sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
கோசலை சுமித்திரைகளோடு என்னையும் என்புதல்வரான இராமன் இலக்குவன் சத்துருக்கனாய மூவரையும் அவலத்திற் றள்ளி நீ சுகமாயிருப்பாயாக பரதன் எங்களைவிட்டு உன்னுடன்கூடித் தேசத்தையும் சுற்றத்தாரையும் மற்றெல்லோரையும் கொன்று சந்தோசமாக அரசியற்றட்டும் மந்திரபூர்வமாக மணவறையிற் பிடித்த உன்கரத்தை நிராகரிக்கிறேன் இனி எனக்கு நீ மனைவியில்லை நான் உன்கணவனுமல்லன் எனக்குப்பிறந்த உன்மகனையும் நிராகரிக்கிறேன் நீயும் உன் புதல்வனும் எனக்கு ஈமக்கடனெதுவும் இறையளவும் இயற்றொணாது வசைவெள்ளம் நீந்தாய் நீந்தாய் நின்மகனோடு நெடிதென்றான்சொன்னேன் இன்றே இவள் என் தாரமல்லள் துறந்தேன் மன்னேயாவான் வரும் அப் பரதன்றனையும் மகனென்றுன்னேன் முனிவா அவனும் ஆகான் உரிமைக்கு என்றான்.
இராமாபிடேகம் தடைப்படுமாயின் நான் பிழையேன் என்று அவன் வாய்விட்ட சொற்கள் இராமனிடத்து மன்னவன் வைத்துள்ள பெருங்காதலையும் அவனுக்கு முடி சூட்டுவதிலுள்ள பேராதரத்தையும் தெளிவாக்கும்.
தருமத்தில் இராமனைவிட மேலானவன் பரதன் தரினும் அரசைத் தான்கொள்ள இசையான் என்று தானே நன்கறிந்து புகழ்ந்த பாவமற்ற பரதனையும் மாயாப் பழிக்கு ஆட்படுத்தித் தன் மகனன்று எனும் புன்மொழிபுகல்வதேன்?
தவறுடைய தன் பெருவிருப்பம் தடுக்கப்படவே தன் தவறு நினைந்து வெட்கமும் வேட்கையும் வெதுப்ப உளையும் தசரதனுள்ளக்கனல் அவனறிவைக் கருக்கிப் புன்புரைச் சொற்பொறி பொதுளிய புகைதருவதாயிற்று.
பொய்யுளம் புழுங்கத்தம் புரைபுகை வாயால் மெய் நிறுவ முயல்வாரை வைது தங்குறை மறைக்கப் புகல்தேடுவது அறனஞ்சா வஞ்ச நெஞ்சரியல்பாம்.
தன் காதற்கிழவனை அறவழி நிறுத்துங் கற்புக் கடனாற்றுவதையே கருதி எனைத்தானும் அவன் சொற்சோர்வைச் சுட்டாமற் கணவன் வாய்மையையும் காக்க விரும்பித் தனக்கு அவன் தந்துள்ள வரத்தை வியாஜமாக்கி அவன் நெஞ்சறி புரைவிருப்பை நிறைவேற்றவிடாது தடுக்கும் தெய்வக் கற்பினளான கைகேயி தூய சிந்தையின் திறத்தை மேலே விரித்துரைத்துள்ளேன்.
கைகேயின் விவாக காலத்திற்றசரதன் செய்த சுல்கப்ரதிஜ்ஞையைப் பரதனுக்குச் சொல்லிய பின் இந்தக் காரணத்தால் நமது தகப்பனாரை மெய்யனாக்கக் கருதிய கீர்த்திவாய்ந்த உன் தாயார் இரண்டு வரங்களைக் கேட்டுக்கொண்டார் எனத் தன் சிற்றன்னையின் தோமில் தூமனப்பாங்கை இராமனே எடுத்துரைத்துத் தம்பியைத் தெருட்டுகின்றான்.
இவ்வுண்மையைத் தமயன் வாய்க் கேட்டறியுமுன் தன் தாயைத் தன்பாற் காதல் காரணமாகத் தவறு நயந்து செய்தவனாக் கருதி அவளைப் பழி வளர்த்த செவிலி எனப் பலபட நொந்து அவள் பழியும் போக்கியருளுமாறு இரந்த பரதன் உண்மையுணர்ந்த பிறகு அவளை யாண்டும் பழித்திலாமையும் உய்த்துணரற்பாற்றாம்.
இதுகாறும் சொல்லிப்போந்தவற்றால் தீவினை நயப்புறுதல் செய்தவன் தசரதனேயா மென்பதும் அவன் சொற்சோர்ந்து அறம் துறவாது அவன் வாய்மையைப் பேணி நிறுத்தும் கற்பறக் காதலாற் கைகேயி மாயாப் பெரும்பழி விரும்பியேற்றுக் கணவன் புகழ் நிறுவ முன்வந்தாளென்பதும் ஐயமற விளக்கமாகுமன்றோ?
கணவன் கழிபெருங் காதலுக்குரிய எழிலுறும் இராமன் பூழிவெங்கானம் புகுமாறு விரும்புவது அவள் வெறுங்கொடுமையையன்றிப் பிறிது குறிப்பதுண்டோ?
கைகேயி இராகவனிடத்து உண்மைக் காதல் மிகவுடையாள் என்பதைத் தசரதன் இராமன் இவர்கள் வாய்ச் சொற்களாலும் கைகேயி துளக்கமற விளக்கும் தன் உள்ளக்கிடையாலும் இருபெரும் புலவரும் தரும் கவித்துறையாலும் முன்னரே கண்டுளோம்.
பட்டம் இராமனுக்கு ஆவதில் எல்லையும் ஒப்பும் அற ஒல்லை மகிழ்ச்சியுற்ற தேவி தன் மகனலவிருப்பாலேனும் இராகவன்பால் வெறுப்பாலேனுமன்று கணவன் சொல்லறம் நிறுவும்தன் காதனிறை கற்பு முறை கருதியே இராமன் அரியாசனம் ஏறுவதை நிறுத்தத் துணிந்தது என்பதையும் செவ்வனே தெரிந்துளோம்.
