sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அப்போது இடவகன் ஆடுகளின் இடையே பாயும் சிங்கம் போலவே அவ்வேடர் கூட்டத்தினிடையே உதயணன் பாய்ந்து போர்செய்யத் தொடங்குதலைக் கண்ட வாசவதத்தை அஞ்சி நடுங்கினள்.
அவளை மெல்ல நடத்திக்கொண்டு ஓரிடத்தில் அவன் நிற்கையில் உரோகிணியோடு நின்ற திங்களைச் சூழ்ந்த ஊர்கோளைப் போல வேடர்கள் அவர்களை வளைந்துகொண்டு துன் புறுத்தத் தொடங்கினர்.
சூரியசந்திரர் உதித்தலும் அத்தமித்தலும் அவனுக்குத் தெரியா தன்னுடைய இராசதானியாகிய கௌசாம்பியைக் கைப்பற்றிக்கொண்டு ஆருணியென்னும் அரசன் ஆண்டு வருதலையும் அறிந்திலன்.
அது கேட்ட யூகி புன்முறுவல் செய்து அன்பே இதுகாறும் துன்புற்றிருந்த அரசன் இடைவிடாமல் இன்பத்தை நுகர்வது இயல்பே என்று முதலிற் கூறிவிட்டு அப்பால் அங்கே வந்திருந்த சாங்கியத்தாயை வருவித்துத் தரும் இயல்பைக் கேட்பவன்போலவே சில நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்து நீங்காமல் அயலில் நிற்கும் ஒற்றர் போன்றவர்களுக்கு ஒவ்வொரு காரியத்தைக் கூறி அனுப்பிவிட்டு அவளை நோக்கி உதயணனை இனிமேலும் பாதுகாத்தல் உம்முடைய கடமையாகும் ஒழுகுதல் அன்பரது செயலென்பது நீர் அறிந்ததே.
ஆதலால் இனி இலாவாண நகரத்தின் பக்கத்தேயுள்ள மலையைச் சார்ந்த சோலை ஒன்றில் அவனை உண்டாடும்படி செய்வித்து அவன் அங்ஙனம் செய்யும் நாட்களுள் ஒருநாள் வாசவதத்தையை அவன் பிரியும்வண்ணஞ் செய்து அங்ஙனம் பிரிந்து சென்றபொழுது அவள் இருந்த வீட்டைத் தீக்கிரையாக்கி அவளைச் சுருங்கைவழியே அழைத்துவந்து நீர் என்னிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டும்.
நெடுந்தூர வழிப்பிரயாணத்திற்காக வைத்திருந்த அவலை உண்டு விக்கி யூகி இறந்துவிட்டானென்பதையும் அவனுக்குச் சொல்லி அவனை அரசாட்சிக்கு உரியவனாகச் செய்தல் உம்முடைய கடமை.
இது நாங்கள் எல்லோரும் ஆலோசித்த செய்தியாகும் என்று விரிவாகச் சொல்லி இன்ன இடத்தில் தன்னை வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று அவளுக்கும் தோழர்க்கும் தெரிவித்துவிட்டு அவலை உண்டு விக்கி இறந்தவன்போலத் தன்னைப் புலப்படுத்தினன்.
உடனே இடவகனும் ஏனையோரும் எம்முடைய உயிர்த்தோழனாகிய யூகி இறந்தபின்பு யாம் இனி உயிரோடு இரேம் என்று அழுது தம்முடைய துக்கத்தைப் பிறர்க்குப் புலப்படுத்தினர்.
பின்பு அவர்கள் சிறந்த அறிவுடையோனாகிய இவனைச் சுடுதல் முறையன்று இவன் உடம்பைக் கங்கா தீரத்தில் இடுவதுதான் முறை என்று சொல்லிப் பிறரறியாமல் அவன் உடம்பை மறைத்துவைத்தனர்.
இருந்த அவள் அவனுக்கு உபசார மொழிகளைக் கூறி வாசவதத்தையை நீ அழைத்துவந்த பின்பு உச்சைனி நகரத்தில் நிகழ்ந்தவை இவை என்று கூறினள்.
அதற்கு அவள் விரைவாக விடை கூறாமற் சற்று நேரம் ஆராய்ந்து பின் நீ வாசவதத்தையைப் பிடிமேல் ஏற்றிக்கொண்டுவந்த இரவில் அங்கே போர் செய்தற்கு வந்த வீரர்களையெல்லாம் வென்று அந் நகரின் அகத்தும் புறத்தும் உள்ளார் தத்தமக்குத் தோற்றியவாறே கூறுவனவற்றையெல்லாம் கேட்டுப் பின்னர்ச் செய்விக்கவேண்டியவற்றை யெல்லாம் அங்கே செய்வித்துவிட்டு இருட்பொழுதில் மறைந்து எந்திர வையமொன்றில் என்னையும் ஏற்றிக்கொண்டு இப்பால் வந்து பாதுகாப் புள்ள இடமொன்றில் என்னை இருக்கச்செய்து வேடர்.
அவள் இளமை தொடங்கித் தன்னைப் பாதுகாத்துவந்த செவிலியாதலின் கண்டவுடன் எழுந்து உவகைக் கண்ணீர் பெருகச் சாங்கியத்தாயைத் தழுவி மிகப் பாராட்டினள்.
சாங்கியத்தாய் அவளுடைய கண்ணீரைத் தன் விரலால் துடைத்து பாவையே பிறந்த வீட்டினரையே நினைந்து நீ இங்ஙனம் அவலங்கொள்ளாதே கொள்ளுதல் மங்கல மகளிர்க்கு மரபன்று என்று கூறி அவளை உடனழைத்துச் சென்று அங்கே மிக உயர்ந்ததாகவுள்ள கட்டுமலை ஒன்றின் மேல் ஏற்றி அதன் உச்சியில் அவளை நிறுத்தி நங்கையே பார்ப்பாயாக அரசர் பெருமானாகிய உன் தந்தையின் நகரம் அதோ தோன்றுவதாகும் ஏன் கவலை அடைகிறாய்?
