sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பெண்மைக்குப் பாதுகாப்பளிக்கும் பெண்மணி முதல்வராக இருக்கும் ஆட்சி எப்படி சகித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது என்றும் மர்ம உறுப்பை அழுத்திக் கொலைச் செய்தது தற்காப்பு ஆகாது என்று சொல்லியவர் தற்காப்புக்காக எங்கெங்கு தாக்க வேண்டும் என்று விளக்காதது மற்றும் தற்காப்புக்காக போராடும் பெண் ஆணை எங்கெங்கு தாக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தியது மாவட்ட ஆட்சியரின் பெருந்தன்மையும் புரிந்துணர்வும் பிரமிக்க வைக்கிறது என்கிற முன்னுக்குப் பின் முரணான உளரல்கள் இப்போது கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆணாதிக்கச் சமூகத்தில் பெண்கள் பிரச்னைகளை ஒரு ஆணின் பார்வை எத்தனை மலிவானதாக எடைபோடும் என்பது மேலே குறிப்பிட்ட மாவட்ட ஆட்சியரின் அறிக்கையின் மூலம் தெளிவாகிறது என்றும் உஷாராணியை விடுதலை செய்யும் உரிமை அவருக்கில்லை என்றும் அரசு ஒருவரது அடிப்படை உரிமையைப் பறிக்கும் நடவடிக்கையில் இறங்கக் கூடாது என்று மாவட்டக் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளருக்கு அறிவுரை வழங்க வேண்டும் என்று சகாயம் அவர்கள் உள்துறைக்கு எழுதிய கருத்து காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் உடனான தனிப்பட்ட பேதங்களை பஞ்சாயத்து செய்து கொள்வதுதான் என்பது தெளிவாகிறது என்றும் இவைகளின் உச்சகட்டமாக தன்னிடம் வந்த புகாரை விசாரித்தவர் அறிக்கை சமர்ப்பித்தவர் ஏன் உஷாராணியை அழைத்து விசாரிக்கவில்லை என்கிற கேள்வியையும் கட்டுரையின் இறுதியில் சொல்லக் கூடாதுதான்.
அது சராசரி ஆணாக இருந்தாலும் சரி மாவட்ட ஆட்சியராகவே இருந்தாலும் சரி... என்றும் இவைகளை எல்லாம் தான் மட்டுமே அறிந்தவர் என்ற உலகமறியா உண்மையைப் போட்டு உடைத்துள்ளதாக ஆட்சியருக்கு எதிரான போர்வையில் ஆண்கள் சமுதாயத்தை அறிவு வறுமையோடு அங்கலாய்த்திருந்தார்.
ஒருவர் குற்றமே செய்திருந்தாலும் கூட அவர் குற்றவாளி அல்ல என்று மறுத்து வாதாட வேண்டியது எங்களின் சட்டக் கடமை என்று பொய்யர்கள் அவர்களின் நியாயமற்ற செயல்களுக்கு அவர்களே வக்காலத்து வாங்கி கொள்வார்கள்.
சரிங்க நீங்கள் சொல்லுவது போல் எந்த சட்டத்தில் எந்தப் பிரிவில் சொல்லப்படிருக்கிறது என்று அவர்களிடம் ஒரு குறுக்கு கேள்வியைப் போட்டால் அவர்களால் பதில் சொல்லவே முடியாது.
ஆனாலும் மக்களின் சட்ட விழிப்பறிவுணர்வு இன்மையைப் பயன்படுத்தி அவர்களின் தொழிலை நியாயப்படுத்துவற்காக அவர்கள் சொல்லும் பொய்களில் இதுவும் ஒன்றே இதுவே பொய்யர்களின் தொழிலுக்கு மூலதன மூலாதாரப் பொய் நியாயமான வழக்குகளை மட்டுமே நடத்துவது என்கிற கொள்கையில் தொழில் செய்த ஒரு வக்கீலிடம் தனக்கு நியாயம் இல்லை என தெரிந்தும் வழக்கை ஒப்படைக்கிறார்.
குறுக்கு விசாரணையின் போது தன் கட்சிக்காரரால் பதில் சொல்ல முடியாததை கண்ட அவ்வக்கீல் தனது கட்சிக்காரர் குற்றம் புரிந்திருக்கிறார் என்பதை உணர்ந்து நீதிபதிக்கு அதை எடுத்துச் சொல்லி தகுந்த தண்டனை பெற்றுத்தந்ததாக தனது சத்திய சோதனையில் சமுதாயத்திற்கான போதனையாக குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இப்படி தன் கட்சிக்காரருக்கே தண்டனை வாங்கி கொடுத்த யோக்கியமான கண்ணியமான உண்மையான வக்கீல் உலகத்தில் மகாத்மாவைத் தவிர வேறு எவருமே இருந்ததாக தெரியவில்லை.
எங்களது சட்டக்கடமை என்று குற்றம் புரிந்தவர்களுக்கு ஆதரவாக வாதாடுவதுதான் என வக்கீல்கள் எவ்வளவு தான் வக்காலத்து வாங்கினாலும் இறுதியில் தங்களுக்கு தண்டனை உறுதியாவதை குற்றம் புரிந்தவர்கள் முதலில் மறந்து குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ள மறுப்பது போல தங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் சீர்த்திருத்தவாதிகள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களும் தங்களது வக்காலத்து மூலம் குற்றவாளிகளை மறைக்க முயன்று அவர்களையும் அறியாமல் வசமாக சிக்க வைத்து விடுகின்றனர்.
அதற்கான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் செய்யுங்கள் என தனது புண்படும் பெண்மனம் கட்டுரை மூலம் நமது கவனத்தை செலுத்த வைத்து விட்டார் கட்டுரையாளர் தமயந்தி.
