sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
காற்றின் கொடுமையால் பறவைகள் நிலத்தே வீழ்கின்றன.எனினும் கொக்குக்கூட்டமும் நாரைகளும்பு துப்புனல்வரும் வேகத்திற்கு ஆற்றாதுவிலகி ஓடுதலில்லாத நீர் இருக்கும் இடங்களிற் பாயுங் கயல் முதலிய மீன்களின் மேற்கருத்து வைத்தனவாய்த் தத்தித் தத்தி இயன்றமட்டும் பறந்து வந்து இரை கொள்ளுகின்றன.
இவ்விதமான கிராமாந்தரங்களிலிருந்து நாம் நகர்ப்புறமணுகியதும் வயற்புறங்கள் தோறும் நீர் வளத்தால் நெற்பயிர்கள் செழித்து வளர்ந்து கதிர்கள் முற்றி இறைஞ்சி நிற்பதையும் அடிபருத்த கமுகினது பாளைவிரிந்த தாறுகளில் பசிய காய்கள் நீர்திரண்டு புறம் பருத்து முற்றிக் குலை குலையாய்த் தொங்குவதையும் பூக்கள் நிரம்பிய குளிர்ச்சியான சோலைகளிற் கிளைகள் ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து தழுவி நிற்ப அவைகளிலிருந்து மழைத் துளிகள் இடையறாது வீழ்ந்து கொண்டிருப்பதையுங் காணப் பெறுகின்றோம்.
அங்கே சென்று எய்துதற்கு நகரத்திற்கு வெகுதூரத்திலுள்ள கிராமப் பிரதேசங்களிலிருந்து புறப்பட்டு நம்மையுமுடன்கொண்டு போதுகின்றார் நக்கீரர்.
அங்கே அழகிய திண்ணிய தோளினையும் தேகப் பயிற்சியால் சதைகள் ஏறப்பெற்று முறுக்குண்ட மேனியையுமுடைய மிலேச்சர்கள் கள்ளுண்ட மகிழ்ச்சியால் தலைதடுமாறி மழைத் துவலையை யும் சிறிதுங் கருதாதவராய் பகல் கழிந்து விட்டமையையும் நோக்கா தவராய் துகில்களை முன்னும் பின்னும் நால விட்டுக் கொண்டு தமக்கு வேண்டிய விடத்தெல்லாம் திரிவதைக் காண்கின்றோம்.
தெருவில் இருமருங்குமுள்ள மடவரல் மகளிர் பருவத்தின் தன்மையால் இரவும் பகலும் தெரியாதவராய் மயங்கி பின் பூந்தட்டிலே இட்டு வைத் திருக்கும் பிச்சிப்போதுகள் மெல்லென முகையவிழ்ந்து நறுமணங் கமழுகையினாலே அந்திகாலமாயிற்றென்பதை யுணர்ந்து இரும்பினால் செய்த தகளியில் நெய்வார்த்துத் திரியிட்டு விளக்கேற்றி நெல்லும் மலருந் தூவிக் கை தொழுகின்றார்கள்.
இங்ஙனம் பொழுதறிந்து கோடற்கு வகைதெரியாத மனையுறை புறவுகள் தம் பேடுகளுடனே இரைதேடற்குச் செல்லாது ஒரே நிலையிலிருந்து கடுத்த காலானது ஆறும்படியாக இடம் மாறி மாறிப் பெயர்ந்து கபோதகத்தலையில் இருக்கின்றன.
வேனிற்காலத்தே உபயோகப்படும் தண்ணறுஞ் சாந்தமும் சிலாவட்டமும் இப்போது குளிர்ச்சி மிகுதியினால் மகளிர்க்கு வேண்டப்படாது கழிய அவர்தங் குற்றேவலாளர்கள் கொள்ளின் நிறத்தை யொத்த சாத்தம்மியிற் கஸ்தூரி முதலிய பசுங்கூட்டு அரைக்கின்றார்கள்.
அம்மகளிர் மாலை யணிந்து கோடலை விரும்பாதவராய்ச் சின்மலர் பெய்து முடித்தலை வேண்டி தம் கூந்தற்கு அகில் முதலியவற்றா லுண்டாகும் நறும்புகையை ஊட்டுகின்றார்கள்.
கைவல் கம்மியன் அழகுபெற இயற்றிய ஆலவட்டங்கள் உறையிடப்பட்டுச் சிலம்பியினது வெள்ளிய நூல் அவைகளிலே பற்றிப் படர்ந்திருப்ப முளைக்கோலிலே தொங்குகின்றன.
வேனிற் காலத்துத் துயில் கொள்ளும் மேன்மாடத்தின் அறைகளில் தென்றற் காற்று மெல்லெனத்தவழும் சாளரங்கட்கு எதிரே நின்று உலாவாது அச்சாளரங்களை நன்கு பொருந்த அடைத்துத் தாழிட்டு இளையோரும் முதியோரும் வாடைக் காற்றின் கொடுமைக் காற்றாது நெருப்பினை யெழுப்பிக் குளிர்காய்ந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள்.
வேனிற்காலத்து ஆடற்றொழிலை விரும்பும் மகளிர் அவ் ஆடலை இப்போது துறந்து பாடலை விரும்பி யாழினையெடுத்து அதன் நரம்புகள் குளிர்ச்சியாலே நிலைகுலைந்திருப்பக்கண்டு தம்மார்பகத்தே தடவி வெம்மையூட்டி பண்ணுமுறை நிறுத்துகின்றார்கள்.
இவ்விதமாக காலமழை செறிந்த வாடைகாலத்து நிகழ்வன முழுமையுங் கண்குளிரக்கண்டு சிறிது தூரம் சேறலும் அரண்மனையின் கோபுரவாயிலை யடைகின்றோம்.
அதன் கோபுரம் பெரியதொரு குன்றினைக்குடைந்து வாயிலமைத்ததுபோன்ற தோற்றமுடையதாய் வென்றெழு கொடியோடு வேழஞ்சென்று புகும்படியாக உயர்ந்த நெடு நிலையுடையதாயும் நிற்கின்றது.
உத்திரக்கற்கவியிலே நடுவே திருவும் இருபுறத்தும் இரண்டு செங்கழுநீர்ப்பூவைக் கைக்கொண்ட இரண்டு பிடியும் அமைக்கப்பட்டிருகின்றன.
