sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அடுத்து போர் முடிந்த பின்பு அந்த அசுரர் தலைவன் மகிடனைத் தனது காலில் கிடத்தி சூலத்தால் குத்துகின்ற காட்சி ஒரு தூணில் புடைப்புச் சிற்பமாகவும் படைக்கப்பட்டுள்ளது.
அடுத்து போர் முடிந்த பின்பு துர்க்கை தனது பக்தர்களுக்கு எதற்கும் அஞ்சேல் என்பதுபோல அபயக்கரம் நீட்டி தனது சிம்ம வாகனத்தோடு துர்க்கை அம்மனாகக் காட்சியளிக்கும் நிலையும் வெகு சிறப்பாக வடிக்கப்பட்டுள்ளது.
தனது மேல்பகுதியில் வலது பக்கம் சிம்ம வாகனத்தையும இடது பக்கம் மானையும் கீழ்பகுதியில் இரண்டு பக்கத்திலும் பாதுகாவலர்களையும் வைத்து தனக்கு பக்கத்திலும் உள்ளவாறு எருமைத் தலை மீது நின்ற நிலையில் வடிக்கப்பட்டுள்ள இச்சிற்பம் காண கண்கோடி வேண்டுமென்றால் அது மிகையல்ல.
இங்கு காணப்படும் அகத்தியர் தட்சிணாமூர்த்தி விநாயகர் மற்றும் மகரதோரணங்களில் காணப்படும் சிற்ப நுணுக்கங்கள் அவற்றையெல்லாம் மிஞ்சும்வகையில் தூண்களில் புடைப்புச் சிற்பங்களாக ராமாயணக் காட்சிகளும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.
மாமல்லபுரத்தில் உள்ள மகிஷாசுரமர்த்தினி சிற்பத்துக்கு அடுத்து சோழர்கள் காலத்தில் சுந்தரச் சோழனால் எடுக்கப்பட்ட புஞ்சை கோயிலில்தான் இதுபோன்ற புடைப்புச் சிற்பங்களில் மகிஷாசுரமர்த்தினியின் தொடர் நிகழ்ச்சிகளை தூண் சிற்பங்களில் வடித்துள்ளனர்.
துர்க்கையைப் பற்றி நான்கு கைகளும் இரண்டு கண்களும் நிமிர்ந்த மார்பும் கழுத்திலும் காதிலும் அணிகலன்கள் பூண்டு ஆக்ரோஷமாகக் காணப்படுவாள் என்றும் மேல் இரண்டு கரங்களில் சங்கும் சக்கரமும் கீழிரண்டு கைகளில் அபய முத்திரையும் அடுத்து தனது உயர்ந்த இடுப்பின் மீது ஓர் கையையும் வைத்து திரிபங்க நிலையில் காட்சி அளிப்பாள் என காஸ்யபசில்பம் தெரிவிக்கிறது.
அவற்றில் ஒன்றைத் தவிர மற்ற அனைத்துக்கும் பதினாறு கரங்களும் ஒன்றுக்கு மட்டும் பதினெட்டு கரங்களும் உள்ளதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
கரணாகமத்தில் ஸ்கந்தமாதா பற்றி குறிப்பிடும்போது பதினாறு கரங்கள் என்றும் பெயர் சோடசபுஜ துர்க்கையம்மன் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
இவ்வாறு பார்வதிதேவி அறிமுகமானாலும் சிற்பங்களில் அதிகம் காணப்படுவதும் போற்றி வணங்கப்படுவதும் துர்க்கை அம்மனாகிய மகிஷாசுரமர்த்தினியே என்றால் அது மிகையல்ல.
குறிப்பாக தென்னிந்தியாவில் மகிஷாசுரமர்த்தினி அம்மன் வடிவத்தை பல்வேறு கோணங்களில் கொடூர அரக்கனை வதம் செய்யும் காட்சியாக வடித்துள்ளனர்.
சிவாலயங்களில் மகிஷன் தலைமுடியைப் பிடித்தது போலவும் சூலாயுதத்தால் குத்துவது போலவும் அவளது வடிவத்தை பல பாவங்களில் அழகுற அமைத்துப் போற்றி வழிபட்டுள்ளனர்.
இவளை நிரிசிம்மபிரசாதத்தில் குறிப்பிடும்பொழுது மகிஷாசுரமர்த்தினியாக இளமையாகவும் அழகாகவும் அதே சமயம் கோபமாகவும் காணப்படும் இவள் பார்வதிதேவியின் வடிவமே எனப் பகர்கிறது.
இவள் காலுக்குக் கீழே கொடிய எருமைத்தலை அரக்கனையும் கடுங்கோபத்தில் தனது சூலத்தை எருமைத் தலை மீது குத்திய நிலையிலும் ஒரு காலை தனது வாகனமாகிய சிம்மத்தின் மீதும் வைத்தபடி ஆக்ரோஷமாகக் காணப்படுபவள் என்று விவரிக்கிறது.
இன்னல்கள் நேரிடின் துர்க்கை ஆவேசமாக உருவெடுத்து எத்தகைய துன்பமாக இருப்பினும் நம்மைக் காக்க ஓடோடி வருவாள் என்ற நம்பிக்கையை இதன் வாயிலாக உணர்த்தி நிற்கின்றாள்.
பதினாறு இருபது கரங்களைக் கொண்ட எருமைத்தலை அரக்கனைக் கொல்லும் சைவ சக்தியாக விளங்குபவள் மகாலட்சுமி என்றழைக்கப்படுபவளும் இவளே.
மகிஷாசுரமர்த்தினியைப் பற்றி புராணங்கள் என்ன கூறுகின்றன என வரும் பகுதியில் காண்போம் துர்க்கை அம்மனின் கருப்பொருள் ஒன்றே ஆயினும் கூறப்பட்ட விதம் நோக்கத்தக்கது என்பதால் மார்க்கண்டேய புராணத்தில் கூறப்பட்ட விதம் பற்றியும் இங்கு குறிப்பிட விழைகின்றேன்.
