sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவரைச் சூழ்ந்திருந் சான்றோர் நீவிர் பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் தூஞ்சிய நன்மாறன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவன் பாண்டியன் வெள்ளியம்பலத்துத் துஞ்சிய பெருவழுதியாகிய முடிவேந்தராற் சிறப்பிக்கப்பெறும் பெரும் புலமையுடையீராதலின் நும்பால் இக்கொற்றனது அன்பு பெரிதாக இருக்கலாம் அவன்பால் நுமக்கு அன்பு பெரிதாக லென்னையோ?
வெனக் கூறும் கருத்தினராயினர் அதனை யுணர்ந்துகொண்ட காரிக்கண்ணனார் இப்பாட்டின்கண் இக்கொற்றன் யாம் வேண்டியாங்கு எம் வறுங்கலம் நிறைப்போனாயினும் பிறர்க்கும் அன்ன அறத்தகையன் அவன் உள்ளடி முள்ளும் நோவ உறாற்க ஈவோர் அரியராகிய இவ்வுலகின்கண் வாழ்வோர் வாழும் பொருட்டு அவன் தாள் வாழ்கஎன்று குறித்துரைக்கின்றார்.
உரை இன்று செலினும் தரும் இன்று போகினும் தருவன் சிறு வரை நின்று செலினும் தரும் சிறிதுநாட் கழித்துப் போகினும் தருவன் பின்னும் முன்னே தந்தனென் என்னாது பின்னையும் முன்னே தந்தே னென்னாது துன்னி வைகலும் செலினும் பயின்று நாடோறும் செல்லினும் பொய்யலனாகி பொய்யானாகி யாம் வேண்டினபடியே எம்முடைய வறிய கலத்தை நிரப்புவோன் தான் வேண்டியாங்கு தான் விரும்பினபடியே தன் இறை உவப்ப தன்னுடைய அரசன் உவப்ப அருந்தொழில் முடியரோ செய்தற்கரிய போர்த் தொழில்களை முடிப்பானாக திருந்து வேல் கொற்றன் திருந்திய வேலையுடைய கொற்றன் இனமலி கதச்சே களனொடு வேண்டினும் இனமாகிய மிக்க வெவ்விய சேக்களைத் தொழுவோடே வேண்டினும் களமலி நெல்லின் குப்பை வேண்டினும் களத்தின்கண் மலிந்த நெல்லின் குவையை வேண்டினும் அருங் கலம் களிற்றொடு வேண்டினும் பெறுதற்கரிய அணிகலங்களைக் களிற்றுடனே வேண்டினும் பெருந் தகை பெரிய தகைமையை யுடையான் பிறர்க்கும் அன்ன அறத் தகையன் பிறர்க்கும் அத்தன்மைய அறஞ்செய்யும் கூற்றையுடையான் அன்னன் ஆதலின் அத்தன்மையனாதலால் எந்தை உள்ளடி முள்ளும் நோவ உறாற்கதில் எம்முடைய இறைவனது உள்ளடிக்கண் முள்ளும் உளப்பட நோவச் சென்று உறா தொழியவேண்டும் ஈவோர் அரிய இவ்வுலகத்து ஈவோர் அரிதாகிய இவ் வுலகத்தின்கண் வாழ்வோர் வாழ உயிர் வாழ்வோர் வாழும் பரிசு அவன் தாள் வாழிய அவனது தாள் வாழ்வதாக எறு.
தில் விழைவின்கண் வந்தது திருந்துவேற்கொற்றன் பெருந்தகை சேக்களனொடு வேண்டினும் நெல்லின் குப்பை வேண்டினும் அருங் கலம் களிற்றொடு வேண்டினும் நமக்கே யன்றிப் பிறர்க்கும் அத்தன்மைய அறஞ்செய்யும் தகுதியை யுடையன் யாம் வேண்டியாங்கு எம் வறுங் கலம் நிறைப்போன் தான் வேண்டியாங்குத் தன் இறை யுவப்ப அருந்தொழில் முடிப்பானாக வேண்டுவது எந்தை உள்ளடி முள்ளும் நோவ வுறாற்க வாழ்வோர் வாழ அவன் தாள் வாழியவெனக் கூட்டுக.
யாம் வேண்டுமாறே எமக்கு அளிப்பன் தான் வேண்டியவாறே தான் மேற்கொள்ளும் அரிய தொழில்களைச் செய்தல் வேண்டும் என்றும் அவ்வருந்தொழில் அவன் வேந்தர்க்கும் உவப்பினை யளித்தல் வேண்டுமென்றும் கூறினார்.
இன்று இவன்பால் இருந்து பலகாலும் பெறும் நமக்கே யன்றி ஓரொருகாற் போந்து வேண்டும் பிற பரிசிலர்க்கும் இவ்வண்ணமே நல்குவனென்றற்குப் பிறர்க்கு மன்ன அறத் தகையன்என்றார்.
ஏர்க் களம் பாடுவோர்க்கு இனமலி கதச்சேக் களனொடுதருதலும் நெல்லின் குப்பை தருதலும் போர்க்களம் பாடுவோர்க்கு அருங் கலம் களிற்றொடு நல்குதலும் பற்றி இவற்றைப் பகுத்துக் கூறினார்.
அவனுக்குச் சிறு தீங்கும் வரலாகாதென மிக்க ஆர்வத்தோடு வாழ்த்துகின்றாராகலின் எந்தை யுள்ளடி முள்ளும் நோவ வுறாற்கதில்ல என்றார்.
செல்வர் பலராகிய வழியும் ஈதன் மனப்பான்மையுடையார் மிகச் சிலரே யாதலால் ஈவோ ரரிய இவ்வுலகத் தென்றும் வாழ்வோர் இனிது உயிர் வாழ்வதற்கு இவனது தோளாண்மையும் தாளாண்மையும் கரணும் ஆக்கமுமா மென்பார் வாழ்வோர் வாழ அவன் தாள் வாழியவேஎன்றும் கூறினார்.
