sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
விசாரித்து அறிந்தவரையில் கண்டனின் மகன் சாகவில்லையென்றும் சகல சௌபாக்கியங்களுடனும் க்ஷேமமாக ஊருக்குள் உலா வந்துகொண்டிருப்பதாயும் அறிந்தான்.
அதாவது இப்பவும் நீரெமக்குச் சேரவேண்டிய தொகை இத்தனையாயிரம் உரூபாயை வட்டியும் முதலுமாகக் குறித்த பத்து திகதிக்குள்ளாக என்னைத் தேடி வந்து தரவேண்டியது.
ஊர் முழுக்கக் கிண்டன் கண்டனின் மகனை சொன்ன தேதியில் பணம் திருப்பித் தராததால் வீரமாகாளியம்மனுக்குப் பலியிடப் போகிறான் என்று தண்டோரா போடப்பட்டது.
வல்லாள கண்டன் ஏய்ப்பன் சூழ்ச்சிக்காரன் ஏமாற்றுக்காரன் பித்தலாட்டக்காரன் பொய்யன் புரட்டன் என்று சகலமான பட்டங்களுக்கும் சொந்தக்காரனாக இருந்தாலும் அவனொரு தகப்பனும்தானே?
அங்கே ஊர்ப் பிரதிநிதிகள் முக்கியஸ்தர்கள் சமயப் பெரியோர்கள் நடுவே பீப்பாய் ஒன்று கிடக்க தண்டோரா முழக்கமிடுவோன் நாலைந்து முறை தண்டோராவை ஓங்கியடித்துவிட்டுக் கூடியிருந்த அனைவருக்கும் நடக்கப்போவதை விவரித்துச் சொல்லிவிட்டு அப்பால் நகர பீப்பாய் மீது சீமெண்ணையைக் கொட்டித் தீப்பந்தத்தால் தொட்ட நாழிகையில் அது குபீரென்று பற்றிக்கொண்டு சொக்கப்பனை போல் உயர்ந்தெழுந்து பட் படீரென வெடித்துச் சிதறியது.
நீ இப்போதே என் மைந்தனை எனக்குத் தரவில்லையானால் இங்கே கூடியிருப்போர் சாட்சியாக அந்த மலைகள் மரங்கள் மேலே தகித்துக்கொண்டிருக்கும் சூர்யன் சாட்சியாக அந்த வீரமாகாளியம்மன் சாட்சியாக உன் உடலை இரண்டு துண்டாகக் கிழித்து உன் குடலை மாலையாக அணிவேன்.
பணத்தை எடுத்துக்கொண்ட கிண்டன் அப்படியே தந்தேன் உன் மகனை என்று ஓர் ஓரமாக நின்றிருந்த தன் சேவகனுக்குச் சைகை காட்ட அவன் ஓடிப்போய் மறைவாக இருந்த மைந்தனைக் கொணர்ந்து வல்லாள கண்டனிடம் ஒப்புவித்தான்.
இதனால் அறியப்படுகிற நீதியென்னவென்றால் வல்லவனுக்கு வல்லவன் வையத்தில் உண்டென்பதோடு ஏமாற்றும் சூழ்ச்சியும் எந்நாளும் நிலைக்காது என்பதேயாம் நான் மாம்பலம் வந்த மறுநாளே நண்பர் மார்க்கபந்து எப்படி நான் இருக்குமிடம் தேடி வந்தார் என்பது எனக்குப் பேராச்சரியமாக இருந்தது.
நான் முந்தின தினம்தான் மாம்பலத்துக்கு வந்திருந்தேனே தவிர பதினைந்து நாட்களுக்கு முன்பேயே சென்னை வந்து மண்ணடியில் உள்ள என் அத்தை வீட்டில் தங்கியிருந்தேன்.
முதல் நாள் மாம்பலம் சித்தி என் அம்மாவின் சித்தி வீட்டுக்கு வந்திருந்த என் அத்திம்பேர் அத்தையின் கணவர் நான் வந்திருக்கும் தகவலைச் சொல்லியிருக்கிறார்.
நாளைக்கு அவனை இங்கே வரச் சொல்லுங்களேன் என்று சித்தி அவரிடம் சொல்லியனுப்பியதன்பேரில்தான் மறுநாள் நான் புறப்பட்டு மாம்பலம் வந்தேன்.
முதல் நாள் அத்திம்பேர் மாம்பலம் வந்து சித்தியிடம் நான் வந்திருக்கும் தகவலைச் சொல்லியபோது அங்கே இருந்தவர் ரிசர்வ் பேங்க் அதிகாரியாக இருந்த சுப்பிரமணியன்.
பிறரை வஞ்சனை இல்லாமல் பாராட்டுவதிலும் ஊக்குவிப்பதிலும் தன்னால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்வதிலும் மார்க்கபந்து போல இன்னொருவரை நான் காணவில்லை.
என் உறவினர் சுப்பிரமணியனுக்குப் பக்கத்து ஸீட்தான் ஜெயரதனைக் காண்பதற்காக மார்க்கபந்து ரிசர்வ் பேங்க் சென்றிருந்த அன்றுதான் நான் இங்கே மாம்பலத்துக்கு வந்து மார்க்கபந்து வீட்டை மட்டும் வெளியிலேயே பார்த்துவிட்டுச் சித்தி வீட்டுக்குப் போய்விட்டேன்.
அங்கே ஜெயரதனின் சிறுகதையைப் புகழ்ந்து பாராட்டிய மார்க்கபந்து அவரிடம் என் விளக்கில் விழுந்த விட்டில் சிறுகதை வெளியாகியிருந்த ஆனந்தவிகடன் இதழைக் கொடுத்து படிச்சுப் பாருங்க ஜெயரதன் யாரோ ரவிபிரகாஷ்னு புது எழுத்தாளர் போலிருக்கு.
ரொம்ப அருமையா எழுதியிருக்காரு என்று சொல்ல அருகில் இருந்த சுப்பிரமணியன் உடனே அந்த ரவிபிரகாஷ் என்னுடைய உறவுக்காரப் பையன்தான்.
