sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இது மட்டுமல்லாமல் சீக்குவல் வகைத் திரைப்படங்கள் இங்குப் பொருத்தமான காரணங்களோடு அதன் சரியான தொடர்ச்சித் தன்மைகளோடு தீவிரமான போக்கில் உருவாக்கப்படுகிறதா என்பதைக் கவனிக்கவேண்டும்.
மற்றதெல்லாம் முதல் பாகத்தின் தற்செயலான பிரம்மாண்டமான வணிக வெற்றியைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்கிற பேராசையில் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட தனித்தனித் துண்டுகள் மட்டுமே.
ஆனால் அப்படித் தெரியாத அளவுக்கு முந்தைய பாகத்தின் அடையாளத் தொடர்ச்சிகளைக் கவனத்துடன் பயன்படுத்தியிருக்கும் மெனக்கிடலுக்காக இயக்குநர் செளந்தர்யா ரஜினிகாந்த்தைப் பாராட்டலாம்.
பொறியியல் படித்த மாணவர்கள் எவ்வாறு சம்பந்தமில்லாத துறைகளில் வேலை செய்ய நேர்கிறது பணியில்லாமல் வீட்டில் இருக்கும் இளைஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் மனச்சிக்கல்கள் ஆகியவற்றை வெகுஜனத் திரைப்படத்துக்கான ஜனரஞ்சகமான காட்சிகளுடன் பயணிக்கும் அந்தத் திரைப்படம் கடைசிப்பகுதியில் நாயகத்தன்மையை நிலைநாட்டுவதோடு நிறைகிறது.
முந்தைய பாகத்தின் வடிவமைப்பை அடித்தளமாகக் கொண்டு அதன் முக்கியமான அடையாளங்களை அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டு புது வடிவத்தைச் சிறப்பாகவே உருவாக்கியிருக்கிறார்.
தனுஷின் தம்பி முதற்கொண்டு முந்தைய பாகத்தின் பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களையும் தனுஷின் மோஃபா வண்டியையும் அப்படியே பயன்படுத்தியிருப்பது சிறப்பு.
இந்தப் பாகத்துக்காகப் புது நாயகியை உள்ளே கொண்டு வந்து டூயட் பாடுவது போல் எல்லாம் திரைக்கதை அமைக்காத இயக்குநரின் துணிச்சலைப் பாராட்டலாம்.
தன்னுடைய தொழிலில் எத்தனையோ எதிரிகளைப் பார்த்து வளர்ந்த வசுந்தரா தனுஷின் பணி நியமன நிராகரிப்பை அத்தனை தீவிரமாகவா எடுத்துக்கொள்வார்?
தன்னை விடவும் சிறிய நிறுவனத்தின் ஆர்டர்களைக் கைப்பற்ற கோடிக்கணக்கான நிதியை வணிகர்கள் இழப்பார்கள் என்பதெல்லாம் சினிமாவில் மட்டுமே சாத்தியம்.
சென்னையில் நிகழ்ந்த வெள்ளத்தில் வசுந்தராவின் அத்தனை பிரம்மாண்டக் கட்டடத்தில் தண்ணீர் புகுந்துவிட்டது எவருமே இருக்க மாட்டார்கள் என்பதெல்லாம் நிச்சயம் பூச்சுற்றல்.
வெள்ளம் காரணமாக கட்டடத்தின் உள்ளே மாட்டிக் கொள்ளும் தனுஷூம் கஜோலும் ஒருவரையொருவர் பரஸ்பரம் புரிந்து கொள்ளும் காட்சிகள் சிறப்பு.
வழக்கமான தமிழ் சினிமாக்கள் போல அதிரடியான கிளைமாக்ஸ் சண்டையுடன் சுபம் போடாமல் எதிர்நாயகியின் மனமாற்றத்துடன் படத்தை நேர்மறையாகவும் இயல்பாகவும் முடித்திருப்பது வித்தியாசம்.
இதற்காக இயக்குநரைப் பாராட்டத் தோன்றினாலும் ஏதோவொரு நிறைவின்மையுடன் திரைப்படம் சட்டென்று முடிந்து விட்டது போன்ற உணர்வும் ஏற்படுகிறது.
ஏறத்தாழ ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்களது மறுவருகை விக்ரம் வேதாவின் மூலம் அதிரடியாகவும் சுவாரசியமாகவும் அமைந்துள்ளது.
பூனை எலி விளையாட்டு என்கிற கருத்தாக்கத்தை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும் தங்களின் அபாரமான திரைக்கதையினால் இந்தத் திரைப்படத்தைச் சுவாரசியமான அனுபவமாக்கியுள்ளார்கள்.
சில பிசிறுகள் இருக்கிறதென்றாலும் தமிழ் சினிமாவின் கவனிக்கத்தக்க படைப்புகளில் ஒன்றாக விக்ரம் வேதா ஆகியிருக்கிறது என்றே சொல்லவேண்டும்.
விக்கிரமாதித்தன் கதை என்கிற தொன்மையான கதையாடலை ஆடு புலி ஆட்டத்தின் விளையாட்டுப் பாணியில் கலந்து நவீனமாக வார்த்து எடுத்த இயக்குநர்களின் திறமையை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.
பார்வையாளர்களின் புத்திசாலித்தனங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு அவர்களின் நுண்ணறிவையும் மதிப்பது போல் படத்தை உருவாக்கியுள்ளார்கள்.
நம்பிக்கையான துப்பு ஒன்றின் மூலம் வேதாவின் அடியாள்களை என்கவுண்ட்டரில் கொல்வதற்காகச் செயல்படும் முதல் காட்சிக் கோர்வையிலேயே மாதவன் நம்மை அபாரமாக ஈர்த்துவிடுகிறார்.
