sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
துரோய் நகரத்து வீரன் ஹெக்டர் என்று பாட வேண்டிய சந்தர்ப்பம் வந்ததும் பொன்மலி துரோய் புகழ்சால் ஹெக்டர் என்று அழுத்தந் திருத்தமாகச் சொற்கள் தகுந்தபடி வந்தமையும் மில்மன்பரி கூறினார் பிற வாய்மொழிப் புலவர் யாவரையும் போலவே ஹோமருக்கும் பாடுவதென்றால் நினைவு கூர்வதாயிருந்தது வீரகாவியப் பாடல் மரபைத் தமக்களித்துச் சென்ற முந்தைய புலவரது சொற்கள் சொற்றொடர்கள் அடிகள் முதலியவற்றை நினைந்து பயன்படுத்துவதே அவரது பாடல் முறையாயிருந்தது.
இதற்கு முதற்றேவையாக வாய்மொழியிலக்கியப் பாடல்கள் ஒவ்வொரு காலப்பகுதியிலும் ஏறத்தாழ ஒரே தன்மையான யாப்பில் அல்லது பாவகையில் அமைந்திருக்கக் காணலாம்.
சான்றோர் செய்யுட்கள் பெரும்பான்மை அகம்புறம் என்ற வேற்றுமையின்றி அகவலில் அமைந்திருப்பதால் அடைமொழி புணர்த்த பெயர்களும் தொடர்களும் வெவ்வேறு கவிஞர்க்கும் பொதுவானவையாகக் காணப்படுகின்றன.
இதன் காரணமாகவே பிரெஞ்சு நாட்டுத் தமிழறிஞர் மெயில் பின்வருமாறு கூறியுள்ளார் சான்றோர் செய்யுட்களைப் பொறுத்தவரையில் புலவரின் தனிநடைச் சிறப்பை ஆதாரமாகக் கொள்ளக்கூடாது ஒவ்வொரு புலவனுக்கும் உரிய தனிப் பண்பை நடைச் சிறப்பியல்பை இது காலவரை கண்டறிய முடியாதுள்ளது.
சங்க இலக்கியங்கள் பற்றி எழுதிய தமிழறிஞர் பலர் பரணர் கபிலர் நக்கீரர் ஔவையார் மாங்குடி மருதன் முதலியோர் சிறந்த புலவர்கள் என்று கொண்டு அவரது கவிச் சிறப்புகளை விதந்து கூறியுள்ளனர்.
ஆனால் சான்றோர் செய்யுட்களை நுணுகி ஆராயும் பொழுது இப் பெரும்புலவர்களும் நூற்றுக் கணக்கான பிற புலவோர் பயன்படுத்திய சொற்கள் சொற்றொடர்கள் அடிக்கருத்துக்கள் உவமை உருவகங்கள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தியிருக்கக் காணலாம்.
கிரேக்க ஆதிகாவியங்களிற் காணப்படுவது போலவே சான்றோர் செய்யுட்களிலும் உயர்திணைக் குரிய மக்கள் தேவருக்கு மட்டுமன்றி அஃறிணைப் பொருட்களுக்கும் அடை சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.
பொறையன் வழுதி சென்னி குமணன் வளவன் அண்ணல் குரிசில் தந்தை குட்டுவன் கொண்கன் நன்னன் செழியன் பொருநன் மோரியர் அழிசி அதியன் இப்பதினாறு பெயர்களும் நன்கு செய்யப்பட்ட தேரையுடையவர் என்பது பொருளன்று.
இவற்றுக்கு மேலும் சில உதாரணங்கள் காட்டுவோம் இத்தகைய நூற்றுக்கணக்கான அடைமொழி புணர்த்த பெயர்களும் தொடர்களும் சான்றோர் செய்யுட்களில் மீட்டும் மீட்டும் பயின்றுவரக் காணலாம்.
இவ்வாறிருப்பதன் காரணமாகவே சான்றோர் செய்யுட்களைத் திணை துறை என்னும் பிரிவுகளுக்குள் தொகுத்து வகுத்தனர் இலக்கண ஆசிரியர்களும் உரைகாரரும்.
குறிஞ்சித் திணைக்குப் புணர்தலும் பாலைக்கு உடன் போக்கும் வெட்சிக்கு ஆநிரை கவர்தலும் எனத் திணைகளுக்கு ஏற்ற ஒழுக்கமும் அவற்றின் உபபிரிவுகளாகத் துறைகளும் வகுக்கப்பட்டுள்ளன.
சிற்சில குறிப்பிட்ட துறைகளை அல்லது பாடற்பொருள்களை அடிப்படையாகக் கொண்டே அக்காலக் கவிஞர் பாடினர் என்பதனை இவ்விலக்கணப் பாகுபாடு தௌிவாகக் காட்டுகின்றது.
தமிழ்ச் சான்றோருடன் பல துறை ஒப்புமையுடையவராகக் காணப்படும் முற்கால வெல்ஷ் கவிஞர் வாய்மொழி யிலக்கியமாகப் பெருந்தொகையான பாடல்களை விட்டுச் சென்றனர்.
தாவுகின்ற பரிமாவின் மீதிவர்ந்து சென்று தாணிபரும் அரிவையரும் உருவ இசை பொழிந்த இப்பண்டைப் பாடுநகர்கள் தமது பாடல்களைத் துறைகளின் அடிப்படையிலேயே அமைந்திருத்தனராம்.
ஆநிரை கவர்தல் வீரச்செயல்கள் புரிதல் தும்மைப்போர் கொள்ளையடித்தல் காதற் செயல்கள் படையெடுப்பு உடன்போக்கு வெறியயர்தல் உண்டாட்டு வெள்ளப்பெருக்கு முதலியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டவை அவற்றுட் பல.
எனவே கவிமரபிலும் பொருளமைதியிலும் ஒப்புமைகள் காணப்படுவது தவிர்க்க முடியாததே பொருளமைதியிலும் ஒப்புமைகள் காணப்படுவது தவிர்க்க முடியாததே.
பண்டைக் கிரேக்கக் காவியப் பாடல்களும் சிற்சில அடிக்கருத்துக்களை ஆதாரமாகக் கொண்டே தோன்றி காலப் போக்கிற் பெருங் காப்பியமாக உருப்பெற்றன.