என்னைச் சந்தித்த அன்றிலிருந்து தொடர்ந்து பத்துப் பதினைந்து நாள்கள் என்னை அழைத்துக்கொண்டு் பால்யூ வீடு புஷ்பாதங்கதுரை வீடு கவிஞர் மெய்யப்பன் வீடு என ஒவ்வோர் இடமாக அலைந்தார் நண்பர் மார்க்கபந்து.
அப்படியான ஒரு நேரத்தில்தான் எழுத்தாளர் ஜெயரதனிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைக்கும்பொருட்டு ரிசர்வ் பேங்குக்கு அழைத்துச் சென்றார் மார்க்கபந்து.
ஜெயரதனிடம் பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போதே அருகில் இருந்த என் உறவினர் சுப்பிரமணியன் முந்தின வாரம் மார்க்கபந்து வந்ததையும் நான் வந்திருப்பதை அவரிடம் தான் சொல்லி மாம்பலம் முகவரி தந்ததையும் விலாவாரியாகச் சொல்லிவிட்டார்.
சொல்லாதீங்க என்று மார்க்கபந்து என்னதான் கண்ணைக் காட்டி சமிக்ஞை செய்தும் சுப்பிரமணியன் புரிந்துகொள்ளாமல் எல்லாவற்றையும் போட்டு உடைத்துவிட்டார்.
இந்திரா காலனியில் அசோக் நகர் உதயம் தியேட்டர் பின்புறம் குடியிருந்த என் மனைவியின் அக்கா வீட்டில் நடந்த பெண் பார்க்கும் நிகழ்ச்சிக்கு என் அப்பா அம்மாவோடு மார்க்கபந்துவும் அவரது தாயாரும் பெரு விருப்பத்தோடு கூட வந்ததோடு மட்டுமின்றி பெண் வீட்டாரிடம் என் சார்பாகப் பேசி திருமணத்தை நிச்சயித்ததுகூட அவர்கள்தான்.
முப்பது வருடங்களுக்கு முன் நான் சென்னை வந்திருந்தபோது அசோக் பில்லரிலிருந்து வடபழனிக்கு பாத யாத்திரையாகச் சென்று பின் மாம்பலம் வந்து என் அம்மாவின் சித்தி வீட்டில் தங்கியிருந்தேனே அந்தச் சமயத்தில் மார்க்கபந்து அவர்களின் பாராட்டுக் கடிதத்தையும் கையோடு எடுத்து வந்திருந்தேன்.
உள்ளே சென்று அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளத் தயங்கி வாசலில் காம்பௌண்டு சுவரில் மகரம் மார்க்கபந்து இருவரின் பெயர்களும் பொறித்திருந்ததைப் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பிவிட்டேன்.
மறுநாள் வெளியே போய்விட்டு வீடு சித்தி வீட்டுக்குதான் திரும்பியதும் டேய்... உன்னைத் தேடி ஒருத்தர் வந்திருக்கார்டா உனக்காக ஒரு மணி நேரமா வெயிட் பண்ணிட்டிருக்கார் என்று வாசலிலேயே வரவேற்றார் சித்தி.
ஹலோ ரவிபிரகாஷ் என்று ரொம்ப நாள் பழகியவர் மாதிரி நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தவர் எழுந்து வந்து என் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கினார்.
வா நம்பாத்துலதான் இன்னிக்கு உனக்குச் சாப்பாடு என்று சுவாதீனமாக என் கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு என் சித்தியிடம் வரோம் மாமி என்று விடைபெற்றார்.
என்றாரே தவிர எப்படி நான் இங்கிருப்பது தெரிந்து வந்தார் அதுவும் நான் இங்கே வந்த மறுநாளே என்ற என் கேள்விக்கு அவர் கடைசி வரை பதில் சொல்லவில்லை.
ஏதோ பெரிய ஜெயகாந்தன் சுஜாதா இவர்களைக் கவனிப்பது போல என்னை அவர் தம் வீட்டாரிடம் பெருமைப்படுத்திப் பேசப் பேச கூச்சத்தில் நெளிந்து குழைந்து திக்குமுக்காடிப் போய்விட்டேன் நான்.
அவரிடமும் என்னைப் பற்றிச் சொல்லி பத்திரிகையில் ஏதேனும் வாய்ப்பு இருந்தால் எனக்கு வாங்கித் தரும்படி கேட்டுக்கொண்டு இருந்தார் மார்க்கபந்து.
பிறகு சில மாதங்கள் கழித்து மீண்டும் பால்யூவைச் சந்தித்தபோது உனக்கு வாங்கித் தருவதாக இருந்த வேலையை வேற ஒருத்தருக்கு நான் வாங்கிக் கொடுத்துட்டேன்.
தீபாவளி சமயம் ஆதலால் ஒரு வெள்ளைத்தாளின் ஒரு பக்கத்தில் அழகான பெண் குழந்தைப் படம் ஒன்றை நானே கலர் பென்சிலால் வரைந்து மறுபக்கத்தில் தீபாவளி வாழ்த்து என்று தலைப்பிட்டு கவிதை ஒன்றை எழுதி அட நான் கவிதைகூட எழுதியிருக்கிறேனா எனக்கே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
வீட்டில் ஒரு பண்டிகை விசேஷம் என்று வந்தாலும் எனக்குப் புத்தாடை எடுக்கும்போது வண்ணத் துணிகளுக்குப் பதிலாக யூனிஃபார்ம் துணி வாங்கி டிராயரும் சட்டையும் தைத்துக்கொடுத்துவிடுவார்கள்.
புதுசுக்குப் புதுசும் ஆச்சு தனியாகச் சீருடைக்கென்று பணம் செலவழிக்க வேண்டாம் ஒரு கல்லில் இரண்டு மாங்காய் ஆனால் நான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி.
இவன் பணக்காரன் இவன் ஏழை என்ற வித்தியாசம் எதுவும் குழந்தைகள் மனதில் படியாமல் ஒருவரோடொருவர் சமமாகப் பழகவேண்டும் என்ற உயர்ந்த நோக்கத்தில் கொண்டு வரப்பட்டதே சீருடை.
