sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அதனை முன்னத்தால் அறிந்த பரணர் இடை மறித்து மயில் பனிக்குமென அருள்கொண்டு படாம் நல்கிய பேக யாங்கள் பசித்து வந்தோம் இல்லை எம்மாற் புரக்கப்படும் சுற்றமும் எம்பால் இல்லை நீ அறஞ் செய்தல்வேண்டும் அருளறத்தை விரும்பும் அண்ணலாகிய நீ அதனால் இன்றிரவே புறப்பட்டுத் தேரேறிச் சென்று அவளுடைய அருந்துயரைக் களைவாயாக இதுவே யாம் நின்னை இரந்து பெறும் பரிசில் என்று இப் உரை மடத்தகை மாமயில் பனிக்கும் என்று அருளி மெல்லிய தகைமையையுடைய கரிய மயில் குளிரால் நடுங்கு மென்று அருள் செய்து படாஅம் ஈத்த படாம் கொடுத்த கெடாஅ நல் இசை அழியாத நல்ல புகழினையுடைய கடாஅ யானைக் கலிமான் பேக மதம்பட்ட யானையையும் மனம் செருக்கிய குதிரையையுமுடைய பேக பசித்தும் வாரேம் யாம் பசித்தும் வருவே மல்லேம் பாரமும் இலம் எம்மாற் பரிக்கப்படும் சுற்றமு முடையேமல்லேம் களங்கனி யன்ன கருங்கோட்டுச் சீறி யாழ் களாப்பழம்போன்ற கரிய கோட்டையுடைய சிறிய யாழை நயம் புரிந் துறையுநர் இசையின்பத்தை விரும்பி யுறைவார் நடுங்கப் பண்ணி அவ்விசை யின்பத்தால் தலையசைத்துக் கொண்டாடும்படி வாசித்து அறம் செய்தீமோ அறத்தைச் செய்வாயாக அருள் வெய்யோய் என அருளை விரும்புவோ யென இஃது யாம் இரந்த பரிசில் இது நின்பால் யாம் இரந்த பரிசில் அஃது அஃதாவது இருளின் இற்றை யிரவின்கண் இன மணி நெடுந் தேர் ஏறி இனமாகிய மணியையுடைய உயர்ந்த தேரை ஏறிப் போய்இன்னாது உறைவி காண்டற்கு இன்னாதாக உறைகின்றவள் அரும் படர்களைமே பொறுத்தற்கரிய நினைவாலுண்டாகிய நோயைத் தீர்ப்பாயாக எறு.
மடத்தகை மாமயில் பனிக்கும் என்றருளிப் படாஅ மீத்த கெடா நல்லிசைக் கடாஅ யானைக் கலிமான் பேக என்ற கருத்து இவ்வாறு ஒரு காரணமின்றியும் அருள் பண்ணுகின்ற நின்னால் வருந்துகின்ற இவட்கு அருளா தொழிதல் தகாதென்பதாம்.
இனி அருள் வெய்யோய் யாம் இரந்த பரிசில் அறஞ்செய்ய வேண்டுமென்று கூறுமிது அவ் வறந்தான் யாதென்று கேட்பின் நின்பால் அருள் பெறாமையின் இன்னாதுறைவி அரும் படரை நீ சென்று களைதல் அதனைச் செய்வாயாக வெனக் கூட்டி யுரைப்பினு மமையும்.
தம்மாற் காதலிக்கப்பட்டாரைத் தலையளித்தல் தலைவர்கட்கு அறமாதலால் காதலியாகிய கண்ணகிக்குத் தலையளி செய்க என்பார் அறஞ் செய்தீமோ என்றார்.
அந்நாளில் சேர மன்னருள் தகடூரெறிந்த பெருஞ்சேரலிரும் பொறையைப் பாடி அவன் தந்த நாட்டரசைத் தான் மேற்கொள்ளாது அவனையே மேற்கொண்டு ஆட்சி புரியுமாறு இரந்து பின்னின்று வண் புகழ் பெற்று விளங்கின சான்றோர் அரிசில்கிழார் என்பவர்.
அதனை பொறைய நின் வளனு மாண்மையும் கைவண்மையும் மாந்த ரளவிறந்தனவெனப் பன்னாள் யான் சென்றுரைப்பவுந் தேறார் பிறரும் சான்றோர் உரைப்பத் தெளிகுவர் கொல்லென ஆங்குமதி மருளக் காண்குவல் யாங் குரைப்பே னென வருந்துவல் யானேபதிற்.
போரிற் புண்பட்ட வீரனை மகளிர் புண்ணுக்கு மருந்தும் செவிக்கும் உள்ளத்துக்கும் இனிய இசையும் வழங்கி யோம்பும் திறனும் புண்பட்டு விழும் வீரனைச் சான்றோர் பாராட்டுங்கால் அவன் நாணத்தால் தலையிறைஞ்சும் பண்பும் பிறவும் மிக்க சுவையமைய இவராற் பாடப்பட்டுள்ளன.
இவ்வண்ணம் நல்லிசைப் புலமையால் சிறப்புற்று விளங்கும் அரிசில்கிழார்க்குப் பெரும்பேகன் கண்ணகியாரைத் துறந்து புறத்தொழுகும் செயல் செவிப்புலனாயிற்று.
அவனும் இவர்க்குப் பெரும் பரிசில் நல்கினன் அவர் என்னை நயந்து பரிசில் நல்குவையாயின் யான் வேண்டும் பரிசில் ஈதன்று நீ அருளாமையால் அருந்துயருழக்கும் அரிவை நின் அருட் பேற்றால் தன் கூந்தலை முடித்துப் பூச்சூடுமாறு நின் தேரும் குதிரையும் பூட்டுற்று அவள் மனைக்குச் செல்லுதல் வேண்டும் இதுவே யான் வேண்டும் பரிசில்என்ற கருத்தமைந்த இப்பாட்டைப் பாடியுள்ளார்.
