sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இரண்டு வருட தடைக்குப் பிறகு தோனி தலைமையிலான சென்னை சூப்பர் கிங்ஸ் அணி முதல் முறையாக நாளை சொந்த மண்ணில் களமிறங்க ஆயத்தமாகியுள்ளது.
முதல் ஆட்டத்தின் த்ரில் வெற்றியுடன் நாளை நடைபெறும் ஆட்டத்தில் தினேஷ் கார்த்திக் தலைமையிலான கொல்கத்தா நைட் ரைடர்ஸ் அணியை சந்திக்க இருக்கிறது.
மேலும் கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் தங்கள் தாய்நாட்டின் உரிமைக்காக குரல் எழுப்பி ஐபில் போட்டிகளை புறக்கணிப்பார்களா என்றும் மக்களிடையே ஆர்வம் ஏற்பட்டுள்ளது.
எனக்கும் வரத்தான் விருப்பமக்கா... வீட்டுக்குள்ள பத்திரமா வெச்சிருக்கிற படகை இஞ்ச அனுப்புங்கோ ஏறி வாறன்... வெள்ளத்துக்குள் வழுக்கிவிடாமல் மெதுவாக நடந்துவந்து போர்ட்டிக்கோவில் போட்டிருந்த கயிற்று மிதிவடியில் கால்களைத் துடைத்துக்கொண்டான் வேந்தன்.
என்ன தம்பி.. இந்தநேரத்தில வந்திருக்கிறாய்... இப்பத்தான் தேத்தண்ணி போட்டனான்.. உனக்கும் கொண்டுவாறன் கதிரையில வந்து உட்கார்... வதனி உள்ளே சென்றுவிட கையில் வைத்திருந்த புத்தகங்களடங்கிய பையை மேசையில் வைத்துவிட்டு மறுபடி ஜன்னலுக்கு வெளியில் தெரிந்த வெள்ளத்தைப் பார்த்தவனுக்குள் சிலவருடங்களுக்கு முந்தைய ரவிவீடு நினைவில் வந்தது.
கமலம் அன்ரியின் பலகாரவகைகளும் வதனி அக்காவின் பாசமும் எல்லாத்துக்கும் மேல அந்தவீட்டுப் பூந்தோட்டமும் அவனைக் கவர்ந்திருந்தன.
புத்தகங்கள் வாசிப்பதும் இந்தப்புத்தகத்தை வாசித்துப்பார்.. உலகம் எங்க போகுதெண்டு தெரியும் என்றுரைத்து அவர் நீட்டும் புத்தகங்களை வாசிப்பதென்றால் ரவிக்கும் வதனிக்கும் ஈடுபாடு அதிகம்.
கமக்காரரான வதனி ரவியின் அப்பா தோட்டவேலையில் ஈடுபட்டிருக்க ஹெலியில் வந்த ராணுவத்தினர் அவரைச் சுட்டுக்கொன்றபின் நிலைமை மாறிவிட்டது.
வதனி பொழுதுபோக்காகப்பயின்ற தையல்கலையை நம்பி குடும்பம் வாழத்தொடங்க ஓஎல் படித்துக்கொண்டிருந்த ரவி ஒருநாள் இயக்கத்தில் சேர்ந்துவிட்டதையறிந்ததும் வேந்தனின் அப்பா அவனைக் கொழும்புக்கு ரயிலேற்றிவிட்டார்.
ஊரை நண்பன்குடும்பத்தைப் பிரியமுடியாமல் அழுதுகொண்டே பயணித்தது இன்றுபோல நினைவுக்கு வர வேந்தன் ஜன்னலிடமிருந்து பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டான்.
ரவி எங்கயெண்டு இன்னும் தெரியாமல்தானே தவிச்சுக்கொண்டிருக்கிறம்... இருக்கிறானா இல்லையா எண்டே தெரியேல்லை.. அம்மா இப்ப எல்லாம் கோவில்களே கெதியெண்டு கிடக்கத் தொடங்கிற்றா... கவலைப்படாதேங்கோ அக்கா... அவனுக்கு ஒண்டும் ஆகியிருக்காது... வெளியில் ஆறுதல் சொன்னாலும் வேந்தனுக்குள்ளும் கலக்கம் தான்.
இறுதிச் சண்டைக்குப்பிறகு ரவியைப்பற்றி எந்தத்தகவலுமே இல்லாமல் போகவே எங்கேயெல்லாமோ தேடிக் களைத்துவிட்டனர் ரவிவீட்டார்.
நாளண்டைக்கு அக்கா... ஒவ்வொருமுறையும் இங்க வந்துபோகேக்கை எனக்குள்ள நான் பிழை செய்துபோட்டனெண்டு இருக்கு... ரவிக்கிருந்த நாட்டுப்பற்றும் அக்கறையும் எனக்கில்லாமல்தானே அப்பா போகச்சொன்னவுடனேயே கொழும்புக்குப் போய்ட்டன்... அப்பிடியில்லையடா...ரவி சரீரத்தால போராட்டத்தில சேர்ந்தால் நீ படிச்சு வேலைக்குச் சேர்ந்தவுடனேயே சம்பளத்தில ஒருபகுதியை இயக்கத்துக்குத்தானே குடுத்துக்கொண்டிருந்தனி... அதுவும் போராட்டம் தான்ரா... அதுவுமில்லாமல் ரவின்ரை இடத்தில உன்னைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறம் அம்மாவும் நானும்.. ஆறுதலாகக் கையைப்பிடித்திருந்த வதனியை நிமிர்ந்து பார்க்கமுடியாமல் கண்கள் கலங்க வலதுகையில் வைத்திருந்த தேனீர்கோப்பையைலிருந்ததை மடக்கென்று குடித்துக் கோப்பையை வதனியிடம் கொடுத்தவன் அடுத்த சில நிமிடங்களில் சைக்கிள் கேரியரில் பக்குவமாக வைத்துக் கட்டப்பட்டிருந்த பூச்சாடியொன்றுடன் வந்து இறங்கினான் வேந்தன்.
