் நேரிடையாக நெற்றிப் பொட்டில் அடித்ததுபோல் உணர்வுபூர்வமான ஒரு கதைப்பாத்திரத்தின்வழி அதன் அனுபவ வாதங்களை அறிவுபூர்வமாய் நாம் யோசிக்க முன்சால் ஓட்டி அசாதாரணப் படமாக்கியிருக்கிறார் பிரகாஷ்ராஜ் உலகமயம் தாராளமயம் தனியார்மயம் ஆகியவை ஊட்டி வளர்த்ததால் அதன் ஏவலாளாய் பணமுள்ளவர்கள் கைப்புள்ளையாய் மனசில் கரியைப் பூசிக் கிடக்கிற இன்றையக் கல்விமுறையின் அதன் வளர்ப்புப் பிள்ளைகளான கல்வி நிறுவனம் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் பாடத்திட்டம் கலங்கி நிற்கும் பெற்றோர் மேலும் கீழுமாய்ப் பெரிதும் பிளவுபட்டு வெந்ததைத் தின்று விதியை நினைத்து வாழ்க்கையைக் கடத்தும் சமூகம் என்றுஅனைத்துப் பரப்பின் மீதான நெடிய விமர்சனங்களையும் விளக்குமாறெடுத்துச் சாத்துகிற தொனியில் திரைமொழி விவாதங்களாய்ப் படம் முழுக்க விரித்திருக்கிற துணிச்சலுக்காகவே இதன் மூலவித்து மராட்டியாகவோ அல்லது வேறு எதுவாகவோ இருந்தபோதிலும் விருதுக்கு வேண்டுமானால் இந்தவகை அடையாளங்கள் தேவைப்படலாம்.
தோனி தமிழ் நடுத்தரவர்க்க வாழ்க்கைக்கு மிகவும் நெருக்கமாயிருக்கிறது என்பதனாலேயே இதைத் தமிழின் மிக முக்கியப் படமென்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.
அனந்தநாக்சங்கர்நாக் நாடகக்குழுவில் பெற்ற அடிப்படைப் பயிற்சியும் பாலச்சந்தர் பள்ளியில் பெற்ற அடுத்தடுத்தப் பயிற்சியும் அழகிய தீயே வெள்ளித்திரை மொழி அபியும் நானும் இனிது இனிது என்று சமூகத்தை இலக்கியமாய் நேசிக்கிற திரைப்படங்களையே தமிழ்ச் சமூகத்திற்குத் தந்திருக்கிற டூயட் மூவிஸ் அனுபவங்களும் சமூகப் பொறுப்புமிக்கப் படத் தயாரிப்பாளருக்குரிய ஆதங்கமும் நடிகர் பிரகஷ்ராஜுக்குள் ஓடியாடி விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் உண்மைக் கலைஞனும் ஒருசேர இதன் உருவாக்கத்திற்குத் துணை நின்றிருக்கின்றனர்.
திரைப்படம் பார்க்க உட்கார்ந்தால் திரைப்படத்தின் தொடக்கத்தில் தோனி என்கிற பெயரும் அதன் காட்சிப் படிமமான ஸ்டெம்ஸ் உம் கிரிக்கெட் பந்தும் காட்டப்பட அதனோடு இணைந்துவரும் ஒலியாக மட்டை அடியும் மக்களின் ஆரவாரமும் வரும்போது கிரிக்கெட் ஆட்டத்தின் பெருமை பேசும் படம் என்கிற சிந்தனை நம் மண்டையின் மேற்பரப்பில் மெல்லிதாய்ப் படருகிறது.
படம் எதைப்பற்றிப் பேசப் போகிறது என்பது விடிகாலைச் சூரியனாய் மெதுவே நம் மனசுக்குள்ளிருந்து முகம் காட்டிச் சரியாகவே வெளிக்கிளம்பத் தொடங்குகிறது.
ஆனால் தொடங்கிய வேகத்திலேயே எப்படிப் பேசப் போகிறது என்பதைத் திடீர்த் திருப்பமாய்த் தொடக்கத்துக் காட்சி இன்னொரு விதமாய்த் திசைதிருப்பி நம்மைக் கண்ணாமூச்சி ஆட வைத்து விடுகின்றது.
காட்சி இதுதான் இரவு நேரம் சோவென்று மழை மங்கலினின்று படம் தெளிவாகும்போது விளக்கை எரியவிட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிற ஒரு காவல் நிலையத்தின்முன் காவல்துறை ஊர்தி ஒன்று ஒளியைச் சிந்தியபடி வந்து நிற்கிறது.
பின்னாலிருந்து இறங்கும் காவலர் ஒருவர் கண்கள் குத்திட்டு முகம் கறுத்துக் கிடக்கிற இன்னொருவரின் பிரகாஷ்ராஜ் சட்டைக் காலரைப் பிடித்தபடி வெளியே இழுத்துக் கண்கள் நிலைகுத்தி முகம் இறுகிப்போய்ப் பிரமை பிடித்தவராய் நடைப்பிணமாய்த் தெரிகிற பிரகாஷ்ராஜ் காரின் கதவைப் போகிற போக்கில் சாத்தாமல் போயிருக்கலாம் என்று மனசு கிடந்து அடித்துக்கொள்கிறது.
ஆனால் இறங்கிய ஒவ்வொருவரின் மனசும் கொதித்துக் கிடப்பது அவர்களின் நகர்விலிருந்தும் வாயிலிருந்து குதிக்கும் மொழியினின்றும் தெரிகிறது.
தொரெ பேச மாட்டாராம்.....பேரு சுப்பிரமணியம்....நம்ம ஏரியாதான்......சாகுற மாதிரி அடிச்சிருக்கான்...சாவு கிராக்கி......நான் சொல்றென்...எழுதிக்க....உள்ளெ தள்ளுங்கையா அவனெ என்பதாய்க் காவல்துறை அதிகாரிதான் அவரைப் பற்றி ஏக ஒருமையில் நமக்கு அறிமுகம் சொல்கிறார்.
