sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
எட்டாம் வகுப்பு பயிலும்மாணவர்களுக்குவருடந்தோறும் டிசம்பர்மாதம் எனும்தேசிய வருவாய்வழிமற்றும் திறன் படிப்புதவித் தொகைத் திட்டம் தேர்வுநடைபெறுகிறது.
இன்று பத்தாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு திறனாய்வு தேர்வு பத்தாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான தேசிய திறனாய்வு தேர்வு இன்று நடக்கிறது.
தமிழறிஞர் க பூரணச்சந்திரன் புத்தகங்கள் தமிழ் இலக்கிய நூல்கள் மொழிபெயர்த்த நூல்கள் சிறுகதைகள் பழையவை காலத்தால் மறக்கப்பட்டுவிடுகின்றன.
மிகவும் கடின உழைப்பினால் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் பிரசுரிக்கப்பட்ட பல நூல்கள்கூட இப்போது கிடைப்பதில்லை.
இருந்தவற்றைப் பதிப்பித்தது போக சுயமாக எழுதப்பட்ட நூல்களோ எனில் என் கண்ணெதிரே ஆயிரக்கணக்கான நல்ல நூல்கள் அடுத்தடுத்து மறுபதிப்புகள் வராமையால் காணாமல் போயிருக்கின்றன.
இதை இங்கே கூறக் காரணம் இணைய தளங்கள் பலவற்றில் கண்ணதாசனின் கவிஞன் இதயம் ஞானமாலிகா புஷ்பமாலிகா போன்ற ஆரம்பகால நூல்களைத் தேடினேன்.
சந்தித்த புதுக்கவிஞர்களிடம் கவிஞன் இதயத்திற்கு ஞானமாலிகாவுக்கு இணையாக உன்னால் எழுத முடியுமா சொல் என்று சவால் விட்டிருக்கிறேன்.
எங்களுக்கு என்ற சொல் என்னையும் என்னோடு ஒத்த ஈடுபாடுகள் கொண்ட ஆர்க்காட்டுத் தலைமைத் தமிழ்ச்சங்க நண்பர்களையும் குறிக்கும்.
பொதுவாகப் பழைய இலக்கியாசிரியர்கள் கவிஞர்கள் அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தத்தையும் எண்சீர் விருத்தத்தையும் இலகுவாகக் கையாளுவார்கள்.
தலைமைத் தமிழ்வளர்ச்சி மன்றம் என்று ஆர்க்காட்டில் மன்றம்வைத்து மாதந் தோறும் கவிபாடிக் கொண்டிருந்தஅல்லது கவிபாட முயற்சி செய்துகொண்டிருந்த எங்களுக்குக் கண்ணதாசன் ஒருவிதத்தில் விடிவெள்ளி இன்னொருவிதத்தில் எட்டாத அடிவானம்.
முதலியோரும் கூடக் கட்டபொம்மனைப் பெரிய எழுச்சிவீரனாகக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.
அவன் வெறும் கொள்ளைக்காரன் பக்கத்துப் பாளையங்களில் பிரிட்டிஷ்காரர்களுக்கு பதிலாக வரி வசூலிக்க முற்பட்டவன் என்பதிலிருந்து பிரிட்டிஷாரை எதிர்த்தவன் என்பதுவரை பலவேறு பாடங்கள் உண்டு.
ஆனால் உண்மையிலேயே அக்காலத்தில் மிக முனைப்பாக தெளிந்த விழிப்புணர்வோடு பிரிட்டிஷ்காரர்களை எதிர்த்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் மருது சகோதரர்கள்.
அவருக்கு முன்னாலும் சமகாலத்திலும் நல்ல பாடல்கள் எழுதக்கூடியவர்கள் சிலர்உடுமலை நாராயண கவி பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் குசா.
ஏறத்தாழ எழுபதின் இடைப்பகுதி முதலாக அவர் இறுதி ஏழெட்டாண்டுகள் எழுதியவை பெரும்பாலும் சரியில்லை அர்த்தமுள்ள இந்துமதம் உள்பட.
பொதுவாகவே திராவிடப் பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர்கள் நல்ல நாடகங்களும் திரைக்கதை வசனங்களும் பத்திரிகைக் கட்டுரைகளும் எழுதுவார்கள் ஆனால் நாவல்கள் சிறுகதைகள் எழுதுவது அவர்களுக்குக் கைவராது.
நிலையான அரசியல் கொள்கை இல்லாதது போலவே அவருக்குச் சமூகத்தைப் பற்றிய அதன் மேம்பாட்டைப் பற்றிய அக்கறை இருந்ததா என்பதும் கேள்விக்குறிதான்.
அதிகபட்சமாக அவரது சமூக ஈடுபாடெல்லாம் மத ஈடுபாடுதான்காஞ்சி சங்கராச்சாரியருடைய உரைகளை எல்லாம் தொகுத்து தெய்வத்தின் குரல் என்ற தலைப்பில் ஒரு பெரிய நூலாக வெளியிட்டார்.
போதை மருந்தில் அவர் பயன்படுத்தியது பெதிடின் இருந்தாவது வாழ்க்கையின் இறுதிக் காலத்தில் வேறுவழியில்லை என்ற நிலையை எய்தியபோது விடுபட்டார்.
அவரே பாடியது போல ஒரு கோப்பையிலே என் குடியிருப்பு ஒரு கோலமயில் என் துணையிருப்பு நித்தம் நித்தம் ஒரு புத்தம் புதிய சுகம் நான் தேடினேன் என்பதுதான் அவர் வாழ்க்கை ஈடுபாடு கோட்பாடு எல்லாம்.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த எழுத்தாளர்களாக நான் கருதுவதுகவிதையில் கண்ணதாசனையும் உரைநடையில் சுஜாதா என்ற புனைபெயரில் எழுதிய ஸ்ரீரங்கம் ரெங்கராஜனையும்தான்.
நல்லதொரு நடையழகு கைவரப் பெற்றிருந்ததும் பத்திரிகைத் தொழிலில் இலட்ச இலட்சமாகச் சம்பாதிப்பதற்காகவே மர்மக்கதைகளையும் குற்றக் கதைகளையும் எழுதிக் குவித்தார்.