என்று அவள் உவப்பக் கூறிப் பின்பு காம இன்பத்தில் அழுந்தித் தன் அரச உரிமை.யையும் பகைவன் நகரைக் கைக்கொண்டிருத்தலையும் நினையாமலிருக்கும் உதயணனுக்கு நல்லறிவை உண்டாக்குதற் பொருட்டு யூகி கூறிய அழற்கருமத்தை மந்தணமாகச் சொல்லியவுடன் நன்னெறி நூல்வழித் திண்ணறிவாளன் வருந்தி நோற்ற அருந்தவம் போலப் பிற்பயமுடைமையைத் தெளிந்து வாசவதத்தை உடன்பட்டாள்.
அப்பால் சாங்கியத்தாய் மறைந்திருந்த யூகியை அடைந்து நிகழ்ந்தவற்றைக் கூறவே அவன் உதயணனது வடிவம் போன்ற ஓவிய மொன்றைப் படத்தில் எழுதி அவ்வுருவத்தில் நான்கு கண்களைப் பொறித்து அவற்றுள் மேலேயுள்ள கண்ணை மழுக்கியதாக அமைப்பித்து அப்படத்தை அவளிடங் கொடுத்து இதனை உதயணனுக்குக் காட்டும் என்றனன்.
அவன் அதனைப் பார்த்து அதில் அமைந்த நுட்ப வேலைகளைக் கண்டு வியந்து மனிதருடைய உறுப்புக்களுள் அடிகளே ஆட்கள் தோள் மனைவி பல் மக்கள் கண் தோழர் தலை இருமுது குரவர் என்னும் நூற்கருத்தை அறிந்தவனாதலின் நான்கனுள் மேலாய கண் மழுங்கியிருத்தலை அறிந்துநம்முடைய தோழர்கள் நால்வருள் மேம் பட்டவனான யூகிக்கு ஏதோ துன்பம் உளது என்று கவலையுற்று நோக்கியபொழுது சாங்கியத்தாய் உச்சைனியிலிருந்து வருகையில் அவலை உண்டு விக்கி இறந்து போயினன் அவன் என்றனள்.
அப்பொழுது அருகிலிருந்தோர் சைத்தியோபசாரத்தால் அவனுடைய மூர்ச்சையைப் போக்கவே அவன் எழுந்து கண்களினின்றும் அவலக் கண்ணீர் பெருக இனி வாழ்தல் ஆற்றேன்.
ஆனாலும் யூகியின் நினைவால் அபரபக்கத்துத் திங்கள் ஒளி குன்றுவதுபோல் அவன் எல்லா வகையிலும் குறைவுறுவதை அறிந்த தோழர் அரசனுக்குரிய எல்லாக் காரியங்களையும் யூகியைப் போலவே செய்தற்குரியவன் உருமண்ணுவாவே என்றறிந்து அக்காரியங்களை எல்லாம் அவனிடமாகச் சார்த்தினர்.
அவை பகைவரைவென்று அவர் கொடுக்கும் கப்பங்களைக் கொணர்ந்து முன்னிடுதல் மகளிருடன் தெப்பத்திலேற்றி நீர் விளையாடச் செய்தல் உண்டாட்டயர்வித்தல் முதலியனவாம்.. அவற்றுள் ஏதேனும் ஒன்றால் அரசன் கவலையைப் போக்குவதுடன் மலைச்சாரலிலுள்ள முனிவரை அடைந்து வினாவின் நிகழ்ந்தவற்றையும் நிகழ்வனவற்றையும் கூறுவாரென்பதைச் சொல்லி அங்ஙனமே கேட்பித்தும் அவனது துக்கத்தைப் போக்கவேண்டும் என்றனன்.
என்ற பொழுது அருகிலிருந்த உருமண்ணுவா அரசே நின்னைக் கருவுற்றுப் பூரண கர்ப்பிணியாக இருந்த மிருகாவதி நிலாமுற்றத்திற் சிவந்த ஆடையைப் போர்த்துக்கொண்டு துயிலும்பொழுது அவளைத் தசைத் திரளென்று கிம்புட்பறவை ஒன்று எடுத்துச் சென்று விபுலகிரியில் வைக்க நீ அங்கே உதித்து வளர்ந்து கற்றுத் தேர்ந்து உன் மாமன் விக்கிரனால் ஏயர்குலத்திற்குரிய இறைமை பெற்று அரசாட்சி செய்துகொண்டிருந்தாய்.
அப்போது இந்நிகழ்ச்சியைச் சிறிதும் அறியாத உன் தந்தை கௌசாம்பி நகரத்தின் அயலதாகிய வனத்தில் உள்ள ஒரு முனிவரை அடைந்து வணங்கித் தன் குறையை விண்ணப்பஞ் செய்தனன்.
அதனைக் கேட்ட சதானிகன் உன்னையும் உன் தாயையும் கௌசாம்பிக்கு அழைத்துச் சென்று தன்னுடைய அரசாட்சியையும் உன்னிடம் ஒப்பித்துத் துறந்தனன்.
உடனே மடமொழி மகளிரும் மைந்தரும் வான் பூத் தன்ன அந்நகரம் வறுவிதாகும்படி வேண்டியவற்றைக் கைக்கொண்டு நல்ல நாளிற் புறப்பட்டுத் தேர் முதலியவற்றை ஊர்ந்து ஒரு காலத்தில் இலாவாண நகரின் அயலில் உள்ளதும் தக்கோர் உறையும் தாபதப்பள்ளிகளையும் கற்றோர் உறையும் கடவுட்டானங்களையும் ஆடப்புகுந்தவர் மீளுவதற்குத் துணியாத சுனைகளையும் கோயில்களையும் குரம்பைகளையும் தன்பால் உடையதும் பலா முதலிய பலவகை மரங்கள் கொடிப்பந்தர் முதலியவற்றோடு செறிந்ததுமாகிய மலைச்சாரலை அடைந்தனர்.
தூசக்குடிஞை துலாமண்டபம் பல் காழ்த்திரை படாகைக்கொட்டில் கூடம் முதலியவற்றை இருபுறத்தும் பெற்றவீதிகளாலும் அங்கங்கேயுள்ள மன்றுகளாலும் வீறெய்தி இந்திரன் தன்னுடைய நந்தனவனத்தோடும் உரிமையோடும் வந்து தங்கினாற்போன்ற அழகு பெற்று விளங்கியது அப்பாடி.
