sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
எயினர் அதிலுள்ள துர்க்காதேவியின் கற்சிறைக் கோட்டத்தின் ஒருசார் ஒடுங்கி மறைந்திருந்து கொண்டு அவ் வழியே செல்லும் வணிகர் திரளையும் மற்றவர்களையும் வருத்திப் பொருள்களைப் பறித்துக்கொள்ளும் நடுகல் உழலையும் இறந்தவர்களின் உடம்புகளை அவர்கள் தழைகளால் மூடி அவற்றின் மேற் குவிக்கப்பட்டிருக்கும் கற்குவியல்களை உடைய இடங்களும் சிறு தூறுகள் பிணங்கி இருக்கும் இடங் களும் கொல்லப்பட்ட ஆட்களைச் சும்மா போகட்டுவிடும் குழிகளும் இவை போன்ற பிறவும் மிக்கதாய்த் தட்பக் காலத்தும் வெப்பம் நீங்காததாய் ஆகிய மரங்களை உடையதாய்த் தோன்றும் இப்பாலைத் திணைப் பெருவழியிற் பகலிற் செல்லுதல் இயலுவதன்று இரவிலேயே செல்ல வேண்டும் என்று வயந்தகன் சொல்ல உதயணன் பிடியை விரைவாக நடத்தினன்.
அதனை யறிந்த வயந்தகன் நின் யாழ் கீழே விழுந்தது பிடியை நிறுத்துக என்ன உதயணன் பிடி எண்ணூறு விற்கிடைத் தூரம் வந்துவிட்டது இனி நம்மாற் செய்யற்பாலது யாதொன்றும் இல்லை தந்த தெய்வம் தானே தரும் என்று சொல்லிப் பறந்து செல்வதுபோலத் தோன்றும்படி பிடியை விரைவாக நடத்தினன்.
நடத்தவே காலவேகமென்னும் நோய் கனற்ற அப்பிடி மெல்லச் சென்று பிரச்சோதனனுடைய நாட்டின் எல்லையாகிய ஐந்நூற்றினுள் மெலிவுறுவதாயிற்று.
அதனை அறிந்த உதயணன் வயந்தகனிடம் இப்பிடி நோயால் மெலிவுற்றது இனி வீழ்ந்துவிடும் காஞ்சனையுடன் நீ பின்பக்கத்து வழியே இறங்குவாயாக என்று கூறித் தான் வாசவதத்தையைத் தழுவிக் கொண்டான் அதன் தலைப்பக்கத்து வழியே மெல்ல இறங்குகையில் அப்பிடி சாயாமற் காலைப் பரப்பிகொண்டு நான் செய்த குற்றத்தைப் பொறுத்தருள்க என்று உதயணனை வணங்குவதுபோலத் தன் தலை அவன் காலிற்படும்படி வீழ்ந்தது.
உதயணன் அது வீழ்ந்த இயல்பையும் அது நோக்கிய திசையையும் நிமித்த நூல்வழியே ஆராய்ந்து பார்த்து முதலில் தனக்குத் துன்பம் உண்டாகு மென்றும் அப்பால் அத் துன்பம் நீங்கப் பெற்றுத் தன் இடத்தைத் தான் அடைதல் கூடும் என்றும் தெரிந்துகொண்டான்.
அப்பொழுது வெள்ளி முளைத்துத் தோன்றியது தோன்றவே உதயணன் வாள் முதலியவற்றை அதன் கரையில் வைத்துவிட்டு அதில் ஆடித் தன்னுடைய நியமங்களை நிறைவேற்றிப் பிடி நல்ல கதியை அடையக் கடவதென்று அதற்கு நீர்க்கடனாற்றி வயந்தகனை அடைந்து இனிப் பகற் காலத்தில் யாம் மறைந்திருக்க வேண்டிய இடத்தை அறிய வேண்டுவது இன்றியமையாதது என்று சொல்லி ஆலோசிக்கையில் வயந்தகன் இவ்விடம் நாட்டுச் சந்தி அன்றியும் காட்டகத் துறையுங் கடுவினை வாழ்க்கை வேட்டுவர் பயிலும் இடம்.
கேட்ட உதயணன் தன் கையிலிருந்த வாளையும் கேடகத்தையும் அவன் கையிற் கொடுத்துவிட்டு அவன் கையிலிருந்த வில்லையும் அம்பையும் தான் வாங்கிக் கொண்டு காஞ்சனமாலையை நோக்கி இனி வாசவதத்தையை எழுப்பிக்கொண்டு நடந்து சென்று துன்பமில்லாத இடத்தை யாம் அடைய வேண்டும் என்றனன்.
வேண்டவே பூமலர்க் கோதையும் பொறை என்பவளாகிய வாசவதத்தை உதயணன்பாலுள்ள காதன் மிகுதியால் தன் மென்மையை அறியாமல் மிகுந்த ஊக்கத்தோடு நடப்பாளாயினள்.
அப்பொழுது அவளுடைய முன்னிடத்தை உதயணனும் பின்னிடத்தை வயந்தகனும் பக்கத்தைக் காஞ்சனையும் காத்துக்கொண்டு சென்றனர் வாசவதத்தை விரைவாக நடந்து சென்றனள்.
மறைந்து தங்கும் இடத்தை விரைந்து அறிவாயாக என்று சொல்ல வயந்தகன் சென்று பார்த்து அவ்விடத்தே ஒரு பொய்கையும் அதன் கரையில் கிளைகள் பக்கத்திற் றாழ்ந்திருத்தலால் உள்ளிடம் புறத்தோர்க்கு அறிவரியதாகவும் புள்ளினமும் புகுதற்கு அரியதாகவும் உள்ல முள்ளிலவமரப் பொதும்பரையுங் கண்டு தெரிவிக்க இருவரும் அவ்விடம் இருத்தற்குரியதென்று எண்ணி அந்த இடத்தைத் தூத்து இலைகளாற் படுக்கை அமைத்து வாசவதத்தையைத் துயிற்றிக் காஞ்சனையை அங்கே இருக்கச் செய்துவிட்டுத் தாம் புறத்தே நின்று பாதுகாப்பாராயினர்.