தன்னுடைய சக அதிகாரியின் மரணச் செய்தியை அவரது மனைவியிடம் கண்ணீர் வழியும் துயரத்துடன் வசனமில்லாமலே சொல்லியிருக்கும் காட்சி அபாரம்.
இந்தப் பாணி இன்னமும் சலிப்படைய வைக்கவில்லை என்றாலும் வருங்காலத் திரைப்படங்களில் இதுகுறித்து கவனமாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு இருக்கிறது.
மாதவன் என்கிற இன்னொரு வலுவான பிம்பம் இந்தத் திரைப்படத்தில் இருந்தாலும் திரைக்கதையின் மீது நம்பிக்கை வைத்து தன்னம்பிக்கையுடன் இந்தத் திரைப்படத்தில் அவர் பங்கேற்றிருப்பது வரவேற்புக்கு உரியது.
கன்னடத் திரைப்படமான யூ டர்னில் தனது அற்புதமான நடிப்பின் மூலம் கவனத்தைக் கவர்ந்த ஷ்ரத்தா ஸ்ரீநாத் இதிலும் ஈர்க்கிறார்.
கணவன் மனைவி பணிபுரியும் துறைகள் ஒரே இடத்தில் வந்து முட்டும்போது அதன் மூலம் தம்பதியினருக்கு இடையே ஏற்படும் சிக்கல்களையும் முரண்களையும் நுட்பமாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.
இரு நாயகர்களின் திரைப்படம் என்றாலும் இருவருக்குமே ரகளையான சமவாய்ப்பு இருப்பது போன்ற திரைக்கதையை உருவாக்கியிருக்கும் இயக்குநர்கள் கவனிக்க வைக்கிறார்கள்.
பழுதடைந்திருக்கும் மாதவனின் புல்லட் அதற்கான உதிரி பாகங்களோடு மெல்ல மெல்ல ஒன்று சேர்ந்து முழுமையாகும்போது இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பின் உள்ள பல மர்மங்களுக்கான உண்மைகளும் விடைகளும் முழுமையை நோக்கி நகர்வது திரைக்கதையின் வடிவமைப்பின் திறமைக்கு ஒரு நல்ல உதாரணம்.
கோட்டுக்கு இந்தப்பக்கம் நான் அந்தப்பக்கம் நீ என்று மாதவன் சொல்வது வெறும் வசனமாக இல்லாமல் காட்சிகளின் வழியாகவும் இடம் பெறுவது சுவாரசியம்.
உண்மை என்பது கருப்பு வெள்ளையால் ஆனது அல்ல அது பல பரிமாணங்களும் பக்கங்களும் உள்ள பிரமிடு வடிவம் போன்றது என்கிற அடிப்படையை விஜய் சேதுபதி மாதவனுக்கு உணர்த்தும் காட்சியமைப்புகள் அற்புதம்.
தாம் கடந்து சென்ற சம்பவங்களின் ஒவ்வொரு நுண்ணிய விஷயங்களை நினைவு கூர்வதின் மூலம் இந்த வழக்கின் சிக்கலான பின்னணிகளை ஒன்று சேர்த்து மாதவன் புரிந்து கொள்ள முயலும் காட்சிகளும் அதற்கான திட்டமிடலும் சிறப்பானவை.
என்னை மாதிரி ஆளுங்க ஹீரோ ஆவறதுதான் ரொம்பக் கஷ்டம் என்று விஜய் சேதுபதி சொல்வது போன்ற வசனங்கள் பார்வையாளர்களின் கைத்தட்டலைப் பெறுகின்றன.
முட்டை உடைஞ்சு போச்சுன்னா அதுக்காக வருத்தப்படறதை விட உடனே ஆம்லேட் போட்டு சாப்பிடறதுதான் புத்திசாலித்தனம் என்பது போன்ற குறும்பான வசனங்களும் ரசிக்க வைக்கின்றன.
உண்மை என்பது கருப்பு வெள்ளையானதல்ல என்பதை போஸ்டர்கள் முதல் பல விஷயங்களில் கவனித்துச் செயல்படுத்தியிருக்கும் இயக்குநர்களின் திட்டமிடல் பாராட்ட வைக்கிறது.
மாதவன் விஜய் சேதுபதி ஆகியோரின் குழுக்களில் உள்ள ஒவ்வொரு சிறுபாத்திரங்களும் அதற்கான தனித்தன்மையுடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது சிறப்பு.
குறிப்பாக விஜய் சேதுபதியுடன் தொடக்கம் முதலே பயணிக்கும் அவனது சகோதரன் புள்ளி அவனது தோழி சந்திரா தலைவனாகும் கனவுடன் காத்திருக்கும் சங்கின் பிரதான அடியாள் ரவி என்று பல பாத்திரங்கள் சுவாரசியமான கலவையுடன் அமைந்துள்ளன.
சில காட்சிகளில் மட்டுமே வந்தாலும் வரலட்சுமி சரத்குமார் கதிர் பிரேம் ராஜ்குமார் நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தைக் காணோம் போன்றவர்களின் பங்களிப்பு சிறப்பாக அமைந்துள்ளது.
இடது கையால் உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டே வேதாவின் பிம்பத்தை ஆங்.... என்று வடசென்னையின் பிரத்யேமான பாணியில் வரலட்சுமி சிலாகிப்பது ரகளையான காட்சி.
கடப்பதே தெரியாமல் முதற்பாதி பரபரப்பாக முடியும் போது அதற்கு ஈடுகொடுக்காமல் இரண்டாம் பகுதி பின்னணிக் கதைகளுடன் நகர்வது சற்று இழுவையாக உள்ளது.. என்றாலும் உச்சக்காட்சியில் அனைத்து புள்ளிகளையும் புத்திசாலித்தனமாக இணைத்திருப்பதின் மூலம் நிமர்ந்து அமர வைத்திருக்கிறார்கள்.
