மறம் கொள் இரும்புலி தொல் முரண் தொலைத்த முறம் செவி வாரணம் முன் குளகு அருந்திக் கறங்கு வெள் அருவி ஓலின் துஞ்சும் பிறங்கு இருஞ் சோலை நல் மலை நாடன் மறந்தான் மறக்க இனி எல்லா நமக்குச் சிறந்தமை நாம் நற்கு அறிந்தனம் ஆயின் அவன் திறம் கொல் யானைக் கோட்டால் வெதிர் நெல் குறுவாம் நாம் வள்ளை அகவுவம் வா இகுளை நாம் வள்ளை அகவுவம் வா காணிய வா வாழி தோழி வரைத் தாழ்பு வாள் நிறம் கொண்ட அருவித்தே நம் அருளா நாண் இலி நாட்டு மலை ஆர்வுற்றார் நெஞ்சம் அழிய விடுவானோ ஓர்வு உற்று ஒரு திறம் ஒல்காத நேர்கோல் அறம் புரி நெஞ்சத்தவன் தண் நறும் கோங்கம் மலர்ந்த வரை எல்லாம் பொன் அணி யானை போல் தோன்றுமே நம் அருளாக் கொன்னாளன் நாட்டு மலை கூரு நோய் ஏய்ப்ப விடுவானோ தன் மலை நீரினும் சாயல் உடையன் நயந்தோர்க்குத் தேர் ஈயும் வண் கையவன் வரை மிசை மேல் தொடுத்த நெய் கண் இறாஅல் மழை நுழை திங்கள் போல் தோன்றும் இழை நெகிழ எவ்வம் உறீஇயினான் குன்று எஞ்சாது எல்லா கொடுமை நுவலாதி அஞ்சுவது அஞ்சா அறன் இலி அல்லன் என் நெஞ்சம் பிணிக்கொண்டவன் என்று யாம் பாட மறை நின்று கேட்டனன் தாழ் இருங் கூந்தல் என் தோழியை கை கவியாச் சாயல் இன் மார்பன் சிறுபுறம் சார்தர ஞாயிற்று முன்னர் இருள் போல மாய்ந்தது என் ஆய் இழை மேனிப் பசப்பு வேங்கை தொலைத்த வெறி பொறி வாரணத்து ஏந்து மருப்பின் இன வண்டு இமிர்பு ஊதும் சாந்த மரத்தின் இயன்ற உலக்கையால் ஐவன வெண்ணெல் அறை உரலுள் பெய்து இருவாம் ஐயனை ஏத்துவாம் போல அணி பெற்ற மைபடு சென்னிப் பய மலை நாடனை தையலாய் பாடுவாம் நாம் தகையவர் கைச் செறித்த தாள் போல தாள் மோதிரம் காந்தள் முகையின் மேல் தும்பி இருக்கும் பகை எனின் கூற்றம் வரினும் தொலையான் தன் நட்டார்க்கு தோற்றலை நாணாதோன் குன்று வெருள்புடன் நோக்கி வியல் அறை யூகம் இருள் தூங்கு இறு வரை ஊர்பு இழிபு ஆடும் வருடைமான் குழவிய வள மலை நாடனை தெருள தெரி இழாய் நீ ஒன்று பாடித்தை புணர் நிலை வளகின் குளகு அமர்ந்து உண்ட புணர் மருப்பு எழில் கொண்ட வரை புரை செலவின் வயங்கு எழில் யானை பய மலை நாடனை மணம் நாறு கதுப்பினாய் மறுத்து ஒன்று பாடித்தை என ஆங்கு கூடி அவர் திறம் பாட என் தோழிக்கு வாடிய மென் தோளும் வீங்கின ஆடு அமை வெற்பன் அளித்தக்கால் போன்றே கதிர் விரி கனை சுடர்க் கவின் கொண்ட நனம் சாரல் எதிர் எதிர் ஓங்கிய மால் வரை அடுக்கத்து அதிர் இசை அருவி தன் அம் சினை மிசை வீழ முதிர் இணர் ஊழ் கொண்ட முழவுத் தாள் எரி வேங்கை வரி நுதல் எழில் வேழம் பூ நீர் மேல் சொரிதர புரி நெகிழ் தாமரை மலர் அம் கண் வீறு எய்தித் திரு நயந்து இருந்தன்ன தேம் கமழ் விறல் வெற்ப தன் எவ்வம் கூரினும் நீ செய்த அருள் இன்மை என்னையும் மறைத்தாள் என் தோழி அது கேட்டு நின்னை யான் பிறர் முன்னர்ப் பழி கூறல் தான் நாணி கூரும் நோய் சிறப்புவும் நீ செய்த அருள் இன்மை சேரியும் மறைத்தாள் என் தோழி அது கேட்டாங்கு ஓரும் நீ நிலையலை எனக் கூறல் தான் நாணி நோய் அட வருந்தியும் நீ செய்த அருள் இன்மை ஆயமும் மறைத்தாள் என் தோழி அது கேட்டு மாய நின் பண்பு இன்மை பிறர் கூறல் தான் நாணி என ஆங்கு இனையன தீமை நினைவனள் காத்தாங்கு அனை அரு பண்பினான் நின் தீமை காத்தவள் அரும் துயர் ஆர் அஞர் தீர்க்கும் மருந்து ஆகி செல்கம் பெரும நாம் விரைந்தே விடியல் வெங் கதிர் காயும் வேய் அமல் அகல் அறை கடி சுனை கவினிய காந்தள் அம் குலையினை அரு மணி அவிர் உத்தி அரவு நீர் உணல் செத்து பெரு மலை மிளிர்ப்பன்ன காற்றுடைக் கனைப் பெயல் உருமுக் கண்ணுறுதலின் உயர் குரல் ஒலி ஓடி நறு வீய நனம் சாரல் சிலம்பலின் கதுமெனச் சிறுகுடி துயில் எழூஉம் சேண் உயர் விறல் வெற்ப கால் பொர நுடங்கல கறங்கு இசை அருவி நின் மால் வரை மலி சுனை மலர் ஏய்க்கும் என்பதோ புல் ஆராப் புணர்ச்சியால் புலம்பிய என் தோழி பல் இதழ் மலர் உண்கண் பசப்ப நீ சிதைத்ததை சுடர் உற உற நீண்ட சுரும்பு இமிர் அடுக்கத்த விடர் வரை எரி வேங்கை இணர் ஏய்க்கும் என்பதோ யாமத்தும் துயிலலள் அலமரும் என் தோழி காமரு நல் எழில் கவின் வாட சிதைத்ததை .