சங்கச் சான்றோர் செய்யுட்கள் தொடக்கத்தில் வாய்மொழி வாயிலாகவே பிறந்து வளர்ந்து நடந்திருத்தல் வேண்டும் என்பது போல காரணங்களால் உறுதிப்படுகின்றது.
சான்றோர் செய்யுட்களில் பாடலைக் குறிக்கும் போதெல்லாம் அவை வாயாற் பாடப்படுவன வாகவன்றி எழுதப்படுவனாகக் குறிப்பிடப்படாமை முதற்கண் அவதானிக்கத் தக்கது.
இந்திய ஆதிவாசிகள் மத்தியிலும் சில ஆப்பிரிக்கக் குலத்தவர் மத்தியிலும் இத்தகைய தோல் இன்னும் பயன்பாடு பொருளாயிருக்கக் காணலாம்.
பல்வேறு காலத்துக்குரியனவான வாழ்க்கைச் செய்திகள் கதைகள் நம்பிக்கைகள் முதலியன ஒரே பாடலிலோ அன்றி ஒரே தொகுதியிலுள்ள பாடல்களிலோ கலந்து காணப்படும் பொழுது அவற்றைக் கால இட வழு என்பதிலும் அவை மரபுச் செய்திகள் என்பதே பொருத்தமாகும்.
வாய்மொழி இலக்கிய மரபு வழி வழி வரும் பாடுநரால் பேணி வளர்க்கப்படுவதொன்று அது காலத்தையொட்டிய சிற்சில மாற்றங்களுடன் பெரும்பாலும் மரபு நெறி பிறழாதது.
முன்பேயும் பாடுவார் மகிழக் கொடை கொடுத்த மன்னன் ஒருவன் செய்தி கூறப்படும்பொழுது அம்மன்னன் பற்றிய இலக்கிய மரபு நிலவி வந்துள்ளமை பெறப்படுகிறது.
பண்டைத் தமிழ்ச் செய்யுட்கள் வாய்மொழி இலக்கியங்களே என்பதை எடுத்துக்காட்ட இன்னும் இரண்டொரு சான்றுகளைக் காட்டலாம் யாப்பு என்ற சொல்லை எடுத்துக் கொள்வோம்.
தோழி கூற்றாய இப்பாடலில் முருகவேளின் முன்பு இடப்பட்ட சுழற்சிக் கொட்டையை கொண்டு ஆராய்ந்து கூறும் சிறந்தறிவு வாய்ந்த வேலனது கூற்றால் பாட்டால் நோய் தணியப்படுமாயின் அது மிக நல்லதேயாம் என்று கூறப்படுகிறது.
அக்கவிஞரைப் பார்த்து சொல் என்பதற்குப் பொருள் யாது என்றால் தெரியாது என்பர் அல்லது ஒரு தனிச்சொல்லையோ சொற்றொடர்களையோ உதாரணங் காட்டுவர்.
வாய்மொழிப் புலவரது கலையை உடனிருந்து அவதானித்து ஆராய்ந்த பேராசிரியரின் கண்டுபிடிப்பு தொல்காப்பியர் கருத்தை ஒத்ததாகவே உள்ளது.
பன்மொழிகளிலுள்ள வீரயுகப் பாடல்களை நன்கு ஆராய்ந்துள்ள பேராசிரியர் சி.எம்.பௌரா அவற்றிற்குப் பொதுவாகப் பின்வரும் எட்டு அம்சங்கள் இருப்பதைக் காட்டியுள்ளார்.
சிறிய விஷயங்களையும் நுணுக்கமாக வருணிப்பதாயிருத்தல் உதாரணமாக வருவோர் போவோரை உபசரிக்கும்முறை ஆடை அணிகலன்கள் உண்டாட்டு புரவி யானை ஆகியன இயற்கையோடமைய வருணிக்கப்படுதல் சுருங்கக் கூறின் பருப்பொருள்கள் நன்கு சித்தரிக்கப்படுதல்.
உண்மையை உரைப்பதாகவே அமைந்திருத்தல் செவிவழியாகவோ அன்றிக் கண்ணாற் கண்ட புலக்காட்சியினாலோ நிகழ்ந்தவற்றைக் கூறுவதாகவே அமைந்துகிடப்பன.
கிரேக்க மொழியுட்படப் பிறமொழிகள் பலவற்றில் உள்ள வீரயுகப் பாடல்கள் சில தலையாய நாயகர்களது வீரத்தையும் புகழையும் விதந்து கூறுவனவாயிருப்பதைக் காண்கிறோம்.
அதுபோலத் தமிழ் வீரப்பாடல்களிலும் கரிகாலன் நெருஞ்செழியன் நெடுஞ்சேரலாதன் முதலிய சிலரே முழுமையான பாத்திரங்களாக வார்க்கப்பட்டுள்ளமை நோக்கத் தக்கது.
உதாரணமாக தமிழ் வீரப் பாடல்களிலும் இடம்பெறும் தலைமக்கள் பெரியோர் ஒழுக்கத்துக்கு மாறானவற்றிற்கு நாணுபவராய் பழியஞ்சுவராய்த் தமக்கென ஓர் அறக் கோட்பாடுடையவராய்க் காணப்படுகின்றனர்.
இவற்றை எல்லாம் உற்று நோக்கும் பொழுது உலகின் பல பகுதிகளிலே தோன்றிய வீரயுகப் பாடல்களுக்கு நிகராகத் தமிழிலக்கியத்திற் சிறப்புப் பொருந்திய சான்றோர் செய்யுட்கள் அமைந்துள்ளமை உறுதிப்படும்.
இறுதியாகக் குறிப்பிட்ட சான்றோர் என்னும் சொல்லையே எடுத்து நோக்கின் அது வீரர் உயர்ந்தோர் சிறந்தவர் என்று பொருள் படுவதைக் காணலாம்.
