sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இதுவே பொருந்திய பொருள் எருமணம் என்பதே பாடம் என்பது மேற் கூறியனவற்றால் விளங்கும்.. இச் சொல்லின் முற்பகுதி யாகிய எரு கன்னடத்திலும் தெலுங்கிலும் உள்ள எர என்ற சொல்லோடு தொடர்புடையதெனத் தோன்றுகிறது.
எந்நூலுக்குரிய கடவுள் வாழ்த்தென்பது ஆராயத்தக்கது.. கடவுள் வாழ்த்தெனப் பொதுப்படக் கூறுதலால் உரைகாரர்களால் எடுத்தாளப்படும் பெருந்தகுதி வாய்ந்ததும் பண்டைகாலத்துச் சான்றோர்கள் இயற்றியதுமான ஒரு நூலினைச் சார்ந்ததே இச்செய்யுள் என்பது பெறப்படும்.
நச்சினார்க்கினியரும் இந்நூல்களையே கருத்திற் கொண்டுள்ளா ரென்பது இது கடவுள்வாழ்த்து என்பதனைத் தொடர்ந்துதொகைகளினுங் கீழ்க் கணக்கினும் உள்ள கடவுள் வாழ்த்தெல்லாம் இதன்கண் அடக்குக என்று எழுதிச் செல்லுதலான் அறியப்படும்.
தொகை நூல்களுள் ஒரு நூலின்கணிருந்து கடவுள் வாழ்த்துச் செய்யுளை எடுத்துக்காட்டி அவற்றுள் அடங்கிய பிற நூல்களைக் குறித்து மேலை வாக்கியம் எழுந்ததெனக் கொள்ளுதல் பொருத்த முடைத்தாம்.. எரியெள்ளு வன்ன என்ற செய்யுள் கீழ்க்கணக்கு நூல்களைச் சார்ந்ததெனல் சாலாது அவை பெரும்பான்மை வெண்பாவினாலும் சிறுபான்மை வெண்செந்துறையாலும் இயன்றுள்ளன வாகலின்.
அன்றியும் அந்நூல்களனைத்தும் நமக்கு அகப்பட்டுள்ளன அவற்றில் மேலைச் செய்யுள் போன்றன இடம்பெறுதற்குச் சிறிதும் இயைபில்லை யென்பது அவற்றை நோக்கின மாத்திரையில் அறியக் கிடக்கின்றது.
அகவலால் இயன்ற ஏனை ஆறு நூல்களுள் ஒன்றனை இது சார்ந்ததாகல் வேண்டும்.. இவ் ஆறு நூல்களுள் நற்றிணை குறுந்தொகை ஐங்குறுநூறு அகம் புறம் என்ற ஐந்தன் கடவுள் வாழ்த்துகளும் அவ்வந்நூலின் தொடக்கத்தில் காணப்படுகின்றன.
இச்செய்யுள் இதுவரையில் அகப்படாத முதற்பத்துடன் மறைந்து விட்டது போலும்.. எரியெள்ளு வன்ன என்பது பதிற்றுப்பத்தின் கடவுள் வாழ்த்தாக இருத்தல் கூடுமா?
இவனது மூதாதையர்களுக்கு வரங்கொடுக்கும் பொருட்டு தேவர்கள் வந்து தங்கிய ஒருசோலை இவனது ஊரில் இருந்ததெனவும் இப் புறநானூற்றுச் செய்யுளின் உரையில் காண்கின்றது.
இதற்குப் பழைய உரைகாரர் என்று பொருள் எழுதினார் புறநானூற்றின் பதிப்பாசிரியராகிய டாக்டர் சாமிநாதையர் அவர்கள் எழுபொறிஏழு இலாஞ்சனை இவை ஏழரசர்க்கு உரியன இது கேழல்மேழிகலை யாழி வீணைசிலை கெண்டை என்றினைய பல்கொடி கலிங.
எழுபொறி நாட்டத்துத் தாயம் அடைந்ததன் பின் ஏழு அரசர்களோடு முரணிச் சென்று வெற்றி கொண்டு தன் வலியைத் தோற்றுவித்தான் என்று செய்யுள் கூறுகின்றது.
ஆதலால் இவ்வேழு அரசர்களுக்கும் எழுபொறி நாட்டத் தாயத்திற்கும் நெருங்கிய அல்லது நேரடியான தொடர்பு இருப்பதாகக் கருதக் கூடவில்லை.
உரைகாரர் எழுபொறியையும் நாட்டத்தையும் நீங்காத அரச உரிமையை என்று ஒரு பக்ஷாந்தரம் கூறி ஏழரசர் நாடும் கூடி ஒரு நாடாய் அவ்வேழரசர் பொறியுங் கூடிய பொறியோடு கூடி நின்று நன்மையும் தீமையும் ஆராய்தல் எனினும் அமையும் என்றும் எழுதி யுள்ளனர்.
சக்கரவர்த்தி மகாராஜா நரேந்திரன் பார்ஷிணிகன் பட்டதரன் மண்டலேசன் பட்டபாஜ் பிராகாரகன் அஸ்திர கிராகன் என ஒன்பது வகையினராக அரசர்கள் வகுக்கப்படுகிறார்கள்.
இவர்களுள் சக்கரவர்த்தியாவான் ஆற்றல் மிக்கவன் நாற் பெருங்கடலெல்லை வரையும் தனது நாடு பரந்து கிடக்கும்படி ஆணைபுரிவோன் இதற்கு அறிகுறியாகத் தனது அரண்மனை வாயிலில் வெற்றிமணியுடையவன் நன்மையுந் தீமையும் ஆராய்ந்து நடுநிலை சிறிதும் குன்றாது முறை செய்பவன் பெரும் புகழ் வாய்ந்தவன் செல்வத்தில் சிறந்தவன் குடிகளை அன்பு கொண்டு ஆள்பவன் அரசர் அனைவர்களாலும் நன்கு மதிக்கப்படுபவன் பேரரசன்.
