sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அதைப்போலவே திரிபுவனச் சக்கரவர்த்திகள் எனத் தம்மை அழைத்துக் கொண்ட இரண்டாம் பாண்டிய பேரரசின் பெருமன்னரோடு ஒப்பிடுமிடத்து சங்ககாலப் பாண்டிய மன்னர் மன்னராகவே தோன்றுகிறார்கள் அல்லர்.
அவ்வாறிருந்தும் இடைக்காலத்தில் புகழொடு விளங்கிய பாண்டிய சோழப் பெரு மன்னர்கள் வீரயுகத்தில் வாழ்ந்த தத்தம் மூதாதையரது உலகளந்த சிறப்புக்குத்தாம் அருகதையற்றவர் என்றே கருதினர்.
இக்காலத்திலும் தமிழபிமானத்தோடு பெயர் மாற்றிச் சூட்டிக் கொள்பவர்கள் வீரயுக மன்னர் பெயர்களையும் அவை போன்றவற்றையுமே விரும்புவது கண்கூடு.
சுருங்கக் கூறின் ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் வருடங்களாக வீரயுகம்சான்றோர் வாழ்ந்த காலம் கழிந்த பொற்காலமாகக் கருதப்பட்டு வருகிறது.
இலக்கிய மரபை எடுத்து நோக்கிலும் வீரயுகத்தைப் பாடிய முற்காலப் புலவரைச் சான்றோர் என்றும் அவருக்குப் பின்வந்தோரைப் பிறசான்றோர் என்றும் வேறுபடுத்துவர் உரையாசிரியர்கள்.
உலகமென்பது உயர்ந்தோர் மேற்றே எனக் கொள்ளும் இலக்கியப் பாதுகாவலர்கள் அவ்வுயர்ந்தோர் சங்கச் சான்றோர் என்றே வாதிடுவர்.
இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்பொழுது முடியுடை மூவேந்தர் அரசோச்சிய வீரயுகம் தமிழ் மரபிற் பசுமரத் தாணிபோல் இறுகப் பதிந்திருப்பது வௌிப்படை.
தமது இன வரலாற்றுத் தொடக்கத்தில் இயற்கையின் மத்தியில் மக்கள் இன்பமாக வாழ்ந்த பொற்காலம் ஒன்று இருந்தது எனக் கிரேக்க ஆதிகவிகளே நம்பினர்.
ஹோமருக்குப் பின்வந்த ஹீசியொட் கிரேக்க ஆதி கவியின் படைப்புகளுக்கு உரிய இடம் வழங்குமுகமாகக் காவிய நாயகர்களுக்கு ஒரு காலத்தைத் கற்பித்து தனது காலத்துக்கு முன் செருகினான் என்று சில ஆராய்ச்சியாளர் கருதுவர்.
அவர்கள் கருத்துப்படி நான்கு உலோகங்களினடியாகப் பெயரிய யுகங்களே ஒழுங்கானவை என்றும் அவை கிரேக்க நாகரிக வளர்ச்சியை அடியொட்டி அதனைப் பிரதிபலிப்பதாக உள்ளன என்றும் விளக்கம் கூறப்படுகிறது.
குறிஞ்சிமுல்லைமருதம்நெய்தல் என்ற நிலப் பாகுபாடும் அதனடியாகப் பிறந்த ஒழுக்கப் பாகுபாடும் புராதன வேட்டுவ நிலையிலிருந்து வாணிபம் செழித்தோங்கிய பட்டின நாகரிகம்வரை தமிழர் கண்ட வாழ்வியல் வளர்ச்சியை எடுத்துக்காட்டுவதாகப் பலர் கொள்வதில்லையா?
அது போலவே மனிதன் ஆதிகாலத்தில் பொன் வெள்ளி வெண்கலம் முதலிய உலோகங்களைப் பயன்படுத்திய பின்னரே இரும்பின் பயன்பாட்டை அறிந்தானாதலால் ஹீசியொட்டின் இப்பாகுபாடு வரலாற்று உண்மையை உட்கொண்டது என்று சிலர் வற்புறுத்துவர்.
இங்கே நாம் கவனிக்கத் தக்கது யாதெனில் பொன் வெள்ளி வெண்கலம் இரும்பு ஆகியன பயன்பாட்டுடனேயே மனித நாகரிக வரலாறு உறுதியாக முன்னேறத் தொடங்கியதென்று நாம் கூறக் கூடுமாயினும் ஹீசியொட் அவ்வாறு எண்ணினானல்லன்.
வேலைகளும் நாட்களும் பஞ்சாங்க முறையிலமைந்தது என்னும் நூலிலே கூறுகிறான் ஐந்தாம் காலப்பகுதியைச் சேர்ந்த மாந்தரிடையே நான் வாழ வேண்டுமென்பது தெய்வ சங்கற்பமாயில்லாது போனால் நான் இக்காலத்துக்கு முந்தியோ அல்லது பிந்தியோ வாழவே விரும்புவேன்.
கடவுளரையும் அக்கிய தலைவரையும் குதூகலத்துடன் பாடிய ஆதிகவி ஹோமரைக் கூறிவிட்டு பேணற் பின்வருமாறு எழுதுகிறார் ஹுசியொட் எழுதியவற்றைப் பார்க்கும் போது நாம் வேறார் உலகுக்கு வந்துவிட்டாற் போன்ற உணர்வு நமக்கு ஏற்படுகின்றது.
ஹோமராற் பாடப்பட்ட அக்கிய அரசர்கள் ஹீசியொட்டின் காலத்தில் பொதுமக்களோடு தொடர்பில்லாதவர்களாகவும் செம்மையற்ற சட்டங்களை இயற்றுபவர்களாகவும் விளங்கினர்.
தனது காலத்தைப் பெருமையற்ற இரும்புக் காலம் என வருணிக்கும் புலவன் முந்திய காலங்களைப்போல வளமும் ஆடம்பரவாழ்வும் தனது காலத்திலில்லை எனக் கவல்வது தெரிகிறது.
முந்திய காலங்களிற் காணப்பட்ட வளங்கள் அக்கிய உயர் குடியினருக்கேயன்றிச் சாதாரண கிரேக்க மக்களுக்கும் உரியனவாக இருக்கவில்லை என்று கவிஞன் சிந்திக்க வில்லை.
