sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
குறிப்பாகக் கால்டுவெல் முன்வைத்த திராவிட மொழிக்குடும்பம் என்ற கருத்தை முகச்சுளிப்போடு அணுகும் பலரைப் படித்திருக்கிறேன் பார்த்திருக்கிறேன்.
மொழிக்குடும்பம் பற்றிய கருத்தாக்கம் மட்டுமல்லாமல் பல்சமய இருப்பு பலநிலைப்பட்ட சடங்குமுறைகள் இருப்பதையும் நாட்டார் மரபு வேறு வைதீகமரபு வேறு என்ற வாதங்களையும் முகச்சுளிப்போடு எதிர்கொள்பவர்கள் இப்போது அதிகமாகிவிட்டார்கள்.
நிலப்பரப்பு அடிப்படையில் ஒரு தேசத்தில் பலவிதமான மொழி இனம் பண்பாடு கொண்டதாக இருப்பவர்கள் இணைந்து வாழ்வதில் சிக்கல் இல்லை என்பதை உணரவேண்டும்.
கல்விப்புலம் சார்ந்த படிப்பாகமட்டும் இல்லாமல் சமயப்பரப்பல் நிர்வாகத்தகவல் சேகரிப்பு வியாபார உத்தியை உருவாக்குவதற்கான கண்டுபிடிப்புகள் எனப் பலவகையாக அவர்களது கற்கை முறை இருந்தது.
ஆனால் அக்கருத்தியல்கள் பிரிட்டானியர்களின் அதிகாரத்திற்கு முந்திய ஆட்சிகளில் கருத்தியல் ரீதியாக அதிகாரம் செலுத்திவந்த பிராமணர்களுக்கெதிராக இருந்தன என்பதை உணர்ந்த நிலையில்தான் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி என்ற குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்பட்டது.
மொழி இலக்கியம் இயற்கை இவை மூன்றும் சிந்தனை உருவாக்கத்தில் முதன்மையானவை இயற்கையோடு மனிதனுக்குள்ள உறவு மனிதர்களோடு மனிதர்கள் கொள்ளும் உறவு அதன்வழி உருவாகும் குடும்ப அமைப்புஅவையினைந்து உருவாகும் சமூக அமைப்பு அதனை வழிநடத்திடத் தேவையான அரசு அதன் உருவாக்கம் அதன் உறுப்புகள் அவை பின்பற்றவேண்டிய நடைமுறைகள் போன்றவற்றைத் தொகுக்கும்போது அதுவே ஒருமொழியைப் பயன்படுத்தியவர்கள் கொண்ட சிந்தனையாக அறியப்படும்.
அதில் சூத்திரங்களாகவும் முன்வைப்புகளாகவும் எழுதப்பெற்றவைகளுக்கு விளக்கம் தரும் இலக்கியப் பனுவல்களாக இருப்பவை செவ்வியல் பனுவல்கள் எனப்படும் அகப்புறக் கவிதை மரபுகள்.
இவ்வகப் புறக் கவிதை அப்படியே பின்பற்றவில்லையென்றாலும் தமிழின் அறநூல்களில் அதனைவிட்டு விலகிடக் கூடாது என்ற விருப்பம் இருப்பதை உணரலாம்.
அதேபோல் தொடர்நிலைச்செய்யுள்களாக இருக்கும் சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் தமிழ்ச் சிந்தனை மரபை உள்வாங்கிய கதைதழுவிய உரையிடையிட்ட பாட்டுடைச் செய்யுள்கள்.
இவைகளுக்குள் இருக்கும் சிந்தனை மரபிலிருந்து விலகிய போக்கைப் பக்திக் கவிதைகளிலும் அவற்றிற்குப் பின்வந்த காப்பியங்களிலும் காணலாம்.
பல்லவர்கள் காலத்தில் தமிழ்நிலப்பரப்பிற்குள் நுழைந்த வைதீக சமயமும் சம்ஸ்க்ருதக் கல்வியும் பிந்திய தமிழ் இலக்கிய மரபைப் பெரிதும் மாற்றியுள்ளன.
வைதீகமதச் சிந்தனையை உள்வாங்கிய பின்னணியில் பின்னர் வந்த உரையாசிரியர்கள் செவ்வியல் இலக்கணஇலக்கியங்களுக்கு உரையெழுதியதன் விளைவுகளும் பாரதூரமானவை.
தொல்காப்பியம் சிலப்பதிகாரம் திருக்குறள் போன்றவற்றிற்கு எழுதப்பெற்ற உரைகளில் முதன்மையான உரைகளாக முன்வைக்கப்படும் இளம்பூரணர் உரை அடியார்க்கு நல்லார் உரை பரிமேலழகர் உரை போன்றவை சம்ஸ்க்ருத மரபை உள்வாங்கியன என்பதை இப்போதுகூட நிரூபிக்கமுடியும்.
ஆனால் அந்த விளக்கங்களால் விலகலால் உண்டான சொல்லாடல்கள் இன்றளவும் தமிழ் சம்ஸ்க்ருத முரண்பாடுகளாக நீண்டுகொண்டிருக்கின்றன.
ஓய்வுபெற்ற கணிதப்பேராசிரியரான அவர் இந்தியத் தத்துவ மரபுகளைக் கற்று ஆரியவேதப்பண்பிலான சிந்தனைமரபும் தமிழின் பண்பிலான மரபும் வேறானவை என்பதை நம்பிக்கையோடு ஏற்றுத் தனது திருக்குறள் உரையைத் தந்துள்ளார்.
வேதமரபை விளக்க பகவத் கீதையையும் தமிழ்மரபை விளக்கத் திருக்குறளையும் அருகருகே வைத்துக் கற்றதன் பயனாகப் பரிமேலழகரின் உரை திருத்தப்படவேண்டிய உரை என்பதை விரிவாக எழுதியுள்ளார்.
திருக்குறளுக்கு உரையெழுதிய பரிமேலழகர் எங்கெல்லாம் விலகிச்செல்கிறார் அதற்குக்காரணமாக இருந்த வேதமரபு எவை போன்றவற்றைக் காரண காரியங்களோடு முன்வைத்துள்ளார்.
