sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
நாதவடிவானவளே என்று இறைவனை அழைப்பதும் நாதத்தின் முடிவில் நாதந்தம் இருப்பது என்று திருமந்திரமும் நாத விந்து காலாதி நமோ நம என்றும் நாதம் உணர்ந்தவர்கள் விளக்கினார்கள் என்றால் அதைப் படித்துவிட்டு பேசியவர்கள் அதைப்பற்றி அதிகம் பேசினார்கள்.
வேதங்களின் முடிவாக இருப்பது நாதம் நமசிவாய வாழ்க நாதன் தாள் வாழ்க என்பதும் ஓம்காரி என்பாள் அவள் ஒரு பெண்பிள்ளை என்பதும் இதற்கு சான்றாக அமையும் வரிகள்.
என்று உணர்வு பெற்றவரும் உண்மையை உணர்ந்தவரும் உலகில் அனைவரும் உணர உணர்த்த வல்லவருமான திருக்குறள் எழுதிய திருவள்ளுவர் உரைக்கின்றார்.
கர்த்தருக்கு பயப்படுதலே ஞானத்தின் ஆரம்பம் கர்த்தரை புரிந்து கொள்வதே ஞானம் என்ற வகையில் நாதம் அறியும் விதத்தில் நம் மனதை ஒரு நிலைப் படுத்துவோம்.
சத்சங்கம் தொடரட்டும்..... சத்சங்கத்தில் உபதேசம் குறித்து வெளிப்படையாக பேசமுடிவதில்லை அல்லது எல்லோரும் புரிந்து கொள்ளும்படி உபதேசம் பேசக்கூடியது இல்லை.
அதனை கருமாரி என்றும் கற்பகம் என்றும் கொய்யாப் பழம் என்றும் மாதுளம் பழம் என்றும் பார்ப்பான் என்றும் பறையன் என்றும் விளக்கி சினையாகு பெயர் என்றும் வினையாகு பெயர் என்றும் உரைப்பார்.
யோகப்பயிற்சிகள் பலப்பல இருப்பினும் உங்களுக்கு ஏதுவான பயிற்சிகளை நீங்கள் தேர்வு செய்து கொண்டு குருவின் துணையுடன் இறைமையை அடைய முயலலாம்.
நாம் உயிரோடு உள்ளவரை நமக்கு இறைமையை அடையும் சந்தர்ப்பம் இருக்கிறது புலன்கள் புலால் சரியாக இருக்கும் தருணத்திலேயே உண்மையை உணரவேண்டும் என்ற ஆவல் இருப்பது அவசியம்.
இன்பம் இயற்கையின் வெளிப்பாடு ஆனால் புரிதல் தன்மையின் பொருட்டு துன்பம் வெளிப்பட்டு இன்பம் துன்பம் என்ற இரண்டு சூழல்கள் உருவாக குழப்பமான மனநிலையில் மனிதன் வாழவேண்டி இருக்கிறது.
ஆளுக்கு ஒரு வழியை பிடித்துக்கொண்டு என்வழி சிறந்தது என்றும் அவர்வழி சரியில்லை என்றும் வழிமுறைகளில்கூட அநேக அசிங்கங்களை முறைமை செய்து பின்பற்றுகிறார்கள்.
சாதிகள் குலத்தில் ஏற்றத்தாழ்வுகள் பிறப்பு வழியில் உயர்வு தாழ்வு பிறவியின் பயனாகவே வசதியாக இருக்கின்றான் என்ற கோட்பாடுகள் பலவற்றை மதங்கள் உள்ளடக்கி இருக்கின்றன.
நாதம் ஓர் அனுபவம் அதை அடைய உபதேசம் இவற்றினை சரியாக போதிக்கும் வழிகாட்டி என ஒரு மனிதன் அறிந்து கொண்டால் இறைமையை அடைவதில் சிரமம் இருக்காது.
ஆன்மீக அனுபவத்தினை உணராமல் அப்படி இருப்பதை நூல்களின் மூலமோ அல்லது அடுத்தவரின் அனுபவத்தின் மூலமோ கண்டு பிடித்து தன்னை நிரூபிக்கும் முயற்சியை மட்டுமே அநேக வழிகாட்டிகள் நடைமுறை படுத்துகின்றனர்.
இறைமை அடைவதற்கு வழிகாட்டிகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதையும் இறைமை அடையும் தன்மை எப்படி வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் அடுத்த பதிவில் காண்போம்.
நாத அனுபவத்துடன் ரகசியத்தை உரைக்கும் நல்ல குரு கிடைக்கவும் உங்களின் முயற்சிக்கு பலனாக உண்மை உணர்த்திடவும் எல்லாம் வல்ல இறைவன் அருள்வாராக.
இந்துவாகவோ கிருஸ்துவராகவோ முகமதியராகவோ ஏன் இதுபோன்ற இன்னும் பல அமைப்பு சார்ந்த சிந்தனையுடன் இருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக அமைப்பை சார்ந்தவராகவோ நாம் இருக்கிறோம்.
மனிதன் சிறு சிறு வட்டங்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டு தனக்கான கூட்டத்துடன் இருப்பதை தவிர வேறு எதையும் செய்யாமல் தனது வாழ்நாளை முடிக்கிறான்.
சாதி மதம் மொழி நாட்டின் எல்லை என பலதரப்பட்ட குழுவாக மட்டுமே மனிதன் இருப்பதால் கடவுள் அல்லது உண்மை பற்றிய தெளிந்த ஞானம் அடைவதில்லை.
இதுபோல் தன்னையும் தனது சமூகத்தின் பிடியில் தான் சிக்கி இருப்பதையும் உணரும் ஒருவர் எப்படி இருப்பார் என்பது நாம் அப்படி ஆகும் பொழுது மட்டுமே அறிய முடியும்.
ஆணாகவோ பெண்ணாகவோ அலியாகவோ உணர்ச்சிகளின் தன்மையில் மாறுபாடுகளுடனோ இருப்பது என்பது வளர்க்கப்பட்ட விதத்தில் அமைகின்றது.
