sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இக்கூட்டத்தில் இலங்கை மின்சாரசபை மத்திய சுற்றாடல் அதிகாரசபை வட மேல் மாகாண சுற்றாடல் அதிகார சபை கடலோரப் பாதுகாப்புத் திணைக்களம் ஆகியவற்றின் பிரதிநிதிகளும் பங்கேற்றனர்.இக்கூட்டத்தில் குறித்த அடிப்படை உரிமை வழக்கைத் தாக்கல் செய்த என்விரொன்மெண்டல் ஃபௌண்டேஷன் நிறுவனம் நுரைச்சோலை மீனவர் சமூகம் மற்றும் விவசாயிகள் சமூகம் ஆகியோரும் பங்குபற்றினர்.
தற்காலப்பயன்பாட்டில் நாவல் நீளமாக இருத்தல் புனைகதையாக அமைதல் உரைநடையில் எழுதப்படல் போன்ற இயல்புகளால் ஏனைய இலக்கிய வடிவங்களிலிருந்து வேறுபடுத்தப்படுகின்றது.
கதையின் களமாக பெரிய குடும்பம் அவரவர் நுண்ணுர்வுகள் பல்வேறு விதமான நிலக்காட்சிகள் குழந்தைகள் அவர் தம் விளையாட்டுகள் ஏக்கங்கள் பெண்கள் அவர்களோடே குமையும் காலம் காலமாய் தொடரும் பரிதவிப்புகள் வீட்டின் வெவ்வேறு நிகழ்வுகள் சடங்குகள் கூட்டு குடும்பத்தில் அன்றாடம் உரசிக் கொள்ளும் உறவின் சிக்கல்கள் குழந்தைகளுக்கு புதிராக தெரியும் உடல் சார்ந்த சந்தேகங்கள் பெரியவர்களின் சிக்கலான மனநிலைகள் என்று நாவல் சிலரின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியைக் காட்சிப்படுத்துகிறது.
என் பங்கு மண்ணில் முளைத்து செல்வண்ணா மாடியில் பூக்குது என்று குரூரமாக வெட்டி எரியப்படும் முல்லைச் செடியே அதற்கான பதிலைச் சொல்லக்கூடும்.
இந்த நாவலின் கதை நிகழும் காலம் அப்போதிருந்த காலம் என்று கொண்டால் இந்த நாவலில் வரும் பெண்கள் எல்லோரும் என் மண் என் உரிமை என்ற ரீதியில் கையாளப்படுவதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.
வினோதினியும் விஜயாவும் திருமணம் முடிந்து வருவது குழந்தைகள் தினம் வளர்வது சுப்புக்கா விரகம் குணாவிற்கும் வினோவிற்குமான சிறுவயது பரிச்சயம் பிரியம் இப்படி நகர்ந்து அன்னம்மாவின் இறப்போடு முடிகிறது.
சிக்கல்கள் நிறைந்த நான்காம் பகுதியில் வினோவும் குணாவும் கூட்டுக் குடும்பம் ஏற்காத அந்தரங்க உறவில் கட்டுறுவதும் குணா வீட்டை விட்டு வெளியேறுவதும் வினோதினி தற்கொலைக்கு முயல்வதும் என்று முடிகிறது.
இறுதி அத்தியாத்தில் குடும்பச் சொத்தினைப் பிரிக்கும் கட்டத்தில் வழக்கம் போல் குழந்தைகள் வீட்டுக்கு வெளியே அதே சத்தங்களோடும் குதூகலத்தோடும் விளையாடுகின்றன என்பதிலிருந்து இதே குழந்தைகளே பின்னர் அற்றாமை பொறாமை குரூரம் கொண்டவர்களாக மாறி போகின்றனர் என்ற நுட்பமான உணர்வினை அழுத்தமாகச் சொல்லி முடிகிறது.
ஆண் பிள்ளை இல்லை என்று கிட்டதட்ட நைந்து கிடக்கும் பெண்டாட்டியை நான்கு பிள்ளை பெற வைக்கும் செல்வதிற்கும் அவருக்கான நியாயம் இருக்கிறது.
முதல் அத்தியாயத்திலேயே ஓரகத்தியின் கைக்குழந்தையை மிரட்டுகிறாள் சனியனே வாயை மூடு என்று திட்டுகிறாள் அரை டஜன் குழந்தைகளை பெற்ற ராஜேஸ்வரி.
இந்த நாவல் நடக்கும் காலகட்டத்தில் முன்பே சொன்னது போல பெண்கள் பருவம் எய்திய பின்னர் படிக்க அனுப்படாமலும் பதின் வயதுகளிலேயே திருமணம் செய்து தரப்படுவதும் மிக சாதரணமான விசயம்.
தீபாவளிக்கு தாத்தாவின் ஆசீர்வாதமாக பெண் குழந்தைகளுக்கு நூறு ரூபாயும் ஆண் குழந்தைகளுக்கு ஐநூறு ரூபாயும் தரப்படுகிறது.
நாவலின் இடையில் வரும் ஒரு அத்தியாத்தில் ஆண் குழந்தைகள் நான் இன்சினியர் ஆவேன் பாலம் கட்டுவேன் பெரிய பெரிய வீடுகள் கட்டுவேன் என்று தெளிவாக சொல்லும் போது பெண் குழந்தைகள் தான் என்ன ஆவேன் என்று சொல்ல தெளிவில்லாமல் இருப்பது போலவும் நீ பத்தாங்கிளாஸ் முடிஞ்சதும் கல்யாணம் பண்ணிக்குவே.
கல்யாணம் கல்யாணம் என்று ஆண் குழந்தைகள் பெண் குழந்தைகளை பார்த்து கிண்டல் செய்வதாக வரிகள் மிக நுட்பமான குழந்தைகள் வளர்ப்பில் அல்லது ஆண்பெண் பாரபட்சத்தை குழந்தையாக இருக்கும் போதிருந்தே திணிக்கும் சமூக அரசியலை பதிவு செய்கிறது.