மகாராஜன் அல்லது அதிராஜன் எனப்படுவான் தனது மூவகை ஆற்றலால் ஏழரசர் நாட்டுத் தலைமை கொணடவன் அறுவகைக் குணங்களுடையவன் அறுவகை உறுப்புக்களுடையவன் நீதி நூல்களிலும் ஒழுக்க நூல்களிலும் நல்ல பயிற்சியுடையவன் சூரியன் அல்லது சந்திர வம்சத்தைச் சார்ந்தவன்.
நரேந்திரன் எனப்படுவான் தனது மூவகை ஆற்றலால் தன்னின் மெலிந்த பகைவரிடமிருந்து வென்று கொண்ட மூன்று அரசர் நாடுகளுக்குத் தலைவன் பார்ஷிணிகர் பட்டதரர் முதலிய மனனர்களால் வணங்கப்படுபவன் ராஜ்ய தந்திர நோக்குடையவன் பகை மன்னரைப் பணிவிப்பவன் நற்செயலாளன் விழா எடுத்து மகிழ்வதில் ஈடுபடுபவன்.
கற்பக விருக்ஷமுந் தோரணமும் இவன் உடையவன் கவரி வெண்கொற்றக் குடை மாலை இம்மூன்றும் இவனது அரச சின்னங்கள் இவனது சிம்மாசனத்திற்கு ஆறு கால்கள் உண்டு முத்து மாலையை அணிபவன் இரண்டு தலை நகரங்கள் உடையவன் ஆறிலொன்று இறைகொள்பவன்.
உரைகாரர் கூறிய விளக்கக் குறிப்பும் இதனையே ஆதரிக்கிறது இனி சங்க இலக்கியமாகிய புறநானூற்றில் இங்குக் காட்டிய வடநூற் கருத்து உளதெனக்கூறுதல் பொருந்துமோ எனச் சிலர் ஐயுறலாம்.
எனவே அதிராஜர் என்பதன்கண் அடங்கிய கருத்துத் தமிழ் நாட்டில் மிகப் பண்டைக்காலந் தொட்டே மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்தது என்று ஊகிக்கலாம்.
தமிழ் மக்களுடைய நாகரிகத்திற்கும் வடமொழியாளர்களுடைய நாகரிகத்திற்கும் உள்ள நெருங்கிய தொடர்பின் தன்மை தெளிவுபெற இன்னும் ஆராய்ச்சி செய்யப்படவில்லை.
சிற்சில தன்மை வேறுபாடுகள் உளவெனின் அவை தென்னாட்டிலும் ஆயற் பிரதேசத்திலும் வாழ்ந்து வந்த முண்டர்கள் முதலிய பூர்வ குடிகளின் கலப்பினால் ஏற்பட்டன போலும்.
இவர்களுள் டாக்டர் கிருஷ்ணஸ்வாமியையங்காரவர்கள் இந்நூலிற் காட்டிய சான்றுகளையே ஆதாரமாகக் கொண்டு தெற்கே படையெடுத்துவந்தவன் சந்திரகுப்தமௌரியன் அல்லது பிந்துஸாரனாதல்வேண்டுமென்றும் அப் படையெடுப்பு பொதியமலைவரை எட்டியதென்றும் தென்னிந்திய சரித்திரம் எழுதத்துணிந்தனர் .
வென்றிவேலையுடைய விசும்பைத்தோயும் நெடிய குடையினையும் கொடியணிந்த தேரினையுமுடைய நிலமுழுதும் ஆண்ட வேந்தரது திண்ணிய ஆர்சூழ்ந்த சக்கர மியங்குதற்குக் குறைக்கப்பட்ட வெள்ளிமலைக்கு அப்பாலாகிய உலகத்திற்குக் கழியும் இடைகழியாகிய அற்றவாயின்கண் தேவர்களால் நிறுத்தப்பட்டு இருபொழுதும் ஒருபெற்றியே நிலைபெற்றுவிளங்கும் பரந்த இடத்தையுடைய ஆதித்தாண்டிலத்தையொப்ப நாள்தோறும் இரவு பகல் என்னாமல் பலரையும் காத்தலை ஏற்றுக் கொண்டு ஒரு பெற்றியே விளங்கிய அறத்துறையாகிய நின்னை என்பது இதன் பழையவுரை.
இங்கே குறிப்பிட்ட சக்கரம் ஆஞ்ஞா சக்கரமாதல்வேண்டும் ஏனெனின் தேரின் சக்கரமெனக் கொள்ளுதற்குரிய குறிப்பு யாதும் காணப்படுமா றில்லை.
இருந்தவனை....க்ருதமாலன் என்னும் தேவன் வந்து நமஸ்கரித்து விஜயார்த்த குஹாத்வாரம் திறத்தற்கும் கடத்தற்கும் உபாயத்தை ஸேநாபதிக்குச்சொல்லி சக்ரலர்த்தியை விடைகொண்டுபோயினன்.
..ண்தட ரத்நங் கைக்கொண்டு ..வெள்ளியம்பெருமலையது ஜகதீதலத்தையேறி தமிஸ்ர குஹாமுகத்தையடைந்து வடதிசை நோக்கி நின்று தண்ட ரத்நத்தாலே குஹாத்வார கவாடத்தை திறந்தான்.
எனவே புறநானூற்றில் வந்துள்ளது போன்ற ஒரு வரலாறு ஜைன புராணங்களிற் காணப்படுதல்வேண்டும் எனபதற்கு ஓர் அறிகுறியாக இப்பகுதி உதவுகிறது.
வைதிக சமயத்திற்குரிய புராண வரலாற்றை உட்கொண்டு பக்ஷாந்தரமாக உரைகாரர் ஓர் விளக்கம் எழுதியிருத்தலையும் அவ்விளக்கம் செய்யுளின் சொற்கிடைக்கையோடு பொருந்தா தொழிதலையும் நோக்குமிடத்து இச்செய்யுளின் ஆசிரியர் ஜைனர் என்பதில் ஐயுறவுகொள்ள இடமில்லை.
என்பது இச்செய்யுட்பகுதி.ஸ்ரீ ராஜகோபாலையங்கார் பதிப்பில் இச்செய்யுளின் முதலடி இரண்டாஞ்சீர் நெடுவரை என்றுள்ளது பிழை.
