sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவள் அவர்களைப் பார்த்து ஸ்திரீகளுக்குக் கற்பே சிறந்த ஆபரணம் அந்த ஆபரணம் போய்விட்டால் இந்த ஆபரணங்களினால் வரும் பிரயோசனம் என்ன?
அவர்கள் போய் சற்று நேரத்துக்குப் பின்பு வீட்டுக்கு வந்த தன் பர்த்தாவிடத்தில் சகல சங்கதிகளையும் தெரிவித்து இந்த அரசனிடத்தில் உத்தியோகஞ் செய்வது முறையல்ல உத்தியோகத்தை விட்டுவிட்டுப் பிச்சையெடுத்தாயினும் பிழைப்பது உத்தமம் என்றாள்.
அவளுடைய வார்த்தையைப் புருஷன் அங்கீகரித்துக் கொண்டு உத்தியோகம் வேண்டாமென்று ஒரு பத்திரிகை அனுப்பிவிட்டு அவரும் அவருடைய பத்தினியும் ஊரைவிட்டுப் புறப்பட்டு அடுத்த கிராமத்துக்குப் போய் ஒருவருக்குந் தெரியாமல் அந்தரங்கமாக வசித்தார்கள்.
உத்தியோக வரும்படியைத் தவிர வேறே சீவனத்துக்கு மார்க்கம் இல்லாதபடியால் உத்தியோகம் போன பிற்பாடு அவர்கள் பட்ட கஷ்டம் சொல்லி முடியாது.
பிற்பாடு கையில் காசும் இல்லாமல் கடன் கொடுப்பாருமில்லாமல் கைப்பாடுபடவுந் தெரியாமல் இராப்பட்டினி பகற்பட்டினியாயிருக்க ஆரம்பித்தார்கள்.
இனி மேல் நாலாவது உபயோகமாகிய தண்டத்தை உபயோகிப்பதே காரியமென்று அவன் நிச்சயித்து தானாயிறந்துபோன ஒரு அநாதைப் பிரேதத்தை நடுச் சாமத்தில் அவர்கள் இருக்கிற வீட்டிற் போட்டுவிடும்படியாயும் மங்களாகரம் பிள்ளை கொலை செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டிப் பிடிக்கும்படிக்கும் ஜாக்கிரதை செய்தான்.
அந்தப் பிரகாரம் சேவகர்கள் வந்து மங்களாகரம் பிள்ளையைப் பிடித்துக் கொண்டு போய் விட்டார்கள் கற்பலங்காரி வெளியே போகாதபடி வீடைச் சுற்றிப் பாரா வைத்துவிட்டார்கள்.
உத்தியோகம் போனபிற்பாடு தரித்திர முதலிய சகல கஷ்டங்களையும் தைரியமாகச் சகித்த அந்தக் கற்பலங்காரி தன் புருஷனைக் குற்றவாளியாக்கி சேவகர்கள் பிடித்துக் கொண்டுபோனதைச் சகிக்க மாட்டாதவளாய் நெருப்பிலே போட்ட புஷ்பம் போல வாடிப் பதைத்து விம்மி அழுதாள்.
அந்தச் சமயத்தில் அந்தக் கொடுங்கோல் மன்னவனுடைய தாதிகள் வந்து கற்பலங்காரியை நோக்கி தானாய் வருகிற சீதேவியைக் காலால் உதைத்துத் தள்ளுவதுபோல நீயே உன்னுடைய வாழ்வைக் கெடுத்துக் கொள்கிறாய்.
ஆனால் நாங்கள் சொல்லுகிறபடி நீ கேட்டால் உன் புருஷனுக்கு ஜீவலயம் நேராது நீயும் எப்போதும் சுமங்கலியாகவும் பாக்கியவதியாகவும் இருப்பாய் எங்களுடைய வார்த்தையை நீ தள்ளி விட்டால் நீ அமங்கலி தான் என்றார்கள்.
மானம் பெரிதே அல்லாமல் ஜீவன் பெரிதல்ல என்றைக்கிருந்தாலும் மனுஷ தேகம் எடுத்தவர்கள் சாவது நிச்சயமே யல்லாது சாகாத வரம் வாங்கிக் கொண்டு வந்தவர்கள் ஒருவரும் இல்லை.
நான் என் புருஷனின் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறதற்காகக் கற்பை இழந்து பாவத்தையும் பழியையும் நரகத்தையும் சம்பாதித்துக் கொள்கிறதைப் பார்ர்க்கிலும் பதிவிரதா பங்கமில்லாமல் நானும் என் புருஷனும் இறந்து நித்திய மோக்ஷ சாம்ராஜ்ஜியத்தை அடைவது உசிதம் அல்லவா?
இனிமேல் கடவுளைத் தவிர வேறு திக்கு திசை இல்லாதபடியால் அந்த உத்தமி கடவுளை நோக்கிப் பிரலாபித்துத் தன் குறைகளைச் சொல்லி முறையிடுவாள் ஆயினாள்.
அவளுடைய வீட்டைச் சுற்றிப் பாரா இருக்கிறவர்களில் ஒருவன் அவளுடைய புருஷனுக்கு மித்திரன் ஆனபடியால் குற்ற விசாரணை எப்படி நடக்கிறதென்று விசாரித்துத் தெரிவிக்கும்படி சொல்லியிருந்தாள்.
மங்களாகரம் பிள்ளை கொலை செய்ததாகக் குற்றம் ஸ்தாபிக்கப்படுகிறதாகவும் ஆனால் மங்கம்மாளுடைய உத்தரவு இல்லாமல் மரண தண்டனை செய்ய அந்தச் சிற்றரசனுக்கு அதிகாரமில்லாதபடியால் மங்களாகரம் பிள்ளையை மரண தண்டனை செய்ய உடனே உத்தரவு அனுப்பவேண்டுமென்று இந்தக் கொடியன் மங்கம்மாளுக்கு ரகசியமாக எழுதிக்கொண்டிருப்பதாகவும் அந்தக் காவற்சேவகன் மூலமாகக் கற்பலங்காரி கேள்விப்பட்டு அவளுக்கு உண்டான மனக்கிலேசம் எவ்வளவென்று யார் விவரிக்கக்கூடும்?