சகலத்தையும் கரைத்துக் குடித்துவிட்டு ஞானியாகி கல்லும் வைரமும் ஒன்று என்ற பக்குவத்துக்கு மாணவர்கள் வந்துவிடும் வயதல்ல அவர்களுக்கும் சீருடை அவசியம் தேவை என்பதே என் எண்ணம்.
அவர்களை ஒரு சிறைக்குள் அடைக்கக்கூடாதாம் ஊடகங்களிலிருந்து இந்த மாதிரி விஷயங்களுக்கு வக்காலத்து வாங்குவதற்கென்றே இருக்கிற சில அதி மேதாவிகள் வரை வரிந்து கட்டிக்கொண்டு வருகிறார்கள்.
மாணவிகள் ஜீன்ஸ் டாப்ஸ் எனக் கண்டபடி கண்ணியக் குறைவாக உடை உடுத்தி வந்தால் சில கல்லூரி நிர்வாகங்கள் அவர்களுக்குச் சில கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கின்றன.
ஒன்றுமே தெரியாத மாதிரி எது ஆண்களின் மனதைச் சலனப்படுத்தும் எது சலனப்படுத்தாது என்று ஒவ்வொன்றையும் யோசித்துக்கொண்டா நாங்கள் டிரஸ் செய்ய முடியும்?
சகலகலா வல்லவனில் கமல்ஹாசன் வெறும் வெய்ஸ்ட் கோட் மட்டும் அணிந்து இளமை இதோ... இதோ... என்று ஆடுகிற மாதிரி எந்தப் பையனும் அக்குள் ரோமம் தெரிய அக்ஷய்குமார் மாதிரி சிக்ஸ்பேக்ஸ் காண்பித்துக்கொண்டு கல்லூரிக்குப் போகவில்லை.
சுடிதார் அணிந்து துப்பட்டா அணிந்து வரவேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்தால் ஏதோ தன் சுதந்திரமே பறிபோய்விட்ட மாதிரி பதறுகிறார்கள் சில பெண்கள்.
நிர்வாண ஊரில் கோவணம் கட்டியவன் பைத்தியக்காரன் என்பது மாதிரித் தங்களைச் சொல்லிவிடுவார்களோ என்று பயந்து இதற்கு எந்த எதிர்ப்பும் சொல்லாமல் ஒதுங்கி நின்றுவிடுகிறார்கள்.
கேட் வாக் நடக்கும்போது ஆபாசமில்லை ஸ்பென்சர் பிளாசாவுக்கு அந்த உடையில் வந்தால் ஆபாசமாகிவிடுமா என்று கூச்சல் எழுப்பிப் பயனில்லை.
அங்கே ஆபாசமில்லை இங்கே ஆபாசம்தான் ஆபாசம் என்பது உடையில் இல்லை பார்க்கிற பார்வையில் இருக்கிறது என்று சொல்வதை என்னால் ஒப்புக் கொள்ள முடியாது.
பல இடங்களில் தைக்கிற ஆண் டெய்லருக்கே கை கூசி ஓரளவுக்கு மேல் இறக்கம் வைக்காமல் போக தையல் கூலி தரமாட்டேன் என்று சண்டைக்குப் போன சில பெண்களையும் நான் அறிவேன்.
உடம்புதான் மொத்தமும் மறைந்திருக்கிறதே அங்கங்கள் தெரியவேண்டியது இல்லை அவற்றின் நீள அகல பருமன்களைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்தினாலும் போதும் அது ஆபாசம்தான் ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றில் பார்த்தேன்... பேன்ட் அணிந்த இளைஞன் ஒருவன் படம்.
முன்பு காவல்துறை உயரதிகாரி ஒருவர் நல்ல எண்ணத்தோடு பெண்களுக்குப் புத்திமதி சொன்னார்... கவர்ச்சியாக உடை உடுத்தாதீர்கள் பார்க்கிற ஆண்களைச் சபலப்படுத்தாதீர்கள்.
பாலியல் குற்றங்கள் அதிகரிப்பதற்கு அப்படி உடை அணிவதும் ஒரு காரணம் நல்லது சொன்னால் வாங்கிக் கட்டிக்கொள்ள வேண்டியதுதான் கட்டிக்கொண்டார்.
தண்டிப்பது மட்டுமல்ல குற்றங்கள் நிகழாதவாறு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை எடுப்பதும் போலீஸின் கடமைதான் என்று அந்த மாதரசிகளுக்குத் தெரியவில்லை.
திருட்டுப் பயம் அதிகமாக இருக்கிறது வீட்டைத் திறந்து போட்டுவிட்டுப் போகாதீர்கள் என்று போலீஸ் புத்திமதி சொன்னால் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.
திருடு போனால் கண்டுபிடித்துக் கொடுக்கத்தான் நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்று சொன்னால் எக்கேடும் கெட்டு ஒழியுங்கள் என்று விட வேண்டியதுதான் இயற்கை ஆண் உடம்பை ஒரு மாதிரியும் பெண் உடம்பை ஒரு மாதிரியும் படைத்திருக்கிறது.
இங்கே யாருமே யோகிகள் அல்ல பெற்றோரின் மீது சமுதாயத்தின் மீது சட்டத்தின் மீது கடவுளின் மீது... இப்படி ஏதோ ஒன்றின் மீது இருக்கிற பயத்தினால்தான் ஒவ்வொரு ஆணும் கட்டுப்பாடாக இருக்கிறான்.
பஸ்ஸில் இத்தனை நெருக்கடியில் பெண்களின் மத்தியில் போய்வரும் இளைஞர்கள் பலர் கண்ணியம் கட்டுப்பாட்டோடு இருக்கிறார்களே அதை நினைத்தால்தான் பெருமையாக இருக்கிறது.
ஏதோ ஒரு கட்டுப்பாடு காரணமாக அவன் தன் மனச்சாட்சிக்குக்கூடக் கட்டுப்பட்டு இருக்கக்கூடும் தமிழக இளைஞன் அத்துமீறிப் போகாமல் கட்டுப்பாட்டோடு கண்ணியமாகவே நடந்துகொள்கிறான்.