மோரியர் என்பது சரித்திரப் பிரசித்திபெற்ற பெயராதலின் ஓரியர் என்ற பாடபேதம் எழுதுவோரால் நேர்ந்த பிழையென்று கருதிப் பதிப்பாசிரியர் அதனைக் காட்டாமல் நீக்கினர் போலும்.
முதலாவது கள்ளில் ஆத்திரையனாரும் பரங்கொற்றனாரும் பாடிய செய்யுட்களில் ஜைன நூல்கள் சக்ர ரத்நம் என்று கூறும் ஆஞ்ஞாசக்ரம் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
இப்பொருளை இங்குக் கொள்வதாயின் சந்திரகுப்த மெளரியர் முதலானோர் காலத்துக்குப் பிற்பட்டுப் புதிதாகத் தோன்றிமெளரியர்என்று தம்மைக் கூறிக்கொண்ட ஓர் வமிசத்தினர் என்று பொருளாய் விடும்.
மோரியரது தேர்செல்லும்படி வெட்டப்பட்ட கணவாய்க்கு அப்பாலுள்ள பாழான பெருவழியிலே சென்ற தலைவர்க்கு அங்கே நந்தனது பெருநிதி கிடைப்பதானாலும் அதன்பொருட்டுத் தங்கமாட்டார் என்பது இச்செய்யுட்பகுதியின் பொருள்.நந்தர்களை யழித்துப் பட்டமெய்தியவர்கள் மெளரியர்கள்.
மதுரைக்காஞ்சியில் எனவும் வந்துள்ளனவற்றால் கோசர்கள் பழையன் மோகூருக்கு அமைச்சராயும் சேனாவீரர்களாயும் அமைந்தவர் என்பது அறியப்படும்.
மேற்கூரியவற்றை ஊன்றிநோக்குமிடத்து இச்செய்யுளைச் சரித்திரச் சான்றாகக் கொள்ளுதல் சிறிதும் ஏற்புடைத்தன்று என்பது புலனாம்.
அதனுள் நமக்கு வேண்டும் முக்கியமான பகுதி கீழ்வரும் அடிகளே டாக்டர் கிருஷ்ணஸ்வாமி ஐயங்கார் முதலிய சரித்திர ஆசிரியர்கள் வடுகரை மோரியரது தூசிப்படையாகக் கொண்டு அவர்கள் முற்படையாகச் செல்ல மோரியர் படையெடுத்துவந்தனர் எனச் சரித்திரம் அமைப்பர்.
மோரியர்களது படையெடுப்பில் அவர்களுக்கு வேங்கடத்துக்கருகிலிருந்த வடுகரும் துளுநாட்டிலிருந்த கோசரும் துணைபுரிந்தனர் என்று கூறல்வேண்டும்.
முடிவாக மோரியரைப்பற்றி வந்துள்ள செய்யுட்கள் நான்கனுள் ஒன்று பழையவுரையுள்ள புறப்பாட்டு இதன்கண் பண்டைக் காலத்தோர் நம்பிவந்ததோர் கதை தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.
சந்திரகுப்த மௌரியன் ஜைனத்துறவியாகித் தென்னாடுவந்து மைசூரிலுள்ள சிரவண பெள்குளத்தில் பட்டினிநோன்பினால் உயிர்துறந்தான் என்று ஜைனவரலாறு கூறும்.
இவரது சிலைத் திருவாணைகளும் மைசூர்க்குத் தெற்கில் காணப்பெறாதது அந்நாட்டுவரைதான் இவரது ஆட்சி நடை பெற்றிருந்தது என்பதற்கு அறிகுறியாகும்.
இங்ஙனமிருப்ப பாண்டியர் சேனாபதியான மோகூர் கோசருக்குப் பணியாமையினாலே அவருக்குத் துணையாக மோரியர் வந்தனர் என்பது சிறிதும் ஒப்புக்கொள்ளத் தகாததாம்.
இவன் தந்தையாகிய காந்த மன்னவனைக் குறித்தேனும் இக் ககந்தனைக் குறித்தேனும் இவ்வரலாறு குறித்தேனும் சங்க இலக்கியங்களில் ஓரிடத்தும் வாராமையால் இது பிற்பட்டெழுந்த ஒரு பௌராணிக வரலாறு என்பது தெளிவு.
பின்னர் இப்பெயரைத் தத்திதமாகக்கொண்டு நதிகளை மகளிராகவும் தாயராகவும் கூறும் வழக்குப்பற்றிக் காவேரியை ஒரு புத்திரியாக்கி அவளுக்குத் தந்தையாகக் கவேரர் என்ற மகரிஷியைப் பௌராணிகர்கள் சிருஷ்டித்துவிட்டனர்.
சீகாழிக்குத் தென் கிழக்காகச் சுமார் பத்துமைல் தூரத்திலுள்ள ஓர் மணல் மேடு இப்பட்டினம் இருந்த இடமாகலாம் எனக் கருதப்படுகிறது.
அவள் கருவுற்றுப் பெற்றெடுத்த மகனோடு ஒரு நாள் மணிபல்லவத்தில் புத்த பீடிகையை வலஞ்செய்து கொண்டிருந்த பொழுது ஒரு கம்பளச் செட்டியின் மரக்கலம் வந்து தங்கியது.
இச் செய்தியை நெடுமுடிக்கிள்ளிக்கு அறிவிக்க கிள்ளியும் ஆறாத்துயரம் அடைந்து கானலிலும் கடலிலும் கரையிலும் தன் புதல்வனைத் தேடிக் கொண்டிருந்தான்.
மணல் மேடிட்டு கப்பல் போக்குவரத்தின்றி வாணிக மின்றிப் போய் குடிகள் நீங்கினமையால் பட்டினம் அழிந்தது எனக் கொள்ளுதல் உண்மையாகலாம்.
நகரின் வைப்பிடம் நம்மால் அறியமுடியவில்லை யென்றாலும் அங்கே நிகழ்ந்த வாழ்க்கை நெறி முதலியவை பற்றி நாம் தெரிந்து கொள்வதற்குச் சிறந்த ஒரு சான்று அகப்பட்டுள்ளது.
