sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பிரதான அர்ச்சகர்களாக இருந்தாலும் சரி சாதாரண அர்ச்சகர்களாகவோ வேதம் பாடும் பண்டிதராகவோ இருந்தாலும் சரி பக்தர்களுக்காகத்தான் அவன் அங்கே கோயில் கொண்டிருக்கிறான்.
இது முறையான பதில்தான் என்றாலும் அந்த எளிய பக்தர்களை சிறைக் கைதிகள் போல பாவித்து பலமணி நேரங்கள் அறையில் அடைத்து அதன்பிறகு அவனை நெருங்க நெருங்க ஒழுங்கான முறையில் சீர் செய்யாமல் அரக்க பரக்க நெருக்கி மகாத்துவாரம் வரை மட்டுமே அவர்களை இழுத்து வந்து அனுப்பி வைக்கும் அதிகார வர்க்கத்தைப் பற்றி ஏற்கனவே மூன்று பிரிவுகளாக எழுதி அதனை வம்சதாரா வலைப்பக்கத்தில் பதிவு செய்துள்ளேன்.
பக்தரும் சரி பிரதான அர்ச்சகரும் சரி எங்கள் நடைமுறைக்கு ஒத்துப் போகாவிட்டால் கஷ்டம்தான் என்பதை சமீப காலமாக அரசாங்கமும் அதிகாரிகளும் சர்வ சாதாரணமாக நிரூபித்துள்ளார்கள்.
அவன் கொடுத்த கஷ்டங்களையெல்லாம் மகன் பிரகலாதன் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்ததை தந்தை எனும் முறையில் அவனேக் காண சகியாது அடேய்.. நாராயணன் இங்கே வந்து உனக்கு உதவமாட்டானடா.. எல்லா வரங்களையும் நானே பெற்று நானே தெய்வமாகிவிட்டேனடா.. என்னையே தெய்வம் என ஒப்புக் கொள்.. அப்படி ஒப்புக்கொள்ளவில்லையென்றால் அவனையாவது என்னிடம் வரச்சொல்.
உண்மையான பக்தனுக்காக என் நாராயணன் இதோ உன் வெற்றிகளின் அடையாளமாக உன் கையால் நீயே கட்டிய இந்தத் தூணிலும் இருந்து கூட வருவான்.. அப்படி வரவில்லையென்றால் நான் அவன் பக்தனே அல்ல.. என்ற பிரகலாதனின் சொல்லை முடிக்கக்கூட விடாமல் நாராயணன் நரசிம்மனாக அந்தத் தூணைப் பிளந்து வெளிவந்துவிட்டான்.
துரதிருஷ்டவசமாக இந்த அதிகார வெறி பிடித்த பலவான்களாகத் திகழும் ஹிரண்யகசிபுகள் பக்திமிக்க பிரகலாதர்களைப் பெறவில்லையோ என்னவோ.. பக்தன் எனச் சொல்லும்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவராயன் நினைவுதான் வருகிறது.
அவனோடு அவன் மனைவியர் இருவருமே மண்டப வாயிலிலேயே அவன் தரிசனத்துக்காக இப்போதும் காத்துக் கிடப்பதாகத்தான் அவர்கள் சிலைகளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் நான் உணர்வேன்.
அந்த பக்தன் தன்னை ஆண்ட திருவேங்கடவனுக்கு பய பக்தியோடு அளித்த நகைகள் இந்த இருபது வருடங்களில் எங்கு போயினவோ என்ற ஆதங்கத்தால்தான் இந்தக் கட்டுரை எழுந்துள்ளது.
கங்கைகொண்டசோழபுரத்தில் மிகப் பெரிய கோயில் கட்டி வரலாற்றில் உயர்ந்த ஸ்தானத்தை பெற்றவன் தொண்டை மண்டலத்து திருவொற்றியூர் திருக்கோயில் கோபுரத்தைக் கட்டியவன் அந்த மகராசன் திருமலைக் கோயிலுக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நியாயம் செய்தது போல உரியவர்கள் இப்போதும் நியாயம் செய்யத்தான் வேண்டும்.
திருமலை திருப்பதி தேவஸ்தானம் கலைக்கப்பட்டு அங்கே எளியவர்களும் ஆன்மீகவாதிகளும் ஆளுமை தெரிந்த மேன்மக்களும் கலந்த ஆளுமைக்குழு அமைக்கப்பட்டு எல்லாவிதக் குறைகளும் களையப்படவேண்டும்.
என் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்வது போல எத்தனையோ கோடிக்கணக்கான உள்ளங்களைக் கொள்ளை கொண்ட அந்தக் கள்வனின் அருகேயே கள்ளத்தனம் நடக்கவிடலாமா?
தில்லி அரசாங்கமே கதி கலங்கிப் போயிருந்தது எனறு சொன்னால் அது மிகை அல்ல என்று பத்திரிகைக்காரர்களால் எழுதப்பட்ட நாள் உலக அளவில் தலைவர்களால் கெட்டிக்காரர் என்று வானளாவப் புகழப்பட்ட பாரதப் பிரதமரான பண்டிட் ஜவஹர்லால் நேரு மிகப் பெரிய குழப்பத்தில் ஆழ்ந்து யார் பேச்சைத்தான் கேட்டு நம்புவது என்று பரிதவித்த நாள்.. அகன்ற பரந்த பாரதம் சிறுத்துவிடுமோ என்று விஷயம் தெரிந்த அனைவருமே பயந்த நாள்.
ஆம் அன்றுதான் சீனத்தின் மிகப் பெரிய ராணுவம் தம் காலாட்படைகள் மூலம் அநாயசமாக இந்தியாவின் மலை உச்சிப் பகுதிகளைக் கொண்ட மிகப் பெரிய அருணாசலப்பிரதேசத்தை முழுங்கிகொண்டு அதன் எல்லை நகரமான போம்டாலாவைத் தாண்டிக்கொண்டு அசாம் மாநில எல்லைக்குள் காலடி வைத்த நாள்.
