sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இப் பாட்டின்கண் ஆலத்தூர் கிழார் கிள்ளி வளவன் கருவூரை முற்றியிருந்தானாக அடைப்பட்டிருந்த கருவூர் மன்னன் சோழனுடைய வீரர் தன் நகர்ப்புறத்துக் காவிலுள்ள காவல் மரங்களை வெட்டுதலா லுண்டாகும் ஓசை தன் செவிப்பட்டும் போர்க்கு வாராது அஞ்சி மடிந்து கிடப்பது கண்டு சோழனை நோக்கி வேந்தே காக்கள் தோறுங் கடி மரம் தடியும் ஓசை தானுறையும் அரண்மனைக்கண் இயம்பக் கேட்டும் ஆங்கு இனிதிருந்த வேந்தனுடன் பொருவது தூய வீரர்க்கு நாணுத் தருவதாகும் ஆதலால் இது கேட்டு விடுவதோ அடுவதோ செய்க அதனால் நினக்குப் புகழுண்டாகா தென்பதை நீ நன்கு அறிகுவாய் என்று கூறிப் போரை விலக்குகின்றார்.
உரை அடுநை யாயினும் கொல்வா யாயினும் விடுநை யாயினும் கொல்லா தொழிவாயாயினும் நின் புரைமை அவற்றால் நினக்கு வரும் உயர்ச்சி யாம் சொல்ல வேண்டா நீ அளந்தறிதி நீயே எண்ணி யறிவை செறி யரிச் சிலம்பின் செறிந்த உள்ளிடு பருக்கையையுடைய சிலம்பினையும் வார் கோல் குறுந் தொடி மகளிர் நீண்ட கோற்றொழிலாற் செய்யப்பட்ட குறிய வளையினைமுடைய மகளிர் பொலஞ் செய் கழங்கின் தெற்றி யாடும் பொன்னாற் செய்யப்பட்ட கழலான் வேதிகை போல வுயர்ந்த எக்கர்க்கண்ணே யிருந்து விளையாடும் அணுமையையுடைய தண்ணான் பொருநை வெண்மணல் சிதைய குளிர்ந்த ஆன் பொருந்தத்தினது வெளிய மணல் சிதற கருங்கைக் கொல்லன் அரஞ்செய் அவ்வாய் நெடுங்கைநவியம் பாய்தலின் வலிய கையையுடைய கொல்லன் அரத்தாற் கூர்மை செய்யப்பட்ட அழகிய வாயினை யுடைத்தாகிய நெடிய கையையுடைய கோடாலி வெட்டுதலான் நிலை யழிந்து வீ கமழ் நெடுஞ் சினை புலம்ப நின்ற நிலை கலங்கி வீழும் பூ நாறுகின்ற நெடிய கொம்புகள் தனிப்ப காவிதொறும் கடி மரம் தடியும் ஓசை காக்கடோறும் காவன் மரங்களை வெட்டும் ஓசை தன்னூர் நெடு மதில் வரைப்பின் கடி மனை இயம்ப தன்னுடைய ஊரின்கண்ணே நெடிய மதி லெல்லையில் தனது காவலையுடைய கோவிற்கண்ணே சென்றொலிப்ப ஆங்கு இனிதிருந்த வேந்தனோடு அவ்விடத்து மானமின்றி இனிதாக இருந்த வேந்தனுடன் ஈங்கு இவ்விடத்து நின்சிலைத்தார் முரசம் கறங்க நினது இந்திர விற்போலும் மாலையையுடைய முரசொலிப்ப மலைத் தனை என்பது நாணுத்தக வுடைத்து பொருதா யென்பது கேட்டார்க்கு நாணும் தகுதியை யுடைத்து ஆதலால அப்போரை ஒழியத்தகும் எறு.
கடி மரந் தடியு மோசை தன் மனை இயம்ப இனிதிருந்த வேந்தனொடு மலைத்தனை யென்பது நாணுத்தகவுடைத்து அதனால் அடுநையாயினும் விடுநையாயினும் நின் புரைமை நீ யளந் தறிதி யென மாறிக் கூட்டி வினை முடிவு செய்க.
மகளிர் தெற்றி யாடும் பொருநை யென்ற கருத்து இங்ஙனம் இனி மகளிர் கழங்காடும் அணுமையதாயினும் புறப்பட்டுப் போர் செய்யாத அவன் வலியின்மை தோற்றி நின்றது.
பகைவர் தன்னூர்க் கடிமிளைக்குட் புகுந்து கடி பரம் தடியு மோசை தன் கோயிலிற் கேட்கவும் போர்க்கெழாது கோயிற்கண்ணே இனிதிருப்ப தென்பது மானமுடைய வேந்தரெவர்க்கும் இயலாத செயலாயிருப்ப இனிதிருந்தானென்றமையின் மான மின்றி யினி திருந்த என வுரை கூறினார்.
இள மகளிர் தெற்றி யாடும் அத்துணையண்மையில் போர் வந்த வழியும் அதனை ஏறட்டுப் பொருதற்கு நினையாத அவ் வேந்தனது இழிநிலை இதனால் விளக்கப்படுகிறது.
கடி மரங்களைப் பகைவர் தடியக் காணுமிடத்தே அச்சமின்றிச் சென்று தெற்றியாடும் இள மகளிர்க்குள்ள மனவலியும் இவ் வேந்தன்பால் இல்லை யென்றற்கு இளமகளிர் செயலை யெடுத்தோதினார்.
மாறோக்கத்து நப்பசலையார் இப் பாட்டின்கண் புள்ளின் புன் கண் தீர்த்த செம்பியன் மருக நல்லர ணமைந்த மூதூர்க்கண் வேந்தன் இருத்தலை யறிந்து போரின்கண் அந்நகரை யஞ்சாது சிதைக்கும் ஆற்றலுடையை யெனச் சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனது வாகை நலத்தைப் பாராட்டுகின்றார்.
இவர் இக் கிள்ளி வளவன் இறந்தகாலத்து உண்டாகிய தீ நிமித்தங்களை நிரலே தொடுத்துரைப்பதும் அவன் உயிரைக் கொண்டு கூற்றுவனை இகழ்ந்துரைப்பதும் நயமுடையவாகும்.
