sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அன்று அரசியலமைப்பு அமைச்சராக இருந்த கலாநிதி.கொல்வின்.ஆர்.டீ.சில்வா இது பழைய அஸ்திவாரத்தின் மேல் புதிய கட்டடத்தைக் கட்டும் முயற்சியல்ல என்றும் குறிப்பிட்டார்.
அந்தக் கூட்டத்தின் பின்னர் நாடாளுமன்றத்துக்கு வெளியிலாக அரசியலமைப்பு அவையாக அமர்வதற்கான தீர்மானம் மீது நாடாளுமன்றத்தில் விவாதம் இடம்பெற்றபோது அங்கு உரையாற்றிய பிரதமர் ஸ்ரீமாவோ புதிய அரசியலமைப்பானது எம்மை ஒரு தேசமாக பலப்படுத்தப்படவேண்டும்.
அன்றிலிருந்தே இலங்கையின் அரசியல் தலைவர்களுக்கு இலங்கையை ஒரு நாடாக அல்லாது ஒரு தேசமாக மீள மீளப் பிரகடனப்படுத்துவதில் அலாதிப்பிரியம் இருந்தது.
ஆகவே அவர்களுக்கு இந்நாட்டு மக்களின் மக்களாணை உண்டு என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியாது ஆனாலும் நாடாளுமன்றத்தின் இரண்டு பக்கத்தவர்களும் இணங்கத்தக்க புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்றை சட்டப் புரட்சி ஒன்றினூடாக செய்வதற்கு அவர் ஆதரவளிப்பதாகச் சொன்னார்.
சமஷ்டிக்கட்சியைச் சேர்ந்த எஸ்.கதிரவேற்பிள்ளை உரையாற்றுகையில் தமது கட்சியானது நாட்டைப் பிரிப்பதை எதிர்ப்பதாகவும் ஒரு சமஷ்டி அரசியலமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்றார்.
நாடாளுமன்றத்தில் பேசிய சா.ஜே.வே.செல்வநாயகம் ஜவஹர்லால் நேருவை மேற்கோள்காட்டி முரண்பாடான விடயங்கள் தொடர்பில் இணக்கப்பாட்டினை ஏற்படுத்துவதற்கான பொது அடிப்படைகளை அறியும் நிரந்தர உறுதிப்பாட்டுடன் அரசியலமைப்பு அவைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றார்.
அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் சார்பில் உரையாற்றிய வீ.ஆனந்தசங்கரி தமிழ் காங்கிரஸ் புதிய அரசியலமைப்பொன்றை இயற்றும் இம்முயற்சிக்கு முட்டுக்கட்டையாக இருக்க விரும்பவில்லை எனவும் ஆனால் அரசாங்கம் நியாயமாக நடப்பதுடன் புதிய அரசியலமைப்பை ஏகமனதாக நிறைவேற்றும் வழியினை ஏற்படுத்த வேண்டும் எனவும் பேசினார்.
பிரதம நீதியரசர் எச்.என்.ஜீ.பெனான்டோ மற்றும் நீதியரசர் விஜேதிலக்க ஆகியோரைக் கொண்ட அமர்வின்முன் குறித்த மனு விசாரணைக்கு வந்தது.
புதிய அரசியலமைப்பொன்றை ஸ்தாபிப்பதற்கான அரசியலமைப்புப் பேரவையை உருவாக்கியதில் தனக்கு தனிப்பட்ட சந்தோஷமொன்று இருப்பதாக நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க கூறினார்.
இலங்கையை சுதந்திர சோசலிசக் குடியரசாக்கும் தன்னுடைய கணவரான மறைந்த எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டீ.பண்டாரநாயக்கவின் கனவினை நிறைவேற்ற தனக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கிடைத்துள்ளதை எண்ணி தான் மகிழ்வதாக தனது உரையில் குறிப்பிட்டார்.
புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்று உருவாக்கப்படுவதற்கான முயற்சிகள் தொடங்கிய போது அதனைப் பிரதான தமிழ்க் கட்சிகள் எதுவுமே எதிர்க்கவில்லை.
இன்றும் கூட புதிய அரசியலமைப்பொன்றை உருவாக்குவதற்காக அரசியலமைப்புப் பேரவை உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில் பிரதான தமிழ்க் கட்சிகள் அரசியலமைப்பு மாற்றத்தை நிராகரிக்கப்போவதில்லை.
மாறாக சமஷ்டி அரசியல் யாப்பொன்றையோ அல்லது குறைந்தபட்சம் தமிழர் பிரதேசங்களுக்கு கூடிய அதிகாரப் பகிர்வை அளிக்கத்தக்க அரசியல் யாப்பொன்றையே வேண்டுவர்.
ஆனால் அன்று அடங்காத் தமிழன் சீ.சுந்தரலிங்கம் இந்தப் புதிய அரசியல் யாப்பு மாற்றத்தை ஆரம்பத்திலேயே எதிர்த்தற்கு முக்கிய காரணமொன்று உண்டு.
ஆகவேதான் அன்று ஆட்சியிலிருந்த அரசாங்கம் நாடாளுமன்றத்துக்கு வெளியிலாக என்ற சித்தாந்தத்தின் வாயிலாக அரசியலமைப்பு புரட்சி ஒன்றினூடாக புதிய அரசியலமைப்பொன்றை உருவாக்க விளைந்தது.
இந்த சித்தாந்தத்தின் மூலம் நாடாளுமன்றத்துக்கு வெளியிலாக ஒரு புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் செயலை நியாயப்படுத்தியவர் அன்றைய அரசியலமைப்பு அமைச்சரும் இலங்கையின் மிகச்சிறந்த சட்டத்தரணிகளில் ஒருவருமான கலாநிதி.கொல்வின்.ஆர்.டீ.சில்வா.
சோல்பரி அரசியல் யாப்பிலேயே அந்த யாப்பை திருத்துவதற்கோ மாற்றுவதற்கோ ஒரு நடைமுறையிருந்தது அதைப் பின்பற்றி புதியதொரு யாப்பை உருவாக்குவதே சட்டத்திற்கேற்பான முறை.
