sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
கடைச் சங்கத்தாரை வென்றடக்குவதற்காக மட்டும் மதுரைக்கு ஒரு முறை வந்த தாயும் வந்து தம் இறவாக்குறணூலை அரங்கேற்றிய காலை அவமதித்த தருக்குடைய சங்கத்தார் செருக்குடையத் தாமும் சத்தியலோகத்தில் மனைவியும் தரணியில் தம் தமக்கையுமாய்த் தம்மோடு புலைச்சி ஆதியின் வயிற்றில் அவதரித்திருந்த கலைமகள் ஔவையும் தம் வைகுண்டத்தந்தை வையத்திற் புலைத்தமையனாயிருந்த இடைக்காடருமாகத் தந் தெய்விகத்தன்மையாற் றமிழ்ப் புலம் புணர் கூட்டுண்ட புலவரைக் கோயிற்குளத்திற் குப்புற வீழ்த்தி வென்ற பின்னர் மதுரை விட்டு மயிலாப்பூருக்கு இவர் மீளச் சென்றுவிட்டதாயும் இக்கதை பேசுகிறது.
இஃதுண்மையாயின் வள்ளுவர் மயிலாப்பூருக்கே உரிய புலவரும் மதுரைக்கு ஒரு முறை வந்து மீண்டதன்றி மற்றைய தொடர்ச் சிறப்பற்றவருமாவார்.
இக்கதையே இவரால் வெல்லப்பட்ட சங்கத்தார் தாமரைக்குளத்திற்றள்ளப்பட்டுத் தத்தளித்த தறுவாயிற்பாடியது திருவள்ளுவமாலை யெனவும் வற்புறுத்துகிறது.
அஃதறிந்த சங்கத்தார் தம் வள்ளுவமாலைச் செய்யுளிலேயே இவரைப் புனற்கூடற்கச்சு என மதுரைக்கே இவர் சிறப்புரிமை கூறுவது கதைப்பவர் கற்பனைத் திறத்தை விளக்குதற்குதவும்.
கதை கிடக்கஇவ்வள்ளுவமாலைச் செய்யுள் நம் முதற்பாவலரை வளம்படு கூடலான தென் மதுரைக்கு அச்சாணி போன்றவரென விதந்து கூறுவதால் மதுரைக்கு ஒருமுறை வாதிடவந்து மீண்டாரெனுங் கதைக்கு மாறாக நாயனார் மதுரைக்கு விசேட நெருக்கமும் தொடர்பும் உடையவராக வேண்டுமெனத் தோன்றுகிறது.
சங்கத்தைத் தாழ்த்த வந்து வென்றதும் மீண்டுசென்ற வள்ளுவரைநல்கூர்வேள்வியார் மதுரைக்கச்சு என வழுத்துவதன் நயனும் பயனும் என்னோ?
இச்செய்யுளால் அஃதியற்றப்பெற்ற பழங்காலத்தில் வள்ளுவர் கூடலிற் பீடு பெற வாழ்ந்த பெரியாரெனும் வழக்குண்மை வலி பெறுகின்றது.
இதனால் தமிழெழுந்தநாளெழுந்த பழம் பழையர் பாண்டியரின் மூதூரில் தமிழிசைத்துப் புகழ் சிறந்த கடைச்சங்கத்தாரும் பரசும் நெடும் பழைய முதற் பாவலராய் அறம்பாடி அளிசெய்த தெள்ளியரே வள்ளுவர் என்றறியலாகும்.
இன்னும் இவ்வெண்பாவை உற்றுநோக்கின் இவர் மனை மாண்ட வாழ்க்கைத் துணைவியின் பெயரும் ஒருகால் ஊகித்தறிதற் கிடம்பெறலாமென்று எண்ணக் கிடக்கின்றது.
சரவணப்பெருமாளையாவர்கள் இவ்வடிகளுக்குப் பார்வதியை மணந்த சிவபிரான் வடமதுரையிலிருந்து சிறந்தபடி என்றுரைத்து இடர்ப் படுவதறிவேம்.
இடைக்காடர் பிணக்குத் தீர்க்கப் பெருமான் தமதாலயம் தவிர்த்து அதன் வடக்கே வைகையின் தென் கரையில் மதுரையின் வடபாக்கத்திலேயே கோயில் கொண்டிருந்ததாக மட்டும் விளையாடற் புராணம் உரைக்கின்றது.
என்னும் பல பழம்பிரயோகங்களாற் கண்ணன்மதுராபுரியைத் தமிழில் மதுரை எனவும் கூடற்றென் மதுரையினின்று பிரித்து வடமதுரை எனவும் வழங்குவ தறிவோம்.
இதனாலும் வள்ளுவமாலைச் செய்யுள்பிறவும் இப்படியே தேவரைத் திருமாலுக்கு உவமித்துச் செல்லுவதாலும் ஏர்ப்பின்னை தோண்முன் மணந்தான் எனக் கண்ணனைத் திருக்கோவையிற் குறிப்பதாலும்.
இன்னும் மேற்செய்யுளிற் பின்னையை மணந்த கண்ணன் வடமதுரைக்கு அச்சாணியானாற்போல் வையைவளந்தரு தென்மதுரைக்குத் தமிழ்ப்பெருநாவலர் அச்சாகிநிற்பர் என நல்கூர் வேள்வியார் பாராட்டிப்பாடியுள்ளார்.
இவ்வளவு பொருத்தமுடனியங்கும் இப்பாவிற் குறளும் கீதையும் உறழும் நயந்தெரித்த புலவர்வாளா உபகேசிதோண்மணந்தான் என உவமானத்தில் அடைகொடுத்து உவமேயத்தில் அதற்கு ஒப்புமை குறியாமல்உவமையடை பொருளில் சொற்றொடராக நிற்க வைத்திருப்பரென்பதினும் அவ்வடைக்கேற்ப உவமேயத்திற் குறளாசிரியரும் விசேடணஞ் சொல்லியிருப்பரெனக் கொள்ளுதல் இழுக்கா தன்றே?
மூன்றாமடியில் மறுவில் என்பது மருவு என்பதன் திரிபாடமாகக் கொள்ளிற் செய்யுளிற் சொல்லிசையும் பொருணயமும் சிறப்பதுடன் முற்றுவமை முழுநலமும் பெறுவதாகும்.
