sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அதுமட்டுமல்ல இந்தியா முழுவதும் காவிச்சாயம் பூச நினைக்கும் மோடி அரசுக்கு எதிராக களம் அமைத்து போராட திமுக தொண்டர்களுக்கு அழைப்புவிடுத்து மிகப்பெரிய கரவொலியை பெற்றார்.
கலைஞரின் தொடர்ச்சியாய் ஸ்டாலினும் பெரியார் அண்ணா வழியில் கொள்கை தீபத்தை ஏந்தி திமுகவை வழிநடத்துவார் என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார்.
உங்களின் கம்பன் நிகழாத களங்கள் படித்தேன்.ஆனால் எனக்கு அந்தக் கட்டுரையில் சந்தேகம் கேள்வி இல்லை.என்னுடைய சந்தேகம் கம்பன் அவர்களின் குடும்பம் பற்றியது.தமிழ் சினிமா கம்பனுக்கு மகன் இருந்ததாகவும் அவன் அரசனின் மகளைக் காதலித்ததாகவும் சொல்லியிருக்கிறார்கள் ஆனால் இது உண்மையா??
அவர்களின் குடும்பம் மனைவி மகன் இவர்களைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லவும்.இதைப் பற்றி எங்காவது கம்பனின் பாடலில் எழுதி இருக்கிறாரா ?
தமிழகத்தில் மூவலூர் திருக்கோடிக்காவலூர் ஆகிய ஊர்களில் உள்ள கல்வெட்டுக்களில் காணப்படும் கங்க வமிசத்து சேதிரையன் என்ற சிற்றரசன்தான் இவர் என்று சொல்லப்படுகிறது.
கம்பனுக்கும் ஒட்டக்கூத்தருக்கும் நிகழ்ந்த மோதல்கள் கம்பனுக்கும் ஔவையாருக்கும் நிகழ்ந்த மோதல்கள் போன்ற கதைகளில் உள்ள பாடல்களின் மொழி கம்பராமாயாணத்தில் உள்ளதை விட மிகமிகப்பிற்காலத்தையது.
காளிதாசன் தாசியருடன் கொண்டிருந்த உறவும் விக்ரமாதித்யமன்னரிடம் அவருக்கிருந்த பூசலும் விதவிதமாக உதிரிச்செய்யுள்களாகப் புனையப்பட்டன.
அரசகுமாரியிடம் அவனுக்கு ஏற்கனவே காதலுறவு இருந்தது.அதை அரசன் கேட்டுவிட்டதை அறிந்து கம்பன் அவசரமாக ஆனாலும் அரசனுக்கு சந்தேகம் வந்து அம்பிகாபதி மார்பில் சந்தனம் பூசவைத்து அரசகுமாரியிடம் சென்று முத்துச்சுண்ணம் பெற்றுவரச்சொன்னான்.
அம்பிகாபதி திரும்பிவந்தபோது மார்பில் அரசகுமாரி தழுவிய அடையாளமிருப்பதைக் கண்டான் அரசன் அம்பிகாபதியை தண்டிக்கப் போகும்போது கம்பன் காலில் விழுந்து மன்றாடவே அரசன் சிற்றின்பம் தவிர்த்து நூறுபாடல்களைப் பாடினால் விடுதலை செய்கிறேன் என்றான்.
அவ்வை துரைசாமிப்பிள்ளைபதிப்பு மேலே சொல்லப்பட்ட பாடலின் நடையைப்பார்த்தாலே தெரியும் இது பதினாறாம்நூற்றாண்டின் தமிழ் என்று.
உதாரணமாக அம்பிகாபதிக்கோவை என்ற தமிழ்நூலைப் பிற்காலத்தில் கம்பனுடனும் சோழனுடனும் இணைத்துக் கதைகள் புனைந்துகொண்டார்கள் என்று ஊகிப்பதே சரியாக இருக்கும் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாகச் சென்று சிந்தித்தால் ஒன்று தோன்றுகிறது.
அதன் விளைவாகவே இத்தகைய புனைகதைகளுக்கான சமூகச் சாத்தியக்கூறுகள் உருவாயின இத்தகைய கதைகள் பிற்காலத்தில் இந்தியா முழுக்கப் பயணித்துப் பல்வேறு வகையில் புதிய புனைவுகளை உருவாக்கியிருக்கலாம் அம்பிகாபதியின் கதை அதன் தமிழ் வடிவமாக இருக்கலாம்.
அஃதாவது தலைமகனது வரவு உணர்ந்த தோழி தலைமகளைப் பொழிலின்கண் ஒரு குறியிடத்தே கொண்டு சென்று சேஎய்குன்றம் குருதிப் பூவின் குலைக்காந்தட்டு ஆண்டுத் தெய்வம் உறைதலின் நின்னால் வரப்படாது யான் சென்று கொய்து வருவேன் நீ அதுகாறும் இப்பொழிலிடத்தே நிற்கக்கடவாய் என நிறுத்தி நீங்குதல் என்பதாம்.
செங்களம் பட கொன்ற அவுணர் தேய்த்த செங்கோல் அம்பின் செங்கோட்டு யானை முருகனின் ஊர்தியான பிணிமுகம் என்ற யானை கழல் தொடி சேஎய் குன்றம் குருதிப் பூவின் குலைக்காந்தட்டு ஏ அசை நிலை இயற்கைப் புணர்ச்சிக்குப் பின் தலைவன் கூறியது.
இராகவையங்கார் உரை நிலமும் வானும் நீரும் பருவத்தில் இயைந்து பயன்படுதல் போல நட்பும் வரைதற்குரிய நன்னாள் இயைந்து பயன்படுதல் குறித்தது எனினும் அமையும்.
நிலத்தினும் பெரிது ஏ அசை நிலை வானினும் உயர்ந்தன்று நீரினும் ஆர் அளவின்று ஏ அசை நிலை சாரல் கருங்கோல் குறிஞ்சி பூக் கொண்டு பெருந்தேன் இழைக்கும் நாடனொடு நட்பே நட்பே என்பது பெருமை வியப்பு பிரிவிடை ஆற்றாளென வருந்திய தோழிக்குத் தலைவி சொன்னது.