ஆகவே தூமொழிமடமானான மன்னன் மனைவி இறைமையாக்கம் ஏற்கொணாத இராமனை நாடகற்ற எண்ணி நல்லருள் துறக்க ஏய்ந்த தகவுடைப் பிறிது காரணம் இருக்க வேண்டும்.
அளியறாத தூயசிந்தையள் அன்று இராமனைச் சேய்த்தாயவனஞ் செறிக்க எண்ணிய காரணம் இருதிறப்படுமென்று உணரலாகும் அறத்துறை நியதியும் அரச நீதியுமே தேவியை அத்துணிவுகொள்ளத் தூண்டியிருக்க வேண்டும்.
இராமன்பால் வைத்த பேராதரப்பிணிப்புண்டு அறமிறந்த வேந்தன் மீண்டும் தன் கழிபெருங் காதல் காரணமாக அல்லவையாற்றாவாறு காத்து அவன் மனதைப் புனித நிலையில் நிறுவக் கற்புயர் கைகேயி கருதுவது இயல்பாம்.
அமிழ்தும் அளவிறந்தால் நஞ்சாமாதலின் அரசனை அறநெகிழ்வித்தலைக்கும் அளப்பரும் மகவாசையைக் குறைத்து மனத்தூய்மையேற்றி அவா அகற்றி அறம் ஆற்றச் செய்விப்பதற்குச் சில காலமேனும் இராமனினின்றும் அவனைப் பிரித்து வைத்தல் இன்றியமையாததெனக் கண்டாள்.
தன் உளம் விழுங்கி தவாநிறைக் காதல் வழிபாட்டுக்குத் தனியுரிய தசரதன் கடவுட்படிவம் தருமநிலை தவிர்ந்து மாசூரக் கண்ட மெல்லியலாள் அல்லாந்து நெஞ்சழிந்து அவலத்தால் மாழ்கி மனமறுகி நைந்து நொந்ததை முன் குறித்துள்ளேன்.
தன்னகமகலா மன்னனை எனைத்தானும் மாசகற்றிப் புனிதனாக்குவதையே தெய்வக் கற்புடைய தேவியின் ஆவி அவாவுமென்பதில் விந்தையும் சந்தேகமும் இல்லையன்றே.
அதனாற்றன் கணவன் கருத்து அறத்துறையில் நிலைப்பதற்கு இடையூறாய் நிற்கும் இராமனைத் தசரதனைப் போலவே தானும் அன்பு செய்பவளாயினும் தலைவன் நலம் விரும்பித் தணக்கத் துணிவாள்.
தநயன் காதல் காரணமாகத் தவறுவந்த தலைவன் அவலப்படுவனென்று அஞ்சி வாளாவிருப்பின் வேந்தன் மிகைவிழைவின் விபரீத விளைவு முளையிற்கிள்ளா முதிர் முள்மரம்போற் களைகையு மயலும் காழ்த்தபின் அடர்க்கு மாகலின் அவன் பிழைவிழைவிற் கைகேயி கண்ணோட்டம் கடியலானாள்.
மகன் பிரிவாற்றா மன்னவன் வருத்தம் தவறுடையவனிடைத் தகவுறுதவமாய் முன் துனிவிளைப்பினும் பின் பயன் பெரிதுதவும் பெற்றியை நினைந்து அதிற் றுணிவுகொண்டாள்.
மகனிடைக் காதல் மிகுவதன் பயனாத் தகுதி மறந்து தன் அறமிறந்த தன் தலைவன் மனத்தைச் சென்றவிடத்தாற் செலவிடா தீதொரீஇ நன்றின்பா லுய்ப்ப தறிவு எனக்கண்ட கைகேயி அவனை அறவழிப்படுத்தத் தான் செயற்பாலதோர்ந்து தேர்ந்தாள்.
தான் அறமாக்ககண்டதனை முட்டின்றி முடிப்பதில் நெடுநீர் மறவி மடி துயில் நான்கும் கடி நீரளாகையால் கைகேயி காண்டொறும் காதலன் கருத்தழியக் காரணமாய் நின்ற இராமனைத் தன் கணவன் காணாதகற்றத் துணிந்து நின்றாள்.
ஊழிபெயரினும் தான்பெயராள் சான்றாண்மைக்கு ஆழியெனப்படுவாள் ஆய பெருமகள் வேந்தன்பாற் றான்கொளற்குரிய வரமிரண்டில் ஒன்றாற் பிறந்துரிய பரதனுக்கு அரசும் மற்றதனான் மன்னனுக்கு அவன் கழிபெருங்காதற் றிருமகனின் பிரிவும் அறங்கருதி வேண்டுந் திறத்துரவு கொண்டாள்.
தசரதனாணை செல்லுமிடத்து எங்கு அவன் இருப்பினும் தசரதன் தானறியாமல் தநயனைத் தருவிக்கவும் தருமங் கருதாமல் அவனை அயோத்திக்கு அரசனாக்கவும் வினைபல விழைந்து சூழ்வான்.
கோதுடைய குரிசில் மனமும் வினையும் மாசுநீங்கித் தூய்மைபெற்று அறத் துறையில் நிலைத்திறுக வேண்டுவதோரவதி இராமனை விரதமேற்கொண்டு வனம் வசிக்க வகையறிந்து வழிப் படுத்திற் பின் அவனைப் பேதித்து விரதம் விடச் செய்யவல்லார் உலகில் இல்லை என்றும் இராமனைப் பிரிந்து நாளடைவிற் சபலம் நீங்கித் திருந்திய தசரதன்மனம் அறத்துறையில் நிலைப்பதாகுமென்றும் தெரிவாள்.
அவ்வாறு சம்மதித்து வரங்கொடுத்த பின்னும் தசரதனும் கோசலையும் இராமனை வனம்போக வேண்டாமற்றடுத்து இருத்த முயலுவதும் அறம் துறவாப் பெருந்திறலான இராமன் அவர் விருப்பத்தை மறுத்து அறத்துறை யறிவுறுத்தித் தான்குறித்தபடி வனம் வசிக்கும் விரதமேற்கொண்டு ஒழுகுவதும் கைகேயியின் உரவுணர்ச்சியை உறுதிப்படுத்தி நிற்கும்.