எதுவாயினும் பின்னையை மணந்து கீதை பாடிய கண்ணன் வடமதுரைக்கு அச்சாவது போலவே மாதானுபங்கியை மருவிக் குறணூல் பாடி உலகுய்ய உதவிய பெரு நாவலர் தென் மதுரைக்கு அச்சாவார் எனக்கொள்வது பொருத்தம் மிகவுடைத்தென்பதில் ஐயமில்லை.
மாதம்மதம்பங்கிகெடுத்தவன் எனப் பிரித்துச் சுய கர்வத்தைப் பங்கஞ் செய்தடங்கியவர் என்னும் பொருளுடையதாக்கி வள்ளுவருக்கு இப்பெயர் கொள்ளுவதும் சிறப்பும் செவ்வியும் உடையதில்லை.
வேதங்களுக்குப் பின் பாவலர் யாவருக்கும் முன் முதற் கவியாவாரான வான்மீகியாரை ஆதிகவி என வடமொழியாளர் காரணச்சிறப்பியற்பெயரால் வழங்குவது போலவே தமிழகத்திற் பழம்பண்டைப் பெருநாவலரான வள்ளுவரை முதற்பாவலரென வழங்கி வருதல் பொருத்தமும் சிறப்பும் உடைத்தாம்.
அன்றியும் பொருளொடுசிறந்த பயனுடை மொழிகளால் யாப்புறவுற்ற மேற்கவியில் திருவள்ளுவர்க்கு மட்டும் இரு வெறும்பெயர் பெய்துவைத்து உவமான உவமேய விசேடணங்களுக்கு இயைபுகுன்றும்படி நல்கூர் வேள்வியார் செய்யுள் செய்திருக்கமாட்டார் அன்றே.
அத்திரி முனிவரின் மனைவி அனசூயை போல அறவோரும் அறிவருமான குறளாசிரியர்மனையறத் துணைவியாரும் அவர்காலத்தே அறந்தலைநின்று சிறந்த பெருந்தேவியாராகையால் அவ்வம்மையாரை மணந்து உயர்ந்த தேவரின்பெருமை இவ்வினிய பழைய வெண்பாவிற் பாராட்டிப் பாடப்பெற்றுள்ளது.
ஒருகால் அதுவே அவ்வம்மையாரின் பெயராமேனும் தேவரை வள்ளுவரெனும் இயற்பெயராற் சுட்டாது செந்நாப் போதார் எனும் அவர் சிறப்புப்பெயரால் இக்கவியிற் புகழும்புலவர் இவர் தேவியாரையும் அவருக்கேற்ற சிறப்பியற்பெயர்கொண்டு மாதானுபங்கிஎனப் புனைந்து பாராட்டுவதும் பொருத்தமேயாம்.
இனி மயிலாப்பூரில் தனவணிகர் ஏலேலசிங்கரின் வண்மைக்கு வள்ளுவர் மிகவும் கடப்பட்டவரெனவும் இளமை தொட்டு எஞ்ஞான்றும் ஏலேலசிங்கரின் நட்பு நலமும் ஈகை வளமும் துணைக்கொண்டு வள்ளுவர் தம் மனையறம் வளர்த்து வாழ்ந்தனரெனவும் நாமறியும் நாடொடிக்கதை நவில்கின்றது.
அன்றியும் இவ்வரலாறு வள்ளுவரை வணிகர் பாற்பெறுவிக்கும் பெருநலத்தில் ஒரு சிறிது சடையப்பரிடம் பெற்ற கம்பர் அவரையும் அவ்வாறே கூத்தர் காங்கேய முதலியாரையும் புகழேந்திப் புலவர் சந்திரன் சுவர்க்கியையும் அழிவிலா அமரராக்கித் தமது என்று முளதென்றமிழ் நூல் நின்று வளர் புகழுரிமை உவந்து அவருக்கு உதவியுள்ளார்.
உய்வில்லை செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு எனும் அறந்தெரித்த வள்ளுவரோ அந்நன்றிகொன்று அனவரதம் அளி செய்த தனவணிக முதலோனை மறவியெனும் மறலிக்கும்தொல்லரும் பாவலர் நல்லறமரபிறந்து தம்மைப் பெரும்பழிக்கும்பலியாக்கும் பான்மையுடையார்?
திருமயிலைப் பெருவணிகன்றரும் உதவி ஒரு சிறிதும் பெற்றிருப்பின் வள்ளுவர் அதனைப் பாராட்டி நன்றிக்கடனாற்ற மறக்க மாட்டுவரோ?
யாண்டும் எனைத்தளவும் நம்முதற் பாவலராற் சுட்டப் பெறாத ஏலேலசிங்கற்கு அவர் நெடுந்தொடர்பு சொல்லும் இக்கதையே அதன் ஒல்லாமை காட்டற்கு நல்லசான்றாம்.
இதுகாறும் எடுத்த்க் காட்டியவற்ரால் நாயனார் புலைமகளின் பழிமகவல்லரெனவும் கடைச்சங்கக் கடைக் காலத்தவரால் வறியராய் ஏலேலசிங்கரின் வண்மையால் வாழ்ந்தவரல்லரெனவும் மயிலாப்பூரில் வாழ்ந்து மதுரை வந்து சங்கபங்கஞ்செய்து மீண்ட தறுகண்ணரல்லரெனவும் மூன்றாஞ்சங்கத்தின் முற்காலத்தே மதுரைவாசியாய் மாதானு பங்கியரின் மணவாளராய்க்குறளடிகளால் அறம்பாடி யுலகுய்யவுதவிய வள்ளன்மையுடையராய்ப்பண்டைப் பாண்டியருக்கு அருங்கடம்பூண்டு அவருள் படுகருமத்தலைமைவகித்துயர்ந்த பெருந்தகையாய் அருந்தமிழ் வேளிர்பெருங்குடிப்பிறந்து சிறந்த பெரியருமாவரெனவும் ஒருவாறு தெளியலாகும்.
தேரா ஊரார் ஒராதுரைக்குங் கதையளவிற் கூறப்படும் புலைக்குலப்பிறப்பும் மயிலாப்பூர் வணிகன்கீழ்த் தொழுதுண்டுபின்செல்லும் வாழ்வும் சங்கபங்கத்தருக்கும் தக்கசான்றெதுவுமின்றித் தேவர்க்கீவது உண்மையுணரும் ஒண்மையுடையோர்க்குச் சால்பன்றென்பது நடுநிலையாளருக்கு ஒப்பமுடிவதொன்றாம்.