அவரைக் கழுத்தைப் பிடித்துச் சிறைக்குள் தள்ளிக் கதவைப் பூட்டிய காவலர் என்னசார் இப்படி இருக்கானுங்க...இவனுங்களைச் சும்மா விடக்கூடாதுசார் என்றே அதற்குத் தாளம் போடுகிறார்.
கிரிக்கெட் கணக்குப்பாடம் இரண்டையும் தாண்டி இதென்ன குற்றப் பின்னணி சார்ந்த கிரைம் படமா என்று புரியாமல் பிரகாஷ்ராஜ் மாதிரியே நாமும் விழித்தால் பிரகாஷ்ராஜ் என்கிற சுப்பிரமணியத்தின் மனசு நேத்துவரைக்கும் என்வாழ்க்கை இப்படி இல்லை.... என்பதாய்த் தனக்குள் பின்னோக்கிப் பேசுகிறது கார்த்திக் காவேரி என்று அலறும் குரலினூடே கைவிட்டு நழுவி ஓடுகிற பாத்திரமாகத் தொடரும் பின்னோக்கிய ஒலியில் மிகப்பெரும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு வளாகத்தை மேலிருந்து காட்டியபடியே ஒவ்வொரு குடியிருப்புப் பகுதிகளையும் அதன் தெருக்களையும் காட்டத் தொடங்கி சுப்பிரமணியத்தின் வீட்டிற்குள் நம்மைக் கைபிடித்துக் கூட்டிப்போகத் தொடங்குகிறது கேமரா.
கதைப்பாத்திரங்களை ஒவ்வொருவராக நம்மிடம் அறிமுகம் செய்விக்கிற திரைக்கதையாசிரியரின் அழகும் அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் மன இயல்புகளை அவர்கள் வடித்துக் கொட்டும் வார்த்தைகளிலிருந்து அள்ளிச் சரம் தொடுக்கும் வசனகர்த்தாவின் அருமையும் நம்மை மலைக்க வைக்கின்றன.
சுப்பிரமணியம் பார்வையில் பின்னோக்கிப் பயணிக்கிற கதையில் அவரின் ஒவ்வொருநாளும் பெரிய மாற்றங்கள் ஏதுமின்றி வழக்கமாய்க் குடும்பத்தில் அலுவலகத்தில் குடியிருப்போர் சங்கக் கச்சேரியில் என்று பொழுதுகள் அவருக்கு எவ்விதம் கழிகின்றன சந்திக்கிற கதைப்பாத்திரங்கள் யார் எவர் என்பதை அழகிய காட்சிகளாய்க் கல்லின் சித்திரமாய் அடுக்கிக் காட்டுகிறார்.
கந்துவட்டிக் கான்பாய் தவிர்த்து சுப்பிரமணியத்துடன் அன்றாட உறவிலிருக்கும் அனைத்துக் கதாபாத்திரங்களும் நமக்குக் காட்சிவடிவாய் சுப்பிரமணியத்தின் குணச்சித்திரத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் ஒருநாள் நிகழ்விலேயே நமக்கு அறிமுகப்பட்டு விடுகின்றனர்.
காவேரி என்று அழைத்தபடியே நகரும் கேமராவில் வீட்டுக்கு வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருக்கிற ஸ்கூட்டர் வீட்டினுள் கிரிக்கெட் வீரர்கள் படங்களால் அலங்கரிக்கப் பெற்றிருக்கிற ஒரு வானொலிப் பெட்டி பூஜைக்குரிய சாமிப்படங்களால் நிரவியிருக்கும் ஒரு அடுக்குமாரி மேஜையில் வரிசையாய் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கிற ஊறுகாய்ப் பாட்டில்கள் ஜாடிகள் அதைத் தொடர்ந்து யூனிபார்ம் உடுத்தியிருக்கிற புத்தகங்களைப் பையில் பொறுப்பாய் எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிற பெண் காவேரி என்று ஒவ்வொரு அறையாகக் கேமரா நம் கைப்பிடித்துக் கூட்டிப் போகிறது.
அதைத் தொடர்ந்து கிரிக்கெட் வீரர்கள் படங்கள் ஒட்டியிருக்கிற குளியல் அறைக்குள்ளிருந்து வரும் கார்த்திக்கின் கிரிக்கெட் காமெண்டரி அதைத் தொடர்ந்து அடுத்த அறைக்குள் கேமரா நகர அடுப்பங்கரையில் இட்லி உப்புமா தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிற பிரகாஷ்ராஜ் என்று அந்த வீட்டிலுள்ள குடும்ப உறுப்பினர்களின் துறுதுறுக் காலையின் பரபரப்பைக் காட்டுகிறது கேமரா.
ஒருமணி நேரமா பாத்ரூமுக்குள்ள இருக்கான்...தடிமாடு...காலேல எழுந்ததுலயிருந்து தூங்கப் போறது வரைக்கும் கிரிக்கெட் ....கிரிக்கெட்....இப்படியொரு வாலப் பெத்துக் குடுத்திட்டு நீ மட்டும் சிரிச்சுகிட்டே இருடி என்று உயரத்தில் படமாகி நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் தன் மனைவியிடம் செல்லமாய்ப் பிணாத்தியபடி தன் பையன் கார்த்திக்குக்கு வரலேன்னா டிபன் கட் என்று செல்லக் கண்டிப்பு காட்டி வெரைட்டியாச் சாப்பிடுறதுன்னா அம்பானி வீட்லதான் பொறக்கணும் என்று இட்லி உப்புமாவில் ஃப்ரைடு இட்லியின் குணத்தைக் கண்டு குதூகலிக்கும் அந்தக் குடும்பம் அப்படியானதுதான் அந்தக் குடும்பத்தின் மொத்தச் சூழலும் காட்சிகளின்வழி மெதுவே நமக்குப் புரிபடத் தொடங்குகிறது.
கிரிக்கெட் என்பதையே தன் உலகமாய்க் குறுக்கிக் கொண்டு விளையாட்டு வீரர் தோனியைத் தன் ஆதர்சமாய்க் கொண்டு குளியலறையிலிருந்து வெளிவரும்போதே கண்களில் கிரிக்கெட் குதூகலத்துடனும் குரலில் காவேரி...யூனிபார்ம் என்று தங்கையிடம் உரிமை கலந்த அதிகாரத்துடனும் வரும் கார்த்திக்அவன் தந்தை சுப்பிரமணியத்தின் உறவு கிண்டலும் சீண்டலும் பாசமும் பரிதவிப்பும் நிறைந்தது.