இக்கொலை உண்மையில் தற்காப்புக்காக உஷாராணியால் மட்டுமே எதார்த்தமாக நடத்தப்பட்டதுதாம் என்றால் அதற்காக மதுரை காவல் கண்காணிப்பாளரது விசாரணையை மிக எளிதாக எதிர்கொண்டது போல் மாநில குற்றப்புலனாய்வு அல்லது மத்திய குற்றப் புலனாய்வு விசாரணையை எதிர்கொள்ள வேண்டியதுதானே என்கிற நியாயமான கேள்வி முதன் முதலில் எழுகிறது.
ஒருவேளை இப்புலனாய்வு அமைப்புகளும் கூட தன்னை கொலைக் குற்றவாளியாக சித்தரித்து நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்தால் கூட அதனை எதிர்கொள்வதில் துணிந்து தற்காப்புக் கொலை செய்த உஷாராணிக்கு என்ன சிரமம் இருக்க முடியும்?
பெண்ணியவாதிகள் தவிர சராசரி ஆண்களும் பெண்களும் பேசவே வெட்கப்படுகின்ற வார்த்தைகளை அதாவது இந்தூரில் கணவனால் பிறப்புறுப்பில் பூட்டு போட்டுக் கொண்ட பெண் என்பன உட்பட பல்வேறு அருவெறுக்கத்தக்க வார்த்தைகளை அர்த்தமற்ற அற்பத்தனமான வசனங்களை கட்டுரையில் எழுதி தமயந்தி தனது அறியாமையை இந்த அளவிற்கு வெளிச்சம் போட்டு காட்டி என்னை களமிறக்கி பலரையும் மாட்டி விட்டிருக்க வேண்டாம்.
ஆனாலும் இவரது அறியாமைகளை மறைக்க நினைத்து தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டப்படி இந்தியாவிலேயே முதல் நபராக தனது சொத்து விபரங்களை தாமாகவே முன்வந்து வெளியிட்ட முதல் இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரியும் கடந்த காலங்களில் பற்பல விடயங்களில் நேர்மைக்கு பெயர் போன மற்றும் தற்போது தமிழகத்தையே உலுக்கி கொண்டிருக்கிற மதுரை ஒத்தமலை ஊழல்கள் வெளிவரக் காரணமான மதுரை மாவட்டத்தின் முன்னாள் ஆட்சியர் சகாயத்தை வேறு சகட்டுமேனிக்கு சாடி இருக்கிறார்.
இப்பொய்ப் புரட்டுச் சாடல்களை எல்லாம் சர்வ சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடிய மனோபலம் கொண்டவர்தான் சகாயம் என்பதை நான் அறிவேன்.
ஆதலால் சகாயத்திற்கு இப்படியும் ஒருமுகம் இருக்கிறது என்று அவர்களின் விளம்பரத்திற்காக பொய்ச் சொல்லி விட்டு போகட்டுமே அதனால் எனக்கென்ன நட்டமிருக்கிறது?
உங்களைப் போன்றோருக்கு எனது அறிக்கையில் என்ன சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்கிற உண்மை வெளிப்படையாக தெரிகிறதுல்ல அது போதும் எனக்கு என்று அவருக்கே உரித்தான பண்பான இன்முகத்தோடு முடித்துக் கொண்டார்.
உண்மையில் உஷாராணிக்கு கள்ளத் தொடர்புகள் இருப்பதாக அவ்வறிக்கையில் சகாயம் குறிப்பிட்டு இருப்பது உஷாராணியின் மாமனார் சமயமுத்து தனது மனுவில் கூறியுள்ள புகார்களே தவிர கட்டுரையாளர் தமயந்தி திட்டமிட்டு சொன்னது போல சகாயத்தின் அனுமான கருத்தோ சொந்தக் கருத்தோ அல்ல.
நீங்கள் சொல்வதுபோல் சரியாக இருப்பின் அதற்கான மறுப்பை நானே பத்திரிகைக்கு தெரிவித்து விடுகிறேன் அல்லது சகாயம் அவர்களிடமே நேரடியாக மன்னிப்பு கேட்கிறேன் என்று சொல்லியிருப்பார் என்று நீங்கள் நினைத்தால் அது மாபெரும் தவறு.
எனக்கு தெரிய அப்படிப்பட்ட செய்திகள் ஏதும் ஊடகங்களில் வரவில்லையே என்றும் நீங்கள் சொல்வதை சரி பார்க்க அதன் நகலை அனுப்புங்கள் என்றால் முடியாதாம்.
மேலும் இப்படியெல்லாம் அவர் பொறுப்பற்ற பதிலைச் சொன்னதாக நான் எழுதக் கூடாதாம் ஏனெனில் அவருக்கு இருக்கிற பொய்யான எழுத்து சுதந்திரம் சட்டப்படியான ஆவணங்களை அறிக்கைகளை ஆராய்ந்தும் இரு தரப்பையும் சகாயத்தையும் தமயந்தியையும் கேட்டறிந்து உண்மையை எழுதுவதற்கு எனக்கு உரிமையில்லை என ஆங்கிலேயர் போல் டஸ் புஸ் டாட் பூட் என ஆங்கிலத்தில் கத்த ஆரம்பித்து விட்டார்.
ஆங்கிலமும் தமிழைப் போன்றதொரு மொழிதானே தவிர அறிவு அல்ல என்ற சிற்றறிவு கூட இல்லாத தமயந்தி போன்றவர்களிடம் இனி பேசி பலனில்லை என்று நான் எழுதுவதை எழுதுகிறேன்.
இதுதான் மிகுந்த பொறுப்புணர்வோடு அறிக்கையை தயார் செய்த மாவட்ட ஆட்சியர் சகாயத்திற்கும் சிறிதும் பொறுப்பற்ற முறையில் கட்டுரை எழுதிய தமயந்தி போன்றோருக்கும் உள்ள நேரெதிர் தன்மை கொண்ட வேறுபாடு.
