sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அருள் அன்று ஆக ஆள் வினை ஆடவர் பொருள் என வலித்த பொருள் அல் காட்சியின் மைந்து மலி உள்ளமொடு துஞ்சல் செல்லாது எரி சினம் தவழ்ந்த இருங்கடற்று அடை முதல் கரிகு உதிர் மரத்த கான வாழ்க்கை அடு புலி முன்பின் தொடு கழல் மறவர் தொன்று இயல் சிறுகுடி மன்று நிழல் படுக்கும் அண்ணல் நெடு வரை ஆம் அறப் புலர்ந்த கல் நெறிப் படர்குவர் ஆயின் நல் நுதல் செயிர் தீர் கொள்கை சில் மொழி துவர் வாய் அவிர் தொடிய முன் கை ஆய் இழை மகளிர் ஆரம் தாங்கிய அலர் முலை ஆகத்து ஆராக் காதலொடு தாரிடைக் குழையாது சென்று படு விறல் கவின் உள்ளி என்றும் இரங்குநர் அல்லது பெயர்தந்து யாவரும் தருநரும் உளரோ இவ் உலகத்தான் என மாரி ஈங்கை மாத்தளிர் அன்ன தொட்டாச்சுருங்கி அம் மா மேனி ஐது அமை நுசுப்பின் பல் காசு நிரைத்த கோடு ஏந்து அல்குல் மெல் இயல் குறுமகள் புலந்து பல கூறி ஆனா நோயை ஆக யானே பிரியச் சூழ்தலும் உண்டோ அரிது பெறு சிறப்பின் நின் வயினானே மண் கனை முழவொடு மகிழ் மிக தூங்க தண் துறை ஊரன் எம் சேரி வந்தென இன் கடுங்கள்ளின் அஃதை களிற்றொடு நல் கலம் ஈயும் நாள் மகிழ் இருக்கை அவை புகு பொருநர் பறையின் ஆனாது கழறுப என்ப அவன் பெண்டிர் அந்தில் கச்சினன் கழலினன் தேம் தார் மார்பினன் வகை அமை பொலிந்த வனப்பு அமை தெரியல் சுரியல் அம் பொருநனைக் காண்டிரோ என ஆதிமந்தி பேதுற்று இனைய சிறை பறைந்து உரைஇ செங்குணக்கு ஒழுகும் அம் தண் காவிரி போல கொண்டு கை வலித்தல் சூழ்ந்திசின் யானே
நனந்தலைக் கானத்து ஆளி அஞ்சி இனம் தலைத்தரூஉம் எறுழ் கிளர் முன்பின் வரி ஞிமிறு ஆர்க்கும் வாய் புகு கடாஅத்து பொறி நுதல் பொலிந்த வயக் களிற்று ஒருத்தல் இரும் பிணர் தடக் கையின் ஏமுற தழுவ கடுஞ்சூல் மடப்பிடி நடுங்கும் சாரல் தேம்பிழி நறவின் பொ வே.
சோமசுந்தரனார் தேனில் பிழிந்து எடுத்த கள்ளினுடைய வேங்கடசாமி நாட்டார் இனிமையுடன் பிழிந்த கள்ளினுடைய குறவர் முன்றில் முந்தூழ் ஆய் மலர் உதிர காந்தள் நீடு இதழ் நெடுந்துடுப்பு ஒசிய தண்ணென வாடை தூக்கும் வருபனி அற்சிரம் நம் இல் புலம்பின் நம் ஊர்த் தமியர் என் ஆகுவர் கொல் அளியர் தாம் என எம் விட்டு அகன்ற சின்னாள் சிறிதும் உள்ளியும் அறிதிரோ ஓங்கு மலை நாட உலகுடன் திரிதரும் பலர் புகழ் நல் இசை வாய்மொழிக் கபிலன் சூழ சேய் நின்று செழுஞ்செய்ந் நெல்லின் விளை கதிர் கொண்டு தடம் தாள் ஆம்பல் மலரொடு கூட்டி யாண்டு பல கழிய வேண்டு வயின் பிழையாது ஆள் இடூஉக் கடந்து வாள் அமர் உழக்கி ஏந்து கோட்டு யானை வேந்தர் ஓட்டிய கடும் பரிப் புரவிக் கைவண் பாரி தீம் பெரும் பைஞ்சுனைப் பூத்த தேம் கமழ் புது மலர் நாறும் இவள் நுதலே தோள் பதன் அமைத்த கருங்கை ஆடவர் கனை பொறி பிறப்ப நூறி வினைப் படர்ந்து கல் உறுத்து இயற்றிய வல் உவர்ப் படுவில் பார் உடை மருங்கின் ஊறல் மண்டிய வன்புலம் துமிய போகி கொங்கர் படுமணி ஆயம் நீர்க்கு நிமிர்ந்து செல்லும் சேது ஆ எடுத்த செந்நிலக் குரூஉத் துகள் அகல் இரு விசும்பின் ஊன்றித் தோன்றும் நனந்தலை அழுவம் நம்மொடு துணைப்ப வல்லாங்கு வருதும் என்னாது அல்கு வர வருந்தினை வாழி என் நெஞ்சே இருஞ்சிறை வளைவாய்ப் பருந்தின் வான் கண் பேடை ஆடு தொறு கனையும் அவ்வாய்க் கடும் துடி கொடு வில் எயினர் கோள் சுரம் படர நெடு விளி பயிற்றும் நிரம்பா நீள் இடை கல் பிறங்கு அத்தம் போகி நில்லாப் பொருட்பிணிப் பிரிந்த நீயே இரவுக்குறி வந்த தலைமகற்கு தோழி சொல்லியது.
