sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சோமசுந்தரனார் உரை கற்புக்கடம் பூண்ட தலைவியின் மெய் வேறுபாடு கண்டு இவட்கு இம்மெலிவு தெய்வத்தானாயது கொல் என்று ஐயுற்று அறிஞரை வினவியும் கட்டினும் கழங்கினும் பார்த்தும் வெறியாட நினைக்கின்ற தாய்க்குத் தோழி கூறியது.
தண் நறு நெய்தல் தளை அவிழ் வான் பூ வெண்ணெல் அரிநர் மாற்றினர் அறுக்கும் மெல்லம்புலம்பன் மன்ற எம் பல் இதழ் உண்கண் பனி செய்தோனே
கடல் கோடு செறிந்த வளை வார் முன் கை கழிப்பூ தொடர்ந்த இரும் பல் கூந்தல் கானல் ஞாழல் புலிநகக்கொன்றை கவின் பெறு தழையள் வரையர மகளிரின் அரியள் என் நிறை அரு நெஞ்சம் உ.
உள்ளுறை ஒளவை துரைசாமி உரை இலங்குகதிர் முத்தம் இருள் கெட இமைத்தல் போல நின் வரைவால் இவள் மேனி வேறுபாடுகண்டு அலர் கூறுவாரால் உளதாகும் வருத்தம் நீங்குமென அலர் அச்சம் கூறி தோழி வரைவு கடாயவாறு.
வலம்புரி உழுத வார் மணல் அடை கரை இலங்கு கதிர் முத்தம் இருள் கெட இமைக்கும் துறை கெழு கொண்க நீ தந்த அறை புனல் வால் வளை நல்லவோ தாமே தாம் ஏ அசைகள்
கடல் கோடு அறுத்த அரம் போழ் அவ்வளை ஒண் தொடி மடவரல் கண்டிகும் கண்டிகும் காண்பாயாக கொண்க நன் நுதல் இன்று மால் செய்தென கொன் ஒன்று கடுத்தனள் அன்னையது நிலையே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை வளைபடு முத்தம் பரதவர் பகருங் கடல் கெழு கொண்கன் காதல் மட மகள் என்றது அவன் விரும்பிய வரைப்பொருளைத் தந்தால் அவனும் அவளை எனக்கு மணஞ்செய்து தந்துவிடுவான்.
வளைபடு முத்தமாகிய பெறற்கரிய ஒன்றையே விலை பகரும் பரதவர் ஆதலின் அவர் மகட்கும் அவர் விரும்பும் முலைவிலையான வரைப் பொருளை பெறுவதிலேயே நாட்டம் உடையவர் என்றதுமாம்.
கோடு ஈர் எல் வளை கொழும் பல் கூந்தல் ஆய் தொடி மடவரல் வேண்டுதி ஆயின் தெண் கழி சேயிறா படூஉம் தண் கடல் சேர்ப்ப வரைந்தனை கொண்மோ இலங்கு வளை தெளிர்ப்ப அலவன் ஆட்டி முகம் புதை கதுப்பினள் இறைஞ்சி நின்றோளே புலம்பு கொள் மாலை மறைய நலம் கேழ் ஆகம் நல்குவள் எனக்கே நெய்தலுள் மருதம்.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை தளை அவிழ் கானலிலே வளையணி முன்கை வால் எயிற்று அமர் நகை இளையர் ஆடும் இடத்தே சென்றும் அவருள் யாரிடத்தும் மனம்போக்கி மயங்காது நின்னையே நாடுவானாகிக் குறுந்துறை யாது?
கானலம் பெருந்துறை கலி திரை திளைக்கும் வான் உயர் நெடு மணல் ஏறி ஆனாது காண்கம் வம்மோ தோழி செறி வளை நெகிழ்த்தோன் எறி கடல் நாடே உடன்போக்கிற்குத் தலைவன் வந்ததைத் தோழி தலைவியிடம் கூறியது.
சோமசுந்தரனார் உரை ஒளிருகின்ற விம்முகின்ற ஒளி வளையல்கள் ஒளவை துரைசாமி உரை விளக்கமுற நெகிழ்ந்து இலங்குகின்ற வளையல்கள்.
இலங்கு வீங்கு எல் வளை ஆய் நுதல் கவின பொலந் தேர் கொண்கன் வந்தனன் இனியே விலங்கு அரி நெடுங்கண் ஞெகிழ்மதி நலம் கவர் பசலையை நகுகம் நாமே
அன்னாய் வாழி வேண்டு அன்னை அஃது எவன் கொல் வரையர மகளிரின் நிரையுடன் குழீஇ பெயர்வுழிப் பெயர்வுழித் தவிராது நோக்கி பெயர்வுழி பெயர் உழி உழி ஏழாம் வேற்றுமை உருபு நல்லள் நல்லள் என்ப தீயேன் தில்ல அசை மலை கிழவோர்க்கே
அன்னாய் வாழி வேண்டு அன்னை என் தோழி நனி நாண் உடையள் நின்னும் அஞ்சும் ஒலி வெள் அருவி ஓங்கு மலை நாடன் மலர்ந்த மார்பின் பாயல் துஞ்சிய வெய்யள் நோகோ யானே
அன்னாய் வாழி வேண்டு அன்னை நன்றும் உணங்கல கொல்லோ நின் தினையே உவக்காண் நிணம் பொதி வழுக்கின் தோன்றும் மழை தலை வைத்த அவர் மணி நெடுங்குன்றே .
சோமசுந்தரனார் உரை கானவர் கிழங்கு அகற்குழியை வேங்கையின் பொன்னிற மலர் பரந்து மறைக்கும் என்றது தலைவன் நற்குடியினின்றும் தலைவியைக் களவில் கைக் கொண்டமையால் உண்டாய அலர் மொழியை நீ உட்பட நம் சுற்றத்தார் வரைவு உடன்பட்டுச் செய்த இத்திருமணமாகிய நற்செயல் மாற்றிப் பெரும் புகழாக்கிவிட்டது என்பது.
