sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இம்மன்னன் தன் மிகப்பெரிய அரச செல்வத்தையும் சிறப்பையும் அடியோடு துறந்து இவ்வாறு வடக்கிருக்கத் துணிந்ததை நினைத்தாலே வியப்புண்டாகிறது வேற்று நாட்டுத் தோற்றம் சான்ற சான்றோர் ஒருவர் நட்பைப் பாதுகாத்து அதனையே பற்றுக் கோடாகக்கொண்டு துன்பம் நிறைந்த இவ்வேளையில் இங்குத்தவறாது வந்ததை நினைத்தால் முன்னையதினும் இது பெருவியப்பாயுள்ளது ஆருயிர் நண்பர் வருவார் என்று துணிந்து கூறிய மன்னனது பெருமையும் அது பழுதின்றி வந்தவர் அறிவும் வியக்குந்தொறும் வியக்குந்தொறும் வியப்பே மிகுகின்றது ஆனால் அந்தோ தன் செங்கோல் செல்லாத பிற நாட்டுச் சான்றோரின் நெஞ்சையும் தனக்கு உரிமையாகக் கொண்ட பழமை சான்ற புகழ் படைத்த பெரியோனது இந்நாடு இனி என்னாகுமோ இதுவே மிகவும் இரங்கத்தக்கது என்னும் கருத்தமைந்த இவ்வாறு கற்றவர் நெஞ்சையும் கரை காணா வியப்பில் ஆழ்த்தும் வகையில் வந்த பிசிராந்தையாரைக் கண்ட சான்றோர்கள் அவருடைய இளமை சான்ற தோற்றத்தைக் கண்டு மேலும் வியப்புற்றார்கள்.
ஆன்றவிந்தடங்கிய சான்றோராகிய பிசிராந்தையார் ஈராயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்பு புன்னகை தவழும் முகத்தோடு ஒரு சிலர்க்கே கூறிய அமுத மொழிகள் காலத்தையும் வென்று காசினிக்குப் பயன்படும் அழியாத் தன்மை பெற்று விளங்குகின்றன பெரியீர் யான் ஆண்டில் முதியவனே ஆயினும் நரையின்றி விளங்கல் எவ்வாறோ எனக் கேட்கின்றீர்.
அதற்கு மேலே யான் வாழும் ஊரின் கண்ணே நற்பண்புகள் நிரம்பிப் பணிய வேண்டிய பெரியோரிடத்தே பணிந்து ஐம்புலனும் அடங்கிய கோட்பாட்டினை உடைய சான்றோர் பலர் உள்ளனர் என்னுங் கருத்தமைந்த வாழ்க்கையின் தீராப்பிணிகட்கு எல்லாம் அடிப்படைக் காரணம் கவலை கவலை கவலையே ஆகும் அறிவியல் துறையில் எவ்வளவோ முன்னேறியும் அன்பும் அருளும் ஆண்மையும் இன்றி இந்த உலகின் அகவாழ்வு அழிந்து கொண்டே இருப்பதற்கான காரணம் கவலையே ஆகும்.
அப்பண்பாட்டினைக் காக்கும் வேலியாய்அரணாய்நாடுகளின் அரசியலும் உலகின் அரசியலும் அமைய வேண்டும் அந்த அரசியல் அறத்தை உயிராக ஒம்பும் அரசியல் ஆக வேண்டும்.
இன்னம் இரு பாடல்களோ அவர் கோப்பெருஞ் சோழன் பால் கொண்டிருந்த இணை காண இயலா நட்பின் ஆழத்தை உலகம் உணர்ந்து வியந்து போற்றச் செய்தன.
இத்தகைய பண்பு நிறைந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்து பயன் செறிந்த பாக்களைப் பாடிய புலவர் பெருமானாரின் வாழ்வும் குறிக்கோள் நிறைந்த பாடல்களை யாத்துதவிய தமிழ் நெஞ்சம் படைத்த சோழ மன்னனது வாழ்வும் ஆறோடு ஆறு கலந்தாற்போல ஆயின.
சோழ வேந்தனது அவைக்களப் புலவராகவே இருந்து காலமெல்லாம் அவனுடன் உறையும் இன்பத்திலேயே வாழ்வைப் போக்கிய அவர் மன்னனது மாசறக் கற்ற சான்றோனது பிரிவை எங்ஙனம் பொறுப்பார்?
பொத்தியாரும் சோர்ந்த நெஞ்சினராய் நீர் பெருகும் கண்ணினராய் உறையூர் திரும்பினார் உயிரற்ற உறையூரைக் கண்டார் அந்தோ தேர்வண் கிள்ளியே நீ இல்லா மூதூராயிற்றோ உறந்தை என்று குழந்தை போலப் புலம் பினார் சின்னாள் உயிர் சுமந்து இருந்தார்.
மாண்டு போன மாந்தருக்கு அந்நாள் வழக்கப்படி தமிழ் மக்கள் நடுகல் நிறுவியிருந்தார்கள் தங்கள் கண்ணீரால் அதை நீராட்டி நித்தமும் வழிபட்டார்கள்.
இக்காட்சியைக் கண்ட புலவர் பொத்தியார் கண்களை இரு கையால் பொத்திக்கொண்டு அழுது அரற்றினார் நெஞ்சைப் பிளந்துகொண்டு வெளி வந்த பெருந்துயரால் தாயை இழந்த சேய் போல விம்மி விம்மி அழுத வண்ணம் அந்தோ மன்னா நீ நடுகல்லாய் நிற்க நான் காணவோ என்று கூறித் தவித்தார் பாடுனர்க்கு ஈத்த பல்புகழோனைஆடுநர்க்கு அளித்த பேரன்புடையோனை.
அறவோர் புகழ்ந்த செங்கோலனைசான்றோர் போற்றிய திண்ணிய நட்பினனை அருமை பாராது கொன்றதே கொடுங்கூற்றம் அக்கூற்றம் ஒழிவதாக என்று வையமாட்டீரோ வாய்மை சான்ற புலவர்களே?
என்று கண்ணீர் உதிர்த்துப் புலம்பினார் சோழன் உயிர் விட்ட இடத்திலேயே தாமும் உயிர் துறக்க நினைத்த புலவர் நடுகல்லாய் நின்ற மன்னனை நோக்கி என்னைப் பிரிந்தேகிய அன்பிலாள நம் நட்பை நீ மறந்திருப்பாயல்லை.