அதன்பின் பரதனை இந்த இராச்யத்திலிருந்து ஒருவராலும் அசைக்க முடியாது என்று கோப்பெருந்தேவிக்குக் கூனி இவ் விறைமையியல வசியத்தை ஞாபகப்படுத்திக் கூறிவைத்ததாக வான்மீகர் விதந்தோதியுள்ளார்.
இவ்வாக்க மாறுபாட்டுக்கு முழு முதற்காரணமாகும் சுல்கச்சூள் வரலாறு முற்றும் மறையினும் ஓம்பி மறைக்கப்பட வேண்டுமெனத் தன் கணவன் நலங்கருதும் தெய்வக்கற்பினாள் தீர்மானித்து விடுகின்றாள்.
கேகயர்க்கிறை திருமகள் வரன்முறை திறம்பித் தன்மகனலம்விரும்பி இறைமை யாக்கம் பரதனுக்காக்க வலிந்து அதை அபகரித்து அவனுக்கு உபகரிப்பதாகவே அனைவரும் எண்ண நேருமன்றோ?
தங்கள் விசேட மதிப்பிற்கும் அன்பிற்கும் பாத்திரமாகாத ஒரு கோமகனுரிமையை அவனுக்கில்லாது பறித்து உரிமையற்ற மற்றோர்மகன் வலிதிற் கொண்டாலே குடிகள் அதை வெறுப்பது இயல்பாகும்.
நொதுமல் நிலையுடைய குடிகளே வெறுப்பராயின்இராமனுக்கு உற்ற சுற்றத்தினரும் நண்பினரும் அவனபிடேகத்தை நிறுத்தி அதைப் பரதனுக்குப் பண்ணத் துணிந்ததை எண்ணி மனம் புண்ணாகிக் கவலாதொழிவரோ?
இது நிற்க இராமனோ இளமையும் எழிலும் இன்புறுத்தும் பிறநலம் பலவும் படைத்த பருவத்திருமகன் தசரதன் தன் காதற்சூழ்ச்சிக்குத் துணைகருதி இவனைத் தன் படைகளும் குடிகளும் பழகி நயக்கும்படிபரதனில்லாத போது அரசியற்றுறை புகுத்தி அணிமையாலும் நெருக்கத்தாலும் யாவரும் நேசிக்கச் செய்துள்ளான்.
இயலுரிமையும் அயல் துணையும் உடையனாகக் கருதப்படும் இராமன் கைகேயி கொடுமையால் உரிமை பறிக்கப்படுவதாயும் வரன்முறை மரபழித்து உரிமையும் சார்பும் இல்லாத பரதன் அரசை வலிதிற் கொள்வதாயும் ஒக்கலும் பக்கலும் உறவினரும் ஊராரும் கருதுங்கால் இராமன் நட்பினர் மனம்புழுங்கிப் பரதனழிவு சூழாதொழியார்.
தந்தையைக் கொன்று பரதனுக்குப் பரிந்து வரும் பலரையும் பொருதழித்துத் தமையனுக்குத் தானே முடிசூட்டப் போவதாய்க் கூசாது பேசிய இலக்குவன் போர்முழக்கம் அறிந்தபின்னும் பரதன் முடிசூட்டு இடையூறின்றி நிறைவேறும் என்று எண்ண நியாயமுண்டோ?
முன்னரே குலப்பகை பூண்டுள்ள மிதிலைமன்னன் தன் மருகனுக்கில்லாது அரசைக் கேகயன்பேரன் அடைவதாயும் அதுபற்றி இராமன்சார்பினர் மாறுகொண்டு மலையப்போவதாயும் அறிவானாயின் அவ்ர்க்கு அவன் அவசியம் படைத்துணையனுப்பத் தாழானன்றோ?
இன்னும் தொல்லைச் சுல்கச்சூளைச் சொல்லாமல் பிறப்பால் இராமனே இறைமைக்குரியனென யாவரும் எண்ணும்படி செய்வித்ததோடும் அமையாமல் அவனுக்குத் துணையும் பெருக்கச் சூழ்ந்து வினைமுடித்த மன்னனே ஊரிலில்லாத பரதன் பக்கத்தவர் யாரேனும் பண்டை வரலாறறிந்து தடுப்பிற் கலகம் விளையுமென்று அஞ்சி இராமனைப் படையுடை நட்பினர் புடைசூழ்ந்து காத்தல் கடன் என விரும்பிப் பணித்துணரும் நாம் கைகேயி அரசன்பால் வரம்கேட்டு வஞ்சித்து உடைமைபறிக்கப் பரிபவப்படுவனாகப் பலராலுங் கருதப்படும் இராமன் பாற் பரிவுடையார் பகையஞ்சி அது தகையும் வழிதேடுவது இயலன்றென்பேமோ?
கொள்ளான் நின்சேய் இவ்வரசு அன்னான் கொண்டாலும் நள்ளாது இந்த நானிலம் என்று நாட்டவர் பரதனாட்சியை ஏற்கமாட்டாமையை மன்னவனே மனைவிக்கு வற்புறுத்துகின்றான்.
நின் மெய்ம்முறை நீத்த நெஞ்சம் மையிற்கரியாளெதிர் நின்னை நன்மௌலி சூட்டல்...கருதித் தடைசெய்குநர் தேவரேனும்....... சுடுவான் துணீந்தேன் என்று இலக்குவன்வாயால் இராமன் நட்பினர் சீற்றமும் துணிவும் தெரிவிக்கப்பட்டு உள்ளது.
என்னையும் இராமனையும் இலக்குவனையும் விட்டுப் பரதன் உன்னுடன் கூடி நகரையும் நாட்டையும் பந்துக்களையும் மற்ற அனைவரையும் கொன்றுவிட்டுச் சந்தோசமாக அரசு செய்யட்டும் என்று தசரதன் வாயிலும் வையமையல் தோன்றாநெறிவாழ் துணைத்தம்பியை பரதனைப் போர்தொலைத்தோ என்று இராமன் வாயிலும் இராமன் வனத்தகலப் பகையற்றதான நாட்டை நீ அடையலுற்றாய் எனப் பரதனிடம் பேசும் கோசலை வாயிலும் எழும் வாக்கியங்களின் குறிப்பறிய வேண்டும்.
