sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
க்ஷத்ரியர்கள் பொதுவாக மானிடர்கள் பல திருமணங்கள் செய்து கொண்டார்கள் ஒரே சமயத்தில் பல மனைவிகளுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தார்கள் என்பது திண்ணம் ராமன் நான் திருமணம் ஆனவன் என்று சொல்லி இருந்தால் சூர்பனகை சற்றே ஏளனமாக சிரித்துவிட்டு தசரதனின் புத்திரன் தானே நீ என்று கேட்டிருப்பாள் அவருக்கு அறுபது ஆயிரம் மனைவியர் உனக்கு இரண்டே சலிக்கிறதோ என்றல்லவா கேட்டிருப்பாள் அறிவில் சிறந்த ராமன் ஒரு தேர்ந்த தர்மத்தை ஒட்டிய கருத்தை கூறி ஒரே வரியில் சூற்பனகையின் வாயை அடைத்து விட்டான் இது போன்ற விஷயங்களை நீங்கள் ராமாயண நெடுக காணலாம் பரம்பொருள் எந்தத் தாய் வயிற்றிலும் இருந்து கருவாதனைப் படாது.
இப்படியும் அர்த்தம் கொள்வது சரியல்ல இதில் எக்க சக்க சிக்கல் வரும் நீங்கள் பேசும் சிவ பரத்வமும் அடிபடும் பரம் பொருளை சர்வஜித் என்றும் கரணம் காரணம் கர்த்தா என்றும் வேதம் கூறுகிறது எல்லாமும் வல்ல அவனுக்கு எல்லாமும் அவனது காரியமாக இருக்கையில் ஒரு தாயின் கற்பதில் தரிப்பது இழிவும் அல்ல இயலாததும் அல்ல தாய் வயிற்றில் அவதார நோக்கம் கொண்டு பிறந்தால் அவன் பரம் பொருள் அல்லன் என்ற வாதம் சரியானதே அல்ல சிவனாருக்கு அவதாரங்கள் இல்லை என்பதால் மட்டுமே இந்த கருத்தை முன்வைப்பது சரி அல்ல இதற்கு மேலும் விவரங்கள் தர இயலும் அதை பிறகு பாப்போம் என்பது திண்ணம் பிறப்பு இங்கு சங்கல்பத்தால் உண்டாகிறது இங்கு நாராயணன் என்பது ரூடி சப்தம் ஒருவரையே குறிக்கும் குணத்தை குறித்து அந்த குணத்தால் மற்றவரை குறிக்காது இங்கு நாராயணத் என்பது பரம் பொருளை குறிக்கும் ஒரு சொல்லாக கொள்ளக் கூடாது பரம்பொருள் எந்தத் தாய் வயிற்றிலும் இருந்து கருவாதனைப் படாது.
பிறப்பிறப்பிற் படாத பரம்பொருள் என்பதை ஏற்றுக் கொண்டால் இராமாயணம் வெறும் கற்பனையே இது ஒரு தர்க்கபூர்வமான ஆனால் ஆன்மிக ரீதியாக பொருளற்றது என்பது என் தாழ்மையான எண்ணம்.
சைவத்தில் இல்லை என்று கூறப் படுகிறது ஆயினும் கந்தபுராணத்தில் திருஅவதாரப் படலம் இருக்கிறது தீதகன்று உலகம் உய்யத் திருஅவதாரம் செய்தார் என்று சம்பந்தர் பிறப்பைப் பெரியபுராணம் விவரிக்கிறது.
திருவாசகத்தில் மீன்வலை வீசிய கானவன் வந்து வெளிப்படுமாகிடிலே மண்சுமந்து கூலிகொண்டு அக்கோவான் மொத்துண்டு புண்சுமந்த பொன்மேனி பாடுதுங்காண் அம்மானாய் ஆகிய வரிகளில் உள்ளது போன்று பற்பல பாடல்களில் சிவபெருமான் மானுட உருத் தாங்கி வந்து அருள்புரிந்த தன்மை பேசப் படுகிறது.. சித்தாந்த ரீதியாக இது சுத்த சிவமான பரம்பொருள் அல்ல அதன் வடிவமான அபர ?
சிவம் என்று விளக்கம் தரப் படும் என்று நினைக்கிறேன் சம்பந்தர் முருகக் கடவுளின் அவதாரமா என்ற கேள்விக்கு கிருபானந்தவாரியார் சுவாமிகள் பதிலளிக்கையில் இது சுத்தசிவமான சுப்பிரமணிய வடிவமல்ல உலகைக் காக்க வேண்டி அவதரித்த அபர சுப்பிரமணியரின் வடிவம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.
ஜீவர்களைப் பற்றிச் சொல்லும்போது அதனை சிருஷ்டித்து அதனுள்ளே புகுந்தார் தம் ஸ்ருஷ்ட்வா ததேவ அனுப்ராவிஷத் என்று ஐதரேய உபநிஷத் கூறுகிறது.
பேராற்றல் பெருங்கருணையின் சின்னம் என்று மக்களின் நன்மைக்காக ஆலகால விடத்தை உண்டவர் என்று சிவனின் தியாகத்தை மக்களைக் கைக்குப் பொறுப்பை தெளிவாக வெளிக்காட்டி இருந்தீர்கள்.
வானத்திலே இருப்பதாகக் கூறப் படும் நிரூபிக்கப் படாத கடவுள்களை இந்தியர்கள் நிந்திக்கவும் இல்லை அவர்களைப் பற்றிக் கவலைப் படவும் இல்லை.
கொடுமைக்காரனின் தண்டனைக்கு பயந்து அவனிடம் மண்டியிட்டு வணங்கி சுக வாழ்வு வாழ்வதை விட வணங்க மறுப்பதே என் மனசாட்சிக்கு நியாயமான செயல்.
அனுமன் மட்டும் அல்லாது அங்கதன் குமுதன் நீலன் நளன் தாரன் ஜாம்பவான் ஜடாயு சம்பாதி குகன் ஆகியவரை எல்லாம் மரியாதை செய்து வணங்கிய பின் தான் நான் இராமனையே மரியாதை செய்து வணங்குவேன்.
