sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை பற்றிச் சர்வதேசத்தினதும் கவனத்தை ஈர்ப்பது என்ற போக்கின் வழியாகத் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையின் அடையாளத்தை மாற்றுகிற அபாயம் இன்று நிஜமான ஒரு சாத்தியப்பாடாகி வருகிறது.
தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை வெறுமனே ஒரு மனிதாபிமானப் பிரச்சினையாக அகதிகள் பிரச்சினையாக எல்லாரிடமும் கருணையை எதிர்பார்த்துக் கையேந்தி நிற்கிற ஒரு சமூகத்தின் மீதான கழிவிரக்கமாக ஒடுக்குகிற திசையை நோக்கி நாம் திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்.
உலகில் நீதியையும் நியாயத்தையும் மனித உரிமையையும் மதிக்கிற எல்லாரது நட்பும் தமிழ் மக்களுக்கு தேவையானதும் பயனுள்ளதும் என்பதில் மறுப்பில்லை.
இந்த நாடு முழுவதையும் அடிமைப்படுத்த முனைப்பாக நிற்கின்றன அவையும் அவற்றின் ஏவலில் இயங்குகிற எந்த அரசாங்க நிறுவனமும் விடுதலைக்கு வழி செய்யப்போவதில்லை.
ஆரம்ப நிகழ்வாக மாணவர்களினால் அதிதிகளை பிரதான மண்டபத்திற்கு அழைத்து வரப்பட்டனர் .அதனை தொடர்ந்து மங்கள விளக்கேற்றலுடன் நிகழ்வுகள் ஆரம்பமானது .
பாடசாலையின் வருடாந்த பரிசளிப்பு தின நிகழ்வில் மாணவர்களின் கலை கலாசார நிகழ்வுகள் இடம்பெற்றதுடன் பாடசாலை மட்டத்தில் நடத்தப்பட்ட பரீட்சைகளிலும் கல்வி பொது தர சாதாரண தரம் மற்றும் உயர் தரத்தில் சிறந்த புள்ளிகளை பெற்ற மாணவர்களுக்கு பிரதிபா விருது பெற்ற ஆசிரியர்களுக்கு விருதுகளும் சான்றிதழ்களும் வழங்கப்பட்டு கௌரவிக்கப்பட்டனர் இந்த வருடாந்த பரிசளிப்பு தின நிகழ்வில் பிரதம விருந்தினர்களாக கல்வி அமைச்சின் தேசிய பாடசாலைகளின் பணிப்பாளர் ஜயந்த விக்கிரமநாயக கல்வி அமைச்சின் பிரதி கல்விப்பணிப்பாளர் எம் .ஆர் எம்.
இர்ஷான் உவா பல்கலைக்கழக சிரேஷ்ட விரிவுரையாளர் வைத்தியர் ஜெயரஞ்சனி சுதா மற்றும் மட்டக்களப்பு கல்வி வலய கல்விப்பணிப்பாளர் கே .பாஸ்கரன் கோட்டக்கல்விப் பணிப்பாளர் எ .சுகுமாரன் பாடசாலை அதிபர் அருட்சகோதரி அருள் மரியா கல்வி திணைக்கள அதிகாரிகள் அருட்தந்தையர்கள் அருட்சகோதரிகள் கல்லூரி ஆசிரியர்கள் மாணவர்கள் பெற்றோர் கல்லூரி அபிவிருத்தி குழு உறுப்பினர்கள் உட்பட பலர் கலந்துகொண்டனர்
என்று சுட்டிக் குழந்தைகளிடம் பேசும்போது எழுதும் திறனை வளர்த்துக் கொள்ளும் பயிற்சிகளுள் ஒன்றாக பழைய முயலும் ஆமையும் காக்கைவடைநரி போன்ற கதைகளை உங்களுடைய ஸ்டைலில் எழுதிப் பாருங்கள்.