நோம் என் நெஞ்சு ஏ அசை நிலை நோம் என் நெஞ்சு ஏ அசை நிலை இமை தீய்ப்பன்ன கண்ணீர் தாங்கி அமைதற்கு அமைந்த நம் காதலர் அமைவிலர் ஆகுதல் நோம் என் நெஞ்சு ஏ அசை நிலை பிரிவிடை ஆற்றாளென வருந்திய தோழிக்குத் தலைவி சொன்னது.
அது கொல் தோழி காமநோய் ஏ அசை நிலை வதி குருகு உறங்கும் இன் நிழல் புன்னை நாகம் உடை திரை திவலை அரும்பும் தீ நீர் மெல்லம்புலம்பன் அம் சாரியை புலம்பு கடற்கரை நெய்தல் நிலம் பிரிந்தென பல் இதழ் .. உண்கண் கண் மை பாடு ஒல்லா ஏ அசை நிலை நள்ளென்றன்று ஏ அசை நிலை யாமம் சொல் அவிந்து இனிது அடங்கினரே மாக்கள் முனிவின்று நனந்தலை உலகமும் துஞ்சும் ஓர் யான் மன்ற தேற்றம் துஞ்சாதேன் ஏ அசை நிலை
இராகவையங்கார் உரை அழுவத்தில் காலில் கழலும் சிலம்பும் ஒலிக்கப் புகும் இந்நல்லோரைக் கண்டு கலங்கி அறிவில்லாத வாகை வெண்ணெற்று ஒலித்தல் சாடுவாற் கொள்ள வைத்தது கண்டோர் இரக்கம் புலப்பட என்பது.
வில்லோன் காலன கழல் ஏ அசை நிலை தொடியோள் மெல்லடி மேலவும் சிலம்பு ஏ அசை நிலை நல்லோர் யார் கொல் அளியர் தாம் அசை நிலை ஏ அசை நிலை ஆரியர் கயிறாடு பறையின் கால் பொர கலங்கி வாகை உழிஞ்சில் வெண் நெற்று ஒலிக்கும் வேய் பயில் அழுவம் முன்னியோர் ஏ அசை நிலை
இராகவையங்கார் உரை விளைந்து உகு தீம் பழம் பழன வாளை கதூஉம் ஊரன் என்றது தலைவியர்க்குரிய தலைவரைக் கிடைத்தபோது துய்ப்பது பரத்தையர் இயல்பென்று குறித்தாளாம்.
கழனி மாஅத்து அத்து சாரியை விளைந்து உகு தீம் பழம் பழன வாளை கதூஉம் ஊரன் எம் இல் பெருமொழி கூறி தம் இல் கையும் காலும் தூக்கத் தூக்கும் ஆடிப் பாவை போல மேவன செய்யும் தன் புதல்வன் தாய்க்கு ஏ அசை நிலை
இராகவையங்கார் உரை தண்ணந்துறைவன் கண்கள் அல்லாத நெய்தல்களை இவையும் கண்கள் என்று வேறு சொல்ல ஒக்கும் துறையையுடையவன் ஆதலால் தன் கண்ணாகிய தலைவியல்லாத பரத்தையைக் கண்டார் இவற்கு இவளும் கண்ணாவாள் எனப் பேணி ஒழுகுபவன் என்று அவன் தலைவியை பேணாது ஒழுகுதலைக் குறித்தாள்.
யாய் ஆகியவள் ஏ அசை நிலை மாயோள் ஏ அசை நிலை மடை மாண் செப்பில் தமிய வைகிய பெய்யாப் பூவின் மெய் சாயினள் ஏ அசை நிலை பாசடை நிவந்த கணைக் கால் நெய்தல் இனமீன் இருங்கழி ஓதம் மல்குதொறும் கயம் மூழ்கு மகளிர் கண்ணின் மானும் தண்ணந்துறைவன் கொடுமை நம் முன் நாணி கரப்பு ஆடும் கரப்பாடும்மே செய்யுளோசை நோக்கி மகர ஒற்று விரிந்தது
இராகவையங்கார் உரை உழவர் தம் மேனியிலும் தம் உழு பகட்டினும் தாது படிந்து தாம் உழு நிலத்துக் காஞ்சி மரங்களை வளைத்த செயல் தோன்ற வந்தாற்போலத் தலைவனும் அவன் தன் பாணனும் பரத்தையரை வளைத்துச் சேரியினிகழ்த்தியன மனையிற் தலைவி காண வந்து நின்றது கருதிற்று.
யாய் ஆகியள் ஏ அசை நிலை விழவு முதலாட்டி பயறு போல் பாசிப் பருப்பு பயத்தம் பருப்பு இணர பைந்தாது படீஇயர் உழவர் வாங்கிய கமழ்பூ மென் சினை காஞ்சி ஊரன் பூவரச மரம் கொடுமை கரந்தனள் ஆகலின் நாணிய வரும் ஏ அசை நிலை
இராகவையங்கார் உரை ஈங்கு இவண் உறைதலும் உய்குவம் என்பது வளை நெகிழ்தலும் கண் கவிழ்தலுங் கண்டு அன்னை இடித்துரைக்கவும் ஊரலர் தூற்றவும் நெஞ்சே நீயும் யானும் இங்கு இப்படி வருந்தி வதிவதும் தப்புவேம் என்றதாம்.
கோடு ஈர் இலங்கு வளை ஞெகிழ நாடொறும் பாடு இல கலிழும் கண்ணொடு புலம்பி ஈங்கு இவண் உறைதலும் உம் அசைநிலை சாரியையுமாம் உய்குவம் ஆங்கே எழு இனி வாழி என் நெஞ்சே முனாது குல்லைக் கண்ணி வடுகர் முனையது பல்வேல் கட்டி நல் நாட்டு உம்பர் மொழிபெயர் தேஎத்தர் ஆயினும் வழிபடல் சூழ்ந்திசின் சின் தன்மை அசைச்சொல் அவருடை நாட்டு ஏ அசை நிலை தலைவன் பிரிந்த காலத்தில் ஆற்றாளென கவன்ற தோழிக்குத் தலைவி உரைத்தது.
இராகவையங்கார் உரை அவர் சென்ற ஆற்றில் உணவளிப்பது எறும்பியளை நீர் தருவது அறுநீர்ச்சுனை உறைவிடம் உலைக்கலன்ன பாறை வாழ்வோர் பகழி மாய்க்கும் கொடுவில் எயினர் என அவர் சென்ற ஆற்றின் இடையூறெல்லாம் தெரியக் கூறினாள்.
