sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
என் கெழுதகை அன்பர்கள் ஒருசிலர் என்னுடைய பரத்தீட்டைப் படித்தவர்கள் கேட்டவர்கள் கட்டுரை ஏற்கப்படும் தேவையற்று கவலுகிறீர்கள் என்று என்மேல் இருக்கும் அன்புணர்வினாற் ஆற்றுப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தார்கள்.
இந்த மடம் இல்லையென்றால் இன்னொரு மடம் என்ற எண்ணத்திற் கட்டுரையை மேலும் விரிவாக்கி ஒரு தொடராகவே மாற்றி என் வலைப்பதிவிலும் ஓரிரு மடற்குழுக்களிலும் போடுவோம் என்ற விழைவில் தமிழ்கூறு நல்லுலகிற்கு இந்தத் தொடரைப் படைக்கிறேன்.
நான் ஆழ அறிந்த செய்திகளைத் தொகுத்து இடையே சில இன்றியமையாத கருதுகோள்களையும் பிணைத்து முடிவில் ஏரணம் உள்ளிருப்பதாக உறுதிப் பட்டு இந்தத் தருக்கக் கட்டுரையைத் தருகிறேன்.
வரலாற்றுக் காலக்கணிப்பு முற்றைப் புள்ளிகளால் ஒழுங்கு செய்யப் படுவதைச் சொல்லி இந்திய தமிழக வரலாறுகளின் முற்றைப் புள்ளிகளையும் சிலம்பின் பழைய காலக் கணிப்புக்களையும் இக்கட்டுரை முதலில் தெரிவிக்கிறது.
அடுத்து மேடைக்கூத்து வடிவங்கொண்ட சிலம்பிற்குள் முன்னால் வரும் பதிகமும் கடைசியில் வரும் வரந்தரு காதையும் மற்ற காதைகளோடும் உரைபெறு கட்டுரையோடும் பெரிதும் முரண்படுவதால் அவற்றை இளங்கோ எழுதியிருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது சான்றுகளோடு தெளிவாக நிறுவப் படுகிறது.
நெடுஞ்செழியன் மேல் நாட்டு மக்களுக்கு இருந்த கோவமும் பாண்டியநாட்டில் சட்டம்ஒழுங்கு குலைந்திருந்த நிலையும் விளக்கப் படுகின்றன.
செங்குட்டுவனின் வடசெலவு கண்ணகி பொருட்டா அன்றி வேறொன்றா என்பதும் கட்டுரையில் அலசப் படுகிறது மகதத்தில் இருந்த சுங்க அரச குடியினர் விரிவும் அவருக்குப் பின்வந்த கனவர்கனகர் பற்றியும் இக்காலத்துச் சாதவா கன்னர் நிலையும் தெளிவாக விவரிக்கப் படுகின்றன.
கனக விசயன் என்பான் சுங்கரை வீழ்த்திப் பின்னால் மகதம் கைப்பற்றிய கனக வசுதேவனின் தந்தையாக இருந்திருக்கலாம் என்பதும் உணர்த்தப்படுகிறது.
பாலகுமாரன் மக்கள் என்னும் சொற்றொடர் அவந்தி அரச குடியினரைக் குறிப்பதும் கனக விசயனோடு இருந்த ஆரிய மன்னரின் அடையாளமும் சுட்டிக் காட்டப் படுகிறது.
பொதுவாகத் தமிழர் சார்ந்த இலக்கியங்கள் கல்வெட்டுக்கள் போன்ற ஆவணங்களை மேம்போக்காக இரண்டாமவர் கருத்துக்களை ஒட்டியே நம்மிற் பலரும் படிக்கிறோம்.
ஆனாலும் அதைக் கவனியாது உரைகாரரும் இரண்டாமவரும் தரும் இடைப்பரட்டில் மனந்தோய்ந்து பிறழ்வாகவே சிலப்பதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்கிறோம்.
இப்படியொரு நுனிப்புற் புரிதலில் வரலாற்றின் சரியான காலத்திலன்றி வேறெங்கோ பொருத்தி சிலம்பின் கதைமாந்தரைக் குறிப்பாக கண்ணகி கோவலன் மாதவி நெடுஞ்செழியன் செங்குட்டுவன் ஆகியோரை வழமையான அச்சடிப்பிற் பார்த்து கருத்துச் சொல்கிறோம்.
இன்னாருக்கு இன்னது நடந்தது என்ற பழஞ்செய்திகளைத் தொகுத்துரைக்கும் இயலைக் குறிக்கும் வரலாறு என்ற சொல் வெறும் நூறாண்டுப் பழமை கொண்ட சொல்லாகும்.
உரைபெறு கட்டுரை காண்டங்களின் முடிவில் உள்ள கட்டுரைகள் வாழ்த்துக் காதையில் வரும் கட்டுரை நூற்கட்டுரை போன்றவை சொல்லப் போகும் கதைக்கு முற்பட்ட செய்திகளை கதையின் நடுவார்ந்த அல்லது கதைக்குப் பிற்பட்ட செய்திகளைக் கட்டி உரைக்கின்றன.
இன்னாருக்கு இன்னது இதனால் நடந்தது என்று காரணம் காட்டுவதும் அதை அலசுவதும் முன்னால் எழுதிய வரலாற்றை மீளாய்வு செய்வதும் வரலாற்று வரைவியல் எனப்படும்.
பொதுவாக எழுதுவோனின் கருத்தியலும் குமுகச் சாய்வும் ஊடுவதால் வரலாற்று வரைவையும் வரலாற்றையும் பிரித்துப்பார்ப்பது யாருக்கும் கடினம்.
இந்தச் சாய்வினால் புதுப் பழஞ்செய்திகள் நமக்கு ஆய்வின் வழி தெரியும் போது வரலாற்றையும் வரலாற்று வரைவையும் மீளாய்வு செய்யும் தேவையும் நமக்கு ஏற்படும்.
வஞ்சிக் காண்டத்தில் வரும் பங்களர் என்ற சொல் வங்காளத்தைக் குறிப்பதாகவும் மேகலையும் சிலம்பும் ஏராளமாய் வடசொற்களைப் பயில்வதால் சிலம்பு பிற்காலமே என்றும் உரைப்பார்.