பெட்ரோல் பங்க்குகளில் சிகரெட் பிடிக்காதீர் என்று போட்டிருப்பது சிகரெட் பிடிப்பவரின் உரிமையை நசுக்குவதற்கு அல்ல என்று புரிந்துகொள்ளுங்கள்.
மற்றபடி உபயோகமில்லாத உடைப் பிரச்னையைத் தூக்கி உடைப்பில் போடுங்கள் எங்கள் தாத்தா வளர்த்த பசு லக்ஷ்மி பற்றி மூன்று நாட்களுக்கு முன்னால் நான் பிளாகில் எழுதியிருந்ததை இன்று யதேச்சையாகப் படித்துவிட்டு இன்று அந்த லக்ஷ்மி பற்றி மேலும் சில தகவல்களைச் சொன்னார் அப்பா.
திடுக்கிட்டு எழுந்த என் பாட்டி சிம்னி விளக்கைப் பெரிதாக்கிக்கொண்டு தோட்டத்துப் பக்கம் போய்ப் பார்த்தால்... லக்ஷ்மி தொட்டியில் இருந்த கழுநீரைக் குடித்துக்கொண்டு இருக்கிறது.
வழக்கமாக அது வீட்டினுள் சுவாதீனமாக நுழைவது மாதிரி நுழைந்து அந்த இருட்டில் குறுக்கும் மறுக்குமாகப் படுத்திருந்த இருபது முப்பது பேரையும் தாண்டி ஒருவரையும் துளியும் மிதிக்காமல் தோட்டத்துப் பக்கம் போயிருக்கிறது.
மற்ற படங்களில் வரும் குதிரைகள் எல்லாம் வண்டிக் குதிரை மாதிரி சொத்... சொத்தென்று நடந்து வர கர்ணன் படத்தில் மட்டும் குதிரைகள் நாலு கால் பாய்ச்சலில் பறக்கும்.
வலுவான பெரிய கண்ணாடித் தளம் ஒன்றை அமைத்து குதிரைகளை மேலே ஓடவிட்டு காமிராமேன் கீழே இருந்து படம் பிடித்தாரோ என்று கூட நான் யோசித்தது உண்டு.
என்னதான் குதிரைகள் மிதிக்காது என்றாலும் தைரியமாக அப்படிப் படம் பிடிப்பதற்குத் துணிச்சல் வேண்டும்தானே சரி லக்ஷ்மியிடம் வருவோம்.
எத்தனை நேரம் ஆயிற்றோ யதேச்சையாக வெளியே வந்த என் அப்பாவின் அத்தை பசு மாட்டின் முதுகில் குழந்தை படுத்திருப்பதைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டு ஐயையோ பசு எழுந்தால் குழந்தை உருண்டு விழுந்துவிடுமே என்று பதறி ஓடிப் போய்க் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டாராம்.
அடுத்து அது செய்த காரியம்... நிறுத்தாமல் கொஞ்ச நேரத்துக்கு சிறுநீர் கழித்ததுதான் தான் எழுந்தால் குழந்தை விழுந்துவிடுமே என்று அது பாவம் அத்தனை நேரமாக அடக்கிக்கொண்டு இருந்திருக்கிறது.
இரண்டு மூன்று முறை இப்படியே லக்ஷ்மி தாத்தா வீட்டுக்கு ஓடி வந்துவிட அந்தப் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு லக்ஷ்மியை மீண்டும் தன்னிடமே வைத்து வளர்த்து வந்திருக்கிறார் தாத்தா.
பால் கறப்பை நிறுத்திய பிறகும் அந்தப் பசுவை யாரிடமும் விற்காமல் அடிமாட்டுக்கென வாங்கிக் கொள்வார்கள் தெருவில் துரத்தாமல் கடைசி வரை தன்னிடமே வைத்திருந்து தீனி போட்டுக் காப்பாற்றியிருக்கிறார்.
அவர் இறந்த அன்று... அன்று மட்டுமல்ல அடுத்த இரண்டு மூன்று நாட்களும் லக்ஷ்மி வைக்கோல் புல் எதுவும் தின்னாமல் கழுநீர் குடிக்காமல் உண்ணாவிரதம் இருந்து நாலாம் நாள் அதுவும் இறந்துபோய்விட்டதாம்.
மாட்டுக்கார வேலன் படத்தில் எம்.ஜி.ஆருக்காக கவிஞர் வாலி எழுதிய பாடலை இப்போது உணர்ச்சியோடு நினைத்துப் பார்க்கத் தோன்றுகிறது.
வளர்த்தவரே உன்னை வெறுத்துவிட்டாலும் அடுத்தவரிடத்தில் கொடுத்துவிட்டாலும் வளர்ந்த இடத்தை நீ மறக்காத செல்வம் வாய் மட்டும் இருந்தால் மொழி பேசும் தெய்வம்... முன்பே நான் சொன்னது போல் நேர்முகத் தேர்வுகளில் கலந்துகொண்டு எனக்குப் பழக்கமில்லை.
சாவி பத்திரிகை நிறுத்தப்பட்டதும் ஆனந்த விகடனில் வேலைக்கு விண்ணப்பித்து ஒரு அரைப் பக்கத் தாளில் ஃபுல்ஸ்கேப் பேப்பர்கூட இல்லை.
இதற்கிடையில் முன்பு குமுதம் எஸ்.ஏ.பியும் சுஜாதாவும் சொன்னதை மனதில் கொண்டு அங்கேயும் ஒரு அப்ளிகேஷன் தட்டிவிட்டேன்.
அதுவும் போதாதென்று ஓவியர் அரஸ் சிபாரிசின்பேரில் சுதேசமித்திரன் நாளேட்டில் அப்போது சுதாங்கன் அதற்கு ஆசிரியர் பொறுப்பேற்றிருந்தார்.