பிட்டங்கொற்றன்பால் பரிசில் பெற்ற பாணனொருவன் உலையேற்றி நிரம்பச் சோற்றை யாக்குக மதுவையும் நிறைய வுண்டாக்குக விறலியர் சிறந்த அணிகளை யணிந்து கொள்க இனி நாளைக்கு என்செய்வே மென வெண்ணியிரங்குதல் வேண்டா இல்லையாயின் பிட்டங்கொற்றன் நமக்கு வேண்டுவனவற்றை நிரம்ப நல்குவன் நாம் செய்ய வேண்டுவதெல்லாம் பிட்டங்கொற்றன் வாழ்க அவன் தலைவனான சேரமான் கோதை வாழ்க இவரைப் பகைத்த மன்னர்களும் வாழ்கவென வேண்டுவதேயாம்என்று இத் தாமோதரனார் வடநாட்டினின்றும் தமிழ்நாட்டிற் குடியேறிய வடமர் குடியிற் றோன்றி வண்ணக்கர் தொழில் மேற்கொண்டிருந்தவர்.
தலைவர் புறத்தொழுக்கம் மேற்கொண்டானாக அவன்பொருட்டுச் சென்ற பாணன் தலைவியின் தோழியை நோக்கி தலைவன் யாரினும் இனியன் பேரன்பினன்என்று சொல்லி வாயில் வேண்டி நிற்க.
இதன் நலங் கண்டு வியந்த மணிவாசகனார் சூன்முதிர் துள்ளு நடைப்பெடைக் கிற்றுணைச் சேவல் செய்வான் தேன்முதிர் வேழத்தின் வெண்பூக்குதர் செம்மலூரன்திருக்.
உரை உலை ஏற்றுக உலையை யேற்றுக சோறு ஆக்குக சோற்றை ஆக்குக கள்ளும் குறை படல் ஓம்புக மதுவையும் நிறைய வுண்டாக்குக ஒள்ளிழை பாடுவர் விறலியர் கோதையும் புனைக விளங்கிய அணிகலத்தையுடைய பாடுதல் வல்ல விறலியர் மாலையும் சூடுக அன்னவை பிறவும் செய்க அத்தன்மையன மற்றும் செய்க என்னதூஉம் பரியல்வேண்டா சிறிதும் இரங்குதல் வேண்டா வருபதம் நாடி மேல் வரக்கடவ வுணவை ஆராய்ந்து ஐவனம் காவலர் பெய் தீ நந்தின் ஐவன நெல்லைக் காப்பார் காவற்கிடப்பட்ட தீ அவ்விடத்துக் கெட்டகாலத்து ஒளி திகழ் திருந்து மணி நளி இருள் அகற்றும் ஒளி விளங்கும் திருந்தின மாணிக்கம் செறிந்த இருளைத் துரக்கும் வன் புல நாடன் வலிய நிலமாகிய மலைநாட்டை யுடையவன் வய மான் பிட்டன் வலிய குதிரையை யுடைய பிட்டன் ஆரமர் கடக்கும் வேலும் பொருதற்கரிய போரை வெல்லும் வேலும் மாவள் ஈகைக் கோதையும் அவன் தலைவனாகியபெரிய வள்ளிய கொடையையுடைய கோதையும் மாறுகொள் மன்னரும்நெடிது வாழியர் அவனோடு பகைத்த வேந்தரும் நெடிது வாழ்க எறு.
பிட்டன் வேலும் கோதையும் மாறு கொள் மன்னரும் நெடிது வாழியர்அதுவே வேண்டுவது மேல்வரும் உணவைத் தேடி என்னதூஉம் பரியல் வேண்டா ஆதலால் ஏற்றுக ஆக்குக ஓம்புக கோதையுயிம் புனைக பிறவும் செய்க என மாறிக் கூட்டுக.
அன்னவை பிறவும் என்றது பூசுவன உடுப்பன பூண்பன முதலாயினவற்றை வருவது நாடி யென்றோதி ஐவனத்துக்கு வரும் இடையூறு நாடி யென்று அதனைக் காவ லென்பதனான் முடிப்பினும் அமையும்.
விளக்கம் பிட்டங்கொற்றனும் அவன் இறையாகிய சேரமான் கோதையும் அவரொடு மாறுபட்டுப் பொரும் மன்னரும் வாழ்வதே நாம் வேண்டுவது உணவு கருதி வருந்தன்மின் அது தானே கிடைக்கும்என்றது பிட்டங்கொற்றனது வள்ளன்மையால் விளைந்த பெருமிதம் பிட்டங்கொற்றன் தரும் உணவு குறையின் அவனிடத்தே அவன் இறைவனாகிய கோதை தரும் உணவு வந்து நம் பசி நீக்கும் இவ்வாறு ஒருவர் தருவது குறையின் மற்றவர் தருவது நிறைக்கு மென்பது காவலர் பெய்தீ நந்தின் திருந்துமணி நளியிரு ளகற்றும் என்பதனால் உள்ளுறுத் துரைத்தலின் வருபதம் நாடி என்னதூஉம் பரியல் வேண்டாஎன்றும் மாவள்ளீகைக் கோதைஎன்றும் கூறினார்.
புலவர் பாடும் புகழ் பெற்ற இவனை மாற்றூர் கிழார் மகனார் கொற்றங்கொற்றனார் கோவூர்கிழார் செயலூர் இளம்பொன் சாத்தன் கொற்றனார் மதுரை அளக்கர் ஞாழார் மகனார் மள்ளனார் என்ற சான்றோர்கள் பெரிதும் பாராட்டிப் பாடியிருக்கின்றனர்.
சோழ வேந்தனான குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவனை நோக்க சிறுகுடி கிழான் பண்ணன் எளியனாயினும் அவ்வளவன் இப்பண்ணனிடம் கொண்டிருந்த அன்புறு நட்புப் பண்ணனை ஓர் இனிய தமிழ்ப் பாட்டால் பெரிதும் பாடிப் பரவச் செய்துள்ளது.
இதன்கண் பண்ணன்பால் பரிசில் பெறப் போகின்ற பாணனொருவன் சிறுகுடியை யணுகிய அளவில் பண்ணன்பால் பரிசில் பெற்று வரும் பாணர் சிலரைக் காண்கின்றான்.