வயந்தகன் அரசே உருமண்ணுவா உறையும் சயந்தி நகரத்தை இனி யாம் அடையலாம் என்றாலோ இருட்காலமாதலால் வழியிற் பலவகையான துன்பங்கள் நமக்கு உண்டாகும்.
மிக மெல்லியலான வாசவதத்தையும் வருந்துவாள் ஆதலால் யூகிக்கு மிக்க அநுகூலங்களைச் செய்துகொண்டு பரந்த படையோடு இடவகன் தங்கியிருக்கும் புட்பகநகரத்தை இவ்விருளிலேயே அடைந்து மிக்க சேனைகளுடன் காலையில் வருவேன்.
கேட்ட உதயணன் இடவகனும் தானுமே அறிந்த ஓரடையாளச் செய்தியை அவனுக்குச் சொல்லி உன்னை நம்பும்படி இச்செய்தியை முதலிற் சொல்லிவிட்டு அப்பால் வாசவதத்தையை உச்சைனியிலிருந்து யான் பிடிமேலேற்றிப் போந்ததுமுதல் இவ்விடத்தே வந்து தங்கியிருத்தல் இறுதியாக வுள்ள செய்திகளைக் கூறிச் சேனைகளைத் தொகுத்துக்கொண்டு காலையில் வருவாயாக என்று சொல்லி அவனை அனுப்பிவிட்டு வாசவதத்தையின் காட்சியையே அத் துன்பக் கடலைக் கடத்தற்குப் புணையாக எண்ணிக் கணையொடு திரிதரு காமன் போலத் தான் உலாவிக்கொண்டு அவளைக் காஞ்சனமாலையோடு துயில்வித்துத் தான் வாளை வலத்தே ஏந்திப் பாதுகாப்பவனாகி முன்புறத்தே நின்றான்.
அப்பால் உதயணன் கண்களைக் கழுவிக் காலைக்கடனை முடித்துவிட்டுத் தன்னுடைய தனிமையை நினைந்து வருந்துபவனாகிச் சேனையுடன் வயந்தகன் வருதலைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றனன்.
அதனைக்கேட்ட உதயணன் இனி விரைவிற் பகைப்படை வருமென்பதை இது தெரிவிக்கின்றதே என்று அச்சங்கொண்டவனாகி அம்பைத் திருத்தி வில்லை இடக்கையிற் றாங்கிக்கொண்டு நிற்பானாயினன்.
அப்பொழுது பத்திராபதி வீழ்ந்த மலைச்சாரற்காட்டிலுள்ள சிற்றூர்களில் உறைபவர்களும் அவ்வழியே செல்லுபவர்களை வருத்தி அவர்களுடைய அரும் பண்டங்களைக் கவர்ந்து சிறு விலைக்கு விற்றுண்பவர்களும் இன்னும் பற்பல தீச்செயல்களை உடையவர்களுமாகிய சவரரும் புளிஞரும் கூடிநின்று அடிச்சுவடுகளை உற்று நோக்கிக்கொண்டே வந்து யானை அடிச்சுவட்டைக் கண்டு இங்கே நடந்து சென்றது காட்டுப்பிடியன்று நாட்டுப்பிடியே என்று அதன் உதிரம் வீழ்ந்த வழியே ஓடிச்சென்று பார்த்தனர்.
பார்க்கையில் பிடி வீழ்ந்து கிடத்தலையும் அதன் அயல் தோன்று மகளிர் ஆடவர்களின் காற்சுவடுகளைுங் கவனித்து நேற்றிருளில் இவ்வழியே சென்றவர்களுடைய அடிச்சுவடுகள் இவை இனி அவர்களை யாம் காணுதல் அரிது.
என்று பரபரப்பு அடங்கி நிற்கும் பொழுது அங்கே உண்டான புட்குரல் ஒன்றைக்கேட்ட நிமித்திகனாகிய முதிய வேடன் ஒருவன் அவர்களை இகழ்ந்து கூறி இப்பொழுதே நாம் செல்வோமாயின் பெரும்பொருளை உடைய ஒரு தலைவனைக் காண்போம்.
அதனைக் கண்டு நடுங்கும் வாசவதத்தையைப் பாது காக்கும்படி காஞ்சனமாலையிடம் சொல்லிவிட்டு உதயணன் புறத்தே வந்து ஒரு கோங்க மரத்தின் அடியை யடைந்து நின்று வில்லை வளைத்து அவர்கள் மீது அம்புகளைத் தொடுத்துத் தொடுத்து மிக வருத்துவானாயினன்.
அதனைக்கண்டும் அவர்கள் சிறிதும் அஞ்சாமல் அவனை நெருங்கி பிடி வீழ்ந்தவுடன் யாம் பிழைக்கலாமென்று நீ ஒளித்து வந்தவ னல்லையோ?
அவன் சிறிதும் அஞ்சானாகி அவற்றை விலக்கி அவர்கள் மெய்யைத் துளைத்துக்கொண்டு பூமியிற்புதையும்படி அம்புகளை எய்தனன் எய்கையில் நாற்பத்தொன்பது மறவர்கள் இறந்தனர்.
என்று சொல்லி அவனுடைய வில்லுக்கு எதிரே நிறச்றற்கும் ஆற்றல் இல்லாதவராகி நிமித்தங் கூறிய முதியவனைப் பலவாறு பழித்துக் கொண்டே மீட்டும் உதயணனை வளைத்து நின்றார்கள்.
மேலே யாம் செய்யவேண்டியவற்றை அறிந்து கூறுமின் என்று பறவை நிமித்தங் கூறுவோனைக் கேட்ப இலவம் பொதும்பரைச் சூழ்ந்த இடங்களை நீங்கள் தீக்கு இரையாக்கிவிட்டு உள்ளே இருப்பவர்களைப் புறப்படச் செய்து துன்புறுத்துங்கோள் என்று அவன் கூறினன்.
உடனே எல்லாப் பக்கங்களிலும் தீயை மூட்டிவிட்டு ஒரு சிங்கத்தைப் பல நரிகள் சூழ்ந்ததுபோல அவர்கள் உதயணனைச் சூழ்ந்து நின்று துன்புறுத்தினார்கள்.