உரை அன்ன வாக அத்தன்மையவாக நின் அருங்கல வெறுக்கை அவை நின்னால் தரப்பட்ட பெறுதற்கரிய ஆபரணமும் செல்வமுமாகிய அவை பெறல் வேண்டேம் பெறுதலை விரும்பேம் அடுபோர்ப் பேக கொல்லும் போரையுடைய பேக சீறி யாழ் செவ்வழி பண்ணி சிறிய யாழைச் செவ்வழியாகப்பண்ணி வாசித்து நின் வன்புல நன்னாடு பாட நினது வலிய நிலமாகிய நல்ல மலைநாட்டைப் பாட என்னை நயந்து பரிசில் நல்குவை யாயின் என்னைக் காதலித்துப் பரிசில் தருகுவையாயின் குருசில் தலைவனே நீ நல்காமையின் நீ அருளாமையால் நைவரச் சாஅய் கண்டார் இரங்க மெலிந்து அருந் துயர் உழக்கும் நின் திருந்திழை அரிவை அரிய துயரத்தான் வருந்தும் உன்னுடைய திருந்திய அணியையுடைய அரிவையது கலிமயிற் கலாவம் கால்குவித் தன்ன ஒலிமென் கூந்தல் தழைத்த மயிலினது பீலியைக் காலொன்றக் குவித்தாற்போன்ற தழைத்த மெல்லிய கூந்தற்கண்ணே கமழ் புகை கொளீஇ மணம் கமழும் புகையைக் கொள்ளுவித்து தண் கமழ் கோதை புனைய குளிர்ந்த மணங் கமழும் மாலையைச் சூட வண்புரி நெடுந் தேர் நின் மா பூண்க வளவிய செலவையுடைய உயர்ந்த தேரை நின் குதிரைகள் பூண்பனவாக எறு.
நின் அரிவைக் குண்டாகிய துயரத்தை அவள் வாய்திறற் துரையாதே மெய்யே நன்கு புலப்படுமாறு மெலிந்து காட்டுகிற தென்பார் நைவரச் சாஅய் என்றும் அது நீ அருளாமையால் வந்ததென்பார் நல்காமையின்என்றும் கூறினார்.
அவனுக்குத் தம்மைப் பற்றி வருத்தும் வறுமைத் துன்பத்தையும் தாம் பிரிந்துறைதலின் தம்முடைய மனைவியார் எய்தும் வருத்தத்தையும் தெரிவித்தார்.
அவர் அவன்மேல் பதிற்றுப்பத்துட் காணப்படும் ஒன்பதாம் பத்தைப் பாடினர் அவனும் அதனை வியந்து மகிழ்ந்தேற்று மருளில்லார்க்கு மருளக் கொடுக்கவென்று உவகையின் முப்பத்தீராயிரம் காணங் கொடுத்து அவர் அறியாமை ஊரும் மனையும் வளமிகப் படைத்து ஏரும் இன்பமும் இயல்வரப் பரப்பி எண்ணற் காகா அருங்கல வெறுக்கையொடு பன்னூறாயிரம் பாற்படவகுத்துக் காப்பு மறம் விட்டான் என்ப.
ஆனால் இவரோ ஒரு பாணன் கூறும் கூற்றில் வைத்து நெருநல் யாம் போந்து யாழிசைத்துச் செவ்வழிப் பண்ணைப் பாடக் கேட்டு ஒருபாற் கண்ணீரும் கம்பலையுமாய் நின்று ஒரு தனிமகள் தன் மையிருங் கூந்தல் மண்ணுதலும் பூச்சூடலுமின்றி வருந்தக் கண்டேன்.
அவள் தன் கூந்தலை மண்ணிப் பூச்சூடி மகிழுமாறு நீ அவளை யருளுதல் வேண்டும் ஆவியர் குடித் தோன்றலாகிய நீ அது செய்தலே எமக்குத் தரும் பரிசிலாம்என்ற பொருளமைய இப் பாட்டைப் பாடினார்.
உரை கன் முறை அருவிப் பன்மலை நீந்தி கன்முழைக்க ணின்று விழும் அருவியையுடைய பல மலைகளை அரிதிற் கழித்து சீறி யாழ் செவ்வழி பண்ணி வந்ததை சிறிய யாழைச் செவ்வழி யென்னும் பண்ணை வாசிக்கும்படியாகப் பண்ணி வாசித்து வந்ததற்கு கார் வான் இன்னுறை கார்காலத்து மழையினது இனிய துளி வீழ்கின்ற ஓசையை தமியள் கேளா தமியளாகக் கேட்டு நெருநல் நேற்று ஒரு சிறைப் புலம்பு கொண்டுறையும் ஒருபக்கத்துத் தனிமைகொண்டிருந்த அரி மதர் மழைக்கண் அம்மா அரிவை அரிபரந்த மதர்த்த குளிர்ச்சியையுடைய கண்ணினையும் அழகிய மாமை நிறத்தினையு முடைய அந்த அரிவையது நெய்யொடு துறந்த மையிருங் கூந்தல் நெய்யாற் றுறக்கப்பட்ட மைபோலும் கரிய மயிரை மண்ணுறு மணியின் மாசற மண்ணி ஒப்பிமிடப்பட்ட நீலமணியினும் மாசறக் கழுவி புது மலர் கஞல செவ்வி மலர் நெருங்கும் பரிசு இன்று பெயரின் இன்று வருவையாயின் அது மன் அதுவாகும் எம் பரிசில் எம்முடைய பரிசில் ஆவியர் கோவே ஆவியருடைய வேந்தே எறு.
காதலன்புடைய மனைவியும் கணவனுமாயினார் பிரிந்திருப்பின் இருவரையும் ஒன்றுபடுத்தி வாழ்வு இனிது நடாத்தப் பண்ணுதல் சான்றோர்க்குச் சால்பென்பது சொல்லிய கிளவி அறிவர்க்கும் உரிய தொல்.
இவ்வள்ளல்கள் ஈகையாகிய செந்நுகத்தைப் பூண்டு தமிழுலகத்தைத் தாங்கினரென இடைக்கழி நாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனார் கூறுவர்.