அன்னம்மா வளர்ந்த பிள்ளைகள் உடன் இருக்கும் போது தன்னுடைய கணவன் தீராத மோகத்தோடு அணுக்கும் போது அதற்கு கூசிப்போபவள் இருந்தாலும் தன் உடல் மீது கணவனுக்கு இருக்கும் வேட்கை குறிந்து பெருமிதம் கொள்வதாக நாவலாசிரியர் பதிவு செய்கிறார்.
சமீபத்தில் வாசித்த உமா மகேஸ்வரியின்கவிதை முதல் நரையை விரலில் பிடித்தவள் கண்ணாடிக்குள் யோசித்தாள் அப்படி ஒரு கழிவிரக்கதையே பதிவு செய்கிறது.
அன்னம்மா பொன்னைய்யாவின் பார்கவியிடம் போய்விட்டு தாமதமாக வரும் போது அது எதுவும் தெரியதவளாக மௌனமாக புன்னகை செய்து பொன்னையாவை வதைக்கிறாள்.
வாணி வீட்டிலிருக்கும் பெண் குழந்தைகளில் மூத்தவளாக எல்லாம் விசயங்களும் தெரிந்த பெண்ணாக குழந்தைகள் மத்தியில் மதிக்கப்பட்டு கூச்சலும் கும்மாளமுமாக பள்ளிக்குச் சென்றும் ஆலமர நிழலில் சில்லாங்கல் விளையாடியும் கொடிக்காய் மரத்தில் கயிற்றூஞ்சலில் ஆடியும் பள்ளியில் சிறந்த விளையாட்டு வீராங்கனையாகவும் இருந்தவள் திடீரென வீட்டிற்கு வெளியே செல்ல அனுமதி மறுக்கப்படுகிறாள்.
பெரியவர்கள் எப்போது ஆவாளோ அது எப்போது வருமோ என்பதை கேட்பவளுக்கு நான் என்ன ஆகப்போகிறேன் எனக்கு என்ன வரப்போகிறது அது எப்படி இருக்கும் என்ற மர்ம கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரியாது தவிக்கிறாள் பயங்கொள்கிறாள்.
அம்பையின் அம்மா ஒரு கொலை செய்தாள் என்ற கதையில் வருவதை வாணி பெரியவள் ஆனாதும் அம்மா நீ ஏன் என்னிடம் வரவில்லை வலிக்கிது பயமா இருக்கு என்று உணரும் உணர்வுகளிலிருந்தும் ராஜேஸ்வரியின் இவளை எப்படி கரை சேர்க்க போறேன் என்ற வார்த்தைகளிலிருந்தும் மீள் உணரலாம்.
வாணி அதன் பின்னர் நீலநிற வெல்வெட் பதித்த நகைப்பெட்டியில் பத்திரமாக வைக்கப்படும் வைர நகை போல வீட்டிக்குள் தங்க கொலுசு மாட்டி சிறை வைக்கப்படுகிறாள்.
பெண்களுக்கு நகைகளையும் விலையுயர்ந்த பட்டுப்புடவைகளைக் கொடுத்து வீட்டிலுள்ளேயே அவர்களை அடைத்து வைக்கத்தானோ அல்லது என்பது போல அவர்கள் வெளியுலகில் சுதந்திரமாய்த் திரிந்து சிரகங்களை எட்ட முடியாது என்ற புரிந்துணர்வுக்கு அளிக்கப்படும் பரிசுகளோ என்ற சமூக அரசியலை ஆலமர வேர்போல பதிவு செய்கிறது இந்த நாவல்.
குடிகார கணவன் கொஞ்சமும் ஏறிட்டுப் பார்க்காமல் போனதால் மனமுடைகிறாள்.. கூட்டுக் குடும்பாமானதால் இறுக்கி திருகி அடைக்க விடாது சொட்டும் குழாயின் ஒழுகலாக அடுத்த அறையின் அசைவுகள் தன் அறைக்கு ஊர்ந்து வருவது என்பதன் நுட்பம் உணர்த்தும் தளங்கள் மிகப் பெரியது.
வினோ சித்தியின் வித்தியாசமான நடவடிக்கைகளின் புதிர்த்தன்மையை வாணி பெரியவளானதும் அவளுடைய புதிய மாறுதல்களை குழந்தையின் போக்கிலேயே நோக்குகிறாள்.
பின்னர் வினோ தற்கொலைக்கு முயற்சி செய்யும் காட்சிகளில் கதவுகள் கதவுகள் கதவுகள் தாண்டத் தாண்ட நீண்டு கொண்டே போகின்றனகதவுகளின் தொடர் வரிசை என்று வருகிறது.
வினோதினியின் அச்சுறுத்தும் வனப்பை எதிர்கொள்ள அஞ்சுபவனாக ஓடிவந்து மதுக்கோப்பைக்குள் தன்னைக் குப்புற கவிழ்த்துக் கொள்வான் என்று கோபாலின் குடிக்கும் அவனுடைய இயலாமையும் காரணம்.
பணம்கேட்டு அடித்து துன்புறுத்தும் பூரணியின் காதல் கணவன் சமையலில் குறை சொல்லியே தன் மனைவியையும் வீட்டின் பிற பெண்களையும் மிரளச் செய்யும் தர்மராஜ் மற்றும் ஆண் குழந்தைப் பெற்றுத் தரவில்லை என்று மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் புறக்கணிக்கும் எப்போதும் சிடுசிடுக்கும் செல்வம் இவர்களும் இருக்கின்றனர்.
அவர் கருஞ்சுடர் போல் இருட்டில் பளபளத்த தூண்கள்என்றும் இலைகள் துளியும் அசையாத மரங்களின் காலடியிலிருந்து பெருகி இறுகிய புழுக்கம் என்றும் பீதி தரும் கனவொன்றின் நிழல் போல இருக்கிறது இந்த வாழ்வுஎன்றும் கிணறு தன் மர்மங்களை குழந்தைகளோடு பகிர காத்திருக்கிறது.
