sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
குழந்தை வயிற்றை எக்கி எக்கிக் கேவியது.... சீ.... இந்த பானை கைக்கு எட்டலியே என்று முனகியவாறு காலில் கிடத்திய குழந்தையோடு இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளி உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்தே கைக்குப் பானை எட்டுகின்ற தூரத்திற்கு நகர்ந்து கொண்டாள்.
சாயங்காலம் ரங்கம்மாள் வேலையிலிருந்து திரும்பி வரும் போது கிருஷ்ண மந்திரத்தின் அருகே வர்ணம் போன ஒரு மண் பொம்மைதூக்கி எறிந்த வேகத்தில் கால் பகுதி மட்டும் கொஞ்சம் உடைந்து கிடந்தது மத்தியானமெல்லாம் குழந்தை பொம்மை.... வேணும்னு அழுதாளே என்று நினைவு வந்ததும் கையிலெடுத்ததை மடியில் கட்டிக் கொண்டாள்.
குடிசைக்குள் தனக்கும் அழகம்மாளுக்கும் சோறு பொங்கி குழம்பு காய்ச்சும் வேலையில் அடுப்புப் புகையில் குனிந்திருந்த கிழவி ஆரோக்கியம் முந்தானையில் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு குடிசைக்கு வௌியே வந்து தலை நிமிர்ந்து பார்க்கும்போது நிலவு கிளம்பி இருந்தது.
கிழவிக்கு மட்டுமல்ல எல்லோருக்கும் அது ஓர் புரியாத நம்ப முடியாத புதிர் பேராச்சரியம் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் கிழவி ஆரோக்கியம் மாதா கோயிலுக்குப் போகும் போது மாதாகோயில் சாலையின் ஓரத்தில் உள்ள மணல் திடலில் ஓங்கி வளர்ந்திருந்த இரண்டு ஒதிய மரங்களுக்கு இடைவௌியில் உடலை மறைத்துக்கொண்டு ஆயா ஆயா என்று பரிதாபமாகக் கூவினாளே அழகம்மாள்...அதன் பிறகுமா அவளுக்குப் பைத்தியம்?
ஆயா நானும் உன்னை மாதிரி ஒரு மனுசப் பிறவி தானே?...ஒரு பொம்பளைப் பொண்ணு கட்டத் துணி இல்லாம முண்டமா நிக்கிறேனே பாத்திக்கிட்டே போறியே ஆயா... என்று கதறியழுதாளே அழகம்மாள்அதன் பிறகுமா அவளுக்குப் பைத்தியம்?
கிழவி குரல் வந்த திக்கை வெறித்துப் பார்த்தபோது இடுப்புக்குக் கீழே ஒரு முழக் கந்தைத் துணியை எட்டியும் எட்டாமலும் இருந்ததால் பக்கவாட்டில் முடிந்து கட்டிக் கொண்டு காதலனைத் தழுவுவதுபோல் மரத்தோடு மார்பைச் சேர்த்து இணைத்து மறைத்தவாறு தலையை மட்டும் திருப்பிக் கழுவில் ஏற்றிய குற்றவாளி போல் நின்று கதறும் அவள் இஸபெல்லாவா?...அழகம்மாளா?...யாராயிருந்தால் என்ன?
உடுத்திக் கொண்டதும் கண்கள் கலங்க கரம்கூப்பிக் கும்பிட்டவாறு ஆயா நீதான் எனக்குத் தாய் தெய்வம்... என்று கூவிக் காலில் விழுந்தாளே அழகம்மாள்அதன் பிறகுமா அவளுக்குப் பைத்தியம்?
ஆரோக்கியம் அழகம்மாளை வாரி அணைத்துக்கொண்டு நீதான் எனக்கு மகள்... என்று கண்கள் தாரை தாரையாய்க் கண்ணீர் பொழியக் கூறினாளே... இருவர்க்கும் இருவர் துணையாகி நாளெல்லாம் மாடாய் உழைத்து பிச்சை எடுத்துக் கால்வயிறு கழுவிக் கொண்டிருந்த கிழவி ஆரோக்கியத்திற்கு முழு வயிறு சோறு போடுகிறாளே அவளா பைத்தியம்?
அதோ நெலாவிலே பாரு... நான் தெனம் ஒன்னைக் கேப்பேனே தேவன் வருவாரான்னு.... கிழவிக்குத் தினசரி தன்னிடம் அவள் கேட்கும் அந்த கேள்வி ஞாபகத்துக்கு வந்தது.
பல மணி நேரம் மௌனமாய் இருந்து விட்டுத் திடீரென அவள் கேட்பாள் ஆயா தேவன் மறுபடியும் வருவாரா.... அதற்கு கிழவி பதில் சொல்வாள் வருவார் மகளே வருவார்.... பெரியவங்க அப்படித்தான் சொல்லி இருக்காங்க... என்று.
நான் இந்த மரத்தடியிலே படுத்திருந்தேன்அவரைப் பார்த்துச் சிரிச்சேன்.... நெலவுக்கும் தரைக்குமா சரிவா ஒரு பாலம் மாதிரி போட்டிருந்தது.... அவரு வரும்போது அந்த பாதை மறைஞ்சிப் போச்சு.... ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும் அந்தப் பாலம் ஒவ்வொரு அடி மறைஞ்சி போச்சு... அதைப் பார்க்கும் போது கண்ணும் நெஞ்சும் நெறைஞ்சி எனக்கு மூச்சே நின்று போறமாதிரி இருந்தது...அவரு எனக்குப்பணம் காசெல்லாம் தர்ரேன்னாரு...நான் வேணாம்னு சொல்லிட்டேன்.
ஒனக்கு என்ன வேணும்னு கேட்டாரு.... நீங்கதான் வேணும்னு சொன்னேன் அந்தத்தேவனோட நெழல் என்மேலே விழுந்தது நிலாவிலேயும் விழுந்தது நிலா கறுப்பாயிடுச்சி என் ஒடம்பும் இருண்டு போயிடுச்சு.