பிற மொழிகளிலுள்ள வீரயுகப் பாடல்களைப் படிப்பதாலும் அவை பற்றிய ஆராய்ச்சிகளைத் தெரிந்து கொள்வதாலும் ஆரம்ப நிலையிலிருக்கும் தமிழ் வீர யுகம் பற்றிய ஆராய்ச்சி பெரிதும் பயனடையும் அதே சமயத்திற் பிற மொழியாராய்ச்சியாளர்களும் தமிழிலக்கியச் சான்றுகளிற் பயன்பெறுவர் என்று கூறவதில் தவறிருக்காது என்றே எண்ணுகிறேன்.
தமது சமுதாயத்திற்கும் நாட்டிற்கும் வீர சுதந்திரம் வேண்டி நின்ற கவிஞர் தமிழ்ப் பெண்கள் விலகி வீட்டிலோர் பொந்தில் வளர்வதை விரைவில் ஒழிக்க வேண்டுமென்று குரலெழுப்பினார்.
அச்சம் மடம் நாணம் பயிர்ப்பு ஆகியன பல நுற்றாண்டுக் காலமாகப் பெண்மையின் இலக்கணங்களாக எமது இலக்கியத்திலே பாராட்டப் பெறுவதை மனத்திற் கொண்டே நவயுகக் கவியான பாரதியார் நாணும் அச்சமும் யாருக்கும் வேண்டாம் என்றார்.
சான்றார் செய்யுட்களின் வழிவந்த திருக்குறளிலும் ஒழிபு இயலிலே உயர்ந்தோருக்கு உரிய குணங்களில் ஒன்றாக நாண் உடைமை தனி அதிகாரமாக வகுக்கப்பட்டுள்ளது.
இதன் பொருள் ஊண் உடை உறக்கம் அச்சம் காமம் ஆகியன மக்களுயிர்க்கெல்லாம் பொது ஆனால் நன்மக்கட்குச் சிறப்பியல்பு நாணுவுடைமையே அவையல்ல என்பதாகும்.
பிற்காலத்தில் எவ்வாறாக அமைந்திருந்தாலும் சான்றோர் செய்யுட்களில் நாண் இரு கட்சிக்கும் பொதுவில் வைக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.
சமயங்களின் வளர்ச்சியைத் தொடர்ந்து தர்மம் அதர்மம் பாவம் புண்ணியம் முதலிய கோட்பாடுகள் மனிதனது சிந்தனைகளையும் செயல்களையும் பாதிப்பது போல வீரயுகத்திலே மனிதரது உறவுகளினடிப்படையிலே எழுந்த சில நம்பிக்கைகள் அவர்களின் செயல்களைப் பாதித்தன.
ஒப்பு முதலாக நுகர்ச்சியீறாக அவ்வழிவரும் சொல்லெல்லாம் நாட்டின் வழங்குகின்ற மரபினானே பொருளை மனத்தினான் உணரினல்லது மாணாக்கர்க்கு இது பொருள் என வேறுபடுத்தி ஆசிரியன் காட்டலாகாத பொருளுடைய நாண் என்றது பெரியோர் ஒழுக்கத்து மாறாயின் செய்யாமைக்கு நிகழ்வதோர் நிகழ்ச்சி அதுவும் காட்டலாகாது.
அதாவது நாண் என்றால் இன்னது எனக் காட்ட முடியாதென்றும் அது ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாயத்திலே பிறந்து வளர்ந்தவர் அனுபவத்தின் மூலம் உணர்ந்தறிவதென்றும் கூறுகின்றார் உரையாசிரியர்.
உயர்ந்த குடியின்கண் பிறந்தார் தமக்குரிய ஒழுக்கம் மெய்மை நாண் எனப்பட்ட இம்மூன்றன் கண்ணும் கல்வியான் அன்றித் தா மாகவே வழுவார்.
போர்ப்பறை கேட்டவுடன் தாமதியாது புறப்பட்டுச் செல்பவர்கள் மானமிக்க மறவீரர் என்றும் பூக்கோள் குறித்த தண்ணுமை ஒலி கேட்கும்பரை தாமதித்துச் செல்பவர்கள் நாணுடைந்த மாக்கள் என்பதும் அக்காலக் கொள்கை.
இது குறளிலே கட்டுரைக்கப்பட்டுள்ளது காண்பவரும் கேட்பவருமாகிய பிறர் நாணத்தக்க பழியை ஒருவன் தான் நாணாது செய்வானேயானால் அது அவனைவிட்டு அறம் அகன்றுவிடத்தக்க குற்றமாகும்.
பிற்காலக் கருத்துக்களையுஞ் சேர்த்துக் கூறுகின்றாரெனினும் நாண் பழி புகழ் அறம் ஆகியவற்றுக்கிடையுள்ள தொடர்பையும் பிணைப்பையும் தௌிவாக்கியுள்ளார் உரை ஆசிரியர்.
பிற்காலத்திலே சமயக் கருத்துக்கள் வேரூன்றிய பின்னர் பழியொடு பாவம் என்னும் கோட்பாடும் சேர்ந்து பழிபாவம் என்னும் தொடர் மொழி நிலவலாயிற்று.
என்ற குறளின் உரையில் பாவமும் பழியும் கேடும் முதலாக அஞ்சப்படுவன பலவாயினும் எனக் கூறிச் செல்லும் பரிமேலழகர் பாவத்தினையும் பழியினையும் இணைத்துச் சொல்வதும் கவனிக்கத்தக்கது.
வீரயுகத்திலே புலவர்கள் மன்னர் முதலியோரது செயல்களை எடைபோடும்பொழுது நாண் பழி புகழ் முதலிய கோட்பாடுகளின் அடிப்படையிலேயே தமது கருத்துக்களைக் கூறினர்.
எந்த ஒரு சமூகமும் சட்டதிட்டங்களும் நடைமுறை ஒழுக்கங்களுமின்றி நிலைத்து வாழ முடியாதாகலின் வீரயுகத்திலே மேற்கூறிய நம்பிக்கைகள் பெரும்பாலும் நிலவின எனக் கருதலாம்.
தன்னை இகழ்ந்துரைத்த மன்னரைப் போரில் வென்று அவர் தம் முரசினையும் கொடி குடை முதலியவற்றையும் கைப்பற்றாவிடின் தான் குடிகள் பழிதூற்றும் கொடுங்கோலனாக மதிக்கப்படக் கடவது என்கின்றான்.
