sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வாழ்க்கைப் பாக்கி என்னும் கதை சிற்பம் செதுக்கப்பட்டது போன்ற சொற்கட்டமைப்பும் பனி நீரில் மலர்ந்து சிலிர்ப்பூட்டும் ரோஜாவைப் போன்ற உருவ அழகும் கருத்தழகும் பெற்று நம் மனதில் அதிர்ச்சியையும் அலைக்கழிப்பையும் ஏற்படுத்தி அடச்சீ.
வைராக்கிய வைரி சிக்கிமுக்கி கற்கள் இந்த இரண்டு கதைகளும் நான் விழையும் ஒன்றுபட்ட உழைக்கும் மக்களின் போராட்ட உணர்வை வெளிப்படுத்துவதாகும்.
தமிழில் சோசலிச யதார்த்தவாதக் சிறு கதைப் படைப்பு இதற்கு முன் ஏதேனும் உருவாக்கியிருந்தாலோ அல்லது இதுவாக இருந்தாலோ அத்துறையின் முன்னோடிகளில் மூலவராகிறார் சமுத்திரம்.
இத்துவக்கம் கொப்பும் கிளையுமாகப் படருமானால் தமிழ்ச் சிறுகதை இயக்கம் புரட்சிகரமான சமூக மாறுதலுக்கான பங்களிப்பை ஆற்றும் பெருமையை பெற்றளித்திருக்கிறது என்று பூரிப்படையலாம்.
இலக்கியப் படைப்பின் நீண்ட நெடும்பயணத்தில் கடைசிவரை இக்கோட்பாட்டிற்கு விசுவாசத்தோடு நிற்பார் நிற்க வேண்டுமென வாழ்த்துகிறேன்.
தங்களின் வாடாமல்லி நாவலில் சுயம்பு கதாப்பாத்திரம் மூலம் எங்களின் உணர்வுகளை மிக மிகத் துல்லியமாக எடுத்துக்காட்டி விட்டீர்கள்.
இந்த ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திற்கு தாங்கள் செய்த தொண்டிற்கு ஒட்டு மொத்த அலி சமுதாயத்தின் சார்பாக தங்களுக்கு தலைவணங்கி எங்கள் நன்றியினை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
அப்பா இந்த நாவலை வெளியிட்டதற்கும் இந்த எளியவளின் வேண்டுகோளை ஏற்று இந்நாவல் அனுப்பியமைக்காகவும் எனது இதயப்பூர்வமான நன்றியினைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
இதற்காக எனது முதல் முயற்சியாக அலிகள் பற்றிய ஒர் முழுமையான ஆய்வு நூலை மருத்துவம் மதங்கள் வரலாறு இலக்கியம் புராண இதிகாசம் மற்றும் இன்றைய அலிகளின் உண்மையான வாழ்வு எழுதி வருகிறேன்.
காரணம் அலி என்ற ஒரே காரணத்திற்காக என் தாய்த் தமிழகத்தைவிட்டு மட்டுமில்லாமல் என் பெற்றோர் உடன் பிறந்தோரைவிட்டு மும்பை மண்ணில் அநாதையாய் வாழும் என்னைப் போல் நிலை வருங்கால அலிகளுக்கு ஏற்படக்கூடாது.
அவைகள் எங்கு பெறலாம் என்றும் எனது மன உணர்வுகளை எவ்வாறு தொலைக்காட்சி மூலம் தமிழ்நாட்டில் வெளிப்படுத்தலாம் என்றும் எனக்கு வழிகாட்ட வேண்டுகிறேன்.
மேலும் தமிழ்நாட்டில் உள்ள அரவாணிகள் சங்கத்தின் முகவரியும் தாங்கள் நாவலில் குறிப்பிட்ட அறக்கட்டளைப் பற்றியும் விளக்க வேண்டுகிறேன்.
முன்னைய தொகுப்புகள் இந்த நூற்றாண்டின் அறுபதுகளிலும் எழுபதுகளிலும் நிகழ்ந்த அரசியல் சமூக பொருளாதார இலக்கிய இயல்புகளை ஆவணப்படுத்தியவை.
இந்தத் தொகுப்போ எண்பதுகளில் படிப் படியாகவும் தொண்ணூறுகளில் படிதாண்டியும் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை காலக்கணக்கில் தீர்மானிக்கும் இலக்கிய ஆவணந்தான்.
இந்தத் தொகுப்பிற்காக கடந்த எண்பதுகளில் எழுதிய கதைகளையும் இப்போது எழுதிய கதைகளையும் படிக்கும் போது என்னுள்ளேயே இந்தச் சமூகத்தை போல ஒரு மாறுதல் ஏற்பட்டிருப்பதை உணர்கிறேன்.
கிராமிய சொல்வடைகளை திரைப்பட வசனங்களும் விவசாய கமலை இறைத்தலை பம்பு செட்டுகளும் உழவு மாடுகளை டிராக்டர்களும் துரத்திவிட்டக் காலம் இது.
என்னைப் பொறுத்த அளவில் தமிழ் வழி கல்விப் போராட்டத்தின் தாக்கத்தால் ஆங்கில வார்த்தைகளை கூடியவரையில் தவிர்த்து அதேசமயம் இயல்பான பேச்சுத் தமிழை கொண்டு வருவதில் கவனம் செலுத்துகிறேன்.
அதுபோல் புதிய சக்திகளான அறிவொளி இயக்கம் வீதி நாடகங்கள் தலித் இயக்கம் பெண்ணியம் போன்றவற்றை எனது இலக்கியக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
இந்த இசங்களிலும் சில பயன்பாட்டுப் புதுமைகள் இருந்தாலும் என் ஏழைஎளிய மக்களை சமூகப் பார்வையில் வைத்து இயல்பு நிலையை யதார்த்தமாக மாற்றி எழுதுவதில் இருக்கும் நிறைவு இந்த இலக்கிய இசங்களில் எனக்கு இல்லை.
இந்தப் பின்னணியில் மக்கள் எழுத்தாளர்களைப் பற்றி புதிய பதிவை உருவாக்க நானும் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத் தலைவரான தோழர் ச.