உரை நஞ்சுடை வாலெயிற்று ஐந்தலை சுமந்த வேக வெந்திறல் நாகம் புக்கென நஞ்சுடைத்தாகிய வெளிய பல்லினையுடைய ஐந்து படம் பொருந்திய தலையைச் சுமந்த சினம் பொருந்திய வெய்ய திறலையுடைய பாம்பு புக்கதாக விசும்பு தீப்பிறப்பத்திருகி வானம் தீப் பிறக்கும் பரிசு முறுகி பசுங் கொடிப் பெருமலை விடரகத்து பசிய கொடியினையுடைய பெரிய மலை முழையின்கண்ணேஉரும் எறிந் தாங்கு இடியேறு எறிந்தாற்போல புள்ளுறு புன்கண் தீர்த்த புறவுற்ற துயரத்தைக் கெடுத்த வெள் வேல் சினங் கெழு தானைச் செம்பியன் மருக வெள்வேலொடு சினம்பொருந்திய படையையுடைய செம்பியன் மரபிலுள்ளாய் கராஅம் கலித்த குண்டு கண் அகழி கராம் செருக்கிய குழிந்த இடத்தையுடைய அகழியினையும் இடம் கருங் குட்டத்து இடம் கரிதாகிய ஆழத்தின்கண் உடன் தொக்கு ஓடி சேரத் திரண்டோடி யாமம் கொள்பவர் சுடர் நிழல் கதூஉம் இடையாமத்து ஊர் காப்பாருடைய விளக்கு நிழலைக் கவரும் கடு முரண் முதலைய நெடு நீர் இலஞ்சி கடிய மாறுபாடு பொருந்திய முதலையையுடைய நீர் மிக்க மடு வினையும்செம்பு உறழ் புரிசை செம்பு பொருவும் மதிலையுமுடைய செம்மல் மூதூர் தலைமை பொருந்திய பழைய வூரினுள்ளே வம்பு அணி யானை வேந்து அகத் துண்மையின் கச்சணிந்த யானையையுடைய அரசு உண்டாகலின் நல்ல என்னாது அவற்றை நல்லவென்று பாராது செருவத்தான் சிதைத்தல் வல்லை போரின்கண் அழித்தலை வல்லையா யிருந்தாய் நெடுந் தகை பெருந் தகாய் எறு.
செம்பியன் மருக நெடுந் தகாய் விட ரகத்து நாகம் புக்கென உருமெறிந் தாங்கு மூதூரகத்து வேந்துண்மையின் செருவத்துச் சிதைத்தல் வல்லை யென மாறிக் கூட்டுக.
புள்ளுறு புன்கண் தீர்த்த பேரருளினோன் மருகனாயும் செருவின் கண் இவற்றை நல்லவென்று பாராது அழித்தல் வல்லையாயிருந்தாயென அவன் மறம் வியந்து கூறியவாறு.
என்று வினவினான்அவற்கு வேந்தே நீ சினந்து நோக்குமிடம் தீப்பரவும் அருளி நோக்குமிடம் பொன் பொலியும் நீ வேண்டியது விளைக்கும் ஆற்றலுடைய யாம் நின்னிழற் பிறந்து நின்னிழல் வளர்ந்தோம் நின்னளவு எம்மால் நினைக்கும் அளவிற்றன்று பரிசிலர் நின் பகைவர் நாட்டில் இருப்பினும் நின் நாட்டையே நினைப்பர் என்று பாராட்டிப் பாடிய பாட்டு இது.
சோணாட்டுப் பூஞ்சாற்றூர்ப் பார்ப்பான் கௌணியன் விண்ணந்தாயணையும் மல்லி கிழான் காரியாதியையும் பாண்டியன் கீரஞ்சாத்தனையும் பாராட்டிப் பாடியுள்ளார்.
பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன் ஒருகால் பரிசில் தர நீட்டித்தானாக சினமுற்ற இவர் இரப்போரை வருத்துதலும் புகழ் குறைபட வரும் செய்கையும் சேய்மையிற் காணாது ஈண்டே கண்டனம் நின் புதல்வர் நோயிலராக யான் செல்வேன் என்பது இவரது புலமை சான்ற மனத்திட்பத்தை யுணர்த்தும்.
உரை வரை புரையும் மழ களிற்றின் மிசை மலையை யொக்கும் இளங் களிற்றின் மேல் வான் துடைக்கும் வகைய போல ஆகாயத்தைத் தடவும் கூறுபாட்டையுடையனபோல விர வுருவின கொடி நுடங்கும் விரவின பல நிறத்தையுடையனவாகிய கொடிகள் அசைந்து தோன்றும் வியன் தானை விறல் வேந்தே பரந்த படையையுடைய விறல் வேந்தே நீ உடன்று நோக்கும் வாய் எரி தவழ நீ முனிந்து பார்க்குமிடம் தீப்பரக்க நீ நயந்து நோக்கும் வாய் பொன் பூப்ப நீ அருளிப் பார்க்குமிடம் பொன் பொலிய செஞ்ஞாயிற்று நிலவு வேண்டினும் செஞ்ஞாயிற்றின்கண்ணே நிலவுண்டாக வேண்டினும் வெண்டிலங்களுள் வெயில் வேண்டினும் வெளிய திங்களின் கண்ணே வெயிலுண்டாக வேண்டினும் வேண்டியது விளைக்கும் ஆற்றலை யாகலின் நீ வேண்டிய பொருளை யுண்டாக்கும் வலியை யுடையை யாகலின் நின் நிழல் பிறந்து நினது நிழற்கண்ணே பிறந்து நின் நிழல் வளர்ந்த எம் அளவு எவனோ நினது நிழற் கண்ணே வளர்ந்த எமது நினைவெல்லை சொல்ல வேண்டுமோ வேண்டா வன்றே இன்னிலைப் பொலம் பூங்காவின் நன்னாட்டோரும் இனிய நிலையையுடைத்தாகிய பொற்பூப் பொருந்திய கற்பகக் காவையுடைய நல்ல விண்ணுலகத்தவரும் செய் வினை மருங்கின் எய்த லல்லதை தாம் செய்த நல்வினையாலுள்ள இன்பத்தின் பக்கத்தைப் பொருந்துவ தல்லது உடையோர் ஈதலும் செல்வமுடையோர் வறியோர்க்கு வழங்குதலும் இல்லோர் இரத்தலும் வறியோர் செல்வமுடையோர்பாற் சென்றிரத்தலும் கடவ தன்மையின் ஆண்டுச் செய்யக்கடவ தல்லாமையான் கையற வுடைத்தென அது செயலற வுடைத்தெனக் கருதி ஆண்டுச் செய் நுகர்ச்சி ஈண்டும் கூடலின் அவ்விடத்து நுகரும் நுகர்ச்சி இவ்விடத்தும் கூடுதலான் நின் நாடு உள்ளுவர் பரிசிலர் நின்னாட்டை நினைப்பர் பரிசிலர் ஒன்னார் தேஎத்தும் நின்னுடைத் தென பகைவர் தேயத்திருந்தும் நின்னாடு நின்னை யுடைத்தென்று கருதி யாதலால் எறு.