களவொழுக்கத்தை நீட்டித்துத் திருமணத்திலே சிரத்தை காட்டாத ஆண்மகனுக்கு நாண் என்ற உணர்ச்சியின்பேரில் புத்திபுகட்ட முற்படுகின்றாள் தோழி.
சிறைப்புறத்தேயுள்ள தலைவன் கேட்டு வரையும் பொருட்டுத் தோழியொருத்தி தலைவியை நோக்கிப் பின்வருமாறு கூறத் தொடங்குகிறாள் அதைப்போலவே களவொழுக்கத்தின் கண்ணே தலைவியின் நிலைமை இன்னல் நிறைந்ததாய் உள்ளதென்று தோழி கூறக்கேட்ட தலைவன் அந்நிலையிலே தலைவியை வைத்தற்கு நாணினன் என்று குறுந்தொகைப் பாடலொன்று காட்டும்.
கருவூர்க் கதப்பிள்ளை என்னும் சான்றோர் பாடிய இப்பாட்டின் முற்பகுதியிலே இவ்வாறு நன்னெஞ்சத்தோடு நாணிய தலைமகனுக்கு உவமை கூறப்படுகிறது.
தலைவன் களவொழுக்கத்திலிருப்பினும் தோழி வரைவு கடாதலைக் குறிப்பாகச் சொன்ன அளவிலே தனது கடமையை உணர்ந்து கொண்டான் என்பதற்கு விளக்கமாக கடனறிமக்கள் போல என்றார் புலவர்.
புறப்பொருள் வெண்பாமாலை கைக்கிளைப் படலத்தில் என்னும் கொளு மெல்லியளான தலைவி பொருந்தாதார் சொல்லும் அவருக்கு நாணி வாட்டமுறுவதைக் குறிக்கின்றது.
அவருக்கு நாணுவதைப் போலவே இயற்கைப் புணர்ச்சியின் பின் தலைமகன் முன்னின்று நலம்பாராட்டக் கேட்ட தலைமகன் அவன் முன் நிற்கமாட்டாளாய் நாணி ஒரு மருங்கு ஒதுங்கிக் கண்களைப் புதைத்தலாகும்.
நூற்றுக் கணக்கான துறைகளில் ஒன்றாகவிருந்த இதனையே விதந்தெடுத்து ஒரு துறைக்கோவையாக நானூறு செய்யுட்கள் பாட முற்பட்டனர் பிற்காலக் கவிராயர்கள்.
அளவற்ற கற்பனையும் நாணற்ற மொழியும் நிறைந்த இதுபோன்ற நூல் படிப்பார் நாணிக் கண்புதைக்க வேண்டியவராயுள்ளனர் என்கிறார் டாக்டர் சுப.மாணிக்கனார்.
இலக்கிய நெறியில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை மாத்திரமன்றி நாண் முதலிய கோட்பாடுகள்பற்றி நிகழ்ந்த கண்ணோட்ட மாற்றத்தையும் இத்தகைய பிற்கால நூல்கள் காட்டி நிற்கின்றன எனலாம்.
நல்லோர் தங்கள் முன்னர் பிறர் தம்மைப் புகழ்வதை நாணுவர் என்னுங் கருத்தைச் சூத்திரம்போலக் கூறுகிறது குறுந்தொகைப் பாடல் ஒன்று.
இயற்பண்புடன் விளங்கும் இத்தகைய வருணனைகள் பிற்காலத்தில் கேவலம் வெறும் வருணனை மரபாகியதால் பொருட்சிறப்பிழந்து சொற்சிலம்பங்களாயின.
கடமையுணர்ச்சிபோல அது உணர்வுபூர்வமானது என்பது சான்றோர் செய்யுட்களின் உட்கிடை கடமையைப்பற்றிப் பாரதியார் கூறுவதும் இவ்விடத்திற் பொருத்தமாக உள்ளது.
இதுகாறும் கூறியவற்றால் நாண் என்பது பண்டைத் தமிழகத்திலே ஆண்மைக்குரிய பண்புகளிலொன்றாகக் கொள்ளப்பட்டதென்றும் பழியஞ்சுதல் என்னும் கோட்பாட்டிற்கும் அதற்கும் நெருங்கிய தொடர்புண்டென்றும்.
அவ்விரண்டும் அக்கால மக்களின் வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்தின என்றும் காலப் போக்கில் அவை சமயக்கோட்பாடுகளுடன் கலந்தனவென்றும் அறிந்து கொள்ளலாம்.
ஆதி கிரேக்க நூல்களும் வீரயுகம் ஒன்றனுக்குரியனவாதலால் இரு தரப்பிலும் ஒத்த கருத்துக்களும் இலக்கியப் போக்குகளும் காணப்படுவது இயல்பே.
அது மட்டுமல்ல வீரயுகத்தையடுத்த காலப் பகுதிகளிலும் இரு நாட்டு இலக்கியங்களின் நோக்கும் போக்கும் பெருமளவில் இயைபடையனவாகவே உள்ளன.
இவ்விரு சொற்களையும் அவற்றின் பொருளாழத்தையும் தௌிந்தாலன்றிக் கிரேக்க சான்றோரிலக்கியத்தை முழுமையாக என்று கிரேக்க இலக்கிய அறிஞர் கூறுவர்.
நாண் பழி ஆகியனவும் அவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்ட புகழும் யாவரிடத்துச் சிறப்பாகச் செயற்படும் என்பது பற்றி கிரேக்கர் கருதியது இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கது.
அகத்திணையாவன அறத்தின் வழாமலும் பொருளின் வழாமலும் இன்பத்தின் வழாமலும் இயலல் வேண்டும் அவையெல்லாம் பிறர்க்குக் குற்றவேல் செய்வோர்க்குச் செய்தல் அரிதாகலானும் அவர் நாணுக் குறைபாடுடைய ராகலானும்....இன்பம் இனிது நடத்துவார் பிறர் ஏவல் செய்யாதார் என்பதானாலும் இவர் புறப்பொருட் குரியராயினார்.
நாண் என்பதற்கு இளம்பூரணர் விளக்கங்கூறியவிடத்து அதனையொருவன் மனத்தினால் உணரினல்லது வேறுபடுத்திக் காட்டலாகாது என்று கூறியதைப் பார்த்தோம்.