அம்பு பட்டு விழுந்த மயில்போல அவள் கீழே விழுந்து புரண்டு ஐயோ தெய்வமே நான் என்ன செய்வேன் இந்த அநியாயத்தை யாரிடத்திலே சொல்லுவேன்?
பிறகு கடவுளது கிருபையால் அவளுக்குத் திடச் சித்தம் உண்டாகி மங்கம்மாளிடத்திலிருந்து உத்தரவு வருகிதற்குமுன் அந்த அரசியிடத்திற்குத் தான் எப்படியாவது போய்த் தன் புருஷனைக் காப்பாற்றுகிறதற்கு மார்க்கந் தேடவேண்டுமென்று நினைத்து அந்தக் காவற்காரனுடைய சகாயத்தால் அவள் நடுச்சாமத்தில் வீட்டை விட்டு வெளிப்பட்டுத் திரிசிரபுரத்தை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகப் போக ஆரம்பித்தாள்.
தங்க விக்கிரகம் போல் அவளுடைய மேனி பிரகாசிக்க அவளுடைய கூந்தல் அவிழ்ந்து சோர ஜலப்பிரவாகமாய்க் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டு அவள் ஓடுவதைப் பார்த்தவர்கள் இவள் தேவ ஸ்திரீயோ அல்லது ராஜ ஸ்திரீயோ என்று மயங்கி அவள் துக்கத்துக்காக இரங்கி அழாதவர்கள் ஒருவருமில்லை.
அவள் உடனே தீர்க்க தண்டஞ் சமர்ப்பித்து மரண தண்டனை உத்தரவை மாற்றுவதற்காகவே தான் மங்கம்மாளிடத்துக்குப் போவதாகவும் எப்படியும் அனுகூலம் கிடைக்குமென்றும் ஆகையால் அவன் புதுக்கோட்டைக்குப் போகாமல் தாமதிக்க வேண்டுமென்றும் மிகவும் பரிதாபமாய்க் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொண்டாள்.
இரக்க சுபாவமுள்ள அந்தத் தபாற்காரன் தேவ ஸ்திரீக்குச் சமானமாகிய இந்த ஸ்திரீயினுடைய பிரார்த்தனையை மறுக்கமாட்டாமல் ஒரு நாள் தாமதஞ் செய்வதாக ஒப்புக் கொண்டான்.
அந்தப்படி அவனிடத்தில் பிரமாணம் வாங்கிக்கொண்டு வேடனுக்குப் பயந்து ஓடும் மான்போல ஒரே ஓட்டமாக ஓடித் திரிசிரபுரத்தை அடைந்து மங்கம்மாளுடைய அரண்மனையில் பிரவேசித்தாள்.
அவள் மங்கம்மாளுடைய கொலு மண்டபத்தை நோக்கி மகாராணியே அபயம் மண்டலேஸ்வரியே அபயம் மங்கையர்க்கரசியே அபயம் உலகநாயகியே அபயம் என்று ஓலமிட்டு சிம்மாசனத்தின் அடியிற் போய் விழுந்தாள்.
சில நாளாய் அன்னம் ஆகாரமில்லாதபடியாலும் நாற்காத வழியும் ஒரே ஓட்டமாய் ஓடி வந்தபடியாலும் தேக ஸ்மரணை தப்பி மூர்ச்சையாய் விட்டாள்.
அப்போது சிங்காசனத்தின் மேல் வீற்றிருந்த மங்கம்மாள் உடனே இறங்கி அவளைக் கட்டித் தழுவி அவளுடைய மூர்ச்சை தெளியும்படி சைத்தியோபசாரங்கள் செய்வித்து மூர்ச்சை தெளிந்தவுடனே அவள் கையைப் பற்றி அழைத்துக் கொண்டுபோய்த் தன் பக்கத்தில் இருத்தி அவளுடைய குறையைத் தெரிவிக்கும்படி உத்தரவு செய்தாள்.
கற்பலங்காரி அந்தச் சிற்றரசன் செய்த கொடுமைகளை வியக்தமாக விக்ஞாபித்த உடனே மகாராணிக்குத் தன் தம்பி மேல் உக்கிர கோபாக்கினி மூண்டு அவனையும் சாட்சி முதலானவர்கலையும் உடனே கொண்டுவரும்படி குதிரைப் பட்டாளத்தைச் சேர்ந்த நூறு போர்வீரர்களைப் புதுக்கோட்டைக்கு அனுப்பினாள்.
அந்தத் துஷ்ட அரசன் மங்களாகாரம் பிள்ளையைக் கொல்வதற்காகக் கொலைக்களத்திலே கொண்டுபோய் வைத்துக் கொண்டு இராணியினுடைய உத்தரவை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.
அதைக் கேட்டவுடனே அந்த அரசனுக்குக் கோபமுண்டாகி அந்தப் போர்வீரர்களின் மேல் பாய்ந்து அவர்களில் இருவரை வெட்டிக் கொன்றுவிட்டான் மற்றவர்கள் எல்லாரும் அவனைப் பிடித்து நிராயுதபாணி ஆக்கிப் பின்கட்டு முறையாகக் கட்டி அவனையும் சாட்சிகள் முதலானவர்களையும் கொண்டுபோய் மகாராணி சமுகத்தில் விட்டார்கள்.
என்று கேட்க அவர்கள் தங்களுக்கு யாதொன்றும் தெரியாதென்றும் ஆனால் அரசனுடைய ஆக்கினைக்குப் பயந்து தங்களுக்குத் தெரிந்தது போல் பொய் வாக்குமூலம் எழுதி வைத்திருப்பதாகவும் சொன்னார்கள்.
என்று கேட்க அவன் இராணியைக் கூட மதிக்காமல் சகோதரி என்கிற தைரியத்தால் அலட்சியமாக மறுமொழி சொன்னான் மகாராணிக்கு அடங்காத கோபம் உண்டாகி கிங்கரர்களைப் பார்த்து இவனை நான் உன்னத ஸ்தானத்தில் வைத்திருக்க அந்த ஸ்தானத்துக்குத் தன்னை அபாத்திரன் ஆக்கிக் கொண்டபடியால் இவனை உன்னத ஸ்தானத்தினின்றே தள்ள வேண்டியது நியாயமாயிருக்கிறது.