நிலையிலே அமைந்திருக்கும் கதவுகளிரண்டும் கம்மியனது வேலைப்பாட்டின் திறத்தால் புகையுமுட்புக இடைவெளியின்றி நன்றாய்ப் பொருந்தியிருக்கின்றன.
குதிரைகள் பந்தியிலேயே நிற்க நேர்ந்ததனை வெறுத்து உணவைக் குதட்டுங் குரலும் வெள்ளிய நிலா முற்றத்தே மகரவாயாகப்பகுத்த வாயிலிருந்து கலங்கின மழைநீர் வந்துவிழும் ஓதையும் மயில்கள் செருக்கி ஆரவாரிக்கும் இசையும் செறிந்து மலையினிடத்து ஓசைபோல ஒரே ஓசையாய் கேட்கப்படுகின்றதேயன்றி மற்றைக் காலங்களிற் போல வேறுபடுத்து அறியக்கூடிய ஆடல் பாடல் முதலிய இன்னோசை கேட்கப்பெறுகின்றிலம்.
அது வரைகண்டன்ன தோற்றத்தை யுடையதாய் வரையிலே இந்திரதனுசு கிடந்தாற்போல வீழ்ந்து கிடக்கும் கொடியினதாய் கரியதிண்ணிய தூண்களையும் செம்பிலே செய்யவல்ல தொழில்கள் பலவும் அமைந்த சுவரினையுங்கொன்டு கவினுற விளங்குகின்றது.
கர்ப்பக்கிரகத்தினுள்ளே புலவர் சிறிதும் அஞ்சாது நம்மையிட்டுக் கொண்டு சென்று அரசரது சயனக் கிரகத்தினுள்ளே நம்மை உய்க்கின்றார்.
இவ்வழகிய அறையின் கண்ணே நாற்பத்திற்றியாண்டு சென்றயானையினது தந்தத்தினை யளவுதகச்செத்தி இலைத் தொழில் இடையிடையே பெய்து அமைத்த பெரியதோர் கட்டில் காண்கின்றோம்.
ஒழுக மெல்லிதாய்த் திரண்ட கால்களிலே யமைத்துள்ள குடங்கள் மெல்ல அசைந்து நடக்குமியல்பினராகிய கர்ப்பிணிகளது பால்கட்டி வீங்கிய ஸ்தன்னிய பாரங்களை யொத்து விளங்குகின்றன.
மூட்டுவாய் சிறிதுந் தெரியாதபடி நன்கு பொருந்தின சாளரங்களை ஆணி கொண்டு மேற்கட்டியில் தைத்துக் கட்டிலைச் சுற்றி முத்துவடம் நாற்றியிருக்கின்றது.
கருத்தொருங்கிக் கணவன் மேலே நினைவு வைத்தவளாய்க் கிடத்தலின் மனோ பாவகத்தினாலன்றிச் சரீரியாய் நாம் அங்கிருந்த போதிலும் நம்மை யறியக்கூடாத நிலைமையிலிருந்தாள்.
முத்தாரங்களைச்சுமந்து அழகு பெற்றுத்தோன்றிய அவள் மார்பிடத்தே திருமாங்கல்ய மட்டும் தாழ்ந்து அசைந்து கிடப்பதையன்றி வேறோரணியும் காணக்கூடவில்லை.
அவட்கு ஆற்றாமை மிகுந்ததினாலே நும் இன்னுயிர்த் தலைவர் விரைவில் வந்து நும்மை அடைகுவர் எனப் பலவாறாக அவர்கள் இன்னுரை இயம்பியும் அவைகளைக் கருத்துட் கொள்ளாளாய் மிகக் கலங்கி கட்டிலின் திரையிலே மெழுகுசெய் படத்தில் சந்திரனோடு பிரிவின்றி அமைத்திருக்கும் உரோகிணியைப் பார்த்து நெட்டுயிர்க்கின்றாள்.
தனது தோளிலிருந்து நழுவி வீழ்ந்த துகிலை ஒரு பக்கத்தே அணைத்துக்கொண்டு தனது உறை கழித்த வாளினை ஏந்தி வருபவன் தோளிலே தன் கையை அமைதியோடு சேர்த்தி யுள்ளான்.
இங்ஙனம் நடக்கும்போது அவன் யுத்தத்திற்குச் சன்னத்தனாய் இருப்பதைத் தெரிவிப்பன போலச் சேணமிட்ட குதிரைகள் மழைத்துளியை உதறிப் போகட்டுக் கனைக்கின்றன.
தனக்கு முன்னாலே செல்கின்ற சேனாதிபதி புண்பட்ட வீரரை முறையே காட்ட அவர்களுக்கு அகமலர்ச்சி யுண்டாகும் வண்ணம் சுமுகனாய் இன்சொற் சொல்லித் தன்னுயிரினுமினியராகிய சிலரோடு பாசறைப் புறத்தே திரிதருகின்றான்.
பாட்டிற் சொல்லக்கருதிய தலைமைப் பொருளைப் பலவேறு பிரிவு படுத்துச் சிதைவுறுக்காமல் ஒருமைப் படுத்தி யாவரும் எளிதின் உணரக் கூடிய இயல்பும் இனிமையும் பெறும்படி அமைத்த ஆற்றலும் அவ்விஷயத்தைத் தோற்றுவாய் செய்து சிறிதும் இடர்ப்படாமல் செய்யுட் போக்கிலேயே வளர்த்து முதிர்ச்சியடைவித்த திறனும் செய்யுட்பொருள் நிகழ்தற்கு இடனாகிச் செய்யுட்குத் துணையாயமைந்த இயற்கையினது நலன்களை உண்மையின் வழாமல் மனங் களிப்ப வருணித்த அருஞ்செயலும் கருதிய பொருள் கற்பார் மனத்திற் பதிந்துகிடந்து இன்புறுவித்தலையே வேண்டி அதற்கேப்ப ஒவ்வொரு வரியையும் அமைத்த கூர்த்த அறிவும் சுவையறி நுட்பமும் பெரிதும் வியக்கற் பாலனவேயாம்.