ஏறத்தாழ நமக்கு வடக்கு எல்லையான இமயமலையின் ஒருபகுதியை வலுக்கட்டாயமாக பிடுங்கியாகிவிட்ட திருப்தியில் ஏனைய பகுதிகளையும் சுற்றி வளைத்த நாள்.
அருணாசப் பிரதேசத்திலிருந்து அசாம் எல்லைக்குள் அன்றிரவு நுழைந்த சீனா அடுத்த நாள் அசாமின் மிகப் பெரிய நகரமான தேஜ்பூரைக் கண்டிப்பாகப் பிடித்துவிடும் என்று எல்லோருமே எண்ணியதால் அவசரம் அவசரமாக தேஜ்பூர் காலி செய்யப்படுகின்றது.
வெளிநாடுகளின் வழியே கிடைத்த வெவ்வேறு தகவல்களால் கவலை அடைந்த இந்தியப் பிரதமர் ஆகாசவாணி மூலம் தில்லியிலிருந்து பேசுகிறார்.
சீனப்படையின் விமானப்படை இனியும் சும்மா இருக்காமல் இந்தப் போரில் கலந்து கொண்டு கல்கத்தா மீது குண்டு வீசுமா என்றெல்லாம் வடமாநிலங்களெங்கும் அதிர்ச்சிப் பேரலைகள்.
தேஜ்பூர் நகரம் முழுதும் இருட்டில் அடைந்து கிடக்கிறது தொலைத் தொடர்பு சாதன வசதிகல் சரியில்லாத கால கட்டம்.. பீகிங் ரேடியோ அலைவரிசை மட்டுமே அந்த நகரத்தில் ஒலிக்கின்றது.
இண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ் டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியாவைச் சேர்ந்த பத்திரிகையாளர்கள் ஒரு சில வெளிநாட்டுப் பத்திரிகையாளர்கள் மட்டும் மிகத் தைரியமாக தேஜ்பூர் தேயிலை முதலாளிகள் விருந்தினர் மாளிகையில் பீகிங் ரேடியோ செய்தியைக் கேட்டுக் கொண்டே அடுத்து வரப் போகும் சீனப் படையினரை எதிர்நோக்கும்போது அடுத்த நாள் காலைநேரத்தில்தான் அப்படியொரு செய்தி அதே பீகிங் ரேடியோவில் அறிவிக்கிறார்கள்.
சீனப்படைகள் தாமாகவே யுத்த நிறுத்தம் செய்து கொண்டு முந்தைய பழைய நிலைக்கு உடனடியாகத் திரும்புவார்கள் என சீனப் பிரதமர் சூ என் லாய் அறிவிப்பதாக அந்தச் செய்தி சொல்கிறது.
பீகிங் செய்தி ரேடியோ மூலம் தேஜ்பூரில் செய்தி இருபதாம் தேதி வருகின்றது என்றால் பத்தொன்பதாம் தேதி இரவே அருணாசல மலைமுகடுகளில் முன்னேறிக்கொண்டிருந்த சீனப்படைகள் எல்லாம் திரும்ப தங்கள் ஆதியில் இருந்த இடத்துக்காக ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்.
இதற்கு இன்னமும் அங்குள்ள பெரியவர்களே சாட்சி அவர்கள் கண்கண்ட காட்சி அங்கு முகாமிட்டிருந்த சீன வீரர்களுக்கு அதுவும் ஒரே இரவு நேரத்தில் சீனத் தலைவரின் யுத்த நிறுத்தம் செய்தி எப்படிக் கிடைத்தது?
மலைகள் ஏராளமாக நிறைந்த அருணாசலப் பிரதேசத்தில் இவர்களுக்கு சூ என் லாய் யுத்த நிறுத்தம் செய்ய வேண்டும் என்ற கட்டளையை எப்படித் தெரிவித்திருப்பார்?
சீனப்படைகள் கைப்பற்றிய மலைகளில் உள்ள மலைமக்கள் யாவரும் சீனப்படையை வெறுத்துக் கொண்டிருக்க அவர்களில் பலரும் இந்தியாவுக்காகப் போராடி உயிர் விட்டிருக்க யுத்தத்தின் சூழ்நிலை தமக்கு சாதகமான வேளையில் திடீரென சீனா ஏன் யுத்த நிறுத்தம் செய்யவேண்டும்.
ஆனால் ஒரு பெரிய மாநிலத்தைக் கைப்பற்றிய சீனா அதிவேகமாக இந்தியாவின் படைகளை வென்றுகொண்டே வந்தவர்கள் இந்த திடீர் அறிவிப்பான தாமாக முன்வந்து செய்த நிறுத்தம் பற்றி இதுவரை யாருமே முக்கியத்துவம் காட்டவில்லை.
அதுவும் தாமாக முன்வந்து எந்தக் காரணத்தையும் முன் வைக்காமல் யுத்த நிறுத்தம் செய்தது ஏன் இந்தக் கேள்விக்கு அன்றைய நிலையில் யாருக்குமே பதில் சொல்லத் தோன்றவில்லை.. ஆஹா.. சீனா தாமாகவே முன்வந்து யுத்த நிறுத்தம் சொல்லி உடனடியாக பழைய நிலைக்குத் திரும்ப ஒப்புக்கொண்டது.
அசாம் மாநில எல்லைக்குள் வரவே இல்லை.. எடுத்துக் கொண்ட அருணாசலப் பிரதேசமலைகளும் திரும்பக் கிடைத்துவிட்டன.. இதுவே போதும் என்ற மனநிலையில்தான் அன்றைய இந்திய ஆட்சியாளர்கள் இருந்தனர் என்பது என்னவோ வாஸ்தவம்தானே.
சுதந்திரம் கிடைத்த பதினேழு வருடங்களிலேயே அதுவும் ஒரு நியாயமான ஜனநாயக நாடாக மாறிப்போன இந்தியாவை நம் மனதில் இன்றைய நிலையில் நினைத்துக் கொண்டு அன்று நடந்த அந்த இந்தோ சீன யுத்தத்தைப் பற்றி சுருக்கமாகச் சொல்லப்போனால் அந்த யுத்தம்தான் இந்தியாவை இந்தியனுக்கு இதயம் திறக்கச் செய்தது.