இவர்கள் தங்களது சக்தியை முழவதும் ஒருங்கிணைத்து அப்பெண் தெய்வத்துக்கு வழங்கி அந்தக் கொடிய அரக்கனை அழிப்பதற்கு ஏற்ப ஆயுதங்களையும் ஊயிரைப் பறிக்கக்கூடிய கோடாரிகளையும் அணிகலன்களையும்.
கொடூரமான முகத் தோற்றத்தையும் கபால மாலையையும் அணிந்துகொண்டு சிம்மத்தின் மீது அமர்ந்து ஒரு காலை எருமைத்தலை அரக்கனின் தலை மீதும் வைத்தநிலையில் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.
மகிஷன் எனும் அரக்கன் நீண்ட தவமொன்று இருந்து சிவனின் அருளைப்பெற்று தனக்கு அழிவு என்பது சாதாரண ஆணாலும் பெண்ணாலும் ஏற்படாதவாறு வரம் பெறுகின்றான்.
எவ்வித ஆண் கடவுளர்களின் துணையுமின்றி ஆண் அசுரர்களான மகிஷனையும் அவனைச் சுற்றி இருக்கும் அரக்கர் கூட்டத்தையும் அழிக்க முற்படுகின்றாள்.
கொடூரமாகக் காட்சிதரும் துர்க்கை அரக்கர்களுடன் போரிடும்பொழுது அவ்வப்போது தனது தேவைக்காக போரிடுவதற்கு உதவியாக பெண் தெய்வங்களையே அழைத்துக்கொண்டாள்.
இவ்விரண்டு சிற்பங்களும் பல்லவ மன்னர்களால் செதுக்கப்பட்ட குடவரைக் கோயிலான மாமல்லபுரம் கடற்கரைக் கோயிலில் சோமாஸ்கந்த சகிதமாக சிவனும் பார்வதியுமாகக் காட்சியளிக்கின்றனர்.
அடுத்து மகிஷாசுர மண்டபத்தில் அரக்கர் தலைவனான மகிஷனுடன் போரிட்டு அவனையும் அவனது கூட்டத்தினரையும் வீழ்த்தி அவனைத் தனது காலடியில் கிடத்தி வெற்றிக் களிப்புடன் மிகுந்த இறுமாப்புடன் காட்சியளிப்பதுபோல அம்மண்டபத்தின் வடக்குப்புறச் சுவர் முழுவதும் இப்போர்க்காட்சி தத்ரூபமாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.
பல்லவ மன்னர்கள் தம் காலத்தில் துர்க்கை அம்மனுக்கு அளித்த இடமும் அப்பெண் தெய்வத்தைப் போற்றிய விதத்தையும் அதற்காக அவர்கள் காலத்தில் வடித்த துர்க்கைச் சிற்பங்களின் சிற்பத் திறனையும் போர்க்காட்சிகளின் சிற்பத் திறனையும் அதன் பொழிவையும் இங்கு காண்போம்.
தமிழகத்தில் காஞ்சிபுரம் மாமல்லபுரம் பனைமலை போன்ற இடங்களில் காணப்படும் துர்க்கை அம்மனின் சிற்பங்களில் நீண்டதொரு ஒற்றுமையைக் காணமுடிகிறது.
பனமலைச் சிற்பத்தில் எட்டு கரங்களுடனும் காஞ்சிபுரம் கோயில் தேவகோட்டத்தில் காணப்படும் சிற்பத்தில் பத்து கரங்களுடனும் காட்சியளிக்கிறார்.
தனது இடது காலை சிம்மத்தின் மீது இருத்திக்கொண்டு தன் மெல்லிய இடையை வளைத்து ஒய்யாரமாக வலது காலை நேராக விரைப்பாக நிறுத்திக்கொண்டும் வலது தொடையின் மீது வலது கையை லாகவமாகத் தொடையின் மீது வைத்துக்கொண்டு தலையை சற்று லேசாக நிமிர்த்தி இடது கையில் வில்லை வளைத்து நிற்கும் காட்சியைக் காணக் கண்கோடி வேண்டும்.
தனது மீதமுள்ள கரங்களில் சூலம் மணி கத்தி மழு அம்பு பாசம் எனக் கருவிகளையும் தாங்கிக்கொண்டு கம்பீரமாக போருக்குத் தயாராக நிற்கும் வீரப்பெண்மணியை சுட்டுகின்றது.
சாந்தமாகக் காட்சியளிக்கும் துர்க்கை ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் தான் எவ்வாறு காட்சியளிக்கின்றாள் என்பதை சுட்டிக்காட்டுவதாகவே அமைகிறது.
துர்க்கை போருக்குப் புறப்படும் நிலையில் எவ்வாறு காட்சியளிப்பாள் என்பதை நமக்கு வெளிப்படுத்துவதாகவே எருமைத் தலை இல்லாத சிற்பங்களைக் கொள்ளலாம் என்பது எனது கருத்தாகும்.
போருக்குத் தயாரான நிலையில் எவ்வாறு தனது வாகனத்துடன் கம்பீரமாக அவள் காட்சியளித்திருப்பாள் என்பதையும் அப்பொழுது அவளது ஆடை அணிகலன்கள் என்னென்ன என்பதையும் கொடும் அரக்கனிடம் போராட போகின்றோம் என்பதனால் இருகரங்கள் போதாது என்பதால் எண்கரங்களைப் படைத்து அதற்குரிய ஆயுதங்களையும் அவளுக்கு வழங்கி அதனை எவ்வாறு துர்க்கை தனது கைகளில் ஏந்தி காட்சியளித்திருப்பாள் என்பதை விளக்க முற்படுவதே சிம்மத்தின் மீது அமர்ந்த சிம்மவாகினியின் தோற்றம் ஆகும்.
இதனை எக்காலத்திலும் மக்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும் என்பதால்தான் மரம் சுதை மண் இவற்றைப் பயன்படுத்தாது என்றும் நிலைத்து நிற்கும் கற்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றில் தமது கலைப்படைப்பை தமிழகத்துக்கு வழங்கி பெருமை சேர்த்துள்ளனர்.
