sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உம் வேதமோ டாகம மெய்யா மிறைவநூ லோதும் பொதுவுஞ் சிறப்புமென் றுன்னுக வென்று திருமூலர் திருமந்திரத்திலும் வேதநூல் சைவ நூலென் றிரண்டே நூல்கள் வேறுரைக்கு நூலிவற்றின் விரிந்த நூல்கள் என்றும் ஆரண நூல் பொது சைவ மருஞ்சிறப்பு என்றும் சிவஞானசித்தியாரிலும் முக்கிய வேதோத்பத்தி பிரக்ஞானம் பிரமமென மொழியும் வேதம் சிந்தைசெயில் அகம்பிரமாஸ்மியெனும் வாக்கியஞ் செப்பு முன்றிற் றந்தோமசி யெனும் வாக்கியம் நாலாவதயமான் மாபிரம் மென்ன வந்த விந்த வாக்கியந்தா னதர்வணத்தில் வகுத்த வாறே என்று மெய்ஞ்ஞானகுரு வாக்கியத்திலுமறிக.
நரைக்க வருமுடல் பாசம் பசு சீவன்றான் நவில்வர் பதிபானதுவே பரமதென்று ஶ்ரீ சங்கரசாரிய ஸ்வாமி நவில்கள் சொல்லி யிருப்பதையும் ஒன்றென்ற தொன்றேகா ணொன்றே பதிபசுவா மொன்றென்ற நீபாசத்தோடுளைகாண் என்று சிவஞானபோதத்திலுங் காண்க.
சித்அசித் பிரமமொன்றுமே தத்துவமென்றும் அந்தப்பிரமம் ஶ்ரீமந் நாராயணனே என்றும் அந்த ஶ்ரீமந் நாராயணனே உபாயமென்றும் பரம்பிராப்யமென்றும் பிரமசூத்திரம் வியாச்சூத்திரமென்று வழங்கப்படுவதாகிய வேதவியாச பகவானால் செய்யப்பட்ட மீமாஞ்சையென்னு நூலிலும் வேதாந்த சிந்தாங்களிலும் பகவத்கீதை ஸ்மிருதி இதிகாசபுராணங்களிலும் கூறப்பட்டுள்ளன.
தத்துவஞானமே பெரிதென்றுங்கர்த்தாதத்துவா தீதனென்றும் மாயாகாரியமான சரீரத்துட னெவ்வளவு கூடியிருந்தா னவ்வளவு மறப்பேயாகையா லதனைவிட்டு நீங்கினால் ஞானக்கிரியைகள் பிரகாசிக்குமென்றுஞ் சொல்லப்படும்.
அருவாருவமாகிய சதாசிவமூர்த்தியும் ஆன்மவர்க்கங்களும் பாசங்களுமாகிய விவையெல்லாம் அழியாமலுண்மையான வஸ்துவாயிருப்பதினாலே தத்துவ சத்தம் இவைகளுக்குச் சொல்லப்பெறுமாம்.
தத்துவ ரூப மாகுந் தருமகு வுருவமெல்லாந் தத்துவ சத்தஞ் சாருஞ் சகலமுந் தத்து வங்காண் என்றும் தத்துவந் தூல சூக்க பரங்களு மாகி நிற்கும் தத்துவந் கன்னிற் சாரு மணுக்கள்சா தாக்கி யத்தில் என்றும் சிவஞானசித்தியாரிலறிக.
எண்ணுக பிரதானத்தை யிருப்பதிநாலாம் வேறென் றெண்ணுக புருடன் றன்னை யிருபத்தைந் தாவனென்றே எண்ணுக யிருபத் தாறு பொருளென விசன்றன்னை எண்ணுக வினையி லீச னிருபத்தே ழாவ னென்றே என்று சிவதருமோத்தரத்திலும் ஐயஞ்சினப்புறத்தானு மாரு ரமர்ந்தவம்மானே என்று ஆளுடையவரசு நூலிலும் பஞ்சவன்சோயம் புருஷம் என்று சொல்லப்பட்டிருப்பதையு மறிக.
வேதம் இன்னது தேகியினையனென்றுமறிகின்றவன் எவனோ அவன் கூடஸ்தனைப் பிரமமென்று தெரிந்துகொண்டவனானவனெனவும் தன்னைத்தானென்றறிந்தவனாகுமெனவும்படும்.
கூடஸ்தனாகிய தன்னையும் தனக்கிடமான பிரமத்தையும் தரிசிப்பானாயின் பின்பு அந்தப்பிரமமே கூடஸ்தனாய் அக்கூடஸ்தனே பிரமமாய்ச் சநநநீங்குவானென்க.
தன்னைத்தன்னாலறிவதன்றி மற்றொன்றா லறியப்படாதென்க இன்னது தேகந்தேகி யிவனென வுணர்வன் யாவன் அன்னவன் றன்னைத்தானென் றறிந்தவனாகும் என்று கைவல்யநவநீதம்.
எவன் பிரமமாகிய தன்னை மறந்தானோ அவன் எவ்விதபதவிகளிலு நிலையின்றி சுழற்காற்றிலகப்பட்ட செத்தைபோல அழிவற்ற காலச்சக்கரமென்னு மயக்கத்தில் மாறாது பிறந்திறந்து திரிந்துக்கொண்டேயிருப்பனாம்.
இதுவே அநிர்தசட துக்கமாம் தன்னையுந் தனக்கா தாரத் தலைவனை யுங்கண்டானேல் பின்னையுத் தலைவன் றானாய்ப் பிரமமாய்ப் பிறப்புத்தீர்வன் என்று கைவல்ய நவநீதத்திலும் தன்னை யறியாமற் றானே கெடுகிறான் என்று திருமூலர் திருமந்திரத்திலுமறிக.
சத்கருமத்தைப் பலாபேட்சையின்றி ஈஸ்வரப்பிரிதியாகச்செய்யில் அந்தக்கரணத்திலுள்ளவசுத்தம் நீங்கி சித்தசுத்தி வந்து ஞானமுண்டாமென்க.
பூர்வகருமபந்த நிவர்த்தியின் பொருட்டுக் கருமத்தைச் செய்வதெனவும் பிரகிருதி குணங்களால் ஸ்வாதீனமில்லாமலே கருமங்களைச் செய்விக்கப்படுகிறானெனவும் படும்.