சில காட்சிகளைக் கண் முன்பே கணவொளி போல் விரியச் செய்யும் வரிகளும் நாவலிடையிடையே இருக்கின்றன.விழா முடிந்த மண்டப வாசலில் வாடிச் சரியும் வாழைக்கன்று என்றும் அந்த பெரிய சத்தத்தில் திடுக்கிட்டு அனு டப்பாவைத் தரையில் சிதறவிட்டு என்றும் கண்ணாடி மேசையருகே கவிழ்ந்த நீர்க்குடம் போல அவள் வீழ்ந்து சிந்தலானள் என்றும் குட்டிப் பாதங்கள் கட்டங்களுக்கு மேலாக தாண்டித் தாண்டி நொண்டுவது தவிட்டு குருவிகள் தத்துவது போலத் தோன்றும் என்றும் பதிவாகி இருக்கிறது.
வினோவுக்கும் குணாவுக்கும் இருக்கும் தொடர்பு வீட்டில் தெரிந்த பின் மறுநாள் எதுவும் நடக்கவில்லை என்பது போல அவரவர் பாட்டு அவரவர் வேலைகளை செய்கின்றனர்.
சுப்புவின் விரகத்தை அவள் இரவு வர வர பயம் கொள்வதை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அத்தியாத்தில் சொல்லி இருப்பதும் வினோ குணா உறவினை மிக எளிமையாக என் தோசையை ஒரு திருட்டு பூனை தின்னுட்டு போயிடுச்சி என்று கச்சிதமாக சொல்லி விட்டுப் பின்னரும் பல அத்தியாங்களில் முரண் உணர்வுகளை மீண்டும் மீண்டும் பதிவு செய்கிறார் நாவலாசிரியர்.
இதில் பதிவாகி இருக்கும் மரங்கள் நெட்டிலிங்கம் மரம் பற்றி நாவலில் நிறைய இடங்களில் வருகிறது பூக்கள் குழந்தைகள் விளையாடும் சில்லாங்கல் ஆடுதல் பூப்பறிக்கவரிங்களா எண்ணெய் தடவி தோசை சுடும் விளையாட்டு கடவுளுக்கு கடிதம் எழுதுவது ஏழுகல் விளையாட்டு என்று இன்னும் எழுதிக் கொண்டு போக ஏரளமான விசயங்கள் இந்த நாவலின் இருக்கின்றன.
கிட்டத்தட்ட காற்றின் மெல்லிய் ஸ்..ஸ்...ஸ் இரைச்சலில் பத்தில் ஒரு மடங்காய் கேட்ட அந்த ஒலி மிக நுட்பமான காதுகளுக்கே எட்டக்கூடியது.
அவனது முந்தைய அனுபவங்களில் தொலைபேசி ஒட்டுக் கேட்கப்படும் போதெல்லாம் அந்தக் கூடுதல் ஒலி அவன் காதுகளுக்குக் கேட்டிருக்கிறது.
ஒட்டுக் கேட்கும் அளவு உஷாராய் இருப்பவர்கள் அவர்கள் பேச்சைப் புரிந்து கொள்ளாமல் போய் விடப்போவதில்லை என்ற போதும் முழுமையாக உறுதிப்படுத்தி விடுவதும் இல்லை அல்லவா?
பேசி முடித்த பின் அந்த அலைபேசியில் இருந்து சிம்மை அகற்றி ஒரு மரத்தடியில் கையால் சின்னதாய் பள்ளம் செய்து அதில் போட்டு மறுபடி மண்ணால் மூடி அருகில் பரவி இருந்த உலர்ந்த இலைகளை காலால் இழுத்து இங்கும் பரப்பி விட்ட அக்ஷய் தன் பையில் இருந்து வேறொரு சிம்மை எடுத்து அலைபேசியில் பொருத்தினான்.
மைத்ரேயனை அழைத்துக் கொண்டு மரங்கள் உள்ள பகுதியிலேயே ஓரமாக நடந்தபடியே அலைபேசி மூலம் இன்னொரு எண்ணை அக்ஷய் அழைத்தான்.
நாங்கள் ஆட்டிடையர்கள் உடையில் இருக்கிறோம்.... எங்களுக்கு சாதாரண உடைகள் வேண்டும்.... முதலில் நாங்கள் புத்தகயாவுக்குப் போக வேண்டும்.... அவன் அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை..... அக்ஷய் மைத்ரேயனிடம் சொன்னான்.
உன்னை பத்திரமாக திபெத்தில் இருந்து அழைத்துக் கொண்டு வந்தால் முதலில் புத்தகயாவுக்கு அழைத்து வருவதாக வேண்டி இருக்கிறேன்.... மைத்ரேயன் தலையசைத்தான்.
ஆனால் ஒரு இரவு நேரத்தில் பேயைப் பார்த்தது போல அவன் ஓடி வந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்து கதவை சாத்திய போது ப்ரச்னை வேறு ஏதோ என்பதை உணர்ந்தாள்.
சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வரும் அம்மாவிடம் அவன் கண்டிப்பாக அதைச் சொல்லி விடக்கூடாது என்பதை மட்டுமே எல்லாவற்றிலும் அதிமுக்கியமாக அவன் அந்தக் கணம் நினைத்தான்.
நடந்ததை எல்லாம் சிந்தித்துப் பார்த்த போது அந்தத் தெரு நாய் வந்தனா வீட்டு மாடியில் தான் குடியிருக்க வேண்டும் என்பதை அவனால் யூகிக்க முடிந்தது.
வந்தனாவிடம் அந்த நாய் தான் அந்தப் புகைப்படத்தைத் தந்திருக்க வேண்டும்... முடிந்து போனதாகவே இருந்த போது கூட அவனால் அந்த மனிதனை தகப்பன் ஸ்தானத்தில் நிறுத்த முடியவில்லை.