வேந்தேநீ வேண்டியது விளைக்கும்ஆற்றலையாகலின் விண்ணுலகத்து நுகர்ச்சி ஈண்டும் கூடலின் ஒன்னார் தேயத்திருந்தும் பரிசிலர் நின்னாடு நின்னை யுடைத்தென்று நின்னாட்டை யுள்ளுவர் ஆதலான் நின்னிழற் பிறந்து நின் நிழல் வளர்ந்த எம்மளவு எவனோவென மாறிக் கூட்டுக.
விளக்கம் வேந்தன் அருளி நோக்குமிடம் அவன் தானையால் அழிவுறாது ஆக்கமெய்தும் ஆதரவு பெற்றுப் பொன்னும் பொருளும் சிறக்கவுண்டா மென்றற்குப் பொன் பூப்ப என்றார்.
வேண்டியது விளைக்கும் ஆற்றலை யென்கின்றாராதலால் அவ்வாற்றலின் எல்லையைச் செஞ்ஞாயிற்று நிலவு வேண்டினும் வெண் டிங்களுள் வெயில் வேண்டினும் என்றார்.
இக் கிள்ளி வளவனை இப் பாட்டின்கண் மாறோக்கத்து நப்பசலையார் வளவ நின்னைப் பாடுங்கால் நின் ஈகையைப் புகழ்வதும் புகழாகாது அது நின் முன்னோர் செய்கை பகைவரை யடுதலும் புகழன்று நின் முன்னோர் தூங்கெயி லெறிந்தவர் முறை செய்தலும் புகழன்று நினக்குரிய உறந்தையில் அறம் நிலை நிற்பது சேரரது வஞ்சி நகரை யலைக்கும் நின் வென்றி யான் பாடும் திறமன்று என்று பாராட்டுகின்றார்.
உரை புறவின் அல்லல் சொல்லிய புறவினது வருத்தத்தைக் களைய வேண்டி கறை யடி யானை வான் மருப் பெறிந்த பொருந்திய அடியினையுடைய யானையினது வெளிய கோட்டாற் கடைந்து செறிக்கப்பட்ட வெண் கடைக் கோல் நிறை துலாம் புக்கோன் மருக வெளிய கடையினையுடைய கோலாகிய நிறுக்கப்படும் துலாத்தின்கண்ணே துலை புக்க செம்பியனது மரபினுள்ளா யாதலான் ஈதல் நின் புகழும் அன்றே இரந்தோர்க்குக் கொடுத்தல் நினக் கியல்பாவதல்லது புகழு மல்லவே ஒன்னார் சார்தல் உட்கும் அசுரர்க்குப் பகைவராகிய தேவர்கள் கிட்டுதற்கு வெருவும் துன்னரும் கடுந்திறல் அணுகுதற்கரிய மிக்க வலியையுடைய தூங்கெயில் எறிந்த நின் ஊங்கணோர் நினைப்பின் ஆகாயத்துத் தூங்கெயிலை யழித்த நின்னுடைய முன்னுள்ளோரை நினைப்பின் அடுதல் நின்புகழும் அன்றே ஈண்டுள்ள பகைவரைக் கொல்லுதல் நினது புகழும் அல்லவே கெடு வின்று கேடின்றி மறங்கெழு சோழர் உறந்தை அவையத்து அறம் நின்று நிலையிற் றாகலின் மறம் பொருந்திய சோழரது உறையூர்க்கண் அவைக்களத்து அறம் நின்று நிலைபெற்ற தாதலால் முறைமை நின் புகழும் அன்றே முறைமை செய்தல் நினக்குப் புகழு மல்லவே அதனால் மறம் மிக்கு எழு சமம் கடந்த மறம் மிக்கு எழுந்திருந்த போரை வென்ற எழு உறழ்திணி தோள் கணைய மரத்தோடு மாறுபடும் தசை செறிந்த தோளினையும் கண்ணார் கண்ணிக் கலியமான் வளவ கண்ணிற் கார்ந்த கண்ணியையும் மணம் செருக்கிய குதிரையையுமுடைய வளவ யாங்கனம் மொழிகோ யான் எவ்வாறு கூறுவேனோ யான் ஓங்கிய வரை அளந் தறியா உயர்ந்த எல்லையளந் தறியப்படாத பொன் படு நெடுங் கோட்டு இமயம் சூட்டிய ஏம விற்பொறி பொன் படுகின்ற நெடிய சிகரங்களையுடைய இமயமலையின்கட் சூட்டப்பட்ட காவலாகிய விற் பொறியையும் மாண்புனை நெடுந்தேர் வானவன் தொலைய மாட்சிமைப்பட்ட தொழில் பொருந்திய நெடிய தேரையுமுடைய சேரன் அழிய வாடா வஞ்சி வாட்டும் அவனது அழிவில்லாத கருவூரை யழிக்கும் நின் பீடு கெழு நோன்றாள் பாடுங்கால் நினது பெருமை பொருந்திய வலிய தாளைப் பாடுங் காலத்து எறு.