மனதையும் இந்திரியங்களையும் வென்று தன் ஆத்மாவும் சகல பிராணிகளின் ஆத்மாவும் ஒரே ரூபமாக நினைப்பவன் கருமங்களைச் செய்தாலும் அகங்காராதிகள் அவனைப்பற்றாவாம்.
ஓர் மனைக்குள் வைத்த பொருளை வைத்த விடந் தெழியாது மறந்தவன் வருடம் நூறு துக்கித்தாலும் வைத்த விடத்தை ஞாபகஞ் செய்து அறிந்த பின் அந்த வஸ்து கிடைக்குமேயல்லது ஆடியும் ஓடியும் குதித்துஞ்செய்யப்படுவதாகிய பல தொழில்களால் அந்த வஸ்து வெளிப்படமாட்டாதாம்.
எறிகின்ற விளக்கினாலும் கண்களாலும் இருட்டிலுள்ள பொருளைக்காண வேண்டும் சூரியனைப்பார்க்க நேத்திரமொன்றே போதும் விரிகின்ற சகத்தைக்காண விருத்தியும் பலமும் வேண்டும் உண்மையான பிரமவஸ்துவாகிய ஆன்மாவைத் தரிசிக்க விசாரரூபமான விருத்தி ஞானமொன்றே போதுமெனப்ப்டும்.
மனைக்குள் வைத்த பண்டங்களை மறந்தவன் வருட நூறழுதாலும் நினைத்துணர்ந்த பின் கிட்டும் என்றும் புரிகின்ற விருத்தி யொன்றே போதுமெய்ப்பொருள் காண்போர்க்கே என்றும் கைவல்யநவநீதம்.
அறிவென்னும் உண்மையில் அந்தர் முகதிருஷ்டியாய் இடைவிடாத அப்பியாசத்தால் மனமானது தன்வசமாகயிருந்து சைதன்னிய ஸ்வரூபமானால் வெறுக்கப்பட்ட தேகத்திலிருந்தாலும் பிரமானந்த சாகரஸ்வரூபராவரெனப்படும்.
போதமாகிய அறிவை அரசனாக்கி அவ்வரசனே தானாகி புத்தி முதலிய அகக்கரணபுரக்கரணங்களனைத்தினையும் அடிமைகளாக்க கரணங்கள் தலையெடாதடங்குமாம்.
அசத்திலெம்மட்டுண்டம் மட்டும் பராமுகமாயினாய் நிசத்திலுள் விழிப்பார்வையாய் நிரந்தரப் பழக்கத்தால் வசத்திலுள்ள மனம் நின்று சின்மாத்திர வடிவமாகிடின் மைந்தா கசத்ததே கத்திலிருக்கினு நீ ஆனந்தக்கடல் வடிவாவாயே என்றும் போதமாமிராசனறானாய் புந்தியைப் புலன்களாகத்தாதரா யிருக்கப்பெற்றாற் சகலமுமடங்குந்தானே என்றும் கைவல்ய நவநீதம்.
நினைவாகிய மனோசங்கற்பத்தினாலே இவ்வுலகமும் இன்னுமிதைப் போல்வனவும் விளங்கானின்ற அனேகவுலகங்களும் பதவிகளுமாகத் தோன்றுவதனைத்தினையும் ஒவ்வொன்றாக நியதிகளைந்து நீங்கி முடிவில் நின்றதெதுவோ அதுவே எங்கும் பரிபூரணமாக விளங்கும் யானென்னுமறிவாம்.
எல்லாமாயும் அல்லவாயும் விளங்குதல் அறிவாதலால் சிற்பிரகாசத்தை யன்றியதொன்றுமில்லை என்றும் நினைப்பு மரப்பேசநநமறணத்துக்கிடமாமென்றும் கூறப்படும்.
நாமரூபமாகிய இவ்வுலகம் தன் நினைவிலே தோன்றுகிறதென்றும் உலகமெதிரிட்டுக்காண்கையினாலே நினைவு வேறு உலகம் வேறே யாமென்றும் உலகத்தை நீக்கி நினைவைப்பார்க்கு மிடத்து நினைவு காணமாட்டாதென்றும் நினைவு தன்னிடத்தில் நின்றே தோன்றுகிறதென்றும் நினைவைநீக்கி தன்னைப் பார்க்கத்தான் பிரகாசியாநிற்குமென்றும் தன்னைபிறித்து நினைவைப் பார்க்க நினைவு காணப்பட்டாதென்றும் நினைவு தானுமல்ல தன்னைவிட வேறுமல்லவென்றும் நினைவு தன்னிடத்திலேயே கற்பித மென்றும் இது சுருதி முடிவிற் சொல்லும் உபதேச சித்தாந்தமென்றுங் கூறப்பட்டிருப்பதையு மறிக.
தத்துவசுத்தியாவது தத்துவங்கலைத் தாக்காமல் தன்னறிவிலே கண்டு நீங்கி தானசைவற அன்னியனா யெங்குநிறைவாய் நித்யமாயுள்ள முறைமையை யறிந்து நிற்பதாம்.
போதத்தை முன்னிடாமல் மண் முதல் நாததத்துவமீறாகச் சொல்லப்படும் தொண்ணூற்றாறு கருவிகளிற் பொருந்தி ஒவ்வொன்றையும் விசாரித்து இது விதுவென்று பகுத்தறிந்து முடிவில் நின்றதெதுவோ அதுவே எங்கும் பரிபூரணமான யானென்னும் அறிவெனக்காண்கையாம்.
பிரக்ஞானம் பிரமம் அதாவது ஞானமே பிரமமென்னும் இருக்கு வேதவாக்கியமும் அகம்பிரமாஸ்மி அதாவது நான்பிரமமென்னும் யசுர் வேதவாக்கியமும் தத்துவமசி அதாவது அது நீ யாகின்றாய் என்னும் சாமவேத வாக்கியமும் அயம் ஆத்மா பிரமம் அதாவது நான் ஆத்மா பிரமமென்னும் அதர்வன வேதவாக்கியமும் கூறுகின்றபடி இதுவே அதுவாய் அதுவே யிதுவாயிர்ய்க்குமெனவறிக வென்பதாம்.