போதும் என்ற மனநிறைவும் படுத்தவுடன் உறங்கும் தன்மையும் உணவில் பாகுபாடற்ற நிலையும் எப்பொழுதும் எதற்கும் நன்றியுணர்வு கொள்ளும் மாண்பும் கடவுள் அனுபவம் பெற்றவரின் தன்மையாக இருக்கும்.
இனிப்பு காரம் அன்பு இரக்கம் பணிவு போன்ற வார்த்தைகள் எப்படி தனிமனிதன் அனுபவம் பொருத்து இருக்கிறதோ அப்படியே கடவுள் என்பதும் இருக்கிறது.
எப்படி ஊறுகாய் என்ற பொருள் அறிந்த நமக்கு ஊறுகாய் என்ற வார்த்தை கேட்டவுடன் நாக்கில் எச்சில் சுரக்கிறதோ அப்படி கடவுள் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் ஆனந்தம் உள்ளே ஊற்றெடுக்கும்.
சர்வவியாபியாக இருக்கும் ஒன்று நமக்குள்ளேயும் இருக்கிறது என்ற உண்மையை அறிந்த தமிழ் மொழி பேசும் மக்கள் அற்புதமான வார்த்தையில் அதை விளக்க முற்பட்டு கடவுள் என்ற பதத்தை அளித்தார்கள் கடவுளை அடையாத அடைய முடியாது என்ற நினைப்பில் இருக்கும் மனிதர்கள் தன்னை கடவுள் அறிந்தவர்களாக காட்டிக்கொள்ள முற்பட்டதன் விளைவு மதம் என்ற சடங்குமுறைக் கொள்கை.
கடவுளை அடைவதற்கு தேவையானது முதலில் அதைப்பற்றிய நம்பிக்கை அதே சமயத்தில் நம்பிக்கை கடந்த உண்மையை சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம்.
உண்மையில் கடவுள் அறிந்து கொள்ளும் மனிதன் ஆணவம் தான் என்ற அகந்தையை விட்டொழித்து தான் போதித்துக் கொண்டதை கடந்து தனக்குள் அமைதியான சூழலுடன் இறை நாதத்தினை அனுபவிக்கிறான்.
கடவுளை உணர்ந்தவர்கள் பிறர் கடவுளை உணர வேண்டும் என்ற ஆவலால் ஏற்படுத்திய வழிமுறைகள்கூட இன்று வெறும் சடங்காக பின்பற்றப் படுகிறதே அல்லாமல் அதன் மூலம் இறையை கடவுளை அடைய முற்படுவதில்லை.
மேலும் தன்னை சிறந்தவர்களாக காட்டிக் கொள்ள முயற்சிக்கிறார்களே தவிர தனக்குள் சிறந்த ஒன்று இருக்கிறது அதை அடைய வேண்டும் என்று முயற்சிப்பதில்லை.
மற்றபடி கடவுள் என்பது சிலையோ கல்லோ வார்த்தை சலனமோ எங்கோ ஒரு மூலையில் அல்லது உயர்ந்த இடத்தில் ஒளிந்திருக்கும் பொருளோ அல்ல.
மனிதம் வளரும் வழியை அடைவோம் மதங்களை மறந்தே வாழ்வில் சிறப்போம்... இதயத்தின் ஓசைபோல் என்னோடு இருக்கும் அன்பு உள்ளங்களே என்னை வாசிக்கும் புதிய உறவுகளே உங்களுக்கு வணக்கம் இறைவன் முக்காலத்துக்கும் சொந்தமாக இருக்கும் தருணத்தில் கடந்த காலத்தில் மட்டும் இருந்ததைப்போல் ஆண்டவன் என்று அழைப்பதற்கு சரியான காரணம் இருக்கவே செய்கிறது.
நம்மை ஆளும் பொருளாக இருப்பதால் நான் என்ற அகம் வளர்ந்து தன்னை மறைத்துக் கொண்டதால் ஆண்டவன் என்று அழைக்கப்பட்டது உணர்ந்தவர்கள் தன்னை தனது அகந்தையை மதிக்கவேண்டும்.
கற்பகம் விநாயகர் மதுரை அங்கயற்கன்னி மீனாட்சி கருமாரி இவைகள் உண்மைக்கு வழிவகுக்கும் பொருளின் பெயர்கள் என்று உபதேசம் அறிந்தவர்களுக்கு புரியும்.
ஆனந்த ரூபன் அனாதையாய் இருப்பவன் எனக்கு ஒரு வடிவம் தந்து தனக்கு ஒரு வடிவம் இல்லா தயாபரன் துணையுடன் இந்த சத்சங்கம் பகுதியை எழுதுகிறேன்.
இந்த அற்புதமான உடம்பு நம்மை பாதுகாப்புடனும் நமது உணர்வுகளை சிந்தனை முடிவுகளை கருத்துப் பரிமாற்றத்தினை வெளிப்படுத்தும் ஆற்றலுடனும் இருக்கிறது.
உயிர் இல்லாத உடம்பு அதன் இயக்கத்தை இழந்து அழிந்து விடுகிறது காட்சிப் பொருளாக இருக்கும் உடம்பு உடம்பினை இயக்கும் உயிர் இதை விருப்பத் தேர்வின் மூலம் தன் சுயதேவைக்கு ஏற்ப இயக்கிக்கொள்ளும் மனம் என்பதை நினைவில் நிறுத்துவோம்.
உடம்பின் இயல்பு தோன்றி வளர்ந்து பிற உடம்பினை தோற்றுவித்து பின் தளர்ந்து அழிந்து விடுவது மேலும் இதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட கால எல்லை நிர்ணயம் செய்யப்பட்டு இருக்கிறது.
உடம்பும் அதன் அசல் தன்மையும் மிகவும் எளிதில் புரிந்து கொள்ளும்படி இருப்பினும் உடம்பில் ஆற்றலை முழுமையாக எல்லோரும் பயன்படுத்துவது இல்லை.