அன்னாய் வாழி வேண்டு அன்னை கானவர் கிழங்கு அகழ் நெடுங்குழி மல்க வேங்கை பொன் மலி புது வீ தாஅம் அவர் நாட்டு மணி நிற மால் வரை மறைதொறு இவள் அணி மலர் நெடுங்கண் ஆர்ந்தன பனியே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை மழை பெய்தற்குக் கால்வீழ்த்த இருட்சியால் தான் மறையப் பெறாது விளங்கித் தோன்றும் அவர் மணி நெடுங்குன்றம் என்றது என்ன தான் நாணும் அச்சமும் கொண்டு யான் அடக்கி மறைத்தற்கு முயலினும் என் உள்ளத்துத் துயரம் என்னை நலிவிப்பதனால் புறத்தும் வெளிப்படத் தோன்றி விடுகின்றது என்பது.
அன்னாய் வாழி வேண்டு அன்னை நீ மற்று யான் அவர் மறத்தல் வேண்டுதி ஆயின் கொண்டல் அவரைப் பூவின் அன்ன வெண்தலை மா மழை சூடி தோன்றல் ஆனாது அவர் மணி நெடுங்குன்றே தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை நம் படப்பைப் புலவுச் சேர் துறுகல் ஏறி அவர் நாட்டுப் பூக் கெழு குன்றம் நோக்கி நின்று என்றது நம்முடைய தாழ்மை உணர்வை கைவிட்டு அவருடைய உயர்வினைப் போற்றி இவளை அவரோடு மணம் புணர்த்தலே நாம் செய்தக்கதாம் என்பது.
அன்னாய் வாழி வேண்டு அன்னை நம் படப்பை புலவுச் சேர் துறுகல் ஏறி அவர் நாட்டுப் பூக் கெழு குன்றம் நோக்கி நின்று மணி புரை வயங்கிழை நிலைபெற தணிதற்கும் உரித்து அவள் உற்ற நோயே
சோமசுந்தரனார் உரை சாந்த மரப் பொழில் என்றது தலைவியின் குடியை அகில் என்றது உயர் குடித் தோன்றலாகிய தலைவனை புகை என்றது அவன் உள்ளத்தே பொங்கியெழுந்த காதல் உணர்ச்சியை சந்தன மரம் என்றது தலைவியை அதன் மணம் என்றது தலைவியின் நெஞ்சத்தே கிளர்ந்து எழும் காதல் உணர்ச்சியை கூட்டு மணம் கமழும் என்றது தலைவன் விடுத்த சான்றோர் அவ்விருவருக்கும் மணம் பேசிவந்த திருமணச் செய்தியை என்க.
சோமசுந்தரனார் உரை இயவருடைய தட்டை தண்ணுமையாகிய வல்லோசையுடைய கருவிகள் முழங்கிப் போய பின்னர்ப் புதரினின்றும் வண்டெழுந்து முரன்று அலையுமாறு அவர் ஆரவாரமுடையன கூறிச் சென்ற பின்னர் என் நெஞ்சம் இனைந்து நைகின்றது என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை புலிக் கோள் வல் ஏற்றை நெடும் புதல் கானத்து மடப் பிடி ஈன்ற நடுங்கு நடைக் குழவி கொளீஇய பலவின் பழந்தூங்கு கொழு நிழல் ஒளிக்கும் என்பது முகிழ்ந்துள்ள இளமை மிக்க பென்மைப் பெருநலத்தைச் செவ்வி பெறும் பொழுதெல்லாம் பற்றி நுகர்தற் பொருட்டே இனிய வஞ்சக மொழிகளைப் போர்வையாகக் கொண்டு இக்களவொழுக்கத்தின் ஊடே மறைந்திருக்கின்றானல்லது வரைந்து கொண்டு அறவாழ்வு நடத்துதலில் கருத்திலன் அவன் பொருட்டு நீ வருந்துதலாற் பயனில்லை என்பது.
நெடும்புதற் கானம் தலைவியின் குடிக்கும் மடப்பிடி தலைவிக்கும் அஃதீன்ற குழவி தலைவியின்பாற் பருவங்கொண்டுள்ள பெண்மை நலத்திற்கும் பழம் அவன் இனிய வஞ்சக மொழிக்கும் ஒளித்தல் களவொழுக்கத்தே கரந்து திரிதற்கும் உவமையாக நுண்ணிதிற் கண்டு கொள்க.
குறுங்கை இரும்புலி கோள்வல் ஏற்றை நெடும் புதல் கானத்து மடப்பிடி ஈன்ற நடுங்கு நடைக் குழவி கொளீஇய பலவின் பழம் தாங்கு கொழு நிழல் ஒளிக்கும் நாடற்கு கொய்திடு தளிரின் வாடி நின் மெய் பிறிதாதல் எவன் கொல் அன்னாய் .
சோமசுந்தரனார் உரை மானும் அதன் இனமாகிய சுற்றமும் வேங்கைப் பொன்மலரைத் தின்னும் என்றது இனி நின்னோடு கூடி யாங்களும் சுற்றமும் தலைவன் நின்னை வரைந்து கொண்டு இல்லறம் நிகழ்த்துங்கால் உண்டு மகிழ்ந்திருப்போம் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை களிறுகோள் பிழைத்தமையால் கதஞ் சினந்து எழுபுலி முழங்கும் என்றது நம் சுற்றத்தார் வரைவு மறுத்தலானே ஊக்கஞ் சிறந்து முன்னையினும் பன்மடங்கு முயன்று நம் சுற்றத்தாரை உடம்படுவித்துக் கொண்டு வரைவொடு வருவான் என்பது.
நுண் ஏர் புருவத்த கண்ணும் ஆடும் மயிர் வார் முன் கை வளையும் செறூஉம் களிறு கோள் பிழைத்த கதஞ்சிறந்து எழு புலி எழுதரு மழையின் குழுமும் பெருங்கல் நாடன் வரும் கொல் அன்னாய் கொல் அசை .