இரண்டும் திரிபங்க அமைப்புதான் என்றாலும் அவர்கள் தனது தலையை தூக்கி வில்லை எவ்வாறு நாணேற்றலாம் என்று பார்க்கும் பார்வை வேறுபடுகிறது.
இங்கே சிம்மத்தின் ஓரத்தில் அம்மனின் காலடியில் நிற்கும் பெண் காட்டப்பட்டுள்ளதும் அவளின் மொத்த நிலையையும் விளக்குவதாகவே அமைந்துள்ளது.
ராஜசிம்ம பல்லவ மன்னன் மட்டுமே இந்தப் போர்க்காட்சியை தத்ரூபமாக செதுக்கி நிகழ்வை நிகழ்ச்சியாக்கி நமது உள்ளங்களில் சிற்பக் கலைக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்து என்றும் நெஞ்சைவிட்ட நீங்காவண்ணம் படைத்திட்டான்.
அன்னையர் எழுவர் சிற்பங்கள் அனைத்தும் அமர்ந்த நிலையில் ஒரு காலை மடக்கி ஒரு காலை தொங்கவிட்ட நிலையில் சுகாசனத்தில் அமர்ந்துள்ளவாறு அமைக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.
முற்காலச் சோழர் மற்றும் சிவகங்கை மாவட்டம் திருக்கோளக்குடி போன்ற பழமையான சப்தமாதர் சிற்பங்களில் அன்னையர் வலது காலை மடக்கி இடது காலை தொங்கவிட்ட நிலையில் அமர்ந்துள்ளவாறு காட்டப்படுவர்.
விஜயநகரர் காலத்துக்குப் பின்னர் வந்த சிற்பத் தொகுப்பில் வலது காலை தொங்கவிட்ட நிலையிலும் இடது காலை மடக்கி அமர்ந்த நிலையிலும் காட்டப்பட்டுவர்.
தென் தமிழகத்தில் குறிப்பாக துவரங்குறிச்சி வளநாடு பொய்கைப்பட்டியில் கன்னியர் எழுவர் நின்ற நிலையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.
இவை நாகக்கன்னிகள் போன்று ஐந்துதலை நாகம் நடுவில் அமைந்த கன்னிமார் சிற்பத்தின் மேல் காட்டப்பட்டுள்ளதும் கவனிக்கத்தக்கது.
விஜயநகரர் காலத்தில் இவ்வாறு ஒரே கல்லால் செதுக்கப்பட்டு வழிபாடு செய்யும் வழக்கத்தைப் பின்பற்றியுள்ளதைப் பரவலாகக் காணமுடிகிறது.
பெரும்பான்மையான சிறுதெய்வங்களும் ஒவ்வொரு காரண காரியங்களுக்காகப் பெருமை பெற்று அதுவே சடங்காகவும் மாற்றம் பெற்று பின்னர் மீண்டும் நாட்டார் வழக்காக நிலைத்துவிட்டது.
திருச்சி மாவட்டம் வளநாடு கிராமத்தில் காணப்படும் இக்கன்னிமார் சிற்பங்கள் கிராம தெய்வங்களாக வைத்து வழிபடும் மரபின் வழிபட்ட ஒன்று.
இதன் அமைப்பு காலத்தால் பிற்பட்டதாக இருப்பினும் வழக்கு மாறாமலல் பண்பாட்டை மரபை மீறாமல் மக்கள் தொடர்ந்து தாய் தெய்வங்களை வழிபட்டு வந்ததையே இச்சிற்பங்கள் உணர்த்துகின்றன.
மக்கள் விரும்பும் சமயங்களையும் வணங்கும் தெய்வங்களையும் ஆட்சிபுரிந்தவர்கள் மதித்து அதற்குத் தகுந்த உதவிகளையும் செய்து வழிபாட்டிலும் கலந்து போற்றியுள்ளனர் என்பதற்கும் இச்சிற்பங்கள் சான்றாக விளங்குகின்றன என்பதும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.
இக்கன்னிமார் சிற்பங்களை மழை வேண்டியும் மகப்பேறு வேண்டியும் துஷ்ட தேவதைகள் அண்டாமல் இருக்கவும் கிராம மக்கள் வழிபாடு செய்துவந்துள்ளனர்.
கன்னியாகுமரி மாவட்டம் பூதப்பாண்டி பூதலிங்க சுவாமி கோயில் தாடகை மலை இயற்கை எழில் சூழ்ந்த பகுதியின் பின்புற மலையின் தோற்றம் பூதலிங்க சுவாமி திருக்கோயில் பூதப்பாண்டி தோவாளை வட்டம் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் பழையாற்றின் மேற்குக் கரையில் அமைந்துள்ள திருக்கோயிலாகும்.
இம்மலையின் அடிவாரத்தில் பூந்தோட்டங்களும் மரங்களும் செடி கொடிகளுர் நிறைந்த இடத்தில் இத்திருக்கோயில் அமைந்து பக்தர்களுக்கு இயற்கையான சுத்தமான தூய காற்றை வழங்கக்கூடிய தன்மையைக்கொண்ட தனிச்சிறப்பைப் பெற்றதாக இத்திருத்தலம் விளங்குகிறது.
தொலைவிலிருந்து காணும்பொழுது தாடகை படுத்திருப்பதுபோலவும் அவளின் மூக்கு மிகவும் பிரசித்திபெற்றதால் அம்மூக்கு எடுப்புடன் தோற்றமளிப்பதையும் இம்மலையில் காணலாம்.
மேலும் இப்பழமையான வழிபாடு இந்தியாவின் ஆரம்பம் முதல் இறுதிப் பகுதியான கன்னியாகுமரி வரை பரவியிருந்துள்ளது என்பதற்கு இவை சான்றாகத் திகழ்கின்றன.
இக்கன்னிமார்கள் வலது காலைத் தொங்கவிட்டு இடது காலை மடக்கி சுகாசனத்தில் அமர்ந்த கோலம் தலையலங்காரமும் கொண்டை அமைப்பும் நாயக்கர் கலைப்பாணி என்பதை தெளிவாக எடுத்தியம்புகின்றன.