தேசத்துக்கு அதன் வளர்ச்சிக்கு தேசத்தின் புகழ் உலகமெங்கும் பரவி மிக பலமான வளநாடு இந்தியா என்று இன்று சொல்வதற்கு ஆதிகாரணம்தான் அன்றைய இந்தோ சீன யுத்தம் என்று சொன்னால் கூட மிகையாகாது.
இந்தப் புதினத்தில் சொல்லப்பட்டதெல்லாம் நடந்ததா இல்லை கற்பனையாக எழுதப்பட்டதாக எனக் கேட்டால் உறுதியான ஒரு விளக்கம் என்னிடம் நிச்சயமாக இல்லை.
என்னால் விளக்கம் தரவும் இயலாத நிலை.. இந்த நிலை ஏன் வந்தது என்பதை இப்புதினத்தைப் படித்தவர்கள் நிச்சயம் உணர்வார்கள் என்கிற நம்பிக்கை எனக்குண்டு.
கல்வியாளர்கள் பத்திரிகை ஜாம்பவான்கள் இந்திய ராணுவப்படையில் ஓய்வு பெற்ற வீரர்கள் புத்தமதத்துப் பெரியவர்கள் தலாய்லாமா விசுவாசிகள் சீனத்துப் பேராசிரியர்கள் இவர்களிடமெல்லாம் கடந்த நான்கு வருடங்களில் சந்தர்ப்பம் கிடைத்த போதெல்லாம் இது பற்றி உரையாடியுள்ளேன்.
இமயத்தில் குடிகொண்டோரிடமுமிருந்து இறைவன் அருளால் சில முக்கிய விஷயங்கள் தெரிந்துகொள்ள சந்தர்ப்பங்களூம் கிடைத்தனதான்.. இத்தனையும் இப்புத்தகத்தில் ஆங்காங்கே தூவியுள்ளேன்.
இமாலயன் புதினத்தை முடிக்கும்போது அவனைப் பிரிகின்றோமா என்கிற எண்ணம் என் மனத்தில் ஒரு மூலையில் எழுந்தது என்னவோ உண்மைதான்.. ஆனால் அது மாயையான உணர்ச்சி இமாலயனை நான் படைக்கவில்லை.
காலம் வந்தபோது என் எழுத்தின் வழியாக வெளிப்பட்டிருக்கவேண்டும்.. அதனால் மட்டுமே உறுதியாகச் சொல்லமுடியும் என்னால் இமாலயனை எந்தக் கணமும் பிரியமுடியாது.. வழக்கம்போல என் எழுத்துக்களைப் பதிப்பித்து வரும் பழனியப்பா பிரதர்ஸ் இமாலயனையும் புத்தகமாக வெளியே கொண்டு வந்துள்ளார்கள்.
என் எழுத்துக்களுக்கு எப்போதும் ஆதரவு தரும் வாசகர்கள் இமாலயன் புத்தகத்தையும் வாங்கிப் படித்து தங்கள் கருத்துகளைப் பதிப்பிக்க வேண்டுமாய் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
குழல்வாய்மொழியாள்.. என்ன அழகான தமிழ்ப்பெயர்.. அகத்தியர் தந்த தமிழ் மண்ணல்லவா.. எங்கள் அம்பிகைக்கும் இனிய தமிழால் பெயர் சூட்டி எங்கள் பெருமைமிக்க குழல்வாய்மொழியாளை இடம்கொண்ட திரிகூடப் பெருமானே.. நலம்.. உன் நலத்தை அறிய விருப்பமும் கூட.. சாதாரணமாக உன்னை யாரும் நலம் விசாரிக்கமாட்டார்கள்தான்.. இருந்தும் அங்கே தற்சமயம் அரசியல் சமூக சூழ்நிலை அசாதாரணமாக இருப்பதால் எதற்கும் உன்னை இப்படிக் கேட்டுவிடுவது நல்லதுதான் எனத் தோன்றியது.. இத்தனைநாள் உன் நினைவே எனக்கு வரவில்லை என்பதை நீ நினைவில் வைத்துக் கொண்டு சமீபத்தில் அதை எனக்கும் நினைவூட்டவேண்டும் என்று நீ நினைத்ததால் என்னை இந்த பொகோனோ மலையின் நடுவிலிருந்து விழும் புஷ்கில் அருவிக்கு அனுப்பி வைத்தாயோ என்னவோ.. இங்கே பென்சில்வேனியா மாகாணத்தில் இருக்கும் புஷ்கில் அருவியைப் பார்த்தபிறகுதான் உன் நினைவே வந்தது என்பதை வெட்கத்தோடு ஒப்புக்கொள்கிறேன்.. அமெரிக்காவின் வாழ்க்கை உன்னை மறக்கடிக்கிறது என்பது என்னவோ வாஸ்தவம்தான்.
சட்டதிட்டங்களை மிக நேர்மையான முறையில் வரைமுறையாக்கி அதற்குக் கீழ்ப்படியும் குணங்களையும் மக்களுக்குத் தந்து அத்துடன் எங்கெல்லாம் சட்ட ஒழுங்கும் நேர்மையும் இருந்தால் அங்கெல்லாம் செல்வ வளத்தையும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டாட்டங்களும் சேர்த்துக் கொடுக்கும் உன் இன்னருள் எங்கெங்கும் நிறைந்து நிற்கும் இந்த அமெரிக்காவை நான் பட்டிக்காட்டான் யானையைப் பார்த்த கதையாக பார்த்துக் கொண்டே நாளைக் கடத்திக் கொண்டிருப்பதால் உன்னை நான் நினைக்கவில்லை.. இதுதான் உண்மை என்பதும் உனக்கும் தெரியும்.
போகிறார்கள்.. எத்தனையோ பேர் இங்கேயே தற்காலிகமாகக் குடியேறுகிறார்கள்.. இந்த மண்ணின் வளத்தையும் வனப்பையும் அதிகமாகப் போற்றுகிறார்கள்.
