sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பாடல் சிவப்பிரகாசர் வசவண்ணர் கதியில் ஒரு பொழிலின் குளிர்ச்சியின் மிகுதியைப் பின்வருமாறு புனைந்துள்ளார் கடுமையான வெயிலில் வழி நடந்து வெப்பம் தாங்காமல் களைப்படைந்து அந்தப் பொழிலில் வந்து தங்கினவர்கள் அந்தப் பொழிலின் குளிர்ச்சி மிகுதியால் உடல் நடுங்கி மீண்டும் வெயிலை விரும்பினார்களாம்.
பாட்டு மக்களினத்தில் கணவன் மற்றொரு பெண்ணை விரும்புவதாகத் தெரிந்தால் மனைவி ஊடல் கொள்ளும் செயல் அஃறிணை உயிரிகளிடமும் நிகழும் போலும் இது பல நூல்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.
உயிர் உள்ள ஓர் ஆண் கிளி பொம்மை வடிவில் உள்ள பெண் கிளியின் பக்கத்தில் நின்று அங்கிருந்த பொம்மைக் கனியை உண்மைக் கனி என்று கொத்திற்றாம்.
எட்டிய தொலைவில் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பெண் கிளி தன் கணவனாகிய ஆண் கிளி இன்னொரு பெண் கிளியை விரும்பி அதன் அருகில் நிற்பதாக எண்ணி ஊடல் கொண்டதாம்.
சிவப்பிரகாசரின் படைப்பில் உள்ள இத்தகைய ஊடல் ஒன்றைக் காண்பாம் திருப்பருப்பதம் என்னும் மலைச் சாரலில் ஒரு களிறு ஆண் யானை தளிர் இலைகளைப் பறித்துத் தேனில் தோய்த்துப் பிடியின் பெண் யானையின் வாயில் கொடுத்துக் கொண்டிருந்ததாம்.
தளிரை உண்டுகொண்டிருந்த பெண்யானை பளிங்குச் சுவரில் இதைக் கண்டு தன் கணவனாகிய களிறுதான் வேறொரு பிடிக்கு உணவு தருவதாக எண்ணிக் களிற்றின்மேல் ஊடல் கொண்டதாம்.
அதைக் கண்ட தாய்ப் பறவைகள் தண்ணீர் தீப்பற்றி எரிகிறது என்று அஞ்சி தம் குஞ்சுகளைச் சிறகாகிய கைகளில் ஒடுக்கிக் காத்தனவாம்.
திருப்பருப்பத மலையில் உள்ள ஒளிமரத்தில் பகலில் பறவைகள் கூடுகளில் முட்டையிட்டு வெளியில் சென்று இரைதேடிப் பின் இருள் தொடங்கும் மாலையில் மரத்தை அடைந்தபோது அம்மரம் ஒளிமயமாகத் திகழ்ந்ததால் மரம் தீப்பற்றிக் கொண்டது என அஞ்சி மேலேயே வட்ட மிட்டு வருந்தினவாம்.
இவ்வாறு அல்லமப் பிரபுவைக் காதலித்துக் காம வேதனை கொண்டுள்ள மாயை என்பவள் திங்களைத் திட்டுகிறாள் பாடல் திங்களும் திருமகளும் கடலில் தோன்றியதாகக் கூறுவது புராண இலக்கிய மரபு.
எனவே தாய்க்கும் தமக்கைக்கும் தொல்லை கொடுக்கும் திங்கள் ஓர் உறவும் இல்லாத எனக்குத் தரும் தொல்லையைச் சொல்லவா வேண்டும் என்று கூறும் முறையில் மாயையின் வாயிலாக அடிகள் பாடியுள்ளார்.
கெளசிகன் என்னும் மன்னன் அக்கமாதேவி என்னும் பெண்ணைத் தனிமையில் கண்டு நெருப்பில் உருகிய அரக்கு போல உள்ளம் உருகி பூங்கொடியே காமக் கடலை நான் கடப்பதற்கு உன் கொங்கையாகிய குடத்தைத் தருவாயாக என்று கெஞ்சினான் பாடல் கொங்கைக்குக் குடத்தை ஒப்புமையாகக் கூறுவது இலக்கிய மரபு.
இங்கே கொங்கைக் கொம்பைக் கொடு கொங்கை மொக்கைக் கொடு கொங்கை மலையைக் கொடு என்றெல்லாம் கூறாமல் கொங்கைக் குடம் கொடு என்றது ஏன்?
அதாவது முன்வரிசையில் நின்றவர்களின் இடுப்புக்கு மேல் உள்ள பருத்த முலை அடர்ந்த கூந்தல் இடுப்பின் கீழே உள்ள அல்குல் பரப்பு ஆகியவை மறைத்துக்கொண்டிருந்தனவாம்.
ஆனால் அவர்களின் இடை மெலிந்திருந்ததால் முன் வரிசையில் நின்ற இரண்டு பெண்களின் இடையின் நடுவே உள்ள இடைவெளி வழியாகப் பின் வரிசையில் உள்ளவள் இராமனைக் கண்டாளாம்.
திரைப்பட அரங்கில் கட்டணச் சீட்டு டிக்கெட் வாங்க கும்பலாக நின்றிருப்பவர்களின் தலைமேல் ஒருவர் கவிழ்ந்து படுத்துக் கொண்டு நீந்திச் செல்வதைக் காணலாம்.
உண்டி சுருங்குதல் பெண்டிர்க்கு அழகு என்றபடி உண்டி சுருங்கி மெல்லிய இடுப்புடன் இருப்பவர்கட்கு மகப்பேறு எளிதாயிருக்கும் குழந்தை விரைவில் வெளியில் வரும்படியான அழுத்தம் உண்டாகும் என்றெல்லாம் கருத்து கூறப்படுகிறது.
மார்பில் முலைகள் சிறிய அளவில் முளைத்திருப்பதை இவ்வாறு எட்டிப் பார்த்தல் என்னும் சொல்லாட்சியால் கூறி இலக்கியச் சுவை தந்துள்ளார் அடிகளார்.