அவற்றின் முக்கூட்டு ஓர்மையில் கதை இலக்கியம் உருவாகிறது என்றாலும் சொல்முறையே படைப்பாளியின் நோக்கத்தையும் பார்வைக் கோணத்தையும் உருவாக்கும்.
கதை சொல்லியின் இடம் கதைக்குள் என்னவாக இருக்கிறது என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு சொல்முறைகள் தன்மை முன்னிலை படர்க்கை என இடம் சார்ந்து மூன்றாக வகைப்படுத்தப்படுகின்றன.அம்மூன்றில் படர்க்கைக் கூற்றே புனைகதை இலக்கியத்தின் ஆகக்கூடிய சாத்தியங்களைக் கொண்ட சொல்முறை என நம்பப்படுகிறது.
தற்சார்புநிலை தவிர்க்கப்பட்டு புறநிலையில் கதை சொல்லும் வாய்ப்புகள் அச்சொல்முறையில் தான் அதிகம் என்பது இந்நம்பிக்கையின் பின்னுள்ள கருத்து.
ஆனால் எல்லாவகைச் சொல்முறைகளுமே படைப்பாளியின் மனவோட்டமும் தொழில் நுட்பமும் இணைந்த ஒரு வினை என்பதால் ஆசிரியரின் சார்புநிலை படைப்புக்குள் வெளிப்படாது எனச் சொல்வது ஒரு பிரமை மட்டுமே.
பிரதாப முதலியார் சரித்திரம் தொடங்கி நீளும் தமிழ் நாவலின் வரலாற்றில் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் ஏதாவது ஒரு சொல்முறை கூடுதல் கவனம் பெற்றதாக இருப்பதை புனைகதை வரலாற்றை அறிந்தவர்கள் உணர்ந்திருக்கக் கூடும்.
தனது கதைகள் கட்டுரைகள் கவிதைகள் நாடகங்கள்நேர்காணல்கள் உரைகள் எனப் பல்வேறு முறையிலும் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்ட எழுத்தாளர் சுந்தரராமசாமி.
அவரது கருத்துலகமும் படைப்புலகமும் அவையெல்லாவற்றின் வழியாகவும் உருவாக்கப் பட்டவை என்றாலும் அவரது முதன்மையான பங்களிப்பாகப் பலரும் நினைப்பது நாவல் வடிவத்தைத் தான்.
கடைசியாக எழுதப்பட்ட குழந்தைகள் பெண்கள் ஆண்களில் தன்மைக்கூற்றுக் கதைசொல்லல் தூக்கலாக இருக்க இரண்டாவது நாவலான ஜெ.ஜெ.சில குறிப்புகளில்படர்க்கைக் கூற்றுத் தன்மையே மேலோங்கி நிற்பதைக் காணலாம்.
தன்மைக்கூற்று கடந்த காலத்திலிருந்து நிகழ்காலத்திற்கு வரும் கதையைச் சொல்வதற்கு ஏற்றது என்றால்படர்க்கைக்கூற்று காலப் பிரக்ஞைக்கு முக்கியத்துவம் தராத வாழ்க்கை விசாரணைக்கும் மனப் போராட்டங்களின் பதிவுகளுக்கும் ஏற்றது எனச் சொல்லலாம்.
என்ற கேள்விக்கு ஒரு முறை சுந்தரராமசாமி என்னைப் புரிந்து கொள்ளவும் நான் இயங்கும் வெளியை விளங்கிக் கொள்ளவும் வேண்டி எழுதிப் பார்த்தனவே எனது கதைகளும் கவிதைகளும் கட்டுரைகளும் எனச் சொல்லியுள்ளார்.
சிறு நகரத்தின் கூறுகளை இழந்து பெருநகரமாக நகராட்சியாக மாறிவிட்ட ஒரு வெளியின் பரப்பிற்குள் இயங்கும் வியாபாரிகளின் பிரதிநிதிகளும் அந்நகரத்தை நிர்வகிக்க முயலும் நிர்வாக அமைப்பின் தன்மைகளும் அதில் பொறுப்புக்கு வருபவர்களின் நடவடிக்கைகளும் அதனால் ஏற்படும் முரண்பாடுகளும் என அந்த வெளியை விரித்துள்ளார் நாவலாசிரியர்.
புளியமரம் வாழ்ந்து அழிந்த கதைதான் என்று புளிய மரத்தின் கதையைச் சொல்லத் தொடங்குமுன் எழுதப்பட்டுள்ள ஒரு பக்க அளவிலான எழுத்துக் கூட்டம் ஏராளமான விளிப்புகளை வரிகளாக்கியுள்ளன என்பதை நாவலை வாசித்தவர்கள் அறிந்திருக்கக்கூடும்.
காளியப்பனின் மகள் செல்லத்தாயியின் கதை தரும் அமானுஷ்யமும் பூரம் திருநாள் ராஜாவின் பவனியில் வெளிப்படும் ராஜரீக பக்தியும் அதன் காரணமாகப் புளிக்குளம் மூடப்பட்டதும் எனத் தொடங்கும் கதை இரண்டாவது தளத்திற்குள் நுழைய வழி வகுப்பது காற்றாடி மரத்தோப்பு நவீனப் பூங்காவாக உருமாறும் நடவடிக்கைகள்.
பால் பவுடர் வசீகரத்தில் வரிசையாக ராணித் தோட்டத்திற்குள் நுழையும் சிறுவர்களும்புளியம்பழ ஏலத்தை நிறுத்தி விடக் காரணமான தோட்டிகளின் ஒன்றிணைவும் கதைசொல்லியால் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது.
அதுவரை முக்கியப் புள்ளிகளாக இருந்த வடசேரி பிரமானந்த மூப்பனார்அப்துல் அலி சாயபு ஐயம்பெருமாள் கோனார் தாழக்குடி மூத்தபிள்ளை போன்ற நாசுக்கான மனிதர்களின் தனிமனித அறம் சார்ந்து இயங்கும் பழைய மதிப்பீடுகள் நிரம்பிய மனிதர்களின் காலம் முடிந்து விடுகிறது.