அனைவரையும் பொருதழித்தாலன்றிப் பரதனுக்கு ஆட்சி அமைவதன்றாமெனவிதந்து கூறப்பட்டுள்ள உண்மையை மறக்கொணாது இவ்வாறு தான் தடுத்து இராமாபிடேகம் நிறுத்தப்படுவதால் விளையும் கலகமும் கேடும் கைகேயி விரும்புவதன்றே அத்தீமை விளையாது காத்துப் பரதன் பிறப்புரிமையான அரசாட்சியை நிலைபெற நிறுத்த நினைக்கும் தேவி இவ்விபரீத விளைவனைத்தும் இராமனை நாடகற்றினன்றித் தடுப்பதரிதென நினைப்பது இயல்பாம் அன்றோ?
அவனறமும் புகழும் பேணிப் பாவமும் பழியும் விலக்க விரும்பியே உண்மையை அறவே மறைத்து வரத்தை வற்புறுத்தி அறம் நிறுவத் துணிந்த தூயகற்பினாளுக்குஇவ்விரு முடிவும் பொறுமையுடன் கருதத்தகுவதாமோ?
கணவன் பழியஞ்சி உண்மையை ஒளிக்கவும் தீவிளைவை வெறுத்து அஞ்சி வெம்போர் விலக்கவும் துணிந்த தேவி இராமனைச் சிலகாலம் சேட்படுத்துவதன்றி நாதனறத்தொடு நாட்டின் நலம் ஓம்பப் பிறிதுவழி காணாமல் அதைத் துணிகின்றாள்.
அப்பொழுது எண்ணித் துணிந்த கருமம் சபலமாகாது வீண் போவதுடன் விலக்க விரும்பிய தீமைகளும் விளையலாகும் என்று எண்ணினவளாய் இராமனை நீ வனமேகத் தாழ்ப்பது உசிதமன்றெனத் தோன்றுவதால் உடனே போக வேண்டும் எனத் தூண்டுவாளாயினாள்.
பிறர் தூண்டுதலும் வேண்டுதலுமின்றி என் தம்பியாகிய பரதனுக்கு நாட்டையேனும் சகல ஸம்பத்தையுமேனும் என் பிராணனையேனும் சீதையையேனும் சம்பூர்ண சந்தோஷத்துடன் கொடுப்பேன்.
மன்னவன் பணியன்றாகில் நும்பணி மறுப்பனோ என் பின்னவன் பெற்ற செல்வம் அடியனேன் பெற்றதன்றோ என்று கம்பரும் இதனையே வலியுறுத்துகின்றார்.
இராமன் அறிந்து தடுக்குமுன் அவன் பற்றுடைச்சார்பினர் பகைத்து மலைவதையும் பரதன் பெருமை தெரியாத நாட்டினர் அப்பகை தழுவக் கேடு விளைவதையுமே கைகேயி அஞ்சுகின்றாள்.
அதனால் பரதனாட்சியால் ஆக்கமும் வளமும் பெருகி அனைவரும் அவனாட்சியின் நலத்தையும் அறத்தையும் கண்டு அமையும்வரை இராமன் நாடகன்றிருத்தல் அரசியன் முறையில் அவசியமாக் கொண்ட கைகேயி இராமனை நீபோய்த்... தாங்கருந்தவ மேற்கொண்டு... கானம் நண்ணிப் புண்ணியத்துறைகள் ஆடி ஏழிரண்டாண்டில் வா என்று இயம்பினள்.
நாடு அமைதிபெற்றுப் பரதனாட்சியின் ஆக்கத்தை அறிந்து அனுபவிக்குங் குடிகள் அவனை வாழ்த்தி யடங்கப்போதிய காலம் இராமனை நாடு கடந்திருக்கவே வேண்டுகின்றாள்.
எனின் இராகவன் நட்பினர் வளர்க்கும் பகை தளர்ந்து மாயப்புகை மனத்தவர் புழுக்கமாறி நாடும் பங்கமில் குணத்தோன் செங்கோலாட்சியும் அமைதிபெறப் போதியதோர் காலம் வேண்டும்.
எதற்கும் உண்மைவிடையாவது எண்ணித் துணிந்தபடி அரசன்சொல்லறம் ஓம்பற்குரிய வினையும் அதன்விளைவும் ஆய்ந்து முடிப்பதே தேவி கருத்தாகலின் அதற்கு அவள் அவசியமெனக் கருதியகாலம் பதினான் காண்டாபமென்பதேயாம்.
அப்படிக்கேளாமல் நீ போய் ஏழிரண்டாண்டில் வா எனத் தேவி விதந்து கூறுவதால் கேவலம் கொடுமைநயப்பாலேனும் இராமன் பால் வன்கண்மையாலேனும் அவனுக்கு வனவாசம் தர விரும்பினாளல்லள் என்பதும் சுல்க அறத்தாற் பரதனுக்குரிய அரசு அவன்பால் ஊறின்றி நிலைத்து அது சம்பந்தமான வேந்தன் சொல்லறம் சோர்ந்தழியாது பாதுகாக்கப்பட அரசியன் முறையில் அவசியத்துறையாக மட்டுமே மன்னன் மனையாள் அவன் வனம் போவதை மனங்கொண்டாளென்பதும் பொதுநோக்குவார்க்கெல்லாம் இனிது போதரும்.
கரவற்ற கைகேயிக்கு அரசன் வரமளித்தபடி வனமேக விடை வேண்டிய இராமனை தசரதன் தன் வரத்தைப் பொய்யாக்கிவிட்டு அயோத்திக்கு அரசனாகி ஆளும்படி தூண்டினான்.
அதற்கு இராமன் உடன்படாமையால் அவனைப்பின் ஏகாந்தத்தில் அழைத்து அன்று ஒருநாள் அரண்மனையில்நின்று பிற்றைநாட் போகலாம் எனக் கொற்றவன் கூறலாயினன்.
அதனையும் உள்ளங் கொள்ளாது அறமறிந்த பெருமகன் பேசியது இது இன்றே நான் இவ்விடம்விட்டுப் போவதாலாகும் நன்மையைவிட நலம் எனக்கு நல்க யாராலாகும்?