இது மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டவாக்கத்துறையின் அதிகாரத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும் செயல் என்று அன்றைய அரசியலமைப்பு அமைச்சர் கலாநிதி.கொல்வின்.ஆர்.டீ.சில்வா கருதினார்.
ஆகவே சோல்பரி அரசியல்யாப்புக்கு முற்றுமுழுதாக வேறுபட்டதோர் அரசியல் யாப்பை ஸ்தாபிக்க என்ற சித்தாந்தத்தின் வாயிலாக நாடாளுமன்றத்துக்கு வெளியிலாக அரசியலமைப்புப் பேரவையொன்றினூடாக அரசியலமைப்புப் புரட்சியொன்றை நடத்துவதுவதே அன்றைய அரசாங்கத்தின் எண்ணம்.
ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கமானது அரசியலமைப்புப் பேரவையின் கூட்டத்தை நாடாளுமன்றத்தின் மக்கள் பிரதிநிதிகள் சபையின் உத்தியோகபூர்வ கூட்டமொன்று அல்ல மாறாக மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதிகளின் கூட்டம் என்றே சொன்னது.
நாடாளுமன்றத்தைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்த அனைத்துக் கட்சிகளுக்கும் பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப்பட்டிருப்பினும் ஆளுங்கட்சியே ஏகோபித்த பெரும்பான்மையை அக்குழுவில் கொண்டிருந்தது.
ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன டட்லி சேனநாயக்க மற்றும் சா.ஜே.வே.செல்வநாயகம் ஆகியோரே எதிர்த்தரப்பைச் சார்ந்த உறுப்பினர்களாகக் குழுவில் அங்கத்துவம் வகித்தனர்.
தமிழ் காங்கிரஸ் சார்பில் தேர்தலில் வெற்றிபெற்றிருப்பினும் பின்பு சிறிமாவோ அரசாங்கத்துக்கு ஆதரவு வழங்கிய அருளம்பலம் அரசதரப்பு சார்பில் அக்குழுவில் அங்கம் வகித்தார்.
இந்தக் குழுவின் பிரதிநிதித்துவம் பற்றி தன்னுடைய கட்டுரையொன்றில் விமர்சனம் செய்யும் நிஹால் ஜயவிக்ரம இக்குழு அனைத்து மக்களுக்கும் சம பிரதிநிதித்துவத்தை வழங்கவில்லை என்கிறார்.
சிங்களச் சாதிகளில் கொவிகம மற்றும் சலகம ஆகிய இரு சாதிகளைக் கொண்டவர்கள் மட்டுமே இந்தக் குழுவில் அங்கம் வகித்தனர் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் பிரதிநிதி ஒருவர் இருக்கவேயில்லை என நிஹால் ஜயவிக்ரம தன்னுடைய விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறார்.
இந்திய வம்சாவளி மக்கள் சார்பில் அ.அஸீஸ் நியமன உறுப்பினராக நாடாளுமன்றத்தில் இருந்தும் அவரை இக்குழுவுக்கு நியமிக்காதமை இலங்கையில் ஒரு தரப்பு மக்களை முற்றாகவே புறக்கணிக்கும் செயலாகும்.
அரசியலமைப்புப் பேரவை அமைத்த குழுவின் முதலாவது அடிப்படைத் தீர்மானமாக சிலோன் என்றமைந்த இலங்கையின் பெயரை ஸ்ரீ லங்கா என்று மாற்றத் தீர்மானிக்கப்பட்டது.
ஒரு தமிழ் சுயாட்சி அரசு ஒரு முஸ்லிம் சுயாட்சி அரசு மூன்று சிங்கள சுயாட்சி அரசுகள் என ஐந்து சுயாட்சி அரசுகளைக் கொண்ட சமஷ்டியாக இலங்கை அமைய வேண்டும் என்றனர்.
ஐந்து சுயாட்சி அரசுகளைக் கொண்ட சமஷ்டியை வேண்டியபோதும் அவை எப்படி அமைய வேண்டும் என்பது பற்றியோ அந்நத அரசுகளின் புவியியல் எல்லைகள் பற்றியோ தமிழரசுக்கட்சிக்கு ஓர் எண்ணப்பாடும் இருக்கவில்லை என தனது நூலில் சச்சி பொன்னம்பலம் விமர்சனமொன்றை முன்வைக்கிறார்.
அரசியலமைப்புப் பேரவவையிலிருந்து தமிழரசுக் கட்சியின் வெளியேற்றமானது புதிய அரசியல்யாப்பின் உருவாக்கத்தை தமிழ் மக்களில் பெரும்பான்மையானோர் நிராகரித்ததைச் சுட்டியது.
ஏற்கெனவே அடிப்படைத் தீர்மானங்கள் எடுக்கும் குழுவில் அனைத்துதரப்பு மக்களுக்கும் போதிய பிரதிநிதித்துவத்தை வழங்காத நிலையில் தமிழ்ப் பிரதிநிதிகளினது முன்மொழிவுகளும் நிராகரிக்கப்பட்டு அவர்கள் வெளிநடப்புச் செய்தபின்னர் உருவாகும் இந்த அரசியலமைப்பானது இலங்கையின் ஆதிக்க சக்திகளால் உருவாக்கப்படும் ஓர் அரசியலமைப்பாகவே இருக்குமேயன்றி சித்தாந்தம் சொல்வதுபோல உண்ணாட்டு மக்களால் மக்களதிகாரத்தினூடாக ஸ்தாபிக்கப்படும் சுயமானதொரு அரசியலமைப்பாக அது இருக்காது இருக்கவும் முடியாது.
பல்லினங்கள் வாழும் நாடொன்றில் பெரும்பான்மை ஆதிக்கம் கொண்ட மக்களின் பிரதிநிதிகளால் சிறுபான்மை இனங்களின் விருப்பினை கருத்திற்கொள்ளாது உருவாக்கப்படும் அரசியலமைப்பானது எப்படி அந்நாட்டிலுள்ள சகல மக்களினதும் அரசியலமைப்பாக முடியும்?