உள்ளுறை ஒளவை துரைசாமி உரை வேங்கையின் மலர் வியல் அறைக்கண் பரக்கும் என்றது நீ பசப்பது புறத்தார்க்குப் புலனாகி ஊரெங்கும் அலராய் விடும் எனத் தோழி உரைத்தவாறு.
பழைய உரைக்காரர் வேங்கையின் ஒள் வீ வியல் அறைக்கண் பரப்பது போலத் தான் நின்னை வரைவுமாற்றால் தன் பெருமை நலம் ஊரறியச் செய்வன் என்ற கருத்துப்பட உரைத்தார்.
கருங்கால் வேங்கை மாத்தகட்டு ஒள் வீ இருங்கல் வியல் அறை வரிப்பத் தாஅம் நன் மலை நாடன் பிரிந்தென ஒள் நுதல் பசப்பது எவன் கொல் அன்னாய் தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது.
சோமசுந்தரனார் உரை மழைபொழியத் தோன்றிய அகன்ற அருவிகள் அடுக்கத்திடையே இழியும் நாடன் என்றது தலைவன் புரிந்த தலையளியால் உயிர் வாழ்கின்றாள் என்றும் நொதுமலர்க்கு வரைவு உடன்படின் உயிர்வாழாள் என்பது.
அலங்கு மழை பொழிந்த அகன் கண் அருவி ஆடு கழை அடுக்கத்து இழிதரு நாடன் பெரு வரை அன்ன திரு விறல் வியன் மார்பு முயங்காது கழிந்த நாள் இவள் மயங்கு இதழ் மழைக்கண் கலிழும் அன்னாய்
சோமசுந்தரனார் உரை மலைகெழு நாடு என்றது அந்நாட்டிற்குப் போகும் அவர் அம்மலை போன்று ஆண்டே நிலைபெற்றுவிடாமே வருதல் வேண்டும் என்பது.
அம்ம வாழி தோழி நம் மலை மணி நிறம் கொண்ட மா மலை வெற்பில் துணி நீர் அருவி நம்மோடு ஆடல் எளிய மன் அசை ஆல் ஓர் அசைச்சொல் அவர்க்கு இனி அரிய ஆகுதல் மருண்டனென் யானே
அம்ம வாழி தோழி பைஞ்சுனை பாசடை நிவந்த பனி மலர்க் குவளை உள் அகம் கமழும் கூந்தல் மெல்லியல் ஏர் திகழ் ஒள் நுதல் பசத்தல் ஓரார் கொல் நம் காதலோரே
அம்ம வாழி தோழி நாளும் நல் நுதல் பசப்பவும் நறுந்தோள் நெகிழவும் ஆற்றலம் யாம் என மதிப்பக் கூறி நப்பிரிந்து உறைந்தோர் மன்ற அசை நீ விட்டனையோ அவர் உற்ற சூளே
அம்ம வாழி தோழி நம்மொடு சிறு தினைக் காவலன் ஆகி பெரிது நின் மெல் தோள் நெகிழவும் திரு நுதல் பசப்பவும் பொன் போல் விறல் கவின் தொலைத்த குன்ற நாடற்கு அயர்வர் நன் மணனே
போது ஆர் கூந்தல் இயல் அணி அழுங்க ஏதிலாளனை நீ பிரிந்ததற்கே அழல் அவிர் மணிப் பூண் நனைய பெயல் ஆனா என் கண்ணே தெய்யோ அசை .
சோமசுந்தரனார் உரை போந்த பொருள் நின்னாட்டு அருவி விரைந்து மணிவரன்றி ஆரவாரத்தோடு வீழுமாறு போல நீயும் வரைதற்கு வேண்டும் பொருளை விரைந்து ஈட்டிக் கொண்டு ஆண்டுத் தங்குதலின்றி மணத்திற்குரிய ஆரவாரத்தோடு விரைந்து வருக என்பதாம்.
கையுற வீழ்ந்த மை இல் வானமொடு அரிது காதலர்ப் பொழுதே அதனால் தெரி இழை தெளிர்ப்ப முயங்கி பிரியலம் என்கமோ எழுகமோ அசை தெய்யோ அசை
அன்னையும் அறிந்தனள் அலரும் ஆயின்று நன் மனை நெடு நகர் புலம்பு கொள உறுதரும் இன்னா வாடையும் மலையும் நும் ஊர்ச் செல்கம் எழுகமோ தெய்யோ அசை
காமம் கடவ உள்ளம் இனைப்ப யாம் வந்து காண்பது ஓர் பருவம் ஆயின் ஓங்கித் தோன்றும் உயர் வரைக்கு யாங்கு எனப்படுவது நும்மூர் எங்கு என்று சொல்லப்படுவது உங்களுடைய ஊர் தெய்யோ அசை .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை வார்கோட்டு வயத் தகர் வாராது மாறினும் பின்பு வரக்கூடும் என்னும் ஆசையாலே புருவை தங்கும் என்றது இவளும் அவ்வாறே நின்னைக் காணலாம் என்னும் ஆசையால் உயிர் வாழ்கின்றாள் என்பது.
வார்க்கோட்டு வயத் தகர் வாராது மாறினும் குரூஉ மயிர்ப் புருவை நசையின் அல்கும் மாஅல் அருவி தண் பெருஞ் சிலம்ப நீ இவன் வரூஉம் காலை மேவரும் மாதோ இவள் நலனே தெய்யோ அசை .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை மதங் கொண்ட வேழமானது அறிவிழந்து சென்று துறுகல்லைப் பிடி என்று தழுவும் நாடன் என்றது நீயும் நின் அறிவை மயக்கத் தகுதியற்றாள் தழுவிக்கிடத்தலும் கூடும் என்று நகையாடியதாம்.