செயப் பிரகாசம் தனுஷ்கோடி ராமசாமி காசியபன் தேனி சீருடையான் உள்ளிட்ட எழுத்தாளர்களாகிய நாங்களும் எங்கள் வழி இளம் படைப்பாளிகளும் பயன்பாட்டு இலக்கியத்தைப் படைக்கிறோம்.
என் வாடாமல்லி நாவலை சரியாகப் புரிந்து கொள்ளாத இலக்கிய வேதாந்த வெத்து வேட்டுக்களுக்குப் பதிலாக என்னைத் தந்தையாக அனுமானிக்கும் ஒரு அலிமகளின் கடிதத்தை அப்படியே பிரசுரித்திருக்கிறேன்.
இந்த நாவலுக்குப் பிறகுதான் திரைப்பட தொலைக்காட்சித் துறையினருக்கு அலிகளை மனித நேயத்துடன் சித்தரிக்க வேண்டும் என்ற ஞானோதயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
மெய்யப்பன் தோழர்கள் சோமு குருமூர்த்தி ஆகியோருக்கும் எனது படைப்புகளை மக்களுக்கு கொண்டு செல்லும் சகோதரர் மூவேந்தர் முத்துவுக்கும் என்னை முப்பதாண்டு காலமாக இலக்கிய உலகில் நிலைநிறுத்தி வரும் வாசகப் பெருமக்களுக்கும் மனமார்ந்த என் நன்றி.
சற்றுத் தொலைவில் அம்மா வால் புல்லுக்கட்டுடன் மல்லுக் கட்ட முடியாமல் போனபோது அதையும் தானே சுமந்து கொண்டு கையில் இருந்த அகத்திக் கீரைக்கட்டை அம்மாவிடம் கொடுத்தாள்.
கருப்புக் கூந்தலுக்கும் பச்சைப் புல்லுக்கும் இடையே தோன்றிய பின்னணியில் மழைமேகத்திற்கும் மலைக்கும் இடையிடையே தோன்றிய சூரியத் தோற்றம் காட்டியது.
செல்லாத்தா அத்த பேருக்கு ஏத்தபடி பொண்ணப் பெத்தே எட்டாவது வகுப்புல நல்லாப் படிச்ச பொண்ணயும் நிறுத்திட்டுப் புல்லு வெட்டப் போட்டுட்டே... கண்ணுலகூட முள் குத்தும்... காலுட பட்டுட்டுன்னு கலங்கினா என்ன அர்த்தம்.... செல்லாத்தா சொன்னவரைப் பார்த்தாள்.
காடு மலைகளில் புல்வெட்ட விறகு வெட்டப் போனாலும் உடம்பில் எந்தவிதச் சுவடும் பதியாமல் தோன்றும் அந்த சேதாரம் இல்லாத சிறுசையே பார்த்தார்கள்.
அப்படிக் கேட்ட பெண்கள் தகராறு என்று வந்துவிட்டால் சொத்தக் கத்தரிக்காயையா கொடுத்தே... ஒன் கையில கரையான் அரிக்க... என்பதுபோல் திட்டவும் மாட்டாள்.
கண்காணாத சீமைக்கு இவள அனுப்பப் போறத நெனச்சா எனக்கு காலும் ஒட மாட்டக்கு கையும் ஒட மாட்டக்கு... இவள விட்டுட்டு எப்படித்தான் பிரிஞ்சிருக்கப் போறேனோ... தாயும் மகளும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.
எல்லோரும் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது மிராசுதார் மனைவி பூவம்மா என்னடி நெனச்சிக்கிட்டிய இரப்பாளிபய பெண்டாட்டிவளா.. என்று கத்திக்கொண்டே ஓடிவந்தபோது அங்கிருப்பவர்களில் யாரையும் அவளால் திட்ட முடியும் என்பதால் எல்லோரும் குழப்பத்துடன் நின்றார்கள்.
பூவம்மா நேராக செல்லாத்தாவின் கையையும் அதோடு இருந்த அகத்திக்கீரைக் கட்டையும் கைப்பற்றியபடியே யாரைக்கேட்டுடி என் வயலுல கீரை பறிச்சே?
ஒரு தடவை பூவம்மா தன் வயல்வேலை செய்யக் கூப்பிட்டபோது தான் வரமறுத்ததால்தான் இப்போது அவள் வாயால் கேட்டதை கையால் காட்டுகிறாள் என்பது தெரியாதவள் அதிர்ச்சியால் வாயடைத்துப் போனவள் பிறகு சுப்பையா வயலுல அவன்கிட்டச் சொல்லிக்கிடலாமுன்னு பறிச்சேன்.
இழுத்த வேகத்தில் இழுக்கப்பட்டவளின் கால்கள் தரையில் உராய்ந்து கால்கள் தரையில் உராய்ந்து கால்கள் நிலத்திற்கும் நிலம் கால்களுக்கும் கோடுகள் போட்டன.
செல்லாத்தா முன்னாலும் பின்னாலும் மேனி இழுபட்ட வேதனையில் அலறியபோது ஆவேசமடைந்த ராசகுமாரி அம்மாவை விட்டுவிட்டு பூவம்மாவின் கைகளைப் பிடித்து விலக்கப் போனாள்.
உடனே அவள் எச்சிக்கலநாய்களா... தாயும் மகளும் சேர்ந்தாடி சண்டைக்கு வாரீய... என்னைத் தொடுற அளவுக்கு திமுரு வந்துட்டாடி... என்று யானை பிளிறுவதுபோல் கத்தியபோது சீட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்த அவளின் இருபத்தைந்து வயது மகன் முத்துப்பாண்டி ஒடோடி வந்தான்.
கிழிந்த ஜாக்கெட்டை மறைக்காமல் நொறுங்கிய வளையல்களைக் கழற்றாமல் நிலையிழந்த கோலத்தோடு களையிழந்த முகத்தோடு கண்நிறைந்த நீரோடு புல்லுக்கட்டில் சாய்ந்து கிடந்த மகளை நோக்கி முத்துப்பாண்டியின் கனத்த உதையில் கீழே விழுந்து கிடந்த செல்லாத்தா மெள்ள எழுந்து மகளருகே நொண்டியடித்துச் சென்றாள்.