ஒருவர் திரைப்படத் துறையையும் மற்றவர் பத்திரிகைத் துறைக்குக் குப்பைகளை வழங்குவதையும் விட்டிருந்தால் இன்று தமிழ் இலக்கிய உலகில் மிகச்சிறந்த தொண்டாற்றியவர்களாகப் புகழ்பெற்றிருப்பார்கள்.
தன்னம்பிக்கையின்மைக்கும் அளவுக்கு மிக அதிகமான தன்னம்பிக்கைக்கும் இடையில் ஊசலாடும் சுயமரியாதையும் தன்னைப் பற்றிய கற்பனைகளும்.
உள்நோக்கிய சுயஈடுபாட்டுக்கும் பழகுவதற்கு ஆட்களைத் தேடுவதற்கும் இது மிக அதிகமான பாலியல் ஈடுபாட்டில் கொண்டுவிடலாம் இடையில் மாறிமாறி ஊசலாடும் தன்மை.
சற்றே தூக்கத்திற்குப் பிறகு மாலையில்தான் கற்பனையாற்றலுடன் கூடிய செயல்கள்கவிதை திரைப்படப் பாடல்கள் கதைகள் வசனங்கள் கட்டுரைகள் போன்றவை.
ஆதிகாலம் போல மனிதன் மொழியின்றிச் சைகையில் பேசும் காட்டுமிராண்டியாக மாறினால் ஒழிய மொழியின் முதன்மையை மனிதர் எவரும் கேள்விகேட்க முடியாது.
தமிழ்நாடு என்று பெயர் மாற்றுவதால் என்ன ஆகப்போகிறது வறுமை ஒழியப் போகிறதா என்று கிண்டல் செய்தார்கள் அக்கால மார்க்சியக்காரர்கள்.
தமிழ்நாடு எனப் பெயர் மாற்றுவதோ கடவுள் வாழ்த்துக்குப் பதிலாகத் தமிழ் வாழ்த்துப் பாடுவதோ அடிப்படைப் பிரச்சினை எதையும் தீர்க்கப் போவதில்லை என்பது நமக்குத் தெரியும்.
ஒரு சமயம் என் மாணவர் ஒருவர் கேட்டார் முஸ்லிம்கள் மசூதியிலிருந்து தினசரி மைக் வைத்துக்கொண்டு புரியாத அரபுமொழியில்தான் தொழுகை நடத்துகிறார்கள்.
நான் சொன்னேன் அரபு மொழியில் தொழுவதால் ஒரு முஸ்லிம் அரேபியன் ஆகிவிடுவதில்லை அராபியப் பண்பாடுதான் இந்தியப் பண்பாடு என்று சொல்லப்போவதில்லை.
தமிழ் இசை தமிழ் நாடகம் தமிழ் இலக்கியம் தமிழ்ப் பண்பாடு உள்ளிட்ட அனைத்துமே சமஸ்கிருதத்திலிருந்து வந்தவை சமஸ்கிருதம் தான் அனைத்துக்கும் ஆதாரம் என்று உடனே சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.
அது மட்டுமன்றி ஏற்கெனவே நான் எழுதியது போல காவிரி நீர்ப்பகிர்வு முல்லைப் பெரியாற்றுச் சிக்கல்எல்லை ஆக்கிரமிப்புகள் பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்புகள் எனப் பல பிரச்சினைகள் தோன்றிவிட்டன.
நீங்கள் சொல்லும் தீர்வுகள் யாவும் திராவிடம் என்று பேசும் பிறமொழியினர்க்கு ஊக்கமளிக்குமே தவிர தமிழர்களை எவ்விதம் வாழவைக்கும் என்று கேட்டிருந்தார்.
அதற்குத்தான் நான் முன்னர் எழுதிய கட்டுரையில் மதச் சிறுபான்மை நிலையையும்மொழிச் சிறுபான்மை நிலையையும் ஒப்பிட்டுப் பேசியிருந்தேன்.
பாகிஸ்தான் தனிநாடாகச் இந்திய முஸ்லிம்களைப் பிரித்துக்கொண்டுதான் சென்று விட்டது என்பதற்காக நாம் இங்கிருக்கும் முஸ்லிம்களை வேற்று நாட்டவர்களாகக் கருதமுடியாது.
அதுபோலவே இங்கேயே முந்நூறு நானூறு ஆண்டுகளாக வாழ்ந்துவரும் மொழிச் சிறுபான்மையினரையும் இந்நாட்டைவிட்டு வெளியே போ என்று கூறமுடியாது என்பதுதான் நிதரிசனம்.
திராவிட மொழியினம்தான் இருக்கிறது என்ற அறிவுபூர்வமான வாதத்தை முன் வைத்தால் சிலருக்கு ஏன் பற்றிக்கொண்டு வருகிறது என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.
தமிழ்நாடு ஏன் தனிநாடாக வேண்டும் என்பதற்குகாவிரிப்பிரச்சினை தமிழ்மீனவர் பிரச்சினை கச்சத்தீவு பிரச்சினை முதலாக தமிழ் ஈழப் பிரச்சினைமையஅரசுப் பதவிகளில் தமிழர்கள் ஒதுக்கப்படுவது சமஸ்கிருத இந்தி ஆதிக்கப் பிரச்சினை வரைநூறு நல்ல காரணங்கள் இருக்கின்றன.
தாய்மொழியை அறிமுகத்தோடு நிறுத்திவிடாமல் அதைத் தொடர்ந்து கற்கவேண்டும் அதிலேயே பள்ளி கல்லூரிப் பாடங்களையும் பயிலவேண்டும் கோயில் முதல் நீதிமன்றம் வரை எங்கும் தாய்மொழியே புழங்கவேண்டும் ஒரு மொழிமாநிலத்தில் பிறமொழிக்காரர் குடியுரிமையோடு இருந்தால் அவருக்கும் அம்மாநில மொழியே தாய்மொழியாகும் என்றெல்லாம் பலமுறை விவாதித்திருக்கிறோம்.