சாமிநாதையர் உரை துறுகல் தன் இயல்பினை மறைக்கும் மாசு நீங்கப் பெற்ற நாடன் இவ்வியல்புக்கு மாறாக என் கண்களின் இயல்பை மறைக்கும் பசலையை வளரச் செய்தனன் என்பது.
அமிழ்து பொதி செந்நா அஞ்ச வந்த வார்ந்து இலங்கு வை எயிற்று சின்மொழி அரிவையை பெறுக தில் இடைச்சொல் அம்ம அசை நிலை பெற்றாங்கு அறிக தில் இடைச்சொல் அம்ம அசை நிலை இவ்வூரே மறுகில் நல்லோள் கணவன் இவன் என்று பல்லோர் கூற யாஅம் நாணுகம் சிறிது ஏ அசை நிலை
பறை பட பணிலம் ஆர்ப்ப இறை கொள்பு தொன் மூது ஆலத்து பொதியில் தோன்றிய நாலூர் கோசர் நன் மொழி போல வாயாகின்றே தோழி ஆய் கழல் சேய் இலை வெள்வேல் விடலையொடு தொகு வளை முன் கை மடந்தை நட்பு ஏ அசை நிலை தலைவன் பொருள்வயின் பிரிந்த காலத்தில் கவலையுற்ற தலைவியை நோக்கி தோழி கூறியது.
உள்ளார் கொல் ஓ அசை நிலை தோழி கள்வர் பொன் புனை பகழி செப்பம் கொண்மார் உகிர் நுதி புரட்டும் ஓசை போல செங்கால் பல்லி தன் துணை பயிரும் அம் கால் கள்ளியங்காடு இறந்தோர் ஏ அசை நிலை மாவென மடலும் உம்மை இழிவு சிறப்பு ஊர்ப பூவென குவி முகிழ் எருக்கங்கண்ணியும் சூடுப மறுகின் ஆர்க்கவும் படுப பிறிதும் ஆகுப காமம் காழ் கொளின் ஏ அசை நிலை தோழி வரைவு கடாயது.
சோமசுந்தரனார் உரை சிறு கொம்பில் பலாக்கனி பின்னும் பருத்து முதிருமாயின் அக்கொம்பினை முறித்துக்கொண்டு வீழ்ந்து சிதறுமாறு போலத் தலைவியின் காமம் பின்னும் முதிருங்கால் அவள் உயிருக்கு இடையூறு செய்து தானும் கெடும் என்பது உவமையாற் போந்தமை உணர்க.
வேரல் வேலி வேர்க்கோள் பலவின் சாரல் நாட செவ்வியை ஆகுமதி மதி முன்னிலை அசை யார் அஃது அறிந்திசினோர் ஏ அசை நிலை சாரல் சிறு கோட்டு பெரும்பழம் தூங்கியாங்கு இவள் உயிர் தவச் சிறிது காமமோ பெரிது ஏ அசை நிலை தலைவி ஊடிய பொழுது தலைவன் கூறியது.
இராகவையங்கார் உரை மனைமரத்து இரவிலுற்ற முல்லை மலர்கள் ஒருவருஞ் சூடாமலே மணம் நாறுதல் போல இவள் கூந்தலும் நாம் அணையாமலே நாறும் என்பது குறிப்பு.
எவ்வி இழந்த வறுமை யாழ்ப் பாணர் பூ இல் வறுந்தலை போல புல்லென்று இனைமதி மதி முன்னிலை அசை வாழிய அசை நிலை நெஞ்சே மனை மரத்து எல் உறு மௌவல் நாறும் பல் இருங்கூந்தல் யாரளோ நமக்கு ஏ அசை நிலை அருளும் அன்பும் நீக்கி துணை துறந்து பொருள் வயின் பிரிவோர் உரவோர் ஆயின் உரவோர் உரவோர் ஆக மடவம் ஆக மடந்தை நாம் ஏ அசை நிலை தலைவன் குறித்துச் சென்ற கார்ப் பருவத்தைக் கண்டு தலைவி வருந்துவாள் என்று எண்ணிய தோழியிடம் தலைவி கூறியது.
சாமிநாதையர் உரை கொன்றை மகளிரைப் போலத் தோற்றினும் மகளிரல்ல என்று தெளிவது போல இது கார்ப்பருவம் என்று தோற்றினும் அன்றென்று தெளிந்தேன் என்றபடி.
வண்டுபட ததைந்த கொடி இணர் இடை இடுபு பொன் செய் புனை இழை கட்டிய மகளிர் கதுப்பின் தோன்றும் புதுப் பூங்கொன்றை சரக் கொன்றை கானம் கார் என கூறினும் யான் ஓ பிரிநிலை தேறேன் அவர் பொய் வழங்கலர் ஏ அசை நிலை நீர் வார் கண்ணை நீ இவண் ஒழிய யாரோ பிரிகிற்பவர் ஓ அசை நிலை சாரல் சிலம்பு அணி கொண்ட வலம் சுரி மராஅத்து கடம்பம் வேனில் அம் சினை கமழும் தேம் ஊர் ஒள் நுதல் நின்னொடும் செலவு ஏ அசை நிலை தோழி அறத்தொடு நின்றது.
அகவன் மகளே அகவன் மகளே மனவு கோப்பு அன்ன நன் நெடும் கூந்தல் அகவன் மகளே பாடுக பாட்டு ஏ அசை நிலை இன்னும் பாடுக பாட்டு ஏ அசை நிலை அவர் நன் நெடும் குன்றம் பாடிய பாட்டு ஏ அசை நிலை
கருங்கால் வேம்பின் ஒண் பூ யாணர் என் ஐ இன்றியும் கழிவது கொல் ஓ அசை நிலை ஆற்று அயல் எழுந்த வெண்கோட்டு அதவம் அத்தி மரம் எழு குளிறு மிதித்த ஒரு பழம் போல குழைய கொடியோர் நா ஏ அசை நிலை காதலர் அகல கல்லென்ற அவ்வே ஏ அசை நிலை வரைவு நீட்டித்தவிடத்து தலைவி தோழியிடம் சொல்லியது.