யான் இவ் வழியே சென்று அவர்களை வென்று மீள்வேன் என்று சொல்லி அனுப்பிவிட்டுத் தான் குகையினின்றும் வெளிப்படும் புலிபோல முள்ளிலவமரப் பொதும் பரினின்றும் புறப்பட்டனன்.
அறுக்கவே யொதொன்றையும் செய்வதற்கு இயலாமைால் வலையிற் சிக்குண்டு அகப்பட்ட சிங்கம்போன்று செய்தற்குரியது இன்னதென்பதை அறியாதவனாகிப் பாரதப்போரிற் பலவீரர்க்கு இடையில் கர்ணனால் நாணற்றுப்போன வில்லையுடையவனாகித் தனியே நின்று போர்செய்த அபிமன்னுவைப்போலவே உதயணன் அவர்கள் எய்யும் அம்புகளை வில்லாலே விலக்கிக்கொண்டு நின்றனன்.
அதனைக்கண்டு ஆற்றாத வளாகி வாசவதத்தை நடுங்கித் தான் அணிந்திருந்த ஆபரணங்களைக் களைந்து இவற்றை வேட்டுவர் கையிற் கொடு என்று காஞ்சனமாலையின் கையிற் கொடுத்துவிட்டு வேடரை நோக்கி நீங்கள் வருத்தாதீர்கள் என்று கூறி அழுதனள்.
காஞ்சனமாலை இவற்றை வேடர்கள் கையிற் கொடேமாயின் மிக்க கொடுந்துன்பம் விளையும் என்றுகூறி ஆபரணங்களை உதயணன் கையிற் கொடுத்தனள்.
வத்தவநாட்டினின்றும் பிரச்சோதனனது நாடு சென்று பொருள்களை ஈட்டி அவற்றைப் பிடிமீதேற்றிக் கொண்டு வந்தோம் வழியில் அப்பிடி வீழ்ந்துவிடவே அப்பொருள்களை இருளில் ஒரு சோலையிடத்திற் புதைத்து அடையாளம் இட்டிருக்கின்றோம்.
அவற்றைப் பெற்றுக்கொள்ளுதலில் உங்களுக்கு மனம் இருப்பின் இக்கொலைத்தொழிலை ஒழிமின் எம்முடன் வரின் அப் பொருளைக் காட்டுவோம் என்று கூறினன்.
உதயணனுடைய வாணிகர் யாங்கள் என்ற சொல்லைக் கேட்ட வேடர்களின் தலைவன் சினந்தணிந்து தன்வில்லை மடக்கிக்கொண்டு போர்செய்யும் ஏனையோர்களையும் அடக்கி ஆயுதங்களைத் தூரத்திற் போடும்படி செய்து மேலாடையால் உதயணனது முன்கையைக்கட்டி அப் பொருளைக் காட்டுதற்கு எழுவாயாக என்று கூற உதயணன் அந்த இடத்தைப் பார்ப்பவன்போலவே விரைந்து சிறிது தூரம் சென்று பார்த்து நாம் பாலை நிலத்து வழியே வந்தமையால் மெலிவுற்றுத் தங்கிய சோலை ஒன்றில் அவற்றைப் புதைத்தோம் நீங்கள் மூட்டிய நெருப்பாலும் புகையாலும் புதைத்த இடத்தைக் காண முடியவில்லை.
உதயணன் யாம் புதைத்த ஆபரணங்களைப் பெறுதற்கு விருப்பமிருப்பின் எமது கைக்கட்டை அவிழ்த்து விடுங்கள் இவளுடைய துயரத்தை நீக்கிப் புகை தீர்ந்தவுடன் ஆபரணங்களைக் காட்டுவோம் என்று கூற.
அவர்கள் சொல்லியவண்ணஞ் செய்யானாயின் இவன் பிழைத்தற்கு வழியில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டு மையணி யானையைத் தடுத்துத் தழும்பிய அவன் கைகளின் கட்டை அவிழ்த்துவிட்டு அவனைச் சூழ்ந்து நின்றார்கள்.
இவர்கள் இப்படியிருக்க கன்றைப்பிரிந்த கறவைபோல உதயணனது பிரிவாற்றாமல் அவன் கட்டளையால் இருளிற் சென்ற வயந்தகன் புட்பகநகரத்தை அடைந்தான்.
அங்கே இடவகன் உதயணனுடைய குண மிகுதிகளை எல்லாம் அறிந்த பிரச்சோதனனுடைய தமர் உதயணன் எல்லாவற்றிலும் சிறந்து மிக்க செறுக்குடையவனாக இருத்தலால் அவனை எப்படியேனும் அடக்கிவிட வேண்டுமென்றெண்ணி உள்ளே ஆயுதங்களைப் பரப்பிய பொய்ந்நிலமொன்றைக் காட்டி அதில் வீழச் செய்தனர் என்னும் பொய்மொழியைச் சிலர் கூறக் கேட்டு மிகுந்த கவலையை உடையவனாகி இச்செய்தி உண்மையாயின் யாம் உயிர் துறப்பேம் என்று எண்ணி உச்சைனிநகர் சென்று நிகழ்ந்ததை அறிந்துவரும் ஆற்றலை உடைய ஒற்றன் ஒருவனை வருவித்து அவனிடம் அச் செய்தியைக் கூறி அந்நகருக்கு அனுப்புதற்கு வந்து நின்றனன்.
அந்தச் சமயத்தில் அங்கு எதிரே வந்த வயந்தகனை அவன் கண்டு தோழனாகிய உதயணன் உயிரோடிருத்தலை முதலில் அறிந்து மனமுவந்து முத்தி உலகத்தைப் பெற்றவன் போல இன்புற்று உதயணனுடைய சௌக்கியமுதலியவற்றை விசாரித்துத் தெரிந்துகொண்டு அவன் வந்த காரியத்தை அறிந்து ஆராய்தற்கு அவனோடு தனியே சென்றனன் உச்சைனிநகரத்து நிகழ்ந்த நீர்விழவிற் பிரச்சோதனனுடைய சோர்வை அறிந்து வாசவதத்தையைப் பிடிமீதேற்றிக்கொண்டு இருளிற் போந்தது முதலிய செய்திகளையும் உதயணன் கூறிய அடையாளச் செய்தியையும் வயந்தகன் கூறினன்.