பிறந்ததுண்டானாலன்றோ பிறகு சாவது தானுண்டாம் பிறந்ததேயில்லை யென்னும் பிரம்மமாமதுவு நானே என்று கைவல்ல்யநவநீதத்திலும் நானெனவும் நீயெனவுமிருதன்மை நாடாமல் நடுவே சும்மாய்த் தானமருநிலையிதுவே சத்தியம் சத்தியமெனத் தாயுமான சுவாமிகள் பாடலிலும் காண்க.
பசுஞானமாவது தத்துவங்களை யெல்லா நியதி களைந்து கழன்றவிடத்து ஆசையின் மிகுதி யினாலே நானே பிரமமென்று சொல்லப்பட்ட அறிவு ஒரு சரீரத்திலே கூடிநின்று இந்திரியவிடயங்களை ஒவ்வொன்றா யறிகையினாலே பாசஞான மெனப்படும்.
பேரின்பத்தைப்புசிக்கிறது ஆன்மா பேரின்பத்தை மிகவுங்கொடுக்கிறது கர்த்தா பேரின்பத்தை மேன்மேலும் விளைவிக்கிறது மலமாதலால் பதிபசுபாசம் முத்தியிலுமழியாதென்க.
தத்துவங்களை யெல்லாம் அதாவது கருவிகளையெல்லாம் இதுவிதுவென்று பகுத்தறிந்து அவையெல்லாந் தான் அன்றென்று நீங்கி அவற்றின் முடிவிலே நின்ற வறிவாகிய நீயே ஆன்ம சைதன்னியமெனப்படும்.
திரிசியவஸ்துக்களும் நீ யல்லை அறியாமையான சூன்னியவஸ்துக்களும் நீ யல்லை சைதன்ய வஸ்துவான உனதாத்மஸ்வரூபத்தை நீ யனுபவித்துணர்க வென்பதாம்.
தத்துவங்களையெல்லாம் நியதிகளைந்து விடுவித்து முடிவில் நின்ற அருளையும் பரையையுங்கடந்த தன்மேற்றோன்று மானந்தத்தையு மெதிரிடாமல் அதனுள் அதீதப்பட்டிருப்பதே.
நாவானது தன்பெயரை நாவென்று கூறினும் அப்பெயருக்குரிய பெயர்வேறின்றித் தானாயிருந்த அந்நாவைப்போலும் நீ நான் என்று சொன்மாத்திரமே யன்றித்தானுமெதிருமதற்குண்டாகா தென்றும் எல்லாம் அறிவு மயமாயிருக்குமென்றுங் கூறப்படும்.
தத்துவங்களை நீங்கியவற்றின் முடிவில் நின்ற அருளையும் பரையையுங் கழன்றுநின்றால் தற்போதமும் ஆணவவாசனையாகிய சார்புமொழியும் அப்படி ஒழிந்தவிடத்திற்கும் அதீதத்திற்கும் யிடையாகிய சந்தியில் ஞானானந்தந்தோன்றும்.
யாதாமொருவன் எந்தத் தெய்வத்தை யாராதித்தான் அந்த தெய்வத்துக்குரித்தான நியாச முதலியவைகளின் உண்மையை யுணர்ந்து அந்தத் தேவதையை யாராதனை செய்தலாம்.
மந்திரகுருவே யோகதந்திர குருவே மூலன் மரபில்வரு மெளனகுருவே என்றும் வைத்தபொருளுடலாவி மூன்று நின்கைவசமெனவே யான் கொடுக்க வாங்கிக் கொண்டு என்றும் தாயுமானஸ்வாமிகள் நூலிலறிக.
பரிசுத்தமாகிய சாம்பவி யென்னு மிந்த முத்திரையே சிவயோகமென்றும் அதிலிருக்கத்தக்கவனே சாதகசாத்தியனென்றும் இந்த சாம்பவிமுத்திரையிலிருந்து சதாநிட்டை சாதகஞ்செய்யும் சாதகர் நாதானந்தம் பெறுவரென்றும் அந்த நாதவச முற்றால் மயக்கந் தோன்றுமென்றும் அது நீங்கும்வகையில் நின்றால் அருட்டரிசன முதயமாய் காண்பானாதிகளிறந்து பஞ்சாக்ஷர முதலியவைகளொடுங்கித் துவிதமறக் கலக்கின்ற மெளனநிலையையடைந்து விளங்குவரென்றும் இது வாமதேவர் சுகயோகிமுதலிய முனிவர்கள் செய்த சாதகமென்று முரைக்கப்படும்.
இரண்டுகண்களையும் சிதாகாசத்தில் இமையாமற் பொருந்த நிறுத்தியுதிக்கின்ற கருத்தையுள்ளடக்கி அங்ஙனம் பொருந்திய நெறியாலே மன மலைதலை யழித்து அறிவறியாமையு நீங்கச் சுத்தசாதன்ஞ்செய்து நித்திரையைச் செய்யாமற் செய்வது பிரதானமுத்திரையாகி சாம்பவியின் சாதனமாம்.
இமையாத நாட்டத் திருந்துணர் வாருக் கமையாத வானந்த மாம் என்று ஒளவைக்குறளினும் தூங்கிவிழித் தென்னபலன் றூங்காமற் றூங்கிநிற்கும் பாங்குண்டா லல்லோ பலன்காண்பேன் பைங்கிளியே என்று தாயுமானஸ்வாமிகள் பாடலிலும் கட்டறுக்க வொண்ணாக் கருவிகர ணாதியெல்லாம் சுட்டறுத்து நிட்டையிலே தூங்குவது மெக்காலம் என்று பத்திரிகிரியார் பாடலிலுங்காண்க.
தேகமெல்லாந் தாயி னம்சமும் அப்பனுக்கு எலும்போடே நரம் பிரண்டென்றும் அந்த யிரண்டிலே ஒன்று சத்தியென்றும் மற்றொன்று பிராண வாயு சிவமென்றும் இரண்டுமொன்றாகக்கூடி மையமாய் நிற்பதுவே சுழிமுனை என்றும் அந்தச் சுழிமுனையிலே மூன்றுகாந்தி யுண்டாமென்றும் பிராணன் நெஞ்சினுள்ளே தாமரைநூல்போலாடுமென்றும் அதிலிரட்டித்த அபான வாயுவையுங் கண்டால் ஞானயோகமாமென்றும் இந்த யோகத்தினால் தேகம் கைலாயதேகமாமென்றும் இது புஜண்டர் முதலிய நவகோடி சித்தர்க ளனுபவமென்றுஞ் சொல்லப்படும்.