பிற்கால நூல்களிற் பயிற்சி மிக்குள்ளானொருவன் இச்செய்யுளைக் கற்பானாயின் அவன் காணும் வேறுபாடு மிகுதியாயிருக்குமென்பதில் ஐயமில்லை பிற்காலச் செய்யுட்களிற் பெரும்பாலன எதுகை மோனையாதி கட்டுக்களினாற் பிணிவுறுக்கப்பட்டுபொருள் வளமின்றி மிகைபடக்கூறல் கூறியது கூறல் என்பவைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்ளும்படி உள்ளன.
சொன்னயமும் பொருணயமும் தொனி நயமும் துறுமி விளங்கா நின்ற என்று ஆக்கியோனே எழுதின முகவுரைகளிற் காணலாமன்றி செய்யுள் நூலினுள்ளெ இவைகளைக் காண்பது அரிதினுமரிது.
சங்கச்செய்யுட்களோ வெனில் பொருள் வளத்தைப் பெரிதுங் கருதி பொருட்கேற்பச் சொற்களையமைத்து சொற்களிலும் சுவையுடைய சொற்களையே பிரயோகிக்கப்படுத்தி பொருட்பொருத்தமுற ஓசையினை அடிக்கடி வேறுபடுத்து கற்றார் மனம் களிகூர்ந்து தளிர்க்கும் வண்ணம் இயற்றப்பட்டனவாகும்.
நமது நெடுநல்வாடையில் மிலேச்சர்கள் கட்குடித்து வெறிகொண்டு மழையில் விரைவாக இறுமாந்த நெஞ்சினர்களாகத் திரிகின்றதனை என்ற அடிகள் குறிப்பிடுகின்றன.
நெடுநல் வாடையிற் சுவையுடைச் சொற்களை ஆசிரியர் பிரயோகித்திருக்கின்றார் என்பதை வடமொழிக்கலப்பும் பிற்றைக்காலத்து நூல்களில் மிகுதியாகக் காணப்படும்.
உண்மையின் வழுவியும் சில விடங்களில் உண்மைக்கு முற்று மாறாகவும் பொருளினது தகுதியை நோக்காமலும் உலகின் கண்ணுள்ள பொய்களை யெல்லாந்திரட்டிக் கவிஞர்கள் அலங்காரம் கற்பிக்கின்றனர் இயற்கை வனப்பின்கண் ஈடுபட்டு நூலியற்றினாரல்லர் உயர்வு நவிற்சியணியையே சிறந்ததாகக் கொண்டாடுவர்.
பசும்புற் றரையிலே வெள்ளிய மலர்களை ஆங்காங்குப் பெய்தவிடத்து அது எவ்விதமாய் ஒருவனை இன்புறுத்துமோ அவ்விதமாகவே சங்க நூல்களிற் காணப்படும் அணிகளும் இன்புறுத்தும்.
அக்காலத்துக் கவிஞர்கள் கூறும் உவமானங்களைக் கேட்டமாத்திரத்தில் பெரியதோர் வியப்புண்டாவதன்றி மனோபாவக வுணர்ச்சியும் கூர்ந்து நுண்மை யடையும்.
பல்வகையவாகிய அணிகளையும் பூண்ட ஒரு மங்கை உலகிலுள்ள மக்களெல்லோரும் தன்னையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருப்பதாக எண்ணிக் கர்வத்தினால் மீதூரப் பட்டுக் குறுகுறு எனத் திரியும் நடைக்கும் அழகு மிகுந்த கற்புடைய மங்கை யொருத்தி கர்வமின்றிக் கண்டார் மனம் கனிவுறும்படி எனினும் வேற்றெண்ணம் கொள்ள முடியாத வண்ணம் பரிசுத்தமான தோற்றத்தையுங் கொண்டு நடக்கும் நடைக்கும் எத்துணை வேறுபாடு உண்டோ அத்துணை வேறுபாடு இவ்விருகாலத்துச் செய்யுள்கட்கும் உண்டாம்.
அழகாகச் செய்யப்பட்டு அணிகலன்கள் பூட்டி நிரப்பிய மரப்பாவை ஒன்றினை யந்திரக் கயிற்றினால் ஆட்டு விப்பது போலாம் அச்செய்யுளின் திறம்.
செய்யுளின் ஓசையை நன்கு கவனித்தால் அது செங்கீதத்தில் மிகுதியும் பயிலாது சிறிது பயின்று மெல்லிய குரலோடு ஒருவன் பாடுவானாயின் அஃது எத்துணை இன்பம் பயக்குமோ அத்துணை இன்பந்தான் தருவதாயுள்ளது.
செல்லாறுதோறும் பொருளாழ்ந்து கற்றோர்க்கு இதயங் களிக்கும் வண்ணம் இயற்றப்பட்டிருக்கின்றன.ஓசையைக் கருதினால் அது சங்கீத ஞானமும் பயிற்சியும் நிரம்பிய ஒருவனிடத்துக் கண கண வென்று சாரீரம் பேசுவது போல் மிக்க இனிமையாய் இழைந்து செல்வதால் அழகாய் இருக்கின்றது கேட்கக் கேட்க ஆசை கிளருகின்றது.
உதாரணமாக பிற்றைக் காலத்து நூல்களிற் பலவும் சமயவுணர்ச்சி மிக்க நாளிற் றோன்றினமையாலே அதன் பேராற்றலால் செய்யுட்களெல்லாம் வலித்து ஈர்க்கப்பட்டு அதன் வழிச்செல்கின்றன.
அக்காலத்தில் சிற்ப சாஸ்திரம் வல்லுநர் நல்ல மங்கள சமயம் பார்த்து அந்நேரத்தில் திக்குத் தேவதைகளை வணங்கி மனைவகுத்து வந்தனர்.
வண்ணங்கொண்டு படம் முதலியன தீட்டுவதினும் சிறந்தவர்களாய் இருந்தார்களென்பது என்பதனானும் அறியக் கிடக்கின்றது.கிரேக்கர் முதலிய பிறதேசத்தாரோடு அக்காலத்தவர்கள் பழகியிருந்தார்கள் கிரேக்கர் முதலியோர் இங்கே வியாபாரத்திற்காக வருவது வழக்கமா யிருந்தது.