மேலும் இக்காரணகாரியங்கள் வெறும் பொழுதுபோக்குக் கதைகளாக இல்லாமல் அவை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை செம்மையுற நடத்த பெரும் துணையாக அமையும்படி புராணக்கதைகளாக இருந்துள்ளதையும் அறியமுடிகிறது.
அதனை அப்படியே ஏற்காமல் அதன் அடிப்படை உண்மையை உணர்ந்து அவை மக்களுக்குச் சொல்லவந்த செய்தி என்ன என்பதை மட்டும் நன்கு கவனித்தால் அக்கதையின் கரு நமக்கு நல்வழிவகுக்க உதவும்.
மட்சிய புராணம் கூர்ம புராணம் லிங்க புராணம் மற்றும் சிவ புராணம் போன்ற புராணங்கள் அனைத்தும் அந்தகாசூரனைப் பற்றியும் இரண்யாக்ஷன் இரண்யகசிபு பற்றியும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.
புத்திர வரம் வேண்டி இரண்யாக்ஷன் கடும் தவம் ஒன்று புரிவதை அறிந்த சிவன் அவரை அழைத்து இக்குழந்தையை பெற்றுக்கொள்வாயாக என்று சொல்லி அக்குழந்தையைத் தர அவரும் குழந்தையை இன்முகத்துடன் ஏற்றுச் செல்கிறார்.
இறுதியாக தேவலோகத்துக்குச் சென்று இந்திரனைப் பார்த்து எனக்கு பார்வை வழங்க வேண்டும் என்று கேட்க அவரும் சிவனால் அழியக்கூடியவனாக இருந்தாலும் அவனது தொல்லை தாங்காமல் அதனையும் அருளினார்.
ஆனால் அவனோ பிரம்மா விஷ்ணு என கண்ணில் பட்ட தேவர்கள் அனைவரையும் துன்புறுத்தி அடிமைப்படுத்தினான் அனைவரும் சிவனிடம் சென்று முறையிட்டனர்.
இறுதியாக தேவலோகக் கன்னிகளிடம் சென்று அனைவரையும் தனது இச்சைக்கு அழைத்து அட்டகாசம் செய்ய இறைவன் அவனது கொடுமைகளைச் சகிக்காது தேவலோகம் வந்தார்.
அங்கு பிரம்மா விஷ்ணு கார்த்திகேயன் எமன் போன்றோரைக் கண்ட சிவன் அந்தகாசூரன் எனது வியர்வைத் துளி பூமி மீது விழுந்ததால் பிறந்தவன்.
ஆகவே நமது சக்திகளை ஒருங்கிணைத்து பூமியில் அவதாரம் எடுக்கச்செய்து அவனது குருதியை கபாலங்களில் பிடித்துக் குடித்து அதனைக் காணாமல் செய்தால் அவன் இறப்பது உறுதி என்றார்.
அதனடிப்படையில்தான் சப்தமாதர்களில் லோகேஸ்வரியை சிவன் படைக்க அதனைத் தொடர்ந்து வைஷ்ணவி கௌமாரி இந்திராணி பிரம்மி வாராகி சாமுண்டா என தாய் தெய்வங்கள் எழுவரும் அவதரித்து அவனது குருதியைக் கபாலத்தில் பிடித்துக் குடிக்க அவன் இறுதியில் காணாமல் போய்விட்டான்.
அவர்கள் நாட்டில் தோன்றி மக்களுக்கு இன்னல்களைக் கொடுத்தால் அவர்களை அழிக்க ஏதேனும் ஒரு வடிவில் இறைவன் தோன்றி மக்களைக் காப்பார் என்று புராணம் கூறுகிறது.
அந்தவகையில் அடுத்தவர்களுக்குக் கெடுதல் நினைப்பவர்களை உடனடியாகத் தண்டிக்கும் ஆற்றல் பெற்றவர் இந்தக் கன்னிமார் தெய்வங்கள் ஆகும்.
கன்னிமார்கள் என்று கிராமங்களில் அழைப்பதற்குக் காரணம் என்னவெனில் தாய்மை என்பது புனிதமானது தாய் தெய்வங்கள் என்று குறிப்பிட்டால் தாய்மைக்குப் பரிவு குணம் உண்டு.
மேலும் இளம்கன்று பயம் அறியாது என்பதால் இதுபோன்ற அரக்கர்களை அடக்கும் ஆற்றலை கன்னிமார்களே ஏற்றவர்கள் என்பதால்தான் கன்னியர் எழுவர் அவதரித்தனர்.
அரக்கனை அழித்த பின்பு அவர்கள் கன்னிமார்களாக இருந்தாலும் மக்களின் துயர்துடைக்க கடுமையாகப் போராடி தொடர்ந்து மக்களைக் காத்து வருவதால் இவர்களையும் தாய்மார்கள் என அழைத்தும் வழிபாடுகளைச் செய்யத் துவங்கினர் என்பர்.
கிராமத் தெய்வங்களாக இருந்த தாய் தெய்வங்கள் பின்னர் ஏற்றம்பெற்று கன்னிமார்கள் என்றும் தாய் தெய்வங்கள் எழுவர் என்றும் சப்தமாதர்கள் என்றும் அழைத்துப் போற்றப்பட்டுள்ளனர்.
தனிக்கோயில்கள் வழிபாடு என்பதைக் காட்டிலும் அளவில் பெரியதாக தாய் தெய்வங்களைப் படைத்து அவற்றை கோயிலின் திருச்சுற்றுப் பிராகாரத்தில் அமைத்து அதற்குத் தனிச் சிறப்பை கொடுத்துள்ளனர்.
காரணம் கிராமங்களில் இருந்து வளர்ச்சி பெற்ற தெய்வங்கள் என்பதாலோ அல்லது பெரும்பான்மையாகச் சமூகத்தில் தாழ்நிலையில் உள்ள மக்கள் வணங்குவதாலோ என்பதாலா எனச் சரியாகக் கூறமுடியவில்லை.