என் உடம்புக்குள்ளே மட்டும் வௌிச்சம் வௌிச்சம் ஒரே வௌிச்சம் வௌியிலேருந்த வௌிச்சமெல்லாம் என் உள்ளே புகுந்துக்கிட்டுது.
கண்ணெல்லாம் எரிச்சல் அப்பத்தான் நான் இருந்த நெலையைப் பார்த்தப்ப எனக்கு வெக்கமா இருந்தது.... அந்தத் தூங்கு மூஞ்சி மரத்திலேருந்து ரெண்டு மூணு பூவு முண்டக் கட்டையா கெடந்த என் உடம்பிலே உதுந்து கெடந்தது எனக்கு ஓன்னு அழணும் போல இருந்தது.
அடுத்த கவளம் வாயருகே வரும்போது குடலை முறுக்கிற்று....அழகம்மாள் வயிற்றை அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டு எழுந்து குடிசைக்கு வௌியே ஓடிவந்தாள்.
மகளே....இஸபெல் நீயும் இப்படித்தான் ஏதாவது கெட்ட பேருக்கு ஆளாகி என் மொகத்திலே முழிக்க வெக்கப்பட்டுக்கிட்டு ஓடிப் போனியா?...ஐயோ....
போ.... நீதான்... நீதான் என் தேவனை நாசமாப் போகன்னு திட்டினியே.... நா சாப்பிடமாட்டேன்... ஊம்ஊம் என்று குழந்தைபோல் கேவிக் கேவி அழுது கொண்டே சொன்னாள் அழகம்மாள்.
பிறகு தனக்கு ஒரு பேரனோ பேத்தியோ பிறக்கப் போகும் ஆனந்தம் ஏற்பட்டு அந்த ஆனந்தத்திலேயே அவள் இப்பொழுது திளைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பது மட்டும் உண்மை கொஞ்ச நாளாய் அழகம்மாள் வேலைக்குப் போவதில்லை.
ஒவ்வொரு கட்டிலினருகிலும் ஒவ்வொரு அப்பன் தன் குழந்தையைப் பார்க்க வந்து நின்றிருக்கிறானே...என் குழந்தையைப் பார்க்க அவன் அப்பன் ஏன் வரவில்லை என் மகனுக்கு அப்பன் எங்கே?
முன்னே எல்லாம் நீ சொல்லுவியே தேவன்னு....அந்த தேவன்தான் இப்ப வந்து உன் வயித்திலே மகனாப் பிறந்திருக்கான்.... ஆமாண்டி கண்ணே இன்னொரு விஷயம் உனக்குத் தெரியுமா... கர்த்தருக்குக் கூட அப்பா கிடையாது.... நீ கவலைப்படாதே மகளே அழகம்மாளின் பார்வை உலகத்திலுள்ள ஒவ்வொரு ஆணும் என் குழந்தைக்குத் தகப்பன்தான் என்று கூறுவது போல் எதிரில் வரும் மனிதர்கள் நடுவே தன் குழந்தைக்கோர் அப்பனைத் தேடி அலைந்து கொண்டுதான் இருந்தது.
பொழுதோட வீட்டுக்கு வந்தமாம் சாப்பிட்டமாம்கிற பேச்சேதான் எங்க வூட்டு ஐயாவுக்கு கெடையாதே கோயிலும் கொளமும் சுத்திப்பிட்டு ராத்திரி மணி ஒம்பதோ பத்தோ?அவுக போறதுமில்லாம அந்தப் பய சோமுவையும் கூட்டிக்கிட்டுப் போயிடறாவ.... அவன் அடிக்கிற கூத்தை எங்கே போயிச் சொல்றதம்மா... பக்தி ரொம்ப மீந்து போச்சி...வௌக்கு வெச்சா வீட்டிலே தங்கமாட்டேங்கிறான்.
கெடக்குக் களுதைன்னு வெறும் ரஸத்தோட விட்டுட்டேன் இன்னக்கி.... ஆறு மணிக்குமேலே குப்பம்மா வந்தா கடைக்குப் போறேன்னா... ஒரு எட்டணாவெ குடுத்து அனுப்பிச்சேன் ஆறணாவுக்கு தோ...இத்தினி இத்தினி நீளத்துக்கு எட்டு கெளுத்தி வாங்கியாந்தா...அதோட ரெண்டு மாங்கா கெடந்தது அதையும் போட்டுக் கொளம்பு வச்சேன்... அவனுக்குத் தொட்டுக்க என்ன பண்றதுன்னு ஒண்ணுந் தோணலே... வெறும் ரசத்தோட விட்டுட்டேன்... எனக்கு ஒண்ணுமே முடியலே... காத்தாலே இருந்து ரெண்டுத் தோளும் என்னா கொடைச்சல் அப்படியே இத்துப் போவுது... சின்னப்பையன் ரமணி வேறே ராவிக்கெல்லாம் இருமித் தொலைக்கறான்... தூக்கமா வருது?
பிள்ளையா பொறந்ததுவ இருக்கறதைச் சாப்பிடணும்...அது வேணாம் இது வேணாம்...சைவமாம் சைவம்...இவனும் இவன் சைவமும்...நான் என்னத்தைப் பண்ண...மூஞ்சியை மூணு மொளம் நீட்டிக்கிட்டு வெறும் ரசத்தை ஊத்தித்திங்கும்...ஹ்உம்... பங்கஜம் அம்மாள் மூச்சுவிடாமல் கொட்டி அளந்து சலித்துப்போய்ப் பெருமூச்செறிந்தாள் மரகதம் ஆரம்பித்தாள் அதை ஏன் கேக்கறீங்க அக்கா....எங்க வீட்டிலே இருக்கறவரு... மத்தியானம் அப்பிடித்தான் பாருங்க.... காலையிலே ஆபீசுக்குப் போகும்போது முருங்கைக்காய் சாம்பார் வச்சி உருளைக்கிழங்கு வறுவல் பண்ணுன்னு சொல்லிட்டு போனாவ....பதினோரு மணி வரைக்கும் சாம்பாரை வச்சி சாதத்தையும் வடிச்சிட்டு உக்காந்திருந்தேன் உக்காந்திருந்தேனோ அப்பிடி உக்காந்திருந்தேன்.