ஜனநாயகம் என்பது வெறுமனே பெரும்பான்மையின் முடிவாக இருக்க முடியாது அப்படி ஜனநாயகம் வரையறுக்கப்படுமாயின் அது ஜனநாயகத்தின் வீச்சை குறுகச்செய்வதுடன் ஜனநாயகம் என்ற உன்னத பொருளுக்கு இழுக்கையே ஏற்படுத்தும்.
இதுவரை காலமும் தமிழரசுக் கட்சி ஆகக்குறைந்தது அதன் தலைமை மிக உச்ச அளவிலான விட்டுக்கொடுப்பு அரசியலைச் செய்திருந்தது என்பதை மறுக்கமுடியாது.
சமஷ்டி அதன் இலட்சியத் தீர்வாக இருப்பினும் குறைந்தபட்ச அதிகாரப் பகிர்வையே தொடர்ந்து வந்த அரசாங்கங்களிடம் தமிழரசுக் கட்சி வேண்டியது.
கட்சியிலிருந்த பலர் பிரிவினைவாதக் கோரிக்கைகளை எப்போதோ முன்வைக்கத் தொடங்கிவிட்டாலும் அவர்களைப் புறந்தள்ளி பிரிவடையாத ஓர் இலங்கைக்குள் தீர்வு என்பதில் தமிழரசுக் கட்சியின் தலைமை ஏறத்தாழ ஒன்றரை தசாப்தங்களாகத் தெளிவாக இருந்தது.
அரசியலமைப்புப் பேரவையில் இனியும் பங்குபற்றுவதில்லை என்ற தமிழரசுக் கட்சித் தலைமையின் முடிவு கட்சியின் இளைஞர்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்வைத் தந்தது.
அன்று நடந்துகொண்டிருந்த கிழக்கு மேற்கு பாகிஸ்தான் யுத்தமும் கிழக்குப் பாகிஸ்தான் பங்களாதேஷ் என்ற சுதந்திர நாடாகப் பிரபடனப்படுத்தப்பட்டமையும் அதற்கு கெரில்லா யுத்தம் உதவியமையும் தமிழ் இளைஞர்களுக்குப் புதியதோர் ஆதர்சத்தை வழங்கியிருக்கலாம்.
காந்தி காந்தியம் அஹிம்சை என்ற பாதையினால் ஒன்றரைத் தசாப்தத்துக்கும் மேலாக எப்பயனும் விளையாததன் காரணத்தால் ஆயுதம் கொண்டு விடுதலையைப் பெறும் ஆர்வம் இளைஞர்களிடையே முளைவிட்டிருக்கலாம்.
அன்றைய இளைஞர்களான மாவை சேனாதிராஜா காசி ஆனந்தன் கோவை மகேசன் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் உமா மகேஸ்வரன் செட்டி தனபாலசிங்கம் குட்டிமணி போன்றவர்கள் இந்த விடுதலை உணர்வுக்கு உயிர்கொடுக்கத் தொடங்கியவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.
சமஷ்டி என்ற எண்ணக்கருவிலிருந்து தமிழ் மக்களினுடைய அரசியலை பிரிவினை என்ற நிலைக்கு இளைஞர்கள் முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள்.
வடபுலமெங்கும் ஆங்காங்கே இளைஞர்களால் நடத்தப்பட்ட கூட்டங்களிலும் கலந்துரையாடல்களிலும் விடுதலை வேட்கை கொழுந்துவிட்டெரியத் தொடங்கியது.
தமிழர்களின் நலன்களைக் கருத்திற்கொள்ளாத அரசியலமைப்பை அவர்கள் கடுமையாக எதிர்த்ததுடன் பிரிவினையே இனித் தீர்வாக முடியும் என்ற ரீதியில் கருத்துக்களை முன்வைத்தனர்.
இந்நிலையில் அடங்காத் தமிழன் சி.சுந்தரலிங்கம் தனது அடங்காத முயற்சியின் அடுத்தபடியாக மீண்டும் உயர் நீதிமன்றத்தில் அப்போது நடைமுறையிலிருந்து சோல்பரி அரசியலமைப்புக்குப் பதிலாக புதியதொரு அரசியலமைப்பை அறிமுகப்படுத்துவதற்கெதிரான தடையுத்தரவொன்றைப் பெறுவதற்காக வழக்குத்தாக்கல் செய்திருந்தார்.
பிரதம நீதியரசர் எச்.என்.ஜி.பெர்ணான்டோ நீதியரசர் ஜி.பி.ஏ.சில்வா நீதியரசர் அலஸ் ஆகியோர் முன்னிலையில் விசாரிக்கப்பட்ட குறித்த மனுவானது தள்ளுபடிசெய்யப்பட்டது.
அடங்காத் தமிழன் சி.சுந்தரலிங்கத்தினது முயற்சி பற்றி தனது நூலில் கருத்துரைத்த வி.நவரட்ணம் ஒரு தனி நபராக சி.சுந்தலிங்கம் போராடியதைப் போல நாடாளுமன்றத்திலுள்ள தமிழ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் யாவரும் உயர் நீதிமன்றத்தின் முன் சென்று இந்த அரசாங்கம் நாடாளுமன்றத்துக்கும் அரசியலமைப்புக்கும் வெளியிலாகச் செயற்படுவதற்கெதிராக தடையுத்தரவைக் கோரியிருக்கலாம்.
எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்த ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி முறையை அறிமுகப்படுத்துமாறு முன்மொழிந்தார்.
இதேவேளை அரசியலமைப்புப் பேரவையானது புதிய அரசியலமைப்பின் கீழான சட்டவாக்க சபையான தேசிய அரச சபையின் பதவிக்காலமானது ஆறு வருடங்களையுடையது எனத் தீர்மானித்தது.
