sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அறையினுள்ளிருந்து அவர் தன் கைகளை வரவேற்கும் முகமாக நீட்டியபடியே தங்களை நோக்கி எழுந்து வந்த நிமிடத்தில் ஓட்டு விதானத்தில் மாட்டப்பட்டிருந்த டங்ஸ்டன் இழை விளக்கு மேலேயிருந்து செங்குத்தாகப் பொன்னிறத் தூசிபோல் உதிர்த்துக்கொண்டிருந்த மஞ்சள் நிற ஒளியில் அவர்மேல் அரைகுறையாகக் கவிந்த நிழல் இன்னொரு தனித்த புதிரான வன விலங்கைப் போல அவரிடமிருந்து பிரிந்து அவர் கூடவே ஆனால் தன்னிச்சையாக எழுந்து முன்னே வந்த காட்சி ஓர் உதாரணம்.
அரங்கநாதன் நம்பியைத்தான் திருமணம் செய்துகொள்வேன் என்று அவரது வீட்டு வாசலில் சிவகாசிப் பெண் ஒருத்தி பேரழகி வந்து நிற்கிறாள் என்றும் நம்பியின் பெற்றோர் அவளை நிராகரித்தும்கூட அவள் நகராமல் அங்கேயே நிற்கிறாள் என்றும் தவறவே விடாத பேரழகியான அவளை உடனே வந்து பார் என்றும் சாம்புவைய்யர் அரங்கநாதன் நம்பியிடம் கூறுகிறார்.
எப்படிப்பட்டவளை நீ இழந்திருக்கிறாய் தெரியுமா என்று திரும்பத் திரும்ப சாம்புவய்யர் நம்பியிடம் புலம்பிப் புலம்பி முகமறியாத அந்தப் பெண்ணின் காதலை நம்பிக்குள் ஆழமாகப் பதிக்கிறார்.
இருபத்தியாறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தன் மனைவியின் விசித்திரமான மதிய உறக்கக் கனவுப் பழக்கத்தைப் பற்றிய முறையீட்டுடன் நம்பியைச் சந்திக்க வரும் வாசுதேவன் காட்டும் புகைப்படத்தில் இருந்த பாகீரதியைப் பார்த்துவிட்டு இவள்தான் அவள் என்ற முடிவுக்கு வருகிறார்.
அற்புதங்கள் வறண்டுபோனதற்குக் காரணம் அற்புதங்கள் நிகழவில்லை என்பதல்ல நிகழும் அற்புதங்களை உணர முடியாமல் நம் புலன்கள் மழுங்கிப்போனதும் நிதர்சனத்தை யதார்த்தத்தை அற்புதங்களாக விரிக்கும் சக்தி நமக்கு இல்லாமல் போனதும்தான்.
காப்ரியல் கார்ஸியா மார்க்கேஸின் தனிமையின் நூறு ஆண்டுகள் நாவலில் இருப்பதுபோல இங்கு எந்தப் பாத்திரத்தின் தலைமீதும் மஞ்சள் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் பறக்கவில்லை.
ஜெமினி உறங்காப்புலியாக அரங்கநாதன் நம்பி டிராகுலாவாக மிதக்கும் வண்ணங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒருவிதமாக என்று நாவலில் பாத்திரங்களையும் சம்பவங்களையும் ஒன்றன்மீது ஒன்று அடுக்கும் விதத்திலேயே புனைவின் மாயம் நிகழ்கிறது.
ப்ரீடெஸ்டினேஷன் என்ற படத்தில் ஆண்கள் பெண்கள் குழந்தைகள் கணவன் மனைவி போலீஸ்காரர் குற்றவாளி என்று அந்தப் படத்தில் வரும் அனைத்துப் பாத்திரங்களும் ஒருவர்தான் என்பது இறுதியில் தெரியவரும் மாறுவேடங்களல்ல காலப் பயணங்களில் வெவ்வேறு காலக்கிளைகள் விரிந்ததன் அவை சந்தித்துக்கொண்டதன் விளைவு அது.
அதைப் போலவே ஜெமினி என்ற பாத்திரம்தான் அத்தனை பாத்திரங்களாகவும் உருவெடுத்திருக்கிறதோ என்ற கேள்வியும் வாசகருக்கு ஏற்படுகிறது.
ஜெமினியைத் தேடியும் பாகீரதியைத் தேடியும் உறங்காப்புலியைத் தேடியும் இந்த நாவலில் மேற்கொள்ளப்படும் பயணங்களை போர்ஹேவின் அப்ரோச் டூ அல் முடாஸீம் என்ற சிறுகதையுடன் பொருத்திப் பார்த்தால் பாகீரதியின் மதியம் நாவலுக்கு முற்றிலும் வேறொரு பரிமாணம் கிடைக்கிறது.
அவர்கள் பலரும் எவ்வளவு வெறுக்கத் தக்கவர்களாகவும் கீழ்மை கொண்டவர்களாகவும் இருந்தாலும் ஒரு மகத்துவத்தின் சிறு பிரதிபலிப்பை அவர்களிடத்தில் நாயகன் காண்கிறான்.
அந்த மகத்துவம் அவர்களிடம் தோன்றியிருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று கருதும் நாயகன் இந்த உலகத்தில் எங்கோ ஒரு மூலையில் ஒரு மனிதன் இருக்கிறான்.
அவனிடமிருந்துதான் இந்தத் தெளிவு இந்தப் பிரகாசம் வெளிப்படுகிறது இந்த உலகத்தின் எங்கோ ஒரு மூலையில் இந்த பிரகாசத்துக்கு இணையான ஒரு மனிதன் இருக்கிறான் என்ற முடிவுக்கு வருகிறான்.
அந்தப் பிரகாசத்துக்குச் சொந்தக்காரன் பெயர் அல் முடாஸிமின் அறைக்குள்ளிலிருந்து கதைநாயகனை உள்ளே வரச் சொல்லி ஒரு குரல் கேட்கிறது.