புளியமர ஏலம் நின்று போனதற்குக் காரணம் தோட்டிகளும் தோட்டிச்சிகளுமே என்று பிராது கொடுப்பதுடன் முடித்துக் கொள்ளும் மூப்பனார் சாயபு கோனார் பிள்ளைகளின் காலம் முடிந்து புதிய நடைமுறைகளின் மூலம் முன்னுக்கு வரத் துடிக்கும் அப்துல் காதர் வெற்றிலை பாக்குக்கடைச் சங்கத்தின் காரியதரிசி தாமுதனது பத்திரிகையாள மூளையின் அதீத வேலைப்பாடுகளை நம்பும் இசக்கி ஆகியோரது காலமும் இயக்கமும் வரும்பொழுது நாவல் மூன்றாவது தளத்திற்குள் நுழைகிறது.
ஜனநாயக நடைமுறையை முன்வைத்துக் கொண்டு நுழையும் முதலாளியப் பொருளாதார முறையால் தனிமனிதனின் நேர்மை நியாயம் வியாபார நியதிகள் நுகர்வோரின் நலன்கள் முன்னிறுத்தப்படுதல் போன்றவை பழைய மதிப்பீடுகளாகிவிட தந்திரம் மோசடி திட்டமிட்டு ஏமாற்றுதல் தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டி நன்றி மறத்தல் என நகர்ந்து போட்டிக்குள் நுழைகிறார்கள் மனிதர்கள்.
தனிமனிதனை இவ்வாறு அலைக்கழிக்கும் பொருளாதார உறவுகளின் பெருங்கதையாடலாக வெளிப்படும் தேர்தலோ பணம் சாதி மதம் போன்றவற்றின் விளையாட்டுக் களனாக இருப்பதோடு தற்காலிகமாகத் தோன்றும் இரக்க உணர்வு பச்சாதாபம் அறியாமை போன்றவற்றின் வெளிப்பாடாகவே இருக்கிறது என்னும் விமரிசனத்தைக் கதை சொல்லியாக வரும் சு.ரா முன்வைக்கிறார்.
ஓர் ஓட்டலில் வேலை பார்த்த காதர் வள்ளிநாயகம் பிள்ளை கடைச்சிப்பந்தி கோபால அய்யர் கடை மானேஜர் காதர் கடை முதலாளி ஜனாப் அப்துல் அஸிஸின் மருமகன் என வளர்ந்ததின் பின்னணியில் தனிமனிதனது உழைப்பிற்கும் மேலாகத் தந்திரங்களும் ஏமாற்றுகளும் சுயமதிப்பீடுகளையும் விருப்பங்களையும் இழக்கத் தயாராகுதலும் இருக்கின்றன.
பிரிட்டிஷ் அதிகாரத்திற்குப் பணியாத தலைப்பாகையைக் கழற்ற மறுத்து அடிவாங்கிய ஆகஸ்டுத் தியாகி தாமுவுக்குப் பின்னர் சோசலிஸ்டு முகம் சாதித் தலைவனின் முகம் முரட்டு அரசியல்வாதிமுகம் புளிய மரத்தில் குடிகொண்ட அம்மனின் இரட்சகன் முகம் எனப் பல முகங்கள் தோன்றி மறைகின்றன.
இந்த அடையாளங்களையெல்லாம் அவனுக்குத் தேடித்தந்தவை அவனது நேரத்திற்கேற்றபடியான பேச்சுஇடத்திற்கேற்றபடி எடுத்த முடிவு அடியாட்களின் உதவி ஆகியன தான் என்கிறார் கதை சொல்லி.
போட்டி வியாபாரம் போட்டி அரசியல் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் பத்திரிகைகளின் பணி அவற்றோடு ஒத்துப் போவதாகவே இருக்கிறது என்பதை இசக்கியின் மூலம் புரிய வைக்கிறார் நாவலாசிரியர்.
ஆபிஸ் பெருக்கியவள் முதலாளியாகி ஆணையிடுவதை எந்தவிதமறுப்புமின்றிக் கேட்டு அடி பணியும் இசக்கி தனது மூளையை எழுத்துக் களாக மாற்றி திருவிதாங்கூர் நேசனின் தலையங்கங்களாகவும் கட்டுரைகளாகவும் எழுதும் பொழுது அவனது சுயம் அழிவது பற்றி அவனுக்குக் கவலை கிடையாது.
முனிசிபாலிட்டி புளிய மரத்தை வெட்டிவிடத் தீர்மானிக்கும் பொழுது அதனை எதிர்ப்பவர்கள் இந்துமதச் சடங்கின் குறியீடாக அதனை முன்னிறுத்துகின்றனர்.
தான் சொல்லும் கதையை உண்மையென வாசகன் நம்ப வேண்டாம் எனது நம்பிக்கைகளும் அபிப்பிராயங்களும் என்று புரிந்து கொண்டால் அதுவே போதும் என நினைத்த சுந்தர ராமசாமி தன்னுணர்வுடனேயே தான் படர்க்கைக் கூற்றைத் தவிர்த்து விட்டார் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
தாமோதர ஆசானிடம் கதை கேட்டுச் சொல்லும் பொழுது வெளிப்படும் கதை சொல்லியின் தன்னிலை பின்னர் அவனே கண்டவற்றைச் சொல்லும் பொழுது கொஞ்சமும் வெளிப்படாமல் தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது.
தொடர்ந்து நாவலில் வெளிப்படும் கதைசொல்லியின் அபிப்பிராயங்கள் பல நேரங்களில் தேர்ந்த சமூகவிமரிசகனின் கோணத்திலிருந்தும் நடப்பனவற்றின் மேல் கடும் அதிருப்தியிலிருப்பவனின் தொனியுடனும் வெளிப்பட்டுள்ளது.
