sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வண்டி தெருக்கோடி வரையில் சென்று மறைந்த பிறகு சாவித்திரி உள்ளே வந்து அவசர அவசரமாகத் தன்னை அழகுபடுத்திக் கொள்ளத் தொடங்கினாள்.
கல்யாணத்தின்போது பெண் ரொம்பப் பட்டிக்காடு அதனால் மாப்பிள்ளைக்குப் பிடிக்கவில்லை என்ற பேச்சு சாவித்திரியின் காதில் விழுந்ததென்று சொன்னோமல்லவா?
மாப்பிள்ளையின் நாகரிகத்தையும் தன்னுடைய பட்டிக்காட்டு நடை உடை பாவனைகளையும் அவள் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துப் பார்த்து வெட்கம் அடைந்தாள்.
அவர்களுக்குப் பக்கத்தில் செவிட்டு வைத்தி புதுவேஷ்டி புதுப்புடவைப் பொட்டணங்களைப் பிரித்து வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான்.
சொர்ணம்மாள் நான் சொன்னபடியே ஆச்சா இல்லையா பார்த்துக்கோ பொண்ணுக்கு அறுபது ரூபாய்க்குப் புடவை உனக்குப் பன்னிரண்டு ரூபாயிலே புடவை மாப்பிள்ளைக்கு முப்பத்தைந்து ரூபாயிலே வேஷ்டி மச்சினனுக்கு ஒண்ணரை ரூபாயிலே வேஷ்டி.
இப்போ அவா கல்கத்தாவிலேயிருந்து தீபாவளிக்கு வந்துட்டுப் போற செலவெல்லாம் உன் மாப்பிள்ளைதான் கொடுக்கப் போறாராம் ஐயையோ நெஜந்தானாடி?
எப்படிக் கடனடைக்கப் போகிறாரோ பாக்கி என்ன மிஞ்சப் போறதே ஸ்வாமிக்குத்தான் தெரியும் நான் சொல்றேன் கேளு மங்களம் இத்தனை நாளும் போனதெல்லாம் போகட்டும்.
இல்லாட்டா எல்லாருமாச் சந்தியிலே நிக்க வேண்டியதுதான் இப்படி இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் செவிட்டு வைத்தி புடவைகளையும் வேஷ்டிகளையும் ஒவ்வொன்றாய்ப் பிரித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
மாப்பிள்ளைக்கு வாங்கியிருந்த சேலம் மயில்கண் வேஷ்டியைப் பார்க்கப் பார்க்க அதைத் தான் உடுத்திக்கொண்டால் எப்படியிருக்குமென்று அவனுக்கு யோசனை தோன்றி விட்டது.
வேஷ்டியை ஒவ்வொரு மடிப்பாகப் பிரித்து கடைசியில் இரட்டை மடிப்புக்கு வந்ததும் எழுந்து நின்று அதைக் கட்டிக் கொள்ள முயன்றான்.
இந்தச் சமயத்தில் ஆலாத்திக்கு மஞ்சள் நீர் கரைத்து வைத்திருக்கிறதா என்று விசாரிப்பதற்காகச் சாவித்திரி அங்கே வந்து சேர்ந்தாள்.
ஏன் சித்தி வண்டி வரலாச்சே... என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தவள் மாப்பிள்ளைக்கு வாங்கியிருந்த வேஷ்டியைச் செவிட்டு வைத்தி கட்டிக்கொள்வதைப் பார்த்ததும் மற்றதையெல்லாம் மறந்துவிட்டாள் இரண்டே எட்டில் செவிட்டு வைத்தி அருகில் சென்று சீ என்று ஓர் அதட்டல் போட்டு அவன் உடுத்திக்கொள்ள முயன்ற வேஷ்டியைப் பிடுங்கினாள்.
கார்த்திகை எப்போது முடியப் போகிறது மார்கழி எப்போது பிறக்கப் போகிறது என்று பார்த்துக் கொண்டேயிருந்து மார்கழி பிறந்ததும் பனியும் தொடங்கிவிடுகிறது.
ஆனால் மார்கழி மாதம் மதி நிறைந்த நன்னாள் என்பதை நினைத்து அதிகாலையில் பஜனை செய்ய விரும்பும் பக்தர்களும் குடுகுடுப்பாண்டிகளும் மட்டும் பனியையும் குளிரையும் இலட்சியம் செய்யாமல் எழுந்து விடுவார்கள்.
ஊரார் சாதிப்பிரஷ்டம் பண்ணியது இந்த ஒரு காரியத்துக்கு நல்லதாய்ப் போயிற்று என்று மங்களம் மனத்திற்குள் எண்ணிக் கொண்டாள்.
ஊரில் தீக்ஷிதருடைய கிருத்திரிமங்களைப் பொறுக்க முடியாத சிலர் பகிரங்கமாகவே சம்பு சாஸ்திரியின் கட்சி பேசத் தொடங்கினார்கள்.
ஆனால் முன்னைப் போல் சம்பு சாஸ்திரிக்கு வாழ்க்கையில் உற்சாகம் இல்லை முன் மாதிரி பணச் செலவு செய்வதற்கு வேண்டிய வசதிகளும் இல்லை.
அவர் வீட்டுக்குத் திரும்பி வருவதற்குள் சாவித்திரி எழுந்திருந்து படங்களுக்கு அலங்காரம் செய்து விளக்கேற்றி வைத்து பூஜைக்கு எல்லாம் எடுத்து வைத்திருப்பாள்.
ராஜாராமய்யரும் அவருடைய நண்பர்களும் நடத்திய ஆவி உலகச் சோதனை அகால மரணத்துக்கு உள்ளான விஷயத்தை நாம் துயரத்துடன் தெரிவிக்க வேண்டியதாயிருக்கிறது.
ஆகவே எல்லோரும் ஒருவாறு சலிப்பு அடையும் தருணத்தில் இங்கிலாந்திலிருந்து மிஸ் மேரியா ஹாரிஸன் என்னும் பெண்மணி வந்து சேர்ந்தாள்.
இவள் ஒரு பிரசித்தி பெற்ற மீடியம் அதாவது ஆவி உலகவாசிகளைத் தன்னுடைய தேகத்தின் மீது ஆவிர்ப்பவிக்கச் செய்யக்கூடிய சக்தி வாய்ந்தவள்.