பொருள் ஈட்டுதற் பொருட்டு வேற்று நாட்டிற்குச் செல்லத் தொடங்கிய தலைவன் தனது நெஞ்சை நோக்கி தலைவியைப் பிரிந்து முட்டாச் சிறப்பிற் பட்டினம் பெறினும் வாரேன் எனச் செலவழுங்கிக் கூறுவதாகச் சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தானைக் கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார் பாடியது.
வெறியார் தளவத் தொடைச்செய மாறன் வெகுண்டதொன்றும் அறியாத செம்பியன் காவிரி நாட்டில் அரமியத்துப் பறியாத தூணில்லை கண்ணன்செய் பட்டினப் பாலைக்கன்று நெறியால் விடுந்தூண் பதினாறுமே அங்கு நின்றனவே.
இது திருவெள்ளாறையில் ஒரு சாசனத்தில் காணப்படுகின்றது பட்டினப் பாலையை அரங்கேற்றுதற்குப் பதினாறு கால் மண்டபமொன்று அமைக்கப் பட்டிருந்ததென்றும் அதன்கண் உள்ள பதினாறு தூண்களொழிய மற்றை அரண்மனைத் தூண்களனைத்தையும் செயமாறன் என்ற பாண்டியன் ஒரு படையெடுப்பில் அழித்து விட்டனன் என்றும் இச்செய்யுள் புலப்படுத்துகிறது.
இந் நூலைப் பாடிய புலவர் உருத்திரன் என்பவரது புதல்வரென்பதும் கண்ணன் என்ற இயற் பெயரினரென்பதும் தந்தையின் பெயரொடு மகன் பெயரைச் சார்த்திச் சொல்லும் முற்கால வழக்கினாலும் சாசனச் செய்யுளாலும் அறியக் கிடக்கின்றன.
இவ்வூர்களில் அகன்ற கழனியிலே நீர் வளத்தால் பொன் கொழித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று சொல்லும்படி நெற்பயிர் ஒருநாளும் குன்றாது விளைந்து கொண்டிருக்கும்.
வயலும் குளமும் உள்ள இந்த விளை நிலத்திலே எருமைக் கன்றுகள் நெற்கதிரைத் தின்று வயிறு புடைத்துத் தளர்ந்து நிழலிடங் கண்டு உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்.
அடுத்துத்தானே காய்கள் காய்த் துக் குலைகுலையாய்த் தொங்கும் தென்னையும் குலை வாழையும் காய்கள் நிரம்பிய கமுகும் நறிய மணம் வீசும் மஞ்சளும் மாமரங்களும் பனைமரங்களும் சேம்பு முதலிய செடிகளும் நிழல் தந்து நிற்கின்றன.
நாட்டின் அகத்துள்ள ஊர்கள் இங்ஙனமாக இவற்றின் இயல்புக்கு முற்றும் வேறுபட்டதொரு காட்சியைக் கடற்கரையிலுள்ள காவிரிப்பூம்பட்டினம் நமக்கு அளிக்கின்றது.
இங்கே சோற்றை வடித்த வடிகஞ்சி ஆறுபோல் பரந்தொழுகுகிறது காளைகள் ஒன்றோடொன்று முட்டிச் சண்டையிடுதலால் அக் கஞ்சியாறு சேறுபடுகிறது இச்சேறும் ஊர்திகள் அடிக்கடி அங்கும் இங்கும் ஓடுதலினாலே காய்ந்துதூளாகி அடுத்துக்காணும் மாளிகையின் சித்திரம் எழுதிய சுவர்களின்மீது படிந்து அம்மாளிகை புழுதியாடிய யானையை ஒக்கும்படி செய்கிறது.
அங்குள்ள குயில்கள் வேள்விப் புகையை வெறுத்து பெடையோடு பறந்து சென்று வாசலிற் பூதங்கள் காத்து நிற்கும் காளி கோயிலை அணுகி அங்கே ஆண்டில் முதிர்ந்த முது மரங்களிலே புறாக்களோடு ஒட்டுக்குடி யிருக்கும்.
அகன்ற மணல் மேட்டிலே பெருங்கிளையினராகிய சுற்றத்தாரோடு பரதவப் பிள்ளைகள் இறாமீனின் சுட்ட ஊனைத் தின்றும் வேக வைத்த ஆமை இறைச்சியை உண்டும் அரும்பு மலரைத் தலையில் வேய்ந்து ஆம்பற் பூவைச் சூடியும் மகிழ்வர்.
பின்னர் இப்பிள்ளைகள் பொது வெளியிடங்களிலே நீல ஆகாயத்தில் நட்சத்திரங்களோடு தொன்றும் கிரகங்களைப் போல பலராகக் கூடி மற்போரும் படைக்கலப் போரும் புரிவர்.
ஒருவருக்கொருவர் பின்னிடையாது பின்னும் போரில் மனம் வலியராய் பனைகளும் பன்றிக் குட்டிகளும் கோழிகளும் உறைக்கிணறுகளுமுள்ள புறச்சேரியிலே ஆட்டுக்கிடாய்ப் போரும் சிவற்போரும் நிகழ்த்தி விளையாடுவர்.
இம்மணல் முற்றத்திலே தாழையின் கீழுள்ள வெண்டாளி மலரின் மாலையை யுடையராய் சுறவுக் கொம்பு நட்டு வீட்டோடு சேர்த்திய தெய்வத்தின் பொருட்டு பௌர்ணமியன்று தாழைப்பூவை அணிந்தும் பனங்கள்ளை யுண்டும் பரதவர்கள் கடலில் மீன் வேட்டத்திற்குச் செல்லாது பெண்களோடு உண்டாடி மகிழ்வர்.
காவிரியாறு கடலோடு கலக்கும் சங்கமத் துறையிலே தமது கணவர்களோடு தீவினை நீங்க நீராடியும் பின் உவர்ப்பு நீங்க நன்னீரில் மூழ்கியும் நண்டினைப் பிடித்து வருத்தியும் அலைநீரைக் காலால் உழக்கியும் பொம்மையமைத்தும் இந்திரிய நுகர்ச்சிக் குரியவற்றில் ஈடுபட்டு மயங்கி நின்றும் நீங்காத காதலோடு பகலில் விளையாடுவர்.