தெய்வச் சிற்பங்களிலும் போர்த் தெய்வங்களின் சிற்பங்கள் என்றால் அதற்குக் குறிப்பட்ட காலத்தில் மட்டுமே பூசைகளைச் செய்து வழிபடும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்ததாலா என்பதும் அறிய இயலவில்லை.
தமிழகத்தில் குறிப்பாக தென்தமிழகத்தில் பரவலாக அன்னையர் எழுவர் தாய் தெய்வங்களின் சிற்பத் தொகுப்பினை அதிக அளிவில் காணமுடிகிறது.
பாண்டியர் காலம் முதல் தொடர்ச்சியாகப் பல்லவர்கள் சோழர்கள் விஜயநகரப் பேரரசர்கள் காலம் வரை தாய் தெய்வங்களின் சிற்பத் தொகுப்பு பரவலாகக் காணப்பட்டாலும் அவற்றின் அமைப்பு முறையிலும் வழிபாட்டு முறையிலும் பெரும் மாறுபாடுகள் இருப்பதை அறியமுடிகிறது.
தென்தமிழகத்தில் நாட்டார் வழக்குகளுக்குள் வந்த இத்தாய் தெய்வம் காலப்போக்கில் சிற்பான முதன்மை இடத்தைப் பிடித்து மக்களின் செல்வாக்கைப் பெற்றது.
எவ்வாறாயினும் கோயில்களில் அமைந்த பெரும் தெய்வங்களுக்கு இணையாக இத்தாய் தெய்வங்களுக்குத் தனிக் கோயில்களோ அல்லது தனி இடமோ ஒதுக்கப்பட்டு பராமரிக்கப்படவில்லை.
கிராமத் தெய்வங்களைப்போல கோயிலின் சுற்றுப்பிராகாரத்தில் பரிவார தேவதைகளின் வரிசையில் இத்தொகுப்பையும் கொண்டுவந்து சேர்த்துள்ளனர்.
கைகளில் வச்சரமும் சக்தியும் மயிலை தன் இடது பக்கத்திலும் கொண்டு ஒரு காலை மடக்கி ஒரு காலை தொங்கவிட்ட நிலையிலும் சுகாசனத்தில் அமர்ந்திருப்பாள்.
தலையில் சுடர்முடியும் நடுவில் சிறிய கபாலமும் நெற்றிக்கண் காதில் பிணக் குண்டலம் கைகளில் உடுக்கையும் திரிசூலமும் ஈட்டியும் கொண்டு காணப்படுபவள்.
இவற்றை ஒரே இடத்தில் திருச்சுற்று பிராகாரத்தில் அமைத்ததால் இதனைத் தாய் தெய்வங்களின் தொகுப்பு என்றும் தாய் தெய்வங்கள் என்றும் கன்னிமார் சிற்பங்கள் என்றும் அழைத்தனர்.
இங்கு அமைந்துள்ள குடவரைக் கோயிலில் முகமண்டபத்தின் தென்சுவற்றில் கிழக்கிலிருந்து மேற்காக வீரபத்திரர் பிராமி மகேஸ்வரி கௌமாரி வைஷ்ணவி வராகி இந்திராணி சாமுண்டி பிள்ளையார் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.
இங்கு காணப்படும் அன்னையர் சிற்பங்களில் காணப்படும் தனிச் சிறப்பு என்னவெனில் அன்னையர்களுக்குரிய கொடிகளும் காட்டப்பட்டுள்ளதே ஆகும்.
பிராமி அன்னக் கொடியும் மகேஸ்வரி நந்திக் கொடியும் கௌமாரி மயில் கொடியும் வைஷ்ணவி கொடியில் கருடனும் வராகி அம்மன் கொடியில் கலப்பையும் இந்திராணி கொடியில் யானையும் காணப்படுகிறது.
பரிவாரத் தெய்வங்களாகப் போற்றப்பட்ட அன்னையர் எழுவர் சிற்பங்கள் சோழர்கள் காலத்தில் தனிச்சிறப்பைப் பெற்றன என்பதே இங்கு வெளிப்படும் கருத்தாகும்.
தனிக்கோயில் அமைப்பை விடுத்து முற்காலச் சோழர்கள் காலத்தில் மையக் கோயிலைச் சுற்றி அமைந்த பரிவாரக் கோயில்களில் கன்னிமார் சிற்பத் தொகுப்பு அமைக்கப்பட்டு போற்றப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.
அடுத்து திருக்கட்டளை சுந்தரேசுவரர் கோயில் கீழையூர் அவனிகந்தர்வ ஈஸ்வரகிருகம் போன்ற முற்காலச் சோழர்கள் காலக் கோயில்களில் அன்னையர் எழுவர் தொகுப்பை அமைத்துள்ளனர்.
சோழர்கள் காலத்தில் பல கோயில்களில் தாய் தெய்வங்களின் சிற்பத் தொகுப்பை பெரிய அளவில் தனித்தனியாக கோயிலின் ஒரு பகுதியில் அமைத்துச் சிறப்பு செய்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது.
முற்காலச் சோழர்கள் காலத்தில் பல இடங்களில் சப்த மாதர்கள் மற்றும் அன்னையர் எழுவர் கன்னிமார்கள் என்றும் பெயரிட்ட நிலையில் இச்சிற்பத் தொகுப்பைக் காணமுடிகிறது.
சோழர்கள் காலத்தில் அன்னையர் தெய்வங்கள் போற்றப்பட்டனர் என்பதற்குச் சான்றாக முதலாம் ராஜேந்திர சோழனால் எடுப்பிக்கப்பட்ட அன்னையர் கோயில் உள்ளது.
விழப்புரம் மாவட்டம் விழுப்புரம் வட்டம் எசாலம் என்ற கிராமத்தில்தான் வரலாற்றுச் சிறப்புப் பெற்ற செப்புப் பட்டயம் ஒன்று சேகரிக்கப்பட்டது.
