sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
எரியாமல்தேவர்கள் கடுமையான விடத்தால் எரிந்து போகாமல் தடுத்த கரிய நிறம் கொண்ட திருமாலின் நிறத்தை தோற்கடிக்கும் பொருட்டு மிகவும் கருமையான நிறம் கொண்ட ஆலகால விடம் என்றும் திருமாலின் மேனியை அழிக்கும் வண்ணம் பொங்கி எழுந்த வந்த விடம் என்றும் இரண்டு விதமாக பொருள் கொள்ளலாம்.
பல திருமுறைப் பாடல்களில் மீதம் ஏதும் வைக்காமல் நஞ்சினை உண்டார் என்றும் தாமே விருப்பத்துடன் உண்டார் என்றும் தயக்கம் ஏதும் இன்றி உண்டார் என்றும் தாமதம் செய்யாமல் உண்டார் என்றும் பெருமான் நஞ்சு உண்ட தன்மை குறிப்பிடப்படுகின்றது.
சாய்சார்பு வண் வயல்வளமை உடைய வயல்கள் பெருமானின் குழந்தையாகிய முருகப் பெருமான் சூரபதுமனுடன் போருக்கு செல்லும் வழியில் படைவீடு அமைத்து தங்கிய போது இறைவனை வழிபட்ட தலமும் நீர்வளம் மிகுந்து வளமையான வயல்களால் சூழப்பட்டதும் ஆகிய சேய்ஞலூரில் அமர்ந்துள்ள செல்வனாகிய பெருமானின் சிறப்பான வியப்பூட்டும் செயல்களை குறிப்பிட்டு புகழ்ந்து தோணிபுரம் என்று அழைக்கப்படும் சீர்காழி நகரின் தலைவனும் உமையன்னை ஊட்டிய ஞானப்பாலினால் ஞானம் வந்து அடையவே ஞானவொளி பெற்றவனும் ஆகிய சம்பந்தன் சொன்ன இனிய உரைகளாகிய இந்த பத்து பாடல்களை வாய் திறந்து பாடும் திறமை பெற்றவர்கள் வானுலகினை ஆளும் தகுதியினை பெறுவார்கள்.
தனது சிவிகையிலிருந்து கீழே இறங்கி சம்பந்தர் நடந்ததிலிருந்து சேய்ஞலூர் தலத்தின் பெருமையையும் சண்டீசர் பால் அவர் வைத்திருந்த பெருமதிப்பினையும் நாம் உணரலாம்.
முதல் பாடலில் ஆலமரத்தின் நிழலில் அமர்ந்து நால்வருக்கு வேதத்தின் பொருளை விளக்கிய செயலும் இரண்டாவது பாடலில் பிறைச் சந்திரன் கங்கை மற்றும் பாம்பு ஆகியவைகளுக்கு இடையே இருந்த பகையை நீக்கி ஓரே இடத்தில் வைத்ததும் சுடுகாட்டினில் ஆடும் தன்மை மூன்றாவது பாடலிலும் திரிபுரத்து மும்மதில்களை எரித்த செய்கை நான்காவது பாடலிலும் தன்னை எதிர்த்து வந்த யானையின் தோலை உரித்து அச்சம் ஏதுமின்றி அந்த யானையின் தோலினை தனது உடலின் மீது போர்த்துக் கொண்ட செய்கையை ஐந்தாவது பாடலிலும் அர்ஜுனனுக்கு நேரவிருந்த ஆபத்திலுருந்து அவனைக் காப்பாற்றி அவனுடன் போர் செய்த திருவிளையாடல் ஆறாவது பாடலிலும் சண்டீசருக்கு பல விதமான பேறுகள் அளித்து அவரைத் தனது மகனாக ஏற்றுக்கொண்ட தன்மை ஏழாவது பாடலிலும் இராவணனின் வலிமையை குன்றச் செய்து பின்னர் அவன் சாமகானம் படிய போது வரங்கள் அளித்த கருணைச் செயல் எட்டாவது பாடலிலும் பிரமனும் திருமாலும் தங்களது செருக்கு நீங்கிய நிலையில் பணிந்து வணங்கியபோது அருளிய தன்மை ஒன்பதாவது பாடலிலும் குறிப்பிடத் சம்பந்தர் இத்தகைய பெருமையும் புகழும் வாய்ந்த பெருமானை எவரேனும் வழிபடாமல் இருந்தால் அதற்கு அவர்களது பழைய வினைகளே காரணம் என்பதை பத்தாவது பாடலில் உணர்த்தி அதற்கு உதாரணமாக புத்தர்களையும் சமணர்களையும் குறிப்பிடுகின்றார்.
நாம் புத்தர்களையும் சமணர்களையும் பின்பற்றாது சம்பந்தர் குறிப்பிட்டுள்ள பெருமானின் சிறந்த செயல்களை நன்கு புரிந்து கொண்டு சம்பந்தர் காட்டிய வழியில் நாமும் பெருமானின் பலவிதமான புகழ்ச் செயல்களை பாடி அவனது அருள் பெற்று உய்வோமாக.
மனம் திரியாதவெறுப்பு ஏதும் கொள்ளாமல் கஞ்சி உணவினை ஏற்றுக் கொண்ட தன்மை தேசுதேஜஸ் என்ற வடமொழிச் சொல்லின் தமிழாக்கம்.
நீராடும் பழக்கம் இல்லாததால் மாசு படிந்த மேனியை உடைய சமணர்களும் வெறுப்பு ஏதும் கொள்ளாமல் கஞ்சி உணவினை விருப்பத்துடன் உணவாக ஏற்றுக் கொள்ளும் புத்தர்களும் பெருமானிடம் அன்பு கொள்ளாமல் இருப்பதன் காரணம் யாது.