இரவுப் பொழுதிலே மாடத்திலே கணவரோடு கூடி யின்புற்ற மங்கையர் தாம் முன்பு உடுத்திருந்த பட்டினை நீக்கி மெல்லிய துகிலை யுடுத்தும் கள்ளினை நீக்கி இனிய மதுவினை யுண்டும் தமது மாலையைக் கணவரும் கணவர் கண்ணியைத் தாமும் மயங்கி யணிந்தும் ஆடல் பாடல்களிற் களித்தும் நிலவுப் பயனை நுகர்ந்தும் நெடுநேரம் போக்கி கடை யாமத்திலே கண்துயில்வர்.
இக்கடையாமத்தில் மாடஙகளில் எரிந்து கொண்டிருக்கும் விளக்குக்களை இரவின் முற்பொழுதில் படகில் ஏறிக் கடல் மீது சென்ற பரதவர்கள் வினோதார்த்தமாக எண்ணி நோக்குவர்.
அன்றியும் இக் கடையாமத்திலே காவிரியின் வெள்ளிய மணல் மேட்டிலே துயிலால் கண்ணயர்ந்து கிடந்து பின் கடலருகுள்ள பெரிய பரதவர் தெருவில் அரசனுக்குரிய பொருளைக் காக்கும் பழம் புகழுடைய காவலாளர்கள் சூரியனது குதிரைகள் போல ஒரு நாளும் தளர்வின்றிச் சுஙகங் கொள்ளுவார்கள்.
நீரினின்று வந்த பொருள்களை நிலத்திற் பண்டகசாலையில் ஏற்றவும் நிலத்தில் பண்டகசாலையிலுள்ள பொருள்களை நீரிற் போக்கவும் அளந்துமுடியாத பல்வேறு பண்டங்களும் வரம்பு தெரிய முடியாதபடி ஒன்றொடொன்று கலந்து வந்து குவிந்துள்ளன.
முற்றப்பரப்பினை அடுத்து படிகள் நெருங்கி நெடிதாய் அமைந்த ஏணிகள் சார்த்தின சுற்றுத் திண்ணையும் பல கட்டுககளும் திட்டிவாசலும் பெரிய வாசலும் பெரிய இடைகழியுமுள்ள வானளாவி உயர்ந்த மாடங்கள் தோன்றுவன.
நீர் உட்புகாதபடி உயர்ந்த தளத்தோடு கட்டிய மாடங்கள் ஆதலினால் சுற்றுத் திண்ணையும் ஏறிச்செல்வதற்கு நெடிய ஏணியும் அவசியமாயின.
இன்னும் அவ் வீதியிலே குழலிசைக்கின்றது யாழ் ஒலிக்கின்றது முழவு அதிர்கின்றது முரசு முழங்குகின்றது திருவிழா நிகழ்ந்த வண்ணமா யிருக்கின்றது.
அன்றியும் இல்லுறை தெய்வங்களுக்கு எடுத்த கொடிகள் ஒருபால் ஒருபால்கான்யாற்றுக் கரை மணலிலே கரும்பின் பூக்கள் மேலோங்கி நிற்பதுபோல நெற்குவித்து வைத்த களஞ்சியத்தின் மீதும் தாழிட்டுக் காத்துவைக்கும் வேறு பல பண்டங்களின் களஞ்சியத்தின் மீதும் அரிசிப்பலி சிதறி சாணத்தால் மெழுக்கிட்டு கொம்புகள் நட்டுக் கவித்த கிடுகின் மேலாகவுள்ள துகிற் கொடிகள் பல கேள்வித் துறைகளிலும் முழுதும் வல்ல நல்லாசிரியர்கள் வாது செய்யக்கருதி யெடுத்த கொடிகள் ஒருபால் கட்டுத் தறிகளை இளக்க முயலும் யானைகளைப் போல புகாரின் முன் றுறையிலே அசைந்து நிற்கும் கப்பலின் பாய்மரத்து மேலாக அமைத்த கொடிகள் ஒரு பால் ஒரு பால் மீனை அறுத்துப் பின் இறைச்சியையும் அறுத்து அவ்விரண்டினையும் பொரிக்கும் ஓசையினையுடைய முற்றமும் மணலைக் குவித்து மலர் சிதறித் தெய்வத்திற்குக் கொடுக்கும் பலியினையுடைய வாசலும் அருகாக சிறப்புடைக் கள் விற்கும் இடங்களும் இவற்றில் அடையாளமாகக் கட்டிய கொடிகள்.
இங்ஙனம் பலவகைக் கொடிகளும் விரவி பல நிறங்களுடைய பெருங் கொடிகளின் நிழலிலே சூரியன் கதிர் நுழையா தவாறு பட்டினத்தின் எல்லையிடம் உள்ளது.
கொலையை முற்றும் நீக்கியவர்கள் ஆதலால் மீன்கள் வலைஞர் முற்றத்திலும் மிருகங்கள் இறைச்சி விற்பார் மனையிடத்தும் பகை யுண்டென்பதையே கருதாது இனம் பெருகி வாழ்ந்தன.
தெய்வ பக்தியும் ஆன்றோர் ஆசாரமும் மிகஉடையவர்கள எனவே தேவர்களைப் பூசித்தும் வேள்வியில் ஆகுதி கொடுத்தும் பசுக்களையும் எருதுகளையும் பேணி வளர்த்தும் அந்தணர்க்கு உண்டாம் புகழை நிலை நிறுத்தியும் வந்தனர்.
தமது வாணிகத் துறையிலும் நன்னெறியையே மேற்கொண்டவர்கள் ஆதலால் தம்முடையவும் பிறவுமாகிய பலசரக்குகளை விலையொப்பத் தெரிந்து தாம் கொள்ளும் சரக்கைத் தாம் கொடுக்கும் பொருளுக்கு மிகையாகக் கொள்ளாது கொடுக்கும் சரக்கைத் தாம் வாங்கும் பொருளுக்குக் குறையாகக் கொடாமல் இலாபத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்லி வாணிகஞ் செய்து பொருள் ஈட்டுவர்.
அதுபோல நுட்பமாக ஆராய்ந்து உபாயத்தைத் தெரிந்து பகைவர்களுடைய திண்ணிய காவலைக் கடந்து வாட்போர் புரிந்து பரம்பரையாய் வந்த அரசுரிமையை இவன் எய்தினன்.