அவற்றைக் கேட்ட இடவகன் சேனைகளை அமைத்து நாம் விரைவில் செல்ல வேண்டும் என்று எழுந்து உதயணனுக்கும் வாசவதத்தைக்கும் வேண்டிய ஊர்திகள் முதலியவற்றுடன் பின்னே வரும்படி வேலைக்காரர்களுக்குக் கட்டளையிட்டு வயந்தகனுடன் புறப்பட்டுச் சேனைகளோடு சென்று உதயணனிருந்த முள்ளிலவம் பொதும்பரை அடைந்தனன்.
அடைந்தபொழுது அங்கே உதயணனுடைய அம்புகளால் வீழ்ந்த வேடர்களின் இரத்தத்தை உண்டு மரங்களின்மீது அங்கங்கே இருந்த காக்கைக் கூட்டங்களையும் கழுகின் கூட்டங்களையும் புகைப்படலத்தையுங் கண்டு இது நம் இறைவன் இருந்த இடம் அவனுக்கு ஏதோ ஒரு துன்பம் நேர்ந்ததுபோலும் யாம் உயிரை விடுதலே நலம் என்று வயந்தகன் புலம்பினன் இடவகனும் வருந்துவானாயினன்.
அப்போது உடன்வந்த படை வீரர் அங்ஙனம் நடந்திருக்க மாட்டாதென்பதைத் தக்க காரணத்துடன் சொல்லி அவர்களுடைய வருத்தத்தைப் போக்கி அப்பாற் சிறிது தூரம் அழைத்துச் செல்லுகையில் வரசவதத்தையுடன் உதயணன் நிற்றலையும் வேடர்கள் சூழ்ந்து நெருக்குதலையுங் கண்டு சிறிது ஆறுதலுற்றனர்.. குதிரை வீரரும் யானை வீரரும் விரைந்து வந்து வேடர்களை வருத்தத்தொடங்கினர்.
அப்போது நீங்கள் விரைவில் ஓடிப்போமின் போகீராயின் உங்கள் உயிர் இப்போதே கெடும் என்று ஒரு பறவை தெரிவிக்கின்றது என்று முன்பு நிமித்தங்கூறிய முதுமகன் வேடர்க்குக் கூறினன்.
உதயணன் அங்கே வந்தோர் தம்மவர் என்பதை அறிந்தும் அதனை வெளிப்படுத்தாமல் மனத்தில் அடக்கிக்கொண்டு அவ்வேடர்களை நோக்கி இங்கே வந்த படை நும்முடையதோ பிறருடையதோ?
வினாவவே இப்படை உதயணன் மந்திரியாகிய இடவகன் படை நீ எம்மோடு வா வாராயாயின் இப்படையால் துன்புறுவை என்று தம் உருவை மறைத்துக்கொண்டு சிலர் போன இடம் தெரியாதபடி ஓடியே போயினர்.
இங்ஙனம் குறவர்களை வென்ற படைவீரர் திங்களைச் சூழ்ந்த விண்மீன்போல உதயணனைச் சூழ்ந்து பாதுகாத்து நின்றனர் உதயணன் முகமலர்ச்சியுடன் வாசவதத்தையோடு அப்படையிடையே விளங்கி நின்றான்.
அப்பொழுது சயந்தி நகரத்தைச் சார்ந்த மலைச்சாரலிற் பலவகையினரும் தனித் தனியே தங்குதற்கேற்ற கொட்டில்கள் அமைந்த மிக விசாலமான பாடி நகரமொன்று அமைக்கப்பெற்றது.
வாசவதத்தைக்கு அமைந்தனவாகிய பாவை முற்றில் வேய்ங்குழல் பொற் கவறு பளிக்கு நாய் சந்தனப் பலகை சந்தனப் பேழை சாந்தரை அம்மி அகிற் புகைத்துளையகல் சிக்கம் கோதைச்செப்பு கிளி மயில் பூவை பொற்கரண்டம் அணிகலப் பேழை மணிக் கண்ணாடி மணிவிளக்கு மயிர்வினைத்தவிசு பட்டமளி ஆலவட்டம் சாந்தாற்றி மாலைப்பந்து முதலியவற்றை ஏந்திய மங்கையர் ஒருபால் நின்றனர்.
உதயணனுக்கு அமைந்தனவாகிய பரிமா யானை தேர் கொற்றக்குடை வேல் கொடி கவரி முரசு சங்கம் படவம் விதானம் சிங்காதனம் பொங்கு பூந்தவிசு முதலியவற்றையுடைய வர்களாய்ச் சிலதரும் இயவரும் சிந்துதேசத்துள்ள பலவகைப் பாஷைமாக்களும் ஒருபால் நின்றனர்.
கைக் கோல் இளைஞரும் கணக்கரும் மெய்காப்பாளரும் வீரரும் பிறரும் புற்றிலிருந்து புறப்படும் ஈயற் கணம் போல் வந்து கூடிச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
நாழிகைக் கணக்கர் வந்த உண்ணுதற்குரிய காலத்தைத் தெரிவிக்க இருளிற் பிடியை ஊர்ந்து வந்த நலிவாலும் துயில் கொள்ளாத மெலிவாலும் வேடர்களோடு போர்செய்த துன்பத்தாலும் பல பொழுது உண்ணாத பசி மிகுதியாலும் மிக்க வருத்தமுற்றிருந்த உதயணன் வல்லவன் வகுத்த வாச எண்ணெய் பூசிக் காப்புடை நறு நீராடி மருத்துவர் வகுத்த அரும்பெறலடிசிலைத் தோழரோடு உண்டு மகிழ்ந்தான்.
படமாடங்களின் வரிசைகளாலும் யானைகளின் பெருமுழக்கத்தாலும் அலைகளையுடைய பாற்கடலையும் பலவகையான இன்ப நுகர்ச்சிகளால் உத்தர குருவையும் போன்று அப்புதுநகர் சிறந்து விளங்கிற்று.