அவர்களை ஒன்று வினாவக் கருதி யான் வாழும் நாளும் பண்ணன் வாழ்வானாகஎன்று வாழ்த்திப் பரிசில் பெற்ற பாணர்களே இப் பாணனது சுற்றம் எய்தி வருந்தும் வருத்தத்தைக் காண்மின் பண்ணன் மனையிலுண்டாகும் ஊணொலி யரவமும் கேட்கிறது எறும் பொழுக்குப் போல இளஞ்சிறார்கள் சோறுடைக் கையராய் வேறு வேறாகப் போவதையும் காண்கின்றோம் இவற்றைக் கேட்டும் கண்டும் அமையாது கடும்பினது வருத்தம் மிகுதலால் பசிப்பிணி மருத்துவனாகிய பண்ணனது இல்லம் அணித்தோ சேய்த்தோ கூறுமின் எனப் பலகாலும் கேட்கின்றோம் எங்கட்குச் சொல்லுங்கள்என்று கேட்கின்றான்.
உரை யான் வாழும் நாளும் பண்ணன் வாழிய யான் உயிர் வாழும் நாளையும் பெற்றுப் பண்ணன் வாழ்வானாக பாணர் பாணரே காண்க இவன் கடும்பினது இடும்பை காண்பீராக இந்தப் பரிசிலனது சுற்றத்தினது வறுமையை யாணர்ப் பழு மரம் புது வருவாயை யுடைத்தாகிய பழுத்த மரத்தின் கண்ணே புள் இமிழ்ந் தன்ன புள்ளினம் ஒலித்தாற் போன்ற ஊன் ஒலி அரவந்தானும் கேட்கும் ஊணாலுண்டாகிய ஆரவாரந்தானும் கேட்கும் பொய்யா எழிலி பெய்விடம் நோக்கி காலந்தப்பாத மழை பெய்யுங் காலத்தைப் பார்த்து முட்டை கொண்டு வற்புலம் சேரும் தம் முட்டைகளைக் கொண்டு மேட்டு நிலத்தினை யடையும் சிறு நுண் எறும்பின் சில்லொழுக்கு ஏய்ப்ப மிகச் சிறிய எறும்பினது சிலவாகிய ஒழுக்கத்தை யொப்ப சோறுடைக்கையர் சோறுடைக்கையினராய் வீறு வீறு இயங்கும் வேறு வேறு போகின்ற இருங்கிளைச் சிறாஅர்க் காண்டும் பெரிய சுற்றத்தாரோடும் கூடிய பிள்ளைகளைக்காண்பேம் கண்டும் மற்றும் மற்றும் வினவுதும் கண்டு வைத்தும் எம் பசி வருத்தத்தானும் வழி வரல் வருத்தத்தானும் பின்னரும் பின்னரும் விதுப்புற்றுக் கேளாநின்றேம் தெற்றென தெளிய பசிப்பிணி மருத்துவன் இல்லம் பசி நோய் தீர்க்கும் மரு்துதுவனது மனை அணித்தோ சேய்த்தோ அணித்தோ தூரிதோ எமக்குக் கூறுமின் எங்களுக்கு நீர் சொல்லுமின் எறு.
இனி பரிசிலன் தான் அரவமும் கேட்கும் சிறாரைக் காண்டும் கண்டும் மற்றும் மற்றும் வினவுதும் நீர் எமக்குப் பசிப்பிணி மருத்தவன் இல்லம் அணித்தோ சேய்த்தோ கூறுமின் என்னாநின்றான் இவன் கடும்பினது இடும்பையைப் பாணர் காண்க இங்ஙனம் எம்போலும் இரவலர் வறுமையைத் தீர்க்கின்ற பண்ணன் வாழிய வென்று பெறப் போகின்றானைக் கண்டு பெற்று வருகின்றான் பக்கப் பாணரை நோக்கிக் கூறியதாக வுரைப்பினு மமையும்.
அன்றியும் பரிசிற்குச் செல்கின்றான் பசிப்பிணி மருத்துவ னில்லம் அணித்தோ சேய்த்தோ வென்று பலகாலும் வினவ அதனை யுட்கொண்டு ஊணொலி யரவமும் கேட்கும் இருங்கிளைச் சிறார்க் காண்டும் கண்டும் மற்றும் மற்றும் வினவுது மெனச் சாதியொருமையா லுளப்படுத்திக் கூறிப் பின்பு இங்ஙனம் காணவும் கேட்கவும் படுவது நுமக்கு ஏற அணித்தோ சேய்த்தோ கூறுமின் எமக்கென்று அவரை நோக்கி கூறிப் பின்பு இங்ஙனம் என் வறுமையும் தீர்த்து இவன் வறுமையும் தீர்க்க விருக்கின்ற பண்ணன் யான் வாழும் நாளும்பெற்று வாழ்வானாக வெனப் பரிசில் பெற்று வருகின்றான் தன் பக்கப் பாணரை நோக்கிக் கூறியவாறாக வுரைப்பாரு முளர்.
எறும்பினம் தரையிலுள்ள அளைகளில் வாழ்வன வாதலாலும் மழைபெய்து விடின் அளைக்கண் நீர் புக்கு அவற்றின் முட்டைகளைச் சிதைக்குமாகலானும் மழை வரவு காட்டும் காற்றினைக் கொண்டு அறிந்து மேட்டிடத்து அளைகளில் தம் முட்டைகளைக் கொண்டு சேர்க்கும் இயல்பினவாம்.
யானைகள் தம் முடற்பெருமை குறித்துத் தம்முள் அணிவகுத்துச் சேறல் போல எறும்புகளும் தம் மினப் பன்மை குறித்துச் சாரை சாரையாய் ஒழுங்குகொண்டு செல்லும் இயல்பினவாம்.
சோழவேந்தர்கட்குத் துணைபுரிந்து அதனால் ஏனாதி யென்னும் மாராயம் பெற்றதுபற்றி இவனைச் சான்றோர் சோழிய வேனாதி திருக்கண்ணன் என்று குறிக்கின்றனர்.