சார் நான் ஏற்கெனவே ஆசிரியரை வந்து பார்த்துப் பேசி இன்னிலேர்ந்து வேலைக்கு வரலாம் அப்பாயின்ட்மென்ட் ஆர்டரையும் இன்னிக்கு வாங்கிக்கலாம்னு சொன்னாரே?
பரஸ்பரம் பிடித்துப்போக கான்ட்ராக்ட் புரொபேஷன் என்ற நீட்டிப்புகள் எதுவுமின்றி அடுத்த ஆறே மாதத்தில் விகடனில் என் பணி நிரந்தரமாக்கப்பட்டது.
சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அதைக் கொண்டு போய் அநாதை இல்லம் முதியோர் இல்லம் என்று எங்கேயும் சேர்க்காததால் பாவம் அது பாட்டுக்கு தெருவில் கிடக்கிற சக்கைகள் சினிமா போஸ்டர் என மேய்ந்து தன் ஜீவிதத்தைக் கழித்து வருகிறது.
தாத்தா வெளியே போய்விட்டு வரும்போது வாசலிலேயே கை கால் கழுவிக்கொண்டு முதல் வேலையாக லக்ஷ்மியின் அருகில் சென்று அதன் கழுத்தைச் சொரிந்து கொடுப்பார்.
லக்ஷ்மியை பட்டினி போட்டுட்டுட்டு நீங்க மட்டும் கொட்டிக்கிறீங்களே நீங்கெல்லாம் என்ன ஜென்மமோ என்கிற ரீதியில் அத்தனை போரையும் திட்டித் தீர்த்துவிடுவார்.
எங்கள் தாத்தா வீட்டில் லக்ஷ்மி ரொம்ப சுவாதீனமாக அதுபாட்டுக்கு வீட்டுக்குள்ளே வந்து நடை தாழ்வாரம் முற்றம் பின்கடை எனக் கடந்து தோட்டத்துக்குப் போய் தனக்கான தொட்டியில் தவிட்டுத் தண்ணீர் பருகும்.
லக்ஷ்மி வீட்டுக்கு வரும் ஆர்வமோ என்னவோ குழந்தையைக் கவனிக்காமல் முன் இரண்டு கால்களையும் குழந்தையைத் தாண்டி வைத்துவிட்டது.
புறக்கடைப் பக்கம் போயிருந்தவர்கள் வாசற் பக்கம் போயிருந்தவர்கள் எல்லாம் அதன் குரல் கேட்டு ஓடி வந்து பார்த்துக் குழநதையைத் தூக்கும் வரையில் அந்தப் பசு அப்படியே அசையாமல் நின்றிருந்தது பின்னர்தான் தோட்டத்துக்குப் போயிற்று என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.
ஒருநாள் அப்படிப் பால் கறப்பதற்காக அதன் மடியில் அவர் கை வைத்ததுதான் தாமதம் கால்களை உதறி அவரை இடித்துத் தள்ளிவிட்டது லக்ஷ்மி.
ஆனால் உதைத்த பின்பு மன்னிப்புக் கேட்பது போன்ற பாவனையில் அது தவித்த தவிப்பு... தாத்தா வர்ணித்தது இன்னும் என் காதுகளில் ஒளித்துக்கொண்டு இருக்கிறது.
எங்கள் வீட்டு லக்ஷ்மி மட்டுமல்ல அந்தத் தெருவில் இருக்கும் எல்லார் வீட்டுப் பசுக்களின் பெயர்களும் தாத்தாவுக்கு அத்துப்படி.
பசுக்கள் ரொம்ப அறிவுள்ளவை ரொம்ப சென்சிடிவ்வானவை என்றெல்லாம் தாத்தா சொல்ல கிராம முன்சீப் அதை மறுத்து அவை வெறும் ஐந்தறிவு ஜீவன்கள் அவற்றுக்கு உணர்ச்சியாவது அறிவாவது என்றிருக்கிறார்.
அதோ அந்த வெள்ளையும் பழுப்புமாக கொம்பில் ஒரு கறுப்புக் கயிறு கட்டியிருக்கிறதே அந்தப் பசு என்று முன்சீப் ஒரு பசுவைச் சொல்ல தாத்தா உடனே குரலெடுத்து லலிதா... ஏ லலிதா.. என்று கத்த சட்டென்று அந்தப் பசுக் கும்பலிலிருந்து குறிப்பிட்ட அந்த வெள்ளையும் பழுப்புமான பசு மட்டும் தலையை உயர்த்திக் குரல் வந்த திக்கில் பார்த்தது.
தாத்தா இங்கிருந்தே தன் தோள் துண்டை எடுத்து ஆட்டி வா... வா என்று கூப்பிட அந்தப் பசு உடனே இவர் இருக்குமிடம் நோக்கி ஓடி வந்ததாம்.
அப்பா பை சொல்றாரு என்று டாடா காட்டி மற்றவர்களை மட்டும் அனுப்பி வைக்க அதொன்றும் ஈனோ சாப்பிட்டுத் தீர்கிற சின்ன விஷயமாக இல்லை.
போட்டோ ஆல்பத்தைப் பார்த்த அவர்களுக்கு ஏதோ ஞாபகம் இருக்கலாமே தவிர மற்றபடி அந்த அனுபவம் அதிகம் நினைவிருக்க வாய்ப்பில்லை.
பற்கள் தந்தியடிக்க உடம்பு உதறிப்போட கை கால்கள் கிடுகிடுக்க சொத சொதவென்ற ஈரத்தோடு டூர் வேனில் அமர்ந்து பயணித்தது மறக்க முடியாத அனுபவம்.
இதற்கு முந்தைய வருடங்களில் ஊட்டியில் இருக்கும் என் அன்பு நண்பர் பார்த்திபன் அவர்கள் குடும்பத்தாரின் அன்பு உபசரிப்பில் திளைத்து மகிழ்ந்தோம்.