நீங்க அம்பானி ஆனதுக்கப்பறம் எங்களெப் பெத்திருக்கணும் என்று வாயாடும் கார்த்திக்கை இட்லி உப்புமாத் தட்டும் கையுமாய்ச் செல்லமாய் அடிக்க வரும் அப்பாவின் வேகம் ஷூ கிழிந்ததால் அடிபட்ட காலைப் பிடித்தபடி அம்மா என்று அலறி ஓடி அமரும் கார்த்திக்கிடம் டேடே என்னடா ஆச்சு?.....பாத்து வெளையாட வேண்டியதுதானெ....கிரிக்கெட் ஆடும்போது கண்ணுமண்ணு தெரியாது ஒனக்கு என்று அலறித் துடிக்கும் அப்பாவிடம் எப்பா ...ஆரம்பிக்காதீங்கப்பா...ப்ளீஸ் என்று அப்பாவின் வழக்கமான பல்லவியை முடக்கிப் போடும் கார்த்திக்....... சட்டையை மாட்டிக் கொண்டபடியே தனக்குள் புலம்பியபடி ஷூ வாங்கி ரெண்டு மாசங்கூட ஆகலெ...அதுக்குள்ள கிழிச்சிட்டு வந்து நிக்குறான்.
..அவனுக்குக் கேட்கும்படி இனுமெ இரும்புலதாண்டா ஷூ வாங்கணும் ஒங்களுக்கு என்கிற அப்பாவின் பொருமல் அப்பா கோச் தெனமும் ரெண்டு முட்டெ சாப்பிடச் சொல்லியிருக்காரு என்கிற கார்த்திக்கின் கலாய்ப்பு அதான் நெறைய வாங்குறியே பரிச்சையில....அதெச் சாப்பிடு என்கிற அப்பாவின் எதிர்க் கலாய்ப்பு என்று அத்தனைப் பரபரப்பிற்குள்ளும் காட்டப்பட்ட கதைப்பாத்திரங்களின் மனநிலைகள் நமக்குப் பரிச்சயமாகி விடுகின்றன.
வீட்டை விட்டுப் பையும் கையுமாய் மூவரும் வெளியே தெருவிற்கு வந்தால் இன்னொரு உலகமான குடியிருப்போர் சங்கத்தின் பொறுப்பாளர் லெட்சுமணன் சார் மூலம் இவரின் ஊறுகாய் வியாபரமும் இரவில் நடைபெறும் அவர்களின் கச்சேரி உறவும் மெல்லக் கோடி காட்டப் பெறுகிறது.
நின்னுட்டியான்னு கேளுங்க என்கிற கார்த்திக்கின் குறும்புடன் மூவரையும் சுமந்து கொண்டு ஸ்கூட்டர் புறப்பட பள்ளியில் காவேரியும் கார்த்திக்கும் இறங்கிக் கொள்ள கார்த்திக்கின் பார்வையில் வகுப்பறைக்கும் அவனுக்குமான உறவு கோடி காட்டப்பட ஸ்கூட்டர் சார் பதிவாளர் அலுவலகம் போகிறது.
அலுவலகத்தில் பாலச்சந்தர் படப்பாணியில் வெவ்வேறு குணாதிசயத்தில் மனிதர்கள் மனைவி இறந்தும் மறுமாப்பிள்ளை ஆக நினைக்காத ஒருத்தர் சுப்பிரமணியம் மனைவி இருந்தும் மறு டீல்களுக்கு செல்பேசிவழி ஆளாய்ப் பறக்கும் ஒருத்தர் டெஸ்பேச்சர் மனைவி பாக்கியமே மறுஜென்மத்தில்தான் கூடும் என்கிற ரீதியில் ஒருவர் சார்பதிவாளர் ஆகிய இவர்களுக்கிடையிலான உலகத்தில் கதையும் ஊடுபாவாய் மெல்ல வளர்கிறது.
வீட்டுக்குத் திரும்புகிற வழியில் மைதானத்தில் பயிற்சியிலிருக்கும் கார்த்திக்குக்குப் புது ஷூ கிரிக்கெட் கோச்சிடம் நாசர் கார்த்திக்குக்குப் படிப்பிலும் கவனம் செலுத்த அறிவுரை கூற வேண்டல் வீட்டிற்குத் திரும்பும் வழியில் குடியிருப்பில் காய்கறி விற்கும் காய்கறிக்காரனிடம் தகராறு ஒரு ரூபாய்ப் பேப்பரைப் படித்தே இந்தியாவுக்கு மூணுபக்கம் கடல் நாலு பக்கம் கடன் என்று உலக அரசியல்வரை பேசும் சமூக சேவகர் சம்பந்தம் பேசுவதை வாய்பிளந்துக் கேட்டல் மழைவரும் அறிகுறியில் காயப்போட்ட துணியை எடுக்க விரைதல் கடக்கிறபோதெல்லாம் கண்ணாடியில் தன் வாளிப்பைக் கண்டு மனங்குளிரும் நளினியுடனான அசடு வழியும் சந்திப்பு இரவில் நட்பு வட்டமாய்க் கலாய்க்கும் கச்சேரி நண்பர்கள் என்று சுப்பிரமணியத்தின் ஒருநாள் பொழுது நம் கண்முன் ஒவ்வொரு அங்குலமாய்க் காட்டப்படுகிறது.