ஆகையால் இவனைத் தாயுமானஸ்வாமி மலைச் சிகரத்தின் மேலே ஏற்றி அங்கே இருந்து கீழே தள்ளிவிடுங்கள் என்று உத்தரவு கொடுத்தாள்.
பிறகு மங்கம்மாள் தனது நியாயசபையில் மங்களாகாரம் பிள்ளைக்குப் பெரிய உத்தியோகம் கொடுத்து அவனைக் குபேர சம்பத்து உடையவன் ஆக்கினாள்.
உடனே நான் இங்குண்டு அங்கில்லை என்பதற்கு ஒருவன் ஆஸ்திவந்தனாயிருந்து புண்ணியஞ் செய்யாமலிருப்பானானால் அவனுக்கு இந்த உலகத்தில் மட்டும் சுகமே தவிர அந்த உலகத்திலே சுகமில்லை என்றும் அங்குண்டு இங்கில்லை என்பதற்கு ஒருவன் தரித்திரவானாயும் புண்ணியவானாயும் இருப்பானால் அவனுக்கு மறுமையிலே சுகமே தவிர இம்மைச் சுகம் இல்லையென்றும் இங்கும் உண்டு அங்கும் உண்டு என்பதற்கு ஆஸ்தியும் தர்மமும் உடையவனுக்கு இகபரம் இரண்டிலும் சுகமென்றும் இங்கும் இல்லை அங்கும் இல்லை என்பதற்குச் செல்வமும் இல்லாமல் புண்ணியமும் இல்லாமல் இருப்பவனுக்கு இவ்வுலகத்திலும் சுகமில்லை பரலோகத்திலும் சுகமில்லை என்றும் பொருள் விடுவித்தேன்.
சில ஆஸ்திவந்தர்கள் தாங்களும் அநுபவியாமல் பிறருக்கும் உபகாரஞ் செய்யாமலும் பொருள்களைப் பூட்டி வைத்துக் கொண்டு லோபஞ் செய்கிறார்கள்.
இன்னும் சிலர் எவ்வளவு தனம் இருந்தாலும் திருப்தி அடையாமல் மேலும் மேலும் ஆசைப்பட்டு நித்திய தரித்திரர்கள் போல் துக்கத்தை அநுபவிக்கிறார்கள்.
இன்னும் பல ஆஸ்திவந்தர்கள் பரஸ்திரீ கமனம் சூது மதுபானம் பரஹிம்ஸ முதலான துர்விஷயங்களில் பொருளைச் செலவழித்துப் பல வியாதிகளையும் துன்பங்களையும் அபகீர்த்தியையும் பாவத்தையும் நரகத்தையும் சம்பாதித்துக் கொள்ளுகிறார்கள்.
ஒருவன் ஏழையாயிருந்தாலும் பொய் புரட்டு இல்லாமல் தேகப் பிரயாசைப் பட்டுத் தன்னையும் தன்னை அடுத்தவர்களையும் சம்ரக்ஷத்துத் தெய்வ பக்தியும் தர்ம சிந்தையும் உள்ளவனாயிருப்பானால் அவனுக்கு இகத்திலும் பரத்திலும் என்ன குறை இருக்கின்றது?
நாம் இறந்த பிற்பாடு அந்தச் செல்வங்கள் கூட வருகிறதுமில்லை புண்ணியமோ வென்றால் நிலைமை உள்ளதாகவும் அந்நியரால் அபகரிக்கக் கூடாததாகவும் பர லோகத்திலும் நம்மைத் தொடர்ந்து வருவதாகவும் இருக்கின்றது.
இந்த உலகத்திலே துன்பங்கலவாத சுகமில்லையாதலால் அந்த அற்ப சுகத்தை மதிக்காமல் புண்ணியப் பயனாகிய நித்திய சுகத்தை நாம் தேடவேண்டும் என்றார்.
என்னுடைய உபாத்தியாயர் சொன்ன விடுகதையை என் தாயாருக்குத் தெரிவித்தபோது என் தாயார் என்னைப் பார்த்துச் சொல்லுகிறார் உன்னுடய உபாத்தியாயராகிய கருணானந்தம் பிள்ளையைச் சாதாரண மனுஷராக நினைக்க வேண்டாம்.
அவர் பெரிய திரவியவந்தரா யில்லாவிட்டாலும் அவர் வேண்டியமட்டில் ஒரு குறைவுமில்லாலமல் சில நிலங்கள் வீடுகள் முதலிய பூஸ்திதிகள் உடையவராயிருந்தார்.
அந்தப் பெண்ணை மிகவும் அன்பாக வளர்த்து அவளுக்குப் பக்குவ காலம் வந்தவுடனே ஒரு தகுந்த புருஷனைத் தேடிக் கலியாணஞ் செய்வித்தார்.
அதில் தமது சொத்துக்கள் முழுமையும் அன்று முதல் தம்முடைய மகளும் அவள் புருஷனும் அநுபவித்துக் கொண்டு தமக்கு உத்தரக் கிரியை செய்து தம்முடைய பெண்சாதியையும் சம்ரக்ஷத்து வருகிறதென்றும் சில விசை தாம் பிழைத்துக் கொள்கிற பட்சத்தில் தம்மையும் அவர்களே ஆதரிக்க வேண்டுமென்றும் நிபந்தனை செய்யப் பட்டது.
அந்த மரணசாசனப்படி சகல ஸ்திதிகளும் உடனே அவருடைய மகளுக்கும் மருமகனுக்கும் ஸ்வாதீனமாகி மிராசும் அவர்கள் பெயரால் பதிவாகி அநுபவிக்கத் தொடங்கினார்கள்.
அவரையும் அவருடைய பத்தினியையும் சில நாள் மட்டும் அவர்களுடைய மகளும் மருமகனும் சம்ரக்ஷணை செய்து பிற்பாடு அவர்களே வீட்டைவிட்டு வெளிப்படும்படியான விதமாகக் கொடுமையைச் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள்.
கருணானந்தம் பிள்ளை மறுபடியுந் தம்முடைய சொத்தை அடைகிறதற்குப் பல பிரயத்தனங்கள் செய்தும் அவர் எழுதிவைத்த மரணசாசனமே அவருக்கு விரோதமா யிருந்ததால் அவருடைய பிரயத்தனம் பலிக்கவில்லை.