யானையும் புரவியும் விரர்களும் மடிந்து வீழவும் பருந்துகள் ஆகாயத்தில் பறந்து உடன் செல்லவும் முரசு முழங்கவும் பூளையோடு உழிஞைப் பூவைச் சூடிப் போர்விரும்பிச் சென்றனன்.
உழிஞைப் பூ முதலியவற்றை இவன் சூடியது நெருங்கிக் கிடக்கும் குன்றின் மீது புதர் பூத்து நிற்பது போல இருந்தது என்று ஆசிரியர் நகைச் சுவைபடக் கூறுகிறார்.
முன்பு பகை அரசர்கள் சிறைப்பிடித்து வந்த மகளிர்கள் நீராடி அந்திப் பொழுதில் நந்தா விளக்கேற்றி மெழுகி மலர் தூவிய தறிகள் அமைந்த ஊரம்பலத்திலே ஊர்க்குப் புதியராய் வந்தவர்கள் தங்கியிருந்தார்கள்.
முன்பு மாடத்தின் நெடுங்கடை வாசலிலே நெருங்கியிருந்து விருந்தினர் உண்டொழியாத அட்டிலிடத்தே வெள்ளிய சுவர்களையுடைய வீட்டுத் திண்ணையிலிருந்து பைங்கிளி இனிதாகச் சொற் குழறிக் கொண்டிருக்கும்.
இப்பொழுது பல்வளம் மிகுந்த இச்செழு நகரிலே வளைந்த வில்லையுடைய செருப்புத் தரித்த வேடர்கள் உடுகின் ஓசைமிக கூடிக் கொள்ளையிட்டபின் வெறுங் கூடாய்க் கிடக்கும் நெற் களஞ்சியத்தினுள் கூகை நடுப்பகலிற் கூவிக்கொண்டிருக்கின்றன.
இவ்வாறு செய்ததனோடு அமையாது இவன் மலைகளை யெல்லாம் வேரோடு பிடுங்கி விடுவானோ கடல்களைத் தூர்த்து விடுவானோ வானுலகைக் கீழே வீழ்த்தி விடுவானோ காற்றை உலவாமற் செய்துவிடுவானோ என்று மக்களெல்லாம் அஞ்சினர்.
இடைக் குலத்தரசர்கள் கிளை கெடவும் ஐம்பெரும்வேளிர் குலம் அழியவும் பகைவரது மதிலைத் தாக்கும் பெரு முயற்சியுடைய பெருஞ் சேனையின் வீரத்தோடும் வலிமையோடும் கண் சிவந்து கோபித்து நோக்கினான்.
இவர்கள் இவனோடு போர் புரிவோமென்று வஞ்சினம் கூறி வந்து தன்னந் தனியாய் உள்ளோம் என்று கருதிப் புறங்கொடாது தம் தலையிற் சூடிய பசிய மணிகள் இவனது பருத்த வலிமிக்க கழற் காலிற் பொருந்தின.
இவன் பகைவர் மீது ஓச்சிய வேலைக் காட்டிலும் மிகுதியான வெம்மையுடையது நான் செல்லவேண்டும் காட்டு வழி இவனது செங்கோலைக் காட்டிலும் மிகுதியாகக் குளிர்ந்திருக்கும் எனது தலைவியின் அகன்ற மெல்லிய தோள்கள்.
இவன் கணித சாஸ்திரத்திலும் வான சாஸ்திரத்திலும் பூமி சாஸ்திரத்திலும் சஙகீதத்திலும் வல்லவனாயிருந்தவன் இவன் வாழ்ந்த இடம் அலெக்ஸாண்டிரியா நகரமாகும்.
இவருக்குப் பின் டாக்டர் பர்ணல் கடலுண்டி என்று இப்போது வழங்கும் ஊர் தான் தொண்டி என்றும் இதனைக் கடல்துண்டி என்று கூறுவதும் உண்டென்றும் எழுதியுள்ளார்.
ஒரு காதலன் தன் காதலி அருமையானவள் என்பதையும் அடைதற்கு முடியாதபடி அத்தனை தூரத்தில்உயர்வில் அவள் உள்ளவள் என்பதையும் ஓர் உவமானத்தால் குறித்தார்.
கொர மாண்டல் கோஸ்ட் சோழ மண்டலக் கரை என்னும் கீழ் கடற்கரையிலேயுள்ள சிறகு அற்ற நாரை மலபார் கோஸ்ட் என்னும் மேல்கடற் கரையிலேயுள்ள தொண்டிப் பட்டினத்தின் கடற்கழியிலே யுள்ள அயிரை மீனை உண்ணுவதற்கு விரும்புவது போலுள்ளது தனது நெஞ்சு காதலியைக் காதலித்தது என்பது உவமானம்.
இங்கே மிகுதியாய்க் காய்த்துக் குலைகள் தாழ்ந்து கிடக்கிற தெங்கின் தோட்டங்களும் அகன்ற வயலிடங்களும் மலையாகிய வேலியும் நிலவுபோல ஒளி விடுகின்ற மணல் நிரம்பிய அகன்ற கானலும் தீத்தோன்றுவதுபோலப் பூக்கள் நிரம்பியிருக்கின்ற கழிநீருமுடைய தொண்டி என்பது இதன் பொருள்.
ஆகவே குளிர்ந்த தோட்டங்களும் மருத நிலமும் குறிஞ்சி நிலமும் நெய்தல் நிலமும் கலந்து கிடக்கின்ற பிரதேசத்தின் நடுவிலே இப்பழைய நகரம் இருந்தது என்பது விளங்குகிறது.
கடல் அலைகள் கரையிலே மெல்லெனமோதி முழவு ஒலிப்பது போல ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் என்று அலையின் ஓசையைப் புலவர்கள் அனுபவித்துக் கூறியிருகிறார்கள்.
உப்பை விற்று அதற்கு மாறாகக் கொண்ட நெல்லினாலாகிய வெண்சோற்றினை மீன் வேட்டைமேற் சென்ற தந்தைக்கு அவனது செல்வச் சிறுமிகொடுத்தாள் என்று பொருள்.