ஆகையால் தாங்கள் தந்துள்ள வரத்தைச் சலனப்படாமல் சந்தோசமாக முடித்து வைக்கத் திருவுளங்கொள்க என எடுத்துரைத்துப் பின்னும் தன்னை எனைத்தானும் இருக்க வேண்டற்கிடமன்றி வரையறுத்து வற்புறுத்தினான்.
தந்தையுள்ளமும் தம்பி இலக்குவனாதியரான தன் படைற்றுயோர் தம் கருத்தும் இயல்பும் நன்குணர்ந்த இராகவன் அயோத்தியில் தான் இனித் தங்குவது தரும கரும விரோத விளைவுகளுக்குக் காரணமாவதற்கு அஞ்சித் தன்பொருட்டு ஏதம் யாதும் யாராலும் எழாவாறு தடுக்கவும் தான் இனித் தாழாது விரைந்து அகன்று விலகிக் கலகமெதுவும் உண்டாகாமற் காக்கும் நலமறிந்து அதனை நாட்டுக்குக் கொடுக்கவும் நயந்து எண்ணி இது துணிந்தான் என்பதன்றி அவனது இச்சொற்களுக்கும் துணிவுக்கும் பிறிது பொருள் காணற்கில்லை.
ஒருதினம் தங்கி மறுநாட்போகும்படி தன்னைத் தனி யழைத்துவேண்டிய தசரதன் பெருவிருப்பையும் தந்தை சொற்கடவாத மைந்தன் அன்று மறுத்த தறுகண்மைக்குத் தக்க காரணம் தன் பொருட்டு எழுவதாகும் கலக விபரீத விளைவுகளை முன்னுணர்ந்து அவன் அவற்றைத் தடுக்க விரும்பியதன்றி வேறு எது வாகக்கூடும்?
இனி இவ்வாறு தன் அறத் துணிவுகூறி இராமன் விடைகொண்ட பிறகும் மன்னவன் மறுபடியும் மனம்பற்றிச்சொல்லிய மாற்றமொன்றும் ஈண்டுக் கவனிக்கத் தக்கதாகும்.
அரசு அகற்றப்பெற்று ஆரணியம்புகும் இராமனிலைக்கு அழுங்கிப்புழுங்கும் அவன் பற்றுடையாரைப் படைத்துணையும் உடையராக்கும் வேந்தன் விருப்பத்தைக் கேட்ட கைகேயி விளைவஞ்சி நடுங்கி மறுத்துப்பேசினாள்.
அதற்கு மன்னவன் நீ வரம் கேட்டபோது வனத்துக்கு இராமனுடன் பிறர் போகப்படாது என்று கேளாத தால் அவனுடன் படையனுப்புவதற்கு இடை நில்லாது அடங்குதி என்று கோபித்துப் பேசித் தன் மனக்கோள் நிறுவச் சொல்லளவில் வாதம் தொடுத்து அவளை வெல்லமுயன்றான்.
இவரிருவர் தங்குறிப்பும் அறிந்து இராமன் வனத்தில் வசிக்கும் தனக்குப் படை பரிவாரங்கள் பயன்படாமை கூறியதோடமையாது அரசியலைப் பரதனுக்கு அளித்த பிறகு அதன் ஓர் அங்கமான சேனையையும் அவனுக்கு உதவாமற் பிரித்துத் தன்னுடன் அனுப்பவிரும்பிய தந்தையின் தகவிலெண்ணத்தைச் சுட்டி யானையைக் கொடுத்து அதன் கழுத்துக் கச்சையை மறுப்பது முறையும் பயனும் அற்றது என வினயத்துடன் எடுத்து விளக்கி விலக்கினான்.
இவை பலவற்றானும் இராமன் அகலச் செல்லாது அருகிருப்பின் பரதன் முடிசூடலுக்கு ஏற்படும் பகைப்பயமும் அதனை அறவே அகற்றுவதற்கு இராமனைச் சேட்படுத்தி வனஞ்செறிப்பதன் அவசியமும் கைகேயி கருதியது பிழையெனக் கொள்ளுதற்கு இடமில்லாமை தெளிவாகும்.
இனி கொடுத்துமுடிந்த அரசுரிமையைக் கொடையறங் கொன்று வாய்மையும் பொய்த்து மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளமுயன்ற குற்றம் வேந்தன்மேலதுஎனும் உண்மை வரலாறுணர்ந்தபின்னும் சுல்கசீதனம் எனும் பெண்பரிசமாக நாட்டைத் தரத் தசரதனுக்கு உரிமை கிடையாது அதனால் முற்பிறந்த இராமனே அரசுக்கு உரியன் கைகயன்மாது பரதனுக்கு அதைக்கேட்டு வாங்கியதே தவறாகும் என வாதிப்பரும் சிலர் உளர்.
தசரதன் புகழோம்பத் தக்கவழக்கு இதுவெனத் தருக்கும் இவர் தம்வழக்கால் தசரதனைத் தலை நின்ற தவறுடையனாக்கும் தம் தவறு தெரியாமை தெரிவிப்பதே என் கடமையாகும்.
பராதீன பாத்தியமின்மையோராது கொடுத்திருப்பின் அரசியலறமறியா மடமைக்கு ஆளாவன் கொடையுரிமையின்மை தெளிந்துவைத்தே கொடுத்தனனேல் தெரிந்து அறந்திறம்புந் தீயவனாவதோடுபேதைப்பெண் பரிசத்தைக் குடிலத்தால் வஞ்சித்த கள்வனும் ஆவன்.
வேந்தர்க்கு நாட்டில் ஆட்சியியலன்றி அளிக்கும் உரிமை யின்றேல் தசரதன் முதலில் மணப்பரிசமாகத் தந்ததோடமையாது மீட்டும் வரமாகக் கேட்ட மனைவிக்கு மண்ணேகொள் நீ என்றும் ஈந்தேன் ஈந்தேன் இவ்வரம் என்றும் தருதற்கு இசைவது அறமும் அழகும் ஆமோ?
நாடறியும் இப் பழவழக்கை இராமனுக்கு உரிமையுண்டு பண்ணக் கைகேயியை வைதுவக்கும் சில நவீன நாகரிக நீதிவாதிகள் ஆசங்கிப்பதால் அறம் அறிவு ஆட்சியாதி அடிப்பட்ட அளவைகளால் அவ்வுண்மையையும் சிறிது ஆராயப்புகுவாம்.