அவனுக்குமுன் யாரும் வடக்கே போனதில்லை என்றுரைத்து இராசேந்திரன் படையெடுப்பைப் போல்மமாக்கி செங்குட்டுவன் படையெடுப்பும் இக்காப்பியமும் கற்பனையாக எழுந்திருக்கின்றன என்று அவர் கூறுவார்.
பொதுவாகப் பழங்கல்வெட்டுக்களிலும் இலக்கியங்களிலும் உறவான கால நிலைகளே சொல்லப்பெறும் அதாவது இவ்வரசன் பட்டமேறியதிலிருந்து இத்தனையாவது ஆண்டு என்றே கல்வெட்டுக்களில் காலங் குறிக்கப்படும்.
பொதுவாக ஏதோ ஓராண்டை அடிப்படையாக்கி மற்ற நிகழ்வுகளை அதையொட்டிக் கணக்குப் போடும் ஒற்றையாண்டுமுறை தமிழரின் மரபாக இருந்ததில்லை.
இப்படி உறவுக் காலநிலை கொண்ட ஒரு கல்வெட்டில் அதன் உள்ளடக்கம் எழுத்தமைதி பிற தொடர்புகளைக் கணக்கிலெடுத்து இன்னொரு கல்வெட்டோடு அதைத் தொடர்புறுத்தி இரண்டையும் ஒன்றின்பின் ஒன்றாக்கிக் கால வரிசைப் படுத்துவர்.
இதே போல ஓர் இலக்கியத்தில் இருந்து கல்வெட்டு அல்லது கல்வெட்டில் இருந்து இலக்கியம் என்றும் தொடர்புறுத்திக் காலவரிசைப் படுத்துவதும் உண்டு.
தமிழாவணங்களை வரிசைப்படுத்தி உள்ளடக்கம் எழுத்தமைதி போன்றவற்றை வேறிடங்களிற் கிடைத்த தமிழருடையதல்லாத வெளியாவணங்களோடு ஒப்பிட்டு அவற்றிற்கு அறுதி முற்றாண்டு கி.பி.கி.மு.
இக்கூத்துக்களை அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் நடிக்கும் கூத்துக்காரர் முன்னாற் பெற்ற பாராட்டையொட்டி சில விலக்குகளும் சேர்ப்புகளும் செய்துகொண்டேயிருப்பர்.
இதனால் ஒருசில ஆண்டுகளுள் கூத்தின் உரையாடல் விவரிப்புக்களில் எது ஊற்றாசிரியருடையது எது இடைச்செருகல் என்பது தெரியாமலே போகும்.. இதே போல சிலம்புக் கூத்தினுள்ளும் நடந்திருக்கலாம்.
மக்கள் பெருங்கோவமுற்று அரசனை எதிர்க்க சட்டம் ஒழுங்கை நிலைநாட்ட புரட்சியாளரைக் கொன்று வெற்றிவேற்செழியன் களவேள்வி செய்தானோ?.
காட்டாக அழற்படு காதையில் வருண பூதங்கள் மதுரையை விட்டு விலகும் பகுதியை இடைச்செருகல் என்று சுவடி வேறுபாட்டு விளக்கம் சொல்லி ந.மு.வேங்கடசாமி நாட்டார் ஒதுக்குவார்.
முதலில் அரசனுக்கு முன்னால் பார்ப்பனி மேல் பாசாண்டன் என்னும் சாமியேறி சிறுகுறு மகளிரின் ஒளித்த பிறப்பைக் காணும்வகை சொல்லப்படும்.
எப்பொழுது இளங்கோ எழுதியதல்ல என்ற முடிவிற்கு வருகிறோமோ அப்பொழுதே சிலம்பிற்கும் மணிமேகலைக்குமான காப்பியத் தொடர்வில் ஐயுறவு கொள்ளுகிறோம்.
சிலம்பின் வரந்தரு காதையை ஒதுக்கினால் இந்தச் சமய நெறியே சிறந்தது என்னுமாப்போல அழுத்திச் சொல்லும் நிகழ்வுகள் சிலம்பிற் கிடையாது.
ஆனாலும் காலக் கணிப்புக் குழப்பம் இன்றும் உண்டு பல வரலாற்றாசிரியரும் மணிமேகலையையும் சிலம்பையும் ஒன்றுசேர்த்து ஓர் இரட்டைக் காப்பியம் போலவே காலங் கணிக்கிறார்கள்.
இரட்டைக்காப்பியம் என்னும் கருத்தீட்டை ஒதுக்கி சிலம்பின் காலத்தை முதலிற் கணித்துப் பின் மணிமேகலையோடு உறவை நிலைநாட்டுவதே ஒருகாற் பயன்தரும்.
வம்பர் என்போர் வம்புடையவர் அல்ல பழம்பொருளின் படி அவர் புதியவர் வம்பர் என்று சொன்னதாலேயே சங்ககாலம் மோரியரின் காலத்திற்கு அண்மையில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று புரிந்து கொள்ளலாம்.
இதுபோன்ற மோரியர் நந்தர் காலத்துக் குறிப்புகளை மறுத்து சங்க காலத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளியவர்கள் ரொமிலா தாப்பரில் தொடங்கி இந்திய மேலை ஆய்வாளர்கள் மிகுதியாவர்.
நாவலந் தீவின் தென்கோடித் தமிழர்கள் மோரியருக்கும் முந்துபட்டவர்கள் என்பதை ஏற்றுச் சொல்வதில் பல வரலாற்றாசிரியருக்கும் ஏனோ தொண்டைக்குள் அடைத்துக்கொள்கிறது.
ஆசீவக நெறியைப் பற்றி புறப்பற்றியாய் பரபக்தியாய் அல்லாது நேரடிப் பங்களிப்பான பாடல்கள் இந்தியாவில் தமிழகத்தில் மட்டுமே அதுவும் சங்க இலக்கியம் புறநானூற்றில் மட்டுமே கிடைக்கின்றன.