எந்த கட்டாயமும் இல்லாமல் தன் தமையன் தியாகக் செம்மலுக்கு உண்டான இன்னலைக் கண்டு அவரைக் காக்க தானும் வனம் செல்கிறார் இலக்குவன் தன்னுடைய கணவனின் கஷ்டத்தில் பங்கெடுத்து உதவி செய்ய காட்டின் கடுமைகளை உதாசீனம் செய்து கணவனுடன் செல்கிறார் சீதை அம்மையார் இப்படிப்பட்ட நல்லவர்களைக் கூட பட்ட கஷ்டங்கள் போதாது என்று இன்னும் பல இன்னல்களை தருகின்றனர் இராவணனைப் போன்ற அயோக்கியர்கள்.
அதனால் அவர்கள் மேலும் கடும் துயருக்கு ஆளாவது கண்டு இத்தனை நல்லவர் தோள் வலிமையும் வில் வலிமையும் உடைய சிறந்த வீரன் இவ்வளவு தூரம் கடும் துயரில் சிக்கி மனைவியையும் இழைந்தது கண்டு அவருக்கு உதவி செய்யும் பணியில் தன்னை ஈடு படுத்திக் கொள்கிறான் அனுமன்.
சீதை அம்மையாரின் துயர நிலையைக் கண்டவுடன் இராவணனின் இடுப்பொடித்து அம்மையாரின் துயரம் தீர்க்க வேண்டும் என்ற அனுமனின் நோக்கம் இன்னும் உறுதியானது.
காட்டிலே இருக்கும் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு உலகிலே யாருமே செய்யாத அரும் பெரும் செயல்களை செய்து விட்டனர் அனுமனும் அவனது சகாக்களும்.
அனுமன் குரங்காகவோ கரடியாகவோ இருக்கட்டும் ஆனால் அனுமன் கடவுள் இல்லை என்றால் இந்த உலகிலே வானத்திலே வேறு எங்குமே யாருமே கடவுள் என்று அழைக்கப் படத் தகுதியுள்ளவர்களா என்று எனக்கு தோன்றியது.
வானத்திலே இருந்து கட்டளைகளை போடுவதாகக் கூறப் படும் கான்செப்டை வைத்து அவர்களையே நாம் இங்கெ பூமியிலே துயர் அடைவதைப் பார்த்துக் கொண்டு கடவுள் என்று அழைக்கும் போது அநியாயத்தை தட்டிக் கேட்ட சுயநலம் சிறிதும் இல்லாமல் உழைத்த கொள்கை வீரன் குணாளன் கர்மயோகி அனுமனைக் கடவுள் என்று கூறுவது கூட குறைவான மதிப்பீடு அனுமன் அதற்கும் மேலே ஆனால் கடவுளுக்கு மேலே வேறு எதுவும் இல்லாததால் அனுமனையும் கடவுள் ஸ்தானத்திலே வைக்கும் படியான நிலை உள்ளது.
இந்த மேலே இருக்கும் கடவுள் அப்படி ஒருவர் இருந்தால் இராமராகவோ அல்லது அவர் அளவுக்கு துன்பங்களை அனுபவித்தவராகவோ அவதாரம் எடுத்து இருந்தால் அந்தக் கடவுளுக்கு மரியாதை செலுத்துவோம் வணங்குவோம்.
மேலே இருக்கும் சர்வ வல்லமை படைத்த கடவுள் இப்படி அவதாரமாக நம்முடன் வாழ்ந்து சுக துக்கங்களில் பங்கு எடுக்காமல் வெறுமனே மேலே இருந்து கொண்டு பல கஷ்டங்களையும் கொடுத்துக் கொண்டும் என்னை வணங்கவில்லை என்றால் உன்னைத் தண்டிப்பேன் என்று மிரட்டிக் கொண்டும் மட்டும் இருப்பவராயின் நான் அவரை வணங்க போவதில்லை.
ஜடாயு அவர்களே இது தர்க்க ரீதியிலும் செல்லாது பரம் பொருளானவன் சர்வஜித் பராச்ச சக்திஹி அவனால் ஆகாத காரியம் என்று ஒன்றில்லை எல்லா செயல்களும் அவனாலேயே நடக்கின்றன என்றெல்லாம் வேதம் பண்ணிக்கொண்டே இருக்கிறது பரமாத்மா ஆத்மாவை விட அணுவானது அதனாலேயே பரமத்மாவல் ஆத்மாவினுள் பிரவேசிக்க முடிகிறது கர்பத்திலே பிறக்கும் ஒவ்வொரு ஆத்மாவினுள்ளும் பரமாத்மா பிரவேசிக்கிறது இது வேத வாக்கியம் ஆகையால் உண்மை இப்படி சரிரமான உடலை கர்ப்பம் மூலம் பிறந்து எடுக்கும் ஆத்மாவினுள் புகும் பரமாத்மா கர்பதினுள் புகுந்து பிறக்க இயலாதது பிரக்கதது என்றால் அபாவம் ஏற்படும் இதன் மூலம் பரமாத்மாவினுடைய எந்த காரியத்தையும் முடிக்கும் தன்மை நிருபிக்கபட்கிறது கர்பத்தில் பிறப்பது ஏன் கேவலம் என்று கொள்ளபடுகிறது அது அழிந்து போகும் உடல் சம்பந்தம் ஏற்படுவதாலா அல்லது புணருதல் மூலம் உண்டாவதாலா ?
எப்படியாக இருப்பினும் பகவான் கர்ப்பம் தரித்த மூன்றாவது மாதத்தில் அந்த சிசுவின் சரிரத்தில் புகுகிறான் என்று சாஸ்திரம் கூறுகிறது ஆத்மாவினுள் பிரவேசிக்கிறான் என்று வைத்துகொண்டாலும் சரி எப்படியாக இருப்பினும் பகவான் ஒரு தாயின் கற்பதில் புகுந்தே தீருகிறான் இது எல்லா சித்தாந்ததிற்கும் பொது இதானால் அசிங்கம் இல்லாமையும் நிரூபிக்கபடுகிறது.