தனது காலத்துத் துன்பங்களை அவற்றின் காரணங்களை அறியமாட்டாதவனாய்முந்திய காலங்களின் கற்பனையான இன்பங்களோடு ஒப்பிட்டு அந்த நாளும் வந்திடாதோ என ஏங்குகின்றான்.
ஹீசியொட்டுக்குப் பின்வந்த கிரேக்க கவிஞர் மட்டுமன்றித் தத்துவ வாதிகளும் இப்பொற்கால உணர்வைத் தமது தத்துவ விளக்கங்களுக்குள் அமைத்துக் கொண்டனர்.
உதாரணமாக உலக இயக்கத்துக்கு விளக்கம் கூற முயன்றவரில் ஒருவரான எம்பிடோக் கிளிஸ் காதல் மூலகங்களை ஒன்று சேர்த்த நிமித்த காரணமாய் இருந்தது எனக் கொண்டு காலக் கிரமத்திற் பூசல் அதிகமாக மூலங்கள் வேறாகப் பிரியும் நிலை ஏற்படுகிறது என்றார்.
எம்பிடோக்கிளிஸ் கூறியது பற்றிக் குறிப்புரை கூறிய அரிஸ்டோட்டில் எமது காலத்திற் பூசல் மிகுந்து கொண்டிருக்கிறது என்றும் முன்பு காதற் காலத்தில் இருந்த அதே நிலையில் இப்போது பூசற் காலத்தில் உலகம் இருக்கிறது என்றும் ஓரிடத்தில் குறிப்பிடுகிறார்.
பேராசிரியர் பேணற் கூறுகிறார் உலகம் மேலும் சிறப்படைவதற்குப் பதிலாகக் குன்றிக் கொண்டு போகிறதென்னும் பிற கற்பனைகளோடும் இக்கருத்து நன்கு பொருந்துவதாயுள்ளது.
ஹீசியொட் போன்றோர் தமது காலத்தில் சீவித்த சாதாரண மனிதரிலும் பண்டைய இதிகாச புருஷர்கள் பன்மடங்கு பலசாலிகள் என்று நம்பினர் செல்வமிக்கவரா யிருந்தனர் என்றும் எண்ணினர்.
அதாவது நகையணிந்த மகளிர் முற்றத்தில் உலருகின்ற நெல்லைத் தின்னும் கோழியை எறிந்த பொன்னாற் செய்த மகரக் குழை பூணணிந்த காலினையுடைய சிறுவர் கையாலுருட்டும் மூன்றுருளைச் சிறுதேரினது வழியின் முன்பை விலக்கும் செல்வச் செழிப்புக் கற்பித்துக் கூறப்படுகிறது.
இதுபோலப் பலவிடங்களில் முடியுடை மூவேந்தர் காலத்து வளமும் ஆடம்பரமும் வருணிக்கப்படுவதை வரலாற்றுண்மையெனக் கொண்டு நன்னூல் உரைகாரர் மயிலை நாதரைப் போன்று குழை கொண்டு கோழியெறியும் வாழ்க்கையவரென்ற வழி ஒன்றானும் முட்டில் செல்வத்தாரென்றவாறு எனக் கூறுவது மட்டுமன்றி சங்க காலத் தமிழகமே இவ்வாறு பொன் மலிந்த நாடாக மிளிர்ந்தது என உரைப்பாரும் உளர்.
அதாவது பொன் மிகுதற்குக் காரணமாகிய சீரிய சரக்குகளை நாட்டிலுள்ளார் நுகரும்படியாக வந்து சேர்ந்த நாவாய்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
பொற்காலத் தமிழகம் அதாவது சங்க காலத் தமிழகம் பசியும் பிணியும் பகையும் நீங்கி வசியும் வளனும் சுரந்து விளங்கியது என்பது கலப்பற்ற மூட நம்பிக்கையேயாம்.
புலவர் முதலான பரிசிலரின் நிலைமையை சமுதாய யதார்த்த நிலை என்று கூற இயலாது என்பது என் கருத்து ஏனெனில் புலவர் முதலான ஏனையோர் யதார்த்த மனநிலையினரல்லர்.
ஆயினும் கொடை வள்ளல்களின் வண்மையைச் சிறப்பிக்குமுகமாக அவரது ஆதரவைப் பெற்ற பரிசிலர் பல பாடல்களில் துணைப் பாத்திரங்களாகத் தோற்றமளிக்கின்றனர்.
முதலிய சொற்றொடர்களை மேல் நோக்காகப் பார்ப்பவர்க்கும் கொடிய வறுமையின் எல்லையை எட்டிய குடும்பங்களின் அவல நிலை நெஞ்சில் தைக்காமற் போகாது.
வரவர நிலைமை குன்றுவதை இது காட்டுகிறதன்றோ இவ்வாறு இலக்கிய மரபில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ள நம்பிக்கை எம்மவரைப் பின்னோக்குபவராகவே வைத்துளது.
ஆயினும் இந்நாளில் இல்லாததொன்றில்லை என்று புலவர் சந்தானம் பாடும்பொழுது புகாரைப்பற்றிய பொய்ச் செய்தியே பொற்கால உணர்வுக்கு அடிப்படையாக அமைந்திருப்பது புலனாகிறது.
வணிக வர்க்கத்தாருக்குரிய அறிவுரையை நிதர்சனமாகக் கொண்டு அக்காலத்து நீதிநேர்மை பேசுவோர் பொற்காலத்தைக் கனவுலகமாகக் கொண்டு வாழ்கின்றனர் என்பது உண்மை.
பொற்காலத்தை நினைந்து ஏங்கிய கிரேக்க இலக்கிய கர்த்தாக்களும் அப்பொற்காலம் சூதுவாது அறியாத குற்றமற்ற காலம் என்றே விளக்கங் கூறினர்.
ஞானிகள் சமய உண்மைகளை இறைவாயிலாகப் பெற்றுவிட்டனர் என்றும் இனிப் பெறக்கூடியது இல்லை என்றும் வேத வழக்கைப் பிரமாணமாகக் கொள்வோர் கூறுவர்.