ஒன்னைத் தலைகுனிய வச்சவனைத் தலைநிமிர முடியாமச் செய்யுறேன் பாரு எழுந்திருடி... அம்மாவின் போர்க்குரலுக்குக் கட்டுப்படாமல் ராசகுமாரி வெறித்துப் பார்த்தபோது யாரோ இருவர் அந்த இளங் கன்றைப் பிடித்துத் தாயிடம் விட்டார்கள்.
நீயும் துணைக்கி வாரீயா... சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காத... இங்க நடக்கிற அநியாயத்துக்காவ அங்க போறே அங்க நடக்கிற அநியாயத்துக்கு எங்க போவே..?
உன் கைக்கு விலங்கு போடாம இருந்தால் சரி... முத்துப் பாண்டி அடிச்சதுனால கை வலிக்குன்னு உன்கிட்ட நஷ்ட ஈடு கேக்காம இருந்தா சரி பேசாம நாலு பெரிய மனுஷங்கன்னு இருக்கவங்ககிட்ட நியாயம் கேளு... செல்லாத்தா நிதர்சனத்தின் புலப்படாத அதேசமயம் புரியக் கூடிய கரம் ஒன்று தலையில் அழுத்தியதுபோல் தரையில் உட்கார்ந்தாள்.
அப்படிப்பட்ட என் அருமை மவள முத்துப்பாண்டி கைநீட்டி அடிச்சிட்டான்யா... இந்த அநியாயத்தக் கேட்டுத்தாங்கய்யா... பேசாம போம்மா... அதோ முத்துப்பாண்டி வாரான்.
நேத்துக்கூடி... என் தென்ன மரத்துல... சரி... நீ போம்மா... செல்லாத்தா போவதற்கு முன்பே முத்துப்பாண்டி வேட்டியை முட்டிக்குமேல் தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு கம்பீரமாக வந்து நின்றான்.
நீ இருக்கே தாயே இருக்கே என்று சொல்லியபடியே உடைந்த சட்டி ஒன்றில் இருந்த குங்குமத்தை எடுத்துத் தன் நெற்றியில் பூச மறந்தவளாய் நேராக வீட்டுக்கு வந்தாள்.
கட்டிலில் அலைமோதிக் கொண்டிருந்த ராசகுமாரி நெற்றியில் குங்குமத் திலகமிட்டபடியே காளியாத்தா வரம் கொடுத்துட்டாடி... அடுத்த வெள்ளிக்கிழமைக்குள்ள என்ன நடக்குதுன்னு பாரு என்றாள் கம்பீரமாக.
நல்லகாலம் பொறக்குது... இந்த வீட்ட அவமானப் படுத்துனவன் ஒடுறான்... ஒடுறான்... தலைதெறிக்க ஒடுறான் செக்கம்மாவால... நாலு நாள்ல நாசமாப் போவுறான்.
செக்கம்மா சொன்ன பிறகும் அவளை நம்பாததுபோல் வயல் வெளிக்குப் போகாமல் முடங்கிக் கிடந்து தெய்வ நிந்தனைக்கு ஆளாக விரும்பாதவள்போல் களை கொத்தியையும் ஓலைப் பெட்டியையும் தூக்கிக் கொண்டு செல்லாத்தா புல்வெட்டப் புறப்பட்டாள்.
ஒருநாள் யதேச்சையாக வெளியே சற்று உலவிய ராசகுமாரி திடீரென்று எம்மா... எய்யா... இந்த ஊர்ல தெய்வம் இல்லியா... மனுஷங்க மாதிரி அதுவும் செத்துட்டா...?
மகளின் அழுகைக்கான காரணத்தை அறிய வெளியே ஒடிய செல்லாத்தா முத்துப்பாண்டி தன்னுடன் போகும் தோழர்களுடன் தன் வீட்டைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துக்கொண்டே சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டு போவதைக் கண்டாள்.
ராசகுமாரி மூலையில் சாய்ந்தபடியே ஒரு கடிதத்தைப் பார்த்துவிட்டு உதட்டைப் பிதுக்கிக் கொண்டே யாருக்கோ சொல்வதுபோல் தாயிடம் சொன்னாள்.
ராசகுமாரிக்குக் கல்யாணம் நடந்து சென்னைக்குப் போய்விட்டால் அவளுக்குப் பட்ட அவமானம் மறந்து போகலாம் என்றம் தானும் ஒருவேளை அங்கே போய் ஒதுங்கிக் கொள்ளலாம் என்றும் நினைக்கத் துவங்கிய செல்லாத்தா உடல்போய் உயிர் மட்டும் பிடிதாரம் இல்லாமல் நிற்பதுபோல் நின்றாள்.
நீ வேற இனிமேல் மாடனப் பத்திக் கேட்காத... அது வெறும் கல்லு... சாமியாடி தன் பாட்டுக்குப்போன போது செல்லாத்தா ஏதோ ஒரு குறுக்குத் தெருவில் இலக்கு இல்லாமல் நடந்தாள்.
உயிரே எந்திரமாகி உடலே ஒரு ஜடமானதுபோல் யாரோ தன்னை இழுத்துக்கொண்டு போவது போல நடந்து நடந்து ஊர்க் கச்சேரியின் முகப்பிற்கு வந்தாள்.
கோயில் விழாக்களிலும் கல்யாணம் கருமாந்திரங்களிலும் அவசர அவசரமாக வந்துவிட்டு பிழைப்புக்கு ஒடும் அன்றாடம் காய்ச்சிகள் நாட்டாண்மைக்காரரின் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டு அன்று கத்தி கம்புகளோடு திரண்டு நின்றார்கள்.
இந்த பதினெட்டு பட்டிகளும் பாத்து பயப்படுற பட்டி நம்மபட்டி இத என் விவகாரமா நினைக்காம நம்ம ஊர் மானமா நெனச்சு அந்த ஊருக்குபோயி அடிச்ச பயலுகள பிடிச்சிக்கிட்டு வரணும்.
