கானல் கமழ் ஞாழல் வீ ஏய்ப்ப புலிநகக்கொன்றை தோழி என் மேனி சிதைத்தான் துறை மாரி வீழ் இருங் கூந்தல் மதைஇய நோக்கு எழில் உண்கண் தாழ் நீர முத்தின் தகை ஏய்க்கும் முறுவலாய் தேயா நோய் செய்தான் திறம் கிளந்து நாம் பாடும் சேய் உயர் ஊசல் சீர் நீ ஒன்று பாடித்தை பார்த்து உற்றன தோழி பார்த்து உற்றன தோழி இரவு எலாம் நல் தோழி பார்த்து உற்றன என்பவை தன் துணை இல்லாள் வருந்தினாள் கொல் என இன் துணை அன்றில் இரவின் அகவாவே அன்று தான் ஈர்த்த கரும்பு அணி வாட என் மென்தோள் ஞெகிழ்த்தான் துறை கரை கவர் கொடுங்கழி கண்கவர் புள் இனம் திரை உறப் பொன்றிய புலவு மீன் அல்லதை இரை உயிர் செகுத்து உண்ணா துறைவனை யாம் பாடும் அசைவரல் ஊசல் சீர் அழித்து ஒன்று பாடித்தை அருளின கொல் தோழி அருளின கொல் தோழி இரவு எலாம் தோழி அருளின என்பவை கணம் கொள் இடு மணல் காவி வருந்த பிணங்கு இரு மோட்ட திரை வந்து அளிக்கும் மணம் கமழ் ஐம்பாலார் ஊடலை ஆங்கே வணங்கி உணர்ப்பான் துறை என நாம் பாட மறை நின்று கேட்டனன் நீடிய வால் நீர்க் கிடக்கை வயங்கு நீர்ச் சேர்ப்பனை யான் என உணர்ந்து நீ நனி மருள தேன் இமிர் புன்னை பொருந்தி நாகம் தான் ஊக்கினன் அவ் ஊசலை வந்தே உரவு நீர்த் திரை பொர ஓங்கிய எக்கர் மேல் விரவுப் பல் உருவின வீழ் பெடை துணை ஆக இரை தேர்ந்து உண்டு அசாவிடூஉம் புள் இனம் இறை கொள முரைசு மூன்று ஆள்பவர் முரணியோர் முரண் தப நிரை களிறு இடைபட நெறி யாத்த இருக்கை போல் சிதைவு இன்றி சென்றுழி சென்றுழி சென்ற உழி உழி ஏழாம் வேற்றுமை உருபு சிறப்பு எய்தி வினை வாய்த்து துறைய கலம் வாய் சூழும் துணி கடல் தண் சேர்ப்ப புன்னைய நறும் பொழில் புணர்ந்தனை இருந்தக்கால் நாகம் நல் நுதால் அஞ்சல் ஓம்பு என்றதன் பயன் அன்றோ பாயின பசலையால் பகல் கொண்ட சுடர் போன்றாள் மாவின தளிர் போலும் மாண் நலம் இழந்ததை பல்மலர் நறும் பொழில் பழி இன்றிப் புணர்ந்தக்கால் சின் மொழி தெளி எனத் தேற்றிய சிறப்பு அன்றோ வாடுபு வனப்பு ஓடி வயக்கு உறா மணி போன்றாள் நீடு இறை நெடு மென்தோள் நிரை வளை நெகிழ்ந்ததை என ஆங்கு வழிபட்ட தெய்வம் தான் வலி எனச் சார்ந்தார் கண் கழியும் நோய் கைம்மிக அணங்கு ஆகியது போல பழி பரந்து அலர் தூற்ற என் தோழி அழி படர் அலைப்ப அகறலோ கொடிதே மா மலர் முண்டகம் நீர் முள்ளி தில்லையோடு ஒருங்கு உடன் கானல் அணிந்த உயர் மணல் எக்கர் மேல் சீர் மிகு சிறப்பினோன் மர முதல் கை சேர்த்த நீர் மலி கரகம் போல் பழம் தூங்கு