டசக்கு டசக்கு என்கிற பாடல் வடசென்னைக் கலாசாரத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கலாட்டாவாக இருந்தாலும் தவறான இடத்தில் அமர்ந்து சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.
அப்பாவித்தனமாக அறிமுகமாகும் ஓர் இளம் காவல்அதிகாரி பின்வரும் காட்சிகளில் திடுக்கிடும் வகையில் எதிர்பாராத விதமாக செயல்படுவார் என்பது வழக்கமான கிளிஷே என்பது இயக்குநர்களுக்குத் தெரியாதா?
தீயவர்களை அழித்த நிம்மதியுடன் குற்றவுணர்வின்றித் தூங்கும் மாதவன் மிகத் திறமையான காவல்அதிகாரியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் வகையில் தன்னுடைய சக பணியாளர்களின் நேர்மையின்மையைக் கவனிக்காமலிருக்கும் அளவுக்காக கடிவாளம் அணிந்திருப்பார் போன்ற பல சந்தேகங்கள் சில காட்சிகளில் எழுகின்றன.
அவரவர்களுக்கான சுதந்தரத்துடன் தத்தம் துறைகளின் பணிகளில் செயல்பட வேண்டும் என்று கோரும் மாதவனின் மனைவி காவல்துறை அதிகாரி என்கிற காரணத்துடன் தம்மை மாதவன் பின்தொடர்ந்ததற்காக ஏன் அத்தனை கோபப்படுகிறார் என்கிற முரணில் பாத்திரத்தின் வடிவமைப்பு சிதைந்து போகிறது.
அத்தனை புத்திசாலித்தனமான அதிகாரியான மாதவன் ரெளடியான விஜய் சேதுபதி எழுப்பும் விநோதமான கேள்விகளால் குழம்பி நிற்பதும் வீழ்வதும் சற்று செயற்கை.
வடசென்னை கலாச்சாரத்தை நன்றாகப் புரிந்து வைத்திருக்கும் இயக்குநர்களான புஷ்கர் காயத்ரி தமிழ் சினிமாவின் வழக்கப்படி அதைக் குற்றவாளிகளின் ஒட்டுமொத்தக் கூடாரமாகச் சித்தரிப்பது ஏமாற்றம் மட்டுமல்ல எரிச்சலும் கூட.
என்றாலும் தங்களின் அற்புதமான கதையாடலின் மூலம் இந்தக் குறைகளையெல்லாம் மறந்து திரைப்படத்தை ரசிக்க வைத்திருப்பது இயக்குநர்களின் திறமைக்குச் சான்று.
சிறப்பான திரைக்கதை அமைவதற்காகப் பல மாதங்களை இயக்குநர்கள் பொறுமையுடனும் கவனத்துடன் செலவழித்திருக்கிறார்கள் என்பது இளம் இயக்குநர்களுக்கான பாடம்.
குற்றத்தில் ஈடுபடுவர்களும் சரி அதைத் தடுப்பதற்கான பொறுப்பில் உள்ளவர்களும் சரி ஒரு நுண்ணிய கோட்டுக்கு இடையில் நிற்கிறார்கள்.
ஆனால் ஒரு சமூகப் பிரச்னையை உரையாடுவதான பாவனையுடன் அதை ஊறுகாயாக மட்டுமே பயன்படுத்தும் வணிக இயக்குநர்கள் இன்னொரு பக்கம்.
ஒருபுறம் வெளிநாட்டு குளிர்பான பிராண்டுக்கான விளம்பரத்தில் நடித்துவிட்டு அதே நடிகர் இன்னொருபுறம் விவசாயிகளின் பிரச்னைகளை திரையில் தீவிரமாகப் பேசுவதாக பாவனை செய்யும் வணிக மாய்மாலங்களே இங்கு அதிகம்.
வனத்தின் பழங்குடிகளைக் காவல்துறையின் அராஜக வன்முறையுடன் அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்திவிட்டு இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டி கோடிக்கணக்கில் லாபம் பார்க்கும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களைப் பற்றிப் பேசுவதாகப் பாவனை செய்யும் வனமகன் பழங்குடிகளின் பிரச்னைகளின் மையத்தைப் பற்றி துளி கூட அக்கறை கொள்ளவில்லை.
அவருடைய வாகனத்தில் மோதி மயங்கிச் சரியும் ஜெயம் ரவியை சட்டத்துக்குப் பயந்து எவரும் அறியாமல் சென்னைக்குக் கொண்டு வந்து மருத்துவமனையில் சேர்த்து விட்டு ஓடி விடுகிறார்.
காவலர்களால் சாகடிக்கப்பட்ட பழங்குடி மனிதர்கள் தவிர இதர நபர்கள் தீவின் வேறொரு பக்கம் ஆதரவு இல்லாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஜெயம் ரவிக்கும் சாயிஷாவுக்கும் வனத்துக்குள் என்ன ஆகிறது அவர்களை பெரும்படையுடன் துரத்திச் செல்லும் வனக்காவலர்களிடமிருந்து தப்பித்தார்களா இதரப் பழங்குடிகள் மற்றும் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட நிலங்களின் நிலைமை என்ன என்பதையெல்லாம் பரபரப்பாகச் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள்.
நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தாலும் இன்னமும் நவீன உலகின் நஞ்சுகள் கலக்காத நாகரிகத்தின் தடங்களே படாத மனிதர்களின் கதை என்கிற நாசரின் குரலுடன் படம் தொடங்கும்போது நமக்கு எதிர்பார்ப்பு உண்டாகிறது.