மான்தோல் புலித்தோல் சித்திராசனம் வெள்ளைவஸ்திரம் தருப்பை ஆகிய ஐந்திலொன்றை யழுத்தமான பூமியில் விரித்து சலனமற்ற ஏகாந்தத்தானத்தில் வடதிசைமுகம் பார்த்துக் கொண்டு அங்காசனஞ் செய்து ஞானநிட்டை கூடவேண்டுமெனப்படும்.
இடை கண்டம் தலை கண் ஆகிய நான்கும் ஸ்தம்பத்தைப்போல நெறித்திருக்கவும் மனமானது விஷபாகாரங்களைப் பற்றாமலிருக்கவும் இன்பத்தைப் பெறும்படி நினையாமனினைத்துப் பிரகாசிக்கின்ற ஒப்பற்ற நிலையில் சதாகாலமும் சாக்ஷித் தன்மையைப் பொருந்தியிருத்தலே ஞான நிட்டையாம்.
இந்த ஞானநிட்டையில் கைவல்லியப்பட்டால் பிரமத்துடன் கலந்து பிறப்பிறப்பு நீங்கி தேகத்துடன் சீவன் முத்தியை யடைவரென்று சொல்லப்படும்.
நிட்டையில் மனமசையுமாயினும் மயக்கத்தைச் செய்யுமாயினும் ஆதனத்திலிருந்தெழுந்து பத்தடிநடந்து பின்பந்த நிட்டையிலுறுதிப்படுவதே ஞானயோகிக்குரிய குணமெனப்படும்.
நிட்டையில் மயக்கமற ஏறமாட்டாதவர்கள் அம்மயக்கம் நீங்க பஞ்சாக்ஷர மந்திரங்களைச் செபித்து ஆத்மாக்களுடைய மலங்களைப் பரிபாகஞ் செய்வரெனப்படும்.
ஆதனத்திருந்தே சாதனைச்செய்யும் போ தலை தருமன மடங்காமல் போதுமேயெனினுங் கேவலமயக்கம் புரியுமே யெனினுமங் கெழுந்து நீதியினை யீரடியுலாவந்தே நிலவுமாதனத்திற் பொருந்தி என்று நிஷ்டானுபூதியிலறிக.
ஞானநிட்டை யோர்க்கு இன்னது வேண்டுமென்றுஞ் சிந்தனையும் அச்சம் ஆகாரம் மைதுனம் நித்திரை யெனுங்காரியமும் நாணம் விரதமுதலிய சீலம் தியானம் தவம் சாதித்தொழில் அருவருப்பு புண்ணியபாவங்கள் குலாசாரம் சமயாசாரம் ஆகிய இந்த மார்க்கங்களும் இரண்டறக்கூடி நின்ற சிவயோகிக்கில்லையாம்.
ஞாலமதில் ஞானநிட்டை யுடையோருக்கு நன்மையோடு தீமையிலை நாடுவதொன்றில்லை சீலைமில்லைத் தவமில்லை விரதமோடாச்சிரமச் செயலில்லை தியானமில்லைச் சித்தமலமில்லை குலமில்லை பாலருடனுன்மத்தர் பசாசர் குண மருவிப் பாடலினோடாடலிவைப் பயின்றிடினும் பயில்வர் என்று சிவஞானசித்தியாரிலும் நெக்கு நெக்குள்ளுருகி யுருகிநின்று மிருந்துங் கிடந்து மெழுந்தும் நக்குமழுதுந் தொழுதும் வாழ்த்தி நானாவிதத்தாற் கூத்து நவிற்றிச் செக்கர்போலுந் திருமேனித் திகழநோக்கிச் சிலிர்சிலிர்த்துப் புக்குநிற்பதென்று கொல்லோவென் பொல்லாமணியைப் புணர்ந்தே என்று திருவாசகத்திலு மறிக.
தூலசரீரத்தை அழிவின்றி நீடூழி காலம் சீவித்திருக்கக் கருதி இதற்காதாரமாயிருக்கின்ற சுவாசத்தைத் தன்வசப்படுத்துதற்குச் செய்யும் சாதனமென்க.
நியமமாவது தபசு சந்தோஷம் ஆஸ்திக்யம் தானம் ஈஸ்வரபூசை சித்தாந்த சிரவணம் லஜ்ஜை மதி ஜெபம் விரதம் எனப்பத்துவகையாம்.
ஆசனமாவது ஸ்வஸ்திகம் கோமுகம் பதுமம் வீரம் கேசரி பத்திரம் முத்தம் மயூரம் சுகமென ஒன்பது வகையாம்ல் விரிவு உண்மைப்பொருள் விளக்கத்தறிக.
தசவாயுக்களில் பிராணவாயு சரீரத்தில் மூலமுதல் சிரசு முட்டி யிருவிழிகளின் கீழாய் நாசி வழியோடி பனிரெண்டங்குலம் ஸ்வாசம் பாய அவற்றில் எட்டு உள்புக நாலு கழியுமாம்.
பிரதான நாடிகள் பத்தில் இடகலை நாடி வலக்காற் பெருவிரலினின்று அசைந்திளகி ஏறி யிடது நாசியையும் பிங்கலைநாடி இடதுகாற் பெருவிரலினின்று அசைந்திளகி ஏறி வலது நாசியையும் பற்றி நிற்குமாம்.
சுழும்நாநாடிக்குத் தக்ஷணபாகமாயிருக்கிற பிங்கலைநாடி வழியாய் வாயு பிரவேசித்து சூரியமண்டலத்திற் படிந்து வலது நாசியால் வெளிப்படுமாம்.
நான் ஆனந்தன் சகல பூதங்களிலுமிருக்கிறேன் சகல பூதங்களு மென்னிடத்திலிருக்கிற தென்றெண்ணும் விக்யான யுத்தனுக்கு விடுவது ரேசகம் கிரகிப்பது பூரக லயம் கும்பக மென்னு மூன்றுமில்லை யாம்.
எதை ஞானயோகமென்று சொல்லப்படுகிறதோ அதை கர்மயோகமென்றே தெரிந்துகொள்ள வேண்டியதென்றும் ஆசையைத் தொலைக்காமல் யாரும் யோகியாகிறதில்லையென்றும்.