அதில்தான் முதன்முதலாக முதலாம் ராசேந்திர சோழனால் கட்டப்பட்டதுதான் கங்கைகொண்டசோழீச்சரம் என்ற செய்தி தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதைக் காணமுடிகிறது.
சிவகங்கை மாவட்டம் திருப்பத்தூர் வட்டத்தில் அமைந்துள்ள திருப்பத்தூர் திருத்தளிநாதசுவாமி திருக்கோயிலின் திருச்சுற்று மாளிகையில் சப்தமாதர்கள் சிற்பங்களின் தொகுப்பும் ஜேஸ்டாதேவி சிற்பமும் அமைந்துள்ளன.
ஏழு கன்னியர்களும் இடது காலை மடித்து வலது காலை தொங்கவிட்ட நிலையிலும் வலது கை அபய முத்திரையிலும் இடது கையை தொடை மீது இருத்தியிருப்பது போலவும் வடிக்கப்பட்டுள்ளது.
முதலில் பிராமி அக்கமாலை கெண்டி மகேஸ்வரி மழு மான் இந்திராணி வச்சிரம் சக்தி வைஷ்ணவி சங்கு சக்கரம் வராகி ஏர் உலக்கை கௌமாரி சக்தி வச்சிரம் சாமுண்டா ஆமை சுவாலை ஆகியவை தெளிவாகக் காட்டப்பட்டு அழகுற அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
பொதுவாக தமிழகம் முழுவதுமே சப்தமாதர்கள் கன்னிமார்கள் வழிபாடு தொடர்ந்து வழிபாட்டில் இருந்து வந்துள்ளது என்பதற்கு இவை சான்றாக அமைகின்றன.
கன்னியர் சிற்பங்களைப் போன்றே ஏழு ஆடவர் சிற்பத் தொகுப்பும் இடம்பெற்றள்ளதை மணப்பாறை அருகே உள்ள நல்லாண்டார்கோயிலில் காணமுடிகிறது.
தொல்பழங்கால மக்கள் வாழ்ந்தமைக்கான சான்றுகள் நிறைந்த அளவில் மேற்பரப்பு ஆய்வில் கண்டறியப்பட்டு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.
குறிப்பாக கோவை மாவட்டம் வேட்டைக்காரன்புதூர் மலைப் பகுதியில் தொல்பழங்கால பாறை ஓவியங்கள் இருப்பதை தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை கண்டறிந்துள்ளது இக்கருத்துக்கு வலு சேர்ப்பதாகும்.
பண்டைய மக்கள் மேய்த்தல் தொழிலைக் கொண்டவர்கள் என்பதால் கால்நடைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளித்து அவற்றைப் போற்றி மகிழ்ந்தனர்.
பொள்ளாச்சி வட்டம் ஆனைமலைப் பகுதியில் சரியாக விளைச்சல் இல்லாத நிலங்களைச் சுற்றி கன்னிப்பெண்கள் குறிப்பாக திருமணம் ஆகாத பெண்கள் தங்களது மாதவிலக்குக் காலங்களில் இந்நிலங்களையும் வயல்களையும் சுற்றிவந்தால் விளைச்சல் பெருகும் என்ற நம்பிக்கை வழக்கத்தில் இருந்துவந்துள்ளது.
எனவே இங்குள்ள கிராமங்களில் ஏழு செங்கற்களை செங்குத்தாக நட்டுவைத்து இதனையே கன்னிமார்கள் எனக் கும்பிட்டு வழிபாடு செய்துவருகின்றனர்.
கொங்கு நாட்டு மக்கள் சக்தியின் மொத்த வெளிப்பாடும் கன்னிப் பெண்களே கன்னி ஒருத்தியிடம் மட்டுமே படைக்கும் சக்தி பொதிந்துகிடக்கிறது என்ற நம்பிக்கை அதீதமாக இருந்துள்ளது.
அடுத்த அத்தியாயத்தில் விஜயநகர மன்னர்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் கன்னிமார்சாமிகள் வழிபாடு எவ்வாறெல்லாம் போற்றப்பட்டது எனக் காணலாம்.
இந்தியா முழுமையிலும் வணங்கப்பட்டு வந்த இத்தாய் தெய்வங்கள் ஸ்கந்தனுடனும் சிவபெருமானுடனும் தொடர்புடையவர்களாக சித்தரிக்கப்படுகின்றனர்.
இவர்களது கைகளில் காணப்படும் ஆயுதங்களைக் கொண்டே இவர்களைப் போர்க்கடவுளர் எனக் கருதி அவர்களின் வன்மையில் தங்களைக் காக்க வேண்டும் என வழிபட்டனர்.
சில இடங்களில் வீரபத்திரர் மட்டுமே இடம்பெற்றுள்ளார் என்பதையும் ஆங்காங்கே காணப்படும் சிற்பத் தொகுப்புகளிலிருந்து அறியமுடிகிறது.
தமிழகத்து சமயச் சிந்தனைகளை மக்களுக்கு எடுத்துக்காட்டியது சங்க இலக்கியங்களும் பின்னர் இயற்றப்பட்ட இரட்டைக் காப்பியங்களாகத் திகழும் சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் என்றால் அது மிகையாகாது.
சிலம்பில் அடர்த்தெழு குருதி அடங்காப் பசுந்துணிப் பிடர்த்தலைப் பீடம் ஏறிய மடக்கொடி வெற்றிவேல் தடக்கைக் கொற்றவை எனக் கொற்றவையைக் கூறிய பிறகே காளியைப் பற்றிய செய்திகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
அறுவர்க்கு இளையநங்கை இறைவனை ஆடல்கண்டருளிய அணங்கு சூரரைக் கானகம் உகந்த காளி தாருகன் பேருரம் கிழித்த பெண் என்று புதியதொரு பெண் தெய்வத்தையும் அதன் வழி அன்னையர் எழுவர் வழிபாட்டின் தொடக்கத்தையும் சிலம்பின் வழக்குரைக் காதை எடுத்துரைக்கிறது.