நிறை துலாம் புக்கோன் மருக நீ அவன் மருகனாதலால் ஈதல் நின் புகழு மன்று தூங்கெயி லெறிந்த நின் ஊங்கணோர் நினைப்பின் அடுதல் நின் புகழுமன்று உறந்தை யவையத்து அறம் நின்று நிலையிற்றாதலின் முறைமை நின் புகழுமன்று அதனால் கலிமான் வளவ நின் தாள் பாடுங்கால் யான் யாங்கன மொழிகோவெனக் கூட்டுக.
சீனர் தம்மை வானவர் என்று கூறிக்கொள்வது கொண்டு சேரர் பண்டு சீனநாட்டிலிருந்து குடியேறியவரென முடிபு செய்வது வரலாறறியாதார் தவறுடைக் கூற்றாகும்.
அக்காலத்தே இப் பாட்டினைப் பாடினராதலால் இப் பாட்டின்கண் வளவனை நோக்கி வேந்தே நீ இன்சொல்லும் எளிய காட்சியும் உடையனாதல் வேண்டும் யாங்கள் நின்னை இகழ்வோர் தலை மடங்கவும் புகழ்வோர் பொலிவுற்றுத் திகழவும் இன்று காண்பதுபோல் என்றும் கண்டு பாடிப் பரவுவோம் என்று செவியறிவுறுத்துகின்றார்.
உரை நீ பிறர் ஓம்புறு மற மன் னெயில் ஓம்பாது பகைவரது பாதுகாத்த மறம் நிலைபெற்ற அரண்களைப் பாதுகாவாது கடந்தட்டு எதிர் நின் றழித்து அவர் முடிபுனைந்த பசும் பொன்னின் அவரைக் கொன்று அவர் மகுடமாகச் செய்யப்பட்ட பசும்பொன்னால் அடி பொலியக் கழல் தைஇய நினது அடி பொலிய வீரக் கழல் செய்து புனைந்த வல்லாளனை வலிய ஆண்மையை யுடைய வய வேந்தே யாம் யாங்கள் நின் இகழ் பாடுவோர் எருத்து அடங்க நின்னை இழித்துரைப்போர் கழுத் திறைஞ்ச புகழ் பாடுவோர் பொலிவு தோன்ற புகழ்ந்துரைப்போர் பொலிவு தோன்ற இன்று கண்டு ஆங்குக் காண்குவம் இன்று கண்டாற்போலக் காண்குவம் என்றும் எந்நாளும் இன் சொல் இனிய மொழியொடு எண்பதத்தை ஆகு மதி எளிய செவ்வியை யாகுக பெரும ஒரு பிடி படியும் சீறிடம் ஒரு பிடி கிடைக்கும் சிறிய விடம் எழு களிறு புரக்கும் நாடு கிழவோய் ஏழு களிற்றியானையைப் பாதுகாக்கும் நாட்டை யுடையோய் எறு.
நாடு கிழவோய் இன் சொல் எண் பதத்தை யாகுமதி அதனால் நின் இகழ் பாடுவோர் எருத்தம் அடங்கப் புகழ் பாடுவோர் பொலிவு தோன்ற யாம் இன்று கண்டாங்குக் காண்குவ மெனக் கூட்டுக.
கழல் தைஇய வல்லாளன் என்றதனாற் பகை யின்மையும் ஒரு பிடி படியுஞ் சீறிடம் ஏழு களிறு புரக்கும் நாடு கிழவோய் என்றதனால் பொருட்குறை வின்மையும் கூறியவாறாயிற்று.
ஆசிரியர் கோவூர் கிழார் இப்பாட்டின்கண் இக் கிள்ளிவளவனைச் சினப்பித்தோர் நாட்டு மக்கள் நனவின்கண் திசைகளில் எரி கொள்ளி வீழ்ச்சி முதலிய தீ நிமித்தங்களும் கனவின்கண் வாயிற் பல் வீழ்தல் முதலிய தீ நிகழ்ச்சிகளும் கண்டு நின்மேற் செலவு நினைந்து அஞ்சித் தாமெய்தும் மனக்கலக்கத்தை மகளிர் அறியாவாறு மறைத்து அலமருகின்றனர் எனக் கொற்ற வள்ளை பாடிச் சிறப்பிக்கின்றார்.
உரை காலனும் காலம் பார்க்கும் கூற்றும் தன்னால் உயிர் கொள்ளலாம் காலம் வருந்துணையும் பார்க்கும் பாராது அவ்வாறு காலம் பாராது வேலீண்டு தானை விழுமியோர் தொலைய வேல் நெருங்கிய படையினையுடைய பெரியோர் மாளும் பரிசு வேண்டிடத் தடூஉம் வெல் போர் வேந்தே நீ வேண்டிய விடத்தே கொல்லும் வெல்லும் போரையுடைய வேந்தே திசை இரு நான்கும் உற்கம் உற்கவும் எட்டுத்திசையும் எரி கொள்ளி எரிந்து வீழவும் பெரு மரத்து இலையில் நெடுங் கோடு வற்றல் பற்றவும் பெரிய மரத்தின்கண்ணே இலையில்லாத நெடிய கோடாகியது வற்றல் பற்றவும் வெங்கதிர்க் கனலி துற்றவும் வெய்ய சுடரையுடைய ஞாயிறு பலவிடத்தும் செறிந்து தோன்றவும் பிறவும் மற்றும் அஞ்சுவரத்தகுந புள்ளுக் குரல் இயம்பவும் அஞ்சத் தகுவனவாகிய புட்கள் குரலிசைப்பவும் எயிறு நிலத்து வீழவும் பல் நிலத்தின் கண்ணே வீழவும் எண்ணெய் ஆடவும் எண்ணெயை மயிரின் கண்ணே வார்க்கவும் களிறு மேல் கொள்ளவும் பன்றியேற்றை யேறவும் காழகம் நீப்பவும் ஆடையைக் களையவும் வெள்ளி நோன்படை கட்டிலொடு கவிழவும் வெளிதாகிய வலிய படைக்கலம் தானிருந்த கட்டிலுடனே மறியவும் கனவின் நனவின் அரியன காணா இங்ஙனம் கனாவினும் மெய்ம்மையினும் பொறுத்தற்கரியவற்றைக் கண்டு செருச் செய் முன்ப போர் செய்யும் வலியையுடையோர் நின்வரு திறன் நோக்கி நின் மேற்செலவின் கூறுபாட்டைக் கருதி மையல் கொண்ட ஏமமில் இருக்கையர் மயக்கம் பொருந்திய காவலில்லாத இருத்தலை யுடையராய் புதல்வர் பூங்கண் முத்தி தம் பிள்ளைகளுடைய பூப் போலுங் கண்ணை முத்தங் கொண்டு மனையோட்கு எவ்வம் கரக்கும் தம் மனைவியர்க்குத் தமது வருத்தம் தோன்றாமல் மறைக்கும் பைதல் மாக்களொடு துன்பத்தையுடைய ஆடவரோடு பெருங்கலக் குற்றன்று மிக்க கலக்கமுற்றது காற்றோடு எரி நிகழ்ந் தன்ன செலவின் காற்றுடன் எரி நிகழ்ந்தாற்போன்ற செலவையுடைய செருமிகு வளவ போரின்கண்ணே மிக்க வளவ நிற்சினைஇயோர் நாடு நின்னைச் சினப்பித்தோருடைய நாடு எறு.