வேறொரு பொழுதில் அதைச் செய்யவேண்டும் ஆசீவக நெறி தமிழ்நாட்டில் தொடங்கியிருக்கவே பெரும்வாய்ப்பு உண்டு என்று ஆசீவகம்தமிழர் தொடர்பு பற்றி ஆய்ந்த பேரா.
இவர் ஆய்வு முடிவுகளை ஏற்றால் ஆசீவக நெறியின் உச்ச காலத்திற்குச் நந்தர்மோரியர் காலம் சற்று முன்னர் அல்லது சம காலத்தில் சங்ககாலம் தொடங்கி இருக்க வேண்டும் என்றே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
இன்றைக்கோ ஆசீவக நெறி தமிழகத்தில் இருந்ததே அறியாமல் அதைச் செயின நெறிக்குள் பொருத்திச் சொல்லுவதும் அதைச் செரித்துக்கொண்ட சிவ விண்ணவ நெறிகளுக்குள் கருத்துக்களைத் தேடுவதுமாய் காலம் மாறிப் போயிற்று.
ஊழ் விதி பற்றி இன்றும் நிலவும் இந்திய அடிப்படைக்கருத்தும் ஆசீவக நெறிக்குச் சொந்தமானதே மூவேந்தர் பின்புலம் பற்றி ஆய்வதற்கு முன் சேர சோழ பாண்டியரின் குலப்பெயர்கள் இனக்குழுக்களை உணர்த்துகின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.
வேடுவச்சேகர வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு பழங்குடியினரும் மற்ற குடியினரிடமிருந்து தம்மை வேறுபடுத்திக் காட்ட இனக்குழு அடையாளத்தைப் பூசியிருந்தனர்.
சந்தனம்சாரல் பூசிய இனக்குழு சாரல்சாரலர்சேரலர் என்றும் பாண்டில் சாம்பல் பூசிய இனக்குழு பாண்டியர் என்றும் கோழி நிறம் சிவந்த பொன்னிறம் அமிலச்செறிவைப் பொறுத்து இது மஞ்சளும்சிவப்புமாய் மாறும் வேதிப்பொருளின் நிறம்.
இன்றைக்கும் சாரல் சந்தனம் திருநீறு மஞ்சள்குங்குமம் ஆகியவற்றின் மிச்ச சொச்சம் தமிழர்மலையாளிகளிடையே பெரிதும் விரிவாய்ப் பரவியிருப்பதை உணர்ந்தால் இனக்குழுப் பழக்கம் எங்கிருந்து பிறந்தது என்று உணர முடியும்.
இன்றைக்கும் ஆத்திரேலியப் பழங்குடிகள் பண்டிகை நாட்களில் பல்வேறு வண்ணம் பூசித் தம்மை அடையாளம் காண்பிப்பதை ஓர்ந்து பார்க்கலாம்.
பொன்னி வளநாடுநாகநாடு தண்பொருநை தாம்பர பெருநை தென்பாண்டிநாடு வெள்கை வைகை மதிரையைச் சுற்றிய பாண்டிநாடு ஆன்பொருநை சுள்ளியம் பேரியாறு குட்டநாடு என்ற ஆறுபயிர்த் தொடர்புகளும் பொருளியல் தொடர்பான குமுகவளர்ச்சிகளும் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டியவை.
மூவேந்தரின் சமகாலத்திருந்த பல்வேறு குறுநில வேளிரும் யாரோ ஒரு வேந்தரின் மேலாண்மை ஏற்று இறை செலுத்தியோ அன்றி ஏற்காமலோ தனியாட்சி நடத்தியிருக்கிறார்கள்.
இது இன்றையக் கொங்கு மண்டலம் மட்டுமல்ல இதற்கும் விரிந்தது இற்றைக் கருநாடகக் குவலாளபுரம் கோலார் உட்பட மேலும் சில பகுதிகளை உள்ளடக்கியது.
கொங்கின் கனிமவளம் கருதிப் பல்வேறு காலங்களில் மூவேந்தர் அதைத் தோற்கடித்து இறைபெற்று தம் ஆட்சியின்கீழ் கொண்டுவந்திருக்கின்றனர் ஆனால் அதன் அரசரிமையை தமக்குச் சொந்தமாய் மாற்றியோர் குறைவு.
காட்டாகச் சிலம்புக் காலத்தினும் முற்பட்ட பொழுதில் ஒள்வாட் கோப்பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை கொங்குக் கருவூரில் ஏறியிருக்கிறான்.
அது வெளியார் படையெடுப்பும் தமிழகத்தில் இருந்து மகதம் வரை போய்வந்த வணிகச் சாத்துக்களைக் காத்ததும் எல்லைப்புறத் தேசங்களைக் காவல்செய்ததும் பற்றியதாகும்.
அற்றைக் கொங்கு இந்தக் காலக் கொங்குமண்டலம் மட்டுமல்லாது குவலாளபுரம் கோலார் பொருந்திய பழைய கங்கநாடும் சேர்ந்தது கொங்கர்கங்கர்.. இற்றைக் கொங்குமண்டலத்திற்கும் அதையொட்டிய இற்றைக் கருநாடகத் தென்பகுதிக்கும் இருக்கும் உறவுகள் மிகுதி.
முத்தும் மணிகளும் மிளகும் சேரருக்குச் செல்வத்தைக் கொடுத்தன பொன் வெள்ளி முத்து பவளம் மணிகள் போன்றவை அன்று வணிகம் நடத்துவதிற் செலாவணிப் பொருள்களாய் இருந்தன.
அற்றை நாவலந்தீவில் தமிழகம் சிறப்புற்றதற்கு இதுவே காரணம் இரும்புக் காலத்திற்குப் பிந்தைய குமுகாயநிலையில் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் ஏறத்தாழ ஒரே வளர்ச்சியுற்ற இருவேறு அரசத்தொகுதிகள் மகதமும் தமிழகமும் மட்டுமே.
மகதம் ஆகியவற்றிற் கிடைத்த உள்நாட்டுச் செம்பும் உத்தர பாதை வழியாக இற்றை இராசத்தானில் இருந்துபோன கேத்ரிச் செம்பும் உதவியிருக்கலாம்.