அன்னையர் எழுவர் என்பது காளியையும் உள்ளடக்கி காளியை அறுவர்க்கும் இளையவர் எனக் குறிப்பிடும் சிலம்பின் கருத்து தேவார காலத்தில் அன்னையர் எழுவராக மகேஸ்வரி வைஷ்ணவி கௌமாரி பிராமி வாராகி இந்திராணி ஆகிய அறுவருடன் காளியையும் ஏழாவதாக இணைப்பதிலிருந்தும் பெறமுடிகிறது.
எனவே சிவனோடு பார்வதி நாட்டியமாடி அமர்ந்த நிலையாகக் காட்டும்போது அவள் காளியாக உருவெடுத்து மக்களுக்கு நன்மை பயத்தலால் அவளைத் தனித் தெய்வமாகப் கிராம மக்கள் போற்றி வழிபட ஆரம்பித்தனர் என வரலாற்றுப்போக்கு கொண்டு கருதலாம்.
அம்மனின் பல பெயர்களில் பல உருவங்களில் தமிழகக் கிராமங்களில் எழுந்தருளியதைப் பின்னர் கிராமியக் கடவுள்களாகப் பெண் தெய்வங்கள் என்ற தலைப்பில் விரிவாகக் காண்போம்.
சைவ சமயத்தில் சிறப்புற்றிருக்கக்கூடிய பெண் தெய்வங்கள் தங்களின் தனிப்பட்ட திறமைகளையும் உண்மையான தோற்றத்தையும் தேவையான சமயங்களில் வெளிப்படுத்தினர்.
இவரைப் போன்றே இவருடன் இருக்கும் அதாவது மக்களால் வணங்கப்பட்ட பிற பெண் தெய்வங்களும் தங்களது சொந்த வடிவிலிருந்து தாங்கள் மேற்கொள்ளும் கொள்கைக்கு ஏற்ப வடிவை மாற்றி அமைத்துக்கொண்டு செயல்பட்டுள்ளனர் என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று.
இதுபோன்றே பெண் தெய்வங்கள் என்று குறிப்பிடப்படும் குறிப்பாக ஜேஸ்டா ரௌத்திரி காளி காளவிக்ராணி பாலவிக்ராணி பாலபிரமாதானி சர்வபூததாமணி மற்றும் மனோன்மணி ஆகியோர் சிவனின் மறுவடிவங்களாகவே அமையப்பெற்றவர் எனலாம்.
கௌமாரிக்கு உடும்பரா மரமும் வைஷ்ணவிக்கு பீப்பல் மரமும் வராகிக்கு கரன்ஜா மரமும் இந்திராணிக்கு கல்பத்தரு அதாவது கற்பகவிருட்சம் மரமும் சாமுண்டாவிற்கு ஆலமரமும் உண்டு.
அவ்வகழாய்வில் கிடைத்த மற்றொரு முத்திரையில் கீழ் பகுதியில் ஏழு பெண்களும் மேல் பகுதியில் ஒருவரும் நின்ற நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ளதைக் காணமுடிகிறது.
மேலும் இலக்கியங்கள் தாய் தெய்வங்கள் அறுவர் என்றும் அடுத்து தாய் தெய்வங்கள் சாமுண்டாவைச் சர்த்து எழுவர் என்றும் ஒரு சிலர் மகாலட்சுமியையும் சர்த்து எண்மர் என்றும் கூறுகின்றனர்.
இக்கருத்தின் அடிப்படையில் தாய் தெய்வங்கள் குறித்த சிந்து சமவெளியில் கிடைத்த முத்திரையில் எண்மர் உருவங்கள் காட்டப்பட்டுள்ளதையும் இங்கு கவனத்தில் கொண்டால் தாய் தெய்வங்களைப் பற்றிய உருவ வடிவில் காணப்படும் முதன்மையான சான்றாகவே இம்முத்திரையைக் காணலாம்.
கர்நாடகாவில் கோலார் முகுர் நகரலே குணகுன்டா போன்ற இடங்களில் உள்ள சிவாலயங்களில் இந்த சப்தமாத்திரிகா சிற்பங்களைக் காணலாம் என கர்நாடக இதிகாச அகாடமி முகநூல் பதிவில் தெரிவிக்கிறது.
அக்காலத்தில் வட தமிழ்நாடு பல்லவர் ஆட்சியிலும் தென் தமிழ்நாடு பாண்டியர் ஆட்சியிலும் இடைப்பட்ட பகுதிகள் முத்தரையர் ஆட்சியிலும் இருந்துள்ளது.
சாத்தம்படாரி வேளாண்படாரி ஆதித்தபடாரி பட்டம்படாரி என கல்வெட்டுகளில் கையாளப்பட்ட இச்சொற்கள் எளிய மக்களிடத்தும் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றிருத்தல் வேண்டும்.
இருப்பினும் சங்க காலம் முதல் தொடர்ச்சியான வரலாற்றைப் பெற்ற தகடூர் நாட்டில் தற்போதைய தருமபுரி மாவட்டம் தீர்த்தமலையில் அமைந்துள்ள கோயிலில் உள்ள கல்வெட்டானது சூலி என்று துர்க்கையைக் குறிப்பிடுகிறது.
தீர்த்தமலையில் காணப்படும் பலகைக்கல்லில் செதுக்கப்பட்ட இச் சிற்பம் சூலி எனப் பெயர் பொறித்தும் அம்மனின் பெயராக கோடுடையம்மன் என்றும் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.
கோடு ஸ்ரீ மலை இதுவே மிகவும் பழமையான சிற்பமாகவும் சங்க இலக்கியங்களில் குறிப்பிடும் பெயர்களில் ஒன்றான சூலி என்ற பெயர் கொண்டதுமாகும் எனக் குறிப்பிடலாம்.
திருச்சி மலைக்கோட்டையின் மேல் அமைந்த குடவரையிலுள்ள பல்லவர் கால கல்வெட்டில் முதலாம் மகேந்திரவர்மனது கல்வெட்டே உமாதேவி பெயரை அறியச் செய்கிறது.
