sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வண்டி நகர்ந்தபோது தான் அவருக்குத் திடீரென்று நினைவு வர இடுப்பிலிருந்த ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை அவசர அவசரமாய் எடுத்துக் கொண்டோ டி குழந்தையிடம் நீட்டினார்... அதைக் கண்ட அந்த வடநாட்டுப் பெண்மணிக்கு எங்கோ தூரத்தில் பிரிந்திருக்கும் தன் கிழத்தந்தையின் நினைவு வந்ததோ?...
இதென்ன அபசகுனம் மாதிரித் தும்முகிறானே என்று கிழவர் அவனைப் பார்த்தபோது தம்பையா இரண்டாவது முறையும் தும்மி சுப சகுனமாக்கினான்... தம்பையாவைக் கிழவர் மார்புறத் தழுவிக் கொண்டார்.
அதனுள் அழகிய வடிவங்களில் வடிக்கப்பட்ட கண்ணாடி மதுக் கிண்ணங்களும் கால் பாகம் குறைவாயிருந்த ஸ்காட்ச் விஸ்கி பாட்டிலும் இருக்கின்ற கோலத்தை ஏதோ ஒரு கலைப்பொருளைப் காண்பதுபோல் ரசித்துப் பார்த்தான் அவன்.
அதிருஷ்டவசமாகவோ துரதிருஷ்டவசமாகவோ ஒழுக்கம் என்ற அளவுகோலினால் ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்டுள்ள விஷயங்களெல்லாம் உலகத்தில் மகத்தான செளந்தர்யங்களாய் மாறியிருக்கின்றன என்று முணுமுணுத்தவாறே தன்னுள் கிளர்ந்தெரிகின்ற உணர்ச்சிகளைத் தணிக்கவோ வளர்க்கவோ கொண்ட வெறியுடன் குப்பியிலிருந்ததைக் கிண்ணத்தில் வடித்துக் கலப்படமற்ற பிரசாதம் போல் ஒரே மடக்கில் விழுங்கிக் கிண்ணத்தை மீண்டும் நிரப்பிக்கொண்டு வராந்தாவுக்கு வந்தான் வாசு.
நாணல் தட்டையைப் போன்ற பிளாஸ்டிக்கினால் உருவாக்கபட்ட தட்டிகள் தொங்க விடப்பட்டிருக்கும் அந்த வராந்தாவின் ஒரு மூலையிலிருந்த ரேடியோ கிராமின் அருகே அவன் வந்தான்.
அடுத்த வினாடி நெம்பர் ஐம்பத்தி நாலு மூங்கில் வீடு என்ற ஆங்கில வரிகளைத் தாளத்தோடு ஒலிக்கின்ற இசைக்கு ஏற்ப விரலைச் சொடுக்கிக்கொண்டு அந்த வராந்தாவின் மேலும் கீழும் உலவிக்கொண்டிருந்தான் வாசு.
அங்கே நடுவில் இரண்டு குஷன் சோபாக்களுக்கு இடையே இருந்த டீபாயின் மீது சதுரங்கப் பலகையில் வரிசையாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த காய்களை அந்தப் பாடல் முடியும்வரை அவன் கவனிக்கவேயில்லை.
பின்னர் மத்தியானம் இரண்டு மணியிலிருந்து அவனால் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த சதுரங்கப் படை வரிசையைப் பார்த்தான்.
நேற்றிரவு ஒரு விருந்தில் அவனைச் சந்தித்து அவனைக் கவர்ந்தும் அவனால் கவரப்பட்டும் இங்கு வருவதாக வாக்களித்திருந்த அவள் பெயர்கூட அவனுக்கு மறந்துபோய் இருந்தது.
பிறரைக் கவர தனது உருவத்திலும் நடையுடை பாவனையிலும் பேச்சிலும் ரசனையிலும் ஒரு வித அழகினை வளர்த்துக் கொள்வதே வாழ்க்கை என்று நம்பியிருந்தான்.
என்று அவன் அகங்காரத்தோடு கேட்டபொழுது இயன்றவரை முயன்று பார்ப்பேன் என்று அவள் ஆங்கிலத்தில் கூறி அந்தச் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டாள்.
விளையாட்டில் வெற்றி என்பது எவ்வளவு இயல்பானதோ அவ்வளவு இயல்பானதே தோல்வியும் என்று அவன் தத்துவார்த்தமாய்ச் சொன்ன பதில் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.
ஒரு ஆணும் பெண்ணும் சம்பந்தப்பட்ட விளையாட்டு அது எத்தகையதாய் இருந்தாலும் வென்றவர் தோற்றவராவதும் தோற்றவர் வென்றவராவதும் இயல்பு என்று அவன் அறிந்திருந்தான்.
மூன்று மணிக்கு வருவதாய் இருந்தவள் ஐந்தரை மணிவரை வராததாலும் அவளிடமிருந்து டெலிபோன் மூலம் கூட ஒரு செய்தியும் தெரியாததாலும் அவள் தன்னிடம் பொய் வாக்குத் தந்து ஏமாற்றிவிட்டாள் என்று ஆத்திரமுற்ற வாசு ஒரு ஏமாளியைப்போல் அவளுக்காக இவ்வளவு நேரம் காத்திருந்த அவமானத்தால் திடீரெனச் சினம் மிகுந்து அந்த இரண்டு சோபாக்களின் இடையே இருந்த டீபாயைக் காலால் எற்றினான்.
அந்த வீட்டின் கீழ்ப் பகுதியில் இரண்டுமணி நேரங்களாக அல்ல இரண்டு வருஷங்களாக அவனுக்காகக் காத்துக் கிடக்கும் அந்தப் பெண்ணின் அவன் மனைவி சீதாவின் நினைவு அவனுக்கு இப்போது மிகவும் சாதாரணமாக அந்த வீணையின் நாதத்தால் ஏற்பட்டது.
இரண்டு வருஷங்களுக்கு முன் மனம் போன போக்காய் தனிவாழ்க்கை நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வாசுவை ஒரு குடும்பக் கட்டுக்குள் நிறுத்துவதன் பொருட்டு அவனுக்கு மனைவி என்ற புதிய உறவை ஏற்படுத்தினர் அவனது பெற்றோர்.