பீடர்ஸன் துரை பூலோகத்தில் தங்களுடைய வாழ்க்கையைப்பற்றிக் கேட்டதற்கு அதெல்லாம் எனக்கு மறந்து போய்விட்டது இந்த உலகத்துக்கு வந்த பிறகு பூலோக விஷயங்கள் ஒன்றும் ஞாபகம் இருப்பதில்லை என்று ஆவி சொல்லிற்று.
பிறகு தான் இருக்கும் உலகம் அற்புதமான அழகு வாய்ந்தது என்றும் எங்கே பார்த்தாலும் புஷ்பக் காட்சியாயிருக்கிறது என்றும் வானவில்லின் வர்ணங்கள் எங்கும் காணப்படுகின்றன என்றும் எப்போதும் சுகந்தம் வீசுகிறது என்றும் இப்படிப்பட்ட ஆச்சரிய உலகத்துக்குப் பீடர்ஸன் துரையும் சீக்கிரத்தில் வந்து சேரவேண்டுமென்றும் எழுதித் தெரிவித்தது.
ஆனால் ராஜாராமய்யருக்கு அதைவிட ஆச்சரியம் அளித்தது என்னவென்றால் தம்முடைய தகப்பனார் ஓர் அட்சரங்கூட இங்கிலீஷ் தெரியாதவராயிருந்தும் இப்போது இவ்வளவு சுத்தமான் இங்கிலீஷ் எப்படி எழுதுகிறார் என்பது தான்.
மேலும் வைத்தீசுவரய்யர் தாம் வசிக்கும் உலகத்தைப் பற்றி வர்ணித்ததும் மிஸ்ஸஸ் பீடர்ஸன் வர்ணித்ததும் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருந்தது.
தம் தகப்பனார் உயிர் வாழ்ந்த போது அவர் கிறிஸ்தவர்களைப் பற்றி எவ்வளவு கேவலமாக நினைத்தார் என்பது ராஜாராமய்யருக்கு ஞாபகம் வந்தபோது பரலோகத்தில் அவருடைய மாறுதல் ஆச்சரியமாய்த்தான் இருந்தது.
ஆனால் இது எல்லாவற்றையும் விட அவரை அதிசயத்தினால் திகைக்கப் பண்ணிய விஷயம் வேறொன்று வருஷாவருஷம் நான் தங்களை உத்தேசித்து சிராத்தம் பண்ணுகிறேனே அன்று தாங்கள் பூலோகத்துக்கு வருவதுண்டா?
என்று ராஜாராமய்யர் கேட்டதற்கு வைத்தீசுவரய்யரின் ஆவி எழுதிய பதிலாவதுஆமாம் வருஷம் ஒரு தடவை நான் என்னுடைய கல்லறைக்கு வருகிறேன்.
அங்கே நீ போட்டிருக்கும் புஷ்பங்களின் சுகந்தத்தை உட்கொண்டு விட்டுத் திரும்புகிறேன் மேலே சொன்ன தங்கம்மாளின் கடிதத்தைப் படித்தவுடனே தான் சாஸ்திரியார் அவ்வளவு சந்தோஷத்துடன் வந்து சாவித்திரி உன் கலி தீர்ந்துவிட்டது அம்மா என்றார்.
ஆமாம் கதவைச் சாத்திண்டு ஆம்படையானுக்குக் கடுதாசி எழுதறா எழுதறா அப்படியே எழுதறா சொர்ணம்மாள் தாலி கட்டுவதுபோல் ஜாடை காட்டிக் கொண்டு இல்லேடா அவள் ஆம்படையானாத்துக்குப் போகப் போறா என்றாள்.
அப்பவே எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுத்திருந்தா ராஜாத்தியாட்டமா வச்சிண்டிருப்பனே சாவித்திரிக்குச் சம்பு சாஸ்திரி எழுதிய கடிதத்தில் நாகப்பட்டினத்தில் தமக்குக் காரியம் இருப்பதாக எழுதியிருந்ததைப் படித்து அது என்ன அவ்வளவு முக்கியமான காரியம்?
குடமுருட்டி உடைப்பு அதன் பயனாக ஏற்பட்ட மகசூல் நஷ்டம் மற்ற உபத்திரவங்கள் காரணமாக வருஷா வருஷம் வட்டி கூடக் கொடுக்க முடியவில்லை.
இத்துடன் சாஸ்திரியின் நிலத்திலும் இரண்டு வேலி மண்ணடித்துப் போய்விட்டதென்பது தெரிந்த பிறகு கடன்காரன் பணத்துக்கு நிர்ப்பந்தப்படுத்த ஆரம்பித்தான்.
நிலத்தை விற்க வேண்டியதுதான் வேறு வழியில்லை என்று அவர் எண்ணிக் கொண்டிருந்த சமயம் சம்பந்தியம்மாளை நரசிங்கபுரத்தில் போய்ப் பார்க்கும்படி கல்கத்தாவிலிருந்து கடிதம் வந்தது.
அந்த அம்மாள் சாஸ்திரியார் செய்திருக்கும் குற்றங்களுக்கெல்லாம் ஜாபிதா கொடுத்து அவரைத் திணற அடித்த பிறகு என்ன இருந்தாலும் இனிமேல் அவள் எங்காத்துப் பெண்.
ஆனால் ஆடி ஆறா மாதம் தீபாவளி முதல் சாந்திக் கல்யாணம் வரையில் செய்ய வேண்டியதுக்கெல்லாம் சேர்த்து மூவாயிரம் ரூபாய் கையில் கொடுத்துடணும்.
மேலும் குழந்தை சாவித்திரி மட்டும் புருஷன் வீட்டுக்குப் போய் விட்டாளானால் அப்புறம் நிலம் நீச்சு வீடு வாசல் எல்லாம் யாருக்கு வேணும்?
கோர்ட்டில் கேஸ் நடத்தி ஏகப்பட்ட பணச் செலவு செய்து கட்டிக்கப் போகிற நிலத்தை இப்போதே கட்டிக் கொள்ளும்படி கேட்டுக் கொண்டார்.
