sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
விலங்கொடு மக்கள்அனையர் விலங்கொடு நோக்க மக்கள் எத்துணை நன்மையுடையர் அத்துணைத் தீமையுடையர் இலங்கு நூல் கற்றாரோடு ஏனையவர் விளங்கிய நூலைக் கற்றாரோடு நோக்கக் கல்லாதவர்.
விலங்கின் மக்கட்கு ஏற்றமாய உணர்வு மிகுதி காணப்படுவது கற்றார் கண்ணேயாகலின் கல்லாதாரும் அவரும் ஒத்த பிறப்பினர் அல்லர் என்பதாம்.
செல்வத்துள் செல்வம் செவிச் செல்வம் ஒருவருக்குச் சிறப்புடைய செல்வமானது செவியான் வரும் செல்வம் அச்செல்வம் செல்வத்துள் எல்லாம் தலை அச்செல்வம் பிற செல்வங்கள் எல்லாவற்றினும் தலையாகலான்.
செவிக்கு உணவு இல்லாத போழ்து செவிக்கு உணவாகிய கேள்வி இல்லாத பொழுது வயிற்றுக்கும் சிறிது ஈயப்படும் வயிற்றுக்கும் சிறிது உணவு இடப்படும்.
விளக்கம் சுவை மிகுதியும் பிற்பயத்தலும் உடைய கேள்வி உள்ளபொழுது வெறுக்கப்படுதலான் இல்லாத போழ்து என்றும் பெரிதாயவழித் தேடல் துன்பமே யன்றி நோயும் காமமும் பெருகுதலான் சிறிது என்றும் அதுதானும் பின்இருந்து கேட்டற்பொருட்டாகலான் ஈயப்படும் என்றும் கூறினார்.
செவி உணவின் கேள்வி உடையார் செவியுணவாகிய கேள்வியினை உடையார் நிலத்து அவியுணவின் ஆன்றாரொடு ஒப்பர் நிலத்தின்கண்ணர் ஆயினும் அவியுணவினையுடைய தேவரொடு ஒப்பர்.
கற்றிலன் ஆயினும் கேட்க உறுதி நூல்களைத் தான் கற்றிலன் ஆயினும் அவற்றின் பொருள்களைக் கற்றறிந்தார் சொல்லக் கேட்க அஃது ஒருவற்கு ஒற்கத்தின் ஊற்றாம் துணை அக்கேள்வி ஒருவனுக்குத் தளர்ச்சி வந்துழிப் பற்றுக் கோடாம் துணை ஆகலான்.
இழுக்கல் உடை உழி ஊற்றுக்கோல் அற்று வழுக்குதலையுடைய சேற்று நிலத்து இயங்குவார்க்கு ஊன்றுகோல் போல உதவும் ஒழுக்கம் உடையார் வாய்ச்சொல் காவற் சாகாடு உகைப்பார்க்கு ஒழுக்கமுடையார் வாயிற் சொற்கள்.
கல்வியுடையரேனும் ஒழுக்கம் இல்லாதார் அறிவிலராகலின் அவர் வாய்சொல் கேட்கப்படாது என்பதுதோன்ற ஒழுக்கமுடையார் வாய் சொல் என்றார்.
எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க ஒருவன் சிறிதாயினும் உறுதிப் பொருள்களைக் கேட்க அனைத்தானும் ஆன்ற பெருமை தரும் அக்கேள்வி அத்துணையாயினும் நிறைந்த பெருமையைத் தரும் ஆகலான்.
பிழைத்து உணர்ந்தும் பேதைமை சொல்வார் பிழை உணர்ந்த வழியும் தமக்குப் பேதைமை பயக்குஞ் சொற்களை சொல்லார் இழைத்து உணர்ந்து ஈண்டிய கேள்வியவர் பொருள்களைத் தாமும் நுண்ணியதாக ஆராய்ந்தறிந்து அதன்மேலும் ஈண்டிய கேள்வியினை உடையார்.
பொருள்களின் மெய்ம்மையைத் தாமும் அறிந்து அறிந்தாரோடு ஒப்பிப்பதும் செய்தால் தாமத குணத்தான் மயங்கினர் ஆயினும் அவ்வாறல்லது சொல்லார் என்பதாம்.
ஓசை மாத்திரத்தான் உறுதி எய்தாமையின் கேளாத்தகைய என்றும் மனத்தின்கண் நூற்பொருள் நுழைதற்கு வழியாக்கலிற் கேள்வியைக் கருவியாக்கியும் கூறினார்.
நுணங்கிய கேள்வியர் அல்லார் நுண்ணியதாகிய கேள்வியுடையார் அல்லாதார் வணங்கிய வாயினர் ஆதல் அரிது பணிந்த மொழியினை உடையராதல் கூடாது.
செவியின் சுவை உணரா வாய் உணர்வின் மாக்கள் செவியான் நுகரப்படுஞ் சுவைகளை உணராத வாய் உணர்வினையுடைய மாந்தர் அவியினும் வாழினும் என் சாவினும் வாழினும் உலகிற்கு வருவது என்ன?
அவற்றுள் சொற்சுவை குணம் அலங்காரம் என இருவகைத்து பொருட்சுவை காமம் நகை கருணை வீரம் உருத்திரம் அச்சம் இழிப்பு வியப்பு சாந்தம் என ஒன்பது வகைத்து.
அறிவு அற்றம் காக்கும் கருவி அரசர்க்கு அறிவு என்பது இறுதி வாராமல் காக்கும் கருவியாம் செறுவார்க்கு அழிக்கலாகா உள் அரணும் அதுவேயுமன்றிப் பகைவர்க்கும் அழிக்கலாகாத உள்ளரணும் ஆம்.
சென்ற இடத்தால் செலவிடாது மனத்தை அதுசென்ற புலத்தின்கண் செல்ல விடாது தீது ஒரீஇ நன்றின்பால் உய்ப்பது அறிவு அப்புலத்தின் நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்து தீயதனின்நீக்கி நல்லதன்கண் செலுத்துவது அறிவு.