சாமர்த்தியமாகவும் சாதுர்யமாகவும் பூர்வீகச் சொத்து எவ்வளவோ இருந்தும் அவற்றை எதிர்ப்பார்க்காமல் சுதந்திரமாக பில்டிங் காண்ட்ராக்ட் தொழிலில் இவ்வளவு சம்பாதித்திருக்கும் தனது மகனை எண்ணி அவன் தந்தைக்கு எவ்வளவு பெருமிதமிருந்தும் வாசுவின் கட்டுப்பாடற்ற வாழ்க்கை முறை ஒன்றே அவருக்கு பெருங் குறையாக இருந்தது.
அவள் என்ன தீர்மானத்திலோ தன்னை அவன் பொருட்படுத்தாதது போலவே அவனது நடவடிக்கைகளை தானும் பொருட்படுத்தமல் தனி வாழ்க்கை நடத்தி வருகிறாள்.
இணைந்து கலந்து இரண்டு ஆத்மாக்கள் இருவேறு உலகங்களில் பிரிந்து கிடந்தாலும் அந்த அனுபவமே தாம்பத்யம் தான் இரண்டு ஆத்மாக்கள் சஙகமமில்லாமல் உடல்கள் என்னதான் ஒட்டிக் கலந்து உறவாடியபோதிலும் அந்த வாழ்வே ஒரு தனி வாழ்க்கைதான்.
அவ்விதம் ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்தும் கணவன் கூப்பிட்ட மாத்திரத்தில் ஒவ்வொரு விநாடியும் அழைப்பை எதிர் நோக்கிக் காத்திருந்தவள் போன்று ஓடிவந்து எதிர்நின்றும் அவன் விரும்புவதை விரும்பியவண்ணம் அளித்துப் பணிவிடை செய்தும் ஒரு ஹிந்து மனைவியின் பண்புகளோடு வாழ்க்கை நடத்தி வந்தாலும் அவளது வாழ்க்கை தனிமைப் பட்டுக் கிடப்பது போன்ற ஒரு அமைதியான சோகம் சீதாவின் விழிகளில் நிரந்தரமாகப் படிந்திருந்தது.
எத்தனையோ நாட்களில் இரவில் வெகுநேரம்வரை ஆண்களும் பெண்களுமாய் அந்த வீட்டின் மாடிப் பகுதியில் அவனோடு குழுமியிருந்து கும்மாளமடித்துக் கொண்டிருந்த நேரங்களில் சமையற்காரப் பாட்டி மனம் பொறுக்காமல் இப்படிக் கூட ஒரு கூத்து உண்டோ ?
என்று வியப்பது போல் பொருமியபோது வாழ்க்கையின் கோலங்களை விலகி நின்று ரசிக்கும் ஒரு ஞானியைப்போல் புன்முறுவல் காட்டிய தல்லாமல் ஒரு வார்த்தை பாட்டியோடு சேர்ந்து பேசியதில்லை சீதா.
அப்போது அழுக்கோடு அழுக்காய் அவனது கோட்டுப் பையில் நேற்று இரவு அந்த எவளோ ஒரு மிஸ் அவனிடம் கோடுத்திருந்த விசிட்டிங் கார்டை வைத்த நினைவு அதை வைக்கும்போது எந்த நிலையில் இருந்தானோ அதே நிலையில் தற்சமயம் இருக்கும் அவனுக்கு நினைவில் வந்தது.
வீணை ஒலியைத் தொடர்ந்து சீதாவும் சீதாவைத் தொடர்ந்து தனது அழுக்குகளும் அந்த அழுக்கில் ஒன்றாய் அந்த மிஸ்ஸின் விசிட்டிங் கார்டும் தனது நினைவுக்கு வந்ததையெண்ணித் தானே சிரித்துக் கொண்டான்.
மனைவியைக்கூட மணியடித்து அழைக்கும் பழக்கத்திற்குக் காரணம் அவன் எதை முன்னிட்டும் அந்த வீட்டின் கீழ்பகுதிக்கு பிரவேசிப்பதில்லை என்று தீர்மானம் செய்திருந்ததுதான்.
அதற்குக் காரணம் தனக்கு உடன்பாடில்லாவிட்டாலும் பிறர் உணர்ச்சிகளை மதிக்கும் நாகரிகம் அவனிடம் இருந்ததுதான் ஒரு முறை செருப்புக் காலோடும் சிகரெட்டுக் கையோடும் உள்ளே நுழைந்த பொழுது இந்திய நாகரிகமே ஒரு பெண்ணுருவில் வந்து எதிரில் நின்றது போல் அவள் மிகுந்த கோபத்தோடு அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி இது பூஜை அறை என்று கூறியது தான்.
ஐ யாம் ஸாரி என்று முனகிக்கொண்டே திரும்பி வந்த பிறகு இந்த இரண்டு வருஷக் காலத்தில் அவனை யாரும் அங்கே அழைத்ததுமில்லை அவன் போனதுமில்லை.
முகத்தில் ஒரு சுளிப்பு இருக்கவேண்டுமே புன்னகையோடு எதிரே நிற்கும் மனைவியை சிவந்த விழி திறந்து பார்த்துப் புன்னகை புரிந்தான் வாசு.
கேக்கும்போது தருவோம்னு பத்திரமா எடுத்து வைச்சேன் என்று அவனிடம் அவள் நீட்டிய அந்த விஸிட்டிங் கார்டை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு அவளை நோக்கித் தலைநிமிர்ந்து தாங்க்ஸ் .
மிஸ் சுகுணா இங்கிலீஷ் லெக்சரர் என்று பெண்கள் கல்லூரி ஒன்றின் பெயரையும் சேர்த்துப் படித்தபின் அதிலிருந்த அவள் வீட்டு டெலிபோன் எண்ணையிம் வாசித்துக் காட்டினாள் சீதா.