உடம்பினையும் உயிரையும் உணரும் ஒருவர் இதை உணர்வதாகிய நான் என்பது எனது மனம் என்று புரிந்து நான் என்பதை எப்படி பயன் படுத்த வேண்டும் என்பதை அறிவார்.
மேலும் அதன் மீது நமது தாக்கத்தை செலுத்த முடியும் என்பதும் புலன்களின் செயல்பாடுகளை நம்மால் மறுக்க முடியும் என்பதும் உடம்பினை கவனிப்பதால் புரிய வருகிறது.
உண்மையை தேடுபவர்களுக்கும் உண்மையை அறிய முற்படுவோருக்கும் உண்மையை புரிந்து கொள்ள முடியாத அறிவிளிகளுக்கும் இந்த சூழல் விடியலை உருவாக்கட்டும்.
வள்ளுவர் உலகத்தினை அடிப்படையாக துவக்கமாக கொண்டு இருக்கிறது என்று சொன்னதால் உண்டு என்று நமக்கு நாமே முற்றுப்புள்ளி வைக்கக்கூடாது.
நற்றாள் தொழாஅர் எனின் என்ற அடுத்த குறள் வழியே நமக்கு உரைப்பது படிப்பதின் மூலம் பெறும் அறிவால் என்ன பயன் உணர்ந்தவரின் நற்றாள் தொழாவிட்டால்.
அணுகாத அணுக இயலாத அணுக வேண்டியதில்லை என்ற நினைப்பில் இருக்கும் அன்பு உள்ளங்களே உங்களுக்கு உரைப்பது மற்றையான் செத்தாருள் வைக்கப்படும் என்று உரைக்கும் ஒன்றே உபதேசம்.
அதை உங்களின் அருகாமையில் ஞானம் பெற்ற மனிதர்கள் இருப்பின் அவர்களிடத்தில் கேட்டு அதை அறிந்து பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்திடுவீர்களாக.
அது எப்போ ஊருக்குப் போய்ச்சேரும் என்பதைப்பற்றி அக்கறைகொள்ள வேண்டியதில்லை ஓடிக்கொண்டிருந்தாலே போதும் என்று எண்ணிக்கொண்டவர்கள்போல் பயணிகள் அத்தனைபேரும் மனிதப் பொதிகளாய் உள்ளே அடைபட்டுக் கிடந்தனர்.
அதன் கடைசிப் பெட்டியின் வாசலோரமாகவிருந்த நடைபாதையில் பழைய பத்திரிகைகளை விரித்துவிட்டு நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்த பலபேரில் அவனும் ஒருவனாகப் படுத்திருந்தான்.
இரண்டுபேர் மட்டும் அமரக்கூடிய இருக்கையில் யன்னல் ஓரமாக ஒருக்கழித்திருந்த விஜயா ஆரம்பத்திலிருந்தே அவனைக் கவனித்துவந்தாள்.
அந்த ரயில் கொழும்புகோட்டையிலிருந்து புறப்பட்டபோது நின்றபடி பயணம்செய்து கொண்டிருந்தவர்களில் அவன் ஒருவன்தான் கடைசியில் ஓடிவந்து தொற்றிக்கொண்டான்.
ரயிலின் ஆட்டத்திற்கேற்ப அசைந்து எப்படி விழுந்துகொள்ளாமல் நிற்பது என்பதை ஒரு கலையாகப் பயின்றவன்போலவும் நிற்பதற்கு இந்த இடமாவது கிடைத்ததேயெனத் திருப்திப்பட்டவன்போலவும் அவன் தோன்றினான்.
அதற்காக நிற்க ஒரு அடிகூட இடமில்லாமல் அவதிப்பட்டவனுக்கு இருக்கையில் வசதியாய் இருப்பவள் இரக்கப்படுவதில் என்ன பிழை இருக்கிறது?
அது எழுப்பிய தாளத்திற்கேற்ப இருபுறமும் ஆடியாடி நித்திரையானவர்களும் இடைக்கிடை குப்புற விழுந்து உடன் சமாளித்துக்கொண்டு தலை நிமிர்த்தியவர்களும் கூரையை நோக்கி வாயைத் திறந்தபடி உலகை மறந்தவர்களும் தலையை அடுத்தவர் தோளில் சாய்த்துக்கொண்டவர்களும் கண்ணைத் திறந்தபடி நித்திரை செய்யும் கலையைப் பயின்றவர்களும் வாயிலிருந்து வடிவதை ஒழுங்காகப் புறம் கையால் துடைத்துக் கொண்டவர்களுமாகத் தன்னைச் சுற்றியிருந்த கூட்டத்தை விஜயா அக்கறையுடன் அவதானித்தாள்.
அவளுக்கு நேர் முன்னால் இருந்த நடுத்தர வயதுத் தம்பதிகள் ஏற்கனவே ரயிலில் நித்திரைகொண்டு பழக்கப்பட்டவர்கள்போல் அவளுக்குத் தோன்றியது.
மனைவி தன்மடியில் சாய்ந்திருக்க அவர் ஏதோ கை நிறையப் பூப்பந்தை வைத்திருப்பவர்போன்ற திருப்தியிலும் ஆழ்ந்த நித்திரையிலும் தன்னை மறந்திருந்தார்.
நடை பாதையில் கோணலும் மாணலுமாகப் படுத்திருந்தவர்கள் இருக்கைகளில் இருந்தவர்களிலும் பார்க்க உலகை மறந்து நித்திரை கொண்டிருந்தார்கள்போல் அவளுக்குத் தோன்றியது.
போத்தலில் வார்த்துக் கொண்டுவந்த தண்ணீரில் இரு மிடறு குடித்துத் தன் தன் கண்களையும் மனதையும் சீர்படுத்திக்கொண்டு திரும்பவம் தேடினாள்.
கால்களை நீட்ட இடமில்லாததால் மடக்கியபடி அவன் படுத்திருந்தபோதும் அவன் ஆழ்ந்த நித்திரையிலிருந்தான் என்பதைஅவனின் ஒரே ஒழுங்கில் அசையும் உடலிலிலிருந்து அறிந்துகொண்டாள்.