சாவித்திரியை ரயிலேற்றி அனுப்பி விட்டுச் சம்பு சாஸ்திரி நெடுங்கரைக்குத் திரும்பி வந்தபோது அவருடைய வீடு ரகளைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.
அப்படிப்பட்டவன் இப்போது வந்து இப்படி அலறியதும் மங்களம் தன்னுடைய தாயார் பேரில் ஏதோ புகார் சொல்லத்தான் வந்திருக்கிறான் என்று எண்ணினாள்.
குடி கெட்டுத்தானுங்க போச்சு உங்க குடியும் போச்சு என் குடியும் போச்சு நன்செய் புன்செய் பத்து வேலியையும் சாஸனம் பண்ண இதைக் கேட்டுக் கொண்டே சொர்ணம்மாள் கையிலே வைத்திருந்த தயிர்ச்சட்டியுடன் அங்கு வந்து ஐயையோ பொண்ணே இதென்னடி அநியாயம்?
வேறே ஒண்ணும் இல்லாட்டாலும் சோத்துக்குத் துணிக்காவது பஞ்சமில்லைன்னு நினைச்சுண்டிருந்தேனே அதுவும் போச்சே இப்படியாகும்னு நான் நினைக்கலையே மோசம் பண்ணிட்டானே பிராமணன் என்று சொல்லிக் கொண்டே ஒவ்வொரு பேச்சுக்கும் ஒரு தடவை வயிற்றில் அடித்துக் கொண்டாள்.
மாட்டுப் பொண்ணை அழைத்து வருகிறேன் என்று தங்கம்மாள் ஊருக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றதிலிருந்து ராஜாராமய்யருக்கு ஸ்ரீதரனைப் பற்றிய கவலை அதிகமாயிற்று.
அவள் பாட்டுக்கு அந்தப் பட்டிக்காட்டுப் பெண்ணை அழைத்துக் கொண்டு வந்து நிற்கப் போகிறாள் இவனானால் இந்தச் சட்டைக்காரியை இழுத்துக்கொண்டு அலைகிறானே என்பதாக அவருடைய மனம் சஞ்சலத்தில் ஆழ்ந்தது.
ஆகவே ஒரு நாள் ஸ்ரீதரனை அழைத்துத் தம் எதிரில் நிறுத்திக் கொண்டு தம்முடைய காந்தக் கண்களின் சக்தியை அவன் பேரில் பிரயோகிக்கத் தொடங்கினார்.
அவனை விழித்துப் பார்த்த வண்ணம் ஸ்ரீதரா உனக்கு இப்போது நல்ல புத்தி வந்து கொண்டிருக்கிறது... என்று அவர் ஆரம்பித்ததும் ஸ்ரீதரன் குறுக்கே பேச ஆரம்பித்தான்.
ஹிந்து சமூகத்திலுள்ள பால்ய விவாகம் வரதக்ஷணை முதலிய வழக்கங்களைப் பலமாகக் கண்டித்துப் பத்திரிகைகளுக்குக் கட்டுரைகள் எழுத வேண்டுமென்று முடிவு செய்தார்.
ராஜாராமய்யர் இத்தகைய மனோ நிலையில் இருந்த போதுதான் ஒரு நாள் திடீரென்று தங்கம்மாள் சாவித்திரியை அழைத்துக் கொண்டு வந்து சேர்ந்தாள்.
தன்னுடைய மாமனார் பெரிய தமாஷ்காரர் என்றும் எப்போதும் வேடிக்கையும் பரிகாசமுமாய்ப் பேசுவார் என்றும் சாவித்திரி கேள்விப்பட்டிருந்தாள்.
நெல் விலை மளமளவென்று குறைந்து போகவே ஊரில் அநேகம் பேர் இனிமேல் கிராமத்தில் உட்கார்ந்திருந்தால் சரிப்படாது என்று பிழைப்புத் தேடிப் பட்டணங்களுக்குப் புறப்பட்டார்கள்.
இங்கிலீஷ் படிக்காதவர்கள் ஏதாவது வெற்றிலைப் பாக்குக் கடையாவது வைக்கலாம் இல்லாவிட்டால் காப்பி ஹோட்டலிலாவது வேலை பார்க்கலாம் என்று எண்ணிச் சென்றார்கள்.
தென்னை மரம் உயரம் பிரம்மாண்டமான வைக்கோற் போர் போட்டிருந்த இடத்தில் இப்போது ஓர் ஆள் உயரத்திற்கு நாலு திரை வைக்கோல் கிடந்தது.
வீட்டின் பின்புறத்திலிருந்து லொக்கு லொக்கு என்று இருமுகிற சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது ராஜாராமய்யரின் கவனம் பத்திரிகையில் செல்லவில்லை.
ஏண்டி இந்தப் பொண்ணு இப்படி வாய் ஓயாமல் இருமிண்டிருக்கே பிள்ளைத்தாச்சிப் பொண்ணை இப்படிக் கவனிக்காம வச்சுண்டிருந்தா ஏதாவது இசை கேடா முடியப்போறதேடி என்றார் ராஜாராமய்யர்.
பணச்செலவுக்குச் சோம்பிண்டுதான் இப்படி வாயை மூடிண்டு இருக்கார் வீட்டிலே இரண்டு லங்கிணிகள் இருக்காளே அவா போதனையாயிருந்தாலும் இருக்கும்.
நாக்பூர்லேருந்து செல்லத்தை வேறே இங்கே பிரசவத்துக்கு அனுப்பப் போறாளாம் இரண்டு பிள்ளைத்தாச்சிகளை வைச்சிண்டு நான் என்ன பண்றது?
இந்தப் பொண்ணானா என்னை ரயிலேத்தி விட்டுடுங்கோ நான் ஊருக்குப் போறேன்னு சொல்லிண்டிருக்கா அனுப்பிச்சுடலாமான்னு பார்க்கறேன்.
குரங்கு கையிலே பூமாலையாட்டமா உன் கையிலும் உன் பிள்ளை கையிலும் ஆப்புட்டுண்டாளே பாவம் பெண்டாட்டியாம் பிள்ளையாம் தூத்தேரி என்று சொல்லிக் கொண்டே ராஜாராமய்யர் எழுந்திருந்து கையிலிருந்த பத்திரிகையைத் துண்டு துண்டாகக் கிழித்துப் போட்டுவிட்டு வெளிக் கிளம்பிச் சென்றார்.