வழக்கம் போன்ற புன்னகையோடு எந்த விதத்திலும் பாதிக்கப்படாத உணர்ச்சிகளோடு அவள் நின்றிருப்பதைப் பார்த்த வாசுவுக்கு இவளால் எப்படி இவ்விதம் இருக்க முடிகிறது?
லயிப்பு இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் சட்டபூர்வமாய் இவள் என் மனைவி என்ற மூன்றாம் பட்சமான ஆனால் மிகவும் முரட்டுத் தனமான ஒரு பிடிப்பைப் பற்றி ஆராய்ந்துப் பார்த்தான்.
டீபாயின்மீது சதுரங்கப்பலகையில் இரண்டு தரப்பிலும் காய்களை அணிவகுத்து நிறுத்திவைத்தபின் அவள் காய்களைச் சரியாக அடுக்கிவைத்திறாளா?
காலேஜுலே ஏதோ திடீர்னு வேலை வந்துடுத்தாம் இப்ப உடனே வராளாம் என்று சொல்லிவிட்டு ஆட்டத்தைத் தொடர்வதற்காகச் சோபாவில் அமர்ந்தாள் சீதா.
இவள் தன்னைப்பற்றி என்னதான் நினைக்கிறாள் என்று அறியத் துடிக்கும் அவனது ஓர் ஆர்வத்திற்கு ஒன்றுமே நினைக்கவில்லை என்ற பதில் உகந்ததாய் இல்லை.
அப்படியொரு பதில் அவளிடமிருந்து வரும்பொழுது இவள் தன்னால் எப்படிப்பட்ட மறைவான துயரத்தை அனுபவித்து எவ்வளவு கொடிய மர்மமான பகைமையையும் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று அறிய முடிந்தது.
அப்படிக் கேட்கவேண்டுமென்ற ஓர் உணர்வுகூட அவளிடம் இல்லை என்று புரிந்து கொள்கையில் அதில் விளைகின்ற ஒரு சூன்யமான கசப்பான உணர்ச்சியை அவனால் விலக்கவும் முடியாமல் ஏற்கவும் முடியாமல் அவன் தவித்தான்.
உண்மையில் அந்த உணர்ச்சி அவனால் ஏற்க முடியாததாகவும் விலக்க முடியாததாகவும் அவனை முற்றுகையிட்டு விலகாமலும் சேராமலும் வியூகம் அமைத்திருந்தது.
என் இஷ்டப்படி நான் இருக்கிறதைப் பத்தி நீ கவலைப் படாமல் இருக்கிறதற்கு அர்த்தம் உன் இஷ்டப்படி நீ இருக்கணும்கிறத்துக்குத் தானே?
எழுந்து சென்று மேலும் ஒரு கிண்ணம் மது அருந்த எண்ணி எழுந்தான் பிறகு ஏனோ வேண்டாம் என்று முகத்துக்கு நேரே தானே கை வீசி அந்த எண்ணத்தை விரட்டிவிட்டு உட்கார்ந்தான் வாசு.
அவன் தன் நெஞ்சும் உடலும் பதைபதைக்க ஒவ்வொரு வீட்டின் முன்பும் நின்று அம்மா உங்க வீட்டிலே ஏதாவது கொழந்தை ஆம்பளைக் கொழந்தை பத்து வயசு இருக்கும் காக்கி நிசாரும் வெள்ளைச் சட்டையும் போட்டுக்கிட்டு... உண்டுங்களா?
ஏலே ஐயா இங்கே வா என்றதும் உள்ளிருந்து ஒரு பையன் ஓடி வந்து போலீஸ்காரனின் தலையைக் கண்டதும் நான் வரமாட்டேன் என்று பயந்து உள்ளே ஒளிந்து கொண்டான்.
தோ அங்கே ஓவர் பிரிட்ஜீகிட்ட லாரியிலே சிக்கி ஒரு பையன் போயிட்டாம்மா... அப்படியே மண்டெ செதறிப்போச்சம்மா... ஸ் என்று சொல்ல முடியாமல் சற்று நேரத்துக்கு முன் தன் பாபம் செய்த விழிகளால் கண்டதை எண்ணும்போதே போலீஸ்காரனின் உடம்பு சிலிர்த்தது.
அங்கிருந்து போகும்போது இந்தக் காலனியிலே இருக்கற புள்ளைதான்னு சொன்னாங்க... புள்ளைங்களை ஜாக்கிரதையாகப் பார்த்துக்குங்கம்மா என்று சொல்லிவிட்டு அடுத்த வீட்டின் முன் நின்று ஒரு பெரிய சோகத்தை எதிர்நோக்கித் தவிக்கும் தனது நெஞ்சை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டே அம்மா உங்க வீட்டிலே ஏதாவது கொழந்தை... என்று ஆரம்பித்தான் போலீஸ்காரன்.
அம்மா நீ புண்ணியவதி என்று அந்தப் பெறாதவளை எண்ணி மனத்துள் பெருமைப்பட்டவாறே பெற்று வளர்த்து இன்று தெருவிலே ரத்தமும் சதையுமாய்த் தன் செல்வத்தைச் சூறையிட்டுவிட்ட குழந்தைக்குரிய பாவியைத் தேடிச் சென்றான் போலீஸ்காரன்.
எப்படி இருந்த போதிலும் இந்தக் காலனிக்குள் ஏதோ ஒரு வீட்டில் யாரோ ஒரு தாயின் இதயத்தில் அந்த டைம்பாம் நேரம் வந்ததும் வெடித்துச் சிதறத்தான் போகிறது என்ற நினைப்பு வந்ததும் போலீஸ்காரன் தயங்கி நின்று திரும்பிப் போய்விடலாமா என்று யோசித்தான்.
அந்தச் சோகத்தைத் தன்னால் தாங்க இயலாது என்ற நினைப்பிலேயே அந்தக் காட்சி அவன் மனத்தில் உருவாகி உடம்பும் முகமும் வேர்த்து நாக்கு உலர்ந்தது.
ஒரு வீட்டின் திண்ணைமேல் உஸ் என்ற ஆஸ்வாசப் பெருமூச்சுடன் உட்கார்ந்து தொப்பியைக் கழற்றி கர்ச்சிப்பால் முகத்தையும் கழுத்தையும் துடைத்துக் கொண்டான்.