அதைத் தொடர்ந்து நடுத்தரவர்க்க மனச்சாட்சியாய் வாங்கும் பணத்துக்கும் வாழ்க்கைக்குமே சம்பந்தமில்லெ.....பட்டப் படிப்புக்கும் பாக்குற வேலைக்கும் சம்பந்தமில்லெ என்று பரபரப்பு மிகுந்த சுப்பிரமணியத்தின் அன்றாட வாழ்வினூடாக பரபரப்பேயின்றி பாடி ஆடி ஒறவு நெறைய இருக்கு... அது செலவுதானே நமக்கு.....சேத்துவச்சச் சொத்து.... அது நட்புதானடா என்று படம் பார்க்கும் நமக்கு அறிவுறுத்துவது அழகு சார்பதிவாளர் அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கிற நான்கு ஆண்டுகளுக்குமுன் மனைவியைக் காலனின் கையில் கொடுத்துவிட்டு மகளுக்கும் மகனுக்குமாய்த் தன் வாழ்க்கையைச் செருப்பாய்த் தேய்க்கிற சுப்பு என்கிற சுப்பிரமணியத்தின் பார்வையிலேயே மொத்தக் கதையும் காட்சியாய் நகரத் தொடங்குகிறது.
மாணவரின் தேடலுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் விடைகூறும் தன்னம்பிக்கை வரமாகக் கல்வி இல்லாமல் ஆசிரியரின் பிழைப்பிற்கும் சலிப்பிற்கும் விடைகூறும் சாபமாய்க் கல்வி விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கும் இன்றையக் கல்வியைக் குற்றவாளிக் கூண்டிலே நிறுத்திக் குறுக்குவாதம் செய்கிற மகேஷ் மஞ்ச்ரேகரின் அழுத்தமான கதைக்கு மயிலிறகின் சித்திரமாய் அடுக்கடுக்காய் அழகுகாட்டும் திரைக்கதையைப் பிரகாஷ்ராஜும் த.செ.
ஞானவேலும் சேர்ந்து உருவாக்க பின்னவரின் அர்த்தம் பொதிந்த முரணிய வசன அடுக்குகளால் பார்ப்பவர் மனசுக்குள் பல புதிய கேள்விகளை விதைத்திருக்கிறது இந்தப் படம் ஒரு நடுத்தர வர்க்க ஊழியரின் மன உளைச்சலின் ஊற்றுக் கண்ணாய் விளங்குகிற இன்றையக் கல்விசார் சமூக அவலங்களை நடுத்தரவர்க்கத்திற்கே உரிய வாழ்க்கைத் துடிப்புகளுடன் கருத்தியல் எதிர்க் கருத்தியல் என்பதாய் மொத்த விவாதங்களையும் சட்டகக் கூண்டுக்குள் கொண்டு வந்து நிறுத்தி அதிலிருந்து முகிழ்க்கும் ஆக்கபூர்வ இழைவுக் கருத்தியலை நாடகியமாய்த் திரைமொழியில் சொன்னதன் மூலம் திரைப்படத்தின் சமூகப் பொறுப்புக்கு மிகவும் நேர்மையாயிருக்கிறது இந்தப் படம்.
சோதனைகளின் நிரூபணம் அறிவியலாய் இருந்தாலுமேகூட ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்புகளின் பின்னே இருக்கிற அறிவியல் வரலாறு நிச்சயம் கற்றுத்தரப்பட வேண்டும்.
அந்த ஆர்வத்தைத் தூண்ட வேண்டியது ஆசிரியரின் கடன் இதுபோன்ற செயல்முறைக் கல்விக்கு ஆசிரியர்கள் கடுமையாக உழைக்க வேண்டியிருக்கும்.
இதனோடு தொடர்புடையதான கருத்தில் பையன் கார்த்திக்கின் கோமாவால் மனம் குழம்பிப் போயிருந்த சமூக அறிவியல் ஆசிரியை பற்றி பள்ளிக் காவலாளி போட்டுக் கொடுத்த்தில் மனம் குமைந்து போயிருந்த கார்த்திக் லாக்கரிலிருந்து கீழே விழும் கிரிக்கெட் பந்து எழுப்பும் ஒவ்வொரு சப்தமும் கோச்சின் வார்த்தைகளாய்த் தலையில் சம்மட்டிக் கொண்டு தாக்கியதுபோல் நிலைதடுமாற வைத்திருந்தகுற்ற உணர்வினால் கல்விமுறையின் மீதே கொலை வெறியிலிருந்தஒரு தந்தையின் மனநிலையில் பிரகாஷ்ராஜ் அவருக்கேயுரிய தொனியில் ஹிஸ்டரிங்றது எப்ப நடந்தது இல்லெ.
ஒரு தேதியெ மனப்பாடம் பண்ணிச் சொல்லிட்டா அது போதுமா?....நீங்க ஹிஸ்டரி டிச்சர்தானே?.....இந்தியா பாகிஸ்தான் எப்பப் பிரிஞ்சதுங்ற தேதி உங்களுக்குத் தெரியும்..... ஆனா எதுக்காகப் பிரிஞ்சது....அப்ப என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லுங்க பாப்போம்.
தெரியலேல்ல.... பதில் தெரியலேல்ல.... அப்ப பெஞ்சு மேல போயி நில்லுங்க....நில்லுங்க பெஞ்சு மேலெ என்று தமிழ்ச் சமூகத்தின் அத்தனை ஆசிரியர்களுக்கும் உறைக்கும் குரலில் வெடிப்பதும் தார்க்குச்சி வார்த்தைகளில் நோவேற்படுத்தும் மூர்க்கமான ஆசிரியர்களுக்கு மத்தியில் வர்ற கிரிக்கெட்ட விட்டுட்டு வராத பாடத்தைப் போயிப் படி...படின்னா?
எப்படி என்கிற கிரிக்கெட் கோச் மாதிரியான மனசை நேசிக்கும் ஆசிரியர்களின் முரணாடல்களைக் காட்டியிருப்பதற்கும் இரத்தத்தை உறிஞ்சும் அட்டையைப் போல் அகப்பட்டவர்களிடம் காசை உறிஞ்சும் கந்துவட்டிக்காரன் கான்பாயிடம் இருப்பதாய்க் காட்டும் சீரான குடும்ப உறவும் பிறத்தியார் கஷ்டத்தில் இரங்குகிற நெகிழ்ச்சியும் காசுக்காக உடலை விற்றுப் பெயர் மாற்றிப் பிழைத்துத் திரியும் மேல் வீட்டுக்காரி நளினி என்கிற ரோஸியிடம் இருப்பதாய்க் காட்டும் குடும்பப் பொறுப்பும் பரிவும் பச்சாதாபமும்கூட சரஸ்வதியின் பெயரால் காசைக் கறக்கப் பொலி கேட்கும் கல்வி நிறுவனங்களிடம் அங்குள்ள ஆசிரியர்களிடம் இல்லாதிருப்பதாய்க் காட்டி அவர்களைக் கூனிக் குறுகிப் போகச் செய்ததும் நான் இந்தப் படத்தை இன்னும் நெருக்கமாக நேசிப்பதற்குக் காரணம்.