என்னைப் போலவே வியக்கிறார்கள்.. இந்த சுதந்திர பூமியில் எதையும் செய்வதற்கு சுதந்திரம் கொடுத்திருந்தாலும் சட்டம் ஒழுங்கு நியாயம் நேர்மை உண்மை என்பது உதட்டளவில் கொள்ளாமல் நல்ல விதமாக நடைமுறைப்படுத்துகிறார்களே என்று பாராட்டுகிறார்கள்.. அரசியல் தலைவர்களோ அதிகாரிகளோ ஆட்சி செய்பவர்களோ மக்களுக்கு அதிகம் மதிப்பு கொடுக்கிறார்களே என்றெல்லாம் அதிசயிக்கிறார்கள்.
சாலை அமைப்பையும் இல்லங்கள் அமைப்பையும் சீராக வைத்திருக்கும் கலையைக் கண்டு மகிழ்கிறார்கள் யாரும் யாருக்கும் எப்போதும் அடிமையல்ல என்ற சுதந்திர தாக்கம் எல்லோர் மனதில் இருந்தாலும் ஒருவருக்கொருவர் அவரவரளவில் மரியாதை தருகிறார்களே என்ற உண்மையை உணர்கிறார்கள் தனிமனிதர் சுதந்திரத்தில் தலையிடுவது தவறு என்ற தனித்துவ தத்துவத்தைப் பயின்றுவைத்திருக்கிறார்கள் எனப் புகழ்கிறார்கள்.
தவறாமல் செலுத்தப்படும் மக்களின் வரிப்பணத்தை சீராக மக்களுக்கேத் திருப்பி வசதி செய்துதரும் அரசாங்கத்தை நினைக்கையில் உள்ளம் குளிர்ந்து போகிறது கூட.
ஆனாலும் சற்று ஆழமாக சிந்தித்தால் உன் கரிசனத்துக் காரணம் புரிகிறதுதான்.. எங்கெல்லாம் தர்மம் சிறக்கின்றதோ அங்கெல்லாம் உன் அபரிமித அன்பு இருக்கும் என்கிற தார்மீகக் காரணம் புரிகிறதுதான்.
அடடா எந்தக் காரணத்துக்காக இந்தப் பதிவை ஆரம்பித்தேனோ அதை மறந்துவிட்டேனே.. இந்த மண்ணின் வனப்பு அப்படித்தான் மறக்கடிக்கச் செய்கிறது.. அழகான பொகோனோ மலையின் அழகான புஷ்கில் அருவியை மறந்து அமெரிக்காவை புகழ்ந்துகொண்டிருந்தால் எப்படி.. இந்த அருவியை பென்சில்வேனியாவின் நயாகரா என்று கூட புகழ்கிறார்கள்.
நயாகரா அருவி என்பது மிகப் பெரிய அளவில் அகலமாய் வந்து ஆழமாகக் கீழே விழும் பிரும்மானடமான அருவி என்று வேண்டுமானால் ஒப்புக்கொள்ளலாம்.
இந்தியாவுக்கு தாஜ்மகால் போல அமெரிக்கா வந்தால் நயாகராவைப் பார்க்காமல் போகமுடியாதுதான்.. அதேவேளையில் இங்கே பச்சைப் பசேலென இயற்கை அழகு பொங்க கண்ணுக்கு விருந்தாகக் காட்சியளிக்கும் அருவி எதுவென்றால் நிச்சயமாக புஷ்கில் அருவியைத் தாராளமாகவே சொல்லலாம்.
கோடை வெய்யிலை அப்படியே குளிரவைத்துக்கொண்டு பசுமையை உடலெல்லாம் பூசிக்கொண்டு உயர்ந்து நிற்கும் பொகோனோ மலையின் நடுப்பகுதியிலிருந்து விழும் புஷ்கில் அருவி என்பது நூறு அடி உயர அருவிதான்.
ஏன் இப்படி மலைக்குப் பெயர் வைத்தார்களோ.. மலையைத் துளைத்துக் கொண்டு அதிக அகலமில்லாமல் அளவான முறையில் புஷ்கில் அருவி கீழே பெரும் ஓசையுடன் விழும் அழகு இருக்கிறதே.. ஆஹா.. கண்கொள்ளாக் காட்சிதான்.
இந்தச் சூழல்தான் அப்படியே எனக்கு குற்றாலத்தின் சூழ்நிலையை என் மனத்தே நிரப்பிவிட்டது... புஷ்கில் அருவியை குற்றாலத்தில் ஓடும் அருவி போல என் கண்ணுக்கு விருந்தாக நீதான் காண்பித்தாயோ என்றுதான் அந்த வேளையில் நினைத்தேன்.. சுற்றிலும் உள்ள மலைப்பகுதியும் உயர்ந்த பச்சை மரங்களும் மரம் சார்ந்த நிழலும் மலையோடு ஒட்டிய வனப்பும் அப்படியே குற்றாலம்தான் இடம் மாறி இங்கே வந்துவிட்டதோ என்று கூட திகைத்தேன்.. ஏன்.. குற்றாலத்தில் வெவ்வேறு இடங்களில் விழும் அருவிகள் போல இந்த பொகோனோ மலையின் இந்தப் பிராந்தியத்திலும் ஏழெட்டு அருவிகள் கூட உண்டுதான்.
நீக்கமற எங்கெங்கும் நீ இருக்கிறாய் என்ற தெளிவு இருந்தாலும் உனக்கென குற்றாலத்தில் இருப்பது போல ஒரு கோயில் இங்குக் கட்டப்படவில்லை என்ற குறை உண்டு.
நீயே அருவியாக மலையாக மரமாகக் கண்ணுக்குத் தெரியும் போது உன்னை எதற்குக் கருவறையில் பூட்டி வைக்கவேண்டும் என்ற ஏடாகூடமான கேள்வி கூட மனத்தில் எழுந்ததுதான்.
குற்றாலத்தில் அருவி விழும்போது அங்கே தைரியமாகக் குளிக்க அனுமதி உண்டு ஆனால் இங்கே இந்த புஷ்கில் அருவியைப் பராமரிக்கும் கம்பெனியார் பயப்படுகிறார்களோ என்னவோ யாரையும் தண்ணீர் விழும் இடத்தில் குளிக்க அனுமதிப்பதில்லை.