ஐயோ அது தாயில்லாக் குழந்தையாய் இருக்கக் கூடாதா ஒருத்தி பத்து மாசம் சுமந்து பெத்த குழந்தையை இப்படிக் கேள்வி முறையில்லாம எடுத்துக்கக் கடவுளுக்குத்தான் என்ன நியாயம்?..
அந்தக் கடவுளே பத்து மாசம் சொமந்து பெத்திருந்தாத் தெரியும்... எப்படித்தான் தாங்கப் போவுதோ அந்தப் பெத்த வயிறு... மனுசன் சாகறது பெரிய சோகமில்லே அதைப் பாத்து மத்தவங்க துடிக்கிற கோலமிருக்கே... அட கடவுளே ஊரிலே தான் ஒவ்வொருத்தியும் ஒண்ணுக்குப் பத்து பெத்து வெச்சி இருக்காளே ஒண்ணு போனாத்தான் என்ன?
பெறாத என்னாலேயே பிள்ளைப் பாசம்ன்னா என்னான்னு தெரியாத என்னாலேயே யாருதோ போச்சி நமக்கென்னான்னு இருக்க முடியாத மனுஷ மனசுக்கு தன்னோடதே போச்சின்னா?
நேரமும் காலமும் வந்து கெடப்பாக் கெடந்து போனாலும் பரவாயில்லே... இப்படித் திடீர்க் கொள்ளையிலே அள்ளிக் குடுக்கப் பெத்த மனசு தாங்குமா?
ஐயோன்னு ஒரே அலறல்லே அவ உசிரே போயிடுமே அடத் தெய்வமே சாவுன்னு ஒண்ணு இருக்கும்போது பாசம்னு ஒண்ணையும் ஏன்டாப்பா உண்டாக்கினே?...
கொஞ்ச நாழிக்கு முன்னே சிட்டுக்குருவி மாதிரி ஒரே சந்தோஷமா பறந்து திரிஞ்சி ஓடிக்கிட்டிருந்தானே... கையிலே ஐஸ்கிரீம் குச்சியைப் புடிச்சுக்கிட்டு ஓடியாந்தான்.
நான் தான் பாவி பாத்துகிட்டு நிக்கறனே... அது நடக்கப்போவுதுன்னு தெரியுது... விதிதான் என் கையைக் காலை வாயையெல்லாம் கட்டிக் கண்ணை மட்டும் தெறக்கவச்சி எவ்வளவு கோரமான விளையாட்டை நடத்திக் காட்டிடுச்சி?...
ஊஹீம் அதுக்குள்ளே வந்திடுச்சே சாவு போற உசிரு ஐஸ்கிரீமுக்காக இல்லே தவியா தவிச்சிருக்கும் சாவுலே இருக்கற கோரமே அதுதான்.
இன்னும் இவ்வளவு நாழிதான்னு முன்னெச்சரிக்கை கொடுத்து வந்திச்சின்னா மனுசன் சந்தோஷமாச் செத்திடுவானே அது பொறுக்குமா அந்தக் கொலைகாரத் தெய்வத்துக்கு?
ஆமா... இருக்கும்போது எவ்வளவு அனுபவிச்சாலும் சாகும்போது கெடைக்கப் போறது ஒரு ஏமாத்தம் தான்... ஐயோ.. என்ன வாழ்க்கை அந்த மாதிரி தான் அன்னிக்கி ஒரு நாளு டேசன்லே ஒரு சிட்டுக்குருவி கீச்கீச்னு கத்திக்கிட்டு பொட்டையோட ஒரே சேட்டை பண்ணிக்கிட்டுத் திரியறப்பெல்லாம் இனிஸீபெக்டரு ஐயா கூட வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டு இருப்பாரு... பொட்டைமேலே ஆண் குருவி திடீர்னு எங்கிருந்தோ விசுக்குனு பறந்து வந்து தாவி ஏறினப்போ அந்தக் கழுதை காச்மூச்னு கத்திக்கிட்டு எதிர்ச் சுவத்திலே இருந்த ஒரு பொந்திலே போயி உக்காந்துக்கிட்டுக் கிரீச் கிரீச்னு ஏக்கம் காட்டிச்சி... அந்த ஆணுக்கு ஏமாந்த வெறியிலே படபடன்னு நெஞ்சி அடிச்சிக்குது.
விருட்னு ஒரு பாய்ச்சல் பாஞ்சுது ஆணு... நானும் இனிஸீபெக்டரும் நடக்கப் போற காரியத்தைப் பாக்கறதுக்குத் தயாராத் திரும்பினோம் இனிஸீபெக்டரு என்னைப் பாத்துக் கண்ணைச் சிமிட்டினாரு.
கடகட... கடகடன்னு சாவோட சிரிப்பு மாதிரி அந்தப் பழைய காலத்து பேன் சுத்திக்கிட்டு இருக்குது... ம்... போயிடுச்சு ஐயா... நீ சொன்னியே இப்ப எல்லா உசிருங்களூக்கும் உள்ளதுதான்னு... சாவைப் பத்தி தானே சொன்னே?
ஆனா அந்தப் பொட்டை எதையோ எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த அந்தப் பொட்டைக் குருவி தவிச்ச தவிப்பு இருக்கே... ஐயோ ஐயோ.. அப்பத்தான் தோணிச்சு கடவுள் ரொம்பக் கேவலமான கொலைகாரன்.
குழந்தை கையிலேருந்து விழுந்த ஐஸ்கிரீம் கரையறதுக்குள்ளே உசிர் கரைஞ்சு போயிடுச்சே... மனசு என்னென்னவோ எண்ணியெண்ணித் தவிக்கத் திண்ணையிலேயே வெகு நேரம் உட்கார்ந்திருந்த போலீஸ்காரன் ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்தான்.
கழற்றி வைத்திருந்த தொப்பியைத் தலையில் வைத்துக் கொண்டு நிமிரும்போது பார்வை அகஸ்மாத்தாக அந்த வீட்டுக்குள் திரும்பியபோது ஒரு பெண் இளம் பெண் குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்தவாறே உட்கார்ந்திருந்தாள்.