சில ஆண்டுகளுக்குமுன் ஒருநாள் இராமாயண கதைப்பாத்திரங்களின் இயல்பு நெறி ஒழுக்கங்களைச் சிந்திக்கையிற் சிறிது சந்தேகம் எழலாயிற்று.
அது இராமனுக்கும் பரதனுக்குஞ் சிறு பருவ முதலேயேற்றக் குறைவற்று ஒத்த மரியாதைகள் காட்ட்ப்பட்ட தான இடங்களைக் குறித்தெழுந்தது.
மன்னர் மக்களுள் பட்டத்திற்குரிய மூத்த புத்திரனுக்கு விசேச மரியாதையும் மற்றச் சோதரருக்குச் சமநலங்களு மேற்படுவதே முறையு மியல்புமாகும்.
இவ்வாறன்றி இருவருக்கு மேற்பட்ட பிராதாக்களுள் இருவருக்குச் சமமதிப்பும் மற்றையரனைவருக்கும் அவ்விருவருக்குக் குறையச் சம மரியாதைகளும் அமைவதற்கு வேறு தக்க காரணம் வேண்டும்.
கெளரவர் நூற்றுவருள் சுயோதனனுக்கே தனிமுதற் பதவியும் தம்பியர் பணிவு மேற்படுவதும் பாண்டவருள் தருமனையே தம்பிவர் நால்வருமொக்கத் தாழ்தலுந் தகவுடைத்தாம்.
தசரதன் மக்களுள் மட்டும் இராமனுக்குப் போலவே பரதனுக்கும் இராச மரியாதைகளேற்பட்ட தோடமையாது மாற்றன்னை மக்களுள்ளும் இராமனுக்கும் பரதனுக்குந் தனித்தனியே ஒவ்வொருவர் பணித்துணைவராகி யேவலேற்றிருக்க நியாயமென்னை?
எனக்குத் தோற்றியதை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் என்னிற் றகவு மிகவுடைப் புலவர் தம்பேராராய்ச்சியின் நன்முடிகளை வெளிப்படுத்தித் தமிழுலகுக் குபகரிப்பதோடு கற்றார் பலரையுமாழச் சிந்திக்கத் தூண்டுவதே என் முக்கிய நோக்கம்.
கம்பராமாயணத்தை நான் படித்துவருங்கால் மந்தரை சூழ்ச்சி கிளைகண்டுநீங்குபடல ங்களிற் சில கவிகள் என் மனதை வலித்திழுத்து நிறுத்தி நிறுத்தநிதான வாராய்ச்சியிற் புகுத்தின.
ஐயமகற்ற விரும்பி முதனூலாம் வான்மீகம் பண்டிதர் பிரம்மஸ்ரீ அநந்தாசாரியர் தமிழ் மொழிபெயர்ப்புடன் வெளிவந்ததை வாங்கி ஒத்து நோக்கினேன்.
சதாரணமாகக் கைகேயியறக் கொடியாளென்றும் தன் கணவனிடங் காதற் கிழமையும் இராமனிடத்து இரக்கமும் இல்லாத வன்னெஞ்சுடையாளென்றும் நாம் எண்ணுகிறோம்.
வான்மீகரும் கம்பரும் ஒப்புயர்வற்ற கற்பரசியாக் காட்டவும் அப்பெரும் புலவர் கதையமைப்பும் கவிக்கருத்தும் ஓராது நாம் அவளைப்பழித்து நிந்திக்கின்றோம்.
இராகவனுக்குரிய அயோத்தியரசைப் பறித்துத் தன் மகன் பரதன் பாற் சேர்த்து இராமனைத் தனிக் கொடுமை நசையால் வனம் புகுத்தித் தன் காதலன் மரணத்துக்குமே காரணமாய் அருளேயுமன்றீக் கற்புங்குன்றிய காதகியா நாங் கருதுங் கைகேயியைத் தெய்வக் கற்பினாள் எனக் கம்பர் பன்முறை வாயார வாழ்த்தக் காண்பாம்.
உண்மையில் அரசு பரதனதாயின் அவனை ஊரகற்றி அவனில்லாதபோது அவனன்புடைச் சுற்றமறியாமல் அவன் முடியை உரிமையற்ற இராமனுக்குத் தசரதன் சூட்டச் சூழ்ச்சி செய்ததை அறிந்த கைகேயி காதனிறை கற்புமுறையாற் கணவன் சொல்லறமிறவாது ஓம்பியவன் பழியைத் தனதாக்கிக் கொண்டிருப்பின் நிந்திக்கும் நாம் அவளைத் தூயகற்பின் துறைபோய நங்கையா வந்திப்பதே அமைவுடை அறமாம் அன்றோ?நாம் சொல் வழக்கிற் கேட்டுவைத்த கதை பரதனுக்காகக் கைகேயி இராமனுக்குரிய அரசை வஞ்சச் சூழ்ச்சியால் வலிந்து வாங்கினதாக்கொள்ளவும் வடமொழிப் பொய்யில் புலவனும் என்றுமுள தென்தமிழ் வான்மீகியும் பரதனரசைத் தசரதன் இராமன் சார்பாக வஞ்சித்துப் பறிக்க முயன்றதாகக் கூறுவரேல் நம்மதிசய மெனைத்தா குமெனச் சிந்தியுங்கள்.
இராமன் கோமுடி சூடுவன் நாளை என்று மந்தரை வாய்க் கேட்டதும் தூயவள் கைகேயி இராமன்பாலுள்ள தன் பேரன்பெனு மளக்கர் ஆர்த்தெழ உள்ள நிகழ்ச்சி யொளியாது காட்டுந்தன் தேய்விலாமுகமதி விளங்கித் தேசுற மிக உவகை போய்ச் சுடர்க்கெல்லா நாயகமனையதோர் மாலை யை மந்தரைக் க்வளுரைத்த நன் மாற்றத்திற்கு வெகுமதியா நல்கினள்.