நயாகரா போன்று அபாயகரமான இடம் இது அல்ல என்று தெளிவாகத் தெரிந்ததால் அப்படி நினைத்தேனோ என்னவோ.. பொதிகைமலை எனும் அழகுதமிழ்மலையில் அமிர்தம்போல அருவிகளை விழவைத்து வேடிக்கைக் காண்பிக்கும் திருக்குற்றாலநாதரே இந்த புஷ்கில் அருவியைப் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பும்போது உன் பெருமையைத்தான் கொஞ்சம் கூடவே நினைத்துக் கொண்டேன்.
புஷ்கில் அருவியை சுற்றியுள்ள வனத்தை வளைத்து பாதுகாப்பு வளையம் கட்டி சுற்றுலா தலம் போல தரம் உயர்த்தி உள்ளே அழைத்துச் செல்ல பாதை வகுத்து கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட சிங்கத்தை மற்றவர்களுக்குக் கண்காட்சியாகக் காட்டுவது போல கீழே விழும் அருவியை காட்டிவிட்டு பிறகு அவர்களை வெளியே அனுப்பும்போது ஆஹா எப்படிப்பட்ட இயற்கை ஆனந்தம் பெற்றோம் என்கிற அனுபவத்தில் வந்தவர்கள் முகத்தில் ஆச்சரியத்தைப் புகுத்தி அனுப்புகிறார்கள்.
விலை கொடுத்து இயற்கையாகக் கிடைத்த அழகைப் பார்க்க வைக்கிறார்கள்.. மேலேயிருந்து கீழே விழும் அருவியின் இடத்திலிருந்து மறுபடியும் மேலே ஏறிச் சென்று சற்று களைப்போடு வருபவர் இளைப்பாற எலுமிச்சை நீரைப் பருகத் தருகிறார்கள் எலுமிச்சை நீர் ஐந்து டாலர்தான்.
அமெரிக்காவின் குற்றாலம் என்று சொல்லிவிட்டோமே ஆனால் நம் குற்றாலத்தில் இப்படியெல்லாம் உண்டா.. என்று மனதுக்குள் கேட்டுப் பார்த்தேன்.. சிரிப்போடு நீதான் வந்தாய்.. அந்தக் குற்றாலத்தை மனக்கண்ணே காண்பித்தாய்.
குளியல் உடலுக்கு நோய் தீர்க்கும் மருந்து.. நேரம் காலமறியாமல் அருவி விழுவதை அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்.. குழல்வாய்மொழியாளோடு நீ குலாவுவது போல அருவியில் குதூகலித்துக் கொண்டே குளிக்கும் காதலர்களை ரசிக்கலாம்.
பாவைகளின் ஓரவிழிப் பார்வைக்கு ஏங்கியபடியே பாறைகளின் மத்தியிலே அருவியின் தண்ணீர் பாய்ந்து வழுக்கி விழும் வாலிபர்களைக் காணலாம்.
போக்கும் வரவும் இல்லா புண்ணியனாய் வண்ண வண்ணச் சித்திரங்களாய் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் உன் சித்திரசபையைக் கண்ணார தரிசிக்கலாம்.
கோயிலுக்குள் வந்து இத்தனையும் இலவசப் பரிசாகக் கொடுத்த உன்னைக் கண்டு தரிசித்து மகிழலாம்.. எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா என்று கூட பாடலாம்தான்.. பி.கு முதலும் முடிவுமில்லா திரிகூடமலை இறைவா.. உன்னருளால் விரைவில் வரவிருக்கும் என்னுடைய புதிய புதினத்தில் இந்த அருவிதான் முதலும் முடிவும் என்பதையும் குறித்துக் கொண்டு வாசகர்களிடம் சேர்க்கவும்.
சென்னையில் பாலா அவர்களின் நாட்டுக்குறள் பாட்டு வெளியீடு விழாவும் ஈரோட்டில் சங்ககிரி சகோதரி ஹெலனா எழுதிய வள்ளுவம் பற்றிய புத்தக வெளியீடு விழாவும் சிறப்பாக நடந்தேறியது கண்டு மகிழ்ந்தேன்.
இரண்டு விழாக்களிலும் பெரிய அளவில் நம் வள்ளுவ குடும்பத்து அன்பர்கள் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தார்கள் என்பது மிகவும் மகிழ்ச்சியான விஷயம்தான்.
அதுவும் லண்டன் திருவள்ளுவர் சிலை பற்றிய விஷயம் என்றால் சாதாரணமானதல்ல என்பதால் உடனடியாக இந்தக் கடிதத்தை எழுதவேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றிவிட்டது.
இருந்தாலும் லண்டனுக்கு தமிழக அரசால் ஏதாவது தமிழ் சார்பாக செய்யவேண்டும் என்று கோரப்பட்டதால் லண்டனில் திருவள்ளுவர் சிலை ஒன்றினை அன்பளிப்பாக அமைக்க ஒப்புக்கொண்டதாக மாநாட்டிலேயே சொன்னார்களா.
அவர்களை கேட்கிறேன் ஆனால் கொடுத்த வாக்கினை உடனடியாக செல்வி ஜெயலலிதா காப்பாற்றியதோடு அந்த சிலை லண்டனில் உள்ள இந்திய தூதரகத்துக்கும் அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.
மிக எளிமையான முறையில் அன்றைய இந்தியத் தூதர் சிங்க்வி தலைமையில் மொத்தம் பத்து பேர் கலந்துகொள்ள திருவள்ளுவர் ஹாயாக மரத்தின் கீழே அமர்ந்து விட்டார் என்று ஸ்வாமிநாதன் தெரிவித்தார்.
அடடா நம் லண்டன் ஸ்வாமிநாதன் பற்றி இன்னமும் ஓன்றுமே சொல்லவில்லையே.. தங்கத்துக்கு மறு பெயர்தான் லண்டன் ஸ்வாமிநாதன்.