கொடும் தாள் முதலையொடு கோட்டு மீன் வழங்கும் இருங்கழி இட்டுச் சுரம் நீந்தி இரவின் வந்தோய் மன்ற தண் கடல் சேர்ப்ப நினக்கு எவன் அரியமோ யாமே எந்தை புணர் திரைப் பரப்பகம் துழைஇத் தந்த பல் மீன் உணங்கல் படுபுள் ஓப்புதும் முண்டகம் கலித்த முதுநீர் அடைகரை நீர் முள்ளி ஒண் பன் மலர கவட்டு இலை அடும்பின் செங்கேழ் மென் கொடி ஆழி அறுப்ப இன மணிப் புரவி நெடுந்தேர் கடைஇ மின் இலைப் பொலிந்த விளங்கு இணர் அவிழ் பொன் தண் நறும் பைந்தாது உறைக்கும் புன்னை அம் கானல் பகல் வந்தீமே
நாள் உலா எழுந்த கோள் வல் உளியம் ஓங்கு சினை இருப்பைத் தீம் பழம் இலுப்பை முனையின் புல் அளைப் புற்றின் பல் கிளை சிதலை ஒருங்கு முயன்று எடுத்த நனை வாய் நெடுங்கோடு இரும்பு ஊது குருகின் இடந்து இரை தேரும் மண் பக வறந்த ஆங்கண் கண் பொர கதிர் தெற கவிழ்ந்த உலறுதலை நோன் சினை நெறி அயல் மராஅம் ஏறி புலம்பு கொள எறி பருந்து உயவும் என்றூழ் நீள் இடை வெம்முனை அருஞ்சுரம் நீந்தி சிறந்த செம்மல் உள்ளம் துரத்தலின் கறுத்தோர் ஒளிறு வேல் அழுவம் களிறு படக் கடக்கும் மா வண் கடலன் விளங்கில் அன்ன எம் மை எழில் உண்கண் கலுழ ஐய சேறிரோ அகன்று செய் பொருட்கே
வலம் சுரி மராஅத்து சுரம் கமழ் புது வீ சுரி ஆர் உளைத்தலை பொலியச் சூடி கறை அடி மடப்பிடி கானத்து அலற களிற்றுக் கன்று ஒழித்த உவகையர் கலி சிறந்து கருங்கால் மராஅத்து கொழுங்கொம்பு பிளந்து பெரும் பொளி வெண் நார் அழுந்துபடப் பூட்டி நெடுங்கொடி நுடங்கும் நியம மூதூர் நறவு நொடை நல் இல் புதவு முதல் பிணிக்கும் கல்லா இளையர் பெருமகன் புல்லி வியன்தலை நல் நாட்டு வேங்கடம் கழியினும் சேயர் என்னாது அன்பு மிகக் கடைஇ எய்த வந்தனவால் தாமே நெய்தல் கூம்பு விடு நிகர் மலர் அன்ன ஏந்து எழில் மழைக் கண் எம் காதலி குணனே
மலை மிசை குலைஇய உருகெழு திரு வில் பணை முழங்கு எழிலி பௌவம் வாங்கி தாழ் பெயல் பெரு நீர் வலன் ஏர்பு வளைஇ மாதிரம் புதைப்பப் பொழிதலின் காண்வர இரு நிலம் கவினிய ஏமுறு காலை நெருப்பின் அன்ன சிறுகண் பன்றி அயிர்க் கண் படாஅர் துஞ்சு புறம் புதைய நறு வீ முல்லை நாள் மலர் உதிரும் புறவு அடைந்திருந்த அரு முனை இயவின் சீறூரோளே ஒண் நுதல் யாமே எரி புரை பன் மலர் பிறழ வாங்கி அரிஞர் யாத்த அலங்குதலை பெருஞ்சூடு கள் ஆர் வினைஞர் களம் தொறும் மறுகும் தண்ணடை தழீஇய கொடி நுடங்கு ஆர் எயில் அருந் திறை கொடுப்பவும் கொள்ளான் சினம் சிறந்து வினை வயின் பெயர்க்கும் தானை புனை தார் வேந்தன் பாசறையேமே நன்னுதல் பசப்பவும் பெருந்தோள் நெகிழவும் உண்ணா உயக்கமொடு உயிர் செல சாஅய் இன்னம் ஆகவும் இங்கு நம் துறந்தோர் அறவர் அல்லர் அவர் எனப் பல புலந்து ஆழல் வாழி தோழி சாரல் ஈன்று நாள் உலந்த மென் நடை மடப்பிடி கன்று பசி களைஇய பைங்கண் யானை முற்றா மூங்கில் முளை தருபு ஊட்டும் வென்வேல் திரையன் வேங்கட நெடு வரை நன்னாள் பூத்த நாகு இள வேங்கை நறு வீ ஆடிய பொறி வரி மஞ்ஞை நனைப் பசும் குருந்தின் நாறு சினை இருந்து துணைப் பயிர்ந்து அகவும் துணை தருதண் கார் வருதும் யாம் என தேற்றிய பருவம் காண் அது பாயின்றால் மழையே
தெறு கதிர் ஞாயிறு நடு நின்று காய்தலின் உறு பெயல் வறந்த ஓடு தேர் நனந்தலை உருத்து எழு குரல குடிஞைச் சேவல் புல் சாய் விடரகம் புலம்ப வரைய கல்லெறி இசையின் இரட்டும் ஆங்கண் சிள்வீடு கறங்கும் சிறி இலை வேலத்து ஊழுறு விளை நெற்று உதிர காழியர் கவ்வைப் பரப்பின் வெவ்வுவர்ப்பு ஒழிய களரி பரந்த கல் நெடு மருங்கின் விளர் ஊன் தின்ற விளர் வெண்மை மென்மை வீங்கு சிலை மறவர் மை படு திண் தோள் மலிர வாட்டி பொறை மலி கழுதை நெடு நிரை தழீஇய திருந்து வாள் வயவர் அருந்தலை துமித்த படு புலாக் கமழும் ஞாட்பில் துடி இகுத்து அருங்கலம் தெறுத்த பெரும் புகல் வலத்தர் வில் கெழு குறும்பில் கோள் முறை பகுக்கும் கொல்லை இரும் புனம் நெடிய என்னாது மெல்லென் சேவடி மெலிய ஏக வல்லுநள் கொல்லோ தானே தேம் பெய்து அளவுறு தீம் பால் அலைப்பவும் உண்ணாள் இடு மணல் பந்தருள் இயலும் நெடு மென் பணைத்தோள் மாஅயோளே பகற்குறி வந்து கண்ணுற்று நீங்கும் தலைமகனைத் தோழி எதிர்ப்பட்டு நின்று இற்செறிப்பு அறிவுறீயது.