இவனுடைய முன்னோர்கள்ஒருகால் சோழநாட்டு வேந்தன் ஒருவன் தன் பகைவரொடு பொருது வெல்லும் வலியழிந்து அஞ்சி யோடி மலையமான்களுக்குரிய முள்ளூரின் கண் ஒளித்திருந்தானாக சோழநாடு ஞாயிற்றை யிழந்த உலகம்போல அரசனை யிழந்து வருந்துவதாயிற்று.
அதனை யறிந்த மலையமான் முள்ளூர்க்குச் சென்று சோழனைக் கொணர்ந்து சோழ நாட்டு வேந்தனாக்கி அவனது வெண் குடையும் அரசும் நிலைபெறச் செய்தனன்.
இவ்வாறு வேந்தாகியபோது இவனை மாறோக்கத்து நப்பசலையார் கண்டு இப் பாட்டைப் பாடி இதன்கண் காவிரி நாடு அரசின்றி அல்லலுற்ற காலத்து முள்ளூரில் இருந்த சோழ வேந்தனைக் கொணர்ந்து சோழ நாட்டவர்க்கு வேந்தனாகிய உரவோர் வழி வந்தோனே நின் முன்னோனாகிய திருமுடிக்காரி உயர்ந்தோருலகம் பெயர்ந்தானாக நாடு மழையின்மையால் கோடையில் உயிர்கள் எய்தும் வருத்தம் போல மிக்க வருத்தத்தை எய்திற்று.கோடை வெப்பத்தைப் பெருமழை பெய்து போக்கிக் குளிர்ச்சியைச் செய்வதுபோல நீ தோன்றி நாட்டவர்க்கு இன்பத்தைச் செய்தாய்ஆதலால் நின்னாட்டவர்க்குக் குறையொன்றும் இல்லையாம்என்று கூறியுள்ளார்.
உரை அணங்குடை அவுணர் கணம் கொண்டு ஒளித் தென பிறரை வருத்தும் அச்சத்தினையுடைய அசுரர் திரள் கொண்டுபோய் மறைத்தார்களாக சேண் விளங்கு சிறப்பின் ஞாயிறு காணாது சேய்மைக்கண்ணே விளங்காநின்ற தலைமையினையுடைய ஞாயிற்றைக் காணாமையால் இருள் கண் கெடுத்த பருதி ஞாலத்து இருளானது உலகத்தாரது கண்ணை மறைத்த வட்டமாகிய உலகத்தினது இடும்பை கொள் பருவரல் தீர நோய் கொண்ட துன்பம் நீங்கும் பரிசு கடுந் திறல் அஞ்சன உருவன் மிக்க வலியை யுடைய அஞ்சனம்போலும் நிறத்தையுடைய திருமேனியையுடைய கண்ணன் தந்து நிறுத் தாங்கு அந்த ஞாயிற்றைக் கொண்டுவந்து இவ் வுலகத்தின்கண் அந்த காரம் நீங்கும் பரிசு ஆகாயத்தின்கண்ணே நிறுத்தினாற்போல அரசிழந் திருந்த அல்லற்காலை பகை வேந்தரோடு பொருது உடைந்து போதலால் தம் வேந்தனையிழந்துழலும் இன்னாமையையுடைய பொழுதின்கண் முரசு எழுந் திரங்கும் முற்றமொடு முரசு கிளர்ந்து முழங்கும் செண்டு வெளியையுடைய கோயிலுடனே கரையைப் பொருது இரங்கு புனல் நெரி தரு மிகு பெருங் காவிரி கரையைப் பொருது முழங்கும் நீராரே யுடைந்து ஆழ்ந்தோடுகின்ற மிக்க பெரிய காவிரியையுடைய மல்லல் நன்னாட்டு அல்லல் தீர வளவிய நல்ல நாட்டினது துயரம் கெட பொய்யா நாவின் கபிலன் பாடிய பொய்யாத நாவினையுடைய கபிலனாற் பாடப்பட்ட மை யணி நெடுவரை ஆங்கண் முகி லணிந்த பெரிய மலையிடத்து ஒய்யென விரைய செருப்புகல் மறவர் செல்புறங் கண்ட போரை விரும்பும் மறவர் ஓடு புறங் கண்ட எள்ளறு சிறப்பின் முள்ளூர் மீமிசை இகழ்ச்சியற்ற தலைமையினை யுடைய முள்ளூரின் மலையுச்சியின்கண் அரு வழி இருந்த பெருவிறல் வளவன் பிறரால் காண்டற்கரிய இடத்தின் கண் இருந்த பெரிய வென்றியையுடைய சோழனது மதி மருள் வெண்குடை காட்டி திங்கள் போலும் வெண்குடையைத் தோற்றுவித்து அக் குடை புதுமையின் நிறுத்த புகழ் மேம்படுந அக்குடையைப் புதுமையுண்டாக நிலைபெறுவித்த புகழ் மேம்படுந விடர்ப் புலி பொறித்த கோட்டை வரை முழைஞ்சில் வாழும் புலியை யெழுதப்பட்ட இலாஞ்சனையுடைய கோட்டையையும் சுடர்ப் பூண் விளங்குதலையுடைய அணிகலத்தினையும் சுரும் பார் கண்ணி பெரும் பெயர் நும் முன் வண்டார்க்கப்பட்ட கண்ணியையும் பெரிய புகழினையுமுடைய நும்முன்னாகிய தந்தை ஈண்டுச் செய் நல்வினை ஆண்டு உயர்ந்தோர் உலகத்துச் சென்று உணீஇயர் இவ்வுலகத்துச் செய்யப்பட்ட நல்ல அறத்தின் பயனை ஆண்டாகிய தெய்வ லோகத்துப்போய் நுகரவேண்டி பெயர்ந்தனன் ஆகலின் போனானாதலின் ஆறு கொல் மருங்கின் மாதிரம் துழவும் நல்ல நெறியைக் கொன்ற பக்கத்தினையுடைய திசை யெங்கும் சூழ் வரும் கவலை நெஞ்சத்து அவலம் தீர கவலையுற்ற மனத்தின்கண் வருத்தம் கெட நீ தோன்றினை நீ வந்து தோன்றினாய் நிரைத்தார்அண்ணல் இணைந்த மாலையையுடைய தலைவ கல் கண் பொடிய மலையிடம் பொடிய கானம் வெம்ப காடு தீ மிக மல்கு நீர் வரைப்பில் கயம் பலஉணங்க மிக்க நீரெல்லையையுடைய நீர்நிலைகள் பலவும் முளிய கோடை நீடிய பைதறு காலை இவ்வாறு கோடை நீடப்பட்ட பசுமையற்ற காலத்து இரு நிலம் நெளிய பெரிய நிலங் குழியும் பரிசு ஈண்டி திரண்டு உரும் உரறு கருவிய மழை பொழிந் தாங்கு உருமேறு முழங்கும் மின் முதலாயின தொகுதியையுடைய மழைசொரிந்தாற் போல எறு.