மறு நாள் மாலை அவன் கல்லூரியில் இருந்து வீடு திரும்பிய போது ஒரு மாமா இந்தக் கடிதத்தை உங்களிடம் தரச் சொன்னார் என்று சொல்லி ஒரு சிறுவன் கொடுத்து விட்டுப் போனான்.
உரிமையோடு வீட்டுக்கு வந்து உன்னை அழைக்க முடியாத சூழ்நிலை என்றாலும் உலகில் எனக்கு உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை என்பதால் கடைசியாக ஒரு முறை உன்னைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
வந்தால் ஒரு ராஜகுமாரனைப் போல் உன்னை நான் பார்த்துக் கொள்வேன்.... நீ காதலிக்கும் வந்தனாவை உனக்குத் திருமணம் செய்து வைப்பேன்.... என் மகன் மருமகள் பேரக்குழந்தைகள் என்று இனி வாழ ஆசைப்படுகிறேன்.
நாளை வீட்டுக்கு வரப் போகிறான்..... புத்தகயா மண்ணில் மைத்ரேயனுடன் சேர்ந்து கால் வைத்தது முதல் மனம் லேசானது போல் அக்ஷய் உணர்ந்தான்.
ஆனால்.... ஆனால்.... தென்னிந்திய யாத்திரையை ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் தொடர்ந்த போது வழியில் ஆடு மேய்க்கும் இளைஞன் ஒருவன் அவரால் ஈர்க்கப்பட்டு வணங்கினான்.
வெங்கண்ணா என்ற பெயருடைய அவனை ஆசிர்வதித்த சுவாமிகள் எப்போதாவது பெரும் துன்பம் வரும் காலத்தில் அவரை நினைத்துக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டுச் சென்றார்.
மொழி தெரியாததால் அவன் சொன்னதன் பொருளைப் புரிந்து கொள்ளாத நவாப் அவன் தன் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட மறுப்பதாக எண்ணி அந்தக் கடிதத்தைப் படித்துக் காட்டா விட்டால் கடும் தண்டனைக்கு உள்ளாக நேரிடும் என்று மிரட்டினார்.
கல்வியறிவே இல்லாமல் இருந்த அந்த ஆட்டிடையன் கல்வியறிவை ஒரு கணத்தில் பெற்றதுடன் திவானாகவும் ஆக முடிந்தது ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் அருளால் தான் என்று உணர்ந்து அவருடைய பரம பக்தனாக மாறினான்.
மறுபடி ஆதோனி பகுதிக்கு ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் வரவே வெங்கண்ணா நவாபிடம் சுவாமிகளின் மகாசக்தி தன் விஷயத்தில் எப்படி செயல்பட்டது என்று கூறி அவர் இந்தப்பகுதிக்குத் தற்போது வந்திருக்கிறார் என்பதைத் தெரிவித்தான்.
ஒரு வெள்ளித்தட்டில் மாமிசங்களை வைத்து அதைப் பட்டுத் துணியால் மூடி எடுத்துக் கொண்டு போய் அவர் ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகளைச் சந்தித்தார்.
அந்த பட்டுத்துணி மேல் தன் கமண்டலத் தீர்த்தத்தைத் தெளித்து விட்டு சுவாமிகள் அந்தப்பட்டுத் துணியை விலக்கிய போது அந்த வெள்ளித் தட்டில் பலவிதமான கனிகள் இருந்தன.
ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் ஒரு மகானே என்பதை உணர்ந்து கொண்ட அவர் சுவாமிகளிடம் மன்னிப்பு கேட்கும் விதமாக ஏதாவது தன்னிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார்.
பொன்னோ பொருளோ நிலமோ எதை வேண்டுமானாலும் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள் என்று நவாப் சொல்ல சுவாமிகள் துங்கபத்ரா நதிக்கரையில் உள்ள மன்சாலி என்ற கிராமத்தைக் கேட்டார்.
ஆனால் அந்த மன்சாலி கிராமப்பகுதி துவாபர யுகத்தில் ஸ்ரீராமனை வணங்கி பிரகலாதன் யாகம் செய்த இடமாக அறிந்திருந்த ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் தருவதானால் அந்தக் கிராமத்தையே தரும்படி சொன்னார்.
ஹாஜியாருக்கு மன்சாலி கிராமத்திற்குப் பதிலாக வேறு ஒரு கிராமத்தைத் தந்து விட்டு நவாப் மன்சாலி பகுதியை சுவாமிகளுக்குத் தானமாகத் தந்தார்.
அவர் இருக்கையில் ஜீவ சமாதி அடைய விட மாட்டார் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு சுவாமிகள் அவருக்குத் துங்கபத்திரை நதியைக் கடந்த ஒரு இடத்தில் ஒரு வேலையைத் தந்து அனுப்பி விடுகிறார்.
பின் பிரணவ மந்திரத்தை உச்சரித்து கையில் ஜபமாலையை உருட்டியபடி ஆழ்ந்த தியானத்தில் ஈடுபட்டு கடைசியில் ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் சமாதி நிலையை அடைகிறார்.
அவர் தியானத்தில் ஈடுபட ஆரம்பிக்கும் போதே அவரைச் சுற்றி சமாதி எழுப்பி வந்த அவருடைய சீடர்கள் கடைசியில் அவர் கையிலிருந்து ஜபமாலை நழுவிக் கீழே விழுந்தவுடன் கடைசி கல்லையும் வைத்து சமாதியை மூடுகிறார்கள்.
அந்தச் சுலோகத்தை நிறைவு செய்ய வேண்டிய கடைசி எழுத்துக்கள் ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகளின் ஜீவ சமாதியில் இருந்து சுவாமிகளின் குரலில் தெளிவாக வந்தன.