தான் ஈண்டு அசைநிலை பெருமரத்துப் பற்றவும் என இயையும் இலையில் நெடுங்கோடு வற்றல் பற்றவு மென்பதற்கு நெடுங்கோட்டின்கண்ணே இலையில் வற்றற்றன்மை பற்றவுமென வுரைப்பினுமமையும்.
காற்றோ டெரி நிகழ்ந் தன்ன செலவிற் செருமிகு வளவ வென மன்னவன் புகழும் நிற்கனைஇயோர் நாடு பைதன் மாக்களொடு பெருங்கலக் குற்றன் றென ஒன்னார் நாடழி பிரங்கியதும் கூறுதலால் இது கொற்றவள்ளை யாயிற்று.
தாம் இருக்கும் இருக்கை போதிய காவலின்றி யிருத்தலால் ஆங்கிருப்போர் அதனை யுணர்ந்து வரும் தீங்கு குறித்து அறிவு மயங்குகின்றமை தோன்ற மையல் கொண்ட வேமமில் இருக்கையர் என்றார்.
தன்னை யின்றியமையாத மனையவள் தனக்குளதாகும் வருத்தமறியின் பெரும் பேதுற்றுத் தன் நெஞ்சின் வலியைச் சிதைப்ப ளென்ற அச்சத்தால் மனையோட்கு எவ்வம் கரத்தல் நிகழ்வதாயிற்று.
மனையோள் என்ற ஒருமையும் மாக்களென்ற பன்மையும் இயைவது ஏவ லிளையர் தாய் வயிறு கறிப்ப என்றாற் போலப் பன்மைக்கேற்ப நின்ற தென்றார்.
இப் பாட்டின்கண் ஆசிரியர் இடைக்காடனார் இவன் ஏனை இருவேந்தர் நாடுகளைக் கவரும் கருத்தினனாய் மைந்துற்றிருப்பதும் மலை போன்ற யானையும் கடல்போலும் தானையும் கொண்டு புலி தன் குருளையைக் காப்பது போலத் தன்னாட்டை இனிது காத்துச் செங்கோலோச்சி வருவதும் கடல் நோக்கிச் செல்லும் யாறு போலப் புலவர் பலரும் இவன் புகழ் பாடிப் போதருவதும் எடுத்தோதிப் பாராட்டுகின்றார்.
குறு முயலின் குறு வழியை சிறியிலை நெல்லிக் காய்கண் டன்ன குறுவிழிக் கண்ண கூரலங் குறுமுயல் என்பர் காட்டிடத்தே காயாம் பூவும் தம்பலப் பூச்சிகளும் சிதறிக் கிடப்பதை மணிமிடை பவளம் போலும் என்று புனைவர்.
காட்டிடத்தே ஆட்டிடையன் கோலூன்றி நின்று செய்யும் வீளை யொலி கேட்டுத் தெறி மறி பார்க்கும் குறுநரி முட் புதற்குள் ஓடி யொளியும் இயல்பை அழகு திகழக் கூறுகின்றார்.