மைந்தரும் மகளிரும் சுனைப்பூக் குற்றும் சுள்ளி சூடியும் சுனைப்பூ அணிந்தும் கொடிப்பூக்கொய்தும் மகிழின் வட்டமலர்களைத் தொகுத்தும் அசோகின் செந்தளிர்களாற் கண்ணி கட்டியும் மாலை தொடுத்தும் மலைவளம் புகழ்ந்தும் குரவையாடியும் மயில்களின் ஆடல்களைக் கண்டு உவந்தும் கிளிகளின் மழலைச் சொற்களைக் கேட்டு இன்புற்றும் பல மகளிரின் இடையே களிப்புற்று விளங்கும் அரசர்களைப்போலப் பல பிடிகளி னிடையே விளையாடிக்கொண்டு இறுமாந்து நிற்குங் களிற்றினங்களை நோக்கியும் நீர் விளையாடியும் தினைக் கொல்லைகளிலும் சுனையைச் சூழ்ந்த பாறைகளிலும் மிக உயர்ந்த மரங்கள் செறிந்த காடுகளிலும் பூஞ்சோலைகளிலும் கொடிவீடுகளிலும் மாறாத்தானை மன்னனை வழுத்தி ஆறாக் காதலொடு திளைத்தும் அமையாதவர்களாகி ஆடியும் பாடியும் கூடியும் பிரிந்தும் ஊடியும் உணர்ந்தும் ஓடியும் ஒளித்தும் நாடியும் நயந்தும் நலம் பாராட்டியும் விளையாடி இன்புறுவாராயினர்.
இங்ஙனம் இரு பாலார்களும் அன்புற்று அம்மலைச் சாரலில் விளையாடிக்கொண் டிருக்கையில் ஐம்பெருங் குழுவினரும் எண்பேராயத்தாரும் உதயணனுக்கு அங்கங்கேயுள்ள இனிய காட்சிகளைக் காட்டிக்கொண்டு சென்று அவனைத் தொடர்ந்துவரும் உரிமைச்சுற்றத்தாரைப் பின்னே வரும்படி செய்து அவர்களுக்குத் தக்க பாதுகாப்பை அமைத்துவிட்டுப் பண்டை நூற்பொருள்களை அறிந்து பிறர்க்கும் அறிவித்துத் தவம் செய்து விளங்கும் ஒரு முனிவருடைய தவப்பள்ளியாகிய சோலை ஒன்றை அடைந்தார்கள்.
முக்குற்றங்களையும் நீக்கிய பெரியோர் தங்கியிருத்தலின் துட்ட விலங்குகள் முதலியவற்றால் உண்டாகும் அச்சத்திற்கு அதிற் சிறிதும் இடமில்லை.
மேலும் மிகுந்த வளத்தை உடையதாகி ஐந்திணை மரங்களும் பைந்தளிர்க் கொடிகளும் நெருங்கப்பெற்று வெப்பம்நீங்கி நீருட் புகுந்தாற்போன்ற தண்மையுற்று ஊரின் உள்ளிடத்தைப் போன்ற விரிந்த இடங்களை உடையதாய் மலர்த் தவிசு அடுத்துத் தளிர்க்குடை ஓங்கிப் பூங்குலைக் கவரி புடைபுடை வீசி மிஞிறும் சுரும்பும் வண்டும் தும்பியும் குயிலும் பாடும் மழலையும் பாடலாற் கேட்போருடைய மனத்தை வயப்படுத்துவதாகிப் பிறர்க்குக் கொடுக்கக் கருதித் தாங்கி வைத்திருந்தாற்போலவே தோற்றும்படி அமுதமயமான கனிகளை ஏந்திப் பயனுள்ள மரங்களையே முற்றும் பெற்று விளங்குவது அச்சோலை.
அவர்கள் அதன் புறத்தை அடைந்து உதயணன் ஒரு காரியத்தைக் கருதித் தரிசிக்க வந்திருக்கின்றனன் என்பதை அம் முனிவருக்கு முறைப்படியே சொல்லி விடுத்தனர்.
முனிவர் அவனுடைய பெருங்குலப் பிறப்பையும் அரும்பொருள் வகையையும் மன்னுயிரைத் தன்னுயிர் போலவே எண்ணிப் பாதுகாக்கும் கடப்பாட்டையும் மதித்து அவனைக் காணுதற்கு விரும்பி இந்திரனை எதிர் கொள்ளும் தெய்வ முனிவரைப்போலவே முறைப்படி வரவேற்று அசோக மரத்தின் அணிநிழலில் மணலின்மீது கிடந்துள்ள பலவகைப்பட்ட மலர்த் தொகுதியாகிய இயற்றாத் தவிசில் இருக்கும்படி கையாற் குறிப்பித்தனர்.
அவற்றை யெல்லாம் அறிந்த முனிவர் நிமித்தப் பயனை அறிந்து சொல்லுவதில் மிக்க வல்லுநராதலின் அவனை நோக்கி அரச நீ பசுமரத்தைச் சார்ந்திருந்தமையால் அது நின் உயிர்த்தோழன் உயிரோடிருத்தலையும் அவன் பின்பு வந்து உன்னை அடைதலையும் நன்கு புலப்படுத்தும்.
உதயணன் இவருடைய அருள்மொழி நிச்சயமாகவே இருத்தல் கூடும் என்று எண்ணி யூகியை அடைந்தவன் போன்றவனாகி வணங்கி அவரிடம் விடை பெற்றுப் புறம்போந்து வாசவதத்தையை அடைந்து அவளுடன் அங்கே தனக்கு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் பட மாடத்தில் உறைபவனாயினன்.