ஸாக்ஷீ ஹயாஸ்யோத்ரஹி என்ற அந்த கடைசி சொற்கள் சுவாமிகளின் அன்பின் அடையாளமாகவும் ஆசிர்வாதமாகவும் எண்ணி அப்பண்ண ஆச்சாரியர் மனம் நெகிழ்ந்தார்.
இன்றும் ஸ்ரீ ராகவேந்திர ஸ்தோத்திரம் மிகவும் பவித்திரமானதாகவும் தங்கள் துயர் தீர்க்கும் சக்தி வாய்ந்ததாகவும் அவருடைய பக்தர்கள் நம்புகிறார்கள்.
மெட்ராஸைத் தலைமையகமாக்க் கொண்டு இயங்கி வந்த அப்போதைய ஆங்கிலேய அரசாங்கம் மந்திராலயத்தில் இருந்து வர வேண்டிய வரிகள் சரியாக வசூலிக்கப்படுவதில்லை என்று தெரிவித்து அது குறித்து விசாரிக்க சர் தாமஸ் மன்ரோவையே அனுப்பியது.
அப்போது ஸ்ரீ ராகவேந்திர ஸ்வாமிகள் ஜீவசமாதியிலிருந்து வெளி வந்து சர் தாமஸ் மன்ரோவிடம் உரையாடினார் என்று கூறுகிறார்கள்.
வரி வசூலித்தே ஆக வேண்டும் என்கிற உறுதியோடு மந்திராலயம் நுழைந்த அந்தக் கலெக்டர் மனம் மாறி அந்த மடத்திற்கு வரி வசூலில் இருந்து விலக்கு அளித்தது ஒரு அற்புதமே அல்லவா?
சீன உளவுத்துறையில் லீ க்யாங் உபதலைவனாக இருக்கும் போது அவர்களது ரகசியக் கோப்பு ஒன்று திருட்டுத்தனமாகப் பார்வையிடப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் அதைப் பார்வை இட்டவர்கள் தகவல்கள் அழிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதும் சகிக்க முடியாத அவமானமாகவே அவனுக்குத் தோன்றியது.
உளவுத்துறையில் ஒரு அதிரகசியமான கோப்பு உருவாக்கப்பட்ட பின் அதைப் பார்வையிடும் ஒவ்வொரு நபரின் தகவலும் தானாக அந்தக் கோப்போடு சேர்ந்து விடும்.
இந்த ஆள் இந்த தேதியில் இந்த நேரத்தில் இருந்து இந்த நேரம் வரை இந்தக் கோப்பைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார் என்பது பின் எப்போது அதன் வரலாற்றைப் பார்த்தாலும் தெரிந்து விடும்.
அந்த நாட்டை முடித்து விட்டு இந்த நாட்டுக்கும் அந்தத் தீவிரவாதிகள் வரத்தான் செய்வார்கள் என்பது நிச்சயம் என்று அவன் நினைத்தான்..... அந்த அழிக்கும் சக்தியால் எதையும் அழிக்காமல் சும்மா இருக்கவே முடியாது..... வேறெதற்காவது கோபப்படும்... வீறுகொண்டு எழும்.... காரணம் நியாயமாக இருக்க வேண்டும் என்கிற அவசியம் இல்லை.... அவன் அறையில் ஒரு வித்தியாச தோற்றம் கொண்ட இளைஞன் எட்டிப் பார்த்தான்.
மற்ற நேரங்களில் கேளிக்கைகளிலும் விதவிதமான பைக்குகளை வேகமாக ஓட்டுவதிலும் கழிக்கும் அவன் லீ க்யாங்கின் கவனத்திற்கு வந்த பின் அவனிடம் உளவுத்துறைக்கே தெரிவிக்காத சில ரகசியப் பணிகளை லீ க்யாங் ஒப்படைத்து வந்தான்.
அந்த இளைஞனின் நடை உடை பாவனை எல்லாமே அவன் அறிவுக்குச் சம்பந்தமில்லாமல் கோமாளித்தனமாக இருந்ததால் அவனை லீ க்யாங் கோமாளி என்றே அழைத்தான்.
உன்னைப் போன்ற இளைஞர்கள் கேளிக்கைகளில் காட்டும் ஈடுபாட்டில் கால் பாகத்தைத் தேசத்தின் மீது காண்பித்தால் நம் நாடு இன்னும் எவ்வளவோ உய்ர்ந்திருக்கும்.... என் அப்பா மாதிரியே பேசுகிறீர்கள்.
நான்கு நாட்களுக்கு முந்தைய தேதி மட்டுமே இருந்ததே தவிர யார் அதைத் திறந்து பார்த்தார்கள் என்ற தகவலோ எந்த நேரத்தில் இருந்து எந்த நேரம் வரை பார்த்தார்கள் என்ற தகவலோ இல்லை.
கம்ப்யூட்டரில் பார்த்தால் கூடுதல் தெளிவு உனக்கு கிடைக்கும் என்றால் அதற்கும் ஏற்பாடு செய்கிறேன் எனக்கு இதைத் திறந்து பார்த்தது எங்கள் ஆட்கள் தானா இல்லை வெளியாளா என்பது தெரிய வேண்டும்.
சென்ற வருடம் தான் எங்கள் பாதுகாப்பு முறையை புதிய தொழில் நுட்பத்தை வைத்துப் புதுப்பித்தோம்..... விஞ்ஞான வளர்ச்சியில் போன வாரம் என்பதே பழையது தான்.... ஆனால் இதை வெளியாள் திறந்து பார்க்க முடிகிற அளவில் நாம் பலவீனமாக இல்லை.
வந்த சுவட்டை அழித்து விடுவது இப்போதைய தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியில் கஷ்டமானதல்ல்..... வெளியாள் தங்கள் இரகசியக்கோப்பை திறந்திருக்க முடியாது என்பது ஒரு பக்கத்தில் ஆறுதல் அளிக்கும் விஷயமாக இருந்தாலும் அதிகாரம் இருந்து உபயோகித்த நபர் அந்த விஷயம் வெளியே தெரிய வேண்டாம் என்று நினைத்து அதை அழித்திருப்பது இன்னொரு பக்கத்தில் பேராபத்தை லீ க்யாங்குக்கு உணர்த்தியது.