அரசன் போர் வீரரை வித்தியாசம் பாராட்டாது சமமாய் நடத்தி வந்தானென்பதும் போரிலே புண்பட்ட வீரர்கள் புறக்கணிக்கப் படாராய்த் தக்கவாறு பாதுகாக்கப்பட்டு வந்தார்களென்பதும் நூலின் கடையடிகளால் விளங்குகின்றன.
மக்கள் தாமும் குளிர் காலத்து நெருப்பெழுப்பிக் குளிர் காய்வது இருட்டியவுடன் பெண்கள் விளக்கினை இனி இந்நூற்கு உரைசெய்த நச்சினார்க்கினியரைப் பற்றிச் சிலவார்த்தைகள் சொல்லி நக்கீரனாரது சரித்திரத்தைக் கூறுகின்றேன்.
இத்துணைப் பெருமையாளராகிய இவர் பத்துப் பாட்டின்கண் ஒரோ விடங்களில் செய்யுளை அலைத்து முன்பின்னாகக் கூட்டிச் சொன்முடிபு காட்டிப் பொருள் கொள்ளுவர்.இதனை மாட்டு என்பதன்பா லாக்குவர்.
இவரது பெருமையை இறைவன் இயற்றிய செய்யுளிற் பிழை கண்ட வழியும் குற்றம் குற்றமேயென்று சாதித்து பின் இறைவன் பெருமையை யுணர்ந்து அடியராயினாரென்று வரும் கதை நன்கு விளக்குகின்றது.
இக்கட்டுரையின் கண்ணே பாட்டுடைத் தலைவன் சிறப்பும் அவன் இருந்து அரசியற்றிய காலமும் நக்கீரனார் இச்செய்யுளை இயற்றிய காலமும் செய்யுளின் தலைக்குறிப்பின் பொருளும் அழகும் நூலிற் பொதிந்த பொருளும் செய்யுளின் நலங் கூறுமுகத்தால் பண்டைக்காலச் செய்யுட்கும் பிற்பட்ட காலத்துச் செய்யுட்கும் உள்ள வேறுபாடுகளும் நூலியற்றிய காலத்து வழக்க வொழுக்கமும் நாகரிகமும் ஒருவாறு ஆராய்ச்சி செய்யப்பட்டன.
பட்டினப்பாலையை அரங்கேற்றுவதற்குப் பதினாறு தூண்கள் அமைந்த பெரிய மண்டபம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டிருந்தது என ஓர் சாசனச் செய்யுள் தெரிவிக்கிறது.
இதில் சுந்தர பாண்டியனுக்கும் மூன்றாம் ராஜ ராஜனுக்கும் நிகழ்ந்த போர் ஒன்று கூறப்பட்டுள்ளது என்பது சரித ஆராய்ச்சியாளர் கருத்து.
மிகப் பூர்வகாலத்தே பட்டினப்பாலை அரங்கேறிய மண்டபம் ஆதலாலும் அதற்கு அழிவு செய்யின் தமிழிலக்கிய ஞாபகச் சின்னமொன்றினை அழித்ததாக முடியும் ஆதலாலும் அது அழியாது பாது காக்கப் பட்டது போலும் இதனால் தமிழிலக்கியச் சின்னங்களை நம் மூதாதையர் எவ்வாறு போற்றிவந்தனர் என்பது விளங்கும்.
ஒருகால் பதினாறு கோணங்களிலும் தூண்கள் நிறுவி ஒவ்வொரு தூணிலும் சில பொற்காசுகளைத் தூக்கியிட்டு பதினாறு கோடிப் பொன் என அவற்றை வழங்கினர் என்று நாம் கொள்ளலாம்.
என்ற திருக்குறளைப் பின்பற்றி இவ்வாறு புனைந்து கூறினார்கள்போலும் அன்றியும் ஒவ்வொரு சிற்றரசனும் தன் நாட்டிலுள்ள யானை முதலியவற்றை முற்காலத்தில் பரிசிலாக வழங்கிவந்தனன்.
பதிற்றுப்பத்து பரிபாடல் புறநானூறு என்ற மூன்று நூல்களும் முற்றும் அகப்படாமையினாலே இவை தொகுக்கப்பெற்ற விவரங்கள் அறியக்கூடவில்லை.
கலித்தொகை முற்றும் அகப்பட்டுள்ள தெனினும் அதனைத் தொகுத்தாரும் நெய்தற்கலியை இயற்றினாரும் நல்லந்துவனார் என்னும் ஒரு செய்தியன்றி வேறொன்றும் தெரியமாட்டாது.
தொகுப்பித்தாருள் இருவர் பாண்டியர் எனவே இவ்விருவரும் மதுரையிலேயே இவ் இலக்கியத் தொகுப்பு முயற்சியைச் செய்வித்தனரென்று கொள்ளலாம்.
மேற் கூறியபடி பன்னாடு தந்தான் குறுந்தொகைச் செய்யுளொன்றை இயற்றியவனாதலினால் இந்நூலைத் தொகுத்த காலத்துக்கு முன்பாகவேனும் அல்லது சம காலத்திலேனும் இவன் வாழ்ந்தவனாதல் வேண்டும்.
குறுந்தொகையைத் தொகுத்தார் யாதாமொரு காரணத்தால் இயற் பெயரை நீக்கி இப்பெயரைக் கற்பித்து வழங்கியிருக்கலாமென்றல் பொருத்தமுடையதே.
எனவே காரணப் பெயரின் விளக்கத்தைக் காட்டியமைந்த குறுந்தொகையும் அப்பெயரை எடுத்தாண்ட நற்றிணையும் முறையே ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.
குறுந்தொகை நான்கடிச் சிறுமையும் எட்டடிப் பெருமையும் கொண்ட தென்பதும் நற்றிணை நூல் ஒன்பதடிச் சிறுமையும் பன்னிரண்டடிப் பெருமையும் கொண்டதென்பதும் கற்றார் அறிவர்.
குறுந்தொகை நற்றிணை அகநானூறு என்ற மூன்றும் ஏறத்தாழச் சம காலத்தில் ஒன்றின் பின் ஒன்றாகத் தோன்றியிருத்தல் வேண்டு மென்பது மேலே காட்டப்பட்டது.எனவே புறநானூறு இம்மூன்றிற்கும் பின் தோன்றியிருத்தல் வேண்டும்.