பாரமார்த்திக உண்மைகளே ஐயர் அவர்களால் விதந்து கூறப்படினும் சென்ற காலத்தின் சிறப்பு யாவற்றிற்கும் பொருந்துவதாகவே மேலோர் கூறுவர்.
முற்காலத்தவரை வருணிக்கையில் பிணிதபு நோன்பும் பெருகுறு வாழ்நாளு முழுதுணர் வலியுமுடைய முற்காலத்தார் என்றும் சில்வாழ்நாளும் பல்பிணியுஞ் சிற்றறிவுமுடைய பிற்காலத்தார் என்றும் வாய்பாடாகக் குறிப்பது உரைகளிற் காணப்படுவதொன்று.
முற்காலத்திலிருந்த சில நூல்கள் அழிந்துபோனமைக்குக் காரணம் கூறிப்போந்த மரபுவழித் தமிழறிஞரும் திருவாவடுதுறை ஆதீனமகாவித்துவானாக வீற்றிருந்தவருமான யாழ்ப்பாணத்து வடகோவை சபாபதி நாவலர் திராவிடப் பிரகாசிகை என்னும் நூலிலே பிற்காலத்தவரது ஆற்றலின்மையையே விதந்து கூறுவார்.
செந்தமிழ் மொழி தோன்றுங்காலத்து உடன் தோன்றிற்றாய் அதற்குப் பேராதாரமாய் முச்சங்கத்தும் நிலவிய முதனூலாகிய அகத்தியங் கடைச்சங்கம் ஒடுங்கி பிற்றை ஞான்று வழங்கற் பாடின்றி மறைதற்குக் காரணந்தான் யாதெனின் கூறுதும் அகத்தியம் பல் வாழ்நாளுஞ் சில்பிணியும் பேரறிவுமுடைய அக்காலத்தார் கற்றுப் பிறருடன் பயின்று அறிவு நிரப்புதற் பொருட்டுச் செய்யப்பட்டதொரு பெரு நூலாதலின் சின்னாளும் அவற்றுள்ளும் பல்பிணியும் சிற்றறியும் உடையராகிய இக்காலத்தார் தாம் அதனைக் கற்றலும் பலருடன் பயிறலுஞ் செய்து கல்வி நிரப்புதல் முடியாதென்று கைவிட்டு அதன் வழிச் சுருங்கித் தோன்றிய தொல்காப்பியம் முதலிய இலக்கண நூல்களையே கைக்கொண்டு போற்றிப் பயில்வாரானமையின் அது எடுத்தெழுதிப் படித்துப் பயில்வாரின்றி வைகரி வடிவிற்றீர்ந்து மத்திமை வடிவு நேர்ந்து பைசந்தி வடிவிற்றாகிப் பரமயோகிகட்கே புலனாதற்குரிய சத்த சூக்கும நாதமாய் ஒடுங்கிற்றென்க.
அவ்வாறு பாதுகாத்துப் பயில்வார் கைவிட்டமையால் வடமொழியின் மாமறையாகமச் சுருதிகளுள்ளும் அவற்றின் வழிநூல்களுள்ளுங் காலந்தோறும் ஒடுங்கின பல இன்னும் அவ்வாறு பாதுகாத்துப் பயில்வார் கைவிடுதலாற் றென்மொழியில் தேவாரச் சுருதிகளுள்ளுந் தெய்வச் சங்கமரீஇய நூல்களுள்ளுங் காலந்தோறும் ஒடுங்கின பல... மாபுராணம் பூதபுராணம் இசைநுணுக்க மென்பன மறைதற்குக் காரணமென்மையெனின் அவையும் பரந்து பட்ட பொருண்மையவாய் வாழ்சில் நாட் பல்பிணிச் சிற்றறிவின் மக்கட்கு உபகாரப்படாமையின் அவர் தம்மாற் கைவிடப்பட்டு மறைந்தன வென்க.
பலகாலமாக இலக்கியங்கள் வாய்மொழியாக வந்ததுவும் அவை எழுதப்பட்ட போதும் எளிதில் அழியவல்ல பனையோலையாற் செய்த ஏட்டில் எழுதப்பட்டதுவும் பொதுப்படையாகக் கல்வியறிவு பெருகாமல் இலக்கிய அறிவு சிற்சில குடும்பங்களில் அடைபட்டுக் கிடந்ததுவும் சமயக் காழ்ப்புக் காரணமாக நூல்கள் அழிக்கப்பட்டதுவும் அந்நியர் வருகையால் அமைதி தலைதடுமாறியதுவும் இன்னோரன்ன பிற காரணங்களும் நூல்கள் மறையக் காரணமாயின.
சுற்று முற்றும் நவீன ஆராய்ச்சிக் கருத்துக்களும் பகுத்தறிவு வாதமும் பெருகி வந்த நேரத்தில் ஆதீன வித்துவானாக இருந்தவருக்கும் ஐயம் தோன்றுதல் உதாரணங்களும் காட்ட விரைகிறார் வடநூலாரும் முற்காலத்தில் தைவ வியாகரணங்களும் ஆரிட வியாகரணங்களும் பல வழங்கின.
கலிகாலத்தில் மக்கட்கு ஆயுளும் அறிவுங் குன்றுதலின் அவற்றினை யெல்லாங் கற்று அறிவு நிரப்ப மாட்டாது வடமொழியை வழுமலைதர வழங்குவாராயினர்.
அது கண்ட பாணினி முனிவர் அருந்தவமிருந்து சிவபிரான் திருவருள் பெற்று அத்தைவ ஆரிட வியாகரணங்களைச் சுருக்கி அட்டாத்தியாயி என ஓரிலக்கண நூல் செய்தருளினார் என்றுரைப்பாராதலின் யாம் கால பேதத்தோடு படுத்தோதும் இவ்வரலாறு மற்றவராலும் ஒப்பப் பாலதேயாமென்பது.
இக்காலச் சிற்றறிவுடையோரும் அதனையறிந்து வாழ்வாங்கு வாழும் பொருட்டு யுமக்கள் நூறாண்டு வாழ்வதெப்படி?ரு என்றொரு நூலை எழுதினர்.