பழங்குடி மனிதர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் தமிழில் பேசும் நகைச்சுவையைத் தவிர்த்துவிட்டு அவர்களுக்கான பிரத்யேக மொழியில் உரையாடும்போது நமக்கு ஆவல் இன்னமும் அதிகமாகி அட பரவாயில்லையே என்று நிமிர்ந்து உட்கார்கிறோம்.
ஆனால் சில நிமிடங்களிலேயே இது வழக்கமான தமிழ் சினிமாதான் என்று அந்த ஆவலின் மீது ஒரு லாரி தண்ணீரை ஊற்றி அணைத்துவிடுகிறார் இயக்குநர்.
சமகால நாகரிகமே அப்படியொரு பழமையில் இருந்துதான் பரிணமித்து வந்தது என்பதை மறந்துவிட்ட தமிழ்ப் பார்வையாளர்கள் அந்தப் பழங்குடி மனிதனின் வேடிக்கைகளைக் கண்டு சிரித்து மகிழ்கிறார்கள்.
சிலபல சாகசங்களுக்குப் பிறகு பழங்குடி மனிதர்களின் நலன் கருதி நாயகியே வனத்தை விட்டு வெளியே வந்து காவலர்களிடம் தம்மை ஒப்படைத்துக் கொள்கிறார்.
தான் எந்த நிறுவனத்துக்கு முதலாளியாக இருக்கிறோம் என்பதுகூட தெரியாத புத்திசாலியான அவர் தன்னுடைய நிறுவனம்தான் வனநிலங்களைக் கைப்பற்றியிருக்கிறது என்பதை இறுதியில் அறிந்தவுடன் பழங்குடி மனிதர்களின் காவலனாகவும் ஜெயம் ரவியின் காதலியாகவும் நிற்கிற நாடகத்தனத்தோடு படம் நிறைவடைகிறது.
கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் அரசின் கூட்டுக்கொள்ளையோடு வனமக்களின் மீது நிகழ்த்தும் யுத்தம் பற்றி உரையாடும் திரைப்படம் என்கிற பாவனையை மட்டும் கருணையோடு மன்னித்துவிட்டு இது தமிழ் சினிமா என்கிற பிரக்ஞையோடு பார்த்தால் இத்திரைப்படத்தில் சில சுவாரசியங்கள் தட்டுப்படத்தான் செய்கின்றன.
அதுவொரு குறையாக தெரியாதபடிக்கு முழுப்படத்தையும் சுவாரசியமாக நகர்த்த முயன்றிருக்கும் திரைக்கதைக்கு ஒரு பாராட்டை தெரிவித்துவிடலாம்.
நாகரிகம் என்கிற பெயரில் இயற்கையை விட்டு நாம் எவ்வளவு தூரம் நகர்ந்துவந்துவிட்டோம் என்பதைப் பழங்குடி மனிதர்களோடு ஒப்பிட்டு நாமே உணரும் வகையில் பல காட்சிகள் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
அதுவரை நாயகியின் கையைப்பிடித்து ஓடிக்கொண்டிருந்த நாயகன் வனப்பகுதிக்குள் நுழைந்தவுடன் தன்னுடைய பழைய வாசனையை உணர்ந்து நாயகியின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு ஓடும் அந்த தருணம் நன்றாக இருந்தது.
இறுதிக்காட்சியில் அவள் பழங்குடிகளுக்கு ஆதரவாக பேசும் போது ஜெயம் ரவியின் தன்னுடைய கற்றலின் மூலம் அவளைத் தடவித் தரும் காட்சியும் அட போடவைக்கிறது.
ஜெயம் ரவியால் காப்பாற்றப்பட்ட புலி அவர் ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்ளும்போது வந்து தப்பிக்க வைப்பதெல்லாம் சின்னப்பா தேவர் காலத்திலேயே முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
பழங்குடி மனிதர்களை விலங்குகளைப் பழக்குவதுபோல்தான் கையாள வேண்டியிருக்கும் என்பதும் தொலைக்காட்சியில் வரும் புலியைக்கூட நிஜம் என்று நம்பி அவர்கள் வில்லெடுத்து அடிப்பார்கள் என்பதெல்லாம் பொதுப்புத்தி சார்ந்த வேடிக்கை மனோபாவம்தான்.
உணர்ச்சிகளை நன்றாக வெளிப்படுத்தி நடிக்கவேண்டிய காட்சி என்றாலும்கூட ஜெயம்ரவியின் முகபாவங்களும் நடிப்பும் பொதுவாக ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும்.
இதில் பழங்குடி மனிதனாக அதிக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாமல் இறுக்கமாக நடிக்க வேண்டியிருப்பதால் தன்னுடைய இயல்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் என்றே சொல்லலாம்.
அதிநவீனமான சொந்த ரிக்கார்டிங் ஸ்டுடியோவில் இழைத்து இழைத்து உருவாக்கினாலும் பாடல்கள் அதே வழக்கமான பாணியில்தான் உருவாகியிருக்கின்றன.
ஏறத்தாழ கமல்ஹாசனின் குணா திரைப்படத்தின் திரைக்கதையை மாற்றி மசாலா அதிகம் தூவி உருவாக்கப்பட்ட முயற்சியாக வனமகன் தோற்றமளிக்கிறது.
அந்நிய திரைக்கதைகளைச் சாமர்த்தியமாக நகலெடுத்து உள்ளூர் வாசனையோடு தந்துவிடுபவர் என்கிற பொதுவான குற்றச்சாட்டு இயக்குநர் விஜய் மீது உண்டு.
ஆனால் தமிழ்நாட்டு ஜனங்கள் அத்தனை அன்பானவர்கள் இல்லை கஸ்தூரி தன்னை கவர்ச்சியாக சித்தரித்துக்கொண்டு ஒரு கெட்டவனை மயக்கி சுட்டு வீழ்த்தும் மிகையுடன் தொடங்குகிறது திரைப்படம்.