இச்செய்திகளை ஊன்றி நோக்கினால் இங்குக் குறித்த நூல்களனைத்திற்கும் முற்பட்டு ஐங்குறுநூறு தொகுக்கப்பட்ட தாகலாமென்று கொள்ளுதல் பொருந்தும்.
ஒரு சில குறுந்தொகைப் பதிப்புகளிலும் நற்றிணைப் பதிப்பிலுங் காணப்படுந் திணைவகுப்பு பதிப்பாசிரியர்கள் கொடுத்துள்ளதேயாகும்.
ஐங்குறு நூற்றுப் புலவர்கள் இன்னாரென்பது மேலே பொருந்துவதாகலாம் என்று நாம் கொண்டமுடிபோடு முரணுவதாக இவ்விவரத்தில் யாதும் காணப் படவில்லை.
எனவே தொகை நூல்களைக் கால முறையில் கீழ்வருமாறு அமைக்கலாம் தொகை நூல்களில் எஞ்சியுள்ள கலித்தொகையும் பரிபாடலும் தோன்றிய காலமுறை எளிதில் வரையறுக்கக் கூடியதன்று.
நல்லந்துவனார் நெய்தற் கலியை இயற்றினார் என்பது சொல்லொடுங் குறிப்பொடு முடிவுகொ ளியற்கை புல்லிய கிளவி யெச்சமாகும் என்பதனால் சொல்லெச்சமுங் குறிப்பெச்சமுமாகத் தம் பேரறிவு தோன்ற ஆசிரியர் நல்லந்துவனார் செய்யுட் செய்தார்.
அது வருமாறு இச்செய்யுள் இன்னிலை ஊசிமுறி முதலிய நூல்களின் சிருஷ்டி கர்த்தரென்று கொள்ளத்தகும் காலஞ்சென்ற த.மு.சொர்ணம் பிள்ளையவர்கள் முதன் முதலில் வெளியிட்டது.
தொகை நூல்களுள் ஒன்றாகிய கலித்தொகையில் ஒவ்வொரு திணையையும் இயற்றினாராக ஆசிரியர் ஐவரைப் பெயர்களால் விளக்குதலால் இது பழஞ் செய்யுளெனப் பலராலும் மயங்கிக் கொள்ளப்பட்டது.
தொகுக்கப்பட்டதாயின் ஒவ்வொரு திணைக்கு முரிய செய்யுட்களை இயற்றிய புலவர் இன்னாரெனத்தெரிதற்குத் தற்காலத்தில் இயலவில்லை யென்றதனோடு நாம் அமைய வேண்டும்.
இவ்வினாக்கள் பரிபாடற் செய்யுட்களை இயற்றிய புலவர்கள் பற்றியும் நூற்பொருள்கள் பற்றியும் நூலகத்துள்ள மொழியாட்சி பற்றியும் எழுவனவாம்.
அவளுடைய பேருடைமைகளுள் ஒன்றாகிய குறுந்தொகை நூற்றுக்கணக்கான வருடஙகளாக ஏறியிருந்த துருமுதலிய மலினங்கள் போகப் பரிசோதிக்கப் பெற்று இரண்டு திங்கட்கு முன்னர்த்தான் அவள்பால் உய்க்கப் பெற்றது.
நவமணிகளும் இழைக்கப்பெற்ற அவளது திருமுடியும் பலவகை யணிகளும் மிளிரும் அவளது தெய்வத்திருமேனியும் நமக்குக் கண் கொள்ளாத காட்சியாயுள்ளன.. தமிழ்மொழிக்கு இத்துணைச் சிறப்புத் தரத்தக்க பேரிலக்கியத்தை ஆராய்ந்து அதன் நயங்களை உணர வேண்டுவது அவசியமாகும்.
இதன்கணுள்ள செய்யுளொன்று இறைவனாலே இயற்றப்பட்ட தென்னும்படி அத்துணை யழகுவாய்ந்து நக்கீரர் சரிதத்தோடு பிணைப்புண்டு கிடக்கின்றது.
செய்யுள் சாமான்யவியற்கையில் வழுவாதிருக்க வேண்டு மென்பது தக்கதொரு நியமமாகாது மனோபாவனையினாலும் கவித்துவ சக்தியினாலும் நெறிப்பட்டுச் சென்று கவித்துவ வுண்மையினை வெளிப்படுக்க வேண்டுமென்பது பிறிதொரு கொள்கை.
அங்ஙனம் காட்டும் நூல்களுள் ஏனைய தொகை நூல்களைக் காட்டிலும் குறுந்தொகையே மிகுதியாக எடுத்தாளப் படுகின்றது எனக் குறுந்தொகைப் பதிப்பாசிரியராகிய ஸ்ரீ சாமிநாதையரவர்கள் எழுதியிருக்கின்றார்கள்.
உரையெழுதினாரென்பது கேவலம் கன்னபரம்பரைச் செய்திமட்டும் அன்று நச்சினார்க்கினியர் உரைச் சிறப்புப் பாயிரச் செய்யுளொன்றில் எனக் காணப்படுகின்றது.
மேலே காட்டிய உரைச் சிறப்புப் பாயிரத்தில் பேராசான் என்று கூறப்பட்டுள்ளதேயன்றித் தொல்காப்பிய வுரை முதலியன இயற்றிப் பெயர் சிறந்து விளங்கிய பேராசிரியரென்பது தெளியப்படவில்லை.
இப்பேராசான் என்பவர் பேராசிரியரே யென்பது அவரது உரைக் கருத்தைத் தழுவி நச்சினார்க்கினியர் எழுதிய உரைப்பகுதி யொன்று நன்கு தெரிவிக்கின்றது.
இனி தொல் பேராசான் என்று மேலைச் சிறப்புப் பாயிரச் செய்யுள் கூறுதலின் நச்சினார்க்கினியருக்கு மிக முற்பட்டவரென்று ஒருவாறு தெரியலாம்.
இக்கால வரையறை தொல்காப்பிய வுரைகாரராகிய பேராசிரியருக்கும் பொருந்துவதாகலின் இரண்டு நூல்களுக்கும் உரையாற்றியவர் ஒருவரேயெனத் துணியத்தகும்.