இவ்வற்புதக் காட்சிகளை எல்லாம் கண்டார்கள் சங்க காலத் தமிழ் மக்களும் புலவர்களும் உள்ளத்தின் பேராற்றலை எண்ணி எண்ணி வியந்தார்கள்.
அவ்வாறு வியந்தோருள் ஒருவராய்உணர்வு மிக்கவராய் இருந்த புலவர் ஒருவர் வாழ்நாள் முழுதும் காணுது இருந்தும் இறுதி நேரத்தில் எவ்வாறோ சேர்ந்துகொண்ட கோப் பெருஞ்சோழனையும் பிசிராந்தையாரையும் அவர் நட்பின் ஆற்றலையும் நினைந்து நினைந்து பார்த்தார்.
மண்ணின் அடி வயிற்றில் கிடக்கும் பொன் மலையின் சாரலில் இருக்கும் மணி ஆழ்கடல் தரும் முத்து பவளம் இவையெல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று இடத்தால் மிகச் சேய்மைப்பட்டவையே ஆயினும் அணிபெறு நன்கலம் அமைக்குங்கால் இவையெல்லாம் எவ்வாறோ ஓரிடத்தில் வந்து அமைந்துவிடுகின்றன.
அவ்வாறே ஒன்று கூட வேண்டிய சமயத்துத் தவறாது சான்றோர் சான்றோரையே சார்வர் என்னுங் கருத்தமைந்த இது கோப்பெருஞ்சோழன் பிசிராந்தையாரின் உணர்ச்சி ஒத்த நட்பின்வாழ்வின்அற்புதத்தைக் கண்ணாரக் கண்ட கண்ணாகனார் வரைந்த கருத்தோவியம்.
கண்ணாகனரின் கவிதை நயத்தில் தோயும் போதும் பிசிராந்தையார் கோப்பெருஞ்சோழனது பெருமை சான்ற வாழ்வினை உள்ளும் போதும் நம் நெஞ்சம் உலகப்பெருஞானியாரான பிளேட்டோவின்பால் செல்கின்றது.
இவ்வாறு சங்ககாலத் தமிழகத்தின் உள்ளத்தைத் தொட்டு உணர்வினைப் பெருக்கும் ஒரு பெருவாழ்க்கை வாழ்ந்த இரு பெருஞ்சான்றோர்களாகிய பிசிராந்தையார் கோப்பெருஞ்சோழன் ஆகியோரின் பெருமை மிக்க பீடு நிறைந்த வாழ்க்கை ஓர் இலக்கியம் பேரிலக்கியம் பயில் தொறும் பண்புடையாளர் தொடர்பே போல நவில் தொறும் நயம் நிறைந்து விளங்கும் நல்லிலக்கியம்.
தமிழ் இலக்கிய வானில் ஒளி பரப்பி இருளகற்றும் இருபெருஞ் சுடர்களாய்த் திகழும் அவர்கள் நல்வாழ்வை நினைப்பார் நெஞ்சம் நூலாகும் கருதுவார் வாழ்க்கை காவியமாகும் வாழ்வார் வரலாறு வான்மறையாகும்.
இவ்வாறு ஆன்றோர் கூறிப்போந்த அறிவுசால் நன் மொழிகளைஉண்மைகளைமனமார உணர்ந்து நல்லறம் நாடிச் செங்கோல் செலுத்திய சங்ககால மன்னர் பலர் ஆவர்.
தமிழகத்தில் தமிழரசு தழைத்தோங்கியிருந்த சங்க காலத்தில் நாடாண்ட மன்னர் பலர் நற்றமிழ்க் கவிஞராயும் விளங்கிய வன்மையினைத் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு நமக்கு அறிவிக்கின்றது.
ஈராயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்இன்பத் தமிழகத்தின் பொற்காலத்தில்அரியணை ஏறி அரசோச்சிய முப்பத்தொரு தமிழ் மன்னர் அருந்தமிழ் வளர்த்த புலவர்களாயும் விளங்கினர்.
பாராளும் திறனால் மட்டு மன்றி வையகத்தைப் பாலிக்கும் பாட்டுத் திறனாலும் தமிழகத்தின் புகழிற்கு வாழ்வளித்த மன்னருள் ஒருவனாகிய பாண்டியன் நெடுஞ் செழியன் இளமைப்பருவத்தினனாயிருந்த பொழுதே தமிழ்கெழு கூடலைத் தலை நகராகக் கொண்ட பாண்டி நாட்டின் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்க நேர்ந்தது.
அவ்வாறு அவன் மாட்சியுடன் விளங்கியமையாலேயே குடபுலவியனார் கல்லாடனார் மாங்குடி கிழார் இடைக்குன்றூர் கிழார் ஆகிய சான்றோர் அவன் புகழ் பாடிப் போற்றினர்.
அறிவு சான்ற அமைச்சர்களும் அன்பு கெழுமிய புலவர்களும் வீர ஒளி வீசும் கடுங்கண் மறவர்களும் ஈரநெஞ்சம் படைத்த இசையும் கூத்தும் வல்ல கலைஞர்களும் அவனுறையும் கோயில் வாயிலில் குழுமிய வண்ணம் இருந்தார்கள்.
பலர் புகழ் ஞாயிறு கடற்கண்டாற்போலவும் விண்மீன் நடுவண் விளங்கு மதியம்போலவும் திகழ்ந்து தமிழக ஆட்சியைக் கண்ணும் கருத்து மாய்க் காத்து வந்தான் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் அவன் மண்டலத் தலைவர் வீர மறவர் நல்லறிஞர் அருங்கலைஞர் முதலிய பல்லோரையும் விரும்பி அழைத்துப் போற்றிப் புரந்த செயல் கண் கொள்ளாக் காட்சியாய் விளங்கியது.