இந்தச் சொல்லாட்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு அம்பிகாபதி காதல் காப்பியம் என்னும் நூலில் இந்த அமைப்பு பின்வருமாறு புனையப் பட்டுள்ளது.
ஈண்டு இரண்டு மட்டும் காண்பாம் மாதாம்பிகை என்னும் பெண்மணி கொழுநனைத் தொழுது எழுவாளாம் பைந்தொடி கொழுநன் தொழு தெழு தொழிலாள்.
காற்று எப்போதும் சரித்துக் கொண்டே இயங்கிக்கொண்டே இருப்பதால் சாரிகை என்னும் பெயரும் சதா சென்று கொண்டே இருப்பதால் சதார கதி என்னும் பெயரும் சூடாமணி நிகண்டில் காற்றுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.
என்பது பாடல் மேடம் இடபம் மிதுனம் கடகம் சிம்மம் கன்னி துலாம் விருச்சிகம் தனுசு மகரம் கும்பம் மீனம் என்னும் பன்னிரண்டு இராசிகளுள் இருபத்தேழு விண் மீன்களுள் நட்சத்திரங்களுள் ஒன்றான அத்தம் அஸ்தம் என்னும் விண்மீன் கன்னி இராசிக்கு உரியது.
வெப்பமான ஞாயிறு இந்த அருவி நீர் படலால் குளிர்ந்த திங்கள் போல் குளிர்கிறதாம் இது தீ மேல் நோக்கியும் நீர் கீழ் நோக்கியும் செல்லும் என்னும் தருக்க நெறிமுறைக்கு மாறாக உள்ளதாம்.
சிவப்பிரகாச அடிகளாரைக் கற்பனைக் களஞ்சியம் என்னும் சிறப்புப் பெயரால் குறிப்பிட இந்நூல் ஒன்றே போதுமே கழக சங்ககால இலக்கியங்களுள் பெரிய அளவுள்ள பாடல்களைக் கொண்ட பதினெட்டு நூல்கள் பதினெண் மேற்கணக்கு எனவும் சிறிய அளவுள்ள பாடல்களைக் கொண்ட பதினெட்டு நூல்கள் பதினெண் கீழ்க்கணக்கு எனவும் வழங்கப் பெறும்.
முதுமொழிக் காஞ்சியாவது எல்லோரும் கொண்டாடும் அறிவுடையோர் குற்றம் நீக்கி ஆராயும் உலகத்தியலுள் முடிந்த பொருளாகிய அறம் பொருள் இன்பத்தை அறியச் சொல்வது முதுமொழிக் காஞ்சியாகும்.
ஒருவரிடம் அன்பைக் காட்டிலும் தமது உயரிய பண்பைக் கண்டு மதிக்கும் முறையில் அவர் அஞ்சி ஒழுகும் படி நடந்து கொள்ளுதல் சிறந்தது.
கடல் சூழ்ந்த உலகில் உள்ள மக்களுக்குள் யாவரா யினும் அவருடைய குளிர்ந்த அருளுடைமையைக் கொண்டு தான் அவர் உயர் குலத்தார் என அறியப்படுவார்.
ஒருவர் உயர்ந்த ஆராய்ச்சி உடையவர் என்பதை அவர் எதிர்காலத்தில் வரக் கூடியதை முன் கூட்டி நுனித் துணர்ந்து செயல்படுவதைக் கொண்டு அறியலாம்.
ஒருவரின் சொல் சோர்வைக் கொண்டு அதாவது சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்றாததைக் கொண்டு அவர் எல்லாவற்றிலும் சோர்ந்து தவறுவார் என்பதை அறியலாம்.
ஒருவர் ஒரு செயலை நிறைவுபெற முடிக்காமல் குறையாய் விட்டிருப்பின் அதற்காக அவரைப் பழிக்கலாகாது பின்னர்த் தொடர்ந்து முடிக்கலாம்.
மறுபிறப்பு என்பதை முன்கூட்டி அறிந்து அதற்கு ஏற்றபடி ஒழுகாமல் ஆண்டில் மட்டும் மூத்த மூப்பு உண்மையான பயனுள்ள மூப்பாகாது.
கடல் சூழ்ந்த இவ்வுலகில் வாழும் மக்களுக்குள் உயர்ந்த பெரிய அறிவாளர் இனிமையாய் வாழ்வதில்லை என்பது பொய் அவர் உள்ளம் இனியதாகவே இருக்கும்.
எதிர் காலத்தில் நேரக் கூடியதை துணித்துணர்ந்து உத்தேசமாகவாவது அறிந்து அதற்கு ஏற்ப முன்கூட்டி நடந்து கொள்ளாதவன் தன்னைக் காத்துக் கொள்வான் என்பது பொய்.
பிறர் பாரத்தைத் பிறர் சுமையைத் தாங்கிக் காக்க வேண்டும் என்னும் அருள் உடையவர்கள் மற்ற வர்க்கும் பகுத்துக் கொடுத்து உண்ணுதல் எளிய செயலே முடியாத தன்று.
கடல் சூழ்ந்த உலகில் வாழும் மக்களுக்குள் தான் ஓங்கி உயர்வு பெற விரும்புபவன் உயர்ந்த மொழிகளை பிறரைப் பற்றி உயர்வான புகழுரைகளைக் கூறத் தவிர மாட்டான் தண்டான்.
ஐம்பெருங் காப்பியங்களுள் ஒன்றான மணிமேகலை என்னும் காப்பியக் காலத்தில் பல்வேறு மக்களிடையே இருந்த பழக்க வழக்கங்களையும்மரபுகளையும் காண்பாம்.
மணிமேகலை மலர் தொடுத்த போது தந்தை கோவலனை எண்ணி அழுத கண்ணீர் மலரில் பட்டுவிட்டதால் வேறு மலர்கள் கொய்து வரும்படி மாதவி மணிமேகலையை மலர் வனத்திற்கு அனுப்பினாளாம்.
கழற்சிங்கர் என்னும் அரசனின் மனைவி கடவுளுக்கு உரிய மலரை எடுத்து மூக்கால் மோந்ததால் செருத்துணை நாயனார் என்பவர் அரசியின் மூக்கை அரிந்து விட்டாராம்.