இங்ஙனம் சரிதத்தாலும் பயிற்சி மிகுதியாலும் உரைச் சிறப்பாலும் பெருமையுற்று விளங்கிய குறுந்தொகை இப்பொழுதுதான் நன்கு பரிசோதிக்கப்பெற்று வெளிவந்துள்ளது.
ஆனால் தமக்கு இயல்பாக வுரிய தமிழார்வத்தினால் யாதானுமொரு பதிப்பு வெளிவருமாயின் பின்னர் அது திருத்தமடையக் கூடுமென் றெண்ணி இப்பதிப்பிடு முயற்சியிற் புகுந்தவர்.
அவர் பதிப்பில் பதிப்பாளர்க்கு நேர்ந்த இடுக்கண்கள் கிடைத்த ஓலைச்சுவடிகள் இருந்த அலங்கோலங்கள் அச்சுவடிகளோடு போராடிய போராட்டங்கள் நேரியவாயுள்ள செய்யுட்களிலும் தம் இளங்கண்ணுக்குத் தோன்றிய நூதன வடிவங்கள் உரைகாணுதற்கு முயன்ற பயனில் முயற்சிகள் முதலிய அனைத்தும் நன்கு வெளியாகின்றன.
இவ்வாறு பெருநன்மைகள் பல உண்டாவதற்கு அரங்கனார் காரணமாயிருந்தன ரென்பதை யெண்ணுந்தோறும் அவர்பாற் கௌரவம் பெருகித் தோன்றுகிறது.
சில காலத்திற்கு முன் குறுந்தொகையை யான் ஆராய்ந்த பொழுது அச்செய்யுளில் ஓரடி குறைந்து விட்டதென்றும் அவ்வடி இப்பதிப்பிற்குப் பின் எனது நண்பர் திருவாளர் கா.
சேஷாசல ஐயரவர்களால் வெளியிடப்பட்ட கலா நிலயத்தில் திரு இராமரத்னமையரவர் கள் தாம் எழுதிய புத்துரையுடன் ஒரு பதிப்பு வெளியிட்டனர்.
இனிமுதன்முதலாகத் தொகுக்கப்பட்டு குறுந்தொகையெனப் பெயர்கொண்டு வெளிவந்த வரலாற்றினைப்பற்றி ஒருசிறிது கூறலாமென்றெண்ணுகிறேன்.
இத்தொகை பாடிய கவிகள் இருநூற்றைவர் இத்தொகை நாலடிச் சிற்றெல்லையகவும் எட்டடிப் பேரேல்லையாகவும் தொகுக்கப்பட்டது என்று காணப்படுகின்றது.
அகநானூறு என்ற தொகைநூற் பிரதிகளின் இறுதியில் தொகுத்தான் மதுரை உப்பூரி குடிகிழார் மகனாவான் உருத்திரசன்மன் தொகுப்பித்தான் பாண்டியன் உக்கிரப் பெருவழுதி எனக் காணப்படுகின்றது.
தந்தை தொகுத்ததனைக் குறுந்தொகையெனவும் மகனார் தொகுத்ததனை நெடுந்தொகை யெனவும் வழங்கிழா ரென்றல் ஒருவகையாற் பொருத்த முடையதேயாம்.
இக்காலத்துப் பதிப்பாளர் சிலர் ஒரு பொருள் பற்றிப் பல ஆசிரியர்கள் பல நோக்குப்பற்றி ஆராய்ந்தெழுதிய கட்டுரைகளைத் தொகுத்து வெளியிடுதலைக் காண்கின்றோம்.
இதனைப்போன்றே ஏக காலத்திலே இயற்றித் தொகுக்கபபட்டனவாக கடைச்சங்கத்துத் தொகை நூல்கள் இருத்தல் கூடாவோ என்று சிலர் ஆசங்கித்தல் கூடும்.
அவற்றுளொன்று கீழ் வருவது இவ் இருவரும் வேறுவேறு காலத்தினர் எனினும் ஒரு தொகைநூலின் கண்ணே இருவரது செய்யுட்களும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.
புறநானூற்று முதற்பதிப்பின் முகவுரையில்இந்நூற் செய்யுட்களால் பாடப்பெற்றவர்கள் ஒரு காலத்தாரல்லர் ஒரு குலத்தா ரல்லர் ஒரு சாதியா ரல்லர் ஓரிடத்தாருமல்லர்.
தொகை நூல்களின் காலவரையறைபற்றிப் பொதுப்படப் பேசும் இந்தச் சந்தர்ப்பத்திலே ஆராய்ச்சியாளர் கொண்டிருக்கும் பிறிதொரு கொள்கையையுஞ் சிறிது ஆராய்தல் நலம்.
நற்றிணை குறுந்தொகை ஐங்குறு நூறு அகநானூறு புறநானூறு என்ற ஐந்து தொகை நூல்களிலும் வருங் கடவுள் வாழ்த்துச் செய்யுட்கள் பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார் இயற்றியன.
ஒவ்வொரு தொகைநூலுக்கும் கடவுள் வாழ்த்தாக அப்பர் திருப்பாட்டுகளினின்றும் ஒவ்வொரு செய்யுளை எடுத்துச் சேர்த்திருப்பதாகவும் கருதிக்கொள்க.
கடவுள் வாழ்த்துக்கள் அப்பர்சுவாமிகள் செய்தருளியன என்ற ஒரு காரணம்பற்றி இத்தொகை நூல்கள் யாவும் அச் சுவாமிகள் தொகுத்தனவென்று கூறுதல் பொருந்துமா?
இதுபோன்றதொரு கூற்றே பெருந்தேவனார் தொகுத்தாரென்று கூறுவதும்.ஐந்து தொகை நூல்களிலும் அப்பெருந் தேவனாரது செய்யுட்கள் காணப்படுதல் பற்றி இம்முடிபுக்கு வருதல் ஒரு சிறிதும் தகாது.
அன்றியும் முழுவதும் கிடைத்துள்ள தொகை நூல்களிற் காணப்படும் இறுதிக் குறிப்பில் தொகுத்தாரும் தொகுப்பித்தாரும் கொடுகப்பட்டுள்ளமை யாவரும் அறிவர்.
பேராசிரியர் ஒட்டக்கூத்தர் காலத்தினராதல் ஒட்டக்கூத்தர் உலாப் பாடியபோது பேராசிரியர் நேமிநாதர் பட்டோலை பிடிக்கப் பாடியது என்று தமிழ் நாவலர் சரிதையிற் குறிக்கப்பெறும் செய்தியால் விளங்கும்.