முந்தின முறை சென்றபோது நாங்கள் நால்வரும் டிபன் சாப்பிட வரிசையாக உட்கார்ந்து அவர் ஒவ்வொரு தோசையாகச் சுட்டுப் போடப் போட அதன் சுவையில் மயங்கி இலையை விட்டு எழுந்திருக்காமல் அவசரப்படாமல் பொறுமையாகக் காத்திருந்து கூச்சமே இல்லாமல் வேண்டுமென்கிற தோசைகளைக் கேட்டு வாங்கித் திருப்தியாகச் சாப்பிட்டுவிட்டே எழுந்தோம்.
தோசை மட்டுமா அதற்கு சப்போர்ட்டாக இணைப் பதார்த்தங்கள் தேங்காய்ச் சட்னி புதினாச் சட்னி மிளகாய்ப் பொடி எள்ளுப் பொடி மணக்க மணக்க சாம்பார் என்றால் யாருக்குத்தான் எழுந்திருக்கத் தோன்றும்?
விகடனில் குதுர கர்ணா என்கிற புனைபெயரில் இவர் எழுதிய திருக்குறள் பொழிப்புரை படு தமாஷ் பரிமேலழகரிலிருந்து சுஜாதா வரை எத்தனையோ பேர் திருக்குறளுக்கு உரை எழுதிவிட்டார்கள்.
கடினமான அர்த்தங்களையும் ரொம்பச் சுலபமாக போகிறபோக்கில் குதுர கர்ணா சொல்லியிருந்த விதம் படு அசத்தல் ஆனால் அது ஏனோ தமிழ்ப்பற்றாளர்கள் சிலரின் கண்களை உறுத்த எதிர்ப்பு கிளம்பி மேலிடம் வரை போய் குதிரையின் கழுத்து முறிக்கப்பட்டது.
ஏதோ நெடுநாள் பழகியவர் மாதிரி கலகலவெனப் பேசியபடி எங்களைத் தமது காரில் ஏற்றிக்கொண்டு அவரது கெஸ்ட் ஹவுஸுக்கு அழைத்துப் போனார்.
சிறிது நேர இளைப்பாறலுக்குப் பிறகு அறையிலேயே மற்றவர்கள் தங்கியிருக்க என்னைத் தனது அலுவலகத்தைச் சுற்றியுள்ள பாதைகளில் ஒவ்வொன்றாக விளக்கிச் சொன்னபடியே நீள நெடுக ஒரு ரவுண்டு அழைத்துப் போய் வந்தார்.
பின்னர் காரில் அன்னபூர்ணா ஹோட்டலுக்கு அழைத்துப் போய் உணவருந்தச் செய்து ஜெயண்ட் சைஸில் ஃபான்ட்டா பாட்டில் ஒன்றை தாக சாந்திக்குக் கையில் வாங்கிக் கொடுத்து கூட இருந்து ஊட்டிக்கு பஸ் ஏற்றிவிட்டே கிளம்பினார்.
அங்கே எங்களை அழைத்துச் செல்ல முடியவில்லை என்கிற ஆதங்கமோ என்னவோ ஊட்டியில் இரண்டு நாள் தங்கிச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு நாங்கள் கிளம்பியதுமே அவரிடமிருந்து மறுபடியும் போன்... வர வழியில துடியலூர்ல இறங்கிக்குங்க.
லதானந்த் ஒரு அறையில் பிளாக் எழுதுவதில் மும்முரமாக இருக்க என் பிள்ளைகள் இருவரும் மற்றொரு அறையில் கம்ப்யூட்டர் கிரிக்கெட் ஆடிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.
அட இங்கேயும் தோசை பார்த்திபன் வீட்டுச் சுவையான தோசைக்குச் சற்றும் பின்வாங்காத மொறுமொறுவென்ற அசத்தல் தோசை அது எப்படித்தான் செய்யுறாங்களோ நமக்குத் திங்கத்தான் தெரியும் குரூப் போட்டோ எடுத்துக்கொண்டோம்.
பெட்ரோல் கிட்ரோல் தீர்ந்து போச்சா போடப் போகிறாரா என்று யோசிப்பதற்குள் பக்கத்தில் இருந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணா ஸ்வீட்ஸில் நுழைந்து ஒரு பெரிய மைசூர்பாகுப் பெட்டி வாங்கி வந்து தந்துவிட்டுக் காரைக் கிளப்பினார்.
சாவியில் எட்டு வருடம் இடையில் ஏழு மாத காலம் அமுதசுரபியில் விகடனில் பதினான்கு வருடங்களுக்கும் மேலாக... பத்திரிகை வேலைகளில் சேரும்போதுகூட எனக்கு சினிமாக்களிலும் கதைகளிலும் பார்த்த மாதிரியான நேர்முகத் தேர்வு வாய்க்கவில்லை.
ஆம்ப்ரோ பிஸ்கட் கம்பெனியின் சென்னைக் கிளையில் டெப்போ இன்சார்ஜாகப் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தபோது எழுத்தாளர் புஷ்பாதங்கதுரை அவர்களிடமிருந்து எனக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது தன்னை உடனே வந்து பார்க்கச் சொல்லி போனேன்.
அனைவரும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் அமைதியாக உட்கார்ந்து தங்கள் வேலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்க நான் படபடக்கும் நெஞ்சோடு எழுந்துகொண்டேன்.
பத்திரிகையில வேலை செய்யணும்கிறது என் ஆசை... என்றபடி என் கதைகள் பிரசுரமாகியிருந்த இதழ்களை எல்.ஜி.பெருங்காய விளம்பரம் அச்சிட்ட துணிப்பையிலிருந்து வெளியே எடுத்து மேஜையில் அவர் முன் வைத்தேன்.
சாவி சார் இப்படிச் சொன்னாலும் அவர் தம் நண்பர்களான டி.டி.வாசு பாண்ட்ஸ் அதிபர் எனப் பலரிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசுவதை நான் கண்டிருக்கிறேன்.
ஆசை இருந்தா உனக்கு வரும் அன்பாக ஆசையாக அக்கறையாக பொறுமையாக கோபமாக கண்டிப்பாக ஆனால் ஒருபோதும் எரிச்சலாக வெறுப்பாக அசிரத்தையாக இல்லை ஒவ்வொன்றையும் கற்றுக்கொடுத்த அந்தப் பத்திரிகையுலக ஜாம்பவானை இப்போது மனதுக்குள் நினைத்துக்கொள்கிறபோதும் கண்கள் கலங்குகின்றன எனக்கு.