அக்கா... உண்மையிலேயே என்னை ரவியின் இடத்தில் வைத்திருந்தால் வளவில் வெள்ளம் வடிஞ்சவுடனேயே இந்தப்பூங்கன்றை நடவேணும் நீங்கள்.
பழையமாதிரி உங்கட வாழ்க்கை மீளவேணுமக்கா... அடுத்தமுறை நான் இங்க வர்ர நேரம் உங்கட வாழ்க்கையில் நல்லது நடந்திருக்கவேணும்..நான் எதுசெய்தாலும் அது உங்கடை நல்லதுக்கெண்டு நம்பினால் சரி... வதனியிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு மீண்டும் வெள்ளத்துக்குள் இறங்கியவனுக்குள் கொழும்பில் தன்னுடன் வேலைசெய்யும் வரதன் அண்ணை பளிச்சிட்டார்.
இன்னும் கல்யாணமொண்டும் சரிவராமல் சலித்துப்போய் இருப்பவரை வதனிக்குப் பேசி முடித்துவிடலாமே என்ற அற்புதமான யோசனை வரவே அப்போதே அலைபேசியை எடுத்து வரதனின் நம்பரை டயல்செய்தான்.
வாணிதாஸபுரத்திற்குப் போகவேண்டுமானால் ஜில்லா போர்டு ரஸ்தாவைவிட்டு மாமரம் நிறைந்த வாய்க்கால் கரை மீது அரை பர்லாங்கு நடக்க வேண்டும்.
அப்பொழுது விடியற்காலையில் ஸ்நானம் செய்வதை இன்பமாகக் கருதுவோர்கள் வாணிதாஸபுரத்திற்கு வந்தால் இரண்டு மைல் நடையைத் துச்சமாகக் கருதுவார்கள்.
நாயக்கர்கள் காலத்தில் மானியமாகச் சிலருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட காலத்திலிருந்து இன்று வரை அழியாத மாறுதல் இல்லாத நித்திய வஸ்துப் போல பழைய பழகிய பாதைகளிலேயே அது ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.
கோயில் பூஜை உபாத்திமைத் தொழில் உஞ்சவிருத்தி என்ற சோம்பற் பயிற்சி இவைதான் அங்குள்ள பிராமண தர்மத்தின் பிரதிநிதிகளின் வாழ்க்கை இலட்சியம்.
ஊருக்கு கிராம முனிஸீப்பு சுந்தரம் பிள்ளை பண்ணையார் ராமையாப் பிள்ளை சுப்பிரமணிய பண்டாரம் சிவன் கோயில் அர்ச்சகர் சுப்புவையர் இவர்கள் எல்லோரும் பெரிய மனிதர்கள்.
நரைத்த குடுமியுடன் பஞ்சாங்கத்திற்கு ஒத்தபடி க்ஷவரம் செய்து கொள்வதாகச் சங்கற்பமும் செய்து கொண்டால் நிச்சயமாக எவரும் மன்மதனாக இருக்க முடியாது.
வேளைக்கு வேளை நாவிற்கு ருசியாக உணவு கொடுத்து தூங்கும்பொழுது கால் பிடித்துவிட்டு தொந்தரவு செய்யாமலிருப்பதே மனைவியின் லட்சணம் என்று எண்ணுபவர்.
சுப்புவையரும் அவர் வழிபடும் லிங்க வடிவத்திலிருக்கும் விரிசடைக் கடவுளின் உருவச் சிலையின் ஹிருதயத் துடிதுடிப்பை ஏறக்குறையப் பெற்றிருந்தார்.
எதற்கெடுத்தாலும் தன்னை மரக்கட்டையாகக் கருதி இறந்த மூத்தாளின் பெருமையை நினைத்து உருகும் சுப்புவையரின் எண்ணங்களைத் தன் வசம் திருப்புவது என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டவள் அதாவது உள்ளூர அவளறியாமலே இயற்கை அந்த வேலையில் அவளைத் தூண்டியது.
கலியாணியும் ஒரு பெண்ணாயிற்றே அவளுக்கும் இயற்கையின் தேவையும் தூண்டுதலும் இருக்குமே என்ற ஞானம் சிறிதும் கிடையாது போயிற்று சுப்புவையருக்கு.
சுந்தர சர்மா அக்ரகாரத்தில் ஒரு காலிக் குச்சு வீட்டில் வாடகைக்கு இருந்துகொண்டு சாப்பாட்டிற்குச் சுப்புவையர் வீட்டில் வாடிக்கை வைத்துக் கொண்டார்.
எப்பொழுதும் குளக்கரையிலோ அல்லது வாய்க்கால் கரையிலோ இருந்துகொண்டு இரண்டு மூன்று மாட்டுக்காரப் பையன்கள் வேடிக்கை பார்க்கச் சித்திரம் தீட்டிக்கொண்டிருப்பது அவரது பொழுதுபோக்கு.
கனவுகள் அழுத்தும் உள்ளத்தைக் கொண்ட அவர் சுப்புவையரின் இல்லத்தை மறைமுகமான ஹோட்டலாகக் கருதியதினால் சாப்பாடு முடிவது அவர் அறியாமலே நடந்து வந்தது.
காற்றும் ஒளியும் உள்ளே எட்டிப்பார்க்கக் கூடாது என்று சங்கற்பம் செய்துகொண்ட சுப்புவையரின் மூதாதைகளில் ஒருவரால் கட்டப்பட்டது.
சாதாரண காலத்திலேயே எதிரில் வருவது என்னவென்று உணர்கிற பழக்கமில்லாத சர்மாவுக்குப் புலப்படாமல் இவ்வளவு வெளிச்ச உதவியும் சுப்புவையரின் மனைவியை மறைத்துவிட்டது அதிசயமன்று.
அவருக்கு அவளைப் பொறுத்தவரை உணவு பரிமாறும் கருவளையணிந்த கைகள் மட்டிலும் தெரியுமோ என்னவோ அன்று சுந்தர சர்மா வருவதற்குச் சாயங்காலமாகிவிட்டது.