அதை ஓங்குபுகழ் மாங்குடி மருதனார் பத்துப்பாட்டுள் ஒன்றாகிய மதுரைக் காஞ்சியில் அழகோவியமாகச்சொற்சித்திரமாகத்தீட்டிக் காட்டியுள்ளார் இவ்வாறு நாடி வந்த நல்லோர்க்கெல்லாம் தேரும் களிறும் களிப்புடன் வீசிப் புகழுடன் விளங்கிய நெடுஞ் செழியனுக்கு அரசுரிமை ஏற்ற சின்னாளிலேயே பெருஞ் சோதனைகள் நேரலாயின.
நெடுஞ்செழியன் ஆட்சிப் பொறுப்பை மேற்கொண்ட நாளில் சேர சோழரும் குறு நில மன்னர் பிறரும் அவன் ஆளுகைக்கு அடங்கியே வாழும் நிலை இருந்தது.
அதன் விளைவாகச் சேரனும் சோழனும் திதியன் எழினி எருமையூரன் இருங்கோ வேண்மான் பொருநன் ஆகிய குறுநில வேந்தர் ஐவரும் ஒருங்கு கூடிப் போர் புரிந்து நெடுஞ்செழியனை வீழ்த்தி வெற்றி கொள்ளத் திட்டமிட்டனர்.
அவ்வெழுவர்க்கும் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை என்ற சேரமன்னனை தலைமை தாங்கும் பொறுப்பினை ஏற்றுக்கொண்டான் பாண்டி வேந்தன் நெடுஞ்செழியனுக்குப் போர் ஒலையும் அனுப்பினான் அதில் செழியன் பாண்டி நாட்டு உரிமையைக் கை விட வேண்டும்.
சேரன் விடுத்த ஒலை புலவர் அமைச்சர் போர் மறவர் ஆகியோர் புடைசூழக் காட்சிக்கெளியனாய் கடுஞ் சொல்லன் அல்லனாய் இனியனாய் வீற்றிருந்த நெடுஞ் செழியனுக்கும் எட்டியது.
ஆற்றொணாச் சினங் கொண்ட செழியன் அவையை நோக்கி முழங்கலானான் என் நாட்டை ஏத்திப் புகழ்ந்து உரைப்பார் தம்மால் எள்ளி நகையாடற்குரியர் என்றும் யான் இளையன் என்றும் என் மனம் வெறுக்கக் கூறத் துணிந்தனர் வலி மிக்க நாற்படையும் உடையம் யாம் என்று சினத்தால் செருக்கிச் சிறுசொல் செப்பினர் என் உறுவலி கண்டு உள்ளம் நடுங்கினாரில்லை.
இவ்வாறு புன் சொல் புகன்ற இகல் வேந்தர் எழுவரையும் போரில் சந்திப்பேன் என் படை வலிக்கு அவர் ஆற்றாது தோற்றுச் சிதறி ஓடுமாறு தாக்குவேன் முரசத்தோடு அவரை ஒருங்கே சிறைப் படுத்துவேன் அவ்வாறு நான் ஆற்றேனாயின் என் நிழல் பொருந்தி வாழும் குடிகள் தங்க வேறு நிழல் காணாது கொடியன் எம் தலைவன் என்று கண்ணீர் உகுத்துக்கூறக் குடி மக்கள் பழி தூற்றும் கொடுங்கோலை உடையேனாகுக உயர்ந்த தலைமையுடனே சிறந்த கேள்வியுடைய மாங்குடி மருதனார் முதலான புலவர் பாடாது என் நிலவெல்லையை நீங்குவாராக என்னால் புரக்கப்படும் கேளிர் துயர் மிக இரப்போர்க்கு ஈயலாகாத வறுமையை யான் அடைவேனாக எனத் துன்னருஞ்சிறப்பின் வஞ்சினம் கூறினான் பாண்டி வேந்தன்.
என்னே இம்மன்னனது ஆண்மைஆற் றொணாச் சினம் என்னை இவ்வேந்தனது மன்னுயிர் புரக்கும் நன்னர் நெஞ்சம்புலவர் மாட்டுக் கொண்ட பெரு மதிப்பு எனக் கற்றோரும் மற்றோரும் எண்ணி எண்ணி இறும்பூது கொள்ளல் ஆயினர்.
காளையர் எம்மையாள் வேந்தன் உற்ற இழிவு எமக்கும் எந்தாய் நாட்டிற்கும் உற்றதன்றோ என உருத்து எழுந்தனர் தோள் கொட்டிக் குருதி பாயும் களங்காணத் துடித்தனர்.
பாண்டி நாட்டின் திக்கெங்கும் அதிர்ந்த போர் முரசம் கேட்டு வில்லும் வாளும் ஏந்தி வேங்கைக் கூட்டமென எழுந்தவீரர் கூட்டம் கடலெனத்திரண்டது.
வெட்டுண்ட களிறுகளின் பிளிறலும் கணை பாய்ந்த கலிமாவின் சாவொலியும் முறியுண்ட தேர்களின் முழக்கமும் தாக்குண்ட வீரர்களின் அலறலும் அலைகடல் ஒலியையும் அடக்கி மிகுவனவாய் விளங்கின.
வெள்ளம் போல ஒன்னார் படை மேலும் மேலும் மோதல் கண்டு கடுங்கோபங் கொண்டான் செழியன் மாற்றார் அணி வகுப்பைக் கிழித்து உட்புகுந்தான் இடியென முழங்கினான்.
கண்ட இடமெல்லாம் யானைகள் வெட்டப்பட்டு அவற்றின் வாயோடு சேர்ந்த தும்பிக்கைகள் கலப்பைகள் போல நிலத்தின்மேல் புரண்டுகொண்டிருந்தன.
இருபெரு வேந்தரும் வேளிர் ஐவரும் அரிமாவிடம் சிக்கிய களிறுகளாயினர் அவன் ஆற்றலுக்கு எதிர் நிற்க வலியின்றித் தோற்றனர் தலை சாய்ந்தனர்.
இடைக்குன்றூர் கிழார்க்கு நெடுஞ்செழியனை நினைக்கும் போதெல்லாம் அவன் இளமைத் தோற்றமும் தனி ஒருவனாய் நின்று எழுவரையும் வென்ற புதுமைச் செயலுமே மீண்டும் மீண்டும் தோன்றி எல்லையில்லா வியப்பினை அளித்தன.