கையில் கட்டிய மணிக்கூட்டைப் பார்த்தபோது மூன்று மணித்தியாலம் நன்றாய் நித்திரை கொண்டுவிட்டேனென்று தனக்குத்தானே கூறிச் சந்தோசப்பட்டுக்கொண்டாள்.
அவன் படுத்திருந்த திக்கை அவள் திரும்பிப் பார்த்தபோது நித்திரை குழப்பப்பட்டு எழும்பி நின்றவனைப் பாவம் வாசலுக்கு வெளியே அவசரம் அவசரமாக இறங்க முயற்சித்துக்கொண்டிருந்த பயணிகள் எல்லாப் பக்கமும் தள்ளியும் இழுத்தும் சென்றனர்.
அவளுக்கு முன்னாலிருந்த தம்பதிகளும் மேலேயிருந்த தமது பொதிகளை ஒவ்வொன்றாய்க் கையிலெடுத்து இறங்கிச் செல்ல முயன்றுகொண்டிருந்தார்கள்.
சேலைத் தலைப்பைத் தோள்மேலாய் இழுத்து மூடிக்கொண்டு வட்டமான கரிய விழிகளால் தனது அசைவுகளையே நோட்டம் விட்டுக்கொண்டிருந்தவளை அவன் கண்டதும் அவள் முன்னாலிருந்த வெற்றிடமும் அவனை வாவென்று அழைத்தது.
அவன் ஏனோ தடுத்து நிறுத்தப்பட்டவன் போலவும் முன்பின் அறிமுகமில்லாத ஒரு அழகிய இளம் தமிழ் பெண்ணின் முன்னால் இருக்கத் தயங்கியவன்போலவும் சிறிது நேரம் ஒதுங்கி நின்றான்.
அவனைத் தான் இடைவிடாது கவனிப்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்துகொண்ட விஜயா யன்னலுக்கு வெளியே மெல்லமாய்ப் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
நாளை காலையானதும் அம்மா அங்கே குசினிக்குள் தலைக்குமேல் வேலையாக இருந்தாலும் அடிக்கடி வெளி வாசலையும் எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள்.
அப்பாவோ வழக்கம்போல் முற்றத்தைக் கூட்டித் துப்பரவாக்குவதற்குப் பதிலாக வெளிக் கேட்டைத் திறந்துவிட்டு றோட்டைக் கூட்டிக்கொண்டிருப்பார்.
இடைக்கிடை வீட்டு வாசலுக்குள் எட்டிப் பார்த்து பஸ் இன்னும் வந்தபாடில்லையென்று ஏமாற்றத்துடன் அம்மாவுக்கு அறிவித்துக்கொண்டிருப்பார்.
நானோ அவர்களைப்பற்றி ஒரு சிறிதும் சிந்தியாமல் இந்த இளைஞன் அடுத்து என்ன செய்யப்போகிறானென்று அறிந்தால் போதும் என்ற ஆவலுடன் கண்களைச் சொருவவிடாமல் அவதானித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.
யன்னலுக்கு வெளியே திரும்பியிருந்த விஜயாவைத் தன்னோடு பயணமாகும் இன்னொரு பிரயாணியாகக் கருதிதியவன்போல் அவளுக்கு முன்னால் வெறுமையாயிருந்த இருக்கையில் தயக்கத்துடன் அமர்ந்துகொண்டான்.
அவளொரு சாதாரண பெண்ணாக முதல் பார்வையில் தோன்றினாலும் நன்றாய்க் கவனிப்பவர்களின் கண்ணில் நறுக்கியெடுத்ததுபோன்ற முகத்துடன் அடக்கமானதொரு அழகியாகத்தானிருப்பாள்.
அவளின் கறுப்பும் இல்லாத சிவப்பும் இல்லாத நடுத்தர நிறத்தையும் இதழ்களில் கூப்பிட்டவுடன் ஓடிவந்து உட்காரும் புன்னகையையும் கனவுகள் புதைக்கப்பட்ட கன்னக் கதுப்பையும் அவர்கள் காணத் தவறமாட்டார்கள்.
ஒட்டுமொத்தமாய் யாழ்ப்பாணத்துப் படித்த இளம் ஆள் கொழும்பிலுள்ள ஏதோவோரு கந்தோர் சிறையில் என்னைப்போல் ஆயுட் தண்டனை அனுபவிக்கும் இன்றைய உத்தியோகத்தனும் நாளைய ஏழையுமாயிருக்கவேண்டும்.
தாய் எழுதிய கடிதத்தின் வரிகள் நினைவுக்கு வந்ததும் முன்னால் நித்திரையிலிருந்தவன் மீது வைத்திருந்த பார்வையை எடுத்து யன்னலுக்கு வெளியே எறிந்தாள்.
நாற்பது வயதுக்கு மேலிருந்தால் தலையில் மயிரைத் தேடித்தான் கண்டு பிடிக்கவேண்டிவரும் இவனுக்கிருப்பதுபோல் உசார் இல்லாமல் ஆள் சோர்ந்துபோயிருப்பார்.
வயது ஏன் கூடிப்போனதென்றால் எனது சாதகத்தில் சனியோ செவ்வாயோ காலை மடக்கிய காரணத்தால் பார்க்க வந்தவர் ஒருவரது சாதகத்தோடும் ஒத்துவரவில்லை.
அவன் போனபிறகுதான் சே அவனைக் காதலித்திருக்கலாமே என்று எண்ணித் தம்மையே நொந்துகொண்டவர்கள் பலர் என்னோடும் வேலைசெய்தார்கள் வெளியிலும் இருந்தார்கள்.
நானும் நினைத்திருந்தால் காதல் என்ற பெயரில் கொழும்பு கடற்கரையிலும் கோயில் திண்ணைகளிலும் மாறி மாறி அகப்பட்ட ஒருவனோடு சுற்றி என் இளமைக்காலக் கனவுகளுக்கு உருவமும் ஊட்டமும் கொடுத்திருக்கலாம்.