மூத்தோர் அன்ன வெண்தலைப் புணரி இளையோர் ஆடும் வரி மனை சிதைக்கும் தளை அவிழ் தாழை கானல் அம் பெரும் துறை சில் செவித்து ஆகிய புணர்ச்சி அலர் எழ இல் வயின் செறித்தமை அறியாய் பன்னாள் வருமுலை வருத்தா அம் பகட்டு மார்பின் தெருமரல் உள்ளமொடு வருந்தும் நின் வயின் நீங்குக என்று யான் யாங்ஙனம் மொழிகோ அருந் திறள் கடவுள் செல்லூர் குணாஅது பெருங்கடல் முழக்கிற்று ஆகி யாணர் இரும்பு இடம்படுத்த வடுவுடை முகத்தர் கருங்கண் கோசர் நியமம் ஆயினும் உறும் என கொள்குநர் அல்லர் நறு நுதல் அரிவை பாசிழை விலையே விளங்கு பகல் உதவிய பல் கதிர் ஞாயிறு வளம் கெழு மா மலை பயம் கெட தெறுதலின் அருவி ஆன்ற பெரு வரை மருங்கில் சூர்ச் சுனை துழைஇ நீர்ப் பயம் காணாது பாசி தின்ற பைங்கண் யானை ஓய் பசிப் பிடியொடு ஒரு திறன் ஒடுங்க வேய் கண் உடைந்த வெயில் அவிர் நனந்தலை அரும் பொருள் வேட்கையின் அகன்றனர் ஆயினும் பெரும் பேர் அன்பினர் தோழி இருங்கேழ் இரலை சேக்கும் பரல் உயர் பதுக்கை கடுங்கண் மழவர் களவு உழவு எழுந்த நெடுங்கால் ஆசினி ஒடுங்காட்டு உம்பர் விசி பிணி முழவின் குட்டுவன் காப்ப பசி என அறியாப் பணை பயில் இருக்கை தட மருப்பு எருமை தாமரை முனையின் முட முதிர் பலவின் கொழு நிழல் வதியும் குட நாடு பெறினும் தவிரலர் மட மான் நோக்கி நின் மாண் நலம் மறந்தே நெடு மலை அடுக்கம் கண் கெட மின்னிப் படுமழை பொழிந்த பானாள் கங்குல் குஞ்சரம் நடுங்க தாக்கி கொடு வரிச் செங்கண் இரும்புலி குழுமும் சாரல் வாரல் வாழியர் ஐய நேர் இறை நெடு மென் பணைத்தோள் இவளும் யானும் காவல் கண்ணினம் தினையே நாளை மந்தியும் அறியா மரம் பயில் இறும்பின் ஒண் செங்காந்தள் அவிழ்ந்த ஆங்கண் தண் பல் அருவித் தாழ் நீர் ஒரு சிறை உருமுச் சிவந்து எறிந்த உரன் அழி பாம்பின் திரு மணி விளக்கின் பெறுகுவை இருள் மென் கூந்தல் ஏமுறு துயிலே
பனி வரை நிவந்த பயம் கெழு கவாஅன் துனி இல் கொள்கையொடு அவர் நமக்கு உவந்த இனிய உள்ளம் இன்னா ஆக முனி தக நிறுத்த நல்கல் எவ்வம் சூர் உறை வெற்பன் மார்பு உற தணிதல் அறிந்தனள் அல்லள் அன்னை வார் கோல் செறிந்து இலங்கு எல் வளை நெகிழ்ந்தமை நோக்கி கையறு நெஞ்சினள் வினவலின் முதுவாய் பொய்வல் பெண்டிர் பிரப்பு உளர்பு இரீஇ முருகன் ஆர் அணங்கு என்றலின் அது செத்து ஓவத்து அன்ன வினை புனை நல் இல் பாவை அன்ன பலர் ஆய் மாண் கவின் பண்டையின் சிறக்க என் மகட்கு எனப் பரைஇ கூடு கொள் இன் இயம் கறங்க களன் இழைத்து ஆடு அணி அயர்ந்த அகன் பெரும் பந்தர் வெண் போழ் கடம்பொடு சூடி இன் சீர் ஐது அமை பாணி இரீஇ கை பெயரா செல்வன் பெரும் பெயர் ஏத்தி வேலன் வெறி அயர் வியன் களம் பொற்ப வல்லோன் பொறி அமை பாவையின் தூங்கல் வேண்டின் என் ஆம் கொல்லோ தோழி மயங்கிய மையல் பெண்டிற்கு நொவ்வல் ஆக ஆடிய பின்னும் வாடிய மேனி பண்டையின் சிறவாது ஆயின் இம்மறை அலர் ஆகாமையோ அரிதே அஃதான்று அறிவர் உறுவிய அல்லல் கண்டு அருளி வெறி கமழ் நெடுவேள் நல்குவனே எனின் செறி தொடி உற்ற செல்லலும் பிறிது என கான் கெழு நாடன் கேட்பின் யான் உயிர் வாழ்தல் அதனினும் அரிதே
வாள் வரி வயமான் கோள் உகிர் அன்ன செம் முகை அவிழ்ந்த முள் முதிர் முருக்கின் சிதர் ஆர் செம்மல் தாஅய் மதர் எழில் மாண் இழை மகளிர் பூணுடை முலையின் முகை பிணி அவிழ்ந்த கோங்கமொடு அசைஇ நனை அதிரல் பரந்த அம் தண் பாதிரி உதிர் வீ அம் சினை தாஅய் எதிர் வீ மராஅ மலரொடு விராஅய் பராஅம் அணங்குடை நகரின் மணந்த பூவின் நன்றே கானம் நயவரும் அம்ம அசை கண்டிசின் வாழியோ குறுமகள் நுந்தை அடு களம் பாய்ந்த தொடி சிதை மருப்பின் பிடி மிடை களிற்றின் தோன்றும் குறு நெடுந்துணைய குன்றமும் உடைத்தே அரையுற்று அமைந்த ஆரம் நீவி புரையப் பூண்ட கோதை மார்பினை நல் அகம் வடுக் கொள முயங்கி நீ வந்து எல்லினில் பெயர்தல் எனக்கும் ஆர் இனிதே ஆர் இசை நிறை பெருந்திரை முழக்கமொடு இயக்கு அவிந்திருந்த கொண்டல் இரவின் இருங்கடல் மடுத்த கொழு மீன் கொள்பவர் இருள் நீங்கு ஒண் சுடர் ஓடா பூட்கை வேந்தன் பாசறை ஆடு இயல் யானை அணி முகத்து அசைத்த ஓடை ஒண் சுடர் ஒப்ப தோன்றும் பாடுநர்த் தொடுத்த கைவண் கோமான் பரியுடை நல் தேர்ப் பெரியன் விரி இணர்ப் புன்னை அம் கானல் புறந்தை முன் துறை வம்ப நாரை இனன் ஒலித்தன்ன அம்பல் வாய்த்த தெய்ய அசை தண் புலர் வைகுறு விடியல் போகிய எருமை நெய்தல் அம் புது மலர் மாந்தும் கைதை அம் படப்பை எம் அழுங்கல் ஊரே