தங்களது தோகைகளை வீசி ஆடுகின்ற மயில்கள் நிறைந்ததும் நறுமணம் கொண்ட பூக்கள் கமழ்வதும் ஒளி வீசும் வண்டுகள் பாடுவதும் ஆகிய சோலைகள் நிறைந்த சேய்ஞலூர் தலத்தில் பெருமான் அமர்ந்து உறைகின்றான்.
அவர்களது வாதம் முடிவின்றி தொடர்ந்து கொண்டே இருந்ததால் வேதங்களும் முனிவர்களும் அவர்கள் முன்னே தோன்றி சிவபெருமான் இருவரிலும் உயர்ந்தவன் என்பதால் அவர்களது வாதத்தை நிறுத்தி பெருமானை பணியுமாறு அறிவுரை கூறினார்கள்.
இவ்வாறு தங்களுக்குள்ளே மாறுபட்டு அறியாமையால் வாதம் செய்தமை திருவாசகம் தோணோக்கம் பதிகத்தில் கூறப் படுகின்றது இறந்துகடந்து எல்லா அளவுகளையும் கடந்து பெருமான் நின்ற நிலை இங்கே குறிப்பிடப்படுகின்றது.
சேறு நிறைந்த குளத்தில் வளரும் தாமரைப் பூவினைத் தனது இருக்கையாகக் கொண்ட பிரமனும் சிவந்த கண்களை உடைய திருமாலும் அன்னமாகவும் பன்றியாகவும் இரண்டு வேறு வேறு உருவம் எடுத்து கடுமையான முயற்சி செய்தி போதும் தங்களின் எதிரே தோன்றிய பெருமானின் முடியையும் அடியையும் அறியாதவர்களாக இருந்தனர்.
பெருமானின் தொன்மைத் தோற்றத்தை அறியாதவர்களாய் தங்களது பெருமையையும் தங்களது தொழிலுக்கு உதவும் தங்களின் கருவிகளின் பெருமையையும் பறை சாற்றியவாறு இருந்த இருவரும் தங்களது முயற்சி தோல்வியில் முடியவே தங்களது சிறுமையையும் பெருமானின் பெருமையையும் உணர்ந்தனர்.
கருமை நிறமுடைய திருமாலும் பொன்னின் நிறத்தில் மேனியை உடைய பிரமனும் முறையே பன்றியாக கீழே தோண்டியும் அன்னமாக மேலே பறந்தும் பெருமானின் திருவடிகளையும் முடியையும் காணாமல் பதைத்து நின்று தங்களின் முயற்சியால் கண்டு விடலாம் என்று செருக்கினை ஒழித்து பணிவுடன் இறைவனைப் போற்ற தானே முன் சென்று அவர்களுக்கு காட்சி கொடுத்து பெருமான் அருள் புரிந்தது வியக்கத்தக்க செயலாகும்.
ஒரு நாள் மாலைப் பொழுதினில் அம்பிகை இலக்குமி மற்றும் சரசுவதியுடன் பந்தாடிக் கொண்டு இருந்தபோது நேரம் போவது தெரியாமல் மூவரும் விளையாடினார்கள்.
இவர்கள் மும்மரமாக பந்து ஆடியதைக் கண்ட சூரியன் மறைவதற்கு உரிய நேரம் வந்த போதும் அவர்கள் ஆடிய விளையாட்டினை நிறுத்த வேண்டாம் என்ற நோக்கத்துடன் மறையாமல் இருந்தான்.
அவர் முருகப்பெருமானை கன்றாக மாற்றி தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு வர திருமால் அம்பிகைக்கு காவலாக இடையனாக வந்தார் என்று தலபுராணம் கூறுகின்றது.
இந்த தலத்தில் தவம் செய்து வந்த கண்வ முனிவரின் குடில் வந்தடைந்த பசு ஒரு நாள் கொன்றை மரத்தின் அடியில் சுயம்புவாக இருந்த இலிங்கத்தைக் கண்டது.
பசுவாக வந்த தேவியை அவரது பதி ஆட்கொண்டமையால் பசுபதி என்றும் பசுபதி நாதர் என்றும் இந்த தலத்திலுள்ள இறைவன் அழைக்கப் படுகின்றார்.
அமர்நீதியாரிடம் தான் பாதுகாப்பாக வைத்திரும் என்று சொல்லி கொடுத்து வைத்திருந்த கோவணத்தை வஞ்சனையால் மறைத்து அவரை சோதனைக்கு உள்ளாக்கி திருவிளையாடல் புரிந்தவர் அல்லவா சிவபெருமான்.
சிறந்த சிவ பக்தராக இருந்த இவர் சிவன் அடியார்களுக்கு உணவு அளித்து பின்னர் அவர்களுக்கு உடைகளும் கோவணம் உட்பட அனைத்து வகை உடைகளும் அளித்து மகிழ்பவர் தனது வருவாயில் பெரும் பகுதியை கோயில் திருப்பணிக்காக செலவு செய்தவர்.
வந்த அடியவர் தான் நீராடி விட்டு வருவதாக கூறி தனது கையில் இருந்த கோவணம் ஒன்றினை பாதுகாப்பாக வைக்குமாறு அமர்நீதி நாயனாரிடம் கூறிவிட்டு நீராடச் சென்றார்.
அடியவர் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளாமல் நாயனாரை இப்படித்தான் கோவணங்களையும் ஆடைகளையும் திருடி அடுத்தவர்க்கு தானம் செய்து நீர் புகழ் ஈட்டினரோ இது தகுமா என்று ஏசினார்.
அடியவர் தன்னிடம் இன்னொரு கோவணம் இருப்பதாகவும் அந்த கோவணத்திற்கு சம எடையுள்ள இன்னொரு கோவணம் தந்தால் ஒப்புக்கொள்வதாக இறுதியில் கூறினார்.
ஒரு பெரிய தராசு வரவழைக்கப்பட்டு அடியவரின் கோவணம் ஒரு தட்டிலும் மற்றைய தட்டில் ஈடு செய்யும் அளவுக்கு ஏதேனும் வைக்க வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டு அடியவரின் கோவணம் ஒரு தட்டில் வைக்கப்பட்டது.