பேராசிரியர் மறே எழுதுகிறார் அயிடோஸ் நாண் என்பது மன உணர்வேயாகும் ஆகவே அதனை அளவிடமுடியாது வகுக்க முடியாது கொள்கையாகக் காட்ட முடியாது.
தட்டிக் கேட்க ஒருவரும் இல்லாதவிடத்தும் தானே உணர்ந்து சில செயல்களைத் தவிர்ப்பதற்கு உள்ளார்ந்த நாணுர்வு காரணம் என்று கிரேக்கர் கூறினர்.
மாவீரன் அக்கிலீஸ் ஈற்றியனது நகர்மீது போர்தொடுத்தபோது அங்கு நிறைந்திருந்த சிலிசியரையும் ஈற்றியனையும் கொன்று நிதிக் குவைகளைச் சூறையாடினான்.
இதே அக்கிலீஸ் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கோபாவேசத்திலே தன்னை மறந்து நாணத்தக்க செயலைப் புரிந்து பழிக்கு ஆளாகும் நிலையையடைந்துவிடுகிறான்.
உன்னைக் கொன்ற ஹெக்டரது போர்க்கவசத்தைக் கொண்டு வந்து உனது பாடைக்க முன் பன்னிரு டிரோஜ இளைஞரைப் பலிகொடுத்த பின்னரே உரிய மரியதைகளுடன் உனக்கு ஈமக் சடங்குகளைச் செய்வேன் என்று நீள்மொழி உரைக்கின்றான்.
சோழனுடைய வீரர் நெடிய கையையுடைய கூரிய வாயுடைய கோடரிகளால் தனது காவலிலுள்ள கடிமரங்களை வெட்டி வீழ்த்தும் ஓசைதான் மானமின்றி இனிதாக இருந்த அரண்மனைக்கண் ஒலிக்கக் கேட்டும் வாளாயிருந்த வேந்தனுடன் போர் புரிவது தூய வீரர்க்கு நாணுத் தருவதாகும்.
மானமற்று வாழ்வே பெரிதென்று மறைந்திருந்த மன்னனுடன் பொருதா யென்பது நாணும் தகுதியை யுடைத்து என்று புலவர் எடுத்துரைப்பது நாண் பற்றிய நல் விளக்கமாக அமைந்திருக்கிறது.
யார் கண்ணுக்குத் தப்பினாலும் நிலம் நீர் காற்று முதலிய தெய்வங்களின் பார்வையிலிருந்து தப்ப முடியாதென்று ஹோமரும் ஹீசியொட்டும் கருதினர்.
பேராசிரியர் மறே கூறுவது போல பழி என்பது துன்பத்துக்கு ஆளாகியவனது நேரடியான கோபம் அன்று அச்செயலைப் பார்த்த மூன்றாம் நபருடைய குற்றச் சாட்டாகும்.
திக்கற்ற வர்க்குத் தெய்வமே துணை என்பது போல கிரேக்கரும் திக்கற்றவரைத் தேவர்களின் அதிபதியான சீயஸ் கவனித்துக் கொள்கிறான் என எண்ணினர்.
சுருங்கக் கூறுவதாயின் பழந்தமிழ்ச் செய்யுட்களிற் காணப்படுவதுபோலவே கிரேக்க ஆதிகாவியங்களிலும் பழி என்பது பாவனத்தினின்றும் வேறாக உள்ளது.
நாண் பழி என்பன தம்மளவில் தாமே நிறையுடையன ஆனால் கிரேக்க இலக்கிய வரலாற்றிலும் ஹீசியொட் காலத்துக்குப் பின்னர் நாணத்தக்க செயல்கள் பாவச் செயல்களாகவே குறிக்கப்படலாயின.
ஹீசியொட்டின் குரலிலே பாவ புண்ணிய தொனி தெரிகிறதாயினும் அவன் குறிப்பிடும் பஞ்சமா பாதங்கள் ஒருண்மையை எமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.
பாபச் செயல்கள் என அவன் குறிப்பிடுபவை உண்மையில் பழைய குலமரபுக்கிளைகளிலே விலக்கப்பட்ட சமூக விரோதச் செயல்களின் அடிப்படையில் எழுந்தவை.
குற்றங்களைப் புரிபவனுக்குச் சமய நம்பிக்கையின் பேரில் தண்டனை கூறப்படுகிறதாயினும் குறிக்கப்படும் குற்றங்கள் சமுதாயத்தில் தவிர்க்கப்பட வேண்டியனவாயிருப்பது கவனிக்கத் தக்கது.
வீரயுகத்தையடுத்து தோன்றிய இருண்ட காலப் பகுதியில் சங்க மருவிய காலமென்றும் களப்பிரர் காலமென்றும் வெவ்வேறு பெயரிட்டு இக்காலப் பகுதியை இலக்கிய வரலாற்றாசிரியர் வழங்குவர் எழுந்த அறநூல்களில் இனியது இன்னாதது என்று புலவர்கள் அடுக்கிக் கொண்டுபோவதைப் பார்க்கும்போது எமக்கு ஹூசியொட்டின் நினைவு தோன்றாமற் போகாது.
சீருஞ் சிறப்பும் பொருந்திய வீரயுகத்திற்குப் பின் உலகில் செம்மையெல்லாம் பாழாகிக் கொடுமையே அறமாகித் தீர்ந்ததாக ஹீசியொட் நம்பினான்.
தான் வாழும் யுகமாகிய இரும்புக் காலத்திலே இரும்பு மாக்கள் மத்தியில் வாழ ஒருப்படாது நாணும் பழியும் நல்லோர் வாழும் என்ற நூலிற் குறிப்பிடுகின்றான்.
பிளேட்டோ அரிஸ்டோட்டில் முதலிய தத்துவவாதிகள் அதனை ஒரோவழி குறிக்கின்றனரெனினும் அவர்களது சிந்தனையில் அது சிறப்பிடம் பெறவில்லை.
அரிஸ்டோட்டில் போன்றோர் அதனை விரும்பத்தக்க நற்பண்புகளில் ஒன்றாகக் குறிப்பினும் உணர்ச்சிமிக்க அச்சொல்லை வற்புறுத்தினார் அல்லர்.
பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களிலே நாண் பழி முதலியன இடம்பெற்றபோதும் அவை வாழ்க்கையோடு தொடர்புடைய உணர்ச்சி ஆழமிக்க சொற்களாகவன்றி எடுத்துரைக்கப்படும் கொள்கைகளாக அமைந்துள்ளன.
முன்னர் கழுவுக்கும் கணத்திற்கும் பொதுவாக இருந்த சகோதரத்துவ ஒழுகலாறு இப்பொழுது தலைநிலையெய்திய பெருஞ் செய்யாடவர் ஒழுகலாறாக மாறியது.
அக்காலத்திலே புலவராக மட்டுமின்றி அறியவராகவும் வரலாற்றாசிரியராகவும் போதனாசிரியராகவும் விளங்கிய கவிஞர் இந்தநடைமுறை விதிகளைப் பிரசித்தப்படுத்தினர்.
வீரயுகத்தில் நிகழ்ந்த இடைவிடாத கோரப் போர்களின் விளைவாகப் புதிய அரசுகள் தோன்றியதும் அவற்றின் உடன் பிறப்பாக இராணுவம் சட்டம் நீதிமன்றம் அரச கட்டளை முதலியன தோன்றின.
ஆயினும் அது பழைய கோட்பாடாதலின் வெறும் அலங்காரக் கருத்தாக நின்று இலட்சிய வடிவிற் போற்றப்படும் நற்பண்புகளில் ஒன்றாக இலங்கிற்று.
சான்றோர் செய்யுட்களில் ஒரு பகுதியான புறப்பாடல்கள் அமர்க்களத்து அஞ்சா நெஞ்சுடன் போர்புரிந்து அழியாப் புகழ்பெற்ற வீரரின் விழுப்புகழைப் பேசுகின்றன என்பது பலருமறிந்ததொன்றே.
போரிலே விழுப்புண்பட்டு வீழ்ந்த அருஞ் செய்யாடவர் வீரருக்கென்றே அமைந்த துறக்கத்தற்குச் செல்வர் என்ற நம்பிக்கை அக்காலத்திற் பெருவழக்காயிருந்தது.
வீர வணக்கத்தின் அடிப்படை வீரர்கள் மற்றையோரினும் தலைசிறந்தவர் என்பது வாழ்வில் மட்டுமன்றி மரணத்திலும் அவர்கள் தனிச்சிறப்புடையவர்கள் என்பதே வீர வணக்கத்தின் உட்கிடையாகும்.
சங்கச் செய்யுட்கள் என்று வழங்கும் சான்றோர் செய்யுட்களிலே வீரர்கள் மரணத்தின்பின் சென்றடையும் துறக்கம் பலவாறு குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
கல்விப் புகழ் பக்திப் புகழ் கொடைப்புகழ் முதலியன வெவ்வேறு காலங்களில் முக்கியத்துவம் பெற்ற மதிப்பீடுகளுக்கு ஏற்ப அமைந்தன.
இவ்வாறு உயிரினும் மேலாக மதிக்கப்பட்ட புகழை அடைவதற்குக் காரணமாகவும் அதன் காரியமாகவும் அமைந்தன வீரமரணமும் அதன் பயனாக துறக்க வாழ்வும்.
பிற்காலத்திலே சமய நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் நல்வினைப் பயனுடையோர் வீடுபேறெய்துவர் என்ற கருத்து எத்துணை வலிமையுடையதாய் விளங்கியதோ அத்துணை வலிமையுடையதாக வீரயுகத்தில் வினை செய்யாடவர் வீரசுவர்க்கம் புகுவர் என்ற எண்ணம் நிலவியது.
நீண்ட இலையையுடைய வேற்படையால் உண்டாக்கப்பட்டு வடுப்பட்ட காயத்தோடேயே மேலுலகு புகுவது வீரருக்கு உகந்த இலட்சியமாகக் கொள்ளப்பட்டது.
வீர மரண மடைந்தால் உயர்ந்தோர் உலகம் அல்லது அரும் பெறல் உலகம் பெறலாம் என்ற நம்பிக்கை அக்காலத்திலேயே பலரைக் களமஞ்சா வீரர் ஆக்கியது என்பதில் ஐயமில்லை.
அதனாற் கவரப்பட்ட புராதன பிரித்தானிய வீரர் உயிரையே ஒரு பொருட்டாகக் கருதாது மறப்போர் புரிந்தனர் என்று யூலியஸ் சீசர் குறிப்பிட்டார்.
பழந் தமிழ்ச் செய்யுட்கள் கூறும் இவ்வீரர் உலகத்தை நோக்குமிடத்து பண்டைக்கால வட ஜெர்மானியக் கூட்ட மக்களிடையே வழங்கிய வீரசுவர்க்கத்திற்கும் அதற்கும் நெருங்கிய ஒப்புமை இருப்பது புலனாகும்.
வல்ஹல்லா என்பது ஜெர்மானிய மக்களது வீரசுவர்க்கம் உலகிலுள்ள புராதன மக்கள் யாவரும் மரணத்துக்குப் பிற்பட்ட வாழ்க்கையைக் கற்பனை செய்யும்பொழுது அவ்வாழ்க்கையை வெறும் கருத்துப் பொருளாக அன்றிப் பருப்பொருளாகவே கருதினர்.
புராதன எகிப்தியர் சுமேரியர் கிரேக்கர் இந்தோஆரியர் முதலிய யாவரும் மறு உலகத்தை ஊனும் உதிரமும் கொண்ட மக்கள் உலாவும் உலகமாகவே கற்பித்தனர்.
போர்க்களத்தில் வீழ்ந்துபட்டால் வீரர் சென்றடையும் துறக்க உலகத்துக்குக் குற்றமில்லாத துறக்க மகளிரை மணந்து பேரின்பம் நுகர்வர் என்பது பொருள்.
சுருங்கக் கூறின் ஒடின் தலைமையில் வல்க்கிறீஸ் எனப் பெரிய அவ்விளம் பெண்கள் வாட்போர் புரிந்து காலங்கழிக்கும் அவ்வீரருக்கு மனமுவந்து உபசாரம் செய்து கொண்டிருப்பர்.