தேடிக்கொண்டு செல்பவர்கள் யாருக்கும் ஜெமினி அகப்படவில்லை ஆனால் தேடிச்செல்பவர்கள் ஜெமினியாக உருமாற்றம் அடையும் மாயவிந்தை நிகழ்கிறது.
ஆகவே அந்த மூல மகத்துவத்தைத் தேடிக் கண்டடைய விரும்பும் ஏற்கெனவே யமுனாவைக் கண்டறிய முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கும் வாசகர்கள் பாகீரதி யார் சார்?
பிரியவே தோன்றாத ஓர் அற்புத ஆன்மா பாகீரதி எனவே பாகீரதியால் அலைக்கழிக்கப்படும் விருப்பமும் துணிவும் கொண்டவர்கள் மட்டும் இந்த நாவலைத் தொடலாம் என்று பரிந்துரைக்கப்படுகிறார்கள்.
என்னைப் பொறுத்தவரை இந்த நாவலிலேயே மிகப் பரிதாபமான ஒரு ஆன்மா தன்னை டிராகுலாவாகக் கருதிக்கொண்ட காந்தியவாதியான அரங்கநாதன் நம்பிதான்.
அவருக்குத்தான் இந்த நாவலின் அதிசயங்கள் ஏதும் நிகழாது எவ்வளவு பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்தாலும் பாகீரதி கிடைக்க மாட்டாள் ஆனால் வாழ்நாள் முழுவதும் பாகீரதியைத் தேடிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்.
ஆகவே வாசகரைப் படைப்பின் ஆதாரக் கருவியாக்கும் விதத்தில் கூட்டாளியாக்கும் விதத்தில் டிராகுலா பாத்திரம் இங்கே மிகச் சிறப்பாகத் தொழிற்பட்டிருக்கிறது.
நாவலின் இறுதி வாக்கியத்தில் அரங்கநாதன் நம்பியின் வீட்டை செங்குத்தாக நிறுத்திவைக்கப்பட்ட சவப்பெட்டியாக உருவகித்திருப்பது விநோதமான முடிச்சை நம்முள் அவிழ்த்துவிடுகிறது.
தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த சங்கிலி என்ற இயற்பெயரையுடைய ஜெமினியை ஆதிமூலம் ஏன் காந்தியாக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி நம்மை காந்தியின் ஆன்மாவுக்கு இட்டுச்செல்லக் கூடியது.
ஜெமினி போலவே ஒருவிதத்தில் மிதக்கும் வண்ணங்களின் கோட்பாட்டைத் தேடியவர்தானே காந்தி உறங்காப்புலி என்ற ஜெமினியைப் போலவே பழங்குடி பிரக்ஞை நோக்கி நகர்ந்தவர்தானே அவர்.
வெங்கடேசனுக்குக் கைவந்த கலையாக இருக்கிறது சாரு மஜூம்தாருக்கும் ஜெமினிக்கும் இடையில் உள்ள உறவு ஆதிமூலத்துக்கும் ஜெமினிக்கும் இடையில் உள்ள உறவு ஜெமினியின் உருவத்தைதான் காந்தி என்ற பெயரில் தான் வரைந்ததாக ஆதிமூலம் சொல்வது இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் வெடிப்பதன் பின்னணியில் தனி மனித விரக்தி ஒன்றைக் காரணமாக வைத்தது என்றெல்லாம் வரலாற்றில் புனைவின் தாயத்தை உருட்டிப் பார்த்திருக்கிறார் பா.
இன்னொன்று நாவலில் இடம்பெற்றிருக்கும் பெண்கள் அனைவருமே தூய்மையானவர்களாக அதாவது தேவதைக் குணங்களுடன் வெகுளித்தனம் கொண்டவர்களாக அறியாமை அல்ல காட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
வாசுதேவன் ஹாலாஸ்யம் வாசுதேவன் பாகீரதி இங்க்ளய்யாஉறங்காப்புலி ஆகியோருக்கு இடையிலான உரையாடல்களில் வெளிப்படும் பொலிட்டிக்கல் இன்கரெக்ட்னெஸைக் கண்டு பொலிட்டிக்கலி கரெக்ட் வாசகர்கள் திடுக்கிட்டுப் போகலாம் அல்லது எரிச்சலுறலாம் ஆசிரியர் ஒரு இந்துத்துவவாதி சாதியவாதி பெரியார் எதிர்ப்பாளர் மார்க்ஸிய வெறுப்பாளர் என்று தங்களுக்கு வசதியான ஒரு முத்திரையை மாற்றுத் தரப்பை அடித்து வீழ்த்துவதற்கு இந்த முத்திரைகளைவிட வலுவான சிறந்த ஆயுதங்கள் உண்டா என்ன?
பொலிட்டிக்கல் கரெக்ட்னெஸ் பிரக்ஞைக்காக ஒரு மேலான படைப்பாளி பாத்திரங்களையும் தன்னையும் பரிசுத்தமாகக் காட்டிக்கொள்ள மாட்டார்.
வாசக சுதந்திரத்துக்கு மதிப்பளித்து இடமளிப்பது என்ற சமீபத்திய பிரக்ஞையை மீறிவாசகர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் பா.வெங்கடேசனே கொடுக்கிறார்.
இந்த நாவலில் ஜெமினிக்குப் பதிலாக ஒரு குற்றவாளியைப் பொருத்திப் பார்த்தால் மகத்தான துப்பறியும் நாவல் போல பாகீரதியின் மதியம் உருவெடுக்கிறது.
உறங்காப்புலி வாசுதேவன் அரங்கநாதன் நம்பி மூவரும் வேறு வேறு புள்ளிகளில் தங்கள் தேடலைத் தொடங்கி ஒரே புள்ளியை நோக்கி நகர்கிறார்கள்.
அரங்கநாதன் நம்பி தன் ஆதர்ச நாயகன் டிராகுலாவைப் போல இன்னும் ஒரு ஜென்மமோ அல்லது பல ஜென்மங்களோ காத்திருக்க வேண்டிய நிலையில் நாவல் முடிகிறது.