கன்ம பலனையபேக்ஷிக்காமல் வேதத்தில் விதித்திருக்கும் நித்யநைமித்யாதிகளைச் செய்கிறவனே சந்நியாசியும் ஞானியுமாகிறனென்றும் வேதகீதைகள் கூறுகின்றனவென்க.
அகார உகார மகார விந்துநாதங்களாகிய மூலபஞ்சாக்ஷரங்கள் ஞானத்திற்கும் நமசிவயமென்னும் பஞ்சாக்ஷரங்கள் போகத்திற்கு மூலமெனப்படும்.
அமுதமாவது விண்ணோர்மருந்தென்றும் வீரமருதென்றும் சோதி மருந்தென்றும் மூர்ச்சைத நீர்த்துபிர்தருமருந்தென்றும் தேவருணவென்றும் இனிமை பால நீர் என்றுஞ் சொல்லப்படும்.
இவைகளில் வலதுசரம் அதாவது வலதுநாசிக்கு சூரியனும் இடதுசரம் அதாவது இடதுநாசிக்குச் சந்திரனும் உடம்பு அதாவது கண்டத்துக்கு மஹேஸ்வரனும் நாபி யதாவது வுந்திக்கு விஷ்ணுவும் கண்ணுக்கு வுருத்திரனும் மூக்குக்கு அதாவது முகத்திற்குப் பிரமனும் செவி அதாவது காதுக்குச் சிவனும் உச்சிக்குப் பரமேஸ்வரனும் அதிதேவதைகளெனப்படும்.
தேகத்தில் பாதமுதல் முழங்கால் வரையில் பிருதிவி மண் பாகம் பிரமனாகவும் முழங்கால் முதல் தொப்புள் வரையில் அப்பு ஜலம் பாகம் விஷ்ணுவாகவும் தொப்புள் முதல் மார்புவரையில் தேயு அக்நி பாகம் உருத்திரனாகவும் மார்பு முதல் முகம் வரையில் வாயு காற்று பாகம் மஹேஸ்வரனாகவும் புருவ முதல் சிரசு வரையில் ஆகாய பாகம் சதாசிவனுமாக யோகசித்தர்கள் நினைத்திருப்பர்களெனப்படும்.
அக்நிமண்டம் சூரியமண்டலம் சந்திரமண்டலங்கவாவன தேகத்தில் மூலாதாரத்துக் கிரண்டுவிரற்கிடைக்குமேல் பிருதிவியும் அப்புவும் கூடினவிடம் அக்நிமண்டலமாகவும் உந்திக்கு மேல் இருதயத்தானம் சூரியமண்டலமாகவும் உந்திக்குமேல் இருதயத்தானம் சூரியமண்டலமர்கவும் சிரத்தினடு சந்திரமண்டலமாகவும் சொல்லப்படும்.
சூரியனாகிய அகாரத்தைச் சந்திரனாகிய உகாரத்துடன் அணைத்து மகாரத்தை கும்பகத்துடன் பணிந்தால் ஆயிரக்கோடி சூரியப் பிரகாசத்துக் கொப்பாகுமாம்.
யோகஸ்வாசபந்தனஞ் செய்யவிரும்புவோர் இயமநியம மார்க்கத்தில் நின்று வாயினாலுச்சரிக்கப்படாமல் நெஞ்சில் செபித்துக்கொள்ளு மந்திரங்களாவன.
பம் லம் லம் என்று அறுநூறு தரமும் பம் பாம்மம் யம் ரம் லம் என்று ஆயிரந்தரமும் தம் டாம் மம் தம் தாம் தம் தாம் நம் பம் பாம் என்று ஆயிரந்தரமும் கம் காம் நம் நாம் நம் ஸம் ஸாம் ஜம் ஜாம் நம் தம் தாம் என்று ஆயிரந்தரமும் அம் அம் இம் இம் அம் ரிம் ரீம் லிரிம் லிரீம் எம் ஏம் ஓம் ஆம் அம் என்று ஆயிரந்தரமும் அன்ஸா என்று முடிவிலிரண்டாயிரந்தரமும் நெஞ்சில் செபிப்பரெனப்படும்.
மூன்று மாதகாலம் சந்திரகலையாகிய இடது நாசியில் பூரித்து ஜலத்தை விழுங்கிக்காற்றினால் வயற்றை நிரப்பி சூரியகலையாகிய வலது நாசியால் ரேசிப்பராம்.
ரேசிப்பது மூச்சைவிடுவது இந்த சாதனஞ்செய்வதினால் சரீரஞ் சுத்தியாய்ப் போதுமானவரையில் வாயுபக்ஷணஞ் செய்யப்பழக்கமாகுமாம்.
ஹடயோகமாவது ஸ்வாசத்தைப் பூரணமாக உள்ளுக்கிழுத்து நவத்துவாரங்களையு மடைத்துக்கொண்டு அல்லது நாவை விழுங்கிச் சுவாசபந்தனஞ் செய்திருத்தலாம்.
பிராணாயாமஞ் செய்யத்துணிந்த யோகிகள் மானதவிரதம் அதாவது அதிகபக்ஷணஞ் செய்யாமல் அதிக நித்திரைசெய்யாமல் பிரபஞ்சத் திரிசியமில்லாமல் ஏகாக்கிரத சித்தனாய் ஈஸ்வரத்தியான்ஞ் செய்ய வேண்டுமெனப்படும்.
முக்காலத்தும் சரீரியிருக்கிறளென்பது முன்சநநத்தில் செய்த கன்மத்துக்கீடாகத் தேகம் வந்ததென்றால் சென்றகாலத்தும் பிரகிருதம் பிராரத்தமனுபவிக்கிற தென்றால் நிகழ்காலத்தும் இப்பிறப்பிற் செய்த கன்மத்துக்கிடாய நரகசொர்க்கம்டையுமெனின் எதிர்காலத்துமாக முக்காலத்தும் சரீரி ஒருவனிருந்து நிலையின்றி காலச்சக்கரமென்று மயக்கத்திற்றிரிந்து கொண்டிருக்கிற னென்றேற்படும்.
உடம்பின்பயனாவது உயிரைப்பெற்று வாழ்வதுவும் உயிருக்குறுதியா யிருப்பதுவும் உணர்வுகளுதிப்பதற்கும் உத்தமனைக் காண்பதற்கு மிடமாயிருப்பதுவும் ஆயுள் அளவைக் காட்டுவதுவும் உடம்பின் பயனேயாமென்க.