சவகர்லால் நேரு ஒரு முறை காஷ்மீர் சென்றபோது அங்கு ஓரிடத்தில் இருந்த நறு மலர்களை அண்ணல்காந்தியடிகளிடம் கொண்டுவந்து அளித்துச் சிறப்பு செய்வதற்காக எடுத்தாராம்.
மோந்ததே கூடாதெனின் கண்ணீர் பட்டது சிறிதும் கூடாதன்றோ மாதவி மணிமேகலையை மலர் வனம் சென்று வேறு மலர் கொண்டு வருக என்றதும் சுதமதி என்ற தோழி மணிமேகலையைத் தனியே அனுப்பலாகாது அவளை ஆடவர் கண்டால் அகலார் அவர்கள் உள்ளத்தில் காம உணர்வு தோன்றாராயின் பேடிகளாகத்தான் அவர்கள் இருக்கவேண்டும்.
இந்த இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக் கால் பங்குக் காலத்தில் மகளிர் ஆடவர் துணையுடன் செல்லினும் ஆடவரை வீழ்த்தி மகளிரைக் கொள்ளை கொள்பவர் கூட்டம் மிக்கிருக்கிறது என்பதை எண்ணுங்கால் வேதனையாய் உள்ளம் வருந்துகிறது.
ஒட்டக் கூத்தரின் தக்கயாகப் பரணியிலும் தமக்கு பிடிக்காதவர்கள் பிடிக்காத மொழிகளைப் பேசின் அப்பால் போங்கள் என்று வாயால் சொல்லாமல் கையை அசைத்து அப்பால் போகும்படிக் குறிப்பு காட்டுதல் சமணத் துறவியர்களின் பழக்கமாம்.
அந்தக் காலத்தில் கணவரை இழந்தவர் துயரம் தாளாமல் பெருமூச்சு எறிந்து உயிர் துறப்பராம் அல்லது தீக்குளிப்பராம் அல்லது தவநோன்பு கொள்வராம்.
மணிமேகலை தெருவில் சென்றபோது அவளைக் காலதர் சன்னல் வழியாகக் கண்ட எட்டி குமரன் என்பவன் வாசித்துக் கொண்டிருந்த யாழிசை பிழைபடச் செய்து அசையாதிருந்தான்.
மற்றும் மணிமேகலையின் தோழியாகிய சுதமதி என்பாள் உதய குமரனை வாழ்த்திப் பேசினாள் பேசத் தொடங்குமுன் மன்னரை வணங்கி வாழ்த்துவது போலவே பேச்சின் முடிவிலும் வாழ்த்துவது மரபு.
சிலப்பதிகாரத்திலும் இவ்வாறு மன்னனிடம் பேசத் தொடங்கும்போதும் முடித்த போதும் வாழ்த்தும் மரபு பல காதைகளில் இடம் பெற்றுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
குரங்கு செய்கடல் என்பது இராமனுக்காக வானரர்கள் கடலில் அணை கட்டிய செயலைக் குறிக்குமாயின் இராம இராவணப்போர் இந்தியாவிற்குள்ளேயே நடைபெற்றது என்போரின் ஆராய்ச்சிக் கருத்து அடிபட்டுப் போகலாம்.
வாரணாசி என்னும் ஊரிலிருந்த அபஞ்சிகன் என்னும் அந்தணனின் மனைவி சாலி என்பாள் ஒழுக்கம் தவறியதால் அந்தத் தீமையைப் போக்கிக் கொள்ள வந்து குமரியாடினாளாம்.
இதனை உவவனம் சென்ற மணிமேகலையை அடைவதற்காக வந்த உதய குமரன் மணிமேகலை ஆங்கிருந்த பளிங்கு அறைக்குள் புகுந்துகொண்டபின் அவளை எப்படியாவது யான் அடைவேன் எனச் சுதமதியிடம் கூறிச் சென்று விட்டான்.
பின்னர் வெளிவந்த மணிமேகலை சுதமதியிடம் பின்வருமாறு கூறுகிறாள் கற்போதவ உணர்வோ இல்லாதவள் இழிந்த குலத்தினள் காசுக்கு உடலை விற்கக் கூடிய வேசி என்றெல்லாம் என்னை இகழினும் என்னை விரும்பிய அந்தப் புதியவனாகிய முன்பின் பழகாதவனாகிய உதய குமரன் பின்னே என் உள்ளம் சென்றது.
பொறுத்தருள வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளுடன் குமரகுருபர அடிகளாரின் நீதி நெறி விளக்கம் என்னும் நூலில் உள்ள ஒரு பாடலை இவண் தருகிறேன்.
அப்பகுதியில் உள்ள என்னும் அடியில் சுடுவோர் என்றது எரித்தலையும் தொடு குழிப் படுப்போர் என்பது புதைப்பதையும் இடுவோர் என்பது வெளியிலே போட்டுவிட்டுப் போவதையும் குறிக்கும்.
புத்தமதத்தினர் பிணங்கள் வீணாகாதவாறு பிற உயிர்கள் உண்ணட்டும் என வெளியில் அப்படியே போட்டு விட்டுச் செல்வது உண்டு என்பதற்கு வேறு சான்றுகளும் உண்டு.
புத்த மதத் தலைவரும் அரசியல் தலைவருமாகிய தலாய்லாமா திபேத்தில் இருந்த காலத்தில் செர்மானியர் ஒருவர் ஏழாண்டு காலம் அங்கிருந்தாராம்.
திபேத்துப் புத்தமதத்தினர் பிணங்களைக் குறிப்பிட்ட மலைப் பகுதிகட்கு எடுத்துச் சென்று கண்ட துண்டமாக வெட்டித் தூக்கித் தூக்கி எறிவராம்.
மற்றும் சிவனுடைய திருவடிகளை மலரிட்டு வணங்காதவர்களும் திருப்பெயரை ஒதாதவர்களும் காக்கைக்கு இரையாகுவர் என்னும் கருத்தில் நாவுக்கரசர் எனப் பாடியுள்ளார்.