வல்ஹல்லா என்ற வீரர்க்குரிய வீட்டைக் கூறும் பண்டை ஜெர்மானியப் பழங்கதைகள் எமது சான்றோர் செய்யுட்களைப் போலவே வீரயுகமொன்றினைப் பிரதிபலிப்பன.
துரோண பருவத்திலே சக்ரவியூகத்துள் சிக்கி மரணமடைந்த அபிமன்யுவின் வீரமரணம் எய்திய அவன் நிச்சயமாக இந்திரலோகத்துக்குச் சென்றிருக்க வேண்டுமென்கிறார்.
மீண்டும் ஓரிடத்தில் யுதிட்டிரர் கூறுகிறார் கடும் போரிலே மன மகிழ்ச்சியுடன் மரணத்தை எதிர்நோக்கிய மகா வீரர்கள் இந்திரலோக பதவியை அடைந்துள்ளனர்.
தாம் செய்த சிறிதளவு பாவத்தின் பயனாகத் தொடக்கத்தில் நரகத்தையனுபவித்த பாண்டவ வீரர்கள் பின்னர் துறக்கத்தை யடைந்ததும் தேவரும் கந்தருவரும் ஏவலுக்குக் காத்திருக்க அழகிய அப்சரசியர் பணிபுரியும் நித்திய இன்ப நிலையை எய்துகின்றனர்.
வல்ஹல்லாவில் சிறப்பிடம் பெற்ற வீரர்கள் பகல் முழுவதும் போர்புரிந்தும் இரவு நேரங்களில் விருந்துண்டும் தமது பொழுதைக் கழிப்பவராயுள்ளனர்.
இந்திய வீரயுகம் என்னும் நூலிலே பேராசிரியர் என்.கே.சித்தாந்தா கூறுகிறார் இந்திரனது ஆணைக்குட்பட்ட சொர்க்கத்தைப்பற்றிய வருணனைகளில் வீரஉணர்வு பொலிவதாகக்கூறு முடியாது.
ஆரியர் இந்திய உபகண்டத்துட் புகுந்த காலப்பகுதியில் சோமபானம் அருந்தி எதிரிகளின் கோட்டை கொத்தளங்களைத் தகர்த்தெறிந்த வீரருக்குத் தலைமை தாங்கிய புரந்தரன் காலப்போக்கிற் சமய வளர்ச்சியில் ஏற்பட்ட சில மாற்றங்களின் விளைவாகத் தனது முதலிடத்தை இழந்தான்.
வீரமறக்குலத்திற் பிறந்தவர்கள் பிள்ளை இறந்து பிறந்தாலும் தசைத் தடியாகிய பிண்டம் பிறந்தாலும் அவற்றை ஆள் வல்ல என்று கருதாது வாளால் வெட்டியே அடக்கஞ் செய்வர் என்பது பாடற்பொருள்.
பண்டைத் தமிழ் வேந்தர் குழவியிறப்பினும் உறுப்பில் பிண்டம் பிறப்பினும் மூத்து விளியினும் நோயுற்றிறப்பினும் வாளாற் போழ்ந்து அடக்கினர் என்று எழுதுகின்றார் ஔவை சு.துரைசாமிப் பிள்ளை.
நோய் காரணமாகவோ அன்றி முதுமை காரணமாகவோ மறக்குல வீரனொருவனை மரணம் நெருங்குவது தெரிந்ததும் அவன்மீது படைக்கலத்தின் கூர் நுனியினால் அடையாளமிடுவர் என்றும் கட்டாரியாற் குத்துவர் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.
இதுபற்றி விரிவாக ஆராய்ந்த பேராசிரியர் எச்.எம்.சாட்விக் பின்வருமாறு கூறுவர் போரினால் விழுப்புண் பட்டு வீழ்வதற்குப் பதிலாகச் செய்யும் ஒரு சடங்காகவே இது தோன்றுகிறது.
அதாவது போரில் மடியாத ஒருவன் வீரசுவர்க்கத்தை அடைய வாய்ப்பேற்படாது போகுமாதலால் படைக்கலப் புண்ணைச் செயற்கையாக வேனும் உண்டாக்குவது மரபாக முகிழ்ந்திருத்தல் வேண்டும்.
எருளி குலத்தில் நோய் காரணமாக ஒருவன் மரணமுறுந் தருவாயில் அவன் தமரில் ஒருவன் காதல் மறந்து அவன் பழி நீங்கும் பொருட்டுக் கத்தியால் குத்துவன்.
சான்றோர் செய்யுட்கள் இலட்சியப்படுத்தும் உயர்ந்தோர் உலகத்திற்கும் ஜெர்மானியப் பழமரபுக் கதைகள் வருணிக்கும் வல்ஹல்லாவிற்கும் நெருங்கிய ஒப்புமை காணப்படுவதற்குக் காரணம் இரண்டும் பொதுப் பண்புகள் பெற்ற சமுதாயங்களிலே தோன்றியமையேயாகும்.
இது குறித்து திருமதி எல்லிஸ் டேவிட்ஸன் பின்வருமாறு கூறுவர் புகழ்பூத்த தலைமக்களும் மன்னரும் இளங்கோக்களுமே போரிற் பட்டபின் அங்குச் சென்றனர்.
சான்றோர் செய்யுட்களிலே வீரசுவர்க்கத்தை அல்லது துறக்கத்தைக் குறிக்குஞ் சொற்றொடர்களில் உயர்ந்தோர் மேலோர் பெரும் பெயர் உயர்நிலை அரும்பெறல் முதலிய பெயரடைகளை உற்றுநோக்கும் போது அவற்றின் முக்கியத்துவம் நன்கு புலப்படும்.
மனித சிந்தனைகள் புறநிலையிலுள்ள சமுதாய உண்மைகளைப் பிரதிபலிப்பன என்ற நியதியை நினைவுகூருமிடத்துப் பழந்தமிழ்ச் சமுதாயத்திற் கிழாராகவும் தலைமக்களாயும் விளங்கியோருக்கே வீரசுவர்க்கம் அமைந்தது எனத்தோன்றுகிறது.