இராமன்பாற் காழ்த்த பகையாலிதை வெறுத்து அரசி தந்த பொன்மாலையை நிலங்குழியவெறிந்து வெகுண்ட கூனி இராமனை யுமவன் பாலன்புடைமைக்காகக் கைகேயியையும் பலவாறு சுடும் பழி சொல்லிப் பரிவாற் பரதனுக்குப் பட்டங்கேட்கும்படி வாய்கயப்புற வழங்கிய வெஞ்சொற் கேட்ட கைகேயி பொறாதாளாய் உன்புலைச் சிந்தையா லென்சொனாய்?
என் எதிர் நின்றுபோதி எனத் தன் மனத்தே மூண்டெழுங் கதங்கனற்றத் தண்ணளி பொழியுந் தன் கண்கள் சிவப்புற நோக்கிக் கடிந்து கூறினள்.
இதற்கும் அஞ்சி அகன்றிலா மந்தரை அரசி அடிமிசை வீழ்ந்து பரதன்பாற் பரிவும் இராமன் மேல் வெறுப்புமூட்டி அரசியலாக்கத்தைப் பரதனெய்தச் செய்ய முயலுமாறு தன்னரசிக்குப் பல்வேறு நியாயங்களைப் பலபடப் பன்னி மன்றாடவு மறுத்த உறுதி மன மங்கையர்க்கரசி தசரதன் தேவி தூயசிந்தையும்.
அறநெறி பிறழாது உண்மையில் உறுதியா நிலைத்த தெய்வக் கற்பினாள் தூய சிந்தையைத் திரித்த ஊழுரை பொதிந்த கவிக்கருத்தை யீண்டுச் சிறிது துருவியாரோய்வொம் என்பதிக் கவியாகும்.
ஒப்பற்ற மகனாய இராமனுக்கு என்றே அயோத்தி நாடுடைய தசரத மன்னன் கொடுக்க விருக்கும் இறைமையாக்கம் அதைப்பெறும் இராமனுக்கும் அவன்வழிப் பிறக்குமிறை மக்களுக்கும் உதவும் அல்லால் பரதன் முதலாய பிறர்க்குதவுவதில்லை.
இராமன் முடிசூடப் போவதாக் கேட்டுமதைத் தடுக்க முயலாது மகிழ்ந்திருக்கும் நீ உன் கையறவால் உன்னருமைப் புதல்வனாய பரதனைக் கெடுத்து விடுவை என்ற நேர்பொருளும் அதன் சுட்டெச்சமாகப் பரதனுக்குக் கேடுறாமற் காத்து வாழ்வளிக்க விரும்புவையேல் நான் சொல்லியவண்னம் அவனுக்கே முடிசூட்டுவிக்க முயலுவை என்ற தோற்றுவாய்த் தேற்றப் பொருளுமே இச்செய்யுளுக்குச் சாதராணமாகக் கொள்ளக் கேட்கின்றோம் இப்பொருள் தூய் மொழி மடமான் அறங்காழ்த்த நல்லியல்புக்கும் கூனி கைகேயி சம்வாத வமைப்பு முறைக்கும் கம்பர் செம்பொருட்டுறைக்கும் முன்பின் கவிகட்கும் முரணுவதோடு கைகேயியின் தெய்வக் கற்புக்கும் பொருந்தாதாகும்.
இராமன் முடிசூடில் பரதன் அவந்தனாய் இறவாப்பிணம் போற்றிருநீக்கப்பெற்றலக்கணுறுவான் இராமனரசெய்த இளையவனும் கோசலையுந் திருவெய்துவர் பரதனு மவன் தாயும் தஞ்சமற்ற பஞ்சையராய்த் தயங்குதல் சரதம் இராமன் வாழ்வு பரதன் தாழ்வேயாமாதலின் அது தடுக்கற்பாற்று என முன் பன்முறையுங் கூனி பன்னியதைச் செவி கொடாது வெறுத்த பெருந்தேவியின் சலியாத தூய சிந்தை அதையே மீட்டுங் கேட்டுத் திரிந்ததென்பது பொருந்துவதாமா?
அன்பளவிற்றசரதன் மக்கள் நால்வர்க்கும் வேற்றுமைகாணாதாளிவள் இராமனிடத்திணையற்ற அன்பும் கணவன்பாற் கரைகடந்த கற்புடைக் காதலுமுடைய சுசீலை ஆகவே இவள் இராமனுடைமையைப் பறித்துப் பரதனுக்குரிமையாக்கித்தர விரும்புந் தரத்தளாவளோ தசரதன் இராமனுக்குத் தர விரும்பு மிளவரசைத் தடுக்க எண்ணி வந்த கூனி கடைக்கண்ணளி பொழியப் பொங்கணைமேற்றூங்கிக்கிடந்தாளைச் செம்பொற்சீரடி தீண்டித் துயிலெழுப்பி உன்னைப் பேரிடர் பிணிக்க நண்ணவும் அதற்கு உணங்குவாயல்லை வரும் பெருங்கேடுணராது உறங்குவாய் என்றுறைக்கத் தன்னரசிக்குரைத்தபோது கைகேயி சொல்லும் பதிலால் அவளுண்மைக்குணமும் மனப்பான்மையும் துளக்கமற விளக்கமாகும்.
உள்ளத் தோயாதூறு மருளுடைய கைகேயி நனவுநிலையிற் பல்லார்மாட்டும் ஒல்லும்வாயெல்லாம் இறைத்தூட்டுந் தண்ணளி அவள் துயிலுங்காற் செலவின்றி நெஞ்சநிறைந்து ததும்பி இருவிழிப்புற மடைக்கடைவழியுஞ் செவ்வியைக் கம்பர் பாற்கடற் படுதிரைப் பவளவல்வியேபோற்கடைக் கண்ணளி பொழியப் பொங்கணை மேற்கிடந்தாள் தனை விரைவினெய்தினள் கூனி என் றினிது விளக்கியுள்ளார்.
இவ்வாறு தொடர்புபற்றி முளைத்தெழு மன்பு நல்லியல்பால் நாளும் விளைந்து முதிர்ந்து தொடர்பின்றி யாண்டுங்கனிந்து சுரக்கு மருளாகி யூற்றெடுத் தொழுகுமுள்ளமுடைய கைகேயி தன்னிற் றொடர்பற்ற யார்மாட்டுமே ஆர்வமுடையளாவள் எனில் தன் காதற்கிழவனிடமும் அவனுக்குக் கண்ணினும் உண்ணேராவியினு மினிய புதல்வனிடமுமா அவளுக்கு அன்பு குன்றி வன் கண்மை வளர்வதாகும்?