அவுவ பன்னெண்டு மணிக்கெல்லாம் வந்து எலையெப் போடுன்னு பறப்பாவளேன்னு ரெண்டு வாளக்காய் கெடந்தது அதை வறுத்து வச்சேன்...எலை முன்னே வந்து உக்காந்ததும் மனுசனுக்கு ஏன்தான் அப்பிடி ஒரு கோவம் வருமோ ஆண்டவனே....எளவெடுத்த வாளைக்காய்க் கருமந்தானா?ன்னு தட்டோட வீசி எறிஞ்சாவ பாருங்க...நா என்னக்கா பண்ணுவேன் என்று சொல்லும்போதே கண்களை முந்தானையால் கசக்கிக்கொண்டாள் கடைசியிலே....நானும் அதெக் கையாலே தொடலே...அப்பிடியே கெடக்கு.... அது கெடக்கு...ஒன் நாத்தனார் முளுவாம இருந்து அபார்ஸனாயி ஆசுபத்திரியிலே கெடக்கான்னியே....என்னாச்சு?...காயிதம் வந்துதா... பாத்தீங்களா மறந்தே போனேனே...அபார்ஸனும் இல்லே கிபார்ஸனும் இல்லே.... அவளுக்குத்தான் ஏழுமாசம் ஆயிடுச்சே...என்னாநடந்துதோ.... காத்தாலேருந்தே வயித்துப் புள்ளெ அசையிலியாம்தடபுடலா போயி ஆசுபத்திரிக்கிக் கொண்டு போயிருக்காவ.... வயித்தை அறுத்து..... மிகவும் மும்முரமாக சம்பாஷணை கிளைமாக்ஸ் அடையும் தருணத்தில் வாசற்படியில் செருப்பின் மிதியோசை கேட்டது சப்தத்திலிருந்தே வருவது தன் கணவர்தான் என்பதைப் புரிந்துக்கொள்வாள் பங்கஜம்ரெண்டு பெணகளும் எழுந்து நின்றனர்.
மனசில் வாழ்வும் உற்றாரும் உறவினரும் எல்லாமே வெறுப்புத்தான் சதா நேரமும் சிடுமூஞ்சியும் கலகலப்பின்மையும் எதையோ நினைத்து ஏங்குவதுபோலவும் ஏகாந்தத்தை நாடுவதும்.... வீடே வெறுத்தது பொழுதோடு வீட்டுக்கு வராமல் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து ஓடக்கரைக்கும் கொய்யாத் தோப்புக்கும் போய் விளையாடிவிட்டு இரவு ஏழு மணிக்கோ எட்டு மணிக்கோ வீடு திரும்பி ஆடிய களைப்பில் உண்ட மயக்கத்துடன் உறங்கிப் போவதையே வழக்கமாக கொண்டிருந்த சோமு போன வருஷம் எட்டாம் வகுப்பில் கோட் அடித்து விட்டான்.
வீட்டுக் கூடத்தில் அவனது தம்பிகளான சீனாவும் ரமணியும் கொஞ்ச நேரம் படித்துவிட்டு மற்ற நேரமெல்லாம் தங்கை ராஜியுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்க சோமு மட்டும் துயரமும் கவலையும் தோய்ந்த முகத்துடன் புத்தகத்தையும் சன்னல் வழியே வௌியுலகத்தையும் பார்த்தவாறு தந்தையின் உத்தரவை மீற முடியாமல் படித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட பங்கஜம் அம்மாளுக்குப் பாவமாய் இருந்தது.
நீயும் போயி அந்த நடராஜா கிட்டே எனக்கு நல்ல புத்தியெயும் தீர்க்காயுசையும் படிப்பையும் குடுடா ஆண்டவனேன்னு வேண்டிக்கிட்டுவா....அவுவ வந்தா நான் சொல்லிக்கறேன்.
என் தலைவிதி ஒங்களுக்குகெல்லாம் உளைச்சிக் கொட்டிச் சாகணும்னு..... என் வயித்திலே பொறந்தததுக்குமா அந்த பாவம்.... பிள்ளையப் பார்த்தா பாவமா இருக்கு.... என்ன தான் அதிகாரம்னாலும் இப்பிடியா?
அந்த பெரிய உண்மைக்கு நேரில் இவையெல்லாம் அற்பப் பொய் முடிவில் ஒருநாள் செத்துப்போவேனே.... அப்பொழுது இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று....யாராவது ஒருவர் என்னை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்ற முடியுமா என்ன?....
யாராயிருந்தாலும் முடிவில் எல்லோரும் ஒருநாள் செத்துப் போவார்கள்...இவர்களில் யாரையாவது நான் அல்லது என் கல்வி எனது சம்பாதனை காப்பாற்ற இயலுமா என்ன?....