அங்ஙனம் உறைந்த உதயணன் ஒருவாறு கவலை தீர்ந்து வாசவதத்தையுடன் சென்று கான்யாற்றுக் கடும்புனலாடியும்பலநிற மலர்கள் பூத்து மேல் மூடியைத் திறந்த ஆபரணப் பெட்டிபோலத் தோன்றும் குறுவாய்ச் சுனைநீரில் முழவொலியைப் பிறப்பித்து அத்தாளத்திற் கேற்பப் பாடியும் காட்டிலுள்ள அரமகளிர்போன்றவரும் குழையர் கோதையர் இழையர் இணர்த்தழையர் தாரினர்களுமாகிய பலவகை மகளிர்களின் இடையே நின்று அவர்களுடைய ஆடலைக் கண்டும் பாடல்களைக் கேட்டு இன்புற்றும் பாறையாகிய உரலில் ஐவனநெல்லைச் சொரிந்து யானைக் கொம்பாகிய உலக்கையால் தம் ஐயருடைய இயல்புகளைப் புகழ்ந்துகொண்டு பாசவல் இடிக்கும் வேட மகளிருடைய அம்மனை வள்ளைப்பாட்டைக் கேட்டும் அருவியாடியும் சுனை விளையாடியும் பூங்குழைமகளிர் பொன்வள்ளத்தேந்திய தேறலையும் மதுவையும் உண்டும் ஓர் உயிரை உடைய இரு தலைப் புள்ளைப்போல் ஒட்டி இன்புற்றும் அம்மலைச் சாரலில் உண்டாட்டயர்ந்தனன்.
உடன்வந்த மகளிர் வெண்முத்தங்களாற் சிற்றில் இழைத்தும் கோங்கம் பூக்களைப் பறித்து இவை பொற் பணியென்று பாவைகளின் தலையில் வைத்தும் அசோகஞ்சினைகளிற் கட்டப்பட்டிருக்கும் தழைக்கயிற்று ஊஞ்சல்களில் இருந்து ஆடியும் முல்லைப் போதுகளைப் பறித்துக் கத்திகை கொடுத்தும் பித்திகை பிணைத்தும் தளிர்களைக் கையிற்கொண்டு பல விசித்திர வடிவங்கள் தோன்றும்படி கிள்ளியும் சண்பகச் சோலை அடைந்து தழை உடைகளை அமைத்தும் வாசவதத்தையின் செல்வத்தையும் சிறப்பையும் பாடிக்கொண்டே குராமரத்தின் நிழலில் வளைகள் ஒலிப்ப மறலிக் குறவையாடியும் பந்தாடியும் பாவை புனைந்தும் தளிர்ப்படுக்கையின்மேலே கண்படை கொண்டும் பானவகைகளை உண்டும் விளையாடினர்.
இங்ஙனம் உண்டாட்டயரும் நாட்களில் ஒரு நாள் யாத்திரை செய்பவர்கள் வந்து தங்கும் கொட்டில்களையும் கொடிப்பந்தர்களையும் பின்னும் இலைபோன்ற இனிய பல இடங்களையும் உடையதாய்க் காண்பானாயின் இந்திரனும் வேறிடம் செல்லத் துணியாத மிக்க அழகைப் பெற்று இனிய பழமரங்களையும் நறுவிய பூமரங்களையுந் தன்பால் கொண்டு மயில் முதலிய பறவைகளின் செறிவை உடையதாய் என்றும் நலிவோர் இல்லாமையால் உயிர்த்தொகுதிகள் கவலையின்றி வாழும் பொலிவை உடையதாய் விளங்கும் பொழில் ஒன்றில் மரவுரி உடுக்கையும் சிவந்த சடையையும் உண்மை ஞானத்தையும் விரதத்தையும் உடைய முனிவர் ஒருவர் தவஞ்செய்யும் ஆச்சிரமத்தை அடைந்து அசோக மரத்தின் நிழலில் மணற்பரப்பில் உதயணன் வயந்தகனுடன் இருந்தான்.
அரசாட்சி யைத் துறந்து மனைவியுடன் வந்து அங்கே தவம் செய்து கொண்டிருக்கும் ஓர் அரசமுனிவருடைய புத்திரியும் பேரழகினளுமாகிய விரிசிகையென்னும் பெயருடைய சிறு பிராயத்தாள் ஒருத்தி அங்கே இருந்தனள்.
அவள் உதயணனைக் கண்டு இவன் காமன் என்று எண்ணிக் காதல்கொண்டு தான் வைத்திருந்த பாவை பந்துகளை ஓரிடத்தே வைத்துவிட்டு மெல்லச் சென்று நந்தியாவர்த்தம் நாகம் சிந்துவாரம் சேபாலிகை குருக் கத்தி சுள்ளி சிறுசேடம் சண்பகம் ஆகிய இவற்றின் பூக்களைப் பறித்துத் தன் குடங்கையில் அடக்கிக்கொண்டு வந்து உதயணனை அடைந்து ஐயா இம்மலர்களைப் பிணையல்களாகத் தொடுத்து ஈமின் ஈந்தாற் பாவையும்யானும் அணிந்துகொள்வோம் என்று சொல்லி இரந்து அம்மலர்களை நீட்டினள்.
என்று முதலில் எண்னி அவளுடைய கண்களின் இமைகள் ஆடுதலையும் அணிந்தமாலைகள் வாடுதலையும் கண்டு இவள் முனிவர் மகளே என்று தெளிந்து தெய்வத் திகிரியையுடைய அரசர் மகளிர்க்குரிய சிறந்த இலக்கணங்களை அவள்பால் கண்டு யாழ்நரம்பை வருடுதலாலும் படைக் கலங்களைப் பகைவர்மேற் செலுத்துதலாலும் தழும்புபட்டுத் திருந்திய அங்கையால் தன் மேலாடையை விரித்து அதில் அம்மலர்களை வாங்கிப் பல நிறமுள்ள மணிகள் நிறம் மாறுபட அழுத்தப்பெற்ற இரத்தினமாலைபோலத் தோற்றும்படி பல வகை நிறமுள்ள அம்மலர்களை உரிய இடங்களில் வைத்துப் பலவகை மாலைகள் கட்டி அவளுக்குக் கொடுக்க அவள் அம்மாலையைத் தக்கவாறு அணிந்து கொள்ளுதற்கு அறியாதவளாகி வருந்தி அலமந்தனள்.
அதனை அறிந்த அவன் இங்கே வா என்று அழைத்து அவளைத் தன் மடிமேல் வைத்து அவற்றை அவள் உச்சியிலும் தலைப்பக்கத்திலும் மயிர் முடியிலும் அலங்காரமாகப் புனைந்து பாராட்டி மெல்லச் செல் என்று விடுக்க அவள் சென்றாள்.