என் முந்தைய பதிவைப் பார்த்துவிட்டு அந்தக் கதை என்ன நாஞ்சில் நாடனின் கதை என்ன உங்கள் குறிப்பிட்ட கதையைப் பிறகு வேறு எந்தப் பத்திரிகையிலாவது வெளியிட்டீர்களா?
ஆனந்த விகடன் ஆசிரியர் அனுப்பி வைத்த அந்தப் புத்தகத்தில் இலக்கிய சிந்தனை பரிசு பெற்ற கதைகளின் தொகுப்பு இருந்த நாஞ்சில் நாடனின் குறிப்பிட்ட அந்த முரண்டு சிறுகதையைப் படித்துப் பார்த்தேன்.
அந்தக் கதையிலும் ஒருவன் குடும்பக் கட்டுப்பாடு ஆபரேஷன் செய்துகொள்கிறான் என் கதையிலும் ஒருவன் குடும்பக் கட்டுப்பாடு ஆபரேஷன் செய்துகொள்கிறான்.
எனினும் எப்போது இரண்டும் ஒன்று என்று ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியருக்குத் தோன்றிவிட்டதோ அப்போதே அது அந்தப் பத்திரிகையில் மட்டுமல்ல வேறு எந்தப் பத்திரிகையிலும் பிரசுரிக்கப்படத் தகுதியற்றதாகிவிட்டது என்னைப் பொறுத்த வரையில்.
அதற்குள் அவன் கள்ளு குடிக்கக் காசு புரட்டுவது எப்படி என்று யோசித்து குடும்பக் கட்டுப்பாடு செய்துகொண்டால் ரூபாய் கொடுப்பார்கள் என்று தெரிந்துகொண்டு அங்கே போய் அறுவைச் சிகிச்சை செய்துகொண்டு விடுகிறான்.
அப்போது வந்தது ஒரு கடிதம் விகடனிலிருந்து எனக்கு இடி போல ஆசிரியர் திரு.பாலசுப்பிரமணியன் அவர்களே கையெழுத்திட்டு அந்தக் கடிதத்தை அனுப்பியிருந்தார்.
அது ஏற்கெனவே தீபம் இதழில் திரு.நாஞ்சில் நாடன் எழுதிய முரண்டு என்கிற சிறுகதையின் அப்பட்டமான காப்பி என்றும் அவர் வட்டார வழக்கில் எழுதியிருந்த கதையை நான் பிராமண பாஷை உபயோகித்து எழுதியுள்ளேனே தவிர மற்றபடி மையக் கரு ஒன்றுதான் என்றும் இதனால் பரிசீலனைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் என் மற்ற கதைகளை ஏன் நிராகரிக்கக்கூடாது என்று கேட்டு் அந்தக் கடிதத்துக்கு உடனடியாக விளக்கம் சொல்லும்படி அந்தக் கடிதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது.
பாரம்பரியம் மிக்க ஒரு பத்திரிகையின் அனுபவம் மிக்க ஆசிரியர் எழுதியிருந்த மிகத் தன்மையான அந்தக் கடிதம் என்னைப் பற்றி நானே கூசச் செய்துவிட்டது.
மேற்படி கதை மலையாளப் பத்திரிகை ஒன்றிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட அப்பட்டமான காப்பி என்று ஒரு வாசகரின் கடிதம் கட்டம் கட்டிப் பிரசுரமாகியிருக்கிறது.
மேலும் அப்போது தினமணி கதிருக்கு மாடு காத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்னும் தலைப்பில் ஒரு சிறுகதை அனுப்பி கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடத்துக்கு மேலாகியும் அது பற்றி விசாரித்தும் பதில் வராத நிலையில் அதை கல்கி குங்குமம் ஆனந்தவிகடன் சாவி என எல்லாவற்றுக்கும் அடுத்தடுத்துப் பரிசீலனைக்கு அனுப்பி வைத்த நிலையில் திடுமென ஒரு நாள் அந்தக் கதை தினமணி கதிரில் பிரசுரமாகி புத்தகம் வந்தது.
திடுக்கிட்டுப் போன நான் உடனடியாக அந்தக் கதையை நான் அனுப்பிய எல்லாப் பத்திரிகைகளுக்கும் ஆனந்த விகடன் உள்பட நடந்ததை விவரித்து அந்தக் கதையைப் பிரசுரிக்க வேண்டாம் என்று கேட்டுக் கொண்டேன்.
இப்படி மானம் கதையை எழுதும் மன நிலையில் இருப்பவன் தப்பித் தவறியும் ஒரே கதை வேறு இதழில் பிரசுரமாகிவிடக் கூடாதே எனப் பதறியவன் காப்பி அடித்து எழுதத் துணிவேனா?
ஆனால் காப்பி அடித்து ஒரு கதை எழுதி அதை எங்களுக்கு அனுப்பியும் வைத்துள்ளீர்கள் என்று நீங்கள் கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தீர்கள்.
நான் ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போது என் வகுப்புல நாலைஞ்சு ரவிச்சந்திரன்கள் இருந்ததால அப்பவே எனக்கு ஒரு இண்டிவிஜுவாலிட்டி வேணும்னு நினைச்சு எங்க அப்பா கிட்ட சொன்னேன்.
அப்புறம் நிறையப் பேர் கையெழுத்து அழகா இருந்தா தலையெழுத்து அழகா இருக்காதுன்னு சொன்னதை நம்ம்ம்ம்ம்பி கிறுக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்.
பிடிச்ச விஷயம் திறமை எங்கிருந்தாலும் வஞ்சனை இல்லாமல் பாராட்டுவது பிடிக்காத விஷயம் சோம்பேறித்தனம் பிடிச்ச விஷயம் அருமையான சமையல் சிறப்பான வீட்டு நிர்வாகம் என் பெற்றோர்களை அன்பாகக் கவனித்துக் கொள்ளும் பாங்கு எனக்கு நேர்மாறான சுறுசுறுப்பு.