அலுவலக வாசல் படியில் திரைத்துணி மூடிய இரட்டைக் கதவுகள்போல நின்றபடி வாயாடிக் கொண்டிருந்த கேஷியர் வசந்தாவும் வம்பாடிக் கொண்டிருந்த அஸிஸ்டெண்ட் மங்கையும் மூன்றடிக்கு அப்பால் காட்டுப் பன்றி மாதிரி முகத்தை நீட்டியபடி மூக்கால் சத்தம் எழுப்பிக் கொண்டிருந்த அதிகாரி அர்ச்சுனனைக் கவனிக்கவில்லை.
கனைப்புச் சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிய இரண்டு இளம் பெண்களும் புலியை நேருக்கு நேராய் சந்தித்ததால் ஸ்தம்பித்துப் போன மான்கள்போல் அவரையே மருண்டு மருண்டு பார்த்தார்கள்.
ஐம்பது வயதிலும் எண்பது கிலோ எடை கொண்ட உடம்பில் முன் தள்ளிய அவரின் வயிறும் பின் தள்ளிய கழுத்தும் சிவப்பேறிய கண்களும் அவர்களைப் பயமுறுத்தின.
அய்யய்யோ.... அம்மம்மோ.... உரத்த சத்தத்தில் மூச்சு விட்டபடி ஒன்றும் பேசாமல் அவர்களையே முறைத்துக்கொண்டிருந்த அர்ச்சுனனைப் பார்த்து வசந்தா தட்டுத் தடுமாறி குட்மார்னிங் ஸார் என்றாள்.
அது கோபச் சிரிப்பா சாதாச் சிரிப்பா அல்லது சோதாச் சிரிப்பா என்று அந்தப் பெண்கள் அனுமானிக்க முடியாமல் அல்லாடியபோது அர்ச்சுனன் ஆணையிட்டார்.
அவளுக்கு அகோரப் பசி இந்தச் சமயத்தில் அதிகாரி அர்ச்சுனன் உள்ளே இருந்த ஊழியர்களை சட்டை செய்யாமல் தனது அறையின் புஷ் டோரை வேகவேகமாகத் திறந்து நுழைந்தபோது டில்லிக்கு எஸ்.டி.டி.
நீங்க நேற்று சொன்னபடியே ராம் அண்ட் சீதாவுக்கு போன் செய்து இன்னைக்கே சரக்கை லாரியிலேயோ டெம்போவுலயோ கொண்டு வந்து டெலிவரி செய்யணுமுன்னு சொல்லிட்டேன் ஸார்.
இயல்பிலேயே முன்கோபமும் முரட்டுத்தனமும் போதாக் குறைக்கு நேர்மையும் கொண்ட தண்டாயுதபாணி அர்ச்சுனனிடம் அதே கேள்வியைத் திருப்பிக் கேட்கப் போனான்.
இவரைப்போல் பல்வேறு காரணங்களுக்காக பலப்பலவான அதிகாரிகளை எதிர்த்துப்பேசி பல்லுக்கு ஒன்று வீதம் சுமார் முப்பத்திரண்டு மெமோக்களை வாங்கியிருக்கும் தண்டாயுதபாணி தண்டமான முண்டம்போல் வெளியேறினான்.
அறை வாசலில் அந்தப் பெண்கள் நீதான் கொடுக்கணும் என்று மசால் தோசையை ஒருவருக்கு ஒருவர் மாற்றி மாற்றித் திணித்துக் கொண்டிருந்த போது இன்னும் இருக்கையில் உட்காராத அர்ச்சுனன் அவர்களை இடித்துக்கொண்டே வெளியே வந்து பி.ஏ.
நீ சரியான தேர்ட் ரேட் பெல்லோ மொதல்ல டெல்லிக்கு எஸ்.டி.டி போடுய்யா பல்லோர் முன்னிலையில் தன்னைப் படாத பாடுபடுத்திய அர்ச்சுனனின் வாயில் மானசீகமாய் இரண்டு குத்துக்களை விட்டபடியே சண்முகம் டெலிபோனைச் சுழற்றியபோது அர்ச்சுனன் தலையை ஒரு சுழற்றுச் சுழற்றியபடி தனது அறைக்குப் போனார்.
வாசலில் அந்த மசால் தோசைப் பெண்கள் இருப்பதைப் பார்க்காமல் அதே சமயம் அவர்களை இடித்தபடியே இருக்கையில் வந்து தொப்பென்று உட்கார்ந்தார்.
என்று வாதம் செய்த வசந்தாவும் மங்கையும் இறுதியில் சமரசப்பட்டு அந்தச் சின்ன தோசையை ஆளுக்கொரு பக்கமாகப் பிடித்தபடி ஏதோ எலியைத் தூக்கிக் கொண்டு வருவதுபோல் அவர் மேஜை முன்னால் போட்டார்கள்.
அர்ச்சுனன் வாஷ் பேசினுக்குச் சென்று வாயைக் கழுவாமல் கைக்குட்டையில் அதை துடைத்தபோது ஆசந்தா உதடுகளை ஈரமாக்கியபடி கேட்டாள்.
மங்கையும் ஒரு மூலையில் மின்விசிறி காற்றில் பட்டொளி வீசிப் பறந்து கொண்டிருந்த இரண்டு ரூபாய் நோட்டைப் பொறுக்கி எடுத்துக்கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் அர்த்தத்தோடு பார்த்தார்கள்.
அந்தப் பெண்கள் ஒன்றும் புரியாமல் நகர்ந்த போது அர்ச்சுணன் அவர்களைப் பார்த்து சண்முகத்த வரச்சொல்லுங்க.... உங்கள மாதிரி அவனும் ஒரு தண்டம் என்றார்.
யோவ்... சால்ட் டிபார்ட்மெண்ட்ல... நீ ஒரு டெபுடேஷன் போஸ்ட்டுக்கு அப்ளை செய்திருக்கே பாரு ஒனக்கே அதைக் கொடுக்கும்படி... அஸிஸ்டெண்ட் சால்ட் கமிஷனர்கிட்டே சொல்லணும்.