மன்னறம் வகுக்கும்மனுநூல் ஏழாமதிகாரம் முழுவதிலும் வேந்தக்குக் கொடையுரிமை வரையறுக்கப்படும் குறிப்பும் இல்லை இதுமட்டுமோ?
கேவலம் குடிவழக்கிலுங்கூட நமது நாட்டின் தென் பகுதியில் மீதாட்சர நூல்விதியே முதலறமாக் கொள்வார்க்கு தாவரங்களிற் கொடையுரிமை பொதுக் குடும்பத்தருக்கு மட்டும் சிறிது எல்லையறுக்கப்பட்டுள்ளது.
வரம்பிகந்த கொடையுரிமை குடிகளிற் சிலசமயம் சிலருக்குச் சில இடங்களில் மறுக்கப் படுகின்றதன்றி மற்றையிடங் காலங்களில் வரைவின்றி வழங்கப்படும்.
இத்தென்னாட்டில் இடையெழுந்த மீதாட் சரநூல் கூறும் கொடைவரம்பும் கொடைப்பொருளிற் சமவுரிமையுடைய பிறர்நலம் பேணும் அளவிற்றேயாகும்.
பிறந்து உரிமையடையப் பிறர் இல்லாதபோது தனியுடையார் தம்பொருளைத் தாம் விரும்பியாங்குத் தரும் உரிமை முழுதுடையார் என்பதை மீதாட்சரமும் மறுக்கவில்லை.
முதலில் அதன் வழக்கறப்பகுதி வேத்தியலறம் விளக்கிற்றில்லை யென்பதும் அதனால் அதன் ஆணை குடிகளுக்கன்றி வேந்தர்க்கு விதியாமாறில்லையென்பதும் மறக்க பாற்றன்றாம்.
இதன் முதனூலுக்கு உரைவகுத்த சீமூதவாகனார் முதலான பிற அறநூலுடையார் உடையவருக்கு உடைமைப்பொருள் எதிலும் எவ்விதஎல்லையுமற்ற முழுக்கொடை யுரிமையுண்மையை வற்புறுத்திவைத்துள்ளார்.
பதினோராம் நூற்றாண்டில் எழுந்து இன்றளவும் நாடுமுழுதும் அங்கீகரிக்கப்படாமலிருக்கும் மீதாட்சரவிதி கொண்டு எப்படி இரண்டாமூழியில் ஆண்ட கொற்றவன் தசரதன் கொடையறத்தை மதிக்கலாகும்.
ஏறக்குறைய எண்ணூறாண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்ட வழியுரை நூலான மீதாட்சரமொன்றொழிய முந்திய அறநூலனைத்தும் கேவலம் குடிகளுக்குமே கொடையுரிமை குறைக்காதபோதுபலவூழிகளுக்கு முன் கொற்றஇறைமை முற்றிச் சிறந்த குரிசிலான தசரதனுக்குஅவன் தனியுடைமைத் தன் நாட்டில் பராதீனபாத்தியம் இல்லாமை சொல்ல ஒத்தேதேனும் உண்டோ?
இனி இடையெழுந்த மீதாட்சரக் குடிவழக்கற நூல் விதியுங்கூடத் தசரதன் சுல்கக் கொடையைக் கடியும் வழியில்லை.ஒரு பொருளிற் சரியுரிமையுடையார் பலருள ரேல்மட்டும் மீதாட்சரவிதி ஒத்தவுரிமையுடையார் பலருள் ஒருவருக்குத் தனிக்கொடை முற்றுரிமையை மறுக்கின்றது.
சரியுரிமையுடைய தாயத்தார் பிறவாமுன்னும் பிறந்து இறந்த பின்னும் தனியுடையார் தம் பொருளெதனையும் யாருக்கும் தடையின்றித் தரற்குரியாரென்பதை விக்ஞானேசுவரருங்கூட மறுத்திலர்.
மீதாட்சர விதிப்படிக்குங்கூட பிதிரார்சிதத்தா வரத்தானம் பெற்றவர்க் கெதிராகக் கொடைப்பொருளிற் கொடுத்த காலத்திற் கருப்பத்தும் உருப்பட்டிராத பின் பிறந்த சந்ததிக்கும் தாயத்தார்க்கும் எவ்வித உரிமையும் சிந்திப்பதில்லை.
விவாக காலத்தில் வேந்தனான தசரதன் மணமகளான கைகேயிக்குத் தனியாட்சிக்குரிய தன் அயோத்தியரசைச் சுல்க சீதனமாக அறமுறையிற் கொடுத்திருக்க அதற்கு நெடும்பல்லாண்டு நிறைந்து கழிந்தபிறகு பிறந்த இராமனுக்கு அவ்வரசியலிற் பிறப்புரிமையேற்பட நியாயம் உண்டோ?
இன்னும் குடிவழக்கில் வற்புறுத்தப்பட்டு வேத்தியலுக்கொவ்வாத விதி பல காணுங்கால்மாந்தர் தாயமுறையும் குல வழக்கறமும் மன்னவர்க்கேற்றி விபரீத வாதமெழுப்பி இடர்ப்படலாமோ?
கொற்றவர்க்குத் தம்நாடு முற்றுரிமையாகிக் கொடை யுரிமையுட்பட நிறையாட்சிக்குரிய உடைமைப் பொருளாவது அறமன்றாயின் தசரதன் மனைவிக்குச் சுல்கமாகக் கொடுக்கத் துணிந்திரான் கேகய மன்னனும் அதையேற்றுப்பெறற்கு இசைந்திரானன்றோ?
துணிந்த தன் விருப்பத்தை மன்னரும் மாசறக்கற்றோரும் கூடிய மகாசபையில் எடுத்துக் கூறுவனோ கூறில் அதை யாரும் தடாமல் அனைவரும் ஒருங்கே ஆமோதிப்பரா?