உப்பும் மிளகும் மற்றிங்கு விளைந்த பொருட்களும் வெளியே விலைபோய் பலவுப் பணம் ஈட்டும் தேவை இங்கிருந்தது.. என்னென்ன பொருட்கள் மகதத்திலிருந்து இங்கு இறங்கின என்பதும் ஆயப்பட வேண்டிய செய்தியாகும்.
மாமூலனார் சொல்வது போல் வடபுலத்தார் படை தென்புலத்துள் நுழையா வண்ணமும் தென்புலத்துச் சாத்துக்கள் தயக்கமின்றி தக்கணப்பாதையின் வழியாக மகதம் வரை போய்வரும் வண்ணமும் ஓர் ஒன்றிணைந்த காவலைத் தமிழ்மூவேந்தர் மொழிபெயர் தேயத்தில் ஏற்படுத்தியிருப்பார்களேயானால் மூவேந்தரிடையே ஏதோவோர் அரசியல் உடன்பாடும் புரிதலும் இருந்திருக்க வேண்டும் என்றே தோன்றுகிறது.
ஆனால் மேலே குறிப்பிட்ட அண்மையாய்வாளர் என்பார் ஜெய்சுவால் பானர்சியில் இருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டு இக்கல்வெட்டின் உள்வரும் காலக் குறிப்புகள் எல்லாம் மகாவீரரின் இறப்பின் பின்வந்த முற்றாண்டுகளையே குறிக்கின்றன என்று நிறுவி திராமிர சங்காத்தம் என்பது ம.பி.
தமிழகத்தில் இருந்து தக்கணப்பாதைவழி வடக்கே போய்வரும் சாத்துக்களைக் காப்பாற்றும் வகையில் மொழிபெயர் தேயத்தில் மூவேந்தர் நிலைப்படைகள் நிறுத்திச் செயற்பட வேண்டும்.
அதாவது என்ற நகரில் உள்ள ஆவ ஆவியர் அரசனை அழித்து நகரைச் சூறையாடி கவடிப் வெள்வரகு பயிரை வித்தி கழுதையால் காரவேலன் உழுதிருக்கிறான்.
இந்த ஊரைப் பிடிப்பதற்கு முன்னோ பின்னோ மூவேந்தருக்கு இடையிருந்த உடன்பாட்டை திராமிர சங்காத்தத்தை முறித்ததாகவும் இக்கல்வெட்டு ஆவணப்படுத்துகிறது.
நெடுஞ்சேரலாதனுக்கும் அவனுடைய ஒன்றுவிட்ட தம்பி செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதனுக்கும் ஆவியர்குடியைச் சேர்ந்த அக்கா பதுமன்தேவி தங்கையர் மாலையிட்டிருக்கிறார்கள்.
ஆவியர் குடிக்கு ஒன்றென்றால் தாய்வழியுறவு கருதிச் சேரர் முன்வந்து மாற்றாரைப் பழிவாங்குவது பதிற்றுப் பத்துப் பதிகங்களைப் படித்தால் நடக்கக் கூடியதே.
ஏனெனில் செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதன் தொடக்கத்திற் தன்னுடைய ஒன்றுவிட்ட சோதரனான பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவனோடு சேர்ந்து பூழிநாட்டிலேயே வாழ்நாளைக் கழித்திருக்கிறான்.
தங்கம் போன்ற கனிமங்கள் விளையும் கொங்குநாட்டின் நடுவுநிலை குலைந்து அதன் ஒருபகுதி சேரருக்குள் அமிழ்ந்தது மற்றவிரு வேந்தருக்கும் ஏற்பில்லாது அதனால் திராமிர சங்காத்தம் முறிந்ததா?
ஆனால் திராமிர சங்காத்தம் முறிந்ததால் மூவேந்தருக்கிடையே மூண்ட பெரும் புகைச்சலும் ஒருவருக்கொருவர் நம்பாமையும் வன்மமும் காரவேலனுக்குப் பெருவாய்ப்பைத் தந்திருக்க வேண்டும்.
மதுரை எரியுண்டதில் செழியன் மகன் இறந்ததால் கொற்கையில் இருந்த வெற்றிவேற் செழியன் நெடுஞ்செழியனின் தம்பியாய் இருக்கவே வாய்ப்பு அதிகம்.
தமிழ் மூவேந்தர் உட்பகை கூடிய காலமாததால் அதைக் குறைக்கும் முகமாய் தமிழ்தமிழர் என்பதை முன்னிறுத்தி சிலப்பதிகாரம் எழுந்திருக்கலாம்.
பொதுவாக வம்ப மோரியர் தங்கள் காலத்தில் தமிழகத்தைத் தாக்கியதும் மோரிய அசோகனுக்குப் பின்னால் வந்த சுங்கரின் கடைசி வலிக்குறைவும் சேரரின் வடசெலவுக்குக் காரணமாகலாம்.
வளநாட்டிற்கும் நாகநாட்டிற்கும் இடையே காவிரியின் தென்கரை வரைக்கும் பாண்டிநாடு துருத்தியதை மாங்காட்டு மறையவன் கூற்றால் அறிகிறோம்.
பெரும்பாலும் இற்றைத் திருவாங்கூரையும் அதற்குத் தெற்கிலும் இருக்கும் வேணாடு உட்பட்ட கேரள நிலங்கள் தென்பாண்டி நாட்டிற் சேர்ந்திருக்கலாம்.
தமிழ் மூவேந்தரின் பின்புலத்தைப் பார்க்கும் போது சிலப்பதிகாரக் காலத்தில் அவரிடையே பெரும் ஒற்றுமைக்குலைவு இருந்ததை மேலே குறிப்பாகப் பார்த்தோம்.
இத்தகைய குலைவில் இருந்து தமிழர்நிலை மாறவே தமிழரெனும் குடை பிடித்து முன்னோர் பெருமிதங்களை இளங்கோ தன் காப்பியத்துள் சொல்லுகிறார் என்பது சிலம்பைப் படிக்கும் யாருக்கும் விளங்கும்.