சிறுவர் கூட்டத்துடன் தேர் இழுத்து விளையாடிக் களைப்புற்றுத் தாங்கும் சிறார்களைக் காற்று கறுப்பன் பேய் பிசாசு அண்டாதவாறு சிறார்காக்கும் பெண்கள் பேய்ப்பகையாகிய வேப்பிலை வெண்சிறு கடுகுகளைச் சுற்றிப் போட்டுத் தூபம் காட்டிக் கண்ணேறு கழித்து உறங்க வைப்பார்களாம்.
இதனை இரவில் அரண்மனையில் உள்ள நாழிகை வட்டில் கடிகையாரம் போன்றது காட்டும் நேரத்தைக் கொண்டு மணி நேரம் ஊர் மக்கட்கு உரத்த ஒலி வாயிலாக அறிவிக்கப்படுமாம்.
குறுநீர்க் கன்னல் என்பது துளித் துளியாக நீர் சொட்டும் ஏதோ ஒரு வகை அளவைக் கொண்டு அந்தக் காலத்தில் நேரத்தின் அளவை மணியை அறிந்து வந்தார்கள் என்பதைப் புலப்படுத்தும்.
இது வீட்டிலேயும் காய்ச்சப்படும் என்பதைப் பெரும் பாணாற்றுப் படையிலுள்ள விடியற் காலையிலே அவர்கள் பசுக்களை அடித்துக் கொண்டு போந்து அவற்றைக் கள்ளுக்கு விலையாகப் போக்கி அதற்குப் பின்பாகத் தமது இல்லிலே சமைத்த கள்ளுக்களில் இனிதாகிய நெல்லால் செய்த கள்ளை உண்டு என்பது அது.
கள்ளுக் கடையிலே கள்ளுக்கு விலையாகப் பசுக்களைத் தந்து கள் பெற்றுப் பருகுவதும் பின்பு வீட்டிலே சமைத்த தோப்பிக் கள்ளை உண்பதும் வழக்கமெனத் தெரிகிறது.
தற்செயலான வாய்ப்பு நேர்ந்ததால் ஈண்டு மற்றொரு கருத்தைக் காணலாம் கள்ளுக் கடையிலே கள்ளின் விலைக்கு ஈடாகப் பசுவைக் கொடுத்தார்கள் என்பதால் அறியக்கூடியது ஒன்றுண்டு.
இதனால் தமிழில் மாடு என்னும் விலங்கைக் குறிக்கும் சொல் செல்வத்தையும் குறிக்கலாயிற்று கன்னட மொழியில் தன என்னும் சொல் மாட்டையும் செல்வத்தையும் குறிக்கும் இலத்தீனில் என்னும் சொல்லும் மாட்டையும் செல்வத்தையும் குறிக்கும் என்பதே அந்தக் கருத்து.
ஒளவையார் அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியைப் பாடிய என்னும் புற நானுற்றுப் பாடலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கள்ளும் அரண்மனையில் ஆக்கியதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.
இந்தக் காலத்தில் வெறுப்புக்கும் ஒறுப்புக்கும் உரிய கள்ளச் சாராயம் காய்ச்சுவது போன்றது அன்று வீட்டில் காய்ச்சும் தோப்பி இந்தக் காலத்தில் தேநீர் காபி வந்து விட்டதால் வீட்டிலோ நாட்டிலோ மக்கள் மது காய்ச்சாமல் இருப்பார்களாக.
இது மணிமேகலை நூலில் பின்வருமாறு சொல்லப் பட்டுள்ளது பிள்ளை பெற்ற பெண்கள் தீட்டு கழிவதற்காக வேப்பிலை ஐயவி தூமத்துடன் சென்று குளத்தில் குளிப்பார்களாம் என்பது பாடல் பகுதி.
உமையின் நெற்றிப் பகையாகிய பிறை நிலவும் அல்குல் பகையாகிய பாம்பும் தன் காலில் படும்படி விழுந்ததற்கு மகிழாமல் சககளத்தி ஒத்த மனைவி யாகிய கங்காதேவி தன் காலில் படும்படி விழுந்ததற்காக உமா தேவி மகிழ்ந்தாளாம்.
திருமாலை வணங்கும்படி இரணியனுக்குக் கூறியபோது வணங்குதல் என்பது பெண்டிரோடு ஊடல் கொள்ளும் நாளிலும் எனக்கு இல்லை என்று கூறி அண்டங்கள் நடுங்கும்படி இடி சிரிப்புச் சிரித்தானாம் என்பது கம்பராமாயணப் பாடல் பகுதி.
மாலையைப் புனைந்துரைக்கும் வருணிக்கும் சாத்தனார் மாலையில் ஞாயிறைப் பறி கொடுத்த புகார் நகரில் கணவனை இழந்து தாய் வீடு செல்லும் கைம்பெண் போல் அந்தி என்னும் கலங்கிய பசலை மெய்யுடைய பொழுது வந்ததாம்.
இவர் என்ன அவர் பிள்ளையா யிருப்பாரா என்று சிலரும் உடன் பிறந்தவரா யிருப்பாரா அல்லது பங்காளியா யிருப்பாரா என்று சிலரும் எண்ணக்கூடும்.
இவ்வாறு ஒருவரோடு இன்னொருவரை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது போலவே ஒரு மொழியோடு பிற மொழிகளை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து ஆராயும் வழக்கம் பிற்காலத்தில் ஏற்பட்டது.
இந்தோஐரோப்பிய மொழிக் குடும்பம் சித்திய மொழிக் குடும்பம் திராவிட மொழிக் குடும்பம் சீனோதிபேத்திய மொழிக் குடும்பம் ஆப்பிரிக்க மொழிக் குடும்பம் அமெரிக்க மொழிக் குடும்பம் முதலியனவாகப் பல்வேறு மொழிக் குடும்பங்கள் பேசப்படுகின்றன.
ஒரு மொழியும் அதிலிருந்து பிறந்த பல மொழிகளும் ஒரு மொழியும் அதிலிருந்து பிரிந்த பல மொழிகளும் ஒரு மொழி திரிந்து வேற்று மொழிகளின் கலப்பினால் உரு மாறிய பல மொழிகளும் ஒவ்வொரு குடும்பம் எனக் கூறப்படும்.