ஆனால் காதரும் தாமுவும் வியாபார வெளியில் செயல்பட்ட விதத்தை தந்திரங்களின் வெற்றியாக மட்டுமே சொல்லிச் செல்லும் கதை சொல்லி அரசியல் வெளிக்குள் புகுந்து கலக்க நினைக்கும் போது இயலாமையின் மொழிக்குள் நுழைந்து விடுவதைக் கணிக்க முடிகிறது.
விருப்பு வெறுப்பற்ற நிலை காரணமாகவே பூங்கா உருப்பெற்ற நிலை ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் அபிப்பிராயங்கலந்த வாக்கியங்களை எழுதிவிட வேண்டும் எனத் தீர்மானித்து அப்பகுதியைக் கட்டுரையொன்றின் தன்மையில் எழுதியுள்ளார்.
அதே போல் புளியமரம் அழிந்த சோகத்தைச் சொல்லும் போது ஒட்டுமொத்தமாக நம்பிக்கையை இழந்துவிட்ட ஒருவனின் மொழி கதை சொல்லியைத் தொற்றிக் கொண்டுள்ளது என்பதையும் காணமுடிகிறது.
அத்தகைய பலவீனங்கள் அதற்கு உண்டு எனத் தெரிந்தே பிரக்ஞைபூர்வமாக அறிந்தே புளிய மரத்தின் கதையைச் சொல்ல சுந்தரராமசாமி அதனைத் தேர்வு செய்துள்ளார்.
இந்நேரத்தில் எனது வலைப்பூவினை ஞாயிறு தினக்குரலில் அறிமுகப்படுத்திய வலைப்பூக்களுக்கான ஆசிரியர் திரு.க.தே.தாசன் அவர்களுக்கும்எனது ஒவ்வொரு ஆக்கங்களின் போதும் பதிவுகளின் போதும் எனது ஆக்கங்களின் குறைகளையும்நிறைகளையும் தக்க சமயத்தில் சுட்டிக்காட்டி எனது வளர்ச்சிக்கு உதவும் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் எனது மனம் கனிந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
ஒன்றைக் கொடுத்து ஒன்றைப் பெறுவது என்பது எல்லாத் துறையிலும் நடக்கின்ற ஒன்றுதான்.இலக்கியத் துறையில் செயல்படும் ஒருவன் அதனை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு நிகழ்கால இலக்கியப்பரப்பில் எனது இடம் என்ன ?
திருப்தியளிக்கும் பதில் அவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்றால் வாசகர்களுக்கு அல்லது இலக்கிய வரலாற்றுக்குப் புதுவகையான படைப்பு கிடைக்க வேண்டும்.
தூர்வை என்ற நாவல் மற்றும் மூன்று சிறுகதைத் தொகுதிகள் வழியாகத் தமிழ்ப் புனைகதைப் பரப்பில் ஓரிடத்தை உறுதி செய்து கொண்ட சோ.தர்மன் கிடைத்துள்ள இடத்தில் திருப்தி அடை யாமல் மேலும் கேட்டுக்கொண்டதின் விளைவு அவரது இரண்டாவது நாவல் கூகையாக உருவாகியுள்ளது.
கரிசல் எழுத்தாளர்கள் எல்லோரும் தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள முயன்றார்கள் என்றாலும் வெற்றி கண்டவர்களாக பூமணி பா.செயப்பிரகாசம் கோணங்கி எனச் சிலரைத் தான் இலக்கியப்பரப்பும் அதில் இயங்கும் வாசக மனமும் அங்கீகரித்துள்ளது.
கச்சிதமான சிறுகதை வடிவத்தின் வழியாகவும் கவனத்திற்கு வராத கரிசல் காட்டு மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்களின் இயலாமையையும் பதிவு செய்த தன் மூலமும் பூமணியும் பா.செயப்பிரகாசமும் தனி அடையாளம் காட்ட கோணங்கியோ வெளியையும் காலத்தையும் வெளிப்படையாகக் காட்டாத மொழியுடன் புதுவகை எடுத்துரைப்பு புதுவகைப் படிமம் என எழுதிக் காட்டியதன் மூலம் தன்னடை யாளத்தை நிறுவிக் கொண்டுள்ளார்.
கூகைக்கு முந்திய சோ.தர்மனின் எழுத்துக்கள் கரிசல் வட்டாரக் கதைகள் என்ற பொது அடையாளத்திற்குள் ஒரு சிறு வித்தியாசத்தைக் கொண்டிருந்தன என்பது உண்மை தான்.
அவரது கதைகளின் வழி சோ.தர்மன் கடைப்பிடித்து வந்த இலக்கியக் கொள்கை இந்திய சமூகத்தின் மேல் கட்டுமானங்களைத் தீர்மானிக்கும் சாதி என்னும் அடித்தளத்தைத் தனியாக விமரிசிக்க வேண்டிய ஒன்று என்று பார்க்கத் தவறியதாக இருந்தது.
அதனால் சாதி அமைப்பு தரும் ஆதிக்க மற்றும் அடிமை மனநிலைகளும் செலுத்தப்படும் வன்முறை களும் குறிப்பாக விவாதிக்கப்பட வேண்டியன அல்ல என்றும் கருதியது.
இந்தக் கருத்து இந்தியாவில் ஒடுக்கப் பட்டோருக்கான போராட்டம் சாதி மேலாதிக்கத்திற்கெதிரான போராட்டமாக இருக்க வேண்டியதில்லை பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கான போராட்டமாக அமைந்தால் போதும் என்ற கருத்தியலுடன் உடன்பாடு கொண்டது.
இடதுசாரி இயக்கங்களின் கோணத்துடன் ஒத்துப் போகும் இக்கருத்தியல் தொண்ணூறு களில் விவாதிக்கப் பட்ட தலித் இலக்கியக் கருத்தியலுக்கு எதிரான கருத்து என்பது சொல்லப்பட வேண்டிய ஒன்று.