திருவள்ளுவ மாலையில் மதுரைத் தமிழ் நாகனார் பாடியதாகப்பின்வருஞ் செய்யுள் உள்ளது தமிழ் நாகனாரின் கூற்று இன்றும் பொருத்தமுடையதே என வாதிக்கும் திருக்குறள் அன்பர்கள் பொற்கால மயக்கமுடையவர்களாகவே இருப்பார்கள்.
வாழ்வியல் சம்பந்தமாகத் திருக்குறள் அன்றையக் கண்ணோட்டத்திற் பல ஒழுக்க விதிகளைக் கூறியுள்ளது என்பது உண்மையே வாழ்க்கை சம்பந்தமாக யாவும் கூறப்பட்டுவிட்டன என்பது மூட நம்பிக்கையாகும்.
மணிவாசகர் சிவபுராணத்திலே என்று பாடிச் செல்லும் பகுதி டார்வினது பரிணாமக் கொள்கையை முன்கூட்டியே அறிந்து கொண்டதற்குச் சான்று எனக் கூறித் தற்பெருமையடையும் விஞ்ஞானப் பேராசிரியர் தமிழரிடையே உள்ளனர்.
இவர்கள் நவீன கண்டுபிடிப்புகளான சார்புக் கொள்கை சொட்டுக் கொள்கை என்பனவெல்லாம் ஏலவே தமிழரால் அறியப்பட்டவையே எனக் கூறுவர்.
மற்ற யுகங்களிலே மானிடர் அதரும முறையில் ஈட்டும் பொருள் கல்வி ஆகியவற்றின் காரணமாக சத்தியமும் தருமமும் ஒவ்வொரு காலாகக் குறைகின்றன.
கிருத யுகம் மாந்தர் தருமமன்றி வேறொன்றையும் அறியமாட்டாதவராய் வாழ்வதனால் அவர்கள் எண்ணியவெல்லாம் கைகூடப் பெறுகிறவராகவும் தம்மிச்சையாக நானூறு வருடங்கள் உயிர் வாழ்பவராகவும் இருக்கின்றனர்.
ஹீசியொட் தற்காலத்தை இரும்புக் காலம் என்றும் துன்பமும் துயரமும் நிறைந்த காலம் என்றும் கருதிக் கொண்டதைப்போலவே இந்திய பௌராணிக மரபினரும் பாரதயுத்தம் நடந்த காலந்தொட்டு அதாவது ஏறத்தாழ இந்திய வரலாற்றுத் தொடக்க முதற்கொண்டுகலியுகம் நடப்பதாக நம்புகின்றனர்.
இப்பொழுது உலக நிலையில் போக்கை நோக்கும்போது தரும தேவதை ஒரு காலைத் தானும் ஊன்றுதற்கு எங்கேயாவது இந்தப் பூமியில் இடம் உளதாமோ என்பது சந்தேகம்.
இத்தகைய சிந்தனைச் சூழமைவிலே பிறந்து வளர்ந்த பாரதியார் பழமையின் ஆன்மீக உண்மைகள் பலவற்றை ஏற்றுக்கொண்ட போதும் கால அடிப்படையில் சென்ற பொற்காலத்தை எண்ணியெண்ணி மனம் புண்ணாகியவரல்லர்.
அவர் பாடினார் சென்ற கிருத யுகத்தையும் பொற்காலத்தையும் எண்ணி ஏங்காதிருக்குமாறு அறிவுறுத்தியது மாத்திரமன்றி முக்காலத்தையும் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்குமாறு கூறினான்.
பேடிக் கல்வி பெறுவோரைக் குறித்துச் சுயசரிதையில் பின்வருமாறு பாடினான் சென்ற காலத்தின் சீருஞ் சிறப்பையும் எண்ணி ஏங்காமலும் நிகழ் காலத்தை நினைந்து மனந் தளராமலும் எதிர்காலமும் உண்டு என எண்ணுமாறு பணிக்கிறான் பாரதி.
தனது சொந்த ஆத்மானுபவத்தைப் பொறுத்தளவில் பாரதி பழைய கொள்கைகள் சிலவற்றையும் நம்பிக்கைகளையும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தானாயினும் சமுதாய வளர்ச்சி மாற்றம் இவற்றைப்பற்றி இயக்கவியல் சார்ந்த கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்தான்.
வரலாற்றின் வளர்ச்சியிலும் மனித முன்னேற்றத்திலும் நம்பிக்கை இருந்தமையாலேயே கலியை வீழ்த்திப் புதுயுகம் படைக்கச் சித்தங் கொண்டவனாயிருந்தான்.
பாரதியின் பாடலையும் உணர்வையும் முன்னெடுத்துச் செல்லும் வகையில் ஈழத்துக் கவிஞர் முருகையன் முன்னோக்கு பொற்காலம் முதலிய கவிதைகளைப் பாடியுள்ளார்.
சென்ற பொற்காலத்தின் சீர் பேசுபவர்கள் வாழ்க்கையைக் கூர்ந்து கவனிக்கிறார்களோ என்ற ஐயம் சிலவேளைகளிலே தோன்றுவதுண்டு.
அன்றாட வாழ்வில் முன்னேற்றத்தின் பயனை அனுபவித்துக் கொண்டே அதனை எண்ணிப் பார்த்திடாது அனுபவத்திற்கு அப்பாற்பட்ட பொய்ம்மையை எண்ணிப் புளகாங்கிதம் அடைபவரை நோக்கியே முருகையன் பின்வருமாறு பாடுகிறார்.
பொற்கால உணர்வானது போதிய செயற்பாடின்மையால் இயக்க மறுப்புக் கருத்துக்கள் நிலவுவதால் ஏற்பட்டு நிலைத்திருக்கும் தேக்கத் தத்துவமாகும்.
எனவேதான் கனவாயுள்ள பழைய பொற்காலமட்டுமின்றி அதைவிடச் சிறப்பான புதுயுகத்தையும் மனிதனே தனது முயற்சியாலும் இயக்கத்தாலும் நிறுவலாம் என்ற உணர்வும் உறுதியும் இன்று அத்தியாவசியமாகின்றன.