உதயணனை விட்டுப் பிரிந்த சில நேரத்தை ஒரு வருடமாக நினைந்து அவன் பிரிவாற்றாமையால் வருந்தித் தழைகளையும் கண்ணிகளையும் ஏந்திக்கொண்டு நற்பூங் கொம்பர் நடைபெற்றாங்கு நடந்து விரைந்து வரும் வாசவதத்தை தன்முன் வரும் விரிசிகையையும் அவள் கூந்தலில் அணியப்பட்டிருக்கும் மாலைகளையுங் கண்டு அம்மாலைகள் உதயணனால் தொடுத்துச் சூட்டப்பட்டன என்பதை அறிந்து சினந்து கண்களினின்றும் வெய்ய நீர்த்துளிகளைச் சிந்திக் கையிலிருந்த கண்ணிகளையும் தழைகளையும் எறிந்துவிட்டு கிடைத்த தாமரைப் பூவிலுள்ள தேனை உண்பதற்குச் செல்லும் வண்டைப் போல்வார் ஆடவர் என்பதை இன்று கண்கூடாகக் கண்டேன்.
என்று கடுஞ் சினம்கொண்டு உடன்வரும் சாங்கியத்தாயையும் காஞ்சனையையும் நோக்கி என் தந்தையின் அணி நகரத்திற்கு என்னை அனுப்பிவிடுங்கள் என்று சொல்லித் தன்னுடைய கோலங்களைச் சிதைத்துக்கொண்டே அச்சோலையின் ஒரு பக்கத்தே செல்வாளாயினள்.
அதனைக் காஞ்சனையால் அறிந்த உதயணன் அச்சமுற்றுச் சென்று அவளைத் தழுவி அவளுடைய முடியணிகளைத் திருத்தியும் பாத கிண்கிணியைத் துடைத்தும் துகள்போக்கியும் கூந்தல் அணிகளைப் புனைந்தும் வளைகலைக் கையில் ஏற்றியும் கண்ணீர்த்துளிகளைத் துடைத்தும் காதணிகளைச் சரியாக அணிந்தும் புதுத் தளிர்களைக் கையிற் கொடுத்தும் புறத்தைத் தைவந்தும் நீ இங்ஙனம் கோபிப்பாயாயின் அன் உயிருக்குப் பெருந் தீங்கு விளைத்தாயாவாய் என்று கூறியும் பலவாறு தேற்றினான்.
இலாவாணநகரினது புறத்தே ஒடுங்கியிருந்த யூகி அந்நகரத்திலுள்ள அரண்மனைக்கும் தான் இருக்கும் இடத்திற்கும் பிறர் அறியாமல் ஒரு சுருங்கை வழியை இயற்றுவித்துப் பின் செய்ய வேண்டுவனவற்றை உருமண்ணுவாவிற்கும் வயந்தகனுக்கும் உணர்த்தினன்.
சாங்கியத்தாய் உதயணனை அடைந்து அரசே கொடிய விலங்குகள் உலாவும் மலைச்சாரலில் இருந்தால் ஒரு சமயம் யாதேனும் ஒன்றால் வாசவதத்தை அச்சம் அடையக்கூடும்.
சில தினம் சென்றபின் பிரிதற்குரிய ஊழ்வினை வந்தமையால் அரசனை நோக்கி வாசவதத்தை அடிகளே வேட்டஞ் சென்று அரும்பு மலர் தளிர் என்பவற்றாற் கண்ணி கட்டி எனக்குத் தந்தருளுக என்று வேண்டினள்.
அதுசெய்தற்கு விரும்பிய உதயணன் மறுநாள் காலையிற் பரிமா ஊர்ந்து காட்டிற்குச் சென்றனன் மந்திரிகள் தாம் எண்ணியதை நிறைவேற்றுதற்கு அது நல்ல சமயம் என்று நினைத்து அரசன் காம இன்பத்தையே விரும்பி ஊக்கம் இலனாயினானென்று வேடர்கள் ஊரைச் சுடுதற்கு வந்து சூழ்ந்துகொண்டனர் என்ற பேச்சை எங்கும் பரவச்செய்து ஏவலாளர்களைக்கொண்டு அரண்மனையின் நாற்புறத்தையும் தீக்கு இரையாக்கி அந்தப்புரத்திற் சென்று வெளியே புறப்பட்டுச் செல்லுதற்கு முடியாமல் தவித்து அலமந்து நிற்கும் வாசவதத்தையையும் சாங்கியத் தாயையுங் கண்டு இந்தச் சுருங்கை வழியாகச் செல்லுங்கள் என்று அவர்களை அனுப்பிவிட்டு அவர்கள் இருந்த இடத்திற் கொலைசிறையாளர் இருவரை வலிந்து புகுத்தி வாசவதத்தையின் அடிக்கலமுதல் தலைக்கலம் இறுதியாக உள்ள ஆபரணங்களை எல்லாம் ஓரிடத்திற் சிதறிவைத் தார்கள்.
உன்னுடைய உயிர்த்துணைவனுக்கு ஆக்கமளிக்க விரும்பி அவனுடைய உயிர் நண்பனாகிய யூகி செய்த மாயச் சூழ்ச்சியாகும் இது என்று கூறினள்.
அந்தச் சமயத்தில் யூகி தான் எண்ணியது முடிந்ததென்று புன்முறுவல் கொண்டு அங்கே வந்து வணங்கி தாயே மறமாச்சேனன் காதல் மகளே கேட்டருள்க உன்னுடைய தந்தை சேனைகளின் இடையே உதயணனைச் சிறைப்படுத்தித் தளையிட்டமையால் பாஞ்சாலராயன் கௌசாம்பி நகரத்தைக் கைப்பற்றிக்கொண்டான்.