ஒரு குடும்ப மொழிகள் நாளடைவில் தமக்குள் பல்வேறு வகையான மாறுபாடுகள் பெற்றிருப்பினும் அவற்றின் அடிச்சொற்கள் பெரும்பாலும் ஒத்திருக்கும்.
ஒரு குடும்ப மொழிகட்குள்ளேயே மிக மிக நெருங்கிய மொழிகளின் அடிச்சொற்கள் கட்டாயம் ஒத்திருக்கும் நெருக்கம் குறைந்த ஒரு குடும்ப மொழிகளில் பெரும்பாலான அடிச்சொற்கள் ஒத்தில்லாவிடினும் அப்பா அம்மா முதலிய முறைப் பெயர்களும் ஒன்று இரண்டு முதலிய எண்ணுப் பெயர்களும் இன்ன பிறவுமாவது ஒத்திருக்கும்.
மொழிகள் பல குடும்பங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதைத் தொடர்ந்து மொழி ஒப்பியல் ஆராய்ச்சிகளும் விரிவும் வளர்ச்சியும் அடைந்து வருகின்றன.
சமசுகிருத மொழிக்கும் கிரேக்கம் இலத்தின் முதலிய ஐரோப்பிய மொழிகட்கும் இடையேயுள்ள சில ஒற்றுமைகள் அவரது உள்ளத்தைக் கவர்ந்தன.
மேலும் ஆராய்ந்து சமசுகிருதத்திற்கும் ஐரோப்பிய மொழிகட்கும் உள்ள ஒப்புமைகளை விளக்கி அவை ஒரு குடும்ப மொழிகள் என்னும் உண்மையை கி.பி.
இத்தகைய ஆராய்ச்சிகளின் பயனாக சமசுகிருதமும் மேற்கு ஆசிய மொழிகளும் ஐரோப்பிய மொழிகளும் இந்தோஐரோப்பிய மொழிக் குடும்பம் என்னும் பிரிவைச் சேர்ந்தவை என்னும் உண்மை நாளடைவில் தெளிவுபடலாயிற்று.
ஆனால் வட இந்திய மொழிகளேயன்றித் தென்னிந்திய மொழிகளுங்கூட சமசுகிருதம் என்னும் ஆரிய மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை என்னும் தவறான எண்ணம் ஐரோப்பிய மொழி நூலறிஞர் பலரிடையே நெடுங்காலம் நிலவி வந்தது.
பம்பாயில் பன்னாள் வாழ்ந்த பெறி என்னும் பேரறிஞர் இந்திய மொழிகளை நன்காராய்ந்து வட இந்திய மொழிகள் ஆரியக் குடும்பத்தை யும் தென்னிந்திய மொழிகள் தமிழ்க் குடும்பத்தையும் சேர்ந்தவை என்னும் கொள்கையை வெளியிட்டார்.
ஒப்பிலக்கணத் துறையின் தந்தையாக விளங்கிய கால்டுவெல் அவர்களின் புதுத்துறைப் படைப்பைப் பாராட்டி இங்கிலாந்திலுள்ள கிளாஸ்கோ பல்கலைக் கழகம் டாக்டர் என்னும் சிறப்புப் பட்டம் அளித்துச் சிறப்புப் பெற்றது.
கால்டுவெல் அவர்களின் படைப்பைக் கண்டு ஊக்கங் கொண்ட ஐரோப்பிய மொழி நூலறிஞர் சிலர் தாமும் அவர் பாதையைப் பின்பற்றி ஒப்பிலக்கண நூல்கள் படைக்கலாயினர் அறிஞர் ழீல் பிளோக் என்பவர் திராவிட மொழிகளின் இலக்கண அமைப்பு என்னும் தலைப்பில் திராவிட மொழிகளின் இலக்கணத்தை ஆராய்ந்து பிரெஞ்சு மொழியில் நூலொன்று படைத்தார்.
இவ்வாறு இவர்கள் இந்திய ஐரோப்பிய மொழிகளை ஆராய பிளீக் என்பவரோ தென்னாப்பிரிக்க மொழிகளை ஆராய்ந்து அவற்றிடையே உள்ள ஒப்பிலக்கணக் கூறுகளைத் துருவியெடுத்துத் தந்து தென்னாப்பிரிக்க மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம் என்னும் நூலை வெளியிட்டார்.
இவ்வாறு ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மொழிகட்குள்ளே உள்ள ஒப்புமைகளை ஆராய்ந்து வெளியிடுவது ஒருபுறமிருக்க வெவ்வேறு குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மொழி கட்குள்ளே உள்ள ஒப்புமைகளை ஆராயும் முயற்சியிலும் அறிஞர் சிலர் ஈடுபடலாயினர்.
கால்டுவெல் அவர்களே கூட தென்னிந்தியாவில் பேசப்படும் திராவிடக் குடும்ப மொழிகட்கும் ஆசிய நாடுகளில் பேசப்படும் சித்தியக் குடும்ப மொழிகட்கும் இடையே ஒற்றுமையிருப்பதாக ஆய்ந்து தெரிவித்துள்ளார்.
போன்றோர் சிலர் திராவிடக் குடும்ப மொழிகளை வேறு உலகக் குடும்ப மொழிகளோடு ஒத்திட்டுக் கூறத் துணியாவிடினும் இலங்கைப் பேரறிஞரான ஞானப்பிரகாச அடிகளார் .
தமிழ்ச் சொல்லுக்கு ஆங்கிலச் சொல்லாலும் தமிழ்ச் சொல்லாலும் பொருள் கூறப்பட்டிருக்கும் இவ்வகராதியில் எடுத்துக் கொண்ட ஒரு சொல் எந்த வேரிலிருந்து எப்படிப் பிறந்து உருவாகிறது என்பது காட்டப் பட்டிருப்பதோடு அத்தமிழ்ச் சொல் மற்ற இந்திய மொழிகளிலும் ஐரோப்பிய ஒத்த நிலையில் வழங்கப்படுகிற அவ்வம் மொழியுருவங்களும் கொடுக்கப்பட்டிருப்பது இவ்வகராதிக்கு மட்டுமன்றித் தமிழ் மொழிக்கும் மாபெருஞ் சிறப்பளிக்கிறது.