வரும் வழியிலேயே குளத்தில் குளித்துவிட்டு நேராகத் தமது குச்சு வீட்டிற்குச் சென்று உடைகளை மாற்றிக் கொண்டு சுப்புவையரின் வீட்டையடைந்தார்.
சுப்புவையர் வெளித் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்ததால் இவரைக் கண்டதும் என்ன அய்யர்வாள் பகல்லே கூடச் சாப்பிடல்லை என்று சொன்னாளே இப்படியிருந்தா உடம்பு என்னத்துக்கு ஆகும்?...
அடியே சர்மா வந்திருக்கார் இலையைப் போடு இன்னும் விளக்கை ஏன் ஏற்றிவைக்கவில்லை நேக்குத் தெரியுமே அவள் இருந்தா வீடு இப்படிக் கிடக்குமா?
சரி சரி எனக்குத் தெரியுமே வீடும் வாசலும் கெடக்கிற கெடையைப் பார்த்தால் நன்னாயிருக்கு பெருக்கிவிட்டுச் சீக்கிரம் இலையைப் போடு என்றார்.
இந்தாருங்கள் கால் கைகளைக் கழுவிக் கொள்ளுங்கள் என்று சர்மாவிடம் ஒரு செம்பு ஜலத்தைக் கொடுத்துவிட்டுத் தானும் கால் முகம் கழுவினார்.
அவர் சற்று அண்ணாந்து பார்த்ததும் அவர் எதிர்பார்த்ததற்கு விபரீதமான காட்சி பயம் கூச்சத்திலும் குத்து வார்த்தைகளிலும் ஏற்பட்ட பயம் என்பது முகத்தில் எழுதி ஒட்டியது போல் மிரண்ட பார்வை அவர் பார்த்ததும் அவளுக்கு இன்னும் மிரட்சி யதிகமாயிற்று.
அன்று சாப்பாடு முடிந்தவுடன் சுப்புவையர் வெற்றிலைச் செல்லத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு வெற்றிலை போடலாம் என்று பெட்டியைத் திறந்தார்.
கலியாணி உள்ளே சென்று ஒரு டம்ளரில் ஜலம் கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டு அவர் பாயையும் தலையணையையும் எடுத்து உதறிக் கூடத்தில் விரித்துவிட்டு மறுபடியும் உள்ளே சென்று விட்டாள்.
அவர் கையை மெதுவாக எடுத்துத் தன் மார்பின் மீது வைத்துக் கொண்டு அவாள் முன்னெல்லாம் என்னைப் பேசுகிறீர்களே நான் என்ன செய்துவிட்டேன்?
நடைமுறை உலகத்தில் இல்லாவிட்டாலும் கனவு உலகத்திலாவது கணவன் சிரித்த முகத்துடன் பேசிக் கொண்டிருப்பது போல் அன்று அவளுக்குத் தோன்றியது.
அவளை அழைத்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டால்... வாழ்க்கை எவ்வளவு இன்பமாக இருக்கும் இலட்சியத்திற்கு அவள் எவ்வளவு பெரும் ஊக்கமாக இருப்பாள்.
மனிதப் புழுக்களே இல்லாத மனிதக் கட்டுப்பாடற்ற மனித நாகரிகம் என்ற துர்நாற்றம் வீசாத கானகத்தில் வாழ்க்கையையே ஓர் இன்பப் பெருங்கனவாகக் கழித்தால் என்ன?
கன்னத்திலும் தோளிலும் குளக்கரையில் நன்றாக விளக்கிவைத்திருந்த குடத்திலும் கிளைகளின் ஊடே பாய்ந்த சூரியவொளி பிரதிபலித்து மின்னியது.
அவர்கள் உள்ளம் இருந்த நிலையில் இம்மாதிரியான பேச்சு அபாயகரமான துறைகளிலிருந்து விலகி நிம்மதி அளிப்பது போல ஒரு பிரமையை உண்டு பண்ணியது.
ஐயோ ஜலம் வைக்க மறந்துவிட்டேனா இந்தாருங்கள் இதை மத்தியானத்திற்கு வைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று ஒரு சிறு பொட்டலத்தைக் கையில் கொடுத்தாள்.
தன்னை மூத்தாளைப் போல் இருக்கவில்லை என்று வைதாலும் தன் மீது ஓர் அந்தரங்கமாக நம்பிக்கை வைத்திருப்பதால் அதை மோட்சம் செய்வதா என்று எண்ணினாள்.
இருளில் வழி தெரியாது தவிக்கும் பாதசாரி ஏதாவது ஒன்றைத் தனது நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானது என்று சங்கற்பித்துக் கொண்டு அதை நோக்கிச் செல்லுவது போல் தன் கணவர் நித்தியம் பூஜை செய்யும் கோவிலுக்குச் சென்று கலங்கிய உள்ளத்திற்குச் சாந்தியை நாடினாள்.
அன்று இரவு கலியாணி சுப்புவையர் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கால் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அதிகாலையில் எழுந்து ஆற்றிற்குச் சென்று குளித்துவிட்டு வருவதற்கு அனுமதி கேட்டாள்.
போச மகாராசனும் ஓகோ இதேது அதிசயமாகத் தோணுது மூட்டைப் பூச்சிக்கும் முறைமை வழுவாத செங்கோலாவது என அதிசயித்து அன்று இரவு தான் நடுச்சாமத்திலே பேயும் உறங்கும் நள்ளிரவிலே தன் பட்டமகிஷியானவள் சப்ரமஞ்சத்திலே தாதியர் சிலர் வீசவும் சிலர் பனிநீர் தெளிக்கவும் உறக்கம் செய்யும் சமயத்திலே ஓஹோவெனப் பதைத்தபடி ஊர்ப் பேய் பிடித்தவள் போலவும் உன்மத்தம் கொண்டவள் போலவும் கூக்குரலிட்டோ லமிட தான் வீரவாள் எடுத்து அந்தக் கிருகத்தில் அந்த நேரத்தில் ஆரோகணித்துப் பிரவேசித்து என் பட்டத்து ராணியே பாக்கியவல்லியே நாட்டின் குலக் கொழுந்தே என்ன உனக்குச் சம்பவித்தது?