அதிலும் உபநாவலைப் போல ப்ராம் ஸ்டோக்கரின் டிராகுலா நாவலை இணைத்திருப்பது நாவலை அதன் தளத்தைத் தாண்டி வேறொரு தளத்தில் வைத்து சவுகரியமாக வாசித்துக்கொள்வதற்கான கதவைத் திறந்துவிடுகிறது.
புதிர்களை அவிழ்க்க வேண்டிய சிரமத்தையும் வாய்ப்பையும் வாசகர்களுக்குத் தராமல் எல்லாவற்றையும் கதைசொல்லியும் ஆசிரியருமே அவிழ்த்துக்கொண்டே போனால் இறுதியில் எல்லா அவிழ்வுகளும் ஒரு பெருமுடிச்சில் போய் முடிகின்றன.
ஒருவரில் இன்னொருவர் ஒரு கதையில் இன்னொரு கதை என்று பின்னிப் பிணைந்து விரியும் இந்த நாவல் தமிழ்ப் புனைகதையின் சாத்தியங்களை ஏகமாக விஸ்தரித்திருக்கிறது.
யதார்த்தத்துக்குள் ஒளிந்திருக்கும் அற்புதங்களின் உள்ளிழைவுகளை வெளிப்படுத்தும் ஒரு மொழியில் சொன்னால்தான் இந்த நாவல் ஒரு இதிகாசம் போல் உருவாகியிருக்கிறது.
விபின் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாத அன்பைச் சுமந்துகொண்டு திரிபவர்களின் ஒவ்வொரு நொடியும்தான் எத்தனை ரகசியம் துயரம் மற்றும் அவமானமுறுதல்களின் தாங்கவியலாத கனத்தை இழுத்துக்கொண்டு நகர்வதாயிருக்கிறது.
சற்றுப் பொறுமையுடன் வாசிப்பு உழைப்பு செலுத்தினால் கதை உள்ளிழுத்துக்கொள்ளும் வேகத்தில் வாசிப்பு மிகவும் சுலபமாகிவிடும்.
நாவல் முழுவதும் அரங்கநாதன் நம்பி தன் தேடலின் விளைவாகக் கிடைத்த தகவல்களின் இடைவெளிகளை நிரப்பி அதை நாவலாசிரியருக்குச் சொல்ல அவர் நமக்கு வழங்குகிறார்.
ஆகவே கதைசொல்லியும் நாவலாசிரியரும் அந்த உரையாடல்களை உள்ளிழைவுகளைக் கொண்டதாக மாற்றுகிறார்கள் என்று ஒரு வகையில் கொள்ளலாம்.
இன்னொரு வகையில் இந்த உரையாடல்களின் மூலக் கருத்துகள் அந்தப் பாத்திரங்களின் மனதில் இருந்து அதை இவ்வளவு உள்ளிழைவுகளுடன் மொழியில் வெளிப்படுத்தத் தெரியாத நிலையில் நாவலாசிரியரின் மொழி ஒரு முப்பட்டகமாக அதை அவ்வளவு உள்ளிழைவுகளுடன் பிரதிபலிக்கிறது என்றும் கொள்ளலாம்.
இந்த சாத்தியங்களை நாவல் தன்னகத்தே கொண்டிராமல் போயிருந்தால் பாத்திரங்கள் அனைத்துமே அறிவுஜீவி மொழியில் பேசுகின்றனவே என்ற ஒவ்வாமை நமக்கு ஏற்பட்டிருக்கும்.
உதாரணமாக சுருளிநாதன் காதலுக்கு உதவும் விதத்தில் பாரதிதாசனின் வரிகளை மிகப் பொருத்தமாக எள்ளலுடன் ஆசிரியர் பயன்படுத்தியிருப்பார்.
படைப்புகளைக் கொள்கை சார்ந்து அணுகுவதில் உள்ள போதாமையைத்தான் வெங்கடேசன் அப்படிப் பகடி செய்திருக்கிறார் என்று நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன்.
பாகீரதியின் மதியம் போன்ற படைப்புகளை வாசிப்பதென்பது படைப்பாளிக்கு நாம் செய்யும் மரியாதை என்பதைப் போல நமது வாசிப்புத் திறனுக்கும் செய்யும் மரியாதையும் கூட நாவல்களை எல்லாம் தொட்டு ஆண்டு பலவாகின்றன.
இதனிடையே பெரும் எதிர்பார்ப்பில் வெளியான சுப்பர் ஸ்டாரின் காலா படம் அப்படத் தயாரிப்பாளர் போதிய அளவிற்கு விளம்பரம் செய்யாத காரணத்தால் வெற்றிப் பெறவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இந்த செய்தியை தெரிந்து கொண்ட ரஜினி ரசிகர்கள் வழக்கம் போல் இதனையும் ட்ரெண்டிங் ஆக்கிவிட்டார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
முதலாம் தவணை விடுமுறை முடிந்து இரண்டாம் தவணை கல்வி நடவடிக்கைகளுக்காக தமிழ் சிங்கள பாடசாலைகள் திறக்கப்பட்ட நிலையில் இதன்போது பாடசாலை அதிபர்கள் பின்னபற்ற வேண்டிய முக்கிய விடயங்கள் தொடர்பாக கல்வி அமைச்சு முக்கிய அறிவிப்பொன்றை விடுத்துள்ளது.
இன்றைய நவீன காலகட்டங்களில் சோப்பை பயன்படுத்தாமல் குளிப்பது நூறு சதவீத முழுமையான குளியலாக இருக்காது என்பதில் எவர்க்கும் மாற்று கருத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே கருதுகிறேன்.
பிறந்து சில மாதங்கள் ஆன குழந்தைகளைக் குளிப்பாட்ட கூட இன்று நாம் சோப்பை பயன்படுத்துகிறோம் ஆனால் சென்ற தலைமுறை மக்களின் குளியலறையில் சோப்பு இந்த அளவிற்கு முக்கிய இடத்தை பெற்றிருந்ததா என்றால் இல்லை என்று தான் கூற வேண்டும்.