அரும்பு அற மலர்ந்த கருங்கால் வேங்கை மேக்கு எழு பெருஞ்சினை இருந்த தோகை பூக்கொய் மகளிரின் தோன்று நாடன் தகாஅன் போல தான் கட்டுவிச்சி தீது மொழியினும் தன் கண் கண்டது பொய்க்குவது அன்று ஏ அசை நிலை தேன் கொக்கு கொக்குக்காலி அருந்தும் முள் எயிற்று துவர் வாய் வரை ஆடு வன் பறழ் தந்தை கடுவனும் உம்மை இழிவு சிறப்பு அறியும் அக் கொடியோனை ஏ அசை நிலை
கன்றும் உண்ணாது கலத்தினும் படாது நல் ஆன் தீம்பால் நிலத்து உக்காங்கு எனக்கும் ஆகாது என் ஐக்கும் உதவாது பசலை உணீஇயர் வேண்டும் திதலை அல்குல் என் மாமைக் கவின் ஏ அசை நிலை
முட்டுவேன் கொல் தாக்குவேன் கொல் ஓரேன் யானும் ஓர் பெற்றி மேலிட்டு ஆஅ ஒல்லென கூவுவேன் கொல் அலமரல் அசை வளி அலைப்ப என் உயவு நோய் அறியாது துஞ்சும் ஊர்க்கு ஏ அசை நிலை தலைவன் இரவுக்குறியை விரும்ப தோழி மறுத்து வரைந்து கொள்ள வேண்டும் என்று குறிப்பித்தாள்.
இராகவையங்கார் உரை விரைவில் வரைந்து கொண்டு கூடுவதே நல்லுரைக்குரிய செயல் என்றும் வரைந்து கொள்ள நினையாது பின்னுங் களவிற் கூடுதல் புல்லுரைக்குரியது என்றும் கருதியவாறாம்.
நல் உரை இகந்து புல் உரை தாஅய் பெயல் நீர்க்கு ஏற்ற பசுங்கலம் போல உள்ளம் தாங்கா வெள்ளம் நீந்தி அரிது அவா உற்றனை நெஞ்சே நன்றும் பெரிது ஆல் ஆல் அசைச் சொல் அம்ம அசை நிலை நின் பூசல் உயர் கோட்டு மகவுடை மந்தி போல அகன் உற தழீஇ கேட்குநர் பெறின் ஏ அசை நிலை தலைவன் வரை பொருளின் பொருட்டுப் பிரிந்த காலத்தில் தலைவியது ஆற்றாமைக் காரணத்தைத் தோழி வினாவ தலைவி கூறியது.
கேட்டிசின் சின் முன்னிலை அசை வாழி அசை நிலை தோழி அல்கல் பொய்வலாளன் மெய்யுறல் மரீஇய வாய்த்தகை பொய்க் கனா மருட்ட ஏற்று எழுந்து அமளி தைவந்தனன் ஏ அசை நிலை குவளை வண்டுபடு மலரின் சாஅய் தமியேன் மன்ற தேற்றம் அளியேன் யான் ஏ அசை நிலை நொதுமலர் வரைவுழித் தலைமகள் தோழிக்கு அறத்தொடு நின்றது.
மள்ளர் குழீஇய விழவினானும் மகளிர் தழீஇய துணங்கையானும் யாண்டும் காணேன் மாண் தக்கோனை யானும் ஓர் ஆடுகள மகளே என் கை கோடு ஈர் இலங்கு வளை நெகிழ்த்த பீடுகெழு குரிசலும் ஓர் ஆடுகள மகனே
அன்னாய் இவன் ஓர் இள மாணாக்கன் தன்னூர் மன்றத்து என்னன் கொல் ஓ அசை நிலை இரந்து ஊண் நிரம்பா மேனியொடு விருந்தின் ஊரும் பெரும் செம்மலன் ஏ அசை நிலை
ஒறுப்ப ஓவலர் மறுப்ப தேறலர் தமியர் உறங்கும் கௌவை இன்றாய் இனியது கேட்டு இன்புறுக இவ் ஊர் ஏ அசை நிலை முனாஅது யானையங்குருகின் கானல் அம் சாரியை பெருந்தோடு அட்ட மள்ளர் ஆர்ப்பிசை வெரூஉம் குட்டுவன் மரந்தை அன்ன எம் குழை விளங்கு ஆய் நுதல் கிழவனும் அவனே
நாண் இல மன்ற தேற்றம் எம் கண் ஏ அசை நிலை நாள் நேர்பு சினை பசும் பாம்பின் சூன் முதிர்ப்பு அன்ன கனைத்த கரும்பின் கூம்பு பொதி அவிழ நுண் உறை அழி துளி தலைஇய தண்வரல் வாடையும் பிரிந்திசினோர்க்கு அழல் ஏ அசை நிலை தலைவன் வரைவிடை வைத்துப் பிரிய ஆற்றாள் என்று கவன்ற தோழியிடம் தலைவி கூறியது.
சாமிநாதையர் உரை துஞ்சுகின்ற அளவும் துறுகல் என்று தோன்றும் யானையின் மேல் படர்ந்து துயில் நீங்கி அது சென்ற இடத்துப் பற்றுக்கோடின்றி இருத்தலைப் போல தலைவன் தோள் மணந்து உடன் இருந்த அளவும் கெடாதாக இருந்த வஞ்சினத்தை மெய்யாகக் கருதி மகிழ்ந்த யான் அவன் பிரிய வருந்துவேனாயின்.
துறுகல் அயலது மாணை மாக்கொடி துஞ்சு களிறு இவரும் குன்ற நாடன் நெஞ்சு களன் ஆக நீயலென் யான் என நல் தோள் மணந்த ஞான்றை மற்று அவன் தாவா வஞ்சினம் உரைத்தது நோயோ தோழி நின்வயினான் ஏ அசை நிலை தலைவனது பிரிவால் வருந்தும் தலைவியிடம் தோழி கூறியது.
இறைச்சி தமிழண்ணல் உரை ஆண் யானை பிடியின் பசியை நீக்கும் காட்சி தலைவனது விருப்பத்தைத் தூண்டி அவனை விரைவில் திரும்ப வைக்கும் எனும் இது இறைச்சி எனப்படும்.