அரசியல் அதிகாரத்தை நாடு ஆளும் வர்க்கத்தின் ஒரு பகுதியினர் மொழி இனம் ஆகியவற்றின் பழைய பொற்காலத்தை மக்களுக்குக் காட்டித் தங்கருமம் பார்க்கின்றனர் இலக்கிய சனாதனிகள் பொற்காலத்தைப் பிரமாணமாகக் கொண்டு தொல்லாசிரியர் நல்லாணை என்ற பெயரில் தமது வலுவிழந்த கோட்பாடுகளை நிலைநாட்ட முயல்கின்றனர்.
முடியுடை மூவேந்தர் ஆட்சியும் உறந்தை போன்ற இடங்களிலிருந்த அறங்கூறவையங்களும் அக்கால மன்னர்கள் மக்கள் மீது திணித்த வர்க்க ஆட்சியையே காட்டுகின்றன.
இரத்த உறவினராய் ஒரு தாய் வயிற்றிற் பிறந்த நேசபாசத்துடன் இயற்கையின் மத்தியில் வாழ்ந்த குலமரபுக் குழுக்களின் அழிவின்மீதே அரசுகள்வர்க்க ஆட்சிஏற்பட்டது.
அது வௌிப்படும் விதம் விகற்பங்களை யுடையதாயிருப்பினும் மறைந்து போன வர்க்க பேதமற்ற சமூகத்தை நினைவு கூர்வதால் அதற்கு ஒரு தார்மீக பலம் உண்டு.
காலத்திற்குக் காலந்தோன்றும் ஆற்றல் வாய்ந்த பெருங் கவிஞர்கள் தமக்கு முன்னிருந்தோரது சிந்தனைகளையும் உணர்வுகளையும் பற்றுக்கோடாகக் கொள்ளும் அதே பொழுதில் அவற்றை மாற்றியும் புதுக்கியும் ஒருவகையான இலக்கிய இரசவாதஞ் செய்கின்றனர்.
வடமொழியி லெழுந்த பௌராணிக மரபிற்றோன்றிய நூல்களிலே காணப்படும் காலக் கணக்கில் பயன்படுவன நான்கு யுகங்கள் திரேதா துவாபர கலி கிருத யுகங்கள் இவை.
கலி இவ்வுலகைப் பிடித்து ஆட்சி செய்யுங் காலம் இதுவாதலால் இதனைக் கலியுகம் என்றும் மகோன்னதமான கிருதயுகம் இனித் தோன்றும் என்றும் எமது முன்னோர் நம்பினர் இது புராணக் கதையின் செய்தி.
தேவர் தலைவனை எதிர்த்துத் தேவர்களிடமிருந்து நெருப்பைத் திருடிவந்து மானிடர்க்குக் கொடுத்தான் என்பதற்காகத் தேவர்கள் அவனைக் கட்டிச் சிறைப்படுத்தினர் என்பது புராண மரபு.
எனினும் பிற்காலக் கிரேக்கர்கள் புரோமித்தியஸை மனித அறிவாற்றலின் சின்னமாகவே கருதி விளக்கங்கூறி வந்துள்ளனர் மானுடன் தன்னைக் காட்டிய தளையெலாம் சிதறுக என்று தேவரையே எதிர்க்கும் சக்தியாக அப்பாத்திரத்தைக் கொண்டாடி வந்துள்ளனர்.
தெய்விகத்தின் பெயரில் உள்ள கொடுங்கோன்மையை இயற்கையின் துணைக்கொண்டும் காதலின் வயப்பட்டும் மனிதன் எதிர்த்து வென்று விடுதலை பெறுவதே ஷெல்லியின் கவிதைப் பொருள்.
தனது இளம் பிராயத்திலே ஷெல்லியின் கவிதா வேகத்தாலும் வெறியாலும் கவரப்பட்ட பாரதி தனது மரபில் வரும் பழமரபுக் கதையைப் புதுப்பித்துக் கவிப் பொருளாய் மாற்றியதில் வியப்பெதுவுமில்லை.
அவர் எழுதினார் இன்று தேவர்களை அழைக்கிறோம் இந்த மண்ணுலகத்திலே மீண்டும் கிருதயுகத்தை நாட்டும் பொருட்டாக அறிவீனம் அசுத்தம் வறுமை சிறுமை நோய் கொடுமை பிரிவு அநீதி பொய் என்ற ராக்ஷஸக் கூட்டங்களை அழித்து மனித ஜாதிக்கு விடுதலை தரும் பொருட்டாக.
இத்தகைய கூற்றுகளிலே ஷெல்லியின் தாக்கம் புலப்படுவது ஒரு புறமிருக்க கலியென்ற பதத்திற்குப் பாரதி பெய்த பொருளழுத்தமும் தௌிவாகிறது.
கலி முடிவு காலத்தைச் சித்திரிக்க முனையும் அப்பாடலிலே மானிடத்தின் எதிர்கால வெற்றியைப் பாடுகிறார் ஜார் சக்கரவர்த்தியின் வீழ்ச்சியைப் பாடும் பாரதியார் கொடுங்கோலனான அவனது அழிவைக் கலியின் அழிவாகக் காண்பதிலிருந்தே எத்துணை அரசியல் உத்வேகத்துடனும் உள்ளுணர்வுடனும் பழைய கருத்தைக் கையாள்கிறார் என்பது புலனாகின்றதல்லவா?
ஜார் மன்னனை வீழ்த்திக் குடியரசொன்றனைத் தோற்றுவித்த மகத்தான ஒக்டோபர் புரட்சியை யுகப் புரட்சி என்று கவிஞர் வருணிக்கும்போது புராணங்களிற் கூறப்படும் யுகமாற்றத்தைவிடச் சிறந்தது அது என்ற பொருளும் தொனிக்கிறது.
நாட்டு மக்கள் நலமுற்று வாழவும் நானிலத்தவர் மேனிலை எய்தவும் மூட்டுங் கவிதை வெறிகொண்டு கவிஞர் மீட்டும் மீட்டும் கலியின் நசிவையும் கிருதத்தின் தோற்றத்தையும் குறிப்பிடுகின்றார்.
பாரதியின் மனக்குகையில் மண்டிக் கிடந்த உருவற்ற சொல்லுக்கடங்காத சலனங்களுக்கும் கனவுகளுக்கும் இவ்வுருவகம் உயிர்ப்பண்பும் தோற்றமும் கொடுத்தது எனலாம்.