எப்பொருள் யார் யார் வாய்க் கேட்பினும் யாதொரு பொருளை யாவர் யாவர் சொல்லக் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு அப்பொருளின் மெய்யாய பயனைக் காணவல்லது அறிவு.
விளக்கம் குணங்கள் மூன்றும் மாறி மாறி வருதல் யாவர்க்கும் உண்மையின் உயர்ந்த பொருள் இழிந்தார் வாயினும் இழிந்த பொருள் உயர்ந்தார் வாயினும் உறுதிப்பொருள் பகைவர் வாயினும் கெடுபொருள் நட்டார்வாயினும் ஒரோவழிக் கேட்கப்படுதலான் எப்பொருள் யார் யார் வாய்க் கேட்பினும் என்றார்.
தான் எண்பொருள் ஆகச் செலச் சொல்லி தான் சொல்லும் சொற்களை அரிய பொருள் ஆயினும் கேட்பார்க்கு எளிய பொருள் ஆமாறு மனம்கொளச் சொல்லி பிறர்வாய் நுண் பொருள் காண்பது அறிவு பிறர்வாய்க் கேட்கும் சொற்களின் நுண்ணிய பொருள்காண அரிதாயினும் அதனைக் காண வல்லது அறிவு.
உலகம் தழீஇயது ஒட்பம் உலகத்தை நட்பாக்குவது ஒருவனுக்கு ஒட்பமாம் மலர்தலும் கூம்பலும் இல்லது அறிவு அந்நட்பின்கண் முன் மலர்தலும் பின் கூம்புதலும் இன்றி ஒரு நிலையினாவது அறிவாம்.
உலகம் எவ்வது உறைவது உலகம் யாதொருவாற்றான் ஒழுகுவதாயிற்று உலகத்தோடு அவ்வது உறைவது அறிவு அவ்வுலகத்தோடு மேவித் தானும் அவ்வாற்றான் ஒழுகுவது அரசனுக்கு அறிவு.
விளக்கம் உலகத்தையெல்லாம் யான் நியமித்தலான் என்னை நியமிப்பாரில்லை எனக் கருதித் தான் நினைத்தவாறே ஒழுகின் பாவமும் பழியும் ஆம் ஆகலான் அவ்வாறு ஒழுகுதல் அறிவு அன்று என விலக்கியவாறு ஆயிற்று.
அறிவுடையார் ஆவது அறிவார் அறிவுடையராவார் வரக்கடவதனை முன் அறிய வல்லார் அறிவிலார் அஃது அறிகல்லாதவர் அறிவிலராவார் அதனைமுன் அறியமாட்டாதார்.
அஞ்சுவது அஞ்சாமை பேதைமை அஞ்சப்படுவதனை அஞ்சாமை பேதைமையாம் அஞ்சுவது அஞ்சல் அறிவார் தொழில் அவ்வஞ்சப்படுவதனை அஞ்சுதல் அறிவார் தொழிலாம்.
அறிவுடையார் எல்லாம் உடையார் அறிவுடையார் பிறிதொன்றும் இலராயினும் எல்லாம் உடையராவர் அறிவிலார் என் உடையரேனும் இலர் அறிவிலாதார் எல்லாம் உடையராயினும் ஒன்றும் இலராவர்.
விளக்கம் செல்வங்கள் எல்லாம் அறிவாற் படைக்கவும் காக்கவும் படுதலின் அஃது உடையாரை எல்லாம் உடையார் என்றும் அவை எல்லாம் முன்னே அமைந்து கிடப்பினும் அழியாமல் காத்தற்கும் தெய்வத்தான் அழிந்துழிப் படைத்தற்கும் கருவியுடையர் அன்மையின் அஃது இல்லாதாரை என்னுடையரேனும் இலர் என்றும் கூறினார்.
இவறலும் வேண்டும்வழிப் பொருள் கொடாமையும் மாண்பு இறந்த மானமும் நன்மையின் நீங்கிய மானமும் மாணா உவகையும் அளவிறந்த உவகையும் இறைக்கு ஏதம் அரசனுக்குக் குற்றம்.
விளக்கம் மாட்சியான மானத்தின் நீக்குதற்கு மாண்பு இறந்த மானம் என்றார் அஃதாவது அந்தணர் சான்றோர் அருந்தவதோர் தம் முன்னோர் தந்தை தாய் என்றிவரை புறம்.
அளவிறந்த உவகையாவது கழிகண்ணோட்டம் பிறரும் சினனே காமம் கழிகண்ணோட்டம் என்றிவற்றை அறந்தெரி திகிரிக்கு வழியடையாகும் தீது பதிற்.
விளக்கம் இவைபற்றி அல்லது பகைவர் அற்றம் தாரா மையின் இவையே பகையாவன என்னும் வடநூலார் மதம் பற்றி குற்றமே அற்றம் தருஉம் பகை என்றும் இவற்றது இன்மையே குணங்களது உண்மையாகக் கொண்டு என்பார் பொருளாக என்றும் கூறினார்.
வருமுன்னர்க் காவாதான் வாழ்க்கை குற்றம் வரக் கடவதாகின்ற முற்காலத்திலே அதனைக் காவாத அரசன் வாழ்க்கை எரி முன்னர் வைத்தூறு போலக் கெடும் அது வந்தால் எரிமுகத்து நின்று வைக்குவை போல அழிந்து விடும்.
தன் குற்றம் நீக்கிப் பிறர் குற்றம் காண்கிற்பின் முன்னர்த் தன் குற்றத்தைக் கண்டு கடிந்து பின்னர்ப் பிறர் குற்றங்காண வல்லனாயின் இறைக்கு ஆகும் குற்றம் என் அரசனுக்கு ஆகக்கடவ குற்றம் யாது?
விளக்கம் அரசனுக்குத் தன் குற்றம் கடியா வழியே பிறர் குற்றம் கடிதல் குற்றமாம் அது கடிந்தவழி முறை செய்தலாம் என்பார் என் குற்றம் ஆகும் என்றார் எனவே தன் குற்றம் கடிந்தவனே முறை செய்தற்கு உரியவன் என்பதாயிற்று.