உண்மையில் தமயந்தியின் பொய்ப்புரட்டு கட்டுரையால் ஆட்சியராக இருந்த சகாயத்திற்கு அவர் சொல்வது போல் எவ்விதத்திலும் நட்டம் இல்லை கெட்ட பெயரும் இல்லை.
ஏனெனில் அவரைப் பற்றி நன்றாக அறிந்தவர்கள் யாரும் அக்கட்டுரையின் கருத்துக்களை நம்பவில்லை என்பதை தினமணி வாசக நண்பர்கள் பலரிடமும் நடத்திய கருத்துக் கணிப்பின் மூலம் அறிந்தேன்.
மேலும் எப்படி இப்படியொரு மோசமான கட்டுரையை அதன் உண்மை தன்மையை ஆராயாமல் வெளியிட்டார்கள் என்பது புரியவில்லையே என்று ஆதங்கப்பட்டார்கள்.
நாமக்கல் மாவட்ட ஆட்சியராக இருந்த போதும் சரி மதுரை மாவட்ட ஆட்சியராக இருந்த போதும் சரி இந்தியாவில் எந்த மாவட்ட ஆட்சியர்களும் செய்யாத வகையில் பொது மக்களுக்கு தேவையான பற்பல நல்ல திட்டங்களை இங்கு விவரிக்க இயலாத அளவிற்கு செய்தவர்.
இம்மாவட்டங்களில் இருந்து மாற்றப்பட்ட போது மாற்றக் கூடாது என மக்கள் போராடும் அளவிற்கு தனது திறமையான செயல்களாலும் நேர்மையாலும் சாமான்யர்களின் மனதில் இடம் பிடித்தவர்.
இதில் சாதாரண பாமர குடிமகனும் தனது வசிப்பிடத்தில் இருந்து கொண்டே தங்களது முறையீடுகளை சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளுக்கு சமர்ப்பிக்கும் வண்ணம் அதற்காக பிரத்தியோக இணையதள வடிவமைப் பாளர்களை தேடிக் கண்டு பிடித்து உருவாக்கிய தொடுவானம் திட்டம் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும்.
இதேபோல் மாவட்டத்தில் மக்கள் பணியாற்றும் அரசு ஊழியர்கள் தங்களது பணிகளில் தெளிவானதொரு முடிவெடுக்கும் திறனைப் பெற சட்டம் குறித்த விழிப்பறிவுணர்வு தேவை என்று வலியுறுத்தி வாரந்தோரும் அவர்களை அலுவலகத்திற்கு அழைத்து சொல்லிக் கொடுத்தவர்.
நம் தமிழ்நாட்டில் கடந்த ஆண்டு நடைப்பெற்ற சட்டமன்றத் தேர்தலின் போது திருமங்கலம் யுக்தி என்ற வகையில் அத்தேர்தல் மாறி விடக்கூடாது என்பதற்காக கடும் முயற்சிகளை எடுத்த தேர்தல் ஆணையத்தின் ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாடுகளை தமிழ் நாட்டவர்கள் உட்பட அக்கரையுள்ள அண்டை மாநிலத்தவர்கள் கூட அவ்வளவு எளிதில் மறந்து விட முடியாது.
அப்படியொரு இக்கட்டான நெருக்கடியான சூழ்நிலையில் மதுரை மாவட்ட தேர்தல் அதிகாரியாக நியமிப்பதற்கு சகாயம் மட்டுமே தகுதியுடையவர் என்று கருதிய தேர்தல் ஆணையம் தனது சுய அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அவரை நேரடியாக நியமித்தது.
இவ்வழக்கில் சகாயமே தனக்கிருக்கும் சட்டப் புலமையில் அடிப்படையில் தேர்தல் பணிகளுக்கு இடையிலும் உயரிய பதில்களை தாக்கல் செய்து தனது தரப்பு நியாயத்தை நிலை நிறுத்தினார்.
இந்திய தேர்தல் ஆணையத்தோடு இணைந்து மதுரை மாவட்டத்தில் பணநாயகமில்லாத ஜனநாயக தேர்தலை வெற்றிகரமாக நடத்திக் காட்டி முத்திரை பதித்தார் என்பதையும் நாடே அறியும்.
இதிலும் தனது அரசியல் சார்பின்மையை நிறுபிக்கவும் தனது மீதான பொய்ப் புகார்களை பொய்ப்பிக்கவும் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் உள்ள நண்பர் களை எல்லாம் கேட்ட றிந்தும் அவர்கள் புரிந்துரைத்த பற்பல தகவல் தொழில் நுட்ப சாதனங் களை தேடிக் கண்டு பிடித்தும் பயன் படுத்தினார் என்பதும் எங்களைப் போன்ற விசாரணையில் களமிறங்கும் வெகு சிலருக்கே தெரியும்.
நாட்டில் பணியாற்றும் ஆயிரமாயிரம் இந்திய ஆட்சிப் பணியாளர் களில் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய வெகு சிலரே தங்களின் பொறுப்பை உணர்ந்து செயல்படும் மக்கள் நல விரும்பிகளாகவும் நேர்மையாளர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.
அப்படிப்பட்டவர்கள் அறிக்கையில் சொல்லாத ஒரு சங்கதியை தங்களின் வசதிக்காக பொய்யாக திரித்துக் கூறி பிரச்சினையை திசை திருப்ப முயல்வது அவரவர்களின் முட்டாள்தனமே.
மாறாக அவதூறு என்ற குற்றத்தின் அடிப்படையில் தண்டிக்கத்தக்கதே ஆனாலும் சகாயத்தைப் பொறுத்தவரை பொய்ப்புரட்டு கட்டுரையாளர் தமயந்தியின் கருத்துக்களை பெயரளவிற்கு கூட பொருட்படுத்தவில்லை என்றும் பொருட்படுத்த ஒன்றும் இல்லை என்றும்தான் சொல்லுவேன்.