ஏண்டாப்பா பிள்ளைத்தாச்சிப் பொண் பட்டினியாயிருக்காளே ஏதாவது வாங்கிண்டு வந்து கொடேண்டா என்று தாயார் அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள்.
கொஞ்ச நேரம் அவள் உட்கார்ந்திருந்தபடியே வந்தால் இந்தாடி அம்மா ரொம்ப நேரம் உட்கார்ந்திருந்தாக் காலைக் கொரக்களி வாங்கும்.
என்றும் நல்ல மாமியார் வாச்சாடி அம்மா உனக்கு இப்படி எட்டு மாதத்துக் கர்ப்பிணியைத் தனியா அனுப்பறதுக்கு எப்படித்தான் மனம் வந்ததோ?
ஒரு வேளை நான் பிழைக்கிறேனோ இல்லையோ என் பெண்ணையும் மாப்பிள்ளையையும் ஒரு தடவை பார்த்துவிட்டால் தேவலை என்று அவர் சொன்னாராம்.
இன்னும் பனிபெய்து கொண்டிருந்தபடியால் ஸ்டேஷன் கட்டிடம் அதற்கப்பாலிருந்த சாலை தூங்குமூஞ்சி மரங்கள் எல்லாம் மங்கலாகக் காணப்பட்டன.
நல்ல வேளையாக அவளிடமிருந்த கொஞ்சம் பணத்தையும் டிக்கட்டையும் பெட்டியில் வைக்காமல் ஒரு பர்ஸில் போட்டு இடுப்பில் செருகிக் கொண்டிருந்தாள்.
சாவித்திரி டிக்கட்டை எடுத்துக் கொடுத்தபோது தனக்குத் தெரிந்த பழைய ஸ்டேஷன் மாஸ்டரோ என்று ஒரு க்ஷணம் உற்றுப் பார்த்தாள்.
சாவித்திரி வெளியில் போன பிறகு அவர் டிக்கட் குமாஸ்தாவிடம் வர வரப் பெண்பிள்ளைகள் எல்லாம் துணிந்து போய்விட்டார்கள் கொஞ்ச நாள் போனால் நாமெல்லாம் சேலை கட்டிக்க வேண்டியதுதான் என்றார்.
அதற்கு டிக்கட் குமாஸ்தா ஆமாம் ஸார் ஆனால் குழந்தை பெறுகிற காரியம் மட்டும் அவர்கள்தானே செய்ய வேண்டும் போலிருக்கு என்று நகைச்சுவையுடன் பதில் அளித்தார்.
அவரை ஊரார் சாதிப் பிரஷ்டம் பண்ணி வைத்து தீபாவளிக்கும் மாப்பிள்ளை வராமற் போனதிலிருந்து சாஸ்திரி மனம் சோர்ந்து போயிருந்தார்.
கூடாது இத்தகைய பாசம் கூடாது நம்மை இந்தப் பாசத்திலிருந்து விடுவித்து ரக்ஷிப்பதற்காகத்தான் அம்பிகை இவ்வாறு மாமியாரின் வாக்கின் மூலமாக ஆக்ஞாபித்திருக்கிறாள் என்று எண்ணி மனத்தை உறுதிப் படுத்திக் கொண்டு கிளம்பினார்.
சிதம்பரம் திருவண்ணாமலை காஞ்சிபுரம் முதலிய க்ஷேத்திரங்களுக்குச் சென்று அங்கெல்லாம் இரண்டு மூன்று நாள் தங்கி ஸ்வாமி தரிசனம் செய்துகொண்டு கடைசியாகச் சென்னைப்பட்டினம் வந்து சேர்ந்தார்.
கபாலீசுவரர் கோயில் பார்த்தசாரதி கோவில் கந்தசாமி கோவில் ஏகாம்பரேசுவரர் கோவில் ஆகியவற்றில் ஸ்வாமி தரிசனம் செய்து பரவசமானார்.
ஒரு பெரிய மனுஷர் சம்பு சாஸ்திரியை ஏற இறங்கப் பார்த்துவிட்டு ஏன் ஸ்வாமி உங்க ஊரிலே சங்கீதத்தைத் தராசிலே நிறுத்துக் கொடுக்கிறதா மரக்காலிலே அளந்து கொடுக்கிறதா?
இன்னொரு பெரிய வக்கீலின் வீட்டில் பாட்டு வாத்தியார் வேண்டுமென்பதாகக் கேள்விப்பட்டுச் சம்பு சாஸ்திரி அந்த வீட்டுக்குள் சென்றார்.
நெடுங்கரையிலிருந்து சாவித்திரி உடனே திரும்பிச் சென்னைக்கு டிக்கட் வாங்கிக் கொண்டு ரயில் ஏறியபோது அவளுடைய மனத்தில் கவலையும் பயமும் இல்லாமலில்லை.
பட்டணங்களிலே வசிக்கும் ஜனங்களின் இடைவிடாத வேலைத் தொந்தரவும் அதனால் சின்னஞ் சிறு விஷயங் கூட அவர்களுக்கு எரிச்சல் உண்டு பண்ணிவிடுவதும் சாவித்திரிக்கு எவ்வாறு தெரியும்?
மேலும் பூரண கர்ப்பவதியான ஓர் இளம் பெண் இந்த மாதிரி தன்னந்தனியாக அலைவதைக் கண்டவுடனேயே ஜனங்களுக்கு அவள் பேரில் இல்லாத சந்தேகங்கள் எல்லாம் ஏற்பட்டு அருவருப்பு உண்டாவது சகஜம் என்பதைத்தான் சாவித்திரி எப்படி அறிவாள்?
ஜனங்களுடைய கோபத்தையும் கடுமையையுமாவது சகித்துக்கொள்ளலாம் போல் இருந்தது ஆனால் இந்த இரக்கத்தைச் சாவித்திரியினால் சகிக்கமுடியவில்லை.