ஞானப்பிரகாச அடிகளார் நூலின் முன்னுரையில் பின்வருங் கருத்துக்களைத் துணிந்து வெளியிட்டுள்ளார் தமிழ்ச் சொற்கள் முதல்முதல் மக்களினத்தில் மொழி தோன்றத் தொடங்கிய காலத்தில் எழுந்த சொல்லொலிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை தமிழ்ச் சொற்களால் உணர்த்தப்படும் கருத்துகள் மக்களினத்தின் பொதுப் பண்பைக் குறிக்கும் அடிப்படையாகும்.
எனவே கூர்ந்து ஆராயின் தமிழ்ச் சொற்களின் வேரிலிருந்தே உலக மொழிகளின் சொற்கள் தோன்றிப் பல்வேறு வடிவங்கொண்டன என்பது புலப்படும்.
இந்த அகராதியில் தமிழ் தெலுங்கு கன்னடம் முதலிய பத்தொன்பது திராவிடக் குடும்ப மொழிகளிலுள்ள ஒத்த உருவமுடைய சொற்கள் சிலவற்றை ரோமன் ஆங்கில எழுத்தால் எழுதி அவற்றிற்கு ஆங்கிலத்தில் பொருள் கூறியுள்ளனர்.
முதலில் ஒரு தமிழ்ச் சொல் நிறுத்தப்பட்டுப் பொருள் கூறப்பட்டுள்ளது அதனையடுத்து அதே பத்தியில் அந்தத் தமிழ்ச் சொல்லோடு ஏறக்குறைய ஒத்த தோற்றமுடைய வேறு சில திராவிட மொழிகளின் சொற்கள் நிறுத்தப்பட்டுப் பொருள் கூறப் பட்டுள்ளன.
சில சொற்கட்குப் பொருள் கூறுமிடத்து திராவிட மொழிகளிலுள்ள ஒத்த உருவமுடைய சொற் களேயன்றி திராவிட மொழிகளிலிருந்து இந்தோஆரியன் மொழிகளிலும் ஐரோப்பிய மொழிகளிலும் சென்று கலந்துள்ள சில சொற்களும் உடன் கொடுக்கப்பட்டுப் பொருள் கூறப்பட்டுள்ளன.
இந்த அகராதியில் பத்தொன்பது திராவிடமொழிகளும் வடஇந்தியா நேபாளம் இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் வழங்கும் பதினைந்து இந்தோஆரியன் மொழிகளும் அரபு பாரசீகம் பலுச்சி ஆகிய ஆசிய மொழிகளும் கிரீக் இலத்தீன் ஆங்கிலம் ஆகிய ஐரோப்பிய மொழிகளும் இடம் பெற்றிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தனவற்றுள் பேச்சுத் தமிழும் எழுத்துத் தெலுங்கும் எழுத்துக் கன்னடமும் எழுத்து மலையாளமும் ஏறக்குறைய ஒன்றா யிருக்க எழுத்துத் தமிழ் வேறுபட்டிருப்பதைக் காணலாம்.
இது பேச்சுத் தமிழில் தல தலெ என்றும் எழுத்துத் தெலுங்கில் தல என்றும் எழுத்துக் கன்னடத்தில் தலெ என்றும் எழுத்து மலையாளத்தில் தல என்றும் வழங்கப்படுகின்றது.
கூடு என்பதற்கு தெலுங்குக் கவிஞர் வேமன்னரின் வேமன்ன பத்தியம் என்னும் நூலிலிருந்து ஒர் இலக்கிய மேற்கோள் வருக பப்பு லேனி கூடு பலமு லேது பருப்பு இல்லாத உணவு கூழு கூடு வலிமையற்றது என்பது அது.
இவற்றுள் றகரம் ரகரமானதன்றி உகரம் ஒகரமாகவும் ஊகாரம் ஒகாரமாகவும் இகரம் எகரம் ஆகவும் சகரம் ககர மாகவும் திரிந்திருப்பதையும் காணலாம்.
தாய் தாயி எனவும் வேர்வேரு பார் பாரு எனவும் கால்காலு பல்பல்லு எனவும் கூழ் கூழு அகழ்அகழு எனவும் முள் முள்ளு தேள் தேளு எனவும் தின் தின்னு பேன் பேனு எனவும் ம் தவிர்த்த மற்ற மெய்கள் உகரச் சாரியையோ இகரச் சாரியையோ பெற்று வரும்.
மரம் ஏலம் அவன் போனான் என ம் ன் என்னும் மெய்யீற்றுச் சொற்கள் தமிழில் உ சாரியை பெறுவதில்லை சில இடங்களில் மட்டும் ன் ஈறும் உகரச் சாரியை பெறுவ தில்லை.
தமிழிலோ மரம் ஏலம் அவன் போனான் போன்ற சொற்களின் இறுதி மெய் யெழுத்துகள் முழுமையாக ஒலிக்கப்படுவதில்லை மரம் ஏலம் அவன் போனான் என இறுதி மெய் ஒலித்ததும் ஒலிக்காததுமாகப் பாதியளவு ஒலியே பெறுகின்றன.
இதுகாறும் கூறியதிலிருந்து தெரிவதாவது தமிழிலும் பேச்சு வழக்கில் சொல் இறுதி மெய்யெழுத்துகள் சரியான போதுமான ஒலி பெறுவதில்லை என்பதாம்.
பேச்சு வழக்கில் தமிழிலும் எழுத்து வழக்கில் கன்னடத்திலும் மெய்யீறு ஒலிக்கப் பெறாமையும் ஒரு சில இடங்களில் உ சாரியை வருவதும் இவ்விரு மொழிகளும் ஒத்த மொழிகள் என்பதற்குப் போதிய சான்று பகரலாம்.