இவன் அருள் நிறைந்த வுள்ளமுடையனாய் இரவலர் வறுமைத் துயர் போக்கும் வீரனாய் விளங்கினமையின் இவனைச் சான்றோர் பெரிதும் பேணிப் பாராட்டினர்.
இவனது இக் கண்டீர நாடு மலை நாடாதலின் இவனை நளிமலை நாடன் நள்ளியென்று பாராட்டுவர்.இவனது கொடைநலத்தைப் பெரிதும் நுகர்ந்தவர் வன்பரணரென்னும் சான்றோராவர்.
இனி இப்பாட்டின்கண் வன்பரணர் நள்ளியை யடைந்து அவனது விறலையும் கொடையையும் பாராட்ட அவன் சான்றீர் நீவிர் கூறும் நலம் பலவும் என்பால் உளவோ என ஐயுறுகின்றேனென்ற குறிப்புப்படச் சில நல்லுரை வழங்கினனாக பீடில்லாத வேந்தரை அவர் செய்யாதவற்றைச் செய்ததாகப் பொய் புனைந் துரைத்தற் கேதுவாகும் வறுமை நின் கொடையால் எம்பால் இல்லையாதலின் எமது நாக்கு ஒருவரையும் அவர் செய்யாதன கூறிப் பாராட்டற்கு அறியாதுஎன்று அவற்கு விடையிறுத்துள்ளார்.
உரை மிசை கறங்கு அருவிய உச்சிக்கணின்றும் ஆலித் திழிதரும் அருவியினையுடைய பிறங்கு மலை நள்ளி உயர்ந்த மலையையுடைய நள்ளி நின் அசைவில் நோன்றாள் நசை வளன் ஏத்தி நினது தளர்ச்சியில்லாத வலிய முயற்சியானாய நச்சப்படும் செல்வத்தை வாழ்த்தி நாடொறு நன்கலம் களிற்றொடு கொணர்ந்து நாடொறும் நல்ல அணிகலத்தைக் களிற்றொடு கொணர்ந்து கூடு விளங்கு வியன் நகர் நெற்கூடு விளங்கும் அகலிய நகரின்கண் இருந்து முற்று பரிசில் அளிப்ப சூழ்ந்திருந்த பரிசிலர்க்கு அளித்து விடுவதால் பீடில் மன்னர்ப் புகழ்ச்சி வேண்டி பிறர்க் கீயும் பெருமையில்லாத அரசரைப் புகழும் புகழ்ச்சியை விரும்பி செய்யா கூறிக் கிளத்தல் எய்யா தாகின்று அவ்வரசர் செய்யாதனவற்றைச் சொல்லி அவர் குணங்களைக் கூறுதலை அறியாததாயிற்று எம் சிறு செந் நா எம்முடைய சிறிய செவ்விய நா எறு.
நள்ளி நீ பரிசில் முற்றளித்தலால் எம் சிறு செந்நா நின் நசைவளனேத்தி மன்னரைப் புகழ்ச்சிவேண்டிக் கிளத்தல் எய்யாதாகின்று எனக் கூட்டுக.
நின்னை யேத்தி நீ தரும் நன்கலமும் களிறும் கொணர்ந்து தம்மை முற்றும் இரவலர்க்குப் பரிசிலர் அளித்தலால் என வுரைப்பினும் அமையு மென்பார் நின்னசை.........அமையும்என்றார்.
கண்டீரக் கோப்பெரு நள்ளியின் பரிசில் பெற்று விருந்துண்டு மகிழ்ந்திருக்கும் கூட்டத்தே ஒருகால் ஒரு சிறு நிகழ்ச்சி தோன்றிற்று.
அவருள் பாடற்குரிய பாணர் காலையில் இசைத்தற்குரிய மருதப் பண்ணையும் மாலையிற் பாடற்குரிய செவ்வழிப் பண்ணையும் முறை மயங்கி முறையே மாலையிலும் காலையிலும் தவறிப் பாடினர்.
அது குறித்து வியப்புற்ற நள்ளி அவர்க்குத் தலைமை தாங்கும் வன்பரணரை வினவினனாக அவர் வித்தகம் பட நள்ளி காலையில் மருதமும் மாலையிற்செவ்வழியும் பாடுதல் வரலாற்று முறை நீ அவர்க்கு வறுமை புலனாகா வண்ணம் வேண்டுவன நிரம்ப வளித்து ஓம்புதலால் அம்முறைமையினை மறந்தனர்என்ற கருத்தை இப் பாட்டின்கண் அமைத்துப் பாடியுள்ளார்.
உரை நள்ளி வாழி நள்ளி வாழ்வாயாக நள்ளி நள்ளென் மாலை நள்ளென்னும் ஓசையையுடைய மாலைப்பொழுதின்கண் மருதம் பண்ணி மருத மென்கின்ற பண்ணை வாசித்து காலை காலைப் பொழுதின்கண் கைவழி மருங்கிற் செவ்வழிப் பண்ணி கைவழியாகிய யாழின்கண் செவ்வழி யென்னும் பண்ணை வாசித்து வரவு எமர் மறந்தனர் வரலாற்று முறைமையை எம்முடைய பாணர் சாதியிலுள்ளார் மறந்தார் அது அவ்வாறு மறந்தது நீ புரவுக் கடன் பூண்ட வண்மையான் நீ கொடுத்து ஓம்புதலைக் கடனாக மேற்கொண்ட வண்மையான் எறு.
நள்ளியால் அளிக்கப்பட்ட பாணர் இசை மரபை மறந்து செவ்வழியைக் காலையிலும் மருதத்தை மாலையிலும் முறைபிறழ்ந் திசைக்கின்றனர் என்பார் மாலை மருதம் பண்ணிக் காலைக் கைவழி மருங்கிற் செவ்வழி பண்ணி இசைநூன் முறையை மறந்தனர் என்றார்.
இப் பாட்டின்கண் தாம் முதன்முதலாக அவனைக் கண்டதும் அவன் தலையளி செய்ததும் சான்றோர்க் குரைப்பாராய் வறுமையுற்று வருந்திய யான் இரவலர் சுற்றத்துடனே புறப்பட்டு நள்ளியினது கண்டீர நாட்டுக்குப் பல கல்லும் கானமும் கடந்து சென்றேன்.