உளைமான் துப்பின் ஓங்கு தினை பெரும் புனத்து கழுதில் கானவன் பிழி மகிழ்ந்து வதிந்தென உரைத்த சந்தின் ஊரல் இருங்கதுப்பு ஐதுவரல் அசை வளி ஆற்ற கை பெயரா ஒலியல் வார் மயிர் உளரினள் கொடிச்சி பெரு வரை மருங்கில் குறிஞ்சி பாட குரலும் கொள்ளாது நிலையினும் பெயராது படாஅப் பைங்கண் பாடு பெற்று ஒய்யென மறம் புகல் மழ களிறு உறங்கும் நாடன் ஆர மார்பின் வரி ஞிமிறு ஆர்ப்ப தாரன் கண்ணியன் எஃகுடை வலத்தன் காவலர் அறிதல் ஓம்பி பையென வீழாக் கதவம் அசையினன் புகுதந்து உயங்கு படர் அகலம் முயங்கித் தோள் மணந்து இன் சொல் அளைஇப் பெயர்ந்தனன் தோழி இன்று எவன் கொல்லோ கண்டிகும் மற்று அவன் நல்காமையின் அம்பல் ஆகி ஒருங்கு வந்து உவக்கும் பண்பின் இருஞ்சூழ் ஓதி ஒண் நுதல் பசப்பே
வேந்து வினை முடித்த காலை தேம் பாய்ந்து இன வண்டு ஆர்க்கும் தண் நறும் புறவின் வென்வேல் இளையர் இன்புற வலவன் வள்பு வலித்து ஊரின் அல்லது முள் உறின் முந்நீர் மண்டிலம் ஆதி ஆற்றா நன் நால்கு பூண்ட கடும் பரி நெடுந்தேர் வாங்கு சினை பொலிய ஏறி புதல பூங்கொடி அவரை பொய் அதள் அன்ன உள் இல் வயிற்ற வெள்ளை வெண் மறி மாழ்கியன்ன தாழ் பெருஞ்செவிய புன்தலை சிறாரோடு உகளி மன்றுழை கவை இலை ஆரின் அம் குழை கறிக்கும் சீறூர் பல பிறக்கு ஒழிய மாலை இனிது செய்தனையால் எந்தை வாழிய பனி வார் கண்ணள் பல புலந்து உறையும் ஆய் தொடி அரிவை கூந்தல் போது குரல் அணிய வேய்தந்தோயே
எரி அகைந்தன்ன தாமரைப் பழனத்து பொரி அகைந்தன்ன பொங்கு பல் சிறு மீன் வெறி கொள் பாசடை உணீஇயர் பைப்பய பறை தபு முது சிரல் அசைபு வந்து இருக்கும் துறை கேழ் ஊரன் பெண்டு தன் கொழுநனை நம்மொடு புலக்கும் என்ப நாம் அது செய்யாம் ஆயினும் உய்யாமையின் செறி தொடி தெளிர்ப்ப வீசி சிறிது அவண் உலமந்து வருகம் சென்மோ தோழி ஒளிறு வாள் தானைக் கொற்றச் செழியன் வெளிறு இல் கற்பின் மண்டு அமர் அடு தொறும் களிறு பெறு வல்சிப் பாணன் எறியும் தண்ணுமை கண்ணின் அலைஇயர் தன் வயிறே .
புணர்ந்தோர் புன்கண் அருளலும் உணர்ந்தோர்க்கு ஒத்தன்று மன்னால் எவன் கொல் முத்தம் வரை முதல் சிதறியவை போல் யானைப் புகர் முகம் பொருத புது நீர் ஆலி பளிங்கு சொரிவது போல் பாறை வரிப்ப கார் கதம் பட்ட கண் அகன் விசும்பின் விடு பொறி ஞெகிழியின் கொடி பட மின்னி படுமழை பொழிந்த பானாள் கங்குல் ஆர் உயிர் துப்பின் கோள் மா வழங்கும் இருளிடைத் தமியன் வருதல் யாவதும் அருளான் வாழி தோழி அல்கல் விரவுப் பொறி மஞ்ஞை வெரீஇ அரவின் அணங்குடை அருந்தலை பை விரிப்பவை போல் காயா மென் சினை தோய நீடிப் பல் துடுப்பு எடுத்த அலங்கு குலைக் காந்தள் அணி மலர் நறும் தாது ஊதும் தும்பி கை ஆடு வட்டின் தோன்றும் மை ஆடு சென்னிய மலை கிழவோனே
பல் இதழ் மென் மலர் உண்கண் நல் யாழ் நரம்பு இசைத்தன்ன இன் தீம் கிளவி நலம் நல்கு ஒருத்தி இருந்த ஊரே கோடு உழு களிற்றின் தொழுதி ஈண்டி காடு கால் யாத்த நீடு மரச் சோலை விழை வெளில் ஆடும் கழை வளர் நனந்தலை வெண் நுனை அம்பின் விசை இட வீழ்ந்தோர் எண்ணு வரம்பு அறியா உவல் இடு பதுக்கை சுரம் கெழு கவலை கோட்பாற் பட்டென வழங்குநர் மடிந்த அத்தம் இறந்தோர் கைப் பொருள் இல்லை ஆயினும் மெய்க்கொண்டு இன் உயிர் செகாஅர் விட்டு அகல் தப்பற்கு பெருங்களிற்று மருப்பொடு வரி அதள் இறுக்கும் வரி அறன் இல் வேந்தன் ஆளும் வறன் உறு குன்றம் பல விலங்கினவே தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது.