புண்ய புன்யஹா இந்த ஆத்மாவானது கர்மபலனுக்கேர்ப்ப புண்ய உடலையோ பாவ உடலையோ பெறுகிறது இது வேத வாக்கியம் இப்படி சாஸ்திரமே உடல் எடுப்பது புன்யமேன்ர உயர்ந்ததே என்று கூறுகையில் அதை தவறேனக்கொள்வது எங்கனே
புண்ய புன்யஹா இந்த ஆத்மாவானது கர்மபலனுக்கேர்ப்ப புண்ய உடலையோ பாவ உடலையோ பெறுகிறது இது வேத வாக்கியம் இப்படி சாஸ்திரமே உடல் எடுப்பது புன்யமேன்ர உயர்ந்ததே என்று கூறுகையில் அதை தவறேனக்கொள்வது எங்கனே இப்படி உடலை எடுப்பது சீவான்மாவே யன்றிப் பரமான்மாவன்று.
ஆத்மாய நம் ஆத்மலிங்காயநம் என வேதம் கூறுவது உயிருக்குயிராக இருந்து பரம்பொருள் உயிரின் இச்சாஞானக் கிரியைகளை ஊக்குவித்தலைக் குரிக்குமேயன்றி பரம்பொருளே கர்ப்பவாசம் செய்தலைக் குறிக்காது.
கர்ப்பவசம் இனிது என ஆழ்வார் பெருமக்களோ அல்லது பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்கார் போன்ற வைணவப் பெருங்கவிகளோ ஏன் வேத வாக்கியமோ உண்டோ?
திருஞானசம்பந்த்ர் தம்முடைய திருப்புள்ளிருக்குவேளூர்ப் பதிகத்தில் ஆகாயந் தேரோடும் இராவணனை அமரின்கண் போகாமே பொருதழித்தான் என்று ஜடாயுவின் வீரத்தைப் புகந்தது போல் யோசனைபோய்ப் பூக்கொணர்ந்தங் கொருநாளும் ஒழியாமே பூசனைசெய் தினிதிருந்தான் என்று அவர் சிதிருந்த சிவ்வழிபாட்டினையும் போற்றுகின்றார்.
ஆத்மாய நம் ஆத்மலிங்காயநம் என வேதம் கூறுவது உயிருக்குயிராக இப்படி கேள்வி வரும் என்று எதிர்பார்த்த பின்பு தான் அதை எழுதினேன் அது எழுதியதன் காரணம் உடல் எடுப்பதும் புண்ணியமே என்று சுட்டிக் காட்டவே தர்க்க முறையிலே வாதம் மேற்கொள்ளும் பொழுது எதையும் தவிர்க்காமலும் எழுதியதன் காரணம் எதையும் மறைக்க வேண்டாம் என்று எண்ணியே மேலும் ஆழ்வாரும் பெரும் துயரிடும் பயில் பிறந்து என்று தனது பிறவியை நொந்து கொள்கிறார் அதே ஆழ்வார்கள் கண்ணனின் கர்பவாச பிறப்பை ஏராளமான இடத்தில பாடியுள்ளார் ஐந்தாவது வேதம் என்று போற்றப்படும் மகாபாரதத்தில் கண்ணனின் பிறப்பை ஏராளமாக கொண்டாட பெறுகிறது ரகுவச்மம் ஒரு விசேஷமான விஷயம் உலகு தன்னுள்ளே பிரத்தி பிறந்தவாறும் வளர்ந்தவாரும் வண்ண மாடங்கள் சூழ் திருகோட்டியூர் கண்ணன் கேசவன் நம்பி பிறந்தமை கேசவன் என்ற பதத்தை கொஞ்சம் சிந்தித்து பார்த்தல் உலர்தம் புரியும் ஏர் ஆர்ந்த கன்னி யசோதை இளம் சிங்கம் நந்தகோபன் குமரன் நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான் தாயை குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரனை உலகமே ஹிரண்யகர்பனின் கர்ப வசத்தில் இருந்துதான் தோன்றுகிறது என்பது வேத வாக்கியம்.
ப்ரிஹுதாரன்யாக உபநிஷத்தின் படி புவியானது கந்தர்வ லோகத்தை காட்டிலும் பிரம்மலோகத்தை காட்டிலும் கீழானதே இதை யஞ்யவல்கரே சொல்லிவிடுகிறார் இங்ஙனம் இருக்க இந்த கீழான புவியில் தானே சிவா பெருஆணும் தோன்றி திருவிளையாடல் நடத்தினார் முருகப் பெருமானும் இங்கே தானே தோன்றினார் தன்னில் ஒரு அங்கமென இருக்கும் உமையாளை சிவா பெருமான் கர்பாவசதில் தோன்றிய மீனாக்ஷி அம்மனை அல்லவே திருமண செய்து கொள்கிறார் தானாகவே கொள்கிறார் சன்யாச தர்மமே உத்தம தர்மமாக சொல்லப்பட்டுள்ளது க்ரிஹச்தானம் சற்றே குறைவே அப்படி இருக்கையில் நமது கடவுள்களின் திருமணங்களை நாம் விசேஷமாக கொண்டாடுகிறோம் பர பிரம்மமானது தானாகவே இருந்தது பல வாக ஆனது பர பிரம்மமானது சர்வ காமஹா தேவைகளே இல்லாதது மகாதோ மகீயனா இப்படி எல்லாம் இருக்கையில் திருமணம் என்ற ஒன்று பர பிரம்மத்திற்கு தேவையா நாம் நாரயனன்கட்டும் சரி சிவா பெருமானாகட்டும் சரி முர்கனாகட்டும் சரி தீர்மானம் செய்துகொண்டு திருமண கோலத்துடன் இருப்பதையே காண்கிறோம் நீங்கள் சொல்வது சரி என்றால் இதுவும் பர பிரம்ம லக்ஷணம் அன்றே தாழ்மையுடன் அடியேன் கூறுவது யாதெனில் நான் மாறுபட்டு இதை கூறவில்லை.