நசை பெரிது உடையர் நல்கலு நல்குவர் பிடி பசி களைஇய பெருங்கை வேழம் மென் சினை யாஅம் ஆச்சா மரம் பொளிக்கும் அன்பின தோழி அவர் சென்ற ஆறு ஏ அசை நிலை வரைவு நீட்டித்துவழித் தலைமகள் தனது ஆற்றாமை தோன்றத் தோழியிடம் கூறியது.
தமிழண்ணல் உரை மயில் போட்டுவிட்டுப் போன முட்டையை விளையாடும் குரங்குக் குட்டி உருட்டுகின்றது தலைவன் பிரிவால் வருந்தும் தலைவியை ஊரார் பேசும் அலர் மேலும் துன்புறுத்துவதை இது குறிக்கின்றது இரா.
இராகவையங்கார் உரை குருளை விளையாட்டில் முட்டையுள் குஞ்சுக்கு இடர் செய்வது போலத் தன் வினோதத்து நீளுதலான் வரையாது நம்மை இடர் செய்பவன் என்பதாம்.
கான மஞ்ஞை அறை ஈன் முட்டை வெயில் ஆடு முசுவின் குருளை உருட்டும் குன்ற நாடன் கேண்மை என்றும் நன்று மன் மிகவும் நல்லது மன் மிகுதியை உணர்த்தியது வாழி முன்னிலை அசை தோழி உண்கண் கண் மை நீரொடு ஒராங்கு தணப்ப உள்ளாது ஆற்றல் வல்லுவோர்க்கே ஏகாரம் பிரிநிலை வெந்திறல் கடு வளி பொங்கர் போந்தென நெற்று விளை உழிஞ்சில் வாகை வற்றல் ஆர்க்கும் மலையுடை அருஞ்சுரம் என்ப நம் முலையிடை முனிநர் சென்ற ஆறு ஏ அசை நிலை
இராகவையங்கார் உரைபெயல் மேலே வானத்தும் செம்புலம் கீழே தரையினும் வேறு வேறு இடங்களில் வேறு வேறாகவுளவேனும் இவை தாமாக இயைந்து ஒரே செந்நீர் ஆயினாற்போல வேறு வேறிடத்து ஒருவர்க்கொருவர் உறவில்லாது வேறுபட்டிருந்தும் தம் நெஞ்சங்கள் தாமாகக் கலந்து அன்பால் ஒன்றாயின என்பதாம்.
யாயும் ஞாயும் யார் ஆகியர் ஓ அசை எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறை கேளிர் யானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும் செம்புலப் பெயல் நீர் போல அன்புடை நெஞ்சம் தாம் கலந்தன ஏ அசை நிலை
காதலர் உழையராக பெரிது உவந்து சாறு கொள் ஊரின் புகல்வேன் மன்ற தேற்றம் அத்த நண்ணிய அம் குடிச் சீறூர் மக்கள் போகிய அணில் ஆடு முன்றில் புலம்பு இல் போல புல்லென்று அலப்பென் தோழி அவர் அகன்ற ஞான்று ஏ அசை நிலை செல்வார் அல்லர் என்று யான் இகழ்ந்தனன் ஏ அசை நிலை ஒல்வாள் அல்லள் என்று அவர் இகழ்ந்தனர் ஏ அசை நிலை ஆயிடை இரு பேர் ஆண்மை செய்த பூசல் நல் அரா நல்ல பாம்பு கதுவியாங்கு என் அல்லல் நெஞ்சம் அலமலக்குறும் ஏ அசை நிலை
இராகவையங்கார் உரை அகன்ற பெருவிசும்பின் மீனினும் பலர் இவ்வுலகத்துப் பிறர் ஆடவர் உள்ளனர் என்றது அம்மீன் நடுவண் விளங்கும் உவா மதியனையாரைக் காணேன் என்று குறித்ததாம்.
கால் ஏ அசை நிலை பரி தப்பின ஏ அசை நிலை கண் ஏ அசை நிலை நோக்கி நோக்கி வாள் இழந்தன ஏ அசை நிலை அகல் இரு விசும்பின் மீனினும் பலரே ஏ ஏகாரம் தேற்றப் பொருளில் வந்தது மன்ற தேற்றம் இவ் உலகத்து பிறர் ஏ அசை நிலை தோழி வாயில் நேர்ந்தது.
கருங்கால் வேங்கை வீ உகு துறுகல் இரும்புலி குருளையின் தோன்றும் காட்டிடை எல்லி வருநர் களவிற்கு நல்லை அல்லை நெடு வெண்ணிலவே தாதின் செய்த தண் பனிப் பாவை காலை வருந்தும் கையாறு ஓம்பு என ஓரை ஆயம் கூறக் கேட்டும் இன்ன பண்பின் இனை பெரிது உழக்கும் நன்னுதல் பசலை நீங்க அன்ன நசை ஆகு பண்பின் ஒரு சொல் இசையாது கொல் ஓ அசை நிலை காதலர் தமக்கு ஏ அசை நிலை .
சாமிநாதையர் உரை அணிலின் பல்லை ஒத்த முள்ளையுடைய தாது முதிர்ந்த முள்ளிச் செடியையும் நீலமணியினது நிறத்தை ஒத்த கரிய நீரையையுமுடைய கடற்கரையை உடைய தலைவ இரா.
இராகவையங்கார் உரை அணிலின் பல்லை ஒத்த முள்ளையுடைய முண்டக மலர்களில் மணிநிறமுள்ள காரன்னங்கள் கறுப்பு அன்னங்கள் மாட்சிமைப்படுகின்ற நீர்க்கடற் சேர்ப்ப.
அணில் பல் அன்ன கொங்கு முதிர் முண்டகத்து நீர் முள்ளி மணி கேழ் அன்ன மா நீர் சேர்ப்ப இம்மை மாறி மறுமை ஆயினும் நீ ஆகியர் என் கணவனை யான் ஆகியர் நின் நெஞ்சு நேர்பவள் ஏ அசை நிலை வரைவு மலி.