பெரிப்ளூஸ் முதலியவற்றிலுள்ள குறிப்புக்களால் தொண்டியில் மரக்கலத்தின் மூலமாக வியாபாரம் நடந்துவந்த செய்தி நமக்குத் தெரிகிறது.
இதனை அடுத்துள்ள பிறிதொரு பழைய பட்டினமாகிய முசிறி இவ்வகையான ஒரு வணிக ஸ்தலமாக இருந்தது என்பதற்குத் தக்க இலக்கியச் சான்று உள்ளது இங்கே நன்கலம் என்பது மரக்கலம்.
சிறந்த நறு நெய்யும் தொண்டியில் விளைந்த அரிய வெண்ணெல் வெண்சோறும் ஏழு கலத்திலே கலந்து இட்டு கொடுத்தாலும் அது தலைவன் வருவதைத் தெரிவித்துக் கரைந்த காக்கை செய்துள்ள பேருதவிக்குச் சிறிதும் ஈடாகாது என்பது கருத்து.
அங்குள்ள சிறு பெண்கள் வயிரம் பாய்ந்த கரிய உலக்கையைக் குழந்தையாகக் கொண்டு உயர்தரமான நெல் விளைந்திருக்கும் வயல்களின் வரம்பணையிலே அதனைத் துயிலச் செய்து விளையாடுகிற தொண்டி என்று மருத நிலச் சித்திரம் ஒன்று வரையப்பட்டுள்ளது இப் பழைய நகரம் பல தெருக்களை உடையதாய் விழா இன்னிசை யரங்குகள் முதலியன நிகழ்தலினாலே எப்பொழுதும் இன்னொலியுடையதாய் விளங்கியது.
இவன் தண்டகாரண்யத்தில் வருடை என்று பெயர் வழங்கிய ஒருவகையான ஆட்டைப் பிடித்துத்தொண்டி என்ற நகரத்திற்குக் கொணர்ந்து அதனைக் கொடுப்பித்தான் என்றது ஒரு செய்தி.
இதனைக் கூறும் அடிகளை அவற்றின் பின்வரும் அடிகளோடு சேர்த்து நோக்கு மிடத்து யாகஞ் செய்தற் பொருட்டு ஆடு கொடுக்கப்பட்டது என்று ஊகித்தல் பொருந்தும்.
முற்காலத்திலே தோல்வியுற்ற பகைவனுடைய பற்களைப் பிடுங்கி அவற்றை வெற்றி கொண்டவனது நகர வாசலில் வெற்றிக்கு அறிகுறியாகப் பதித்து வைப்பது வழக்கம்.
அவர்கள் அம்மூவனார் காக்கைபாடினியார் ந்ச்செள்ளையார் குடவாயிற் கீரத்தனார் குறுங்கோழியூர் கிழார் குன்றியனார் நக்கீரர்பரணர் பெருங்குன்றூர் கிழார் பொய்கையார் என்பவர்கள்.
ஏனென்றால் சேரர்களோடு பகைமை கொண்டிருந்த பாண்டியர்களும் தங்களுக்குரிய துறைமுகப் பட்டினம் ஒன்றைத் தொண்டி எனப் பெயரிட்டு அழைத்தனர்.
வரகுணன் தொண்டியின் வாய் யாப்காரிகை உரை என்று வரும் பழஞ்செய்யுள் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் வாழ்ந்த வரகுணனைக் குறித்ததாகலாம்.
குலசேகரனுக்கு அபயமளித்த இராஜாதிராஜனுடைய சாமந்தர்களை எதிர்த்து இப்படைகள் சென்று தொண்டிப் பிரதேசத்தில் கடும்போர் புரிந்து வெற்றி கொண்டன.
ஒரு காலத்து திண்டுக்கல்லையும் தொண்டியையும் இணைக்கவும் பின் திண்டுக்கல்லையும் மேல்கடற் கரையையும் இணைக்கவும் ஓர் ஆலோசனை கி.பி.
சேரர் தொண்டி பாண்டியர் தொண்டி தோன்றுவதற்குக் காரணமா யிருந்தது போலவே சோழ குலத்தோர் தொண்டி ஒன்று கீழ்த்திசையிலே கடலுக்கப்பாலுள்ள பிரதேசத்தில் தோன்றுவதற்கும் காரணமாயிருந்தது என்று நினைக்க இடமுண்டு.
இங்கே கீழ்த்திசையிலே தொண்டி என்னும் பதியிலுள்ள அரசர் என்ற அடியார்க்கு நல்லார் உரையும் தொண்டியோர்சோழ குலத்தோர் என்ற அவரது குறிப்பும் உணரத்தக்கன.
ஏனென்றால் தொண்டியினின்றும் புறப்பட்ட மரக்கலத் திரள்கள் கீழ் காற்றினாலே கடலில் செலுத்தப்பட்டு மதுரையை வந்து அடைந்தன என்று இவ்வடிகள் குறிப்பிடுகின்றன.
கீழ் கடலுக்கு அப்பால் இவ்வாறு தொண்டி எனப் பெயர் பெற்ற நகரம் ஒன்று இருந்தது உண்மை யாயின் நாளிதுவரை அறியப்படாத ஓர் அரிய சரித்திரச் செய்தியைச் சிலப்பதிகாரமும் அதன் உரையும் உணர்த்துகின்றன என்று கருதவேண்டும்.
முதலியாரவ்ர்களைப் போலக் கவிதை யின்பத்தைப் பிறர்க்கு எடுத்துக்காட்டி அனுபவிக்குமாறு செய்யவல்லவர்கள் தமிழ் நாட்டில் மிகச் சிலரேயுள்ளார்கள்.
கடைசியாக ஒரு சிலர்க்கு நலிந்து சிதைத்துத் தாம் கருதிய நுணுக்கப் பொருள்களை யிட்டு வைப்பதற்குரிய சொற்பையாகவே தோன்றி விடுகிறது.
சிறந்த கவித்துவ நலம் படைத்தவன் தனது இதயத்தினின்றும் உணர்ச்சி ததும்பத் தோன்றிய கவிதையின் இன்பத்தைப் பிறர் அனுபவிக்க வேண்டுமென்றே கருதுவான்.