அவர் யோக்கியரென்பதும் அவர் மருமகனை நம்பி மோசம் போனதும் சகலருக்குந் தெரியுமானதால் அவருக்குப் பொருள் உதவி செய்யவேண்டுமென்று பலர் நினைத்தார்கள்.
ஆனால் தேகத்தில் சக்தி உள்ளவரையில் உழைத்து ஜீவிக்க வேண்டுமே தவிர யாசகத் தொழில் ஈனத் தொழிலென்பது அவருடைய சித்தாந்தமாகையால் அவர் பிறருடைய உதவியை அபேக்ஷக்கவில்லை.
என் தகப்பனாராகிய சந்திரசேகர முதலியாருக்கும் இவருக்கும் சினேகமானபடியால் அவருக்குச் சொந்தமான ஒரு வீட்டில் இவர் வாடகைக்குக் குடியிருந்து கொண்டு அவரிடத்தில் சொற்பத் தொகை கடன் வாங்கி முதலாய் வைத்து வியாபாரஞ் செய்து காலக்ஷபம் செய்து வந்தார்.
அவர் இழந்துபோன சொத்து மறுபடியும் அவருக்குச் சித்திக்கும்படி உபாயஞ்செய்யவேண்டுமென்று என் தகப்பனாரும் உன் தகப்பனாரும் யோசித்துக் கொண்டு ஒரு நாள் அவரை அழைத்துச் சொன்னதாவது ஒரு பெரிய பெட்டியில் நாலாயிரம் வராகன் வைத்துப் பூட்டி அதை உம்முடைய வீட்டில் ரகசியமாகக் கொண்டுவந்து வைக்கிறோம்.
உம்முடைய வீட்டில் நாங்கள் போஜனஞ் செய்து முடித்தவுடனே நாங்கள் இருவரும் ஆளுக்கு இரண்டாயிரம் வராகன் வீதம் கடன் கொடுக்கும்படி உம்மைக் கேட்கிறோம்.
அதைப் பார்த்தவுடனே உமது மகளும் மருமகனும் உம்மிடத்தில் இன்னமும் பொருளிருப்பதாக எண்ணி அதையும் கிரகிப்பதற்காக உம்முடைய தயவைச் சம்பாதிக்கப் பிரயாசப் படுவார்கள் அந்தச் சமயத்தில் அவர்கள் கையிலிருக்கிற மரண சாசனத்தை எப்படியாவது கைப்பற்றிக் கொள்ளலாம் என்றார்கள்.
உடனே என் தகப்பனாரும் உன் தகப்பனாரும் ஒரு பெட்டியில் நாலாயிரம் வராகன் வைத்துப் பூட்டிக் கருணானந்தம் பிள்ளை குடியிருக்கிற வீட்டுக்கு ரகசியமாய் அனுப்பினார்கள்.
அவர் மறுநாள் தம்முடைய மகள் மருமகன் முதலானவர்கள் விருந்துக்கு வரும்படி சொல்லியனுப்பினார் அவர் விருந்து செய்வதற்கு வகையேதென்று மகளும் மருமகனும் ஆச்சரியப் பட்டுக் கொண்டு அதையும் போய்ப் பார்க்கலாமென்று அவர் வீட்டுக்குப் போனார்கள்.
என் தகப்பனாரும் உன் தகப்பனாரும் விருந்துக்கு வேண்டிய சாமக் கிரியைகளை அனுப்பி தங்களுடைய பரிசாகர்களைக் கொண்டு விருந்து செய்வித்து அவர்களும் விருந்து சாப்பிடப் போனார்கள்.
விருந்து முடிந்தவுடனே என் தகப்பனார் எழுந்து இரண்டாயிரம் வராகன் தமக்குக் கடன் கொடுக்க வேண்டுமென்று கருணானந்தம் பிள்ளையைக் கேட்டார்.
இதைக் கண்டவுடனே மலத்தைக் கண்ட நாய்க்கு வாயூறுவதுபோல் கருணானந்தம் பிள்ளை மகளும் மருமகனும் வாயூறிக்கொண்டு மலைத்து ஸ்தம்பித்துப் போயிருந்தார்கள்.
எப்படியென்றால் தகப்பனாரைப் பார்த்து ஐயாவே எங்களுடைய வாழ்வுகளெல்லாம் உங்களால் வந்த வாழ்வு தானே நீங்கள் கிருபை செய்யாவிட்டால் நாங்கள் இந்நாள் மட்டும் ஜீவித்திருப்போமா?
தாயுந் தந்தையுங் கைகண்ட தெய்வமென்று சகல சாஸ்திரங்களுஞ் சொல்லுகின்றனவே நீங்கள் சொல்லாமல் எங்களை விட்டுப் புறப்பட்டு வந்த நாள் முதல் எங்களுக்கு நல்ல நித்திரை இல்லை.
இவ்வளவும் பணஞ்செய்கிற கூத்தென்று அவர் நன்றாய்த் தெரிந்துகொண்டு மகளைப் பார்த்து விசனப்பட வேண்டாம் அம்மா உனக்கு ஏதாவது அபேக்ஷ இருந்தால் தெருவி என்று நயவஞ்சகமாகச் சொன்னார்.
பெட்டிக்குள்ளாக மண்ணுங் கல்லும் நிறைக்கப்பட்டிருந்ததே தவிர இரண்டு ஓடுகளும் இரண்டு கயிறுகளும் ஒரு காகிதத் துண்டுமிருந்தன.
அந்தக் காகிதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது என்னவென்றால் நீங்கள் என் வாயில் மண் போட்டபடியினாலே உங்களுடைய வாயிலே போட்டுக் கொள்வதற்காகப் பெட்டியில் மண் வைத்திருக்கிறேன்.
பிச்சை எடுக்க உங்களுக்குச் சம்மதம் இல்லாவிட்டால் நீங்கள் கழுத்தில் சுருக்கிட்டுக் கொண்டு சாகும்படி கயிறும் வைத்திருக்கிறேன் என்பது தான்.
மரண சாசனம் பரிகரிக்கப் பட்டுப் போனதால் என் தந்தையால் தம்முடைய ஆட்களைக் கொண்டு பூஸ்திதிகளையெல்லாம் கருணானந்தம் பிள்ளை வசப்படுத்தி விட்டார்.