இனி இறையனாரகப் பொரு ளுரையிலே கடைசங்க வரலாறு கூறுமிடத்து அவர்களாற் கடைச்சங்கத்துப் புலவர்களாற் பாடப்பட்டன நெடுந்தொகை நானூறும் குறுந்தொகை நானூறும் நற்றிணை நானூறும்.. என்றித் தொடக்கத்தன.
உப்பூரி குடிகிழார் மகனாவான் உருத்திர சன்மனாவான் செய்தது இந்நூற்கு உரையென்பாரும் உளர் அவர் செய்திலர் மெய்யுரை கேட்டார் என்க மதுரை ஆலவாயிற் பெருமானடிகளாற் செய்யப்பட்ட நூற்கு நக்கீரனாரால் உரைகண்டு குமாரசுவாமியாற் கேட்கப்பட்டதென்க என்பது அகப்பொரு ளுரைப்பகுதி.
குறுந்தொகை நூலினைத் தொகுத்தவன் பூரிக்கோவாதலாலும் இப்பூரிக்கோ என்பான் உப்பூரிக்குடிகிழானாக இருத்தல் கூடுமாதலாலும் இத்தொகைநூல் உருத்திரசன்மனது தந்தையால் நான்காம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தொகுக்கப் பெற்றதெனக் கொள்ளூதல் தக்கதாகின்றது.
தமிழிலக்கியச் சரிதப் போக்கும் நிச்சயமாய்த்தெரிகின்ற சரித்திர விஷயங்கள் முதலியனவும் இம்முடிபினையே கொள்ளும்படி வற்புறுத்துகின்றன.
அவற்றுளொன்றை யெடுத்துக் கொண்டு ஆராய்ச்சி செய்து காலத்தை அறுதியிட்டு அக் காலத்திற்கு முன்னாகப் பின்னாக இந்நூற் செய்யுட்கள் இயற்றப் பெற்றனவென்று கோடலே இயலுவதாம்.
குறுந்தொகையை முதலிற் பதிப்பித்தவராகிய சௌரிப் பெருமாளரங்கனார் வெண்கோட்டியானை பூஞ்சுனைபடியும் பொன்மலிபாடிலி பெறீ இயர் என்று பதிப்பித்தனரென்றும் உண்மையான பாடம் மேலே தந்துள்ளதேயென்றும் பலமுகத்தா லாராய்ந்து தமிழிலும் கலைமகள் ஆங்கிலத்திலும் டாக்டர் கிருஷ்ணஸ்வாமி ஐயங்கார் நினைவுமலர் வெளியீடு சில வருடங்கட்கு முன்னரே என்னால் எழுதப்பட்டது.
சோணைநதிக் கரையிலே பொன்மிகுதியாற் சிறப்புற்று விளங்கும் பாடலியென்னும் வளமிக்க நகரத்தை நீ பெறுவாயாக என்று தலைமகன் வரவுணர்த்திய பாணனை நோக்கித் தலைமகள் கூறுகின்றாள்.
இவர்தாம் தமிழ்த் தேசங்கள் முதலியவற்றிற்கு முதன்முதல் பௌத்த தரிசனத்தைப் பரவச்செய்யும் பொருட்டுத் தூதர்களை அனுப்பி அங்கங்கே பௌத்தப் பள்ளிகளை நிருமித்தவர்.
இவ்வமிசத்தின் முதலரசன் புஷ்யமித்திர னென்பவன்.இவன் காலத்தில் பாக்டீரியா அரசனான இயூக்ரேட்டிஸ் என்பவனது சுற்றத்தானும் காபூல் தேசத்து அரசனுமாகிய மிநாண்டர் என்பவன் வடஇந்தியாவிற் படையெடுத்து வந்து பாடலிபுத்திரத்தையே முற்றுகை செய்வான் போல நெருங்கினான்.
இச்சரிதத்தால் அசோக சக்கரவர்த்தி காலத்திற்குப் பின்பு கிறிஸ்துவப்தத்தின் ஆரம்ப காலஙகளில் பாடலியிருந்த நிலைமையை மேலைச் செய்யுள் குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.
இந்தப் பிரதேசத்தில் இப்பொழுது சுதேசியர் வாழ்ந்துவரும் பாட்னா என்னும் பெரிய நகரமும் பங்கிப்பூர் என்னும் ஆங்கிலர் நகரமும் இருக்கின்றன.
நமது தேசசரித்திரத்திற் பெரும்புகழ் பெற்றிருந்த இப்பாடலி நகரின் அமைப்பிடம் பற்றிய செய்தியொன்று சங்ககாலத்துப் பேரிலக்கியங்களுள் ஒன்றாகிய குறுந் தொகையின் கண்ணே புதை யுண்டு கிடக்கின்றது.
இவர் மூலபாடத்தைச் செப்பஞ்செய்தற்குப் பெருமுயற்சியை மேற்கொண்ட போதிலும் பலசெய்யுட்கள் இன்னும் திருந்தவேண்டியனவாகவே உள்ளன.
ஆனால் இப்பதிப்புக்களிலும் முற்கூறிய குறைபாடு நீங்கவில்லை இலக்கியச்சுவையும் கவிச்சுவையும் மிக்குள்ள இப்பேரிலக்கியம் இதுகாறும் தக்கவண்ணம் பரிசோதனை செய்யப்பெற்று வெளிவராமலிருப்பது தமிழ்மக்களது துரதிர்ஷ்டமேயாகும்.
இப்பெருநூல் ஆராய்ச்சிமுறையிற் செப்பஞ் செய்யப்பெற்றுத் திருந்திய பதிப்பாக வெளிவருதலைத் தமிழறிஞர்களனை வரும் பெரிதும் அவாவி யெதிர்நோக்கி யிருக்கின்றனர்.
இவர் மேலைச்சூத்திரத்திற் காணும் பல் வேறுநிலைகளை வகுக்கப்புகுந்து அவன் தலைவன் வரவு தோழி கூறிய வழி விரும்பிக் கூறுவனவும் என்ற நிலையைத் தந்து இச்செய்யுளை யுதகரித்து இது தலைவன் வரவை விரும்பிக் கூறியது எனத் துறைகாட்டினர்.