இப்போது கன்னடச் சொற்களின் இறுதியில் மெய்யெழுத்தைச் சேர்க்கும் முயற்சி நடைபெறுவதாகத் தெரிகிறது இனி இங்கே ஒரு சுவையான சொல்லாட்சியைக் காண்போம்.
வென் வென்னு வெனு பென்னு என்பவற்றின் அடிப்படைச் சொல்லாகத் தமிழில் உள்ள வெந் வென் என்பதற்கு ஒரு சுவையான இலக்கிய மேற்கோள் காண்போம் தலைவன் தலைவியின் மார்பைத் தழுவ விரும்புகிறான்.
இங்கே தண்ணீர் குளிர்ந்த பச்சைத் தண்ணீர் விரும்பியவர்க்கு வெந்நீர் சூடான் நீர் அளித்தல் தகுதியன்று என்று இரு பொருள் சிலேடை தந்து இப்பகுதி சுவை பயக்கிறது.
மாடு என்பதற்குப் பக்கம் என்னும் பொருளும் உண்டு வீட்டில் பிறந்த பெண் வேறு வீட்டுக்குப் போய் விடுவதாலும் மருமகள் தம் பக்கத்திலேயே இருப்பதாலும் மாமியார் வீட்டார் மருமகளை மாட்டுப் பெண் என்று அழைப்பதாகச் சிலர் பொருள் கூறுகின்றனர்.
கஞ்சி கஞ்ஞி மஞ்சள் மஞ்சா மஞ்ஞ மஞ்சு மஞ்ஞ கழிந்த கழிஞ்ஞ எனத் தகரத்திற்குப் பதிலாகவும் ஞகரம் வருவது உண்டு.
ககரத்திற்குப் பதில் ஙகரம் வருவதுண்டு தேங்காய் தேங்கா தேங்ங மாங்காய் மாங்கா மாங்ங நரைத்த நரச்ச குறித்து குறிச்சி ஒருமித்து ஒருமிச்சு சிரித்து சிரிச்சிஎனத் தகரத்திற்குப் பதில் சகரம் வரும்.
எண்ணுப் பெயர்களில் ஆறு ஏழு எட்டு ஒன்பது பத்து பதினாறு பதினேழு பதினெட்டு பத்தொன்பது இருபது இருபத்திரண்டு முப்பது அறுபது எழுபது எண்பது தொண்ணுறு நூறு ஆயிரம் முதலிய எண்ணுப் பெயர்கள் தமிழிலும் மலையாளத்திலும் ஒரே மாதிரியாயிருப்பது குறிப்பிடத் தக்கது.
தனி ங என்பதை ஒரு சொல் போல் கொண்டு அது குறுணியளவு என்னும் பொருளைக் குறிக்கும் எனச் சித்தர் தேரையர் தமது தைல வருக்கச் சுருக்கம் என்னும் நூலில் கூறியுள்ளார்.
இவ்வாறு ங் ங என்பன மட்டும் பயன்படுகின்றன எனினும் தமிழ் நெடுங் கணக்கு எழுத்து வரிசையில் ங முதல் ஙௌ வரை உள்ள பன்னிரண்டு எழுத்துகளும் இடம் பெற்றுள்ளன.
இதை எண்ணிய ஒளவையார் ங என்பது தன் வரிசை எழுத்துகளும் இடம் பெறச் செய்தது போல செல்வர்கள் தம்மைச் சார்ந்தவர்களையும் வளைத்து சேர்த்துக் கொண்டு நன்கு காக்க வேண்டும் என்னும் பொருளில் ஙப் போல் வளை எனத் தம் ஆத்தி சூடி நூலில் கூறியுள்ளார்.
ஆனால் மலையாளத்திலோ தேங்ங் மாங்ங தங்ஙல் தங்கல் ஏங்கல் ஏங்கல் என ங என்னும் எழுத்து பயன்படுவதல்லாமல் இடுங்ஙிய ஒடுங்கிய துடங்ஙியவர் துடங்கியவர் வாங்ஙிக்கான் வாங்க என ஙி எழுத்தும் தாங்ஙு தாங்கு நடுங்ஙு நடுங்கு எங்ஙு எங்கு பொங்கக பொங்குக என ந எழுத்தும் பயன் படுத்தப்பட்டிருப்பது இனிமை பயக்கிறது.
தமிழில் செய்வான் வந்தான் படிப்பான் சென்றான் என்னும் தொடர்களில் உள்ள செய்வான் என்பதற்குச் செய்ய என்பது பொருள் படிப்பான் என்பதற்குப் படிக்க என்பது பொருள்.
ஆனால் இறுதியில் ஆ என்பது அ என ஆகியுள்ளது இந்தச் சிறு மாறுதலைத் தவிர வேண்ட என்னும் மலையாளம் வேண்டா என்னும் தமிழோடு ஒத்திருப்பதைக் காணலாம்.
ஒருநாள் நெல்லை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த சாமி என்பவரும் முத்தணைந்த பெருமாள் என்பவரும் யானும் ஆற்று மணலில் அமர்ந்து உரையாடிக் கொண்டிருந்தோம்.
குறைவோ வருத்தமோ தராத சொல்லாக ஏகாலி என்பது சிற்றுார்ப் புறத்தும் சலவைத் தொழிலாளி என்பது நகர்ப்புறத்தும் இப்போது வழங்கப்படுகின்றன.
எனது பணிக்கு வேண்டிய ஒரு நூலும் தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகத்தில் இல்லாத நிலையில் யான் புதுச்சேரியிலிருந்து நாற்பது அகர முதலிகள் கொண்டு போய் வைத்துப் பணி தொடங்கினேன்.
அப்போது யான் அறிந்த சுவையான செய்தி ஒன்றை இங்கே தருகிறேன் கோதுமை என்பதைத் தென்னாற்காடு மாவட்டப் பகுதியிலும் அதன் நடுவே உள்ள புதுச்சேரியிலும் கோதும என்று கொச்சையாகப் பேச்சுத் தமிழில் சொல்வது வழக்கம்.
இந்த நிலை இருக்க யான் பல்கலைக் கழகத்தில் மர இனப் பெயர்களைத் தொகுத்துக் கொண்டிருந்த போது கோதுமை என்பதன் வேறு பெயர்களை வேறு வேறு அகர முதலிகளில் கண்டு வியந்தேன்.