கடைசியில் அவளை அந்த மாதிரி விசாரித்த இடம் ஒரு போலீஸ் ஸ்டேஷன் இங்கே அவள் எப்படி வர நேர்ந்தது என்பதும் ஸ்டேஷனில் நடந்தவையும் அவளுக்கு ஏதோ பூர்வ ஜன்மத்து ஞாபகம் போல் தெளிவின்றித் தோன்றின.
ஆஸ்பத்திரியில் சாவித்திரிக்கு நன்றாய்ச் சுயஞாபகம் வந்ததிலிருந்து அவள் தான் ஏற்கெனவே பட்ட கஷ்டங்களைப்பற்றி எண்ணியதோடு வருங்காலத்தைப் பற்றியும் எண்ணத் தொடங்கினாள்.
கல்கத்தாவுக்குப் போவது என்ற நினைப்பே அவளுக்கு விஷமாக இருந்தது குழந்தைப் பிராயத்தில் அவளை ஒரு சமயம் ஒரு தேனீ கொட்டிவிட்டது.
இன்று சாவித்திரி கல்கத்தாவில் தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டால் ஏக காலத்தில் ஆயிரம் தேனீக்கள் தன் தேக முழுவதும் கொட்டிவிட்டது போல் அவளுக்கு அத்தனை வேதனை உண்டாயிற்று.
கல்யாணம் செய்ததற்குப் பதில் என்னைப் படிக்க வைத்து இதோ இந்த ஆஸ்பத்திரியில் உள்ள நர்ஸுகளைப்போல் என்னையும் ஒரு நர்ஸாகச் செய்திருக்கப்படாதா?...
சிந்தனை செய்யச் செய்ய அவர்களைப் போல் தானும் சுதந்திர வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமென்ற ஆசை அவள் மனத்தில் அபரிமிதமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
இனிமேல் தான் பிறந்த வீட்டிலேயோ புகுந்த வீட்டிலேயோ போய் வயிறு வளர்ப்பதில்லையென்னும் திடசங்கல்பம் அவளுடைய மனத்தில் ஏற்பட்டது.
உயிர் வாழ்ந்தால் இந்த நர்ஸுகளைப் போல் சுய ஜீவனம் செய்து சுதந்திரமாக வாழவேண்டும் இல்லாவிடில் எந்த வகையிலாவது உயிரை விட்டுவிடவேண்டும்.
சாவித்திரி இவ்வாறு சங்கல்பம் செய்து கொள்ளும் சமயத்தில் தொட்டிலில் கிடக்கும் குழந்தை விரலை ருசி பார்த்துச் சப்புக்கொட்டும் சத்தம் கேட்கும்.
பிறகு இரண்டு நாள் நல்லானும் அவன் மச்சானுமாகச் சேர்ந்து அந்தப் பக்கத்திலுள்ள பிராம்மணாள் ஹோட்டலில் எல்லாம் போய் நெடுங்கரை சம்பு சாஸ்திரியார் இருக்காரா?
டிராம் வண்டிகளிலும் மோட்டார் பஸ்களிலும் கிளப்புகளிலும் காப்பி ஹோட்டல்களிலும் பீச் மணற் கரையிலும் பார்க் புல் தரையிலும் இன்னும் ஜனங்கள் எங்கெங்கே கூடுகிறார்களோ அங்கெல்லாம் உமாராணியின் வரவைப் பற்றிய பேச்சாகவே இருந்தது.
இந்தச் சமயத்தில் அந்த டிராமிலோ பஸ்ஸிலோ உலக விஷயங்களை அதிகமாய்க் காதிலே போட்டுக் கொள்ளாத மனுஷர் யாராவது இருந்தால் ஏன் ஸார் யாரோ வர்றா வர்றா என்கிறயளே?
அஞ்சு லட்சமான்னு வாயைப் பிளந்துடறீரே ஐயா நமக்குன்னா அஞ்சு லட்சம் பெரிது பம்பாயிலே அஞ்சு லட்சம் என்கிறது அஞ்சு ரூபாய் மாதிரி.
இந்த நாளில் ஒருவர் செய்யும் தர்மம் பிரசித்தியாகிவிட்டால் அதைக் காட்டிலும் அவருக்கு உபத்திரவம் உண்டாக்கக் கூடியது வேறொன்றுமில்லை.
ஒரு நாளும் கொடுக்காத மகாலக்ஷ்மிதான் இன்றைக்கும் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டாள் தினமும் கொடுக்கிற மூதேவி உனக்கென்ன வந்தது?
சென்னையில் எவ்வளவு தர்ம ஸ்தாபனங்கள் பொது நலக் கழகங்கள் உண்டோ அவ்வளவிலிருந்தும் நன்கொடை கோரி அவளுக்குக் கடிதங்கள் வந்தன.
ஒரு நகரத்தில் இவ்வளவு அநாதாசிரமங்களும் இலவசக் கல்வி ஸ்தாபனங்களும் மாதர் முன்னேற்றக் கழகங்களும் அமெச்சூர் நாடக சபைகளும் சங்கீத சபாக்களும் ஜீவகாருண்ய சங்கங்களும் இருக்கக் கூடுமென்று உமாராணி கனவிலும் எதிர்பார்க்கவில்லை.
இம்மாதிரி ஒரு இளம்பெண் பெரிய பணக்காரி நவநாகரிகத்தில் சிறந்தவள் அழகோ சொல்ல வேண்டாம் ஒரு புன்சிரிப்புக்கு உலகம் மூன்றையும் கொடுக்கலாம் இப்படிப்பட்டவள் புருஷன் முதலிய தொந்தரவு ஒன்றுமில்லாதவளாய் சுதந்திரமாயிருக்கிறாள் என்றால் அவளைப் பார்ப்பதற்கும் அவளுடன் சிநேகம் செய்து கொள்வதற்கும் இஷ்டப்படுகிறவர்கள் ஒரு பெரிய பட்டணத்தில் எவ்வளவோ பேர் இருப்பார்கள் அல்லவா?
உலகத்திலே பெண்ணாய்ப் பிறந்தால் உமாராணியைப் போல் பிறக்கவேண்டும் வக்கீலாயிருந்தால் நம்மைப் போல் கொடுத்து வைத்தவனாயிருக்க வேண்டும் என்பது தற்சமயம் அவருடைய தீர்ந்த அபிப்பிராயமாயிருந்தது.