தோனி திரைப்படத்தின் இறுதியில் சுப்பிரமணியம் பொதுஇடத்தில் வைத்து நாட்டின் முதல்வரைச் சந்தித்துப் பேசும்போது இன்றையக் கல்விமுறையால் மனசளவில் நொடிந்துபோக வைத்தத் தன் சொந்தப் பிரச்சனையின் வலியைச் சமூகம் மொத்தத்துக்குமான வலியாக்கிச் சமூகத்தின் கைகளில் அப்படியே தன்னைக் கொட்டிக் கொடுத்து விடுகிறார்.
என்று முதல்வர் கதைப்பாத்திரம் சுப்பிரமணியத்திடம் கூறும்போது பெரும்பாலும் இந்த இடத்தில் தமிழ்ப் படங்கள் ரொம்ப நன்றி சார் என்று சுப்பிரமணியத்தைக் கண்ணீர் ததும்பச் சொல்ல வைத்துக் குதூகலப்பட்டுவிடும்.
ஆனால் இந்தப் படத்தில் தனிமனிதப் பிரச்சனை என்பதிலிருந்து அதைச் சமூகம் மொத்தத்திற்குமான குரலாகப் பதிவு செய்திருப்பதென்பது ரொம்பவும் முக்கியமானது.
சுப்பிரமணியம் போதாதுசார்.... ...பாதிக்கப்பட்டது நான் மட்டுமில்லெ சார்....என்னெய மாதிரி எத்தனையோ பெத்தவங்கக் குற்றவாளியா நிக்குறாங்க...படிப்பு கொழந்தைங்களுக்குத் தண்டனையா மாறிடுச்சி சார்.
பாவம் சார் கொழந்தைங்க என்று சமூகப் போராளியாய்க் கொதித்துக் குமுறுவதில் யதர்த்தத்திற்கும் கனவிற்கும் ஈடுகொடுக்கக்கூடிய புள்ளியைக் கேள்வியாக்கி அதைச் சமூகம் மொத்தத்துக்குமாய் மாற்றிக் காட்டக்கூடிய ஒரு புதிய மேடையாகியிருக்கிறது திரைப்படம் என்பது முக்கியமாய்ப்படுகிறது.
இதேமாதிரி தொலைக்காட்சிவழி வீட்டிற்குள் வந்து நடுவீட்டில் சம்மணம் போட்டு அமர்ந்து நம் வாழ்க்கையில் கும்மி கொட்டிக் கொண்டிருக்கிற கிரிக்கெட் பித்தும் இன்னொரு தடாலடி விமர்சனத்தால் தாக்கப்படுகிறது.
கோமாவில் கிடக்கும் தன் பையனை நினைத்துச் சுதியுடன் கச்சேரி நண்பர்களிடம் சுப்பிரமணியம் மனசைக் கொட்டுவது பார்வையாளர்கள் கருத்தியல் எதிர்க் கருத்தியல் இரண்டின் நல்லது கெட்டதிலிருந்து சரியான ஆக்கபூர்வ இழைவுக் கருத்தியலை நாம் பெறுவதற்கான சூட்சமமாய் அமைந்திருக்கிறது.
ஒரு ஜெனரேஷனையே நாசம் பண்ணிட்டாங்க இவனுங்க.....அதையெல்லாம் எப்படிப் பாக்குறீங்க.... நாளெல்லாம் உக்காந்து கிரிக்கெட்டு....வேற வேல இல்லெ ஒங்களுக்கு?....இவனுங்க கிரிக்கெட் வெளயாடலெ....நம்மளோட வாழ்க்கையிலெ வெளயாடிட்டு இருக்கானுங்க.....எப்பப் பாரு....கிரிக்கெட்டு....கிரிக்கெட்டு....பசங்களுக்கு ஸ்கூல் ஃபீஸ் கட்றதுக்குள்ளெ ரெத்தம் சுண்டிப் போகுது....எங்கெயிருந்து வருதுய்யா பணம்?.....எம்பையனோட ஸ்கூல் ஃபீஸ் பேக் ....இதுக்கெல்லாம் எங்கயிருந்து வருதுய்யா பணம்?...தோனி அனுப்பல....அவுங்க அப்பன் வெங்கட ரமண சுப்ரமணியம்...நான் குடுக்றேன்....ஒவ்வொரு காசும் என் ரெத்தம்....என் வேர்வை......அவுங்களுக்கென்ன.....போடுற பனியன் ஷூ....முன்னாடி பின்னாடி விளம்பரம்....எவனோ காசு சம்பாதிக்கிறான்....நம்ம புள்ளைங்களோட வாழ்க்கை நாசமாப் போவுது இங்கெ.
என்று எல்லா அப்பாக்களின் மனசாயும் குமுறுவதும் நிதானத்தில் தோனியின் ஹெலிகாப்டர் ஷாட் பற்றி பிரக்ஞை இழந்திருக்கிற பையனிடம் தானாய்ப் பேசித் தீர்ப்பதும் பேதலித்துப் புலம்பிக் கிடக்கிற ஒரு அப்பாவைப் பார்த்து நண்பர்கள் தங்களுக்குள் புழுங்குவதும் அழகய் அமைந்திருக்கிறது.
ஏதாவது உருப்படியா இருந்தா கேளுங்க சொல்றேன் என்கிற முதல்வரிடம் கொலைக்குற்றப் பாதிப்பிற்குள்ளான சுப்பிரமணியம் தன் பிரச்சனைகளைக் கேள்விகளாக்கி முன்வைக்கிறார்.