இவ்வுரை வெண்கோட்டி யானை பூஞ்சுனை படியும் என்பதனை உள்ளுறையுவமமாகக் கொண்டு அது பிறிதொரு பொருளைக் குறிப்பாற் பெறவைப்பதாக இவ்வுரைகாரர் கருதுகின்றார்.
இவ் இடம் தன்னகத்து மிக்கு நிரம்பிய பொன்னாலும் தான் அமைந்திருந்த தலத்தின் அருகிலுள்ள நீர்ப்பெருக்கினாலும் முற்காலத்திற் பெரும்புகழ்பெற்று விளங்கியதாக இருத்தல் வேண்டும்.
பொன் முதலிய நிதியங்களால் மிக்கதும் பேரரசர்களது தலைநகராய் விளங்கியதுமான இந் நகரைப் பெறுதற்கு விழையுமொரு பேறாகக் கூறுதல் பெரிதும் ஏற்புடைத்தாகும்.
அங்ஙனம் பெருநகர்களைக் கூறும் வழக்குண்டென்பது பாடலி யென்ற பாடமே ஆசிரியர் கருதியதாகுமென்ற முடிபு இச்செய்யுளின் மூன்றாமடியிற் காணும் பாடத்தாலும் உறுதியடைகின்றது.
சில காலத்திற்கு முன்னால் குறுந்தொகையைச் சில கையெழுத்துப் பிரதிகளோடும் ஏட்டுப் பிரதியோடும் ஒப்பிட்டுத் திருத்திக்கொள்வதில் ஈடுபட்டிருந்தேன்.
ஏதாவது ஒன்றை இதுவரை பரவியுள்ள தெனக் குறிக்கவேண்டுமிடத்து சுட்டினாற் கொள்ளலாவதனை நபும்ஸக லிங்க துவிதீய ஏக வசனமாகக் கொண்டு அதற்கு முன் அநு என்ற சொல்லைப் பெய்து கூறுக என்பது இதன்பொருள்.
பெரும்பான்மைப் பிரதிகளிற் சோனை என்பதே காணப்பட்ட போதினும் னை ணை என்ற எழுத்துக்கள் பிரதி செய்வோர்களால் ஒன்றற்கொன்று மாறாக எழுதிவிடப்படுமாதலாலும் சோணை என்பதே வடமொழிப் பெயரோடு ஒத்திருப்பதாலும் தமிழ் நூல்களில் இப்பெயர் வந்துள்ள ஒரு சில இடங்களில் சோணை என்றே காணப்படுமாதலாலும் சோணை என்ற பாடமே கொள்ளுதற்குரியது.
இவ்விரண்டாவது இடத்தில் சோனை என்பது சேனை யெனப் பிரதி செய்தோராற் பிழையாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது மற்றைப்படி யாதொரு வேறுபாடும் இல்லை.
சென்னை அரசாங்க நூல் நிலைய்த்திலுள்ள கடிதப் பிரதியில் மட்டும் வெண்கோட்டியானை சொனைபடியும் என்று முதலில் எழுதிப் பிறகு அதனைத்திருத்தி வெண்கோட்டியானை பூஞ்சுனைபடியும் என்று வரையப் பட்டுளது.
இவ்வாறு எழுதப் பெற்றது சோனை என்ற நதியைக் குறிப்பதாகுமென்பதை யுணரும் ஆற்றல் சாமானியமாக ஏடெழுதுவோர்பாற் காணப்படுவதில்லை.
இவ்வுண்மையைப் பற்றிய குறிப்பொன்று குறுந்தொகையிற் காணக் கிடக்கின்றமை தமிழ் மக்களாகிய நாம் அறிந்து பெரிதும் இன்புறத்தக்கதாம்.
இதனையிழந்தது நம்மவர்களுடைய துர்ப்பாக்கியம் என்றே சொல்லவேண்டும்.. குறுந்தொகையை முதன் முதலாக வெளியிட்ட தமிழறிஞர் செளரிப் பெருமாளரங்கன் என்பவர்.
ஆனால் செய்யுளிலே பொய்கை யாறு என்பனவற்றைச் சிறப்பித்துச் சொல்வதனை நோக்கினால் மாதீர்த்தன் என்பதுவே உண்மைப் பெயராதல் வேண்டும் என்பது விளங்கும்.
கங்குல் வெள்ளத்தார் கல்பொரு சிறுநுரையார் பதடி வைகலார் என்பனவற்றைக் காண்க.. இப்புலவர் செய்துள்ளதாகத் தொகை நூல்களில் காணப்படுவது குறுந்தொகையில் வந்துள்ள இந்த ஒரு செய்யுளேயாகும்.
அது வருமாறு ஊர்க்கு அருகில் பொய்கையுள்ளது இப்பொய்கைக்குத் தூரத்திலன்றிச் சமீபத்திலேயே சிறு காட்டாறு ஓடுகிறது அங்கே உள்ளது ஒரு பொழில்.
இதற்கு கூந்தலிலுள்ள எண்ணெய்ப் பசை சிக்கு முதலியன போகும் பொருட்டுக் களிமண்ணைத் தேய்த்துக்கொண்டு மகளிர் நீராடுதல் வழக்கு என்று கூறி இக்களிமண்ணையே எருமண் என்று புலவர் வழங்கியதாக விசேடவுரையில் எழுதியிருக்கின்றார்கள்.
தலைவியரும் தோழியரும் மயிர்ச்சிக்கு முதலியன நீக்குதற் பொருட்டுக் களிமண் கொண்டுவரப் போவார் என்று குறிப்பிடுதல் தலைவி முதலாயினார்க்குச் சிறிதும் தகுதியற்றதாம் என்பது சொல்லவேண்டா.. தங்கள் கருத்தை ஆதரிப்பனவாக இரண்டு பிரயோகங்கள் காட்டியுள்ளார்கள்.
ஆகவே கூந்தலில் பெய்து முடித்தற்குச் செங்கழுநீர் மலர்கொண்டு வரத் தோழியருடன் தலைவி பொழிலுக்குச் செல்வதாகக் கூறிக் குறியிடம் உணர்த்தியமை தெளிவாம்.