அறிகுணம் அறிவு அருள் ஆசை அச்சம் மானம் நிறை பொறை ஒர்ப்பு கடைப்பிடி மையல் நினைவு வெறுப்பு உவப்பு இரக்கம் துணிவு அன்பு இளமை முதலிய முப்பத்திரண்டும் இவைபோல் வனவும் உடம்போடு கூடிய உயிரின் குணங்களாம்.
இது ஸ்பரிச ரச கந்தத்துடன் கண்ணால் ரூபத்தையுமறிவதாம் ஐந்தறிவுயிராவது தேவர்கள் மனிதர் நரகர் மிருகங்கள் பரவைகள் முதலியன.
சர்மம் உதிரம் நரம்பு அஸ்தி தசை மச்சை என்னும் தத்துவங்களாலாகிய தூல உடம்பு அழியத்தக்க தென்றும் வாயுவாலாகிய உடம்பென்னும் சூக்கம தேகம் ஒருக்காலுமழியத்தக்கதல்ல வென்றுங் கூறப்படும்.
தேகசித்தி தந்திரங்களாவன உயிரைப்பெற்று வாழ்வதும் உயிர்க்கு உறுதியாயிருப்பதுவும் ஆயுள் அளவைக் காட்டுவதுவும் உத்தமனைக் காண்பதுவும் இந்தவுடம்பின் பயனாயிருப்பதால் அது அழியாவண்ணம் அதை வளக்ககாய சித்தி தந்திராதிகளை அறியும்வகை தேடவேண்டிய தவசியமென்று சொல்லப்படும்.
புறப்பட்டு திரியாநின்ற வாயுவை நெறியாக உள்ளே வசப்படுத்த தேகம் சிவந்து மயிர் கருக்குமென்றும் உள்ளே நின்ற சிவன் வெளிப்படானென்றுஞ் சொல்லப்படும்.
இரண்டு கண்களையும் நாசிமேல்வைத்து வாயுவை யுள்ளேயடக்க தேகத்துக்கு அபாயமே இல்லை என்றும் இரண்டு நாட்டமும் நடுமூக்கின்மேல் வைக்க தேகத்துக்கழிவேயில்லை என்று முணர்த்தப்படும்.
பிரத்தியாகராமாவது மனதை இந்திரிய விஷயங்களிற் செல்லவொட்டாமல் நிருத்துதல் யோகமும் சர்வம் பிர்மமயமாய்ப்பார்ப்பது ஞானமுமாம்.
பரமதாரணையாவது பஞ்சபூதங்களை மகாபூதங்களிலும் மகாபூதங்களையும் மாயையையும் ஆத்ம சொரூபத்திலும் ஒடிக்கி நான் சின்மாத்திரனென்று மனதில் தரித்து நிற்பது பரமதாரணை எனப்படும்.
தியானமாவது மனதை மூர்த்திவடிவமாக்கி மற்றொன்றிலும் பொருந்தாமற் செலுத்துதல் யோகத்தியானமும் தெகாதீதமாயும் திருக்கு ரூபமாயும் இருக்கின்ற சின்மாத்திரத்தை நானென்று தியானிப்பது பரமதியானமுமாம்.
சமாதியாவது சரீரவாதனைகளின் உணர்வற்று ஸ்தம்பமாய் பிரம்மசொரூபத்திற்கலந்து தேகத்தை அசைவற நிறுத்தி சின்மயத்தில் நீடுழிகாலம் நின்றுவிடுதலே சமாதி யாமென்க.
ஐக்கியசமாதியாவது தூலதேகத்தை விராட்டிலும் விராட்டைச்சத்தத்திலும் சத்தத்தைச்சுத்தத்திலும் சுத்தையதார்த்தத்திலும் சூட்சுமசரீரத்தை யிரணியகற்பத்திலும் இரணியகற்பத்தைச்சித்திலும் சித்தைச் சூன்னியத்திலும் சூன்னியத்தை ரகசியத்திலும் காரணசரீரத்தை மாயையிலும் மாயையை ஆனந்தத்திலும் ஆனந்தத்தைச் சுபாவத்திலும் சுபாவத்தையறுதியிலும் சீவனை ஈஸ்வரனிலும் ஈஸ்வரனை பரப்பிரமத்திலும் பரப்பிரமத்தை யொழிவிலும் யொழிவை யொடுக்கத்திலும் சாக்ஷியைப்பிரமத்திலும் பிரமத்தை சர்வசாக்ஷியிலும் சர்வசாக்ஷியை அதீதத்திலும் அதீதத்தை மனத்திலும் ஒடுக்கி யொடுங்கினால் ஒடுங்காமலிருந்தது நிஜபதமாம்.
பால் இளநீர் தேன் தண்ணீருங்கூட்டி நன்றாயபிஷேகம் செய்து துவட்டி அரையில் பட்டுவஸ்திரங் கட்டி தேகமெல்லாம் விபூதிதூளிதஞ் செய்து புருவமத்தியில் திலதப் பொட்டிட்டு தங்கத்தால் பட்டஞ்செய்து அதிலே பஞ்சாக்ஷரத்தை மாறிப்போட்டு நெற்றியில் பட்டங்கட்டி சுகுந்த மலர்மாலை சாத்தி சமாதி செய்யவேண்டுமெனப்படும்.
சமாதி க்ஷேத்திரங்களாவன ஞானவான்களும் சித்புருஷாளும் அடங்கிய சமாதி ஸ்தானங்களில் விமர்சை யாயிருக்கும் சில க்ஷேத்திரங்களாவன சிதம்பரம் திருமூலரும் மற்றும் பதினெண்மரும் காஞ்சிபுரம் காளத்திநாதர் கும்பகோணம் கும்பமுனி.
நாங்கணாச்சேரி பிண்ணாக்கீசர் திருக்கணங்குடி கொங்கணர் வைத்தீச்சுரம் வசிட்டர் திருவை வால்மீகர் திருவையாறு அகப்பைசித்தர் காளாஸ்தி கருவூரர்.
கற்பனையற்று கனல்வழியே சென்று சிற்பனை யெல்லாஞ் சிருட்டித்த பேரொளி பொற்பினைநாடிப் புணர்மநியோடுற்று தற்பரமாகத்தகுந்தண் சமாதியே என்றும் காரியகாரணமாயத் தவத்திடைத் தாரிய தற்பரஞ்சேர்தல் சமாதியே என்றும் திருமூலர் திருமந்திரம்.