உரை ஆனா ஈகை அமையாத வண்மையையும் அடு போர் அண்ணல் பகையைக் கொல்லும் பூசலையுமுடைய தலைவ நின் யானையும் மலையின் தோன்றும் நினது யானையும் மலை போலத் தோன்றும் பெரும நின் தானையும் கட லென முழங்கும் நின் படையும் கடல் போல முழங்கும் கூர் நுனை வேலும் மின்னின் விளங்கும் கூரிய நுனையையுடைய வேலும் மின்போல விட்டு விளங்கும் உலகத்து அரசு தலை பனிக்கும் ஆற்றலை யாதலின் இங்ஙனம் உலகத்தின்கண் வேந்து தலை நடுங்குதற் கேதுவாகிய வலியையுடைய யாதலால் புரை தீர்ந்தன்று குற்றம் தீர்ந்தது அது புதுவதோ அன்று அது நினக்குப் பழையதாய் வருகின்றது தண் புனல் பூசல் அல்லது குளிர்ந்த நீரால் உள்ளதாகிய பூசலல்லது நொந்து வருந்தி களைக வாழி வளவ என்று எமது துயத்தைத் தீர்ப்பாயாக வாழி வளவ என்று சொல்லி நின் முனை தருபூசல் கனவினும் அறியாது நினது முந்துற்றுச் செல்லும் படையுண்டாக்கும் பூசலைக் கனாவின்கண்ணும் அறியாது புலி புறங் காக்கும் குருளை போல புலி பாதுகாக்கும் குட்டி போல மெலிவில் செங்கோல் நீ புறங் காப்ப குறைவில்லாத செவ்விய கோலால் நீ பாதுகாப்ப பெருவிறல் யாணர்த்தாகி பெரிய விசேடத்தையுடைய புது வருவாயை யுடைத்தாய் அரிநர் கீழ் மடைக்கொண்ட வாளையும் நெல்லறுப்பார் கடை மடைக்கண் பிடித்துக் கொள்ளப்பட்ட வாளையும் உழவர் படை மிளிர்ந்திட்டயாமையும் உழுவார் படை வாளால் மறிக்கப்பட்ட ஆமையும் அறைநர் கரும்பிற் கொண்ட தேனும் கரும்பறுப்பார் கரும்பினின்றும் வாங்கப்பட்ட தேனும் பெருந்துறை நீர் தரு மகளிர் குற்ற குவளையும் பெரிய துறைக்கண் நீரை முகந்து கொள்ளும் பெண்டிர் பறித்த செங்கழுநீரு மென இவற்றை வன் புலக்கேளிர்க்கு வருவிருந் தயரும் வன்புலத்தினின்றும் வந்த சுற்றத்தார்க்கு விருந்தாக விரும்பிக் கொடுக்கும் மென் புல வைப்பின் நன்னாட்டுப் பொருந மென்புலத் தூர்களையுடைய நல்ல நாட்டுக்கு வேந்தே மலையின் இழிந்து மாக் கடல் நோக்கி நிலவரை இழிதரும் பல் யாறு போல மலையினின் றிழிந்து பெரிய கடலை நோக்கி நிலவெல்லையி னின்றிழியும் பல யாறுகளை யொப்ப புலவரெல்லாம் நின் னோக்கினர் புலவர் யாவரும் நின்னை நோக்கினர் நீயே நீதான் அவரக்குப் பரிசில் கொடுத்தற் பொருட்டு மருந்தில் கணிச்சி பரிகாரமில்லாத கணிச்சி யென்னும் படைக் கலத்தை வருந்த உயிர் வருந்த வட்டித்து சுழற்றி கூற்று வெகுண் டன்ன கூற்றம் சினந்தாய் போலும் முன்பொடு வலியுடனே மாற்று இரு வேந்தர் மண்ணோக்கினை நினக்கு மறுதலையாகிய இருவேந்தருடைய நிலத்தைக்கொள்ள நோக்கினாய் எறு.
பொருந புலவரெல்லாம் நின் நோக்கினர் நீ அரசுதலை பனிக்கும் ஆற்றலை யாதலின் இருவேந்தர் மண்ணோக்கினை அதனால் இச் செய்தி புரை தீர்ந்தது நினக்குப் புதுவ தன்றாகலி னெனக் கூட்டுக.
உயர்ச்சி தீர்ந்த தெனப் பொருளாக்கி பொருந நீ ஆற்றலை யாதலின் இரு வேந்தர் மண் ணோக்கினை புலவரெல்லாம் பரிசில் பெறுதற்பொருட்டு நின் னோக்கினர் இச்செய்தி நினக்குப் புதிதன்று ஆதலின் உயர்ச்சி தீர்ந்த தென் றுரைப்பினு மமையும்.
மிளிர்தல் கீழ் மேலாகப் பெயர்தல் மாக்கட லென்புழி பெருமை தன்னை நோக்கி வரும் நீர்ப் பெருக்கை என்று கொண்டு தன்னியல்பில் விகாரமின்றி நிற்கும் இயல்பு பள்ள நோக்கி யோடுதல் நீர்க்கு இயல்பாதலின் பெரும் பள்ளமாகிய மாக்கடல் நோக்கி யென்றார்.
நோயைத் தடுப்பது மருந்தாதலால் சாக்காடாகிய நோய் செய்யும் கூற்றுவனை விலக்கும் ஆற்றலுடையது பிறிதியாது மில்லை யாதல் கொண்டு மருந்தில்......கூற்று என்றார்.
வட்டுக்களில் ஒன்று தாமற்பல்கண்ணனாரை யறியாமல் அவர்க்கீழ் மறைந்து விட்டதாக அதனைப் பின்புணர்ந்த மாவளத்தான் வெகுண்டு அவரை அவ் வட்டினால் எறித்தான்.
வெகுண் டெறிந்த அவன் செய்கையை இகழ்ந்து அப் புலவர் வேந்தே நின் செயல் பொருந்துவ தன்று நின் குடிப் பிறந்தோர்க்கு இச் செயல் இயல்பன் றாதலின் நின் பிறப்பின்கண் ஐயமுறுகின்றேன் என வருந்தி யுரைத்தார் அதனைக் கேட்டதும் மாவளத்தான் தன் தவற்றினை யுணர்ந்து நாணி மனம் கலங்கினான்.
இடைக்காலச் சோழவேந்தர் காலத்தில் இவ் வூர் மிக்க சிறப்புற்று விளங்கிய தென்பதை இவ்வூரிலுள்ள கோயிற் கல்வெட்டுக்கள் தெரிவிக்கின்றன.
ஏடெழுதியோர் தாமற்பல் கண்ணனா ரென எழுதிவிட்டனர் இவ்வூர் இப்போதும் தாமல் என்று வழங்குவது நோக்கி இவ்வாறு கொள்ளப்பட்ட தென்று கொள்க.
இப் பாட்டின்கண் தாமற்பல்கண்ணனார் கிள்ளிக்குத் தம்பி நீ புறவின் பொருட்டுத் துலை புக்கவன் வழித்தோன்றல் நின் முன்னோர் சான்றோர்க்கு நோய் செய்யார் இச் செயல் நினக்குத் தகுவதோ?
சோழன் நலங்கிள்ளி தம்பி மாவளத்தானும் தாமற்பல்கண்ணனும் வட்டுப் பொருவுழிக் கை கரப்பவெகுண்டு வட்டுக்கொண்டெறிந்தானைச் சோழன் மகன் அல்லையென நாணியிருந்தானைத் தாமற்பல் கண்ணனார் பாடியது.