செயற்பால செய்யாது இவறியான் செல்வம் பொருளாள் தனக்குச் செய்து கொள்ளப்படும் அவற்றைச் செய்து கொள்ளாது அதன்கண் பற்றுள்ளம் செய்தானது செல்வம் உயற்பாலது அன்றிக் கெடும் பின் உளதாம்பான்மைத்து அன்றி வறிதே கெடும்.
பொருளை விடத்தகும் இடத்து விடாது பற்றுதலைச் செய்யும் உள்ளம் ஆகிய உலோபத்தினது தன்மை எற்றுள்ளும் எண்ணப்படுவது ஒன்று அன்று குற்றத் தன்மைகள் எல்லாவற்றுள்ளும் வைத்து எண்ணப்படுவது ஒன்று அன்று மிக்கது.
எஞ்ஞான்றும் தன்னை வியவற்க தான் இறப்ப உயர்ந்த ஞான்றும் மதத்தால் தன்னை நான்கு மதியாது ஒழிக நன்றி பயவா வினை நயவற்க தனக்கு நன்மை பயவா வினைகளை மனத்தால் விரும்பாது ஒழிக.
விளக்கம் தன்னை வியந்துழி இடமும் காலமும் வலியும் அறியப்படாமை யானும் அறனும் பொருளும் இகழப்படுதலானும் எஞ்ஞான்றும் வியவற்க என்றும் கருதியது முடித்தே விடுவல் என்று அறம் பொருள் இன்பங்கள் பயவா வினைகளை நயப்பின் அவற்றால் பாவமும் பழியும் கேடும் வருமாகலின் அவற்றை நயவற்க என்றும் கூறினார்.
காதல காதல் அறியாமை உய்க்கிற்பின் தான் காதலித்த பொருள்களை அவர் அக்காதல் அறியாமல் அனுபவிக்க வல்லனாயின் ஏதிலார் நூல் ஏதில பகைவர் தன்னை வஞ்சித்தற்கு எண்ணும் எண்ணம் பழுதாம்.
விளக்கம் அறிந்தவழி அவை வாயிலாகப் புகுந்து வஞ்சிப்பர் ஆகலின் அறியாமல் உய்த்தால் வாயில் இன்மையின் வஞ்சிக்கப்படான் என்பதாம்.
முற்காத்தலாவது தெய்வத்தான் வருவனவற்றை உற்பாதங்களால் அறித்து அச்சாந்திகளால் காத்தலும் மக்களான் வருவனவற்றை அவர் குணம் இங்கிதம் ஆகாரம் செயல் என்பனவற்றான் அறிந்து அவ்வுபாயங்களுள் ஒன்றால் காத்தலும் ஆம் ஆகவே புரோகிதரையும் அமைச்சரையும் கூறியவாறாயிற்று.
பெரியாரைப் பேணித் தமராக் கொளர் அப்பெரியவர்களை அவர் உவர்ப்பன அறிந்து செய்து தமக்குச் சிறந்தாராகக் கொள்ளுதல் அறியவற்றுள் எல்லாம் அரிது அரசர்க்கு அரிய பேறுகள் எல்லாவற்றுள்ளும் பெரிது.
தம்மின் பெரியார் தமரா ஒழுகுதல் அறிவு முதலியவற்றால் தம்மின் மிக்கார் தமக்குச் சிறந்தாராகத் தாம் அவர் வழிநின்று ஒழுகுதல் வன்மையுள் எல்லாம் தலை அரசர்க்கு.
விளக்கம் பொருள் படை அரண்களான்ஆய வலியினும் இத் துணைவலி சிறந்தது என்றது இவர் அவற்றான் நீக்கப்படாத தெய்வத்துன்பம் முதலியனவும் நீக்குதற்கு உரியர் ஆகலின்.
தானே சூழவல்லானாயினும் அளவிறந்த தொழில்களான் ஆகுலம் எய்தும் அரசன் பாரம் அதுவே தொழிலாய அமைச்சரான் அல்லது இனிது நடவாமை பற்றி அவரைக் கண்ணாகக் கூறினார்.
வஞ்சித்தல் கூடினவரைப் பிரித்தல் வேறு பகை விளைத்தல் என்ற இவற்றானும் வலியானும் பகைவர் செய்யுந் துன்பங்கள் பலதிறத்த ஆயினும் தானும் அறிந்து அறிவார் சொல்லும் கொண்டொழுகுவான்கண் அவற்றுள் ஒன்றும் வாராது என்பார் செற்றார் செயக் கிடந்தது இல் என்றார்.
இடிக்கும் துணையாரை ஆள்வாரை தீயன கண்டால் நெருங்கிச் சொல்லும் துணையாந் தன்மையை உடையாரை இவர் நமக்குச் சிறந்தார் என்று ஆளும்அரசரை கெடுக்கும் தகைமையவர் யார் கெடுக்கும் பெருமை உடைய பகைவர் உலகத்து யாவர்?
இடிப்பாரை இல்லாத ஏமரா மன்னன் கழறுதற்கு உரியாரைத் தனக்குத் துணையாகக் கொள்ளாமையின் காவலற்ற அரசன் கெடுப்பார் இலானும் கெடும் பகையாய்க் கெடுப்பார் இல்லையாயினும் தானே கெடும்.
முதற்பொருள் இல்லாத வணிகர்க்கு அதனால் வரும் ஊதியம் இல்லையாம் மதலையாம் சார்பு இலார்க்கு நிலை இல்லை அது போலத் தம்மைத் தாங்குவதாம் துணையில்லாத அரசர்க்கு அதனான் வரும் நிலையில்லை.
பல்லார் பகை கொள்லின் பத்து அடுத்த தீமைத்து தான் தனியனாய் வைத்துப் பலரோடும் பகை கொள்ளுதலின் பதிற்று மடங்கு தீமை உடைத்து நல்லார் தொடர் கை விடல் அரசன் பெரியாரோடு நட்பினைக் கொள்ளா தொழிதல்.
பெருமை சிற்றினம் அஞ்சும் பெரியோர் இயல்பு சிறிய இனத்தை அஞ்சாநிற்கும் சிறுமை தான் சுற்றமாச் சூழ்ந்துவிடும் ஏனைச் சிறியோர் இயல்பு அது சேர்ந்த பொழுதே அதனைத் தனக்குச் சுற்றமாக எண்ணித் துணியும்.