அடுத்த தட்டில் பல கோவணங்கள் வைக்கப்பட்டும் ஈடு செய்ய முடியாத நிலையில் அமர் நீதி நாயனார் தன்னிடம் இருந்த அனைத்து துணிகளையும் விற்பனைக்கு வைத்து இருந்த தராசுத் தட்டில் வைத்தார்.
அப்போதும் ஈடு செய்ய முடியாத நிலையில் தனது இல்லத்தில் இருந்த அனைத்து செல்வங்களையும் பொருட்களையும் நகைகள் வெள்ளி பாத்திரங்கள் உட்பட அனைத்தையும் தராசுத் தட்டில் வைத்தும் ஈடு செய்ய முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.
தனக்கு வந்த சோதனையை நினைத்து வருந்திய நாயனார் தன்னையும் தன் குடும்பத்தினரையும் வந்த அடியவருக்கு கோவணத்திற்கு ஈடாக தரத் தீர்மானித்து இறைவனை வேண்டி குடும்பத்தினருடன் தராசுத் தட்டினால் அமர்ந்தார்.
பாதுகாப்பாக வைப்பதற்கு கொடுக்கப்பட்ட கோவணத்தை தொலைத்த குற்றத்திற்கு தண்டனையாக தன்னையும் தனது குடும்பத்தவரையும் சிவனடியாருக்கு அடிமையாக இருப்பதற்கு உடன்பட நாயனார் தயாரானதும் தராசின் இரண்டு தட்டுக்களும் ஒரே நிலையில் நின்று கொடுத்த வாக்கிற்காக தன்னையும் தன் குடும்பத்தினரையும் தியாகம் செய்யும் உயர்ந்த எண்ணம் கொண்ட அமர்நீதி நாயனாரை உலகுக்கு அடையாளம் காட்டியது.
ரிஷபாரூடராக அன்னை பார்வதியுடன் ஈசன் அனைவருக்கும் காட்சி தனது அருளி அமர்நீதி நாயனாரின் புகழை உலகு அரிய செய்ததும் அல்லாமல் அவர்க்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் முக்தி அளித்தார்.
அமர்நீதி நாயனாரும் அவரது குடும்பத்தாரும் ஏறி உட்கார்ந்த தராசே விமானமாக மாறி அனைவரையும் சிவபுரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றதாக சேக்கிழார் கூறுகின்றார்.
கோவணத்தை காப்பாற்று என்று சொல்லி கொடுத்துவிட்டு தொண்டனை சோதிக்கும் பொருட்டு பின்னர் அந்த கோவணத்தை மாயமாக மறையச் செய்த பிரானை உரிமையுடன் பொய் கூறியவன் என்று அழைப்பது நாம் ரசிக்கத் தக்கது.
பொய் சொன்னதும் எதற்காக என்பதை தொண்டனை ஆட்கொள்ளத்தான் என்று இந்தப் பாடலின் கடைசி வரியில் கூறி தெளிவு படுத்தும் நேர்த்தியையும் இந்த பாடலில் நாம் காணலாம்.
கோவணம் கொண்டு கூத்தாடும் என்ற தொடரினை குறைவிலார் தாம் போய் என்ற தொடருடன் கூட்டி குறையேதும் இல்லாமல் அனைத்துச் செல்வங்களும் பெற்றுள்ள பெருமான் உலகத்தில் உள்ள அனைத்து செல்வங்களும் அவர் தந்தது தாமே கோவண ஆடையுடன் உள்ளார் என்று கூறுவது திருவாசகம் திருச்சாழல் பாடலை நமது நினைவுக்கு கொண்டு வருகின்றது.
கிழிக்கப்பட்ட துணியினைத் தைத்து கோவணமாக இறைவன் கட்டிக் கொள்வது ஏன் என்று ஒரு பெண்மணி கேள்வி கேட்க அதற்கு விடையாக அவளது தோழி நான்கு மறைகள் இறைவனது கோவணமாக இருப்பதாக கூறி இறைவனது கோவணத்தின் பெருமையை உணர்த்துகின்றாள்.
இந்த செய்தியைத் தான் நான்கு மறைகளின் பொருள் பல நூல்களில் காணப்படும் பொருளாக தொடர்ந்து நிற்கும் சரடு போல் இருக்கின்றது என்ற உண்மையை பொருள் மறை நான்கே வான் சரடா என்ற தொடர் மூலம் மணிவாசகர் இங்கே உணர்த்துகின்றார் படிறனார் என்று ஞானசம்பந்தர் இந்த பாடலில் கூறுவது கோவணம் மட்டும் அணிந்து நடனம் ஆடும் பெருமான் என்று மற்றவர் பழிப்பதை உணர்த்துவதாகவும் பொருள் கொள்ளலாம்.
கொடிறனார் என்ற சொல்லுக்கு உறுதிப்பாடு உடையார் என்று பொருள் கொண்டு யாதும் குறைவிலார் தாம் போய்க் கோவணம் கொண்டு என்ற தொடருடன் இணைத்து விளக்கம் அளிப்பதும் பொருத்தமாக உள்ளது.
தன்னிடம் எத்தனை செல்வம் இருந்தாலும் அந்த செல்வத்தின் மீது பற்று ஏதும் வைக்காமல் எளிமையாக தோற்றம் அளிப்பதில் உறுதிப்பாடு உடையவராக விளங்கி கோவண ஆடையுடன் காட்சி அளிக்கின்றார் என்று விளக்கம் அளிக்கின்றனர்.
காலனை காலால் உதைத்து வீழ்த்தியவர் என்றும் திரிபுரத்து அரக்கர்களின் மூன்று கோட்டைகளையும் சாம்பல் பொடியாக மாறும் வண்ணம் எரித்து அழித்தவர் என்றும் அடியார்கள் தொழுது ஏத்த நிற்கும் பெருமான் காட்டினில் உறைபவராகவும் காற்றில் கலந்தவராகவும் உள்ளார்.
