தையலாய் சொல்லிய ஆறு எல்லாம் மாறு மாறு யான் பெயர்ப்ப அல்லாந்தான் போலப் பெயர்ந்தான் அவனை நீ ஆயர் மகளிர் இயல்பு உரைத்து எந்தையும் யாயும் அறிய உரைத்தீயின் யான் உற்ற நோயும் களைகுவை மன் யார் இவன் என்னை விலக்குவான் நீர் உளர் பூம் தாமரைப் போது தந்த விரவுத் தார்க் கல்லாப் பொதுவனை நீ மாறு நின்னொடு சொல்லல் ஓம்பு என்றார் எமர் கடாஅயார் நல்லாரைக் காணின் விலக்கி நயந்து அவர் பல் இதழ் உண்கண்ணும் தோளும் புகழ் பாட நல்லது கற்பித்தார் மன்ற நுமர் பெரிதும் வல்லர் எமர்கண் செயல் ஓஒ வழங்காப் பொழுது நீ கன்று மேய்ப்பாய் போல் வழங்கல் அறிவார் உரையாரேல் எம்மை இகழ்ந்தாரே அன்றோ எமர் விடேன் யான் என் நீ குறித்தது இருங் கூந்தால் நின்னை என் முன் நின்று சொல்லல் ஓம்பு என்றமை அன்றி அவனை நீ புல்லல் ஓம்பு என்றது உடையரோ மெல்ல முயங்கு நின் முள் எயிறு உண்கும் எவன் கொலோ மாயப் பொதுவன் உரைத்த உரை எல்லாம் வாய் ஆவது ஆயின் தலைப்பட்டாம் பொய் ஆயின் சாயல் இன் மார்பில் கமழ் தார் குழைத்த நின் ஆய் இதழ் உண்கண் பசப்ப தட மென் தோள் சாயினும் ஏஎர் உடைத்து நலம் மிக நந்திய நயவரு தட மென் தோள் அலமரல் அமர் உண்கண் அம் நல்லாய் நீ உறீஇ உலமரல் உயவு நோய்க்கு உய்யும் ஆறு உரைத்துச் செல் பேர் ஏமுற்றார் போல முன் நின்று விலக்குவாய் யார் எல்லா நின்னை அறிந்ததூஉம் இல்வழி தளிர் இயால் என் அறிதல் வேண்டின் பகை அஞ்சாப் புல்லினத்து ஆயர் மகனேன் மற்று யான் ஒக்கும் மன் புல்லினத்து ஆயனை நீ ஆயின் குடம் சுட்டு நல் இனத்து ஆயர் எமர் எல்லா நின்னொடு சொல்லின் ஏதமோ இல்லை மன் விடேன் உடம்பட்டு நீப்பார் கிளவி மடம் பட்டு மெல்லிய ஆதல் அறியினும் மெல்லியால் நின் மொழி கொண்டு யானோ விடுவேன் மற்று என் மொழி கொண்டு என் நெஞ்சம் ஏவல் செயின் நெஞ்சு ஏவல் செய்யாது என நின்றாய்க்கு எஞ்சிய காதல் கொள் காமம் கலக்குற ஏதிலார் பொய்ம் மொழி தேறுவது என் பல்கால் யாம் கான் யாற்று அவிர் மணல் தண் பொழில் அல்கல் அகல் அறை ஆயமொடு ஆடி முல்லை குருந்தொடு முச்சி வேய்ந்து எல்லை இரவு உற்றது இன்னும் கழிப்பி அரவு உற்று உருமின் அதிரும் குரல் போல் பொரு முரண் நல் ஏறு நாகு உடன் நின்றன பல் ஆன் இன நிரை நாம் உடன் செலற்கே வாரி நெறிப்பட்டு இரும் புறம் தாஅழ்ந்த ஓரிப் புதல்வன் அழுதனன் என்பவோ புதுவ மலர் தைஇ எமர் என் பெயரால் வதுவை அயர்வாரை கண்டு மதி அறியா மடவை சொல் அறியா பேதை மற்று எல்லா நினக்கு ஒரூஉம் மற்று என்று அகல் அகலும் நீடு இன்று நினக்கு வருவதாக் காண்பாய் அனைத்து ஆகச் சொல்லிய சொல்லும் வியம் கொளக் கூறு தருமணல் தாழப் பெய்து இல் பூவல் ஊட்டி எருமைப் பெடையோடு எமர் ஈங்கு