தேர்தல் ஆணைய நியமனத்தின் மூலம் திறமையாக திருமங்கலம் யுக்தியை முறியடித்து மதுரையில் நியாயமான தேர்தலை நடத்திக் காட்டிய தனது ஊழியனுக்கு அரசு கொடுக்கும் மரியாதை இதுதானா?
ஆனாலும் இக்கட்டுரை மூலம் நான் சொல்ல விரும்புவதெல்லாம் இம்முன்னுதாரண தற்காப்புக் கொலை விவகாரத்தில் எழுந்துள்ள ஜோதிபாசுவுக்கும் உஷாராணிக்கும் குடும்ப நீதிமன்றம் வழங்கிய விவாகரத்து சட்டப்படி செல்லுமா அல்லது செல்லாதா?
சிபிசிஐடி விசாரணைக்கு உத்தரவிட வேண்டும் என வலியுறுத்தி உள்துறை அமைச்சகத்துக்கு அனுப்பப் பட்டுள்ள சகாயத்தின் அறிவிக்கை எந்த அளவிற்கு சரியானது அல்லது தவறானது?
இறுதியாக இவ்வழக்கு குறித்து சமூக அக்கறை கொண்ட நாம் சட்டத்தை அமல்படுத்தி அது சரியாக செயல்படுத்தப்படுகிறதா என்பதை கண்காணிக்க வேண்டிய கடமைப் பொறுப்புள்ள குடியரசுத் தலைவருக்கு இவ்விவகாரத்தில் இக்கொலை விவகாரத்தில் எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகள் குறித்து புரிந்துரைக்கப் போகும் விடயங்கள் என்னென்ன?
என்பன பற்றியெல்லாம் திரட்டப்பட்டுள்ள ஆதார ஆவணங்களின் அடிப்படையில் வக்கீல்களாலும் நீதிபதிகளாலும் குடும்பங்கள் பல அழிந்து போயிருக்கின்றன என்கிற மகாத்மா காந்தி அவர்களின் கூற்று இம்முன்னுதாரண தற்காப்பு கொலைகளில் எப்படியெல்லாம் நிதர்சனமாகி இருக்கிறது என்பதையும் இதனை நமக்கான தக்கதொரு பாடமாக எடுத்துக் கொள்வது குறித்தும் அடுத்தடுத்த தொடர்களில் மிகவும் விரிவாகவே அலசி ஆராய்வோம்... காத்திருங்கள் இதுபோன்ற இணையப் பக்கங்களில் ஒருவரின் பெயரில் யார் வேண்டுமானாலும் பின்னூட்ட முடியும்.
இது குடியரசு நாட்டில் குடியரசுக்கு கிடைத்த அவமரியாதையே மக்களாட்சி என்று சொல்லப்படும் குடியரசு என்பதற்கு மக்கள் தங்களைத் தாங்களே ஆள்பதற்காக தங்களின் பிரதிநிதிகளை தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதே என்ற கருத்தே பரவலாக இருக்கிறது.
அதுபோல வெள்ளையர்களின் அடிமைத்தனத்தில் இருந்து சுதந்திரம் பெற்றதும் இந்திய குடி மக்களாகிய நாம் நமது அடிப்படை உரிமை சம உரிமை சமய உரிமை வழிபாட்டு உரிமை மற்றும் ஒவ்வொருவரும் ஆற்ற வேண்டிய கடமை உட்பட பலவற்றை உள்ளடக்கி வரையறை செய்து கொண்ட உறுதிமொழி கடப்பாட்டு ஆவணமே இந்திய அரசமைப்பு.
இதனைத்தான் நாம் வழக்கத்தில் ஆட்சியாளர்களான அரசியல்வாதிகளுக்கு மட்டுமே உரித்தான சட்டம் என்பது போல இந்திய அரசியல் சட்டம் என நாம் தவறாக சொல்கிறோம்.
உண்மையில் இதில் நமது நாட்டில் என்னென்ன துறைகள் இருக்க வேண்டும் அத்துறைகள் எப்படி எப்படி எல்லாம் சிறப்பாக இயங்க வேண்டும் என்பதற்கான அனைத்து விடயங்களும் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளதால் இதனை இந்திய சாசனம் அல்லது இந்திய உறுதிமொழி ஆவணம் என்று சொல்வதே மிகச் சரியானதாக இருக்கும்.
இதற்கான காரணம் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் தங்களின் அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்வதும் நாம் இதுபற்றிய விழிப்பறிவுணர்வு இல்லாமல் இருப்பதுமே ஆகும்.
ஆனால் நாம் இந்திய சாசனம் என்கிற இந்திய அரசமைப்பு செயலுக்கு வந்த நாளைத்தாம் நாம் ஆண்டுதோறும் குடியரசு தினமாக கொண்டாடுகிறோம் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிவதில்லை.
மேலும் சுதந்திர தினம் மற்றும் குடியரசு தினங்களில் மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் ஆளும் அரசுகளின் சார்பாக டில்லி செங்கோட்டையில் அல்லது அந்தந்த மாநில சட்ட மன்றங்களில் யார் தேசியக்கொடியை ஏற்றுகிறார்கள் என்பதில் பலருக்கும் தெரிவதில்லை.
சுதந்திர தினத்தன்று முறையே மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளின் தலைவரான பிரதமர் மற்றும் அந்தந்த மாநில முதல்வர்களாலும் குடியரசுத் தினத்தன்று மக்கள் பிரதிநிதிகளின் அதிகாரம் பெற்றவர்களான குடியரத்தலைவர் மற்றும் அந்தந்த மாநில ஆளுநர்களே தேசியக் கொடியை ஏற்றுகிறார்கள் என்பது கூட நமக்கு தெரிவிக்கப்படாமலும் தெரியாமலும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் அறவே இல்லாமலும் இருக்கிறோம்.