விளக்கம் தத்தம் அறிவு திரியுமாறும் அதனால் தமக்கு வரும் துன்பமும் நோக்கலின் அறிவுடையார் அஞ்சுவர் என்றும் அறிவு ஒற்றுமையான் பிறிது நோக்காமையின் அறிவிலாதார் தமக்குச் சுற்றமாகத் துணிவர் என்றும் கூறினார்.
நிலத்து இயல்பான் நீர் திரிந்து அற்றாகும் தான் சேர்ந்த நிலத்தினது இயல்பானே நீர் தன் தன்மை திரிந்து அந்நிலத்தின் தன்மைதாம் மாந்தர்க்கு இனத்து இயல்பு அறிவு திரிந்து அதாகும் அதுபோல மாந்தர்க்ருத் தாம் சேர்ந்த இனத்தின் இயல்பானே அறிவும் தன் தன்மை திரிந்து அவ்வினத்தின் தன்மைத்தாம்.
விசும்பின்கண் தன் தன்மைத்தாய நீர் நிலத்தோடு சேர்ந்த வழி நிறம் சுவை முதலிய பண்புகள் திரிந்தாற்போல தனி நிலைக்கண் தன் தன்மைத்தாய அறிவு பிற இனத்தோடு சேர்ந்தவழிக் காட்சி முதலிய தொழில்கள் திரியும் என இதனான் அதனது காரணங் கூறப்பட்டது.
மாந்தர்க்கு உணர்ச்சி மனத்தான் ஆம் மாந்தர்க்குப் பொது உணர்வு தம் மனம் காரணமாக உண்டாம் இன்னான் எனப்படும்சொல் இனத்தான் ஆம் இவன் இத்தன்மையன் என்று உலகத்தாரான் சொல்லப்படும் சொல்இனம் காரணமாக உண்டாம்.
விளக்கம் இயற்கையாய புலன் உணர்வு மாத்திரத்திற்கு இனம் வேண்டாமையின் அதனை மனத்தான் ஆம் என்றும் செயற்கையாய விசேட உணர்வுபற்றி நல்லன் என்றாகத் தீயன் என்றாக நிகழும் சொற்கு இனம் வேண்டுதலின் அதனை இனத்தான் ஆம் என்றும் கூறினார்.
அறிவு அவ் விசேட உணர்வு ஒருவற்கு மனத்து உளது போலக் காட்டி ஒருவற்கு மனத்தின் கண்ணே உளதாவது போலத் தன்னைப் புலப்படுத்தி இனத்து உளதாகும் அவன் சேர்ந்த இனத்தின்கண்ணே உளதாம்.
விளக்கம் மெய்ம்மை நோக்காமுன் மனத்துளது போன்று காட்டியும் பின் நோக்கிய வழிப் பயின்ற இனத்துளதாயும் இருத்தலின் காட்டி என இறந்த காலத்தால் கூறினார்.
மனம் தூய்மை செய்வினை தூய்மை இரண்டும் அவ்விசேட உணர்வு புலப்படுவதற்கு இடனாய மனம் தூயனாதல் தன்மையும் செய்யும் வினை தூயனாதல் தன்மையும் ஆகிய இரண்டும் இனம் தூய்மை தூவா வரம் ஒருவற்கு இனம் தூயனாதல் தன்மை பற்றுக் கோடாக உளவாம்.
ஒருவன் இனம் தூயனாகவே அதனோடு பயிற்சி வயத்தான் மனம் தூயனாய் அதன்கண் விசேட உணர்வு புலப்பட்டு அதனால் சொல்லும் செயலும் தூயனாம் என இதனான் இனத்து உள்ளவாம் ஆறு கூறப்பட்டது.
விளக்கம் காரியம் காரணத்தின் வேறுபடாமையின் எச்சம் நன்று ஆகும் என்றும் நல்லினத்தோடு எண்ணிச் செய்யப்படுதலின் எல்லா வினையும் நல்லவாம் என்றும் கூறினார்.
மன் உயிர்க்கு மனநலம் ஆக்கம் தரும் நிலைபெற்ற உயிர்கட்கு மனத்தது நன்மை செல்வத்தைக் கொடுக்கும் இனநலம் எல்லாப் புகழும் தரும் இனத்தது நன்மை அதனோடு எல்லாப் புகழையும் கொடுக்கும்.
மனம் நன்றாதல்தானே அறம் ஆகலின் அதனை ஆக்கம் தரும் என்றும் புகழ் கொடுத்தற்கு உரிய நல்லோர்தாமே இனமாகலின் இனநலம் எல்லாப் புகழும் தரும் என்றும் கூறினார்.
மேல் மனநன்மை இனநன்மை பற்றி வரும் என்பதனை உட்கொண்டு அஃது இயல்பாகவே உடையார்க்கு அவ்வின நன்மை வேண்டா என்பாரை நோக்கி அதுவேயன்றி அத்தன்மைய பலவற்றையும் தரும் என அவர்க்கும் இது வேண்டும் என்பது இவ்விரண்டு பாட்டானும் கூறப்பட்டது.
மனநலம் நன்கு உடையராயினும் மன நன்மையை முன்னை நல்வினையால் தாமே உடையராயினும் சான்றோர்க்கு இனநலம் ஏமாப்பு உடைத்து அமைந்தார்க்கு இனநன்மை அதற்கு வலியாதலையுடைத்து.
மனநலத்தின் மறுமை ஆகும் ஒருவற்கு மனநன்மையானே மறுமை இன்பம் உண்டாம் மற்ற அஃது இனநலத்தின் ஏமாப்பு உடைத்து அதற்கு அச் சிறப்புத்தானும் இன நன்மையான் வலி பெறுதலை உடைத்து.
அழிவதூஉம் வினைசெய்யுங்கால் அப்பொழுது அதனால் அழிவதையும் ஆவதூஉம் அழிந்தால் பின் ஆவதனையும் ஆகி வழி பயக்கும் ஊதியமும் ஆய் நின்று பிற்பொழுது தரும் ஊதியத்தையும் சூழ்ந்து செயல் சீர் தூக்கி உறுவதாயின் செய்க.