பொதியிற்சந்தனம் விந்தமலையிலுள்ள யானைத்தந்தம் வடமலைப்பொன் மேல்கடற் கொடிப்பவழம் கொற்கைத்துறை முத்தம் விஞ்சையம்பெருமலை வெள்ளி இலங்கையீழத்துச் செப்பு இமயத்து வயிரம் கடாரத்து இரும்பு ஆகிய இவற்றைக் கொண்டு தத்தம் கைத்தொழில் திறமை புலப்படும்படி இயற்றிய ஆரம் முதலிய உறுப்புக்களையும் நாண்மீன் கோண்மீன் முதலியவற்றின் எழுச்சி அத்தமயங்களைப் புலப்படுத்தும் பொறிமண்டலம் அமைந்த உள்ளிடத்தையும் சாமரையிரட்டல் முதலியவற்றைச் செய்யும் எந்திரப் பாவைகள் பல நிற்கும் பக்கங்களையும் பின்னும் பற்பல விசித்திர வேலைப்பாடுகளையும் உடையதாய் விளங்கும் ஒரு தேரின்மீது காஞ்சன மாலையின் தோளைப் பற்றிக்கொண்டு வாசவதத்தை ஏறி இந்திரனுடைய செல்வக்குமாரிபோல் விளங்கிப் பின்னே வருவாளாயினள்.
அப்போது மலையைச் சார்ந்த சிற்றூர்களில் வாழுங் குறும்பர்கள் யானைக்கொம்பு மலைத்தேன் பலாக்கனி முதலிய கனிகள் வீணத்தண்டு மூங்கில் முத்து அகில் பன்றியின் எறி புலித்தோல் ஊகம் பிணை முத்லிய காணிக்கைப் பொருள்களை ஏந்திக்கொண்டு வந்து அரசன் முன்னே வைத்து வணங்கி அரசே என்று பணிவுடன் மொழிந்து படைகளோடு கூடித்தாமும் பாதுகாத்து வந்தனர்.
உதயணன் வாசவதத்தையுடன் வருதலைக் கேட்ட சயந்தி நகரத்தார் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து வீதிகள் தோறும் நடைக்காவணமிட்டுக் கீழே பூக்களைப் பரப்பிப் பழுக்குலைக்கமுகு குலைவாழை கரும்பு முதலியவற்றை இரண்டு பக்கங்களில் முறையே கட்டி முத்த மாலைகளையும் பவழமாலைகளையும் அங்கங்கே நாற்றி வாயில்தோறும் தோரண கம்பங்களை நாட்டிப் பெருங்கொடிகளையும் சிறு கொடிகளையுங் கட்டிப் பின்னும் பலவகையான அலங்காரங்களையுஞ் செய்தனர்.
மகளிரும் மைந்தரும் வாயில்களில் வந்து நின்று அவனையும் வாசவதத்தையையுங் கண்டு கண்குளிர்ந்து மனங்களித்து எங்களுடைய துன்பமாகிய இருளைப் போக்குதற்குச் சூரியன்போலவே தோன்றிய பொங்குமலர்த் தாரோய் புகுக என்போரும் தெய்வயானையைப் பெறவேண்டிச் சேனையின்றித் தனியே போய்ப் பகைவனாற் பற்றப்பட்டு உச்சைனி சென்று வென்று அப்பகைவனுடைய செல்வப் புதல்வியைக் கைப்பற்றி அழைத்துக்கொண்டு வந்த ஆண் சிங்கமே வருக என்போரும் நீ இல்லாத சமயம் பார்த்துக் கௌசாம்பி நகரத்தைக் கைப்பற்றிய ஆருணி அரசனை வென்று புதல்வர்களாகிய எங்களைப் பாதுகாத்துச் செங்கோல் செலுத்திக்கொண்டு நெடுங்காலம் வாழ் வாயாக என்போரும் திருமால் மார்பைச் சார்ந்து இன்புற்றிருக்குந் திருமகள்போல எங்கள் அரசனைச் சார்ந்து இன்புறுதற்கு முற்பிறப்பில் தவஞ்செய்த புண்ணியப் பாவையே எங்களைப் பாதுகாத்தருள்வாயாக என்போரும் செந்தாமரைக் கண்ணனாகிய நம்மரசனுடன் பிரச்சோதனச் சக்கரவர்த்தியின் அருமைப் புதல்வியாகிய வாசவதத்தை மகிழ்ந்து வருதலைக் கண்டோம் யாமே மிக்க புண்ணியமுடையோம் இப்பிறப்பில் இனி யாம் அடைய வேண்டிய பயன் யாதுளது?
என்போரும் பிரச்சோதனனுடைய பெண்கள் பலருள் வாசவதத்தையென்பவள் பேரழகினளென்றும் காணுதற்கு அரியளென்றும் சொல்லக் கேட்டிருந்ததுண்டு கண்டதில்லை அந்தக் கட்டழகியை நாம் எளிதிற் கண்டு கண்கள் பெற்ற பயனை அடையும்படி அழைத்துவந்து நமக்குக் காட்டிய மன்னர்மன்னன் மன்னுக என்போரும் பிரச் சோதனன் காட்டில் மாயயானையைக் காட்டி வஞ்சித்து நம் பெருமானைப் பிடிப்பித்துத் தன் நகர்க்கு வருவித்துச் சிறைப்படுத்திய செய்தியைக் கேட்டுத் தான் இறந்து விட்டதாக யாவரையும் நினைக்கச் செய்துவிட்டு மாறு வேடம் பூண்டு உச்சைனியிற் புகுந்து செய்தற்கரியவற்றைச் செய்து தன் தலைவனைச் சிறைமீட்டுப் பகைமன்னனுடைய நங்கையைக் கைக்கொண்டு செல்க என்று சொல்லிப் போய்வருகவென்று அனுப்பிய பேராற்றலையுடைய யூகி இவ்வுலகில் நீடூழி வாழ்வானாக என்போரும் நம் அரசனுக்கு வந்த பெருந்துன்பம் முடிவில் வாசவதத்தையை அவன் அடையும்படிச் செய்ததன்றி நம்முடைய துன்பத்தையுந் தீர்த்துவிட்டது.