நன்று அல் காலையும் நட்பின் கோடார் சென்று வழிப்படூஉம் திரிபு இல் சூழ்ச்சியின் புன்தலை மடப்பிடி அகவுநர் பெருமகன் அமர் வீசு வண் மகிழ் அஃதைப் போற்றிக் காப்புக் கைந்நிறுத்த பல் வேல் கோசர் இளங்கள் கமழும் நெய்தலம் செறுவின் வளம் கெழு நன்னாடு அன்ன என் தோள் மணந்து அழுங்கன் மூதூர் அலர் எடுத்து அரற்ற நல்காது துறந்த காதலர் என்றும் கல் பொரூஉ மெலியா பாடு இன் நோன் அடியன் அல்கு வன் சுரைப் பெய்த வல்சியன் இகந்தன ஆயினும் இடம் பார்த்துப் பகைவர் ஓம்பினர் உறையும் கூழ் கெழு குறும்பில் குவை இமில் விடைய வேற்று ஆ ஒய்யும் கனை இருஞ்சுருணை பூண் கனி காழ் நெடுவேல் விழவு அயர்ந்தன்ன கொழும் பல் திற்றி எழாஅப் பாணன் நன்னாட்டு உம்பர் நெறி செல் வம்பலர்க் கொன்ற தெவ்வர் எறி படை கழீஇய சே அரிச் சின்னீர் அறு துறை அயிர் மணல் படு கரை போகி சேயர் என்றலின் சிறுமை உற்ற என் கையறு நெஞ்சத்து எவ்வம் நீங்க அழாஅம் உறைதலும் உரியம் பராரை அலங்கல் அம் சினை குடம்பை புல்லென புலம் பெயர் மருங்கில் புள் எழுந்தாங்கு மெய் இவண் ஒழிய போகி அவர் செய் வினை மருங்கில் செலீஇயர் என் உயிரே .
கேளாய் எல்ல தோழி வேலன் வெறி அயர் களத்து சிறு பல தாஅய விரவு வீ உறைத்த ஈர் நறும் புறவின் உரவுக் கதிர் மழுங்கிய கல் சேர் ஞாயிறு அரவு நுங்கு மதியின் ஐயென மறையும் சிறு புன் மாலையும் உள்ளார் அவர் என நம் புலந்து உறையும் எவ்வம் நீங்க நூல் அறி வலவ கடவுமதி உவக்காண் நெடுங்கொடி நுடங்கும் வான் தோய் புரிசை யாமம் கொள்பவர் நாட்டிய நளி சுடர் வானக மீனின் விளங்கித் தோன்றும் அருங்கடிக் காப்பின் அஞ்சுவரு மூதூர் திரு நகர் அடங்கிய மாசு இல் கற்பின் அரி மதர் மழைக் கண் அமை புரை பணைத்தோள் அணங்கு சால் அரிவையைக் காண்குவம் பொலம்படை பொன்னால் செய்த கலனை கலனை சேணம் கலி மாப் பூண்ட தேரே
சோமசுந்தரனார் உரை எழுச்சியாகிய இளமை அழகினை எழில் எழுச்சி இதனை நச்சினார்க்கினியர் வளர்ந்தமைந்த பருவத்தும் இது வளர்ந்து மாறியதன்றி இன்னும் வளரும் என்பது போன்று காட்டுதல் என்பர்.. எரி அகைந்தன்ன தாமரை இடை இடை அரிந்து கால் குவித்த செந்நெல் வினைஞர் கள் கொண்டு மறுகும் சாகாடு அளற்று உறின் ஆய் கரும்பு அடுக்கும் பாய் புனல் ஊர பெரிய நாண் இலை மன்ற பொரி எனப் புன்கு அவிழ் அகன் துறைப் பொலிய ஒள் நுதல் நறு மலர் காண்வரும் குறும்பல் கூந்தல் மாழை நோக்கின் காழ் இயன் வன முலை எஃகுடை எழில் நலத்து ஒருத்தியொடு நெருநை வைகு புனல் அயர்ந்தனை வைகு குளிச்சி தங்கிய என்ப அதுவே பொய் புறம் பொதிந்து யாம் கரப்பவும் கை இகந்து அலர் ஆகின்றால் தானே மலர் தார் மை அணி யானை மறப்போர்ச் செழியன் பொய்யா விழவின் கூடல் பறந்தலை உடன் இயைந்து எழுந்த இரு பெரு வேந்தர் கடல் மருள் பெரும் படை கலங்க தாக்கி இரங்கு இசை முரசம் ஒழிய பரந்து அவர் ஓடு புறம் கண்ட ஞான்றை ஆடு கொள் வியன் களத்து ஆர்ப்பினும் பெரிதே மௌவலொடு மௌவல் மலர்ந்த மாக் குரல் நொச்சியும் அவ் வரி அல்குல் ஆயமும் உள்ளாள் ஏதிலன் பொய்ம்மொழி நம்பி ஏர் வினை வளம் கெழு திரு நகர் புலம்பப் போகி வெருவரு கவலை ஆங்கண் அருள் வர கருங்கால் ஓமை ஏறி வெண்தலைப் பருந்து பெடை பயிரும் பாழ் நாட்டு ஆங்கண் பொலந்தொடி தெளிர்ப்ப வீசி சேவடிச் சிலம்பு நக இயலி சென்ற என் மகட்கே சாந்து உளர் வணர் குரல் வாரி வகை வகுத்து யான் போது துணைப்ப தகரம் மண்ணாள் நறுமண மரவகை தன் ஓரன்ன தகை வெங்காதலன் வெறி கமழ் பன் மலர் புனைய பின்னு விட சிறுபுறம் புதைய நெறிபு தாழ்ந்தன கொல் நெடுங்கால் மாஅத்து ஊழுறு வெண் பழம் கொடும் தாள் யாமை பார்ப்பொடு கவரும் பொய்கை சூழ்ந்த பொய்யா யாணர் வாணன் சிறுகுடி வடாஅது தீம் நீர்க் கான் யாற்று அவிர் அறல் போன்றே .