இது ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு கடும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியதுடன் குறித்த அரசியலமைப்புக்கெதிரான அரசியலமைப்புப் பேரவையில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினர் எதிர்த்து வாக்களிக்கவும் முக்கிய காரணமானது.
தமிழ் மக்களின் எந்தவொரு கருத்துக்களும் உள்ளடக்கப்படாமலும் தமிழ் மக்களின் பங்களிப்பு இல்லாமலும் அதைவிடவும் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் பிரதிநிதிகள் இல்லாமலும் உருவாகிய இந்த புதிய அரசியலமைப்பை சிறுபான்மையினர் மீதான பெரும்பான்மை அதிகாரத்தின் திணிப்பு அல்லது அடக்குமுறை எனக் கருதாமல் வேறு எப்படிக் கருத முடியும்?
பேச்சுவார்த்தைக் கலையானது ஐந்து கோரிக்கைகளை முன்வைத்தல் அதில் ஒன்றை முழுமையாக வெற்றி கொள்ளுதல் இரண்டைப் பகுதியளவில் வெற்றி கொள்ளுதல் இரண்டைத் தற்காலிகமாக வேறொருநாளுக்குக் கிடப்பில் வைத்தல் என்று தொண்டமான் சொன்னார்.
தாங்கள் தொழிற்சங்கவாதிகள் ஆதலால் தமக்கு இந்தப் பேச்சுவார்த்தைக் கலை தெரியும் என்றும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணித் தலைவர்களில் பெரும்பாலானோர் சட்டத்தரணிகள் என்றும் தங்களது வழக்கை மிகச் சிறப்பாக வாதாடத் தெரியுமே அன்றி சலுகைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளத் தெரியாது என்றும் சொன்னார்.
தமிழ் மொழிக்கு சம அந்தஸ்தோ குறைந்த பட்சம் கல்வி நிர்வாகம் நீதி ஆகியன தொடர்பில் அரசியலமைப்பு அந்தஸ்தோ வழங்காதுவிட்டதனூடாக தமிழ் மக்களை தமது நாட்டிலேயே இரண்டாந்தரப் பிரஜைகள் போல ஆக்கிவிட்டதே இந்தப் பகிஷ்கரிப்புக்கு காரணம் என தமிழர் ஐக்கிய முன்னணி சொன்னது.
இலங்கையை தமது வாழ்விடமாகக் கொண்டுள்ள அனைத்து தமிழ் பேசும் மக்களுக்கும் எந்தவித பாகுபாடுமற்ற குடியுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதுடன் எந்தக் குடிமகனதும் குடியுரிமையைப் பறிக்கும் அதிகாரம் அரசுக்கு இருக்கக்கூடாது.
ஜனநாயக சோசலிஸ சமூகமொன்றில் அதிகாரப் பரவலாக்கம் செய்யப்பட்ட அரசாங்கக் கட்டமைப்புத்தான் மக்களதிகாரம் கொண்ட பங்குபற்றல்மிகு ஜனநாயகத்தைக் கட்டியெழுப்பும் என்ற ஆறு கோரிக்கைகளை தமிழர் ஐக்கிய முன்னணி முன்வைத்தது.
ஊர்வலங்களுக்கும் பொதுக்கூட்டத்துக்கும் அரசாங்கம் தடை விதித்துள்ள நிலையில் தமிழ் தலைவர்களினால் எதிர்ப்புக் கூட்டமொன்று யாழ்ப்பாணம் வண்ணார்பண்ணை நாவலர் ஆச்சிரமத்தில் நடத்தப்பட்டது.
சிறுபான்மையின மக்களின் அபிலாஷைகளை விருப்பங்களைக் கருத்திற்கொள்ளாது அவர்களின் பிரதிநிதிகள் புறக்கணிப்புக்கு மத்தியில் பெரும்பான்மையின் பிரதிநிதிகளால் நிறைவேற்றப்பட்ட ஓர் அரசயில்யாப்பு இலங்கைக் குடிமக்கள் யாவரையும் எப்படிப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த முடியும்?
ஆனால் சிறப்பான ஜனநாயகக் கட்டமைப்பொன்று அதன் கீழ் வாழும் மக்கள் அனைவரது அடிப்படை உரிமைகளையும் அடிப்படை அபிலாஷைகளையும் பாதுகாக்கவல்லதாக இருக்கவேண்டும்.
ஜனநாயகம் என்பது சிறுபான்மையோரின் அடிப்படை உரிமைகளையும் பாதுகாக்கவல்லதொன்றாக இருந்தால் மட்டுமே அது ஜனநாயகமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியும்.
இதுபற்றி இந்த அரசியல் யாப்பு உருவாக்கத்தில் முக்கிய பங்குவகித்த அன்றைய நீதி அமைச்சின் செயலாளர் கலாநிதி நிஹால் ஜயவிக்ரம தனது கட்டுரையொன்றில் அரசியலமைப்பு அமைச்சர் கலாநிதி.கொல்வின் ஆர்.டி.சில்வாவின் வழிகாட்டுதலில் உருவான இந்த யாப்பின் முதலாவது வரைவில் ஒற்றையாட்சி என்பது பற்றி எந்தவிதக் குறிப்பும் இருக்கவில்லை.
அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் சிரேஷ்ட அமைச்சர் ஒருவரினால் இலங்கை ஓர் ஒற்றையாட்சி அரசு என்ற சரத்து சேர்க்கப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்தப்பட்டது.
ஒற்றையாட்சி என்று சொல்லாவிட்டாலும் ஒற்றையாட்சிக் கட்டமைப்பிலேயே இந்த அரசியலமைப்பு அமைந்துள்ளது என்ற தன்னுடைய கருத்தையும் முன்வைத்தார் என்று குறிப்பிடுகிறார்.
நிஹால் ஜயவிக்ரம இந்த அவசரகதியிலான பல்வேறு விடயங்களையும் கருத்திற்கொள்ளாத தேவையற்ற அலங்கார சரத்தானது அடுத்த மூன்று தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக இனமுரண்பாட்டுக்கு சமாதான வழியில் தீர்வு காணும் முயற்சிகளைக் கெடுப்பதாக அமைந்தது என்கிறார்.