இதுல்லாம் துக்ளக் மாதிரி... மேற்கொண்டு ஆணித்தரமாகப் பேசப்போன தண்டாயுதபாணியை அதிகாரி அர்ச்சுனன் அப்பாவித்தனமாய்ப் பார்த்தபடி இடைமறித்துப் பேசினார்.
ஒன் வீட்டு கிரகப்பிரவேசத்துல ஒன் ஒய்ப் சீதா என் தட்டுல என்னவெல்லாமோ கொட்டியபடியே அங்கிள்... அங்கிள்னு என் சொந்த டாட்டர் மாதிரி அன்பைக் காட்டினாள் பாரு தின்னதை சத்தியமாய் மறந்துட்டேன்.
ஸார் அந்த நகரத்தின் பிரதான வீதியில் கலக்கும் குறுக்குச் சந்து மூலையில் காய்கறிகளைப் பேரம் பேசியபடியே தராசில் அள்ளிப் போட்டவளை சம்பந்தம் சற்றுத் தொலைவில் நின்றபடி நோட்டம் போட்டார்.
நானும் நீ என்னதான் செய்வேன்னு பார்த்துடலாமுன்னுதான் நடக்கேன்... ஏதோ எங்க நாய்னா போல இருக்கியேன்னு பார்த்தால்.... ஜோடி போட்டா நடக்கே...?
தனியாய் அடித்தால்கூட... கையெடுத்துக் கும்பிட்டுத் தப்பிக்கலாம்... நட்ட நடு வீதியில் பல பேர் முன்னால் அடிபட்டு பத்திரிகைகளிலே பெரிய பெயராய் வாங்கி... சீசி... இவளெல்லாம் குடும்பப் பெண்ணா... இஷ்டமில்லேன்னா எதிர்பக்கமாய்ப் போக வேண்டியதுதானே... அய்யோ... சைக்கிள்... அவள் இருக்கிற சைக்கிள்... சம்பந்தத்திற்கு அந்த மூடுபனி உச்சி வெயிலாகியது.
சம்பந்தம் அந்த நாற்காலியைத் தூக்கிக் கொண்டே ஓடினார்... ஓடினார்... அந்த அறையின் ஓரத்திற்கே ஓடினார்... அரைமணி நேரம் ஆடியடங்கி விட்டது.
எப்படியாவது சாக்குப் போக்குச் சொல்லிவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறுவதற்காக எழுந்தார்... எழுந்த வேகத்திலேயே அமர்ந்தார்... ஒருவேளை அந்தச் சைக்கிள்காரன் வெளியே காத்து நின்றால்... உள்ளே வந்தால் தன்னை அடிப்பது தடைபடலாம் என்று நினைத்து வெளியே காத்திருந்தால்... சம்பந்தம் கூனிக்குறுகி உட்கார்ந்தார்... நடந்ததற்கு வருத்தப்படுவதுபோல் தலை குனிந்தார்.
ஒருவேளை நான் கிழவன்தானோ... இதனால்தான் நான் எந்தப் பெண்ணோடவாவது சரசமாக நடக்கும்போது சிலர் சிரிப்பார்களே... அந்தச் சிரிப்புக்களுக்கு எனக்கு வயதாகி விட்டது என்று அர்த்தமோ?
இவ்வளவு நேரமும் இங்கே உட்கார்ந்ததுக்கு வாடகைப் பணம் கொடுப்பதுபோல் கொடுத்துவிட்டுப் போகலாம்... அதோடு பத்து நாளாய் லேசாய் வயிற்று வலி வந்து போகுது... டாக்டரின் அறைக்குள் நுழைந்த சம்பந்தத்திற்கு அந்த அறை வித்தியாசமாகப்பட்டது.
மையத்தில் ஒளிப்பந்தம் போன்ற செஞ்சுடர்... டாக்டர் நாற்காலிக்கு எதிரே ஏழெட்டு பேர் உட்காரும்படியான சோபா செட் என்ன இதெல்லாம்...?
அந்த முகத்தில் தோன்றிய அன்புப் பிரவாகத்திற்குக் கட்டுப்பட்டோ என்னவோ மெள்ள நடந்து சிறிது நின்று டாக்டர் மீது வைத்த கண்களை விலக்காமலேயே சோபா ஸெட்டில் உட்கார்ந்தார்.
அப்பா ஒரு பெரிய இடத்துக்குத் தன்னைக் கொடுத்துவிட்டுப் பத்தாயிரம் ரூபாய் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டது எல்லா அரசு ஊழியர்களையும்போல் தன் கணவனும் சம்பளமும் கிம்பளமுமாய்த் தன்னை வாழ வைப்பார் என்று நம்பிய பெரிய இடத்து மனைவி நாளடைவில் தன்னை நாலுபேர் முன்னால் அடிக்கடி நாறடித்தது.
அலுவலகப் பணி மாற்றத்திற்கு உள்ளாகி மனைவியையும் இரண்டு குழந்தைகளையும் சென்னையில் வைத்துவிட்டு தான் மட்டும் டில்லி கல்கத்தா பம்பாய் என்று சுற்றிவிட்டு இப்போது இந்தத் திருச்சியில் பணியாற்றுவது அம்மாவின் போதனையாலோ என்னவோ பெற்ற மகளும் மகனும் பாராமுகமாய் இருப்பதுஆகிய கடந்தகால வெறுப்பு நிகழ்ச்சிகளும் அதற்காக அவர் மேற்கொண்ட விருப்பு நிகழ்ச்சிகளும் அவர் மனதிலே காட்சிகளாகவும் கண்ணிலே நீராகவும் உருவெடுத்தன.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அந்தச் பாலியல் சிந்தனை அதனை மட்டுமே பற்றி நிற்கும் மனம் அதில் மட்டுமே ஈடுபடும் குணம்... இழி குணம்... சம்பந்தம் திடீரென்று குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதார்.