ஆனால் இப்போது வந்துள்ள கூகை நாவலோ அவரை அந்தக் கருத்தியலைத் தொலைத்து விட்டவராக அடையாளப் படுத்தியுள்ளது.அது மட்டுமல்லாமல் தலித் எழுத்தின் விவாதங்களைப் பொதுத் தள விவாதங் களுக்குள் நகர்த்தி விடும் சாத்தியப்பாடுகளையும் கொண்டதாக ஆக்கியிருக்கிறது.
கூகை என்னும் பறவையைப் பற்றிய தமிழர்களின் பொதுப்புத்தி சார்ந்த நம்பிக்கைகளையும் தொன்மங்களையும் தனது கதைத் தளத்திற்கான கருத்தியல் ஆதாரமாகக் கொண்டு நாவலைக் கட்டமைத்துள்ளார் சோ.
பறவையினங்களுள் பெரும்பாலானவை பகல் நேரத்தையே வாழ்தலுக்கான காலமாகக் கொண்டிருக்க கூகை மட்டும் இரவில் வாழும் பறவையாகவும் ஒவ்வொரு மனிதனும் எதிர்கொள்ளத் தயங்கும் சாவின் வருகையை முன்னறிவிக்கும் பறவையாகவும் நம்பப்படுகிறது.
கூகையைப் பற்றிய இந்தப் பொது நம்பிக்கை யோடு அப்பறவையின் உடல் அமைப்பு சார்ந்த நிறம் வலிமை மற்றும் வலிமையின்மை போன்றவற்றை நாவல் முழுக்க விவரித்துக் காட்டி அப்பறவையைத் தங்களின் குல தெய்வமாக வணங்கிய சமூகக் குழுவின் நிகழ்காலப் போராட்டத்தையும் இருப்பையும் நாவலின் விவாதப்பொருளாக ஆக்கியுள்ளது தர்மனின் எழுத்து.
இந்தியச் சாதி அமைப்பின் இயங்கு நிலையைத் துல்லியமாகக் கணித்து அதற்குள் செயல்படும் அதிகாரக் கூட்டு சுயநலக் கூட்டம் ஒன்றிணைய மறுக்கும் அடிமைகளின் மனநிலை அதன் பின்னணியாககிராமங்கள் சிதைய நகரங்களுக்கு இடப்பெயர்ச்சி அங்கும் தொடரும் சாதியத்தின் நிழல் என ஒவ்வொன்றையும் சரியாக அடையாளங் காட்டுவது என்பது இந்நாவலை எழுதுவதற்கான திட்டமாக இருந்திருக்கிறது.
சித்திரம்பட்டி எனும் கிராமத்தின் சிதைவும் அங்கு குடியிருந்த பள்ளக்குடி சக்கிலியக்குடி பறக்குடி ஜனங்கள் கோயில்பட்டி எனும் நகரத்திற்கு இடம் பெயர்ந்ததும் என்பதாக நாவலை வாசிக்கலாம் என்றாலும் கிழக்கே விளாத்திகுளம் தொடங்கி மேற்கே சங்கரன் கோயில் தென்காசிவரையிலான ஒட்டுமொத்தக் கரிசல் பிரதேசத்தின் சமூக முரணும் நெருக்கடியுமாகவே நாவல் விரிந்துள்ளது.
நாவல் முடியும் போது ஒற்றைக்கதாபாத்திரத்தின் நினைவுகளை மட்டும் வாசகனின் மனதில் அலைய விடாமல் ஒரு கூட்டத்தின் அலைக்கழிப்பையே நினைவில் ஆடச் செய்வது நாவலின் நோக்கமாக இருக்கிறது அது நிறைவேறியும் இருக்கிறது.
நாவலின் இடம் மற்றும் காலப் பின்புலம் சொல்முறை முன்வைக்க நினைத்த சமூக அசைவியக்கம் எழுப்ப நினைத்த உணர்வுகள் என அனைத்திலும் தர்மன் ஓரு தேர்ந்த நாவலாசிரியராக மட்டுமல்லாமல் சரியான சமூக ஆய்வாளனாகவும் வெளிப் பட்டுள்ளார் என்பதை நாவலை வாசிக்கும் தேர்ந்த வாசகர்கள் உணரக்கூடும்.
சித்திரம்பட்டியிலிருந்து வெள்ளை வேட்டி வெள்ளைச்சட்டை சகிதம் பக்கத்து ஊரில் துட்டிக்குப் போய்விட்டு கோயில்பட்டியில் உள்ள நாச்சாரம்மா களப்புக் கடை என்னும் நாயக்கர் ஓட்டலில் முக்கால் ரூபாயில் வயிரு நிறைய அரிசிச் சோற்றைப் பெஞ்சில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுவிட்டு வந்த மூக்கனுக்கும் முத்துக்கருப்பனுக்கும் அவர்கள் ஊரில் முத்தையாபாண்டியன் தேவர்சாதியைச் சேர்ந்த ஊர்க்காவல்காரர் கொடுத்த அடி உதை சாதி சார்ந்த வசவு என்ற தொடக்கத்துடன் நாவல் தொடங்குகிறது.
அவர்களுக்காகக் காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டு அவர்களிருவரையும் காப்பாற்றும் சீனிக்கிழவனின் அறிமுகமும் நாவலின் தொடக்கத்திலேயே வைக்கப் பட்டுள்ளது.
நிலவுடைமையாளர்களாகிய பிராமணர்கள் ஜமீன்கள் மற்றும் மேகலக்குடி குடியானவர்களின் நிலத்தோடு குடிச் சுதந்திர உரிமை பண்ணையாள் பதிவாள் எனப்பல பெயர்களின் வழி பிணைக்கப்பட்ட விவசாயக் கூலிகளான சித்திரம்பட்டிப் பள்ளர்களின் தெய்வம் கூகை.
கூகைச் சாமியைத் தெய்வமாக வணங்குவதில் அவர்களுக்கு விருப்பம் இல்லை என்றாலும் ஊர்ப் பெரியவனான சீனிக்கிழவனின் சொல்லை மீறாமல் மேகலக்குடி ஆண்டைகளின் சொல்லுக்கு அடிபணிந்து நடந்த காலம் முடிந்து சுதந்திர இந்தியாவின் ஜனநாயக அமைப்பு தந்த உரிமைகளை அவர்கள் ருசித்துப் பார்க்க நினைத்த விருப்பத்தின் தொடக்கம் என்பதைக் குறியீடாக்கிக் காட்டும் தொடக்கம்.