இராமன் முடிசூடுதலைச் சுட்டிய வெவ்விடமனைய மந்தரை தேவியைப் பேரிடர் பிணிக்க நண்ணுவ தாய்ப் பேசியபோது தெவ்வடு சிலைக்கை என் சிறுவர் செவ்வியர் அவ்வவர் துறைதொறு மறந்திறம்பலர்.
தன் னொருமகவைத் தனித்து நினைக்கிலன் மாற்றார் மக்களென்பதை யறவே மறந்தவள் அன்பால் நால்வருந் தன் திருமக்களாகத் தழுவி யுவக்கு மிவள் மனப்பெருமை யிதனாற் கூறியமை யாமற் கம்ப ரின்னுங் கூறுவதறிவாம்.
பராவரும் புதல்வரைப் பயக்க அப் பெற்றியால் யாவரும் உராவருந் துயரை விட்டுறுதி காண்பரால் என்ப துண்மையாமேல் விரா வரும் புவிக்கெலாம் வேதமேயென இராமனைப் பயந்த எற்கு இடருண்டோ?
துறைதொறும் அறந்திறம்பா என் சிறுவர் நால்வருஞ் செவ்வியர் எனச் சொல்லிக் கூனியின் உற்பாதமொழி கடிந்ததோடமையாமல் பின்னும் அறமனைத்துக்கு மச்சாணிபோல் வான்.
ஈன்ற பரதனிலுஞ் சான்றோனாகவும் தானே பெற்றுடைய பெருமகனாகவுமே யிராமனைப் பரிந்து பாராட்டுகின்ற கைகேயி அம்மகன் கோமுடிசூடுவன் நாளை எனக் கூனிவாயிற் கேட்டதும் எல்லையற்ற வின்பமெய்துவதியல்பாகும்.
இம்மகிழ்ச்சியினியல்பு கூறியமைவதிராமனிடத் திவளன்பின் பெருக்குணர்த்தப் போதாதெனக் கண்ட கம்பர் இவள் கற்புங் காதலுங் கழிசிறந்ததென்பதை வெளிப்படுத்த விரும்பிச் சொல்லிய கவிநய மீண்டுக் கருதத்தக்கது.
கம்பர் மனக்கடற் பிறந்தொளிருங் கவிமுத்துப் பொதியிற் காழ்த்து நீர்சிறந்த தலைவரிசையான சிலவற்றுளொன்றா மிக் கவியழகைக் கவனிப்போம்.
பாறையிற் சிதறுறுந் திவலையெனக் கூனி பழிமொழி புகாதசெவியால் இராமன் முடிசூடுநலங் குறிக்குஞ் செய்தியை ஆர்வமொடுமடுத்து உளம் பூரிக்குங் கைகேயியின் நிறைமனநிலைக் கேற்ற உவமை பிறிது காணாக் கம்பர் அப்பெருமகனடையப் போகுந் திருவினை அவனை யீன்ற கோசலை யுணர்ந்தெய்திய அறிவின்பத்தை ஒரு புடை யுவமையாகக் காட்ட விடையேற்பாராவர்.
அளவு ஒன்று இவையிரண்டையு முணர்த்தவல்ல அமைவுடைய தோருவமை யில்லையெனத் தெளிந்த கம்பர் ஒப்புயர்வற்ற அவளின்ப வியல்பை உவமியாதுவிட்டு அளவுக்குமட்டும் ஏகதேச ஒப்பாக இராமனபிசேகத்தில் கோசலையறிவாற்றுய்த்த இன்பத் தெல்லையைக் காட்டுவதானார்.
அன்பு இன்ப நுகர்ச்சிகளை நெஞ்சாலும் அரிய ஆராய்ச்சி ஆழ்ந்த சூழ்ச்சி நலங்களை யறிவாலும் அனுபவிப்ப தியல்பாகவே ஈண்டிராமன் பெருவாழ்வு கேட்டதில் உளத்தின்பம் கைகேயிக்கு மட்டுமே நிறைந்து வழிய கோசலை தன்னறிவளவில் மகிழ்ந்ததாகக் குறிப்பாலுணர்த்தி அவளறிவின்பமுங் கைகேயி உளத்தின்பமும் இயல்பா லொவ்வாவேனும் அளவு மட்டிலொருவாறு ஒத்ததென்றார் கம்பர்.
அதற்குமேல் அளவாலொருபடி ஒத்தாலும் பெட்புநலப் பேரியல்பில் கோசலை யறிவாலனுபவித்ததினுமியல் சிறந்த வின்பம் கைகேயி உள்ளத்தாலனுபவித்தாளெனவுஞ் சுட்டிவைத்தது முழுதும் அசம்பாவிதமன்றோ?
இவ்வியல் வினாவுக்குத் தக்க நியாயத்துடன் விடையிறுக்குங் கடனறிந்த கம்பர் மேற்கவியின் முதலிரண்டடியில் இராமன் முடிசூடு மாற்றம் கேட்டதும் கோசலை அறிவாலனுபவித்த இன்பத்தளவே கைகேயி உளத்தாற் களித்துத் திளைத்தாள் என்று கூறி அதற்குப் பின்னிரண்டடியாற் போதிய நியாயமுங் கூறிப்போந்தார்.
தான் வயிறுளைந்தீன்ற பரதனைப்போலவே இராமனையும் தானே பயந்த மகனாக் கொள்ளுமுள மாண்புடையவள் கைகேயி என்பதை முன் இராமனைப் பயந்த எற்கிடருண்டோ?
பரதனுக்கு மிராமனுக்கும் அன்னை அன்பில் இவள் வேற்றுமை யுற்றிலள் இருவருமொருங்கே தன் சிறுவ ராகவே கருது மனக்கோளுடைய ளாகலின் பரதனுக்குப் பட்டம் வருவதிலிவலெய்து முவகை ஈன்ற தாயின் இயலுளத்தின்பமாவது போலவே தான் பயந்த மைந்தனாக் கருது மிராமனலத்தினும் இவள் உள்ளமள்ளு மின்பவெள்ளத்திற் றிளைப்பதாயினள்.