வடமொழி தமிழுக்கு அந்நியமானது என்றாலும் அது இப்படித்தான் ஆதிக்கப் போக்கையே ஆதியிலிருந்து தமிழ்நாட்டில் கைக்கொண்டு வந்துள்ளது.
இந்தியா ஒரு நாடு என்றால் அதில் வடமொழிக்கு அந்நியமான பண்பாடு எதுவும் இருந்துவிடக் கூடாது என்று மற்றவர்களை அடிமைப்படுத்த முனைவதில் என்ன நன்மை இருக்கிறது?
இதனால் கேளிக்கைவேண்டி தமிழ்ச் சினிமாவையும் பட்டிமன்றத்தையும் நாடும் அதே நண்பர்கள் அறிவைத் தேட வேண்டுமென்றால் ஆங்கிலத்திடம் தஞ்சமடைகின்றனர்.
தமிழன் பற்றின்றி நடந்துகொண்டுதன்னையும் தன் பண்பாட்டையும் கோட்டைவிட்டு வந்தேறிகளும் வடவர்களும் எல்லாம் எங்களது என்கிறார்களே என்று புலம்புவதால் என்ன பயன்?
ஒரு வேளை டமில் இருக்கலாம் அப்போதும் சில ஆய்வாளர்கள் டமிலின் மூலமொழி தமிழா சமஸ்கிருதமா ஆங்கிலமா தெலுங்கா உருதுவா என்றுகூட ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருப்பார்கள்.
இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் தொடக்கக் கால்பகுதியில் இருக்கும் நமக்குக் கவிதை பற்றிய சிந்தனைகள் முற்காலத்திய சிந்தனைகளிலிருந்து பெரிதும் மாறியிருக்கின்றன.
பெருங்கவிஞர்களிடையே இப்படிப்பட்ட சிந்தனை ஓரளவு முகிழ்த்திருந்தாலும் புராணங்களும் சிற்றிலக்கியங்களும் பாடிய கவிஞர்களிடம் இது மலர்ந்திருக்கமுடியாது என்று தோன்றுகிறது.
காரணம் இலக்கியங்கள் எழுந்த காலப் பகுதிக்கும் அவ்விலக்கியங் களின் உள்ளடக்கம் உருவம் பண்பு முதலியவற்றுக்கும் இடையில் உயிரியக்கமான பிணைப்பு உண்டு என்பதை நாம் அறிவோம்.
தமிழிலக்கியத்தைக் காலப்பகுதிகளாகப் பகுத்த அறிஞர்கள் சங்க இலக்கிய காலம் அறநூல்கள் காலம் முற்காப்பியக் காலம் பக்தி நூல்கள் காலம் பிற்காப்பியக் காலம் சிற்றிலக்கிய தலபுராணக்காலம் பிறசமய நூல்கள் எழுந்த காலம் தற்காலம் என்றெல்லாம் பலவேறு வகைகளில் பகுத்துள்ளார்கள்.
இதற்குக் காரணம் சிலப்பதிகாரம் மணிமேகலை தோன் றிய காலத்திற்குப் பல நூற்றாண்டுகள் பிற்பட்டுத்தான் பெரியபுராணம் கம்பராமாயணம் போன்றவை தோன்றியிருக்கின்றன.
சங்கக்கவிதைக்கான காலம் பக்திஇயக்கத்துக்கான காலம் தற்காலம் இவை எவற்றின் கால எல்லையையும்விடக் காப்பிய சிற்றிலக்கியக் கால எல்லை பெரியது.
ஆகவே இந்த மொத்தக் காலப்பகுதிக்கும் சமுதாயப் பின்புலம் இலக்கியப் போக்குகள் என்று சொல்வது சங்கஇலக்கியத்தையும் தற்கால இலக்கியத்தையும் தவிர ஏறத்தாழ தமிழ் இலக்கியம் முழுவதை யும் பார்ப்பதே ஆகும்.
சங்ககாலம் முதலாகவே தொல்காப்பியம் முதலாகவே தமிழ் இலக்கியம் பெண்ணை ஆணுக்கு நிகராகத் தமிழர்கள் கருதியதில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றது.
தமிழின் முதற்காப்பியமான சிலப்பதிகாரம் பெண்ணை அடிமைப்படுத்துகின்ற கருத்துகளைக் கொண்ட காப்பியமே என்பதில் சற்றும் சந்தேகமில்லை.
தனியுடைமைசமூகத்தின் நன்மைக்கு மாறாகத் தனி ஒருவனே மிகுதியாகச் சொத்துகளைச் சேர்த்துக் கொள்வது அறத்திற்கு மாறானது என்ற கருத்து இருபதாம் நூற்றாண்டில்தான் சற்றே பரவலானது.
ஆனால் இவை அந்தக் காலப்போக்கை வைத்துக் காணும்போது இன்னும் குறிப்பாக சமஸ்கிருத இலக்கியம் கிரேக்க இலக்கியம் முதலிய அக்கால இலக்கியங்களையும் ஒப்ப வைத்துப் பார்க்கும்போது பெரிய குறைபாடுகள் அல்ல.
வைதிகஅவைதிக சமயப் போராட்டங் களை வேளாண்குலத்தவர்கள்வணிகர்கள் போராட்டமாகக் கண்டு இறுதியில் வேளாளர் களின் வெற்றியை மன்னர்களின் வைதிக மதமாற்றம் குறிப்பதாக விளக்கும் வரலாற்றாசிரியர்கள் உண்டு.
பாண்டியபல்லவ மன்னர்கள் சமணர்களாக இருந்த காலத்தில்தான் சிலப்பதிகாரம் மணி மேகலை சீவகசிந்தாமணி குண்டலகேசி நீலகேசி பெருங்கதை சூளாமணி போன்ற காப்பி யங்கள் அனைத்தும் இயற்றப்பட்டன.