தமது கொள்கையில் மிகவும் உறுதியாக உள்ள பெருமான் எந்த குறையும் இன்றி அனைத்துச் செல்வங்கள் வாய்க்கப் பெற்றவராக இருப்பினும் கோவணம் அணிந்து கூத்தாடும் வஞ்சகராக காணப்பட்டாலும் இத்தகைய கோலம் மூலம் தனது பற்றற்ற நிலையினை விளக்குகின்றார்.
இவ்வாறு சிவானுபவத்தில் ஊறித் திளைத்த அப்பர் பெருமானே பெருமான் உள்ளே புகுந்த சுவட்டினை அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றால் நாமெல்லாம் எம்மாத்திரம்.
இதனை புரிந்து கொள்ளாத நாம் உயிரின் விருப்பத்தை விட்டு விட்டு இந்த உடலின் தேவைகளை நிறைவு செய்யும் வண்ணம் நமது விருப்பங்களை இறைவனிடம் தெரிவிக்கின்றோம்.
பேரின்பத்தைத் தரவல்ல சியபெருமானிடம் சென்று சிற்றின்பத்தை யாசிப்பது ஒரு பெரிய பணக்காரரிடம் சென்று பத்து காசுகள் யாசித்துப் பெறுவது போன்று நகைக்கு உரியதல்லவா.
கடலில் உள்ளார் என்றும் கடற்கரையில் உள்ள உப்பங்கழியில் உள்ளார் என்றும் காட்டில் உள்ளார் என்றும் நாட்டில் உள்ளார் என்றும் ஒரு ஊரிலிருந்து மற்றோர் ஊருக்கு செல்லும் வழியில் உள்ளார் என்றும் மலையில் உள்ளார் என்றும் மண்ணில் உள்ளார் என்றும் விண்ணில் உள்ளார் என்றும் ஆற்றில் பெருக்கெடுத்தோடும் நீர்ச்சுழியில் உள்ளார் என்றும் தொண்டர்கள் தமது வாய்க்கு வந்தவாறு ஒவ்வாத சொற்களை கூறி பரமன் பரவி இருக்கும் இடங்களை குறிப்பிடுகின்றனர்.
அனைத்து இடங்களிலும் பரவியுள்ள பெருமான் தொண்டர்கள் குறிப்பிடும் மேற்கண்ட பொருட்களிலும் நிறைந்து உள்ளார் எனினும் அவர் அவ்வாறு இணைந்து இருக்கும் சுவட்டினையும் அறிய முடியாத நிலையில் நாம் இருக்கின்றோம்.
பூவினில் பொருந்தியுள்ள நறுமணத்தை நம்மால் உணர முடிந்தாலும் காண இயலாதது போன்று இறைவன் எங்கும் இருப்பதை நாம் உணரமுடிந்தாலும் அவ்வாறு இறைவன் பொருந்தி இருக்கும் சுவட்டினை நாம் காண முடியாது என்ற செய்தியைத் தான் சம்பந்தர் இங்கே நமக்கு உணர்த்துகின்றார்.
நமது உணர்வுகள் மூலம் நம்மால் உணரப்படும் இறைவனை அறிவு பூர்வமாக நம்மால் காண முடியாது என்பதை மணிவாசகர் திருச்சதகம் பாடல் ஒன்றினில் மிகவும் அழகாக உணர்த்துகின்றார்.
இன்ன தன்மையன் என்று ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்ள முடியாத இறைவனை நாம் உணர்வினால் அவன் இருப்பதை புரிந்து கொண்டு அவனை வழிபட்டு வணங்க வேண்டும் அவ்வாறு செய்யாமல் அவனது தன்மை யாது என்று ஆராய்ச்சி செய்யத் தொடங்குவது தவறு.
உணர்வால் உணர முடியும் இறைவனை அறிவினால் உணர முடியாது என்பதை சுட்டிக் காட்டவே உண்மையுமாய் இன்மையுமாய் என்று அடிகளார் இங்கே கூறுகின்றார்.
வளிகாற்று ஊன்உடல் காட்டில் வாழ்பவர் என்றும் நாட்டினில் உறைபவர் என்றும் தக்க தருணத்தில் உடல்களிலிருந்து உயிர்களை பிரிக்கும் கொடிய தொழிலைச் செய்யும் காலனைத் தனது காலால் உதைத்து வீழ்த்தியவர் என்றும் நறுமணம் கமழும் திருநீற்றினைத் தனது உடலில் பூசியவர் என்றும் வெண்மை நிறத்தில் உள்ள பிறைச் சந்திரனைத் தனது சடையில் சூட்டிக் கொண்டுள்ளவர் என்றும் தான் அனைத்துப் பொருட்களிலும் கலந்து நிற்கும் தன்மையை எவரும் அறிய முடியாத வண்ணம் சுவடு ஏதும் வைக்காதவர் என்றும் அடியார்கள் அவரை குறிப்பிடுகின்றனர்.
எத்தனை புகழ்ச் சொற்கள் உள்ளனவோ அத்தனைப் புகழ்ச் சொற்களையும் பயன்படுத்தி வேதங்களால் புகழ்ந்து பேசப்படும் இறைவன் வேதத்தின் பொருளாகவும் உள்ளார்.
இலங்கைக்கு அரசனாகிய இராவணன் தேர்ப்படை குதிரைப்படை உடையவனாக விளங்கினான் என்று உணர்த்தும் வண்ணம் மாவடைந்த தேர் என்று குறிப்பிட்டார் என்று பொருள் கொள்வதும் பொருத்தமே.