உங்களின் வேறுபட்ட கர்பாவாச கருத்தை எதிர் கொள்ளவே எழுத நேர்ந்தது அடியேன் சொள்ளவருவதி நீங்கள் சுத்தமாக புரிந்துகொள்ளவில்லை அல்லது நான் புரியும் படி எழுதவில்லை என்றே கொள்ள வேண்டும் எனக்கு ஒன்றும் வைஷ்ணவமே சிறந்தது த்யஜராஜர் வைஷ்ணவரே கம்பன் வைஷ்ணவரே என்று கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் கிடையாது அது அவசியமற்றதும் கூட இப்படி இருக்க நான் ஒப்புக்கொலாதது உங்களின் கருத்தான எல்லாமும் ஓகே வாக இருந்தால் தான் அவன் சமவாதி அல்லன் அப்படி இல்லாவிடில் அவன் காட்டுமிராண்டி என்ற கருத்தையும் ஒரு தெய்வத்தை உயர்த்தி கூறுவது காட்டுமிராண்டி தனம் என்பதையும் தான் நீங்கள் சொல்ல வருவது எனக்கு புரியாமல் இல்லை ஆனான்ல் நீங்கள் சொல்ல வரும் தாத்பரியத்திளிர்ந்து நீங்களே முரண் படுகிறீர்கள் முனைவர் அய்யா பிறப்பு என்பது ஒரு கீழ்நிலயானது என்று சொன்னார் அதை எதிர் கொள்ளவே ஜாயதே பிறப்பு என்று வரும் வேத வாக்கியங்களை மேற்கோள் காட்டினேன்.
அவர் சிவா பெருமானையே பரம் பொருளாக கொண்டாலும் இப்படி பிறந்தவர் என்று வேத வாக்கியம் கூறுகிறது ஆதலால் பிறப்பும் சிறந்ததே என்று சுட்டிக் காட்டவே என் பதிலின் மையக் கருத்தே பிறப்பை உயர்த்தி சொல்லவே தான் பிறப்பதனால் பரம் பொருள் இல்லாமல் ஆவது இல்லை அவனே எல்லா காரணமாகவும் நிமித்த காரணம் உபதாறன காரணம் இருக்கலாம் அல்லவா நான் சொல்லவந்ததை சரியான முறையில் சொல்லாமல் பிறர் புண்படும் படி சொல்லி இருந்தால் மன்னிப்பு கோருகிறேன்
ஆனால் அது உவமானம் அல்ல புறம் தோழமையும் ஒரு சிறந்த வழியே என்பதை மட்டுமே சுட்டிக் காட்ட நினைத்தேன் அதற்காக எல்லோரும் அப்படி தான் இருக்க வேண்டும் நான் சொல்லவே இல்லை இந்த உவமையை இப்படி மட்டுமே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் எப்படி ஒரு உண்மையான மனைவி மற்ற ஆண்களை குறைவாக எண்ணாமல் தனது கணவனின் சேவையில் மட்டுமே ஆழ்ந்திருப்பாலோ அவ்வண்ணமே புறன் தொழாதவர்கள் தங்களின் இஷ்ட தெய்வத்தில் ஆழ்ந்து இருப்பர்.
உவமானம் இத்துடன் முடித்துக்கொள்ள வேண்டும் உவமனத்தின் பயனே ஒரு சொல்லவந்த ஒரு விஷயத்தை விரைந்து புரிவதற்காகவே அந்த உவமானத்தை அவ்வாறே நோக்க வேண்டுமே தவிர அதன் அப்பாற்பட்டு ஆராய்ச்சி செய்தால் எந்த உவமானமும் சிறக்காது ஒரு உதாரணத்திற்கு உடுக்கை இழந்தவன் கை போல இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு இங்கு சொல்லப்படுவது நண்பன் என்பவன் உதவி என்று கேட்காமலேயே தானே புரிந்து கொண்டு ஆபத்திலிருந்தும் காப்பவன் என்பதே.
இந்த அர்த்தத்தை கொள்ளாமல் கை என்பது வலது கையா இடது கையா உடைகளை அணிவதற்கு உதவும் கை தான் ஆடை களையவும் உதவுகிறது ஆகையால் நண்பனை கையோட ஒப்பிட கூடாது கையால் தான் மற்றவரை அடிக்கிறோம் ஆகையால் நண்பனை கையோட ஒப்பிட கூடாது நாம் கையால் தான் வணக்கம் சொல்கிறோம் நட்பு என்பது வணக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டது ஆகையால் ஆகையால் நண்பனை கையோட ஒப்பிட கூடாது என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம் ஆனால் அது உவமானத்திற்கு சிறப்பன்று நிற்க எனக்கு ஒரு விஷயத்தை முறையே எல்லோருக்கும் புரியும் படி எழுத தெரியாது ஆகையால் குறையுடனே தான் எழுதுகிறேன் பிழை பொருத்தருள வேண்டுகிறேன்.
நீங்கள் சொல்வது போல உவமானம் மோசமானதாக இருக்கலாம் ஆனால் நான் சொல்லவந்த கருத்தை சொல்லிவிட்டேன் யாரையும் குறை கொண்டு பார்க்க வேண்டும் என்பது எனது எண்ணம் அல்ல நான் ஒரு பாதையில் நிறைவு பெறமுடியுமா என முயற்சி செய்கிறேன் அவ்வளவே இப்படி உடலை எடுப்பது சீவான்மாவே யன்றிப் பரமான்மாவன்று.
நான் முன்னமே கூறியது போல வேதங்களையும் சித்தாந்தத்தையும் முறையே பயிலாமல் வேதப் பிரமாணம் காட்டி வாதம் செய்தால் வரும் சித்தாந்தக் கோளாறை அருமையாகப் படம் பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறீர்கள்.