அவனுக்கு அப்புறம் ரெண்டு பொறந்து செத்துப் போச்சு... இது நாலாம் பேறு... பள்ளிக் கூடத்திலே காக்கி நிசாரும் வெள்ளைச் சட்டையும் போடணும்னு சொல்லி இருக்காங்கன்னு உசிரை வாங்கி நேத்திக்குத் தச்சிக் குடுத்தப்பறம்தான் ரெண்டு நாளாப் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போறான்... எதுக்கு இதெல்லாம் கேக்கிறீங்க...?
வாலுத்தனம் அதிகமாப் போச்சு... சொன்ன பேச்சைக் கேக்கறதில்லே... காத்தாலே ஐஸ்கிரீம் வாங்க அரையணா குடுன்னு உசிரை வாங்கினான்.
என்ன கொட்டம் என்ன கொட்டம் எனக்கு வெச்சிச் சமாளிக்க முடியல்லே... வந்த ஆத்திரத்திலே அப்படியே ஒழிஞ்சு போ திரும்பி வராதேன்னு திட்டினேன்... போலீஸ்காரன் இடைமறித்து ஐயையோ அப்படி நீ சொல்லி இருக்கக் கூடாதும்மா... கூடாது என்று தலையைக் குனிந்து கண்ணீரை மறைத்துக் கொண்டான்.
பிறகு சற்றே மெளனத்துக்குப் பின் ஒரு செருமலுடன் எனக்கென்ன என் கடமையைச் செய்கிறேன் என்ற தீர்மானத்தோடு தலையை நிமிர்த்தி கலங்குகின்ற கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு இமை விளிம்பில் கண்ணீர் கசியச் சிலைபோல் ஒரு வினாடி நின்றான்.
அவன் இதயமே இறுகி துருவேறிய உணர்ச்சிக் கரகரப்புடன் உதட்டிலிருந்து வார்த்தைகள் வெளிவந்தன ஓவர் பிரிட்ஜீகிட்டே லாரியிலே அடிபட்டு ஒரு பையன் செத்துக் கிடக்கான்.
பாலருந்தும் குழந்தையை மார்புற இறுகத் தழுவிக்கொண்டு வெறிகொண்டவள்போல் அந்தத் தாயார் வீதியில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறாள்... இன்னும் ஒரு தெருவு தாண்டிப் போகணுமே... என்ற பதைபதைப்புடன் கைக்குழந்தையை இடுப்பில் இடுக்கிக் கொண்டு மேல் துகில் விலகி ஒற்றை முலை வெளித்தெரிய தன் உணர்வு இழந்து தாய்மை உணர்வின் வெறிகொண்டு பாய்ந்து பாய்ந்து ஓடி வருகிறாள் அவள்.
விபத்து நடந்த இடத்தை வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு எதிரில் வரும் கூட்டம் தாய்மையின் சொரூபமாக இவள் வருவதைக் கண்டு திரும்பி இவளைப்பின் தொடர்ந்து செல்கிறது... என்னா ஆச்சு?
செய்தித்தாள் விவகாரம்போல் ஒருவர் கேட்ட கேள்விக்கு மேம்போக்காய் ஒருவர் பதில் சொல்கிறார் லாரிக்காரனுங்களுக்குக் கண்ணுமண்ணு தெரியுதா?...
அவனுங்களை வெச்சி மேலே ஏத்தணும் லாரியை என்கிறார் ஒரு மனுநீதிச் சோழன் பரம்பரை வீதியின் மறுகோடியில் அந்தப் போலீஸ்காரன் ஓடி வருகிறான்.
இடுப்புப் பிள்ளையுடன் ஓடோ டி வந்து கடைசித் தெருவையும் தாண்டி விபத்து நடந்த தெருவுக்குள் நுழைந்தபோது கூட்டத்தின் நடுவே இருந்து ஒருத்தி தரையில் விழுந்து புரண்ட கோலத்துடன் இரு கைகளையும் வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி அட கடவுளே.. உனக்குக் கண்ணில்லையா?
அருகில் வந்து நின்ற போலீஸ்காரனிடம் ஐயா அது எம் பையன் இல்லே... வேற யாரோ ஐயா.. அது என் பையன் இல்லே... என்று கண்களை மூடித் தெய்வத்தை நினைத்துக் கரம் கூப்பினாள்.
அதோ காய்கறிப் பை கீழே விழுந்து சிதறிக் கிடக்கிறதே அடிப் பாவி... உனக்கேன்டி தலையெழுத்து என்று முனகினாலும் போலீஸ்காரனால் பொங்கிவரும் அழுகையை அடக்கமுடியாமல் குழந்தை மாதிரி விம்மி விம்மி அழுதான்.
இருவது வருசமா நாம்ப எவ்வளவு தவமாத்தமிருந்து வரமா வரங் கேட்டும் குடுக்காத அந்தக் கண்ணவிஞ்ச தெய்வம் இப்படி அநியாயமா ஒரு வைரப் பொதையலே வாரி எறைச்சு இருக்கே... என்று கதறினாள்.
போலீஸ்காரனின் கண்கள் இறந்தது தன் குழந்தையல்ல என்று தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொண்டு அதோ வேடிக்கை பார்க்கும் உணர்ச்சியில் வருகிறாளே அந்தப் பரிதாபகரமான தாயை வெறித்தன.
அடுத்து அங்கே நிகழப்போகும் ஒரு கொடிய சோகத்தைக் காண விரும்பாமல் தன் மனைவிக்கும் அதைக் காட்ட விரும்பாமல் அவளை வீட்டுக்கு அழைத்துப் போக அவன் கரத்தைப் பற்றித் தூக்கினான்.
பாவி ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக் கொஞ்சறத்துக்குத்தான் பாக்கியம் செய்யாத மலடி ஆயிட்டேன் செத்துப்போன ஒரு குழந்தைக்கு அழக்கூட எனக்குச் சொந்தமில்லையா?