ஆதலால் இது மிகவும் வியப்பைத் தருகின்றது என்று அவனது புண்ணியத்தைப் புகழ்வோரும் யாழில் மிக்க தேர்ச்சியுற்றுத் தருக்கி இணையற்று விளங்கும் உதயணனுக்கு வாசவதத்தையை மணஞ் செய்துகொடுக்க எண்ணிய பிரச்சோதனன் நம் மகளை மணஞ் செய்துகொள்ளும்படி இரப்போமாயின் அவன் செய்து கொள்ள மாட்டான் இவளை அவன்பால் அனுப்பி அவனுக்கு மணஞ்செய்விப்போமாயின் குலத்திற் சிறியவனென்று நம்மை உலகம் இகழும் என்று நாணி யானை மாயத்தால் நம் சேனைக்கிழவனைப் பிடிப்பித்துச் சிறைப்படுத்தி வாசவதத்தைக்கு யாழ் கற்பிக்கும் வண்ணஞ் செய்து அவளுடைய அழகில் ஈடுபடும்படி பண்ணி அவனுடன் அவளை அனுப்பினன்.
மகளிரைக் கொடுப் போருடைய குறிப்பு இதுவாகும் என்போரும் தத்தமக்குத் தோற்றியவாறே இன்னும் இவைபோன்ற பலவற்றைச் சொல்லுபவர்களுமாய் அங்கங்கே நிற்க உதயணன் அமராபதியிற் புகும் இந்திரன் போலவே சயந்தி நகரத்திற் புகுந்து தன்னுடைய அரண்மனையை அடைந்து வீற்றிருந்து விளங்குவானாயினன்.
இருக்கும் நாட்களிலே ஒரு நாள் குடை ஆசனத்திருத்தல் செருப்பொடு புகுதல் சேனையெழுச்சி யானை தானை முதலிய மரியாதைகளைத் தன்னுடைய கல்விப் பெருமையாற் பெற்றவனாகிய பெருங்கணியானவன் வந்து மணஞ் செய்தற்குரிய நல்ல நாளைத் தெரிவித்தனன்.
தெரிவிக்கவே திருநாள் படைநாள் மணநாளென்னும் நாட்களிலன்றி மற்றை நாட்களில் முரசறையாத வள்ளுவ முதுமகன் வெண்சாந்து பூசி வெண்மலர் மாலைகளை அணிந்து வெந்துகில் உடுத்துச் சென்று பொன்வார் விசித்து முத்தமாலை மலர்மாலைகளை அணிந்து ஏற்றுரி போர்த்தப்பெற்றதாகிய அரசனுடைய கொற்ற முரசத்தைப் பெரும்பணைக் கொட்டிலிற் பூசித்துக் கொற்றவையைத் துதித்து அதனை யானையினது பணை எருத்தத்தில் ஏற்றிப் பலர் தன்னைச் சூழ்ந்து வரத் தான் அந்த யானையின் முதுகிலுள்ள அணையில் இருந்துகொண்டு தேரோடும் வீதிகடோறும் சென்று நகரத்தாரெல்லாரும் அறியும்படி அரசன் வேல் வெற்றிபெற்று விளங்குக பூமகள் புணர்க மண்மகள் மலிக நகரத்தீர் நான் கூறுவனவற்றைக் கேளுங்கள் பாவச்செயல்களை நீக்கித் திருவையுடையீராய்ப் புகழ்பெற்று விளங்குங்கள் பிரச்சோதன சக்கரவர்த்தியின் குலமகளாகிய வாசவதத்தையை நம்முடைய அரசர்பிரான் மணஞ்செய்யும் நாள் இன்னதாகும் என்று குறுந்தடியால் அம்முரசை அறைந்து தெரிவித்தனன்.
கேட்ட நகரத்தார்கள் மகிழ்ந்து அதிக விருப்பத்துடன் தத்தம் வாயில்கடோறும் தோரணங்களை நாட்டி மிகவும் விசாலமான பந்தர்களைப் போடுவித்து அவற்றின் அகத்தும் புறத்தும் விசித்திரமாகிய அலங்காரங்களைச் செய்வித்தனர்.
கொடுத்தவற்றிற்கு இரண்டு மடங்கு அரசன் பின்பு மகிழ்ந்து அளிப்பது திண்ணம் என்ரு வாணிகர்களுக்குச் சொல்லும் பெருமுழக்கமும் அலங்காரமின்றிச் சும்மா ஓடி விளையாடுகின்ற தம்முடைய பிள்ளைகளை அழைத்து எந்தைமீர் இங்கே வருக நம் அரசர்பிரானுடைய கலியாண மண்டபத்திற்குப் புதியவற்றை அணிந்து நும் தந்தைமார்களோடு செல்லுங்கள் என்று சொல்லி நல்ல உடைகளை உடுத்தி அவர்களுடைய உச்சி முதல் பாதம்வரையில் அணிய வேண்டியவற்றை அணிந்து தழுவி முத்தமளித்து அவர்களை அனுப்பும் அரிவைமார்களின் முழக்கமும் உண்டவர் கைவிட முடியாத பலவகைப்பட்ட பானவகைகளைத் தம் இல்லங்கள்தோறும் தொகுத்துவைத்து வள்ளத்திற் பெய்யுங்கள் பிறர்க்குக் கொடுங்கள் தாருங்கள் என்று மிக்க ஊக்கத்தோடு கூறுங் கள்ளுண்ணாளருடைய பெரு முழக்கமும் பகைவரை வென்று அவர்களுடைய குடரை மாலையாகச் சூடுவனவும் மூத்தோர் பெண்டிர் துறவியர் பாலரென்பவர்களுக்கு ஒரு பொழுதும் துன்பஞ் செய்யாதனவும் உத்தம இலக்கணங்கள் உடையனவுமாகிய ஆயிரத்தெட்டு யானைகளை அலங்கரித்து அரசன் ஆடுதற்குரிய மண்ணுநீர் கொணர்தற்காக அவற்றைச் செலுத்துகின்ற பாகர்களுடைய பெருமுழக்கமும் மிக்க அழகையுடையவர்களும் ஈன்றோரையும் எதிர்நோக்காதவர்களுமாகிய கன்னி மகளிருள் மண்ணுநீர் சுமத்தற்குரிய புண்ணியமுடையவர்களே வாருங்கள் என்று எதிர்கொள்ளும் கோயின்மகளிர்களின் பாடகவோசையும் இவைபோன்ற பல்லாயிர ஓசைகளும் தம்முள் கலக்கப்பட்டு நகர் கடிமணச் செல்வத்தால் விளங்கியது.