முன்னால் இருந்த இளைஞன் இருக்கை மூலையில் இருந்து நித்திரைகொண்டு பழக்கம் இல்லாததாலோ எதிரே ஒரு இளம் பெண் விழிகள் மினுங்கத் தன்னைக் கடைக் கண்ணால் பார்த்தபடி இருந்ததாலோ தொடர்ந்து அந்த இருக்கையின் சௌகரியத்தை அனுபவிக்க முடியாதவனாய் எழுந்து உடையைச் சரிசெய்துகொண்டு மீண்டும் உட்கார்ந்துகொண்டான்.
என்னைப் புத்திசாலிப் பெண் என்று காட்டிக்கொள்ளாவிட்டாலும் அடக்கமானவள் எல்லாரையும் மதிக்கத் தெரிந்தவள் அளவாகவும் கவனமாகவும் பேசுபவள் என்று இவன் அறிந்து எனக்கு மதிப்புத் தந்தாலே போதும் ஒரு பெண் ஒரு ஆணிடமிருந்து இதைவிட வேறெதை எதிர்பார்க்கிறாள்?
ஆனாலும் ரயில் பயணத்தில் சந்தித்துக் கடைசியில் இறங்கியதும் நினைவிலிருந்து ஒரேயடியாய் மறந்துபோகக்கூடிய ஆண்போல இவன் இல்லையே.
இதுவரை ரயிலில் மட்டும் தனியாக எத்தனை பயணங்கள் செய்திருப்பேன் எனக்கு முன்னாலும் பக்கத்திலும் எல்லா வயதிலும் எத்தனை ஆண்கள் பயணித்திருக்கிறார்கள்?
வழியெல்லாம் சிரிக்கவைத்தே பொழுது போக்கியவர்களும் இல்லாத சகோதர வாஞ்சையை இழுத்துப் பிடித்து உறவு கொண்டாட முயன்றவர்களும் அவர்களுள் ஒரு சிலர் என் உடம்பின் வசதியாய் கிடைத்த பகுதிகளில் தெரியாத் தனமாகப் படுவதுபோல் தொட்டும்தடவியும் சுய இன்பம் அனுபவித்தவர்களும் நான் ஏமாந்த ஒரு சில கணங்களில் என் மார்பில் அழுத்தி எல்லையற்ற சுகம் கண்டவர்களும் இப்படி நிறையப்பேர் இருந்தார்கள்.
இவர்கள் நாம் எல்லாரும் படித்த யாழ்ப்பாணத்தார் என்று சொல்லிப் பெருமைப்பட்டுக்கொள்வதில் மட்டும் தம்மை உயர்த்திக் கொள்ள மறப்பதில்லை இருட்டிலும் நெருக்கத்திலும் தமது மனதைத் தாமே அழுக்காக்கிக் கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டும்போது இந்த நாம் எல்லாரும் படித்த யாழ்ப்பாணத்தார் என்ற உணர்வு எங்கேபோனது?
என்னை இதுவரை பார்க்கவந்தவர்கள் வாசலைக் கடந்து வீட்டினுள்ளே நுழையும்போது மட்டும் தாம் ஏறிவந்த வெண்குதிரையைத் தெருவில் நிறுத்திவிட்டு வந்த ராஜகுமாரன்போல் அட்டகாசத்துடன் நடந்துகொள்வார்கள்.
தேனீரையும் குடித்து வடையும் சாப்பிட்டுக் கையைத் துடைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே சுவரில் மாட்டியிருந்த அத்தனை படங்களையும் நோக்கம் எதுவுமில்லாமல் நோட்டம் விட்டுப் பிறகு மௌனமாய் என் சேலைக் கரையைப் பார்ப்பதுபோல் பாசாங்கு செய்த கையோடு கண்களை மேலே தவழவிட்டு இடையில் இடறி விழுந்து கடைசியில்முகத்தை மொய்க்கும் வரையிலான ஒரு கணத்துக்குள் எப்படி அந்தப் புதியவன் என்னை உண்மையாய் அறிந்துகொள்ளப்போகிறான்?
சிலவேளை அறை மூலையில் என்னோடு இருந்து என்னை ஒரு மணி நேரம் இண்டர்வியூ செய்ய விரும்புவானேயன்றி நானும் அவனை அதேபோல் செய்ய ஒப்புதல் தருவானா?
என்றாலும் நாளையன்றைக்கு நூறாவதாக வரப்போகும் நாற்பத்தைந்து வயதுக்காரனிடமாவது எனக்கு உன்னைப் பிடிக்கவில்லை என்று என்னால் சொல்லமுடியுமா?
என் அம்மா அப்பாதான் இப்படி அறிவற்றுப்போய் அரை நூற்றாண்டைத் தொட்டுக்கொண்டிருப்பவனுக்கு என்னை ஓம் போடவைக்க முயன்றால் சமூகத்தில் நீதியும் சாத்திரமும் எங்கேபோய் ஒழிந்துகொண்டன?
தன்னிலும் பதின்மூன்று வயது குறைவான பெண்ணின் அழகையும் இளமையையும் தனக்குச் சாதகமாகக் கருதாது அவளின் கனவுக்கும் உணர்வுக்கும் மதிப்பளித்த இந்த இளைஞன் நிச்சயம் நல்லதொரு கணவனாகவும் வருவான்.
ரயில் பெட்டிக்குள் எங்கும் எல்லாரும் வீட்டுக்குப்போகும் அவசரத்தில் எதை வைத்தோம் எதை எடுத்தோம் என்ற அறிவில்லாமல் அந்தரப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.
விஜயாவுக்கு இந்தப் பதில் பிடித்துக்கொண்டதால் தொங்கிக்கொண்டிருந்த சேலையை அள்ளி எடுத்துக்கொண்டு இறங்கும் ஆட்களைத் தொடர்ந்து போய் வெளியே இறங்கச் சென்றாள்.
அவளுக்குப் பின்னால் விஜயாவின் சூட்கேஸையும் தனது பேக்கையும் இரு கைகளிலும் தூக்கிக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்து தனது பேக்கை மட்டும் ப்ளாட்போமில் காத்திருந்தவளிடம் கொடுத்தான்.