என்றும் அசைக்க முடியாத தன்னம்பிக்கையோடும் தன்முனைப்போடும் பாடினார் சுருங்கச் சொன்னால் கிருதயுகம் என்ற தொடரில் கவிஞர் எமது காலத்து உயரிய இலட்சியங்கள் பலவற்றை அடக்கிவிடுகின்றார்.
மண்ணுலகில் விண்ணுலகைக் காணல் வேண்டுமெனத் துடித்த மகாகவிக்குப் பழமைகள் யாவும் கலியாகவும் புதுமைகள் யாவும் கிருதமாகவும் தோன்றின.
சொல் என்ற தனிப் பாடலொன்றிலே பாரதி பின் வருமாறு பாடியுள்ளார் இவ்வாறு பலவகையான கவிவேட்கைகளுக்கு உறைவிடமாகக் கிருதயுகத் தோற்றத்தை கொண்டமை பாரதி பாடல்களுக்குப் பழமையும் புதுமையும் கலந்த நூதன ஆற்றலை அளித்தது.
அநியாயம் நீங்கினாற் கலியில்லை உலகம் முழுவதும் கலியில்லை ஒருவன் கலியை உடைத்து நொறுக்கினால் அவனைப் பார்த்துப் பத்துப்பேர் உடனே நொறுக்கிவிடுவார்கள்.
இருள்ஒளி அஞ்ஞானம் மெய்ஞ்ஞானம் பழமைபுதுமை முன்னேற்றம்தேக்கம் கிழக்குமேற்கு முதலாய முரண்பாடுகளைச் சமய ழிவந்த பிரயோகங்களில் வௌிப்படுத்தினார் அவர்.
நிதானக் கட்சியினருக்கு வெள்ளையன் வாக்குறுதி கொடுத்த அரைகுறையான போலிச் சுதந்தரத்தை மாயை என்று பரித்துரைத்து நிராகரித்தார் பாரதியார்.
சிதம்பர ரகுநாதன் கூறியுள்ளதைப் போல மாயை என்ற வேதாந்த உலகச் சொல்லுக்கு புதிய தேசிய அர்த்த பாவத்தை வழங்கி ஆங்கிலேயராட்சி தான் நம்மைப் பீடித்திருந்த மாயை என்று தனது மாயையைப் பழித்தல் என்ற பாட்டில் ஆங்கிலேயராட்சியை நேரடியாகவே சாடினார்.
இவ்வாறு பழைய சொல்வடிவங்களுக்குப் புதிய பொருளாழத்தையும் அழுத்தத்தையும் கொடுக்க முடிந்தமையாற்றான் பாரதி நவயுகக் கவிஞனாக விளங்க முடிந்தது.
யுக மாற்றத்தை ஏட்டுச்சுரைக்காயாக அன்றித் தன்னளவில் அநுபவ வாயிலாகச் சாதிக்க முயன்றமையாலேயே அவருக்குப் பின் வந்தோர் அவர் தம் வழியைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியது ஆசிரியர் புதுமைப்பித்தன் பாரதியைத் தமிழ் மறுமலர்ச்சியின் பிராமதித்தியூஸ் என வருணித்தார்.
தொல்காப்பியர் அகத்திணையியலிலே அன்பினைந் திணைக்குரிய தலைமக்களைக் கூறிவிட்டு கைக்கிளை பெருந்திணைக்குரிய தலைமக்கள் மேல்வருஞ் சூத்திரத்தால் உணர்த்துவர்.
இதன் பொருள் அடிமைத் தொழில் செய்வாரும் ஏவிய தொழிலைச் செய்வாரும் அகத்திணைப் பாடல்களில் நீக்கப்பட்டார் அவர்கள் நடுவணைந்திணையின் புறத்தவாகிய கைக்கிளை பெருந்திணைப் பாடலின்கண் இடம் பெறுவர் என்பது.
பழந் தமிழ்க் கவிதைகளிற் காணும் காதல் பற்றிய கவிமரபு அகம் என்ற பிரிவில் அடங்கும் என்பதும் அதுவும் அன்பினைந்திணை என்று ஒரு கூறாகவும் கைக்கிளை பெருந்திணை ஆகிய இரண்டு மடங்கும் பிறிதொரு கூறாகவும் வகுக்கப்படும் என்பதும் நன்கு தெரிந்ததே.
உதாரணமாக நம்பி அகப்பொருள் பின்வருமாறு விரைவிலக்கணம் கூறும் அன்புடை ஒருதலை பொருந்தா என்னும் அடைகளை நோக்குமிடத்து அன்பு பொருந்திய காமம் ஐந்திணைக்கண்ணே கிடைக்கும் என்பதும் மற்றைய இரண்டும் ஏதோவொரு வகையிற் குறைபாடுடையன என்பதும் எளிதிற் புலனாகும்.
இத்தனை குறைபாடுகளுடைய அகப்புற ஒழுக்கங்களுக்கு உரியவராகவே அடியோர் வினைவிலர் ஆகியோரும் ஒரேவழி ஏவல் மரபினோரும் விதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
அநாகரிக நிலையிலிருந்த புராதன கூட்டுச் சமுதாயங்கள் அல்லது குலமரபுக் குழுக்கள் அழிவுறுவதற்கும் அவற்றின் பிணமெத்தை மீது தனியுடைமையை ஆதாரமாகக் கொண்ட குடும்பம் அரசு முதலிய நிறுவனங்கள் தோற்றுவதற்கும் அக்காலத்தில் நிகழ்ந்த வர்க்கப் போர்களே காரணம் எனலாம்.
மிகப் புராதன காலத்தே போரிலே வெற்றி பெற்றார் தோல்வியடைந்த பக்கத்து ஆடவர் யாவரையும் கொன்றெழித்தனர் பெண்களே பணிவிடைக்காகக் கைப்பற்றப்பட்டனர்.
பொருள் உடைமையை ஆதாரமாகக் கொண்டே உடையவர் உடையார் தோன்றினர் அதாவது செல்வத்துக்கு அடிமைகள் உட்பட உரியவன் உடையவனாகினான் மிகவும் பிற்காலத்தில் உடையார் என்பதுசாதிப் பெயராகவும் அமைந்தது.