பூசுரர்அந்தணர் குதிரை பூட்டிய தேர்களை படையாக உடைய அரக்கன் இராவணனின் வலிமையை குறைத்து அடக்கிய பெருமான் பின்னர் அந்த அரக்கன் தனது வாயினால் சாமகீதம் இசைத்த போது அதனைக் கேட்டு மகிழ்ந்து அவன் முன்னர் செய்த கொடிய செயலையும் பாராட்டாது கயிலை மலையினை பேர்க்கத் துணிந்தது மிகுந்த விருபத்துடன் அருள் புரிந்தது வியக்கத் தக்க செயலாகும்.
இவ்வாறு பகைவனுக்கும் அருள் புரிந்த இறைவன் தாமரை மலரினைத் தனது ஆசனமாகக் கொண்ட நான்முகன் போன்ற அந்தணர்கள் போற்றும் வண்ணம் இடபத்தை தனது வாகனமாகக் கொண்டவன் சேய்ஞலூர் தலத்தில் பொருந்தி உறைகின்றான்.
பேணாதபசுக்கள் தாமாகவே சொரிந்த பால் கொண்டு மணலால் அமைக்கப்பட்ட இலிங்கம் நீராட்டப் பட்டதை புரிந்து கொள்ளாது பால் வீணாக மணலில் சிந்தப்படுகின்றது என்று எண்ணிய தந்தை மாடுகளை மேய்ச்சலுக்கு கூட்டிச் சென்ற விசாரசருமர் மாடுகள் மேய்ந்து முடிந்து நிழலில் கூடிய சமயத்தில் பசுக்களின் நான்கு முலைக் காம்புகளில் ஒன்றினைத் தொட தனது கன்று தீண்டியதைப் போன்ற உணர்வினை அடைந்த பசுக்கள் தாமே பாலை சொரிந்தன என்று சேக்கிழார் கூறுகின்றார்.
நான்கு முலைக் காம்புகளில் ஒன்றினையே விசாரசருமர் தொட்டார் என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம் பசுக்களின் உரிமையாளர்க்கும் கன்றினுக்கும் பால் குறையாமல் கிடைக்கும் வண்ணம் செய்தார் என்பதை நாம் உணரலாம்.
மேலும் இவ்வாறு பசுக்கள் தாமே பால் சொரிந்த போதிலும் உரிமையாளர்க்கு முன்பு போல் குறைவின்றி பால் கிடைத்தன என்பதும் பெரிய புராணத்தில் உணர்த்தப் படுகின்றது.
தாமாகவே பசுக்கள் பொழிந்த பாலினைக் கொண்டு சிறுவன் விசாரசருமன் மணல் இலிங்கத்தை நீராட்ட இவ்வாறு பால் பரமனுக்கு நீராட்ட பயன்படும் சிறப்பினை உணராது வலிய நெஞ்சம் கொண்டவனாக விளங்கிய எச்சதத்தன் சண்டீசரின் தந்தை பெயர் கோபத்துடன் பாய்ந்து பாற்குடத்தினை இடற தனது தந்தை என்றும் பாராமல் அவனது கால்களை துண்டித்த சிறுவனுக்கு தான் அணிந்திருந்த கொன்றை மலர் மாலையினை சூட்டி அவருக்கு சிவகணங்களுக்கு தலைவனாக இருக்கும் பதவியையும் அளித்த பெருமானது கருணைச் செயல் மிகவும் வியப்புக்கு உரியதாகும்.
சேடுபெருமை காடு அடைந்த ஏனம்பாண்டவர்கள் வனவாசம் சென்று இருந்த காலத்தில் தனது ஒற்றர்கள் மூலம் பாண்டவர்களை துரியோதனன் கண்காணித்துக் கொண்டே இருந்தான்.
முகனும் காட்டுப் பன்றி வேடம் தரித்து அர்ஜுனன் தவம் செய்து கொண்டிருந்த இடம் சென்றடைந்து அவனை தாக்கி கொல்ல தக்க சமயம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
தனது அடியவன் அர்ஜுனனை காக்கும் பொருட்டு பெருமான் அந்த காட்டுப்பன்றியை கொல்லவும் அர்ஜுனனுக்கு பாசுபதம் அத்திரம் அளித்து அருள் புரியவும் திருவுள்ளம் கொண்டார்.
அர்ஜூனன் இருக்கும் இடத்தை தேடிச்சென்ற பன்றி என்பதை குறிப்பிடும் வண்ணம் காடு அடைந்த ஏனம் என்று இங்கே சம்பந்தர் குரிப்பிடுகின்றார்.
சிவபெருமான் மற்றும் அர்ஜுனன் ஆகிய இருவரும் எய்த அம்பு பன்றியின் உடலின் மீது ஒரே சமயத்தில் பாயவே எவர் எய்த அம்பு பன்றியை கொன்றது என்பதில் இருவரும் மாறுபடவே அவர்களுக்குள் சண்டை மூண்டது.
வேடு அடைந்த வேடுவக் கோலம் பூண்ட கோடுகொம்பு மால்பெரிய சேய்ஞலூர் திருக்கோயில் சற்று அகலம் குறைந்த படிக்கட்டுக்களை கொண்டது.
யானை ஏற முடியாத நிலையில் அமைந்துள்ள இந்த கோயிலைக் கண்டதும் சம்பந்தருக்கு யானை செல்ல முடியாத வண்ணம் பல மாடக் கோயில்கள் கட்டிய கோச்செங்கட் சோழனின் நினைவு வந்தது போலும்.
தவம் செய்து கொண்டிருந்த அர்ஜுனனை கொல்லும் நோக்கத்துடன் காட்டுப்பன்றி வேடம் எடுத்து காடு நோக்கிச் சென்ற மூகாசுரனை கொன்று அர்ஜுனனை காக்கும் பொருட்டு வேடுவக் கோலம் தாங்கி சென்ற பெருமான் அர்ஜுனனுடன் போர் புரிந்த காரணம் தான் என்னே.