பருத்தித்துறை பஸ்ஸில் இன்றைக்கு ஏறப்போகிறவர்கள் நாங்கள் இருவர் மட்டும்தான் என்று விஜயா கற்பனை பண்ணிக்கொண்டாளாயினும் இது நல்ல ஆரம்பம் என்று தனக்குள் எண்ணி மனம் பூரித்துக்கொண்டாள்.
இதை அவள் மன்றாடிக் கேட்டாள் போலும் அவன் முகத்தில்அப்போது தோன்றி மறைந்த சிந்தனை ரேகைகள் அவன் ஆழமாய் யோசிக்கிறான் என்பதை அவளுக்குஉணர்த்தின.
விஜயா வீட்டினுள்ளே செல்ல மறந்து முன் வாசல் கேட்டை கைகளால் இறுகப் பற்றியபடி தன் கண் முன்னால் மறைந்த அந்த பஸ் போன திக்கையே பார்த்து நின்றாள்.
இதை அப்போதே சொல்லியிருந்தால் என்னோடு இன்னும் சில மணிநேரம் பொழுதைப் போக்கியிருப்பான் என் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டுப்போங்கள் என்று அழைத்தபோது தயக்கத்துடனாவது ஒப்புக்கொண்டிருப்பான்.
இனியென்ன பழையபடி நாளை இன்னொருவன் அடுத்து இன்னுமொருவன் இன்னும் எத்தனையோ நடுத்தர வயதுக்காரர்கள் மனைவியை இழந்தவர்கள் அல்லது விட்டுப் பிரிந்தவர்கள் தடி பிடித்தவர்கள் பிள்ளைகுட்டிக்காரர்கள்.
ஆங்கில நூலின் தமிழாக்கம்... முழு மஹாபாரதமும்... தமிழில்... உரைநடையில்... காணொளியில்... இணையத்தில்... பதிவின் சுருக்கம் பாண்டவர்களைப் பீடித்த கிருதவர்மனைக் கண்டு திரும்பி வந்த சாத்யகி கிருதவர்மனை வீழ்த்தியது யானைப்படையுடன் சாத்யகியைச் சூழ்ந்து கொண்ட ஜலசந்தன் ஜலசந்தனின் கரங்களையும் தலையையும் வெட்டிக் கொன்ற சாத்யகி... சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரனிடம் சொன்னான் ஓ மன்னா திருதராஷ்டிரரே சிதறாத கவனத்துடன் கேட்பீராக.
அந்தப்படை உயர் ஆன்ம ஹிருதிகன் மகனால் கிருதவர்மனால் முறியடிக்கப்பட்டு பார்த்தர்கள் வெட்கத்தால் அவமானமடைந்து உமது துருப்புகள் மகிழ்ச்சியில் குதூகலித்த போது அடியற்றத் துன்பக் கடலில் மூழ்கிப் பாதுகாப்பை வேண்டிக் கொண்டிருந்த பாண்டவர்களுக்கு எவன் பாதுகாவலனாவானோ அந்த வீரனான சிநியின் பேரன் சாத்யகி அந்தப் பயங்கரப் போரில் உமது படையால் உண்டாக்கப்பட்ட அந்தக் கடும் ஆரவாரத்தைக் கேட்டு விரைவாகத் திரும்பி கிருதவர்மனை எதிர்த்து வந்தான்.
பிறகு சாத்யகி தன் எதிரியின் தேரோட்டியைத் துளைத்து தன் எதிராளியின் படைகளைப் பீடிப்பதற்காகப் பின்னவனின் கிருதவர்மனின் பின்புறத்தைக் காத்தவர்களைக் கூரிய கணைகள் பலவற்றால் துளைத்தான்.
ஓ ஏகாதிபதி திருதராஷ்டிரரே துரோணரின் படைப்பிரிவாலான பெருங்கடலைக் கடந்து போரில் கிருதவர்மனை வென்றதால் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அந்த வீரன் சாத்யகி தன் தேரோட்டியிடம் அச்சமில்லாமல் மெதுவாகச் செல்வாயாக என்றான்.
எனினும் தேர்கள் குதிரைகள் யானைகள் காலாட்படைவீரர்கள் ஆகியவற்றால் நிறைந்த அந்த உமது படையைக் கண்ட சாத்யகி மீண்டும் தன் தேரோட்டியிடம் துரோணரின் படைக்கு இடது பக்கத்தில் நீ காண்பதும் மேகங்களைப் போன்ற கரிய நிறத்தில் தெரிவதுமான பெரிய படைப்பிரிவானது எதிரியின் யானைகளைக் கொண்டிருக்கிறது.
திரிகர்த்தர்களின் நாட்டைச் சேர்ந்த அந்தப் போராளிகள் அனைவரும் அரச பிறவி கொண்டவர்களும் பெரும் வில்லாளிகளும் போரில் பெரும் ஆற்றலை வெளிப்படுத்த வல்லவர்களும் தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடிமரங்களையுடைய சிறப்புமிக்கத் தேர்வீரர்களுமாவர்.
இப்படிச் சொல்லப்பட்ட அந்தத் தேரோட்டியானவன் முகுந்தன் சாத்வதனின் சாத்யகியின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து மெதுவாகச் சென்றான்.
கொடிமரம் பொருத்தப்பட்டதும் சூரியனின் காந்தியைக் கொண்டதுமான அந்தப் பிரகாசமான தேரில் பூட்டப்பட்டிருந்தவையும் சாரதிக்கு முற்றிலும் கீழ்ப்படிந்தவையும் காற்றின் வேகத்தைக் கொண்டவையும் குந்த குருக்கத்தி மலர் அல்லது நிலவு அல்லது வெள்ளியைப் போன்று வெண்மையாக இருந்தவையுமான அந்தச் சிறந்த குதிரைகள் அவனை சாத்யகியை அந்த இடத்திற்குச் சுமந்து சென்றன.