உரை நில மிசை வாழ்நர் அலமரல் தீர நிலத்தின்மேல் உயிர் வாழ்வார்க்கு வெம்மையான் உளதாகிய சுழற்சி நீங்க தெறு கதிர்க் கனலி வெம்மை தாங்கி சுடுகின்ற கதிரையுடைய ஞாயிற்றினது வெப்பத்தைத் தாம் பொறுத்து கால் உணவாக காற்றை யுணவாகக் கொண்டு சுடரொடு கொட்கும் அச்சுடருடனே சூழ வரும் அவிர் சடை முனிவரும் மருள விளங்கிய சடையையுடைய அருந் தவரும் வியப்பால் மயங்க கொடுஞ் சிறைக் கூருகிர்ப் பருந்தின் ஏறு குறித் தொரீஇ வளைந்த சிறகினையும் கூரிய உகிரினையுமுடைய பருந்தினது எறிதலைக் கருதி அதனைத் தப்பி தன் னகம் புக்க தன்னிடத்தை யடைந்த குறு நடைப் புறவின் தபுதி யஞ்சி குறிய நடையையுடைய புறாவினது அழிவிற் கஞ்சி சீரை புக்க தன் னழிவிற் கஞ்சாது துலாத்தலையுட் புக்க வரையா ஈகை உரவோன் மருக வரையாத வண்மையையுடைய வலியோனது மரபினுள்ளாய் நேரார் கடந்த முரண் மிகு திருவின் பகைவரை வென்ற மாறுபாட்டான் மிக்க செல்வத்தையுடைய தேர் வண் கிள்ளி தம்பி தேர் வண் கிள்ளிக்குத் தம்பி வார் கோல் கொடுமா மறவர் பெரும நீண்ட அம்பினையும் வளைந்த வில்லினையுமுடைய மறவர்க்குத் தலைவ கடு மான் கை வண் தோன்றல் விரைந்த குதிரையையுடைய கைவள்ளிய தோன்றால் ஐயம் உடையேன் நினது பிறப்பின்கண் ஐயப்பாடுடையேன் ஆர் புனை தெரியல் ஆத்தியாற் செய்யப்பட்ட தாரையுடைய நின் முன்னோரெல்லாம் பார்ப்பார் நோவன செய்யார் நினக்கு முன்னுள்ளார் யாவரும் பார்ப்பார் வெறுக்கத் தகுவன செய்யார் மற்று இது நினக்கு நீர்த்தோ என மற்று இவ்வெறுக்கத்தக்க செய்கை நினக்கு நீர்மையை யுடைத்தோ என்று வெறுப்பக் கூறி நீ வெறுக்கச் சொல்லி நின் யான் பிழைத்தது நோவாய் என்னினும் நினக்கு யான் செய்த தவற்றிற்கு வெறாய் என்னினும் நீ பிழைத்தாய் போல் நனி நாணினை நீ தவறு செய்தாய் போல மிக நாணினாய் தம்மைப் பிழைத்தோர்ப் பொறுக்குஞ் செம்மல் இவ்வாறு தம்மைத் தப்பியவரைப் பொறுக்கும் தலைமை இக் குடிப் பிறந்தோர்க் கெண்மை காணும் என இக் குலத்தின்கட் பிறந்தோர்க்கு எளிமை யுடைத்துக் காணும் என காண்தகு மொய்ம்ப காணத்தக்க வலியையுடையோய் காட்டினை யாகலின் அறிவித்தா யாகலின் யானே பிழைத்தனென் யானே தவறு செய்தேன் மிக்கு வரும் இன்னீர்க் காவிரி எக்கர் இட்ட மணலினும் பல நின் ஆயுள் சிறக்க பெருகி வரும் இனிய நீரையுடைய காவிரி கொழித்திடப்பட்ட மணலினும் பலவாக நின் வாழ்நாள் சிறப்பதாக எறு.
சீரை துலாக்கோல் தட்டு மற்றிது நீர்த்தோ நினக்கென வெறுப்பக் கூறி என்றது சூது பொருவுழிக் கையாற் கவறு புதைப்ப வெகுண்டு வட்டுக்கொண்டெறிந்தானை இவ்வாறு செய்தல் நின் பெருமைக்குப் பொருந்துமோ?
உயிர்கள்பா லுண்டாகிய அருள் மிகுதியால் சுடரொடு திரியும் தம்மினும் அருள்மிக வுடையனாதல் கண்டு அவர் மதி மருண்டன ரென்றற்கு முனிவரும் மருள என்றார்.
பருந்தின் ஏறு குறித்து ஒரீஇ பருந்தினால் எறியப்படுவ துணர்ந்து அதன் இலக்கினின்றும் தப்பி எறியப்படுவது ஏறாயிற்று வேலேறுபடத் தேளேறு மாய்ந்தாற் போல என்றாற் போல.
வேணாவி வேள்விக்கண் பெறும் அவி வேணாவி யெனப்பட்டது வேணவா என்றாற் போல அவரவர் தகுதிப்பாட்டை மிகுதிப்படுத்துவது வாகைத் திணையாதலால் பொறை மிக்க குணத்தை அரசவாகையில் அடக்கிக் கூறினார்.
அக் காலத்தே சோழன் நலங்கிள்ளியிடமிருந்து இளந்தத்த னென்னும் புலவ னொருவன் வந்து பரிசில் வேண்டினாராக அவரைச் சோழன் நலங்கிள்ளியின் ஒற்ற னெனத் தவறாகக் கருதிக் கொலைபுரிய முற்பட்டான்.
இவன் ஆவூர் சென்றிருக்கையில் ஆவூர் தனக்குரிய தாதலால் அதனைத் தான் பெறுதற்காகச் சோழன் நலங்கிள்ளி ஆவூரை முற்றுகையிட்டான்.
ஆங்கும் இவன் அடைபட்டுக் கிடந்தான் அக்காலத்தும் ஆசிரியர் கோவூர் கிழாரே சென்று இருவரையும் சந்து செய்து போர் செய்யாவாறு தடுத்து நலஞ்செய்தார்.