எல்லாருக்கும் எல்லாம் தெரியவேண்டிய அவசியமில்லேன்னு சொல்றீங்களே அப்பக் கொழந்தைங்க மட்டும் தமிழு இங்கிலீஷ் மேத்ஸ் ஹிஸ்டரி ஜாகிரஃபி கெமிஸ்ட்ரி பயாலஜி பிசிக்ஸ்ன்னு ஏன் சார் எல்லாம் தெரிஞ்சுக்கணும்?
இன்றையக் கல்விமுறையின் மாற்றத்திற்காக முதல்வரிடம் சுப்பிரமணியம் வைக்கும் வேண்டுகோள் சார்லி சாப்ளினின் கிரேட் டிக்டேட்டர் படத்தின் இறுதியில் சாதாரண முடிதிருத்துபவராக வரும் சார்லி சாப்ளின் விடுக்கும் மனிதகுல விடுதலை பற்றிய அறிவிக்கைக்கு இணையானது.
அது சார்லியின் கனவு சமூக ஒழுக்கம் சார்ந்த சாப்ளினின் விருப்பம் இன்னமும் எல்லோர் மனசுக்குள்ளேயும் ரீங்கரித்துக் கொண்டிருக்கும் சார்லி சாப்ளினின் கருத்தியல் அது அது இப்படிப்போகும் இதற்கு ஒப்பாகவே கல்விமுறை பற்றிய தன் கனவுகளை அதன் ஒழுக்கம் சார்ந்த தன் விருப்பத்தை முதல்வரிடம் வேண்டுகிற தொனியில் காவலர்களால் தள்ளப்பட்ட நிலையிலும் சுற்றிலும் பலூன்களைப் பிடித்தபடி முதல்வரை வரவேற்க நிற்கிற பள்ளிக் குழந்தைகளின் பின்னணியில் ஊடகங்களின்வழி சுப்பிரமணியம் இந்த உலகிற்கே வேண்டுகோளாய் முன்வைக்கிறார்.
என் வீட்லயும் பசங்க இப்படிக் கஷ்டப்பட்டுத்தான் படிக்கிறாங்க என்கிற முதல்வரிடம் சுப்பிரமணியம் வைக்கிற ஒரு சிறிய ஆனால் பெரிய மாற்றத்திற்கான வேண்டுகோள் உலகிலுள்ள எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் பொதுவானது.
எந்தக் கொழந்தையும் கஷ்டப்பட வேண்டாம்....படிப்பு வரலேன்னா என்ன?...வேற ஏதாவது தெறமை இருக்கும்லா...தேடிப் பார்க்கலாம்லா....சார் எம் பையனுக்கு மேத்ஸ் வராது சார்....பிஸிக்ஸ்லெ ரொம்ப வீக்குதான் சார்.....ஆனா கிரிக்கெட் வரும் சார்....நல்லா ஆடுவான் சார்...அதுக்கு மார்க் போட்டா ஸ்டேட்லெயே பர்ஸ்ட் வருவான் சார்...அறிவாளிக் கொழந்தை உதவாக்கரெ கொழந்தைன்னு யாரும் இல்லெ சார்.
எல்லாக் கொழந்தைகளுக்குள்ளயும் ஏதோ ஒரு தெறமை இருக்கு சார்...அதைத் தேடி கண்டுபுடிச்சி வளர்க்க வேண்டியதுதானே பேரண்ட்ஸ் ஸ்கூல் டீச்சர் அதிகாரிங்க அரசாங்கத்தோட பொறுப்பு.....அதைச் செய்யாம கொழந்தைங்களெ முட்டாள் மக்குன்னு சொல்லுறது தப்பு சார்.....பெரிய பாவம் சார் கொஞ்சங்கூடக் கூச்சம் இல்லாமெ அதைச் செய்துகிட்ருக்கோம் சார்....ஒங்களுடைய ஒரு கையெழுத்து தலைமுறையினுடைய தலையெழுத்தையே மாத்திடும் சார்.
ஒங்களெ மாதிரிப் பெரியவங்க எல்லாம் மனசு வச்சா இது முடியும் சார்.....ஏதாவது செய்யுங்க சார்.... ப்ளீஸ்....ஏதாவது செய்யுங்க இதைத்தான் ஒரு திரைப்படம் செய்யமுடியும்.
இதுதான் ஒரு திரைப்பட்த்தின் பெரும் பயனுங்கூட அதை மிகச் சரியாகச் செய்திருக்கிறார் பிரகாஷ்ராஜ் இன்றைய வாழ்நிலையின் மேற்தோலாய்ப் போர்த்திக் கிடக்கிற ஊடகத்தில் நம் அறிவை மேம்படுத்தும் அக்கபூர்வமான விவாதத்தளத்தையும் நேர்மையை முகவரியாய்க் கொண்ட ஊடகத்தவர்களின் மனிதத் துடிப்பையும்கூட அழகாகப் பதிவு செய்திருக்கிறது இந்தப் படம் ஊடகத்தின் ஆக்கபூர்வமான செயலும்கூட அழுத்தமான கதைப்பாத்திரங்களாய்ப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது தோனியில் இன்றையக் கல்விமுறை வரமா சாபமா என்று விஜய் டி.வி.யில் கோபிநாத் நடத்தும் நீயா நானா நிகழ்ச்சி இந்தப் படத்திற்காகவே அளவெடுத்துத் தைத்த சட்டையைப் போல் அத்தனைப் பாந்தமாய்ப் படத்தின் கதை நகர்வுக்கு உதவியிருக்கிறது.
அதில் பங்கேற்றுக் கல்விமுறையின் சீர்கேடுகளை நாளிதழ் வாங்க ஒரு ரூபாய்கூடச் செலவு செய்யத் தயங்கும் ஒரு தந்தையாய் இருந்தும் தன் அனுபவத் தெறிப்புகளைக் கொண்டு அதை விளாசித் தள்ளியதால் ஊரே சுப்பிரமணியத்தை சூப்பர் மேன் ஆகக் கொண்டாடுகிறது.
சுப்பிரமணியமும் இப்படித்தான் அவர் குடியிருப்பில் வசிக்கும் தொலைக்காட்சியில் நாட்டு நடப்புகளை அலசும் சம்பந்தம் என்பவரையும் சூப்பர் மேன் ஆகத்தான் பார்க்கிறார்.