கரிகாலனின் வடசெலவைப் புரிந்து கொள்ள உதவும் தக்கணப்பாதை இக்கட்டுரையாசிரியனால் படத்தில் படித்தானத்திற்கும் தெற்கில் நீட்டிக் காட்டப் பட்டிருக்கிறது.
காடுகள் குறைந்த உத்திரப் பிரதேசம் ஓரளவு மத்தியப் பிரதேசம் குசராத் மராட்டியம் போன்றவை வழியாகத்தான் வடக்குதெற்கு வணிகமே நடந்தது.
அன்றைய உத்தர தக்கணப் பாதைகள் வணிகத்துக்கு மட்டுமல்லாது அரணம் நகர்வதற்கும் கோட்டைகள் அமைத்துக் காவல் செய்வதற்கும் கூட முகன்மையானவை.
வடமேற்கில் தக்கசீலம் தொடங்கி ஜீலம் செனாப் ராவி சட்லஜ் என்னும் நான்கு ஆறுகளைக் கடந்து கங்கையையும் கடந்து அத்தினாபுரம் வழி சாவத்தி கபிலவாய்த்து குசினாரா வேசாலி பாடலிபட்டணம் வழியாக அரசகம் முதல் இந்தியப் பேரரசான மகத்தின் தலைநகரான இராசகிருகம் வரை வந்து சேரும் பாதையை உத்தர பாதை என்று சொல்லுவார்கள்.
இதே போல கோதாவரியின் வடகரையில் இருக்கும் படித்தானம் இன்றைய அவுரங்காபாதிற்கு அருகில் உள்ளது தொடங்கி அசந்தா எல்லோரா வழியாக வடக்கே நகர்ந்து தபதி நர்மதை ஆறுகளைக் கடந்து நர்மதைக் கரையில் இருக்கும் மகேசர் வந்து பின் கிழக்கே திரும்பி குன்றுப் பகுதியில் இருக்கும் கோனாதா வந்து உஞ்சைக்குப் போய் பில்சா வந்து நேர்வடக்கே திரும்பி தொழுனை யமுனை ஆற்றின் கரையில் இருக்கும் கோசாம்பி வந்து அயோத்தி என்ற சாகேதம் வந்து முடிவில் சாவத்தியில் சேருவது தக்கணப் பாதையாகும்.
உத்தர தக்கணப் பாதைகள் போக கங்கையை ஒட்டியே பாடலியில் இருந்து மேற்கே சென்றால் வாரணசி வழி கோசாம்பி அடையும் பெருவழியும் அந்தக் காலத்தில் முகன்மையான ஒன்றாகும்.
மகத்திற்கும் தமிழ்மூவேந்தருக்கும் இடையே விருப்புவெறுப்பு உறவுமுறை நிலவி ஒரேவிதமாய்ச் சிந்திக்கும் ஈர் எதிராளிகளாய்த் .
இருவரிடத்தும் இருந்த அறிவுச் செறிவு மெய்யறிவியல் வாக்குவாதங்கள் பட்டிமண்டபங்கள் பனையோலை மரங்கள் இரும்பு வாணிகம் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியான நெல்வேளாண்மை பல்வேறு குமுக அடையாளங்கள் சமகாலத்திய எதிராளித் தன்மையை ஆழ்ந்து உணர்த்துகின்றன.
மேலே சொன்ன பல்வேறு மகத ஆட்சியாளரைக் கவனித்தால் நந்தரோடு தமிழர் சற்றுக் குறைத்துப் போர் புரிந்திருக்கிறார்கள் என்றும் அவந்தி வச்சிரங்களோடு சிலபோதே போர் நடந்திருக்கலாம் என்பதும் புலப்படுகிறது.
செங்குட்டுவனோடு அவன் காலத்துப் பங்காளிகளைச் சிலம்பின் மூலமாகவும் மற்ற சங்க நூல்கள் மூலமாகவும் அடையாளம் காணுவது செங்குட்டுவன் பின்புலத்தை மேலுந் தெளிவாக்க உதவும்.
அதேபொழுது எப்பொழுது வரந்தரு காதையை இளங்கோ எழுதியதன்று என நாம் ஒதுக்கினோமோ அப்பொழுதே நம்மைப் பொருத்தவரை இளங்கோ என்பவர் சேரனின் தம்பி என்ற கதை பட்டுப் போகிறது.
ஆனால் இவன் கொங்குக் கருவூரில் இல்லாது பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனுக்குப் பிறகு இன்றையப் பொன்னானிக்கருகில் குடநாட்டின் வடக்கிலிருந்த மாந்தரத்தில் ஆட்சி கொண்டிருக்கலாம்.
யானைக்கண் சேய் மாந்தரஞ்சேரல் குறிக்கப்படுவதன் காரணமாய் முகன்மைச் சங்க இலக்கியத்தொகுப்பு ஏற்பட்டது கூடச் செங்குட்டுவனுக்குச் சற்றுப் பின்னுள்ள காலமாகலாம்.
கொங்குக்கருவூரில் ஆண்ட தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையும் செங்குட்டுவன் காலத்தில் அன்றி அவனுக்குச் சற்று பின்னால் இருந்திருக்க வாய்ப்புண்டு.
குட வஞ்சி குட்ட நாடு கொங்கு வஞ்சி பூழிநாடு மாந்தரம் தொண்டி எனப் பல்வேறு இயலுமைகள் சேரரிடை இருந்ததால் இத்தனைபேர் சமகாலத்தில் இருந்திருக்க வழியுண்டு.
அசோகப் பேரரசனின் தாக்கம் சேரர் காலத்துச் சமயப்பழக்கத்தில் மட்டுமின்றி அரச நடைமுறைகளிலும் இருந்திருக்க வேண்டும்.. சங்கப் பாடல்களிலும் சிலம்பிலும் பலவிடங்களில் வரும் திகிரி என்னும் சொல்லின் பயன்பாடு.
தேவனாம்பிய என்னும் பெயர் அசோகனுக்கும் அவன் வழியாருக்கும் அன்றி அவனுக்குச் சற்று பிற்பட்ட இலங்கை அரசன் தீசனுக்கும் உரிய பட்டமாய் வரும்.