சாமிநாதையர் உரை முட்செடியாகிய முள்ளினிடத்திலுள்ள மலர் கைவருந்திப் பறித்துக் கொள்ளும்படி அமையாமல் காற்றினால் கவரப்பட்டு எளிதில் கொள்ளும்படி மணலில் பரந்து கிடப்பது போல அரிதின் முயன்று உடன்பாடு பெற்று நிறைவுறுத்தும் வரைவு தலைவனுடைய முயற்சியால் மலிந்து எல்லாருடைய உடம்பாட்டையும் பெற்றது என்பது குறிப்பு.
சோமசுந்தரனார் உரை முள்ளுடைய செடியின் மலர்ந்த மலரைக் காற்றுச் சிதறச் செய்து மணல் துறையை அழகுபடுத்தும் என்றது காவல் மிக்க பெருங்குடிப் பிறந்த தலைவியை தெய்வம் தலைவனோடே கூட்டி அணி செய்யா நிற்கும் என்பது.
கூன் முள் முண்டக நீர் முள்ளி கரி முள்ளி கூர்ம் பனி மா மலர் நூல் அறு முத்தின் காலொடு பாறி துறைதொறும் பரக்கும் தூ மணல் சேர்ப்பனை யானும் காதலென் யாயும் நனி வெய்யள் எந்தையும் கொடீஇயர் வேண்டும் அம்பல் ஊரும் அவனொடு மொழிமே
எம் அணங்கின ஏ அசை நிலை மகிழ்ந முன்றில் நனை முதிர் புன்கின் புங்கம் புன்கம் புன்கு பூ தாழ் வெண்மணல் வேலன் புனைந்த வெறி அயர் களம் தொறும் செந்நெல் வான் பொரி சிதறியன்ன எக்கர் நண்ணிய எம் ஊர் வியன் துறை நேர் இறை முன் கை பற்றி சூரர மகளிரோடு உற்ற சூள் ஏ அசை நிலை .
சாமிநாதையர் உரை யானை வளைக்குங் காலத்தில் வளைந்து அது கைவிடத் தூண்டிலைப் போல மூங்கில் நிமிரும் நாடன் என்றது தன் நெஞ்சத்து அன்புளதாகிய காலத்து நம்பால் மருவிப் பணிந்து ஒழுகி அன்பற்ற காலத்துப் பணிவின்றித் தலைமை செய்து நம் நலங்கொண்ட தன் கொடுமை போன்ற ஒழுகுகின்றான் என்பதாம்.
யான் ஏ பிரிநிலை யீண்டையேன் ஏ அசை நிலை என் நலன் ஏ பிரிநிலை ஏனல் செந்தினை காவலர் கவண் ஓலி வெரீஇ கான யானை கை விடு பசுங்கழை மீன் எறி தூண்டிலின் நிவக்கும் கானக நாடனொடு ஆண்டு ஒழிந்தன்று ஏ அசை நிலை
மாக் கழி மணிப் பூக் கூம்ப தூத் திரை பொங்கு பிதிர்த் துவலையொடு மங்குல் தைஇ கையற வந்த தைவரல் ஊதையொடு இன்னா உறையுட்டு ஆகும் சில்நாட்டு அம்ம அசை நிலை இச் சிறு நல்லூர் ஏ அசை நிலை .
சோமசுந்தரனார் உரை வருகதில் என்பதில் தில் விழவுப் பொருளும் ஒழியிசைப் பொருளும் ஒரு சேரக் குறித்து நின்றது வருகதில் என்பதற்கு வருவாளாக உ.
வேட்டச் செந்நாய் கிளைத்து ஊண் மிச்சில் குளவி மரமல்லி பன்னீர் பூ மொய்த்த அழுகல் சில் நீர் வளை உடைக் கையள் எம்மொடு உணீயர் வருகதில் அம்ம அசை நிலை தான் ஏ அசை நிலை அளியளோ அளியல் என் நெஞ்சு அமர்ந்தோள் ஏ அசை நிலை காப்பு மிகுதி.
பூ இடைப்படினும் யாண்டு கழிந்தன்ன நீர் உறை மகன்றில் புணர்ச்சி போல பிரிவு அரிதாகிய தண்டாக் காமமொடு உடனுயிர் போகுக தில்ல இடைச் சொல் கடன் அறிந்து இருவேம் ஆகிய உலகத்து ஒருவேம் ஆகிய புன்மை நாம் உயற்கு ஏ அசை நிலை கழறுதல்.
இடிக்கும் கேளிர் நுங்குறை ஆக நிறுக்கல் ஆற்றின் ஓ அசை நிலை நன்று மற்றில்ல ஞாயிறு காயும் வெவ்வறை மருங்கில் கை இல் ஊமன் கண்ணின் காக்கும் வெண்ணெய் உணங்கல் போல பரந்தன்று இந்நோய் நோன்று கொளற்கு அரிது ஏ அசை நிலை பொருள்வயின் பிரிதல்.
பதலைப் பாணி பரிசிலர் கோமான் அரலைக் குன்றத்து அகல்வாய் குண்டு சுனை குவளையொடு பொதிந்த குளவி நாறு நின் நறு நுதல் மறப்பரோ மற்று அசை நிலை ஏ அசை நிலை முயலவும் சுரம் பல விலங்கிய அரும் பொருள் நிரம்பா ஆகலின் நீடல் ஓ அசை நிலை இன்று ஏ அசை நிலை .
குறுந்தாள் கூதளி கூதாளம் ஆடிய நெடு வரை பெருந்தேன் கண்ட இருக்கை முடவன் உள் கைச் சிறு குடை கோலி கீழிருந்து சுட்டுபு நக்கியாங்கு காதலர் நல்கார் நயவார் ஆயினும் பல்கால் காண்டலும் உள்ளத்துக்கு இனிது ஏ அசை நிலை வாயில் மறுத்தது.
சாமிநாதையர் உரை நற்றேர்ப் பொய்கை ஊரன் என்றது தலைவன் தன் தேரில் ஏறிப் பரத்தையருடன் பொய்கை நீராடுவான் என்று அறிந்ததைக் குறித்தது.
சாமிநாதையர் உரை பிரிந்து சென்ற பசுக்கள் மாலைக்காலத்தில் மீண்டு வருதலை அவற்றின் கன்றுகள் எதிர்நோக்கி நிற்றலைப் போல பிரிந்து சென்ற தலைவனது வரவை உரிய பருவத்தில் எதிர்நோக்கி இருப்பேன் என்று உவமையை விரித்துக் கொள்க.