சமாதியென்றால் அறையல்ல குகைதானல்ல தாயாரை நிருத்துவதே சமாதியாகும் என்றும் சமாதியிலிருந்து மனந்தேறிக்கொண்டால் சாவது தானில்லையப்பா சாக்ஷிதானே என்று கூறியிருப்பதையும் நிர்மலம் தம் விஜாநியாத்ஷடூர்மி ரஹிதம் சிவம் ப்ரபாசூன்யம் மனோசூன்யம் புத்திசூன்யம் நிராபாசம் சமாதிஸ்ய லக்ஷணம் என்று உத்தர கீதையில் கூறுவதையுமறிக.
இராகு கேது கிரகங்களென்பது இராகுவும் கேதுவும் முறையே சந்திரனது எறு இரங்கு சாயைகளென்றும் ராகு கேதுக்களைச் சாயைக் கிரகங்களென்று சொல்லப்படுமென்றும் யதார்த்தத்திற் சூரிய சந்திரர்களை ராகு கேதுக்கள் பிடிக்கிறதில்லையென்றும் சர்வகாலமும் பகற்காலத்தில் சூரியன் உருமத்தையடைகிறானென்றும் சூரியன் மேருவை யிடதுபாரிசத்திலிருந்து பிரதக்ஷணம் பண்ணுகிறானென்றும் எவ்விடத்தில் சூரியன் உதயமாகிறானோ அதற்கு நேரான திக்கில் அஸ்தமனமாகிறனென்றும் சொல்லப்படும்.
அக்கரங்களுக் காதிகாரணம் மூலமந்திரம் பஞ்சாக்ஷரங்களுக் காதிகாரணம் பிரணவம் அந்தப் பிரணவசம்பந்தமான அகார உகார மகாரமெனு மக்கரங்களுக் காதிகாரணம் வைகரியென்னும் வாக்கு அந்த வைகரிவாக்குக் காதிகரணம் சூக்குமையென்னும் வாக்கு அந்த சூக்குமைக் காதிகாரணம் விந்து தத்துவத்தைக்கடந்த நாதமாம்.
சூக்குமை பைசந்தி மத்திமைசொல் வைகரியென் றாக்கு மிவற்றின்பே ரடைவறியச் சூக்குமை தான் பந்தித்தான் மாவுணர்வைப் பைசந்தி மத்திமையா மந்தத்திற் றாலவெழுத் தாம் என்றும் பாவா யியலாகி நூலாய்ப் பரந்திலங்கு மோவாதே மத்திமையி னின்று என்றும் சிவஞானசித்தியாரிற் காண்க.
இந்த ஊமையெழுத்திலிருந்தே பிரணவ முதித்ததென்றும் இது பேசாவெழுத்தென்றும் ஓரெழுத்தென்றும் ஓர்மொழி மந்திரமென்றும் பிரமஸ்வரூபமென்றும் பிரணவ மூலமந்திரமென்றும் சாயிச்சிய பதவியைத் தரத்தக்கதென்றுங் கூறப்படும்.
தராதலம் படைக்க பெருவெளியே வீடாகக்கொண்டு பெருவிர லங்குஷ்ட்த்தால் பரமாத்மன் முத்தியினது துடையிலூன்றினதாயும் அதுவே ஊமை யெழுத்தானதாயும் அதை பொறுக்கமாட்டாமல் சத்தி ஒவென்ன அது ஓகாரமானதாயும்.
அப்பொழுது பரமாத்மன் அ என்ன அது அகாரமானதாயும் அப்பொழுது அடக்கமாய் சத்தி உ வென்ன அது உகாரமானதாயும் அகார உகாரங்கூடி ஓரெழுத்தானதாயும் இலக்கத்தில் அ எட்டு ஆகிய அகாரமும் உ இரண்டு ஆகிய உகாரமுங்கூடி தொகைக்கு ய பத்து ஆனது போல யகாரம் சீவனாதாயும் இந்த முறைமை திருமூலதேவருக்கு ஆதிகபிலமாமுனிவர் திருவள்ளுவ நாயனார் வடிவமாகத் தோன்றி திருவாய் மலர்ந்தருளினதாயும் சொல்லப்படும்.
அவ்வெழுத்து நாதமும் உவ்வெழுத்து விந்துவும் ஒவ்வெழுத்து மகம்மேருவும் ஒவ்வெழுத்தில் அகார உகார முதித்து நிற்குமெனவும் அகாரம் சிவம் உகாரம் சத்தியுமா மெனவும்படும்.
ஊமை யெழுத்தே வுடலாச்சு ஒவென்றேழுத்தே வுயிராச்சு என்று கொங்கணமா முனிவர் ஞானக்கும்மியிலும் ஓங்காரம் ஊமை தனிற்பிறக்கும் ஒவ்வெழுத்திலீரெழுத்து முதித்து நிற்கும் என்று ஶ்ரீ சங்கராசாரிய ஸ்வாமிகள் உடலறி விளக்கத்திலும் அகார முதலாயனைத்துமாய் நிற்கும் உகார முதலா யுயிர்ப்பெய்து நிற்கும் அகார உகார மிரண்டுமறிய அகார உகார மிலிங்கம் தாமே என்று திருமூலர் திருமந்திரத்திலும் எட்டிரண்டு முருவான லிங்கத்தே என்று உண்மை விளக்கத்திலும் எட்டிரண்டுங்கூடியே யிலிங்கமான தேவனை என்றும் ஈன்ற தாயுமப்பனும் இயங்குகின்ற நாதமும் தோன்றுமோ ரெழுத்தினோடு சொல்ல வேறுமில்லையே என்றும் அழிவிலாது நின்றதே அகாரமும் உகாரமும் குளிகையான சோதியுங் குலாவினின்ற தவ்விடம் வெளியதாகு மொன்றிலே விளைந்ததே சிவாயமே என்றும் சிவவாக்கியர் நூலிலுங்காண்க.
ஓர்மொழியென்னும் ஓரெழுத்துபதேசமாவது ஞானமுண்டாய் பல நூல்களைக் கற்று அவைகளினுட்பங்களையும் தத்துவங்களையும் மறிந்தாலும் தன் ஸ்வரூப நிலையறிதற்கரிதாமெனப்படும்.