இந்த அரசமைப்பில் குறிப்பிட்ட காலம் நாட்டை ஆட்சி செய்யத் தேவையான ஆட்சியாளர்களை தேர்ந்தெடுக்க தேர்தல் ஆணையம் என்ற கட்டமைப்பை உருவாக்கி அதன் மூலம் தேர்தலை நடத்தி வெற்றி பெற்றவர்களை குடியரசாக ஆள பொறுப்பேற்கச் செய்வது முதல் கடமை இப்படி குடிமக்களால் மக்களால் ஜனங்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பவதையே முறையே குடியரசு மக்களாட்சி ஜனநாயகம் என பல்வேறு பெயர்களில் சொல்கிறோம் இந்த அரசின் மூலம் மக்களின் உரிமைகளை தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் சட்ட திட்டங்களை வகுத்து அதனை செயல்படுத்துவதற்கு தேவையான ஊழியர்களை நியமிப்பது சட்ட திட்டங்களை குடிமக்கள் மீறும் போது அல்லது ஊழியர்கள் செயல்படுத்தாத போது ஏற்படும் உரிமை மீறல் அல்லது கடமை தவறுதல் ஆகிய குற்றங்கள் மேன்மேலும் நடை பெறாத வண்ணம் தடுத்து நிறுத்தி நியாயத்தை நிலைநாட்ட தேவையான நீதித்துறை என்ற கட்டமைப்பை உருவாக்குவது ஆகியவைகள் அரசின் பிரதான கடமைகள்.
சகோதரத்துவம் சமத்துவம் சமநீதி ஆகியவற்றை காக்க உண்மையை கக்க வைக்க வேண்டியதும் கண்டறிய வேண்டியதும் நீதித்துறையின் பிரதான கடமையாகும்.
இவைகள் எல்லாம் சரியாக நடக்க தேவையான சட்டங்களை அமல்படுத்தி கண்காணித்து கலந்து ஆலோசித்து சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப தேவையான முடிவை எடுக்க வேண்டிய பிரதாண கடமை குடியரசுத் தலைவருடையது.
மொத்தத்தில் எவரும் தனது அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்ய முடியாத வகையிலும் அப்படியே செய்தாலும் அதனை மற்றவர்கள் சரி செய்து விடும் நிலையிலேயே பின்னிப் பிணைத்து இந்திய அரசமைப்பில் அதிகாரங்கள் பகரப்பட்டுள்ளன.
அதாவது சட்டமானது தனது அதிகாரத்தை ஓரிடத்தில் குவித்து வைக்காமல் நிர்வாகம் செயல் நீதி மற்றும் மக்கள் என நாலாபுறமும் பிரித்து கொடுத்துள்ளது.
நமது தகுதியை திறமையைப் பொறுத்து முத்துறையையுமோ அல்லது அவற்றில் ஏதாவது ஒன்றிரண்டில் நமக்கான கடமையை அதிகாரமாக செலுத்தி முத்துறையையும் முறைப்படுத்த முடியும்.
ஒரு பெண்ணுக்கு அம்மா என்ற பெயரை வழங்குவது அப்பெண்ணுக்கு பிறக்கும் குழந்தையே அம்மாதான் அக்குழந்தைக்கு தந்தை யார் என்பதை அடையாளம் காட்டுகிறாள்.
குடிமக்களின் வரிப்பணத்தில் இருந்து கூலி பெறும் கடைநிலை ஊழியர்களான தோட்டிகள் முதல் குடியரசுத் தலைவர் வரை அனைவருமே மக்களுக்கான பொது ஊழியர்கள்தாம்.
ஆனால் அயோக்கிய ஆங்கிலேயர்கள் தங்களுக்கு தாங்களே பில்டப் கொடுத்துக் கொண்டது போல நமது பொது ஊழியர்களும் தங்களுக்கு தாங்களே பெருமை தேடிக் கொள்ளும் விதமாக ஆங்கிலேய ஆட்சிக்காலத்தில் இருந்து வந்த அதிகாரி அலுவலர் ஆளுநர் நீதிபதி நீதியரசர் குடியரசுத் தலைவர் போன்ற பல்வேறு பெயர்களை கௌரவமாக சூட்டிக் கொண்டுள்ளனர்.
இவர்களுக்கு மாண்பு என்பது தங்களது பண்பான நடத்தைகளுக்காக மற்றவர்கள் தரும் மரியாதையே அன்றி தாங்களே போட்டுக் கொள்வதல்ல என்கிற இங்கிதம் தெரியாதவர்கள்.
இதனாலேயே யோக்கியர்கள் இதுபோன்ற ஊழியங்களுக்கு போட்டி போடுவதுமில்லை போவதுமில்லை அப்படியே போட்டிப் போட்டு போனாலும் கூட போட்டுக் கொள்வதில்லை.
ஆங்கிலேயர் அடிமை ஆட்சிக் காலத்தில் ஆரம்பித்த இவ்வங்கார பழக்க வழக்கம் குடியரசு நாட்டிலும் நீடித்துக் கொண்டுதான் இருப்பதும் அதற்கு நாம் காரியம் சாதிக்க வேண்டும் என்பதற்காக துணை நிற்பதும் கொடுமையிலும் கொடுமை.
இதனை தகர்க்கும் முயற்சியாக நான் இவர்களில் எவருக்காவது கடிதம் எழுத வேண்டியிருந்தால் மரியாதைக்குரிய பொது ஊழியரே என்றுதான் எழுதுகிறேன்.
ஏனெனில் உரிமையைப் பொறுத்த வரையில் ஒருவர் எந்த நாட்டை மதத்தை இனத்தை மொழியை சார்ந்தவராக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு அவர்களின் தாய்த்திரு நாட்டில் என்னென்ன உரிமைகள் உண்டோ அவைகளை உலகில் உள்ள பல குடியரசு நாடுகளில் அப்படியே வழங்கும் ஒரேநாடு நமது இந்தியா மட்டுமேதாம் சரி உரிமையில் அவரவர்களது அதே உரிமை என்றால் தண்டனையில் அவரவர்களது தண்டனையா என்றால் இல்லை.