இந்தாரும் உம் புத்திக் கூர்மைக்கு மெச்சியும் நம் சந்தோஷத்தைத் தெரிவித்தும் தருகிறோம் இந்த முத்து மாலையை அதை நீரே நேரே சென்று நும்முடைய பத்தினிக்குக் கொடுத்துவப்பீர் என்று கட்டளையிட்டுவிட்டுப் பதுமையைப் பார்த்து வாராய் முத்துமோகனவல்லிப் பதுமையே உங்கள் விக்கிரமாதித்தன் மூட்டைப் பூச்சிக்கு முறைமை வழுவாது நடந்தமை சொன்னீரே அதன் வயணமென்ன?
இடையிலே கொட்டாவி விட்டால் நட்டாற்றில் சலபானம் பண்ணியவன் பாவம் வந்து சம்பவிக்கும்... ...லே நாமகள் திலதம் போலும் நாரணன் நாபி போலும் அட்டகோண யந்திரத்தின் மையக் கோட்டை போலும் செம்பாலும் இரும்பாலும் கல்லாலும் கருத்தாலும் கட்டிய நகரம் ஒன்றுண்டு.
காடாறு மாதத்தை கழிப்பது எப்படி என்று தெரியாத விக்கிரமார்க்க மன்னன் தவியாகத் தவிக்கும்போது பட்டி என்ற மந்திரியானவன் வணக்கம் செய்து சுவாமி.... கவர்ன்மெண்டு ஆஸ்பத்திரியில் அந்தக் கிழக்கு வார்டுப் படுக்கையில் எனது வியாதிக்கு என்னமோ ஒரு முழ நீள லத்தின் பெயர் கொடுத்து என்னைக் கொண்டுபோய்க் கிடத்தினார்கள்.
இந்த வரிசையான மின்சார விளக்குகளுக்கு உபமானமாகத் தேவலோகத்திலும் இவ்வளவு பெரிய முத்துக் கிடையாதே புதிதாக வந்தவன் மலைத்துப் போகலாம்.
இந்தப் பக்கங்களுக்கு அதற்கு மேல் வரவேண்டுமென்றால் ஆசாமியாக இருக்க வேண்டும் அல்லது குருடனாக இருக்கவேண்டும் அல்லது கண்கள் எல்லாவற்றையும் பார்ப்பதற்குத்தான் என்ற இரும்புத் தத்துவம் கொண்ட மனிதனாக இருக்க வேண்டும்.
நீங்கள் போட்டிருக்கிறீர்களே பாப்லின் ஷர்ட்டு உங்கள் ஷெல் பிரேம் கண்ணாடி எல்லாம் அவர்கள் வயிற்றில் இருக்க வேண்டியதைத் திருடியதுதான்.
அந்தப் பெயரற்ற ஆபீஸ் அவனை முப்பது ரூபாய்களுக்குச் சக்கையாகப் பிழிந்தெடுத்த பிறகு இந்த உணர்ச்சிதான் வருமாக்கும் அதோ அந்தப் பெண்ணுடன் இருக்கும் ஒருவன் இவனைவிட அதிகமாகக் கொழுத்த தீனியா தின்கிறான்?
வாலிபன் உடனே மடியிலிருந்த சில்லறைகளையெல்லாம் அவள் கையில் திணித்துவிட்டு போ போ என்று அவளை நெட்டித் தள்ளிவிட்டு ஓடிவிடுகிறான்.
வெறும் கயிற்றரவு நகரசபையின் திருத்தொண்டினால் அவ்விடத்தில் அந்த மாதா அஞ்ஞாதவாசம் உருவத்தையும் மாற்றிக் கொண்டு செய்து கொண்டு இருப்பதாகத் தெரியும்.
ஆரோக்கிய மாதா தெருவில் ஒரு முனையில் அவற்றைச் சேராது தனித்து ஒரு பங்களா அந்தத் தெருக்காரர்கள் அப்படித்தான் சொல்லுவார்கள் இருக்கிறது.
சுவாமிதாஸ் ஐயரவர்கள் இதற்கு விதிவிலக்காக இருக்க வேண்டும் என்றோ என்னவோ கர்த்தரின் திருப்பணியைத் தனது வாழ்க்கையின் ஜீவனாம்சமாகக் கொண்டார்.
எத்தனையோ அஞ்ஞானிகளைக் குணப்படுத்தும்படியும் என்றும் அவியாத கந்தகக் குழியிலிருந்து தப்ப வைத்தும் மோக்ஷ சாம்ராஜ்யத்திற்கு வழி தேடிக் கொடுத்திருக்கிறார்.
பள்ளிக்கூட வாசலிலும் மில் ஆலைப் பக்கங்களிலும் சவரியாயி காலையில் ஒரு கூடை எடுத்துக் கொண்டு சென்றால் ஒரு மணி நேரத்தில் கூடை காலி.
மேலும் ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்கும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கும் சிறு குழந்தைகளுக்கும் இதை மலிவாகக் கிடைக்கும்படி செய்வதினால் கிறிஸ்துவின் பிரியத்தைச் சம்பாதிப்பதற்கு வழி என்பது அவர் நியாயம்.
அந்தத் தெருவின் மற்றொரு கோடியில் பெர்னாண்டஸ் என்ற பிச்சைக்காரன் பிறப்பினால் அல்ல விதியின் விசித்திர விளையாட்டுக்களினால் அகண்ட அறிவின் ஒரு குருட்டுப் போக்கினால்.
அதற்கு மறுநாள் தனக்குக் கலியாணச் சடங்கை நடத்தின அவன் இனத்து மதகுருக்களை மாதா கோவில் கோரியிலேயே கழுத்தில் சுருக்கு மாட்டி தொங்கவிட்டுக் கொன்றவன்.
கண்ணை விழித்ததும் பரமேஸ்வரனின் வேலைக்காரச் சிறுவன் என் பக்கத்தில் நடுநடுங்கிக்கொண்டு என்னை எழுப்ப முயல்வதை யறிந்தேன்.
பக்கத்தில் போலீஸ் இரவு பீட் கான்ஸ்டேபிளும் அவன் கூப்பிட்டு வந்த ஒரு இன்ஸ்பெக்டரும் என்னவோ எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அதன் வலது முழங்கையிலிருந்த எலும்பைக் காணோம் அந்தச் சமாதிக் குழியில் ஒரு ஓரத்தில் எலும்புக் கூட்டின் இடது கையில் சுருங்கித் தோல் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த முழங்கைத் துண்டு கிடந்தது.
அவள் நாலு காசு பாத்திருந்தா... வீட்டுக் கவலை ஒயுஞ்சுது... இவனுக்கு அந்த நாலணா கிடைத்தால் சாராயக் கடைக்காச்சு... குப்பன் வண்டியை இழுத்துக் கொண்டு போகிறான்.
கையிலே பீடி... இல்லை சிகரெட்டு... வண்டியை இழுப்பதும் குப்பன் தான்... குப்பாயியும் உட்கார்ந்துகொண்டால் ஸோக்காக இருக்கும்... அவதான் ஊட்லெ இருக்கிறாளே... குப்பா வண்டியெ வேகமா இஸ்திகினுபோ... சாராயக் கடை... இல்லெடா வெள்ளைக்காரன் குடிக்கர எடத்துக்கு... ஒரு மிஸிகூட... வண்டி போய் ஒரு மாளிகை முன்பு நிற்கிற மாதிரி... குப்பம் இறங்கி குப்பனுக்குக் காசு கொடுக்கிறான்... இந்தாடா நாலணா... கூட ஓரணா எனாம்... உம்... உள்ளே போகிறான்... உள்ளே ஸோபா... விசிப்பலகை... நாறுகட்டில் ஸோக்காத்தான் இருக்குது... குப்பாயி என்று கூப்பிடுகிறான்.
தெரிஞ்சிதா... நீ வேண்ணா வெளிலே ரிக்ஸாக்குது இஸ்து பொயிச்சிகோ... கிரௌன் பிராஸிகியூடர் திவான் பகதூர் அமிர்தலிங்கம் பலே ஆசாமி.
திவான் பகதூர் அமிர்தலிங்கம் பக்கத்து வாசல் வழியாக வெளியே செல்லும்பொழுது தனது வழியைத் தடை செய்துகொண்டு ஒரு வாலிபப் பெண் இருப்பதைக் கண்டார்.
அமிர்தலிங்கம் தமது வக்கீல் சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு ஜட்ஜிற்கு ஒரு நோட்டும் எழுதி அனுப்பிவிட்டுத் திரும்பி வந்து அவளையழைத்துக் கொண்டு பின்புற வழியாக ஒரு வாடகை மோட்டாரில் மகனுடைய வீட்டிற்குச் சென்றார்.
மங்களத்தைக் கூப்பிடுங்கள்... அந்தக் கேஸில் அமிர்தலிங்கம் கடைசியாகப் பேசும்பொழுது மோசமாக இருந்தது எல்லோருக்கும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.
மன்மதவேள் தன் பாணங்களைத் தொடுக்குமுன் நாகரிக நாரீமணியை வைத்துக் கொண்டுதான் தனது தொழிலை ஆரம்பிப்பான் என்பது நாயகத்தின் சித்தாந்தம்.
ஆனால் இவருடைய வெறுப்பை பொருட்படுத்தாமல் அவர்கள் தங்கள் இஷ்டப்படி பெண் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது இவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.
சுந்தரேச பிள்ளையின் மைத்துனியைப் பார்க்குமுன்னரே என்ன பேசுவது எப்படிப் பேசுவது என்பதை சந்திக்குமுன்னமெ கணக்குப் போட ஆரம்பித்துவிட்டார்.
நாற்காலியில் உட்கார்ந்து பேப்பர் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சுந்தரேச பிள்ளை நாயகத்தைப் பார்த்ததும் ஏக ஆரவாரத்துடன் வாத்தியார் ஸாரா?
டேய் நீ போய் சின்ன அம்மாளைக் கூப்பிட்டுக்கொண்டு வா என்று அனுப்பிவிட்டு நளினா நளினா என்று வேலைக்காரனுக்குக் கொடுத்த வேலையைத் தானே நாற்காலியில் உட்கார்ந்த வண்ணம் செய்யவாரம்பித்தார்.
நாகரீக உடை நாகரீக மூக்குக் கண்ணாடி நெற்றியில் சுருண்டு தவழும் சிறு ரோமச் சுருள் கவலையற்ற மாதிரியாகக் கவலையுடன் உடையணிந்த கோலம் சிரித்த கண்கள் குறும்பு தவழும் அதரங்கள்... பொதுவாக திரு.
மிஸ்டர் நாயகம் அவள்தான் எனது மைத்துனிப் பெண் ஹேமநளினி இந்த விசையாவது பாஸ் பண்ண வழியைப் பாரு என்று சிரித்தார் சுந்தரேச பிள்ளை.
இந்த மதனைக் கண்டதும்... போன பரீட்சைக் கேள்விகள் தவிர நல்ல முக்கியமான கேள்விகள் ஐந்திற்கு விடை எழுதித் தந்தால் சீக்கிரம் பாடங்களைத் திருப்பிப் படித்துவிடலாம்.
இத்தனை நாள் புரொபஸர்களுக்கு டிமிக்கிக் கொடுத்த நாயகத்திற்கு முதலில் உத்ஸாகமாக இருந்தாலும் நான்காவது பக்கம் போவதற்குள் புளித்துப் போய்விட்டது.
மேலும் அவளுக்கு சாதாரண ஆங்கிலப் பதங்களுக்கு எழுத்துக் கூட்டக் கூடத் தெரியவில்லை என்பதிலிருந்தும் சிற்சில விஷயங்களில் பயங்கர அசட்டுத்தனங்களைக் காண்பிப்பதிலிருந்தும் இவள் உண்மையில் அந்த வகுப்பில் படிக்கிறாளா?
அன்று பாடம் முடிந்து வீட்டிற்குத் திரும்பும்பொழுது திரு.நாயகத்தின் கையில் ஒரு ஹிந்து தேச சரிதம் ஒரு கத்தைக் காகிதம் எப்பொழுது வெளிவருவோம் என்ற மனப்பான்மை இத்துடன் வெளியேறினார்.
பள்ளிக் கூடத்திலும் உபாத்தியாயர்களுக்கு டிமிக்கிக் கொடுத்தவர் வெகு காலமாக உழைப்பென்பதே இல்லாதவர் இன்று உட்கார்ந்து கொண்டு சாரமற்ற பரிட்சை பதில்கள் எழுதிக்கொண்டிருக்க வேண்டுமென்றால் வீட்டில் வந்ததும் தனதறையில் சென்று உட்கார்ந்து இந்து தேச சரித்திரத்தைப் பற்றிய கேள்விகளுக்குப் பதில் எழுதவாரம்பித்தார்.
தனது கணவன் இதுவரைத் தன்னிடம் இப்படிப் பேசியதைக் கேட்காத சாரதா ஏதோ கோபிக்கத்தான் போகிறார் என்ற பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டு நின்றாள்.
சாயந்தரமாகிவிட்டால் நாகரிகம் என்பது இடித்துக் கொண்டும் இடிபட்டுக் கொண்டும் போகவேண்டிய ரஸ்தா என்பதைக் காட்டும்படியாகப் பட்டணம் மாறி விடுகிறது.
அதிலும் தேகத்தின் நரம்பு முடிச்சுப் போல நாலைந்து பெரிய ரஸ்தாக்களும் டிராம் போகும் ரஸ்தாக்களும் சந்திக்கும் இடமாகிவிட்டாலோ தொந்தரவு சகிக்கவே முடியாது.
மோட்டாரில் செல்லுவதற்கு இயலாத அவ்வளவு செயலற்ற அலங்கார வேஷ வௌவால்கள் எல்லாம் ஏகமேனியாக எல்லாம் ஒன்றே என்று காட்டும் தன்மை பெற்றவர்கள் போல் இடித்துத் தள்ளிக்கொண்டு அவரவர் பாதையில் போவார்கள்.
ஒற்றைவழிப் போக்குவரத்து என்ற ஸஞ்சார நியதி வந்ததிலிருந்து உயர்ந்த அடுக்குக் கட்டிடங்களின் உச்சியின் மேல் நின்று கொண்டு பார்த்தால் அங்கே நாகரிகத்தின் சுழிப்புத் தெரியும்.
அவர்களுக்குப் பின்புறம் எச்சில் மாங்கொட்டையைக் குதப்பித் துப்பிவிட்டு சீலையில் கையைத் துடைத்துக் கொள்ளும் மெட்ராஸ் பறச்சிங்கோ கைத்தடியோடு சிலுமன் கொடுத்து உலாவிக்கொண்டிருக்கும் காபூலிவாலா முகம்மதியப் பிச்சைக்காரன் நொண்டிப் பிச்சைக்காரன் குஷ்டரோகப் பிச்சைக்காரன் ராத்திரித் தொழிலுக்குத் தயாராகும் யுவதி பாதையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு நிம்மதியாகச் சீவிச் சிங்காரித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் அவள் அப்புறம் நானாவித என்ன சார் ரொம்ப நாளாச்சே பஸ் வந்துட்டுது ஏறு என்கிற பேர்வழிகள் எல்லாம்.
தகரக் குவளையில் தண்ணீரை எடுத்துக் கிழவனுடைய தலையைத் தூக்கி ஒரு மிடறு தண்ணீர் கொடுக்க முயன்றும் முடியாமையால் வாயை மட்டிலும் நனைத்தான்.
படுத்துக் கிடந்த கிழவன் அதாவது செத்துக் கொண்டிருந்த கிழவன் தன் பக்கத்தில் காருண்ய ஸ்தல ஸ்தாபனத்தார் நிதுத்தி வைத்திருந்தார்களே அந்தத் தகரப் பீப்பாய் அதை பிடித்தபடியே தலையை நிமிர்த்த முயன்றான்.
குழந்தை சாதாரணக் குழந்தை ஆனால் தாய் சிறிதே கவனமுள்ளவள் என்பது தெரியும்படி சுத்தமாக படாடோ பம் இல்லாமல் அலங்கரித்து விடப்பட்டிருந்தது.
அவசரப்பட்ட ஜீவன் ஒன்று குழந்தையைக் கவனிக்காமல் நடந்து போகையில் இடித்துவிட அதன் மனம் எந்த உலகில் ஓடுகிறதோ குழந்தை தள்ளாடியது.
இடிபடாமல் நிற்பதற்காகச் சிவப்பு மோட்டார் பார்க்கும் ஆசையையும் துறந்து நடைபாதை ஓரத்தில் உள்ள சுவர் அருகில்போய் நின்று கொண்டது.
செத்துக் கொண்டிருக்கும் அக்கிழவனும் அவனுடைய சாவுக்கு உதவி செய்துகொண்டிருக்கும் வேறு ஒருவனும் அதன் கண்ணில்பட அதென்ன வேடிக்கை?
பால் குடிக்க மாட்டேன் என்றால் அம்மா தன்னை மட்டும் வற்புறுத்தி டம்ளரில் வைத்துக் கொண்டு தன்னிடம் மல்லுக்கட்டி அதைப் புகட்டுவதும் அப்பா வேண்டாம் என்றால் பேசாதிருந்து விடுவதும் அதற்குத் தெரியும்.
குழந்தை நீரைப் பருகுவதற்கு வாயைக் குவிய வைப்பதுபோல வைத்துக் கொண்டு தன்னுடைய கையில் உள்ள கற்பனை டம்ளரைப் பிடித்தபடி மெதுவா மெதுவா என்றது.
எங்கே பெரியவர் யாராகிலும் வந்து தன் மீது மோசடிக் குற்றம் சாட்டப்போகிறார்களோ என்ற பயத்தில் நாலு பக்கமும் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு ஒங்கிட்டே துட்டு இருக்கா?
கோடீசுவரர்கள் அன்னதான சமாஜம் கட்டிப் பசிப்பிணியைப் போக்கிவிட முயலுவதுபோல் கடலில் காயம் கரைத்து வாசனையேற்றிவிட முயலுவதுபோல் குழந்தையும் தானம் செய்துவிட்டது.
பாவா கொஞ்சம் பாலு வாங்கியாறேன் என்று சொல்லிக் கொண்டு இளம் பிச்சைக்காரன் எழுந்து எதிர்ச்சாரி ஓட்டலை நோக்கி நடந்தான்.
அவனுடைய நீலம் பார்த்த உதட்டில் ஓர் ஈ வந்து உட்கார்ந்தது இரண்டாவது ஈ வந்து உட்கார்ந்தது அதை ஓட்ட அவன் வாயைத் திறந்து உதட்டைக் கோணுவது குழந்தைக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது.
பேரம் தர்க்கமாகி தம் கணக்குக்குக் கூடைக்காரியை ஒப்புக் கொள்ளவைத்து இரண்டு மாம்பழங்களை வாங்கி வந்தவரின் நியாயமான கோபம் அது.
குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டார் அவர் அது பழத்தைத் தூக்க முடியாமல் தூக்கி மோந்து வாசனையா இருக்கே என்று மூக்கருகில் வைத்துத் தேய்த்துக் கொண்டது.
அடுத்த வீட்டுப் பொருள் கண்ணுக்கு அழகாக இருக்கலாம் ஆனால் தனக்கு அது சொந்தம் என்று நினைப்பதால் தனக்கே கிடைத்துவிடுமா என்று அவள் ஒருநாள் கூட நினைத்துப் பார்த்தது கிடையாது.
நந்தவனத்தில் எத்தனையோ விதமான பூக்கள் மலர்கின்றன ஆனால் முள்ளுக்கு நடுவில் நிற்கும் ரோஜாப்பூதான் அவளுடைய கண்களுக்கு அழகாக இருந்தது.
அதைப் பறித்தால் கையில் முள்தைக்குமே என்று நினைத்துத் தயங்கி நிற்கும்போது அதுவே அவள் எதிரில் தரையில் விழுந்தால் கையால் எடுத்துக் கண்களில் ஒத்திக் கொள்ளச் சொல்லியா கொடுக்க வேண்டும்?
சாசுவதமாக நெஞ்சில் அதை அமரவைத்தாள்... தன்னுடைய சகலமும் அவனே என்று நினைத்து நிலைகொள்ளாத சந்தோஷத்தில் தன்னையும் மறந்து தன்னுடையவை என்று சொல்லத்தக்க எல்லாவற்றையுமே அவனது காலடியில் போட்டு அவனுடைய அடிமையாகிவிட்டாள்.
மத்தியானங்களில் தனிமையாக இருக்கும்போதெல்லாம் சாயங்காலம் வரும் அவனிடம் என்னவெல்லாமோ பேசவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பாள்.
சந்தோஷத்தோடு சரிபாதி துக்கமும் கலந்துதான் இருக்கும் என்ற உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள அவளுக்கு இத்தனை நாட்கள் வேண்டியிருந்தன.
தன்னைப் போன்ற பாக்கியசாலி இந்த உலகத்திலேயே இல்லை என்று மனப்பால் குடித்துக் கொண்டிருந்த அவளுடைய நினைப்புகள் எல்லாம் ஒரு துரும்பு பட்டாலும் டபார் என்று வெடித்துத் தரையில் துவண்டு விழும் பலூன்மாதிரி சிதறிவிடும் என்று அவள் சொப்பனத்தில் கூட நினைத்ததில்லை.
எவ்வளவு பிரியமாக இருந்தான் ஒரு சிறு தலைவலி வந்தால்கூட அவள் கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்துச் சகியாத அவனா இப்பொழுது மாதக்கணக்காக அவளைப் பார்க்காமல் இருக்கிறான்?
ஐயோ அதை நினைக்கும்போது அவனைப் பார்க்க முடியாமல் போய்விடுமோ என நினைக்கும்போதே அவள் நெஞ்சைவாள் கொண்டு அறுப்பதுபோல் இருக்கிறது.
எவ்வளவு அன்பு வார்த்தைகள் அப்பா நினைக்க நினைக்க அவனையே நேரில் காணுவதுபோல் மனசில் சிறிது சந்தோஷம் தோன்றுகிறதே அவனை நேரில் பார்க்கும் பாக்கியம் என்றைக்குக் கிடைக்குமோ?
ஏதோ கொஞ்ச நாட்கள் போனோம் வந்தோம் என்றில்லாமல் இப்படி ஒரே பிடியாகப் பிடித்துக்கொள்வார்கள் என்று தெரிந்திருந்தால் அந்த வழிக்கே போகாமல் இருந்திருக்கலாமே ஏன் என்னிடம் அப்படிப் பிராணனாக இருக்க வேண்டும்?
என் மனசை சாசுவதமாகத் தனக்கு அடிமைப்படுத்திக் கொள்வதற்காகத்தான் இருக்கும்... அல்லது அவளுடைய சந்தோஷத்திற்காகவும் இருக்கலாம்... அவைகளை எல்லாம் பொருட்படுத்திக்கொண்டு நான் அவளை எப்பொழுதும் பக்கத்திலேயே வைத்துக்கொள்ள முடியுமா?
பந்தம் இறுகிவிட்டால் அதைச் சுமக்க மனத் தைரியம் இருக்குமோ என்பது சந்தேகம் உதறித்தள்ள எனக்கே மனசு வரவில்லையே அவளுக்கு வரும் என்று எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்.
அதற்காக சில நிமிஷ நிம்மதிக்காக சில நிமிஷ உல்லாசத்திற்காக விலங்கை மீண்டும் நாமே எடுத்துப் பூட்டிக் கொள்வது புத்திசாலித்தனம் இல்லை.
ஒரு தடவைபோய் இதையெல்லாம் எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு விடாமல் மனசைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு பேச வேண்டும் அவள் கேட்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும் அவளுக்கு அது எப்படிப் புரியும் பெண்கள் தங்கள் மனம் கண்ட உலகத்தைத்தானே உண்மை என்று நம்புகிறார்கள் அப்படி இருக்கும்போது அவள் மட்டும் யோகீஸ்வரர் மாதிரி நான்சொல்லுவதை உட்கார்ந்து கேட்டுக்கொண்டு புரிந்துகொள்வாள் என்று எப்படி எதிர்பார்ப்பது?
ஆனால் எங்கள் ரகசியம் ஊருக்குப் பொதுச் சொத்தாகிவிடுமே அதனால்... அதனால்... கண்ணைமூடிக்கொண்டு உணர்ச்சியின் இழுப்புக்கு எல்லாம் தலைகுனிய வேண்டியதுதான்.
ஆமாம் தெய்வம் எப்பொழுதுந்தான் வழிவிட்டுக்கொண்டே இருக்கிறதே அதன் தலையில் பொறுப்பைப் போட்டுவிட்டு விட்டில் பூச்சி மாதிரி நெருப்பைச் சுற்றிச் சுற்றி வட்டமிட்டால் சிறகு தீய்ந்து போகாமல் என்ன செய்யும்.
பிடி தளர்வதற்கு நேரம் கிடைத்தபோது பிறகும் கையை அப்படியே வைத்துக் கொண்டிருந்தால் தளர்வு மறைந்து முன் இருந்ததைவிடப் பன்மடங்கு பலத்துடன் அமுக்கிக் கொள்ளும்.
இப்பொழுது விலகுவது தான் புத்திசாலித்தனம்... புத்திசாலித்தனம்... இவ்வளவு லேசில் தப்பித்துக்கொள்வேன் என்று நான் நினைக்கவேயில்லையே உலகம் மாறினாலும் உள்ளன்பு மாறாது என்று கையடித்துக் கொடுத்த மனசு தானா இது?
லோகத்திலேயே மிகவும் பிரமாண்டமான தன்னலம் உள்ளவன் தானே யோகியும் நான் யோகியல்ல விவேகி புத்திசாலி... போகமாட்டேன்... போகவே மாட்டேன்... ராமுவுக்கு எட்டு வயசுதான்.
வீட்டில் கடைக்குப் போக வேண்டும் அதை இதைச் செய்ய வேண்டும் அப்பா சமையலுக்கு உட்கார்ந்து விட்டால் அவர் ஆபீஸுக்குப் போக வேண்டாமா?
தறிகெட்டு வேட்டையாடும் பிரம்பு தடுக்க முயலும் சிறு கைகள் ஐயோ அம்மா அப்பா ஹோ உம் ங்... ங்... அம்மாடி... அம்மாடி போ கழுதை.
ஓடி வா ஓடிவா ஒன்று ரெண்டு... மூணு... குழந்தையின் களங்கமற்ற வெள்ளிக் கிண்ணத் தொனி போன்ற சிரிப்பு... ஒரே பாய்ச்சல் அவர் மீது என்ன நம்பிக்கை பூவையாப் பிள்ளை முழுப் பெயர் பூமிநாத பிள்ளை பேட்டையில் பெரிய லேவாதேவிக்காரர்.
கிடைக்காத புஸ்தகங்கள் வேண்டாத புஸ்தகங்கள் வேண்டிய புஸ்தகங்கள் பழைய பிரதிகள் அபூர்வ ஏடுகள் எல்லாம் இவர் வீட்டில் பார்க்கலாம்.
நீ நாசமாய்ப் போகணும் என்று ஒரு கைப்பிடி அள்ளிவிட்டுப் போகும்பொழுது தான் கொடுக்கவேண்டிய தாங்க முடியாத பாரமாகிய கடன் சுமை தெய்வச் செயலாகத் தீர்ந்துவிட்டதை எண்ணவேயில்லை.
உனக்கு உலகம் தெரியவில்லையே கண்களுக்குப் பின் நின்ற முழு உருவம் எப்படியிருக்குமென்று நினைத்துக்கொண்டே காரியத்தைச் சரிபடுத்தச் சென்றான்.
தான் சென்ற முப்பது முப்பத்தைந்து வருஷமாக ஆந்திர ஜில்லாவாசிகளிடை யமன் பட்டியல் தயாரித்துவிட்டு பென்ஷன் பெற்று திருச்செந்தூர் ஜில்லா போர்டு ரஸ்தாவில் பாளையங்கோட்டைக்கு எட்டாவது கல்லில் இருக்கும் அழகியநம்பியாபுரம் என்ற கிராமத்தில் குடியேறினார்.
ஏறக்குறைய அதே சமயத்தில் தான் குடிமகன் மருதப்பனும் இலங்கைத் தோட்டத் துரைகளுக்கு க்ஷவரகனாக இருந்து படிப்படியாகக் கொழும்பு கோட்டைத் தெருக்களில் ஸலூன் வைக்கும் அதிர்ஷ்டமடைந்து அதில் ஒரு பத்து வருஷ லாபத்தாலும் அங்கு சிறிது மனனம் செய்து கொண்ட வாகட சாஸ்திரம் போகர் இருநூறு கோரக்கர் மூலிகைச் சிந்தாமணி இவற்றின் பரிச்சயத்தாலும் உயர்திரு.
ஸ்ரீ விசுவநாத பிள்ளை சாதாரண வேளாளர் வகுப்பில் பிறந்து வைத்தியத் தொழில் நல்ல லாபம் தரும் என்ற நம்பிக்கையில் வாலிப காலத்தில் அதில் ஈடுபட்டார்.
அந்தக் காலத்தில் வைத்தியக் கல்வி படிக்க வருகிறவர்களுக்கு ஸ்டைப்பன்ட் உபகாரச் சம்பளம் கொடுத்ததும் இவருக்கு இந்தத் தொழிலில் ஆசை விழ ஒரு தூண்டுகோல் என்று சொல்ல வேண்டும்.