காலப்போக்கில் ஆளும் வர்க்கத்தினராக இருந்த உயர்குடிப் பிறந்தோர் பொருளுற்பத்தியில் ஏற்படும் வசதியும் இலாபமும் கருதி ஆண் அடிமைகளை வைத்திருந்தனர்.
ஆனால் தொல்காப்பியம் திருக்குறள் சிலப்பதிகாரம் முதலிய நூல்கள் பிரதிபலிக்கும் காலத்தில் அது சந்தேகத்துக்கிடமின்றி அங்கீகாரம் பெற்ற ஒரு நிறுவனமாக விளங்கியது.
இவர்கள் அடிமைகளைப் போல நிலத்தோடும் கமத்தொழிலோடும் பிணைப்புறாதவராய்க் குடிப்பிறந்தார் இல்லங்களில் தொண்டு செய்தோராதல் வேண்டும்.
சிலப்பதிகாரம் கொலைகளைக் காதையில் கோவலன் கூற்றாகப் பின்வருமாறுளது என்னுமடிகளில் குற்றேவல் புரிவோரும் அடியோர் பகுதியும் வேறு பிரித்துக் கூறப்பட்டிருத்தல் காணலாம்.
உயர்ந்தோர் வீட்டுப் பக்கமே வரக்கூடாத மிகத் தாழ்ந்த சாதியினரும் வீடுவாசலுக்கு வந்து ஒத்தாசை புரியும் சிறிது உயர்ந்த சாதியினரும் இருந்தனர்.
அடியோராகவோ அன்றி வினைவலராகவோ பிறரைச் சார்ந்து சுதந்தரமற்றவராய்த் தம்மை உடையாருக்குக் தொண்டு செய்வோரே தலைமக்கள் அல்லாதோராவர்.
திரு.மு.இராகவையங்கார் கூறியுள்ளது போல இறைவனையும் அவன் பக்தர்களையும் ஆண்டவன் அடியார் என்று வழங்குவது மேற்குறித்த உலக வழக்குப் போன்றதேயாம்.
அவையெல்லாம் பிறர்க்குக் குற்றேவல் செய்வார்க்குச் செய்தல் அரிதாகலானும் அவர் நாணுக் குறைபாடுடையராகலானும் குறிப்பறியாது வேட்கை வழியே சாரக் கருதுவராகலானும் இன்பம் இனிது நடத்துவார் பிறரேவல் செய்யாதார் என்பதனாலும் இவர் புறப்பொருட்குரியராயினார் என்க இளம்பூரணரின் இக்கூற்று எமது கவனத்திற்குரியது.
அகத்திணை யென்பது அறம் பொருள் இன்பத்தின் வாழாமல் இயல்வது என்ற விதியை முற்கூற்றாகக் கொண்டதும் அதன் தருக்க ரீதியான முடிவாகச் சமுதாயத்திலே பொருளும் அதற்கு ஆதாரமான சுதந்திரமும் இல்லார்.
சமூக நிலையையும் தகுதியையும் அளவு கோலாகக் கொண்டே காதலொழுக்கத்துக்குரியோர் விதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்னு முண்மை இளம்பூரணர் வாதத்திலிருந்து ஐயத்திற்கிடமின்றிப் புலனாகின்றது.
பிறர்க்குக் குற்றேவல் செய்வோரிடத்துப் பொருள் இன்மையால் தகுந்த முறையிலே காதல் செய்யவும் இல்லறம் நடாத்தவும் வழியில்லை என்று மட்டும் கூறவில்லை உரையாசிரியர்.
சில சமயவாதிகள் பாவிகளை மீளாநகரத்துக்கு உரியவராக்குவதுபோல அடியோர் முதலாயினோரை மீளாப் புறத்திணைக்கே உரியவராக்கி விடுகின்றார் இளம்பூரணர்.
உரையாசிரியர்களின் கூற்றை வேதவாக்காகக் கொண்டு பழைமை போற்றும் இக்கால எழுத்தாளர் சிலரும் இத்தகைய கருத்தை ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர்.
அதாவது சமுதாயத்தில் உயர்ந்தோர் தாழ்ந்தோர் என்ற இயற்கை விதி இருப்பதாகவும் அது மக்களின் இயல்பினடிப்படையில் விதிக்கப்பட்டதாகவும் உரையாசிரியர் கருதுகின்றார்.
களவியலிலே இயற்கை புணர்ச்சிக்கண் அன்பினைந் திணைக்குரிய தலைமகனும் தலைமகளும் எதிர்ப்படுதலைக் கூறும்பொழுது என்பர் தொல்காப்பியர்.
காம நிகழ்ச்சியின்கண் ஒத்த அன்பினராய்க் கூடுதல் நல்வினையான் அல்லது வராதென்பது கருத்து தலைமக்கள் தாமே எதிர்ப்பட்டுக் கூடிய இயற்கைப் புணர்ச்சியைச் சிறப்பித்துக் கூறுமுகமாக அதனைத் தெய்வப் புணர்ச்சி என்றனர்.
பால்வரை தெய்வம் இருவரையும் ஒன்று சேர்த்தமையைக் களவியல் உரை காரர் மேல்வருமாறு விளக்குவார் இனித் தெய்வப் புணர்ச்சி எனவும் படும் இருவரும் தெய்வத் தன்மையாற் புணர்ந்தாராதலின் என்பது அல்லதூஉம் முயற்சியும் உளப்பாடும் இன்றி ஒருவற்கு ஒரு கருமம்.
ஒத்த கிழவனும் கிழத்தியும் என்று கூறும் தொல்காப்பியர் இவ்வொப்பு எத்தகையது என்பதனை மெய்ப்பாடியற் சூத்திரமொன்றால் விளக்கியுள்ளார்.
குலம் ஒழுக்கம் ஆள்வினையுடைமை பருவம் அழகு அன்பு அடக்கம் கருணை அறிவு செல்வம் ஆகியன சூத்திரத்திற் கூறிய பத்துவகை ஒப்புமாம்.
இவை தனித்தனியே உயர் சமூகத்தினரல்லாதாரிடத்துக் காணப்படுதல் கூடுமாயினும் செல்வமும் குலப்பெருமையும் நிறைந்தவரிடத்தே ஒருங்கு சேரக் காணக்கூடிய வாய்ப்புண்டாகும் என்பது சொல்லாமலே விளங்கும்.