இது குறித்த அடிப்படையான சட்ட விழிப்பறிவுணர்வு இல்லாத ஒரே காரணத்தினாலேயே நாம் நமது மாபெரும் குடியரசின் மகிமையை உணராமல் இருக்கிறோம்.
குடியரசை இன்றொரு நாள் மட்டும் தங்களைத் தாங்களே மாண்பானவர்களாக கருதும் மாண்புமிகுக்கள் உலக சம்பிரதாயத்திற்காக கொண்டாடுவது குடியரசுக் கொண்டாட்டமல்ல.
நமக்கு இந்திய சாசனம் அறிவுறுத்தியுள்ள சட்டப்படியான சசுமூக கடமை உணர்வோடும் உரிமை உணர்வோடும் ஒவ்வொரு நாளும் உறவாடுவதே உலகின் மாபெரும் குடியரசில் உங்களுக்கான உண்மையான கொண்டாட்டமாக இருக்கும்.
வாசிக்கும் பழக்கமே அறிவை அபிவிருத்தி செய்யும் என்பன போன்ற அறிவார்த்த எழுத்தாளர்களின் தத்துவங்களை மனதில் கொண்டு புத்தகங்களை வாங்கி குவிப்போர் நாளுக்கு நாள் கூடிக் கொண்டே போகிறார்கள்.
அதில் ஒவ்வொரு வருடமும் இவ்வளவு நூல்களை விற்க வேண்டும் என பதிப்பகங்களால் இலக்கு எல்லைகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டு கிட்டத்தட்ட வெற்றியும் பெறப்படுகின்றது.
கண்காட்சி என்றப் பெயரிலேயே கண்ணுக்குதான் காட்சியே ஒழிய அறிவுக்கு அல்ல என அவர்களே சொல்கிறார்கள் போலும் நாம் புத்தகம் எழுதினால் அதற்காக மரங்களை வெட்ட வேண்டியிருக்கும் என்பதற்காக நூல்களை எழுதாத பேரறிஞர்கள் பலர் வாழ்ந்த காலம் மலையேறிப் போய் இப்போது அறிவு வறிஞர்கள் பலரும் கூட நூல்கள் எழுதுவதை தொழிலாக வைத்திருக்கின்றனர்.
பணபலம் படைத்த வறிஞர்கள் பணத்தால் வறுமையாகவும் அறிவால் அறிஞராகவும் உள்ளவர்களை மடக்கி விலை கொடுத்து வாங்கி தன் பெயரில் நூலாக போட்டுக் கொள்வார்கள்.
இப்பணபலம் படைத்த வறிஞர்களிடம் பல மகான்கள் கூட ஏமாந்து போய் தங்களின் கொள்கைகளுக்கு அவர்களே சமாதி கட்டிவிட்டு சென்று உள்ளனர் என்றால் உங்களால் நம்ப முடியாது.
இதுபற்றி மகான்களின் மகிமையும் மடத்தனமும் என்று நீதியைத்தேடி... வரிசையில் ஐந்தாவது நூலான சாட்சியங்களை சேகரிப்பது எப்படி என்கிற நூலில் எழுதியுள்ளேன்.
இம்மகான்களின் வரிசையில் கடைசியாக சிக்கியவர் சுமார் பத்து லட்சம் அன்பர்களை தன்பக்கம் கவர்ந்திழுத்து மெய்ஞான கருத்துக்களை போதித்தும் ஒரு மகான் எப்படி அமைதியாக சாமாதி நிலையை அடைய வேண்டுமோ அதற்கு நேர் மாறாக தங்கக் கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட கிளியாக சாகடிக்கப்பட்ட அருட்தந்தை வேதாத்திரி மகரிஷியே சிக்க வைத்தவர் ஈரோட்டைச் சேர்ந்த மயிலானந்தம் என்கிற பிரபல தமிழ் பிசினஸ் கொள்ளையரே எனது நெருங்கிய நண்பர்கள் இருவர் அவர்களது நூல் வெளிவருவதற்கு எனது அறிவுப்பூர்வமான ஒத்துழைப்பை கேட்டார்கள்.
இதற்கு ஒத்துழைப்பு கொடுத்திருந்தால் வருமானம் வந்திருக்கும் சமுதாயத்திற்கு பயன்படும் அந்நூல்களில் எனது பெயரும் வந்திருக்கும் கூடவே சமுதாயத்திற்கு பொய்யான தகவலும் முழுமையில்லாத தகவலும் வந்திருக்கும்.
ஏதோ ஒரு விதத்தில் புகழ்பெற்ற ஒரு சில எழுத்தாளர்களைத் தவிர மற்ற எழுத்தாளர்கள் பேச்சாளர்கள் எல்லாம் வறுமையில் வாடுபவர்கள்தாம்.
இவர்களது எண்ணங்கள் எழுத்து மூலமாக பதிவு செய்யப்பட்டு விடுவதால்தாம் சமுதாயத்தில் எழுத்தாளர்களுக்கு என்றென்றும் மதிப்பு இருக்கிறது.
ஆனால் கொள்கைப்பிடிப்பு இல்லாத பேச்சாளர்கள் தமது பேச்சில் இருந்து பல்டி அடித்து விடுவார்கள் என்பதற்கு நாட்டில் ஏராளமான பேச்சாள தலைவர்களை பார்த்து இருப்பீர்கள்.
ஒரு நூலை எழுதி விட்டாலே நூலாசிரியர் ஆண்டுக்கு ஓரிரு இதழ்களை வெளியிட்டாலே பத்திரிகையாளர் என்கிற சிறப்பு அந்தஸ்து வந்து விடுவதாகவும் கற்பனையில் பலபேர் இத்துறைக்கு வருகிறார்கள்.