அவருடைய மகளுக்கும் மருமகனுக்கும் ஆதாரமாயிருந்த மரண சாசனமே மரணமாய்ப் போய்விட்டபடியாலும் அதிகாரிகளெல்லாம் நியாய பக்ஷத்திலே இருந்தபடியாலும் அவர்கள் மறுபடியும் அந்தச் சொத்தை அபகரிக்கிறதற்குச் செய்த பிரயத்தனங்கள் நிஷ்பலமாய்ப் போய்விட்டன.
மகளும் மருமகனும் புத்தி கெட்டுப் போவதற்கு இந்தச் சொத்துத் தானே காரணமாயிருந்ததென்று கருணானந்தம் பிள்ளைக்கு வெறுப்புண்டாகி அவர் தமது குடும்ப சம்ரக்ஷணைக்கு வேண்டிய சொற்ப ஸ்திதிகளை வைத்துக் கொண்டு மற்ற ஸ்திதிகளையெல்லாம் பல பாகமாய்ப் பிரித்துத் தம்முடைய எளிய சுற்றத்தார் முதலானவர்களுக்குத் தானஞ் செய்துவிட்டார்.
மனுஷ தேகம் எடுத்தவர்கள் அவர்களாற் கூடிய பரோபகாரஞ் செய்ய வேண்டுமென்றும் பரோபகாரமில்லாதவர்கள் பூமிக்குச் சுமையென்றும் நினைத்து அவருடைய வீட்டில் தர்மப் பள்ளிக்கூடம் வைத்துக் கொண்டு எண்ணிக்கையில்லாத பிள்ளைகளுக்கு வித்தியா தானம் செய்து வருகின்றார்.
அவர் மகாத்மாவானதால் அவர் சொல்லுகிற ஒவ்வொரு புத்தியையும் ஒவ்வொரு மாணிக்கம்போல உன்னுடைய மனதில் பதித்துக் கொள் என்றார்கள்.
உபாத்தியாயர் சரித்திரத்தை நான் கேட்டபிற்பாடு அவரிடத்தில் எனக்கு அதிக பூஜிதையும் கௌரவமும் உண்டாகி அவருடைய வாக்கை வேதவாக்காக எண்ணி அந்தப் பிரகாரம் அனுஷ்டிக்கத் தொடங்கினேன்.
அந்த மலையிலிருந்து பதினாயிரம் வருஷத்திற்கு ஒரு மணல் வீதமாகக் கெட்டு அந்த மலை முழுதும் நாசமாவதற்கு எத்தனை காலம் செல்லுமோ அத்தனை காலங்கூட சுவாமிக்கு ஒரு நிமிஷம் ஆகமாட்டாது என்றேன்.
உடனே ஞானாம்பாள் லட்சம் வருஷத்துக்கு ஒவ்வொரு துளியாக வற்றி சமுத்திர ஜலம் முழுவதும் வற்றுவதற்கு எவ்வளவு காலம் செல்லுமோ அவ்வளவு காலங்கூட சுவாமிக்கு ஒரு நிமிஷம் ஆகாது என்றாள்.
இவ்வகையாக நானும் ஞானாம்பாளும் அவளுடைய வீட்டிலே படித்துக் கொண்டுவரும்போது எங்களுக்கு வயது அதிகரித்ததால் இனிமேல் நாங்கள் இருவரும் ஓரிடத்திலே படிக்கக் கூடாதென்று என் தாயார் அபிப்பிராயப்பட்டு என்னை வீட்டுக்கு வரவழைத்துக் கொண்டார்கள்.
எங்கள் உபாத்தியாயர் முந்தி ஞானாம்பாள் வீட்டுக்குப் போய் அவளுக்குப் பாடம் கொடுத்தபிறகு என் வீட்டுக்கு வந்து எனக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொண்டு வந்தார்.
இவ்வண்ணமாகச் சில நாள் என் வீட்டில் தனிமையாய்ப் படித்த பிற்பாடு ஒருநாள் உபாத்தியாயர் என்னை நோக்கி வசனிக்கிறார் ஆசான் மாணாக்கனுக்கு எவ்வளவு கற்பிக்கலாமோ அவ்வளவு நான் உனக்குக் கற்பித்துவிட்டேன்.
பள்ளிக் கணக்குப் புள்ளிக்கு உதவாது என்பதுபோல் பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கிற படிப்பை அபிவிருத்தி செய்யாவிட்டால் அந்தப் படிப்பு ஒன்றுக்கும் உதவாது.
பாடசாலையிலே படிக்கிற படிப்பு அஸ்திவாரமாகவும் பாடசாலையை விட்ட பிற்பாடு தானே படிக்கிற படிப்பு மேற்கட்டத்துக்குச் சமானமாயு மிருக்கின்றது.
வித்தையை அபிவிர்த்தி செய்யாமல் பாடசாலைப் படிப்பே போதுமென்று இருக்கிறவன் மாளிகை கட்டாமல் அஸ்திவாரமே போதுமென்று இருக்கிறவனுக்குச் சமானமாகிறான்.
பூட்டிவைத்திருக்கிற பொக்கிஷத்திற்குத் திறவுகோல் கொடுப்பது போல எந்தப் புஸ்தகத்தை வாசித்தாலும் அர்த்தம் தெரிந்துகொள்ளும்படியான ஞானத்தை உனக்குப் போதித்து வித்தியா பொக்கிஷத்தின் திறவுகோலை உன் கையிலே கொடுத்துவிட்டேன்.
இனி மேல் நீ உன்னுடைய முயற்சியால் அந்தப் பொக்கிஷத்தைத் திறந்து அனுபவிக்கவேண்டுமே அல்லாது நான் செய்யத்தக்கது ஒன்றுமில்லை.
திருவள்ளுவர் கம்பர் முதலிய மகாவித்துவான்கள் தங்களுடைய முயற்சியால் கவிசிரேஷ்டர்கள் ஆனார்களே தவிர அவர்களுடைய உபாத்தியாயரிடத்தில் அவர்கள் கற்றுக்கொண்டது அற்பமாகவேயிருக்கும்.
ஒருவன் கல்விமானாயிருந்தாலும் தனவானாயிருந்தாலும் அவனிடத்தில் தெய்வநேசம் இல்லாவிட்டால் அவனைப் போல் நிர்ப்பாக்கியர்கள் ஒருவருமில்லை.