பகைவனைக் கொன்று உன் தலைவனை நல்ல பதவியில் நிறுத்த வேண்டுமாயின் நீ சில நாள் பிரிந்திருக்க வேண்டுவதே ஆதலால் உங்கள் குடிக்கு வந்த சிறுசொல் நீங்கும்படி ஆவதைச் சொல்லும் உயிர் போன்ற என்னை நோக்கியும் நின் குலத்தை நோக்கியும் தலைவன் தன் தலைமையினின்றும் வழுவிய நிலைமையை நோக்கியும் நிலம் புடை பெயரினும் விசும்பு வந்திழியினும் சிறிதும் கலங்காத நின் கடவுட் கற்பை நோக்கியும் இந்த வரத்தை அருளிச் செய்ய வேண்டும் என்று மிகவும் இரந்து வேண்டினன்.
யூகி கூறிய நியாயங்களை யெல்லாம் உட்கொண்டவளாயினும் அவள் உதயணன் பிரிவை நினைந்து வருந்திப் பின்பு இவன் எண்ணியது உறுதி பயப்பதாகும் என்று துணிந்து என் இறைவன் முன் மாய யானையாற் சிறைப் பட்டபொழுது அவனை மீட்பதற்கு மாய இறுதி வல்லையாகிய நீதியாள நீ வேண்டியதைச் செய்வாயாக என்று அவனுக்கு உபசார மொழிகளைக் கூறி ஒருவாறு கவலை யொழிந்திருந்தனள்.
வாசவதத்தையின் பிரிவால் அரசன் தீங்கில்லாமல் இருத்தலை அறிந்து கொள்ளும் வரையில் அவ்விடத்திலேயே இருத்தற்கு நிச்சயித்துக் கொண்டு யூகி அவ் விருவரோடும் மேலே ஆக வேண்டிய காரியங்களைப் பற்றி ஆராய்பவனாகி அவர்களுடன் அங்கே இருந்தான்.
இது நிற்க உதயணகுமரன் வாசவதத்தை விரும்பியபடியே தழையும் தாரும் கண்ணியும் பிணையலும் கைக்கொண்டு குதிரையை ஊர்ந்து அவளைக் காண விரைந்து வருகையில் இடக்கண் ஆடியது.
அவற்றின் பயனை ஆராய்ந்து பார்க்கையில் உயிர்க்கிழத்தி நீங்கினள் இங்கே இலள் அவளைக் காணாத வருத்தத்தால் தோழர்களோடு தான் சிலகாலம் புறத்தே இயங்குதல் கூடும் என்பது தெரியவந்தது.
அதனால் மிக்க கவலையுற்று வரும் அவன் எதிரே பெரும் புகையின் எழுச்சியைக் கண்டு மிகவும் விரைந்து வருகையில் வாசவதத்தை இருந்த இடத்திலும் நெருப்புப் பரவித் தோன்றக் கண்டான்.
கண்டு ஊக்கங் குன்றியவனாகிச் செல்லும் பொழுது தனக்கு ஒரு சோர்வும் நேராதபடி உரு மண்ணுவாவும் வயந்தகனும் மாய மள்ளரைக் கூட்டத் தோடு துரத்தி அடிப்பவர்களாகித் தன் வரவு பார்த்துக் கொண்டு எதிரே நிற்பதைக் கண்டனன்.
அப்போது காஞ்சனமாலை என்று காட்டுத் தீயின் இடையே அகப்பட்டு வருந்தும் மயிலைப்போல இடைவிடாமற் புலம்பி அலமந்து வீழ்ந்து புரண்டு புரண்டு அழுதலை அவன் பார்த்தனன்.
பார்த்து வாசவதத்தைக்கு ஏதோ ஒரு துன்பம் வந்துவிட்ட தென்று நிச்சயித்து அறிவு மயங்கிச் சோர்ந்து பொறியற்ற பாவைபோலக் குதிரையினின்றும் திடீரென்று நிலத்தில் வீழ்ந்தனன்.
வீழ்ந்து அறிவற்றுக் கிடக்கும் அரசனைத் தோழர் அணுகி மூர்ச்சையை மாற்றுதற்குரிய பொருள்களைக் கொண்டு மாற்ற எழுமையுந் தொடர்ந்த அன் புடைய அவளை நினைந்து அரற்றிக்கொண்டே அவன் எழுந்தான்.
எழுந்தவனை அவர்கள் சூழ்ந்து பல வகையான சமாதானங்களைச் சொல்லித் தேற்றவும் அவன் தேறாமல் என் உயிர்த்துணைவி மூழ்கிய தீயில் யானும் புகுவேன் என்று அத்தீயிற் புகுவானாயினன்.
அப்போது தோழர் உன்னுடைய பகைவர் மகிழும்படி நீ இங்ஙனம் எண்ணுதல் மிகவும் தவறாகும் யூகி இல்லாவிடின் உதயணனுக்கு யாதும் செயலில்லை என்று அறிவிலார் சொல்லுஞ் சொல் எங்கள் மனத்தைச் சுடா நிற்கும்.
அதனை நீ அறிந்து உன் குலத்தைத் தாங்குதல் நன்று என்று விலக்க கடல் கரையைக் கடவாததுபோல அவன் தோழர்கள் வார்த்தையைக் கடவானாகி என் உயிர்த்துணைவியின் உடம்பைப் பார்க்க வேண்டும் ஆதலால் விரைந்து நெருப்பை அவித்து அதனைக் காட்டுமின் என்றனன்.
நம்முடைய பெருந்தேவி உயிர் நீங்கும்படி இவர் பார்த்திராரென்று அரசன் எண்ணுவானாயின் அது நாம் எண்ணிய காரியத்திற்கு மிக்க இடையூறாகும் என்று தோழர் அவனை அழைத்துக்கொண்டு ஒருவகையாகப் பள்ளிப்பேரறை சென்று அங்கே அமைக்கப்பட்டுள்ள சுருங்கை அவனுக்குத் தோன்றாதபடி அதன் வாயிலை நன்றாக முதலில் மறைத்துவிட்டு அங்கே கரிந்து கிடந்த இரண்டு குறைப் பிணங்களைக் காட்டி சாங்கியத்தாயும் தத்தையும் இறந்தமை பொய்யன்று உண்மையே என்று அவன் மனங்கொள்ளச் செய்து அங்கங்கே சிதறுண்டு கிடந்தனவும் தீயில் மூழ்கினமையால் ஒளிவிட்டு விளங்குவனவுமாகிய அவளுடைய ஆபரணங்களைப் பொறுக்கிவந்து அவனுக்கு முன்னே இட்டனர்.