வீடு என்பதும் பந்துக்கள் என்போரும் அந்நியர் என்போரும் இன்பம் என்பதும் துன்பம் என்பதும்..... கடவுளை அடைவது என்றால் உயிர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இப்படிப்பட்ட பாசபந்தச் சுழலில் சிக்கி பாவகிருத்தியங்கள் புரிந்து மீளா நரகத்தில் விழாதிருக்க பிறவி நீத்துக் கடவுளின் பாதாரவிந்தைகளை அடைந்து..... ....ஹிமவானின் சிகரத்தில் பனிச் செதில்கள் பாளம் பாளமாய் அடுக்கடுக்காய் மின்னிப் பளபளக்கும் அந்தப் பாழ்வௌியில் மேகம் திரண்டு ஒழுகுவதுபோன்றஹிமவானின் புத்திரி கோதிவிடும் வெண் கூந்தல் கற்றைபோல் விழும் நீரருவியில் அதன் அடிமடியில் ஓங்காரமாய் ஜபிக்கும் பிரணவ மந்திர உச்சாடனம் போன்ற நீர்வீழ்ச்சியின் இரைச்சலில் சிவனின் புகழ்பாடும் எண்ணிறந்த பறவை இனங்களின் இன்னிசையில்.... எதிலுமே மனம் லயிக்காமல் பற்றாமல் உலகத்தின் அர்த்தத்தையே தேர்ந்த பெருமிதத்தில் தௌிவில் மின்னிப் புரளும் விழிகளை மூடி இயற்கையின் கம்பீரத்துடன் நிஷ்டையில் அமர்ந்திருக்கிறாரே அந்த ரிஷிக் கிழவர்.... அவர்தான் லோக குரு அங்கே சென்று லோக குருவைத் தரிசித்து அவர் பாதங்களிலே வீழ்ந்து அவருக்கு பணிவிடை செய்ய வேண்டுமாம்.
மற்றக் கருமங்கள் யாவையும் மறந்து ஆசைகளை பந்தங்களை தன்னை உலகை யாவற்றையும் துறந்து..... துறந்துவிட்டால் லோக குருவாகப்பட்டவர் சோமுவை ஒரே தூக்காகத் தூக்கி இமயமலைக்கு மேலே எவரஸ்டையும் தாண்டி கைலாயத்திற்கும் அப்பால் சுவர்க்கத்திற்கு அனுப்பி விடுவாரல்லவா?....
உபாத்தியாயரோமாணவர்களோடு சேர்ந்து கொச்சையாகவும் விரசமாகவும் கேலி பேசி மகிழும் அந்தத் தமிழ் வாத்தியார் இருக்கிறாரே அவர் ரௌத்ரவாதி நரகத்துக்குத் தான் போகப்போகிறார் என்று டிக்கட் கொடுத்த புக்கிங் கிளார்க் மாதிரி முடிவு கட்டிவிட்டான் சோமு.
உச்சந்தலைக்குக் கீழே நாவிதனின் கத்தி கருகருவென்று வழிந்து இறங்கும்போது எதிரில் பெட்டியின்மீது சாத்தி வைத்திருந்த கண்ணாடியில் முகம் கோரமாய்த் தெரிந்தது.
போகும் வழியெல்லாம் எவ்வளவு புண்ணிய ஷேத்திரங்கள்.... எவ்வளவு தெய்வ பக்தர்கள்.... எவ்வளவு மகான்கள்.... எவ்வளவு முனிவர்கள்...... சோமு தனது புனித யாத்திரையைத் துவங்கி ஆறு மணி நேரமாகி இருந்தது.
வேடிக்கை பார்த்தவாறு வழிவட்டம் போடுபவர்கள் கேலி பேசிவாறு கேளிக்கைக்கு ஆயத்தமாகிறவர்கள் மனிதர்கள் திருநாள்போல் மகிழ்ந்திருந்தனர்.
அவர் வாயைப் பார்த்ததும் சோமுவுக்குச் சிரிப்பு வந்தது அவர் மூக்குக்கும் மோவாய்க்கும் இடையே ஒரு நீளக்கோடு அசைந்து நௌிந்துகொண்டிருந்தது.
அதுதான் உதடு வாய் பற்கள் எல்லாம்.... அரையணாவுக்கு பளம் குடு குட்டி அந்தக் கிழவர் பொக்கை வாயால் பளம் என்று சொல்லும்போது வௌியே தெரிந்த நாவையும் வாயின் அசைவையும் கண்ட சோமுவுக்குச் சிர்ப்புப் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.
அவனுக்கு ஆத்திரம் பொங்கி வந்தது அட சுட்டிப்பயலே...என்னமோ ஒன்னெப் பாத்தா ஆசையா இருந்தது...எம் பேரப்பையன் மாதிரி...கோவிச்சிக்கிட்டியே...நான் ஒன் தாத்தா மாதிரி இல்லே... என்று வாஞ்சையுடன் அவன் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தார்.
வீட்டில் படுக்கும் மெத்தையும் பஞ்சுத் தலையணையும் கம்பளிப் போர்வையும் நினைவுக்கு வந்தன.... இதெல்லாம் என்ன விதி..... வீட்டில்மெய்ஞ்ஞானம் கைவரப்பெறாத அம்மா பாசத்தை விலக்க முடியாமல் மகனென்ற மாயையில் சிக்கி பக்கத்தில் அமர்ந்து பரிந்து பரிந்து சோறிட்டுப் பறிமாறுவாளேஅந்த அம்மா ஆசை அம்மாஅவள் நினைவு வந்ததும்.... அப்பா?
அவர் ஊரெல்லாம் தெருத் தெருவாய் அலைந்து திரிந்து எல்லோரிடத்திலும் சோமுவைப் பார்த்தீர்களா சோமுவை... என்று விசாரித்தவாறு சாப்பிடாமல் கொள்ளாமல் ஓடிக் கொண்டிருப்பார்... அம்மா...நா வீட்டுக்கு வந்துட்றேன் அம்மா...ஆ...ஹ்உ...ம்... என்று ஜன நடமாட்டமே இல்லாத அந்தச் சாலையில் திரண்டு வரும் இருளில் குரலெடுத்துக் கூவி அழுதான்.
மீண்டும் திரும்பி நடப்பதென்றால் வீட்டுக்குப் போய்ச் சேருவது எப்போது?......எப்படியும் விடியற்காலையிலாவது வீட்டுக்குப் போயாக வேண்டுமே...இந்த இருட்டை ராத்திரியைக் கழிப்பது எங்கே?...
நான் சிரிக்கும்போது சிரித்து அழும்போது அழுது... பந்தமும் பாசமும் பொய்யென்றால் ஸ்வாமி அருளானந்தரின் மீதும் லோக குருவின்மீதும் பரம்பொருளின் மீதும் கொண்டுள்ள பக்தி...அதுவும் ஒரு பாசம்தானே?