பெறாத இராமனைத் தான் பெற்றவளாகவே கருதுவதற்கும் பெற்ற தநயனுக்கும் தான் பெறா மகனுக்குங் கைகேயி வேற்றுமை காணாமைக்கும் காரணமென்னையெனின் அவளன்பு தன் தொடர்புடைய தில்லா மையேயாம்.
இவ்வாறன்றி அவள் இவ்விருவர்மேற் செலுத்துங் காதல் அவள் தொடர்பு பற்றாது பிறிதொரு சார்புடைத்தாமேல் அச்சார்பின் பொதுமையாலவளன் பிவ்விருவரிடையுஞ் சமநிலையடைதல் கூடும்.
கணவனிருக்கப் பிறிது கடவுட் பேணல் கடனாக் கருதுங் காரிகையார் பிறர் நெஞ்சு சுடூஉம்பெற்றிய தாய தலைநின்ற நிறையுடைப் பெண்டிர் ஆகார் என்பதே பொய்யில்பொருளுரை யாகக்கொள்வர்.
இக்கொள்கைக்குச் சிறிதேனும் வழுவும் வான்மீக வரலாறுகளை ஆங்காங்கே திருத்தித் தமிழ்த் துறையினிறை குறையாது நிறுத்துங் குறிப்புடையராய் வாலிக்குப்பின் தாரை வாழ்க்கையை மாற்றிச் செப்பனிட்டமைத்த கம்பர் ஈண்டுக் கைகேயி கற்பழகு காட்டத் தரும் இக்கவிக்கருத்தூன்றிச் சிந்திக்கத் தக்கது.
பின் பரதனுக்குப் பட்டமெனக் கேட்ட கோசலை மனநிலை கூறுங் கம்பர் அவள் நால்வருக்கும் மறுவிலன்பினில் வேற்றுமை மாற்றினாள் என்பார் ஈண்டு இராமன் முடிசூடுமெனு மாற்றங் கேட்ட கைகேயி தன்தநயனினிராமன்பால் வேற்றுமை யுற்றிலள் அதனாலவன் வாழ்வில் உளமுவந்தாள் என்று கூறிவைத்தார்.
ஆற்றல்சால் கோசலை யறிவால் மக்கள் பாலன்பில் வேற்றுமை மாற்றி மாண்படைவாள் கைகேயி வேற்றுமை யறவே யுற்றிலாமையாற் றெய்வக் கற்பினளாவள் என்று கம்பர் விதந்து கூறியுள்ளார்.
மக்கள் நால்வர்க்கும் தன் பெண்ணியல்பிற் பிறந்து மாசுபடுத்தும் அன்பு வேற்றுமையை அறிவால் அறமோர்ந்து மாசிலாவாறு மாற்றவல்ல ஆற்றல்சால் கோசலை போலாது கைகேயி யுள்ளத்தன்பில் வேற்றுமையணர்வே யுற்றிலாதாள்.
அன்பிற்கிடனாய உள்ளமுழுதையு முன்னரே கைகேயி தன் காதலனுக்கு அர்ப்பணம்பண்ணிவிட்டவளாகையால் அவன்வழித்தன்றிப் பிறிதெத் தொடர்பு பற்றி யெழுமன்புக்கு மவள் நெஞ்சிடமில்லையாகும்.
உள்ள முழுதையுந் தலைவனொருவனுக்கே தந்துவக்கும் தேவி நெஞ்சில் அவன் தொடர்பு பற்றி வருவார்க்கன்றிப் பிறிதெவர்க்கும் நுழை புலனில்லை.
பரதனிடத் தன்பு தன் மகனென்பதாலாயின் இராமனிடத்து அவளன்பு குறைவது முறையாம் அன்றி யவளன்புக்குத் தசரதனே தனிமுதற் காரணமாகில் இருவரும் அத்தசரதன்மக்களே யாதலின் அவரிடை யன்பில் அவள் வேற்றுமையுறினன்றோ வியப்பாக வேண்டும் உறாமையியல் பேயாமன்றோ?
இவள் கற்பின்வழித்தாய காதற்செவ்வியை யினிது காட்டவந்த கம்பர் கைகேயி இராமனிடத்தே தான் பெறாமகனாக வேற்றுமையுறாமைக்குக் காரணங்கூறு முகத்தாற் சொல்லுவதிதுவே வீரனாகிய இராமன் தாதை முன் அவளிதயத்தில் விரும்பிப் புகுந்தார்.
இவ்வாறிருவரும் பரஸ்பரவிருப்பமுடையவராய் மனங்கலந்தாலும் பின்ஒரோவழிக் காதல்குறைபவரைப்போலாது தசரதன் கைகேயி உள்ளத்துள் உவந்திருந்து இகவாது நிலைத்தான் அவளும் நெகிழவிடா திருகப்பற்றி யிருத்தி மகிழ்வாள்.
அதனா லவர்பாலன்பிற் கைகேயி வேற்றுமை யுற்றிலள் என் றேத மறவாத முறை வகுத்திவள் கற்புடைக் காதலின் பெட்பும் திட்பமும் விளங்கினர் கம்பர்.
இத்தகைய மாசற்ற காதலிராமனிடத்தும் இடம் பிறிதெவர்க்குமிலா துளமுழுதுங் காதற்கிழவனாய கணவனிடத்துந் தந்துவைத்த பெற்றியளாய பீடுடைப் பெருநிறையும் பேரருளுமே பேணுங்கைகேயி இராமனுடைமை பறித்துப் பரதனுக்குப் புது வாழ்வளிக்க விரும்புவளென்பது பொருந்துவ தெங்ஙனம்?
மேலும் தன் சூழ்ச்சிக் கிணங்கொணாத் தேவியைத் தன் கருத்துக் கிணக்க வேண்டி அரசி மனமுங் குணமும் நன்கறிந்த மந்தரை படிப்படியே அவளுக்குச் சொல்லிப் போந்த நியாயங்களினியல்பு முறையுஞ் சிந்திப்பார்க்குக் கற்பரசி கைகேயியின் அறங்காழ்த்த மனத்திட்பமும் அருணிறைந்த நெஞ்சத்தழகும் விசதமாகும்.
மனை மாற்றார் வீறுகூறச் சீறும் பெண்ணியல்பு கருதித் தான் பேசிய தரசி செவியேறாதது கண்டு பின் அவள் சுபாவங்களை நினைந்து முறையே பெண்டிர் தன்னல விருப்பையும்.