சுப்பிரமணியத்தின் முதுகெலும்பில் சுளுக்கேற்படுத்த ஒருலட்ச ரூபா கூலி கொடுத்துக் கல்வி நிறுவனங்கள் அடியாட்களை அனுப்பி அவரை அடித்து உதைத்து அவரின் குடும்பத்திற்கே ஆதரவாய் இருந்த ஸ்கூட்டரைக் கொளுத்த வைக்கிறது.
அரசாங்க ஊழியராய் இருந்து கொண்டு ஊடகத்தில் அரசின் கல்விமுறையை விமர்சித்துப் பேசியதால் ம்கனின் மருத்துவச் செலவிற்கான லோனைக் கொடுக்க மறுக்கிறது அரசு இருபது ஆண்டுகளாய் சம்பளம் போதாமல் குடும்பம் நடத்தக் கூடுதலாய் ஊறுகாய்ப் போட்டு விற்பது தவிர்த்து அலுவலகத்தில் லஞ்சம் வாங்காமல் தன் பையன் கர்த்திக்கின் கல்விக் கனவை மட்டுமே சுமந்து திரிந்த சுப்பிரமணியத்தின் வேலையைக் காவு வாங்குகிறது அரசு இறுதியில் சுப்பிரமணியம் கதறலுக்குச் செவி கொடுக்காத முதல்வர் ஓர் ஊடகக்காரரின் இவரு டெர்ரிஸ்டில்ல சார் ஹி இஸ் அன் இந்தியன் சிடிசென்.
எனக்கு நல்லாவே தெரியும் சார் அஞ்சி நிமிஷம் டைம் கொடுங்க சார்.....ப்ளீஸ் சார்...அவர் ஏதோ பேச விரும்புறாரு என்று கதறுவதைக் கேட்டு மட்டுமே காவலர்களைப் பார்த்து ஐ வாண்ட் டு டாக் டு ஹிம்...... டூ ஐ சே என்று முதல்வர் இறங்கி வருவதன்மூலமும் விடுங்க...விடுங்கய்யா....சி.எம்.
அவரைக் கூப்பிடுறாரு என்று நேரிடையாகக் களத்தில் இறங்கிக் காவலர்களிடமிருந்து சுப்பிரமணியத்தை விடுவிக்கும்போதும் கம்...கம்...கைஸ்....கவர் இட் என்று தன் நண்பர்களுக்கு உத்தரவிட்டு அதைப் பதிவு செய்யும்போதும் இறுதியில் நம்ம தமிழ்நாட்டுக்கு ஒரு நல்ல கிரிக்கெட் பிளேயர் வேணும் என்று சொல்லுகிற முதல்வரைப் பார்த்து சூப்பர்....சூப்பர் சார்...சார் ஒரே ஒரு ஸ்டில் சார் என்று ஊடகக்காரர் உலகத்தின் குரலாய் எழுப்பும் ஆரவாரம் அதைத் தொடரும் மக்களின் ஆரவாரம் இவற்றிலெல்லாம் ஊடகத்தின் சமூகப் பொறுப்பும் துடிப்பும் அதன் அவசியமும் மிக இயல்பாகவும் அழுத்தமாகவுமே தோனியில் பதிவாகியிருக்கிறது.
அழுத்தமான கதை அச்சுப் பிசகாத திரைக்கதை அசலான மனசைக் கொட்டும் வசனம் இவர்களோடு இளையராஜாவும் சேர்ந்தால் அதன் சேர்மானக் குண வியாபகத்தை யார்தான் வியக்காமலிருக்க முடியும்?
காட்சிகளின் அர்த்தத்தைக் கண்ணுக்குள் உருத்தாமல் பதிக்கிற குகனின் ஒளிப்பதிவு ஒரு வாழ்க்கையின் போக்கைப் பிசிறில்லாமல் பின்தொடர வைக்கிற கதிரின் கலை இயக்கம் வாழ்வின் விளக்கமாயமையும் முத்துக்குமாரின் பாடல் வரிகள் அழகுகளை அள்ளிக் கோர்த்திருக்கும் தொகுப்பாளர் கதைப் பாத்திரங்களுக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கிற பக்குவப்பட்ட நடிகர்கள் பிரகாஷ்ராஜ் என்கிற நடிகர்நெறியாளுநர்தயாரிப்பாளர் என்று புத்திசாலிக் கலைஞர்கள் பலரும் வரிசையாகக் கைகோர்த்திருக்கிற அழகில் படம் எழுப்பும் கேள்வியானது பார்ப்பவரின் மனசின் ஆழத்திற்குள் பதியம்போடத் தொடங்கி விடுகிறது.
இன்றைக்குப் புற்றீசலாய்ப் பூதாகாரமாய் எழுந்து நின்று எதிர்காலச் சமூகத்தையே அச்சப்படுத்தி நிற்கும் காசு மட்டுமே பார்க்கும் கல்விமுறையை எதிர்த்து இத்தனை அசலாகப் படங்கள் எதுவும் தமிழில் வந்ததாய்த் தெரியவில்லை.
எலியை எறிந்த வேலல்ல யானையைக் குறிபார்த்து எறிந்த வேல் இது வரலாறு எப்பொழுதும் இதை நினைவிற்கொள்ளும் இதனால் கல்வித்துறையில் நாளைக்கே மாற்றங்கள் வந்துவிடப் போவதில்லை என்று நம்புகிற அதேநேரத்தில் மாற்றங்களே வராமலும் இருந்துவிடும் என்பதையும் நாம் நம்பவில்லை.
மக்களின் மனசுக்குள் மெதுவாகவேணும் உண்மை ஒளிபாய்ச்சத் தொடங்கும் என்று நம்புவோம் ஆனால் திரைப்படத்தைச் சமூக ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தத் தோள் கொடுத்திருக்கிற பிரகாஷ்ராஜுக்கு நம் வாழ்த்துகளைச் சொல்லுவோம்
இதைத் தொடர்ந்து அமெரிக்காவின் பல் வேறு மாநிலங்களில் உள்ள தொழி லாளர் இயக்கங்களை இணைத்து அமெரிக்க தொழிலாளர் கூட்ட மைப்பு என்ற இயக்கம் உருவாக்கப் பட்டது.