விளக்கம் உறுவதாவது நிகழ்வின்கண் அழிவதனில் ஆவது மிக்கு எதிர்வினும் அது வளர்ந்து வருதல் அழிவது இன்மையின் எதிர்வின்கண் வரும் ஆக்கத்தை ஊதியம் என்றார்.
தெரிந்த இனத்தொடு தேர்ந்து எண்ணிச் செய்வார்க்கு தாம் தெரிந்துகொண்ட இனத்துடனே செய்யத் தகும் வினையை ஆராய்ந்து பின் தாமேயும் எண்ணிச் செய்து முடிக்கவல்ல அரசர்க்கு அரும் பொருள் யாதொன்றும் இல் எய்துதற்கரிய பொருள் யாதொன்றும் இல்லை.
ஆக்கம் கருதி முதல் இழக்கும் செய்வினை மேல் எய்தக் கடவ ஊதியத்தினை நோக்கி முன் எய்தி நின்ற முதல் தன்னையும் இழத்தற்கு ஏதுவாய செய்வினையை அறிவுடையார் ஊக்கார் அறிவு உடையார் மேற்கொள்ளார்.
தெளிவு இலதனைத் தொடங்கார் இனத்தோடும் தனித்தும் ஆராய்ந்து துணிதல் இல்லாத வினையைத் தொடங்கார் இளிவு என்னும் ஏதப்பாடு அஞ்சுபவர் தமக்கு இளிவரவு என்னும் குற்றம் உண்டாதலை அஞ்சுவார் விளக்கம் தொடங்கின் இடையின் மடங்கலாகாமையின் தொடங்கார் என்றார்.
வகை அறச் சூழாது எழுதல் சென்றால் நிகழும் திறங்களை எல்லாம் முற்ற எண்ணாது சிலவெண்ணிய துணையானே அரசன் பகைவர்மேல் செல்லுதல் பகைவரைப் பாத்திப்படுப்பது ஓர் ஆறு அவரை வளரும் நிலத்திலே நிலைபெறச் செய்வது ஒரு நெறி ஆம்.
விளக்கம் அத்திறங்களாவன வலி காலம் இடன் என்ற இவற்றால் தனக்கும் பகைவர்க்கும் உளவாம் நிலைமைகளும் வினை தொடங்குமாறும் அதற்கு வரும் இடையூறுகளும் அவற்றை நீக்குமாறும் வெல்லுமாறும் அதனால் பெறும் பயனும் முதலாயின.
இழுக்கும் கூறப்பட்டன செய்தக்க அல்ல செயக் கெடும் அரசன் தன் வினைகளுள் செய்யத்தக்கன அல்லவற்றைச் செய்தால் கெடும் செய்தக்க செய்யாமையானும் கெடும் இனி அதனானே அன்றிச் செய்யத்தக்கனவற்றை செய்யாமை தன்னானும் கெடும்.
இச் செய்தல் செய்யாமைகளான் அறிவு ஆண்மை பெருமை என்னும் மூவகை ஆற்றலுள் பொருள் படை என இருவகைத்தாய பெருமை சுருங்கிப் பகைவர்க்கு எளியனாம் ஆகலான் இரண்டும் கேட்டிற்கு ஏதுவாயின.
கருமம் எண்ணித் துணிக செய்யத்தக்க கருமமும் முடிக்கும் உபாயத்தை எண்ணித் தொடங்குக துணிந்தபின் எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு தொடங்கி வைத்துப் பின் எண்ணக் கடவோம் என்று ஒழிதல் குற்றம் ஆதலான்.
இவ்வுபாயமெல்லாம் எண்ணாது தொடங்கின் அவ்வினை மாற்றானால் விலக்கப்பட்டு முடியாமையானும் இடையின் ஒழிதல் ஆகாமையானும் அரசன் துயருறுதலின் அவ்வெண்ணாமையை இழுக்கு என்றார்.
ஆற்றின் வருந்தா வருத்தம் முடியும் உபாயத்தால் கருமத்தை முயலாத முயற்சி பலர் நின்று போற்றினும் பொத்துப்படும் துணைவர் பலர் நின்று புரைபடாமல் காப்பினும் புரைபடும்.
விளக்கம் முடியும் உபாயத்தான் முயறலாவது கொடுத்தலைப் பொருள் நசையாளன் கண்ணும் இன்சொல்லைச் செப்பம் உடையான் மடியாளன் முன்னே பிறரோடு பொருது நொந்தவன் என இவர்கண்ணும் வேறுபடுத்தலைத் துணைப்படையாளன் தன் பகுதியோடு பொருந்தாதான் என இவர் கண்ணும் ஒறுத்தலை இவற்றின் வாராத வழி இவர்கண்ணும் தேறப்படாத கீழ்மக்கள் கண்ணும் செய்து வெல்லுமாற்றான் முயறல் புரைபடுதல் கருதிய நன்மையன்றிக் கருதாத தீமை பயத்தல் உபாயத்தது சிறப்புக் கூறியவாறு.
நன்று ஆற்றல் உள்ளும் தவறு உண்டு வேற்று வேந்தர் மாட்டு நன்றான உபாயம் செய்தற்கண்ணும் குற்றம் உண்டாம் அவரவர் பண்பு அறிந்து ஆற்றாக்கடை அவரவர் குணங்களை ஆராய்ந்து அறிந்து அவற்றிற்கு இயையச் செய்யாவிடின்.
தம்மொடு கொள்ளாத உலகு கொள்ளாது அரசர் வினை முடித்தற் பொருட்டுத் தம் நிலைமையோடு பொருந்தாத உபாயங்களைச் செய்வாராயின் உலகம் தம்மை இகழாநிற்கும் எள்ளாத எண்ணிச் செயல் வேண்டும் ஆகலான் அஃது இகழா உபாயங்களை நாடிச் செய்க.
தம் நிலைமையோடு பொருந்தாத உபாயங்களைச் செய்தலாவது தாம் வலியராய் வைத்து மெலியார்க்கு உரிய கொடுத்தல் முதலிய மூன்றனைச் செய்தலும் மெலியராய் வைத்து வலியார்க்கு உரிய ஒறுத்தலைச் செய்தலுமாம்.