டாக்டர்கிட்டே உடம்பை நிர்வாணப்படுத்திக் காட்டுறது எப்படித் தப்பில்லையோ அப்படி மனோதத்துவ டாக்டரிடம் உள்ளத்தை நிர்வாணப்படுத்திக் காட்டுறதுல தப்பில்ல ஸார் ஒங்க மனசுல உலகமே ஒங்களுக்கு எதிராய் இருக்குது மாதிரி எண்ணம் வருதா?
சொல்லுங்க ஸார்... கடைசில சொன்னதுதான் டாக்டர்.... கரெக்ட்... கடைசில சொன்னதுதான்... விவரம் தெரிந்த நாளில் இருந்தே என் மனசில் ஒரே ஒரு எண்ணந்தான்.
எந்த அலுவலகத்திற்குப் போனாலும் முதலில் ஆபீஸ்ரைப் பார்க்க வேண்டிய நான் அங்கே இருக்கிற பெண்களைத்தான் பார்ப்பேன் டாக்டர் அப்படிப் போன ஒரு நிமிஷத்திற்குள்ளே எந்தப் பெண்ணாவது இன்னொரு ஆடவனிடம் பேசி விட்டால் நான் இருக்கும்போது அவள் எப்படிப் பேசலாம் என்பது மாதிரியான பேயெண்ணம் வரும்.
மூச்சு எப்படி நிரந்தரமாய் இருக்குதோ அப்படிப் பெண் பித்தே எனக்கு மனம் முழுதும் வியாபித்து விட்டது டாக்டர்... காலையில டீ சாப்பிடப் போகும்போது... ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தால் அவள் பின்னால் டி சாப்பிடாமலே போவேன்.
ஆபீஸுக்கு முக்கியமான விஷயத்தைக் கவனிக்கிறதுக்காக அவசரமாய்ப் போகும்போதுகூட வழியில் ஒருத்தி ஓரிடத்தில் தெரிந்தால் அவளை நினைச்சு ஆபீஸை விட்டுடுறேன் டாக்டர்.
மாதிரி பெண் பித்து என்பதும் ஒரு அடிக்ஷன் அதாவது ஒரு கண்மூடித்தனமானப் பிடிப்பு... உடம்பில் ஏதாவது காயம் ஏற்பட்டால் தொடையில் எப்படி நெரி கட்டுதோ அப்படி மனசுலே வரும் காயங்கள்... சில சமயம் பாலியல் உணர்வு ரூபங்களாக வரும்.
இது சமூகத்துக்கு ஒருத்தரைக் காமுகனாய்க் காட்டினாலும் எங்களை மாதிரி மனோதத்துவ நிபுணர்களுக்குத்தான் இது வயிற்று வலி தலைவலி மாதிரி நீங்களே கேட்டு வாங்காமல் உங்களிடம் வந்த மனோவியாதின்னு தெரியும்.
தண்ணீர் இறைக்கிறவன் கல் சுமக்கிறவன் ஏலேலோ பாடுவது மாதிரி... கஷ்டம் சுமக்கிறவன் பெண் சுகத்தைக் கற்பனை செய்து பார்ப்பான்.
அந்த இனிமையான எண்ணத்தில் அந்தத் தூய தரிசனத்தில் நீங்கள் தந்தையாக இருந்துகொண்டே பிள்ளையாகலாம் பிள்ளையாக இருந்துகொண்டே தந்தையாகலாம்.
ஊழியர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் வேலையைத் துவக்கவில்லையானாலும் வேலைக்காக கூடிவிட்ட வேளை... இவர்களுக்காக காபி வாங்கிக் கொண்டு திரும்பிய வேதமுத்து அலுவலக வளாகத்திற்குள் நுழைந்தவுடனேயே என்னமோ ஏதோவென்று எக்கி எக்கி ஓடினான்.
யூனிபார பழுப்பு சட்டைக்கு மேல் பூணூல் போட்டது மாதிரியான வெள்ளை பிளாஸ்டிக் பட்டையின் அடிவாரத்தில் தொங்கிய இரண்டு லிட்டர் பிளாஸ்க்.
அங்கே கண்ட காட்சியைப் பார்த்ததும் ஒரு காலை வாசல் படியில் வைத்து தூக்கிய மறுகாலை தலையில் பதிய வைக்காமல் நிலைப்படியினை ஆதாரமாய் பிடித்தபடி அவன் ஒற்றைக் காலில் நின்றபோது என்னம்மா... காது குத்தறே.
ஒருத்தன் போயிட்டா... ஆபீஸே போயிடுமா என்ன... முதலமைச்சர் கவர்னரை வீட்டுக்கு அனுப்பினாலும் கவர்னர் முதலமைச்சரை வீட்டுக்கு அனுப்பினாலும் சர்க்கார்னு ஒண்ணு இருக்கத்தானமா செய்யும்?
அப்படி இருக்கையிலே... இவன் சுண்டக்காய் ஆபீஸரு... பிள்ளைக்காப் பயல்... இவன் போயிட்டால்... எங்க பணமும் போகணும்னு அர்த்தமா... தெரியாமத்தான் கேக்கேன்.
விளையாடுறதுக்கு ஒனக்கு வேற ஆளு கிடைக்கலையா... செம்மண் நிறத்திலான திரைத் துணியால் கோஷா போடப்பட்ட கிழக்குப் பக்கத்து ஆபீஸர் அறைக்கும் காலிழந்த நாற்காலிகளையும் ஓட்டை ஒடிசல் மேஜைகளையும் கொண்ட மேற்கு பக்கத்து மூளி அறைக்கும் இடைப்பட்ட செவ்வக அறைக் கூடத்தில் கடற்கரைப் பாண்டி நர்த்தனமே ஆடினார்.
காலில் சலங்கையில்லாக் குறையைப் போக்குவது போல் இருபக்கமும் போடப்பட்ட மேஜை நாற்காலியை தட்டியபடியே அங்கும் இங்குமாய் ஆடியும் பாடியும் அவர் சுழன்றபோது அதிகாரி அறைக்கு வெளியே நான்கு அடி இடைவெளியில் அதன் வாசலுக்கு முன்பக்கமாய் போடப்பட்ட எஸ் நாற்காலியில் நுனிக்கு நகர்ந்துவிட்ட அக்கவுண்டண்ட் பாத்திமா மேஜையில் கையூன்றி அதன்மேல் முகம் போட்டுக் கிடந்தாள்.