வேலை நிறுத்தம் செய்யாமல் பணிக்கு வந்த ஒரு சிலர்கள் ஒன்றும் புரியாதவர்கள் என்று அர்த்தம் அல்ல.... மாறாக மற்றவர்களை ஏமாற்றுவதாக நினைத்துக்கொண்டு அவர்களை அவர்களே ஏமாற்றி கொண்டிருக்கிறார்கள்.
நமது துறை வளர்ச்சிக்காக நமது முந்தய தலைவர்கள் தோழர்கள் தனது உடலில் உள்ள உறுப்புக்களை இழந்து ஊனமாகி இருக்கின்றார்கள் ஏன் உயிரை கூட இழந்திருக்கின்றார்கள்.
பல்வேறு தியாகத்தால் வளர்க்கப்பட்ட இந்த நிறுவனத்தை நமது பாதுகாப்பிற்க்கான போராட்டத்தில் யாரேனும் விலகி இருந்தால் அது துரோக செயலாகும்.
அடி உதை அட்டைக் கடி சுளீர் குளிர் பாலியல் தொந்தரவு உழைப்புச் சுரண்டல் நயவஞ்சகம் கொள்ளை நோய் எனக் கொத்தடிமைகளில் ஒருவனாகக் கிடக்கும் ஒட்டுப்பொறுக்கி அங்கிருந்து தப்பி ஓட நினைக்கிறான்.
தப்பியோட முனைந்து கெண்டைக் கால் நரம்பு அறுபட்டு முடங்க அங்கம்மாவை ஒட்டுப்பொறுக்கி சேர்ந்தானா என்பது வலி நிறைந்த வரலாறு தேயிலைத் தோட்டத்தின் பச்சை இலைகளுக்குப் பின்னால் உறைந்திருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தமிழர்களின் ரத்தத்தை விவரித்த ரெட் டீ தமிழில் எரியும் பனிக்காடு நாவலின் பாதிப்பில் பரதேசி படைத்திருக்கிறார் பாலா.
கடைசி வரை வெள்ளந்தியும் இயலாமையுமாகத் திரியும் நாயகன் காதலில் உயிர் சுமக்கும் ஒருத்தி ஓடிப்போன புருஷனை நினைவிலும் இடுப்பில் பிள்ளையையும் சுமக்கும் இன்னொருத்தி உடலை முதலாளி வெறிநாய்க்கும் உயிரைக் கொள்ளை நோய்க்கும் தருகிற மற்றொரு மனுஷி என மனதை நிறைக்கும் நாயகிகள் கண்ணீரில் கரைக்கும் க்ளைமாக்ஸ்... என பாலா படங்களிலேயே இது முற்றிலும் புதிய அனுபவம் சாலூரில் வறுமையில் கிடக்கும் அந்த மக்களின் வாழ்க்கைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் கொண்டாட்டங்களும் நகைச்சுவையும் காதலுமாக விரியும் படம் பிழைக்க ஊர் விட்டுப் போகும் வழியில் மயங்கி விழும் ஓர் உயிரிலிருந்து தடதடக்கத் தொடங்குகிறது.
நியாயமாரேஏஏஏஎய்ய்... எனத் தலையை ஆட்டி ஆட்டித் தமுக்கடித்து வேதிகா காட்டும் காதல் சாடையில் வெட்கப்பட்டு தேயிலைத் தோட்டத்தின் துயரத்தில் அவக்கு அவக்கு எனப் பசியில் சாப்பிட்டு கால் நரம்பு அறுபட்டுக் கதறுவது வரை... அற்புதம் அதர்வா துடிப்பும் துறுதுறுப்புமான அழகுக் கருப்பியாக வேதிகா.
திருமணப் பந்தியில் அதர்வாவுக்கு மட்டும் பரிமாறப்படாதபோது கண்களில் காட்டும் சிரிப்பும் குடிசைக்குள் அறைந்துவிட்டு கைப் பிடித்து இழுக்கும் ரியாக்ஷனுமே போதும் வேதிகாவைவிடக் கனமான பாத்திரம் தன்ஷிகாவுக்கு.
அதர்வாவைத் தன் குடிசைக்குள் சேர்க்காமல் விரட்டுகிற முரட்டுத்தனமாகட்டும் அதர்வாவின் அப்பாவித்தனத்தைப் புரிந்துகொண்டு மௌனமாகப் புன்னகைப்பதாகட்டும் பொம்பளையப் பத்தித் தப்பாப் பேசாதே என்று ஆத்திரப்படுவதாகட்டும் தைரியமும் துயரமும் அலைக்கழிக்கும் பெண்மைக்கு உருவம் கொடுத்திருக்கிறார் தன்ஷிகா யாருங்க அந்த ஆத்தா..?
என் கல்யாணத்தை நானே தமுக்கு அடிக்கிற மாதிரிக் கனவு கண்டேன் என்று சொல்லும் அதர்வாவிடம் ஆமா நீங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பிச்சை எடுக்கிற மாதிரி நான் கனாக் கண்டேன் என்று துடுக்குக் காட்டி பஞ்சாயத்தில் அவசரமாகச் சூடம் அணைத்து அதெல்லாம் சத்தியம் பண்ணியாச்சு போங்க... போங்க என்று விரட்டியடிக்கும்போது ஆச்சர்யப்படுத்துகிறார்.
புதிதாகத் திருமணமாகிக் கல்யாணக் கனவு கலையாமலே பஞ்சம் பிழைக்க எஸ்டேட் நரகத்துக்குப் புலம்பெயர்ந்து வெள்ளைக்காரனின் காம இச்சைக்குப் பலி யாகும் ரித்விகா தன் மனைவி மானம் இழப்பதை வேறு வழியில்லாமல் பார்த்துச் சகித்து இரவு நேரத்தில் அழுது புலம்பும் கார்த்திக் ஜாலி மைனராக டான்ஸ் போட்டு பெர்மனென்ட் மட்டையாகும் விக்ரமாதித்யன் என ஒவ்வொரு பாத்திரமும் நுட்பத்துடன் வார்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.