விளக்கம் இந் நால்வகை வலியுள் வினைவலி அரண் முற்றலும் கோடலும் முதலிய தொழிலானும் ஏனைய மூவகை ஆற்றலானும் கூறுபடுத்துத் தூக்கப்படும்.
தன்வலி மிகவின்கண் செய்க என்ற விதியால் தோற்றல் ஒரு தலையாய குறைவின் கண்ணும் வேறல் ஐயமாய ஒப்பின் கண்ணும் ஒழிக என்பது பெற்றாம்.
ஒல்வது அறிவது அறிந்து தமக்கியலும் வினையையும் அதற்கு அறிய வேண்டுவதாய வலியையும் அறிந்து அதன்கண் தங்கிச் செல்வார்க்கு எப்பொழுதும் மன மொழி மெய்களை அதன் கண் வைத்துப் பகைமேல் செல்லும் அரசர்க்கு செல்லாதது இல் முடியாத பொருள் இல்லை.
உடைத்தம் வலி அறியார் கருத்தா ஆதலையுடைய தம் வலியின் அளவறியாதே ஊக்கத்தின் ஊக்கி மன எழுச்சியால் தம்மின் வலியாரோடு வினை செய்தலைத் தொடங்கி இடைக்கண் முரிந்தார் பலர் அவர் அடர்த்தலான் அது செய்து முடிக்கப் பெறாது இடையே கெட்ட அரசர் உலகத்துப் பலர்.
ஆங்கு அமைந்து ஒழுகான் அயல்வேந்தரோடு பொருந்தி ஒழுகுவதும் செய்யாது அளவு அறியான் தன் வலியளவு அறிவதும் செய்யாது தன்னை வியந்தான் தன்னை வியந்து அவரோடு பகைத்த அரசன் விரைந்து கெடும் விரையக் கெடும் விளக்கம் காரியத்தைக் காரணமாக உபசரித்து வியந்தான் என்றார்.
நட்பாய் ஒழுகுதல் வலியறிந்து பகைத்தல் என்னும் இரண்டனுள் ஒன்றன்றே அயல் வேந்தரோடு செயற்பாலது இவையன்றித் தான் மெலியனாய் வைத்து அவரோடு பகைகொண்டானுக்கு ஒருபொழுதும் நிலையின்மையின் விரைந்து கெடும் என்றார்.
கொம்பர் நுனி ஏறினார் அஃது இறந்து ஊக்கின் ஒருமரக் கோட்டினது நுனிக்கண்ணே ஏறி நின்றார் தம் ஊக்கத்தால் அவ்வளவினைக் கடந்து மேலும் ஏற ஊக்குவாராயின் உயிர்க்கு இறுதி ஆகிவிடும் அவ்வூக்கம் அவர் உயிர்க்கு இறுதியாய் முடியும்.
ஆற்றின் அளவு அறிந்து ஈக ஈயும் நெறியானே தமக்கு உள்ள பொருளின் எல்லையை அறிந்து அதற்கு ஏற்ப ஈக அது பொருள்போற்றி வழங்கும் நெறி அங்ஙனம் ஈதல் பொருகாப் பேணிக் கொண்டொழுகும் நெறியாம்.
ஆகு ஆறு அளவு இட்டிது ஆயினும் கேடு இல்லை அரசர்க்குப் பொருள் வருகின்ற நெறியளவு சிறிதாயிற்றாயினும் அதனால் கேடு இல்லையாம் போகு ஆறு அகலாக் கடை போகின்ற நெறி அளவு அதனின் பெருகாதாயின்.
அளவு அறிந்து வாழாதான் வாழ்க்கை தனக்குள்ள பொருளின் எல்லையை அறிந்து அதற்கு ஏற்ப வாழமாட்டாதான் வாழ்க்கைகள் உளபோல இல்லாகித் தோன்றாக் கெடும் உள்ளன போலத் தோன்றி மெய்ம்மையின் இல்லையாய்ப் பின்பு அத்தோற்றமும் இன்றிக் கெட்டுவிடும்.
முதலிற் செலவு மிக்கால் வரும் ஏதம் கூறியவாறு உள வரை தூக்காத ஒப்புரவு ஆண்மை தனக்குள்ள அளவு தூக்காமைக்கு ஏதுவாய ஒப்புரவாண்மையால் வளவரைவல்லைக் கெடும் ஒருவன் செல்வத்தின் எல்லை விரையக் கெடும் விளக்கம் ஒப்புரவே ஆயினும் மிகலாகாது என்றமையான் இதுவும் அது.
கூகையைக் காக்கை பகல் வெல்லும் தன்னின் வலிதாய கூகையைக் காக்கை பகற்பொழுதின் கண் வெல்லாநிற்கும் இகல் வெல்லும் வேந்தர்க்குப் பொழுது வேண்டும் அது போலப் பகைவரது இல்லை வெல்லக் கருதும் அரசர்க்கு அதற்கு ஏற்ற காலம் இன்னி அமையாது.
அருவினை என்ப உளவோஅரசரால் செய்தற்கு அரிய வினைகள் என்று சொல்லப்படுவன உளவோ கருவியான் காலம் அறிது செயின் அவற்றை முடித்தற்கு ஏற்ற கருவிகளுடனே செய்தற்கு ஆம் காலம் அறிந்து செய்வராயின் விளக்கம் கருவிகளாவன மூவகை ஆற்றலும் நால்வகை உபாயங்களுமாம்.
கலங்காது ஞாலம் கருதுபவர் தப்பாது ஞாலம் எல்லாம் கொள்ளக் கருதும் அரசர் காலம் கருதி இருப்பர் தம் வலி மிகுமாயினும் அது கருதாது அதற்கு ஏற்ற காலத்தையே கருதி அது வருந்துணையும் பகைமேல் செல்லார்.
செறுநரைக் காணின் சுமக்க தாம் வெல்லக்கருதிய அரசர் பகைவருக்கு இறுதிக் காலம் வருந்துணையும் அவரைக் கண்டால் பணிக இறுவரை காணின் தலை கிழக்கு ஆம் பணியவே அக்காலம் வந்திறும் வழி அவர் தகைவின்றி இறுவர்.