ஒவ்வொரு நிமிஷமும் கடவுளிடத்தில் நாம் உண்பது அவருடைய அன்னம் உடுப்பது அவருடைய வஸ்திரம் குடிப்பது அவருடைய ஜலம் நாம் வசிப்பது அவருடைய வீடு சஞ்சரிப்பது அவருடைய பூமி நாம் சுவாசிப்பது அவருடைய சுவாசம் நாம் காண்பது அவருடைய பிரகாசம் நாம் அனுபவிக்கிற நமது தேகமும் பஞ்சேந்திரியங்களும் ஆத்துமாவும் அவருடைய கொடை.
சமுத்திரத்திலே பிறந்து சமுத்திரத்திலே வளர்ந்து சமுத்திரத்திலே சீவிக்கிற மீன்களைப் போலக் கடவுளது கிருபாசமுத்திரத்துக்குள்ளாகவே நாம் ஜனித்து வளர்ந்து சீவிக்கிறோம்.
கடவுள் நாம் தினந்தோறுஞ் செய்கிற எண்ணிறந்த குற்றங்களையும் பொறுத்துக் கொண்டு சாகிற வரையில் நம்மைத் தண்டியாமல் சகல உபகாரங்களுஞ் செய்து வருகிறார்.
இப்படிப்பட்ட குறைவுகளில்லாமல் சர்வக்ஞத்துவமும் சர்வ சக்தியும் சர்வ சாம்பிராச்சியமும் உடைய கடவுளை எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும்.
அவரைத் தியானிப்பது நமக்கே ஆத்மானந்தமாகவும் அவரைப் புகழ்வது வாய்க்கு மாதுரியமாகவும் அவருடைய நாமத்தைக் கேட்பது காதுக்கு இனிமையாயு மிருக்கின்றது.
அந்த விஷயம் எவ்வளவு முக்கியமானதென்று நீ தெரிந்துகொள்ளும் பொருட்டு உனக்கு ஒரு சிறிய கதை சொல்லுகிறேன் என்று சொல்லத் தொடங்கினார்கள்.
ஒரு தேசத்தை ஆண்டுவந்த அரசன் இறந்துபோன பிற்பாடு அவனுடைய ஏக குமாரனுக்குப் பட்டாபிஷேகமாகி அரசாக்ஷ செய்துவந்தான்.
அவனுடைய திரவியங்களை எல்லாம் துர்விஷயங்களில் செலவழித்து விட்டு அவன் மனோவியாகுலத்தோடு கூடப் படுத்துத் தூங்கும்போது ஒரு விருத்தாப்பியன் அவன் முன்பாகத் தோன்றி உன் தகப்பனாருடைய பொக்கிஷ சாலைக்குக் கீழே வெட்டிப் பார்.
உனக்குத் திரவியம் அகப்படும் என்று சொன்னதாக ஒரு சொப்பனங் கண்டு விழித்துக்கொண்டு அந்தப் பிரகாரம் அவன் வெட்டிப் பார்க்க பளிங்கினால் கட்டப்பட்ட இரண்டு நில அறைகளைக் கண்டான்.
அதில் அடியிற் கண்டபடி எழுதப்பட்டிருந்தது மகனே அந்த எட்டு வைர விக்கிரங்களையும் வெகு கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்தேன் உலகத்தில் ஒன்பதாவது விக்கிரகம் ஒன்று இருக்கின்றது அது எட்டு விக்கிரகங்களைப் பார்க்கிலும் ஆயிரம் பங்கு சிரேஷ்டமானது அது உனக்கு வேண்டுமானால் கேரோ பட்டணத்துக்குப் போய் அவ்விடத்திலிருக்கிற என்னுடைய ஊழியக்காரனைக் கண்டால் அவன் அந்த ஒன்பதாவது விக்கிரகம் கிடைப்பதற்குத் தகுந்த மார்க்கத்தைச் சொல்லுவான் என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
அந்தப் பிரகாரம் அந்த ராஜகுமாரன் கேரோ பட்டணத்துக்குச் சென்று ஊழியக்காரனைக் கண்டு அவன் மூலமாக ஒரு வேதாளத்தினுடைய தயவைச் சம்பாதித்தான்.
அந்த வேதாளம் அவனைப் பார்த்து பதினைந்து வயதுள்ளதாகவும் அதிரூப லாவண்ணியமும் நிர்த்தோஷமும் உள்ளவளாயும் ஒரு பெண்ணை எனக்கு நீ சம்பாதித்துக் கொடுத்தால் உனக்கு ஒன்பதாவது விக்கிரகம் கிடைக்கும் நீ பெண்களுடைய குணத்தை அறியும் பொருட்டு ஒரு கண்ணாடி கொடுக்கிறேன்.
அந்த பெண்ணைப் பார்த்தவுடனே அவனுக்கே இச்சை உண்டானபோதிலும் அந்த இச்சையை நிக்கிரகஞ் செய்து அந்த பெண்ணை வேதாளத்தின் முன்பாகக் கொண்டுபோய் விட்டான்.
அவளை நீ விவாகஞ் செய்து கொண்டு சுகமாக வாழ் என்று சொல்லி மறைந்து போய்விட்டது அவன் பரம சந்தோஷம் அடைந்து அந்த ஸ்திரீயை விவாகஞ் செய்துகொண்டு க்ஷமமாயிருந்தான்.
நான் யாரைக் குறிப்பிட்டுப் பேசினேனென்று என் தாயார் அறிந்துகொண்டு அந்த ஸ்தோத்திரத்தைக் கேட்க இஷ்டமில்லாமல் போய்விட்டார்கள்.
என்னுடைய சம்மதத்தை என் தாயார் என் தகப்பனாருக்குத் தெரிவித்தவுடனே என் தகப்பனார் சம்பந்தி முதலியார் வீட்டுக்குப் போய் ஞானாம்பாளை எனக்குக் கன்னிகாதானஞ் செய்ய வேண்டுமென்று கிரமப்படி கேட்டார்.