சுரும்பு உணக் களித்த புகர் முக வேழம் இரும்பிணர் துறுகல் பிடி செத்து தழூஉம் நின் குன்று கெழு நன்னாட்டு சென்ற பின்றை நேர் இறை பணைத்தோள் ஞெகிழ வாராய் ஆயின் வாழேம் தெய்யோ அசை அறியேம் அல்லேம் அறிந்தனம் மாதோ அசை பொறி வரி சிறைய வண்டினம் மொய்ப்ப சாந்தம் நாறும் நறியோள் கூந்தல் நாறும் நின் மார்பே தெய்யோ அசை
அறியாமையின் வெறியென மயங்கி அன்னையும் அருந்துயர் உழந்தனள் அதனால் எய்யாது விடுதலோ கொடிதே நிரை இதழ் ஆய் மலர் உண்கண் பசப்ப சேய் மலை நாடன் செய்த நோயே தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது.
வெறி செறித்தனனே வேலன் கறிய கல் முகை வயப்புலி கழங்கு மெய்ப்படூஉ புன்பலம் வித்திய புனவர் புணர்த்த மெய்ம்மை அன்ன பெண்பால் புணர்ந்து மன்றில் பையுள் தீரும் குன்ற நாடன் உறீஇய நோயே
அன்னை தந்தது ஆகுவது அறிவென் பொன் நகர் வரைப்பின் கன்னம் தாயத்து கன்னமென்பது நோய் தணித்தற்குப் பண்ணிக்கொடுக்கும் படிமம் தூக்கி முருகு என மொழியும் ஆயின் அருவரை நாடன் பெயர் கொலோ அதுவே பெய்ம் மணல் முற்றம் கவின் பெற இயற்றி மலைவான் கொண்ட சினைஇய வேலன் கழங்கினால் அறிகுவது என்றால் நன்றால் அம்ம அசை நின்ற இவள் நலனே
சோமசுந்தரனார் உரை பொய்படுதல் அறியாத என்று பிறரால் பாராட்டப்படுகின்ற கழங்கே பொய்மையிற் பட்டு மெய்ம்மையை அறியமாட்டாது ஒழிந்த கழங்கே.
சோமசுந்தரனார் தன்னுடைய உரையில் விளக்குகின்றார் இப்பொழுது நீ பொய் கூறுகிறாய் என்பாள் பொய்படு அறியா கழங்கே என்று விளித்தாள் மெய்யே மணி வரை கட்சி மட மயில் ஆலும் நம் மலர்ந்த வள்ளியம் கானம் கிழவோன் ஆண்டகை விறல் வேள் அல்லன் இவள் பூண் தாங்கு இள முலை அணங்கியோனே .
சோமசுந்தரனார் உரை குன்றக் குறவன் ஆர்ப்பின் எழிலி துளி பொழியும் என்றது நின் மலையில் உறையும் ஏழிலிக்கு உளதாகிய அளியுடைமையும் நின் மாட்டில்லை.
புலியூர் கேசிகன் உரை கடு வரல் அருவி காணினும் அழும் என்றது நின் நாட்டிடத்து மலையினின்றும் வருதலை நினைத்து அதன்பால் நின் கொடுமையினைக் கூறுவாள் போல இவள் அழாநிற்பாள்.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை குன்றக் குறவன் புல் வேய்க் குரம்பை மன்றாடு இள மழை மறைக்கும் நாடன் என்றது பிரிவின்கண் தங்கட்கு வந்த துன்பத்தினை இவன் தன் பெருந்தன்மையால் மறையச் செய்தான் என்பது.
குன்றக் குறவன் புல் வேய்க் குரம்பை மன்றாடு இள மழை மறைக்கும் நாடன் புரையோன் வாழி தோழி விரை பெயல் அரும் பனி அளைஇய கூதிர் பெரும் தண் வாடையின் முந்து வந்தனனே .
ஒளவை துரைசாமி உரை சந்தானத்தின் புகையும் காந்தள் மலரின் மணமும் ஒருங்கு கமழ்தல் தோன்ற நறும்புகை சூழ்ந்து காந்தள் நாறும் என்றார்.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை சாந்த நரம்புகை காந்தள் சூழ்ந்து நாறும் குன்றுகெழு நாடு என்று தலைவன் நாட்டைக் குறித்தது நீயும் அவனுடன் சென்று அவன் ஊரில் மணம்கூடி இல்லறம் ஆற்றின் அதன் செவ்வியை அனைவரும் போற்றுவர் என்பது.
குன்றக் குறவன் ஆரம் அறுத்தென நறும் புகை சூழ்ந்து காந்தள் நாறும் வண்டு இமிர் சுடர் நுதல் குறுமகள் கொண்டனர் செல்வர் தம் குன்று கெழு நாட்டே
குன்றக் குறவன் காதல் மட மகள் அணி மயில் அன்ன அசை நடை கொடிச்சியை பெரு வரை நாடன் வரையும் ஆயின் கொடுத்தனெம் ஆயினோம் நன்றே இன்னும் ஆனாது நன்னுதல் துயரே .
சோமசுந்தரனார் உரை நனைந்த நறிய கையையுடையவளாய் புதுவதாக மலர்ந்த காந்தட் பூவினது மணம் கமழ்ந்து கண்ணீர் உகுக்கின்ற கண்ணையுடையவளாய்த் தோன்ற என்பதாம்.
குன்றக் குறவன் காதல் மடமகள் மன்ற வேங்கை மலர் சில கொண்டு மலை உறை கடவுள் குலமுதல் வழுத்தி தேம் பலி செய்த ஈர் நறும் கையள் மலர்ந்த காந்தள் நாறி கலிழ்ந்த கண்ணள் எம் அணங்கியோளே குன்றக் குறவன் காதல் மடமகள் மெந்தோள் கொடிச்சியைப் பெறற்கு அரிது தில்ல அசை பைம்புறப் படுகிளி ஓப்பலர் புன்புல மயக்கத்து .