இவ்வாறு செயற்கருஞ்செயல் புரிந்த செழியனது இளமைத் தோற்றமும் பெருமிதப் பண்பும் இடைக்குன்றூர் கிழாரின் இதயத்தை மேலும் கொள்ளை கொண்ட தன்மையினை மற்றொரு புறப்பாடலில் சுவை ததும்பக் கூறினார்.
கிண்கிணியைக் கழற்றிய காலிலே ஒளி மிக்க வீரக்கழலை அணிந்து குடுமி ஒழிந்த தலையிலே வேம்பின் தளிரை உழிஞைக் கொடியொடு சூடி சிறிய வளையல்கள் கழற்றிய கைகளில் வில்லும் அம்பும் தாங்கி நெடுந்தேரில் அமர்ந்து அதன் கொடுஞ்சியைப் பற்றி அழகு பெற நின்றவன் யாரோ அவன் யாரெனினும் அவன் கண்ணி வாழ்வதாக தார் அணிந்திருப்பினும் ஐம்படைத்தாலியை இன்னும் அவிழ்த்திலன் பாலையொழித்து உணவும் இன்றுதான் உண்டான் முறை முறையாக வெகுண்டு எதிர்த்து மேவி வந்த புதிய வீரரை மதித்ததும் இலன் அவமதித்ததும் இலன் அவரை இறுகப் பற்றிப் பரந்த ஆகாயத்தின் கண்ணே ஒலியெழக் கவிழ்ந்து உடலம்நிலத்தின் கண்ணே பொருந்தக் கொன்றதற்கு மகிழ்தலும் தன்னைப் பாராட்டிக்கொள்ளலும் செய்தான் இலன் என்னுங் கருத்தமைந்த பின் வரும் பாடலே அது இவ்வாறு களிறு போல் பெருமிதத்தோடு களம் நோக்கிச்சென்ற நெடுஞ்செழியன் முழையிற்கிடந்த புலி தான் விரும்பிய இரை நோக்கி எழுந்து வந்தாற்போன்ற தன் மாறுபடுதற்கரிய மார்பத்தை மதியாராய் யாம் பெரியம் செழியன் இளையன் அடையக்கூடிய கொள்ளை பெரிது என எண்ணி வந்த மன்னரைத் தன் பாண்டி நாட்டுள் கொல்ல விரும்பாது அவர் தந்தையார் ஊரிலேயே அவர் பெண்டிர் நாணி இறந்துபடுமாறு போர்ப் பறை முழங்கச்சென்று கொன்ற காட்சியினைவரலாற்றுச் செய்தியினைப்புலவர் கூறும் பாடல்கள் கற்பார் நெஞ்சில் செழியன் கொண்ட சினத்தின் வெம்மையைப் புலப்படுத்துவதோடு போரால் வரும் அழிவு கண்டு இதயம் இரங்குமாறும் செய்கின்றன.
இடைக்குன்றூர் கிழாரே அன்றிக் கல்லாடனர் மாங்குடி மருதனார் போன்ற புலவரும் நெடுஞ்செழியன் வெற்றியைப் புகழ்ந்தனர் எனினும் அவர்தம் பாடல்களில் வெம்போரால் விளையும் பேரழிவினைப் புலப்படுத்துதல் வாயிலாக நெடுஞ்செழியன் மனத்தை நெகிழ்வித்து அவன் போர் வெறி தணிக்கவே பெரிதும் விரும்பினர்.
ஒன்னார் நாட்டில் துயரமே வடிவு கொண்டாற் போலக் கலங்கிக் கிடந்த நீர்த்துறைகள்அழிந்துகிடக்கும் நிலங்கள்வெட்டுண்டு கிடக்கும் காவல் மரங்கள்மனை வாழ்வு சிதையத் தீயால் பாழ்பட்ட வீடுகள்இவற்றை யெல்லாம் தம் பாட்டில் சித்திரித்துக் காட்டிய கல்லாடனார் இறுதியில் யான் வந்த வழியில் இன்னொரு துயரக்காட்சியும் கண்டேன் கொம்பொடிந்த பெரிய கலைமான் ஒன்று புலியாற் பற்றப்பட்டது கண்ட அதன் பெண்மான் தன் சிறிய குட்டிகளை அனைத்துக்கொண்டு பூளைச்செடி நிறைந்த ஆளற்ற அஞ்சத்தக்க பாழிடங்களில் வேளைப் பூவைக் கடித்துக்கொண்டிருந்த துன்பக் காட்சியே அதுவாகும் என்று உரைத்து அது வாயிலாக அவன் வெஞ்சினத்திற்கு இரையாகிப் பகைவர் இறந்தமையால் அவர் பெண்டிர் தம் இளம் புதல்வரைக் காத்தற்பொருட்டு அடகு தின்று உயிர் வாழும் நிலையை நினைந்து மனம் கனிந்து இளகும் வண்ணம் கருத்தமைந்த பாடலைப் பாடினர்.
மாங்குடி மருதனாரோ இன்னும் ஒரு படி மேற்சென்று வெற்றி புகழ் இவற்றின் நிலையாமையை யெல்லாம் உண்ர்ந்து அவன் இனிது ஒழுகி உய்யுமாறு காஞ்சித்திணை அமைந்த அழகிய பாடலைப் பாடலானார் மாங்குடி மருதனாரின் அறவுரைகளை நெடுஞ்செழியன் செவி மடுத்தான் மகிழ்ந்தான்.
முத்தூற்றுக் கூற்றத்தை நிலங்கடந்த நெடுமுடியண்ணல் வழித் தோன்றிய நாற்பத்தொன்பது வேளிருள் ஒரு குடி வழி வந்த வேளிர் தலைவன் ஆண்டு வந்தான்.
இவர்கள் துணையையும் பயன்படுத்திக்கொண்டு கோச்சேரமான் யானைக்கட் சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை என்ற சேரமன்னன் பாண்டியனை எதிர்த்துப் படை திரட்டிப் புறப்பட்டான்.
அவன் ஒன்னார் தேயத்தை உழக்கிப் பெற்ற அரும்பெரும்பொருள்களையெல்லாம் இரவலர்க்கும் புலவர்க்கும் இன்னிசைக் கலைஞர்க்கும் எடுத்தெடுத்து வழங்கினான் எண்ணற்ற மறக்கள வேள்விகள் இயற்றினான்.