பிறத்தல் விருத்தியாதல் பிராணமடைதல் குறைதல் அழிதல் இறத்தல் என்ற ஆறு விகாரங்கள் இல்லாமை சிவனின் பரத்துவத்தைப் பறைசாற்றுவது என்ற சித்தாந்தத்தையும் ஹரததரின் பஞ்சரத்ன ஸ்லோகம் கூறுகிறது.
பகவான் செய்வதை தூய மனத்தவர்கள் அறிவர் எல்லா உலகத்திற்கும் பிறப்பிடமான நீ என்னுள் வந்து பிறப்பது ஒரு உண்மையே என கடவுள் என்ன செய்வார் என்றே நாம் அறியாத போது எங்கனம் பரம் பொருள் இனி வரும் காலங்களில் கர்பத்தில் பிறக்க மாட்டார் என்று அறுதி இட்டு கூற முடியும் இது போன்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் மற்ற மதங்களில் பதில் இல்லை.
பிறப்பு என்பது நாராயணானாகிய பரம புருஷன் தானாக விழைந்து எடுப்பது இது நம் பிறப்பைப் போன்றதன்று என்று முன்பே கீதை சுலோகத்தில் கூறியிருந்தேன்.
தர்க்கமே இல்லாமால் சாஸ்திர ரீதியாக எனக்கு கற்று கொடுத்ததை எழுத முயல்கிறேன் குறை போருக்க வேண்டுகிறேன் முதலில் இந்த பிறப்பிற்கு பகவானின் மீது பழி போடுவதே தவறு விதி என்பது பகவான் நமக்கு விதித்தது அல்ல ஆத்மா அணித்யன் நிதா நித்யானாம் என்பதன் முலம் இந்த துயரம் சந்தோஷம் குளிர் சூடு இவை எல்லாம் உடலுக்கே என்றும் மாறும் தன்மை உள்ளது என்றும் அறிய வேண்டும்.
உடலுக்கே என்று ஆகிவிட்டபடியால் உடலின் அதிபதி மனச ஆகிறது நம் மனம் போல் செய்யும் காரியமே சுக துக்கமாக விளைகிறது குருடனாய் பிறப்பதும் பாதியில் முடமாவதும் நாம் செய்யும் காரியங்களால் மட்டுமே எப்படி குழந்தை பருவம் இளமை வயோதிகம் என்று உடல் மாருபடுகிறதோ அவ்வாறே ஆன்மாவானது பல உடல்களை எடுக்கிறது ஆன்மா மாறுவதே இல்லை இதன் மூலம் அறிவது யாதெனில் பிறவி என்பது ஆன்மாவின் நெடுந்தூர சுழல் பயணத்தில் ஒரு பகுதியே.
எப்படி ஒருவன் தீர்மானாமாக ஒரு தவறையோ நல்லதையோ செய்துவிட்டு பலனை அனுபவிக்கிறானோ குடிக்கிறான் அதனால் பல வருடங்கள் கழித்து குடல் வெந்து முடிவு வருகிறது இன்று வங்கியில் பணம் முதலீடு செய்தவிட்டு பத்து வருடம் கழித்து அதை பெருக்கி நன்மை அடைகிறான் இவ்வண்ணமே நாம் செய்யும் காரியங்கள் பல வருடங்களோ பல பிறவிகளோ கழித்து பலன் தருகிறது இதையே தான் விதியை மதியால் வெல்லலாம் தான் செய்த தவறை ஞானம் பெற்று திருத்திக்கொண்டால் செய்த தவறானது சரியாகிவிடுகிறது எப்படி குடி பழக்கமுள்ளவன் குடியை விட்டு மருந்து உட்கொண்டு நலம் அடைகிறானோ அது போல இதிலிருந்து பகவான் வலியவந்து நம்மை புதிது புதிதாக பிறக்க வைப்பதில்லை என்றும் நாம் கொள்ளலாம் மேலும் பகவான் ஆதியில் செய்த ஒரே காரியம் ஒன்றை இருந்து பலவானது தான் ஹிரன்யகர்பனானவன் விராட் ஆனது தான் ஏன் அப்படி ஆனார் என்ற கேள்விக்கு யஞ்யவல்கரே பதில் சொல்லவில்லை கேள்வி கேட்கப்படவும் இல்லை கிருஷ்ணர் ஸ்திதப் பிரஜ்யன் யார் என்று இரண்டாம் அத்யாயத்தில் கூறுகிறார் ஜீவ சமாதியில் இருக்கும் இவர்களுக்கு ஆத்மா பாவம் நன்கு விளங்கியமையால் சுகமும் துக்கமும் இவர்களை பாதிப்பதில்லை இவர்களை அண்டுவதில்லை இவர்களுக்கு விதி என்பது எதுவுமே இல்லை.
இதிலிருந்து இவர்கள் பிரம்ம ஞானம் அடைந்தவர்கள் ஜெயஸ்ரீ அவர்கள் விஞ்ஞான முறையில் விளக்கியதை போல் சுழன்று சுழன்று அதலிருந்து விடுபட தெரிந்து கொண்டவர்கள் கால சக்கரத்தின் அப்பாற்பட்டவர்கள் ஆத்மா ஸ்வதந்திரன் என்பதின் மூலமும் தானே விளங்கவள்ளது என்பதன் மூலமும் நாமே நமக்கு நல்லது போலவும் தீங்கு போவும் செய்து கொள்கிறோம்.