மேலும் இலங்கையை ஒற்றையாட்சி நாடு என்று பிரகடனப்படுத்தியதனூடாக சிறிமாவோ தலைமையிலான அரசாங்கம் இலங்கை தமிழரசுக் கட்சி வேண்டிய சமஷ்டித் தீர்வை நிராகரித்ததுடன் எதிர்காலத்தில் ஒரு தீர்வு எட்டப்படுவதற்கான இயலுமையையும் கடினமாக்கியது.
நிஹால் ஜயவிக்ரம ஆரம்பத்தில் சகலரது மதச் சுதந்திரத்தை அடிப்படை உரிமைகளினூடாக உறுதிப்படுத்துவதே அரசியலமைப்பு பேரவையில் வைக்கப்பட்ட முன்மொழிவாக இருந்தது.
ஆனால் பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க பௌத்த நிறுவனங்களையும் பாரம்பரிய வழிபாட்டுத்தலங்களையும் பாதுகாப்பது பற்றிய ஒரு சரத்து அவசியம் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்றார்.
அதன் பின்னர் பௌத்தத்துக்கு உரிய இடம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற சரத்தே முன்மொழியப்பட்டது ஆனால் இறுதி வரைவு உருவானபோது அது பௌத்தத்துக்கு முதன்மை இடம் வழங்கப்பட வேண்டும் என மாற்றமாகியிருந்தது என்று குறிப்பிடுகிறார்.
இது பற்றி தனது கருத்தைப் பதிவு செய்த கலாநிதி நிஹால் ஜயவிக்ரம ஐந்து நூற்றாண்டுகள் அந்நியர் ஆதிக்கத்தை தாண்டியும் மக்களின் இதயங்களிலும் சிந்தனையிலும் தப்பிப்பிழைத்திருக்கிறதென்றால் அதை ஓர் அரசியல் யாப்பு சரத்துக் கொண்டு பாதுகாக்க வேண்டிய தேவை இப்பொழுது ஏன் ஏற்பட்டது?
பல்லினங்கள் வாழ்கின்ற ஒரு நாட்டில் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்துக்கு அரசியல் யாப்பினூடாக முன்னுரிமை வழங்குதல் எவ்வகையில் நியாயமானது பொருத்தமானது.
பௌத்தத்துக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தமை பற்றி பின்னொரு நாளில் கலாநிதி கொல்வின் ஆர்.டி.சில்வாவிடம் கேட்கப்பட்டபோது நான் மதச்சார்பற்ற அரசு மீதுதான் நம்பிக்கை வைத்துள்ளேன்.
மார்க்ஸியம் பேசிய இந்த சட்ட அறிஞர் மதம் என்பது மக்களுக்கான ஒபியம் என்று சொன்ன கார்ள் மாக்ஸைப் பின்பற்றிய இந்த அரசியல்வாதி பௌத்தத்துக்கு முதன்மை இடமும் அதனைப் பாதுகாக்கும் கடமையை அரசுக்கும் வழங்கிய இந்த சரத்துக்கும் இந்த அரசியல் யாப்புக்கும் ஆதரவளித்தார் என்பதுதான் நிதர்சனம்.
தமிழரசுக் கட்சி வேண்டிய தமிழ்மொழிக்கான சம அந்தஸ்த்தை நிராகரித்த சிறிமாவோ தலைமையிலான அரசாங்கம் தனிச்சிங்களச் சட்டத்துக்கு அரசியல் யாப்பில் அங்கிகாரமளித்தது.
இதிலே ஒரு முக்கியமான முரண்நகை யாதெனில் திணிப்பை விரும்பாத சிறுபான்மையினர் மீது சிங்கள மொழியினைத் திணிப்பதானது ஆபத்தான விளைவுகளைக் கொண்டுவரக்கூடும்.
நான் இனக் கலவரம் எனும் ஆபத்தைப் பற்றி மட்டும் பேசவில்லை அதைவிடப் பாரதூரமான ஆபத்தாக இந்நாடு பிரிவினையை எதிர்கொள்ள வேண்டி வரலாம்.
எங்களுக்கு ஓர் அரசு வேண்டுமா இல்லை இரண்டா எமக்கு ஓர் இலங்கை வேண்டுமா இல்லை இரண்டா மொழிப்பிரச்சினை என்ற வெளிதோற்றத்துக்குள் நாம் இந்தக் கேள்விகள் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
நீங்கள் தமிழர்களைப் பிழையாக நடத்தினால் நீங்கள் தமிழர்களை துன்புறச்செய்தால் நீங்கள் தமிழர்களை அடக்கி ஆண்டால் நீங்கள் அடக்கியாளும் இனத்தவர்கள் வேறானதொரு தேசமாக உருவாகி இப்போதுள்ளதை விட அதிகமாக அவர்கள் கேட்கும் நிலை உருவாகும்.
நாம் சமத்துவத்தை மறந்து தமிழர்களை அடக்கியாண்டால் பிரிவினையே உருவாகும் என்றும் மார்க்ஸிஸவாதி கலாநிதி கொல்வின் ஆர்.டீ.சில்வாவும் அதே விவாதத்தில் பெரும்பான்மையினர் என்ற அடிப்படையில் இந்நாட்டிலுள்ள மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை மறுக்க முடியாது.
இந்தத் திணிப்பை சிறுபான்மையினர் ஏற்றுக்கொண்டால் பரவாயில்லை ஆனால் அவர்கள் இதனை ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் இதனைச் செய்யும் உரிமை உங்களுக்கு இருக்கிறதா அவர்கள் மீது இதனைத் திணிக்கும் உரிமை உங்களுக்கு இருக்கிறதா?