சங்கின் நிறத்திலான அந்த அற்புதக் குதிரைகளால் இழுக்கப்பட்டு அவன் போரிட முன்னேறிய போது அந்தத் துணிச்சல்மிக்க வீரர்கள் எளிதாக அனைத்தையும் துளைக்கவல்லவையும் பல்வேறு வகைகளிலான கணைகளை இறைத்தபடி தங்கள் யானைகளுடன் அவனை சாத்யகியை அனைத்துப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்து கொண்டனர்.
கோடையின் முடிவில் மலைச்சாரலில் மழைத்தாரைகளைப் பொழியும் பெரிய மேகங்களைப் போல அந்தச் சாத்வதனும் சாத்யகியும் தன் கூரிய கணைகளை ஏவியபடி அந்த யானைப் படைப்பிரிவுடன் போரிட்டான்.
சிநிக்களில் முதன்மையானவனால் சாத்யகியால் ஏவப்பட்டவையும் இடியின் தீண்டலுக்கு ஒப்பானவையுமான அந்தக் கணைகளால் கொல்லப்பட்ட அந்த யானைகள் தங்கள் தந்தங்கள் முறிந்து உடல்கள் குருதியால் நனைந்து தலைகளும் மத்தகங்களும் பிளக்கப்பட்டு காதுகள் முகங்கள் மற்றும் துதிக்கைகள் துண்டிக்கப்பட்டு பாகர்களை இழந்து களத்தில் இருந்து தப்பி ஓடத் தொடங்கின.
அவை ஓ மன்னா திருதராஷ்டிரரே கொடிமரங்கள் வெட்டப்பட்டு பாகர்கள் கொல்லப்பட்டு கம்பளங்கள் தளர்ந்து அனைத்துத் திசைகளிலும் ஓடிச்சென்றன.
சூரியன் அல்லது நெருப்புக்கு ஒப்பான யுயுதானனின் சாத்யகியின் கணைகளால் இப்படிப் பீடிக்கப்பட்ட அந்த யானைப்படைப்பிரிவு அனைத்துத் திசைகளிலும் தப்பி ஓடியது.
அந்த யானைப்படைப்பிரிவு அழிக்கப்பட்ட பிறகு வலிமைமிக்க ஜலசந்தன் நிதானமாக முயன்று வெண்குதிரைகளால் இழுக்கப்பட்ட யுயுதானனின் தேரின் முன்பு தன் யானையை வழிநடத்திச் சென்றான்.
தங்க அங்கதங்கள் காது குண்டலங்கள் கிரீடம் ஆகியவற்றைச் சூடியவனும் சிவந்த சந்தனக் குழம்பை மேனியில் பூசியிருந்தவனும் சுடர்மிக்கத் தங்க ஆரத்தைத் தன் தலையில் சூடியிருந்தவனும் மார்புக் கவசத்தால் மார்பு மறைக்கப்பட்டவனும் தன் கழுத்தில் பிரகாசமான தங்க ஆரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனும் பாவமற்ற ஆன்மா கொண்டவனுமான அந்த வீரன் ஜலசந்தன் ஓ மன்னா தன் யானையின் தலையில் அமர்ந்து தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் வில்லை அசைத்துக் கொண்டு மின்னலின் சக்தி ஊட்டப்பட்ட மேகத்தைப் போலப் பிரகாசமாகத் தெரிந்தான்.
துள்ளும் கடலைத் தடுக்கும் கரையைப் போலச் சாத்யகி இத்தகு சீற்றத்துடன் தன்னை அணுகிய அந்த மகதர்களின் ஆட்சியாளனுடைய ஜலசந்தனுடைய சிறந்த யானையைத் தடுத்தான்.
அப்போது ஓ மன்னா கோபமூட்டப்பட்ட அந்த ஜலசந்தன் சில கணைகளால் சிநியின் பேரனுடைய அகன்ற மார்பைப் பெரும்பலத்துடன் துளைத்தான்.
அந்த விருஷ்ணி வீரன் சாத்யகி வில்லை வளைத்துக் கொண்டிருந்த போது அவன் ஜலசந்தன் நன்கு கடினமாக்கப்பட்ட மற்றொரு கூரிய பல்லத்தால் அதை அறுத்தான்.
பிறகு ஓ பாரதரே சிரித்துக் கொண்டே இருந்த மகதர்களின் வீர ஆட்சியாளன் ஜலசந்தன் வில்லற்ற சாத்யகியை ஐந்து கூரிய கணைகளால் துளைத்தான்.
எனினும் வீரத்தையும் வலிமைமிக்கக் கரத்தையும் கண்ட சாத்யகி ஜலசந்தனின் கணைகள் பலவற்றால் துளைக்கப்பட்டாலும் கிஞ்சிற்றும் நடுங்கவில்லை.
மேலும் பெருங்கூர்மை கொண்ட மற்றொரு க்ஷுரப்ரத்தால் ஜலசந்தனின் வில்லைக் கைப்பிடியில் அறுத்து மேலும் மூன்று கணைகளால் அவன் ஜலசந்தனையும் துளைத்தான்.
அந்தக் கடும்போரில் மாதவனின் சாத்யகியின் இடது கரத்தைத் துளைத்துச் சென்ற அந்தப் பயங்கர வேலானது சீறும் பெரும் பாம்பொன்றைப் போலப் பூமிக்குள் நுழைந்தது.
இப்படி இடது கரத்தில் துளைக்கப்பட்டவனும் கலங்கடிக்கப்பட முடியாத ஆற்றலைக் கொண்டவனுமான சாத்யகி முப்பது கூரிய கணைகளால் ஜலசந்தனைத் தாக்கினான்.
பிறகு வலிமைமிக்க ஜலசந்தன் தன் கத்தியையும் காளைத் தோலாலானதும் நூறு நிலவுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான பெரிய கேடயத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு கத்தியைச் சிறிது நேரம் சுழற்றிய பிறகு அந்தச் சாத்வதனின் மேல் அதை வீசினான்.
சிநியின் பேரனுடைய சாத்யகியின் வில்லை அறுத்த அந்தக் கத்தி நெருப்புக்கோளத்தின் பிரகாசத்துடன் கீழே பூமியில் விழுந்து கிடப்பது தெரிந்தது.