மாற்றார்பால் வெறுப்பையும் சுதன்பாலன்பையும் சுற்றத்தார் மீதன்பையும் அளந்து அவ்வற்றிற்கேற்பன சொல்லி யவையும் பயனிலவாகவே ஒல்லும் வாயெல்லா மோவா தறவினை செல்லும் வாயெல்லாஞ் செயக் காமுறும் கைகேயி அறத்தாசையைச் சுட்டி அதற்கு இராமன் முடிசூடலிடை யூறாமெனக்கூறினள் அப்பருப்பும் வேகாது போகவே மேற்கவியின்படி பரதன் அரசெய்தத் தேவியை ஒருப்படுத்துகின்றாள்.
எனவே முன் கூனி சொல்லிழந்த பலவற்றினு மதிக மவள்மனதிற் பதிவதும் அவையிற்றின் வேறானதுமாவதோர் புது நியாயம் இக்கவியாற் சுட்டப் பட்டிருக்க வேண்டும்.
ஏனெனில் பொதுவாய் ஒருவரையிணக்க விரும்பிப் பேசுங்கால் சொன்ன தொன்றவர் மனங்கொளாவிடில் அதிலதிகம் பதிவு பெறுமுறுதிகளெடுத்துரைப்பதே முறையோடு பயன்பயப்பதன்றி முன்னதினும் நயங் குறைந்த நியாயம் பேசல் பயனில் கூற்றாமன்றோ?
தன்னலங் கருதா அறவியலுடைய கைகேயிக்கு அவள் குணமறிந்த கூனி முறையே மேன்மேல் அறத்துறை யதிகரிக்கு நியாயாங்களை யொன்றிழந் தொன்றாய்ச் சொல்லியும் அவையெலா மேற்காதவளை இறுதியிலேற்றிணங்கச் செய்தது அறத்தா லழுங்காத நெறிமுறை நியாயமா யிருத்தல் வேண்டுமென்ப தொருதலையன்றோ?
முதலிற் றான்கேட்க மறுத்து வெறுத்த கேவலம் தன் மகனலம் ஒன்றையே கருதி இறுதியிற்றன் சிந்தையின் தூய்மையைக் கைகேயி துறந்தனளாகக் கொள்ளுதல் வேறு வழியற்றவிடத்தன்றி முறையாமா?
அவளறச் சிந்தைக்கும் அருங் கற்புக்கும் பொருந்துவதான பொருள்வேறீிக்கவி வருத்தமின்றித் தருமாயின் அதைக் கொண்டு பொருந்தாப் புன்பொருள் போகவிடல் கடனாம் முறையும் அஃதேயாமன்றோ?
இராமனுக்கு மறுநாள் இளவரசபிசேகத் திருநாளாய்த் தசரத மன்னன் சங்கல்பித்திருக்க அதைச் சுட்டுங் கூனி பொருட்கமையக் கொடுக்கும் என்னாது கொடுத்த எனப் பொருந்தா விறந்தகாலச் சொற் பிரயோகிக்கவிடமில்லை.
இங்கிதனைக் கால வழுவமைதியாக் கொள்வாமெனின் சொல்லின் செம்பொருளமையாது வழுக்காணுமிடத்தன்றே வழுநீக்க வழுவமைதி யிலக்கணத்தில் வழிதேட வேண்டும்?
இனி இளவர சபிசேகமே மன்னவன் செய்விக்க முயன்றதாக வான்மீகத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டிருக்க தேவபாடையினிக் கதை செய்தவர் மூவர் தம்முளு முந்திய நாவினார் உரை யறிந்ததன்படியே தமிழ்ப் பாவினாலுணர்த்த வந்த கம்பர் ஈண்டு இராமனுக்குத் தரப்போவதைக் குறிப்பரேல் தகவு மறந்து பேரரசெ ன்றதனைச் சுட்டியிராரன்றே அன்றியும் கூனி இராமன்பால் வெறுப்புமவதிப்பு முடையவள் இராமனையும் சீதை கோசலையையும் மதியாமற் பேசும் வழக்கமுடையவள் தன் தலைவியை அரசரிற் பிறந்து அரசரில் வளர்ந்து அரசரிற் புகுந்து பேரரசி யானவளென்றும் அதற்கு மாறாகக் கோசலை அத்தகைய குலநலப் பெருமை குன்றியவளெனவுங் கருதுபவள்.
துதி நிந்தைச் சொற்களா லிராமனைச் சுட்டுஞ் சுபாவமுடைய மந்தரை மனமார அவனை ஒருமகன் எனவும் அவனெய்தப்போகும் இளவரசைப் பேரரசு என்றும் அவன் மக்களைக் கோமைந்த ரெனவுங் கூறுவளா?
தனை யெதிர்த்த மானவரிட மிராவணனுக்குள்ள அலட்சிய புத்திக்கேற்ப அவ னவரைக் குறிக்குந்தோறும் மனிதர் என்னாது மனிசர் என் றவன் வாயிற்சொற் பெய்யுங் கம்பர் மறந்தும் தகவு தவிரார்.
கவியிற் கூனி பேராசுமைந்தர் தமக்கும் அடுத்த தம்பிக்கு மாம் என்று விதந்து கூறுவதால் இராமனை யடுத்திருக்கு மிலக்குவனை யீண்டவள் குறிப்பதா யெண்ணில் பரதனுள்ளிட்ட பிறரனைவர்க்கும் அரசுரிமையாக்க மில்லை யென்பாளாகும்.
வழிமுறைவரிசையில் அரசுரிமையைக் குறியாது இராமனரசியலில் இலக்குவனெய்தும் இராசபோகானுபவங்களையே குறிப்பதாக்கொண்டு அவ்வாக்கம் பரதன்முதலிய பிறருக்கு இல்லை என்றதாக் கொள்வோமெனில் அதுவு மமைவுடைத்தன்றாம் ஏனெனில் அப்போ தனுபவித்தற்கிடமின்றிப் பின் பிறக்க இருக்கும் இராமன் கோமைந்தர் தமையு மிங்குச் சுட்டி அவர்க்கும் அப் பேரரசுஆம் என்பதாலும் அம்மைந்தர் இலக்குவனைப் போலக் கேவலம் போகானுபவங்களை மட்டு மன்றி அரசுரிமையையுமே அடைபவராதலானும் ஈண்டுப் பேரரசு இராமனும் அவனுக்குப் பின்னடையு முரிமையுடையாருமெய்தும் அரசுடைமையையே நுதலியதாக வேண்டும்.