ஸ்ரேயாவின் தந்தையான ஒய்.ஜி.மகேந்திரன் உயிருக்காகப் போராடும் சமயத்தில் காதலை ஏற்றுக் கொண்டால் காப்பாற்றுகிறேன் என்கிறார்.
இந்த வாழ்க்கை உனக்கு வேண்டாம் நாம் துபாய்க்குச் சென்று பிழைக்கலாம் என்று திடீர் மனைவி உபதேசம் தர கிளம்பும் சமயத்தில் செஞ்சோற்றுக் கடனைத் தீர்க்க இறுதியாக ஒரு சம்பவம் செய்ய நேர்கிறது.
அவரைக் கடத்திக் கைப்பற்றும் நோக்கத்துடன் சென்றவர் திடீரென்று மனம் மாறி எங்கிருந்தாலும் வாழ்க என்று கண்கலங்கி விட்டு பாண்டிச்சேரிக்குச் செல்கிறார்.
மதுரை மைக்கேலுக்கும் சென்னை அஸ்வின் தாத்தாவுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் என்ன நிகழ்ந்தது அவர் எப்படி துபாய்க்குச் சென்று அகில உலக காவல்துறையே வலைவீசித் தேடுமளவுக்குப் பெரிய டானாக மாறினார் என்பதையும் அஸ்வின் தாத்தாவுக்கும் திக்கு சிவாவுக்கும் தமன்னாவை முன்னிட்டு நிகழும் போட்டியையும் இரண்டாம் பாகத்தில் சொல்வார்களாக இருக்கும்.
இது ஏதோ அறியாத்தனமான விளையாட்டு போல இதோ சரியான திசைக்கு சென்று விடுவார்கள் என்று ஒவ்வொரு காட்சியிலும் காத்திருந்தால் ஒட்டுமொத்த திரைப்படமுமே அந்த துயரப்பாதையில் பயணித்து நம்மை அம்போவென்று ஏமாற்றிச் செல்கிறது.
இதன் திரைக்கதைக்காகத்தான் சிம்பு மினி டி.ஆர் போல தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டார் என்றால் அதை விட பைத்தியக்காரத்தனம் வேறொன்றுமே இருக்கமுடியாது.
தனுஷ் இயக்கிய பவர் பாண்டி பாத்திரத்தை கிண்டலடிக்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்து விட்டார்களோ என்னமோ.. அஸ்வின் தாத்தாவின் செய்கைகள் ஒவ்வொன்றுமே கொடுமையாகத் தோன்றுகிறது.
மொட்டை ராஜேந்திரனும் கோவை சரளாவும் தள்ளிப் போகாதே பாடலை வதம் செய்யும் காட்சிக்கு மட்டுமே வேறு வழியில்லாமல் அரங்கம் இறுக்கம் தளர்ந்து சற்றாவது சிரிக்கிறது.
பொதுவாக சிம்புவின் படங்கள் ஒருமாதிரியான அபத்தத்துடன் அமைந்தாலும் யுவன்சங்கர் ராஜா தன்னுடைய அபாரமான பாடல்களால் ஓரளவு தப்பிக்க வைப்பார்.
தெலுங்கு சினிமாவின் மீது எனக்கிருந்த ஒவ்வாமைகளையும் முன்தீர்மான வெறுப்புகளையும் உடைத்தெறிந்த முக்கியமான காரணங்களுள் ஒருவர் ராஜமெளலி.
இன்னமும் ஒரு படி அல்ல பல படிகள் முன்னே நகர்ந்து பாகுபலி எனும் பிரம்மாண்டமான காவிய முயற்சியைத் தொடங்கி அதன் முதல்பகுதியை வெற்றிகரமாகக் கடந்தும்விட்டார்.
இதிலுள்ள ஆபத்து என்னவெனில் முதல் பாகத்தின் போக்கை வைத்து இரண்டாம் பாகத்தைப் பெரும்பாலான பார்வையாளர்களால் எளிதில் யூகிக்க முடியும்.
ஆனால் இந்தத் தடையை தனது திறமையான திரைக்கதையின் மூலமும் சுவாரசியமான கதையாடல் மூலமும் வியக்கவைக்கும் நுட்பங்களின் வழியான காட்சிகளின் மூலமும் வெற்றிகரமாகத் தாண்டியிருக்கிறார் ராஜமெளலி.
இதுவரையிலான இந்தியத் திரை வரலாற்றிலேயே அதிகப் பொருட்செலவில் உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம் எனும்போது அதன் மீதான எதிர்பார்ப்பு மிக அதிகமாக இருக்கும்.
சினிமா எனும் ஊடகத்தின் மீதும் கதை சொல்வதின் மீதும் இப்படியொரு ஆவேசமான பிரியமும் அர்ப்பணிப்பும் இருந்தால்தான் பாகுபலி போன்ற பிரம்மாண்டமான காவிய முயற்சிகள் சாத்தியம்.
தனது பின்னணியைப் பற்றி அறியாத அந்தச் சிறுவனுக்கு மலையின் உச்சியைப் பற்றிய ஆர்வம் உள்ளுணர்வில் எதிரொலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.
ராஜவிசுவாசியான அடிமை கட்டப்பாவின் மூலம் தனது தாய்தான் தேவசேனா என்பதும் தான் ராஜ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதையும் அறிகிறான்.
வீரம் மற்றும் விவேகத்தின் மூலம் மகிழ்மதி பிரதேசத்தின் வருங்கால அரசனாக முடிசூடப்படவிருந்த அமரேந்திர பாகுபலி துரோகத்தால் கொல்லப்பட்ட அதிர்ச்சியான செய்தியோடும் அதன் ரகசியத்தோடும் முதற்பாகம் நிறைகிறது.