பண்டைய பாபிலோனியர்கள் என்னும் தற்போதைய ஈராக்கியர்கள் தான் உலகிலேயே முதன் முதலில் சோப்புகளை தயாரித்து பயன்படுத்தியவர்கள் ஆவர்.
இதனை ஒரு நாள் தற்செயலாக பார்வையிட்ட நபோனிதஸ் இது குறித்து தன்னுடைய அரண்மனை ரசவாதிகளிடம் வேதியியலாளர்கள் விவாதம் செய்தார்.
இது குறித்து ஆராய்ந்த அன்றைய பாபிலோனிய வேதியியலாளர்கள் கறைகளை அகற்றி சுத்தம் செய்வதற்க்காக ஒரு பொருளை உருவாக்கிட வேண்டும் என்று ஆவல் கொண்டனர்.
அந்த பொருள் தண்ணீரில் கரையக் கூடியதாக இருக்க வேண்டும் அதே நேரம் இலகுவாக கரைந்துவிடாமலும் இருக்க வேண்டும் மிக முக்கியமாக அது கறைகளையும் அகற்றவேண்டும் என்பது அவர்களின் முன்னின்ற சவாலாக இருந்தது.
அதனை தொடர்ந்து சாம்பலுடன் விலங்குகளின் கொழுப்புகளில் இருந்து பெறப்பட்ட கொழுப்பு எண்ணெய் மெழுகு மற்றும் உப்பு இவற்றுடன் தண்ணீரையும் சேர்த்து ஒரு காரகரைசல் தயாரிக்கப்பட்டது.
அந்த மலை எதிர்பாராத விதமாக ஒரு நாள் தீப்பற்றிகொள்ள அந்த மலையில் வசித்த விலங்குகள் உட்பட மரங்கள் அனைத்தும் தீயில் எரிந்து நாசமாயின.
அக்காலகட்டங்களில் சோப்பு தயாரிக்க விலங்குகளின் உடலிலிருந்து எடுக்கப்படும் கொழுப்பு ஒரு முக்கிய மூலப்பொருளாக இருந்த காரணத்தினால் முற்றிலும் எரியாமல் கருகிய நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட விலங்குகளின் உடலிலிருந்து கொழுப்பை நீக்கிய பின்பே அவற்றின் உடல் தகனம் செய்யப்பட்டது.
கிட்டத்தட்ட பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை ஐரோப்பிய யூனியனிலுள்ள பெரும்பாலான நாடுகள் சோப்புகளை இறக்குமதி செய்ததே தவிர தயாரிக்கும் முயற்ச்சியில் எந்த நாடுகளும் ஈடுபடவில்லை என்று தான் கூற வேண்டும் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில் தான் ஐரோப்பிய யூனியனின் தேவைக்கென்று பிரான்ஸிலுள்ள டௌலோன் மற்றும் மார்ஸிய்லீ ஆகிய நகங்களில் சோப்பு தயாரிக்கும் பணி துவங்கியது.
பிரான்ஸில் சோப்பு தயாரிக்கப்பட்ட சில காலங்களிலேயே அதாவது பதினாறாம் நூற்றாண்டில் துவக்கத்திலேயே மனிதர்கள் குளிப்பதற்க்காக தனியாக மென்மையான சோப்புகள் தயாரிக்கும் பணி துவங்கியது.
இதில் விலங்குகளின் கொழுப்புக்கு பதிலாக ஆலிவ் ஆயில் தேங்காய் எண்ணெய் மற்றும் சின்னம் எண்ணெய் ஆகியவை பயன்படுத்தப்பட்டன.
தரமான சோப்பாக இருந்த காரணத்தினால் பியர்ஸ் சோப்பின் விலையும் சற்று அதிகமாகத்தான் இருந்தது இந்த காரணங்களால் சோப்புகளை அப்போது மேல்தட்டு மக்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தினார்கள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.
எல்லோரும் பயன்படுத்தும் வண்ணம் தரமான சோப்புகளை குறைந்த விலையில் தயாரிக்கும் தொழில்நுட்பத்தினை வில்லியம் கோசேஸ் என்பவர் கண்டறிந்து அறிமுகப்படுத்தினார்.
இதன்பிறகு தான் சோப்புகளை ஐரோப்பிய யூனியன் மற்றும் அமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள அனைத்து தரப்பு மக்களும் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தனர்.
உலகில் அனைத்தும் நாடுகளிலும் உள்ள மக்களை சோப்பு சென்றடைய காரணமாக இருந்தவர்கள் வில்லியம் லீவர் மற்றும் ஜேம்ஸ் லீவர் என்ற இரு சகோதரர்கள் என்று சொன்னால் மிகையில்லை.
ஒரு பொருளை தயாரிப்பது மட்டும் முக்கியமல்ல அதனை சந்தைப்படுத்தும் வித்தை அறிந்தவனால் மட்டுமே அப்பொருளை உலககெங்கும் வாழும் அனைத்து நாட்டுமக்களிடமும் கொண்டு போய் சேர்த்திட முடியும் என்ற உண்மையை இவர்கள் தான் உலகிற்கு தெரியச்செய்தவர்கள் ஆவர்.
இவர்களில் திறமையால் தான் சோப்பு உலகிலுள்ள அனைத்து நாடுகளிலும் மிகக்குறுகிய காலத்தில் பட்டி தொட்டி எங்கும் சந்தைப்படுத்தப்பட்டது.
லீவர் பிரதர்ஸ் என்ற கம்பெனி பின்னாளில் யுனிலீவர்ஸ் என்று பெயர் மாற்றம் அடைந்து மிகப்பெரும் நிறுவனமாக வளர்ந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
மற்றும் யாழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் திரு யோகேஸ்வரன் ஆகியோர் இலங்கையின் தலைநகரான கொழும்பு பெளத்தாலோக மாவத்தையிலுள்ள அவாது வீட்டில்வைத்து விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுததாரிகளால் படுகொலை செய்யப்பட்ட மாதம் ஆடி மாமாகும்.