ஐந்திணை யைம்பது நாலடி நானூறு இவற்றில் எத்தனை செய்யுட்கள் உள்ளன என்ற கேள்வியைப் போன்றதல்லவா இதுவெனப் பலரும் நினைக்கக்கூடும்.
சிதம்பரநாத முதலியார் அவர்களும் சேரன் சோழன் பாண்டியன் இவர்கள் மீது பாடிய தொள்ளாயிரம் தொள்ளாயிரமான மூன்று தொள்ளாயிரங்களும் சேர்ந்து ஒரு நூலாகி முத்தொள்ளாயிரம் என்ற பெயரோடு வழங்கி வந்தது என்று எழுதி யிருக்கிறார்கள்.
நூலை இயற்றிய கவிஞனது பெயர் மளைந்து விட்டது நூலின் அருமை பெருமைகளைக் கருதி ஆசிரியர் பெயர் கூறாது நூலின் பெயரையே தமிழ் மக்கள் வழங்கிவரலாயினர்.
முத்தொள்ளாயிரம் என்பதில் தொள்ளாயிரம் என்பது அவ்வெண்ணாதலின் அத்தனை செய்யுட்கள் இருத்தல் வேண்டுமேயன்றி அதனின் மிகுதிப்பட்ட செய்யுட்கள் கொண்டதாக இந்நூலைக் கருதுதல் கூடாது.
ஆகவே முத்தொள்ளாயிரத்தில் தொள்ளாயிரஞ் செய்யுட்களே உள்ளன என்பதும் சேர சோழ பாண்டியர்களுள் ஒவ்வொருவர் மீதும் முந்நூறு செய்யுட்களே இயற்றப் பட்டன வென்பதும் அறியத்தக்கன.
தமிழ்ச் சங்கப் பதிப்பில் சேர்க்கப் பெறாத முத்தொள்ளாயிரச் செய்யுட்கள் இரண்டு எனது புறத்திரட்டுப் பதிப்புரையில் காட்டியுள்ளேன்.
மாலையின் அழகு அதற்குத் தலைவனது மார்பிலே கிடந்து துவளுமாறு கிடைத்துள்ள நற்பேறு உலாக் காட்சியில் அதற்குக் கிடைத்துள்ள சமுதாய சோபை அதனைத் தலைவனது அருளுக்கு அறி குறியாக முன்னையோர் கூறிவரும் மரபு அது தனக்குக் கிடைக்க வேண்டுமென்ற பேராசை இவையெல்லாம் அவள் மனக் கோட்டையைத் தகர்க்கின்றன.
அதன் வழியாகப் பொன்னோடை யானை முதலிய எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் தென்னவனுடைய திருத்தார் நன்று என்ற சொற்கள் மூச்சோடு மூச்சாய் இழைந்து வெளிவந்து விடுகிறது.
சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்திலிருந்து வெளியிடப்பெற்ற புறத்திரட்டில் சங்ககாலத்திற்குப் பிற்பட்டு வாழ்ந்த சான்றோர் ஒருவரால் இயற்றப்பெற்ற நூல் என்று இது குறிக்கப்பட்டது.
டி.கே.சிதம்பரநாத முதலியார் அவர்கள் தாம் பதிப்பித்த முத்தொள்ளாயிரம் உரை நூலிலேஏதோ இரண்டாயிர வருஷங்களுக்குமுன் ஒரு கவிஞர் இயற்றியது இந்த நூல் என்று எழுதினார்கள்.
ஆனால் ஏதோ என்று இலேசாக நெகிழ்ந்து கூறுவதிலிருந்து இவர்கள் இந்த நூல் பிறந்த காலத்தைக் குறித்து உறுதியான கொள்கையுடையவர்கள் அல்லர் என்று தோன்றுகிறது.
மேற்குறித்த பேராசிரியர் தம் உரைப்பகுதியில் முத்தொள்ளாயிரமும் பொய்கையார் முதலாயினார் செய்த அந்தாதிச் செய்யுளும்......கலம்பகம் முதலாயினவும் புதிதாகத் தாம் வேண்டியவாற்றால் பல செய்யுளும் தொடர்ந்துவர இயற்றப்படும் விருந்து என்பதற்கு உதாரணமாம் என விளக்கினர்.
அவள் பிரபலத்தில் கண் வைத்த சிலர் செய்த சதி தான் இது என பலர் பேசினார்கள்.அது சரி இது எப்படி மதியோடை தளத்திற்குக் கிடைத்தது என்றும் பலர் பேசிக் கொண்டார்கள்.
கத்தியால் காயம்பட்ட அப்பிள் துண்டுகள் சில அவள் உதட்டு வைத்தியத்திற்காய் தட்டு ஒன்றில் ஏங்கி நிற்க அத் தட்டுடன் அவள் தாயார் எதிரே வந்தாள்.
ஏனம்மா தடுக்கிறாய் உந்த கருமாந்திரத்து மதியோடை புளொக்கர் காரனுக்கு நல்ல பாடம் புகட்டணும் ஓம் என்று சொல்லேன் உனக்கு இதெல்லாம விளங்காதம்மா என்றொ ஒரு நாள் என் ஒரிஜினல் படம் இதே போல் வரத் தான் போகிறது.
அப்போ இதே உலகம் சொல்லிக் கொள்ளும்.. இப்படித் தான் போன வருசமும் ஒரு புளொக்கர்காரன் ஒரு கிராபிக்ஸ் படம் காட்டி புரளி கிளப்பினான் என்று..... தாயார் வாயடைத்துப் போய் நின்றார்.. இது எனது பதிவுலகத்தில் முதலாவது நிமிடக் கதையாகும் பதிவுலகத்தில் இங்கு கருத்திட சங்கடப்படுபவர்கள் தயவுசெய்து கருத்திட வேண்டாம் ஏன் இதைச் சொல்கிறேன் என்றால் ஒரு வாக்காவது இடுவார்களே என்பதற்காகத் தான்.. அப்புறம் என்ன...??
சுதா கதை ஓகேஆனா நாங்க எல்லாம் உங்களை சமூக விழிப்புணர்வுக்கட்டுரையாலரா பார்த்துட்டோம்அதனால ஜாலி கதை எழுதுனதை இன்னும் ஜீரனிக்க முடியல.