கூகைச்சாமிக்கும் சீனிக்கிழவனுக்குமான பந்தத்தை விவரிக்கும் விதமாகக் கடந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத் திற்குமாகப் பயணம் செய்யும் நாவல் கடந்த காலத்தில் அவர்கள் அடைந்த துயரங்களையும் நிகழ்காலத்தில் நடக்கும் மாற்றங்களையும் விளக்குவதாக விரிந்துள்ளது.
மனிதர்களாக மதிக்கப்படாத கடந்த காலம் சாதியமைப்பில் இருந்த ஒருவித அதிகாரம் சார்ந்த அன்பால் பிணைக்கப்பட்ட காலம் என்பதைக் காட்டுவதோடு நிகழ்காலம் எல்லா அதிகாரங்களும் துடைத்தெறியப்படுதலை விரும்புவதாக மாறிக் கொண்டிருக் கிறது என்பதையும் சித்திரித் துள்ளது.
பள்ளக்குடி மனிதர்களின் வேளாண்மை சார்ந்த வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் ஆதிக்க சாதிகளின் அதிகார எல்லை வரன்முறை அற்றதாக விரிந்திருந்தது என்பதைக் காட்டி அவற்றிலிருந்து விடுபட நடந்த நிகழ்வுகளாக நாவல்களின் காட்சிகள் அடுக்கப்பட்டுள்ளன.
தொழில் சார்ந்த பொதுவெளியில் நடந்த அதிகாரத்தைத் தாங்கிக் கொண்ட அவர்கள் குடும்பம் சார்ந்த தனிமனித வெளியில் நடந்த கொடூரமான குறுக்கீடுகளால் ஏற்பட்ட நிகழ்வுகள் தாங்கிக் கொள்ள முடியாதவை களாக இருந்தன.
தங்கள் சாதிப்பெண்களின் உடல் மீது ஆதிக்க சாதியினர் எடுத்துக் கொள்ளும் கேள்விகளற்ற அதிகாரம் மகளுக்கான மாப்பிள்ளையைத் தீர்மானித்தலில் தலையிடுதல் மனைவிக்கு மருத்துவம் பார்த்தலை விட்டு விட்டு வேலை செய்ய வேண்டிய அவலம் ஆண்டையின் சாவின் போது அவனைப் புருசனாகப் பாவித்து அம்மிக்கல்லைத் தூக்கிப் போக வேண்டிய சடங்கு சார்ந்த செயல்கள் எல்லா நேரமும் இவர்களையே தண்டிக்கும் காவல்துறையினரின் அத்து மீறல் என நிகழும் ஒவ்வொன்றும் தாங்க முடியாத வன்முறை மட்டுமல்ல திருப்பித் தாக்க வேண்டியனவாகவும் இருந்தன எனக்காட்டுகிறது நாவல்.
திருப்பித் தாக்கியதின் விளைவுகளால் நடந்த இடப்பெயர்ச்சி அவர்களைச் சித்திரம்பட்டியை விட்டு வெளியேற்றிக் கோயில்பட்டி நகரத்தின் புறநகர்ச் சேரிகளின் வாசிகளாக்கியதுதான் நடந்த மாற்றம்.
நகரச்சேரிகளில் உதிரித் தொழிலாளாக அவர்கள் மாறியபோதிலும் ஆதிக்க சாதி ஆண்டைகளின் சுரண்டலும் அடக்குமுறையும் வேறு வடிவத்தில் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன.
கிராமத்தில் பண்ணையார்களாக அதிகாரம் செலுத்தி யவர்கள் நகரத்தில் தீப்பெட்டிக் கம்பெனி முதலாளிகளாகவும் ஆலைத்தொழிலின் அதிபர்களாகவும் மாறியிருக் கிறார்கள்.
ஜமீந்தார்களின் வாரிசுகள் அரசியல் வாதிகளாக மாறி பொய்யான வாக்குறுதிகளோடு சேரிகளின் தெருக் களுக்குள் வர அவர்களின் பரிவாரங்களாகவும் தளபதிகளாகவும் அதே ஆதிக்க சாதிகளின் முகங்கள் பின் தொடர்கின்றன என்பதை அடையாளங் காட்டுவதுடன் நாவல் முடிகிறது.
கூகைச்சாமியை வணங்கியவர்கள் கோபங்கொப்பளிக்கும் காளியை வணங்கு பவர்களாக மாறிக் கொண்டிருந்த காட்சிகள் தானாக நிகழ்ந்தன அல்ல என்பதையும் அதன் பின்புலமாக நிலவுடைமையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களும் அதனால் ஏற்பட்ட பொருளாதார மேம்பாடுகளும் இருந்தன எனக் காட்டுகிறது நாவல்.
சுதந்திரத்திற்குப் பிந்திய இந்தியாவில் நிலவுடைமையோடு தங்களுக் கிருந்த தொடர்பை அனுபோக உரிமையை பிராமணர்கள் எந்தவிதத் தயக்கமுமின்றிக் கைமாற்றிவிட்டு நகரத்திற்குப் போனார்கள் எனக் காட்டும் நாவல் அவர்களின் மீது எந்தவித விமரிசனத்தையும் நேரடியாக வைக்க வில்லை.
அப்படி விமரிசனம் வைக்காமல் நிகழ்வைப் படம் பிடிப்பதன் வழியாகப் பிராமணர்களின் உள்நோக்கத்தைக் காட்டிவிட முடியும் என நாவலாசிரியர்கள் கருதியிருப்பது புலப்படுகிறது.
நெருக்கடிகள் வருகிற போது பொது நலத்தின் பெயரால் சுயநலத்தை மறைத்துக் கொண்டு வினையாற்றுவதும் அதன் வழி தங்களது முன்னேற்றம் அரசதிகாரத்தில் முதனிலைப் பங்கு என நகர்வதில் இந்தியப் பிராமணர்கள் கவனமாக இருந்துள்ளனர் என்பது வரலாறு.