யாரோ ஒரு பிரம்ம ராக்ஷஸனின் வரவுக்காக பாராக் கொடுத்து திண்டுமுண்டான ராக்ஷசக் கூட்டம் அணிவகுத்து நிற்பதுபோல் அசையாமல் தோன்றும் மரங்களின் கரிய பெரிய பரட்டைத் தலைகளின் மீது ஜிகினா வேலை செய்ததுபோல் மின்மினிப் பூச்சிகள் கூட்டமாய் மொய்த்தன..... சாலையின் வலது புறத்தில்சோமு உட்கார்ந்திருக்கும் இடத்துக்கு நேரே பத்தடி தூரம் தள்ளிகடலைக் கொல்லையிலிருந்து மேலே உயரும் சாலைச் சரிவில் உதிர்ந்து நிரவிக் கிடக்கும் ஆலிலைச் சருகுக் குவியலின் நடுவே நெல்லுக் குத்தும் மர உலக்கை ஒன்று லாகவம் பெற்று நௌிவதைப்போல நகர்ந்து வந்தது....இருளில்கூட என்ன மினுமினுப்பு பாம்பு....தப்பு....தப்பு.....சர்ப்பம்.... சர்ப்ப ராஜன்.... வாய் குழறிற்று.
திடீரென மரத்தின் மீதிருந்து ஒரு உலக்கை சுருண்டு விழுந்து தன் மீது புரண்டு சாடி.... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் பாம்பின் படம் மொட்டைத்தலையின் மீது கவிந்து பொத்தென அடித்து மேலெல்லாம் புரண்டு சுற்றி இறுக்கி.... திடுதிடுவென இருண்ட சாலையின் நடுவே ஓடினான்.
சோமுவின் மூடிய இமைகளினூடே வௌிச்சத்தின் சாயை படரவே கனத்து அழுத்திக்கொண்டிருக்கும் இமைகளைத் திறந்தான்....ஔிபட்டுக் கண்கள் கூசின.
உட்கார்ந்ததும் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதான்.... நீ யாருடா பயலே... இங்கே எப்படி வந்தே?....அதுவும் இந்நேரத்திலே...எந்த ஊரு... என்னாடா பையா எல்லாத்துக்கும் அளுவுறே.... சேச்சே.... ஆம்பிளைப்புள்ளே அளுவறதாவது... எனக்கு வெக்கமா இருக்கு.....சரி நீ எங்கூட வா....தோ பக்கத்திலேதான் வூடு இருக்கு போயிப் பேசிக்கலாம்...வவுத்தெப் பசிக்குதடா கெழவனுக்கு...உம் வா.... என்று அருகே இழுத்து அணைத்துக்கொண்டார் கிழவர்.
மடியிலிருந்து சுருட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக்கொண்டே சோமுவிடம் பேச்சுக் கொடுத்தார் கிழவர் அடெ பைத்தியக்காரப் புள்ளே....அந்த மலைக்கி இந்தச் சரீரத்தோட போவ முடியுமாலே.... காரைக்காலம்மையாரே தலையாலே நடந்தில்லே போனாவ....நாமெல்லாம் செத்தப்புறம்தான் போவமுடியும்...நீ பசலை...இன்னம் எவ்வளவோ அனுபவிக்கக் கெடக்கு...படிச்சி சம்பாதிச்சு கலியாணம் காச்சின்னு கட்டிக்கிட்டு புள்ளெக் குட்டியெல்லாம் பெத்து என்னெ மாதிரி ஆனப்புறம் இந்தப் புத்தி வந்தா சரிதான்....இப்பவேவா?....இது என்னடா கிறுக்குத்தனமால்லே இருக்கு....எனக்குக்கூட இல்லே அந்த மாதிரிப் புத்தி வரமாட்டேங்குது... என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த கிழவர் ஏதோ பழைய நிகழ்ச்சியில் லயித்தவர்போலச் சிரித்துக் கொண்டார்.
கிளாஸ் டீச்சர் ராதாகிருஷ்ணய்யர் எவ்வளவு அன்பாகப் பேசுவார்.... எவ்வளவு செல்லமாகக் கொஞ்சுவார்....ஒருநாள் கூட ஆப்ஸன்ட் ஆகாதவன் என்று புகழ்ந்து பேசுவாரே.... இரண்டு நாட்கள் வராவிட்டால் வீட்டிலிருந்து போய் அவரைக் கேட்கமாட்டார்களா?....
அவரும் வருத்தப்படுவாரே... ஸார் நா இனிமே இப்படிச் செய்யவே மாட்டேன்.... ....ஐயோ வண்டி இன்னும் வடக்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறதே யார் இந்தக் கிழவன்?
என்னை கொண்டுவிடவும் மாட்டேன் என்கிறான்...இன்னும் அதிக தூரத்துக்கு இழுத்துக் கொண்டு போகிறானே.... தம்பி...வீணா மனசைப் போட்டுக் கொளப்பிக்காதே மூணு மணிக்கு எவனாவது செதம்பரத்துக்கு எலைக்கட்டு ஏத்திக்கிட்டுப் போவான்...அப்போ உன்னையும் எளுப்பி வண்டியிலே ஏத்திவுடறேன்.... நீ போயிடலாம்...ராவிக்கு எங்கவூட்லே சாப்பிட்டுட்டுப் படுத்துக்க... நானும் ஒன் வயசிலே இப்படி ஓடியிருக்கேன்....அப்புறம்தான் தெரியும் அந்த சுகம்.... என்று சொல்லிவிட்டுக் கிழவர் பழைய நினைவுகளில் லயித்துக் தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டார்..... புவனகிரியின் எல்லையில் கடக் கடக் கென்று இரட்டை மாட்டுக் கட்டை வண்டியொன்று ஏற்றியிருந்த இலைக்கட்டுச் சுமையுடன் நகர்ந்துக்கொண்டிருந்தது.