இனவாத அரசியல் பேசி ஏசி இறுதியில் முள்ளிவாய்க்கால் வரை இழுத்து சென்றும் முற்று பெற்று விடவில்லை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக இன்று வடக்கில் நடைபெறும் உள்ளூராட்சி தேர்தல் களத்தில் தமிழர் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு வாக்களித்து நிரூபிக்க வேண்டும் என்று தாழ்மையாக புலம் பெயர் நாட்டில் இன மத விரோதத்துக் கெதிராக போதனை செய்யும் ஏசுவின் கிறிஸ்தவ சமயத்துக்கு எதிராக செயற்படும் விதத்தில் சிங்கள பவுத்த இனவாதம் பேசும் தமிழ் தேசியத்தின் தந்தை செல்வாவுக்கு பின்வந்த புலம் பெயர் நாட்டின் மத போதக தந்தை இம்மானுவேல் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்புக்கு வாக்களித்து தமிழ் கூலிப் பட்டாளங்களை நிராகரிக்க வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறார்.
அந்த மொழி என்றும் ஒரே மொழியாகத்தான் இருக்கிறது அதில் இதுவரை பேசப்பட்ட சொற்கள் யாவும் ஒன்றே அந்த மொழியில் பேசினால்தான் தமிழ் மக்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்.
ஆகவே இனவாத மொழியில் தேர்தல் பிரச்சாரங்கள் முடிக்கி விடப்பட்டு இன்று சாதாரண உள்ளூராட்சி தேர்தலும் பெரும் முள்ளிவாய்க்கால் போராட்டமாக தந்தை இம்மானுவேல் உடபட பலரால் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
இந்த பின்னணியில் சற்று பின்னோக்கி பார்த்தால் தமிழ் தேசியவாதிகளின் முஸ்லிம் இனவாதம் தீவிர தமிழ் தேசிய வாதத்துடன் சமாந்தரமாக முளைவிட்ட காலமும் நம் மனத்திரையில் நிழலாடுகிறது.
அதற்கு தலைமை தாங்கி நடத்தியவர் புலிகளின் ஆதரவாளராகவிருந்த இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி முஸ்லிம் தமிழ் உறவு பற்றி பேசும் தமிழரசு கட்சியின் சிரேஷ்ட உறுப்பினரும் துணைத்தலைவருமான மாவை சேனாதிராஜா.
இப்பேரணியில் அவர் முன்னணியில் நிற்க அவரது சேனாதிபதியின் படையினர் பேரணியில் என்ன கோஷமிட்டார்கள் என்று வரலாற்று பக்கங்களை புரட்டி பார்த்தால் யாழ் மேட்டுக்குடி கல்வி சமூகமும் தமிழ் கல்வியாளர்கள் வழக்கறிஞர்களை கொண்ட அரசியல் கட்சிகளும் முஸ்லிம்களுக் கெதிரான இனவாதத்தினை கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ளலாம்.
அந்த பேரணியில் சேனாதிபதி உட்பட கலந்து கொண்ட இளைஞர்கள் உம்மா படிச்சது அஞ்சாம் வகுப்பு வாப்பா படிச்சது எட்டாம் வகுப்பு நாங்கள் படிச்சது ஏ எல் அதாவது பல்கலைக் கழக தெரிவுக்கான க.
உயர்தரம் என்று தங்களிடேயே வாழும் முஸ்லிம்களின் மனநிலை பற்றி கிஞ்சித்தும் கவனத்தில் கொள்ளாமல் திமிருடன் சத்தமிட்ட கோசங்களில் ஒன்றுதான் அது.
அந்த பேரணியில் கூவிய இன்னுமொரு சுலோகம் பதியுதீனுக்கு மேலுக்கும் தட்டை கீழுக்கும் தட்டை அதாவது தலை மொட்டை அதுபோல் கீழேயும் .... தட்டை இச்சுலோகத்தில் சமய அடிப்படையில் செய்யப்படும் விருத்தசேஷனத்தை தங்களின் வக்கிரமான எதுகை மோனையுடன் வெளிப்படுத்தினர் விவஷ்தையறற முறையில் ஒரு தனி மனிதனையும் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சமூகத்தையும் கேவலப்படுத்தும் விதத்தில் தங்களை கல்விச் சமூகம் என பெருமை பாராட்டும் யாழ் மேட்டுக்குடி சமூகம் தங்களை படவர்த்தன்மாக முஸ்லிம் இனவாதிகளாக காட்டிய பேரணி அது.
அண்மையில் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் இலண்டன் கிளை பிரதிநிதியாக தன்னை வெளிப்படுத்தி இலண்டனில் நம்நாடு என்ற பத்திரிக்கையின் நிர்வாக பொறுப்பாளராக செயற்பட்ட மேலும் பல சிற்றேடுகளையும் நடத்தி தீவிர தமிழ் இனவாதம் பேசிய ஐ தி சம்பந்தன் வட மாகான முஸ்லிம்களை பவித்திரமாக பிரபாகரன் அனுப்பிவைத்தார் என்று பிலாக்கணம் பாடியவர் .
இவர் ஐ தி சம்பந்தன் வீரகேசரியில் அண்மையில் எழுதிய கட்டுரையில் குறிப்பிடும் நாட்டை ஆட்சி செய்த சிங்களவனும் படித்தவனில்லை என்று இளக்காரம் இதனை சுட்டிக்காட்டுகிறது.
அவரும் தம் பங்கிற்கு பதயுதீன் முஸ்லிம்களில் படிப்பு குறைந்தவர்களுக்கும் ஆசிரியர் நியமங்களை அள்ளி அள்ளி வழங்கினார் என்பது உட்பட பல குற்றச்சாட்டுக்களை ஆதாரமற்று அகந்தையில் முன்வைத்தவர் .