கம்பராமாயணமும் பெரியபுராணமும் கூட அவர் மாணவச் செல்வங்களுக்கு கற்றுத் தரும் இலக்கியங்கள்தான்.இவரோடு பேசப் பேசத்தான் இவரிடம் தமிழ் பயிலும் மாணவர்கள் எத்தனை கொடுத்து வைத்தவர்கள்தான் என்பதை நாம் உணரலாம்.. இதற்கும் மேலாக இவரின் வலைப்பூக்கள் ஏராளமான வாசகர்களை இவரிடம் ஈர்த்தவை.
ஈராயிரம் வருடங்களுக்கு முன் பிறந்து உலகுக்கு இந்த உலகமக்கள் உய்ய திருக்குறளைப் பரிசாகத் தந்த முனிவர் என்று அவர்களுக்கு எடுத்துச் சென்னார்.
எத்தனைதான் பல்கலைக்கழக திறந்தவெளி வளாகத்தில் திருவள்ளுவர் சிலை இருந்தாலும் யாராலும் பராமரிக்கமுடியாத சூழ்நிலையில் இருந்தது அந்த இடம்.
பறவைகளின் எச்சங்கள் அவர் மேனி மீது விழுந்து அசுத்தப்படுத்த அந்த காய்ந்து போன எச்சங்களை பலவருடங்களாய் அகற்றாமல் இருந்ததால் லண்டன் பல்கலைக்கழக நிர்வாகம் சுத்தம் கருதி திருவள்ளுவரையே சென்றவருடம் இங்கிருந்து அகற்றி எடுத்து உள்ளே வைத்துவிட்டார்கள்.
ஆனால் மறுபடியும் சுத்தம் செய்து இந்த வருடம் ஜூன் மாதத்தில் வைத்தாலும் மறுபடியும் கோடையும் வரும் பறவைகளும் வந்து ம்ரத்தில் குடியேறும்.
ஆனால் தற்சமயம் இருக்கும் இடத்திலேயே அவரைச் சுற்றி கம்பிகளும் தலைக்கு மேலே கூரையும் வைக்க ஆறாயிரம் பவுண்ட் எஸ்டிமேட் ஒன்று போடப்பட்டுள்ளதாக திரு ஸ்வாமி தெரிவித்தார்.
ஏன் சிலை வேண்டுமென்றால் எதிர்கால குழந்தைகள் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்.. இப்படி ஒரு மனிதர் அந்தக் காலத்தில் தமிழகத்தில் உதித்து.
உலகத்துக்கே நல்வழி காட்ட திருக்குறள் எழுதி அந்த நல்வழியைத் தந்தார் என்று சிலைகளை முன் வைத்து திருக்குறளின் பெருமையை எதிர்காலத்தவர் கருத்தில் ஏற்ற வேண்டும்... சிலை ஒரு கருவிதான் ஆனால் அதன் பின்னே ஒளிந்திருக்கும் உண்மையான கருத்து உன்னதமான கருத்தல்லவா.. லண்டனில் பாராளுமன்றத்துக்கருகே பத்தொன்பது இருபதாம் நூற்றாண்டில் உதித்த உலகத் தலைவர்களை சிலைகளாகச் செய்து சுற்றுலாக்காரர்களைக் கவர்கிறார்கள்.
காந்தி சர்ச்சில் மாண்டெலா போன்றவர்களை பொதுமக்கள் பார்வையிடும்போது அவர்கள் உலகத்துக்குச் செய்த சேவைகள் நினைவுக்கு வருகின்றன என்பது உண்மைதானே.
அவர் எழுதிய திருக்குறள் வழியைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழவேண்டும் என்பதுதானே நம் எல்லோர் விருப்பமும் கூட.. இதனிடையே பனி படர்ந்த லண்டன் மாநகரத்து ஈரவீதிகளில் இலக்கியம் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே நடந்து செல்வது கூட ஒரு தனி இன்பம்தானே... அந்த அனுபவத்தை என்னவென்று சொல்ல.. இந்தப் பதிவுக்கு ஒரு முன்னோட்டம் உண்டு.
என் நாடகம் ஒன்றில் சீதை அக்கினியில் குளிப்பித்தது என்பது கதாநாயகனாகிய இராமன் தன்னை ஒருபடித் தாழ்த்திக் கொண்டு தன் அருமை மனைவியின் புகழ்பரப்பச் செய்யத்தான் என வசனம் எழுதினேன்.
கலிஃபோர்னியா வாசியும் என் மதிப்புக்கும் மரியாதைக்குமுரிய பேராசிரியை ராஜம் அம்மா இதைப் படித்துவிட்டு அவர்கள் சில கேள்விகள் எழுப்பியிருந்தார்கள்.
முதலில் உங்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி.. பொதுவாக ராம நவமியன்று ராமரைப் பற்றி எழுதுவது சில வருடங்களாக வழக்கப்படுத்திக் கொண்டுள்ளேன்.
இது பற்றியெல்லாம் நான் புதிதாக என்ன பதில் சொல்வது.. ஆனால் கொஞ்சம் பொறுமை கொண்டு நீங்கள் படித்தால் ஏதேனும் புதிய விஷயம் கிடைக்கலாம்.
இப்போது இதை எழுதும்போது யாருக்குப் பதில் எழுதுகிறோம் என்பதை நினைத்துக் கொண்டே கொஞ்சம் அடக்கி வாசி என என் அடிமனது கண்டித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.
தமிழ் மண்ணில் கடந்த ஐம்பதாண்டு காலமாக எத்தனையோ கணக்கிலடங்கா பட்டிமன்றங்களில் இந்தச் செய்திகள் மிகப் பெரிதாக வாதாடப்பட்டுள்ளன.. இந்தப் பட்டி மன்றங்களில் சீதையின் பரிதாபநிலை கேட்டு அவளுக்காக மருகி அழுதவர் பலபேரைப் பார்த்திருக்கிறேன்.
ஆனால் அப்படிப் பேசியவர்கள் வேறு இடங்களில் ஸ்ரீராமனுக்கு ஆதரவாகவும் சீதை அக்கினியில் குளிப்பித்தது சரிதான் என்று கூட மாறிப் போய் பேசுவர்.