ஞாயிற்றை அஞ்சன வுருவன் தந்து நிறுத்தாங்கு முற்றமொடு நாட்டு அல்லல் தீர வளவன் வெண்குடை காட்டி அக்குடை நிறுத்த புகழ் மேம்படுந நிரைத்தார் அண்ணல் நும்முன் பெயர்ந்தன னாகலின் நெஞ்சத்து அவலம் தீர பைதறு காலை மழை பொழிந் தாங்கு நீ தோன்றினை ஆதலால் இவ் வுலகத்திற்குக் குறையென்னை எனக் கூட்டி வினை முடிவு செய்க.
அவுணர் கணங்கொண் டொளித்தென ஞாயிறு காணாத பருவரல் தீர அஞ்சன வுருவன் தந்து நிறுத்தாங் கென்பது தேவர்களும் அசுரர்களும் பொருவழிப் பகலும் இராப்போல இயங்கித் தாம் போர் செய்தற்பொருட்டு அசுரர் ஞாயிற்றைக் கரந்தார்கள் ஞாலம் அதனால் உள்ள பருவரால் தீரத் திருமால் அதைக் கொண்டு வந்து விட்டதொரு கதை.
விளக்கம் சோழனுக்கு ஞாயிறும் சோழனில்லாத காவிரி நாட்டிற்கு இருள் சூழ்ந்த வுலகும் சோழனைக் கொணர்ந்த மலையமானுக்குத் திருமாலும் உவமை.
சோழன் இல்லாதபோது அவனது தலைநகரும் வளஞ்சிறந்த நாடும் அல்லலுற்ற செய்தியை முரசெழுந் திரங்கு முற்றமொடுஎன்றும் புனல் நெரிதரு மிகுபெருங் காவிரி மல்லல் நன்னாடென்றும் குறித்தார்.
இம் மூள்ளூர் மிக்க காவலும் பகைவர்க்குக் கொள்ளற் கருமையும் உடைய தென்றற்கு செருப்புகல் மறவர் செல்புறங் கண்ட எள்ளறு சிறப்பின் முள்ளூர் மீமிசையென்றார்.
வளஞ்சிறந்த நாடு முற்றும் தான் அடைதற்குரிய வகையில் வந்திருப்பவும் அதனை நினையாது சோழற்கே யுரித்தாக்கி அவனையே அரசனாக்கிச் சிறப்பித்தமையின் புகழ் மேம்படுநஎன்றார்.
இவ்வுலகத்தே செய்யப்படும் நல்வினைக்குரிய இன்பம் மறுமையில் மேலுலகத்துத் தோன்றி நுகரப் படும் என்பதுபற்றி ஈண்டுச்செய் நல்வினை ஆண்டுச்சென்று றுணீஇயர் உயர்ந்தோ ருலகத்துப் பெயர்ந்தனன்என்றார்.
காரி இறந்தபின் நாட்டுக்குண்டாகிய நிலை கோடை நீடிய பைதறு காலை யாகவும் திருக்கண்ணன் தோன்றியது மழைபோல்வதாகவும் அவன் தலையளி மழை நீராகவும் குறிக்கின்றார்.
பண்டேபோல் தலை நகரையும் வெண்குடையையும் காட்டிப் புதுமையின் நிறுத்த வெனவுரைப்பினும் அமையும் என்றற்கு வெளிமுற்றமொடு வெண்குடை காட்டி யென இயைப்பினு மமையுமென்றார்.
சங்கச் சான்றோர் காலத்துக்குப் பின்னும் இளங்கோவடிகள் காலத்துக்கு முன்னுமாகிய இடைக்காலத்தில் இவ்விடத்தே திருமாலுக்குக் கோயிலுண்டாயிற்று.
அவர் இறைவ நீ எப்போதும் என் நெஞ்சில் இடம் பெற்றுள்ளாய் என் நெஞ்சைத் திறப்போர் நின்னை அங்கே காண்பர் பலரையும் புரத்தலை மேற்கொண்டிரக்கும் அறத்துறையாகிய நின்னை ஒருகாலும் மறவேன் மறத்தற்குரிய காலமொன்றுண்டாயின் அஃது என்னுயிர் என் யாக்கையை விட்டுப் பிரிந்தேகும் காலமாமே யன்றிப் பிறிதில்லையென்ற கருத்துடைய இப் பாட்டைப் பாடினார்.
உரை எந்தை வாழி என்னுடைய இறைவ வாழ்வாயாக ஆதன் நுங்க என் நெஞ்சம் திறப்போர் நிற் காண்குவர் யான் ஒன்றைச் சொல்ல நினைப்பின் நினது புகழல்லது சொல்லாமையான் என் நெஞ்சை வெளிப்படுத்திக் காணலுறுவோர் ஆங்கு நின்னைக் காணாநிற்பர் நின் யான் மறப்பின் நின்னையுடைய யான் நின்னை மறப்பின் மறக்குங்காலை மறக்குங் காலமாவது சொல்லக் கேட்பாயாக என் உயிர் யாக்கையிற் பிரியும்பொழுதும் என்னுடைய உயிரானது என் உடம்பை விட்டு நீங்கும் காலத்தும் என் யான்மறப்பின் என்னை யான் மறக்குங்கால முண்டாயின் மறக்குவென் அப்பொழுது மறப்போனல்லது மறவேன் வென்வேல் விண்பொரு நெடுங்குடை வென்றி வேலையுடைய விசும்பைத் தோயும் நெடிய குடையினையும் கொடித் தேர் கொடியணிந்ததேரினையுமுடைய மோரியர் நிலமுழுது மாண்ட மோரியது திண் கதிர் திகிரி திரிதர திண்ணிய ஆர் சூழ்ந்த சக்கரம் இயங்குதற்கு குறைத்த குறைக்கப்பட்ட உலக இடை கழி அறைவாய் வெள்ளி மலைக்கு அப்பாலாகிய உலகத்திற்குக் கழியும் இடைகழியாகிய அற்றவாயின்கண் நிலைஇய தேவர்களால் நிறுத்தப்பட்டு இருபொழுதும் ஒருபெற்றியே நிலைபெற்று விளங்கும் மலர்வாய் மண்டிலத்தன்ன பரந்த இடத்தையுடைய ஆதித்தமண்டலத்தை யொப்ப நாளும் பலர் புரவு எதிர்ந்த அறத்துறை நின்னே நாடோறும் இரவு பக லென்னாமல் பலரையும் காத்தலை ஏற்றுக்கொண்டு ஒரு பெற்றியே விளங்கிய அறத்துறையாகிய நின்னை எறு.