சோமசுந்தரனார் உரை தினை மேய்ந்த பன்றி வன்கல் அடுக்கத்துத் துஞ்சும் நாடன் என்றது நம் பெருமானும் தான் வேண்டுமாற்றால் தன்னலமே கருதி இன்பம் துய்த்து நம்மைக் கருதாதவனாய்த் தன் மனைக்கண் அடங்கினான் என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை சிறு தினை மேய்ந்த தறுகண் பன்றி துறுகல் அடுக்கத்துத் துணையொடு வதியும் என்றது களவின்பம் நுகர்ந்த தலைவன் நின்னை விரைவிலேயே வரைந்துகொண்டு தன் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்று கவவுக்கை நெகிழாது அறவாழ்க்கை நடத்துவான் என்பது.
சிறு தினை மேய்ந்த தறுகண் பன்றி துறுகல் அடுக்கத்து துணையொடு வதியும் இலங்கு மலை நாடன் வரூஉம் மருந்தும் அறியும் கொல் தோழி அவன் விருப்பே
சோமசுந்தரனார் உரை கேழல் செவ்வி அறிந்து பிணவைப் புணரும் என்பது கீழ்ச் சாதி விலங்கினங்களின்பால் இயல்பாகவே காணப்படுகின்ற அளியுடைமைதானும் நின்பாற் கண்டிலேம் என்பது.
இளம் பிறையன்ன கோட்ட கேழல் களங்கனியன்ன களாக்காய் பெண்பால் புணரும் அயம் திகழ் சிலம்ப கண்டிகும் கண்டிகும் காண்பாயாக பயந்தன மாதோ அசை நீ நயந்தோள் கண்ணே
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை பன்றி ஒருத்தலோடு புலி பொருதும் நாட என்றது நின் ஆண்மையும் உணர்வும் தோன்ற அயலவர் வரைவை வென்று நினக்கே இவளைக் கொள்ளுதற்கு முயல்வாயாக என்பது.
சோமசுந்தரனார் உரை தாய் இழந்த தழுவரிக் குருளையோடு வளமலையிலே சென்று சிறுதினை உண்ணக் கருதிய பன்றி அந்நெறியில் முயலாமல் ஏறுதற்கரிய மலைக் குவட்டிற் சென்று குட்டியையும் மறந்து உறங்கும் என்றது தன் சுற்றத்தாரையும் இழந்து தலைவனையே புகலிடமாகக் கொண்டு வாழாநின்ற தலைவியை வரைந்து அழைத்துக் கொண்டுபோய் தன் வளமனைக் கண்ணிலிருந்து பேரின்பம் நுகரக் கருதிய தலைவன் ஈண்டிருந்தே வரைந்து கொண்டாதல் உடன் அழைத்துக் கொண்டு போய் ஆதல் தன் கருத்தினை நிறைவேற்றிக் கொள்ள அறியாமல் நொடிப்பொழுதும் பிரிவினைப் பொறாத இவளைப் பிரிந்து நெடுந்தொலை சென்று ஆண்டு தலைவியையும் மறந்து உறைவானாயின் ஈண்டு தலைவி இறந்து படுதலன்றி வேறு யாது பயன் என்றவாறு.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை கேழல் உழுதெனக் கிளர்ந்த எருவை விளைந்த செறுவில் தோன்றும் நாடன் என்றது சான்றாண்மை அற்ற அவனும் தன் விருப்பம் நிறைவேறற்பொருட்டுச் செய்தன எல்லாம் சிறந்தன போல் தோன்றினாலும் உண்மையில் சிறந்தவன் அல்ல அவன்.
சோமசுந்தரனார் உரை கானவர் தாம் உழுது வருந்தாமல் கேழல் உழுத புழுதியில் விளைந்த தலை விளைவினைக் கொய்து கொண்டு பெயரும் குன்றம் என்றது பெருமகளே வருந்தற்க நம் பெருமான் ஊழ்தானே காட்டிய நின்பால் வித்திய அன்பு விதையானது காதல் பயிராகி நன்கு விளைந்ததன்றோ?
கிழங்கு அகழ் கேழல் உழுத சிலம்பில் தலை விளை கானவர் கொய்தனர் பெயரும் புல்லென் குன்றத்து புலம்பு கொள் நெடு வரை காணினும் கலிழு நோய் செத்து தாம் வந்தனர் நம் காதலோரே
பசு தன்னால் அன்பு செய்யப்பட்ட கன்றின்வழி நின்றொழுகுதல் போலத் தம்மால் காதலிக்கப்பட்டோர் நினைவுவழி ஒழுகும் மகளிரைப் பசுப்பெண்டிர் என்றார் பொ.
சோமசுந்தரனார் உரை ஆனேற்றைப் பெரிதும் விரும்பிப் பின்தொடர்ந்து வருகின்ற ஆன்களைப் போன்று தன்னை விரும்பிப் பின் வரும் குல மகளிர்.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை அவரையைத் தின்ற மந்தியானது பண்ட வணிகரின் பை போலத் தோன்றும் நாடன் என்றது அவன் நாட்டில் வாழ்வன பிறவும் மேலான உணவுகளில் குறைவின்றி இன்புற்று வாழும் செழுமை காட்டித் தலைவியும் அவனை மணப்பின் மிகச் செழுமையோடு கவலையற்று வாழ்வாள் என்பது.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை மந்தியின் வன்பறழ் தலைவனாகவும் தேன் தலைவியோடு பெரும் காம இன்பமாகவும் தேனீக்கள் சுற்றத்தாராகவும் பறழ் சினையிற் பாய்ந்தது தலைவன் தமர்க்கு அஞ்சி தப்பியதாகவும் யாய் வரும் என்றது அதனைக் கேட்டு கூறியதாகவும் கொள்ளுக.