மான் கணத்தை வேட்டம் புரிந்து அவற்றின் குருதி தோய்ந்து சிவந்த கழற்காலும் மணி விளங்கும் சென்னியுமுடைய செல்வத் தோன்ற லொருவன் எம்பால் போந்து எம் வருத்த முற்றும் எம் முகநோக்கித் தேர்ந்து கொண்டானாக அவனைக் கண்டு எழுந்த என்னைக் கைகவித்திருக்கச்செய்து தன்னொடு போந்து காட்டிடத்தே பரந்திருந்த வில்லுடைய இளையர் திரும்பப் போதருமுன் தன் கையிலிருந்த தீக்கடை கோலால் தீ மூட்டிக் கானிடைக் கொன்ற விலங்கின் ஊனைக் காய்ச்சி எம்மை யுண்பித்தான்.
உண்டு பசிதீர்ந்த யாங்கள் மலைச்சாரலில் ஒழுகிய அருவிநீரைப் பருகி அயர்வு நீங்கினேமாக எம்பால் வீறு பொருந்திய நன்கலம் வேறில்லை யாம் காட்டு நாட்டிடத்தேம்என்று மொழிந்து தன் மார்பிற் பூண்டிருந்த முத்தாரத்தையும ் முன்கையிலணிந்திருந்த கடகத்தையும் தந்தான் யாங்கள் அவன் வள்ளன்மையை வியந்து ஐய நீவிர் யார்?
பின்னர் யாங்கள் வழியில் பிறமக்கள் தம்முட் பேசிக்கொண்ட சொற்களால் இவ்வாறு அருள்செய்த வள்ளல் தோட்டிமலைக்குரிய கன்மலைநாடனான கண்டீரக் கோப் பெருநள்ளி யெனத் தெரிந்து தெளிந்தேம்என்று கூறியுள்ளார்.
உரை கூதிர்ப் பருந்தின் இருஞ் சிறகன்ன கூதிர்காலத்துப் பருந்தினது கரிய சிறகை யொத்த பாறிய சிதாரேன் துணியாகிய சீரையை யுடையேனாய் பலவு முதல் பொருந்தி பலாவடியைப் பொருந்தி தன்னும் உள்ளேன் தன்னையும் நினையேனாய் பிறிது புலம் படர்ந்த வேற்றுநாட்டின்கட் சென்ற உயங்கு படர் வருத்தமும் உலைவும் நோக்கி எனது ஓய்ந்த செலவானுளதாகிய வருத்தத்தினையும் மிடியையும் பார்த்து மான் கணம் தொலைச்சிய குருதியங் கழற்கால் மானினது திரளைத் தொலைத்த குருதி தோய்ந்த அழகிய வீரக்கழலினையுடைய காலினையும் வான் கதிர்த் திருமணி விளங்கும் சென்னி வாலிய ஒளியையுடைய அழகிய நீலமணி விளங்கும் உச்சியையுமுடைய செல்வத் தோன்றல் செல்வத்தையுடைய தலைவனாகிய ஓர் வல்வில் வேட்டுவன் ஒரு வலிய வில்லினையுடைய வேட்டுவன் தொழுதனென் எழுவேற் கைகவித்து இரீஇ தன்னை யஞ்சலி பண்ணினேனா யெழுந்திருப்பேனைக் கைகவித்திருத்தி இழுதின் அன்ன வால் நிணக் கொழுங் குறை நெய்யிழுதுபோன்ற வெள்ளிய நிணத்தையுடைய கொழுவிய தடியை கானதர் மயங்கிய இளையர் காட்டுவழியின்கண் வழிமயங்கிப் போகிய இளையர் தாம் வல்லே வந்தெய்தா அளவை தாம் விரைய வந்து பொருந்துவதற்கு முன்னே ஓய்யெனகடிதாக தான் ஞெலி தீயின் விரைவனன் சுட்டு தான் கடைந்த தீயான் விரைந்து சுட்டு நின் இரும் பேர் ஒக்கலொடு தின்ம் எனத் தருதலின் நினது மிகப் பெரிய சுற்றத்துடனே தின்மி னென்று தருதலான் அமிழ்தின் மிசைந்து காய் பசி நீங்கி அதனை யாங்கள் அமிழ்துபோலத்தின்று சுடுகின்ற பசி தீர்ந்ததாக நன் மரன் நளிய நறுந் தண் சாரல் கல் மிசை அருவி தண்ணெனப் பருகி நல்ல மரச்செறிவையுடைய நறிய குளிர்ந்த மலைச் சாரற்கண் மலையுச்சியினின்றும் வீழ்ந்த அருவிநீரைக் குளிரக் குடித்து விடுத்தல் தொடங்கினேனாக விடைக்கொள்ளத் தொடங்கினேனாக வல்லே விரைய வந்து பெறுதற்கரிய வீறுசால் நன்கலம் பெறுதற்கரிய பெருமை யமைந்த நல்ல அணிகலங்கள் தருதற்கு பிறிதொன்றில்லை காட்டு நாட்டேம் என வேறொன்றில்லை யாம் காட்டு நாட்டின் கண்ணேம் எனச் சொல்லி மார்பிற் பூண்ட வயங்கு காழ் ஆரம் தனது மார்பிற் பூணப்பட்ட விளங்கிய முத்து வடங்களையுடைய ஆரத்தை மடை செறி முன் கைக் கடகமொடு ஈத்தனன் கொளுத்துச் செறிந்த முன்கைக் கணிந்த கடகத்துடனே தந்தனன் எந்நாடோ என நாடும் சொல்லான் நும்முடைய நாடு எந் நாடோ என்று கேட்ப நாடும் சொல்லிற்றிலன் யாரீரோ எனப் பேரும் சொல்லான் நீர் யாரெனக் கேட்பப் பெயரும் சொல்லிற்றிலன் பிறர்பிறர் கூற வழிக் கேட்டிசின் அவன் நாடும் பெயரும் பிறர் பிறர் வழியின் கண்ணே சொல்லக்கேட்டேன் யான் இரும்பு புனைந் தியற்றாப் பெரும் பெயர்த் தோட்டி இரும்பாற் புனைந்து செய்யப்படாத மிக்க புழையுடைய தோட்டியாகிய அம் மலை காக்கும் அம் மலையைக் காக்கும் அணி நெடுங் குன்றின் அழகிய பெரியபக்கமலையினையும் பளிங்கு வகுத்தன்ன தீ நீர் பளிங்கை வகுத்தாற்போன்ற வெளிய நிறத்தையுடைய இனிய நீரையுமுடைய நளிமலை நாடன் நள்ளி அவன் என பெரிய மலைநாட்டையுடைய நள்ளி அவன் என எறு.