வெங்கதிர்ச் செல்வன் போல அவன் பாசறையில் விற்றிருக்கும் காட்சியைக் காண மதுரைக் கணக்காயனர் மகனார் நக்கீரனார் போன்ற நல்லிசைச் சான்றோர் ஆர்வத்துடன் சென்றனர் அங்கு அவனது பெரும்புகழை அகப்பொருள் புறப்பொருள் அமைதிகள் நிறைந்த அழகிய பாடல்களால் பாடிச் சிறப்பித்தனர்.
அவ்வாறு பாசறைக்கண் வீர வாழ்வு வாழ்ந்த நெடுஞ்செழியன் பெற்ற பெறலரும்புகழ் மாலையுள் ஒன்றே நக்கீரர் பாடிய நெடுநல்வாடை.
இங்ஙனம் அடுபோர் பல ஆற்றிப் புகழ் ஈட்டுவதிலேயே காலமெல்லாம் கடத்திய நெடுஞ்செழியன் கூடல் மாநகரையும் பாண்டி நன்னாட்டையும் நெடுங்காலம் பிரிந்திருக்க நேர்ந்தது.
இந்நிலையினைப் போர் பல ஆற்றிய பின்னும் மனம் அமைதியுறானாய்ப் பாண்டி நாடு திரும்பிய வேந்தனிடம் சென்று அறிவிக்க அறிஞர் பலர் துணிந்தனர்.
அப்பெரியார் ஆன்றோர் குழ மல்லல் மூதூராம் மாமதுரையில் தன் அவைக்களத்தே வீற்றிருந்த பாண்டிய வேந்தனிடம் பரிவுடன் சென்றார் அவன் புகழ் பரவினார் என்று வாயார வாழ்த்தினார் பின் தாம் வந்த நோக்கத்தைப் புலமை நலம் செறிந்த பாண்டியனுக்குக் கவி நலம் கனிந்த பாடலால் புலப்படுத்தினார் வளமிக்க வேந்தனே நீ செல்ல இருக்கும் உலகத்தின்கண் நுகர விரும்பும் செல்வத்தைப் பெற வேண்டினும் வையகம் முழுதும் ஒரு குடைக்கீழ் ஆள அவாவினும் என்று மழியாப் பெரும்புகழை இவ்வுலகில் நிலைநாட்ட விரும்பினும் அவையனைத்தையும் பெறற்குரிய நெறி கூறுவேன்.
பெரியோய் நீரின்றி உலகில் எவ்வுயிரும் நிலைத்து வாழாது அவ்வாறு நீரின்றி அமையாத உடம்புகட்கு உணவு கொடுத்தவர்களை உயிரைக் கொடுத்தவர்கள்.
ஆதலால் நிலம் குழிந்த இடங்களிலே நீர் நிலை மிகுமாறு தளைத்தோரே மல்லன்மா ஞாலத்துச் செல்லும் தேஎத்துக்கு உறுதுணையான செல்வத்தையும் வெற்றியையும் புகழையும் தம் பேரோடு தளைத்தோராவர்.
என்னுங் கருத்தமைந்த பின் வரும் பாடலே அது இவ்வாறு அடுபோர்ச் செழியனது மனம் போர் நினைவு நீங்கி ஆக்க வேலைகளில் அறப்பணிகளில் ஈடுபடுமாறு தூண்டினார் குடபுலவியனார்.
மாந்தர் குடபுலவியனாரையும் கூடல் வேந்தனையும் மாறி மாறி வாழ்த்தினர் புலவர் சொற்கேட்டுப் பாண்டிய மன்னன் மின்னல் வேகத்தில் புரிந்த ஆக்க வேலைகளை எண்ணினர் இறுமாப்பும் பூரிப்பும் கொண்டனர்.
ஆனால் நாடு கெட எரி பரப்பிச் செற்றவர் அரசு பெயர்க்கும் அச்செரு வெஞ்சேய் நட்டவர் குடி உயர்த்தும் அந்நல்லோன் தன் நாட்டவர் வாழ்வு காக்கும் மேலோனாய் ஆக்கலிலும் வல்லவனாய் விளங்கல் நாம் செய்த நற்பேறன்றோ?
தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் என்ற பெரும்பெயர் கேட்ட போதெல்லாம் அவர்கள் தோள்கள் விம்மின கண்கள் விரிந்தன தலைகள் நிமிர்ந்தன.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அரசவைக்கண் இருந்த செழியன் சேரன் விடுத்த ஓலை கண்டதும் சிவந்த கண்ணனாய்ச் சிறி எழுந்த காட்சியையும் கேட்டவர் மெய் சிலிர்க்க அவன் கூறிய வஞ்சினத்தையும் அடிக்கடி நினைத்துக்கொண்டார்கள்.
இவனல்லனோ மன்னன் இவன் கீழ் வாழும் பேறு பெற்ற நாமல்லமோ குடிகள் என்று உள்ளி உள்ளி உவந்தார்கள் என்று செழியன் கூறிய வஞ்சின மொழிகளை இலக்கியமாய் உருப்பெற்று விளங்கும் உணர்ச்சி ததும்பும் பாடலை வாயாரக் கூறி மகிழ்ந்தார்கள் குடிகள்.
பகைவர்க்கு அஞ்சாப் பாண்டியன்இருபெரு வேந்தரொடு வேளிர் சாயப்பொருது அவரைச் செருவென்ற வேந்தன் நெடுஞ்செழியன்குடி மக்கள் சிந்தும் கண்ணீருக்கும் கூறும் பழிக்கும் அஞ்சும் நெஞ்சினாய் விளங்கலை நினைந்தார்கள் விம்மிதமுற்றார்கள் ஓங்கிய சிறப்பு உயர்ந்த கேள்வி உலகமொடு நிலைஇய புகழ்இவற்றின் உறைவிடமாய் விளங்கிய புலவர் அவருள் தலையாய மாங்குடி மருதனைச் போன்ற சான்றோர்வாயால் வாழ்த்துப் பெறும் புகழே புகழென்று அவன் கருதிய பண்பைச் சிந்தித்தார்கள் உள்ளம் கசிந்தார்கள்.