ஓங்காரத்துள் ளொருமொழி யென்னு மிந்த ஓரெழுத்தைப் பேசா மந்திர மென்றும் சும்மாயிருத்த லென்றும் வாசியினாற் காட்டும் பேரின்ப வுண்மை என்றும் சின் முத்திரையாற் காடு மருத்த மென்றும் சொல்லாமற் சொன்னதென்றும் மொழியாலுரைக்கிற் குறிக்கப்படு மென்று திருநோக்கத்தாலும் விழியினாலுங் காட்டப்பட்ட தென்றும் இந்த் ஓர்மொழி யுபதேசம் பெற்ற சில மகான்கள் கூறியிருப்பதைப் யிதனடியிற் கூறுதும்.
ஓங்காரத் துள்ளே யொரு மொழி யென்று திருமூலர் திருமந்திரத்திலும் தத்துவமுழுதுங் கசடற வுணர்ந்துக் தன்னிலை யறிவதற் கரிதாம் சுத்தமெய்ஞ் ஞான தேசிகன் மகிழ்ந்து சொல்லாமற் சொல்லுமோர் மொழியாம் என்றும் ஒரு மொழி யாலே சுருதி ஆகம நூல் உயர் புராணமெலா மொழியும் ஒரு மொழியாலே யண்ட பூதங் ளொடுங்கிடுக் தன்னிலை தோன்றும் ஒருமொழி சும்மா யிருத்தலா மதனா லொப்பிலாச் சிவபத மடைவார் என்று நிஷ்டானு பூதியிலும் மும்மாயைக் கப்பாலா முப்பாழுங் கண்டுநீ சும்மா இருவென்று சொன்னாரம்மானை என்று அத்துவிதக் கலிவெண்பாவிலும் பெம்மான் முருகன் பிறவா னிறவான் சும்மா விருசொல் லறவென் றனுமே அம்மா பொருளொன்று மறிந்திலனே என்று கந்த ரனுபூதியிலும் சும்மா விருக்கவைத்த சூத்திரமாம் என்று ஒழிவிலொடுக்க நூலிலும் சும்மா விருவென நீ சொல்லப் பொருளொன்றும் அம்மா யறிந்திலம் என்று சந்நிதிமுறையிலும் சொல்லாமற் சொன்னவரை நினையாம நினைந்துபவத் தொடக்கை வெல்வாம் என்று திருவிளையாடற்புராணத்திலும் கருணை விழியதனா லிருவினைக ளறநோக்கி யாணவமே போக்கி என்று மஹா வாக்கியத்திலும் விழியா லெனக்களித்தான் வீழ்த்தேனின் பமேவிட்டதே என்று சிற்றம்பலநாடியிலும் நாடியறை யும்பொருளை ஞானகுரு நீடுமருட் கண்ணாலே காட்டும் கருணைப்பிரான் என்று சிவானந்தமாலையிலும் வற்றி யாருநின் மலரடி காணா மன்ன வென்னையோர் வார்த்தையுட் படுத்டி என்று திருவாசகத்திலும் பிரியாத தண்ணருட் சிவஞானி யாய்வந்து பேசரிய வாசியாலே பேரின்ப வுண்மையை யளித்தனை என்றும் சொல்லரிய நெறியை யொரு சொல்லா லுணர்த்தியே சொரூபானு பூதி காட்டி என்றும் தாயுமான ஸ்வாமிகள் பாடலிலும் சும்மா யிருக்க வைத்த சூத்திரத்தை நானறியேன் என்றும் வெட்டாத சக்கரம் பேசாத மந்திரம் முட்டாத பூசையன்றோ குருநாதன் மொழிந்ததுவே என்றும் பட்டணத்து ஸ்வாமிகள் பாடலிலும் வல்லவன் புகல்வன் வாழவொரு மோன மொழியால் என்று தத்துவராய ஸ்வாமிகள் நூலினும் உவமொப்பின்ஞான விழிபட்டுமுன்னை வினைவிட்டு முத்தியுலகில் என்று சசிவன்ன போதத்திலும் நீதத்திலே குரு சொல்லாமற்சொன்ன நிறையிதுவே என்று கடவுளந்தாதியிலுங் காண்க.
வல்லூரு ஆந்தை காகம் கோழி மயில் யென்னும் பஞ்சபக்ஷிகளின் ஊண் நடை அரசு துயில் சாவு யென்னும் ஐந்து தொழில்களுக்குமுரிய உயிரெழுத்துக்களாம்.
ஶ்ரீங்காரத்திலே யகாரம் சதாசிவ னெழுத்தென்றும் அந்த யகாரத்திலே வகாரம் மஹேஸ்வர னெழுத்தென்றும் அந்த வகாரத்திலே சிகாரம் உருத்திர னெழுத்தென்றும் அந்த சிகாரத்திலே மகாரம் விஷ்ணு எழுத்தென்றும் அந்த மகாரத்திலே நகாரம் பிரம்ம னெழுத்தென்றும் அந் நகாரத்திலே சர்வான்மாக்களும் அவ்வான்மாக்களிலே வான் வளி தீ நீர் மண்ணும் அம்மண்ணிலே அனல் முதலியவைகளும் அதில் சபத்ததாதுக்களும் நால்வகை யோனி எழுவகைத் தோற்றம் எண்பத்து நான்கு நூறாயிரம் சீவபேதங்களும் தோன்றினவென்றுஞ் சொல்லப்படும்.
சிதம்பரச்சக்கரம் பொன் வெள்ளி செப்புத்தகடு அல்லது சந்தனப்பலகை அத்திப்பலகை யிவைகளி லெதிலாகிலும் நேறே ஆறுகோடு கீறி குறுக்கே ஆறுகோடு கீறவுண்டாகும் அரைக ளிருபத்தைந்தில் நமசிவய மென்னும் பஞ்சாக்ஷரங்களைப் பிரித்துமாறி அரைகளுக் கொவ்வோ ரெழுத்தாக அடைத்து அததற்குரிய மூலபீஜம் மூலபஞ்சாக்ஷரம் உச்சரிப்பு மந்திரம் இலக்கம் இவைகளை அடியிற் கண்டபடி அந்த பஞ்சாக்ஷர எழுத்தின் கீழ் சேர்த்துக் கொள்ள அது சிதம்பரச்சக்கர மாயிற்றென்க.