இருப்பினும் இவர்கள் இருவரும் தங்களது துணைவியராக ஏற்றுக்கொண்ட அன்னை பார்வதியையும் மகாலட்சுமியையும் மிகவும் போற்றி மரியாதைக்குரிய இடங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று.
சிவனும் பார்வதியும் விஷ்ணுவும் திருமகளும் எவ்வாறு போற்றப்பட்டு உலக மக்களுக்கும் அவர்களது வாழ்க்கைக்கும் பயனளித்தனர் அரச மரபின் வழிவந்த மன்னர்களும் மக்களும் வணங்கிய தெய்வங்களில் இவர்கள் பெற்ற சிறப்பிடம் கல்வெட்டுகள் செப்புப் படிமங்கள் சிற்பங்கள் ஆகியவற்றில் இவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சிறப்பிடம் ஆகியவற்றைப் பற்றி அறிய முற்படுவதே இப்பகுதியின் நோக்கமாகும்.
பௌத்தமும் சமணமும் போற்றி வழிபட்ட இயக்கி அம்மன் வழிபாடுகள் இந்தியாவின் பண்பாட்டு கலாசாரத்தின் ஆதி வடிவங்களாகவும் கிராம மக்களின் மிகப்பழமையான வழிபாடாகவும் திகழ்ந்தவை என்பதில் சிறிதும் ஐயப்பாடில்லை.
பௌத்த சமண சமயங்களுக்கு அடுத்து வைதீகச் சமயங்கள் தலைதூக்க ஆரம்பித்த காலகட்டத்தில் அரசுமுறை ஆட்சியும் அதன் வழித்தோன்றல்களும் உருவாகி வளர்ந்துகொண்டிருந்தன.
இக்காலங்களில் தாய் தெய்வ வழிபாடு என்ற போக்கு பெண் சமுதாயத்தையும் பெண் ஆதிக்க சமுதாயத்தையும் நிலைநாட்டுபவையாகவே திகழ்ந்தன எனலாம்.
இந்தியாவின் பழமையான பண்பாட்டின் வெளிப்பாடான சிந்துச் சமவெளி நாகரிகத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட தொல்லியல் சான்றுகளின் அடிப்படையில் தாய் தெய்வ வழிபாடு போலவே மர வழிபாடும் நமது மூதாதையருக்கு உரித்தானதாகவே இருந்திருக்கிறது என்பது தெள்ளத் தெளிவாகிறது.
சிந்துச் சமவெளியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஓர் இலச்சினையில் இரு அரச மரக் கிளைகளுக்கு இடையில் ஆடையின்றி ஒரு பெண் தெய்வம் காணப்படுகிறது.
சிவன் பரம்பொருளாகவும் முழுமுதற் தெய்வமாகவும் வளர்ச்சி அடைந்ததைத் தொடர்ந்தே சைவசித்தாந்தம் தத்துவ வடிவில் உருப்பெற்றது என்பதை அறியலாம்.
பின்னர் சைவம் சித்தாந்தமாக வடிவம் பெற்றபொழுது மறைமுகமாகப் பெண் தெய்வம் சக்தி குறிப்பிட்ட சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றுவிடுகிறாள்.
சிவனே முழுமுதற் பொருளாகக் கொண்டாலும் இறைவன் சித்சக்தியைக் கொண்டே மாயைத் தொழிற்படுத்துவான் என்பதே சைவ சித்தாந்தத்தின் கொள்கை எனக் கொள்வர்.
குலங்களாகவும் தனித்தனிக் குழுக்களே குலங்களாகும் கூட்டங்களாகவும் வாழ்ந்த மக்கள் தங்களுக்குத் தேவையான வருணனையும் கொற்றவையையும் சிறப்புடைய தெய்வங்களாகப் போற்றினர்.
வரலாற்றில் மக்களுடைய தனித்தன்மையும் ஆட்சி நிலைமையும் தோன்றியபோது தனிப்பட்ட இஷ்டதெய்வங்களும் தங்களது குழுக்களுக்கான தெய்வங்களும் உருப்பெற்றன எனலாம்.
முப்புரம் எரித்தல் கண்டத்தில் நீல நிறம் பெற்றிருத்தல் திங்களைத் தனது சடாமகுடத்தில் தரித்திருத்தல் நெற்றிக்கண் உள்ளமை இடபக்கொடியை உடையவாராயிருத்தல் உமையொருபாகனாயிருத்தல் ஐம்பூதங்களைப் படைத்தவனாயிருத்தல் போன்ற பல செய்திகள் சிவனைப் பற்றி வழங்குகின்றன.
சிவனும் விஷ்ணுவும் சிறப்புற்றிருந்த காலத்தில் இவர்களுக்கு முன்பிருந்த சமய நம்பிக்கைகளையும் வழிபாட்டு முறைகளையும் பிற தெய்வங்களையும் தம்முடன் தொடர்புபடுத்தி அவற்றுடன் இணைந்து இத்தெய்வங்களும் ஈடு இணையற்ற தெய்வங்களாக பரிணமித்தன.
சிந்துவெளி நாகரிகத்தில் காணப்படுகின்ற சிவன் மிருகங்கள் புடைசூழப் பசுபதியாகி கூட்டு வாழ்க்கையில் பூதகணங்கள் அனைத்துக்கும் தலைவனாகி பழைய பெண் தெய்வத்தை அதாவது தாய் தெய்வமெனப் போற்றப்படும் தெய்வத்தை மணந்து மலைமகள் மணாளனாகி மாதொருபாகனாகி பழமையும் புதுமையும் தன்னுள்ளடக்குவதை இங்கு காணமுடிகிறது.
காலப்போக்கில் சிவனும் விஷ்ணுவும் நிலக்கிழார்கள் கைவினைப் பொருட்கள் உற்பத்தியாளர்கள் விவசாயிகள் வணிகர்கள் பின்னர் வந்த அரசுகளும் அதனை ஆண்ட மன்னர்களும் வழிபடும் தெய்வங்களாயினர்.