கொங்குமண்டலப் பற்றுக் கொண்ட பல ஆய்வாளர்கள் ஆன்பெருநை என்னும் பெயர் தமிழக அமராவதிக்குப் பொருந்துவதாலும் ஆன்பெருநை ஆன்பெருவதி ஆம்பெராவதி ஆம்ப்ராவதி ஆம்ராவதி அமராவதி அங்கு ஏராளம் தொல்லியற் பொருட்கள் நாணயங்கள் கிடைப்பதாலும் அதையே சேரர் தலைநகர் வஞ்சி என்று சொல்வார்கள்.
வடவாரியர் படைகடந்து தென்றமிழ்நாடு ஒருங்கு காணப் புரைதீர் கற்பின் தேவி தன்னுடன் அரைசுகட்டிலிற் துஞ்சிய பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனோடு ஒரு பரிசா நோக்கிக் கிடந்த மதுரைக் காண்டம் முற்றிற்று என்ற சொல்லால் இவன் வடவாரியர் படைகடந்த பாண்டியன் என்பதை அறிகிறோம்.
இவன் எதிரியான நெடுஞ்சேரலாதன் வடசெலவிற் வெற்றி கொண்ட காரணத்தால் அதற்குப் போட்டியாய் இப்படியோர் பெயரைத் தனக்குச் சூட்டிக் கொண்டான் போலும்.
கோவலன் கொலைக்கு முன்பும் நெடுஞ்செழியனின் கோத்தொழிலர் கோமுறை தவறியதால் மக்களின் முணுமுணுப்பு அரசனுக்கு எதிராய்க் கூடியிருந்திருக்கிறது.
சம காலத்தில் அதாவது நிகழ்வுகள் நடந்த சில காலத்துள் காப்பியம் எழுதப்பட்டிருந்தால் புலனாய்வுச் செய்திகளை வெளியிட இளங்கோ போன்றவர் முற்படமாட்டார்.
ஓரிரு தலைமுறைகளுக்கு முன்னால் கொங்குக் கருவூரைப் பிடித்துச் சேரர் தம்பகுதியாய் அறிவித்தது சோழபாண்டியருக்கு கடுப்பை விளைவித்திருக்கும்.
சோழநாட்டு அரசவுரிமையில் செங்குட்டுவன் தலையிட்டு உறையூரில் தன் மைத்துனனை ஆட்சிக்கு அமர்த்தியது புகார் வேந்தனுக்குப் பகைமையைக் கிளப்பிவிட்டிருக்கும்.
எப்போதெல்லாம் உள்நாட்டில் சிக்கல் ஏற்படுகிறதோ அப்போது வெளிநாட்டைக் காரணங் காட்டி அவரை நோக்கிப் படையெடுக்க வைத்து உள்நாட்டினரை அமைதிப் படுத்துவது காலகாலமாய் பல்வேறு அரசுகளுக்கு உள்ள பழக்கம் தானே?
செங்குட்டுவனின் வடசெலவு மோரியருக்கு அடுத்த சுங்கர் கன்னர் ஆகியோரின் வலுவற்ற காலத்தில் நடந்திருக்கவே வாய்ப்புண்டு என்னும் கூற்றை இக்கட்டுரையின் அடிக்கோளாய்க் கொண்டு இனிவரும் பகுதிகளில் அதைப் பல்வேறு கோணங்களில் அலசுவோம்.
மகத வணிகத்திற்கான தென்னகப்பாதையின் முடிவில் இற்றை அவுரங்காபாத் அருகில் கோதாவரியின் வடகரையில் உள்ள படித்தானத்தைத் படித்தானம்பயித்தானம்பைத்தான் என்பது இற்றைப் பெயர்.
இந்தக் கால இந்தியத் துறைமுகங்களில் பலவும் பழைய துறைமுகங்களுக்கு அருகில் எழுந்தவை தான் காட்டாக முசிறிகொச்சின் கொற்கைகாயல்பட்டினம்தூத்துக்குடி புகார்நாகப்பட்டினம் பாலூர்பாரதீப் தாமலித்திஆல்தியா சோபாராமும்பை பாருகச்சாபரூச்.
நூற்றுவர் கன்னருக்கும் முன்னால் மகத அரசிற்கு முகன்மையாக சோபாராவும் நர்மதையின் கழிமுகத்தில் இருந்த பாரகச்சாவும் இந்தக் கால பரூச் துறைமுகமாய் இருந்திருக்கிறன.
ஆனால் சதைத்தல் சாத்துதல் நூறுதல் நொறுக்குதல் என்ற வினையால்நூற்றுவர் என்பதற்கு தமிழ்முறைப்படி எதிரிகளை நொறுக்குபவர் என்றே பொருள் சொல்லமுடியும்.
முன்னால் சேர சோழ பாண்டியருக்கு இன அடையாளம் சொன்னது போல கருநிறம் பொருந்தியபூசிய இனக்குழு கருநர்கன்னர் என்று ஆகியிருக்க வாய்ப்புண்டு.
தவிர அதே காரணத்தால் நூற்றுவர் கன்னரைத் தொடர்பு கொள்ளாமல் எந்தத் தமிழரசராலும் வடக்கே படையெடுக்க முடியாத நிலை அந்தக் காலத்தில் இருந்தது.
முன்னால் முதலாங் கரிகாலன் படையெடுத்த போது சென்ற பாதையிலேயே குடகு அதியர் கங்கர் நாடு வழி ஐம்பொழில் ஊடாக வடுகவழி மேற்கு கருநாடு கடந்து படித்தானம் கன்னரின் தலைநகர் பிடித்து தக்கணப் பாதை வழியாகப் மகேசர் உஞ்சை பில்சா சாஞ்சி கோசாம்பி கடந்து முடிவில் மகதத்தில் முடிந்திருக்கும்.
அதன் தெற்கு எல்லை இன்றைய ஆந்திர மாநிலத்தின் நெய்தல் நிலம் தவிர மற்றவை எல்லாமே அடர்ந்த முல்லையும் குறிஞ்சியும் பாலையுமாய் இருந்ததால் தமிழர்களின் வடநாட்டுத் தொடர்பே பெரும்பாலும் கருநாடகம் வழியாகத்தான் இருந்தது கருநாடகமும் சாதவா கன்னரின் அரசிற்குள் அடங்கியதே.