பல்லாளதேவாவின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் மகிழ்மதி தேசத்தை இளைய பாகுபலி எப்படி மீட்டான் என்பது உள்ளிட்ட பல கேள்விகளுக்கான பதிலை பாகம் இரண்டில் சுவாரசியமான திரைக்கதையின் மூலம் சொல்லி அசத்தியிருக்கிறார் ராஜமெளலி.
தேவசேனாவின் ஓவியத்தைத் தற்செயலாகப் பார்த்ததாகவும் அவளை மணம் புரிய ஆசைப்படுவதாகவும் தனது தாயாரான சிவகாமியிடம் தெரிவிக்கிறான்.
அதிகாரத்தை தர முடியாத அவனுக்கு இதையாவது தந்து சமன் செய்யலாமே என்கிற பாசத்துடன் சிவகாமியும் முன்பின் யோசிக்காமல் இதற்காக வாக்கு தந்துவிடுகிறாள்.
மகிழ்மதியின் பேரரசுக்கு ஏன் அமரேந்திர பாகுபலியால் அரசனாக முடியவில்லை விசுவாசியான கட்டப்பா பாகுபலியைக் கொல்லுமளவுக்கான நெருக்கடி ஏன் ஏற்பட்டது பல்லாளதேவாவின் அட்டகாசங்களுக்கான முடிவு என்ன போன்ற விவரங்கள் விறுவிறுப்பான காட்சிகளின் மூலம் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.
முதற்பாகத்தில் சிறைபிடிக்கப்பட்ட முதிய அலங்கோலமான தோற்றத்தில் அனுஷ்கா சித்தரிக்கப்பட்டிருந்ததால் பெரும்பாலான ரசிகர்கள் ஏமாற்றமடைந்திருப்பார்கள்.
ஆனால் வட்டியும் முதலுமாக அதை ஈடு செய்யும் வகையில் பேரழகின் சித்திரமாக அவர் இரண்டாம் பாகத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பது நிறைவைத் தருகிறது.
ஆனால் வெறுமனே அழகுப் பதுமையாக அல்லாமல் ஓர் இளவரசிக்கான கம்பீரத்துடனும் சுயமரியாதையும் வீரமும் உள்ள பெண்ணாகவும் இந்தப் பாத்திரம் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது அதிசிறப்பு.
தன்னுடைய காதலனே அழைத்தாலும் கைதியாக ஒரு நிமிடம் கூட இருக்கமாட்டேன் என்று தன்மானத்துடன் மறுப்பது ராஜமாதா சிவகாமியின் அநீதியைத் துணிச்சலாகத் தட்டிக் கேட்பது தன்னிடம் தவறு செய்ய முயல்பவனின் விரல்களைத் துண்டிப்பது இதற்கான விசாரணையை அரச சபையில் கம்பீரமாக எதிர்கொள்வது தன் கணவனுக்கு இழைக்கப்படும் அவமானங்களைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாமல் இந்த ராஜ்ஜியம் எனக்குப் பரிசாக வேண்டும்.
மன்னர் காலத்து வீரமிகு இளவரசிகள் இப்படித்தான் இருந்திருப்பார்களோ என்கிற வியப்பான யூகத்தை அனுஷ்காவின் திறமையான பங்களிப்பு ஏற்படுத்துகிறது.
உனது தன்மானத்துக்கு இழுக்கு வராமல் கடைசி வரை பாதுகாப்பேன் என்று தேவசேனாவுக்குத் தந்த வாக்கை எந்த நிலையிலும் தவறாமல் இருப்பது அரச சபையில் தன் மனைவிக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியைக் கம்பீரத்துடன் முறியடிப்பது ராஜமாதாவின் எந்தவொரு ஆணையையும் தலையால் தாங்குவது அதற்காக அதிகாரத்தையும் உயிரையும் இழப்பது சாகும் நிலையிலும் தாய்ப்பாசம் காட்டுவது பாகுபலியின் சாகசங்கள் அதற்கான அவன் திட்டமிடும் பிரமிக்க வைக்கும் போர் தந்திரங்கள் என்று ஓர் அசலான நாயகச் சித்திரம்.
சுற்றி நடக்கும் ராஜ அநீதிகளை தடுக்க முடியாமல் தன்னுடைய அடிமைநிலை கட்டுப்படுத்தும் தத்தளிப்புகளை திறமையுடன் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.
பாகுபலிக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காக தன் அடிமைநிலையை மீறி பொங்கியெழுந்து ராஜமாதா சிவகாமியுடன் இவர் நிகழ்த்தும் ஆவேசமான உரையாடல் அபாரம்.
பிள்ளைப் பாசத்தால் பல்லாளதேவாவுக்கு வாக்கு தருவதும் தன் உத்தரவை மீறும் பாகுபலியைத் தண்டிப்பதும் பிறகு பாசத்தில் தடுமாறுவதும் உண்மையை அறிந்தவுடன் தீரமான முடிவு எடுப்பதும் எனப் பல காட்சிகளில் அசத்தியிருக்கிறார்.
தன்னுடைய அதுவரையான தவறுகளை சமன் செய்யும் உத்தேசத்துடன் அப்போதுதான் பிறந்த குழந்தையான மகேந்திர பாகுபலியை உயர்த்தி வருங்கால அரசனாக மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் காட்சியில் நமக்கு மெய்சிலிர்ப்பது உண்மை.
ஊனத்தின் காரணமாக தன்னால் மன்னனாக முடியாத கொதிப்பையும் அதை ஈடுசெய்யும் வகையில் தன் மகனை அதிகாரத்தில் அமர்த்த அவர் செய்யும் அநீதிகளும் என சிறப்பான எதிர்மறை பாத்திரம்.
