இந்த படமும் இப்படிதான் படம் முடிந்து வெளியேவரும் பொது நம் ஞாபகத்தில் இருப்பது அந்த விபத்துதான் இதற்க்கு முன் நாம் பார்த்த படித்த அல்லது நமக்கு நேர்ந்த விபத்துகள் நம் மனதில் உருவாக்கியிருக்கும் தழும்புகளில் கத்தி விட்டு ஆட்டியிருக்கிறது இந்த படம் அதனால்தான் படம் முடிந்து வெளியே வரும்போது நம் மனம் வலிக்கிறது... அது மட்டுமே இந்த படத்தின் வெற்றி... விபத்தை திரையில் காட்ட உழைத்திருப்பது மட்டுமே அவர்கள் வேலை மற்றபடி அந்த காட்சி நம் மனதில் உருவாக்கும் வலிகளுக்கு அவர்களின் கற்பனையோ உழைப்போ காரணம் இல்லை இதற்க்கு முன் நாம் பார்த்த விபத்துகளின் பாதிப்பே காரணம்... நியாயமாக பார்த்தால் இந்த படத்தின் மூலம் வரும் வருவாயில் பாதி மட்டுமே இவர்களுக்கு சொந்தம் மீதியை இதுவரை நடந்த விபத்துகளில் உயிரிழந்தவர்களுக்கு சமர்பிக்க வேண்டும்... ஆனால் இந்த போலி மனிதாபிமானிகள் அதை மட்டும் செய்யவே மாட்டார்கள்... ஆனால் நான் விபத்து குறித்த விழிப்புணர்வுடன் ஒரு நல்ல படத்தை இந்த சமூகத்திர்க்கு தந்துவிட்டேன் என்ற பெருமையை மட்டும் சாகும் வரைக்கும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டார்கள்...... இவர்களைத்தான் லேட்டஸ்ட் மனிதாபிமானிகள் என்று நம் சமூகமும் தலையில் தூக்கி வைத்து கொண்டாடபோகிறது.. இதற்க்கு முன்னர் நான் அதிக முறை திரையரங்கிற்க்கு சென்று பார்த்த படம் படையப்பாதான் ... அந்த படம் வெளி வந்த காலகட்டம்தான் எனக்கு சின்னதாக மீசை அரும்ப தொடங்கிய காலம் அதற்க்கு முன்பு நான் தியேட்டரில் சென்று படம் பார்க்க வேண்டும் என்றாள் என்னுடைய மாமாக்கள் யாராவது அழைத்து சென்றால்தான் உண்டு ... ஒரு மாமா தீவிர ரஜினி ரசிகர் அவர் ரஜினி படம் எது வந்தாலும் என்னை அழைத்து சென்று விடுவார் ... தளபதி முதல் முத்து வரை அவர் புண்ணியத்தில்தான் எனக்கு தியேட்டர் தரிசனம்... அப்பொழுதெல்லாம் படம் பார்க்க போகிறோம் என்பதை விட இடைவேளையில் ஐஸ் கிரீம் சாப்பிடலாம் என்பதுதான் அதிக சந்தோஷத்தை கொடுக்கும் அந்த ஐஸ் கிரீம் சுவைக்காகவே ரஜினி படம் வந்தால் எங்கள் மாமாவை நச்சரிக்க ஆரம்பித்து விடுவேன் .. அவரும் போனால் போகிறது என்று என்னை ஒரு முறை படத்திர்க்கு அழைத்து செல்வார்... அதே போல இன்னொரு மாமா கமல் ரசிகர் .. அவர் கமல் படம் எது வந்தாலும் அழைத்து சென்று விடுவார்... அப்பொழுதெல்லாம் ரஜினி படங்கள் அளவுக்கு கமல் படங்கள் எனக்கு ஈர்ப்பை கொடுத்ததில்லை படத்தில் ரஜினியை யாராவது அடித்து விட்டாள் அவர் எப்படியாவது படம் முடிவதற்க்குள் அவர்களை அடி வெளுத்து விடுவார் ... நான் ரஜினி அவனை எப்பொழுது அடிப்பார் என்ற ஆவலிலேயே தூங்காமல் படம் பார்ப்பேன் .. ஆனால் கமல் படங்களில் அவர் கடைசி வரை அடி வாங்கி கொண்டேதான் இருப்பார் ... அதனால் எந்தவிதமான ஈடுபாடும் இல்லாமல் தூங்கிவிடுவேன் அப்படி நான் தூங்கிய படங்களில் ஒன்று சதிலீலாவதி ... அதை என் மாமா பார்த்து விட சதிலீலாவதியோடு கமல் படம் பார்க்கும் வாய்ப்பை இழந்துவிட்டேன் ... இப்படி எத்தனை நாளைக்குத்தான் படம் பார்க்க எங்கள் மாமாவையே நம்பி இருப்பது நாமாக தனியாக படம் பார்க்க சென்றாள் என்ன என்று எனக்கு தோன்றிய பொழுது நான் பத்தாம் வகுப்பு சென்றிருந்தேன்... என்னுடைய நெருங்கிய நண்பனும் நானும் சேர்ந்து அதற்கான திட்டம் தீட்டினோம் எங்கள் ஊரில் அப்பொழுது வாலி என்று ஒரு படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது எங்கள் வகுப்பை சேர்ந்த சுரேஷ் என்பவன் அதை பார்த்து விட்டு அதன் கதையை ஏற்கனவே எங்களுக்கு சொல்லி இருந்தான்... எங்களுக்கு கதை மீதெல்லாம் பெரிய ஈடுபாடு இல்லை எப்படியாவது தனியாக ஒரு படம் பார்த்துவிட வேண்டும் என்பதுதான் எங்களின் அப்போதைய இலக்கு அவன் சொல்லிய இன்னொரு விஷயம்தான் இந்த படத்தை தனியாக பார்த்தே தீருவது என்று எங்களை முடிவே செய்ய வைத்தது அது டேய் இந்த படத்துல ஹீரோ ஒரு பாட்டுல சிம்ரன் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள கைய விடுராண்டா என்பதுதான் ... விடுமுறை நாட்களில் வீட்டிற்க்கு தெரியாமல் செல்ல முடியாது என்பதால் பள்ளிக்கூடத்தை கட் அடித்து விட்டு செல்வது என்று முடிவு செய்து அதன்படியே ஒரு சுபயோக சுப தினத்தில் பள்ளிக்கு மட்டம் போட்டு வெற்றிகரமாக படமும் பார்த்தாகி விட்டது ... அன்றிலிருந்து மனதிர்க்குள் பெரிய மனுஷ தோரணை வந்து விட எல்லா படங்களையும் தனியாகவே சென்று பார்க்க தொடங்கினேன் .... அப்படி பார்த்ததுதான் படையப்பா .