கரு விரல் மந்தி கல்லா வன் பறழ் அரு வரை தீந்தேன் எடுப்பி அயலது உருகெழு நெடும் சினை பாயும் நாடன் இரவின் வருதல் அறியான் வரும் வரும் என்பள் தோழி யாயே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை அசோகத் தளிரை மந்தியின் பறழ் தின்னும் என்றது காலத்தால் இவளை நீயும் வந்து மணந்து கொள்ளாதிருப்பின் இவளை பிரிவு நோய் பற்றி அழித்துவிடும் என்பது.
மந்திக் கணவன் கல்லாக் கடுவன் ஒண் கேழ் வயப் புலி குழுமலின் விரைந்து உடன் குன்று உயர் அடுக்கம் கொள்ளும் நாடன் சென்றனன் வாழி தோழி என் மென் தோள் கவினும் பாயலும் கொண்டே .
சோமசுந்தரனார் உரை கடுவன் மாரிமொக்குள் சிறுகோல் கொண்டு புடைக்கும் நாட என்றது தாமே நொடிப்பொழுதில் அழிந்தொழியும் மொக்குகளைக் குரங்கு கோல் கொண்டு புடைத்து நனி விரைவில் அழித்தாற்போன்று நீ எம்மை நயவாமையால் வரையாது ஒழுகும் ஒழுக்கமே யாங்கள் மாரிமொக்குகள் போன்று நின்றாங்கு நின்று அழிந்தொழியப் போதியதாகவும் களவொழுக்கத்தானும் நீ இடையீடு செய்து செய்து எம்மைக் கொல்கின்றனை காண் என்பது.
குரங்கின் தலைவன் குரூஉ மயிர்க் கடுவன் சூரலஞ் சிறு கோல் கொண்டு சூரல் கொண்டு வியல் அறை மாரி மொக்குள் புடைக்கும் நாட யாம் நின் நயந்தனம் எனினும் எம் ஆய் நலம் வாடுமோ அருளுதி எனினே .
உள்ளுறை ஒளவை துரைசாமி உரை மேன்மேற் படிந்து குளிர்ந்து மழைபெயற்குரிய இள முகிலைக் கடுவன் நறைக் கொடி கொண்டு அலைக்கும் நாட என்றது வரைந்து கூடி மகப் பெறுதற்குரியவளாகிய இவளைக் களவை நீட்டித்து அலைக்கின்றாய் என்பது.
மந்தி காதலன் முறி மேய் கடுவன் தண் கமழ் நறைக் கொடி கொண்டு வியல் அறை பொங்கல் இள மழை புடைக்கும் நாட நயவாய் ஆயினும் வரைந்தனை சென்மோ கன் முகை வேங்கை மலரும் நன் மலை நாடன் பெண்டு எனப்படுத்தே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை கல்லா மந்தியானது குறவர் முன்றிலின் மாதீண்டு துறுகல்லிடத்தே கடுவனோடு உகளும் நாட என்றது சுற்றத்தாரின் நடுவே இவ்வொழுக்கம் புலனாகிய போது விளையும் ஏதத்திற்கு நாணாதவன் நீ என்றது.
சோமசுந்தரனார் உரை தலைவன் தன்னோடிருந்து அளவளாந்துணையும் நம் நோய் உணர்வான் போன்றும் விரைவின் வரைதற்கு முயல்வான் போலவும் நாம் வேண்டுதற்கும் இடனில்லாதபடி நம்பாற் பேரன்புடையவன் போன்று பன்மாயப் பொய்ம்மொழிகள் பலவும் பேசி நம்மைப் பிரிந்து அப்பாற் சென்ற பொழுதே நம்மை மறந்து ஏதிலான் போன்று ஆகிவிடுகின்றான் என்பது.
சிலம்பின் வெதிரத்து கண்விடு கழைக்கோல் குரங்கின் வன் பறழ் பாய்ந்தன இலஞ்சி மீன் எறி தூண்டிலின் நிவக்கும் நாடன் உற்று ஓர் மறவா நோய் தந்து கண்டோர் தண்டா நலம் கொண்டனனே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை இற்றி மேல் படர்ந்த தளிரை மேய்ந்த மந்தி தன் துணையோடு வரையகத்தே உகளும் நாடன் என்றது நின்னைத் தழுவி இன்புற்றவளான இவளும் நின் ஊர்க்கண்ணே இனி நின்னுடனேயே ஒன்றுபட்டாளாக ஊரறிய வாழ்தல் வேண்டும் என்பது.
கல் இவர் இற்றி புல்லுவன ஏறி குளவி மேய்ந்த மந்தி துணையோடு வரை மிசை உகளும் நாட நீ வரின் கல் அகத்தது எம் ஊரே அம்பல் சேரி அலர் ஆங்கட்டே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை மந்தியின் குட்டியானது மூங்கிற் கலையின் மீதேறிச் சிறுகோலால் மதியைப் புடைப்பது போலத் தோன்றினாலும் அஃது அவ்வாறு செய்ய இயலாமை எவரும் அறிதலே போல நீயும் இவளை உடனழைத்துச் சென்று தமர்க்குக் கொடுமை இழைத்தாய் போலத் தோன்றினாலும் நீ தான் அவளை முறையாக மணந்துகொண்டு அவட்கு நன்மையே செய்தாய் என்பதாம் எமக்கும் அதனால் மன நிறைவும் புகழுமே சேரச் செய்தாய் என்பதாம்.
கரு விரல் மந்தி கல்லா வன் பார்ப்பு இரு வெதிர் ஈர்ங்கழை ஏறி சிறு கோல் மதி புடைப்பது போல தோன்றும் நாட வரைந்தனை நீ எனக் கேட்டு யான் உரைத்தனென் அல்லனோ அஃது என் யாய்க்கே
சோமசுந்தரனார் உரை வெள்ளம் வரம்பின் ஊழி என்றது வெள்ளம் என்னும் பேரண்ணை தமக்கு அளவாகக் கொண்ட ஊழிகள் பற்பல என்றவாறு ஒளவை துரைசாமி உரை பேரண்ணை வரம்பாக உடைய ஊழியாகிய காலம் முடியுனும் முடியாது நெடிது வாழுமாக என்றவாறு.