அந்தத் தெருக்கோடியில் உள்ள தன் வீட்டருகே மனைவியை அழைத்து வரும்போது தூரத்தில் விபத்து நடந்த இடத்திலிருந்து அந்த டைம்பாம் வெடித்தது போலீஸ்காரன் காதுகளை மூடிக் கொண்டான்.
ஐயோ என் ராசா என்று காலனியில் ஒலித்த அதே குரல் வீதியே அதிர வெடித்தெழுந்தபோது தன் பிடியிலிருந்து திமிறியோட முயன்ற மனைவியை இரு கைகளிலும் ஏந்தித் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான் போலீஸ்காரன்.
திடீரெனத் திரும்பிப் பார்த்த போலீஸ்காரன் வாசலிலும் சன்னல் புறத்திலிருந்தும் கும்பல் கூடி நிற்பதைப் பார்த்து எழுந்து போய்க் கதவைப் படீர் படீர் என்று அறைந்து சாத்தினான்.
பெட்டி மேல் பெட்டியாக அடுக்கி வைத்துத் துணியாலும் கயிற்றாலும் இறுக்கி இறுக்கி மூட்டையைக் கட்டிக் கொண்டே பக்கத்திலிருந்த ஒரு நாட்டுப்புறவாசியிடம் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார் மாந்திரீகர்.
எல்லாரும் நல்லாருக்கணூம்னு நெனைக்கிறான் பாரூ... அவனே மந்திரேம் மாயம் பில்லீ சூனீயம் பேய் பிசாசூ ... ஒண்ணும் ஒரு நாசுக்கில்லாத வார்த்தையைக் கூறித் தன் கருத்துக்கு அழுத்தம் தந்து செய்ய முடியாது...இத்தெ மனசிலே வெச்சுக்க... துட்டூக்கோசரம்...வவுத்துக்காக அக்குரமம் பண்ணறது நம்ம தொயில் இல்லே... எதுவோ தமாஷீக்குத்தான் மந்திரேம் மாயமெல்லாம்... தொயில் மருந்தூ குடுக்கறது... ஆனா மருந்து செய்யறதுக்குத் துட்டூ ஓணும்பா... இந்த மருந்தூ தெருவிலே வெளையுதூன்னு நெனைச்சிக்கீனியா?...
அபுரூபமான மூலிகைங்க... வேருங்க... மஸ்தான சரக்குங்க... எல்லாம் சேத்து உடம்பே கசக்கிப் பாடு பட்டு செய்யறது இந்த மருந்தூ... நோவு வந்துட்டா துட்டெப் பார்க்கலாமா?...
வர் ரூபா வர் ரூபாவா இருவது ஊசி போட்டுக்கினு நோவை வெச்சிக்கினு இருக்கறாங்க... பத்து ரூவா பத்து ரூவாவா ரெண்டு ஊசி போட்டுக்கினா நோவு ஓடுது... அத்தெ நென்சிப் பார்க்கறதில்லே... அந்தக் காலத்திலே தொரைங்களுக்கு நவாப்புங்களுக்கெல்லாம் மருந்தூ குடுத்து வித்தெ காமிச்சி மெடல் வாங்கி இருக்கேன்... செட்டீ நாட்டுப் பக்கமெல்லாம் போயிருக்கேன்.
அப்பல்லாம் வெள்ளைக்கார தொரைங்க அள்ளிக் குடுப்பானுங்க... எண்ணீக் குடுக்கற பயக்கமே கெடையாது... இப்பத்தான் நம்ம மாதிரி தாடி வெச்சிக்கினு கால்லே செருப்பூ இல்லாமெ வெள்ளைக்கார தொரைங்க பிச்சேக்காரனுங்க மாதிரி இங்கே சுத்தறானுங்க... இங்கே அவர் குறிப்பிடுவது நாமெல்லாம் ஹிப்பீஸ் என்று சொல்கிறோமே அவர்களை.
நாம்பள் செகந்தரபாத் பூனா பம்பாய் கான்பூர் எல்லாம் சுத்தினவன்தான்... அந்தக் காலத்திலே ரெண்டு கோழி இருவது ரொட்டி துண்ணுவேன்... இப்பத்தான் சோத்துக்கே தாளம் போடுது... அடே அதிக்கென்னா... அதி வர் காலம் இதி வர் காலம்... ஆனா மருந்து அன்னக்கிம் இதான்... இன்னக்கிம் அதான்... வித்தேகூட அப்பிடித்தான்.
எதிக்கோசரம் ஆண்டவனை தியானம் பண்ணூ சொல்றேன்... ஆண்டவனுக்கு அதினாலே எதினாச்சும் லாபம் வருதூ... இல்லேடா இல்லே உனுக்குத்தான் லாபம் வருது.
கெட்ட விசயங்களை நெனைக்கிறதுக்கு நீ யோசனை பண்ணமாட்டே... ஆண்டவனை நெனைச்சிக்கடான்னா மேலேயும் கீயேயும் பார்த்துக்கினு யோசனை பண்றே... எல்லாத்துக்கும் நல்ல மனஸ் ஓணும்... சரிப்பா... நாயி ஆவுது... வெயிலு பட பேஜாரா கீது... சைதாப்பேட்டைக்குப் போவணும்... நா வரேம்பா.
கெட்ட மனஸ் ஷைத்தான்.. என்ற ஒரு சூத்திரத்தைப் பல தடவை திருப்பிச் சொன்னார் அந்த மூட்டை கட்டியான பிறகு சில வினாடிகள் கண்களை மூடி மார்புக்கு நேரே இரு கைகளையும் ஏந்தி சிறிது கடவுளைத் தியானம் செய்த பிறகு காவடி மாதிரி ஒரு கம்பின் இரு முனைகளிலும் மூட்டையைக் கட்டித் தொங்க விட்டுத் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு எழுபது வயதுக்கு மேலான பாபா தெம்புடன் நடக்க ஆரம்பித்தார்.