வள்ளல் பேகன் தன் மனைவி கண்ணகி என்பாளை விட்டுவிட்டு நல்லூர்ப் பரத்தை ஒருத்தியோடு வாழ்ந்தான் என்ற செய்தியும் அவனுக்குப் புலவர்கள் அறிவுரைகூறித் திருத்தினார்கள் என்ற செய்தியும் நமக்குக் கிடைக்கின்றன.
இளங்கோ வடிகளுக்குக் கண்ணகி என்ற கற்பனைப் பாத்திரத்தை உருவாக்கி அவள் கதையை அடிப்படையாக வைத்துத் தம் சமகாலத்து வடமொழி நெறியையும் தமிழ்நெறியையும் சமரசப் படுத்திப் படைக்கும் நோக்கம் இருந்தது.
தமிழ் மண்ணின் கூறுகளான வரிப்பாடல்கள் குரவைகள் முதலிய பலவற்றை எடுத்துக் கொண்ட அவர் இறுதியில் தமிழ்ப்பெண் கோயில் கொண் டதை விட மாடலமறையோனின் வைதிகநெறி மேம்படுவதையே காட்டிக் காப்பியத்தை முடிக்கிறார்.
ஆனால் முன்எழுந்த சிலம்பு மேகலை இரண்டு காப்பியப் போக்குகளுக்கும் மாறாக ஒரு ஆடவனைஅதுவும் வடநாட்டு மன்னனைக் காப்பியத் தலைவனாக ஏற்கும் தன்மையை இதில் காண்கிறோம்.
இவற்றுடன் கலிங்கத்துப் பரணி போன்ற போர்ப் பிரபந்தங்கள் சாஸனக் கவிதைகள் மெய்க்கீர்த்திகள் உலா கோவை போன்ற சிற்றிலக்கிய நூல்களும் திருத்தொண்டர் திருவந்தாதி போன்ற பக்திநூல்கள் ராஜராஜேசுவர நாடகம் முதலிய நாடகங்கள் ஆகியவையும் தோன்றின.
சமயச்சார்பு பற்றிய சில வகைப் பிரபந்தங்கள் பக்திக்காலத்திலேயே தோன்றி யிருந்தாலும் அரசர்களைக் குறித்த பிரபந்தங்கள் பிற்காப்பிய காலத்தவை என்பதில் ஐயமில்லை.
இதனால்தான் சமயத்தை விடுத்து உலகியல் விஷயங்கள் நூற்பொருளாகும் தன்மை பெற்றன கம்பராமாயணம் போன்ற பெருங்காப் பியம் எழுவதும் இயன்றது.
சங்ககாலம் முதலாகவே பல்லவர்காலம் சோழர்காலம் ஊடாகத் தமிழகத்தின் தனிச் சிறப்பான ஊராட்சிமுறையும் தன்னிச்சையாக இயங்கிவந்தது.
கம்பராமாயணம் தனிச் சிறப்புடன் திகழ்வதற்கு அக்கால ஊராட்சியின் தன்னாட்சித் தன்மையும் ஊராட்சிமுறையில் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்த சடையப்ப வள்ளல் போன்றவர்களின் உதவியும் முக்கியக் காரணம்.
ஊர்ச்சபைகள் நிலவுடைமை முறையின் வெளிப்பாடுகள் என்றாலும் குறைந்த பட்சமாக உணவு உரிமை உணவுரிமை என்பது சேக்கிழாரின் பெரிய புராணத்தில் வரும் தொடர் என்பது அதில் இருநதது.
மேலும் இன்னின்ன சாதிக்கு இந்த இடம் என்று வரையறுக்கப்பட்டு ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து வாழும் நிலை இருந்ததால் சாதிக் கட்டுப்பாடு இருப்பினும் ஒருவிதச் சார்புநிலையும் நிலவியது.
கம்பர் பல செய்திகளைப் பல பாடல்களில் சொல்லிச் செல்கின்றபோதே ஆங்காங்கு கவித்துவம் வெடித்து அற்புத ஒளிவீசுகிறது என்பதை யாவரும் அறிவார்கள்.
ஆனால் இருபதாம் நூற்றாண்டில் கம்பர் காப்பியம் இகழப்பட்டதுபோலகம்பரசம் போன்ற நூல்களால் இழித்துரைக்கப் பட்டதுபோல வேறு எந்த நூலும் வசைக்கு ஆளாகவில்லை அதேபோலக் கம்பன் விழாக்களும் கம்பன் வியாக்கியானச் சொற்பொழிவாளர்களும் பாராட்டியதுபோன்ற சிறப்பும் வேறு எந்தக் காப்பியத்திற்கும் கிடைக்கவில்லை.
மனிதர்களுக்குப் பிறப்புரிமைகள் உண்டு எல்லா மனிதர்களும் சமம் என்பதை இந்தியச் சமூக அமைப்பு ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதில்லை.
கம்பராமாயணம் மிகவும் ஆதியான மீயியற்கைத் தன்மை கொண்ட கதையை எடுத்துக் கொண்டதால் நேரடியாக இந்தச் சமூக அமைப்புக்குள் நுழைய வேண்டிய தேவையில்லாமல் போயிற்று.
ஆனால் சைவ அடியார்களின் வரலாற்றைக்கூற எழுந்த தமிழின் முதல் சைவசமயக் காப்பியமான பெரியபுராணம் பக்தியைப் போற்ற வேண்டி எழுந்ததால் பார்ப் பனியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.
அநபாயசோழன் பற்றிய கதை கூறுவதுபோல சமணர்களை முறியடிப்பதற்கு அவர்களுடைய காப்பியம் என்னும் ஆயுதத்தைத் தமதாக்கிக் கொண்டார் சேக்கிழார் என்பது உண்மை.
எந்தெந்தக் காலத்திலோ எந்தெந்த வடிவங்களிலோ எங்கெங்கோ நடை பெற்ற தாறுமாறான நிகழ்ச்சிகளைத் தம் காலத்தில் நிகழ்ந்தனவாகக் கொண்டு சிவனடியார் வரலாற்றைப் படைப்பதில் சேக்கிழார் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.