வெள்ள வரம்பின் ஊழி போகியும் வெள்ளம் ஒரு பேரெண் தாமரை ஆம்பல் என்ற இரண்டு பேரெண்களுக்கு நடுவில் உள்ளது கிள்ளை வாழிய பலவே ஒள் இழை இரும்பல் கூந்தல் கொடிச்சி பெருந்தோள் காவல் காட்டியவ்வே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை கொடிச்சி கடியவும் சோலைச் சிறு கிளிகள் தினையையே உண்ணும் நாட என்றது காவலர் கவனமாகக் காத்து ஒழுகவும் களவு ஒழுக்கத்தையே நீயும் விரும்பாநின்றாய் என்பதாம்.
சாரல் புறத்த பெருங்குரல் சிறு தினை பேரமர் மழைக்கண் கொடிச்சி கடியவும் சோலைச் சிறு கிளி உன்னும் நாட ஆர் இருள் பெருகின வாரல் கோட்டு மா வழங்கும் காட்டக நெறியே குறிஞ்சியில் மருதம்.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை புனம் வந்து படியும் கூட்டம் கூட்டமான கிளிகளை எல்லாம் அவள் ஒருத்தியாலேயே கடிந்து விரட்டுதல் இயலாத போதும் தன் உரிமை காக்கும் உணர்வினளான அவள் ஓயாதே அவற்றை முடிந்தவரை கடிந்து வருவது போல் நின்னை நாடி வரும் பிற மகளிரையும் யாமும் முயன்று தடுத்தல் வேண்டும் என்றதாம்.
வன்கண் கானவன் மென் சொல் மடமகள் புன்புல மயக்கத்து உழுத ஏனல் பைம்புற சிறு கிளி கடியும் நாட பெரிய கூறி நீப்பினும் பொய் வலைப்படூஉம் பெண்டு தவப் பலவே .
சோமசுந்தரனார் உரை எம் சுற்றத்தார் தினையை அரிந்த பின்னர் இக்கிளிகள் பண்டு தாம் தின்ற தினைக் கதிர்களையே நினைந்துகொண்டு இவ்விடத்தேயே வருந்தி இருப்பது போன்றே இதுகாறும் இத் தினைப்புனத்தே நின்னைக் கண்டு கண்டு பேறின்பமுற்ற எம் பெருமாட்டியும் எம் சுற்றத்தார் அவளை இல்லத்தில் வைத்த போதும் மறவாமல் நின் வரவினையே எதிர்பார்த்திருப்பாள்.
அளிய தாமே செவ்வாய்ப் பைங்கிளி தாமே தாம் ஏ அசைகள் குன்றக் குறவர் கொய் தினை பைங்கால் இருவை நீள் புனம் கண்டும் பிரிதல் தேற்றாப் பேரன்பினவே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை குறமகள் தினைமாவை உண்டபடி ஐவனம் படியும் கிளிகளைக் கடியும் நாட என்றது இவளும் நீ முன் செய்த தண்ணளியை மனங்கொண்டு தன்னை வருத்தவரும் காமநோயினைப் பிறர் காணாதவாறு தன் பொறுமையால் காத்து வருகின்றாள் என்பதாம்.
பின் இருங்கூந்தல் நல் நுதல் குறமகள் மெல் தினை நுவணை உண்டு தட்டையின் ஐவன சிறு கிளி கடியும் நாட வீங்கு வளை நெகிழப் பிரிதல் யாங்கு வல்லுநையோ ஈங்கு இவள் துறந்தே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை யாணராகிய நன்மலை நாடன் என்றது விரும்பின் எளிதாகவே வரை பொருளைத் தந்து மணந்து கொள்ளும் வளமுடையவன் என்பதனை உளங்கொண்டு கூறியதாம்.
தினைகவர்ந்த கிளிகள் பின் அவரையையும் கவர்தற்கு வருமாறுபோலக் களவின்பம் பெற்றவன் உடன் போக்கையும் துணிதலே முறையாகும் என்பது கூறினதாகவும் கொள்க.
சிறு தினை கொய்த இருவை வெண்கால் காய்த்த அவரை படுகிளி கடியும் யாணர் ஆகிய நன்மலை நாடன் புகர் இன்று நயந்தனன் போலும் கவரும் தோழி என் மாமைக் கவினே .
உள்ளுறை பழைய உரை தமக்கு ஓர் இடையூறும் செய்யாத நெடுவரைக்கண்ணே வாழும் வருடையைத் தினை மேய்கின்ற கிள்ளை வெரூஉம் நாட என்றது எம் சுற்றத்தார் வரைவிற்கு இடையூறு செய்யார் என்பது அறியாது வெருவுகின்றாய் என்பதாம்.
அறம் புரி செங்கோல் மன்னனின் தாம் நனி சிறந்தன போலும் கிள்ளை பிறங்கிய பூக் கமழ் கூந்தல் கொடிச்சி நோக்கவும் படும் அவள் ஓப்பவும் படுமே
சோமசுந்தரனார் உரை தலைவியும் தானுமாகிய மயிற் சேவலும் பெடையும் கூடிக் களித்தாடுவதற்கு உறுதுணையாக ஆங்குத் தோழி தமக்கு ஆவனவெல்லாம் கைம்மாறு கருதாது செய்த நன்றியை நினைந்து மயில்கள் ஆலக் குடிஞை இரட்டும் என்றான் என்பதாம்.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை மயில்கள் ஆல தேன்கள் இமிர மழை பெய்யும் நாட என்றது மழையும் அவற்றின் விருப்பினை அருளோடே நிறைவேற்றினமை போல நீயும் யாம் விரும்பியவாறே எமக்கும் ஒரு தங்கையைக் கொணர்ந்தனை என்றதுமாம்.