இராகவையங்கார் உரை தெள்ளறல் பருகிய இரலை உகள என்றது மழை பெய்வதற்கு முன் வருவோம் என்றவர் பெய்து பருகி உகளா நிற்கவும் வந்திலர் என்பது குறித்து வந்தது.
வன் பரல் தெள் அறல் பருகிய இரலை தன் இன்புறு துணையொடு மறுவந்து உகள தான் அசை நிலை வந்தன்று ஏ அசை நிலை தளிதரு தண் கார் வாராது உறையுநர் வரல் நசைஇ வருந்தி நொந்து உறைய இருந்திரோ என ஏ அசை நிலை பருவங்கண்டு தலைவி வருந்துதல்.
தலைவனை மடையன் என்னாது தோழி கொன்றை முல்லை மஞ்ஞை முதலியவற்றை மடவ என்று குறித்து மொழி கிளவியாற் படைத்துக் கூறி ஆற்றுவித்தல் கவிமரபேயாம்.
உள்ளார் கொல் ஓ அசை நிலை தோழி கிள்ளை வளைவாய்க் கொண்ட வேப்ப ஒண் பழம் புது நாண் நுழைப்பான் நுதி மாண் வள் உகிர் பொலம் கலம் ஒரு காசு ஏய்க்கும் நிலங்கரி கள்ளியங் காடு அம் சாரியை இறந்தோரே .
புலத்தின்கண் வித்திய உழுந்து பூத்தற்கு முன்னர் வருவமென்று தெளித்துப் போனவர் அது முதுகாய் விட்டு உழையினங் கவரும் போதும் வந்திலர் என்பது கருதிக் கூறினாள்.
பூழ்க்கால் அன்ன காடை செங்கால் உழுந்தின் ஊழ்ப்படு முது காய் உழை இனம் கவரும் அரும்பனி அச்சிரம் தீர்க்கும் அச்சிரம் ஆகுபெயர் மருந்து பிறிதில்லை அவர் மணந்த மார்பு ஏ பிரிநிலை இரவுக்குறி மறுத்தது.
கிளை முதல் சேர்த்தி ஓங்கு வரை அடுக்கத்து பாய்ந்து உயிர் செகுக்கும் சாரல் நாட நடுநாள் வாரல் வாழி ஓ அசை நிலை வருந்துதும் யாம் ஏ அசை நிலை .
ஓதியும் ஒண்ணுதலும் கண்ணுக்கு இன்பம் நறுந்தண் நீரள் முகர்தற்கு இன்பம் மெல்லிய கிளவி செவிக்கு இன்பம் அணை மெல்லியளாதல் தொடுவதற்கு இன்பம் முயங்குதல் குறிப்பால் சுவைக்கும் இன்பம்.
இராகவையங்கார் உரை மருந்தும் வைப்பும் இன்பமும் என்னும் இம்மூன்றும் சுணங்கையும் முலையையும் தோளையும் நுசுப்பையுங் கொண்டு எனக்குரிய மகளாக இயைந்திருக்க ஈண்டிருந்து துய்த்தல்விட்டுப் புறம் போவது எற்றுக்கென்று செலவு அழுங்கினான்.
மருந்தெனின் மருந்து ஏ அசை நிலை தேற்றம் வைப்பெனின் வைப்பு ஏ அசை நிலை தேற்றம் அரும்பிய சுணங்கின் அம் பகட்டு இள முலை பெருந்தோள் நுணுகிய நுசுப்பின் கல் கெழு கானவர் நல்குறு மகள் ஏ அசை நிலை .
சாமிநாதையர் உரை கண்கள் பூவைப்போலக் காண்டற்கு இனிமை தந்து தாம் வெகுண்டன போலச் சுழலுமாயினும் என்பால் அம்பு போற் கொடியவனாகி அவ்வம்பாலுண்டாகி யாவரும் அறியும் புண் போன்ற காம நோயைத் தந்தனவென்று பொருளை விரித்துக் கொள்க.
பூ ஒத்து அலமரும் தகைய ஏ ஒத்து எல்லாரும் அறிய நோய் செய்தன ஏ அசை நிலை தே மொழி திரண்ட மென் தோள் மா மலை பரீஇ வித்திய ஏனல் செந்தினை குரீஇ ஓப்புவாள் பெரு மழைக் கண் ஏ அசை நிலை
மகிழ்நன் மார்பே ஏ பிரிநிலை வெய்யை நீ ஆல் அசை நிலை அழியல் வாழி அசை நிலை தோழி நன்னன் நறு மா கொன்று நாட்டில் போகிய ஒன்றுமொழிக் கோசர் போல வன்கண் சூழ்ச்சியும் வேண்டுமாம் சிறிது ஏ அசை நிலை .
விட்ட குதிரை விசைப்பினன்ன விசும்பு தோய் பசுங்கழை குன்ற நாடன் யாம் தன் படர்ந்தமை அறியான் தானும் வேனில் ஆன் ஏறு போல சாயினன் என்ப அசை நிலை நம் மாண் நலம் நயந்து ஏ அசை நிலை .
நீ கண்டனையோ கண்டார்க் கேட்டனையோ ஒன்று தெளிய நசையினம் தன்மைப் பன்மை மொழிமோ மோ முன்னிலை அசை வெண்கோட்டு யானை சோணை படியும் பொன் மலி பாடலி பெறீஇயர் வியங்கோள் வாழ்த்துப்பொருளில் வந்தது யார் வாய் கேட்டனை காதலர் வரவு ஏ அசை நிலை .
காந்தள் வேலி ஓங்கு மலை நல் நாட்டு செல்ப என்ப ஓ இரக்கக் குறிப்பு அசை நிலையாம் கல் வரை மார்பர் சிலம்பில் சேம்பின் அலங்கல் வள் இலை பெருங்களிற்றுச் செவியின் மான தைஇ தண் வரல் வாடை தூக்கும் கடும் பனி அச்சிரம் நடுங்கு அஞர் உறவு ஏ அசை நிலை .