தேவாரமூவர் வாழ்க்கைகளில் நடந்ததாகக் கூறப்படும் எலும்பைப் பெண்ணாக்கிய கதை முதலை உண்ட பாலகனை மீட்ட கதை கடலில் கட்டிப் பாய்ச்சிய போதும் உயிரோடு வந்த கதையெல்லாம் வெறும் கதைகளாக எஞ்சுபவை இவை புராணங்களாகத்தான் தகுதி உடையவை.
ஆனால் இலக்கியம் என்று சொல்வதற்கு ஏற்ற முறையில் புராணக் கூறுகள் அமுங்கி மனிதவாழ்வின் மேன்மைகள் சில கதைகளில் சிறப்பாக வெளிப்பட்டுள்ளன.
சட்டம் விதிமுறை ஒழுங்கு சார்ந்தவர்கள் ஒருபுறமும் மனிதநீதி இயற்கை நீதியின் சார்பாக நிற்பவர்கள் மறுபுறமும் எதிரெதிராக இயங்குவதைக் காட்டுகிறது இது.
தங்கள் வாழ்நிலைக்குரிய சிறுதெய்வங்களை மறுத்துவிட்டு நந்தனார் பெரிய தெய்வமான சிவபெரு மானைத் தேடிச் செல்கிறார் ஆனால் சாதிமுறைமையை மீறிய காரணத்தினால் கோயிலுக்குள் மட்டுமல்லஊர் எல்லைக்குள்ளாகவே நுழையமுடியாமல் தீயில் சாகிறார்.
சோழப் பரம்பரை சிதைந்துபோய் இரண்டாவது பாண்டியப் பேரரசும் வலிமை குன்றிய நிலையில் புதுவகையான நூல்களும் இலக்கியங்களும் தோன்றும் வாய்ப்பு ஏற்படவில்லை.
இளம்பூரணர் பேராசிரியர் சேனாவரையர் அடியார்க்கு நல்லார் பரிமேலழகர் நச்சினார்க்கினியர் போன்றோர் யாவரும் இக்காலப்பகுதியில் தோன்றியவர்கள்.
ஆனாலும் பழங்காலச் சித்தர்கள் முதல் வள்ளலார் வரை எல்லோரும் சமூகத்திலிருந்து ஒதுங்கி வாழ்ந்த ஆட்சேபணையாளர்களே தவிர புரட்சியாளர்கள் அல்லர்.
மேலும் சித்தர்களின் கோட்பாடுகள் அவ்வக்காலச் சமயநெறிக்கும் அதனால் சாதிநெறிக்கும் ஆதிக்கக் கருத்தியலுக்கும் உட்பட்டிருந்தன.
விஜயநகரப் பேரரசின் கீழும் மராட்டியர்கள் கீழும் பாளையக்காரர்களின்கீழும் தெலுங்கு கன்னடம் மராட்டி போன்ற பாஷைகளே ஆதரிக்கப் பட்டதால் தமிழின் வளம் குறைந்தது.
திருவாவடுதுறை ஆதீனம் தருமபுரம் ஆதீனம் காசிமடம் திருவண்ணாமலை மடம் போன்ற மடங்களில் சைவத் தமிழ்க் கல்வி கற்பிக்கப்பட்டது.
அதுவரை சதுர்வேதி மங்கலங்களாக இருந்தவை நாயக்க மங்கலங்கள் ஆயி.ன நாயக்கர்கள் கொண்டுவந்த ஆயக்காரர் முறை மக்களை நலிவடையச் செய்தது.
விஜயநகரப் பேரரசுக்காலத்திலிருந்து தெலுங்கு பிராமணர்கள் தமிழகத்தில் குடியேற்றப்பட்டு சாதி முறையும் சாதிக்கடமையும் வலியுறுத்தப்பட்டதால் சாதிக்கட்டுப்பாடு அதிகரித்தது இந்துமதம் இறுதிவடிவம் பெற்றது.
இருபதாம் நூற்றாண்டில் பாரதி தோன்றி சமகாலத்தன்மையில் பார்வையைச் செலுத்தும் வரை இவ்வகைப் புலமை இலக்கியத்திற்குச் செல்வாக்கு இருக்கவே செய்தது.
இடையிடையே சீறாப்புராணம் போன்ற இஸ்லாமியக் காப்பிய நூல்களும் தேம்பாவணி சதுரகராதி பரமார்த்த குருகதை போன்ற கிறித்துவ நூல்களும் தோன்றின.
தமிழ் இலக்கியத்தை இப்புலவர்கள் வளப்படுத்தினார்கள் என்பதைவிட தமிழ் இலக்கியம் ஏதோ ஒருவகையில் சாகாமல் காத்துவந்த பாதுகாவலர்களாகப் பணியாற்றினார்கள் என்று தான் கூறமுடியும்.
ஆனால் இந்தப் பிற்காலத்து நீதி நூல்களுக்கு அடிப் படைக் காரணம் வர்க்க முரண்பாடுகள் இறுகி சாதிக்கட்டுப்பாடுகளும் இறுக்கமடைந்து சமுதாயத்துக்குப் பெரும்தளையாக மாறியமைதான்.
புதிய அமைப்பில் ஏற்பட்ட ஜமீன்தார்கள் தெலுங்குச் சார்பினர் ஆதலின் தமிழ் விவசாயிகளைக் கடன்வாங்கும்படி செய்து சந்ததி சந்ததியாகக் கொத்தடிமைகள் ஆக்கினர்.
கடைசி யாக இப்போதோ அணுகுண்டு ஹைடிரஜன் குண்டு போன்ற அணு ஆயுதங்கள் வேதியியல் நச்சுகள் உயிரியல் அழிப்புப் போர்முறைகள் போன்ற பலவிதமான அணுகுமுறைகள் கையாளப்படுகின்றன.
போரின் வரலாற்றை நோக்கும்போது தனி மனித அழிப்பிலிருந்து மாறி எவ்விதத் தொடர்புமற்ற அப்பாவி மக்களைக் கோடிக் கணக்கில் கொன்று குவிப்பதே போரின் இலட்சியமாகி இருக்கிறது.