இந்தக் கதையில் வச்சிர நாட்டு உதயணன் பல்வேறு சூழ்ச்சிகள் போர்கள் நிகழ்ச்சிகளின் பின் அவந்தி நாட்டு வாசவதத்தையை மணப்பான்.
உஞ்சை தாண்டி கோசாம்பி வழியே மகதம் நுழைந்த செங்குட்டுவன் கங்கையின் தென்கரையில் காசிக்கு அருகிலேயே ஆற்றைக் கடந்திருக்க வேண்டும்.
முன்னால் அவன் தாய் புனித நீர் ஆடியது கூடக் காசியாய் இருக்கலாம் இரண்டாம் முறையும் அதற்கருகிலேயே கங்கையைக் கடந்திருக்கலாம் என்பது ஒரு கருதுகோளே.
ஆற்றின் வடமருங்கில் கன்னர் சேரரை எதிர்கொள்ளுகிறார்கள் கன்னரின் வீச்சு கங்கையின் வடகரை வரை இருந்திருக்கிறது என்றால் சுங்கர்கனகரின் வலிமை பெரிதும் அங்கு குன்றியிருக்க வேண்டும்.
அரச குலத்தவரைக் குப்பன் சுப்பன் என்று ஒற்றைப்பெயரால் அழைப்பது வரலாற்றில் யாருக்கும் பழக்கமில்லை சேரன் செங்குட்டுவனை சேரன் செங்குட்டுவன் என்று இரண்டாகப் பிரிப்போமோ?
மகதத்தை ஆண்ட சுங்கனுக்கும் அவன் அமைச்சன் கனகனுக்கும் குடிப்பெயர் ஒன்றும் இயற்பெயர் ஒன்றும் தனித்தனியாய் இருக்காதோ?
பல்லவர் பேரரசுச் சோழர் பிற்காலப் பாண்டியர் காலத்துக் கோயில்களின் சிற்பங்களைப் பார்த்துப் பார்த்துச் சிலைகள் என்றாற் பெரிதாக இருக்கும் என்றெண்ணும் நிலைக்கு நாம்தான் வந்து விட்டோம்.
அன்றைக்கு நடைமுறையில் மகத அரசன் கனகனே சுங்கன் தேவபூதி ஒரு பாவை போலத் தான் பாடலியிலோ அன்று கோசம்பியிலோ கொலுவீற்றிருந்தான்.
என்ற கேள்வியும் எழுகிறது உத்தரன் விசித்திரன் உருத்திரன் பைரவன் சித்திரன் சிங்கன் தனுத்தரன் சிவேதன் என்று அடுத்தடுத்துப் பெயர்கள் எழும்பொழுது உத்தர விசித்திரன் ருத்ர பைரவன் எனச் சொல்லலாமா?
வடகரையில் இருக்கும் சுடுகாட்டுக் கரைகளைத் தவிர்த்து சாம்பல் பூச்சிதறல் இல்லாமல் உருப்படியாக நீராட வேண்டுமென்றால் படகில் ஏறித் தென்கரைக்குத்தான் வரவேண்டும்.
இவன் நாடு அவந்தி இராசதானி உச்சைனி நகர் உதயணனை வஞ்சத்தாற் பிடித்துச் சிறாஇயில் வைக்கும்படி செய்தவன் இவன் தேவியர் பதிறாயிரவருள் வாசவதத்தையைப் பெற்ற நற்றாயாகிய பதுமகாரிகை என்பவள் முதன்மை வாய்ந்தவள்.
குமரியொடு வடவிமயத்து ஒருமொழி வைத்து உலகாண்ட சேரலாதற்குத் திகழொளி ஞாயிற்றுச் சோழன் மகள் ஈன்ற மைந்தன் கொங்கர் செங்களம் வேட்டுக் கங்கைப் பேர்யாற்றுக் கரைபோகிய செங்குட்டுவன் சினஞ் செருக்கி வஞ்சியுள் வந்திருந்த காலை வட ஆரிய மன்னர் ஆங்கோர் மடவரலை மாலைசூட்டி உடனுறைந்த இருக்கை தன்னில் ஒன்றுமொழி நகையினராய்த் தென்றமிழ் நாடாளும் வேந்தர் செருவேட்டுப் புகன்றெழுந்து மின் தவழும் இமயநெற்றியில் விளங்கு வில் புலி கயல் பொறித்த நாள் எம்போலும் முடிமன்னர் ஈங்கில்லை போலும் என்ற வார்த்தை அங்கு வாழும் மாதவர் வந்து அறிவுறுத்தவிடத்து வாழ்த்துக் காதை உரைப்பாட்டு மடையின் முதற்சில வரிகள்.
கானற்பாணி கனக விசயர்தம் முடித்தலை நெறித்ததுஎன்ற வாசகமும் குடவர் கோவே நின்னாடு புகுந்து வடதிசை மன்னர் மணிமுடி ஏறினள் என்ற வாசகமும் இங்குதான் சொல்லப்படுகின்றன.
கூடவே கவுந்தியின் உண்ணாநோன்பு மதுரை நிகழ்வுகள் மாசாத்துவன் மாநாய்கன் துறவு இருவரின் மனைவியர் இறந்தது மாதவி மணிமகலை துறவு மாடலன் நன்னீர்க் கங்கை ஆடப் போந்தது என்று அடுத்தடுத்த செய்திகள் சொல்லப்படுகின்றன.
அதற்கு மறுமொழி சொல்வதற்கு மாறாய் தன் மைத்துனன் கிள்ளியையே நினைந்து இளங்கோ வேந்தர் இறந்ததிற் பின்னர் வளங்கெழு நன்னாட்டு மன்னவன் உறையூர்ச் சோழன் கொற்றமொடு செங்கோல் தன்மை தீதின்றோ?
என்ற கேட்பதால் நேரிவாயிற் போரின் பின் உறையூர் ஆட்சியை மைத்துனனுக்கு பிடித்துக் கொடுத்தது கண்ணகி கதைக்குச் சற்று முன் நடந்திருக்கலாம் என்று உணர்கிறோம்.