எந்தை வழி ஆதனுங்கனே மண்டிலத் தன்ன அறத்துறை நின்னை நின்னுடையேனாகிய யான் மறப்பின் மறக்குங் காலமாவது என் யான் மறப்பின் மறக்குவென் ஆதலால் என் நெஞ்சைத் திறப்போர் நிற்காண்குவரெனக் கூட்டி வினைமுடிக்க.
திகிரி திரிதரக் குறைந்த என்றோதி சக்கரவாளத்திற் கப்பாற்பட்ட உலகத்து மோரியர் திகிரி ஊடறுத்துச்சேறலின் குறைந்த பிளவுபட்ட வாயிற்கு அப்பாலாகிய உதயகிரிக்கண் நிலைபெற்ற ஆதித்த மண்டலமென் றுரைப்பாரு முளர்.
அவர்கள் போர் குறித்துத் தம் நாட்டின் தென்பகுதி நோக்கிப் படையெடுத்து வருங்கால் ஆங்கே ஒரு மலைத்தொடர் குறுக்கிடவே அதனை ஒருபுறத்தே வெட்டி வழிசெய்து படைக் கருவிகளும் பிறவும் கொணரும் சகடங்கள் இனிது வருவித்தனர்.
ஞாயிற்று மண்டிலம் ஏனை எல்லா மண்டிலங்களினும் பெரிதென்பதற்கேற்ப இச் சான்றோர் இதனை மலர்வாய் மண்டிலம்என்றது போற்றத்தக்கது.
நல்லியக்கோடனுடைய குணம் செயல் கொடைநலம் முதலிய பலவும் இடைக்கழிநாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனாரால் சிறுபாணாற்றுப் படையில் அழகுறக் கூறப்பட்டுள்ளன.
தன்னை யடைந்த இரவலரைத் தானே நேர் நின்று உண்பித்தலும் பகை மன்னரை வென்று அவர் தரும் திறைப் பொருளைக் கொண்டு நயவர் பாணர் முதலியோர்க்களித்து அவர் வறுமை தீர்த்தலில் இவன் பெருவிருப்ப முடையவன்.
நனமா விலங்கை மன்ன ருள்ளும் மறுவின்றி விளங்கிய வடுவில் வாய்வாள் உறுபுலித் துப்பின் ஓவியர் பெருமகன்என்றும் பல்லியக் கோடியர் புரவலன் பேரிசை நல்லியக் கோடன்என்றும் குறிஞ்சிக் கோமான் கொய்தளிர்க் கண்ணிச் செல்லிசை நிலைஇய பண்பின் நல்லியக்கோடன்என்றும் பாராட்டுவர்.
அக்காலத்தே வேங்கடத்தைச் சூழ்ந்த நாட்டிலுள்ளதாய கரும்பனூர் சென்று அங்கேயிருந்த கரும்பனூர் கிழானைப் பாடிப் பரிசில பெற்றுப் பன்னாள் தம் மனைக்கண்ணேயிருந்து இரத்தலை நினையாதிருந்த இவர் தன்பால் வரக் கண்ட நல்லியக்கோடன் இவர்க்கு மிக்க பரசில் நல்கிச் சிறப்பித்தான்.
அதனால் வியப்பு மிகக்கொண்ட நன்னாகனார் தன் ஊழை வியந்து வாழியெற் புணர்ந்த பாலே எனப் பாராட்டி பெருமா விலங்கைத் தலைவனான நல்லியக்கோடன் வறியவர் தொடுக்கும் புகழ்மாலை சூடுபவன் அவனை நீ புரவலனாகப் பெற்றனை இனி உனக்குக் குறைவில்லை என்றுரைத்து பாரியது பறம்பிலுள்ள சுனைத் தெண்ணீர் தேடிச் சென்று கொள்ளவேண்டாமல் ஓரூரின்கண்ணே கிடைக்குமாயின் வேண்டும்போது எடுத்துக் கொள்ளலாமென நெகிழ்ந் தொழிபவரைப் போல நல்லியக்கோடன் நம் நாட்டவனாதலின் வேண்டும்போது சென்றுகண்டுகொள்ளலாமெனப் பன்னாட்களைக் கொன்னே கழித்துக் கழிந்தவற்றைநினைந்து எனது நெஞ்சம் இரங்குகின்றது அது வேண்டா இனி இன்றேபோல் என்றும் அவன் தொடர்பு பெற்று இனிதிருக்கலாம்என்று கூறும் கருத்தால் இப்பாட்டைப் பாடியுள்ளார்.