இத்தகைய வியப்பிற்கு உரிய வண்ணம் கருணைச் செயல் புரிந்த பெருமான் முந்தைய பிறவியில் யானையுடன் தான் கொண்டிருந்த பகையினை நினைவு கூர்ந்து பல மாடக் கோயில்கள் கட்டிய கோச்செங்கட் சோழனுக்கு அருள் செய்த செல்வராகிய பெருமான் பெருமை வாய்ந்த சேய்ஞலூர் தலத்தில் உறைகின்றார்.
ஐ வேள்விஐந்து யாகங்கள் அந்தணர்கள் தினமும் செய்ய வேண்டிய ஐந்து செயல்களை ஐந்து வேள்விகள் என்று வேதங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.
வாய்மொழியாக தலைமுறை தலைமுறையாக குருவிடமிருந்து அவரது சீடனுக்கு சொல்லப்பட்டு பரவிய வேதங்களுக்கு இந்த ஆறு அங்கங்கள் அரணாக இருந்து தவறாக வேதங்கள் ஓதப்படுவதை தவிர்த்தன.
ஒரு மனிதனுக்கு அவனது மூக்கு அழகு சேர்ப்பதைப் போன்று சிட்சை அழகு சேர்ப்பதால் இதனை வேத புருடனின் மூக்கு என்றும் கூறுவார்கள்.
ஆனால் அத்தகைய இலக்கியச் சொற்கள் கவிதைகளின் இலக்கணத்திற்கு ஏற்ற வகையில் அமைந்திருப்பதை சற்று ஆராய்ந்தால் நாம் உணரலாம்.
வேதங்களில் கூறப்படும் பல மந்திரங்களுக்கு உரிய முனிவர்கள் சந்தம் தேவதை ஆகியவற்றின் பெயர்களை சொன்ன பின்னரே அந்த மந்திரங்களைச் சொல்ல வேண்டும் என்பது விதி.
மந்திரங்களில் உள்ள எழுத்துக்களில் ஒரு எழுத்தைக் குறைத்தோ அல்லது கூட்டியோ சொல்வதைத் தவிர்ப்பதற்காக இந்த அமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இந்த விளக்கத்தினைத் தெரிந்து கொண்டால் தான் அந்தந்த இடங்களுக்கு ஏற்ப வேதத்தின் பல சொற்கள் உணர்த்தும் சரியான பொருளை நாம் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியும்.
மேலும் அந்தந்த காலங்களில் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் காரியங்கள் ஆகியவற்றை குறிப்பிடுகின்றன மேலும் பல சுப மற்றும் அசுப நிகழ்ச்சிகள் வேள்விகள் பூஜைகள் செய்ய வேண்டிய காலங்களை எவ்வாறு நிர்ணயிப்பது என்பதையும் விளக்குகின்றன.
இரண்டாவது பிரிவான ஹோரை ஜாதகங்களின் மூலம் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் நடக்கவிருக்கும் நிகழ்ச்சிகளை அறிய உதவுகின்றன.
மேற்கூறிய விளக்கங்கள் எவ்வாறு அங்கங்கள் வேதங்களை ஓதுவதிலும் வேதத்தின் பொருளை புரிந்து கொள்வதிலும் வேத மந்திரங்களை பயன்படுத்துவதிலும் எவ்வாறு நமக்கு உதவியாக உள்ளன என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ளலாம்.
எனவே வேதங்களை முற்றும் கற்றால் மட்டும் போதாது வேதங்களின் அங்கங்களையும் முறையாக கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தினை நாம் உணர்கின்றோம்.
மேலும் இந்த அங்கங்கள் மூலம் உணர்வதற்கு மிகவும் அரியனவாக காணப்படும் வேதங்களை நாம் அறிந்து கொள்ள அங்கங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றன என்பதை நாம் புரிந்து கொள்கின்றோம்.
பேய்கள் நாடமாடும் காட்டினை சிறந்த இடமாக கருதி தான் உறையும் இடமாகவும் நடமாடும் இடமாகவும் கொண்டு பேணிப் பாதுகாப்பதும் மூங்கில் போன்று அழகான தோள்களை உடைய அன்னை அச்சம் கொள்ளும் வண்ணம் தன்னை எதிர்த்து வந்த மதயானையின் தோலினை உரித்துத் தனது உடலின் மீது போர்த்துக் கொண்டதும் இறைவன் செய்த வியப்பூட்டும் செயல்கள் ஆகும்.
இவ்வாறு மற்றவரை வியப்பு அடையச் செய்யும் இறைவன் எழுதிப் படிக்காமல் வாய்மொழியாக ஒருவருக்கு ஒருவர் தலைமுறை தலைமுறையாக வேதங்களையும் அதன் ஆறு அங்கங்களையும் கற்றுக் கொண்டு ஐந்து வகையான வேள்விகளை தினமும் செய்யும் அந்தணர்கள் தீமூட்டி வேள்வி செய்யும் சிவந்த கைகளை உடைய அந்தணர்கள் வாழும் சேய்ஞலூர் தலத்தில் பொருந்தி உறைகின்றான்.
வீண் அடைந்தபயனற்றுப் போன திரிபுரத்தவர்களின் கோட்டைகளை எரித்து அவர்கள் செய்து வந்த தீவினைகளுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்தமையால் நல்லெரி என்று சம்பந்தர் கூறுகின்றார்.
அந்நாள் வரை எவரும் நினைத்தும் பார்க்காத செயலை மூன்று கோட்டைகளையும் ஒரே அம்பினால் வீழ்த்துவது என்ற செயலை பெருமான் ஒரு நொடியில் செய்து முடித்தமை வியப்பு ஊட்டும் செயலாக இந்த பாடலில் குறிப்பிடப் படுகின்றது.
இந்த மூன்று கோட்டைகளும் ஒரே நேர்கோட்டினில் வரும் நிகழ்ச்சி மிகவும் அபூர்வமாக எப்போதோ ஒரு முறை நிகழ்வதால் இந்த கோட்டைகள் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருந்து வந்தன.