விளக்கம் பகைமை ஒழியும் வகை மிகவும் தாழ்க என்பார் சுமக்க என்றும் அங்ஙனம் தாழவே அவர் தம்மைக் காத்தல் இகழ்வர் ஆகலின் தப்பாமல் கெடுவர் என்பார் அவர் தலை கீழாம் என்றும் கூறினார்.
எய்தற்கு அரியது இயைந்தக்கால் பகையை வெல்லக் கருதும் அரசர் தம்மால் எய்துதற்கு அரிய காலம் வந்து கூடியக்கால் அந்நிலையே செய்தற்கு அரிய செயல் அது கழிவதற்கு முன்பே அது கூடாவழித் தம்மாற் செய்தற்கு அரிய வினைகளைச் செய்க.
விளக்கம் ஆற்றல் முதலியவற்றால் செய்து கொள்ளப்படாமையின் எய்தற்கு அரியது என்றும் அது தானே வந்து இயைதல் அரிதாகலின் இயைந்தக்கால் என்றும் இயைந்தவழிப் பின் நில்லாது ஓடுதலின் அந்நிலையே என்றும் அது பெறாவழிச் செய்யப்படாமையின் செய்தற்கு அரிய என்றும் கூறினார்.
விளக்கம் மீன் கோடற்கு இருக்கும்வழி அது வந்து எய்தும் துணையும் முன் அறிந்து தப்பாமைப்பொருட்டு உயிரில்லது போன்று இருக்கும் ஆகலானும் எய்தியவழிப் பின் தப்புவதற்கு முன்பே விரைந்து குத்தும் ஆகலானும் இருப்பிற்கும் செயலிற்கும் கொக்கு உவமையாயிற்று.
கொக்கு ஒக்க என்றாராயினும் அது கூம்புமாறு போலக் கூம்புகஎன்றும் குத்து ஒக்க என்றாராயினும் அது குத்துமாறு போலக குத்துக என்றும் உரைக்கப்படும்.
முற்றும் இடம் கண்ட பின் அல்லது பகைவரை முற்றுதற்கு ஆவதோர் இடம் பெற்றபின் அல்லது எவ்வினையும் தொடங்கற்க அவர் மாட்டு யாதொரு வினையையும் தொடங்கா தொழிக எள்ளற்க அவரைச் சிறியர் என்று இகழா தொழிக.
அதற்கு ஆம் இடமாவது வாயில்களானும் நூழைகளானும் அவர் புகலோடு போக்கு ஒழியும் வகை அரணினைச் சூழ்ந்து ஒன்றற்கு ஒன்று துணையாய்த் தம்முள் நலிவில்லாத பலபடை இருப்பிற்கும் மதிலும் அகழும் முதலிய அரண் செய்யப்பட்ட அரசிருப்பிற்கும் ஏற்ற நிலக்கிடக்கையும் நீரும் உடையது.
விளக்கம் மாறுபாடாவது ஞாலம் பொது எனப் பொறா அரசர் மனத்தின் நிகழ்வதாகலானும் வலியுடைமை கூறிய அதனானும் இது பகைமேற் சென்ற அரசர் மேற்றாயிற்று.
இற்றாரும் ஆற்றி அடுப வலியர் அல்லாதாரும் வலியாராய் வெல்வர் இடம் அறிந்து போற்றிப் போற்றார்கண் செயின் அதற்கு ஏற்ற இடத்தினை அறிந்து தம்மைக் காத்துப் பகைவர்மாட்டு வினை செய்வாராயின்.
இடன் அறிந்து துன்னியார் தாம் வினை செய்தற்கு ஏற்ற இடத்தினை அறிந்து சென்ற அரசர் துன்னிச் செயின் அரணைப் பொருந்தி நின்று அதனைச் செய்வராயின் எண்ணியார் எண்ணம் இழப்பர் அவரை வெல்வதாக எண்ணி இருந்த பகைவர் அவ்வெண்ணத்தினை இழப்பர்.
அதனை இழப்பர் என்றார் அவர் வினை செய்யாமல் தம்மைக் காத்தமையின் இதனான் அவர் பகைவர் தோற்பர் என்பதாயிற்று இவை நான்கு பாட்டானும் பகைவர் அரணின் புறத்திருப்பார் அதற்கு ஆம் இடம் அறிதல் கூறப்பட்டது.
முதலை நெடும்புனலுள் பிற வெல்லும் முதலை ஆழமுடைய நீரின்கண் ஆயின் பிறவற்றையெல்லாம் தான் வெல்லா நிற்கும் புனலின் நீங்கின் அதனைப் பிற அடும் அப்புனலின் நீங்குமாயின் அதனைப் பிற எல்லாம் வெல்லா நிற்கும்.
நிலைப்படா நீரின்கண் பிற நிற்றலாற்றாமையின் அவையெல்லாம் முதலைக்கு எளியவாம் அவை இயங்குவதற்குரிய நிலத்தின் கண் அஃது இயங்கலாற்றாமையின் அஃது அவற்றிற்கெல்லாம் எளிதாம் என்றது மேற்செல்லும் அரசர் பகைவர் நிற்றலாற்றா இடம் அறிந்து செல்வராயின் அவர் தமக்கு எளியராவரன்றித் தாம் நிற்கலாற்றா இடத்துச் செல்வராயின் அவர்க்கு எளியராவர் என்னும் பொருள் தோன்ற நின்றமையின் இது பிறிதுமொழிதல் என்னும் அலங்காரம்.
கால் வல் நெடுந்தேர் கடல் ஓடா நிலத்தின்கண் ஓடும் கால்வலிய நெடிய தேர்கள் கடலின்கண் ஓடமாட்டா கடல் ஓடும் நாவாயும் நிலத்து ஓடா இனி அக்கடலின் கண் ஓடும் நாவாய்கள் தாமும் நிலத்தின் கண் ஓடமாட்டா.