அடக் கடவுளே.. அப்படியானால் தமிழ்ப் பேச்சாளர்களின் மகிமையினால்தானா இந்தப் பிரச்சினை இத்தனைப்பெரிதாக எழுகிறது என்று கூட நினைப்பேன்.
எனக்கு மூதறிஞர் ராஜாஜியை அவருடைய கடைசிகால கட்டத்தில் அடிக்கடி தினந்தோறும் குடிநீருக்காக மதிய வேளையில் பள்ளிக்குப் பக்கத்து வீடு சந்திக்கும் பேறு கிடைத்தது.
அப்போது உடனடியாக படிக்கவில்லை.. ஆனால் பாதுகாத்து வந்தேன்.விஜயவாடா சென்ற பிறகுதான் ஒருநாள் சாவகாசமாகப் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.
அதை முடிக்கும்போது ராஜாஜியின் வரிகள் ஐய்யோ ராமகாதையின் கடைசிக் கட்டத்துக்கு வந்துவிட்டேனே என்று மனமுருக அவர் எழுதி ராமபட்டாபிஷேகத்தினை முடித்திருப்பார்.
கடைசியில் முத்திரை வரிகளாக எத்தனைதான் ஸ்ரீராமன் மகாபுருஷனாக செயல்பட்டு அத்தனை அசுரர்களையும் அழித்து லோககல்யாணம் செய்திருந்தாலும் அவன் சீதை அக்கினி பிரவேசத்தின் போது நடந்துகொண்டது எனக்குப் பிடிக்கவில்லைதான் என்று எழுதியிருப்பார்.
புத்தகத்தைப் படித்து முடித்தவுடன் எனக்கு அவர் கருத்தில் ஈடுபாடுகொண்டு இராமன் செய்தது சரிதானா என்று மனம் ஒருபக்கத்தில் வலித்துக் கொண்டே இருக்கும்.
அக்கினிப்பிரவேசம் சரிதானா அது ஏன் நடத்தப்படவேண்டும்.. ராமகாதையில் ஒவ்வொரு நாளும்நடந்த எல்லா நிகழ்ச்சிகளையும் வால்மீகி எழுதவில்லைதான்.
இப்படி எழுதாத வால்மீகி வெகு எளிதாக சீதையின் அக்கினிப் பிரவேசத்தையும் ஒரு நிகழ்வாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் யுத்தம் முடிந்தவுடன் சுக்ரீவனுக்கு பட்டம் கட்டினோமா அயோத்தி திரும்பினோமா என்று அவர் நிகழ்வைக் கொண்டு சென்றிருக்கலாம்.
இதனால் சீதையின் இந்தக் கட்டமே தெரியாமல் போவதற்கு வாய்ப்பு உண்டு.. அதாவது சீதையின் கற்பு விஷயத்தில் அந்த யுத்த களத்தில் மிகப் பெரிய வெற்றியை பெற்று சீதையை விடுவித்து அழைத்துச் செல்லும் கதாநாயகனை அவ்விடத்தில் கேள்வி கேட்போர் யாரும் இல்லை.
ஸ்ரீராமனையே அதுவும் அந்த அசகாய சூரனை ராவணனை அவன் பத்துத் தலைகளையும் அறுத்த இடத்தில் இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்பதா.. அது முடியுமா?
குறிப்பாக சுந்தரகாண்டத்தில் அனுமன் சீதையைத் தான் மீட்டுச் செல்வதாக வரும் கட்டத்திலும் இராவணன் அசோகவனத்தில் கண்டு தன்னை ஏற்றுக் கொள்ளும்படிக் கெஞ்சும் கட்டத்திலும் சீதையின் பதிபக்தி மிக அதிகமாகத் தெரியவரும்.
இதையெல்லாம் அந்த இடத்தில் நேரடியாகக் கவனித்த அனுமன் பின்னாட்களில் அதாவது யுத்தத்துக்கு செல்லுமுன்னர் இராமனிடம் தெரிவித்தும் இருப்பான் அல்லவா.. சீதையின் பரமபக்தனாக மாறியவனாயிற்றே.. வனவாசத்தின் போது வனத்தில் ராமன் சீதையின் மடியில் தலைசாய்த்து நிம்மதியாக உறங்கும் நேரத்தில் காக்கை ஒன்று சீதையின் மார்பகத்தைக் கொத்துகிறது.
அப்படிப்பட்ட ஸ்ரீராமன் வந்து தன்னை மீட்டு அழைத்துச் செல்லும் வரை காத்திருப்பதுதான் ஒரு பத்தினிக்கு அழகு என்கிறாள் சீதை.
ஆகையினால் இந்த ராமாயணக் காதையில் சீதையின் கற்புக்காக அக்கினிப் பிரவேசம் என்ற ஒன்று தேவையே இல்லை.சரி அப்படியே நடந்திருந்தாலும் வெற்றிவீரன் ராமனின் புகழுக்குக் களங்கம் ஏற்படும் விதத்தில் இதை ஏன் வால்மீகி எழுத வேண்டும்.. தேவை இல்லையே.. .
காட்டு வாழ்க்கையை அனுபவித்த சமயத்தில் சீதையைப் பறிகொடுத்து கோபம்கொண்டு வானரர் படை துணைக்கொண்டு அசுரனை அழித்து சீதையை மீட்டு அயோத்தி சென்று பட்டாபிஷேகம் சூட்டிக் கொண்டான்.
இன்னும் கொஞ்சம் விவரித்தால் ராமனின் வீர தீர பராக்கிரமங்களையும் விரிவாகப் பேசினால் சீவகசிந்தாமணி அளவில் சீவகனின் வீரதீரசாகசத்தைப் போல ஒரு சிறு காவியமாகப் படைக்கலாம்.
அவள் செய்த தியாகம் ஸ்ரீராமன் மேல் கொண்ட பற்று பாசம் காதல் அதற்கும் மேலே ஸ்ரீராமனே தன்னை விடுதலை செய்து மீட்டு அழைத்துச் செல்வான் என்ற நம்பிக்கை.