அதாவது ஒரு பத்திரிகை கார்பன் பேப்பர்களின் மூலம் ஐந்து முதல் பத்து வரையில் தயாரித்து அதை முக்கியஸ்தர்களிடம் கொடுத்து ஆங்கிலேயர்களுக்கு தெரியாமல் அவ்வூர் மக்களைக் ஓரிடத்தில் கூட்டிப் படிக்கச் சொல்லி ஆங்காங்கே விடுதலை உணர்வை ஊட்டினார்கள்.
ஆனால் இக்கணினி யுகத்தில் இதழை தட்டச்சு செய்து அதிகபட்சம் நூறு நகல்களை எடுத்து பத்திரிகை நடத்துவதாக சொல்லிக் கொள்கிறார்கள்.
உணவுப் பொருட்களை விளைவிப்பவனுக்கும் அதனை சந்தையில் வாங்குபவனுக்கும் இடையில் எப்படி தரகர்கள் முதலாளிகள் பெறும் பங்கு பணத்தை இரண்டு பக்கங்களில் இருந்தும் சுரண்டுகிறார்களோ இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்கு நீதி கேட்கும் வழக்கு தரப்பினர்களிடம் இருந்து வக்கீல்களும் நிதிபதிகளும் எப்படி நிதியை திருரட்டுகிறார்களோ அதுபோலவே ஒரு புத்தகத்தை எழுதுபவருக்கும் வாங்கும் வாசகர்களுக்கும் இடையில் பதிப்பக முதலாளிகள்தாம் அதிகமாக கொள்ளையடிக்கிறார்கள்.
இதனை உணர்ந்து கொண்ட வெகு சில எழுத்தாளர்கள் தாங்களே புதிதாக ஒரு பதிப்பகத்தை ஆரம்பித்து தாங்கள் எழுதிய நூல்களை வெளியிட்டு தெரிந்தவர்கள் மூலம் விற்றுக் கொள்கிறார்கள்.
பதிப்பாளர்கள் தங்களை சமுதாயத்தில் போட்டிப் போட்டு நிலை நிறுத்திக் கொள்ள மறைமுகமாக என்னென்ன வேலைகளை செய்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்கு நன்றாக தெரிந்தால் அவர்கள் மீது எனக்கு இருக்கும் இவ்வெறுப்பே உங்களுக்கும் வெளிப்படும்.
கல்வி கற்று தேர்ந்துள்ள ஒருவரிடம் நான்கு மீட்டர் நீளமுள்ள இரும்பு கம்பியை ஒரு மீட்டர் நீளமுள்ள துண்டுகளாக மிகச் சரியாக வெட்டினால் எத்தனை கிடைக்கும் என்றால் நான்கு கிடைக்கும் என்பார்.
உடனே நாம் என்ன இருந்தாலும் படிச்சவன் படிச்சவன்தான் என்னதான் படிக்கவில்லை என்றாலும் இந்த சிறு விபரமே தெரியாதவர் எப்படி வாழ்க்கையில் முன்னேறுவார் என்றே நினைப்போம்.
இதில் சிறந்த உபகரணம் என்று ஹாக்சா பிளேடை எடுத்துக் கொண்டால் கூட அதன் கனம் ஒரு மில்லி மீட்டர் என்று கொண்டால் மூன்று முறை அறுத்தால் குறைந்தது மூன்று மில்லிமீட்டர் காணாமல் போய் விடும்.
இப்படிப்பட்ட வேறுபாட்டை களையும் ஒரு முயற்சியாக படித்த அறிவு வறுமைவாதிகள் கொண்டு வந்த திட்டமே ஆங்கிலத்தில் டாக்டரேட் என்று சொல்லப்படும் முனைவர் பட்டம்.
இப்போது இப்பட்டமானது பல்கலைக் கழகங்களால் கூவி கூவி விற்கப்படுவதால் பணம் சம்பாதிக்க ஆசைப்படுபவர்கள் அதனை வாங்கவும் அலைமேதுகிறார்கள்.
இவர்கள் மேற்கொள்ளும் சுயநலக்கள ஆய்வு மற்றும் சமர்ப்பிக்கும் அறிக்கைகள் எல்லாம் கூட நான் முன்னர் சொன்ன எழுத்தாளர்களைப் போன்றதே என்பது சொல்லி தெரிய வேண்டியதில்லை.
ஆனால் வாழ்க்கைக்கான நூல் என்பது கரடுமுரடாண பாதைகளை கடந்து சென்று வெற்றியை நிலை நாட்டுவதற்கான நூல் என்பதால் அதில் கரடுமுரடாண சங்கதிகள் கூட கனகட்சிதமாக சொல்லப்பட வேண்டும்.
இதுவும் எதைப் பார்த்து எழுதப்படுகிறது என்றால் காப்பியடித்து எழுதப்படும் ஆராய்ச்சி நூல்களைப் பார்த்து காப்பிடியடித்து எழுதப்படுகிறது.
இக்காப்பித் திருட்டுக்கான உரிமை ஆசிரியருக்கே அல்லது பதிப்பகத்தாருக்கே என்பது அவர்களுக்கு அவர்களே கொடுத்துக் கொள்ளும் முத்திரை.
ஆனால் காப்பியடிக்கவில்லை சொந்த அனுபவத்தில் எழுவது போன்ற ஒரு மாயை திருட்டில் திறமையான அவ்வெழுத்தாளரால் அவரது முன்னுரையில் அல்லது என்னுரையில் மட்டுமல்லாத அதற்காக புகழ் மிக்கவர்களிடம் இருந்து விலை கொடுத்து வாங்கப்படும் அத்துனை உரைகளிலும் இருக்கும்.
ஆம் ஒரு நூலுக்கான அணிந்துரையை அந்நூலின் ஆசிரியர் அல்லது பதிப்பாளர் தனக்கு நன்கு பரிச்சயமான அன்பர்கள் அல்லது நண்பர்கள் மற்றும் பிரபலங்களிடம்தாம் வாங்குவார்கள்.