வண்டியோடப் போயிடக் கூடாது...நா வாரா வாரம் சந்தைக்கு வருவேன்....தாத்தாகூட வருவாரு....மாருகட்டுலே அந்த மேக்கால கேட்டு இருக்குல்ல.... அங்கதான்....வந்து பாக்கிறியா?....
அவசியம் வாரேன்...தாத்தாவுக்கு என் நமஸ்காரத்தைச் சொல்றியா?...நா போயிட்டு வாரேன் என்று வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிக்காமல் வைகறை வானத்தை புலர் பொழுதின் வெள்ளிிய வான்வௌியை இருளிலிருந்து ஔியை நோக்கி ஓடி மறைந்தான் சோமு.
அடப்பாவி....இதென்னடா கோலம்.... என்று கையிலிருந்த கோலப் பொடி டப்பாவைப் போட்டு விட்டு ஓடிவந்து பிள்ளையை வாரியணைத்துக் கொண்டாள் பங்கஜம் நா....நா.....பண்டாரமா போயிடலாம்னு...நெனைச்சி...நெனைச்சி...போனேம்மா... போனா..போனா வழியிலே ஒன் ஞாபகம் வந்திடுச்சிம்மா...ஆ...ஆ... என்று குரலெடுத்து அழுதவாறு தாயை இறுக அணைத்துக்கொண்டு விக்கினான் சோமு.
அட பரதேசிப்பய புள்ளே.... அளகா இருந்த கிராப்பை எடுத்துப்பிட்டு....சரி சரி அந்த மட்டிலே வந்து சேந்தியே... கண்ணும் மூஞ்சியும் பார்க்க சகிக்கலே....போ.... போயி பல்லை வௌக்கி மூஞ்சி மொகத்தைக் களுவிப்பிட்டுச் சாப்பிடு....அடியே வட்டிலெ எடுத்துவச்சி பழையதைப் போடு....இந்தா நானும் வந்துட்டேன் என்று சாமி கும்பிடக் கூடத்துக்குச் சென்றார் சதாசிவம் பிள்ளை.
அவரது வலது புருவத்துக்கு மேல் இருக்கும் ஒரு நீண்ட தழும்பு முன் பற்களில் ஒன்றுக்கு தங்கமுலாம் பூசிக்கொண்டது அதற்குக் காரணமாகயிருந்த ஒரு சீனாக்கார நண்பன் தன் நினைவாய் அவருக்குத் தந்த இப்பொழுதும் கையிலிருக்கும் ஒரு பழைய மாடல் கைக் கெடியாரம் இடுப்பில் சாவிக் கொத்துடன் தொங்கும் நீண்ட பேனாக்கத்தி அதன் உதவியால் இரண்டு எதிரிகளைச் சாய்த்தது.... இவ்விதம் அவரோடு சம்பந்தப்பட்ட சகலமும் யுத்தத்தின் முத்திரை பெற்று விட்ட பின் அவரால் வேறு எவ்விதம் பேச இயலும்?
அவர் தான் சந்திக்க நேருகின்ற ஒவ்வொரு வாலிபனிடமும் முதல் தடவையாகவும் பின்னால் சந்திக்கும் சமயங்களில் அடிக்கடியும் ஒரு விஷயத்தை வற்புறுத்துவார் இந்த தேசத்திலே பொறந்த ஒவ்வொரு வாலிபப் புள்ளையும் இருபது வயசுக்கு மேலே ஒரு பத்து வருஷம் கொறஞ்சது அஞ்சு வருஷமாவது கட்டாயமா பட்டாளத்து அநுபவம் பெத்து வரணும்.....ஆமா ....மாட்டேன்னா சட்டம் போடணும்...... தன் மகனை ராணுவ வீரனாக்க வேண்டும் என்ற அவரது ஆசை பற்றிக் கொண்டு எரிய ஆரம்பித்ததும் அவரது பேச்சையும் தீர்மானத்தையும் கண்டு பயந்த அவர் மனைவி மரகதம் உறவினர்கள் மூலம் கிழவரின் முடிவை மாற்ற முயன்றாள்..... எதுக்குங்க பட்டாளமும்....கிட்டாளமும்?
அவர்களுக்கு அவர் சொன்னார் உங்களுக்குத் தெரியாது....ம்.... நான் வாழ்நாள் பூராவும் வௌபுள்ளிளைக்காரங்ககிட்டே அடிமைச் சிப்பாயாவே காலங் கழிச்சவன்.... அப்பல்லாம் ஒரு சாதாரண வௌபுள்ளிளைக்கார சோல்ஜருக்கு இருந்த மதிப்புக்கூட ஒரு கறுப்பு மேஜருக்கு கிடையாது ஒரு சுதந்திர நாட்டு ராணுவத்திலே ஒரு சாதாரண சிப்பாயாக இருக்க மாட்டோமான்னு ஏங்கினது எனக்கில்லே தெரியும்?
பட்டாளத்துக்குப் போகாதவங்களுக்கும் சாவு உண்டு... வாழ்கையிலே ஒரு பொறுப்பு அநுபவம் தேசம்ங்கிற உணர்வு...ம்...ஒரு டிஸிப்ளின் எல்லாம் உண்டாகும் பட்டாளத்திலே..இதெல்லாமில்லாம சும்மா வெந்ததைத் தின்னுட்டு வேளை வந்தா சாகறதிலே என்னா பிரயோசனம்?...
பட்டாளத்துக்குப் போறவன் அரசாங்கத்துப் பணத்திலே உடம்பை வளர்த்துக்கிட்டு ஊருக்கு லீவில் வந்து உடுப்பைக் காமிச்சுப்பிட்டு போனாப் போதுமா?