ஆனால் அவன் மிக ஜாக்கிரதையாக அந்தத் தகவலை சங்கேத மொழியில் சொல்லக் காரணம் அவன் பக்கம் இருந்த சூழ்நிலையா அவர் பக்கம் அவன் சந்தேகிக்கும் சூழ்நிலையா என்பதை அவரால் ஊகிக்க முடியவில்லை.
அமானுஷ்யனின் சரித்திரத்தைப் படித்திருந்த அவனுக்கு அவன் மைத்ரேயனைக் கொண்டு போய் சேர்த்தது இப்போது பிரமிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.
யாரும் யோசித்துப் பார்க்காத ஏதோ ஒன்றை அவன் செய்திருக்க வெண்டும்.... அவன் அதை எப்படி சாதித்திருப்பான் என்கிற தகவல் தெரிந்து கொள்ளும் ஆவல் மட்டுமே லீ க்யாங்கிடம் பெரிதாகத் தங்கியது.
அந்த போன் எண்ணில் இருந்து வேறெந்த எண்களுக்கு எல்லாம் அழைப்பு போகிறது என்பதைக் கண்காணித்து உடனடியாக எனக்குத் தெரிவியுங்கள் தமிழ் மண்ணில் பிறந்து வளர்ந்த எத்தனையோ மகான்களில் மிக முக்கியமானவர் ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள்.
துவைத வேதாந்தத்தை கும்பகோணத்தில் ஸ்ரீ சுதீந்திர தீர்த்தர் என்பவரிடம் கற்றுத் தேர்ந்த வேங்கடநாதன் தகுந்த வயதில் சரஸ்வதி என்ற பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டு ஒரு மகனையும் பெற்றுக் கொண்டார்.
அந்தச் செல்வந்தரின் மகன் உணவுக்காக வந்த ஏழை அந்தணன் என்று அவரை எண்ணி சாப்பிடப் போகும் உணவுக்காக இந்த அந்தணன் உழைக்கட்டுமே என்று நினைத்தான்.
குளிர்ச்சியான சந்தனத்தைப் பூசிக் கொள்கையில் இந்த உஷ்ணம் உருவாக என்ன காரணம் என்று ஆச்சரியப்பட்ட அந்த செல்வந்தர் நடந்தது என்ன என்று விசாரித்தார்.
நடந்ததை அறிந்த அந்தச் செல்வந்தருக்கு வேங்கடநாதன் அறிஞர் மட்டுமல்ல தெய்வாம்சம் பொருந்தியவரும் கூட என்பது விளங்க ஆரம்பித்தது.
வேலை செய்வதை ஒரு கவுரவக்குறைவாக எண்ணாத வேங்கடநாதன் தான் வேண்டுமென்றே சந்தனத்தில் உஷ்ணத்தை உருவாக்கவில்லை என்று சொல்லி சந்தனம் அரைக்கையில் மனதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அக்னி சுக்த மந்திரமே அந்த உஷ்ணத்திற்குக் காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்று கூறினார்.
வேங்கடநாதன் அவர்கள் மனதில் எழுந்த வியப்பையும் அவர்கள் உடலில் உணர்ந்த உஷ்ணத்தையும் போக்க அவர்கள் முன்னிலையிலேயே மழைக்கடவுளான வர்ண தேவனுக்கான வேத மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டே சந்தனத்தை அரைத்துக் கொடுத்தார்.
தூய்மையான மனதுடன் மந்திரங்களை உச்சரிக்கையில் அந்த மந்திரங்கள் எந்த மாதிரியான சக்தி வாய்ந்த விளைவுகளை உருவாக்குகிறது என்பதற்கு இது ஒரு நல்ல உதாரணம்.
அவருடைய குருவான ஸ்ரீ சுதீந்திர தீர்த்தர் வேங்கடநாதனே தனக்குப் பின் தன் மத்வபீடமடத்தின் மடாதிபதியாக வர வேண்டும் என்று விரும்பினார்.
துறவறம் பூண்டு லட்சக்கணக்கான மக்களுக்கு வழிகாட்டப் பிறந்தவன் நீ என்று சொல்லி விட்டு மறைய தனக்கென்று இறைவன் வகுத்திருக்கும் விதி என்னவென்று வேங்கடநாதர் உணர்ந்தார்.
மனைவி மரணித்து ஆவியாக வந்திருக்கிறாள் என்பதைத் தன் யோகசக்தியால் அறிந்த ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் தன் கமண்டலத்தில் இருந்த தீர்த்தத்தை அவள் ஆவியிருந்த பக்கம் தெளிக்க மனைவி ஆவி நிலையிலிருந்து விடுபட்டு பிறப்பு இறப்பு இரண்டையும் அறுத்த மோட்ச நிலையை அடைந்து விட்டாள்.
பல பிறவிகள் எடுத்து அடைய முடிந்த மோட்ச நிலை ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகளுக்கு மனைவியாக இருந்து செய்த சேவையால் அப்பிறவியிலேயே அவளுக்குக் கிடைத்து விட்டது.
ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகளிடம் மத்வபீடத்தை ஒப்படைத்த பின் அவர் குரு ஸ்ரீ சுதீந்திர தீர்த்தர் இறைவனடி சேர்ந்தார்.
நாட்டின் பஞ்சநிலை போய் செழிப்புநிலை உருவாகியதால் உவந்து போன மன்னர் சேவப்ப நாயக்கர் விலை உயர்ந்த தங்கச்சங்கிலி ஒன்றை ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகளுக்குப் பரிசாகத் தந்தார்.
துறவிக்கு தங்கமென்ன வைரமென்ன ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் அந்தத் தங்கச் சங்கிலியை அப்படியே நன்றாக எரிந்து கொண்டிருந்த ஹோம குண்டத்தில் போட்டு விட்டார்.