நான் காஞ்சிப் பெரியவாளிடமும் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரிடமும் பைபிளிலும் நீதி நூல்களிலும் பயில்கிற ஞானத்தையே இந்த நடைபாதைப் பெரியவர் தன்னிடம் வந்து கூடுகிறவர்களுக்கு உபதேசம் செய்வதைக் கண்டேன்.
யூதர்களையும் ஜிப்ஸிகளையும் கம்யூனிஸ்டுகளையும் ஏன் ஜெர்மானியர்கள் அல்லாத அனைவரையுமே நர வேட்டையாடி மலை மலையாய்ப் பிணக் குவியல்களைக் குவித்த நாஜி ராணுவமே அந்த ஒருவரின் பைத்தியத்திற்கு ஆட்பட்டது.
அன்றைய ஜெர்மனியில் அடால்ப் ஹிட்லருக்குப் பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது என்று ஆராய்ந்து கண்ட வைத்திய நிபுணர்களும் அதை வெளியே சொல்ல அஞ்சினர்.
ஒரு தனி மனிதனின் பைத்தியக்காரத்தனம் அவனது அதிகார பீடத்தால் அவனது சமுதாய அந்தஸ்தால் அவனது தேசியத் தலைமையால் ஒரு தேசத்தின் ஒரு காலத்தின் பைத்தியக்காரத்தனமாயிற்று.
முன்பு ஒருமுறை எனது ஸைக்கியாட்ரிஸ்ட் நண்பரிடம் நான் கேட்டேனே அந்தக் கேள்வியையும் அவரது பதிலையும் மீண்டும் இங்கே நினைவுபடுத்திக் கொள்வோம்.
எண்ணிக்கையில் எவ்வளவு அதிகரித்தாலும் அவர்கள் ஒன்றிணைந்த பலமாக ஆக முடியாது... ஏனெனில் தனித்தனி நியாயங்களும் தனித்தனி நடைமுறைகளும் கொண்ட அவர்கள் சிதறுண்டு போன உலகங்கள்.
ஹிட்லரைப் பற்றிய நாஜி ராணுவத்தைப் பற்றிய இந்த உதாரணம் நமது ஸைக்கியாட்ரிஸ்ட் நண்பரின் கூற்றுக்கு முரணாயிருக்கிறதே என்று தோன்றுகிறதல்லவா?
நாஜி ராணுவத்தைச் சேர்ந்த அனைவருக்கும் அவர்களது பைத்தியக்காரத்தனத்தால் உலகமே பாதிக்கப்பட்டிருப்பினும் கூட பைத்தியம் என்ற நோய் முற்றாகப் பிடித்து விட்டது என்று மருத்துவ சாஸ்திரம் சொல்லவில்லை.
வக்கரிப்பு என்கிற மன நோய்க்கு ஆளான ஒருவனை ஒரு ஜன சமூகமே சர்வ வல்லமை பொருந்திய தலைவனாக ஏற்றுக் கொண்ட பைத்தியக்காரத்தனம் என்ற அறியாமையினால் அல்லது தெய்வத்துக்கு நிகரான சர்வ வல்லமை பொருந்திய ஒரு தலைவனுக்குப் பைத்தியம் என்ற நோய் பிடித்த பிறகும் அதைப் புரிந்து கொள்ளாத ஒரு ஜன சமூகத்தின் பைத்தியக்காரத்தனம் என்கிற அறியாமையினால்தான் அந்தக் காரியங்கள் நடந்தேறின என்று புரிந்து கொண்டால் எனது ஸைக்கியாட்ரிஸ்ட் நண்பரின் கூற்றுக்கு இந்த உதாரணம் முரணல்ல என்பது தெளிவாகும்.
ஒரு பைத்தியக்காரனின் மூளைக்கோளாறு அவனுக்கு இருக்கும் அந்தஸ்தாலும் அவன் மீது பிறருக்கு இருக்கும் மதிப்பு மரியாதைகளினாலும் பல காலம் மறைந்திருக்கலாம்.
அதே காரணத்தினாலேயே ஒரு மன நோயாளியின் மீது அறியாமல் வைத்திருக்கும் மதிப்பு மரியாதைகளின் காரணமாக அவனது நோய் மற்றவர்களையும் பாதிக்கிறது.
இந்த விதமாக ஒரு குடும்பத் தலைவனுக்கு ஏற்பட்ட மனநோய் ஒரு குடும்பத்தையே பாதித்த சம்பவத்தை எனது ஸைக்கியாட்ரிஸ்ட் நண்பர் விளக்கிக் கூறினார்.
அவரது இளைய சகோதரரும் மனைவியும் ஆபிஸ் சிப்பந்திகளும் மற்றும் அவருடைய தாட்சண்யத்துக்காக அவர் அழைப்பைத் தட்ட முடியாமல் அங்கு வந்து மாட்டிக் கொண்டவர்களும் அவருடன் சேர்ந்து அவரவர் பக்தியின் அளவிற்கேற்ப பகவான் நாமத்தைப் பூஜித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.
பக்தியினால் ஒருவன் அமர நிலை எய்தலாம் என்றும் எல்லா உயிர்களிலும் நானே இருக்கிறேன் என்பதுவும் வைஷ்ணவர்களுக்கு மிகவும் உடன்பாடான கொள்கை.
நுழைந்தவன் எவனாயிருந்தாலும் அடியேன் தாஸானுதாஸன் என்று தன்னை அறிமுகம் செய்துகொண்டு அவன் காலில் சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து கும்பிடுவார் ஆபிஸர்.
ஒரு நாளைக்கு ஆறு மணி நேரம் என்றிருந்த பஜனை பன்னிரண்டு மணி நேரம் இருபத்து நாலு மணி நேரம் என்று வளர்ந்து இரண்டு சூரிய உதயங்களையும் அஸ்தமனங்களையும் கூடத் தாண்டுகிற அளவுக்கு எல்லை மீறிய போது பக்தருக்கு ஆபிசிலிருந்து அழைப்பு வந்தது.