உரை ஓரை ஆயத்து ஒண்டொடி மகளிர் விளையாட்டுத் திரட்சிக் கண் ஒள்ளிய வளையையுடைய மகளிர் கேழல் உழுத இருஞ் சேறு கிளைப்பின் கேழற்பன்றி யுழுத கரிய சேற்றைக் கிளறின் யாமை ஈன் புலால் நாறு முட்டையை அதன்கண்ணே யாமை ஈனப்பட்ட புலால் நாறு முட்டையை தேன் நாறு ஆம் பல் கிழங்கொடு பெறூஉம் தேனாறும் ஆம்பலினது கிழங்குடனே பெறும் இழும் என ஒலிக்கும் புனலம் புதவின் பெருமா விலங்கைத் தலைவன் இழுமென்னும் அனுகரணமுண்டாக முழங்கும் நீர் வழங்கும் வாய்த்தலைகளையுடைய பெரிய மாவிலங்கை யென்னும் ஊர்க்குத் தலைவன் சீறியாழ் இல்லோர் சொன்மலை நல்லியக் கோடனை உடையை சிறிய யாழையுடைய வறியோர் தொடுக்கும் புகழ் மாலை சூடும் நல்லியக்கோடனைத் துணையாக நீயுடையை யாதலான் எற்புணர்ந்த பாலே வாழி என்னைப் பொருந்திய விதியே நீ ஒரு குறையுடைய யல்லை வாழ்வாயாக பாரி பறம்பின் பனிச் சுனைத் தெண்ணீர் பாரியது பறம்பின்கண் குளிர்ச்சியையுடைய சுனையிடத்துத் தெளிந்த நீர் ஓரூர் உண்மையின் போய்த் தேடிக்கொள்ள வேண்டாமல் ஓரூரின் கண்ணே யுண்டாதலின் இகந்தோர் போல அதனை யாம் வேண்டியபொழுது உண்கின்றோமென்று நெகிழ்ந்திருந்தாரை யொப்ப காணாது கழிந்த வைகல் அவனைக் காணாதொழிந்த நாட்கள் காணா வழி நாட்கு இரங்கும் எனக்கு நாட்களாய்க் கழிந்தனவல்லவென்று உட்கொண்டு அவனொடு தொடர்ந்த நட்பு இன்றேபோல இடையறாது செல்ல வேண்டுமென்று பின்வருநாளைக்கு இரங்கா நின்றது என் நெஞ்சம் என்னுடைய நெஞ்சம் அவன் கழி மென் சாயல் அவனது மிக்க மெல்லியசாயலைக் காணுந்தோறும் நினைந்து எறு.
என் நெஞ்சம் அவன் சாயலைக் காணுந்தோறும் நினைந்து வழிநாட்கிரங்கும் என்னைப் புணர்ந்த விதியே நீ நல்லியக்கோடனை யுடையை யாதலால் நீ என்ன குறையையுடைய நீ வாழ்வாயாக வெனக் கூட்டி வினை முடிவு செய்க.
இல்லோர் சொன்மலையென்பதற்கு இல்லோர் சொல்லைச் சூடுமென்றும் எற்புணர்ந்த பாலேஎன்றோதி என்னை அவனொடு கூட்டிய விதியே யென்றும் வழிநாட் கிரங்கும்என்பதற்கு இன்னும் இவனொடு தொடர்ந்த நட்பு இடையற்றுக் கழியுங் கொல் என்று இரங்குமென்றும் உரைப்பாரு முளர்.
விளையாட்டு மகளிர் சேற்றைக் கிளறியவழி யாமை முட்டையும் ஆம்பற்கிழங்கும் தாமே வெளிப்படப் பெறுவர் என்றது ஓய்மானாட்டவர் பெருமுயற்சியின்றியே அரிய பொருள்களைப் பெறும் நல்வளமுடைய ரென்றவாறு.
வாய்த்தலைகளில் கதவமைத்து நீரை அளவறிந்து செலவிடுபவாதலின் விட்டவழிப் பெருகிவரும் நீரினது முழக்கத்தை விதந்த இழுமென வொலிக்கும் புனலம் புதவுஎன்றார்.
நல்லியக் கோடனை யுடையையென்று ஊழினைப் பாராட்டிக் கூறியது அவனால் வேண்டுவனற்றைக் குறைவறப் பெறுமாறு விளக்குதலின் நல்லியக் கோடனை யுடையையாகலான்நீ ஒரு குறையை யுடையையல்லையென்றார்.
உள்ளூரிற் பெறப்படும் அரிய பொருள் ஒருவர்க்கு அரிதாகாது மிக எளிதாய்க் கருதப்படுவதுபற்றி ஒரூ ருண்மையின் இகந்தோர் போலஎன்றார்.
காணும் நாளில் நல்லியக் கோடனது சாயலின் நலனைக் கண்டு கண்டு இதனைப் பெறாது பல நாட்கள் வீணே கழிந்தனவே என்றும் இனிவரும் நாட்களினும் இந்நலன்இடையறாது உளதாக வேண்டுமே யென்றும் எழும் நினைவால் இரக்க உண்டாகலின் காணாது கழிந்த வைகல் காணாஎன்றும் என் நெஞ்சம் வழிநாட் கிரங்கும் என்றும் கூறினார்.
சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனையும் பூஞ் சாற்றூர்ப்பார்ப்பன் விண்ணந்தாயனையும் பாடிப் பரிசில் பெற்று மேம்பட்ட ஆவூர் மூலங்கிழார் ஒருகால் இக் காரியாதியின் ஊராகிய மல்லிக்குச் சென்று அவனது கைவண்மையைக் கண்களிப்பக் கண்டார்.
அங்கே இம்மல்லிகிழான் தந்த கள்ளை அவ்வூரிடத்துக் குறிய பல அரண்களிலிருந்துஆடவர் பலரும் நிரம்ப வுண்டு தேக்கெறிந்து புளிச்சுவையை விரும்பிக் களாப்பழத்தையும் துடரிப் பழத்தையும் விரவி யுண்பதையும் பின்பு கான்யாற்றின் எக்கர் மணற்குன்றேறியிருந்து குடநாட்டு மறவர் எறிந்து கொணர்ந்த எய்ப்பன்றியின் கொழுவிய நிணங் கலந்து சமைத்த சோற்றை வருவார்க் களித்துத் தாமும் பனையோலையில் வைத்து விடியற் காலையில் உண்பதையும் கண்டனர்.
உடனே அவர் நெஞ்சில் இவ்வா றுண்ணும் பரிசிலர் வேந்தர் நெடுநர் முன்னே நின்று கண் சிவக்க நாவுலரப் பாடிக் களிறு முதலிய பரிசில் பெறுவது தோன்றிற்று.