ஏனெனில் முன் பலமுறையும் இராமனர செய்தில் இதனாற் கோசலையு மிலக்குவனுமே வீறுபெறுவ ரென்றும் பரத னவந்தனாய் வறுமையு மானக் குறைவு மெய்துவன் என்றும் வலியுறுத்துங்கூனி இங்கு இராமனடையு மரசினாக்கம் பரதனுக்கும் பின்னாமெனப்பேசாள்.
இராமன் வாழ்வு பரதன் தாழ்வேயாமெனக் காட்டிக் கைகேயியை யிணக்கப் பேசுமிடையே இராமனிறைமையாற் பரதனுங் குறைவின்றி நன்மை பெறுவதுண்டாகக் கூனிசொல்லுவ தமைவுடைத்தன்றாம்.
மூத்தவனான இராமன் வரன்முரையிற் பிறப்புரிமையுடையனாகவே ஈண்டுக் கூனி அவனுக் கிளவரசபிசேகம்பண்ணுவதைச் சுட்டுவதாகக் கொள்ளுங்கால் தசரதனை உடையவனாகவும் அவன் கொடையா லிராமன் பேரரசு பெறுவதாயுஞ் சிறப்பித்தல் பொருளும் பயனு மின்றாம்.
இன்னும் இராமன் தன் உரிமையை உள்ளபடி தானெய்தப் போவதிலும் உரிமையற்ற பரதனுக்கு வரவேண்டாததை அவனடையாமையிலும் பரதன் கெடுமாறில்லையன்றே இப்படியிருக்க கெடுத்தொழிந்தனை யுனக்கரும் புதல்வனை என்று கடுமொழி கூறிக் கூனி பழிப்பதற்குப் பொருளுண்டோ?
இக்கவியிற்கூனிகூற்றிற்கு இத்துணை முரணுடைப்பொருள் கொள்வது பொருந்தாது வேறு தகவு மிகவுடையதோர் செம்பொருள் காண்ப தரிவா மென்பதேயாம்.
மற்றையனா ளிராமன் வற்கலையுடுத்தி மெய்ம்மாசுடன் நகையிழந்த முகத்திற் கற்கனியக் கனிகின்ற துயர்ததும்ப அவலமீதென எழுதிய படிவமொத்த விரதவேடப் பரதனைப் பார்த்து வரதன் தசரதன் துஞ்சினான் வையம் அவன் ஆணையாள் சரத நின்னதே மகுடந்தாங்கலாய் என்கொல்?
என்றி ராமன் முதற்கூறியதை யொவ்வாத தம்பி தமையன் பிறப்பின் சிறப்புரிமையை வற்புறுத்திக்காட்டி மீண்டரசு செய்து தன்னைப் பழியாழிக் கரையேற்றி யுதவும்படி குறையிரக்கின்றான்.
அதன்மேல் அறத்துறையாற்றி முறையிறவாத் தம்பியின் தூய்மனத்துணிவும் தந்தை மரணத்தாலும் தமையன் பிரிவாலும் இரு முதுகுரவரால் வந்த வசையாலுமிற்ற அவன் மனப்பான்மையும் நன்கறிந்த இராமன் பரதன்பாற் பழியின்மையும் அவனுக்கு அரசுரிமை யறத்தாறுண்மையுமெடுத்துக் காட்டியவனைத் தெருட்டுமாறு பின்னுஞ் செப்புவான் இராமனிதுசொல்லவும் பரதன் பருவரல் நீக்கித் தன் னெண்ண மீடேறியது இராமனினித் தனக் கிணங்காதரசை மறுக்குமாறில்லை யெனக் கண் டுவகைகொண்டு தாழா துடனே பார் என்னதாகில் யானின்று தந்தனன் மன்ன போந்து நீ மகுடஞ் சூடெனா விரைந்து பணித்து இராமனை யற்புத்தளையாற் பிணிக்கின்றான்.
என்று கூறி அதனையே வானவரும் அசரீரியா வற்புறுத்தல் காட்டி இனி நீ மறுக்கற்பாலதன்றுயான் உனையிரந்தனன் வரதன் ஆணையாலன்றி இனி என் ஆணையால் ஆனதோர் அமைதியின் அளித்திபார்எனாத் தான் தன் துணைவன் துணைமலர்த் தடக்கை பற்றிவேண்டலாயினான்.
வரமிரந்த கைகேயிக்கு வாக்குத் தந்த தசரதன்ஆணையால் அயோத்திஅரசுக்குரிய வையம் நின்னதே சரதம்என்றிராமனாரம்பத்திற் கூறவு மதனைத் தகவிலதாய்த் தவிர்த்து மறுத்து முதல்வனாய்ப் பிறந்ததனால் தமையனுக்குடைமையாம் அரசு தனதமாறில்லையென விலக்கிய பரதனே பின்னிறுதியி லிராமன் உந்தை சொல் மரபினால் தரணி நின்னது.
உரனில் நீ பிறந்துரிமை யாதலால் அரசு நின்னதே ஆள்க என்று கூறக் கேட்டதும் நாடு தனதாகக் கொண்டு மீண்டதனைத் தமையனுக்குத் தானே தருவதாய்ச் சொல்லலுற்றான்.
மூத்தவனாய்ப் பிறந்த தன்மையால் நீயுடைத் தொல்லரசை நீயே மீண்டு பெற்றாளுக என்று மன்றாடிய பரதன் சொல்லை நிராகரித்த இராமனே பார் என்னதாகில் யானின்று தந்தனென் போந்துநீ மகுடஞ்சூடு.
எனப் பரதன் சொன்னது மிசைந் தரசையேற்றுத் தான் பதினாலாண்டு வனமிருந்து திரும்பிவரும் வரை தன் ஆணையால் நாட்டைப் பரதன் பரிபாலித்து வரும்படி பணிக்கலாயினன்.
கைகேயி வரமிரக்கத் தசரதன் தந்த ஆணையால் அயோத்தியரசு தனதாக் கொள்ள விசையாத பரதன் என் ஆணையால் ஆள்க என் றிராமனேவவு மிசைகின்றான்.