திரிபுரத்து அரக்கர்களின் கோட்டைகள் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருந்த நிலை பாழாகும் வண்ணம் மேரு மலையினை வில்லாக வளைத்து வாசுகி பாம்பினை நாணாக அதில் பூட்டி கொடிய தீச்சுடர்கள் வெளிப்படும் வண்ணம் அம்பினை கோத்து மூன்று கோட்டைகளுக்கும் நெருப்பு மூட்டி உலகத்தவரின் துயரினை போக்கி நன்மை புரிந்த பெருமானின் செயல் மிகவும் வியப்புக்கு உரியது.
அத்தகைய வல்லமை வாய்ந்த இறைவன் பண்ணோடு பொருந்திய இசை மிழற்றும் வண்டும் நிறைந்த பசுமையான சோலைகளால் சூழப்பட்டு அழகுடன் விளங்குவதும் ஆகாயத்தை எட்டும் அளவு உயர்ந்த மாடங்களும் உடைத்தும் ஆகிய சேய்ஞலூர் தலத்தில் பொருந்தி உறைகின்றான்.
மான் பார்வையை கற்றுக் கொள்வதற்காக உமையன்னை அருகே வந்து அன்னையின் பார்வை அழகினை பார்த்தது கற்றுக் கொள்வதாக உரையாசிரியர் கூறுகின்றார்.
வரவிருக்கும் அபாயம் குறித்தும் எந்த அவப்பெயரும் தனக்கு தனது வாழ்வினில் வாராமல் வாழவேண்டும் என்ற எண்ணத்தினாலும் பெண்களுக்கு ஏற்படும் ஒருவகையான மனக் கலக்கம் அச்சம் என்று சொல்லப்படுகின்றது.
தனக்கு தெரிந்த விஷயத்தையும் நாலு பேர் முன்னிலையில் தனக்கு தெரிந்ததாக காட்டிக் கொள்ளாமல் அடக்கமாக இருத்தல் மடம் என்று சொல்லப்படுகின்றது.
பேய்களுடன் நடனம் ஆடுவது காட்டினில் நடனம் ஆடுவது கையினில் தீப்பிழம்பு ஏந்தி நடனம் ஆடுவது ஆகிய மூன்றுமே எவருக்கும் அச்சமூட்டும் காட்சிகள் ஆகும்.
உலர்ந்து வெண்ணிற நிறத்துடன் இருப்பதும் தசைகள் ஒட்டி இருப்பதும் ஆகிய பிரமனின் தலையினை கையில் ஏந்தியவாறு பலி ஏற்பதற்கு பல இடங்களில் திரிவதும்.
காட்டில் வாழும் பேய்கள் மற்றும் பூத கணங்களோடு கலந்து நடனமாடுவதும் அந்த நடனத்தை மருண்ட பார்வையினை உடைய பார்வதி அன்னை காணும் வண்ணம் ஆடுவதும் அவ்வாறு நடனம் ஆடும் சமயத்தில் தனது உள்ளங்கையினில் தீப்பிழம்பு ஏந்திக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் ஆடுவதும் ஆகிய பொதுவாக வேறு எவரும் செய்யாத செயல்களை பெருமானே நீ செய்வதன் காரணம் யாது.
இவ்வாறு வியப்புறும் வண்ணம் நடனம் ஆடும் பெருமான் தேன் நிறைந்த மலர்கள் கொண்ட சோலைகள் நிறைந்த சேய்ஞலூர் தலத்தில் பொருந்தி உறைகின்றான்.
நங்கைபார்வதி தேவி மஞ்ஞைமயில் வேழம்யானை ஆகம்உடல் நிமிர்தல் செய்யாநிமிர்ந்து நில்லாமல் வளைந்து காணப்படும் பிறை கொண்ட சந்திரன் உரிவை தோலாடை சடையில் சந்திரனைக் கண்ட நாகம் சந்திரனை விழுங்கக் கருதி மிகவும் வேகமாக வருகின்றது அந்த சமயத்தில் மயில் போன்ற சாயலை உடைய கங்கையை கண்டு தன்னைக் கொத்தித் தின்ன மயில் வந்து விட்டதோ என்ற அச்சத்தில் தனது வேகத்தைத் தவிர்க்கின்றது.
இதனிடையே பாம்பினைக் கண்டு பயந்த சந்திரன் பெருமான் அணிந்திருக்கும் யானைத் தோலின் அடியில் புகுந்து கொள்வதும் பாம்பு சென்று விட்டதா இல்லையா எனத் தெரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு அடிக்கடி வெளியே எட்டிப் பார்கின்றது.
அவ்வாறு எட்டிப் பார்க்கும் பொழுது சந்திரன் முழுமையாகத் தெரியாமல் மேகத்தின் இடையே தோன்றும் மின்னல் கீற்று போன்று காணப்படுவதால் மின்னல் என்று நினைத்து பாம்பு அடங்கி விடுகின்றது.
சிவபெருமானின் சடையில் உள்ள பாம்பு அசைகின்றது சடையில் அடக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள கங்கை அசைகின்றது அந்த கங்கை நீரினில் தோய்ந்த சந்திரன் ஆடுகின்றது.
தங்களது பகைமையை அடக்கி தன்னையும் பாம்பையும் தனது சடையில் இறைவன் ஏற்றதால் அந்நாள் வரை அச்சமின்றி சடையில் உலாவிய சந்திரன் தனது பகைவனாகிய பாம்பு அசைவதைக் கண்டு ஒரு கால் பாம்பு தன்னை விழுங்குவதற்காக வருகின்றதோ என்று பயம் கொள்கின்றது.
இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் அச்சம் கொண்ட சூழ்நிலையை உருவாக்கி அந்த சூழ்நிலையைக் கண்டு நகைக்கும் மண்டையோட்டினை மாலையாக அணிந்துள்ள கெடில வாணரின் தோற்றம் மிகவும் வியப்புக்கு உரியது என்பதே மேற்கண்ட அப்பர் பிரானின் பாடலின் திரண்ட கருத்து.