டேய் தம்பி... இவங்களுக்கு ஒண்ணும் புரியாது நீ சொல்லு பார்ப்போம் இந்தியா மேலே சண்டைக்கி வர்ரவன் இனிமே இந்த உலகத்திலே எவனாவது இருக்கானா?...ம் தள்ளு பட்டாளத்துக்குப் போறதுன்னா காக்கி உடுப்பை மாட்டிக்கினவுடனே கையிலே துப்பாக்கியைத் தூக்கிக்கிட்டு கண்ட பக்கமெல்லாம் படபடன்னு சுட்டுக்கினு நிக்கறதில்லே.... பட்டாளத்து வாழ்க்கையைச் சரியாப் பயன்படுத்திக்கிட்டா அறிவும் அனுபவமும் வளரும்.
இல்லாட்டி எங்கம்மாவை விட்டுப்பிட்டு எப்பிடிப் போவேன்னு ஊரிலேயே குந்திக்கினு இருந்தா வெறவு பொறுக்கிக்கினு மாடுமேய்க்கத்தான் போயிருப்பேன்.
இங்கேயே இருந்தியானா சினிமா பார்க்கலாம் சீட்டி அடிக்கலாம் அதான் உங்கம்மாவுக்குத் திருப்தியாயிருக்கும்.... ஊர்க்காரனுவ எப்பவும் ஏதாவது சொல்லிக்கிட்டு இருப்பானுவ... துப்பாக்கின்னா எது போலீஸஉக்காரனுக்கு மட்டும்தான் சொந்தம்னு நெனைச்சிக்கிட்டிருக்காங்க....ம் இந்த நாட்டிலே பொறந்த ஒவ்வொருத்தனும் துப்பாக்கி பிடிக்கக் கத்துக்க வேணாமா?
ம்...சும்மாக் கெடந்த தோட்டமெல்லாம் செம்பகமும் ரோஜாவும் வெச்சிப் பூ மண்டிப் போவுது...ஊரிலே இருக்கிற பொண்ணுங்க எல்லாம் வந்து அள்ளிக்கிட்டுப் போவுதுங்க... போறதுங்க சும்மா போவுதா?
அதை அவகிட்டே எதுக்குச் சொல்வானேன்... நேத்து கோயில்லே அவ ஆயியைப் பார்த்துச் சொன்னேன்... அவளுக்கு வாயெல்லாம் பல்லாப் போச்சு... நம்ப பயலுக்குப் பொண்ணு கொடுக்கக் கசக்குமோ பின்னே?...
மகனது வார்த்தைகளைச் செவிகள் கிரகித்தபோதிலும் அவரது பார்வை மரகதம் நிற்கும் திசைக்கு ஓடி அவள் கண்களையும் அடிக்கடி சந்திக்கும்...அந்த ஒவ்வொரு நிமிஷமும் பேசிக் கொண்டிருக்கும் மகனின் வார்த்தைகள் காதில் விழாமல் ஒலியிழந்து போகும் பேசாது தூரத்தே நிற்கும் மனைவியின் மௌன வார்த்தைகள்அவளது இதயத் துடிப்பு அவர் செவியையும் இதயத்தையும் வந்து மோதும் தோட்டம் பூரா செம்பகமும் ரோசாவும் வெச்சுப் பூ மண்டிப் போவுது... அவன் பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த நேரம்போக தான் பேச நேர்ந்தபோதெல்லாம் மகனின் கலியாண விஷயமாகவே பேசினார் பெரியசாமிப் பிள்ளை.
அந்த மலர்ச் செடிகளின் சிரிப்பால் ஆகர்ஷிக்கப்பட்டோ தனக்கும் அவனுக்கும் உறவு விளையக் காரணம் இந்தச் செடிகள்தான் என்ற நினைப்பாலோ கௌரி பொழுதையெல்லாம் தோட்டத்திலேயே கழித்தாள்.
அவனிடமிருந்து மறு கடிதம் வரும்வரை தனது தனியறையின் ஏகாந்தத்தில்.... அவனே வந்து எட்டிப் பார்ப்பது போல் ஜன்னலருகே வளைந்திருக்கும் சண்பக மரக் கிளையில் பூத்துச் சிரிக்கும் மலர்களுக்கு அந்தக் கடிதத்தில் இருந்த ரகசியங்களைப் படித்துக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள் கௌரி.
சண்பகத்துக்குப் பக்கத்தில் மலர்ச்சியின் ரகசியத்தை மறைத்துக்கொண்டு....முற்றாக மறைக்க முடியாமல்.... தாங்கொணாத் தவிப்புடன் கனத்துக் கிடக்கும் மொட்டுக்களைத் தாங்கி நிற்கும் ரோஜாவைப் பார்த்து அவள் சிரிக்கும் போது உன் கதை இன்னும் ஒரு மாதத்தில் தெரியும்?
உன்னோடயே இருந்து குழந்தை பிறந்த பிறகு என் மகனின் பூமாதிரி இருக்கிற பாதத்திலே முத்தமிடணும்னு என் உதடுகள் துடிக்கிற துடிப்பு.... என்று தன் கணவன் தனக்கெழுதிய கடிதத்தைப் பெரியசாமிப் பிள்ளைக்கும் மரகதத்துக்கும் படித்துக் காட்டிக்கொண்டிருந்த கௌரி அவ்வளவுதான் முக்கிய விஷயம் என்று கடிதத்தை மடித்துக்கொண்டு தன் அறைக்குள் ஓடி விட்டாள்.
அறைக்கு வந்ததும் அந்தக் கடிதத்தை நெஞ்சோடு அணைத்தவாறு கட்டிலில் கிடந்தும் இருந்தும் அந்தக் கடிதத்தின் வாசகங்களை அவனை அனுபவித்ததே போன்று ரகசியமாகவும் தன்னிச்சையாகவும் அனுபவித்து மகிழ்ந்தாள் கௌரி.
அந்தக் கடிதத்தை எத்தனையோ முறை படித்து இன்னும் எத்தனையோ முறை படிக்கப்போகும் கௌரி இப்போதும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்....... .....மகன்தான் என்று அவ்வளவு நிச்சயமாக எப்படித் தெரியும் என்று என்னைக் கேட்கிறாயா?.....எனக்குத் தெரியாமல் வேறு யாருக்குத் தெரியும்?