நுதலும் தோளும் திதலை அல்குலும் வண்ணமும் வனப்பும் வரியும் வாட வருந்துவள் இவள் என திருந்துபு நோக்கி வரைவு நன்று என்னாது அகலினும் அவர் வறிது ஆறு செல் மாக்கள் அறுத்த பிரண்டை பிரண்டைத்தண்டு ஏறு பெறு பாம்பின் பைந்துணி கடுப்ப நெறி அயல் திரங்கும் அத்தம் வெறி கொள உமண் சாத்து இறந்த ஒழி கல் அடுப்பில் நோன் சிலை மழவர் ஊன் புழுக்கு அயரும் சுரன் வழக்கு அற்றது என்னாது உரம் சிறந்து நெய்தல் உருவின் ஐது இலங்கு அகல் இலை தொடை அமை பீலிப் பொலிந்த கடிகை மடை அமை திண் சுரை மரக் காழ் வேலொடு தணி அமர் அழுவம் தம்மொடு துணைப்ப துணிகுவர் கொல்லோ தாமே துணி கொள மறப் புலி உழந்த வசிபடு சென்னி உறு நோய் வருத்தமொடு உணீஇய மண்டிப் படி முழம் ஊன்றிய நெடு நல் யானை கை தோய்த்து உயிர்க்கும் வறுஞ்சுனை மை தோய் சிமைய மலை முதல் ஆறே மாலை நேரத்தில் தலைவியைக் களவுக்குக் குறித்த இடத்திலே சேர்த்துவிட்டு வரும் தோழி எதிரே வரும் தலைவனிடம் கூறுகின்றாள்.
நெடுவேள் மார்பின் ஆரம் போல செவ்வாய் வானம் தீண்டி மீன் அருந்தும் பைங்கால் கொக்கு இனம் நிரை பறை உகப்ப எல்லை பைப்பய கழிப்பி குடவயின் கல் சேர்ந்தன்றே பல் கதிர் ஞாயிறு மதர் எழில் மழைக் கண் கலுழ இவளே பெரு நாண் அணிந்த நறு மென் சாயல் மாண் நலம் சிதைய ஏங்கி ஆனாது அழல் தொடங்கினளே பெரும அதனால் கழிச் சுறா எறிந்த புண் தாள் அத்திரி நெடு நீர் இருங்கழி பரி மெலிந்து அசைஇ வல் வில் இளையரொடு எல்லிச் செல்லாது சேர்ந்தனை செலினே சிதைகுவது உண்டோ பெண்ணை ஓங்கிய வெண்மணல் படப்பை அன்றில் அகவும் ஆங்கண் சிறு குரல் நெய்தல் எம் பெருங்கழி நாட்டே
இந்நிலையில் தென்னிந்தியாவில் நீண்ட காலமாக கால் ஊன்ற முயற்சி மேற்கொண்டு வரும் பிவிஆர் சினிமாஸ் எஸ்பிஐ நிறுவனத்தின் பங்குகளை வாங்க போவதாக கடந்த சென்னை தமிழ்சினிமாவில் எதார்த்ததை பேசும் படங்கள் வருவது அரிது.
இந்நிலையில் சமீபத்தில் இப்படம் தணிக்கை குழுவினருக்கு காண்பிக்கப்பட்டு சென்னை ஒரு லட்சம் கோடியில் தமிழ்நாட்டில் ஊழலை ஒழிக்க ஒரு திட்டம் வைத்துள்ளேன் என்று மக்கள் நீதி மய்யம் கட்சியின் தலைவர் கமல்ஹாசன் கூறியுள்ளார்.
படத்தின் சென்னை வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம் ரஜினி முருகன் பட வரிசையில் அடுத்து சிவகார்த்திகேயன பொன்ராம் இணைந்துள்ள படம் சீமராஜா.
இதுதவிற சிவகார்த்திகேயன் ரவிக்குமார் கூட்டணியில் உருவாகிவரும் சையின்ஸ் பிக்ஷன் படத்தின் சூட்டிங்கும் எம்.ராஜேஷ் இயக்கத்தில் உருவாக்கி வரும் படத்தின் படபிடிப்பு பணிகள் பரபரப்பாக நடந்து சென்னை மக்கள் நீதி மய்யம் கட்சியின் தலைவர் நடிகர் கமல் ஹாசன் தீவிர அரசியலில் இறங்கியுள்ள நிலையில் அரசியலுக்காக சினிமாவை விடமுடியாது என்று திட்டவட்டமாக கூறினார்.
இந்நிலையில் இந்த சென்னை காளி படத்தை முடித்த கையுடன் விஜய் ஆண்டனி அடுத்து திமிரு பிடிச்சவர் கொலைகாரன் ஆகிய படங்கலில் நடித்து வருகிறார்.
தொகுப்புமார்க்கண்டு தேவராஜா..பண்டுதொட்டு அநுராதபுரத்திற்கு வடக்கில் அமைந்த பிரதேசம் வட இலங்கை பாளி மொழியில் நாகதீபம் எனவும் தமிழில நாகநாடு எனவும் தனித்து அடையாளப்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளதைக் காணலாம்.
சற்றுப் பிற்பட்ட காலத்தில் தமிழகத்தில் தோன்றிய இரு பெரும் காப்பியங்களில் ஒன்றான மணிமேகலை தமிழகத்திற்கு அப்பால் கடல் டந்து செல்ல வேண்டிய இடங்களில் ஒன்றாக இந்த நாகநாடு என்ற பிரதேசத்தைக் குறிப்பிடுகிறது.