அறுதொழில் முத்தீ அருந்துறை போகிய மறைநவில் நாவினையுடைய புரோகிதன் வந்து மணப்பந்தரில் உதயணனையும் வாசவதத்தையையும் ஆசனத்தில் இருக்கச் செய்து எதிரில் அக்கினியைவளர்த்து உரிய பொருள்களைக் கொண்டு ஆகுதிபண்ணித் திசைகடோறும் உரிய தெய்வங்களைப் பிரதிட்டைசெய்து பூசித்து நிவேதித்து அம்மியேற்றுதல் முதலிய விசேடங்களை நிகழ்த்தி நன்னிலையுலகி னாவல் போலவும் பொன்னணி நெடுமலை போலவும் மன்னுக இவர் என வாழ்த்தினன்.
பின்னர் வாசவதத்தையின் முன்கையைப் பற்றிக் கொண்டு உதயணன் தீயை வலம் வந்தனன்.அருந்ததி காட்டல் முதலாகிய மற்றச் சடங்குகளும் விதிப்படி நிறைவேறியபின் இருவரையும் கட்டிலேற்றினர்.
அப்பால் ஆறாந்திங்களிற் பெருங்கணிச் சங்கத்தாரும் திணைகளும் கணக்கரும் பிறரும் வந்து உடல்மயிர் களைதலாகிய விசேடத்தையும் விதிப்படி நிகழ்த்தினர்.
பின்பு உதயணனுக்கு மண்ணுநீர் ஆட்டுதற் பொருட்டு ஐம்பெருங்குழுவும் எண்பேராயமும் உறுதிச் சுற்றத்தாரும் பிறரும் பக்கங்களில் நெருங்கி வாராநிற்க ஆயிரத்தெட்டு யானைகளின் மேல் குடைகள் கவிப்ப ஆயிரத்தெட்டுப் பொற்குடங்கள் சென்றன.
முழவும் பிற வாத்தியங்களும் முழங்கின முரசங்கள் சிலைத்தன சங்கங்கள் ஒலித்தன சிறு கொடிகளும் பெருங்கொடிகளும் உயர்ந்து அசைந்து விளங்கின மேற்கட்டிகளின் கீழே பதினாறு மங்கலப் பொருள்களை ஏந்திக்கொண்டு மங்கல மகளிர் முன்னே சென்றனர் வேல் வாள் கோல் இவற்றைக் கையிற் கொண்ட காவலிளையர் பாதுகாத்துச் சென்றனர் இந்தச் சிறப்புடன் சென்று ஒரு வாவியில் நீரை முகந்து கொணர்ந்து உதயணனுடைய இடப்பக்கத்தில் வாசவதத்தையை வைத்து இருவருக்கும் விதிப்படி நீராட்டி அலங்கரித்தனர்.
அக்காலத்தில் அறிஞர் சிலர் உதயணனை அடைந்து தேவாலயத்தையும் நகரத்தையும் வலஞ்செய்தல் விவாகத்திற்குரிய விதியாகும் என்ரு கூற உதயணன் அதனை அங்கீகரித்து முறைப்படி வாசவதத்தையோடு கோயிலை அடைந்து முக்குடைக்கீழ் விளங்கும் அருந்தவக் கிழவனாகிய அருகதேவனைத் தரிசித்துத் தன்னுடைய பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றிக்கொண்டு புறத்தே போந்து மிக்க வைபவத்துடன் நகர்வலஞ் செய்தனன்.
செய்த பொழுது அவனுடைய புதுமணக் கோலத்தையும் வாசவதத்தையையும் உலாச்சிறப்பையும் பார்த்தற்கு நகரத்துள்ள இருபாலாரும் வாயில் மாடங்களின்மீதும் கட்டுமலைகளின்மீதும் நகர்காண் ஏணியின்மீதும் ஏறிக் கண்டுகளித்தார்கள்.
அதன்பின் அவ்விருவரும் அரண்மனையை அடைந்து ஒருவரை ஒருவர் விட்டுப்பிரியாமல் மிக்க காதலை உடையவர்களாகி ஒப்பற்ற இன்பமடைந்து வாழ்வாரயினர்.
அவ்விருவரும் இங்ஙனம் வாழ்ந்து வருகையில் புகழின் பெருமையையும் வேறு வேறிடத்துப் பிறந்த ஆன்பாலும் தேனும் கலந்தாற்போலத் தோழர் வேறுபட்டேகினும் கூறுபட்டியலாத அன்புமிக்க நண்பின் அமைதியையும் இராச காரியங்களில் தளும்புபட்ட அமைச்சின் ஆற்றலையும் இவைபோன்ற பிற குணங்களையும் தன்பால் தாங்கி உச்சைனியில் எல்லாவற்றிலும் வெற்றிபெற்று விளங்கிய யூகி உதயணன் சிறைப்பட்டுச் செல்வத்தை நீத்தன னென்று நினையாமல் பிரச்சோதனன் தன் மகள் வாசவதத்தையை அவனுக்கு அன்போடு கொடுத்தமையாலேதான் அவன் பிடிமேலேற்றிக்கொண்டு தன் நகர் சென்றனன் என்பதையும் பிறவற்றையும் ஆகிய இடங்களிற் பேசுவித்து நகரத்தாரெல்லாரும் அறியும்படி பண்ணி அங்கே உள்ளவர்கள் பேசுவனவற்றையெல்லாங் கேட்டு மாகளவனத்திற் காளி கோயிலில் இருந்த தன் தோழர்களையும் வீரர்களையும் பிறரையும் ஓரிடத்திற் கூட்டி முகமன் கூறி இந்நகர் வறுமை அடையும்படி இனி நீங்கள் பெறுவழியே தனித்தனியாகச் சென்று விரைவில் நம் மன்னனை அடையுமின் என்று சொல்லி அவர்களைப் புறப்படச் செய்தான்.