சதகோடி சங்கத்திலே மொட்டைத் தாதனைக் கண்டாயா என்கிறாப் போலே சென்னைப் பட்டணத்திலே சம்பு சாஸ்திரி எங்கே இருக்கார் என்று கேட்டால் யாருக்குத் தெரிகிறது?
சாரு உடனே அவளுடைய வாயைப் பொத்தினாள் அதற்குச் சாரு இல்லை மாமி உங்க தர்வான் விளையாட்டுக் கோசறம் எங்க மேலே நாயை அவிழ்த்து விடறேன்னு சொன்னான்.
அப்போது சாரு ஆனா உங்களைப் பார்த்தால் நீங்க ஓர் இரண்டு ரூபாய் டிக்கெட்டுதான் வாங்கிக்குவேள் என்று எனக்குத் தோணுகிறது என்றாள்.
ஆனால் சிரித்தால் அந்தக் குழந்தை பரிகாசம் என்று நினைத்துக் கொண்டு வருத்தப்படப் போகிறதென்று எண்ணிச் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டாள்.
ரொம்ப ரொம்ப நல்ல மாமி என்று சொல்லிவிட்டு சற்று மெதுவான குரலில் அந்த மாமி வந்து என்னைக் கட்டிண்டு முத்தமிட்டா தாத்தா என்றாள்.
எங்க கிட்ட இருந்த டிக்கெட் அவ்வளவையும் வாங்கிண்டு அலையாமே வீட்டுக்குப் போங்கோ அப்படின்னா தாத்தா முப்பது ரூபாய் டிக்கெட் தாத்தா இந்தப் பெயர் சம்பு சாஸ்திரி காதிலும் விழுந்திருந்தது.
தேச யாத்திரை செய்ய வேண்டும் ஊர் ஊராய்ப் போய் இந்தப் புண்ணிய பூமியிலுள்ள க்ஷேத்திரங்களையெல்லாம் தரிசனம் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை ஒரு காலத்தில் அவர் உள்ளத்தில் பொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
சாவித்திரி குழந்தையாயிருந்த போது அவளை வளர்ப்பதற்கென்று மங்களத்தைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டதும் பிறகு ஐயோ எப்படிப்பட்ட தவறு செய்தோம்?
ஆனால் மியூஸியம் தியேட்டரில் அன்று சாயங்காலம் ஐந்து மணிக்கு வந்திருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்தவர்களுக்கு குழந்தை சொன்னதில் நம்பிக்கை ஏற்படாது.
இவ்வாறு கூட்டம் சேர்ந்ததற்குக் காரணம் குழந்தைகளின் கதம்பக் கச்சேரியைப் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆவல் மட்டுமல்ல என்பதைச் சொல்ல வேண்டும்.
உமாராணி இருபது டிக்கெட் வாங்கிக் கொண்ட செய்தியைக் குழந்தைகள் போய் வாத்தியாரம்மாளிடம் சொல்ல அவள் பள்ளிக்கூட நிர்வாகிகளிடம் சொல்ல அவர்கள் நேரில் போய் உமாராணியை அழைத்துவிட்டு வந்ததோடல்லாமல் நகரில் பிரஸ்தாபமும் செய்து விட்டார்கள்.
இந்தச் செய்தி பரவிவிடவே அன்று மாலை மியூஸியம் தியேட்டரில் சென்னை நகரின் பிரசித்தி வாய்ந்த ஸ்திரீ புருஷர்கள் பெரும்பாலோரைக் காணும்படியிருந்தது.
அடுத்த நிமிஷம் பள்ளிக்கூடத்தின் முக்கிய நிர்வாகியாகிய ராவ்சாகிப் கஜகுல ஆஜாநுபாகு அவர்கள் வழி காட்டிக் கொண்டு வர பின்னால் வக்கீல் ஆபத்சகாமய்யர் தொடர உமாராணி உள்ளே பிரவேசித்தாள்.
இதற்காகச் சிலர் தலையைத் தூக்கிப் பார்ப்பதும் எழுந்து நிற்பதும் பின்னாலிருபப்வர்கள் அவர்களை அதட்டி உட்காரச் செய்வதும் சர்வ சாதாரணமாயிருந்தது.
நாட்டியம் முடிந்ததும் உமா பக்கத்திலிருந்த வக்கீல் ஆபத்சகாயமய்யரைப் பார்த்து இந்தக் குழந்தை எவ்வளவு நன்றாய் நாட்டியம் ஆடுகிறது பார்த்தீர்களா?
ஆனால் எனக்கென்னமோ இந்தப் பைத்தியக்காரத்தன மெல்லாம் ஒண்ணும் உமாராணி பிற்பாடு வக்கீலிடம் ஒன்றும் பேச்சுக் கொடுக்கவில்லை.
வெகு நேரம் வரையில் குழந்தைக்கு என்னென்ன உடைகள் வாங்குவது என்னென்ன ஆபரணங்கள் அணிவிப்பது எந்தப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்புவது எப்படி எப்படியெல்லாம் வளர்ப்பது என்று யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள்.
இரவு சுமார் இரண்டு மணிக்குத் தூங்கியவள் அதிகாலையில் எழுந்திருந்து பொழுது விடிய இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இருக்குமென்று ஜன்னலண்டை வந்து பார்த்தாள்.
எப்படியும் ஒன்று நிச்சயம் தான் யார் என்று தெரிந்தால் உடனே இனிமேலாவது புருஷனுடன் வாழ்ந்திரு என்று தான் உபதேசிப்பார் முடியாது முடியாது ஆகவே தான் யார் என்று அப்பாவிடம் தெரிவிக்கும் விஷயம் யோசித்துத் தான் செய்ய வேண்டும்.
இந்த ஐசுவரியத்தையெல்லாம் குழந்தைக்குக் கொடுக்கிறேன் என்னோடே இருக்கட்டும் என்று சொன்னால் வேண்டாம் என்று சொல்வதற்கு இவர் யார்?போதும் போதும்.