தன் விருப்பப்படி அதிகாரத்தில் அமர்ந்தாலும் மக்களின் ஆதரவு பாகுபலியின் பக்கமே இருக்கிறது என்பதைக் குமைச்சலுடன் உணரும் காட்சிகளில் சிறப்பாக நடித்துள்ளார்.
ஒரு குழந்தையின் விழிவிரிந்த கண்களுடனும் திறந்த மனதுடனும் தம்மை ஒப்புக் கொடுத்து விடுவதுதான் திறமையாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஃபேண்டஸி திரைப்படத்தைக் கச்சிதமாக ரசிப்பதற்கான அடிப்படை.
இதன் விறுவிறுப்பான திரைக்கதையும் ராஜ்மெளலியின் தந்தையான விஜயேந்திர பிரசாத் எழுதிய அபாரமான கதையும் இந்த அனுபவத்தை உறுதியாகத் தருகின்றன.
முதற்பாகத்தை தெளிவாக நினைவில் கொண்டு அதன் தொடர்புக் காட்சிகளை உடனே புரிந்து கொண்டு ஆரவாரம் செய்வதும் காட்சிகளின் உணர்ச்சிகரமான சூழலுடன் ஒன்றி ரசிப்பதும் என ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம்.
தாம் உருவாக்கும் காட்சிகளின் உணர்ச்சிகளைப் பார்வையாளர்களுடன் அழுத்தமாகப் பிணைத்து விட்டால் அது உறுதியாக வெற்றி பெறும் என்பது மறுபடியும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஹாலிவுட் திரைப்படங்களுக்குச் சவால்விடும்படியான வரைகலை நுட்பங்கள் செதுக்கி மேம்படுத்தப்பட்ட மாய்மாலங்கள் திறமையான ஒளிப்பதிவின் பிரமிப்பு சாகசக் காட்சிகளின் வடிவமைப்பு அவற்றைத் திறமையாகச் செயல்படுத்திய பாகுபலி குழுவின் அசாதாரணமான உழைப்பு இதற்கும் மேலாக இத்தனை விஷயங்களையும் அருமையாக ஒருங்கிணைப்பு செய்த இயக்குநரின் திட்டமிடல் என்று பல விஷயங்கள் கவர்கின்றன.
தமிழ் வசனம் மதன் கார்க்கி தன்னை எதிர்த்துப் பேசும் தேவசேனாவைக் கண்டு திகைக்கும் சிவகாமி பிறகு தற்பெருமையுடன் இந்த மண்ணின் மருமகளுக்கு சற்று அகந்தை இருப்பதுதான் அழகு எனக் கூறுவது சுவாரசியம்.
புத்திக்கூர்மையும் சாதுர்யமும் கொண்ட ராஜமாதா எவ்வாறு தன்னைச் சுற்றி நிகழும் சதிகளையும் பொய்களையும் எளிதில் நம்பி விடுகிறார் என்பது தர்க்கத்துக்கு ஏற்படையதாக இல்லை.
போலவே தான் பாசத்துடன் வளர்த்த அமரேந்திர பாகுபலியைக் கொல்ல கட்டப்பா எப்படி ஒப்புக்கொள்கிறார் பின்பு ஏன் கொதிக்கிறார் என்பதில் நம்பகத்தன்மை வலுவாக இல்லை.
அப்படியொரு விறுவிறுப்பான உச்சக்காட்சி இதிலும் வரும் என ஆவலாக அமர்ந்திருக்கும்போது அதை ஈடுசெய்வது போல் காட்சிகள் இருந்தாலும் சற்று ஏமாற்றமே.
அதேசமயம் குந்தள தேசத்தைத் தாக்க வரும் வீரர்களை அமரேந்திர பாகுபலி தேவசேனாவுடன் இணைந்து எதிர்கொள்ளும் காட்சியும் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக மாடுகளை வைத்து அமைக்கும் போர் தந்திரமும் சுவாரசியமானது.
கதை சொல்லும் முறையிலும் சரி நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தும் பிரம்மாண்டத்திலும் சரி இந்திய வெகுஜன சினிமாவின் பாதையில் தனது அசாதாரண உழைப்பால் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை எழுதியிருக்கிறது பாகுபலி குழு.
ஒருபுறம் அப்பட்டமான வணிகத் திரைப்படங்களில் நடித்தாலும் இன்னொரு பக்கம் ஆடுகளம் போன்ற சிறந்த முயற்சிகளிலும் ஈடுபட அவர் தயங்குவதில்லை.
பிரபலமாகி விட்டால் தன்னிச்சையாக வந்துசேரும் அல்லது சேர்த்துக்கொள்ளப்படும் பெருமைகளைப் போல பாடகர் பாடலாசிரியர் போன்ற அவரின் இதர தகுதிகளை ஒரு புன்னகையுடன் சாய்ஸில் விட்டுவிடலாம்.
பவர் பாண்டி என்று முதலில் தலைப்பிடப்பட்டு பின்பு வரிவிலக்குக்காக வழக்கம்போல் கடைசி நேரத்தில் தமிழ் ஒப்பனை செய்யப்பட்ட ப.பாண்டி.
ஒரு முன்னணி நடிகராக இருந்தாலும் தான் இயக்கும் முதல் திரைப்படத்தின் நாயகனாகத் தன்னைப் பிரதானமாகத் திணித்துக்கொள்ளாமல் ஒரு முதிய பாத்திரத்தை வைத்து திரைக்கதை அமைத்த தனுஷின் மற்றும் சுப்ரமணியம் சிவா செயல் பாராட்டுக்குரியது.
எழுபதுகளில் வந்த பீம்சிங்கின் குடும்பச் சித்திரத்தை அல்லது தொலைக்காட்சித் தொடரைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போன்ற சலிப்பான காட்சிகள் நிறைய இருக்கின்றன.