அவருடைய மனவருத்தத்தைக் கண்ட ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் உடனே ஹோமகுண்டத்தில் கையை விட்டு அந்தத் தங்கச் சங்கிலியை வெளியே எடுத்தார்.
அதன் பின்னர் தென்னிந்தியாவில் ஆன்மிகப் பயணம் மேற்கொண்ட ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள் பல்வேறு திருத்தலங்களுக்குச் சென்றார்.
ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகளின் சக்திகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்த மன்னர் அவரிடம் வந்து கதறியழ சுவாமிகள் அந்தப் பாம்பையே இளவரசன் உடம்பில் இருந்த விஷத்தைத் திரும்பவும் எடுக்க வைத்து அவனைப் பிழைக்க வைத்தார்.
அதன்படி அவர்களில் ஒருவன் இறந்தது போல் நடிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் எழு என்று சொல்கிற போது எழக்கூடாது என்றும் அவர்கள் சொல்கிற போது மட்டும் எழ வேண்டும் என்று முடிவு செய்தனர்.
அதன்படி சுவாமிகள் வரும்போது அவனைப் படுக்க வைத்து அவன் மேல் வெள்ளைத் துணி போர்த்தி அழுது புலம்பி அவரிடம் உயிர் திருப்ப வேண்டினார்கள்.
என்று மைத்ரேயனிடம் அந்த வீரன் தாழ்ந்த குரலில் கேட்ட போது அக்ஷய் தானே அதற்குப் பதில் சொல்லி நிலைமையைச் சமாளிக்கத் தான் உடனடியாக நினைத்தான்.
உனக்கு வயதாகும் காலத்தில் அவன் உன்னைப் பற்றி நினைக்க நல்லது நிறைய இருந்தால் தான் அப்போது உன்னை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்வான்..... அக்ஷய் லேசான குற்ற உணர்ச்சியை முகத்தில் காட்டித் தலையசைத்தான்.
அடுத்த கணமே தூரத்தில் தெரிந்த ஆடுகளைப் பரிதாபமாகப் பார்த்துத் தன் பற்றி அந்த வீரன் கொண்டிருந்த அபிப்பிராயத்தை உறுதிப்படுத்தினான்.
அவன் அந்தப் பக்கமே திரும்பவில்லை..... சில வினாடிகளில் அவை இரண்டும் பார்வையில் இருந்து மறைய கனத்த மனதுடன் அக்ஷய் திரும்பி உட்கார்ந்தான்.
எல்லையிலேயே அந்த ஆடுகளை விட்டுப் பிரிவது தான் திட்டமே என்றாலும் கூட இந்த இரண்டு நாட்களில் அவை நெருக்கமாக விளையாடிப் பழகியதை நினைக்கையில் சின்னதாய் ஒரு சோகத்தை அவனால் உணராமல் இருக்க முடியவில்லை.
மைத்ரேயன் தான் அந்த ஆடுகளுடன் அதிக நட்பாய் இருந்தவன் என்றாலும் பிரிவில் பாதிக்கப்படாமல் அவன் இருக்க முடிந்தது யோசித்துப் பார்க்கையில் ஆச்சரியமாக இல்லை.
பெற்ற தாயை விட்டுப் பிரிந்து வரும் போதும் அவன் பாதிக்கப்படவில்லை..... மைத்ரேயன் திரும்பிய போது அவனுடைய வீங்கிய கன்னம் பார்வைக்கு வர அக்ஷய் மீண்டும் கடுமையான குற்ற உணர்ச்சிக்கு உள்ளானான்.
வேறு வீட்டுப் பிள்ளை வேறு நாட்டுப் பிள்ளை அதுவும் புத்தனின் அவதாரமாகக் கருதப்படுபவன்... மைத்ரேயனின் தாயின் கண்ணீர் மல்கிய முகம் நினைவுக்கு வந்தது.
நல்ல வேளையாக உள்ளே இவர்கள் இருப்பதை அந்த டிரைவர் பேச்சினூடே சொல்லவில்லை... ராணுவ கட்டுப்பாட்டு எல்லைப் பகுதியை நெருங்கிய பின் அந்த வாகனத்தை பிரதான கதவு அருகே நிறுத்தி விட்டு அந்த டிரைவர் அலுவலக அறைக்குக் கையெழுத்திடச் சென்றான்.
என் கன்னம் வீங்காமல் இருந்திருந்தால் அந்த வீரனுக்கு என் மேல் கருணை பிறந்திருக்காது அக்ஷய்க்கு அவன் புரிந்து கொண்டது குற்ற உணர்ச்சியை ஓரளவு குறைத்தது.
அதனால் நேபாள மொழி ஓரளவு தெரியும்.... முக்கியமாக நீங்கள் எல்லையிலிருந்து உள்ளே வருவது போல் காட்டிக் கொள்ளாமல் உள்ளே இருந்து எல்லை நோக்கிப் போவது போல் காட்டியது நல்ல திட்டம்.
சிறிது தூரம் வேலியோரமாகவே ஓடியும் வந்தன... நீ தான் கவனிக்கவில்லை... உன்னுடன் மிக நெருக்கமாக இருந்தனவே விட்டு வருகையில் உனக்கு வருத்தமாகவில்லையா?
வாழ்க்கை முழுவதும் இப்படித் தான் என்று இருக்கையில் யார் நம் வாழ்க்கையில் வந்தாலும் அவர்கள் இருக்கும் வரை அன்பாகவும் இணக்கமாகவும் இருந்து விட்டு அவர்கள் போகும் போது புரிதலோடு விடை கொடுப்பது தானே புத்திசாலித்தனம்.... அக்ஷய்க்கு அவன் சொன்ன விதம் பிடித்திருந்தது.