என்னால் புரக்கப்படுவோர் துன்புறுமாறும் இரப்போர்க்கு இல்லை என்னுமாறும் ஈய வொட்டா வறுமையை அடைவேனாக என்று அவன் கூறிய வஞ்சின மொழிகளை எண்ணினார்கள் நயனுடைய அவன் உள்ளத்து உணர்வை ஊன்றி உள்ளினார்கள் என்னே இவன் கருணை நெஞ்சம் என மனம் நெகிழ்ந்தார்கள்.
இவ்வாறு தங்கள் நாட்டுத் தண்கோல் வேந்தன் உள்ளத்தையும் உணர்வையும் நினைந்து நினைந்து களிப்புற்றிருந்த மக்கள் மனத்தில் ஒரு கருத்து ஒளி வீசியது ஆலங்கானத்து அமர் வென்ற செழியன் பாடிய பாட்டுஒரு பாட்டுநம் தாயகத்தின் தமிழ் மொழியின் பெருஞ்செல்வமாய் என்றென்றும் விளங்குமன்றோ?
அவன் உள்ளத்தினின்றும் எழுந்த அவ்வீரப் பாடல் ஏடும் எழுத்தும் உள்ள வரை இவ்வுலக மக்கள் எந்நாளிலும் நம் வேந்தன் நெடுஞ்செழியன் வெஞ்சினமுற்ற நேரத்தும் கூறிய குற்றமில் மொழிகளைக் கற்றும் கேட்டும் தமிழ் நெஞ்சின் தன்மையுணர்ந்து போற்றுவதற்கு உரியதாமன்றோ?
என இவ்வாறு கருதிய பாண்டிய மக்கள் மேனி சிலிர்த்தது என்றும் கண்டறியா இன்ப உணர்வு அவர்கள் உடல் உள்ளம் உயிர் எல்லாம் ஊடுருவிப் பாய்ந்தது.
இங்ஙனம் குடி மக்கள் தன் புகழ்க் கடலில் மூழ்கித் திளைத்திருக்குமாறு கோல் கோடா ஆட்சி புரிந்து வங் தான் நெடுஞ்செழியன் விண்ணவரும் கண்டு ஏங்கவல்ல எழிலும் இன்பமும் எங்கும் தவழும் திருநாடாய்ப் புனல் மதுரைப் பெருநாட்டை உருவாக்கும் பணியில் ஒய்தலின்றி நாளும் ஈடுபடலாயினான்.
அவன் ஆட்சியில் வீடெல்லாம் இசையும் கூத்தும் விளங்கின நாடெல்லாம் அன்பும் அறனும் நிறைந்தன மக்கள் நெஞ்செல்லாம் கலையும் தமிழும் கவினுறக் கவர்ந்தன.
இந்நிலையில் கூடல் வேந்தன் உள்ளம் அமைதியிழந்து ஆத்திரம் கொள்ளும் நிகழ்ச்சி ஒன்று நடந்தது சிறைப் பட்டுக் கிடந்த கோச்சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ் சேரல் இரும் பொறையை அவன் நாட்டு வீரர்கள் சிறையை உடைத்து விடுவித்துவிட்டார்கள்.
வேந்தன் நெஞ்சில் சிறிது சிறிதாக அவிந்து வந்த போர்த்தீ மீண்டும் பற்றி எரியத் தொடங்கியது கண்டனர் உடனிரு ந்த புலவர் அவ னுக்கு அறிவுரை புகன்றனர் வெந்திறல் வேந்தே நின் ஆற்றலுக்கு ஈடு கொடுப்பார் எவருமில்லை.
மேலும் அவன் கொடுங்கோலனும் அல்லன் தன் நாட்டைப் புத்தேளுலகத் தற்று எனத் தண்டமிழ்ப் புலவர் போற்றி வாழ்த்துமாறு குடி புரக்கும் செங்கோலன் தண்ணளியன் செம்மனத்தன் தன்பால் சென்ற இரவலர்புலவர்வேறெவரிடமும் சென்று பாட வேண்டாதவாறு வாரி வாரி வழங்கும் வண்மை படைத்த ஓம்பா ஈகையன் எண்ணற்ற நற்றமிழ்ப்புலவர்களின் இனிய நண்பன் புலத்துறை முற்றிய கூடலூர் கிழாரின் துணை கொண்டு ஐங்குறுநூறு என்ற நூலை அழகுறத் தொகுப்பித்த அருந்தமிழ்ச் செல்வன்.
அதனால் குடி மக்கள் போற்றும் அக் கோவேந்தனுக்குப்புலவர் பாடும் புகழ்படைத்த அப்பெருந்தகைக்குஉயிரினும் பெரிது மானம் எனக் கருதும் அவன் நாட்டு மறக்குடி வீரர் சிறையைத் தகர்த்து விடுதலை வழங்கியமையால் நீ கொண்ட சினம் தணிவாயாக அவ்வாறு அவன் விடுதலை பெற்றதால் நினக்கு யாதோர் இகழ்ச்சியும் வாராது.
அவனை நோக்கி மாங்குடி மருதனார் வைகைக் கோனே நின் அமர் வேட்கும் நெஞ்சம் அருட் கடலாவதாக பொறுத்தார்க்குப் பொன்றும் துணையும் புகழன்றோ நின் நலங்கருதி மதுரைக்காஞ்சி எனப் பெயர் படைத்த பாட்டொன்று பாடியுள்ளேன்.
தன்னோடு செந்தமிழ் நாட்டுப் புலவர் பெரியோரெல்லாம் சேர இருந்து தீந்தமிழ் இன்பத்தைப் பகிர்ந்துண்ண வேண்டுமெனக் கருதினான்.
ஓங்கு புகழ் உயர்ந்த கேள்விச் சான்றேராகிய மாங்குடி மருதனார் தம் தெய்வத் தமிழ் உள்ளத்தினின்றும் ஊற்றெடுத்து உருவாகிய மதுரைக் காஞ்சியை அவையோர் ஏத்தி மகிழ அரங்கேற்றினார்.
அப் பெரும்பொருளைத் தொல்லாணை நல்லாசிரியர்பால் கேட்டுத் தெளிந்து நீ வாழ்வாயாக வேந்தே உன்போல் வீரப்புகழ் எங்கும் பரக்க இவ்வுலகில் இதற்கு முன் வாழ்ந்த மன்னர் எத்துணையோ பேர்.