பிறகு அந்த யுயுதானன் சாத்யகி எவரையும் துளைக்கவல்லதும் சாலமரத்தின் கிளையைப் போலப் பெரிதானதும் இந்திரனின் வஜ்ரத்திற்கு ஒப்பான நாணொலியைக் கொண்டதுமான மற்றொரு வில்லை எடுத்து வளைத்து சினத்தால் நிறைந்து ஜலசந்தனை ஒற்றைக் கணையால் துளைத்தான்.
மது குலத்தில் முதன்மையானவனான அந்தச் சாத்யகி சிரித்துக் கொண்டே ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த ஜலசந்தனின் கரங்களிரண்டையும் இரு க்ஷுரப்ரங்களால் அறுத்தான்.
அதன்பேரில் இரு பரிகங்களைப் முள் பதித்த கதாயுதங்கள் போலத் தெரிந்த அந்தக் கரங்கள் இரண்டும் மலையில் இருந்து விழும் ஐந்து தலை பாம்புகளைப் போல அந்த முதன்மையான யானையிலிருந்து கீழே விழுந்தன.
பிறகு சாத்யகி அழகிய பற்களைக் கொண்டதும் அழகிய காதுகுண்டலகள் இரண்டால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்ததுமான தன் எதிராளியின் ஜலசந்தனின் பெரிய தலையை மூன்றாவது க்ஷுரப்ரத்தால் அறுத்தான்.
ஓ மன்னா போரில் ஜலசந்தனைக் கொன்ற அந்தச் சாத்வதன் சாத்யகி விரைவாக அந்த யானையின் முதுகில் இருந்த மர அமைப்பை அம்பாரியைக் கீழே தள்ளினான்.
சாத்வதனின் கணைகளால் பீடிக்கப்பட்ட அந்தப் பெரும் விலங்கு வலியால் கடுமையாகப் பிளிறிக் கொண்டே மூர்க்கமாக ஓடி நட்புப் படைப்பிரிவுகளை நசுக்கியது.
பிறகு ஓ ஐயா திருதராஷ்டிரரே அந்த விருஷ்ணிகளில் காளையால் சாத்யகியால் ஜலசந்தன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட உமது துருப்புகளுக்குள் ஓலங்கள் எழுந்தன.
அதேவேளையில் ஓ மன்னா திருதராஷ்டிரரே வில் தரிப்போர் அனைவரிலும் முதன்மையான துரோணர் வேகமான குதிரைகளால் சுமக்கப்பட்ட வலிமைமிக்கத் தேர்வீரனான யுயுதானனை சாத்யகியை அணுகினார்.
குருக்களில் காளையர் கௌரவர்கள் பலர் சினத்திலும் செருக்கிலும் பெருகும் சிநிக்களின் காளையைக் சாத்யகியைக் கண்டு துரோணருடன் சேர்ந்து சீற்றத்துடன் அவனை நோக்கி விரைந்தனர்.
அப்போது ஓ மன்னா திருதராஷ்டிரரே பழங்காலத்தில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையில் நடந்த பயங்கரப் போருக்கு ஒப்பாக ஒரு புறத்தில் குருக்களையும் துரோணரையும் மற்றும் மறுபுறத்தில் யுயுதானனையும் கொண்ட ஒரு போர் அங்கே தொடங்கியது என்றான் சஞ்சயன்.
முக்தன் அரண்மனை வாயிலை அடைந்ததும் அங்கே அவனுக்காகக் காத்திருந்த உத்தரனின் அகத்தளக் காவலன் கஜன் ஓடி அருகே வந்து மூத்தவரே உங்களை உடனே அழைத்து வரும்படி இளவரசரின் ஆணை என்றான்.
நானேகூட உங்கள் இல்லத்தை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லையென்றால் அப்படியே சென்று இளவரசர் ஆணையிட்டார் என்று ஏதேனும் படைப்பிரிவுக்குள் நுழைந்துகொள்ளலாமா என்று பார்த்தேன் என்றான்.
மைய அரண்மனையின் வலப்பக்கம் கையணைப்பாக இருந்த உத்தரனின் அரண்மனையை இடைநாழிகளினூடாக அணுகியபோது கஜன் அருகே வந்து சற்றுமுன் பேசும்போது இந்த எண்ணம் எனக்கு வந்தது மூத்தவரே.
ஆணையைப் பெற்ற வீரன் அவ்வாறே என்று சொல்லி வணங்கி வெளியே வந்து வாளால் முதுகை சொறிந்துகொண்டு திரும்பிப்போய் தன் பழைய பணியில் ஈடுபடத் தொடங்கிவிடுவான்.
அவர்களின் நோக்கை தன் உடலில் இலைகள் வருடுவதுபோல உணர்ந்தபடி தங்கள் ஆணைப்படி இந்த வீணனின் தலையை வெட்டுகிறேன் இளவரசே என்றபின் கஜனிடம் வா என்றான் முக்தன்.
நீ சொன்னதை நன்றாகவே நான் புரிந்துகொண்டுவிட்டேன் என்றபடி அவனை இழுத்து வெளியே கொண்டுவந்த முக்தன் சிரித்தபடி நீயே அஞ்சிவிட்டாயே என்றான்.
நான் நீங்கள் இப்போது என்று அவன் ஆவலும் பதற்றமுமாக சொல்தடுக்கி பேசத்தொடங்க அவன் கையை விட்டுவிட்டு இரு நான் வருகிறேன் என்றபின் மீண்டும் உள்ளே சென்ற முக்தன் உத்தரன் முன் தலைவணங்கி தங்கள் ஆணை நிறைவேற்றப்பட்டது என்றான்.
சேடியர் சிரிக்க உத்தரன் அவனை சற்று குழப்பத்துடன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்து ஆம் சேடியரிடம் சொல்லெண்ணிப் பேசவேண்டும் என்றபின் நிமிர்ந்து அமர்ந்து சரி நீ உளவறிந்த செய்திகளை சொல் என்றான்.