இனி வரும் சந்ததி இந்த நாட்டைப் பாழாக்கியதற்காக எம் அனைவரையும் சபிக்கப்போகிறது என்று உணர்ச்சி பொங்கப் பேசிய பெரும் மார்க்ஸீயவாதி என்.எம்.பெரோராவும் அதே தனிச்சிங்களச் சட்டத்துக்கு அரசியலமைப்பு அங்கிகாரம் வழங்கிய சிறிமாவோ தலைமையிலான ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கத்தில் முக்கிய அமைச்சர்கள்.
ஆயினும் வடக்குகிழக்கு மாகாணங்கள் தொடர்பில் தேசிய அரசு சபையினால் ஜமுதலாவது குடியரசு அரசியலமைப்பின் கீழ் சட்டவாக்கத்துறை நாடாளுமன்றம் தேசிய அரசு சபை என்றழைக்கப்பட்டதுஸ சட்டவாக்கத்தினூடாக வேறு ஏற்பாடுகள் செய்ய முடியும் என்று கூறியதுடன் ஆனால் அத்தகையவிடயத்தில் கட்டாயம் சிங்கள மொழிபெயர்ப்பு ஒன்று அவசியம் என்றும் கூறியது.
அத்தோடு தமிழில் அல்லது சிங்களத்தில் நபரொருவர் சட்ட நடவடிக்கையை முன்னெடுக்க அரசு மொழிபெயர்ப்பு உதவிகளைச் செய்யும் என்றும் கூறியது.
தமிழ் பேசும் மக்கள் மொழிப் பிரச்சினை பற்றி பேசியபோதெல்லாம் தமிழ் மொழிக்கு விசேட ஏற்பாடுகள் செய்து தரப்பட்டுள்ளனவே என்று தொடர்ச்சியாக வந்த அரசாங்கங்கள் சாக்குப் போக்குச் சொல்வது சர்வ சாதாரணமாகிவிட்டது.
இந்நாட்டின் குடிமகனான ஒரு சிங்களவரால் தன் தாய்மொழியிலேயே அரசின் மூன்று கரங்களான சட்டவாக்கம் நிர்வாகம் நீதி ஆகியவற்றை அணுகும் போது இந்நாட்டின் குடிமகனான ஒரு தமிழரால் தன்தாய்மொழியில் அதனைச் செய்வதற்கான வாய்ப்பு தட்டிப் பறிக்கப்படுவதேன்?
ஆகவே உண்மையில் தனது மக்கள் மீது அக்கறை கொண்ட நாடொன்று நிச்சயமாக தமது சிறுபான்மை இனக்குழுக்களினது உரிமைகளுக்கும் அபிலாஷைகளுக்கும் மதிப்பளிப்பதுடன் அவற்றுக்கும் சமவுரிமை வழங்கும்.
சிங்கப்பூரின் சிற்பி என்று புகழப்படுகின்ற லீ க்வான் யூ சிங்கப்பூர் என்ற தேசத்தைக் கட்டியெழுப்பியமை பற்றிக் குறிப்பிடுகையில் மலேசிய அரசின் இனவாதப் போக்கு எம்மை தனிவழி போகச் செய்தது.
நாங்கள் தீர்மானித்தோம் நாங்கள் சிறுபான்மையை நசுக்கிப்பிழியும் பெரும்பான்மையாக இருக்கமாட்டோம் நீங்கள் எந்த இனத்தவராக இருப்பினும் எந்த மொழி பேசுபவராக இருப்பினும் எந்த மதத்தவராக இருப்பினும் நீங்களும் சமத்துவம் மிக்கதொரு குடிமகன் இதை நாம் சகல மக்களிடமும் பறையறைந்தோம் நீங்கள் வாக்குகளை இலகுவாகப் பெற இனவாத அல்லது மதவாத அரசியல் செய்தால் இந்த சமூகம் அழிந்துவிடும்.
இனவாதம் வாக்குகளைப் பெறுவதற்கு இலகுவான வழியாகும் நான் சீனன் அவர்கள் மலாயர்கள் அவர்கள் இந்தியர்கள் என்று இனவெறி அரசியல் செய்தால் எங்கள் சமூகம் கிழித்தெறியப்பட்டுவிடும்.
நீங்கள் சீன மொழியை இயங்கும் மொழியாக வைக்காது ஆங்கில மொழியைப் பயன்படுத்துவது ஏன் என்று கேட்டபோது அப்படி நடந்திருந்தால் அது எமது மக்களைத் துண்டாடியிருக்கும் என்று சொன்னார்.
ஆனால் எந்த வளமுமற்ற பல்லினங்கள் வாழும் புதிதாகப் பிறந்த ஒரு குட்டித் தேசத்தை வளர்ச்சியடைந்த நாடாகக் குறுகிய காலத்தினுள் கட்டியெழுப்பியதில் இன மத மொழி அரசியலை ஒதுக்கி வைத்த அவரது சித்தாந்தம் வெற்றிகண்டுள்ளது.
ஆனால் இவை எந்தவொரு சட்டரீதியான உரிமைகளையும் வழங்கவில்லை என்பதால் இவற்றினடிப்படையில் எந்தவொரு நீதி வழங்கும் மன்றின் முன்பும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க முடியாததாக இருந்தது.
சமத்துவம் சம பாதுகாப்பு சிந்தனைக்கான நம்பிக்கைக்கான மதத்துக்கான சுதந்திரம் தனிமனிதச் சுதந்திரம் தனிமனித பாதுகாப்பு தமது கலாசாரத்தைக் கடைப்பிடிக்கவும் ஊக்குவிப்பதற்குமான சுதந்திரம் ஒன்றுகூடலுக்கான பேச்சுக்கான மற்றும் வெளிப்பாட்டுக்கான சுதந்திரம் நடமாட்டத்துக்கான சுதந்திரம் பொதுத்துறை நியமனங்களில் பாகுபாடின்மைக்கான சுதந்திரம் போன்றவற்றுக்கு அரசியலமைப்பில் அங்கிகாரம் வழங்கப்பட்டது.