எப்படிப்பட்ட பதிபக்தி இது என்று ராவணனே மயங்குவதாகக் கூட வால்மீகி எழுதுவார்.அப்படிப்பட்டவள் தன் தூய்மையை நிரூபிக்க அக்னியில் குளிக்கவேண்டுமாம்.
ஆனால் தீர ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது இவர்களும் இருவரும் எத்தனைதான் தெளிவாக ஞானிகளாக இருந்தாலும் இந்தக் குறிப்பிட்ட கருத்தை ஓர் சார்பு முறையாகத்தான் பார்த்திருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
அப்படியானால் எதிர்த்துப் பதில் சொல்லும் நான் இவர்கள் இருவரை விட நான் ஞானம் மிகுந்தவனா என்றால் நிச்சயம் இல்லை.. ஆகா ஆகா அக்னிக்கும் ராமனுக்கும் சீதைக்கும் இடையே ஒரு இருந்திருந்தால் ... கல்ச்சரோ காவியப்படைப்பாளனோ ஏன் ராமனைத் தீக்குள் அனுப்பவில்லை?
சீச்சீ என்றுதான் உதறுகிறேன் கணவன் மனைவியாக ஸ்ரீராமனும் சீதையும் இந்த மண்ணுக்காக நிகழ்த்திக்காட்டிய ஒரு நிகழ்ச்சிதான் அம்மா.. ஸ்ரீராமன் அவளைத் தீக்குளிக்கச் சொல்லவில்லை.
ஒரு பெண் தன்னோடு துயரத்தை அந்த அடவியில் பங்கு கொள்ளவேண்டுமென்ற நல்லெண்ணத்தோடு சொல்லப்பட்ட அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட சீதை ராமனைக் கடிந்து கொள்கிறாள்.
ஆனால் லட்சுமணா என்ற கூவல் கேட்டுப் பதறும் சீதை லட்சுமணனை அனுப்ப அவன் அண்ணன் கட்டளையிட்டதற்காக அங்கேயே இருப்பேன் என்று மன்றாடுகிறான்.
இளவல் வேறு வழியில்லாமல் கோடு கிழித்து காப்பு வைத்துவிட்டு செல்லும்போது ராவணசந்நியாஸி பிட்சை கேட்கும்போது தன் நிலையும் தர்ம நெறி பலவும் தெரிந்த சீதை எத்தனைதான் சந்நியாஸி கோட்டைத் தாண்டி வரச் சொன்னாலும் கோட்டைத் தாண்டிச் செல்லலாமா?
சுந்தரகாண்டத்தில் அனுமன் வாலுக்குத் தீயிட்ட சங்கதியையும் லங்கா நகரம் தீயில் அழிவதையும் லங்கிணிகள் பயந்துகொண்டே சீதையிடம் சொல்லும்போது சீதை சொல்கிறாளே ராமன் என்கிற கணவனின் பத்தினியாகிய நான் சொல்கிறேன்.
அக்னி தேவா அனுமனுக்கு உன்னால் அந்தத் தீங்கும் நேரக் கூடாது கேள்வி அக்னி தேவன் அப்படியே செய்கிறான்.. அதெல்லாம் இருக்கட்டும் அக்னி தேவன் ஏன் அப்படி செய்யவேண்டும்?
வயிற்றில் உண்டான கருவுக்காக மூச்சைப்பிடித்துக்கொண்டு ஓர் அனாதை ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்து பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தபின் சீதை உயிரை மாய்த்துக்கொண்டதைப் போற்றும் சமுதாயம் இது.
நான் எழுதினால் ... அரசாளும் ஆணவம் பிடித்த அப்பனுடன் பெற்ற பிள்ளைகளை அனுப்பிவிட்டு ... அனாதை ஆசிரமத்தில் அமைதியாகப் பொழுதுபோக்கும் சீதையை உருவாக்குவேன்.
ஸ்ரீராமனுடன் சீதா தேவி மிகுந்த சந்தோஷமான நாட்களை வனத்திலும் அதன் பின் ஏற்பட்ட ராவணவதத்துக்குக்கப்பாலும் அயோத்தியில் சில காலமும் கழித்தவள்.
அல்லது சாட்சாத் சிவபெருமானே பெண்ணின் தன்மை இத்தகையது என்றறிய இப்படி ஒரு கதையும் உண்டு சீதாவாக அவதாரம் எடுத்தானா.. சீதையின் தாய் தந்தையர் யார் என்கிற கேள்விகளுக்கு வால்மீகி ராமாயணத்தில் நான் கேட்ட வரை மிகச் சரியான தகவல்கள் இல்லை.
இந்தக் கேள்விக்கு ராமாயணத்தில் பதில் இருந்தால் மட்டுமே நீங்கள் மேலே கேட்கப்பட்ட கேள்வி சீதைக்குப் பொருந்தும் என்பது என் தாழ்மையான கருத்து.
தர்மம் மன்னர்கள்ஆள்பவர்கள் ஸ்வதர்மம் காத்து ஆளவேண்டும் ஜீலியஸ் சீஸர் சந்தேகத்திற்கப்பாற்பட்டவாறு இருக்க வேண்டும்.
நமது நாட்டிலும் இத்தகைய விவகாரங்கள் ஏராளமாக இருந்தாலும் அவை தர்மம் தவறியதாகவே எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும் நம் நாட்டில் கூட குற்றம் கோர்ட்டில் நிரூபிக்கப்பட்டால் ஆட்சி கிடையாது.
உதாரணங்கள் உண்டு.. சீதையைப் பிரிந்தது அந்த ஸ்வதர்மத்தில் சேர்த்திதான்.. உத்தரகாண்டம் பிரகாரம் இராமன் அவைக்கு முனிவர்கள் வருகிறார்கள்.
உண்மையே பேசும் முனிவர்கள் துணிவெளுப்பவன் ஒருவனின் வம்புப்பேச்சையும் சீதா பிராட்டியை சற்று இழிவாகப் பேசியதைக் குறிப்பாக சொல்கிறார்கள்.