ஏறத்தாழ இதன் சமகாலத்திற்குரிய தமிழக வேலூர்ப்பாளையச் செப்பேட்டில் பல்லவ மன்னன் ஒருவன் தமிழகத்திற்கு அப்பால் சென்று நாககுல பெண்ணொருத்தியை மணந்த செய்தி சொல்லப்படுகிறது.
சோழர் காலத்திற்குரிய கலிங்கத்துப்பரணியில் சோழ வம்சத்து கிள்ளிவளவன் நாகநாட்டு இளவரசி ஒருத்தியை மணந்தான் எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
மேற்கூறப்பட்ட ஆதாரங்களையும் அவற்றோடு தொடர்புடைய வரலாற்றுச் சம்பவங்களையும் ஒப்பு நோக்கி ஆய்வு செய்த அறிஞர்கள் இவற்றில் சுட்டிக்காட்டப்படும் நாகதீபம் நாகநாடு ஆகிய இடப் பெயர்கள் அக்காலத்தில் அநுராதபுரத்திற்கு வடக்காக அமைந்த தற்கால வடஇலங்கையையே குறித்ததாக அடையாளப்படுத்தியுள்ளனர்.
இவ்வாறு வரலாற்று ஆவணங்களில் வடஇலங்கை தனித்து அடையாளப்படுத்திக் கூறியிருப்பதற்கு அதன் சமகால அநுராதபுர பொலநறுவை நாகரிக வட்டத்தில் இருந்து வட இலங்கை வேறுபட்டு இருந்தமை காரணம் எனக் கருத இடமளிக்கிறது.
அதில் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்லியல் ஆய்வுகளையும் தொல்லியல் கண்டுபிடிப்புக்களையும் வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வருவதே இக்கட்டுரையின் கருப் பொருளாகும்.
ஆபிரிக்கா பிரான்ஸ் ஜேர்மன் சீனா ஜாவா என உலகில் சில நாடுகளில் மனிதபரிணாமம் நிகழ்ந்ததற்கான சான்றுகள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளன.
ஆயினும் விஞ்ஞானபூர்வமான சமீபகாலத் தொல்லியற் கண்டுபிடிப்புக்கள் பாளி இலக்கியம் கூறும் சில கருத்துக்களை மீளாய்வு செய்யத்தூண்டியுள்ளன.
இம்மக்கள் நாடோடிகளாக மிருகங்களை வேட்டையாடியும் இயற்கையாகக் கிடைத்த பழங்களையும் கிழங்கு வகைகளையும் காய்கனிகளையும் உண்டும் வாழ்ந்து வந்தனர் என்பதை இங்கு கிடைத்த கல்லாயுதங்கள் உறுதிசெய்கின்றன.
இவ்வாதாரங்கள் இலங்கையின் முதலாதவது மனித குடியிருப்பின் தொடக்கப் புள்ளியாக இரணைமடுவை அடைளாளப்படுத்தியதன் மூலம் கிளிநொச்சியின் வரலாற்றுத் தொன்மை வெளிச்சத்திற்கு வந்தது.
இரணைமடுவில் கற்கால மக்கள் வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து தென்னிலங்கையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகளின் போது முந்துல இரத்தினபுரி ஆகிய இடங்களிலும் இதையொத்த கற்கால மக்கள் வாழ்ந்துள்ளனர் என்பது தெரியவந்துள்ளது.
இக்கண்டுபிடிப்புக்கள் இலங்கை பற்றிய எதிர்கால ஆய்வுகளில் கற்கால மக்களுக்கும் பிற்காலத்தில் மொழியடிப்படையில் இரு இனங்களாகத் தோன்றிய தமிழ் சிங்கள மக்களுக்கும் இடையிலான உறவுகளைத் தெரிந்து கொள்ள உதவும் என்பதில் ஐயமில்லை.
இந்த மக்கள் தமிழகத்தின் தென்பகுதியில் இருந்து முதலில் வட இலங்கையில் குடியேறி இங்கிருந்தே இலங்கையின் ஏனைய பகுதிகளுக்குப் புலம் பெயர்ந்தனர் என நம்பப்படுகிறது.
அண்மையில் இக்கட்டுரை ஆசிரியர் தொல்லியல் மாணவர்களுடன் இணைந்து பூநகரி கல்முனைப்பகுதியில் மேற்கொண்ட அகழ்வாய்வில் இப்பண்பாட்டு மக்கள் பயன்படுத்திய குவாட்ஸ் சேட் வகையைச் சார்ந்த கற்கருவிகளைக் கண்டு பிடிக்க முடிந்தது.
இக்கருவிகள் முன்னர் இரணைமடுப் பகுதியில் வாழ்ந்த கற்கால மக்கள் பயன்படுத்திய கருவிகளை விட கூடிய தொழில் நுட்பமும் கலைநயமும் பொருந்தியதுடன் ஒரளவு நாகரிகமுடைய மக்களாகவும் இங்கு இருந்துள்ளனர் என்பதையும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
தென்னிலங்கையில் இப்பண்பாடு பற்றி மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகளில் இருந்து இவர்களிடத்தில் இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்யும் மரபு தானியங்களைச் சேகரிக்கும் முறை மட்பாண்டத்தின் பயன்பாடு குகைகள் பாறைகள் சமவெளிகள் என்பவற்றில் ஓவியங்கள் சிற்பங்கள் என்பவற்றைப் படைக்கும் முறை நெருப்பின் பயன்பாடு என்பனவற்றை அறிந்திருந்தனர் என்பது தெரியவந்துள்ளது.
வடஇலங்கையிலும் குறிப்பாக இம்மக்கள் வாழ்ந்த கிளிநொச்சி மாவட்டத்திலும் இதுபோன்ற விரிவான ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படுமானால் இப்பிரதேசத்தின் பூர்வீக மக்கள் அவர்களது பண்பாட்டு வரலாறு என்பன வெளிச்சத்திற்கு வரும் என்பதில் ஐயமில்லை.
மானிடவியல் அறிஞர்கள் இலங்கையிலும் தென்னிந்தியாவிலும் வாழ்ந்த இந்நுண்கற்கால மக்கள் ஒரே இனவர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எனக் குறிப்பிடுகின்றனர்.