திருநீறு பூசப்பட்ட திருமேனியின் ஒரு பாகத்தில் அழகிய அணிகலன்களை அணிந்துள்ள உமை அன்னையை தனது உடலில் ஏற்றுக் கொள்வதை ஒரு கொள்கையாகக் கொண்டு அதனை கடைப்பிடிக்கும் பெருமான் அழகாக நீண்டு வளர்ந்த சடையில் கங்கை ஆற்றினையும் தன்னிடம் சரண் அடைந்துள்ள பிறைச் சந்திரனையும் பாம்பினையும் இந்த மூன்றினுக்கு இடையே இருந்த பகையினைத் தீர்த்து ஒருங்கே சூடிக் கொண்டுள்ள தன்மை பெரிதும் வியப்புக்கு உரியது.
சேய்ஞலூர் தலத்து அந்தணர்கள் ஞானசம்பந்தர் வருவதை முன்னமே அறிந்தவர்களாய் மறையொலி முழங்க மங்கல வாத்தியங்கள் ஒலிக்க அவரை ஊரெல்லையில் எதிர்கொண்டு வரவேற்றனர்.
திருஞானசம்பந்தரும் பெருமானின் தலை சிறந்த தொண்டர்களின் தலைவராக விளங்கி அவரால் கொன்றை மாலை சூட்டப் பெற்ற சண்டீசர் வாழ்ந்த பதி என்ற சிறப்பினை கருதி சிவிகையிலிருந்து கீழே இறங்கி தலத்தை வணங்கினார் என்று சேக்கிழார் கூறுகின்றார்.
யானம்சிவிகை நித்திலம்முத்து பிள்ளையார்இறைவன் சண்டீசரை தனது மகனாக ஏற்றுக் கொண்டமை குறிப்பிடும் வகையில் சேக்கிழார் பிள்ளையார் என்று கூறுகின்றார்.
பான்மைநியதி திருஞான சம்பந்தர் வருகையை சண்டீசர் மீண்டும் தங்களது ஊருக்கு வந்ததாக கருதிய மக்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
ஆடியும் பாடியும் வரவேற்ற மக்கள் புனித நீரினை தெளித்தும் பொரிகளையும் மலர்களையும் தூவியும் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக அவரை வரவேற்றனர்.
மிகுந்த அன்புடன் திருக்கோயிலை அடைந்த சம்பந்தர் பெருமானின் திருவடிகளை வணங்கிய பின்னர் பதிகம் பாடிய போது சண்டீசரின் செய்கைக்கு இறைவன் பரிசு அளித்ததை குறிப்பிட்டார் என்று சேக்கிழார் கூறுகின்றார்.
இந்த பதிகத்தின் முதல் ஒன்பது பாடல்களிலும் பெருமான் புரிந்த வியத்தகு கருணைச் செயல்களை குறிப்பிட்டு பெருமானை சம்பந்தர் பணிகின்றார்.
எனவே ஒரு அந்தணருக்கு காலை வெட்டி தீங்கு செய்தமையால் பிரம்மஹத்தி தோஷமும் தந்தை என்பதால் பித்ருஹத்தி தோஷமும் சண்டீசரை பற்றியிருக்க வேண்டும்.
இருந்தாலும் அவனது நோக்கம் கருதி அவனுக்கு தண்டனையும் சண்டீசரின் நோக்கம் கருதி அவருக்கு புகழும் பதவியும் அளித்தமை குறிக்கும் பாடல் இது தான்.
மாணிக்க வாசகரும் தனது தோணோக்கம் பதிகத்தில் சிவபூசனைக்கு இடையூறு செய்த தந்தையின் கால்களை வெட்டியது தவறான செய்கை அல்ல என்று கூறுவது இங்கு நினைவுறத் தக்கது.
சோறுமுக்தி உலகம் பாதகத்திற்கு பரிசு என்று சேக்கிழார் குறிப்பிடுவது நமக்கு திருப்பல்லாண்டு பதிகத்தின் பத்தாவது பாடலை நினைவூட்டுகின்றது.
அண்டம்வானுலகம் போனகம்தான் உண்டு எஞ்சிய உணவு பொன்அழகு தாமம்கொன்றை மாலை தந்தையின் கால்களை வெட்டிய சண்டீசர் என்று மேற்குறித்த பாடல்கள் குறிப்பிட்டுள்ளன.
தான் மணலில் பிடித்து வழிபட்டு வந்த இலிங்கத்திற்கு நீராட்டும் பொருட்டு பால் வைத்திருந்த பாற்குடங்களை காலால் இடறிய எச்சத்தத்தன் செய்கையால் பால் கீழே சிந்தியது என்று சேக்கிழார் பெரியபுராணத்தில் கூறுகின்றார்.
பால் சிந்தியதைக் கண்ட விசாரசருமன் சண்டீசரின் இயற்பெயர் மேலும் அத்தகைய இழிசெயல்கள் நடப்பதை தடுக்கும் நோக்கத்துடன் தனது தந்தை என்று அறிந்த பின்னரும் அருகில் இருந்த கொம்பு ஒன்றினை எடுத்து தந்தையின் கால்கள் மீது வீசினார்.
எனவே கொம்பு மழு ஆயுதமாக மாறியது இறைவன் திருவுள்ளம் பற்றியதால் என்பதையும் தனது தந்தையின் கால்களை வெட்டுவது சண்டீசரின் நோக்கம் அல்ல என்பதையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
தான் செய்து வந்த பூஜைக்கு ஏற்பட்ட இடையூறு நீங்கிய பின்னர் தனது வழிபாட்டினைத் தொடர்ந்து செய்வதற்கு விசாரசருமன் முனையும் போது இறைவன் விடை மேல் அமர்ந்தவராய் தேவியோடும் காட்சி கொடுத்தார்.