மாறி வரும் கிராமீய வாழ்வில் பிராமணர்களுக்கான முதன்மை இடம் கேள்விக் குள்ளாக்கப்பட்டது இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்க நிகழ்வுகள்.
அந்நிகழ்வு களின் பின்னணியில் இருந்த வர்கள் கிராமங்களில் இருந்த ஆதிக்க சாதி நிலவுடையாளர்களும் அவர்களின் ஏவலை ஏற்று வன்முறையில் ஈடுபட்ட இடைநிலைச் சாதியினரும் தான்.
பிராமணர்களின் நிலங்களை வாங்கு வதற்கான வசதிகள் அவர்களிடம் இருந்த போதும் அவர்களுக்கு விற்காமல் நிலத்தில் கூலிகளாக வேலை செய்தவர்களிடமே நிலத்தை முதலில் குத்தகைக்கும் பின்னர் கிரயமாகவும் விற்றுவிட்டுப் போகிறார் நிலச் சுவாந்தாரர் நடராசய்யர்.
அதேபோல் நகரத்திற்குக் குடி பெயர்ந்து சுப்பிரமணிய புரவாசிகளான சேரி ஜனங்களுக்குக் குறைந்த பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு வாதாடும் வக்கீல் நடராசய்யரின் செயல்பாடுகளும் பாதிக்கப் பட்டோரின் பக்கம் நிற்றல் என்பதாகக் காட்டப்பட்டாலும் தமிழகத்தில் நடந்த சமூக முரண்பாடுகளின் பின்னணியில் பிராமணரல்லாத இடைநிலை சாதிகளுக்கெதிராகப் பிராமணர்கள் இருந்தார்கள் என்பதை அடையாளப் படுத்தும் விதமாக உள்ளது.
பள்ளக்குடி மனிதர்கள் நிலத்தின் உரிமையாளர்கள் ஆன கதையையும் அதனால் உண்டான மோதல்களையும் விவரிக்கும் நாவல் அதன் சமகாலத்தில் பறையர்கள் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறியதையும் பகடைகள் எதிர்ப்பு மனநிலையின்றி அடங்கிப் போகிறவர்களாக இருந்ததையும் விமரிசனப் பார்வையுடன் பேசுகின்றது.
இரண்டு பாகங்களாக எழுதப்பட்டுள்ள இந்நாவலின் முன் பகுதியின் மைய அச்சாக இருக்கும் கதாபாத்திரம் சீனிக் கிழவன் என்றால் பின்பகுதியின் மைய அச்சாக இருக்கும் கதாபாத்திரம் முத்துப் பேச்சி என்ற பேச்சி.
சீனிக் கிழவனிடமிருந்து நாவலின் நிகழ்வுகளைப் பேச்சியிடம் கடத்திக் கொண்டு வருகிறவர்கள் அப்பு சுப்பனும் அவரது மகன் அய்யனாரும் தான்.
சீனிக்கிழவனிடம் வெளிப்படுவது அடக்கத்துடன் கூடிய புத்திசாலித்தனம் என்றால் பேச்சியிடம் வெளிப்படுவது தைரியத்துடன் கூடிய நிதானம் எனச் சொல்லலாம்.
வன்முறை அற்ற வழிகளில் தந்திரமாக தனது கூட்டத்தை விடுவிப்பதும் பொருளாதார ரீதியாக மேம்படுத்தித் தலை நிமிரச் செய்து அவர்களைச் சித்திரம்பட்டியிலேயே இருக்கச்செய்வதுமான நோக்கம் கொண்டது.
அத்தகைய அன்பை வெளிப் படுத்திய உப்பத்தூர் கெங்கைய நாயக்கர் குடும்பத்திற்கு ஏற்பட்ட சாபத்தை இரக்கத்துடனும் ஏக்கத்துடனும் எண்ணிப்பார்ப்பவர் அவர்.
அந்தக் கூகைக்கே சித்திரம்பட்டியில் இடமில்லாமல் கோப வெளிப்பாட்டின் கடவுளான காளி கோயில் கட்டிய போது அந்தக் கிராமத்தை விட்டே வெளியேறிப் போய் விடுகிறார்.
ஆசைக்கிணங்கிய தனது வனப்பில் கட்டுண்டு கட்டிய மனைவி குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு அழகனேரியிலிருந்து கிளம்பிய கோபக்காரக் காளித்தேவரின் இரண்டாம் தாரமாகக் கோயில் பட்டிக்கு வந்து சேர்ந்தவள் பேச்சி பள்ளக்குடி பெண்தான்.காளித்தேவருடன் கிளம்பியதால் இருவரும் பட்ட கஷ்டங்களும் கற்றுக் கொண்ட பாடங்களும் சேர்ந்து அவளது செயல்பாடுகளைத் தீர்க்கமான முடிவுகள் எடுக்கும் போராளியின் நிலைக்கு உயர்த்துவதாக உள்ளது.
அடக்குமுறைக் கெதிராகக் கொலைகள் செய்து விட்டுத் தலைமறைவு வாழ்க்கையில் இருப்பவர் களுக்கு உதவுவது சட்ட வரம்புக்குள் போராடு வதற்கான யோசனைகளை முன்வைப்பது பாதிக்கப் பட்ட மனிதர்களின் பக்கம் சாதி வேறுபாடுகள் பார்க்காமல் இரக்கம் காட்டுவது கோமதி விலாஸ் ராமையா பிள்ளையின் மீது காட்டும் கரிசனம் தனது புருசன் காளித் தேவரின் மகன் அருணாசலம் அவளைச் சித்தியென்று ஏற்று வந்தபோது பாசம் காட்டும் அன்னை யாக மாறுவது என அந்தப் பாத்திரம் முழுமையின் உருவகமாக வடிக்கப்பட்டுள்ளது.