ஆனால் மாறாக யாழ் தலித் சமூகம் அறுபதாம் ஆண்டு இறுதிப்பகுதியில் பதியுதீன் மஹ்மூத் ஒரு சாதாரண பிரஜையாக ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திர கட்சி உறுப்பினராக இருந்தபோது அவரை வரவேற்று கவுரவித்த வரலாறும் ஒடுக்கப்பட்ட அடக்கப்பட்ட சமூகங்களின் இணக்கப்பாட்டுக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் ஒரு முன்னுதாரணமாக திகழ்ந்தது .
இந்த வரலாறு தெரியாமல் ரவுப் ஹகீம் போன்றோர் தரப்படுத்தல் மற்றும் அவரின் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திர கட்சி செயற்பாடுகளை சில வருடங்களுக்கு முன்பு பகிரங்க கூட்டமொன்றில் விமர்சித்ததையும் என்னால் இங்கு குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை.
சுப்பிரமணியம் பின்னர் ஸ்ரீமா அரசில் நியமன நாடாளுமன்ற அங்கத்தவராக நியமிக்கப்பட்டவர் அழைப்பிற்கிணங்க பதயுதீன் தலித் மக்களின் மாநாட்டில் கலந்துகொண்ட நிகழ்வென்பது தமிழ் தேசிய இனவாத சக்திகளின் எதிரிடை நிகழ்சியாக யாழ் மக்களின் பிறிதொரு மனோபாவத்தை மாண்பினை சமப்படுத்தும் நிகழ்சியாக சுட்டி நிற்கிறது.
இரண்டு எழுத்தில் இயங்கிவந்த இணையற்ற செயல் வீரன் என்ற பெயரில் எம்.சி நினைவுக் குழு வெளியிட்ட நூலில் தலித் மக்களின் வாழ்வில் எம்.சி சுப்பிரமணியம் ஆற்றிய வரலாற்று பாத்திரம் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
எனினும் எம்.சி சுப்பிரமணியம் மற்றுமல்ல அவரின் தோழர்களும் தலித் மக்களின் சார்பில் தமிழ் தேசிய குறுகிய இனவாத அரசியலுக்கு அப்பால் சென்று தேசிய அரசியல் தொடர்பாடல்களையும் ஏற்படுத்தி அந்த பயணத்தில் மறைந்த முன்னாள் சுதந்திர கட்சியின் அரசில் கல்வியமைச்சராகவிருந்த கலாநிதி பதியுதீன் மற்றும் ஸ்ரீ லங்கா சுததந்திர கட்சி தலைவர்களுடனும் மற்றும் இடதுசாரி கட்சி தலைவர்களுடனும் மிக நெருக்கமான அரசியல் தொடர்புகளை கொண்டிருந்தனர்.
நாம் பின்னால் கண்ட தமிழ் தேசிய வெறியூட்டப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து மாறுபட்ட ஜனநாயக சூழலில் நிலவிய சுயாதீனமான பல்கட்சி அரசியல் நிலைமை அன்று அதற்கான நடைமுறை வாய்ப்பினை வழங்கியிருந்தது.
முன்குறிப்பு இந்த அத்தியாயத்தில் வருகிற மத குருக்கள் யூதப் பள்ளி ஆசிரியர்களின் ஓவியங்கள் எதுவும் துரதிர்ஷ்ட வசமாக இன்று நமக்குக் கிடைப்பதில்லை.
யூதர்கள் தம் செயல்பாடுகளை மிக ரகசியமாக வைத்துக்கொண்ட ஒரு காலகட்டத்தைச் சித்திரிக்கும் அத்தியாயம் என்பதால் சம்பந்தப்பட்ட நபர்களின் ஓவியங்கள் எதுவும் வரையப்பட்டிருக்கவில்லை என்றே கருதவேண்டியுள்ளது.
மஸதா தாக்குதலுக்கும் அழிவுக்கும் பிறகு பாலஸ்தீனின் கடற்கரையோரப் பகுதிகளில் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட யூதர்களுக்கு வாழ்க்கை எப்போதும் போல் பிரச்னைகள் மிக்கதாகத்தான் இருந்தது.
ரோமானியர்களை எதிர்த்து அவர்கள் செய்த கலகங்களும் சிறு புரட்சிகளும் தொடர்ந்து தோல்வியையே தழுவி வந்தாலும் ஒரு சிறிய நம்பிக்கைக்கீற்று அவர்களிடையே இருந்தது.யுத்தத்தால் ஜெயிக்க முடியாதவர்களை புத்தியால் ஜெயித்தால் என்ன?
பின்னாளில் தமது சரித்திரமெங்கும் அறிவாளிகள் என்றும் புத்திசாலிகள் என்றும் ராஜதந்திரம் மிக்கவர்கள் என்றும் குயுக்திக்குப் பேர்போனவர்களாகவும் யூதர்கள் சித்திரிக்கப்பட்டதற்கெல்லாம் ஆரம்பம் இங்கேதான் நிகழ்கிறது.
ரோமானியர்களால் ஜெருசலேம் ஆலயம் இடிக்கப்படுமுன்பே பல்லாண்டுகளாக அக்கோயிலில் வசித்துவந்த ஜொஹனன் பென் ஸகாய் என்கிற துறவி அவர்களுள் முக்கியமானவர்.
மாபெரும் யூத சாம்ராஜ்ஜியம் ஒன்றை நிறுவுவது என்கிற பெருங்கனவின் முதல் செங்கல் இந்த யூதத் துறவியினாலேயே முதல்முதலில் எடுத்து வைக்கப்பட்டது.
மாறாக தம் சந்ததியினருக்கு முறையான கல்வி அளிப்பதில் தீவிர கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தார்கள்.ஸகாய் வேறு சில யூத மத குருக்களையும் அழைத்துக்கொண்டு ரோமுக்குப் போனார்.