நீ கர்ப்பமுற்றிருப்பதாக எழுதியிருந்ததை படித்த பின் நேற்றுத்தான் நான் வேடிக்கையான கனவு ஒன்று கண்டேன்அந்தக் கனவில் திடீரென்று எங்கள் கேம்ப்பில் என்னைக் காணோம்.
என் கூட ஒரு சர்தார் இருக்காரு வயசானவரு அவருகிட்டே இந்தக் கனவை சொன்னேன்....... ஒனக்கு ஆம்பிளைக் குழந்தை பொறக்கப் போகுதுன்னு சொல்லி என்னைத் தூக்கிக்கிட்டுக் குதிச்சாரு அவர்....ஆமா கௌரி....கௌரி.....ரொம்ப ஆச்சரியமா இல்லே?
வந்து....வந்துஇப்ப நான் எழுதறதை அசிங்கம்னு நெனச்சிக்காதே.... ஓர் உயிரைத் தரப் போற ஒரு பிறவியைத் தாங்கி இருக்கிற தாய்மைக் கோயிலான உன் அழகான வயித்தைத் தடவிப் பாக்கணும்னு எனக்கு ஆசையா இருக்கு..... உள்ளே குழந்தை ஓடுமாமே....அதுக்கு நூறு முத்தம் குடுக்கணும்....இது தாய்மைக்கு செய்கிற மரியாதைன்னு நான் நினைக்கிறேன்....சரி சரி ஏழாம் மாதம் தான் நான் வரப் போறேனே தாய்மைக் குரிய காணிக்கைகளைத் தராமலா விடுவேன்....?
சில மாத பந்தத்திலேயே அவனை நன்கு புரிந்து கொண்டவளாகையால் எந்தச் சூழ்நிலையில் எவ்வித மனோ நிலையில் இக்கடிதம் எழுதப்பட்டிருக்கும் என்பதை கௌரி உணர்ந்தாள்.
இதன் மூலம் அவள் மனம் ஆறுதலடையும் என்று நம்பி அவனால் எழுதப்பட்ட அந்தக் கடிதத்தை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டுஅவனது சிறுபிள்ளைத் தனமான வார்த்தைப் பிரயோகங்களுக்காகச் சிரிக்க முயன்று அதில் மறைந்திருக்கும் துயரத்தின் கனத்தைத் தாங்க மாட்டாதவளாய்மனம் பொருமி அழுதாள் கௌரி.. சில நாட்களுக்குப் பின் அவனுடைய வேண்டுகோளின்படி அவர்கள் குதூகலமாகவே இருக்க முயன்று அப்படி இருந்தும் வந்தார்கள்.
அவர் மனைவியைப்பார்த்துச் சிரித்தார் போடி...போ போர் வீரனின் சங்கீதமே பீரங்கி முழக்கம் தான் உனக்கெங்கே அது தெரியும்...உன்வசமே தொடை நடுங்கிக் கும்பல் உன் பையன் வருவான் சிங்கம் மாதிரி அவனைக் கேளு சொல்லுவான்...என்று அவர் சொன்னதைக் கேட்டு சிரித்தவாறு அங்கு வந்த கௌரி அவங்க மகன் சிங்கமா இருந்தா அந்தப் பெருமை அவங்களுக்கு இல்லையா?
அந்தப் பெருமைக்குக் காரணம் எங்க வம்சம்னேன்... நீ நாளைக்குப் பெத்துக்கப் போறியே அந்தப் பயலுக்காகவும் தான் சொல்றேன்...வீரன் மகன் வீரனாகத்தான் இருப்பான்என்று அவர் சொன்னபோது அவளுக்கு வயிற்றில் என்னவோ செய்தது... அந்த இன்பக் கிளு கிளுப்பில் தலை குனிந்தவாறு தன் அறைக்குப் போனாள் கௌரி.
அடர்ந்து நீண்ட கூந்தலில் சண்பகத்தை அடுக்கடுக்காக வைத்துத் தைத்து இடையிடையே மல்லிகையை விரவி ரோஜாவைப் பதித்து இந்த அலங்காரத்தில் கௌரியைப் பார்க்க அவன் இல்லையே என்ற குறை ஒவ்வொருவர் மனத்திலும் ஏதோ ஒரு விநாடியில் நெருடி மறைந்து கொண்டு தானிருந்தது.
அப்பொழுது ஜன்னலுக்கு வௌியே அவனே வந்து எட்டிப் பார்ப்பதுபோல் சண்பகமரக் கிளையின் பூ வடர்ந்த கொப்பொன்று அவளுக்கு எதிரே தெரிந்து கொண்டு தானிருந்தது... நேற்று இந்நேரம் இதே போல் செடியிலும் மரத்திலும் மலர்ந்திருந்த பூக்கள் தானே இவையும்?...
இப்ப நான் அதைப்பறிச்சு உன் தலையிலே வெச்சிருக்கேன்...நீ அதைப் பறிச்சி உனக்கு இஷ்டமான ஒரு தெய்வத்துக்கு மாலை கட்டிப் போடறே... அதிலேதான் அந்தப் பூவுக்கு... உதிர்ந்து போகிற சாதாரணப் பூவுக்கு ஒரு மகத்தான அர்த்தம் இருக்கு...
அது மாதிரிதான் மனுஷன்னுபொறந்தா..பூத்திருக்கிறமலர் உதிர்ந்து போகிறமாதிரி... மனுஷனும் ஒரு நாளைக்கு செத்துத்தான் போவான்... அப்படி விதிமுடிஞ்சி வியாதி வந்து சாகிற மனுஷன் அந்த உயிரை தான் நேசிக்கிற தேசத்துக்காக தான் விரும்பும் ஒரு லட்சியத்துக்காக அர்ப்பணம் பண்ணினா அவன் வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்கு இல்லியா?