பிற்பாடு நிச்சயதாம்பூலம் மாற்றுவதற்காக பந்துக்கள் இஷ்டமித்திரர்களுக்கெல்லாம் தாம்பூலம் அனுப்பி அவர்கள் எல்லாரும் சம்பந்தி முதலியார் வீட்டில் வந்து கூடினார்கள்.
நிச்சயதாம்பூலம் மாற்றுவதற்குமுன் சம்பந்தி முதலியார் என் பிதாவை நோக்கி கலியாணத்துக்குப் பின்பு மாப்பிள்ளையும் பெண்ணும் ஆர் வீட்டில் இருக்கிறது?
சம்பந்தி முதலியார் அவர் பாட்டன் காலமுதற் பிரபுவாகவும் என் தகப்பனார் அவருடைய தகப்பன் காலமுதற் பிரபுவாகவும் இருந்தபடியால் சம்பந்தி முதலியார் தம்மை ஒருபடி உயர்ந்தவராக எண்ணிக்கொண்டு என் தகப்பனாரைப் பார்த்து உன் பூர்வோத்தரம் தெரியாதா?
இப்படியாக அம்பட்டன் குப்பையைக் கிளறினால் அத்தனையும் மயிர் என்பதுபோல் இவர்களுடைய சம்வாதத்தால் மறைந்து கிடந்த எங்கள் பூர்வோத்தரங்களெல்லாம் வெளியாகிவிட்டன.
என் தகப்பனாரும் சம்பந்தி முதலியாரும் தகப்பனார் பாட்டனார் காலத்துப் பிரபுவத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டபோது அந்தக் கிழவனாருக்குக் கோபம் அதிகரித்து அவர்களை நோக்கிச் சொல்லுகிறார் நீங்கள் இருவரும் பிரபுக்கள் அல்ல.
எவன் பிரபுவத்தைத் தானே சம்பாதிக்கிறானோ அவன் பெரியவனேயல்லாமல் தகப்பன் பாட்டனிடத்திலிருந்து பிரபுவத்தைச் சுதந்தரிக்கிறவன் எப்படிப் பிரபு ஆவான்?
எவன் சுத்த வீரனோ அவனுக்குப் பெருமையேயல்லாது அப்பன் பாட்டன் சுத்த வீரர்களாயிருந்ததைக் கொண்டு ஒரு பேடிக்குப் பெருமை உண்டாகுமா?
வித்தையும் புத்தியும் குணமும் உள்ளவன் தான் உயர்ந்தவனே தவிர அத்தன்மையில்லாதவன் தன்னை உயர்ந்தவன் என்று சொல்லிக்கொள்வது எப்படியென்றால் தூக்குண்ணும்படி தீர்மானிக்கப் பட்ட ஒரு கொலைகாரன் தூக்கு மரத்தின்மேல் நின்றுகொண்டு தான் எல்லாரிலும் உயர்ந்தவனென்று சொல்வதற்குச் சமானம் என்று அந்தக் கிழவனார் ஒரு பக்கத்தில் குறுக்கே யிறங்கிப்பேசத்தலைப்பட்டார்.
சம்பந்திகள் இருவரும் மரியாதைப்பன்மை போய் அவமரியாதைக்குரிய ஒருமையிலும் டகரப் பிரயோகங்களிலும் வாய்ச்சண்டையிலிருந்து கைச்சண்டையிலும் பிரவேசித்தார்கள்.
கைச்சண்டையிலிருந்து கத்திச் சண்டையில் பிரவேசிக்க யத்தனமாயிருந்தபோது கூடியிருந்த பந்துக்கள் நயமான வார்த்தைகளைச் சொல்லி விலக்கிவிட்டார்கள்.
கடைசியில் சம்பந்தி முதலியார் என் மகளை ஒரு நாய்க்குக் கொடுத்தாலும் கொடுப்பேனே யல்லாது உன் மகனுக்குக் கொடுக்கிறதில்லை என்று சபதங் கூறினார்.
என் தகப்பனார் என் மகனுக்கு ஒரு கழுதையைக் கொண்டாலும் கொள்ளுவேனேயன்றி உன் மகளைக் கொள்ளுகிறதில்லை என்று மார்பு தட்டிக் கொண்டு வந்துவிட்டார்.
சம்பந்த முதலியார் தம்முடைய சபதத்தை நிறைவேற்றும் பொருட்டு பல ஊர்களுக்குக் கடிதம் அனுப்பி தன் மகளுக்கு மாப்பிள்ளை விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்.
ஞானாம்பாளைத் தவிர வேறே தேவ ஸ்திரீயாயிருந்தாலும் விவாகஞ் செய்கிறதில்லையென்றும் என் தகப்பனார் பிரயத்தனங்களுக்கு இடங் கொடுக்கிறதில்லையென்றும் எனக்குள்ளே நிச்சயித்துக் கொண்டேன்.
ஆனால் ஞானாம்பாள் ஸ்திரீ ஜாதி ஆனதால் அவளுடைய தகப்பனார் அவளுக்கு வேறே புருஷனைத் தேடி பலவந்தமாய்க் கலியாணம் செய்துவிட்டால் என்ன செய்கிறதென்ற கவலை என்னை வாதித்தபடியால் அவளை ரகசியத்தில் எங்காவது அழைத்துப் போய் விவாகஞ் செய்துகொண்டு திரும்பி வருகிறதென்று தீர்மானித்துக் கொண்டு இந்தத் தீர்மானத்தை அவளுக்குக் கடித மூலமாகத் தெரிவித்தேன்.
நான் எங்கே கூப்பிட்டாலும் அவள் சந்தோஷமாக வருவாளென்றும் யாதொரு ஆக்ஷபமும் சொல்ல மாட்டாளென்றும் நம்பி இந்தக் கடிதத்தை அனுப்பினேன்.
விவாகம் இல்லாத ஒரு கன்னிகையும் பிரமசாரியும் சேர்ந்துகொண்டு வெளிப்படுவதினால் உண்டாகிற அவமானமும் அபவாதமும் உலகம் உள்ளவரையில் நீங்குமா?
இந்த விஷயத்தில் புருஷர்களுக்குண்டாகிற அவமானத்தைப் பார்க்கிலும் ஸ்திரீகளுக்குண்டாகிற அபவாதம் நூறு பங்கு பெரிதென்று தாங்கள் ஏன் யோசிக்கவில்லை?