ரோமானிய ஆளுகைக்கு உட்பட்ட குடிமகன்களாகவே அவர்கள் நடந்துகொள்வார்கள் என்று வாக்களித்து பதிலுக்கு ஒரே ஒரு உத்தரவாதத்தை மட்டும் கேட்டார்.
பாலஸ்தீன் நிலப்பரப்பின் கடற்கரையோர கிராமங்களிலும் நகரங்களிலும் யூதக் குழந்தைகள் படிக்கும் பள்ளிக்கூடங்களை ரோமானியப்படை இடிக்கக் கூடாது.
சிறு தெய்வ வழிபாடுகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்த பல அராபிய இனக்குழுக்களும் மொத்தமாக கிறிஸ்தவத்தைத் தழுவிக்கொண்டிருந்தன.
அராபிய நிலப்பரப்பைத் தாண்டி ஐரோப்பாவிலும் கிறிஸ்தவம் காலெடுத்து வைக்க ஆரம்பித்திருந்தது.பாலஸ்தீன் முழுவதுமே கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் தழைத்தோங்கத் தொடங்கியிருந்தது.
மிகச்சுருக்கமாகச் சொல்லுவதென்றால் யூதமதத்தின் எளிய ஆனால் செம்மைப்படுத்தப்பட்ட வடிவமாகவே ஆரம்ப காலத்தில் கிறிஸ்தவம் பார்க்கப்பட்டது.
எண்ணிக்கையில் குறைவானவர்கள் என்றபோதும் யூதர்களின் மதம் எத்தனை சிறப்பு மிக்கது புராதனமானது என்பதையெல்லாம் தம் குலத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கே எடுத்துச் சொல்லியாக வேண்டிய கட்டாயம் யூத குருமார்களுக்கு இருந்தது.
ரபன் கமால்யேல் என்கிற மதப்பள்ளி போதகர் மதச் சடங்குகளில் சில மாற்றங்களை வலியுறுத்தி காலத்தின் தேவைக்கேற்ற வகையில் புதிய யோசனைகளை முன்வைத்தார்.
உதாரணமாக அந்நாளைய யூதர்கள் தாம் செய்த பாவங்களைப் போக்கிக்கொள்ள கால்நடைகளை பலி கொடுப்பது என்கிற வழக்கத்தை வைத்திருந்தார்கள்.
இது பிற்போக்கான செயல் எனக் கருதிய மதப்பள்ளிக்கூட ஆசிரியர்கள் சிலர் கால்நடைகளை பலியிட்டுப் பாவத்தைப் போக்கிக்கொள்வதைக் காட்டிலும் அவற்றின்மீது முன்னைக்காட்டிலும் பேரன்பைச் செலுத்திப் பராமரித்தும் பாவம் போக்கிக்கொள்ளலாம் என்று சொன்னார்கள்.
ஜொஹனன் பென் ஸகாய் போன்ற குருமார்களும் பேரன்பைக் காட்டிலும் பெரிய பரிகாரமில்லை என்று அழுத்தந்திருத்தமாக எடுத்துச் சொல்லி மக்களை பலியிடும் பழக்கத்திலிருந்து மீட்டார்கள்.
அதுவரை தனியரு அதிகாரபீடமாக மதகுருக்களின் சபை மட்டுமே விளங்கி வந்த நிலைமை மாறி பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கான முக்கியத்துவம் அதிகரித்தது.
ஒட்டுமொத்த யூத குருமார்களும் இந்த மாறுதலை ஏற்கவில்லை என்றாலும் பெரும்பாலான குருமார்கள் காலத்தின் தேவை கருதி கல்வியாளர்களைத் தங்களுக்குச் சமமானவர்களாக அங்கீகரிக்கவே செய்தார்கள்.
ரபன் கமால்யேல் இது தொடர்பான விழிப்புணர்வை ஊட்டுவதற்காக சிரியா ரோம் என்று யூதர்கள் அதிகம் வாழ்ந்துவந்த பிற நாடுகளுக்கும் பயணம் மேற்கொண்டார்.
காலடியில் இட்டு நசுக்கப்படும் ஒரு சமூகம் எழுந்து நிற்கவேண்டுமென்றால் கல்வி வளர்ச்சியினால் மட்டுமே அது சாத்தியம் என்பதே அப்போதைய ஜுதேயா யூதர்களின் தாரக மந்திரம்.
அடுத்துச் செய்யவேண்டியதென்ன என்கிற கட்டளைக்காகக் காத்திருக்க ஆரம்பித்தார்கள்.நாற்பத்தைந்து வருடங்கள்.அதாவது ஜெருசலேம் கோயில் இடிக்கப்பட்ட கி.பி.
மிகக் கவனமாக தமது இந்த முடிவையும் செயல்பாடுகளையும் பிற தேசங்களில் குறிப்பாக ரோமானிய ஆதிக்கத்துக்குட்பட்ட நாடுகளில் வசிக்கும் யூதர்களுக்கும் தெரியப்படுத்தி அவர்களையும் இதனைக் கடைப்பிடிக்கச் செய்திருந்தார்கள் பாலஸ்தீன யூதர்கள் அந்த நாற்பத்தைந்து ஆண்டுகளை அவர்கள் தவமிருந்த ஆண்டுகள் என்றே சொல்லவேண்டும்.கி.பி.
முதல்முதலில் எகிப்திலும் லிபியாவிலும் வசித்து வந்த யூதர்கள் அங்கே இருந்த ரோமானிய ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்துப் புரட்சியில் குதித்தார்கள்.
ஏதோ ஒரு அசுரசக்தி அவர்களை இயக்கியது போல நடந்துகொண்டார்கள் என்று அச்சம்பவத்தை வருணிக்கிறார் ஒரு ரோமானிய சரித்திர ஆசிரியர்.
இரு தேசங்களிலும் என்ன நடக்கிறது என்று விளங்கிக்கொள்ளும் முன்னரே மத்திய தரைக்கடலில் உள்ள சைப்ரஸ் தீவில் வசித்து வந்த யூதர்கள் அங்கே ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்த கிரேக்க கவர்னருக்கு எதிராகப் புரட்சியில் குதித்தார்கள்.