இப்பாட்டின்கண் முற்றுகைக்கஞ்சி அடைபட்டிருந்த நெடுங்கிள்ளியை நோக்கி ஆசிரியர் கோவூர் கிழார் தோன்றால் யானைகள் வெய்துயிர்த்து உருமென முழங்குகின்றன குழவிகள் பாலின்றி அலறியழுகின்றன மகளிர் வறுந்தலை முடிக்கின்றனர் மனையிடங்களில் எழும் அழுகுரல் நின் அரண்மனைக்கண் கேட்கிறது இவை நிகழவும் நீ அரண்மனைக்கண் அடங்கிக் கிடத்தல் இனிதன்று முன்னே வந்து முற்றுகை யிட்டிருக்கும் வேந்தனைப் பார்த்து ஈயும் அறவுணர்வால் இது நினக்கு வேண்டின் பெற்றுக் கொள்ளெனச் சொல்லி எயிற்கதவைத் திறத்தல் வேண்டும் எதிரூன்றிக் காத்தலே மறம் என்பது கருத்தாயின் போர் குறித்துத் திறந்துவிடல் வேண்டும்.
உரை இரும் பிடித் தொழுதியொடு கரிய பிடியினது ஈட்டத்தோடு பெருங் கயம் படியா பெரிய கயத்தின்கட் படியாவாய் நெல்லுடைக் கவளமொடு நெய் மிதி பெறாஅ நெல்லையுடைய கவளத்துடனே நெய்யால் மிதித்துத் திரட்டப்பட்ட கவளமும் பெறாவாய் திருந்தரை நோன் வெளில் வருந்த ஒற்றி திருந்திய மருங்கையுடைய வலிய கம்பம் வருந்தச் சாய்த்து நிலமிசைப் புரளும் கைய நிலத்தின் மேலே புரளும் கையை யுடையவாய் வெய் துயிர்த்து அலமரல் யானை வெய்தாக வுயிர்த்துச் சுழலும் யானை உரு மென முழங்கவும் உருமேறு போல முழங்கவும் பாலில் குழவி அலறவும் பாலில்லாத குழவி அழவும் மகளிர் பூவில் வறுந்தலை முடிப்பவும் மகளிர் பூவில்லாத வறிய தலையை முடிப்பவும் நீரில் வினைபுனை நல்லில் இனை கூஉக் கேட்பவும் நீரில்லாத தொழில் புனைந்த நல்ல மனையிடத்துள்ளார் வருந்திக் கூப்பிடும் கூப்பீட்டைக் கேட்கவும் ஈங்கு இனிதிருத்தல் இன்னாது இவற்றிற்கு நாணாது இவ்விடத்து நீ இனிதாக இருத்தல் இன்னாது துன்னரும் துப்பின் வயமான் தோன்றல் நண்ணுதற்கரிய வலிமையுடைய வலிய குதிரையையுடைய தோன்றால் அறவை யாயின் நினது எனத் திறத்தல் அறத்தையுடையையாயின் இது நினதன்றோ வென்று சொல்லித் திறத்தல் செய்வாயாக மறவை யாயின் போரொடு திறத்தல் மறத்தை யுடையை யாயின் போரால் திறத்தல் செய்வாயாக அறவையும் மறவையும் அல்லையாக அவ்வாறன்றி அறத்தையும் மறத்தையும் உடையை யல்லையாக திறவாது அடைத்த திண்ணிலைக் கதவின் திறவாது அடைக்கப்பட்ட திண்ணிய நிலையை யுடைத்தாகிய கதவினையுடைய நீண் மதில் ஒரு சிறை ஒடுங்குதல் நீண்ட மதிலுள் ஒரு பக்கத்தே ஒதுங்குதல் நாணுத் தக வுடைத்து நாணுந் தன்மையை யுடைத்து இது காணுங் கால் இஃது ஆராயுங்காலத்து எறு.
நீர் இல்வினை நன்னீர்மை யில்லாத தொழில் திறத்தல் என்பதற்குத் திறத்தலைச் செய்வாயாக என்று உரைக்கின்றாராதலால் செய்யென வொருசொல் வருவித்துரைக்கப்பட்டது என்றார்.
சோழன் நெடுங்கிள்ளி ஆவூரினின்றும் தப்பிப் போந்து தனக்குரிய உறையூரில் இருக்கையில் அதனை யறிந்த நலங்கிள்ளி போந்து உறையூரை முற்றுகையிட்டான்.
சோழர் குடிக் குரியராகிய இருவர் தம்முள் பகைகொண்டு மாறி மாறிப் போருடற்றித் திரிதல் நன்றன் றென்பதை யறிந்த கோவூர் கிழார் இப்பாட்டின்கண் இருவரையும் சந்து செய்விக்கின்றார்.
உரை இரும் பனை வெண்டோடு மலைந்தோன் அல்லன் பெரிய பனையினது வெளிய தோட்டைச் சூடினோ னல்லன் கருஞ் சினை வேம்பின் தெரியலோன் அல்லன் கரிய கோட்டினையுடைய வேம்பினது தாரையுடையோ னல்லன் நின்ன கண்ணியும் ஆர்மிடைந் தன்று நின்னுடைய கண்ணியும் ஆத்தியால் செறியக் கட்டப்பட்டது நின்னொடு பொருவோன் கண்ணியும் ஆர்மிடைந் தன்று நின்னுடன் பொருவானுடைய கண்ணியும் ஆத்தியாற் செறியக் கட்டப்பட்டது ஒருவீர் தோற்பினும் தோற்பது உம் குடியே ஆதலால் நும்முள் ஒருவீர் தோற்பினும் தோற்பது நுங் குடி யன்றோ இருவீர் வேறல் இயற்கையு மன்று இருவீரும் வெல்லுதல் இயல்புமன்று அதனால் ஆதலால் குடிப் பொருள் அன்று நும் செய்தி நும் குடிக்குத்தக்க தொன்றன்று நுமதுசெய்கை கொடித் தேர் நும்மோ ரன்ன வேந்தர்க்கு கொடியாற் பொலிந்த தேரையுடைய நும்மைப் போலும் வேந்தர்க்கு மெய்ம் மலிஉவகை செய்யும் இவ்விகல் உடம்பு பூரிக்கும் உவகையைச் செய்யும் இம் மாறுபாடு ஆதலான் இது தவிர்தலே நுமக்குத் தக்கது எறு.