மயன் மாளிகையிலே துரியோதனன் தரையை ஜலமென்றும் ஜலத்தைத் தரையென்றும் நினைச்சுண்டு திண்டாடினானே அந்த மாதிரி நானும் திண்டாடிப் போய்ட்டேன் என்றார்.
உமா ஆமாம் சாஸ்திரிகளே இவ்வளவு பெரிய பங்களாவிலே நான் ஒண்டிக்காரி தனியாயிருக்கேன் எனக்கு எவ்வளவு கஷ்டமாயிருக்கும் பார்த்துக்குங்கோ என்றாள்.
அதற்கு சாஸ்திரி உலகமே இப்படித் தான் இருக்கு அம்மா சில பேர் இருக்க இடமில்லாமே திண்டாடறா சில பேர் இருக்கிற இடத்தை என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாமே திண்டாடறா என்றார்.
ஆயிரம் வருஷங்களாக அறியாமையில் மூழ்கி சோம்பலுக்கு ஆளாகி வீரமிழந்து அடிமைத்தனத்தில் ஆழ்ந்திருந்த பாரத மக்கள் விழித்தெழுந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
ஒரு தன்னந் தனி மனுஷர் தள்ளாத கிழவர் கையில் கோல் ஊன்றி சத்தியமே ஜயம் என்று சொல்லிக் கொண்டு சுதந்திர யாத்திரை தொடங்கினார்.
அவரைப் பின்பற்றி அந்தப் புண்ணிய வருஷத்தில் பாரத மக்கள் ஆயிரம் பதினாயிரம் லட்சம் என்ற கணக்கில் இத்தகைய சுதந்திர சங்கநாதத்தின் ஒலி சாவடிக் குப்பத்துக்கும் வந்து எட்டித்தான் இருந்தது.
என்னவெல்லாமோ ஆச்சரியங்கள் கனவிலும் எதிர்பாராத அற்புதங்கள் நிகழ்கின்றன நாம் மட்டும் இந்தச் சாவடிக் குப்பத்தில் உட்கார்ந்து பொழுது போக்கிக் கொண்டிருக்கிறோமே?
ஏதோ இந்தச் சாவடிக் குப்பத்து ஜனங்களுக்கு நம்மாலான ஊழியம் செய்து கொண்டிருந்தால் அதுவே பெரிய காரியம் என்று எண்ணி மனஸை சமாதானப்படுத்திக் கொள்வார்.
இந்த மாதிரி சம்பு சாஸ்திரி நினைத்ததற்கு அவருடைய இருதய அந்தரங்கத்தில் குழந்தை சாருவினிடம் கொண்டிருந்த அளவிலாத அபிமானமும் ஒரு முக்கிய காரணமாகும்.
உமா தேவியின் இருதய அந்தரங்கத்தில் இத்தனை நாளும் பொங்கித் ததும்பிக் கொண்டிருந்த அன்பின் வெள்ளம் இப்போது கரை புரண்டோ டத் தொடங்கியது.
முதல் தடவை இம்மாதிரி அலங்காரம் செய்து விட்டபோது சாரு மாமி மாமி தத்ரூபமாய் டிராமாவிலே வேஷம் போட்டுண்டாப்பலேயே இருக்கே இதற்கு என்ன வேஷம் என்று பேரு?
குழந்தை உட்கார்ந்து படிக்கவும் புத்தகங்கள் வைத்துக் கொள்ளவும் மேஜை நாற்காலி பீரோக்கள் மட்டும் ஐந்நூறு ரூபாய்க்கு வாங்கப்பட்டன.
பொம்மைக் குதிரையில் ஏறிக் குழந்தை சந்தோஷமாக விளையாடுவதைப் பார்த்த உமாவுக்கு நிஜக் குதிரையே வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டுமென்று தோன்றிற்று.
சாவடிக் குப்பம் பள்ளிக்கூடத்தில் குழந்தைக்கு நாட்டியம் கற்றுக் கொடுத்த வாத்தியார் அம்மாள் மீது உமாவுக்குப் பொறாமை கூட உண்டாயிற்று.
பெரிய நிலைக்கண்ணாடிக்கு முன்னால் நின்று தான் செய்யும் சேஷ்டைகளைப் போலவே தன்னுடைய பிரதிபிம்பமும் செய்வதைக் கண்டு சிரிப்பாள்.
குளிக்கும் அறையில் ஷவர் பாத்தைத் திறந்து விட்டு அதிலிருந்து சலசலவென்று ஜலம் கொட்டுவதைப் பார்ப்பதில் அவளுக்கு அளவிலாத ஆனந்தம்.
எதிர்பாராதபோது தன் மேலேயே அப்படிப் பொழிய ஆரம்பித்துவிட்டால் விழுந்து ஒரு நாள் சாரு தான் கற்றுக்கொண்டிருந்த இங்கிலீஷ் நடனத்தை உமாராணிக்கு ஆடிக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
உமா அதைப் பார்த்து மிகவும் சந்தோஷமடைந்து இப்படிப்பட்ட குழந்தையைப் பெறுவதற்கு நாம் எவ்வளவு பாக்கியம் செய்தோம் என்று எண்ணினாள்.
பிறகு அந்தக் கிழவனின் குரலும் இன்னொரு சிறு பெண்ணின் குரலுமாகச் சேர்ந்து பாடும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது சாரு ஆட்டத்தை நிறுத்திவிட்டு ஜன்னலோரமாகச் சென்று பார்த்தாள்.
நல்லானிடமும் மற்றவர்களிடமும் விடைபெற்றுக்கொண்டு போவதென்பது அசாத்தியமான காரியம் இராமாயணத்தில் இராமர் தம்மைப் பின் தொடர்ந்த அயோத்திவாசிகள் தூங்கும் போது போனது போல் தாமும் அர்த்த ராத்திரியில் கிளம்பிப் போய்விட வேண்டியது தான் என்று அவர் முடிவு செய்திருந்தார்.
நீ இங்கேயே இருந்து இந்த நல்ல ஜனங்களைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிரு இப்படிச் சொல்லிச் சம்பு சாஸ்திரி அம்பிகைக்கு நமஸ்காரம் செய்து விட்டு எழுந்தார்.