மேலும் அவினாஷி தத் வித்தி என்ற கீதையில் ஆத்மாவை அழிக்க முடியாது ஆத்மா இந்த பிரகிருதியை அழிக்கவல்லது என்று கூரபட்டுலதால் ஆத்மா இயற்கையில் சர்வ வல்லமையும் படைத்தது என்று அறியலாம் ஜெயஸ்ரீ அவர்கள் சுட்டிக்காட்டிய விஞ்ஞானமயம் த்வா சுபர்ண சாயுச சகாய சமானம் வ்ரிக்ஷம் பரிசாஷ்வ ஜடே தயோர் அன்யாஹ் பிப்பலம் ஸ்வாத் வட்டி அனச்னான் அனா அபி சக என்பதன் மூலம் ஜீவாத்மா கர்மாவின் பலனை அனுபவிக்கிறான் பரமாத்மா வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான் மரக்கிளையில் இரு பறவைகள் ஒன்று பழங்களை பலன்களை தின்கிறது மற்றொன்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றது நான் இதெல்லாம் கேக்கவே இல்லியே தானே ஏன் நீட்டி மொழக்கி எழுதணும் என்று கேட்டால் எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை ஞானாம் இல்லாத காரணத்தால் என்று தான் கூறத்தோன்றுகிறது
சிருஷ்டி என்பது முக்தி அடையாத ஜீவன்கள் தங்கள் சஞ்சிதகர்மாவுக்கு ஏற்ப பஞ்ச பூதங்களால் ஆன உடலை எடுக்கச் செய்வது தான்.
பகவான் ஆனவன் மூட்டை மூடையாக சேர்த்து வைத்திருக்கும் சஞ்சித கர்மாவிளிருந்து ஒரு கையலவை எடுத்து இந்தா இதை அனுபவி என்று பிராப்த கர்மாவாக அவற்றை பிறக்கும் பொழுது நம்முடன் அனுப்புகிறான்.
ஆதி சங்கரர் கீதா பாஷ்யத்தில் ஒரு நல்ல உவமை சொல்கிறார் குளிர்காய்வதற்காக உள்ள நெருப்புக்கு அருகில் இருந்தவன் அன்நேருப்பை விட்டு விலகிச் சென்று எனக்கு மட்டும் இந்த கொடிய நெருப்பு குளிரிலிருந்து விடுதலை தர மாட்டேன் என்கிறதே என்று கூறுவது எப்படி பொருந்தாதோ அப்படியே பகானை நம் துன்பங்களுக்குக் குறை கூற இடமில்லை என்கிறார்.
நமக்கு ஒரு துயரை அவன் தடுக்காமல் நடக்க விடுகிறான் என்றால் எப்படி மருத்துவன் சிகிச்சைக்காக நம் உடலை வருத்துகிராரோ அப்படியே கருமம் என்ற நோய்க்குக் கருணையுடன் பகவான் மருந்து தருகிறான் என்பதே.
மேற்கூறியதை வைத்துக் கொண்டு அந்நிய மதத்து மூடர்கள் சிலர் கர்மாவை நம்பும் இந்துக்கள் சமூகத்திற்குத் தொண்டு செய்ய மாட்டார்கள் ஏனெனில் அவ்வாறு மற்றவர்களுக்கு உதவினால் அவர்களுடைய கர்மாவைக் குலைக்கின்றனர் என்று தவறாக அபிப்பிராயம் கொண்டு பிரச்சாரங்களை நடத்துவர்.
வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் துன்பப்படுபவனுக்கு உதவி பண்ணாதே என்று சொல்லவில்லை அப்படித் துன்பப்படுபவர்களுக்கு கண்டிப்பாக உதவி பண்ணு என்றே சொல்கிறது.
ஆண்டாலும் வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்கத் தூமலர் தூவித் தொழுதால் நம் போய பிழையும் சஞ்சித கர்மாவும் புகுதருவான் நின்றனவும் பிராப்த கர்மாவும் தீயினில் தூசாகும் என்கிறாள்.
என்றால் தீமை செய்வதற்கு சங்கல்ப சக்தி தேவை நன்மைகளை மட்டும் செய்யவிடட்டுமே என்றால் நம்முடைய சங்கல்ப சக்தியை அபஹரித்துக் கொண்டு போனால் தான் முடியும் அப்படிப் பண்ணினால் அறிவுள்ள ஆன்மாக்கலாகிய நமக்கும் அறிவில்லா ஜடங்களாகிய அசித்துக்கும் வித்தியாசமே இல்லை என்றாகிவிடும்.
இப்படியும் அறுவடை செய்கிறது ஆனால் அறுவடை செய்யப்பட்ட ஆன்மாவுக்கு யில்தான் தெரியும் ஆ ஆ அதாவது சொர்க்கமா நரகமா என்று இந்து யில் சொர்க்கமோ நரகமோ கிடையாது மோட்சம்தான் பகவானையே நினைத்து பகவானிடமே சேருவது.