முடத் தாழைப் பூ மலர்ந்தவை போல புள் அல்கும் துறைவ கேள் ஆற்றுதல் என்பது ஒன்று அலந்தவர்க்கு உதவுதல் போற்றுதல் என்பது புணர்ந்தாரை பிரியாமை பண்பு எனப்படுவது பாடு அறிந்து ஒழுகுதல் அன்பு எனப்படுவது தன் கிளை செறாஅமை அறிவு எனப்படுவது பேதையார் சொல் நோன்றல் செறிவு எனப்படுவது கூறியது மறாஅமை நிறை எனப்படுவது மறை பிறர் அறியாமை முறை எனப்படுவது கண்ணோடாது உயிர் வௌவல் பொறை எனப்படுவது போற்றாரை பொறுத்தல் ஆங்கு அதை அறிந்தனிர் ஆயின் என் தோழி நல் நுதல் நலன் உண்டு துறத்தல் கொண்க தீம் பால் உண்பவர் கொள் கலம் வரைதல் நின்தலை வருந்தியாள் துயரம் சென்றனை களைமோ பூண்க நின் தேரே மல்லரை மறம் சாய்த்த மலர் தண் தார் அகலத்தோன் ஒல்லாதார் உடன்று ஓட உருத்து உடன் எறிதலின் கொல் யானை அணி நுதல் அழுத்திய ஆழி போல் கல் சேர்பு ஞாயிறு கதிர் வாங்கி மறைதலின் இருங் கடல் ஒலித்து ஆங்கே இரவுக் காண்பது போல பெரும் கடல் ஓத நீர் வீங்குபு கரை சேர போஒய வண்டினால் புல்லென்ற துறையவாய்ப் பாயல் கொள்பவை போல கய மலர் வாய் கூம்ப ஒரு நிலையே நடுக்குற்று இவ் உலகு எலாம் அச்சுற இரு நிலம் பெயர்ப்பு அன்ன எவ்வம் கூர் மருள் மாலை தவல் இல் நோய் செய்தவர் காணாமை நினைத்தலின் இகல் இடும் பனி தின எவ்வத்துள் ஆழ்ந்து ஆங்கே கவலை கொள் நெஞ்சினேன் கலுழ் தரக் கடல் நோக்கி அவலம் மெய்க் கொண்டது போலும் அஃது எவன் கொலோ நடுங்கு நோய் செய்தவர் நல்காமை நினைத்தலின் கடும் பனி கைம்மிக கையாற்றுள் ஆழ்ந்து ஆங்கே நடுங்கு நோய் உழந்த என் நலன் அழிய மணல் நோக்கி இடும்பை நோய்க்கு இகுவன போலும் அஃது எவன் கொலோ வையினர் நலன் உண்டார் வாராமை நினைத்தலின் கையறு நெஞ்சினேன் கலக்கத்துள் ஆழ்ந்து ஆங்கே மையல் கொள் நெஞ்சொடு மயக்கத்தால் மரன் நோக்கி எவ்வத்தால் இயன்ற போல் இலை கூம்பல் எவன் கொலோ என ஆங்கு கரை காணாப் பௌவத்து கலம் சிதைந்து ஆழ்பவன் திரை தரப் புணை பெற்றுத் தீது இன்றி உய்ந்தாங்கு விரைவனர் காதலர் புகுதர நிரை தொடி துயரம் நீங்கின்றால் விரைந்தே துணை புணர்ந்து எழுதரும் தூ நிற வலம்புரி இணை திரள் மருப்பு ஆக எறி வளி பாகனா அயில் திணி நெடுங் கதவு அமைத்து அடைத்து அணி கொண்ட எயில் இடு களிறே போல் இடு மணல் நெடு கோட்டைப் பயில் திரை நடு நன்னாள் பாய்ந்து உறூஉம் துறைவ கேள் கடி மலர்ப் புன்னை கீழ் காரிகை தோற்றாளை தொடி நெகிழ்த்த தோளளா துறப்பாயால் மற்று நின் குடிமைக்கண் பெரியது ஓர் குற்றமாய்க் கிடவாதோ ?