சோமசுந்தரனார் உரை பெரிய மலை உச்சியிற் பிறந்த அருவி தன பிறப்புயர்வு நோக்காது தாழ்ந்த மலைகளிடத்தே வீழ்ந்து இழியுமாறு போல நீயும் நின் உயர்குடிப் பிறப்பிற்கேற்ப ஒழுகாது காம நோயால் இழிந்து கலங்கா நின்றனை.
பெரு வரை மிசையது நெடு வெள் அருவி முதுவாய்க் கோடியர் முழவின் ததும்பி சிலம்பின் இழிதரும் இலங்கு மலை வெற்ப நோதக்கன்று ஏ அசை நிலை காமம் யாவதும் நன்றென உணரார் மாட்டும் சென்று ஏ அசை நிலை நிற்கும் பெரும் பேதைமைத்து ஏ அசை நிலை
கூந்தல் ஆம்பல் முழு நெறி அடைச்சி பெரும் புனல் வந்த இருந்துறை விரும்பி யாம் அஃது அயர்கம் சேறும் தான் அஃது அஞ்சுவது உடையள் ஆயின் வெம்போர் நுகம் பட கடக்கும் பல் வேல் எழினி முனை ஆன் பெரு நிரை போல கிளையொடும் காக்க தன் கொழுநன் மார்பு ஏ அசை நிலை
இவள் ஏ அசை நிலை நின் சொல் கொண்ட என் சொல் தேறி பசு நனை ஞாழல் புலிநகக்கொன்றை பல் சினை ஒரு சிறை புது நலன் இழந்த புலம்புமார் உடையள் மார் அசை நிலை இடைச் சொல் உதுக்காண் தெய்ய அசை நிலை உள்ளல் வேண்டும் நிலவும் இருளும் போல புலவுத் திரைக் கடலும் கானலும் தோன்றும் மடல் தாழ் பெண்ணை எம் சிறு நல்லூர் ஏ அசை நிலை உ.
வார் உறு வணர் கதுப்பு உளரி புறம் சேர்பு அழாஅல் என்று நம் அழுத கண் துடைப்பார் யார் ஆகுவர் கொல் அசை நிலை தோழி சாரல் பெரும் புனக் குறவன் சிறு தினை மறு கால் கொழுங்கொடி அவரை பூக்கும் அரும்பனி அச்சிரம் வாராதோர் ஏ அசை நிலை
பெயர்த்தனென் முயங்க யான் வியர்த்தனென் என்றனள் இனி அறிந்தேன் அது துனி ஆகுதல் ஏ அசை நிலை கழல் தொடி ஆய் மழை தவழ் பொதியில் வேங்கையும் காந்தளும் நாறி ஆம்பல் மலரினும் தான் அசை நிலை தண்ணியள் ஏ இரக்கக்குறிப்பு .
இராகவையங்கார் உரை இவ்வூர்க் குரீஇ மனையுறை குருவியாதலால் தலைவன் பல்கால் இவற்றின் நட்பினைக் கண்டு உள்ளுதல் கூடும் என்று குறித்தாள்.
யாரினும் இனியன் பேரன்பினன் ஏ அசை நிலை உள்ளூர்க் குரீஇ துள்ளு நடைச் சேவல் சூன் முதிர் பேடைக்கு ஈன் இல் இழை இயர் தேம் பொதிக் கொண்ட தீங்கழைக் கரும்பின் நாறா வெண்பூ கொழுதும் யாண ஊரன் பாணன் வாய் ஆகுபெயர் ஏ பிரிநிலை
சிறை பனி உடைந்த சேயரி மழைக் கண் பொறை அரு நோயொடு புலம்பு அலை கலங்கி பிறரும் கேட்குநர் உளர் கொல் உறை சிறந்து ஊதை தூற்றம் கூதிர் யாமத்து ஆன் நுளம்பு உலம்பு தொறு உளம்பும் நா நவில் கொடு மணி நல்கூர் குரல் ஏ அசை நிலை .
சாமிநாதையர் உரை தலைவன் தலைவியோடு அளவளாவியிருந்த பொழுது கடம்ப மரத்தில் உறையும் கடவுள் மேல் ஆணையிட்டு நின்னைப் பிரியேன் பிரிவின் ஆற்றேன் என்று தெளித்தான்.
தன்னுடைய வேறுபாடுகளுக்குக் காரணம் தலைவன் பிரிந்துறையும் கொடுமையே ஆதலின் அவனால் சூளுறப்பட்ட கடவுள் அவனை ஒதுக்குமென்று அவன் கவன்றான்.
சாமிநாதையர் உரை அருவியானது ஓங்கிய மலையிலிருந்து கீழ் இழிந்து நிலப்பரப்பில் உள்ளார்க்குப் பயன்படுவதுபோலத் தலைவன் நெடுந்தூரம் கடந்து வந்து நமக்கு பயன்படுவான்.
ஒலி வெள்ளருவி ஓங்கு மலை நாடன் சிறுகண் பெருங்களிறு வயப் புலி தாக்கி தொல் முரண் சோரும் துன் அருஞ்சாரல் நடுநாள் வருதலும் வரூஉம் வடு நாணலம் ஏ அசை நிலை தோழி நாம் ஏ அசை நிலை
சாமிநாதையர் உரை மலை உச்சியிலே கலையால் விரும்பப்பட்ட பழத்தை அதன் கைபடாதபடி அருவியானது பலரும் அறியத் தான் பயன்படும் துறையைச் சேர்ந்து அப்பழம் பயன்பட வைத்ததுப் போல பிறரால் வரைந்து கோடற்கு உரிய நிலையில் உள்ள தலைவியை அவர் பெறாமற் செய்து தான் மணந்து தான் பிறர்க்குதவி செய்து வாழும் தனது இல்லத்தின்கண் அவளையும் விருந்தோம்பல் முதலிய அறம்புரியச் செய்வதற்குரிய என்பது.
எற்றோ வாழி அசை நிலை தோழி முற்றுபு சூல் முதிர்ந்து கறி வளர் மிளகு அடுக்கத்து இரவின் முழங்கிய மங்குல் மா மழை வீழ்ந்தென பொங்கு மயிர் கலை தொட இழுக்கிய பூநாறு பலவுக் கனி வரை இழி அருவி உண் துறைத் தரூஉம் குன்ற நாடன் கேண்மை மென் தோள் சாய்த்தும் சால்பு ஈன்றன்று ஏ அசை நிலை