தேசிய ஒற்றுமை மற்றும் ஒருமைப்பாடு தேசிய பாதுகாப்பு தேசிய பொருளாதாரம் பொது மக்களின் பாதுகாப்பு பொது ஒழுங்கு பொது சுகாதாரத்தையும் பொது ஒழுக்கத்தையும் பாதுகாத்தல் மற்றவர்களின் உரிமைகளையும் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாத்தல் அரச கொள்கைத் தத்துவங்களை நடைமுறைப்படுத்தல் போன்ற காரணங்களுக்காக சட்டரீதியாக அடிப்படை உரிமைகளை மட்டுப்படுத்தமுடியும் என்றும் முதலாவது குடியரசு அரசியல் யாப்பு கூறியது.
ஆகவே இந்த குறித்த காரணங்களுக்காக பேச்சுச் சுதந்திரம் மதச் சுதந்திரம் தனிமனிதச் சுதந்திரம் என்பவற்றைக் கூட மட்டுப்படுத்தக்கூடியதாக இருந்தது.
அரசாங்கம் அறிமுகப்படுத்திய சில சட்டமூலங்கள் அரசியல் யாப்பு வழங்கிய அடிப்படை உரிமைகளின் அடிப்படையில் எதிர்க்கப்பட்டபோது அரசியலமைப்பு நீதிமன்றம் குறித்த சட்டமூலம் அடிப்படை உரிமைகளுக்கு குந்தகமானது எனினும் அரச கொள்கைத் தத்துவங்களை நடைமுறைப்படுத்த அது அவசியமானது என்று சொன்னது.
அதையொத்த பாதுகாப்பை அடிப்படை உரிமைகள் சரத்து வழங்கும் என்றே அன்றைய அரசியலமைப்பு அமைச்சர் கலாநிதி கொல்வின் ஆர்.டீ.சில்வா உள்ளிட்ட அரசாங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் குறிப்பிட்டு வந்தனர்.
ஆயினும் ரிட் மனு ஒன்றிம் மூலமோ நட்டஈட்டு நடவடிக்கையொன்றின் மூலமோ அறிவிப்பு நடவடிக்கையொன்றின் மூலமோ தடையுத்தரவு மனு ஒன்றின் மூலமோ அடிப்படை உரிமைகளை நிலைநாட்ட நீதிமன்றை அணுக முடியும் என்பதே சட்டவியலாளர்களின் கருத்து.
நீதிச் சேவை ஆணைக்குழுவுக்குப் பதிலாக ஐந்து பேரடங்கிய நீதிச் சேவை ஆலோசனைச் சபை ஒன்றையும் மூன்று பேர் கொண்ட நீதிச் சேவை ஒழுக்காற்றுச் சபையொன்றையும் ஸ்தாபித்தது.
நீதிச்சேவை உத்தியோகத்தர்களின் நியமனம் பற்றிய பரிந்துரைகளை நீதிச் சேவை ஆலோசனைச் சபை அமைச்சரவைக்கு அனுப்பி வைக்கும் நீதிச் சேவை உத்தியோகத்தர்களை நியமிக்கும் அதிகாரம் அமைச்சரவைக்கு வழங்கப்பட்டது.
அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் அதற்கான காரணத்தை தேசிய அரச சபையில் முதலாவது குடியரசு யாப்பின் கீழ் சட்டவாக்கத் துறையான நாடாளுமன்றம் தேசிய அரச சபை என்றழைக்கப்பட்டது சமர்ப்பித்தல் வேண்டும்.
நீதித்துறை உத்தியோகத்தர்கள் தொடர்பில் ஒழுக்காற்று நடவடிக்கை எடுக்கு அதிகாரம் நீதிச் சேவை ஒழுக்காற்று சபைக்கு இருந்ததுடன் தேசிய அரச சபையின் தீர்மானத்தின்படி நீதிச் சேவை உத்தியோகத்தர் ஒருவரை பதவிநீக்கும் அதிகாரம் ஜனாதிபதிக்கு இருந்தது.
நீதித்துறையின் சுதந்திரத்தை இல்லாதொழித்து அதனுள் அரசியல் தலையீட்டை முதலாவது குடியரசு யாப்பு ஏற்படுத்தியது என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை.
சட்டம் தொடர்பிலான நீதி மறு ஆய்வு அதிகாரத்தை அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்துக்கு வழங்கியதுடன் சட்ட மூலமொன்று தேசிய அரச சபையில் நிறைவேற்றப்பட முன்பதாக அச்சட்டமூலம் தேசிய அரச சபையில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு ஒரு வார காலத்துக்குள் மட்டுமே அதனை நீதி மறு ஆய்வு செய்ய முடியும் என்றும் தேசிய அரச சபையினால் நிறைவேற்றப்பட்டு சட்டமானதன் பின்னர் அதனை நீதி மறு ஆய்வு செய்யும் அதிகாரம் நீதித்துறைக்கு இல்லை என்றும் கூறியது.
இந்த ஏற்பாடுகள் தேசிய அரசு சபைக்கு மிகப் பலம்வாய்ந்த அதிகாரங்களை வழங்கியதுடன் நீதித்துறையின் அதிகாரங்களைப் பெருமளவு மட்டுப்படுத்தியது.
உயர் மதிப்புமிகு சேவையாக இருந்த பொதுச் சேவை அரசியல்மயமாக்கத்தின் பின்னர் அரசியல்வாதிகளின் ஆளுகைக்குட்பட்ட கூடாரமாக மாறியது என்பதுதான் நிதர்சனம்.
இது பற்றி தனது பொதுச் சேவை பற்றி அனுபவத்தை பகிர்ந்த கலாநிதி சுதத் குணசேகர இன்று அரசியல்வாதிகளும் பொதுச் சேவை உத்தியோகத்தர்களும் பொதுமக்களின் சேவகர்களாக இருப்பதை நிறுத்திக் கொண்டுவிட்டார்கள்.
பொதுச் சேவையென்பது முழுநேரமாக அரசியல்வாதிகளுக்கு சேவை புரியும் ஒன்றாக மாறிவிட்டது அது பொது மக்களுக்காக சேவையாற்றும் சுதந்திர பொதுச் சேவை அல்ல.