எனில் சமகால மனிதர்கள் அதிலும் குறிப்பாக முதியவர்கள் தனக்காக வாழ்கிறார்களா அப்படி வாழ இந்தச் சமூகம் அனுமதிக்கிறதா என்கிற ஆதாரமான கேள்வியை இந்தத் திரைப்படம் எழுப்புகிறது.
அதுவரையான பல விஷயங்களை விருப்பங்களைத் தியாகம் செய்துவிட்டு வயதானவர்களுக்கான உலகில் ஒதுங்கியிருந்து அடக்கமாக வாழ்ந்தாக வேண்டும்.
மற்றவர்களுக்காக அமைந்தாலும்கூட இறுதிவரைக்கும் உனக்கான வாழ்க்கையை வாழத் தயங்காதே என்கிற செய்தியை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது ப.பாண்டி பாரதிராஜா உருவாக்கிய அந்தி மந்தாரையில் மெலோடிராமாவாகப் பிழியப் பிழியச் சொல்லப்பட்ட முதியோர் காதல் எனும் விஷயத்தை வெகுஜன சினிமாவுக்கேயுரிய ஜனரஞ்சகமான விஷயங்களுடன் சொல்கிறது.
பெரிதாகப் பிரச்னை ஒன்றுமில்லை என்றாலும் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாக இருந்து செயல்பட்டவருக்கு ஓய்வாக அமர்வது நிறைவைத் தருவதில்லை.
இலக்கு ஏதுமின்றித் தொடங்கும் அந்தப் பயணத்தின் இடையில் அவர் செல்லவேண்டிய திசையும் சந்திக்கவேண்டிய நபரையும் பற்றிய காரணங்கள் உருவாகின்றன.
மகனால் திட்டப்படும்போதெல்லாம் குழந்தை போல தலையைக் குனிந்துகொண்டு விழிப்பதும் ஒரு கட்டத்தில் இதைப் பொறுக்கமுடியாமல் குடிபோதையில் மகனிடம் சண்டை போடுவதும் என... ராஜ்கிரணின் இதுவரையான பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான திரைப்படம்.
ஓய்வு பெற்ற பிறகு எந்தப் பணியிலும் நிறைவுறாமல் தான் அதுவரை அத்தனை ஆண்டுகளாக செய்த சண்டை வடிவமைப்புக்கு மறுபடியும் திரும்பச் சென்று அங்குக் கிடைக்கும் பாராட்டில் மனநிறைவும் நெகிழ்ச்சியும் அடையும் காட்சி முக்கியமானது.
திரைப்படத்தின் பிற்பாதியில் ரொமான்ஸ் காட்சிகளில் தவிப்பதும் தேடி மீட்டெடுத்த பழைய காதலில் தடுமாறுவதும் என .. இன்னொரு ஜாலியான சுவாரசியமான பரிமாணம்.
இந்தப் பாத்திரத்தை ராஜ்கிரண் அவருக்குண்டான எல்லையில் திறம்படவே கையாண்டிருக்கிறார்தான் என்றாலும் நாசர் பிரகாஷ்ராஜ் போன்ற நடிப்பு விற்பன்னர்கள் ஒருவேளை நடித்திருந்தால் இந்தப் பாத்திரம் இன்னமும் மெருகேறியிருக்குமே என்று தோன்றுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
ஆனால் இந்த உறவை மலினமாகவோ நகைச்சுவையாகவோ ஆக்காமல் கண்ணியமான மதிப்புடன் உருவாக்கியிருப்பதில் இயக்குநர் தனுஷ் வெற்றி பெறுகிறார்.
தன் கடந்த கால காதலைப் பற்றி மகளிடம் வெட்கத்துடன் கூறிவிட்டு அது இயல்பாக ஏற்கப்பட்ட நிலையில் அவர் மெலிதாக நடனமாடும் காட்சி அபாரமானது.
ராஜ்கிரணின் இளமை வடிவமாக தனுஷ் வரும் பிளாஷ்பேக் காட்சிகள் ஓரளவுக்காவது சுவாரசியமாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் திரைக்கதையில் தடையாக அமைந்து சலிப்பூட்டுகிறது.
தனுஷ் வளர்ந்த பிறகு ராஜ்கிரண் போல இருப்பார் என்றால் அவரைத் தன் மகன் எனக் கோரி வழக்குப் போட்டிருக்கும் அந்த முதிய தம்பதியினர் கூட நம்பமாட்டார்கள்.
முதியவர்கள் மீது ஏற்படும் நவீன காலத்து இளைஞனுக்கு ஏற்படும் எரிச்சலை இயல்பான நடிப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் பிரசன்னா.
தன் தந்தை வீட்டில் இல்லாத வெறுமையைப் பிறகு உணர்ந்து மனம் திருந்தி வருவதும் வீட்டுக்கு வந்துடுங்க என்று தந்தையின் காலைப்பிடித்து அழுவதும் என தன் பங்களிப்பைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார்.
வெவ்வேறு தலைமுறையைச் சார்ந்தவர்களுக்குள் வெளிப்படும் உரையாடல்கள் சிறப்பாகவும் சுவாரசியமாகவும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளரான டிடி தேவதர்ஷிணி ஒரெயொரு காட்சியில் வந்திருந்தாலும் தன்னுடைய பங்கைச் சிறப்பாக செய்துள்ளார்.
ராஜ்கிரணின் பைக்கின் பின்னால் ரேவதி ஏறிச் சென்று விடக்கூடாதா என்று பார்வையாளர்களான நமக்கே தோன்றினாலும்கூட கட்டுப்பாட்டுடன் முடித்திருப்பது ஒரு சமரசம்தான் என்றாலும் இருவரும் பிறகு இணைவார்கள் என்கிற செய்தியுடன் நிறைவு செய்திருப்பது அற்புதம்.