ஐயம் நிகழும் இடம் உணர்த்துஞ் சூத்திரத்திற்குப் பொருள் கூறுகையில் செல்வத்தாலும் குலத்தாலும் வடிவாலும் உயர்ந்த தலைமகனும் தலைமகளுமாயினோர்மாட்டே ஐயம் நிகழ்வது என்பர்.
காம நிகழ்ச்சி சிறப்பாக அமைவதற்கு ஏதுவாகவே மேற்கூறிய ஒப்புமைகள் வற்புறுத்தபடுகின்றனவாயினும் நூலாசிரியரது பிரதான அளவுகோல் சம்பந்தப்பட்டோரின் சமூக அந்தஸ்து பற்றியதாகவே இருத்தல் கண்கூடு.
இன்னொரு வகையாகக் கூறுவதாயின் காதலின் நூட்பத்தைப் பற்றியும் தூய்மையைப் பற்றியும் எடுத்துகூற முற்பட்டவர்கள் உயர்ந்தோர்மாட்டே அத்தகைய உயர்ந்த காதல் தோன்ற முடியும் என அறுதியிட்டுக் குறிப்பிட்டனர்.
உயர்ந்த குடியின்கண் பிறந்தாரது தன்மைகளை விவரிக்கும்போது பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் என்று போதித்த புலவன் இப்பிறப்பு ஒன்றுண்டு என ஏற்றுக் கொள்வதைக் காண்கிறோம்.
அவ்வடிப்படையிலேயே என்பது போன்றபாக்களைப் பாடினர் என்பதுறுதி குடிப்பிறந்தார் என்ற தொடருக்கு வள்ளுவர் அளிக்கும் பொருட் செறிவும் அழுத்தமும் குறளை நுணுகிக்கற்போருக்குப் புலப்படாமற் போகா.
இவை இல்பிறந்தார்க்காயின் ஒருவர் கற்பிக்க வேண்டாமல் தாமே உளவாம் பிறர்க்காயின் கற்பித்தவழியும் நெடிது நில்லா என்பதாம் இதற்கு மேலும் விளக்கம் தேவையில்லை.
இத்தகைய நம்பிக்கையே கம்பராமாயணத்தில் அனுமன் கூற்றாக அமைந்து கிடக்கிறது இத்தகைய உயர்குடிப்பிறந்த ஆடவர் அரிவையர் மாட்டே நற்குணங்கள் மாத்திரமன்றி அழகு முதலாம் நல்லம்சங்களும் இயல்பாயமைந்திருப்பதாக எமது புலவர் பெருமக்கள் கொண்டு வந்துள்ளனர்.
பொருளியலிலே நாண் என்ற சொல்லை விளக்குமிடத்து நாண் என்றதுபெரியோர் ஒழுக்கத்து மாறாயின செய்யாமைக்கு நிகழ்வதோர் நிகழ்ச்சி எனக்கூறி அது ஆசிரியன் காட்டலாகாத பொருளுடையது என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.
ஐந்திணை ஒழுக்கம் பெரியோர் உயர்ந்தோர் ஒழுக்கமாகவும் அகப்புறமான கைக்கிளை பெருந்திணை ஒழுக்கங்கள் சிறியோர்தாழ்ந்தோர் ஒழுக்கமாகவும் கொள்ளப்பட்டன.
பெரியோர்சிறியோர் உயர்ந்தோர் தாழ்ந்தோர் என்ற பாகுபாடு சமுதாய நியதியாவதற்கு ஆதாரமாக அது இயற்கை விதியாகக் கொள்ளப்பட்டது.
திருக்குறள் இதனைத் துல்லியமாகக் காட்டுகீன்றது அறத்தின் பயன் இது என்று யாம் ஆகம அளவையான் உணர்த்தல் வேண்டா சிவிகையைக் காவுவானோடு செலுத்துவானிடைக் காட்சியளவை தன்னானே உணரப்படும் அறத்தின் பேற்றினை எடுத்துரைக்கப் புகுந்தவர் சமூக ஏற்றத்தாழ்வினைக் கண்கண்ட விளக்கமாகக் காட்டுகின்றார்.
பழந்தமிழிலக்கியங்கள் காட்டும் இப்பாகுபாட்டை நோக்கும் போது பண்டைய கிரேக்கரிடையே நிலவிய சமூக அமைப்பும் அது கலை இலக்கியத்திற் பிரதிபலிக்கும் வகையும் நினைவிற்கு வருகின்றன.
ஆனால் நாம் இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கது யாதெனில் கிரேக்க ஆதி இலக்கியங்களிலும் அடிமைகள் ஏவல் செய்வோர் முதலியோர் இடம் பெறாமையாகும்.
போர்க் கருவிகள் வடித்துக் கொடுக்கும் கொல்லர் ஆபரணங்கள் செய்யும் பொற்கொல்லர் மரவேலைகள் செய்வோர் முதலிய பொதுப் பணியாளரைத் தவிர தாழ்ந்த மக்கள் எவரும் அவ்விலக்கியங்களில் இடம் பெறவில்லை.
இலக்கியச் சான்றுகளோடு கிரீட் முதலிய இடங்களிற் கண்டெடுக்கப்பட்ட கல்வெட்டுக்களிற் காணும் சான்றுகளையும் சேர்த்து நோக்கும்பொழுது நிலைமை தௌிவாகிறது.
நாட்டாட்சியில் பங்குகொள்ளாத தகுதி குறைந்த சுதந்தரர் பிறிதொரு பிரிவினர் சுதந்தரமற்றவர்கள் இரு பிரிவினர் அடிமைகள் மிகத் தாழ்ந்த நிலையிலிருந்தவர்கள் அவர்களுக்குச் சிறிது மேலாக எனப்படும் ஊழியக்காரர் இருந்தனர்.
சுதந்தரர் சுதந்தர மற்றவர் அதாவது பரந்தரர் என்னும் பாகுபாடு எமது பண்டைய இலக்கிய நூல்கள் வழி வந்த சித்தாந்த சாத்திர நூல்களில் இடம்பெற்று விட்டன.