என் தாத்தா பக்கத்துல தெனாலிராமன் கதை மரியாதைராமன் கதை பட்டி விக்கிரமாதித்தன் கதை கேட்டதும் கடன் கொடுக்கும் கிண்டான கிண்டன்வாங்கின கடனைக் கொடுக்காத வல்லாள கண்டன் கதை போல என் சின்ன வயசில் ஏகப்பட்ட கதைகளைச் சொல்லி அவர் வளர்த்ததனாலதான் இன்னிக்கு நான் ஒரு பத்திரிகையில் பொறுப்பாசிரியர் அளவுக்கு உயர முடிஞ்சிருக்குன்னு நம்பறேன்.
இருந்தாலும் சொல்றேன் நீலத்தில் பொடிக் கட்டம் போட்ட லுங்கி டாப்லெஸ் வீட்டில் நெட்டில் உட்கார்ந்தாயிற்றென்றால் ஏதாவது ஒரு டி.எம்.எஸ்.
குன்னூர் சிம்ஸ் பூங்காவில் அவர்களை நான் எடுத்த படங்களில் மிக அருமையாக வந்திருக்கும் தி பெஸ்ட் படம் அது எந்தத் தனித்திறமையும் இல்லாதபோதும் நம்பர் ஒன் தமிழ்ப் பத்திரிகையின் பொறுப்பாசிரியர் பதவியில் உட்கார்ந்திருப்பதே ஒரு தனித்திறமைதானே?
சார் அது வந்து... ஒரு பெரிய தப்பு நடந்து போச்சு ஃபாரம் முடிச்ச கவரை ரவி கொண்டு போனான் இல்லையா... வழியில எங்கேயோ தவற விட்டுட்டான்... ஆமாம் சார்... சைக்கிள் கேரியர்ல ஃபாரம் முடிச்ச கவரை வெச்சுக்கிட்டு அவனே நடராஜா கிராஃபிக்ஸ்ல கொடுத்துடலாம்னு கொண்டு போயிருக்கான்.
அதை சோபாவில் அமர்ந்து நிதானமாகப் பிரித்துப் பார்த்த சாவி எல்லாம் சரியாக இருப்பதை அறிந்து அதை ஜே.பியிடம் கொடுத்து இதைக் கொண்டு போய் நீயே நடராஜா கிராஃபிக்ஸில் கொடுத்துட்டுப் போயிடு ரவி பாவம் நேத்திக்கும் கண் முழிச்சிருக்கான்.
அந்தத் தூக்கக் கலக்கத்துல கவரை எடுத்துக்கிட்டுப் போனதா தப்பா நினைச்சுக்கிட்டு தொலைச்சுட்டோமோன்னு பயந்து உன்னை அனுப்பியிருக்கான்.
உஸ்... என்று அவரை அமர்த்தி எல்லாப் படிகளையும் கடந்து கீழே அழைத்துப் போன பின்பு சித்திரை ரகசியக் குரலில் சொல்லத் தொடங்கினார்... ரவி சார் அந்த கவரை எடுத்துக்கிட்டுப் போனதை நானே பார்த்தேன்.
ரவி சார் தொலைச்சு அதை ஒருத்தன் கண்டுபிடிச்சுக் கொண்டு வந்தான்னு சொன்னா ஐயா ரவி சாரை கோவிச்சுக்குவாருன்னுதான் டேபிள் மேல கிடந்ததா சொல்லிக் கொடுத்தேன்.
இதை அப்படியே நீங்களும் மறந்துடுங்க மறுநாள் அலுவலகம் போனதும் சித்திரையின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு நெஞ்சு நெகிழ நன்றி சொன்னேன்.
எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் அட என்ன சார் நீங்க என்று வாங்கிக்கொள்ள மறுத்துவிட்டார் அந்தப் பெரிய மனிதர் கவரைக் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிட்டுப் போன அந்தப் பையனின் பெயர் அட்ரஸ் ஏதாவது வாங்கி வெச்சிருக்கீங்களா?
காலனி உள்ள இறங்கி திருமங்கலம்கோடம்பாக்கம் ஹைவேஸ்ல ஏர்ற இடத்துக்கிட்ட அந்தக் கடை இருக்குதுன்னு சொல்லிச்சு அந்தத் தம்பி என்றார்.
மாலை அலுவலகம் முடிந்து அந்தப் பக்கமாகத்தான் மெதுவாக சைக்கிளைச் செலுத்திக்கொண்டு வந்தேன் அந்த ஸ்வீட் பாக்ஸை அந்தத் தம்பியிடம் கொடுத்து நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்ளும் உத்தேசத்தோடு நடந்த இந்தச் சம்பவம் இன்றுவரை என் மனைவிக்கு ஜே.பிக்கு மற்றும் நெருங்கிய உறவினர்கள் ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே தெரியும்.
விசித்திரமான சிக்கலான என் வேண்டுகோளை அன்னை நிறைவேற்றித் தந்த விதம் இதோ இப்போது பதிவிட்டுக்கொண்டு இருக்கும்போதும் என்னைச் சிலிர்க்க வைக்கிறது அந்தப் பையனின் பெயர் அரவிந்த் பணியாற்றும் இடம் அன்னை டிரேடர்ஸ்.
பொறுப்பாசிரியராகிய நான் பொறுப்பற்ற ஆசிரியராக நடந்துகொண்டதால் வந்த வினை எப்படியும் என் முகத்தில் காரி உமிழ்ந்து டிஸ்மிஸ் செய்யப்போகிறார் சாவி வேறென்ன நான் செய்த காரியத்துக்குக் கொஞ்சவா செய்வார்?
ஆனால் இத்தனை அலட்சியமாக ஒரு தவறை திருத்தவே முடியாத ஒரு தவறைச் செய்துவிட்டேனே என்கிற என் மீதே எழுந்த கோபம்தான் என்னைக் கல் மாதிரி உறையச் செய்திருந்தது.