ஆரியப் பேடியொடு எஞ்சிய மன்னர் சேரனுடைய இறைமொழி மறுக்கும் கஞ்சுக முதல்வர் ஈரைஞ்ஞூற்றுவர் கனக விசயர் ஆகியோரை இருபெரு வேந்தர்க்குக் காட்டுமாறு ஏவுகிறான்.
இவ்வளவு விவரம் சொல்லும் சேரன் படையெடுப்பையே பொய்யென்று சொல்லி வடநாட்டு வரலாற்றாசிரியரும் சில தமிழ்நாட்டு வரலாற்றாசிரியரும் மேலைநாட்டாரும் ஒதுக்குகிறார்களே?
ஒரு நாள் மாலை வேண்மாளோடு வஞ்சி அரண்மனை நிலாமுற்றத்தில் பறையூர் சாக்கையன் கூத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது கொடுங்கோளூர் எர்ணாகுளம் இடையே இன்றைக்கும் பறையூர் உள்ளது.
அதுவரை வேள்வி செய்யாத சேரர்கள் அடுத்தடுத்து ஏதோவொரு காரணத்தால் வேள்வி செய்யும் படி தூண்டப்பட்டிருக்கிறார்கள் அவர்களும் அதற்கு இணங்கியிருக்கிறார்கள்.
வேத வேள்வி செய்து முடிந்தபின் வஞ்சிப் புறநகர் ஆற்றங்கரையில் வேளாவிக்கோ மாளிகையில் இருந்த ஆரிய அரசரையும் மற்றோரையும் வில்லவன் கோதைமூலம் சேரன் சிறையிருந்து விடுவிக்கிறான்.
பார்த்து மனம் களித்து பூப்பலி செய்து காப்புக்கடை நிறுத்தி வேள்வியும் விழாவும் நாள் தொறும் வகுத்து கடவுள் மங்கலம் செய்கு என்று ஆணையிடுகிறான்.
இன்றைக்கு தமிழக எல்லையில் இருக்கும் மங்கலாதேவிக் கோட்டம் பின்னால் எழுந்த எத்தனையோ கண்ணகி கோயில்களில் ஒன்றாக இருக்கவே வாய்ப்பு அதிகம்.
அடுத்து வாழ்த்துக் காதையில் தேவந்தி கண்ணகியின் காவற்பெண்டு கண்ணகியின் அடித்தோழி ஐயை ஆகியோர் பத்தினிக்கோட்டம் வந்த செய்தி சொல்லப்படுகிறது அவர்களில் மூவர் அழுது அரற்றியதும் சொல்லப்படுகிறது.
கதை நாயகியை எதிரியின் மகளாகச் சொல்வதும் குழந்தையை ஆற்றில் விடுவதும் அதை இன்னொருவர் கண்டுபிடித்து வளர்ப்பதும் உலகெங்கும் காலகாலமாய் பயன்படுத்தப்படும் புனைவு உத்திகளாகும்.
யூத நெறியாளர் மோசே குழந்தையாய் இருந்தபோது நீல நதியாற்றில் இதுபோலக் கூடையில் வைத்து மிதந்து வந்ததும் எகிப்திய அரசனால் பின்னால் இராமசிசோடு சேர்த்து வளர்க்கப்படுவதும் இங்கு நினைவிற்கு வருகின்றன.
கண்ணகி பாண்டியன் மகள் என்னும் பாமர மக்களின் கருத்தீட்டைப் புறம் தள்ளவேண்டாம் என்று இளங்கோ வாழ்த்துக் காதையிற் சேர்த்திருக்கலாம்.
இவற்றை வைத்துக் கொண்டு சில ஆய்வாளர் சிலம்பின் காலத்தைப் பிற்காலத்திற்குத் தள்ளமுயல்வது பேரன் தாத்தனுக்கு முன்னோன் என்று சொல்வதைப் போன்றது.
வடக்கே படையெடுத்துப் போக முற்படும் பொழுது தனக்கு வடக்கே இருக்கும் மன்னர்களில் ஏதேனும் ஒரு சிலரையாவது நட்புடையவர்களாய் ஆக்கிக் கொள்வது ஓர் அரசதந்திரம் தான் இருந்தாலும் நூற்றுவர் கன்னரோடு ஏன் அப்படி ஒரு தொடர்பு கொண்டான்?
சிறுவன் குட்டுவன் சேரலைப் பரணரிடம் அளித்து உரிய காலம் படிப்பித்துத் தரும்படி இவன் நின் அடைக்கலம் என்று கூறியதாகவே பொருள் கொள்ளவேண்டும்.
இங்கே பரணர் பாடியது குட்டுவன் சேரல் சிறுபிள்ளையாய் இருந்த போது என்பதால் பரணரின் பாடலில் இமயத்திற் கல்லெடுத்த செய்தி வராதது இயற்கைதான்.
பாண்டியன் தேவியாகிய கொப்புலிங்கி கோப்பெருங்கி பெற்றெடுத்த மகள் கண்ணகி என்றும் காளியே கண்ணகியாக வந்து பிறந்தாள் என்றும் சோதியர் அறிவுறுத்தியபடி குழந்தை ஒரு பெட்டிக்குள் வைக்கப்பட்டு வையையாற்றில் விடப்பட்டது என்றும் மாசாத்துவானும் அவன் மைத்துனன் வண்ணமாலைச் செட்டியும் மாநாய்கன் பெட்டியைக் கண்டெடுத்து வண்ணமாலைச்செட்டி கண்ணகியை எடுத்து வளர்த்தான் என்றும் கதை போகும்.
என்றைக்கு ஆசீவகம் செயினம் புத்தம் உலகாய்தம் போன்ற நம்புநெறிகளும் நம்பாநெறிகளும் வேதநெறியைக் கேள்விகேட்கத் தொடங்கினவோ அன்றே அறிவாளிகளின் முனிவர்களின் இருடிகளின் மெய்யியலாளர்களின் நகர்ச்சி வடக்கிருந்து தெற்கு நோக்கித் தொடங்கிவிட்டது.