வரலாற்றையோ நடைமுறையையோ அறியாத மக்கள் மனத்தில் இராணுவம் என்பது நாட்டைக் காப்பாற்றுவது தேசத்தைப் பாதுகாப்பது என்றெல்லாம் கருத்து கள் விதைக்கப்படுகின்றன.
நேரடியான சுரண்டல் கருதிப் போர் செய்யமுடியாத நிலையில் இன்றைய வல்லரசுகள் உலகமயமாக்கல் போன்ற கொள்ளைடியக்கும் முறைகளைக் கையாளுகின்றன.
ஆயினும் ஈரான்மீது தாக்குதல் ஈராக் போர் போன்றவற்றில் போரின் அரக்கத்தனத்தையும் இயற்கைச் சீரழிப்பையும் நாம் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நேரிலேயே கண்டோம்.
இராணுவம் என்ற பெயரில் ஒரே இடத்தில் குவிக்கப்படும் பல்லாயிரக் கணக்கான ஆடவர்கள் ஆண்டுக்கணக்கில் குடும்பங்களைப் பிரிந்து இருந்தால் என்னென்ன நிகழும் என்பதைச் சற்றே கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
வேசியர் காலனிகளை உருவாக்குதல் பெண்களைக் கற்பழித்தல் பொருளாதாரச்சீரழிப்பு வரை இவர்களின் பாதிப்பு போர் நடைபெறாத காலத்திலேயே மிகவும் அதிகம்.
ஆனால் நமது இராணுவ வீரர்கள் சொந்த மக்களையே கொல்லும் பாதகர்கள் என்பதை அஸாம் முதலிய மாநிலங்களில் அவர்கள் நடந்துகொண்ட முறையிலிருந்தும் நக்ஸலைட்டுகள் எனப் பெயர்வைத்து பெருமுதலாளித்துவக் கொள்ளைக்கு எதிராகப் போராடுபவர்களை அவர்கள் கற்பழித்துக் கொல்லும் முறையிலிருந்தும் அறிவுள்ளவர்கள் தெரிந்து கொண்டிருக்கலாம்.
தமிழ்மக்கள் பெரும்பான்மையினரும் பழங்காலத்தில் சீனப்படையெடுப்பு நடந்தபோது எடுக்கப்பட்ட இரத்தத்திலகம் போன்ற படங்களைப் பார்த்து மூளைச் சலவைக்கு ஆளாகி போர் என்பது புனிதமானது இராணுவ வீரன் என்பவன் ஏதோ புனிதமான ஆசாமி என்பதுபோன்ற கற்பனையில்தான் இருந்தார்கள்.
அவர் களை போரின் நடைமுறைத் தன்மைகளுக்குச் சற்றேனும் அறிமுகப்படுத்தி அதிர்ச்சி வைத்தியம் கொடுத்தது முன்னாளில் ஜெயவர்த்தனாவும் கடந்த ஆறேழு ஆண்டுக ளில் இராஜபட்சேவும் தங்கள் இராணுவத்தைவிட்டுச் செய்யவைத்த செயல்கள்தான்.
ஆனால் உத்மானிய துருக்கர் காலத்திலிருந்தே செங்கிஸ்கான் தைமூர் காலத் திலிருந்தே புனிதமான சிலுவைப்போர்கள் காலத்திலிருந்தே போர் நடைமுறைகள் என்பவை கொலை உறுப்புகளைச் சிதைத்தல் கற்பழிப்பு பொருளாதார நாசம் என்பவைதான் என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?
இப்படி இன்றைய போர் நடைமுறையையும் வரலாற்றையும் பார்க்கும்போது சங்ககாலச் சமுதாயத்தில் போர் நடந்திருக்கும் விதங்கள் மிகவும் போற்றத்தக்கவை யாகவே காட்சியளிக்கும்.
ஆனால் தனிமனித அடிப்படையில் ஒருவருக்கொருவர் நேருக்குநேர் வாளைக் கொண்டு போரிட்டாலும் விமானத்திலிருந்து அணுகுண்டு வீசி ஒரே நொடியில் ஐந்து லட்சம் பேரை அழித்தாலும் போர் போர்தான்.
மனிதன் பெற்றிருக்கும் நாகரிகம் நம்மை வியக்கவைக்கிறது சங்க இலக்கியமும் தொல்காப்பியமும் ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டு களுக்கு முன்னால் இயற்றப்பட்டவை.
வெட்சி வஞ்சி உழிஞை தும்பை வாகை காஞ்சி பாடாண் என்ற ஏழு திணைகளாகப் புறப்பொருளை வகுத்துக் கவிதை இயற்றலாம் என்பது தொல்காப்பியத்தின் கருத்து.
காஞ்சி என்பது பொதுவான மானிட நிலையைப் பாடுவது பாடாண் அரசர்களையும் தலைவர்க ளையும் புகழ்வது பொதுவியல் அறிவுரைகளை உரைப்பது என்று இன்றைய நோக்கில் பொதுவாகக் கூறலாம்.
இவற்றை நேரடி வாழ்க்கையில் கண்ட காட்சிகளின் வாயிலாகவே தொல்காப்பியர் பெற்றார் என்று கொண்டாலும் அவை சம்பவங்கள்தானே ஒழிய நியமங்கள் அல்ல.
உதாரணமாக படை செல்லு கின்ற ஆரவாரம் நற்சொல்லை ஆராய்தல் பிறர் அறியாமல் ஒற்றறிதல் சூழ்ந்தவர் களை அழித்தல் பசுக்கூட்டத்தைக் கவர்தல் அப்போது பகைவரோடு செய்யும் சண்டை பசுக்கூட்டத்தைத் தன் நாட்டுக்குக் கொண்டு வருதல் அதைப் பங்கிடுதல் கள்ளுண்டு மகிழ்தல் போன்றவை வெட்சித் திணைக்குரிய துறைகளாகச் சொல்லப் படுகின்றன.
பழங்காலத்தில் வீரர்கள் வட்டுடை என்ற தனியான உடையை அணிந்தனர் என்று தெரிந்தாலும் அவர்களுக்கெனத் தனித்தனி சீருடைகள் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.