ஆபிசரின் மனைவியும் தம்பியும் அவரை ஒரு சிம்மாசனம் போன்ற நாற்காலியில் உட்கார வைத்து கும்மி அடிப்பது போல் சுற்றிச் சுற்றி வந்து அவர் முகத்திற்கு எதிரே வர நேரும்போதெல்லாம் ஒருமுறை வணங்கி எழுந்து அவரை தெய்வ நிலைக்கு உயர்த்திக் கொண்டிருந்தனர்.
சிலையாய் அமர்ந்திருந்தார் இராமர் பட்டாபிஷேக பாணியில் அபயஹஸ்தம் காட்டி... கையிலே கோதண்டமும் காலடியில் ஹனுமானும்தான் இல்லை போங்கள் இராமரின் கொலு மண்டபத்திற்குச் சென்று மிகுந்த பணிவுடன் கைகட்டி வாய் பொத்தி அண்ணா என்று அழைத்தார்.
ஐயையோ என்று ஒரு அலறலுடன் மனுஷன் ஓட்டம் எடுத்திருக்கிறார் பாருங்கள்... நேரே போலீஸ் ஸ்டேஷனில் போய்த்தான் நின்றிருக்கிறார்.
எப்படிப்பட்ட குடும்பம் எப்படிப்பட்ட வீழ்ச்சி அடைந்து விட்டது... பக்தியின் பெயரால் பகவானின் பெயரால் அந்தக் குடும்பத்தின் சொத்துக்கள் யாவும் சூறையாடப்பட்டு விட்டன.
படித்தவர் செல்வாக்கு மிகுந்தவர் அரசாங்க உத்தியோகஸ்தர் என்ற மதிப்புகளெல்லாம் பக்தி என்பதன் பெயரால் அவருக்கு ஏற்படும் தெய்வ சந்நதம் ஒருவித ஹிஸ்டீரியா என்று எவருமே சந்தேகிக்க இடமில்லாமல் செய்துவிட்டன.
அந்தப் புருஷன் தன்னை ராமனாக உணர ஆரம்பித்த பிறகு எல்லா விதங்களிலும் அவனது ஆளுகைக்கு உட்பட்ட அவளுக்குத் தானும் சீதையாக மாறுவதற்கு கசக்குமா என்ன?
தாளமும் இசையும் ஆவேசக் குரல்களும் சேருகின்ற போது ஏற்படும் பரவசத்தின் உச்ச கட்டத்தில் விளைகின்ற ஆனந்தம் குடிவெறி மாதிரி ஒரு தடவைக்கு ஒரு தடவை மிகுதியான அளவில் இந்தப் பக்தர்களுக்கு தேவைப்படுகிறது.
சில வாரங்களில் ஆபிசரின் மனைவியும் சகோதரரும் சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டு குணம் அடைந்து சாதாரண மனிதர்களாக வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்து விட்டனர்.
எதோ பெரிய திட்டத்தோடு இங்குவந்து யாத்திரை செய்தீர்கள் ஆனால் கடைசியில் இங்கிருந்து ஓடும்படிதான் நேர்ந்ததுஎன்றும் பினராயி பேசினார்.
சென்னையில் கேட்கும் திறனற்ற மாற்றுத்திறனாளி சிறுமிக்கு நடந்த பாலியல் வன்கொடுமை சம்பவம் தமிழகம் மட்டுமல்லால் இந்தியா முழுவதுமே அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
இந்நிலையில் மத்திய அரசின் மூத்த வழக்கறிஞரான என்.ரமேஷ்ஐ அரசு சிறப்பு வழக்கறிஞராக நியமித்து தமிழக உள்துறை அரசாணை பிறப்பித்துள்ளது.
டேய் நேரம் ஆச்சு சீக்கரம் கிளம்பு இந்த வேலைலயாவது சேரப் பாரு நீதி நியாயம்னு பேசி இந்த வாட்டியும் கோட்ட விற்றதா என்ற அம்மாவின் அர்ச்சனைகள் கேட்டவுடன் சட்டை பொத்தானை சரி செய்து கொண்டு தன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தான் அருண்.
அருணுக்கு அறிவும் ஆற்றலும் போதவில்லை என்றில்லை குருட்டு உலகத்தை பற்றிய படிப்பினை போதவில்லை .காந்தியின் படத்தினை அவன் சுவர்களில் மட்டுமே காண்கிறான்.
பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னர் அருணின் அப்பா இறந்த போது இன்ஜினியரிங் படித்துக் கொண்டிருந்த அவனுக்கும் சுமித்ராவுக்கும் எல்லாமே அவர்கள் அம்மா தான்.
ப்ளீஸ்மா எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது இப்போவே வேணும் சொல்லி பக்கதுல போய் இடுப்ப புடிச்சிட்டு அம்மா முகத்த பாத்தேன் ஆசையா.
அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவா காலு முட்டி தொடை அப்புறம் அவ முடியில்லாத கூதி மேடு வளவளப்பான வயிறு அதுல அழமான தொப்புள் அதுக்கு மேல பெரிய இளநீர் குலைய தொங்க விட்ட மாதிரி ரெண்டு முலைங்க நடுவில திராட்ச சைசுல நான் டெய்லி சப்புற முலை காம்புன்னு என் கண்ணுக்கு விருந்து கொடுத்தது.
அம்மா அதோட நிக்கல அவா கழுத்து வர தூக்கிட்டு உள்ள போய் பால் குடிச்சிக்கோ ன்னு சொல்லி என்ன உள்ள தள்ளி அவா நைட்டிய என் மேல தூக்கி போட்டா.
டேய் விஷ்வா நீ குடிக்க குடிக்க அம்மாவுக்கு பால் ஓவரா சுரக்குதுடா நைட்டெல்லாம் தூங்க முடியல பேசாம அம்மா நைட்டு அப்பா தூங்கினதும் உன் ரூமுக்கு வந்து பால் கொடுகட்டா ன்னு கேட்டா.
அம்மா என்ன ஆசையா பாத்துடே ஒரு கையாள அவா முலை காம்ப புடிச்சி எனக்கு ஊட்டிடே இன்னொரு கையாள என் தலைய தடவி கொடுத்துட்டு எனக்கு பால் கொடுத்துட்டு இருந்தா.