நாடி துறந்தோர்களின் வேடம் பூண்டு நகரத்தாருடைய மனங்களைக் கவர்ந்து காரியங்களை முடிப்பவர்களாய்க் கிராமங்களிலிருக்கும் தன் தோழர்களைக் கண்டு அங்குள்ள முனிவர் தெரிந்துகொள்ளாதபடி வேற்றோன்போலத் தன்னைக் காட்டிச் சொல்ல வேண்டியவற்றைச் சொல்லி அவர்களை உதயணன்பாற் செல்லும்படி அனுப்பினான்.
அனுப்பியபின் ஆண்டுள்ள முனிவர்களிடம் சமய விகற்பங்களையும் நீதிகளையும் பகற்கால முழுவதும் பேசிக்கொண்டே இருந்துவிட்டு இரவிற் புறப்பட்டுத் தன்னுடன் முன்னமே வந்து ஆக வேண்டியவற்றைப் பிறரறியாமற் செய்துகொண்டிருந்த சாதகனென்னுங் குய மகனது இல்லத்தை அடைந்து அங்கே இருந்த சாங்கியத் தாயைக் கண்டு நிகழ்ந்தவற்றையும் நிகழ்த்த வேண்டுவனவற்றையும் அவளுக்குக் கூறிப் பசியையும் வெப்பத்தையும் போக்கும் மருந்தொடு கலந்த அவல் வைத்துள்ள கிழியையும் தண்ணீர்க் கரகத்தையும் கைக்கொண்டு புறப்படுதற்கு ஆயத்தமாக இருக்கும்படி அவளுக்குச் சொன்னான்.
பின்னர் அவன் உதயணனுடைய நண்பனானயவனப்பாடித் தலைவனை அடைந்து சொல்ல வேண்டுவனவற்றையும் தன் புறப்பாட்டையும் அவனுக்குச் சொல்லி அவன் கொடுத்த யந்திர வண்டியாகிய பூணியின்றியும் பொறியின் இயங்கும் வையத்தைக் கைக்கொண்டு ஈண்டு எஞ்சியுள்ள தோழர்களையெல்லாம் புறப்படச் செய்துவிட்டே நீ புறப்படவேண்டும் என்பதை அவனுக்குச் சொல்லித் தனக்கு வேண்டுவனவற்றையெல்லாம் அவ் வண்டியில் வைத்துக்கொண்டு சாங்கியத் தாயையும் அதில் ஏற்றி அதை ஊர்ந்து புறப்பட்டுப் புறநகர் கடந்து பூமியில் விமானமேறிச் செல்லும் இந்திரகுமரன் போலப் புட் பக நகரத்தைநோக்கிச் சென்றான்.
அப்போது பிறர் அறியாமல் தங்கவேண்டிய இடங்களில் தங்கிச் சென்று நானூற்று நாற்பதெல்லையில் அந்த வண்டியை நிறுத்த வேண்டிய முறைப்படியே நிறுத்திச் சாங்கியத்தாயை ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தில் இறக்கிப் பின்னே வரும்படி சொல்லி விட்டுத் தான் மாத்திரம் புட்பக நகரத்தைக் இரவில் அடைந்து ஒருவரும் தெரிந்துகொள்ளாதபடி தன் வண்டியைப் பிரித்து ஒருபால் வைத்துவிட்டு இடவகனைக் கண்டு மன்னவனுடைய சௌக்கியத்தைக் கேட்டுத் தன்னுடைய இளைப்புகளையெல்லாம் அங்கே இருளிற் போக்கிவிட்டு மேலே நிகழ்த்த வேண்டியவற்றை யோசித்தற்கு எண்ணி வெந்திறன் மிலைச்சர் வந்தோரை விலக்கிக்கொண்டு பாது காத்திருக்கும் மந்திரமாடத்தில் அவனுடன் மறைந்திருந்து யானை மாயத்தாற் பிடியுண்டு சிறையில் அகப்பட்ட உதயணனை விடுத்தல் வேண்டித் தான் இறந்து விட்டதாகப் பெயர் பண்ணி உச்சைனியை அடைந்தது முதலிய செய்திகளை யெல்லாம் அவனுக்குக் கூறினன் கேட்ட இடவகன் பின்னர் யூகி உதயணன் நீர்விழவின் கண்ணே வாசவதத்தையைப் பிடிமீதேற்றி வந்த பின்பு நிகழ்ந்த செய்திகளைச் சொல் என்று கேட்ப இடவகன் பத்திராபதி ஐந்நூறெல்லையளவு ஓடிப் பாலை நிலத்தின் இடையிலே உயிர் துறந்தது உதயணன் முதலியோர் நடந்து வந்து பகற்காலம் நீங்கும் வரையில் ஒரு முள்ளிலமரப் பொதும்பரில் மறைந்து தங்கினர்.
இருக்கையில் சூரியன் உதித்தபின்பு அக் காட்டிலுள்ள சவரர் புளிஞர்கள் இவர்களுடைய அடிச் சுவடுகளையும் பிடியின் அடிச்சுவடுகளையும் பாத்துக் கொண்டே வந்து உதயணனைக் கண்டு சூழ்ந்து போர் செய்யத் தொடங்கினர்.
அவர்களைக் கண்டு வருந்திய வாசவதத்தையை உதயணன் அஞ்சற்க என்று சொல்லிக் காஞ்சனையோடு அவளைத் தனியே நிறுத்திவிட்டுப் போந்து வில்லை வளைத்து அம்புகளை எய்து நாற்பத்தொன்பது மறவர்களை வீழ்த்தினன்.
வீழ்த்தவே இறந்தவருடைய தமர் அச்சமுற்றுப் போர்செய்தலை நிறுத்தி அந்தப் பொதும்பரின் நாற்புறத்தும் நெருப்பை வைத்து மூட்டிவிட்டு ஓடினர் என்று சொன்னவுடன் யூகி மூர்ச்சித்துத் திடீரென்று கீழே விழுந்தனன்.
இடவகன் அவனை எடுத்துத் தழுவித் தான் அச்செய்தியைச் சொல்ல வேண்டிய முறைப்படி மெல்லச் சொல்லாததற்குக் கவன்று சைத்தியோபசாரஞ் செய்து உணர்ச்சியை உண்டாக்கி உதயணனன் உயிருடன் இருக்கின்றனன் என்று கூறினன்.