தொல்லியலாளர் இலங்கையில் பயன்படுத்தப்பட்ட நுண்கற்காலக் கருவிகளுக்கும் கர்நாடகம் உட்பட தென்னிந்தியாவில் பயன்படுத்தப்பட்ட கருவிகளுக்கும் இடையே நெருங்கிய ஒற்றுமை இருப்பதாகச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
அதிலும் இலங்கையில் பயன்படுத்தப்பட்ட இரு பக்க அலகுடைய நுண்கற்காலக் கல்லாயுதங்கள் தமிழகத்தில் பாம்பன் கடற்கரைக்கு அண்மையில் உள்ள தேரிக் கலாச்சாரத்துடன் ஒரே பிராந்தியம் எனக் கருதும் அளவிற்கு ஒற்றுமை கொண்டுள்ளதாக அல்ஜின் குறிப்பிடுகிறார்.
மொழியியலாளர் மொழி அடிப்படையில் இலங்கை தென்னிந்திய நுண்கற்கால மக்களிடையே நெருங்கிய ஒற்றுமை இருப்பதாகச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
இவ்வொற்றுமைகளின் அடிப்படையில் இலங்கையில் வாழ்ந்த நுண்கற்கால மக்கள் தென்னிந்தியா அதிலும் குறிப்பாக தமிழகத்தில் உள்ள தேரி மணற்குன்றுப் பகுதியிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து வந்தனர் எனக் கூறப்படுகிறது.
கலாநிதி இந்திரபாலா வடஇலங்கை அதிலும் குறிப்பாக யாழ்ப்பாணக் குடாநாடு தமிழகத்தின் தொடக்க வாயிலாக இருப்பதால் தமிழகத்தில் இருந்து புலம் பெயர்ந்த இம்மக்கள் முதலில் யாழ்ப்பாணத் தீபகற்பத்திலேயே குடியேறியிருக்க வேண்டும் எனக் கருதுகிறார்.
அவற்றுள் தென்னிலங்கையில் அநுராதபுரமும் வட இலங்கையில் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் உள்ள பூநகரி மற்றும் கந்தரோடை என்பன மிகப்பெரிய பெருங்கற்கால குடியிருப்பு மையங்களாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன.
இம்மக்கள் இறந்தவர்களுக்கு மறுபிறப்பு உண்டு என்ற நம்பிக்கையில் அவர்களுக்கு மிகப்பெரிய கற்களைப் பயன்படுத்தி ஈமச் சின்னங்களை அமைத்ததினால் இப்பண்பாடு பெருங்கற்காலப் பண்பாடு என அழைக்கப்பட்டது.
ஆனால் பெரிய கற்கள் காணப்படாத இடங்களில் மிகப் பெரிய தாழிகளை அமைத்து அதற்குள் இறந்தவர்களின் உடலை அடக்கம் செய்யும் மரபு காணப்பட்டது.
இப்பெருங்கற்கால ஈமச்சின்னங்களிலும் அவர்களது குடியிருப்பு பகுதிகளில் கிடைத்த ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் இப்பண்பாட்டுடன் தான் தென்னிந்தியாவைப் போல் இலங்கையிலும் நிலையான குடியிருப்புக்கள் நீர்ப்பாசன விவசாயம் இரும்பின் உபயோகம் கறுப்பு சிவப்பு நிற மட்பாண்டங்களின் பயன்பாடு மந்தை வளர்ப்பு சிறு தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி அரச தோற்றம் நகரமயமாக்கம் சமூக உருவாக்கம் என்பன தோன்றியமை தெரியவந்துள்ளது.
கிளிநொச்சி மாவட்டத்தைப் பொறுத்தவரை அங்கு நுண்கற்காலப் பண்பாட்டைத் தொடர்ந்து இப்பெருங்கற்கால மக்கள் வாழ்ந்ததற்கான பலவகைப்பட்ட சான்றுகள் இரணைமடு வெற்றிலைக்கேணி குஞ்சுப்பரந்தன் பூநகரி போன்ற இடங்களில் பரவலாக கிடைத்துள்ளன.
ஏனெனில் அங்கு இதுவரை முழுமையான அகழ்வாய்வு மேற்கொள்ளப்படாத நிலையிலும் இரணைமடுக் குளத்திற்கு கிழக்காக உள்ள மேட்டுநிலப் பகுதியில் இருந்து இப்பண்பாட்டு மக்கள் வாழ்ந்ததை உறுதி செய்யும் தாழிகளின் உடைந்த பாகங்கள் கறுப்புச் சிவப்பு நிற மட்பாண்ட ஓடுகள் கழிவிரும்புகள் கல்மணிகள் சுடுமண் உருவங்கள் என்பன கிடைத்துள்ளன.
இங்கு விரிவான அகழ்வாய்வுகள் நடத்தப்படுமானால் இங்கு வாழ்ந்த பெருங்கற்கால மக்களது பண்பாட்டின் பல சிறப்புக்கள் வெளிவரும் எனலாம்.
இலங்கையில் பெருங்கற்கால ஈமத்தாழி சின்ன முறை காணப்பட்ட இடங்களில் ஒன்றாக கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் உள்ள குஞ்சுப்பரந்தன் காணப்படுகிறது.
இது பற்றிய செய்தி அப்போதைய உதவி அரசாங்க அதிபராக இருந்த கலாநிதி .க.குணராசா அவர்களுக்குத் தெரியப்படுத்திய போது அவர் நேரில் சென்று அவற்றைப் பார்வையிட்டதுடன் அத்தாழிகள் பற்றியும் விரிவான கட்டுரையை எழுதியிருந்தார்.
இத்தாழி காணப்பட்ட வயற்பரப்பின் ஓரங்களில் காணப்படும் உடைந்த தாழிகளையும் பலவகைப்பட்ட மட்பாண்டங்களையும் நோக்கும் போது இங்கு பொம்பரிப்பு போன்ற பெருங்கற்கால ஈமத்தாழி மையம் இருந்திருக்கலாம் என்பது தெரிகிறது.