நாட்டின் பெரும்பான்மையினரான சிங்களபௌத்த வாக்கு வங்கியைக் கையகப்படுத்துவதற்கான போராட்டத்தில் பெரும்பான்மைக் கட்சிகள் ஆளுக்காள் போட்டியிட்டு பேரினவாதத்தின் நலன்களை முன்னிறுத்தின என்பதுதான் சுதந்திர இலங்கையின் உண்மை நிலைவரம்.
பௌத்தத்துக்கு மட்டும் முன்னுரிமையளிக்காது இலங்கையை மதச்சார்பற்ற அரசாக தொடர்ந்து வைத்திருப்பின் நிலைமைகள் வேறாக இருந்திருக்கலாம்.
சுதந்திர நீதித்துறை இருந்திருந்தால் இந்நாட்டின் சிறுபான்மை மக்கள் தங்கள் உரிமைகளுக்காக ஆயுதம் ஏந்த வேண்டிய நிலை ஏற்படாது இருந்திருக்கலாம்.
சுதந்திர பொதுச் சேவை இருந்திருந்தால் அரசியல் தொடர்பு அல்லது அரசியல்வாதிகளின் விருப்பு அல்லது தேவை என்ற அடிப்படைகளிலன்றி தகுதி அடிப்படையில் பொதுச் சேவை நியமனங்கள் நடந்திருக்கலாம்.
நாடு நாட்டு மக்கள் நாட்டின் நலன் என்பதைத் தாண்டி வாக்கு வங்கி என்பதற்குள் அதுவும் இனவாரி மதவாரி பிரதேசவாரி சாதிவாரி வாக்கு வங்கிகளுக்குள் இலங்கையின் அரசியல் அடைபட்டுப்போனது.
இதன் விளைவாக பெரும்பான்மை மக்களான சிங்கள பௌத்தர்கள் நன்மைகளை அனுபவிக்க சிறுபான்மையினர் பெரும் பாதிப்புக்களை சந்திக்க வேண்டியதாக இருந்தது.
தனிச்சிங்களச் சட்டம் வந்ததால்தான் கிராமத்திலிருந்த சிங்கள இளைஞனுக்கும் அரச வேலை கிடைத்தது என சிங்கள அரசியல் தலைவர்கள் தனிச் சிங்களச் சட்டத்தின் புகழ் பாடுவதைக் காணலாம்.
அனைவருக்கு தமது தாய்மொழியில் கல்வி கற்கும் தொழில் செய்யும் அன்றாட வாழ்க்கையின் பல்வேறு விடயங்களிலும் தொடர்பாடல் செய்யும் உரிமை அவனுடைய தாய்நாட்டில் இருக்கவேண்டும்.
அதனைத் தொடர்ந்தும் இடம்பெற்ற பல விடயங்கள்தான் இந்நாட்டின் வரலாற்றின் கறுப்புப் பக்கங களை இரத்தக் கறைகொண்டு எழுதக் காரணமானது.
தமிழ் மக்களின் எதிர்ப்புக்கு மத்தியில் அறிமுகமாகிய இந்தப் புதிய அரசியலமைப்பு அதன் சட்டவாக்கத்துறையிடம் அதிகாரங்களைக் குவித்தது.
முதலாவது குடியரசு யாப்பின் கீழான சட்டவாக்க சபையான தேசிய அரசு சபைக்கு எத்தகைய சட்டத்தையும் உருவாக்கத்தக்க வலு இருந்ததுடன் நீதித்துறையின் நீதி மறு ஆய்வு அதிகாரமும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.
தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் அரசியலமைப்புப் பேரவையைப் புறக்கணித்திருந்தனர் இந்திய வம்சாவளி மக்களுக்கு அரசியலமைப்புப் பேரவையில் பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப்பட்டேயிருக்கவில்லை.
ஆகவே தமிழர்களைப் புறக்கணித்த தமிழர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பாகவும் சிங்கள மொழிக்கும் பௌத்த மதத்துக்கும் முன்னுரிமையளிக்கும் அரசியலமைப்பாகவுமே முதலாவது குடியரசு அரசியலமைப்பு அமைந்தது.
இலங்கையை தமது வாழ்விடமாகக் கொண்டுள்ள அனைத்துத் தமிழ் பேசும் மக்களுக்கும் எந்தவித பாகுபாடுமற்ற குடியுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதுடன் எந்தக் குடிமகனதும் குடியுரிமையைப் பறிக்கும் அதிகாரம் அரசுக்கு இருக்கக்கூடாது.
ஜனநாயக சோசலிஸ சமூகமொன்றில் அதிகாரப் பரவலாக்கம் செய்யப்பட்ட அரசாங்கக் கட்டமைப்புத்தான் மக்களதிகாரம் கொண்ட பங்குபற்றல்மிகு ஜனநாயகத்தைக் கட்டியெழுப்பும்.
இந்நிலையில் புதிய அரசியலமைப்பின் கீழ் சத்தியப்பிரமாணம் எடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் அமைச்சர்கள் தேசிய அரசு சபை உறுப்பினர்கள் நாடாளுமன்றத்தின் கீழவை உறுப்பினர்கள் நீதிபதிகள் போன்றோருக்கு இருந்தது.
இலங்கைக் குடியரசுக்கு விசுவாசமாக இருக்கவும் இலங்கைக் குடியரசின் அரசியலமைப்பின்படி ஒழுகவும் சத்தியப்பிரமாணம் செய்கிறேன் என்ற வகையிலமைந்த சத்தியப்பிரமாணம் எடுக்க வேண்டியிருந்தது.
குறித்த அரசியலமைப்பை எதிர்த்தவர்கள் புறக்கணித்தவர்கள் அதே அரசியலமைப்பின்படி ஒழுகுவதற்கு சத்தியப்பிரமாணம் செய்வது ஏற்புடையதா என்பதே சிக்கல் நிலைக்குக் காரணம்.