முதலில் ஆண்ட ஆறு லக்ஷணங்களை பற்றி பாப்போம் நீங்கள் சொன்ன அந்த ஆறும் பிறத்தல் விருத்தியாதல் பிராணமடைதல் குறைதல் அழிதல் இறத்தல் வேதத்தில் அப்படியே உள்ளது ஆனால் இவை யாவும் ஆன்மாவின் லக்ஷனமாக சொல்லப்பட்டுள்ளன நித்யச்ய உக்தா சரிரினஹா அனாஷினோ அப்ப்ரமேயஸ்ய கீதை சரிரீ எனப்படும் ஆத்மாவானது நித்தியமானது அழிக்கமுடியாதது அசேதனத்திலிருந்து வேறுபட்டு அனுபவிப்பனாக உள்ளது சர்வம் இடம் ததம் வினாஷாம் அவ்யயஸ் யாச்ய ந கச்சித் கர்த்தும் அர்ஹதி இங்கு உள்ள எந்த ஆத்மாவையும் எந்தப் பொருளும் அழிக்க முடியாது ந கச்சித் கர்த்தும் ஏன்டா ஒரு பொருளும் அழிக்க முடியாது நித்யஸ்ய என்றுமே நிலையானது அனாஷினோ அழிவே இல்லாதது அப்ரமேயஸ்ய அழியக்கூடிய பொருளில் இருந்து வேறுபட்டு உள்ளது இப்போ விஷயத்திற்கு வருவோம் நீங்கள் சொன்ன லக்ஷணத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு இந்த விஷயங்களை எழுதிகிறேன் யார் பெரியவர் என்ற வாதம் என்று இதை கொள்ளவேண்டாம் என்று வேண்டி கேட்டுக்கொள்கிறேன் ஆத்மாவிற்கு இந்த ஆறு லக்ஷணம் இருக்கே ஆத்மா பிறப்பு எடுக்கிறதே நீங்கள் கூறிய சித்தாந்த வேதாந்த கருத்து அடிபடுகிறதே இந்த ஆறு லக்ஷணங்கள் கொண்டவர் சிவா பெருமான் என்று கூறுவதன் மூலம் சிவா பெருமான் ஒரு ஜீவன் என்று பொருள் வருமே நீங்கள் கூறிய சித்தாந்த வேதாந்த கருத்து அடிபடுகிறதே சர்வம் இதம் ததம் என்று கூறியதன் மூலம் ஆத்மாவும் எங்கும் பரவக் கூடியது என்று ஆகுமே நீங்கள் சொன்ன சிவ பரத்வத்தை இதன் மூலம் கண்டால் வ்ருத்தி ஏற்படுகிறதே பரமாத்வாவனவனுக்கு இந்த லக்ஷணங்கள் மட்டும் பொருந்தாது பரமாத்மா என்று கூறிய பிறகு அவன் வளர்வதில்லை அழிவதில்லை என்றெல்லாம் கூறுவது ஆகும் இதற்கும் ஒரு படி மேல் சென்று பரமாத்மா அநோரநியனா என்று ஆத்மாவில் உள்ளும் வியாபிக்கும் தன்மை உள்ளவன் என்று கூறி அவனது உண்மையான பரத்வத்தை நிலை நாடியாயிர்றே இப்படி சாஸ்திர ரூபமாகவும் தர்க்க ரூபமாகவும் நிருபணம் ஆயின பின்னும் பரமாத்மா பிறவி எடுக்கக் கூடாது என்று நாம் கூறுவது சரியானது அல்ல பிறவி எடுக்கும் ஆத்மாவே மாறது என்பது இதன் மூலம் அறிகிறோம் இவ்வண்ணம் இருக்க பரமாத்மா கர்மவசப்படாமல் சங்கல்பத்தாலே பிறவி எடுத்தால் பரமாத்மா குணமும் லக்ஷங்களும் மாறவே போவதில்லை அப்ரமேயஸ்ய என்பதற்கு நீங்கள் வலைத்தளத்தில் எவ்வளவு தேடினாலும் அசேதனத்திலிருந்து வேறுபட்டு அணைபவிப்பனாக உள்ளது என்ற விளக்கம் இருக்காது அறிய முடியாதது என்றே விளக்கம் இருக்கும்.
அறியமுடியாதது என்று கொள்ளாமல் ஆத்மா தானாகவே விளங்கவள்ளது என்ற வேத வாகியதிர்க்கு மாறாமல் அசேதனத்திலிருந்து வேறுபட்டு அனுபவிப்பனாக உள்ளது என்ற வண்ணம் அர்த்தம் கூறியது குருவே.
முறைப்படி கற்கவில்லை என்று கூறினால் இங்கு பல பேருக்கு இருக்கும் குருவையும் சேர்த்து தவறு கூறுவது போல் ஆகும் இது வேண்டாம் என்று வேண்டிக்கொள்கிறேன் உண்மையிலேயே முறைப்படி பயின்றார்கள இல்லையா என்று நாம் அறிய வல்லோம் அப்படி இருக்க நாம் மற்றவர் மீது இந்த குறையை சுமத்துவதை தவிர்க்கலாம் துன்பப்படும் ஒருவருக்கு நல்ல முறையில் உதவி பண்ணி அவர்களை பக்தியில் ஈடுபடுத்துவதே பகவானின் உள்ளத்திற்கு உகந்தது ஸ்ரீ.
துன்பம் நிறைந்த வாழக்கையில் நான் அல்லல் படும் வண்ணம் அப்படிப் பட்ட நிலையிலே நம்மை எதற்க்கு வைக்க வேண்டும் அப்படிப்பட்ட நிலையிலே நம்மைப் படைத்தவர் தான் கடவுள் என்றால் அவரை எப்படி மனப் பூர்வமாக வணங்க முடியும்?
அதாவது நீங்கள் நான் என்ற பதத்திற்குப் பொருளாகும் ஆன்மாக்கள் அதாவது முறையே நானும் நீங்களும் இல்லை என்று சொல்லும்படியான ஒரு கணமும் இருந்ததில்லை.
கடவுள் பண்ணும் சிருஷ்டியானது நான் நீங்கள் என்று சொல்லக்கூடிய ஆன்மாக்களுக்கு கரும பலனுக்கு ஏற்ப அந்த அந்த உடல்களை தருகிறான்.
நீங்கள் கேட்ட கேள்விக்கு என்னுடைய பதில் நாமாகவே முன்ஜென்ம கருமத்தால் தீயில் குதித்துவிட்டு பகவானிடம் போய் என்னை ஏன் தீயில் தள்ளி விட்டாய்?
அப்படி வந்தாலும் நம் நலனுக்கே என்று கருதி நம் கடமைகளை விட்டுவிடாமல் செய்து கொண்டு பக்தியும் கீர்த்தனமும் பண்ணி திருப்தியாக இருப்பதே வைராக்யத்தின் உச்சிக் கட்டம்.
இதன் காரணமாகவே பரம வைராக்ய நிஷ்டர்கள் தேவை இல்லாமல் பகவானிடம் இது அது கேட்டு வேண்டுதல் நேர்த்தி ராசிபலன் போன்ற வழிகளில் செல்வதில்லை.