பொன்னரிமாலை நெற்றிப்பட்டம் திலகம் செவியணி பொற்கொடி இலைப்பெரும்பூண் இதயவாசனை களிகை முத்தாரம் பன்மணிப்பூண் சின்மணித்தாலி முத்தணிவடம் சித்திரவுத்தி நாண் தொடர் தோளணி இடையனி விரலணி முதலிய அணிகலங்களுள் ஒவ்வொன்றையும் அவன் தனித்தனியே எடுத்தெடுத்துப் பார்த்துப் பார்த்து விளித்து விளித்துப் பலவாறு புலம்பி அரற்றினன்.
பின்பு அவனுடைய மெலிவையும் கவலையையும் அறிந்த மந்திரிமார் இவன் சோர்வை அறிந்து பாஞ்சாலராயன் போர் செய்வதற்கு வருவானாயின் இந்நகரத்துள்ளே வரவிடாமல் தடுத்துவிடுக என்று சொல்லிச் சதுரங்கப் படைகளுடன் வீரர்களை அந்நகரத்தைச் சூழ அமைத்து அவர்களுக்கும் சேனைகளுக்கும் வேண்டிய போர்க்கருவிகளையும் அளித்து உணவுப் பொருள்களையும் அங்கங்கே நிரம்ப வைத்ததன்றி பெரும்படைகளைத் திசைதோறும் அனுப்பிப் பாதுகாக்கும்படி செய்வித்து உதயணனுக்கும் அதனைத் தெரிவித்து அவனது துன்பத்தை ஒருவாறு தீர்த்து வருவாராயிருந்தனர்.
பின்னும் அவர்கள் காமத்தால் உண்டாகும் தீங்குகளைப் பலவாறு எடுத்தெடுத்து உரைத்து அவனுடைய வருத்தத்தைப் போக்க அவன் ஆறுதலுற்றிருந்தனன்.
அவள் மந்திரத்தாற் பிணிப்புண்ட நாககன்னிகைபோல யூகியினுடைய நீதிமொழியாற் பிணிப்புண்டவளாகித் தன்னுடைய குறையை வெளிப்படுத்தாமல் தலைவன் ஆக்கமடைதலையே பெரும் பயனாக நினைந்து ஆறுதலுற்றனள்.
பின்பு அம் மூவரும் உடம்பை வேறுபடுத்துவதாகிய மருந்தொன்றால் வேறு நிறம்பெற்று அந்தண வடிவங்கொண்டு மெல்லப் புறப்பட்டு ஒரு மலையைச் சார்ந்து அங்கே தவம் செய்துகொண்டிருந்த உருமண்ணுவாவின் தந்தையாகிய முனிவனை அடைந்து தாம் இன்னாரென்பதை அவனுக்கு புலப்படுத்தாமல் ஆகவேண்டியவற்றை அவனிடஞ் சொல்லி மிக அணுகாமலும் மிக அகலாமலும் அவனது தவப்பள்ளியில் தங்கியிருந்தனர்.
வாசவதத்தையின் பிரிவாற்றாமல் வருந்துகின்ற காஞ்சனைக்குத் தாம் எண்ணிய காரியத்தை உருமண்ணுவா மந்தணமாகத் தெரிவித்துத் தேற்றி அவளை அழைத்து வந்து வாசவதத்தையிடம் சேர்ப்பித்துவிட்டுச் சென்றனன்.
இருக்கும் நாட்களில் ஒரு நாள் அந் நால்வரும் நாம் இங்கே இருத்தலை அயலார் அறியின் நம்முடைய காரியம் பழுதுபடும் என்று எண்ணி இனி யாம் இருத்தற்குரிய இடம் யாது?
என்று ஆலோசித்து ஒருவருக்குந் தெரியாமல் புறப்பட்டுச் சென்று உருமண்ணுவாவின் தந்தையின் தோழனும் உக்கிர குலத்திற் பிறந்தவனுமாகிய விசயவரனென்னும் அரசனுடைய இராசதானியும் அங்க நாட்டில் உள்ளதுமான சண்பையென்னும் பெருநகரத்தில் வாழும் பெருஞ் செல்வவானாகிய மித்திரகாமனென்னும் வணிகர்பெருமானுடைய வீட்டில் தங்கிக் காலம் கழிப்பாராயினர்.
ஏயர் குலத்திற்குப் பழம்பகைவனும் அதுபற்றியே கௌசாம்பி நகரத்தை கைப்பற்றியவனுமாகிய பாஞ்சால அரசன் யூகி இறந்த செய்தியையும் வாசவதத்தையை இழந்தமையால் உதயணன் மெலிவுற்றிருத்தலையும் அறிந்து அப்பால் தனக்கு யாதொரு தீங்கும் உண்டாக மாட்டாதென்று எண்ணிக் கௌசாம்பிநகரத்தைப் பாதுகாவாமல் செல்வக்களிப்பால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்திருந்தனன்.
அதனை அறிந்த உருமண் ணுவா முதலியோர் இனி மகத மன்னனோடு நட்புப்பூண்டு அவனுடைய படைகளையும் சேர்த்துக்கொண்டு பகைவனை வெல்ல வேண்டும்.
அப்பொழுது தோழர் சிறந்த வித்தையில் வல்லவனாகிய இலாமயனென்னும் ஒரு முனிவன் இருந்த வனங்கூடத் தீயால் வெந்துவிட்டது என்று எடுத்துக் கூறி தீயால் துன்பமுறுதல் யாவராலும் விலக்கற் பாலதன்று என்று தேற்றிக்கொண் டிருந்தனர்.
என்று வியந்து தலையெடுப்ப அந்த வழியே இனி முயல வேண்டும் என்று நிச்சயித்து இங்ஙனம் பெரியோர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன் என்று இசைச்சன் பின்னும் கூறினன்.