இதனால் பாத்திமா தனது பச்சைச் சேலையால் தலைக்கு முக்காடு போட்டு தென்னை ஓலைகளுக்குள் மின்னிய செவ்விளணி போல் முகங்காட்டி தன்னை வேடிக்கைப் பார்த்த கூட்டத்திற்கு ஒரு தன்னிலை விளக்கம்போல் கடற்கரைப் பாண்டியைப் பார்க்காமல் அந்தக் கூட்டத்தை ஓரங்கட்டிப் பார்த்தபடியே பேசினாள்.
அவர் டிரான்ஸ்பரில் போனாலும்... இன்னும் வீட்டைக் காலி பண்ணல... எப்படியும் வருவாரு... வந்துதான் ஆகணும்... அநேகமாய் ஒரு வாரத்துல... ஒரு வாரம்... ஒரு வாரமுன்னு மூணுமாசமா... இப்படித்தான் சப்பக்கட்டு கட்டுறேம்மா... மூணு மாசமா சம்பளம் வாங்காமல் இருந்திருப்பானா... மூணுமாசமா வீட்டுக்கு செலவழிக்காமல் இருந்திருப்பானா... மூணுமாசமா... பெண்டாட்டிகிட்டே... பாத்திமா காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டு தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.
இவளுக்கு வேண்டியதுதான் என்பதுமாதிரி இதுவரை வேடிக்கைப் பார்த்த சகாக்களில் அருதிப் பெரும்பான்மையினருக்கு அந்த ஆசாமியின் பேச்சு அதிகப்படியாய் தோன்றியது.
எந்த பாத்திமாவுக்கு பாதுகாவலாய் நிற்க போவதுபோல் போனானோ அந்த பாத்திமாவை விட்டு விட்டு பழகுதற்கு இனிய ஜோதிக்கு மெய்க்காவலன்போல் மெய்யோடு மெய்பட நின்றான்.
அந்த ஆசாமியின் ஆட்டத்திற்கு ஜால்ரா போடுவதுபோல் அரசாங்க கவர்களில் சாப்பா போட்டுக் கொண்டிருந்த டெப்திரி சாமிநாதன் அங்கிருந்தபடியே கடற்கரைப் பாண்டியன் முதுகைப் பார்த்து முறைத்தான்.
பராஸ் மேஜை நாற்காலிகளை துடைப்பவர் சண்முகம் கையில் பிடித்த ஈரத் துணியை பிழிந்தபடியே தகராறுக்கு உரிய இடத்தை நோக்கி பாய்ந்தான்.
இல்லாட்டா இங்கிருந்து இம்மியும் நகரமாட்டேன்... ஒங்களால ஆனதை நீங்க பாருங்க... என்னால ஆனதை நான் பாக்கேன்... அந்த அலுவலகவாசிகள் ஆடிப்போனார்கள்.
கிரேட் டூ ஆறுமுகம் கிரேட் டூ ஜோதியை தோளைப் பிடித்து இருக்கையை நோக்கி மெல்லத் தள்ளிவிட்டு அந்த சாக்கில் அவனும் நடந்தான்.
ஆபீஸர் அறை முக்காட்டுத் துணியை சுருட்டி நிலைப்படிக்கு மேலே உள்ள பக்கவாட்டு கம்பியில் சொருகிவிட்டு அந்த அறைக்குள் ஓடினார்.
அங்கே உள்ள சன்மைகா போட்ட வளைவு மேஜையை ஒரு பக்கமாய் இழுத்துப்போட்டுவிட்டு அதற்குப் பின்னால் புத்தம் புதிதாய் கிடந்த மெத்தை நாற்காலியை இழுத்தபோது சக்கரச் செருப்புகள் போட்ட அதன் கால்கள் அவர் பக்கமாய் நகர்ந்தன.
இப்படிப்பட்ட இந்த நாற்காலியை வாசல் முனைக்கு கொண்டு வந்துவிட்ட கடற்கரைப்பாண்டி அதன் உச்சியை ஆபீஸரின் தலையாய் அனுமானித்து வலது கையால் அதை திருகியபடியே இடது கையை ஆட்டி ஆட்டிப் பேசினார்.
ஆனால் இந்த பாத்திமாவோ அலுவலகத்தில் எவரும் இல்லாத சமயங்களில் மூட்டைப்பூச்சிகள் வாழும் தனது நாற்காலிக்கு காலால் ஒரு உதை கொடுத்துவிட்டு அதோ அந்த அறைக்குள் போய் இந்த அரியாசன நாற்காலியில் உட்காருவாள்.
இப்படி பல நாள் நடக்கும் சங்கதியை இந்தக் கிழம் வழக்கமாய் பாக்கி கேட்க வந்த ஒரு நாள் பார்த்துவிட்டது... என்ன செய்வது என்று புரியாமல் அவள் தடுமாறியபோது கடற்கரைப் பாண்டிக்கு அதுவே வெல்லக்கட்டியாகியது.
ஜீப்பில இவள் ஆபீஸரோட முன்னால உட்கார்ந்திருப்பாளா இல்ல பின்னால இருந்திருப்பாளா.. என்ற ஆராய்ச்சியில் அவர்கள் மூழ்கியபோது வேதமுத்து ஒருவன் மட்டுமே சுயமாய் நின்றான்.
இங்கே ஒருத்தன் இருந்தானே... சூட்டும் கோட்டுமாய்... சொட்டத் தலையன்... ஆபீஸராம் ஆபீஸரு... இவனுவல்லாம் ஆபீஸரானதால்தான் இப்போ இந்தியாவே நாறுது அவனும் இந்த பொண்ணும்.
இதை மூவாயிரத்தி முன்னுறு ரூபாய்க்கு பேசி முடித்து அங்கேயே அசோக முத்திரத் தாளுல ஆர்டர் கொடுத்தாங்க கிரிடிட் பில் தந்திங்கன்னா... அதை ஹெட் ஆபீசுக்கு அனுப்பி அங்கே இருந்து செக் வந்து... அதை மாத்துறத்துக்கு நாளாகும்... அதனால கேஷ் பில்லா கொடுங்க... ஒரு வாரத்துல பணம் வந்துடுமுன்னு சொன்னாங்க... நானும்.