அயரும் பெரு மணம் எல்லாம் தனித்தே ஒழிய வரி மணல் முன்துறைச் சிற்றில் புனைந்த திரு நுதல் ஆயத்தார் தம்முள் புணர்ந்த ஒரு மணம் தான் அறியும் ஆயின் எனைத்தும் தெருமரல் கைவிட்டு இருக்கோ அலர்ந்த விரி நீர் உடுக்கை உலகம் பெறினும் அரு நெறி ஆயர் மகளிர்க்கு இரு மணம் கூடுதல் இல் இயல்பு அன்றே தோழி நாம் காணாமை உண்ட கடும் கள்ளை மெய் கூர நாணாது சென்று நடுங்க உரைத்தாங்கு கரந்ததூஉம் கையொடு கோட்பட்டாம் கண்டாய் நம் புல்லினத்து ஆயர் மகன் சூடி வந்தது ஓர் முல்லை ஒரு காழும் கண்ணியும் மெல்லியால் கூந்தலுள் பெய்து முடித்தேன் மன் தோழி யாய் வெண்ணெய் உரைஇ விரித்த கதுப்போடே அன்னையும் அத்தனும் இல்லரா யாய் நாண அன்னை முன் வீழ்ந்தன்று அப் பூ அதனை வினவலும் செய்யாள் சினவலும் செய்யாள் நெருப்புக் கை தொட்டவர் போல விதிர்த்திட்டு நீங்கிப் புறங்கடை போயினாள் யானும் என் சாந்து உளர் கூழை முடியா நிலம் தாழ்ந்த பூங்கரை நீலம் தழீஇ தளர்பு ஒல்கி பாங்கரும் கானத்து ஒளித்தேன் அதற்கு எல்லா ஈங்கு எவன் அஞ்சுவது அஞ்சல் அவன் கண்ணி நீ புனைந்தாய் ஆயின் நமரும் அவன் கண் அடை சூழ்ந்தார் நின்னை அகல் கண் வரைப்பில் மணல் தாழப் பெய்து திரைப்பில் வதுவையும் ஈங்கே அயர்ப அதுவே யாம் அல்கலும் சூழ்ந்த வினை பாங்கு அரும் பாட்டங்கால் கன்றொடு செல்வேம் எம் தாம்பின் ஒரு தலை பற்றினை ஈங்கு எம்மை முன்னை நின்று ஆங்கே விலக்கிய எல்லா நீ என்னை ஏமுற்றாய் விடு விடேஎன் தொடீஇய செல்வார்த் துமித்து எதிர் மண்டும் கடு வய நாகு போல் நோக்கி தொழு வாயில் நீங்கி சினவுவாய் மற்று யாய் வருக ஒன்றோ பிறர் வருக மற்று நின் கோ வரினும் இங்கே வருக தளரேன் யான் நீ அருளி நல்க பெறின் நின்னை யான் சொல்லினவும் பேணாய் நினைஇ கனை பெயல் ஏற்றின் தலை சாய்த்து எனையதூஉம் மாறு எதிர் கூறி மயக்குப்படுகுவாய் கலத்தொடு யாம் செல்வுழி நாடிப் புலத்தும் வருவையால் செல்வுழி செல் உழி உழி ஏழாம் வேற்றுமை உருபு நாண் இலி நீ மாண உருக்கிய நல் பொன் மணி உறீஇ பேணித் துடைத்தன்ன மேனியாய் கோங்கின் முதிரா இள முகை ஒப்ப எதிரிய தொய்யில் பொறித்த வன முலையாய் மற்று நின் கையது எவன் மற்று உரை கையதை சேரிக் கிழவன் மகளேன் யான் மற்று இஃது ஓர் மாதர்ப் புலைத்தி விலை ஆக செய்தது ஓர் போழில் புனைந்த வரிப் புட்டில் புட்டில் உள் என் உள காண்தக்காய் என் காட்டிக் காண் காண் இனி தோட்டார் தோடு ஆர் கதுப்பின் என் தோழி அவரொடு காட்டுச் சார் கொய்த சிறு முல்லை மற்று இவை முல்லை இவை ஆயின் முற்றிய கூழையாய் எல்லிற்றுப் போழ்து ஆயின் ஈதோளிக் கண்டேனால் செல் என்று நின்னை விடுவேன் யான் மற்று எனக்கு மெல்லியது ஓராது அறிவு