செல்வத் தோன்றலைக் கண்டு தொழுதற்கெழுந்த என்னை வருத்தமும் உலைவும் நோக்கி அருள் கொண்டு எழாவாறு தடுத்து இருக்கச் செய்தான் என நள்ளியின் அன்பு நலத்தைக் கைகவித் திரீஇ யென்பதனால் தோற்றுவித்தார்.
பல்வேறிடங்களிற் சிதறிச் சென்றிருந்த இளையர் வந்து தொக்க வழி தன் பெயரும் வரவும் வெளிப்படுமெனக் கருதி இளையர் வல்லே வந்தெய்தா அளவைஎன்றார்.
நன்கலம் கடகமொடு ஈந்தான் பசித்துயர் போக்கி நன்கலம் ஈந்தானைப் பெயரும் நாடும் கூறுமாறு கேட்டேன் எனக்கு அவற்றை யவன் கூறிற்றிலன் என்பார் அவனது செல்வப் பணிவுடைமையின் சிறப்புப் புலப்பட எந்நாடோ வென நாடுஞ் சொல்லான் யாரீரோ வெனப் பேருஞ் சொல்லான்என்றார்.
முன்னிலைக்குரிய இசின் கேட்டிசின் எனத் தன்மைக்கண் வந்தது இகுமுஞ் சின்னும் ஏனை யிடத்தொடுந் தகுநிலை யுடைய என்மனார் புலவர்தொல்.
இவன் நாட்டில் மனைக்கிழவன் சேட்புலம் சென்றிருப்பினும் மனைக்கிழமை பூண்ட மகளிர் தம் தகுதிக்கேற்பனவற்றை இரவலர்க் கீந்து இசை வளர்ப்பர் அதனால் இக் கண்டீரக் கோவைப் புல்லினேன்.
ஒருகால் குடக்கோ இளஞ்சேர லிரும்பொறை சோழ பாண்டிய ரொடு கூடிப் பொருத விச்சிக்கோவை வென்று வீழ்த்தினா னெனப் பதிற்றுப்பத்திலுள்ள ஒன்பதாம் பத்தின் பதிகம் கூறுகிறது.
இவர் புலமை சிறந்து மேம்படுங்கால் வறுமையுற்றுக் கோடைமலைத் தலைவனும் பண்ணி யென்பாற்குப் பின் வந்தோனுமாகிய கடிய நெடு வேட்டுவ னென்னும் செல்வனைக் கண்டு பரிசில் கேட்ப அவன் பரிசில் நீட்டித்தான் பின்னர் அவர் சேரமான் ஒருவனால் பல்பிடுங்கப்பட்ட மூவனென்பான் பாலும் பரிசில் பெறாது வருந்திச் சென்றார்.
முடிவில் முதிரமலைக்குரிய குமண வள்ளலைக் காட்டிற் கண்டு பாடி அவன் தலைதருவான் வாளீய அதுபெற்றுச் சென்று இளங்குமணனைக் கண்டு வாளைக் காட்டி இருவரையும் பண்டுபோல் அன்புகொள்ளச் செய்து சிறப்புற்றார்.
இவர் காதலர்ப் பிரிதலினும் கொடிது இன்மையது இளிவு என்பதும் ஆடவன் ஒருவன் போர் செய்யுந் திறத்தை அவன் மனைவிக்குக் கூறுவதும் மிக்க சுவையுடையனவாகும்.
இளங்கண்டீரக் கோவும் இளவிச்சிக் கோவும் ஒருங்கிருந்தவழிச் சென்ற பெருந்தலைச் சாத்தனார் இளங்கண்டீரக் கோவைப் புல்லி இளவிச்சிக் கோவைப் புல்லாராக என்னை என்செயப் புல்லீராயினீ ரென அவர் பாடியது.
உரை பண்டும் பண்டும் பாடுநர் உவப்ப முன்பேயும் முன்பேயும் பாடுவார் விரும்ப விண் தோய் சிமைய விறல் வரைக்கவாஅன் விசும்பைப் பொருந்திய உச்சியையுடைய சிறந்த மலைப்பக்கத்து சேட் புலம் கிழவன் படரின் நெடுந்தூரத்தே தம் கணவன் செல்லின் இழை யணிந்து ஆபரணத்தை யணிந்து புன்றலை மடப் பிடி புல்லிய தலையையுடைய மெல்லிய பிடியை பரிசிலாக பரிசிலாகக் கொண்டு பெண்டிரும் தம் பதம் கொடுக்கும் அவர் பெண்டிரும் தம் தரத்திலே பரிசில் கொடுக்கும் வண் புகழ்க் கண்டீரக் கோனாகலின் வள்ளிய புகழையுடைய கண்டீரக் கோனாதலாலே நன்றும் யான் முயங்கல் ஆன்றிசின் பெரிதும் யான் தழுவிக்கொள்ளுதலை யமைந்தேன் பொலம் தேர் நன்னன் மருகன் அன்றியும் பொன்னாற் செய்யப்பட்ட தேரினையுடைய நன்னன் மரபினுள்ளாயாத லன்றியும் நீயும் முயங்கற்கு ஒத்தனை மன் நீயும் தழுவுதற்குப் பொருந்தினாய் ஆயினும் வயங்கு மொழிப் பாடுநர்க்கு அடைத்த கதவின் விளங்கும் மொழியையுடைய பாடுவார்க்கு அடைத்த கதவு காரணமாக ஆடு மழை அணங்கு சால் அடுக்கம் பொழியும் இயங்கும் முகில் தெய்வமமைந்த அரைமலைக் கண்ணே சொரியும் மணங் கமழ் மால் வரை எமர் வரைந்தனர் நுமது மணநாறும் உயர்ந்த மலையை எம் முள்ளார் பாடுதலை நீக்கினார் ஆதலான் முயங்கிற்றிலேன் எறு.