என்னை நெருப்புக்குள்ளே போட்டு விட்டு ஏன் நெருப்பிலெ இருக்கிறாய் எழுந்து ஓடு என்று சொல்வது ஏன் என்றுதான் கேட்கிறேன் நம்முடைய இந்த என்னமானதே தவறு நம்மை ஒன்றும் இன்னல்களில் பகவான் வைக்க வில்லை இன்னல் படும் போது நாம் செய்த காரியத்திற்கு பகவன் மீது பழி போடுகிறோம் விதி என்பது அவன் நமக்கு விதித்ததில்லை நாமே நமக்கு விதிதுக்கொண்டது அப்படி இல்லையேல் விதியை நன் மதியால் வெல்லலாம் என்பது எப்படி சாத்தியமாகும் மேலும் உங்களின் கேள்விக்கு விடையை என்னுடைய பதிலில் ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன் அது வெறும் சாஸ்த்ரா பூர்வமானது அதை நம்ப வேண்டும் என்றால் ஆத்மா நித்யம் என்பதை நம்பி ஆகா வேண்டி உள்ளது.
இதில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை வேறு பதில் இருக்கிறதா என்றால் இருக்கிறது ஆதி சங்கர பகவத் பாதல் சூன்ய வாதத்தை நிராகரிக்கும் பொருட்டு ந அசதோ வித்யதே பாவ என்ற கீதைக்கு அருமையான தர்க்கம் சார்ந்த வாதத்தை வைக்கிறார் அதை கொஞ்சம் மாற்றி நீங்கள் கேட்கும் கேள்விக்கு பதிலாக கொள்ளலாம் வேண்டும் என்றால் நாம் அதை பாப்போம் கொஞ்சம் நீளமான வாதம் ஒரு பெரிய கட்டுரை அளவு வரும் எனக்கு அது புரிவதற்கே சிரமமாக இருந்தது இப்படி புரிந்ததை எழுதுவதை பாரி கேட்கவே வேண்டாம் சிரமம் தான் கொஞ்சம் நீளமான வாதம் ஒரு பெரிய கட்டுரை அளவு வரும் எனக்கு அது புரிவதற்கே சிரமமாக இருந்தது இப்படி புரிந்ததை எழுதுவதை பாரி கேட்கவே வேண்டாம் சிரமம் தான் கண்டிப்பாக எழுதுங்கள்.
படைத்தல் என்று ஒன்று இல்லை ஆத்மா நித்தியமாக இருக்கிறது எப்போதுமே இருக்கிறது என்கிற கான்செப்டை முன் சரி அப்படி நித்தியமாக எப்போதும் இருக்கிற ஆத்மாவை பல துன்பங்களை அனுபவிக்கும் நிலைக்கு தள்ளியது யார் தள்ளியது ஏன்?
துன்பத்திலே சிக்கித் தவிக்கும் உயிர்கள் சார்பாக நாங்கள் நியாயம் கேட்கிறோம் நித்தியமாக இருக்கும் எங்களை இவ்வளவு துன்பத்திலே தவிக்கும் நிலைக்கு தள்ளியது யார் என்று சொல்லுங்கள் என நியாயம் கேட்கிறேன்.
இந்த கடவுள் என்று சொல்லப் படுபவர் தானே இல்லை நாமாக போய் கடையில் சாமான் வாங்குவது போல நித்தியமாக உள்ள ஆத்மாக்கள் தாங்களாக தங்களுக்கு ஜென்மம் வேண்டும் என்று கேட்டு முதல் ஜென்மத்தை எடுத்துக் கொண்டாதா?
என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்களே அப்படி நினைவு தெரிந்த நாளுக்கு முன்னாள் நாங்கள் ஆத்மாவைக் இருந்தது உண்மையானால் அந்த ஆத்மா நினைவை எங்களுக்கு வரவிடமால் மறைத்தது மறக்கும்படி செய்தது யார்?
நீங்கள் கேட்ட இதே கேள்வியை நன்கு புரிந்து கொண்டேன் புரியும் படி பதில் எழுதினேனா என்று எனக்கு தெரியாது முன் ஜன்ம வினை என்று நான் சொல்லவில்லை எனக்கு அதில் பெரிதாக உடன்பாடு இல்லை அது வழக்கில் பேசுவதற்குத்தான் ஹேதுவாக இருக்கும் உண்மையில் அப்படி இல்லை இந்த முன் ஜன்ம வினை என்பதெல்லாம் பகவான் குடுததுமில்லை இந்த ஜன்மம் என்பதும் பகவான் சிரமேற்கொண்டு கொடுப்பதுமில்லை ஆத்மா நித்யம் என்று கூறியபின்னர் ஜன்மம் என்பது உங்கள் பயணத்தின் ஒரு பரிமாணமே ஜென்மத்தை ஏற்படுத்திகொல்வதே நாம் தான் எப்படி குடிகாரனான ஒருவன் குடல் வேகுவதற்கு தானே காரனமாகிரனோ அது போலவே நமது ஜன்மத்துக்கும் நாமே முக்கிய காரணமாகிறோம்.
ஆத்மா ஞானமயமானது என்கிறோம் ஆத்மா வல்லமை கொண்டது என்கிறோம் இப்படி இருக்க இந்த ஜன்மம் வராமால் அதனால் பார்த்துக்கொள்ள முடியாதா என்றால் முடியும் என்று தான் ஆகிறது கடுவுளாக பார்த்து இந்தா பத்து ஜன்மம் பிடி கழ்டப்படு கூத்தாடு இழ்டப்படி பேசு என்றெல்லாம் செய்வதில்லை நாமே காரணமாகிறோம் காரியம் விளைகிறது அனுபவிக்கிறோம் அவ்வளவு தான் ஒன்றாய் இருந்த கடவுள் பலவானான் என்றால் ஒன்றாய் விளங்கும் பலவானான் என்று கொள்ள வேண்டும் இப்படி இருக்கயஈல் வேறுபாடு என்பது உண்டானதற்கு கடவுள் முக்கிய காரணம் இல்லை வேறுபாட்டிற்கு நாமே காரணம் இந்த வேறுபாடு தான் நல்ல செயல் அல்லது தீய செயல் அல்லது இவ்விரண்டுமே இல்லாத தன்மை இதற்கேற்ப காரியம் விளைகிறது .