சீனிக்கிழவனையும் பேச்சியையும் மையக் கதாபாத்திரங்களாக வைத்துக் கொண்டு தர்மன் உருவாக்கியுள்ள கதாபாத்திரங்கள் பல.பெரும்பாலானவை சாதி அடையாளங்கள் கொண்டவை.
ஆதிக்க சாதி அடையாளங் களோடும் அடங்கிப் போவதில் தயக்கம் காட்டும் மனிதர்களாகவும் வரும் அவர்களின் உலகம் வெக்கை தகிக்கும் கரிசல் பூமியின் மொத்தப்பரப்பு தான்.தலித் கதாபாத்திரங்களை எழுதிய பெரும்பாலான தமிழ்ப் படைப்பாளிகள் அவர்களை இரங்கத் தக்க மனிதர்களாகச் சித்திரிப்பது இல்லையென்றால் போராட்டத்தின் தலைவர்களாகப் படைப்பது என்பதைக் கொள்கையாகக் கடைப்பிடித்து வரும் போக்கில் தர்மனின் கதாபாத்திர உருவாக்கம் மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது.
வகைமாதிரிப் பாத்திரங்களால் நாவலை உருவாக்கும் நிலையிலிருந்து விலகி முழுமைப் பாத்திரங்களின் வழி நடப்பு வாழ்வின் வெளிப்பாடு என்று நம்ப வைக்க முயன்றுள்ளார்.
சுதந்திர இந்தியாவில் ஜனநாயகக் குடியரசு என அறிவித்துக் கொண்ட சுதந்திர இந்தியாவில் தொடரும் நிலமானிய உறவுகளையும் தீண்டாமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட அதன் ஈவு இரக்கமற்ற அதிகாரத்தையும் காரணமாக்கிக் காட்டி அதிலிருந்து விடுபட எத்தனித்த அடிமைச் சாதிகளின் போராட்டமே அந்தக் கலவரம் எனக் காட்டுகிறது.
இப்படிச் சொல்வதால் தென்மாவட்டக் கலவரங்களின் யதார்த்தப் பதிவாக நாவல் அமைந்துள்ளது எனச் சுலபமாக முடிவு கட்டிவிட வேண்டியதில்லை.
நடப்பியல் பதிவின் எந்தத் தடயமும் இன்றி நிகழ்காலத்திற்கும் கடந்த காலத்திற்கும் இடையே மிக எளிதாகப் பயணம் செய்துள்ளது தான் இந்நாவலின் தனிச் சிறப்பு.
நிகழ்வுக்கும் நம்பிக்கை சார்ந்த அமானுஷ்யத்திற்கும் இடையே பயணம் செய்யும் நாவலாசிரியர் தர்க்கம் சார்ந்த வெளிகளைத் தாண்டிய அதர்க்க உலகத்திற்குள் கேள்விகள் இன்றி வாழும் மனிதர்களாகக் கிராமத்து மனிதர்களைப் படைத்துக் காட்டியிருப்பதன் மூலம் மேஜிகல் ரியலிசத்தின் எல்லைகளுக்குள் மிகச்சுலபமாகப் பயணம் செய்துள்ளார்.
கூகை என்னும் பறவையைக் குறித்த நம்பிக்கை மற்றும் தொன்மங்களோடு கெங்கைய நாயக்கர் மகள் ஆண்டாளம்மாளின் கதை ஜமீந்தார் தோட்டங்களில் மட்டும் படையெடுத்த வெட்டுக்கிளிக் கூட்டம் நச்சாடலிங்க ஸ்தபதி ரசவாத சித்தன் சார்ந்த அமானுஷ்யக் கதைகள்நிகழ்காலத் தமிழக அரசியலை உருவகமாகக் காட்டும் வனத்தின் கதை எனத் தர்மன் நாவலுக்குள் வைத்திருக்கும் பகுதிகள் தமிழ்ப் புனைகதைப் பரப்பிற்குள் இதுவரை எழுதப்படாத பகுதிகள் மட்டுமல்ல புதிய சொல்முறைகளும் கூட.அச்சொல் முறைக்கேற்ற மொழியைக் கண்டடைந்து பயன்படுத்தியுள்ளதும் கவனிக்கத் தக்கதாக இருக்கிறது.
நிகழ்காலத் தமிழகத்தின் தேர்தல் அரசியலை உருவகமாகக் காட்டும் வனத்தின் கதையும் கிறிஸ்தவ மதப் பிரசங்கியின் தொனியை வெளிப் படுத்தும் பத்துத்தூதர்களின் வசனங்களும் நாவலின் நோக்கத்திற்கும் இயங்கு தளத்திற்கும் எந்தவிதத்திலும் தொடர் பில்லாத பகுதிகள் சோ.தர்மன் இதுவரை எழுதி வந்த மொழி நடையிலிருந்து விலகி புதுவகை உரைநடையை இந்நாவலுக்கெனக் கண்டடைந்துள்ளார்.உரைநடையில் கவித்துவத்துவத்தையும் இடம்பெற்றுள்ள கதாபாத்திரங்கள் இப்படித்தான் பேசுவார்கள் என்ற நம்பகத்தன்மையையும் ஒருசேர உருவாக்கிக் காட்டியுள்ளது அம்மொழிநடை.. நாவல் தனது இயங்குதளத்தை விரிக்கத் தொடங்கும் நிலையில் தொடர்ந்து வினா வாக்கியங்களை அதிகம் பயன்படுத்தியுள்ளார்.
ஒன்றிரண்டு உதாரணங்களை வாசித்துப் பார்க்கலாம் வெப்பம் தகிக்கும் இக்கவிதைகள் விடைகள் அற்ற மனத்தின் வெளிப்பாடுகளாக இருக்கின்றன என்பதை வாசகன் சுலபமாக அறிந்து கொள்ள முடியும்.
கவிதையின் நெருக்கம் புனைகதையின் திசைகளை மாற்றும் அபாயம் கொண்டது என்பதை அறிந்து அவற்றைக் கதைசொல்லியின் கூற்றுக்கு மட்டும் பயன்படுத்தியுள்ளது தேர்ந்த கலைஞனின் வெளிப்பாடு.