மனைக்கிழவன் சேட்புலம் சென்றால் மனைக்கிழத்தி தன் தகுதிக்கேற்ப வழங்குவ வழங்கிக் குடிப்புகழைப் பேணுதல் கற்பு மாண்பாதலின் பெண்டிரும் தம் பதம் கொடுக்கும்என்றார்.
வாளா நன்னன் என்றமையின் பெண் கொலைபுரிந்த நன்னனென்று கொண்டு தழுவாமைக்கு அந்நனன் மருகனாதல் காரணமாகக் கொண்டுரைப்பவரும் உண்டென்றார்.
அம்மலை ஓரிக்குரியதாயினும் அதனால் அவர்கள் முள்ளூர் மன்னனாகிய காரி யென்பானுக்கும் இந்த வல் வில் ஓர்க்கும் பகைமை தோற்றுவித்து அதுவே வழியாக அக் கொல்லியைக் காரி யென்பான் கைப்பற்றித் தமக் களித்துவிட வேண்டுமென ஏற்பாடு செய்து கொண்டனர்.
முடிவில் முள்ளூர் மன்னனான காரி ஓரியைக் கொன்று அவனது கொல்லிமலையைத் தான் முன்பு செய்துகொண்ட ஏற்பாட்டிற்கியையச் சேரர்க் களித்தான்.
ஓரியைக் கொன்று சிறப்புற்ற காரி பின்னர்த் தன் பகைவர் நாட்டிற் புகுந்த காலை ஆண்டெழுந்த ஆரவாரம் பெரிதாயிற்றென்பார் கபிலர் பழவிறல் ஓரிக்கொன்ற வொருபெருந்திருவிற் காரி புக்க நேரார் புலம்போல் கல்லென்றன்றால் நற்.
இவற்குப் பல ஆண்டுகட்குப் பின்னர்த் தோன்றிய இடைக் கழிநாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனாரும் பெருஞ்சித்திரனாரும் வள்ளல்கள் வரிசையுள் வைத்து இவனைப் பாடியுள்ளனர்.
இவருள் வன்பரணர் கொல்லி மலையைச் சார்ந்த சுரத்திடத்தே பாண் சுற்றத்தோடு சென்றுகொண்டிருக்கையில் வேட்டங் காரணமாக ஆங்கு வந்திருந்த வல்வி லோரியைக் கண்டு பரிசில் பெற்ற திறத்தை இப்பாட்டின்கட் குறித்திருக்கின்றார்.
உடனே அவன் தனது வலிய வில்லில் அம்பு தொடுத்து யானைமேல் எய்தான் அஃது அவ் யானையை வீழ்த்தி அற்றம் நோக்கி நின்ற புலியின் அகன்ற வாயுள் தைத்து ஊடுருவிச் சென்று கொன்று வழியில் நின்ற கலைமானை மடித்து அண்மையிலிருந்து காட்டுப் பன்றியை வீழ்த்தி அதன் அயலிருந்த புற்றிற்கிடந்த உடும்பின் உடலிற் றைப்புண்டு வீழ்ந்தது.
இதனைக் கண்டு பெருவியப்புற்ற வன்பரணர் இத்துணைச் சிறப்பமைந்த வில்லாளனாகிய இவன் ஒரு செல்வத் தோன்றலா மென எண்ணி தன் பாண்சுற்றத்துடனே அவனை வணங்கித் தலைவன் திரு முன் பாடற்கமைந்த இருபத்தொரு பாடற்றுறையும் பாடி நிற்ப அவன் தானெய்த மானின் தசையையும் மதுவையும் தன் மலையிற் கிடைக்கும் பொன்னையும் தந்து சிறப்பித் தனுப்பினான் என இப்பாட்டிற் கூறுகின்றார்.