வரலாற்றறிஞர் பி.டி.சீநிவாச ஐயங்கார் தமிழர் வரலாறு என்னும் நூலிற் கூறியிருப்பது போல சாதாரண மாந்தருக்கு வீரமிக்க செயல்களைச் செய்யும் வாய்ப்பு அருமையாகவே கிட்டியிருக்கும் பொதுவாகப் புகழும் பேரும் தலைமக்களுக்கே கிட்டும்.
தாமரை மலரின் நூற்றுக்கணக்கான நிரையைப் போல உயர்ந்த குடியிற்பிறந்து சிறப்பாக இருந்தவருள்ளும் உரையும் பாட்டும் உடையோர் சிலரே என்பது வற்புறுத்தப்படும் கருத்து.
அவற்றுள் உரைப்பார் உரைப்பவை என எல்லார்க்கும் உரிய வழக்கினையே எடுத்தாரயினும் இனம் பற்றிப் புலவர்க்கே உரிய செய்யுளும் கொள்ளப்படும் படவே பாடுவார் பாடுவன எல்லாம் புகழாம் என்பதூஉம் பெற்றாம்.
பல வழிகளில் சான்றோர் செய்யுட்களின் வடிசாறாக விளங்கும் திருக்குறளில் புகழ் மானம் முதலிய அதிகாரங்களில் மேற்கூறிய கருத்துக்கள் அறிவியற் சாயல் பெற்றுத் திகழ்வது கவனிக்கத்தக்கது.
பதினெண் கீழ்க் கணக்கு நூல்களிலே வீரயுகப் பண்புகள் தமது தூய்மை இழந்து நல்லொழுக்கம் நல்லறம் ஆகிய கோட்பாடுகள் வழிவருவதைக் குறிப்பிட வேண்டும்.
ஒருதாரணம் பார்க்கலாம் போரிற் பலரைப் புறங்கண்டு வீரமரணம் எய்தியவர்கள் தொலையா நல்லிசை உலகமொடு நிற்பர் என்று மலைபடுகடாம் கூறுவது சான்றோர் செய்யுட்களுக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.
ஆனால் படுகாயமுற்றுப் புகழுடம்புடன் வாரா உலகஞ் சென்றவர்கள் வல்ஹல்லாவுக்குச் சென்றவரைப்போல பத்தும் பெற்ற தலைமக்களாவர்.
வாராவுலகத்தையும் வல்ஹல்லாவையும் ஒப்பு நோக்கும்போது அவை இரண்டும் தோன்ற ஏதுவாயிருந்த வீரயுக இலட்சியங்களும் உயர்குடிப் பிறந்தோர் தலைமை பெற்று வாழ்ந்த சமுதாய நிலையும் தெற்றெனப் புலனாகின்றன.
வெங்கட்ராம ஐயர் அவர்கள் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் வட துருவத்திலுள்ள பெரும் பனி மலைகளுக்குத் தீ வைத்துவிடலாம் தமிழிலே புதுமைப் புரட்சியேற்படுவது அதைவிடக் கடினம் என்று கூறினாராம்.
வாய்மொழியாக வழங்கும் இக்கூற்றின் உண்மை பொய் எவ்வாறாக இருப்பினும் அடிப்படையான ஒரு நம்பிக்கை வரட்சியை இக்கூற்று எடுத்து விளக்குவதாக உள்ளது.
உண்மையான பொருளாதார மாற்றத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட சமுதாயப் புனரமைப்பினைத் தொடர்ந்தே புதுமை பூத்துக் குலுங்கும் அதுவும் ஒரு வரலாற்று நியதிதான்.
பழமையாதிக்கத்தைக் கருத்தளவில் ஆராய்ந்து பார்க்கின் அதன் ஊற்றை இனங் கண்டு கொள்ள முடியும் எமது வரலாற்றின் தொடக்கத்திலே மகோன்னதமான பொற்காலம் ஒன்று நிலவியது என்றும் அதன்பின் வரவர இழி நிலை வளர்ந்து வந்துள்ளது என்று ஐதீகம் ஒன்று கருத்துலகிலே ஆழப் பதிந்துள்ளது.
உதாரணமாக தமிழ்நூல் வரலாறு என்ற நூலிலே திருவாளர் பாலூர் கண்ணப்ப முதலியார் பின்வருமாறு எழுதுகிறார் பழங்காலம் பொற்காலம் ஆகும்.
எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கனவு காணும் இலட்சியவாதிகள் சிலர் குறைபாடெதுவுமற்ற கற்பனையுலகம் ஒன்றைப் பற்றுக்கோலாகக்கொள்வது போலச் சென்ற காலத்தின் ஒரு பகுதியை நிறைவான சமுதாயம் இயங்கிய பொற்காலமாகச் சிலர் கொள்வர்.
இம்மனப் பதிவு அறிவின் துணையாற் பெறப்படுவதன்று அரைகுறைச் செய்திகளின் அடிப்படையிலும் ஒரு வகையான மயக்க உணர்வின் அடிப்படையிலுமே பெறப்படுவது.
பெரும்பாலான தமிழரைப் பொறுத்தளவில் ஈடிணையற்ற ஏகாதிபத்தியப் பெருமையுடன் அவனி முழுதாண்ட சோழப் பெருமன்னர் மதிப்புக்குரியவராயிருப்பினும் சங்கம் வைத்துத் தமிழ் வளர்த்த முடியுடை மூவேந்தர் அரசோச்சிய காலப் பகுதியே பொற்காலமாகக் கொள்ளப்படுகிறது.
பிற்காலத்திலே தென்னகத்தில் எழுந்த சேர பாண்டிய அரசுகளோடும் சோழப் பேரரசோடும் ஒப்பிடும்போது சங்ககால முடியுடை மூவேந்தர் குறுநில மன்னராகவே காட்சியளிக்கின்றனர்.
கங்கா நதியும் கடாரமும் கைக்கொண்டு சிங்காசனத்திலிருந்த செம்பியரான இடைக்காலச் சோழப் பெரு மன்னரோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில் புறநானூற்றுப் பாடல்கள் புகழும் சோழமன்னர்கள் சிறுநிலக் கிழாராகவே தோன்றுவர்.