ஆதலால் அவ்வன்பர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் தனது நண்பரின் நூலைப்பற்றி ஏதாவதொரு பெயரில் வெகுவாக பாராட்டித்தாம் உரையை அளிக்க முடியும் என்கிற கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.
மேலும் இதில் உள்ள சில வெற்றுச் சடங்குகள் சம்பிரதாயங்கள் எல்லாம் இங்கு விவரிக்க முடியாத அளவிற்கு அசிங்கமானவை என்பதை மேற்கோள் சங்கதிகள் மூலம் நீங்களே புரிந்து கொள்ள முயல வேண்டும்.
எத்தனை நூல்கள் வாங்கினீர்கள் அதன் மூலம் என்னென்ன அறிவை வளர்த்துக் கொண்டீர்கள் அதனை பயன்படுத்தி என்ன சாதித்தீர்கள் என சிந்தித்தால் நான் சொல்லும் இந்த உண்மைகள் எல்லாம் புரியும் என்பதை விட உங்களின் இயல்பான சிந்தனை திறன் கூட மழுங்கியிருக்கிறது என்பதும் உங்களுக்கு புரிய வரும்.
இக்கேள்விக்கான பதிலை விளக்க பதிப்பாளர்களின் கொள்கையில்லா கொள்ளையை புத்தக கண்காட்சிகளில் நீங்களே கண்கூடாக பார்க்கும் விசயத்தை முன்னிருத்திச் சொன்னாலே போதும் என நினைக்கிறேன்.
புத்தக கண்காட்சிகளின் முக்கிய நோக்கம் அறிவுத் தேடல் இருப்பவர்களை அலைய விடாமல் ஒரே இடத்தில் அவர்களின் தேடலுக்கு விடை கிடைக்கச் செய்யத்தானே இத்தேடல் எந்த நூலில் வேண்டுமானாலும் கிடைக்கலாம் அல்லவா?
ஆனால் புத்தக கண்காட்சியை நடத்தும் வெளியீட்டாளர்கள் தங்களின் பண பலத்தால் காவல்துறையை சரி கட்டி அப்புத்தக கண்காட்சி நடத்தும் இடத்திற்கு வெளியே விற்கப்படும் பழைய நூல் விற்பனையாளர்களை எல்லாம் தங்களின் விற்பனை பாதிக்கப்படுவதாக கூறி விரட்டியடித்து விடுகிறார்கள்.
இதுபோன்ற செயல்பாடுகளில் இறக்கும் பதிப்பாளர்களுக்கும் காவல்துறைக்கும் வேறு யாராக இருந்தாலும் அவர்களுக்கும் அடிப்படை அறிவே இல்லை என்று சொல்லுவது மிகவும் சாலப் பொருத்தமாக இருக்கும்.
பதிப்பாளர்களின் உண்மையான நோக்கம் உங்களின் அறிவுக்கான தேடலே மாறாக அவர்களுக்கான பணத்தேடலே அல்ல என்றால் அவர்கள் பழைய புத்தகங்களை விற்பவர்களுக்குதானே முன்னுரிமை தர வேண்டும்?
நீங்கள் தேடும் நூல் பழைய நூல் கடையில் கிடைக்காத போது உள்ளே வந்து புது நூல்களை வாங்கிச் செல்லுங்கள் என்றல்லவா கடைகளை கட்டமைக்க வேண்டும்??
மாறாக இதே பதிப்பாளர்களால் முன்னர் அச்சடிக்கப்பட்டு விற்கப்பட்டு பணம் பண்ணப்பட்டதும் பார்க்கப்பட்டதும் படிக்கப்பட்டதும் வேண்டாம் என தூக்கியெறியப் பட்டது தானே?
இப்படி ஏற்கனவே அச்சிட்ட விற்ற அந்நூல்களே குப்பையில் கிடக்க மேன்மேலும் அதே நூல்களை அல்லது அவைகளில் இருந்து காப்பியடிக்கப்பட்ட நூல்களை அல்லது புதிது புதிதாக நூல்களை வெளியிட வேண்டிய வெளியிட வேண்டிய அவசியம் என்ன இருக்கிறது?
இந்நூல்கள் உபயோகமற்றது என்கிற நிலையில் நீங்கள் தூக்கிப் போடும் அல்லது எடைக்கு போடும் நூல்களை கொஞ்சமாவது பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று சுயநலம் கலந்த பொதுநல அக்கறையில் அவைகளை தூசு தட்டி கிழிசல்களை ஒட்டி பல மாதங்கள் வருடங்கள் பாதுகாத்தும் சுமந்தும் விற்பனை செய்து எழுத்தாளர்களின் பதிப்பாளர்களின் படைப்புகளுக்கு மறு உயிரோட்டம் கொடுப்பதை தடுக்க பதிப்பகத்தார்களுக்கு என்ன அறுகதை இருக்கிறது?
அதனால்தான் நம் நீதியைத்தேடி... உள்ளிட்ட நூல்கள் உங்களுக்கு பயன்படாத போது அதனை அப்படியே திருப்பி அனுப்பி விட்டு செலுத்திய நன்கொடையைப் பெற்றுக் கொள்ள அறிவுருத்தி உள்ளோம்.
இதுதான் நூல்களின் வெற்றி தவிர இத்தனை கோடிக்கு நூல்களை விற்றோம் என்பதே அல்ல இப்படி எந்தவொரு பதிப்பகமாவது துணிந்து சொல்ல முடியுமா??
இப்பழைய புத்தக விற்பனையில் முக்கியமாக கவனிக்கப்பட வேண்டிய விசயம் கனிசமான மரங்கள் வெட்டப்படுவது தடுக்கப்பட்டு இயற்கையும் சுற்றுப்புறச் சூழலும் உயிரினங்களின் ஆரோக்கியம் சிறிதாவது காக்கப்படுகிறது என்பதையும் நீங்கள் உணர வேண்டும்.