பார்வையை அந்தப் பக்கம் திருப்புவதற்கு முன்னால் இங்கே மெசபடோமியா என்று அழைக்கப்பட்ட ஈராக்கில் ரோமானிய ஆட்சியாளருக்கு எதிராக யூதர்கள் யுத்தம் தொடங்கினார்கள்.எகிப்து லிபியா சைப்ரஸ் ஈராக்.
ஒரே சமயத்தில் இந்த நான்கு தேசங்களில் வசித்து வந்த யூதர்கள் சுதந்திர தாகம் கொண்டு புரட்சியில் குதித்தது மத்தியக்கிழக்கு முழுவதையும் பெரும் பரபரப்புக்குள்ளாக்கியது.
ஏனெனில் இத்தனை களேபரத்துக்கு நடுவிலும் பாலஸ்தீன யூதர்கள் அதே நாற்பத்தைந்தாண்டுகால அமைதியைத்தான் அப்போதும் மேற்கொண்டிருந்தார்கள்.
உண்மையில் ஜெருசலேமிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக கடலோர கிராமங்களுக்கு விரட்டப்பட்ட ஜுதேயா நகரின் யூதர்களல்லவா புரட்சியில் ஈடுபட்டிருக்கவேண்டும்?
யூதர்களின் அந்தத் திட்டமிட்ட புரட்சி ரோமானியர்களுக்குப் புரியவில்லை என்பதையே பாலஸ்தீன யூதர்கள் தமக்குக் கிடைத்த முதல் வெற்றியாகக் கருதினார்கள்.
யூதர்கள் அதிகம் வாழ்ந்த பாலஸ்தீன் எகிப்து லிபியா சிரியா ஈராக் போன்ற நாடுகள் அன்றைக்கு ரோமானியப் பேரரசின் அங்கங்கள்.
கொலுமண்டபத்தில் கச்சேரிகள் கேட்டுக்கொண்டு நடனங்களை ரசித்துக்கொண்டு ஒரு மாதிரி உல்லாசமாகப் பொழுதைக் கழித்திருப்பார்கள் போலிருக்கிறது.
அதுவும் நீண்டநெடுங்காலம் போராடிவிட்டு திடீரென்று அமைதியாகி நாற்பத்தைந்து வருடங்கள் அமைதியைத் தவிர வேறொன்றையும் நினைத்துக்கூடப் பார்க்காமல் இருந்த யூதர்கள் விஷயத்தில் அவர்களுக்குத் துளி சந்தேகமும் எழவில்லை.
அந்தப் பகுதிகளை ஆண்டுவந்த ரோமானிய ஆட்சியாளர்கள் என்ன நடக்கிறது என்று சுதாரிப்பதற்குள் ஏராளமான இழப்புகளைச் சந்திக்க வேண்டிவந்தது.
இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக சிறு கிராமங்களையும் நகரங்களையும் யூதர்கள் வளைத்து ரோமானிய வீரர்களை விரட்டியடித்து கைப்பற்றிக்கொண்டுவிடுவார்கள்.
பிறகு கைப்பற்றிய நிலப்பகுதியைப் பாதுகாக்கும் விதமாகச் சுற்றி வளைத்து வியூகம் அமைத்து அப்படியே மேலும் முன்னேறி அடுத்த இலக்கைத் தாக்குவார்கள்.
அப்படியரு இணக்கமான மன ஒருங்கிணைப்பு உலக சரித்திரத்தில் வேறெந்தப் பகுதி மக்களிடமும் எந்தக் காலத்திலும் இருந்ததில்லை என்று வியக்கிறார்கள் சரித்திர ஆசிரியர்கள்.
எகிப்தில் புரட்சி உச்சகட்டத்தை அடைந்துவிட்டது என்கிற செய்தி மத்தியக்கிழக்கில் பரவிய வேகத்தில் சைப்ரஸ் தீவில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த யூதர்கள் அங்கே இருந்த கிரேக்க ஆட்சியாளரை எதிர்த்துப் புரட்சி செய்யத் தொடங்கினார்கள்.
ஏற்கெனவே கடும் கோபத்தில் இருந்த ரோமானியப் பேரரசு இம்முறை தானே வலிந்து போய் கிரேக்க அரசுக்கு உதவி செய்வதாக அறிவித்து புரட்சியாளர்களை ஒடுக்க ஆரம்பித்தது.
ஒரு மாபெரும் மரணத் திருவிழாவையே நடத்தி வெறி தணிந்த ரோமானியப்படை போனால் போகிறதென்று மிச்சமிருந்த கொஞ்சம் யூதர்களை நாடு கடத்திவிட்டுத் தன் ஊருக்குப் போய்ச் சேர்ந்தது.
மறுபுறம் மெசபடோமியா என்று அழைக்கப்பட்ட இன்றைய ஈராக்கில் புரட்சியில் ஈடுபட்டிருந்த யூதர்கள் அங்கிருந்த ரோமானிய கவர்னரை விரட்டிவிட்டு ஆட்சியையே பிடித்துவிட்டார்கள்.
ஆனால் பிரமாண்டமான ரோமானியப்படை அதன் முழு அளவில் வந்திறங்கி கிளர்ச்சியாளர்களை ஒடுக்க ஆரம்பித்தபோது நிலைமை அப்படியே தலைகீழாகிவிட்டது.
போராடும் தீவிரமும் சுதந்திர தாகமும் இருந்தாலும் யூதர்களை ஒரு ராணுவமாக வழிநடத்தச் சரியான தலைமை இல்லாததே இந்த வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக இருந்தது.
கிட்டத்தட்ட இரண்டாண்டு காலத்துக்கு மேலாக அவர்களால் புரட்சியைத் தொடர்ந்து நடத்தவும் தாக்குப்பிடிக்கவும் முடிந்தபோதிலும் திட்டம் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை.