sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
என்று கூறிவிட்டு அருகில் இருப்பவர்களிடம் தா பாறேன் இந்த புள்ள காலைலேர்ந்து சாப்டலாஇப்டியே போனா படிக்கறதுக்கு அப்றம் நாளைக்கு கண்ணாலம் காட்சி நடந்து புருசன் வீட்டுக்கு போனா அவங்க வீட்ல உழைக்க உடம்புல தெம்பு வேணாம்?உடம்பு என்ன ஆவறது போய் மொதல்ல சாப்டு என்பாள்எப்படியிருந்தாலும் மணி மூன்றிற்கு குறைந்து அவளுக்கு இங்கு உணவு கிடைக்காது என்ற விஷயம் அவள் அறிந்தது ஆனால் அதையும் பொருட்படுத்தாமல் நீ சாப்டயாடா என்னும் அந்த மனம் .பெற்ற தாயும் அவளினும் முதிய ஒருத்தியும் கொள்ளும் அக்கறைஅப்படி சற்றே கடிந்துகொண்டு கூறுவதில் அவள் எடுத்துக்கொள்ளும் உரிமை அழகாக இருக்கும் சார்.
முதுமைக்கே உண்டான சுயநலமற்ற அழகிய மனம் அது என்று .அன்றும் அப்படித்தான் பிறந்தநாள் அன்று இரவு வேறொரு விடுதியில் தங்கி இருந்ததால் காலையில் அவளை காண இயலவில்லை திங்கள் காலை எப்பொழுதும் போல் முதல் இரண்டு வகுப்புகள் மட்டுமே நடுவில் எப்பொழுதும் போல் ஒரு பெரிய இடைவேளை என்பதால் அறைக்கு திரும்பிவிட்டேன் மீண்டும் பரிசோதனைக்கூடத்திற்கு செல்வதற்காக கிளம்புகையில் அதே படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்திருந்தாள்.
அவள் உடனே என்ன செய்தால் தெரியுமா அழகாக தன் இருகைகளால் தன் நெற்றியில் சொடுக்கி திருஷ்டி இட்டுவிட்டு மகராசியா நல்லா இருடா என்றுவிட்டு அந்த இருகைகளால் என் கன்னங்களை தொட்டுக்கொடுத்தாள் ஏதோ என்னிடம் உரிமை எடுத்துக்கொள்பவர்களின் அரவணைப்பு போல் இருந்தது அதில் இருந்த பரிவும் அன்பும்.
அப்படியாடா அது என்ன படிப்போ என்னமோ?நமக்கு தெரியாது அது கெடக்குது பொறந்தநாள் அன்னிக்கு ஆயாவுக்கு முட்டாய் எங்க என்றாள் நாம் முன்பின் பார்த்திறாத சிறு குழந்தை நம்மிடம் மிட்டாய் கேட்பது போல்.இதோ வாங்கி வருகிறேன் என்று அருகில் இருந்த கடை பக்கம் நகர்ந்தேன்.
உடனே அவள் அட நான் சும்மா சொன்னேன்டா கண்ணு ஆயாவுக்கு பல்லு ஹீணம் முட்டாய் எல்லாம் கடிக்க முடியாது நீ நல்லா இருடாஅது போதும் என்று கூறினாள்.
சரிங்க ஆயாநான் வரேன் என்று வகுப்புக்கு நேரமானதால் அவசரமாக அங்கிருந்து நகர்ந்தேன்.ஏதோ இறந்த என் கொள்ளு பாட்டி எனக்கு பிடித்தமானவள்அழகாய் எப்பொழுதும் என்னை உரிமையுடன் ஜில்லுக்கண்ணு என்று கூறி நெற்றியில் முத்தமிடுவாள் அவளுடன் சற்று நேரம் அமர்ந்தது போல் இருந்தது.வகுப்புக்கு செல்லும்பொழுது சாலையில் நடக்கையில் தோன்றியதுவாழ்வில் பிறந்ததிலிருந்தே நம்முடன் இருக்கும் உறவுகளினும் திடீரென்று புதிதாய் தோன்றும் இத்தகைய உறவுகள் இந்த உறவுகள் நிரந்தரமா என்று எவருக்கும் தெரியாது ஆனால் நாம் வாழ்வை சுவாரசியமாக்குவதில் அந்த நிரந்தரங்களை விட இவர்களின் பங்கு ஏராளாமாகிவிடுகிறது என்பது மறுக்க இயலா உண்மை.ஆயாஇப்பொழுது அந்த மாடிப்படி அருகில் அயர்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருப்பாள்.
ஒரு மதிய உணவு இடைவேளையின்போது என் தோழி ஒருத்தியுடன் நடந்த சிறு விவாதம்.புத்தகங்களை அதாவது நாவல்களை திரைப்படமாக உருமாற்றம் செய்யும் ஒரு நாகரிகம் பற்றிஇந்த விவாதம் தொடங்கியதற்கான காரணத்தை முதலில் கூறிவிடுகிறேன் பிரபல எழுத்தாளர் சேத்தன் பகத்தின் மற்றொரு நாவலும் படமாக்கப்படப்போவதாக வந்த செய்தியே அதற்கு காரணம்.நான் சரி பாதி அதற்கு ஆதரவாக பேசினாலும்அந்த நடைமுறையை எதிர்க்கவும் தோன்றுகிறது.
புத்தகங்களை படிக்க இயலா எழுத்து ஞானம் இல்லா பாமர மக்களை சேறும் வகையிலேயே நாங்கள் அதனை புத்தகங்களை படமாக்குகின்றோம் என்று கூறும் ஒரு சாரார் இருக்கின்றனர்.
எங்களுக்கு லார்ட் ஆப் தி ரிங்க்ஸ் திரைப்படம் இருக்கிறது என்று கூறுபவர்களுக்கு ஆம் நீங்கள் கூறுவதை ஆமோதிக்கிறேன் புத்தகத்தை விட திரைப்படத்தில் எளிதாக காண்பித்திருந்தார்கள்.
ஆனால் அதில் இயக்குனர் என்னும் ஒருவரின் பங்கு எங்கு இருந்தது?இயக்குனர் என்பவரின் உழைப்பு இருந்தாலும் தனித்துவம் என்ற ஒன்று எங்கே சென்றது அவருக்கு இயக்குனர் அன்றே பெயர் அல்லவே எங்கோ உள்ளிருக்கும் புதையலை தோண்டி எடுத்து வெளியுலகுக்கு காண்பிக்கும் மானிடனுக்கு நிகர்அவ்வளவே.அதற்காக நம் தமிழ் திரையுலகில் குறிப்பு நான் கோலிவுட் என்று கூறவில்லை எவரும் அவ்வாறு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளவில்லை என்று சொல்லவரவில்லை பகவதிபுரம் ரெயில்வே கேட்கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ மோகமுள்சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் என பல முயற்சிகள் படங்களாக வெளிவந்துள்ளன.ஆனால்அவ்வளவாக எதையும் அவர்கள் விழுங்கவில்லைஆனால் எப்படி பார்த்தாலும் புத்தகங்களாக படித்து அதை ரசித்து அவற்றை தம்மனதில் ஒரு உருவிற்கு கொணர்ந்து கதாப்பாத்திரமாக நிறுத்தியவர்களுக்குதிரையில் வேறு ஒருவர் தோன்றி அந்த பாத்திரத்திற்கு நியாயம் தருவது பல நேரங்களில் உகந்ததாக இருந்ததில்லை நானும் அப்படிப்பட்டவர்கள் கூட்டத்தில் ஒருத்தி அதற்காக அப்படங்களை ரசிக்கவில்லை என்று நான் கூறவில்லை ஆனால் வேறு எவரோ ஒருவர் படைத்த பாத்திரங்களை திரைப்படமாக்கி ஆஸ்கார் தேசிய விருதுகள் என அடுக்குவது ஒரு உண்மையான இயக்குனரின்திரைப்பட கதாசிரியரின் தனித்துவம்கற்பனைத்திறம் உழைப்பு ஆகியவற்றை அவமதிப்பது போல் ஆகாது?அதுவே எம் எண்ணம்வாதம் அனைத்தும்.கற்பனை திறம் தனித்துவம் என்றதும் நினைவில் வருகிறது இயக்குனர் மணிரத்னம் அவர்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் அவர் எந்த புத்தகத்திற்கும் திரை வடிவம் கொடுத்ததில்லை ஆனால் அவரது தளபதி நாயகன் இருவர் போல மனிதத்தின் பல பரிமாணங்களை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவந்த படம் வேறில்லை ஒரு அலைபாயுதேவை போல் அழகிய ஊடல் கலந்த காதலைகணவன் மனைவி உறவை யாமரிந்தவரையில் எந்த புத்தகத்தை படமாக்கியவரும் அழகாக சொல்லியது இல்லை.அவரினும் பெரிய சகாப்தம் தமிழ் சினிமாவிற்கு வடிவம் கொடுத்த பழம் நம் கே.பாலச்சந்தர் அவர் எந்த புத்தகத்தை படித்தும் அதனால் ஈர்க்கப்பட்டு ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்கியதில்லை ஆனால் அவரைப்போல் சாதாரண புத்தகம் எழுதுபவனும் தன் கதாப்பாத்திரத்தை செதுக்கியதில்லை அவரைபோல் யதார்த்தம்மனித இயல்பு என்ற வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் கொடுத்தவர்கள் வேறில்லை அன்பே சிவம் என்ற ஒரு படம் மட்டும் போதாது நம் மற்றொரு கலைஞனின் தனித்துவ திறம் பற்றி கூறவசந்தபாலன் என்பவனை போல் சகோதரத்துவத்தை எந்த புத்தகமும் வர்ணித்ததில்லைகேமரூன் போல் அழகிய காதலை எவரும் சொல்லியதில்லை.இவர்கள் நான் கூற விழைந்த அந்த தனித்துவம் மிக்க கற்பனையாளர்கள் பட்டியலில் ஒரு பாகம் அவ்வளவே இன்னும் பலர் இருக்கின்றனர் அப்பட்டியலில் நாம் எப்பொழுதும் தோள் தட்டிக்கொண்டு கூறும் உலகத்தரம் என்ற வார்த்தைக்கு இணையானவர்கள் ஆனால் பக்கங்களை படமாக்கும் இயக்குனர்கள் இருக்கையில் இவர்கள் அனைவருக்கும் அங்கீகாரம் என்பது சரிவரக்கிடைப்பதில்லை அல்லது அத்திரைகளுக்கு பின்னால் மறைக்கப்பட்டுவிடுகிறது .ஒரு பொருளை பற்றி அதன் தகுதிக்கு மீறி புகழ்வதும் விலையற்ற ஒன்றிற்கு தராசு இடுவதும்தான் நம்மிடையே பலரின் பிறப்பு இயல்பாயிற்றே.
சுற்றி இருப்பவர்களின் எண்ணங்கள் என்பது பல நேரங்களில் பல விதமாக மாறுகிறது..நேற்று நன்றாக பேசியவள் இன்று முகம் திருப்பிகொள்ளுவாள்..ஊரில் அனைவருக்கும் ஒருவரை பிடிக்கவில்லை என்றால் நானும் அவர்களுடன் சேர்ந்து அந்த நபரை வெறுக்க தேவையில்லை..நேற்று என் மனம் தெளிவாக இருக்கிறது என்று கூறியவள் இன்று நேரம் போக்கவே புலம்புவாள்..நேற்று ஒருவர் செய்த காரியம் இன்று எனக்கு பிடிக்காமல் போகலாம்..நேற்று முகம் பார்த்து அனைவர் மத்தியிலும் புன்னகைத்தவன் இன்று அதே அனைவர் மத்தியிலும் கண்டும் காணாது செல்லுவான்..நேற்று உன் கூற்று மிகச்சரி என்று சொன்னவன் இன்று அதே கூற்றை எதிர்ப்பான்..இவர்கள் என்னிடம் முறைக்கிறாள் புலம்புகிறாள்ஒதுக்குகிறான்எதிர்க்கிறான் என்பதற்காக நானும் அவர்களிடமிருந்து விலக முடியாது.அதற்கக்காக அவர்கள் கூற்றுடன் நான் ஒத்துபோகிறேன் அல்லது அவர்தம் கூற்றை மதிக்காது இருப்பதற்காகவே நான் சிலவற்றை செய்கிறேன் என்பது தவறுஏனில் அத்தருணங்களில் இவர்களைப்பற்றியதான என் எண்ணங்கள் மற்றவர்களிடமிருந்து சற்று மாறுபடுகிறது.
எண்ண மாற்றங்களும் அவர்தம் நடவடிக்கைகள் மாறுவதும் மனித இயல்பு.இதுவே நிலை என்பது என் ஆணித்தரமான எண்ணம்அவ்வளவே.இந்த எமது எண்ணமானது பலருக்கு பிடிக்காமல் சென்றதுண்டு பலருக்கு பிடித்ததுண்டுபலருக்கு பித்தென்று தோன்றியதுண்டு.அதற்காக என் நிலையிலிறிந்து நான் மாற இயலாது.ஏனில் என் இந்த சிறிய வாழ்வில் என் எண்ணங்கள் படி வாழவே எனக்கு இங்கு நேரமில்லை ஆக பிறர் எண்ணங்கள் படி வாழ்வது என்பது சாத்தியமற்றவைகளையும் தாண்டிய ஒன்றாகிவிடுகிறது.
நோய் அராய்ச்சி மீதான ஆர்வமும் எனக்கு அந்த படம் பிடித்தமைக்கு ஒரு காரணமாக கொள்ளலாம்.அந்த படத்தில் வரும் ஒரு வசனம் எனை மிக ஈர்த்த ஒன்றுஏனில் யதார்த்தமாக யோசித்தால் நிஜ வாழ்விலும் அது நூறு சதவிகிதம் உண்மை என்று நம்புபவள்.
இந்த வசனம் எனை ஈர்க்க என்ன காரணம்..வயதுக்கோளாறு என்ற பொதுப்படையான விடையை தரவோ அல்லது பிறரிடமிருந்து அதே விடையை எதிர்பார்க்கவோ விரும்பவில்லை.அதற்காக நான் முற்றும் துறந்த துறவியும் அல்ல.சற்று மாத்தியோசிப்போமே.உலகில் உள்ள உறவுகள் அனைத்திற்கும் வரையறை என்று பார்த்தால் அது தொடல்தீண்டல்ஸ்பரிசம் என்ற ஒன்றில் போய் முடிகிறது.உலகின் எல்லை கடல்தான் என்பது போல.
ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான காதல் என்பதன் உச்சகட்டம் காமம் என்பதாகவே இன்றுவரை வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது ஏனோ அதை தாண்டி மக்கள் யோசிக்காது மாக்களை போல இருந்துவிடுகின்றனர் என்பது சற்று வருந்தத்தக்கதே.அது நட்பாகவே இருந்தாலும் அங்கு தொடல் என்பது ஏதோ ஒருவகையில் உதாரணமாகஅக்கறை என்ற பெயரில் தேவைப்படுவதாக இருக்கிறது.
மேல் சொன்ன யாவற்றையும் சற்று யோசித்தால் அதுஅதாவது தொடல்தீண்டல் என்பது ஏதோ ஒரு விதத்தில் ஒரு தூண்டுதல் ஆயுதமாகவே இருக்கிறது.ஒருவரின் நாள் அன்று ஏனோ மந்தமாக இருந்து எதிர்பாராவிதமாக அவர் சந்திக்கும் குழந்தை ஒன்று கன்னத்தில் சிறு முத்தமிட்டால்.
அவர் முகம் தோன்றும் பிரகாசத்தின் முன் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப் தோற்றுவிடும்.ஆனால் நாட்டில் இப்பொழுது முதியோர் இல்லங்களும் விவாகரத்து புகழ் வக்கீல்களின் இல்லங்களும் நாளும் குறையாமல் நிரம்பி வழிவதை சற்று நோக்குவோமே.
இந்த தம்பதிகளிடம் கேட்டால் வாழ்க்கை வெறுத்துவிட்டது சார் எங்கள் இருவரிடையே என்பர்.காரணம் இவர்களிடையே தொடல்தீண்டல்ஸ்பரிசம் என்பது வளரும் நாகரிகத்திடயே மார்கழி மாதம் பிள்ளையார் கோவிலில் பொங்கல் பெருமாள் கோவிலில் தயிர் சாதம் புளியோதரை பிரசாதம் தருவது ஒரு கடமை என்பது போலவே ஆகிவருகிறது.ஆகா அதில் இருக்கும் அடித்தளமான அன்பு என்பது அந்த பொங்கல் வாங்கும் இலையை போல தூக்கி எறியப்பட்டோ அல்லது இலையிலேயே வாங்காமல் கடமை என்னும் கையேந்தி பவன் போலவோ ஆகிவிடுகிறது.
பெற்றவர்பிள்ளைகளிடையே இன்னும் சற்று காமெடி அதிகம் தந்தை இந்தியாவில்மகன் அமெரிக்காவில் கம்ப்யுட்டர் திரை முன் அமர்ந்து ஹாய் டாட் என்பான் காமிரா வழியாக.
மகளாக இருந்தால் அம்மா நான் இன்னிக்கு வத்த குழம்பு செய்தேன் அப்படியே தி.நகரில் ஷாப்பிங் போயிட்டு வந்தோம் என்று சமாசாரம் இருக்கும்.இங்கு பல அப்பாவிற்கும் அவர்தம் பெண்ணிர்க்குமிடையேவோ அல்லது அன்னைக்கும் அவர்தம் மகனுக்குமிடயேவோ அதிகரிக்கும் வயதை விடஅதிகரிக்கும் இடைவெளிகளே அதிகம்.இல்லை என்று மறுக்கவே முடியாது.நம்மால் அவர்களுடன் கை கோர்த்து நடக்க முடியாததால் பாவம் கருணை மிக்க நாம் ஒரு வயதிற்கு பிறகு அவர்கள் கையில் ஊன்று கோளை கொடுத்து விடுகிறோம்.நாம் ஐந்து வயதில் நாம் கரம் பற்றி நடந்தவர்களுக்கு அவர்கள் எழுபதுகளில் நம் கரங்களுக்கு பதிலாக அந்த கோல்.சற்று தலை கீழாக பார்த்தால் பிள்ளைகளை பெற்றோர்களுடன் செலவிடும் நேரத்தை விட இந்நாட்களில் போகோ நிகழ்ச்சிகளும் ப்ளே ஸ்கூலிலும் செலவிடும் நேரமே அதிகம்.இதிலே எங்கே வந்துவிடும் அரவணைப்பு அவரைக்காய்கத்தரிக்காய் எல்லாம்.கரன் ஜோகர் படங்களில் பார்ப்பதோடு முடிந்துவிடுகின்றன அவை.அதனால்தான் வசூல்ராஜாவின் கட்டிப்பிடி வைத்தியம் கூட இங்கு பலருக்கு நகைச்சுவையோடு நகைச்சுவையாகவே தோன்றிவிட்டது.உண்மைதானே?
.குடும்பம் உறவு நட்பு இவைகளிடையே இந்த தீண்டல்தொடல்ஸ்பரிசம் போன்று இன்னும் காண இயலாத மறைந்து இருப்பவை பல இவை பற்றி கற்போம் சார் முதலில்.
கப் என்று சொல்ல வராத ஒரு சிறு மழலையின் வாய்ச்சொல் அது.சுமார் ஒன்றரை வயது இருக்கும்.ஜான்விஅண்ணா கிட்டே போஅண்ணா கூப்பிடறான் பாரு என்றார் அக்குழந்தையை அழைத்து வந்திருந்த அவளது அன்னை அதுவும் என் தம்பியிடம் சென்று அழகாக அவனருகில் அமர்ந்துகொண்டது என் பெரியம்மா என்னை அவர்களுக்கு அறிமுகபடுத்தியவுடன் ஓ நானும் இன்ஜினியர் தான் மா என்று கூறிக்கொண்டிருந்தார்.நான் அதை மறுத்து இன்ஜினியர்க்கும் தொழிற்நுட்ப வல்லுனருக்குமான என் வழக்கமான விளக்கத்தை அளித்துகொண்டிருந்தேன்என் நா அவருக்கு விளக்கமளித்துகொண்டிருந்தாலும் என் எண்ணம் அந்த சிறு குழந்தையிடமே இருந்தது.இதை உணர்ந்த ஜான்வியின் அம்மா ஜானு அக்கா இருக்கா பாரு ..அக்கா கிட்டே போ..அக்கா பாரு என்றார்.அது மெதுவாக என்னை நோக்கி சோபாக்களின்மேல் கையூன்றி தத்தி தத்தி வந்தது.
மற்றொரு சோபாவின் மீது அமர்ந்திருந்த என் கால்களினூடே புகுந்து என் மீது தலை சாய்த்து நின்று கொண்டிருந்தது.நான் அதனிடம்குட்டி பொண்ணு பேர் என்ன?
என்றேன் அழகாய் என்றது.மற்ற குழந்தை கள் போல் அது என் முகம் பார்த்து சிரிக்கவில்லை.சிரித்தது ஆனால் வேறெங்கோ பார்த்து சிரித்துகொண்டிருந்தது.என் கைகளை அழகாய் அதான் பிஞ்சு விரல்களால் தொட்டு பார்த்து கொண்டிருந்தது .இது வழக்கமான குழந்தையின் செயல் என்று நானும் அதை பொருட்படுத்தவில்லை .இன்னும் சொல்லப்போனால் அது குழந்தைகளிடம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.சிறிதுநேரம் கழித்து என் தம்பியிடம் திரும்பவும் சென்றதுஆனால் அதன் நடை சாதாரண குழந்தையினும் சற்று வித்தியாசமாக எனக்கு தோன்றியது.
பெரியம்மா போனா ஏதோ ரெட்டினால் டிடாச்மெண்டாம் கடைசி ஸ்டேஜ் அதனால டாக்டர் எதுவும் பண்ண முடியாது சொல்லிட்டா ...எனக்கு அப்பொழுது மனதில் ஏதோ ஒரு வலி தோன்றியது போல் இருந்ததுஇனம் தெரியாத ஏதோ ஒன்று மனதை இறுக அழுத்துவதுபோல் ஏனோ கண்ணில் சிறு துளிகூட வரவில்லை நான் அக்குழந்தையின் செயலையே கவனித்து கொண்டிருந்தேன்.. என் தம்பி அதனை .. கூற சொன்னான் அழகாக மழலை கூறியது என் பேர் சொல்லு அரபு சொல்லுஅரபு.
அக்குழந்தை தரையில் அமர்ந்து அந்த மிக்கி பொம்மையை தடவி பார்த்து அதன் அமைப்பை உணர்ந்து கொண்டிருந்தது.அவளையே நோக்கி கொண்டிருந்தேன்.
இம்மி..ம்ம்ம்ம்.. என்று அழகாய் அந்த பிஞ்சு தான் மட்டுமே பொருள் உணர்ந்த ஒன்றை சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.நான் அமர்ந்து இருப்பது தெரியாமல் என் அருகில் வந்து அமர்ந்தது.நான் பொறுமையாய் அதன் அருகில் சென்று ஜானுமா என்றேன் மெதுவாக அதற்கு என்ன தோன்றியதோ மெதுவாக என்னிடம் வந்து என் முகத்தை தடவியது சட்டென்று குத்துக்காலிட்டு அமர்திருந்த என் மீது பாய்ந்து வந்து என் கால்களின் மேல் படுத்துக்கொண்டது.நானும் அதனிடம் அந்த பக் விளையாட்டை விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன்.என்னிடம் ஒரு விளையாட்டான பழக்கம் உண்டு எந்த குழந்தையாக இருந்தாலும் அதன் உள்ளங்கையை மெதுவாக வருடிக்கொடுப்பேன்.கெளதம் முதன்முதலில் சிரித்ததே அவ்வாறுதான்.அந்த புன்னகைக்கு இவ்வுலகில் வேறு ஈடு இணை இல்லை எந்த குழந்தையும் அதற்கு அழகாய் புன்னகைக்கும்.
ஜானவியும் அழகாய் புன்னகைத்துகொண்டே மருதாணி இடுவதற்கு கரம் காண்பிப்பது போல் காட்டிக்கொண்டிருந்தது.பிறகு எல்லா குழந்தைகளிடமும் நாம் அனைவரும் விளையாடும் முட்டு முட்டுக்கள்.
நான் குத்துக்காலிட்டிருந்ததால் என் முட்டியின் மீது தலைவைத்து படுத்திருந்தாள்.அதனிடம் பொறுமையாக முட்டு முட்டு முட்டு முட்டு முட்டு முட் என்று அதன் நெற்றியில் அதற்கு வலிக்கதவாறு இடித்தேன்.. இடித்ததும்தான் தாமதம் அதுவரை அமைதியாய் இருந்த குழந்தை வாய்விட்டு ஹி ஹி என் சிரிக்கத்தொடங்கியது..நான் மீண்டும் அவ்வாறு முட்டு முட்டு என்றேன் மீண்டும் அழகாய் சிரித்தது.
பக்கத்தில் இருந்த பெரியம்மா.. ஜில்லு இது இதுவரைக்கும் இப்படி சிரிச்சதே இல்லேடிஎன்னமோ இப்படி சிரிக்கறது பாரேண்டா அர்விந்த் ..என்றார் நான் மீண்டும் மீண்டும் அவ்வாறு செய்தேன்அழகாய் வாய்விட்டு சிரித்துக்கொண்டே இருந்தது.
அதுவரை மனதுள் அடக்கிவைத்திருந்தது இப்பொழுது கண்ணீர் துளியாய் என் கண்களை மறைக்கத்துவங்கியதுகண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு கப் என்றேன் பக் என்றது அக்குழந்தை.ஏன் என்று தெரியவில்லை இதை எழுதும்பொழுதும் கண்ணீர்.
மனிதம் புதைந்தது என்கிறோம் நாம் அதைப்போல் கடவுளிடமும் கடவுள் இல்லையோ... ஒரு பாடல் வரியை கேட்டுகொண்டிருந்தபோது தோன்றியது இசையை உணர்ந்து நாம் அதற்கு அடிமை என்று கூறும் சொற்கள் பொய்யோ ?நாம் அடிமை படுபவைகளை உணர்த்த அது ஒரு கருவியாக நமது அடிமையாக மாறிவருகிறதோ?
என்று தோன்றுகிறதுயோசித்தேன் இசையும் இயற்கைதானே.. நமக்குத்தான் தெரியுமே மனிதத்திற்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான பந்தம்... ஒரு வாதத்தின்பொழுது எழுந்து கேள்வி இது..உனக்கு ரஜினி பிடிக்குமா?
கமல் பிடிக்குமா ?.நான் கூறிய பதில் ரெண்டு பேருமே ..எனது விடை கேள்வி கேட்டவருக்கு ஒரு சமாளிப்பாக தோன்றலாம் .ஆனால் அது எனது மனதில் ஆணித்தரமாக தோன்றிய ஒரு விடை.இருவரும் அவர் அவர் வழியில் தனித்து தோன்றுபவர்கள் .இதே கேள்வியை நான் என்னை வினவியவரிடம் திருப்பி கேட்டேன்.
கமல் ஆ ச்ச எனக்கு பிடிக்கவே பிடிக்காது ..அவன் படம்னாலே அதுல எதாவது கன்றாவியான சீன் தான் வரும் கமலோட எதாவது ஒரு படம் சொல்லு மினிமம் ஒரு கிஸ்ஸிங் சீன் இல்லாம?.அந்த நபர் மட்டும் அல்ல இந்த தமிழகத்தில் பலரின் கோணத்திலும் கமல் என்ற ஒரு பாத்திரம் அவ்வாறானதே.ஒரு வேளை அவரது சொந்த வாழ்க்கை அதற்கு காரணமாக இருக்கலாம் .
பின்னிருந்து படத்தை பார்த்து கொண்டிருந்த என் பாட்டியின் கமல்இன் மீதான சரமாரி சொல் தாக்குதல் இன்னமும் என் நினைவில் உள்ளது.எப்ப பாத்தாலும் அசிங்கமா படத்துல காமிச்சுண்டு அவ கூட இவ கூட சுத்தறது ..சென்சர் போர்டு எதுக்கு இருக்குனே தெரியலே.அவள் பாவம் அக்காலத்து ஒன்பதாம் வகுப்பு அ என்னும் வார்த்தையை முழுதாய் கற்கும் முன்னரே திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டவளுக்கு எந்த ஒரு பொருள் பற்றியும் குடும்பம் என்ற கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்க பழகிவிட்டது.ஏன் கமலின் மீதான எனது பார்வையும் அவ்வாறே இருந்தது எனது சிறுபிள்ளை நாட்களில்அப்பொழுது எனக்கு யோசிக்க தோன்றியதில்லை .மாலை நேரத்தில் மைதானத்தில் அமரும்பொழுது தோன்றும் வெட்டி நேர யோசிப்புகளில் தோன்றியதுதான் இங்கே நான் கூற இருப்பது .பாலகுமாரன் நாவல் களில் வரும் பாத்திரங்களை ஏற்று ரசிப்பவர்களுக்கு அந்த பாத்திரங்களில் ஒன்று பரமக்குடி அய்யர்வாளின் மகனாக பிறந்ததும் ஏன் அதை ஏற்க மறுக்கின்றனர்.எனக்குள் தோன்றிய ஒரு கேள்வி நம்மில் எத்தனை பேர் நாம் வாழ்க்கை இவ்வாறாக அமைய வேண்டும் இவ்வாறாக இருக்க வேண்டும் இவ்வாறாக வாழ வேண்டும் என்று பல திட்டங்களை வகுத்திருப்போம்?
.விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம்?.அது போகிற போக்கில் போவோம் நமக்கு தேவை உணவு உறக்கம் உறைவிடம் என்று எண்ணுபவரே இங்கு அதிகம்.சரி அவ்வாறேயாயின் நாம் எண்ணியபடி நம்மில் எத்தனை பேர் வாழ்ந்திருப்போம்?..என்னை கேட்டால் பூஜ்ஜியம் என்றுதான் சொல்லுவேன்.ஒன்றுமில்லை சார்சாதாரண கண் தானம் அதற்கே இங்கு தயங்குபவர் எத்தனை பேர்?என் நண்பர்களில் சிலரையே உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம் என் அம்மா அப்பா கிட்ட கேட்டுட்டு சொல்றேண்டி.. என்பர் விடை கண்டிப்பாக இல்லை என்றுதான் இருக்கும்அவர்களின் பெற்றோர் மறுத்திருப்பர் இவர்களுக்கு அந்த எண்ணம் இருந்தாலும் பெட்ட்றவர் கூறினர் என்ற காரணத்திற்க்காக அந்த எண்ணத்தை ஒதுக்கி இருப்பர்..விதிகளை மீற முடியாதவர்களிடயே ஒருவன் புது சாத்திரம் கூறினால் அது நக்கீரரின் குற்றம் குற்றமேக்களில் பட்டியலிடப்பட்டு விடுகின்றன.
விளையாட்டுகளில் என் தோழியிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி தன் வாழ்க்கையை நிறைவுடன் வாழும் ஒருவரை உன் நட்பு வட்டத்திலிருந்து தேர்ந்தெடு இந்த கேள்விக்கு அவள் என் பெயரை பதிலாக அளித்திருந்தால் ஆனால் அந்த கேள்வியை படித்ததும் எனக்கு கமலஹாசனை பற்றிதான் எண்ணத்தோன்றியது ஏன் என்று கேட்காதீர்கள்என்னிடம் பதில் இல்லை நடிகனாக அல்ல தன் எண்ணங்கள் படி தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு பாகமும் வாழும் ஒரு மனிதனாகஅந்த பாகங்களில் ஒன்று நடிப்புஅவ்வளவே.அவ்வாறெனில்சொந்த வாழ்க்கையில் மனைவி என்ற பந்தத்திற்கு முக்கியத்துவம் தராததிற்கு பெயர்தான் கொள்கையா?என்ற குதர்க்கவாதிகளின் கேள்வி கண்டிப்பாக எழும்உண்மையை சொல்லப்போனால் நம்மில் பலர்நமக்கு பிடித்தவர்களுக்காக நம்மையே மாற்றிக்கொண்டுதான் வாழ்கிறோமே தவிரநமது எண்ணமும் பிறருடயதும் ஒத்துபோகிறதா என்று எவரும் சிந்திப்பதில்லை.மைக்கேல் ஜாக்சன் மட்டுமே பிடித்த நான் அவளால் ச ரி க ம க்களை பழகிக்கொண்டேன் என்பதும் எனக்கு ச ரி க ம க்களும் பிடிக்கும் ஆதலால் அவளுடன் பழகினேன் என்பதற்கும் முற்றிலுமே பொருள் மாறுபடும்.
என்ற வார்த்தைக்கு அதிக இடமளித்து பழக்கப்பட்டவர்கள் நாம்.அதனால்தான் நம்மவர்களுக்கு கமல் போன்ற நிலை ஏற்படவில்லை.யதார்த்தமாக யோசித்தால் அன்புகாதல் என்பது அளவற்றதுஎல்லை இட முடியாதது.உன் பிள்ளையிடம் மட்டும்தான் நீ அன்பு செலுத்த வேண்டும் என்று எந்த தாய்க்கும் எவரும் கட்டளை இட்டதில்லை.
அதை போன்று இதுவும் ஒன்று என்று நான் கூறவரவில்லைஇது சற்று காமத்துடன் பின்னப்பட்டது..ஆனால் அதற்கு ஆணையிடாதவர்கள் இதற்கு மட்டும் ஏன் கருப்பு கொடி ஏற்றுகின்றனர்.அந்த அன்புகாதல் என்பது நம்மை பொறுத்த வரை ஒரு லிமிடெட் சர்வீஸ்.
லிமிடெட் சர்வீஸ் மேல் மோகம் கொண்டவர்களுக்குஅன்லிமிடெட் என்பது நரிக்கு எட்டாத ஒரு புளிப்பு திராட்சையே.அதை புரிந்தும்உணர்ந்தும் ஏற்க மறுக்கும் ரகம் நாம்.சற்று யோசியுங்கள் உலகில் என்ற வார்த்தை எதனால் வந்ததென்று?
வாழ்க்கையை இவ்வாறு என வகுத்துகொண்டான்அவ்வாறே வாழ்கிறான்அட்ஜஸ்ட்மென்ட் என்ற வார்த்தைக்கு சிறிதே இடம் கொடுத்துக்கொண்டு..இறை எனலாமா இவனை?இவன் பாதைக்கு?..நாமும் அவ்வாறுதான் நமக்கென்று பல எண்ணங்கள்ஆனால் வாழத்துனிவில்லைஅதனால் பத்தோடு பதினொன்றாய் நிற்கும் ஹைவேஸ் கடவுளர்களாகிவிடுகிறோம்.
ஆன்மீக உணர்வு..இதை பற்றி விவரிக்க எனக்கு வயதும் இல்லை அனுபவமும் இல்லை.ஆனால் கூட்டத்தினூடே கோவிந்தாக்களையும்பரலோகத்தில் இருக்கும் பரமபிதாவையும் கடமைக்கென்று அழைப்பவர்களை நினைக்கையில் என்னுள் தோன்றிய கேள்வி இது.சொந்த ஊர் சிதம்பரம் சோழ மன்னர்கள் பலரால் கட்டப்பட்ட கோவில் எமது ஊரின் சிறப்பு இரு ராசர்களுக்கு பெயர் போன ஊர் நால்வர் பாடிய ஸ்தலம்.
இப்படிப்பட்ட இடத்தில் இருந்து கொண்டு ஏன் எனக்கு இந்த வேண்டாத கேள்விகள்?எனக்கும் அது தோன்றியது உண்டு .ஞாயிறுகளில் கோவில் சண்டி ஈஸ்வரரின் வருகை பதிவேட்டை நிரப்புபவர்கள் பட்டியலில் என் குடும்பமும் ஒன்று.எனக்கும் கோவிலுக்கு செல்ல பிடிக்கும்காரணம் அதன் பிரம்மாண்டம்கலையழகுகோபுரவாசல் தென்றல் காற்று.அவ்வாறு கோபுரவாசலில் அமர்ந்திருக்கையில் தம் கரங்களை குவித்தபடி வாயில் ஏதோ ஒன்றை முனுமுனுத்தபடி செல்லும் பலரை நான் கண்டுள்ளேன்.பத்து நிமிடங்களில் சென்ற அதே வேகத்தில் அவர்கள் திரும்பிவிடுவர்.உண்மையில் ஆன்மீகம் என்பது இவர்களுக்கு ஒரு வாடிக்கை போலவே என்று நமக்கு தோன்றும்அத்தகைய ஆன்மீகத்தில் உணர்தல் என்ற வார்த்தை கண்ணாம்பூச்சி ஆட்டத்தில் ஒளிவது போல் ஒளிந்துகொண்டுவிடுகிறது.கருவறையில் இருக்கும் சிலை முன் தோப்புகரனங்களும் கை மட்டும் இறையை நோக்கிமனம் அன்றைய சரவணா பவன் ஸ்பெஷல் மீல்ஸ்ல் நிலைத்திருக்க அவரையே ஒரு சில நிமிடங்கள் உற்றுநோக்குவது கடவுளே நான் இன்னிய பரீட்சையில எப்படியாவது பாசாகிட்டா உனக்கு தேங்கா உடைக்கறேன் என்று கடவுளர்களையே நமது கம்பெனியில் சேர்ப்பதுஎனக்கு என் வீட்டு பக்கத்திலேயே மாற்றலாகி வந்துட்டா உனக்கு வெள்ளி காசு மாலை போடறேன் என்று கலெக்டரிடம் முறையிடுவது போல விண்ணப்பம் வைப்பது.இவைதான் ஆன்மீகம் என்றால் தம்பி நீங்க இன்னும் வளரனும்காம்ப்ளான் குடிங்க என்றுதான் சொல்லத்தோன்றும்.ஆனால் காம்ப்ளான் குடிக்கும் நானும் இதைத்தான் பின்பற்றுகிறேன்.
அவ்வாறெனில் ஆன்மீக உணர்வு என்பது என்ன?எங்கோ படித்ததுஆன்மீகம்உன் ஆன்மாவை உணர்தல் என்று அந்த புத்தகத்தில் இருந்தது.ஆனால் பிரம்மாண்டங்களையும் கலையழகையும் என்னால் ரசிக்க முடிந்ததே தவிர ஆன்மாவை என்னால் உணர முடிந்ததில்லை.அவையனைத்தும் என்னுள்ளே இருக்கும் வரலாற்றின் மீதான ஆர்வத்தைதான் தூண்டியதே தவிர வேறு எந்த உணர்வுமன்று.நாகூர் தர்காவும்வேளாங்கண்ணி அன்னையும்இஸ்கான் கிருஷ்ணரும் இதற்கு விதிவிலக்கன்று.அவ்விடங்களில் எமக்கு பக்தி என்ற ஒன்று தோன்றியதில்லை என்னை நான் உணர்ந்ததும் இல்லை.ஆனால் என்னை உணர்திருக்கிறேன்..எங்கு என்று கேட்கிறீர்களா?
சாலையில் சிறு குழந்தையை தூக்கிகொண்டு நடக்கும் சமயத்தில் எதிர்பாராவிதமாக அக்குழந்தை என் தோள் மீது சாய்ந்து உறங்க எத்தனிக்கும் தருணங்களில் சிறு புன்னகையுடன் அக்குழந்தை எனக்கு முத்தமிடுகையில்எமக்குள் தாயன்பு என்ற ஒன்று இருந்தால் அது எவ்வாறானது என்பதை.
சாலையை கடக்கும்பொழுது அருகில் நிற்கும் முதியவரும் கடப்பதற்காக தானாகவே மெதுவாய் நடக்கும் கால்களில் எனக்குள் கருணை என்ற ஒன்று இருந்தால் அது எவ்வாறானது என்பதை.
நண்பர்களுடன் ஏற்படும் சண்டைகளையும் நிரந்தரப்பிரிவுகளையும் வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல் தலையணையை நனைத்த தருணங்களில் உணர்ச்சி மிக்க என்னை .
இவைகளினுடே என் மனம் ஒன்றி இருத்தலை என்னால் உணரமுடிகிறது .இவ்வாறே என்னால் அவ்வுணர்வை வர்ணிக்கவும் இயலுகிறது .என் ஆன்மாவும் ஏதோ ஒரு இனம் புரிய மாற்றத்தை அன்நோடிகளில்தான் உணருகிறது.
பி.கு நான் இரு ராசர்கள் என்று கூறினேன் ஒன்று நம் நடராசர்மற்றொன்று கோவிந்தராசர் .வரலாறு இதை படிக்கும் எவருக்கேனும் பிடிக்குமென்றால் நான் கேட்கப்போகும் கேள்விக்கு விடை எளிதில் அளிக்கலாம்.தற்போது அந்த கோவிந்தராசர் சன்னிதியில் கருவறையில் இருக்கும் சிலையை நீங்கள் கண்டோபுகைப்படத்தில் பார்த்தோ இருப்பீர்கள்.ஆனால் அது உண்மையான சிலை அன்று.அப்படியாயின் உண்மைசிலை எங்குள்ளது?அது அவ்விடத்திலிருந்து அகற்றப்படக்காரணம் என்ன?
அது ஒரு அழகிய இரவு நேரம் ஆனால் அழகியது என்று கூறலாகாது இயற்கையும் நவரசங்கள் நிறைந்ததுஇன்று அது தன் ஆனந்த களிப்பின் உச்சநிலையில் இருந்ததுஇயற்கை மட்டும் அல்ல அதன் ஒவ்வொரு படைப்பையும் வியக்கும்ரசிக்கும்அதனுடன் ஒட்டி உறவாடும் அவளும்தான்.
ஆனால் அவளது இந்த மகிழ்ச்சி அவளது கூந்தலை தன் கரங்களால் வருடிச்சென்ற தென்றலால் ஏற்பட்டது.அவள் அமர்திருந்த இடம் ஒரு அழகிய நந்தவனம் பூக்கள் மிகக்குறைந்தே மலர்ந்தாலும்அங்கு அடர்ந்து இருக்கும் மரங்களும்அவை உதிர்க்கும் இலைகளும்அங்கு நிலவும் அழகிய மௌனமும் அவற்றிடையே அவள் தனிமைகளும் அவள் வாழ்வின் மிகப்பசுமையான பகுதிகள்.இன்றைய பொழுதும் அவள் பசுமைபக்கங்களில் பதிவாகபோகும் பகுதியாக மாறும் என்று அவள் நினைத்திருக்கவில்லை.ஆனால் அவளை வருடிச்சென்ற தென்றல் தூதின் செய்தி அவள் இதழோரத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை விட்டுச்சென்றது.மரங்களின் அடியே இசையின் ஏற்ற இறக்கங்களை ரசித்தபடி அமர்ந்திருந்த அவள் அந்த தென்றலின் ஈர்ப்புவிசையுடன் இணங்கி அதனுடன் மெல்ல நடையிட துவங்கினாள்.காற்றில் அவள் கூந்தல் கடலிற்கு போட்டியாய் அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தது.நெற்றியில் விழும் சிருகீற்று கூந்தல்களை காதருகே ஒதுக்கியபடி அடிமேல் அடி வைத்து நடந்து கொண்டிருந்தாள் அவளின் நடையில் பெண்மையின் அழகு என்பதை விட அதன் கம்பீரம் தனித்து தெரியும்.பெண்மைக்கே உரிய கம்பீரம்.இதுதான் ஒருவேளை அந்த மழை மேகத்தை ஈர்த்ததோ?.இதோ அதன் முதல் துளி சீராய் இறங்கி நந்தவனத்தில் பூத்திருந்த மலர்களை வருடிக்கொண்டிருக்கும் அவள் கரங்களின் மேல் உதிர்ந்தது.அதன் வருகையும் அவள் அறிந்திருக்கவே வேண்டும்.இல்லையெனில் ஏன் இந்த ஆனந்த களிப்பு அவளிடத்தில்.அது ஒரு காதலும் காமநிலையும் கலந்த களிப்பு.அவள் மேல் விழுந்த மழை அமுதினை எதிர்நோக்கியிருந்த அவள் காதல்மனதை வருடும் மெல்லிய கிட்டார் இசையை செவிக்குள் சிறையிட்டு ஸ்பரிசம் செய்துகொண்டிருந்தது அவள் காமம்.அந்த இசைக்கு இந்த சிறைவாசம் புதிதல்ல.ஆனால் நீண்ட நாள் கழித்து சந்தித்த உறவுபோல்அவள் சுமார் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு கேட்ட பகுதி.ஆனால் இது போன்ற அரிய பகுதிகளை அவள் அரிதாகவே கேட்பாள்.இது அவளுக்கு நீண்ட நாளைய வெறுமைக்குப்பின் தன் காதலை சந்திப்பது போன்றுஅவளும் அதை அவ்வாறே விரும்புவாள் .அவள் கண்கள்மூடி அந்த இசையுடன் அந்தரங்கப்பயணம் செய்துகொண்டிருந்தாள்.இப்போது மழைத்துளி அவள் மேல் விழுந்ததும் அவளையும் அறியாது ஒரு கிளர்ச்சி அவளுக்குள்.அந்த கிளர்ச்சியை தனக்காய் பயன்படுத்திக்கொண்டு மழைத்துளி ஒன்றிலிருந்து நூறாய் ஆயிரமாய் அவள் மேல் விழுந்துகொண்டிருந்தது.அது அவளை மொத்தமாய் ஆக்கிரமிக்க தொடங்கியிருந்தது.இசை அவள் ஆன்மாவுடனும்மழை அவள் மெல்லுடல் உடனும்இரண்டற கலந்துகொண்டிருந்தது.காதல் காமத்தின் முடிவதும் காமம் காதலில் முடிவதும் இயற்கை விதைத்திட்ட நியதி.இயற்கையின் ஒரு பகுதியான அவள் அதற்கு விதிவிலக்கன்று .இப்பொழுதும் அவள் நிலை அவ்வாறே .ஆண் தொடாத பாகம் தன்னில் இறங்கி அவளின் பெண்மையை அவளுக்கு உணரச்செய்து அவள் நாணத்தை மெருகேற்றிக்கொண்டிருந்தது.மறுபுறம் இசையும் அவள் ஆன்மாவும் நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்த ஸ்பரிசம் உச்சத்தை அடைந்துகொண்டிருந்ததுநரம்பினூடே பாய்ந்து சென்றுகொண்டிருந்த அந்த ச ரி க ம க்களுக்கு ஏற்ப அவள் விரல்கள் ஆனந்தத்தில் அபிநயம் செய்துகொண்டிருந்தனஅந்த அபினயத்திர்க்கேற்ப அவளதுகால்கள் நடந்துகொண்டிருந்தன.சக்கரவாகம் போல் அவள் அருந்திய மழை நீர் இசைக்கு போட்டியாய் அவளை தமதாக்கிக்கொள்ள யத்தனித்தது.இசையோ காமத்தின் உச்சமான காதலில் அவளின் நரம்புகளை இசையால் பின்னிக்கொண்டிருந்தது .அட இது என்ன மழைக்கும் இசைக்கும் அவளிடம் அப்படி ஒரு ஈர்ப்பு.யாருக்கும் இதுவரை அவளிடம் ஏற்படாத ஒரு ஈர்ப்பு.