உரை வேழம் வீழ்த்த விழுத் தொடைப் பகழி ஆனையைக் கொன்று வீழ்த்த சிறந்த தொடையையுடைய அம்பு பேழ் வாய் உழுவையைப் பெரும் பிறிது உறீஇ பெரிய வாயையுடைய புலியை இறந்துபாட்டை யுறுவித்து புழல் தலைப் புகர்க் கலை உருட்டி துளை பொருந்திய கோட்டை யுடைத்தாகிய தலையினையுடைய புள்ளிமான் கலையை யுருட்டி உரல் தலைக்கேழற் பன்றி வீழ உரல்போலுந் தலையையுடைய கேழலாகிய பன்றியை வீழச் செய்து அயலாது அதற்கு அயலதாகிய ஆழல் புற்றத்து உடும்பில் செற்றும் ஆழ்தலையுடைய புற்றின்கட் கிடக்கின்ற உடும்பின்கட் சென்று செறியும் வல்வில் வேட்டம் வளம்படுத் திருந்தோன் வல் வில்லா லுண்டாய வேட்டத்தை வென்றிப் படுத்தி யிருந்தவன் புகழ் சால் சிறப்பின் அம்பு புகழமைந்த சிறப்பினையுடைய அம்பு மிகத்திளைக்கும் கொலைவன் யார்கொலோ கொலைவன் ஏத் தொழிலிலே மிகச் சென்றுறுதற்குக் காரணமாகிய கொலைவன் யாரோ தான் கொலைவன் மற்று இவன் விலைவன் போலான் மற்று இவன் விலை யேதுவாகக் கொன்றானாகமட்டான் வெறுக்கை நன்கு உடையன் செல்வத்தை மிக வுடையனாயிருந்தான் ஆரம் தாழ்ந்த அம் பகட்டு மார்பின் சந்தனம் பூசிப் புலர்த்திய அழகிய பரந்த மார்பினையுடைய சாரல் அருவிப் பய மலைக் கிழவன் சாரற்கண்ணே அருவியையுடைய பயன் படு மலைக்குத் தலைவனாகிய ஓரி கொல்லோ அல்லன் கொல்லோ ஓரியோஅல்லனோதான் அவனாகத் தகும் பாடுவல் விறலி ஓர் வண்ணம் யான் பாடுவேன் விறலி ஒருவண்ணம் நீரும் முழா மண் அமைமின் நீங்களும் முழாவின்கண்ணே மார்ச்சனையையிடுமின் யாழ் பண் நிறுமின் யாழிலே பண்ணை நிறுத்துமின் கண் விடு தூம்பின் களிற்று உயிர் தொடுமின் கண்திறக்கப்பட்ட தூம்பாகிய களிற்றினது கைபோலும் வடிவையுடைய பெரு வங்கியத்தை இசையுங்கோள் எல்லரி தொடுமின் சல்லியை வாசியுமின் ஆகுளி தொடுமின் சிறுபறையை அறையுங்கோள் பதலை ஒரு கண்பையென இயக்குமின் பதலையில் ஒரு முகத்தை மெல்லெனக் கொட்டுமின் மதலை மாக் கோல் வலம் தம்மின் என்று சொல்லுபு குறுகி கரிய கோலைக் கையின் கண்ணே தாருங்கோள் என்று சொல்லி யணுகி இறைவனாகலின் மூவேழ் துறையும் முறையுளிக் கழிப்பி தலைவனாதலாலேஇருபத்தொரு பாடல் துறையையும் முறையாற் பாடி முடித்து கோ எனப் பெயரிய காலை பின்னர்க் கோவே யென்று அவன் பெயர் கூறிய காலத்து ஆங்கு அது தன் பெயராகலின் நாணி அவ்விடத்து அவ் வார்த்தை தன் பெயராதலால் நாணி மற்று பின்னை யாம் நாட்டிடன் நாட்டிடன் வருதும் யாங்கள் நாட்டிடந்தோறும் நாட்டிடந்தோறும் சென்று வருவேம் ஈங்கு ஓர் வேட்டுவர் இல்லை நின் ஒப்போர் என இவ்விடத்து ஒரு வேட்டுவரும் இல்லை நின்னை யொப்போர் என வேட்டது மொழியவும் விடாஅன் யாம்விரும்பியது கூறவும் அதற்குக் காலந் தாரானாய் வேட்டத்தில் தான் உயிர் செகுத்த மான் நிணப் புழுக்கோடு வேட்டையின்கண் தான் எய்த மானினது நிணத்தையுடைய தசையினது புழுக்குடனே ஆன் உருக்கன்ன வேரியை நல்கி ஆவின் நெய்யை யுருக்கினாற் போன்ற மதுவைத் தந்து தன் மலைப் பிறந்த தாவில் நன் பொன் பன்மணிக் குவையொடும் விரைஇ தன்னுடைய மலையின்கட் பிறந்த வலியில்லாத நல்ல பொன்னைப் பல மணித் திரளுடனே கலந்து கொண்ம் எனச் சுரத்திடை நல்கியோன் இதனைக் கொண்மின் எனச் சொல்லிச் சுரத்திடத்தே எமக்குத் தந்தான் விடர்ச் சிமை ஒருங்கிருங் கொல்லிப் பொருநன் முழையையுடைத்தாகிய உச்சியையுடைய உயர்ந்த பெரிய கொல்லிக்குத் தலைவன் ஓம்பா ஈகை விறல் வெய்யோன் பாதுகாவாத வண்மையினையுடைய வென்றியை விரும்புவோன் எறு.
மூவேழ் துறையு மென்றது வலிவு மெலிவு சமமென்னும் மூன்று தானத்திலும் ஒவ்வொன்று ஏழு தானம் முடித்துப் பாடும் பாடற் றுறையை அன்றி இருபத்தொரு நரம்பால் தொடுக்கப்படும் பேரியாழ் எனினுமமையும்.
கொல்லிப் பொருநனாகிய விறல் வெய்யோன் கோவெனப் பெயரிய காலை அது தன் பெயராகலின் நாணி வேட்டது மொழியவும் விடானாய் நல்கியோ னெனக் கூட்டுக.
இதனை விடுத்த ஓரியை வல் வில் வேட்டுவன்என்றார் ஒரு தொடையில் புலியைக் கொன்று மானையுருட்டி பன்றியை வீழ்த்தி உடும்பிற் சென்று செறிதலின்.
மதலை மாக்கோல் கைவலம் தம்மின்என்பதன் உரையில் நமது பிறப்புணர்த்தும் கரிய கோல்என அச்சுப் பிரதியிற் காணப்படும் பகுதி சில ஏடுகளில் இல்லை.
தம்முன்நிற்போன் வல்விலோரி யென்பதை அறியாராயினும் தாம் வந்திருப்பது அவனது நாடும் காடுமா மென்பதை யறிந்திருத்தலின் அவன் பெயரைக் கோவென்ற சொல்லால் சுட்டி யுரைத்ததை கோவெனப் பெயரிய காலைஎன்றார்.
தன்பாற் பேரன்பு கொண்டு தனது புகழைத் தன் முன் பாடிய பரிசிலரை வெறிது விடுத்தல் விழுப்ப மன்றென ஓரி மானிணமும் தேனும் பொன்னும் மணியும் கொடுத்தானென்றார்.
வன்பரணரைத் தலைவராகக்கொண்ட பாணர்சுற்றம் ஒருகால் தமக்குரிய பாடுதலும் ஆடுதலும் ஆகிய செயல்களைச் செய்யாது சோம்பியிருந்தது.