மேற் சென்றார் பகைவர் இடங்களை அறிந்து அவற்றிற்கு ஏற்ற கருவிகளான் வினை செய்க என்பது தோன்ற நின்றமையின் இதுவும் மேலை அலங்காரம் ஆயிற்று.
எஞ்சாமை எண்ணி இடத்தான் செயின் பகையிடத்து வினை செய்யும் திறங்களை எல்லாம் ஒழியாது எண்ணி அவற்றை அரசர் இடத்தோடு பொருந்தச் செய்வராயின் அஞ்சாமை அல்லால் துணை வேண்டா அச்செயற்குத் தம் திண்மை அல்லது பிறிதொரு துணை வேண்டுவதில்லை.
தன் படைப் பெருமை நோக்கி இடன் நோக்காது செல்வன் ஆயின் அஃது அப்படைக்கு ஒருங்குசென்று வினைசெயல் ஆகாமையானாகப் பயிற்சியின்மையானாக அப்பெருமையால் பயன் இன்றித் தான் அழிந்துவிடும் என்பதாம்.
ஆண்மை உடையாரைச் சிறுமைநோக்கி இருப்பின்கண் சென்று தாக்கின் அவர் அது விட்டுப் போதல் துணிவினரன்றிச் சாதல் துணிவினராவர் ஆகவே அவர்க்குப் பெரும்படை உடையும் என்பதாம்.
கண் அஞ்சா வேலாள் முகத்த களிறு பாகர்க்கு அடங்காவுமாய் வேலாள்களைக் கொத்த கோட்டவுமாய களிறுகளை கால் ஆழ் களரின் நரி அடும்அவை கால் ஆழும் இயல் பிற்றாய சேற்றுநிலத்துப் பட்டுழி நரி கொல்லும் விளக்கம் முகம் ஆகுபெயர்.
வேலாழ் முகத்த என்று பாடம் ஓதுவாரும் உளர் வேற்படை குளித்த முகத்தவாயின் அதுவும் நரி அடுதற்கு ஏதுவாய் முடிதலின் அது பாடம் அன்மை அறிக.
அறம் பொருள் இன்பம் உயிர் அச்சம் அரசனால் தெளியப்படுவான் ஒருவன் அறமும் பொருளும் இன்பமும் உயிர்ப் பொருட்டான் வரும் அச்சமும் என்னும் நான்கின் திறம் தெரிந்து தேறப்படும் உபதை நான்கின் திறத்தான் மனவியல்பு ஆராய்ந்தால் பின்பு தெளியப்படும்.
விளக்கம் அவற்றுள் அற உபதையாவது புரோகிதரையும் அறவோரையும் விட்டு அவரால் இவ்வரசன் அறவோன் அன்மையின் இவனைப் போக்கி அறனும் உரிமையும் உடையான் ஒருவனை வைத்தற்கு எண்ணினம் இதுதான் யாவர்க்கும் இயைந்தது நின் கருத்து என்னை?
பொருள் உபதையாவது சேனைத் தலைவனையும் அவனோடு இயைந்தாரையும் விட்டு அவரான் இவ்வரசன் இவறன் மாலையன் ஆகலின் இவனைப் போக்கிக் கொடையும் உரிமையும் உடையான் ஒருவனை வைத்தற்கு எண்ணினம் இதுதான் யாவருக்கும் இயைந்தது நின் கருத்து என்னை?
இன்ப உபதையாவது தொன்று தொட்டு உரிமையோடு பயின்றாளொரு தவமுதுமகளை விட்டு அவளால் உரிமையுள் இன்னாள் நின்னைக் கண்டு வருத்தமுற்றுக் கூட்டுவிக்க வேண்டும் என்று என்னை விடுத்தாள் அவளைக் கூடுவையாயின் நினக்குப் பேரின்பமே அன்றிப் பெரும்பொருளும் கைகூடும் எனச் சூளுறவோடு சொல்லுவித்தல்.
அச்ச உபதையாவது ஒரு நிமித்தத்தின் மேலிட்டு ஓர் அமைச்சனால் ஏனையோரை அவன் இல்லின் கண் அழைப்பித்து இவர் அறைபோவான் எண்ணற்குக் குழீயினார் என்று தான் காவல் செய்து ஒருவனால் இவ்வரசன் நம்மைக் கொல்வான் சூழ்கின்றமையின் அதனை நாம் முற்படச் செய்து நமக்கு இனிய அரசன் ஒருவனை வைத்தல் ஈண்டை யாவர்க்கும் இணைந்தது நின் கருத்து என்னை?
இவ்வடநூற் பொருண்மையை உட்கொண்டு இவர் ஓதியது அறியாது பிறரெல்லாம் இதனை உயிரெச்சம் எனப் பாடம் திரித்துத் தத்தமக்குத் தோன்றியவாறே உரைத்தார்.
குடிப்பிறந்து உயர்ந்த குடியில் பிறந்து குற்றத்தின் நீங்கி குற்றங்களினின்று நீங்கி வடுப்பரியும் நாண் உடையான் கட்டே தெளிவு தமக்கு வடு வருங்கொல் என்று அஞ்சா நிற்கும் நாணுடையவன் கண்ணதே அரசனது தெளிவு.
அரிய கற்று ஆசு அற்றார் கண்ணும்கற்றற்கு அரிய நூல்களைக் கற்று மேற்சொல்லிய குற்றங்கள் அற்றார் மாட்டும் தெரியுங்கால் வெளிறு இன்மை அரிது நுண்ணிதாக ஆராயுமிடத்து வெண்மை இல்லாமை அரிது.
பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் கட்டளைக்கல் பிறப்பு குணம் அறிவு என்பனவற்றான் மக்கள் எய்தும் பெருமைக்கும் மற்றைச் சிறுமைக்கும் உரைகல்லாவது தத்தம் கருமமே தாம் தாம் செய்யும் கருமமே பிறிதில்லை.
விளக்கம் இஃது ஏகதேச உருவகம் மக்களது பெருமையும் சிறுமையும் தப்பாமல் அறியலுறுவார்க்குப் பிற கருவிகளும் உளவாயினும் முடிந்த கருவி செயல் என்பது தேற்றேகாரத்தால் பெற்றாம்.