பசுக்களைக் காப்பாற்றவேண்டும் என்ற நோக்கைவிட எதிரியின் பசுக்கூட்டமாகிய செல்வத்தைக் கொள்ளையடித்தலே ஆநிரை கவர்தலின் நோக்கமாக இருந்தது.
அரசன் படையெடுக்கப்போகிறான் அதனால் அதற்கு முன் னோடியாக ஆநிரைகளை இன்னொரு நாட்டிற்குள் புகுந்து திருடுகிறான் என்பது அறவொழுக்கத்தின் பாற்பட்டதாகுமா?
சான்றாக வெட்சித்திணை என்பது வேற்றுப்புல அரசனின் ஆநிரை கவர்தல் பற்றியது என்பது புலனாகிறதே அன்றி எந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அதை மேற்கொள்ளவேண்டும் எந்த விதிகளைப் பின்பற்றி வெட்சிப்படைகள் செல்ல வேண்டும் ஆநிரை மேய்ப்பவர்களை அவர்கள் எப்படி நடத்த வேண்டும் என்பது பற்றியெல்லாம் விதிகள் இல்லை.
சேர சோழ பாண்டிய அரசுகள் தோன்றுவதற்குமுன்பு அக்கால அரசுகள் சிற்றரசுகள் என்று வைத்துக் கொண்டாலும் ஒரு சிற்றரசின் சுற்றளவு நூறுமைல் வரை இருக்கலாம்.
அவ்வாறாயின் ஆநிரை கவர வருபவர்கள் எல்லையிலே கண்ணில் படும் ஆநிரைகளைக் கவர்வார்களா அல்லது அரசனைத் தேடிச்சென்று அவனுக்குரிய ஆநிரைகளைக் கவர்வார்களா என்பதும் தெரியவில்லை.
சேவியர் தனிநாயகம் அடிகள் இவை யாவும் பழங்காலச் சமூகத்தின் எச்சங்க ளாகவும் நினைவுகளாகவும் இருந்து எழுதப்பட்டவையே அன்றி உண்மையில் சங்க காலத்தில் நிகழ்ந்தவை அல்ல என்கிறார்.
அகத்திணையைப் படைக்கக் கவிதை மரபுகள் வகுக்கப்பட்டது போல புறத்திணையைப் படைக்கத் தொல்காப்பியர் வகுத்த கவிதை மரபுகள் இவை என்று நாம் முடிவுசெய்யலாம்.
எனவே ஓர் அரசன் எப்படிப் படைகளை நிர்வாகம் செய்ய வேண்டும் அதற்கு எவ்வளவு பொருள் செலவிடவேண்டும் போர்க்களத்தில் பயன்படுத்த வேண்டிய நியமங்கள் என்ன என்பனவற்றை யெல் லாம் தமிழில் நேரடியாக அறிய வழியில்லை.
பசுக்களைக் கொல்லக் கூடாது பசுப்போன்ற பார்ப்பனரைக் கொல்லக் கூடாது புதல்வரைப் பெறாதவர்களைக் கொல்லக் கூடாது போன்ற விதிகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன.
பெண்களைக் கொன்றுவிட்டால் சந்ததி அற்றுப் போய்விடும் பிறகு போரிடுவதற்கு ஒருவரும் இருக்கமாட்டார்கள் என்பதால் பெண்கள் போரில் விதிவிலக்குப் பெறுகிறார்கள்.
சங்ககாலத்தில் போருக்கெனச் சில ஒழுங்குமுறைகள்பார்ப்பனச் சார்பானவையாக இருப்பினும்இருந்தன என்பதைத்தான் மேற்கண்ட அடிகளில் வரும் அறத்தாறு நுவலும் பூட்கை என்ற தொடர் காட்டுகின்றது.
புறமுதுகிட்டு ஓடும் எதிரியையும் ஆடைகழன்ற நிலையில் நின்றோரையும் மேய்ச்சல் நிலத்தில் வீழ்ந்தோரையும் நீரில் பாய்ந்தோரையும் படைக்கலமின்றி நிர்க் கதியாய் நிற்போரையும் தாக்குதல் கூடாது என்பவை பொதுவான அக்கால விதி கள் என்று கூறலாம்.
சங்ககாலத்தின் தொடக்கப்பகுதியில் வேள் பாரி வல்வில் ஓரி மலையமான் திருமுடிக்காரி அதியமான் போன்ற சிற்றரசர்களும் பண்ணன் போன்ற ஊர்த்தலைவர்களும் மிகுதியாக இருந்தனர்.
மூவேந்தர்களும் சிற்றரசர்களுடன் போரிட்டது நாட்டைக் கொள் ளை கொள்வதற்காக என்றால் சிற்றரசர்கள் தங்களுக்குள் அப்பெரு வேந்தர்களின் ஆதரவு வேண்டி சார்பாகப் போரிட்டனர்.
சங்க கால அரசர்கள் போரினால் பெற்ற வெற்றிகளைத் தங்கள் பெயருடன் இணைத்துதலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் என்பது போலப் பெருமைப்பட்டுக்கொண்டனர்.
போரில் இறந்தாலும் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் கூடகாரத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன் என்று பெயரிட்டு அழைக்கப்பட்டதனால் அவர்களது வெற்றிப் பெருமிதம் புலனாகிறது.
முதுகில் காயம்படச் செய்த உன்னைவிட அதற்கு வெட்கப்பட்டுப் பட்டினிகிடந்து புகழ் உலகம் அடைய முயலும் அவன் அல்லவா நல்லவன் என்ற கருத்து இப்பாட்டில் இடம்பெறுகிறது.
சான்றாக நெடுஞ்செழியன் நான் பகையரசர்களைத் தாக்கி வென்று அவர்கள் முரசத்தைக் கைப்பற்றவில்லை என்றால் என் குடிமக்கள் என்னைக் கொடியவன் என்று தூற்றுவார்களாக மாங்குடி மருதன் முதலிய புலவர்கள் என்னைப் பாடாமல் விடுவார்களாக நான் இரப்போர்க்கு இல்லை என்று கூறுவேன் ஆகுக என்று கூறுவது அக்கால அரசர்கள் எவ்வித மதிப்பு களைத் தலையானவையாகக் கருதினார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது.