அவர்களுக்குள்ளே பெண்ணுக்கும் புருஷனுக்கும் வயது முதிர்ந்த பின்பு விவாகம் நடப்பதுந்தவிர விவாகத்துக்கு முன்பு அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அந்தரங்கத்தில் சந்திப்பதும் சம்பாஷிப்பதும் வழக்கமாயிருக்கின்றது.
ஸ்திரீ புருஷர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பாராமலே அதிபால்யத்தில் கலியாணம் நடக்கிற வழக்கமுள்ள இத் தேசத்துக்குக் காந்தர்வ விவாகம் தகுதியா?
விவாகத்துக்கு முன்பு ஸ்திரீ புருஷர்களுக்குள் நடக்கிற அந்தரங்க சல்லாபத்தினால் விளைகிற தீமைகளைக் குறித்து ஐரோப்பியர்களே முறையிடுகிறதுந் தவிர நியாய ஸ்தலங்களில் வரும் வழக்குகளிலும் அந்தத் தீமைகள் இன்னவையென்று நாம் அறிகிறோமல்லவா?
அந்தத் துர்வழக்கத்தை இத்தேசத்துக்குக் கொண்டுவர யாராவது முயற்சி செய்வார்களானால் அவர்கள் தேசாபிமானிகள் அல்லவென்பது ஸ்பஷ்டம்.
ஆனால் ஆடு மாடுகளுடைய சம்மதத்தைக் கேளாமல் அவைகளை விலை கூறுவது போல் தகுந்த வயது உள்ள பிள்ளைகளுடைய இஷ்டத்தை எவ்வளவும் மதியாமல் தாய் தந்தைமார்கள் தங்கள் இஷ்டப்படி நடத்த முயலுவார்களானால் அப்படிப்பட்ட விவாகத்துக்குச் சம்மதிக்காமல் நிராகரிக்கப் பிள்ளைகளுக்குப் பூரண சுதந்தரம் உண்டாயிருக்கின்றது.
தங்களுக்குக் கன்னிகையாகிய நான் கடிதம் எழுதுவது அநுசிதமாயிருந்தாலும் என்னுடைய அபிப்பிராயம் தெரியும் பொருட்டு இந்தக் கடிதம் மட்டும் எழுதினேன்.
நான் என்னுடைய கடிதத்தை எவ்வளவு நம்பிக்கையோடு கூட எழுதியிருந்தேனோ அவ்வளவுக்கு அவளுடைய மறுமொழி முழுதும் பிரதிகூலமாயிருந்தது.
ஆனால் தகுந்த பிராயமுள்ள பிள்ளைகளுடைய இஷ்டத்தைத் தாய்தகப்பன்மார்கள் எவ்வளவும் கவனிக்காவிட்டால் அப்படிப்பட்ட விவாகத்தைப் பிள்ளைகள் நிராகரிக்கலாமென்று அவள் எழுதிய ஒரு வாக்கியமட்டும் கொஞ்சம் நம்பிக்கைக்கு ஆஸ்பதமாயிருந்தது.
தண்ணீரில் வீழ்ந்து தத்தளிக்கிறவர்கள் ஒரு துரும்பு அகப்பட்டாலும் அதைப் பிடிப்பதுபோல நான் அந்த அற்ப நம்பிக்கையைக் கொண்டு என் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டேன்.
அவளுடைய கடிதத்தின் முதற்பாகங்கள் கோபமாயிருந்தாலும் நீங்கள் செய்த உபகாரத்தை மறவேன் என்கிற கடைசி வாக்கியத்தைக் கொண்டு அவள் கோபம் தணிந்துவிட்டதாக நிச்சயித்துக் கொண்டேன்.
ஞானாம்பாள் என்னைத் தவிர வேறொருவருக்கு மாலை சூட்டச் சம்மதியாளென்று நான் மனப்பால் குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது சம்பந்தி முதலியார் ஒரே பிடிவாதமாய்ப் பல இடங்களில் விசாரித்து முடிவில் தன் மகளைத் திருநெல்வேலியிலிருக்கும் வீரப்ப முதலியார் குமாரன் சந்திரசேகர முதலிக்கு விவாகஞ் செய்யத் தீர்மானித்தார்.
அதனைக் கேள்விப்பட்ட உடனே என் தகப்பனாருக்கு ஆக்கிரகம் உண்டாகி எனக்குக் கோயமுத்தூரிலிருக்கும் சொக்கலிங்க முதலியார் மகள் பூங்காவனத்தை மணஞ் செய்கிறதென்று நிச்சயித்தார்.
அதைக் கேள்விப்பட்ட என் தகப்பனாரும் அந்தத் தினத்தில் அந்த முகூர்த்தத்தில் என்னுடைய விவாகத்தை நிறைவேற்றுகிறதென்று நிர்ணயித்தார்.
சம்பந்தி முதலியாருடைய வைராக்கியத்தினாலே என் தகப்பனாருடைய வைராக்கியமும் முற்றி என் தாயார் சம்பந்தி முதலியார் வீட்டுக்குப் போகவேண்டாமென்று என் தகப்பனார் கட்டுப்பாடு செய்துவிட்டபடியால் என் தாயார் தம்முடைய தமையனாராகிய சம்பந்தி முதலியாரைச் சமாதானப் படுத்தவும் சந்தர்ப்பம் இல்லாமல் போய்விட்டது.
எங்கள் ஊருக்கு நாலுகாத வழிதூரத்தில் சம்பந்தி முதலியாருக்கும் எங்களுக்கும் பொதுவாக பூங்காவூரென்கிற பெயருள்ள ஒரு கிராமம் இருக்கிறது.
சம்பந்தி முதலியார் ஆரம்பித்த கலியாணத்திற்குப் பெண்கள் விவாதம் செய்வதால் உள்ளூரிலே கலியாணஞ் செய்யக்கூடாதென்றும் மேற்படி பூங்காவூர் கிராமத்தில் தம்முடைய பெண்ஜாதி வீட்டில் கலியாணம் செய்கிறதென்றும் நிச்சயித்து அந்தக் கிராமத்துக்கே நேராய் வந்து சேரும்படி திருநெல்வேலி வீரப்ப முதலியாருக்குச் சம்பந்தி முதலியார் கடிதம் அனுப்பினார்.