இவ்வாறு செந்தமிழ்ச் சான்றோர் கூறிய நிறைமொழி கேட்டான் நெடுஞ்செழியன் நிலையாமை உணர்ந்தான் போர் வெறி நீங்கினான் புத்துணர்வு பெற்றான் விருப்பும் வெறுப்பும் அற்றஉயர்வும் தாழ்வும் ஒழிந்தஇகழும் புகழும் கடந்த புது வாழ்வுஇன்ப வாழ்வுகண்டான் எவ்வுயிரும் தன் உயிரெனப் போற்றும் இதயம் பெற்றான் இறவாத பெரும்புகழ் எய்தினான்.
இருள் நீங்கி இன்பம் பயக்கும் அருளாளனாய்பொய்யில் காட்சிப் புலவனாய்அந்தமில் இன்பத்து அரசாள் வேந்தனாய் விளங்கினான் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன்.
உலகை வென்ற அவன் வரலாறும் அதனினும் பெரிதாய உள்ளத்தை வென்று விழுப்புகழ் கொண்ட அவன் பெருமையும் காலமும் கன்னித் தமிழும் உள்ள வரை நின்று நிலவும்.
வடவேங்கடம் தென்குமரி ஆயிடைத் தமிழ் கூறு நல்லுலகம் முழுதையும் அரியணை ஏறித் திருமுடி சூடிச் செங்கோல் ஏந்தித் தமிழன்னை ஆட்சி புரிந்த சங்ககாலம் தமிழ் மக்களின் பொற்காலம்.
மக்கள் வாழ்வில் அழகும் அறிவும் அன்பும் அறனும் இன்பமும் ஒளியும் கை கோத்து எங்கணும் களிநடம் புரிந்து விளங்கிய அந்நாளில் நம் அன்னையின்தமிழரசியின் திருவோலகத்தை ஐந்நூற்றுவர்க்கும் மேற்பட்ட அருந்தமிழ்ப் புலவர் அணி செய்தனர்.
அப்புலவர் தொகையுள் ஆடவரும் மகளிரும் உழவரும் தொழிலாளரும் வணிகரும் வீரரும் அரசரும் அந்தணரும் என எண்ணற்ற பல் பிரிவினரும் கலந்து விளங்கினர் செந்தமிழ் மொழியையும் இலக்கியத்தையும் சங்கம் நிறுவிச் சீர்மையுற ஆய்ந்து போற்றி அருமையுடன் வளர்த்தனர்.
அவ்வாறு தமிழன்னையின் திருவடி பரவி வந்த சான்றோர் பலரும் உறுப்புதொழில்பாட்டுமரபுவழக்க ஒழுக்கம் முதலான பல்வேறு காரணங்களால் பெயர் பெற்று விளங்கினர்.
அவர்கள் பெயரை ஆராய்ந்து பார்க்குங்கால் அரும்பும் வேர்வை உதிர்த்துப் புவிமேல் பல்விதமாய தொழில் புரிந்தோரும் அந்தநாளில் தமிழிலக்கிய வளர்ச்சியில் ஈடு பட்டிருந்த சிறப்பு நமக்கு இனிது புலனாகும்.
அவர் ஆசிரியன் பெருங்கண்ணன் உறையூர் இளம்பொன் வாணிகனார் உறையூர் மருத்துவன் தாமோதரனார் தங்கால் பொற் கொல்லன் வெண்ணாகனார் மதுரை அறுவை வாணிகன் இளவேட்டனார் மதுரைக் கொல்லன் வெண்ணாகனார் மதுரைக் கூத்தனார் வினைத்தொழில் சோகீரனார் என்பவர் ஆவர்.
ஏரார்ந்த பேரும் இயற்கை வளனும் படைத்த அவ்வூரின்கண் தோன்றிய அத்தமிழ்ச் சான்றோரரின் வாழ்வு முகில் கூட்டம் ஏதும் படியாத முழுதும் வெள் ளிய தூய வானம் போன்ற காட்சியை வழங்குகின்றது.
உணர்ச்சியின் அலைப்புக்கும் நிகழ்ச்சிகளின் மோதல்களுக்கும் இரையாகாது வாழ்ந்த அச்சான்றோரின் உள்ளம் கள்ளமற்ற குழந்தையின் உள்ளம் போன்ற தூய்மையும் துவரத் துறந்த ஞானியின் தெளிவும் ஒருங்கே பெற்றுத் திகழ்ந்தது.
கற்றோர் அறியா அறிவின சாயும் கற்றோர்க்குத் தாம் வரம்பாகிய தலைமையராயும் விளங்கிய பூங்குன்றனாரது அருள் ததும்பும் உள்ளத்து உணர்வினின்றும் பொள்ளெனப் பொங்கிப் பிறந்த இரு பாடல்கள் சங்கத்தமிழ் வானில் மாலை மதியமும் காலைக் கதிரவனும் போல ஒளி பரப்பி அணி செய்கின்றன.
அவற்றுள் ஒன்று அகப்பொருள் அமைதி நிறைந்து உள்ளத்தையும் உணர்வையும் உருக்கும் ஒண்மை பெற்று ஒளிரும் நற்றிணைப் பாடல் மற்றொன்று புறப் பொருட்பயன் பொதிந்து உள்ளத்தை உணர்வைத் தெளிவிக்கும் பண்பு பெற்றுப் பொலியும் புறநானூற்றுப் பாடல்.
இவ்விரு பாடல்களுள்ளும் அறிவும் உணர்வும் கலந்த அறவாழ்வு வாழ்ந்த பூங்குன்றனார் யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் எனத் தொடங்கிப் பாடியுள்ள அரிய பாடல் உலகிற்கு ஓங்கிய ஒரு மாமணியாய்த் தமிழிலக்கியம் பெற்ற திருமாமணியாய் மிளிர்கின்றது.
ஆனால் அவர் வாழ்வை அடியொற்றி வைத்து வாழ்வாங்கு வாழ்வதோ அரிது மிக அரிது அரிதாயினும் அத்துறையில்வாழ்வுத் துறையில்வெற்றி காணல் அன்றோ சிறப்பு?