அவையாவன கோதும்பை என்னும் பெயரைச் சென்னைப் பல்கலைக் கழகத் தமிழ்ப் பேரகராதியிலும் கோதிமம் என்னும் பெயரைச் சாம்பசிவம் பிள்ளையின் தமிழ் ஆங்கில அகராதியிலும் கோதுமம் என்னும் பெயரை யாழ்ப்பாணத்து மானிப்பா யகராதி யிலும் கோதூமம் என்னும் பெயரைத் திருவானைக்காப் புராணத்திலும் கண்டு வியந்தேன்.
இனிச் செய்திக்கு வருவோம் யான் கிண்டல் செய்த தென் தமிழ் நாட்டுப் பேச்சு வழக்குப் பெயராகிய கோதம்ப என்பது மலையாளத்தில் கோதம்ப என்னும் எழுத்து வழக்காகும்.
மற்றும் கோதுமைக்குக் கோதி என்னும் பெயரும் உள்ளதாகத் தமிழ் நிகண்டுகள் கூறுகின்றனவே அந்த வழக்கு கன்னடத்திலும் கோதி என உள்ளது.
ஆய்ச்சியர் குரவையைத் திருமாலைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான காப்பியம் எனவும் குன்றக் குரவையை முருகனைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான காப்பியம் எனவும் கூறும் அளவுக்கு இரண்டும் சுருங்கக் கூறி விளங்க வைத்தல் என்னும் முறையில் சிறந்து திகழ்கின்றன.
இனி முறையே அவை வருமாறு தாம் வாழும் பகுதியில் தீய நிமித்தங்கள் பல தோன்றியதால் மாதரி தன் மகள் ஐயையிடம் குரவைக் கூத்து ஆடினால் தீமைகள் வாரா எனக் கூறிக் குரவைக் கூத்தாட ஏற்பாடு செய்தாள்.
தேனார்ந்த மலர்மாலை அணிந்த இந்தக் கன்னி இதோ இருக்கும் கரிய காளையின் சீற்றத்திற்கு அஞ்சாமல் பாய்ந்து அதை அடக்குபவனை விரும்புகிறாள்.
இதோ உள்ள பொன் வளையல் அணிந்த பெண்ணின் தோள்கள் இதோ உள்ள நெற்றிச் சுட்டி பொருந்திய காளையின் மேலேறி அடக்குபவனுக்கு உரியவை யாகும்.
இந்தப் பூவைப் புதுமலர் சூடியிருப்பவள் இதோ உள்ள இந்தத் தூய வெள்ளைநிறக் காளையைத் தழுவி அடக்குபவனுக்கு உரியவள் என்றெல்லாம் மாதரி கூறினாள்.
இவ்வாறு மாதரி தன் மகளிடம் கூறிப் பின் கன்னியர் எழுவர்க்கும் பழைய பெயர்கள் இருப்பதல்லாமல் தானாக ஒவ்வொரு புதுப் பெயர்கள் சூட்டினாள்.
பாடல் பகுதி இக்காலத்தில் கூறும் ச ரி க ம ப த நி எனச் சுருக்கமாக வழங்கப்பெறும் சட்ஜம் ரிஷபம் காந்தாரம் மத்திமம் பஞ்சமம் தைவதம் நிஷாதம் என்னும் ஏழுக்குப் பதிலாக அக்காலத்தில் தமிழில் குரல் துத்தம் கைக்கிளை உழை இளி விளரி தாரம் என்னும் ஏழு பெயர்களும் கூறப்பட்டன என்பது ஆராய்ச்சியாளர் சிலரின் கருத்து.
அடுத்து ஆய்ச்சியர் குரவையில் உள்ள மூன்று பாடல் பகுதிகளை விளக்கம் இன்றித் தந்து சுவைத்து மகிழச் செய்ய வேண்டுமென என் அவா உந்துகிறது.
செவி கண் நாக்கு ஆகியவை அன்புப் பெருக்கால் திருமாலின் பெருமையைக் கேட்க வேண்டுமாம் கோலத்தைக் காணவேண்டுமாம் அவரை ஏத்த வேண்டுமாம்.
திருமாலின் கோலத்தைக் காணாத கண்ணைத் தாக்குவதோடு நிறுத்தவில்லை அவரது கோலத்தை கண்களை இமைத்து இமைத்துக் காணும் கண்களும் தாக்கப்பட்டுள்ளன.
இலக்கிய ஒப்புமை காண்டல் என்ற முறையில் திருநாவுக்கரசர் தம் உறுப்புகட்கு விடுத்துள்ள கட்டளைகளைக் காண்பாம் அறிவுப் பொறிகள் ஞானேந்திரியங்கள் செயல் பொறிகள் கன்மேந்திரியம் உள்ளுறுப்பு அந்தக்கரணம் ஆகியவற்றுள் ஒன்பது உறுப்புகளின் கடமையைத் திருநாவுக்கரசர் தேவாரப் பாடலில் கூறியுள்ளார்.
தம் குன்றுப் பகுதியில் வேங்கை மரத்தின் கீழ் நின்று பின்பு வானுலகம் சென்ற கண்ணகியைக் கண்ட குன்றவர் இவள் போன்ற தெய்வம் நமக்கு வேறு இல்லையாதலின் இவளைப் பாடுவோம் என்று பாடிய பகுதி சுவையானதாதலின் விளக்கம் வேண்டாது அதனைக் காண்பாம் குன்றவரின் இயங்களும் பூசனை முறைகளும் இப் பகுதியில் அடிமேல் அடித்தாற்போல் தொடர்ந்து இடம் பெற்றுப் படிப்பவரை மகிழ்விக்கின்றன.
இந்தக் காதல் திருவிளையாடலை அறியாத தலைவியின் தாய் தன் பெண்ணை ஏதோ தெய்வம் தீண்டி அச்சுறுத்தி விட்டது என்று எண்ணி வேலன் வெறியாடல் செய்யத் தொடங்கு கிறாள்.