செல்லா வீண்வரம் தேவி கேட்டு ஒல்லாக்கொடையா வேந்தனே வழங்கினும் சதுர்வேதமும் பிறவும் ஓதி நன்குணர்ந்த வசிட்ட முனிவன் கொடுத்தற்கு இரங்கி யேங்கும் மன்னனைக் கொடுக்கொணா அறஞ்சொல்லித் தேற்றாமல் வரமாக நாடுபெற்ற மாணாவுரையாள் தானேதரும் உன் புதல்வனான இராமனுக்கு அரசு என்று மறுகுமன்னனுக்கு அமைதி சொல்லி இராமனுக்கு நாடளித்து நின் கணவற்கு உதவி வசைதீர் என்று கோப்பெருந்தேவியிடம் குறையிரக்கக் காரணமென்னோ?
மன்னன் மனதாரக் கொடுப்பினும் அது செல்லாதென்பதே அறத்துறையாமேல் வேந்தனும் முனிவனும் அதைவிளக்கி இராமாபிடேகத்தை நடத்தாமல் வீணே கைகேயியைப் புகழ்ந்தும் இகழ்ந்தும் கெஞ்சியும் மிஞ்சியும் போற்றியும் தூற்றியும் பயன்காணாது அயர்ந்து மறுகி அலமருவரோ?
எது கொண்டும் இராமனுக்கு மகுடம் புனைவித்து ஒன்றும் வனமென் றுன்னாவண்ணம் செய்வதே தன் சிந்தை கவர்ந்த கவற்சியாக் கொண்டிருந்த தசரதனுக்கு எளிதில் அறமெடுத்தோதித் தெளிக்காமல் கையறவுற்று வசிட்டனும் வீணே வருந்துவானேன்?
இன்னும் வசிட்டனே வாள்வேந்தர் எந்தை இராமன் புகுதற்கிடையூறுண்டாயதோ?......தெரிவி எமக்கென்றுரைத்தபோது வேந்தன் தசரதன் பணியினால் கைகேயி மெய்ப்புதல்வன் பாந்தள் மிசைக்கிடந்த பார் அயோத்தியரசு அளிப்பானாயின் என்று மட்டும் பரதனுரிமை சொல்லி செல்லாக் கொடையால் நாடு பரதனுக்கெய்தமை கூறாதுவிடுவானேன்?
கேட்ட வேந்தரும் வேதமறிந்த விப்பிரரும் வேறு பிறரும் இராமாபிமானிகளாயிருந்தும் கொற்றவனுக்கு நாட்டிற் கொடையுரிமை யின்மை நினையாதது ஏனோ?
மன்னனையும் மாற்றன்னையையும் மற்றும் பரதன்பாற் பரிவுடைய பிறரனைவரையும் கொன்று விற்றிறமும் வீரமும் காட்டி இராமனுக்கு நன்மௌலி சூட்டல் செய்யக் கருதிப் புகைந்து கனன்று பொங்கும் ஆறாக்கனல் அழலுமனத் திலக்குவனும் தசரதனுக்குக் கொடையுரிமையின்மை தெரிந்திலனே போலும்.
இராமனிருக்க வரமாக நாட்டைத் தனக்கு மன்னனிடம் தன் தாய் கேட்டு வாங்கியதைத்தான் ஒவ்வாத தருமத்தின் தேவும் செம்மையின் ஆணியும் ஆன பரதனும் இராமன் கருத்தரிக்கு முன்னமே தந்தையின் பரிசக்கொடையால் தரணி தனதாயினதைத் தமயன் வாய்க் கேட்டபோது தந்தைக்கு கொடையுரிமையின்மை கருதி அதை மறாதிருப்பனோ?
அறத்துறையில் அரசு நின்னதே என்னலும் பன்னரும் பெரும்புகழ்ப் பரதன் அரசு என்னதாயின் யான் இன்று நினக்குத்தந்தனன் என விரைந்து தந்ததும் தந்ததைப்பெற்றுக் கோசலை மைந்தன் கோசலநாடுடை வள்ளலானதும் எப்படியோ?
இவ்வாறு தசரதனும் கேகயனும் இராமன் பட்டாபிடேகத்துக்கு அழைக்கப்பட்டுவந்த வேற்று வேந்தரும் பிறமாந்தரும் கோசலையும் கைகேயியும் இலக்குவனும் இராமனும் பரதனும் வசிட்ட முனியும் பரிசுத்தர் சித்தார்த்தரும் மற்ற மாந்தரும் வடமொழி வான்மீகரும் தெந்தமிழ்க் கம்பரும் மனுவாதி அறநூலுடையவருமே அறியாத இவ்வழக்கைத் தற்கால நாவலர் சிலர் கண்டெடுத்துக் கொண்டாடுவது புதுமையே.
இவ்வாறு அறநூலும் அறிவும் மன்னர்க்குத் தம் நாட்டில் முழுக்கொடை முற்றுரிமையுண்மையை விளக்குவதோடு தசரதனுக்கு முன்னும்பின்னும் பாரத நாட்டில் ஆரியமன்னர் கையாண்ட ஆட்சிமுறை வரலாறு பலவும் அதனையே வலியுறுத்தக் காண்பாம்.
யயாதி மகாராசனுக்குப் பட்டமகிசியால் இருபெருங்குமரர் பிறந்திருக்கவும் அவர் பிறந்தபிறகு கோத்தேவியின் சேடிபாற் கந்தருவமணத்தால் தனக்குப்பிறந்த பூருவுக்கு வேத்தியற்சின்னமான முடியும் மாலையும் முத்த வெண்கவிகையும் முரசும் தந்து படியும் நாடும் வழங்கினதான பாரதக்கதையும் அறிவோம்.
தேசத்தைச் சூதிற் பணயம் வைக்கச் சுதந்திரம் உள்ளபோது மணவறையிற் சுல்க அறமுறையில் நாடளிக்கமட்டுமா மன்னருக்கு உரிமை யில்லாதுபோகும்?
சிறையில் வைத்தவளை விட்டு இராவணன் அபயம்புகின் அவனுக்கு அளிப்பதற்குக் கோசலநாடுடைய வள்ளல் இன்றுபோய் நாளைவா என நல்கினன் என்று சுட்டிய குறிப்பாலும் உலகளிக்கும் நீரினால் தந்தையும் கொடியன் பாரகமுடையவன் ஒரு மகற்கெனவே கொடுத்த பேரரசு அரசு நின்னதே ஆள்க.