மயில்கள் ஆல பெருந்தேன் இமிர தண் மழை தழீஇய மா மலை நாட நின்னினும் சிறந்தனள் எமக்கே நீ நயந்து நன் மனை அருங்கடி அயர எம் நலம் சிறப்ப யாம் இனிப் பெற்றோளே
சிலம்பு கமழ் காந்தள் நறுங்குலை அன்ன நலம் பெறு கையின் என் கண் புதைத்தோயே பாயல் இந்துணை ஆகிய பணைத்தோள் தோகை மாட்சிய மடந்தை நீ அலது உளரோ என் நெஞ்சு அமர்ந்தோரே எரி மருள் வேங்கை இருந்த தோகை இழையணி மடந்தையின் தோன்றும் நாட இனிது செய்தனையால் நுந்தை வாழியர் நன் மனை வதுவை அயர இவள் பின்னருங் கூந்தல் மலர் அணிந்தோயே .
சோமசுந்தரனார் உரை மயில் தாமே தினை அரிதாளின் மிசை தமக்குரிய இரையை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் எளிய குருவிகள் அஞ்சிப் பதைத்து வருந்தும்படியாக பந்தாட்டம் நிகழ்த்துகின்ற மகளிர் தம் பந்தோடு கைகளை வீசி ஓச்சித் செல்லுதல் போன்று சிறகை விரித்து ஆரவாரத்தோடு செல்லும்.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை எரி கொள்ளிக்கு அஞ்சி புகலிடம் தேடிச் சென்ற மயில் அவ்வச்சம் தீர்ந்ததும் இருவியிற் படிந்துள்ள குருவிகள் வெருவுமாறு ஆடிச் செல்லும் நாட என்றது அவ்வாறே அலர் அஞ்சி தன் மனைவயிற் சென்று ஒடுங்கிய தலைவன் பின் வரைந்து வருதலை நினையானாய் யானும் என் தோழியரும் வருந்தி வாடச் செய்தவனாய்ப் பிரிந்து போயினன் என்பதாம்.
வருவது கொல்லோ தானே வாராது அவண் உறை மேவலின் அமைவது கொல்லோ புனவர் கொள்ளியின் புகல்வரும் மஞ்ஞை இருவி இருந்த குருவி வருந்துற பந்து ஆடு மகளிரின் படர்தரும் குன்று கெழு நாடனொடு சென்ற என் நெஞ்சே
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை மலர்ந்த வேங்கைச் சினைக்கண் இருக்கும் மயில் மகளிர் போலத் தோன்றும் நாட என்றது நீயும் புரியாய் எனினும் புரிவான் போலத் தோன்றுகின்றனை என்பதாம்.
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை மழையது வரவை அறிந்து மஞ்ஞை ஆலும் என்றது யான் நின்னிடத்தே வருகின்றதனை அறிந்து அவள் தன்னையே நினைத்து யான் வருதலை உணர்ந்து மகிழ்வாள் என்பதாம்.
மழை வரவு அறியா மஞ்ஞை ஆலும் அடுக்கல் நல்லூர் அசை நடைக் கொடிச்சி தான் எம் அருளாள் ஆயினும் யாம் தன் உள்ளுபு மறந்தறியேமே குன்ற நாடன் குன்றத்துக் கவாஅன் பைஞ்சுனை பகுவாய் குவளை அம் சில் ஓதி அசை நடை கொடிச்சி கண் போல் மலர்தலும் அரிது தன் போல் சாயல் மஞ்ஞைக்கும் அரிதே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை கொடிச்சி கூந்தல் போல மஞ்ஞை சிறகை விரிக்கும் வெற்பன் என்றது நின் மகிழ்ச்சிக்கு தகுந்தவாறு தமரும் மகிழ்ச்சியோடு அவனுக்கே நின்னை கொடை நேர்ந்தனர் என்பது.
கொடிச்சி கூந்தல் போலத் தோகை அம் சிறை விரிக்கும் பெருங்கல் வெற்பன் வந்தனன் எதிர்ந்தனர் கொடையே அம் தீம் கிளவி பொலிக நின் சிறப்பே
மால் வெள்ளோத்திரத்து மை இல் வால் இணர் அருஞ்சுரம் செல்வோர் சென்னிக் கூட்டும் அவ்வரை இறக்குவையாயின் மை வரை நாட வருந்துவள் பெரிதே
அரும் பெருள் செய் வினை தப்பற்கும் உரித்தே பெருந்தோள் அரிவை தகைத்தற்கும் உரியள் செல்லாய் அயினோ நன்றே மெல்லம்புலம்ப இவள் அழப் பிரிந்தே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை கோவலர் நீரை யானை வௌவிக் கொண்டு அவரை நலிவுக்கு உட்படுத்தலே போல இவள் நலனையும் பசலை பற்றிப் பறித்து வௌவிக் கொண்டு இவளைப் பெரிதும் நலியச் செய்யும் என்பது பொ.
கல்லாக் கோவலர் கோலின் தோண்டிய ஆன் நீர்ப் பத்தல் யானை வெளவும் கல் அதர் கவலை செல்லின் மெல்லியல் புயல் நெடுங் கூந்தல் புலம்பும் வயமான் தோன்றல் வல்லாதீமே .
உள்ளுறை புலியூர் கேசிகன் உரை பிடி தழீஇய களிறு உணவற்றதாற் பசி மிக்கெழுந்து வருத்தஞ் செய்யும் நிலையினும் அதனைப் பிரிந்து செல்லாதே உடனிருக்கும் குன்றம் என்றது அதனைக் காணும் நீயும் நின் செயற்கு வருந்தி துயருட்படுவை யாதலின் நீ மேற்கொண்ட வினையானும் நின் மனம் முற்றச் செல்லாத நிலையில் அதுவும் பயன் தராது போகும் என்றது.