வரும் என்கிறதுக்கு அத்தாட்சியும் இல்ல... சீவி சிங்காரிக்க தெரியுது... சொன்ன வாக்கை காப்பாற்ற தெரியல்ல... தூ.... எல்லோரும் சும்மா நின்றபோது கடற்கரைப் பாண்டியிடமும் ஒரு நியாயம் இருப்பதை புரிந்துகொண்ட வேதமுத்து இப்போது இதமாகப் பேசினான்.
நான் சர்க்கார் மாப்பிள்ளை இல்லய்யா... காலையில எட்டு மணிக்கு கடைக்குப் போய்... கூட்டிப் பெருக்கி தண்ணி தெளிச்சு ஒவ்வொரு மேஜையாய் நகர்த்தி... திங்கள் கிழமையிலிருந்து ஞாயிற்றுகிழமை மத்தியானம் வரைக்கும் உழச்சும் இருபது வருஷத்துல தொளாயிர ரூபாய் சம்பளத்துல கஷ்டப்படுற தொழிலாளிய்யா... முதலாளி இல்லாத சமயத்துல கேஷ் பில் போட்டு இந்த நாற்காலிய கொடுத்தேன்.
ஒன்கிட்ட சொல்லக் கூடாது... ஆனாலும் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்துல சொல்றேன் முத்து... ஆபீஸ் சம்பளத்தை அவர்கிட்ட அப்படியே கொடுத்திடணும்.
அப்புறம் தினமும் பஸ் சார்ஜ்க்கும் ஒரு கப் காபி குடிக்கிறதுக்கும் அவர்கிட்ட கையேந்தி பிச்சை வாங்கணும்... இதுதான் என்னோட பிழப்பு... பாத்திமா ஏதோ பணம் கொடுப்பாள் என்பத மாதிரி வேதமுத்துவின் கிசுகிசுப்பின் மூலம் நம்பிக்கைப் பெற்ற கடற்கரைப் பாண்டி அவள் கையை விரித்து பதிலுக்கு கிசுகிசுப்பதில் ஏமாற்றமடைந்து ஒப்பாரி போடுவதுபோல் பேசினார்.
ஆபீஸரைக் காட்டிக் கொடுத்தால் அவன் தனது அந்தரங்க குறிப்பேட்டில் வில்லங்கம் செய்து அதனால் நெருங்கி வரும் பதவி உயர்வு ஓடிவிடக் கூடாதே என்று இதுவரை பல்லைக் கடித்து பொறுத்தவள்.
கவலப்படாதிங்க பெரியவரே... இப்பவே மெட்ராசுல இருக்கிற எங்க டெப்டி டைரக்டருக்கிட்ட டெலிபோன்ல பேசி நடந்ததைச் சொல்றேன்... உங்க மொதலாளிக்கும் டெலிபோன்ல விஷயத்தை சொல்றேன்... பாத்திமாவின் முகம் இறுகியது.
ஒரு கிளாஸ் ஒன் அதிகாரியைப் பற்றி எப்படி கம்ப்ளைன்ட் செய்திருக்க முடியும்... எனக்கும் மெமோ கொடுக்கப் போறாராம்... கேட்டால் தலைக்கு வந்தது பூவோட போச்சுதுன்னு நினைச்சுக்கோனு சிரிக்கிறார்... பாத்திமா அழுகையும் சிரிப்புமாக சொல்லி முடிக்குமுன்பே இப்போது சென்னையிலிருந்தே டெலிபோன் வந்தது.
எம்மா... ஒன்னைக் கையெடுத்துக் கும்பிடுறேன்... அஞ்சு நாள் இல்ல பத்து நாளுன்னு சொல்லு ஒரு வாரமுன்னு புளிச்சிப்போன வார்த்தையை மட்டும் சொல்லாதே.
சரி சரி இந்தப் பக்கமா வாங்க... இந்தாங்க பேப்பர்... இந்தாங்க பேனா... எழுதுங்க... ஏன் தயங்கறீங்க... எழுதிக் கொடுக்காட்டால் பணம் வராது.
பழைய அதிகாரியான பால் வண்ணன் அடுத்த திங்கட்கிழமை அலுவலகம் வந்து எல்லோருமாய் எனக்கு சஸ்பென்ஷன் வாங்கிக் கொடுத்துட்டிங்களே.
அதை எப்படி தாங்கிக்க முடியும்.... பாவம் புள்ளக்குட்டிக்காரன்.... வேதமுத்து எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கடற்கரைப் பாண்டிக்கும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பாத்திமாவுக்கும் இடையே போகப் போனான்.
அலுவலகத்தில் இந்த பாத்திமா உட்பட எல்லா ஊழியர்களும் இந்த வேதமுத்துவை வா போ என்று பேசும்போது அதிகாரி பால்வண்ணன்தான் நீங்க என்று அழைப்பான்.
லட்சுமி பக்தர்களை எப்படி நடத்துவாளோ ஆனால் இந்த மானுட லட்சுமி ஓரிரு தடவை இந்த பியூன் வேதமுத்துவை டைனிங் டேபிளில் தன் குழந்தைகளோடு சரி நிகர் சமானமாய் வைத்து சாப்பாடு போட்டவள்.
அப்படிப்பட்ட அந்த உத்தமியை கணவன் செய்த காரியத்திற்காக வேதனைபட வைப்பதா... கூனிக் குறுகி வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்க வைப்பதா... ஒருவேளை அந்த அம்மாவிடமே விஷயத்தை சொல்லலாமா... வேண்டாம்.
நல்ல வேளையாக பக்ரீத் கொண்டாடப் போவதாக அவன் போட்ட வேதமுத்து இந்துவாக்கும் பெஸ்டிவல் அட்வான்ஸ் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு முன்னூறு ரூபாய் இன்றைக்குத்தான் கிடைத்தது.