அரசுயான் இன்று இராமனாகிய உனக்குத் தந்தனன் ஈந்தேன் ஈந்தேன் பரதனுக்காக மண்ணே கொள் நீ என்ற பல வெளிப்படைகளாலும் நாடுடைய நிருபர்க்கு அதனை நல்கும் உரிமையுண்மையைக் கம்பரும் விளக்குகின்றார்.
அரசர்கள் தங்கள் நாட்டை மூத்தகுமாரனிடம் கொடுப்பதும் அல்லது அவனைவிட நல்லவனாயிருக்கும் இளைய புத்திரனுக்குக் கொடுப்பதும் ........நியாயம் கெடாது அரசியல் நிலை பெறுவதற்கே என்ற வான்மீகர்வாக்கியமும் பிள்ளைகளுக்கு மீதாட்சரக்குடி வழக்கிற்கண்ட பிறப்புரிமை அரசியலில் யாதும் இன்மையையும் கொற்றவர்க்குத் தம் நாட்டில் முழுக்கொடை முற்றுரிமையுண்மையையும் விசதமாக்கும்.
எனக்கு அரசு கொடுப்பதற்காகவே இங்கு அவன் வருகின்றான்......உனக்கு அரசைக் கொடுக்கும்படி சொன்னாலும் உடனே கொடுக்க இசைவானன்றி வேறுரையான் என்று இராமன் காடு போந்த பரதனைச் சந்தேகிக்க இளையவனுக்குப் பரதனியல்புகூறும் இவ்வான்மீகர் வாக்கியங்களும் குரிசலர்க்குத் தம் நாட்டிற் கொடை முற்றுரிமையுடைமையைக் காட்டுமெனெக் கூறவும் வேண்டுமோ?
வாமனர்க்கு மாவலி மண்வழங்கும்போது அவனுக்கு நமுசி யென்ற வயதுவந்த மகனொருவன் இருந்தனன் என்றும் அவன் இருந்தும் அவன் பிறப்புரிமையால் மாவலிக்கு நாட்டிற் கொடையுரிமை குறையவில்லையென்றும் பெரியாழ்வார் திருமொழியால் விளக்கமாகிறது.
அன்றியும் நீதிசாத்திர பாரங்கதரும் மாவலியின் குலகுருவுமான சுக்கிராசாரியர் வஞ்சவேடமுடைய வாமனனுக்கு மண்வழங்காமல் மறுக்கும்படி தூண்டியதன்றி மகனிருக்கத் தந்தைக்கு நாட்டிற்கொடையுரிமை யின்றென்று எடுத்துரையாமையும் ஈண்டுக் கவனிக்கத் தக்கது.
இவை பலவாற்றானும் வேந்தருக்குத் தம் தேயத்தில் முற்றுரிமையுண்டென்பதும் அவர் மக்களுக்குப் பிறப்பால் தந்தையர்நாட்டில் அவர் காலத்தில் யாதோருரிமையும் ஏற்படுவதில்லையென்பதும் தம் மக்களிற் முதற்பிறந்தாரெனும் முறைகருதாமல் தாம் விரும்பும் யார்க்கேனும் புதல்வரனைவரையும் விலக்கி ஏதிலர்க்கேனும் தந்தையரசர் தம் நாட்டைத் தருவது ஆரியபூமியில் அறமும் ஆன்ற வழக்கும் உடைத்தென்பதும் விளக்கமாகும்.
இப்படியிருக்க இராமன்பிறக்க நீண்ட பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே மணப்பரிசமாகத் தசரதன் கைகேயிக்குக் கொடுத்தது செல்லாதென்றும் இராமனுக்குப் பிறப்பால் அரசுரிமை எய்திற்றென்றும் வாதிக்க வருபவர் மாற்றம் அவர் வாய்வன்மை குறிப்பதன்றி வழக்கறமாகாமை இனி விரிக்கவேண்டுவதன்றே.
இவ்வாராய்ச்சி இராமனின் தெய்வப்புனிதக் குணத்துக்குப் பழுதும் அவதார மகிமைக்குக் குறைவும் உண்டு பண்ணலாமென்றஞ்சி அகற்றுவார் இதன் உண்மைப் பயன் அறியாராவர்.
என்ற ஆராய்ச்சி ஈண்டு எழுதல் இல்லை.கடவுளவதாரமாக இராமனைக் காண்பார் யாவரும் இவ்வாராய்ச்சி அவன் தெய்வத்தன்மைக்கு எவ்வித பங்கமும் பண்ணகிலாததோடு அவன் குணப்பெருமையை அளக்கப் பெருந்துணையுமாகும் என்று அறியக்கடவர்.
பெற்றோர்சொற்போற்றல் உடன்பிறந்தோரைப் பேணல் மணந்த ஒருமனைவியையன்றி வேறு மகளிரை மணங்கொள்ளாமை தஞ்சம் புகுந்தவரை அஞ்சலென்றளித்தல் இன்னோரன்ன தகைசான்ற நற்குணங்களைக் கண்ணனைப் போலச் சொல்லளவிற் காட்டாமல் வாழ்க்கையால் வலியுறுத்தும் பெருமைத்தாம் இராமகதை.
இவற்றுள் மாற்றன்னையென்னும் வேற்றுமையுணராமல் தந்தையொடு தாய் சொற்பேணிப் பரதனைப் பாராட்டித் தழுவி மகிழ்ந்த இராமனின் செப்பருங்குணச் செவ்வியையும் பங்கமில்குணத்துப் பரதன் பண்பையும் இவ்வாராய்ச்சியிற்கண்ட வுண்மையே இனிது விளக்குவதாகும்.
அரசன் பரிசக்கொடையால் அயோத்தி பரதனாயவுண்மை வெளிப்படாதவரை பரதனும் இராமனுமாகிய இருவரின் பரஸ்பரக்காதலின் நெருக்கமும் பெருக்கமும் பாதிக்குமேல் விளக்கமற்று மங்கி மாசுபடும்.
பிறப்பால் முற்பிறந்தவனுக்கேயமைவது அரசெனவும் தனக்கு உரிமையில்லாததைத் தாய் தவறாகக் கவர்ந்து தருவதாகவுமே கருதும் பரதன் கொள்ளா உலகப்பழிக்கு அஞ்சி தான் ஏற்கவொல்லாமல் தமயனுக்குத் தருவதில் அவனுக்குப் பெருமையுண்டோ?