கேட்ட உதயணன் இப்பொழுதே அவ்விடத்திற்கு யாம் விரைந்து செல்ல வேண்டும் என்று சொல்லத் தோழர்கள் அவனைக் கூட்டத்தினின்றும் தனியே பிரித்து அழைத்துக்கொண்டு வந்து மிக்க ஆற்றலையும் கல்வியையும் உடையவர்களாகிய நூறு வீரர்களை வருவித்து வேறு வடிவம் கொள்ளும்படி சொல்ல அவர்கள் அங்ஙனமே கொண்டனர்.
அரசனும் தாமும் யாத்திரைக்கு ஏற்ற பார்ப்பன வடிவங் கொண்டவர்களாகிப் புறப்பட்டுப் புன்றாளகமென்னும் நாட்டையும் காள வனத்தையும் கடந்து கருப்பாச மென்னும் காட்டாறு ஒன்றைத் தாண்டி அப்பாலுள்ள காட்டின்வழியே சென்றனர்.
அப்போது உதயணன் அங்கே திரியும் கலைமான் பாதுகாப்பப் பெண்மான் மருண்டு நோக்கி நிற்றலைக் கண்டு வாசவதத்தையின் பார்வையை நினைந்து மனம் புழுங்கி பிணையே என் உயிர்த்துணைவி சென்ற இடத்தை நீ கூறுவாயாயின் யான் அவ்விடம் சென்று உய்வேன் நீ கூறுக என்று புலம்பியும் அப்படியே மயில் புறவு வண்டு தென்றல் முதலியவற்றைத் தனித்தனியே விளித்து அரற்றிக்கொண்டும் செல்லுதலை அறிந்த தோழர் இரங்கி அவனுடன் சார்ந்தவர்கள் அவனுக்கு மிக்க ஆறுதல் சொல்பவர்களாகி அந் நாட்டின் ஐந்திணை வளங்களையும் நோக்கிக் கொண்டே அதன் தலைநகராகிய இராசகிரியத்தை அடைந்து அதன் அகழி மதில் பலவகைச் சாதியாருடைய சேரிகள் நால்வகை வருணத்தாருடைய தெருக்கள் முதலியவற்றை எல்லாங் கண்டு மிகவும் உவகையுற்று உள்நகர் சென்றனர்.
உதயணன் அதன் வளங்களையெல்லாங் கண்டு வாசவதத்தையின் பிரிவு மனத்தை வருத்த மிகுந்த வாட்டமுற்று அவர்களுடன் தங்கினான் தங்கியவன் விளங்குவதும் அதன் அயலில் உள்ளதுமான புறநகரத்தில் காமன்கோயிலின் பக்கத்தேஉள்ள பொய்கைக் கரையில் விளங்கும் இளமரக்காவில் இருக்கும் தாபதப் பள்ளி ஒன்றில் அவர்களுடன் தங்கி வாசவதத்தையின் பிரிவாற்றாமல் மிகவும் வருந்துவானாயினன்.
அவன் உயிரைக் காப்பாற்ற நினைந்த தோழர் அங்கேயுள்ள கண்கவர் பேரொளிக் காகதுண்டகரென்னும் ஒரு பெரியவரை அடைந்து தம்முடைய குறைகளையெல்லாம் அவரிடம் விளங்கக் கூறி உதயணனுக்குத் தைரியம் உண்டாக வேண்டிய வழிகளை இன்ன இன்ன வகையாகச் சொல்ல வேண்டுமென்று சொல்லி உடன்படுவித்து அவரை அழைத்து வந்து அவனுக்குக் காட்டி முன்னம் யாம் கூறிய பெரியோர் இவரே என்றனர்.
கேட்ட உருமண்ணுவா முதலியோர் நிலத்திற் புகுதலும் விசும்பிற் செல்லுதலும் கடல் நீரை வாய்க் கொண்டு உமிழ்தலும் மலையை ஏந்துதலும் ஆகிய இவை போன்ற விச்சை பயின்றவர்களைக் கண்கூடாகவே கண்டிருக்கிறோம் செத்தோரை மீட்கும் விச்சையை உடையோரை இதுவரையிற் கேட்டும் அறிந்திலம்.
இவர் வாசவதத்தையை வருவித்து அளித்தல் ஒருதலை என்று வியப்புற்றுக் கூறியவராகி அரசனைத் தேற்றிப் புறநகரத்தே முன்பு கூறிய இடத்தில் அவனுடன் தங்கினர்.
நடக்கையில் அரசன் கட்டளைப்படி பதுமாபதி காமனை வழிபடுதற்கு இன்று செல்வாள் நகரத்தை அலங்கரித்திடுமின் என்று வள்ளுவ முதுமகன் முரசறைந்து தெரிவித்தனன்.
திருமகளாயினும் உருவினும் உணர்வினும் ஒப்புமையாற்றாப் பதுமாபதி நீராடி அலங்காரஞ் செய்துகொண்டு யாப்பியாயினி முதலிய தோழியரும் காஞ்சுகியர் முதலியோரும் சூழ ஒரு வையத்தை ஊர்ந்து செல்லுகையில் அது புறநகரத்தே உள்ள காமன் கோட்டத்து வாயிலில் வந்து நின்றது.
என்று உதயணன் எண்ணினான் இவன் தன்னை வழிபடவந்த எனது நிறையை அளத்தற்கு என் முன்னர்த் தோன்றிய காமதேவனோ?அன்றி அந்தண வடிவத்தோடு தோன்றிய வேறு தேவகுமாரனோ?
அவள் தோளைப் பற்றிக்கொண்டு வண்டியிலிருந்து இறங்கிய பதுமாபதி கோயிலினுள்ளே சென்று காமதேவனுடைய மாடத்தை வலம்வந்து விதிப்படி தானங்களைச் செய்து நோன்பியற்றத் தொடங்கினள்.
தொடங்கினவள் தன் முன்னே நின்ற முதிய காவலாளர்களை நோக்கி இங்கே தானம் பெற வரும் அந்தணர்களைத் தடைசெய்யாமல் உள்ளே வரச் செய்ம்மின் என்று கட்டளையிட்டனள்.
சென்றபின் இவளுடைய நோன்பு இந்த விழாவில் முடிவுபெறும் அந்தக் காலத்தில் இவள் தானம் செய்வாள் வாங்க வருபவர்களை நீவிர் விலக்க வேண்டாம் என்று சிலதியர் சொற்றனர்.