அதுகண்ட சான்றோர் சிலர் வியப்புற்று வன்பரணரை வினவினாராக அவர்கட்கு அவர் என்பாண் சுற்றத்தார் கொல்லிப் பொருநனாகிய வல்வி லோரியைக் காணச் சென்றனர் அவர்கட்கு அவன் பொன்னரி மாலையும் பிற கலன்களும் களிறுகளும் நல்கிச் சிறப்பித்தான் அவன்பாற் பெற்ற பெருவளத்தால் அவர் பசி யறியாராயினர் அதனால் அவர் தமக்குரிய பாடலும் ஆடலும் மறந்தொழிந்தனர்என இப்பாட்டின்கட் குறித்துரைக்கின்றார்.
உரை மழை யணி குன்றத்துக் கிழவன் முகில் சூழ்ந்த மலைக்குத் தலைவன் நாளும் இழையணி யானை இரப்போரக்கு ஈயும் நாடோறும் பட்டமுதலாகிய பூண்களை யணிந்த யானையை இரப்போர்க்குக் கொடுக்கும் சுடர் விடு பசும் பூண் சூர்ப்பு அமை முன் கை கதிர் விடுகின்ற பசும்பொன்னாற் செய்த அணியினையும் வளைந்த கடகமமைந்த முன் கையினையுமுடைய அடுபோர் ஆனா ஆதன் ஓரி கொல்லும் போர் அமையாத ஆதனோரியது மாரி வண் கொடை காணிய மழைபோலும் வள்ளிய கொடையைக் காண்டற்கு நன்றும் சென்றது எம் கண்ணுளங் கடும்பு மிகவும் சென்றது எம்முடைய கூத்தச் சுற்றம் பனி நீர்ப் பூவா மணிமிடை குவளை குளிர்ந்த நீரின்கட் பூவாத மணிமிடைந்த குவளைப் பூவை வால் நார்த் தொடுத்த கண்ணியும் வெள்ளிய நாரால் தொடுக்கப்பட்ட பொன்னரி மாலையினையும் கலனும் பிற அணிகலங்களையும் யானை இனத்தொடு பெற்றனர் நீங்கி யானை யணிகளுடனே பெற்றனராய் நீங்கி பசியா ராகல் மாறுகொல் பசியாராகலானே கொல்லோதான் விசி பிணிக் கூடுகொள் இன்னியம் கறங்க வாரால் வலித்துப் பிணிக்கப்பட்ட பல கருவியும் தொகுதி கொண்ட இனிய இயங்கள் ஒலிப்ப ஆடலும் ஒல்லார் தம் பாடலும் மறந்து அச்சுற்றத்தார் ஆடுதலு மாட்டாராயினார் தமது பாடுதலையும் மறந்து சூர்ப்புடையதனைச் சூர்ப்பென்றார்.
ஓரி வண் கொடை காணிய கண்ணுளங் கடும்பு சென்றது சென்ற பின்றை அக் கடும்பாயினோர் தமது பாடலு மறந்து ஆடலு மொல்லாராயினார் அதற்குக் காரணம் பசி யாராகன் மாறு கொல் எனக் கூட்டி வினைமுடிவு செய்க.
மணி குயிற்றிப் பொன்னாற் செய்யப்பட்ட குவளையை மணிமிடை குவளையென்றும் ஏனைக் குவளையிற் பிரித்து வெளிப்படுத்தற்குப் பனிநீர்ப் பூவா மணி மிடை குவளையென்றும் கூறினார்.
பிறர்பாற் சென்று இரத்தற்குரிய வறுமையுள தாயவிடத்து தாம் கற்ற கல்வியை வளம்படுத்தற்பொருட்டு நாளும் அதனைப் பயிறல் வேண்டும் அம்முறையே இவர் தம்முடைய பாடல் மறந்து ஆடலும் கைவிட்டிருத்தலின் வறுமையுறாதவளமுடையராயினர் என்பது விளங்குதலின் பசியாராகன் மாறுகொல்என்றார்.
மேனாட்டு ஆராய்ச்சியாளர் இப் பகுதியைக் கண்ணுற்று ஒருகாலத்திற் பொன் வளஞ் சிறந்திருந்து இதுபோது குறைந்து போயிற்றென்று கூறியுள்ளார்.
இக் கொண்கானங்கிழான் பெருஞ் செல்வத் தோன்றல் அல்லனாயினும்தன்பால் நாடிவரும் பரிசிலர்க்கு இயன்றன நல்கி இன்புறுத்தும் ஈகை யியல்பினன்.
ஈகைக்கேற்ற தாளாண்மையும் அதன் சிறப்புக் காக்கமாகும் தோளாண்மையும் இவன்பால் மிக்கிருந்தமையின் புலவர் பலரும் இவனைப் பாடிப் பாராட்டினர்.
இவன்பால் மோசிகீரனார் வரக் கண்ட இப்பெரியோன் பெருவேந்தராற் பேணிப் பாராட்டப்படும் பெருந் தகுதி வாய்ந்த தாங்கள் மிக எளிய என்பால் எழுந்தருளி எனது ஈகையினைப் பாராட்டுவது என் நல்வினைப் பயனேஎன்றுரைத்து இவர் வரிசைக் கேற்ப யான் வழங்கும் வளம் பெற்றிலேனேஎனத் தனக்குள் எண்ணமிடலானான்.
அதனை யுணர்ந்துகொண்ட கீரனார் பரந்த கடலருகே செல்லினும் நீர் வேட்கை கொண்ட மக்கள் சிற்றூறலை நாடிச் செல்வர் அதுபோல் புலவர் வேந்தராற் பெரிதும் பேணப்படுவாராயினும் வள்ளியோரை நாடிச் செல்வது அவர்க் கியல்பு அவ்வியல்பே பற்றி யான் நின்னை யுள்ளி வந்தேன் ஈ யென இரத்தல் அரிதே தவிர நின் ஆண்மையினையும் நின் கொண்கானத்தையும் பாடுதல் எனக்கு எளிது மேலும் பெற்றது சிறிதாயினும் அதுவே ஊதியமாகக் கருதுபவன் யான்என்ற கருத்துப்பட இப் பாட்டினைப் பாடியுள்ளார்.