அக்ஷயே கூட பொதுவான செயல்பாடுகளில் அப்படித்தான் என்றாலும் அன்பு பாசம் குடும்பம் என்று வரும் போது சிறிது பலவீனமாகி விடுவதை அவனால் தவிர்க்க முடியவில்லை..... மைத்ரேயன் தொடர்ந்து சொன்னான்.
உங்கள் திட்டமே கூட ஆடுகளை ஒரு கட்டத்தில் விட்டுப் போக வேண்டும் என்பதாக அல்லவா இருந்திருக்கும்.... ஆம் என்று ஒத்துக் கொண்டான் அக்ஷய்.
அந்த ஆடுகள் நாளையே என்னை மறந்து விடும்..... உடன் இல்லா விட்டாலும் எங்கோ மகன் பாதுகாப்பாக இருக்கிறான் என்று என்று நினைத்து ஆறுதல் அடையலாம்.... மைத்ரேயன் அமைதி மாறாமல் சொன்னான்.
இவன் தாயும் அப்படித் தான் பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருப்பாள் என்று தோன்றியது..... மைத்ரேயன் கேட்டான் அந்த வீரன் நம்மை இப்படி வண்டியில் ஏற்றி அனுப்புவான் என்று நீங்கள் எதிர்பார்த்தீர்களா?
இன்னும் ஒன்றிரண்டு வித்தைகளையாவது காட்ட வேண்டி இருக்கும் என்று நினைத்திருந்தேன்..... தூரத்தில் ஏதோ வாகனம் வரும் சத்தம் கேட்டது.
மைத்ரேயனுக்கு சமிக்ஞை செய்த அக்ஷய் பாதையிலிருந்து வேகமாக விலகி அருகே மரங்கள் அதிகம் இருந்த பகுதிக்கு ஓட மைத்ரேயனும் அதே வேகத்தில் பின் தொடர்ந்தான்.
அக்ஷய் தன் தோளில் சுமந்து கொண்டிருந்த பையில் ஒரு பகுதியை கத்தியால் அறுத்து ஒளித்து வைத்திருந்த ஒரு அலைபேசியை வெளியே எடுத்தான்.
மைத்ரேயனின் பையை வாங்கி அதிலும் ரகசியமாய் ஒளித்து வைத்திருந்த சிம்மை எடுத்து அலைபேசியில் பொருத்தி விட்டு ஆசானுக்குப் போன் செய்தான்.
அக்ஷய் ஆசானின் எண்ணுக்குப் போன் செய்தவுடனேயே சின்ன அதிர்வுடன் ஒரு சிவப்பு விளக்கு அந்த உபகரணத்தில் எரிய ஒரு ஒற்றன் விரைந்து ஒட்டுக் கேட்கத் தயாரானான்.
நாம் பெரும்பாலும் பயன்படுத்தும் சில வார்த்தைகளுக்கு அகராதியில் எப்படி அர்த்தங்கள் இருந்தாலும் நம் கணக்கில் நிஜமான அர்த்தங்கள் வேறாகவே இருப்பதுண்டு.
வெற்றிக்கும் மன அமைதிக்கும் பிரச்னைகளில் இருந்து மீள்வதற்கும் தைரியத்திற்கும் இந்த நூலில் வழிகள் எளிமையாகவும் வலிமையாகவும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.
மைத்ரேயனைப் பார்த்து ரகசிய சமிக்ஞை செய்த அக்ஷய் நேபாள மொழியில் பிடி... பிடி.... ஆட்டைப் பிடி என்று கத்திக் கொண்டே ஓட மைத்ரேயனும் அவன் பின்னால் ஓடினான்.
என் ஆட்டைப் பிடியுங்கள்.... ஆட்டைப் பிடியுங்கள்..... தன்னிடமே ஆட்டைப் பிடிக்கச் சொல்லும் அந்தப் படிப்பறிவில்லா ஆட்டிடையனை எரிச்சலோடு பார்த்துக் கொண்டே துப்பாக்கி வீரன் நெருங்கினான்.
அக்ஷய் ஆடுகள் வேலி நோக்கி ஓடுவதை முகத்தில் சகல கவலையையும் தேக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு மைத்ரேயனை நோக்கிக் கத்தினான்.
அவனுக்கு சில மணி நேரங்கள் முன்பு தான் இந்த எல்லை வழியாகவும் திபெத்தில் இருந்து ஊடுருவல் நிகழலாம் என்கிற சந்தேகம் தெரிவிக்கப்பட்டு நுழைபவர்களைப் பிடித்து ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று கண்டிப்புடன் சொல்லப்பட்டிருந்தது.
இந்த செழிப்பான மலைப்பகுதியில் நன்றாக மேய்ந்தால் ஆடுகளின் எடை கூடும் கிடைக்கின்ற பணமும் அதிகமாக கிடைக்கும் என்கிற ஆசையில் தான் மலையின் கீழ்பகுதிக்கு வந்தோம்.
ஆனால் அந்த ஆடுகள் திடீரென்று இந்தப்பக்கம் ஓடி வர ஆரம்பித்து விட்டன.... அக்ஷய் பரிதாபமாய் அந்த ஆடுகளை ஒருமுறை பார்த்து விட்டு மைத்ரேயனைக் கோபத்துடன் பார்த்துச் சொன்னான்.
வேறு விதமாக அவனை சிந்திக்க விடாமல் ஏதாவது செய்தாக வேண்டும்.... அக்ஷய் மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு மைத்ரேயனை ஓங்கி ஒரு அறை அறைந்தான்.
அந்தச் சிறுவனை விட ஆடுகளையே முக்கியமாய் நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் முட்டாள் கிராமவாசியை இகழ்ச்சியோடு பார்த்த படைவீரன் கேட்டான்.
ஆடுகள் பின்னாலேயே வந்து கொண்டிருந்த நான் யாரையும் பார்க்கவில்லை..... அவன் அப்போதும் அந்த ஆடுகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த படைவீரன் எரிச்சலோடு சொன்னான்.