வேந்தர் செய்யும் களிற்றுக் கொடையையும் இக்காரியாதி விடியலில் தரும் சோற்றையும் சீர் தூக்கினார் மன்னர் ஒண்சுடர் நெடுநகர் வெளிறு கண்போகப் பன்னாள் திரங்கிப் பாடிப்பெற்ற பொன்னணி யானை பெரும்புலர் வைகல் சீர்சா லாதுஎன்ற கருத்தமைத்த இப் பாட்டைப் பாடி இதன்கண் மேலே தாம் கண்ட காட்சியைச் சொல்லோவியம் செய்துள்ளார்.
உரை ஒளிறு வாள் மன்னர் ஒண் சுடர் நெடு நகர் விளங்கியவாளையுடைய வேந்தரது ஒள்ளிய விளக்கத்திணையுடைய உயர்ந்த கோயிற் கண் கண் வெளிறு போக கண்ணொளி கெட பன்னாள் திரங்கி பன்னாள் நின்றுலர்ந்து பாடிப் பெற்ற பொன்னணி யானை அவ்விடத்துப் பாடிப் பெற்ற பொற்படை யணிந்த யானை தமரெனின் யாவரும் புகுப தமக்குச் சிறந்தாராயின் எல்லாரும் எளிதிற் புகப் பெறுவர் அமரெனின் திங்களும் நுழையா போராயின் திங்களாலும் நுழையப்படாத எந்திரப் படு புழை பொறிகளைப் பொருந்திய இட்டிய வாயிலை யுடைத்தாய் கள் மாறு நீட்ட கள்ளை யொருவர்க்கொருவர் மாறு மாறாக நீட்டிட நணி நணி இருந்த குறும் பல் குறும்பின் ஒன்றற்கொன்று அணித்தாயிருந்த குரிய பல அரணின் கண்ணேயிருந்து ததும்ப வைகி அக்கள்ளை நிரம்பவுண்டு காலங் கழித்து புளிச் சுவை வேட்ட செங்கண் ஆடவர் பின்னைச் செருக்கினால் விடாய் மிக்குப் புளிச்சுவையை விரும்பிய மதத்தாற் சிவந்த கண்ணையுடைய ஆண் மக்கள் தீம் புளிக் களாவொடு துடரி முனையின் இனிய புப்பையுடைய களாப்பழத்துடனே துடரிப் பழத்தைத் தின்று வெறுப்பின் மட்டு அறல் நல் யாற்று எக்கர் ஏறி கரை மரத்துப் பைந்தேன் அரித் தொழுகுகின்ற நல்ல கான் யாற்றினது மணற்குன்றின் கண்ணே யேறி கருங் கனி நாவல் இரந்து கொய்துண்ணும் கரிய நாவற்பழத்தைப் பறித்து இருந் துண்ணும் பெரும் பெயர் ஆதி பெரிய பெயரையுடைய னாகிய ஆதியினது பிணங் கரில் குட நாட்டு பிணங்கிய அரில் பட்ட காட்டடையுடைய குடநாட்டின்கண் எயினர் தந்த எய்ம்மான் எறி தசை மறவர் எய்து கொடு வரப்பட்ட எய்ப் பன்றியினது கடியப்பட்ட தசையினது பைஞ்ஞிணம் பெருத்த பசுவெள் அமலை செவ்வியையுடைய நிணமிக்க புதிய வெண்சோற்றுக் கட்டியை வருநர்க்கு வரையாது தருவனர் சொரிய வருவார்க்கெல்லாம் ஒப்பக் கொடுவந்து சொரிய இரும் பனங்குடையின் மிசையும் பெரிய பனையோலையான் இயன்ற குடையிலே நுகரும் பெரும்புலர் வைகறைச்சீர் சாலாது பெரிய புலர்ச்சியையுடைய விடியற்காலத்துச் சீருக்கு நிகரொவ்வாது எறு.
எந்திரப் புழையையுடைய நணிநணியிருந்த குறும்பிற் கள்மாறு நீட்டத் தும்பவுண்டு வைகிப் புளிச்சுவை வேட்ட ஆடவர் முனையின் எக்கரேறி யிருந்து நாவற்கனி கொய்துண்ணு மென இயையும்.
விளக்கம் மன்னரை ஒளிறுவாண் மன்ன ரென்றும் அவர் மனையை ஒண்சுடர் நெடுநக ரென்றும் கூறியது தாம் வேண்டிய சிறப்பின்மை முடித்தற்கு கண் வெளிறு போதல் மரம் வெளிறு போவதுபோலப் பயனாகிய ஒளி இல்லையாதல்.
காரியாதியின் அரண்களில் அமைந்திருந்த எந்திரப் படு புழையின் இயல்பு கூறுவார் போர்க்காலத்தே காவற்சிறப்பு இப்பெற்றித் தென்றற்குஅமரெனின் திங்களும் நுழையா தென்றார்.
சீவில்லிபுத்தூர் வைத்தியநாதசாமி கோயில் கல்வெட்டுக்களிலும் ஆண்டாள் கோயில் கல் வெட்டுக்களிலும் மல்லிநாட்டுச் சீவில்லிபுத்தூர் என்றே குறிக்கப்படுகிறது.
வில்லிபுத்தூராகி வழங்கிய காலத்தில் பெரியாழ்வாரும் திரு ஆண்டளும் தோன்றி இதனைத் தம்முடைய தெய்வப் பாடலால் சீவில்லிபுத்தூராகுமாறு செய்தனர்.
பின்பு அவன் செய்த சிறப்பினைப் பெற்று மகிழ்வெய்திய ஆவூர் மூலங்கிழார் அவன்பாற் கண்ட நலங்களை இப்பாட்டின்கண் குறித்துரைக்கலுற்று யானைகளும் போர்க் குதிரைகளும் நின்று செருக்கும் கீரஞ்சாத்தனுடைய நெடுநகர் முன்றிலில் மணல் பரந்து இனிய காட்சி வழங்கும் அவ்விடத்தே புக்க சான்றோர் பசியின்மையின் உண்ணாராயின் தன்னொடு சூளுற்று உண்டல் வேண்டுமெனப் பெரிதும் இரந்து வேண்டிக் கொள்வன்.