இவ்வுண்மையையும் வள்ளுவப் பெருந்தகையாரே விளக்குகின்றார் என்னும் இம்மணி மொழிகள் வள்ளுவர் உள்ளத்தைநடுவு நிலைமையின் சிறப்பைநன்கு புலப்படுத்துகின்றன அல்லவோ?
இக்கருத்தமிழ்தில் ஊறிய கவியரசர் பாரதியாரும் என்று கவிதை நலம் சொட்டச் சொட்டப் பாடுகின்றார் வள்ளுவர் முதல் பாரதியார் வரை சான்றோரனைவரும் போற்றும் இந்நடுவு நிலைமை வாழ்க்கையின் எல்லாத் துறைகட்கும் வேண்டும்.
எனவே தமிழ்ப் பெருஞ் சான்றோராகிய பூங்குன்றனார் தனி ஒருவனது வாழ்க்கைக்கும் பொது வாழ்க்கைக்கும் இன்றியமையாத நடுவுநிலைமையின் அருமையையும் பெருமையையும் அழகுற விளக்குகிறார் முதல் நூற்றாண்டில் இருந்த உலகத்தை நோக்க இருபதாம் நூற்றாண்டிலுள்ள இன்றைய மனிதனது புற நாகரிகம் எவ்வளவோ வளர்ச்சி பெற்றுவிட்டது.
இல்லேயேல் ஆயிரக்கணக்கான மைல்களைச் சில மணி நேரத்தில் விண்வழியே பறந்து கடக்கக் கற்றவன்ஆழ்கடலினிடையே நீர் மூழ்கிக் கப்பல்களின் துணைக்கொண்டு நெடுநேரமிருக்கக் கற்றவன் விண் முட்டும் வெண்மாளிகைகளை அடுக்கடுக்காய்க் கட்டக் கற்றவன்விண்ணின் இயல்பை மண்ணின் பண்பை யெல்லாம் துருவியறியக் கற்றவன்தீராத உடல் நோய்களையெல்லாம் தீர்த்துவைக்கும் அருமருந்துகளைப் பாடுபட்டுக் கண்டவன்பல்லாயிர மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்து பாடும் குரலையும் ஆடும் காட்சியையும் காணக் கருவிகள் அமைத்தவன்சுருங்கச் சொன்னால் இடத்தையும் காலத்தையும் இயற்கையையும் எத்தனையோ வகைகளால் வெல்லக் கற்றவன் கள்ளமற்ற குழந்தைகள் கலை பயிலும் கூடம் என்றும் கூழுக்கலையும் திக்கற்ற ஏழையர் வாழும் பகுதி என்றும் நோயுற்று நலிந்தவர் வதியும் நிலையம் என்றும் சிறிதும் கண்ணோடாது தீக்குண்டுகளை எறிந்தும் நச்சுப் புகையைப் பரப்பியும் உலகை நாசமாக்க முனைவானோ?
மனிதன் மண்ணை விண்ணே காற்றை நீரை நெருப்பை வெல்லக் கற்ற அளவில் ஒரு சிறு பகுதியேனும் தன் மனத்தைதன்னல வெறியைஅடக்கி ஒடுக்கி ஆளுவதில் முயலாமையும் முயன்று வெற்றி பெறாமையுமே ஆகும்.
அத்தகைய மெய்யறிவேவாழ்க்கையின் உண்மையைப் பற்றிய தெள்ளத் தெளிந்த திருக்காட்சியேநடுவு நிலைமை என்னும் நல்லமிழ்தை நமது நெஞ்சில் பாய்ச்சும்.
அப்பொது நலவுணர்வு நம் உள்ளத்தில் மெல்ல மெல்ல அரும்ப வேண்டுமானால் உலகமெல்லாம் அமைதியாகஇன்பமாக வாழ்ந்தாலன்றித் தனி ஒரு நாடும் ஊரும் குடும்பமும் மனிதனும் அமைதியாக இன்பமாக வாழ முடியாது.
எங்கோ ஒரு நாட்டில் தொடங்கும் சிறு போர் உலகப் போருக்கே வித்தாகிறது எங்கோ ஒரு நாட்டில் ஏற்படும் சிறு பூசல் உலகப் பெருநாடுகளின் உள்ளத்தை யெல்லாம் அலைக்கிறது எங்கோ ஒரு நாடு சோதனைக்காக வீசி எறியும் புதிய நச்சுப் பெருங்குண்டு பல மைல்கள் பல நூறு மைல்களுக்கு அப்பாலுள்ள நாடுகளில் வாழும் ஏழை எளிய மக்களின் உடலை நரம்புகளையெல்லாம் ஊடுருவித் தாக்குகிறது.
இந்நிலையில் உலகமெல்லாம் கெடட்டும் ஆனால் என் நாடு மட்டும் வாழட்டும் என எண்ணும் தன் நாட்டுப்பற்றோ நாடெல்லாம் நலிவுறட்டும் என் ஊர் மட்டும் பொலிவுறட்டும் என்று கருதும் குறுகிய ஊர்ப்பற்றோ ஊரெல்லாம் பாழாகட்டும் என் வீடு மட்டும் வாழட்டும் என விரும்பும் தன் நல எண்ணமோபொருளற்றன மட்டுமல்ல தீமை பயப்பனவும் ஆகும்.
அவ்வாறே உலகின் ஒரு பகுதிக்கு வரும் அழிவும் உலக மக்களில் ஒரு சாரார்க்கு வரும் தீங்கும் மற்ற எப்பகுதியையும்வேறு எவரையும்ஒரு நாளல்லா விட்டாலும் ஒரு நாள் தாக்குவது திண்ணம்.
வாழ்க்கையில் வரும் சிறுசிறு நிகழ்ச்சிகளாலும் உலக வரலாறு உணர்த்தும் கசப்பான பெரும் பாடங்களாலும் இவ்வுண்மையைத் தெளிவாக அறிய வல்ல நெஞ்சத்திற்கு என்ற பேருணர்வில் தோய்ந்து நிற்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
எவ்வூரையும் தன் ஊர் போல எவரையும் தன் கேளிர் போலக் கருதி அன்பு செய்யாத நெஞ்சம் நின்று கொல்லும் அறத்தின் கொடிய ஒறுப்பிற்கு ஆளாவது தவிர்க்க முடியாதது.