இவற்றை வீரயுகத்திற்குரிய மதிப்புகள் என்று கணித்து இவை போன்றவை முதன்மை பெற்றுக் காணப்படுவதால் சங்க இலக்கியத்தில் சில புறநானூற்றுப் பாக்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த ஜி.
இதற்கு ஏறத்தாழ ஐம்பதாண்டுகளுக்குப் பின்னால் சங்க இலக்கியத்தை ஆராய்ச்சி செய்த கைலாசபதியும் என்னும் தலைப்பில்தான் ஆய்வு செய்திருக்கிறார்.
இவையெல்லாம் சங்க இலக்கியப் புறப்பாக்களில் காணப்படும் வீரத்தன்மையை வலியுறுத்துவனவாக உள்ளன பழங்காலத்தில் போரினால் பரத்தையர் என்ற தனிஇனமே உருவாயிற்று.
ஆனால் அக்காலத்தில் குதிரைகளுக்கு இலாடம் அடித்துப் பயன்படுத்தாமையால் ஏராளமான குதிரைகள் விரைவில் இறந்துவிட்டன என்றும் தமிழர்களுக்குக் குதிரைகளைச் சரிவரப் பயன்படுத்தத் தெரியவில்லை என்றும் வாசப் கூறுகிறார்.
மழவர்கள் அடிக்கின்ற கோலுக்கு அஞ்சாது மேன்மேலும் சீறிவருகின்ற நாகம் போல அஞ்சா நெஞ்சம் கொண்டவர்கள் என்று இலக்கியங்கள் சிறப்பிக்கின்றன.
கடல் அரண் அமைத்து கடற்கொள்ளையில் ஈடுபட்ட கடம்பர் களை ஒழித்துக் கடல்பிறக்கோட்டிய என்னும் சிறப்புப்பெற்றான் சேரஅரசன் செங்குட்டுவன்.
பலவேல்களை ஒருங்கே வீசுவதில் வல்லவனாதலின் பெரு விறற்கிள்ளி என்ற சோழ அரசன் பல்வேல் தடக்கை என்ற சிறப்புப் பெற்றிருந்தான்.
அரசன் பாசறையைப் பார்வையிடும்போது படையின் தலைமைப் பொறுப்பிலிருக்கும் வீரர்கள் புண்பட் டோர்களைக் காட்டி விளக்கம் தருவது வழக்கமாக இருந்தது.
பரஸ்பரம் போட்டி பொறாமை ஆதிக்க விரிவாக்கம் பிறர்நாட்டு ஆக்கிர மிப்பு புகழ் எய்துதல் ஆகிய பல காரணங்களால் பண்டைத் தமிழ் மன்னர்கள் இடைவிடாமல் போர் புரிந்தனர் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள்.
கோப்பெருஞ்சிங்கனும் இரண்டாம் ராஜராஜனும் போரிடும் சிறிய சண்டையானாலும் அணுகுண்டினால் இருபெரு நகரங்களையே அழித்து இறுதிகண்ட உலகப் போரானாலும் அடிப்படை நோக்கம் பொருளாதாரம் தான் என்பதை இது எடுத்துக் காட்டுகிறது.
அசோகன் கலிங்கத்துப் போரில் ஒன்றரை லட்சம் போர் வீரர்களை அடிமையாக்கிக் கொணர்ந்தான் என்று அவனுடைய சாசனங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.
இதேபோல் கரிகால் சோழனும் இலங்கைமீது படையெடுத்துப் பல்லாயிரக்கணக்கான வீரர்களைக் கொண்டு வந்து காவிரிக்குக் கரைகட்டினான் என்று சங்க இலக்கியத்தின் வாயிலாக அறியமுடிகிறது.
இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் தோற்றுப்போன யவனவீரர்களைப் பின்கட்டாகக் கட்டி தலையில் எண்ணெய் ஊற்றி அழைத்துவந்தான் என்ற குறிப்பு வருகிறது.
தன் மகன் மார்பில் காயம் பட்டு மாண்டு கிடப் பதைக் கண்ட பெண் ஒருத்தி அவனைப் பெற்ற நாளில் உற்ற மகிழ்ச்சியைவிட அதிகமான உவகை கொண்டாள் என்றும் சங்க இலக்கியக் கவிதை சொல்கிறது.
இன்னொரு தாய் சொல்கிறாள் என் மகன் எங்கிருக்கிறான் என்று எனக்குத் தெரியாது ஆனால் அவன் போர்க்களத்தில்தான் நிச்சயமாக இருப்பான் என்கிறாள்.
என்ற தொல்காப்பியத் தொடருக்கு போர்க்களத்தில் சிறுவன் புறமுதுகிட்டான் எனக் கேட்டுத் தாய் வருந்தி வரும் தலைப்பெயல்நிலைக் காஞ்சியும் என்று உரையாசிரியர்கள் பொருள் தருகின்றனர்.
என்று கேட்கும் புலவர் இடைக்குன்றூர் கிழார் என்று கூறுவதை மிகையான கூற்று என்று வைத்துக் கொண்டாலும் பாண்டியன் சிறுவனாகவே இருந்ததை இப்பாட்டு அழுத்தமாகக் குறிப்பிடுகிறது என்று கருதலாம்.
மிகப்பெரிய போர்க்குற்றங்களுக்கு உதாரணமாக ஜெர்மனியின் ஹிட்லர் உருவாக்கிய ஆஷ்விட்ஸ் படுகொலையையும் அண்மையில் தமிழர்களைச் சிங்கள அரசு அழித்த படுகொலையையும் கூறலாம்.
எதிரி நாட்டில் போரில் ஈடுபடாத சாதாரண மனிதர்களை சிவில் சொசைட்டி பாதிக்கும்படியாக காரியங்களைச் செய்வது போர்க் குற்றங்கள் என்பதில் பெரும்பான்மையும் அடங்கும்.