கீழே கிடந்த அவருடைய அங்கவஸ்திரத்தை எடுத்துக் கொடுத்து இதோ உன் மேல்வேஷ்டி தடவிப் பாரு மேலே போட்டுக்கோ தாத்தா என் கையைப் பிடிச்சுக்கோ உனக்கு எங்கெல்லாம் போகணுமோ அங்கெல்லாம் நான் அழைச்சுண்டு போறேன் என்றாள்.
தொட்டிலில் படுத்துத் தூங்குவதுபோல் கட்டை வண்டியில் ஆனந்தமாகத் தூங்கிய சாரு அதிகாலை நேரத்தில் பட்சிகள் பாடிய திருப்பாவையைக் கேட்டுத் துயிலெழுந்தாள்.
ஏற்கெனவே எழுந்திருந்து வண்டியின் பின்னால் உட்கார்ந்து தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சம்பு சாஸ்திரி ஏன் சாரு இன்னும் சற்றுத் தூங்கேன் என்றார்.
சாரு அவரைக் கெட்டியாய்ப் பிடித்துக் கொண்டு நான் பயந்து போய் விட்டேன் தாத்தா முன்னே மாதிரி எங்கே என்னை விட்டுட்டுப் போய்விட்டயோன்னு பார்த்தேன் என்றாள்.
அதைச் சரியாய்க் காதில் கூட வாங்கிக் கொள்ளாமல் தாத்தா தாத்தா அதோ ரிகிங் ரிகிங் என்று ஒரு பட்சி கத்தறதே அது என்ன பட்சி தாத்தா?
குளக் கரையிலிருந்த மரங்களின் மீது அணிற்பிள்ளைகள் துள்ளி ஓடுவதைப் பார்த்தபோது அவளுக்குத் தானும் ஓர் அணிற் பிள்ளையாக மாறி மரத்தின் மீது துள்ளி ஓட வேண்டுமென்று ஆசை உண்டாயிற்று.
காலையில் குளக்கரைக்கு வந்த கிராமவாசிகள் சிலர் சம்பு சாஸ்திரி சாருவுக்குப் பாட்டுச் சொல்லிக் கொடுப்பதைக் கேட்டுவிட்டுப் போய் யாரோ ஒரு பெரியவரும் குழந்தையும் வந்திருக்கிறார்கள் என்ற செய்தியை ஊரில் பரப்பினார்கள்.
எங்கேயோ குப்பத்திலே கிடந்த பெண்ணைக் கொண்டு வந்து அந்தப் பம்பாய்க்காரி வச்சிண்டிருக்காளே நம்ம ஸுலோச்சுவை வேணும்னா வச்சுக்கட்டும்னு சொன்னேனே?
உடனே போய்ப் போலீஸிலே எழுதி வைப்பதுதான் சரி என்று ஆபத்சகாயமய்யர் சொன்னதும் இருவரும் போலீஸ் டிபுடி கமிஷ்னர் ஆபீஸுக்குச் சென்றார்கள்.
அதற்கு டிபுடி கமிஷ்னர் உங்களுக்கு ஒத்தாசை செய்வதில் எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் அம்மா ஆனால் இந்த விஷயத்திலே எனக்கு ஒன்றும் அதிகாரமில்லையேயென்றுதான் பார்க்கிறேன்.
அவா இருக்கிற இடத்தைக் கண்டுபிடிச்சுச் சொல்லுங்கோ அதற்குமேலே அவாளை அழைச்சுண்டு வர்றதற்கு நானே ஏற்பாடு பண்ணிக்கிறேன் என்றாள்.
டிபுடி கமிஷ்னர் ஆகட்டும் அம்மா நீங்க மட்டும் பார்மல் பெடிஷன் ஒன்று எழுதிக் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டுப் போங்கோ என்றார்.
ஓஹோ ஸ்ரீதரன்... இதுவரையில் மேற்படி பேச்சை அசட்டையாக கவனித்துக் கொண்டிருந்த உமாராணி ஸ்ரீதரன் என்று அழுத்தந்திருத்தமாய் டிபுடி கமிஷ்னர் சொன்னதும் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாள்.
டிபுடி கமிஷ்னர் மேஜை மீதிருந்த நோட் புத்தகத்தில் ஏதோ குறித்துக் கொண்டு மறுபடியும் டெலிபோனில் ஆல் ரைட் இங்கே அனுப்பு ரிமாண்டுக்கு ஆர்டர் பண்றேன் என்று சொல்லிவிட்டு டெலிபோன் ரிஸீவரைக் கீழே வைத்தார்.
ஸ்ரீதரன்...பாங்கி போர்ஜரி அரெஸ்ட் ஸ்ரீதரன் பாங்கி போர்ஜரி அரெஸ்ட் ஸ்ரீதரன் பாங்கி போர்ஜரி அரெஸ்ட்... இந்த வார்த்தைகள் திரும்பத் திரும்ப அவள் மனத்தில் சுழன்று கொண்டிருந்தன.
அவரை இங்கே கொண்டு வரப் போகிறார்கள் அப்போது தான் இங்கே இருக்கக்கூடாது இப்படி அவள் மனம் பரபரப்பு அடைந்திருக்கையில் வக்கீல் ஆபத்சகாயமய்யர் தாம் எழுதிய விண்ணப்பத்தை அவளிடம் கொடுத்தார்.
குழந்தையும் தாத்தாவும் இராத்திரி இப்படித் தன்னை ஏமாற்றிவிட்டுப் போகாதிருந்தால் தான் டிபுடி கமிஷ்னர் ஆபீஸுக்குப் போக நேர்ந்திராது.
தானும் குழந்தையுமாகச் சாகப் போகும் சமயத்தில் அப்பாவின் குரல் கேட்டது தன்னுடைய வாழ்க்கையில் ஓர் ஆச்சரியமான விஷயம் அப்பாவிடம் சொன்னால் அது பகவானுடைய செயல் என்றுதான் சொல்வார்.
வேண்டும் நன்றாய் வேண்டும் அதே சமயத்தில் தான் அவருக்கு உதவி செய்யக் கூடிய நிலைமையில் இருப்பதை நினைத்து உமா கர்வமும் குதூகலமும் கொண்டாள்.