உதாரணமாக ஏ... காக்கா நீ அசின் மாதிரி ரொம்ப அழகா இருக்கே உன் குரலும் சாதனா சர்கம் குரல் மாதிரி ரொம்ப ஸ்வீட்டா இருக்கு.
அதனால எனக்காக ப்ளீஸ்... ஒரே ஒரு தடவை அந்த நாக்கு மூக்க பாட்டைப் பாடிக் காட்டேன் என்று நரி கேட்பதாக எழுதிப் பார்க்கலாம் என்று ஓர் உதாரணமாகக் குறிப்பிட்டேன்.
நம் சின்ன வயது போட்டோவை இப்போது எடுத்துப் பார்க்கிறபோது நமக்கே ஒரு சந்தோஷம் வருமில்லையா அப்படி இருந்தது என் பழைய எழுத்தைப் பார்க்கும்போது.
பிரபலமான எழுத்தாளர்களுடைய கதைகளைக் கூர்ந்து படித்து வரும் வாசகர்களுக்கு அவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு பாணியில் அமைந்திருப்பது புரியும்.
காக்கையும் வடையும் கதையினை சாண்டில்யன் இந்துமதி புஷ்பா தங்கதுரை கண்ணதாசன் சுஜாதா ஆகியோர் எழுதியிருந்தால் எப்படியிருக்கும் என்று கற்பனை செய்தேன்.
பொழுது புலர்ந்து பத்து நாழிகைக்கு மேல் ஓடிவிட்ட போதிலும் பங்குனியின் பின்பனி மூட்டம் சிறிதும் விலகாமல் முத்துக்களால் நெய்யப்பட்ட போர்வையைப் போன்று அம்மரத்தைப் போர்த்துக் குளிரச் செய்தும் ஆல விருட்சத்தின் கரிய பெரிய கூரிய மரக் கிளைகள் பேய்களைப் போல் பயங்கரமாக எழுந்து நின்று மிரட்டியும் பனியில் குளிர்ந்தாலும் மனம் குளிராத வாயு தேவனானவன் சீறி எழுந்திருந்து தன் வலிவு மிக்க கரங்களால் அம்மரத்தைப் பலமாக அசைக்க முயன்றும்கூட எதற்கும் மசியாத அக்காகம் மிக அலட்சியமாகக் கிளைகள் மீது தாவியும் குதித்தும் இளம் யுவதியின் இடையினைப் போல் சிறுத்துப் போய் மிக மெல்லியதாயிருந்தபோதிலும் வலிவு மிக்கதாயிருந்த தன் கால்களால் கிளைகளை உறுதியாகப் பற்றியும் தன்னிஷ்டத்திற்கு விளையாடியது.
கதிரவன் கிளம்பிப் பனி மூட்டங்களை விலகச் செய்துவிட்ட காரணமோ அல்லது தன் அலகில் கொத்தியிருந்த திருட்டு வடையினைச் சுவைக்கும் ஆசை எழுந்து விட்டதன் காரணமோ... அதனுடைய ஆட்டங்கள் சிறிது மந்தப்படவே செய்ததால் தவழ்ந்து பறந்து வந்து கீழே அகலமான பெரிய கிளையொன்றில் உட்கார்ந்தது.
இதன் நடவடிக்கைகள் அனைத்தையும் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டு சற்றுத் தள்ளியிருந்த பாறை மீது அமர்ந்திருந்த நரியானது அர்த்தபுஷ்டியுடன் சிரித்துக்கொண்டே கீழிறங்கி வந்தது.
என்று உள் மனம் கண்டித்தாலும் அந்தக் கண்டிப்பு பொய்க் கண்டிப்பு என்பதாக அர்த்தப்படுத்திக்கொண்டு சமயம் வரும்போது எந்த நரிமாவும் அயோக்கியன்தான் என்று நரி வர்க்கத்தின் அவல நிலைக்குச் சமாதானம் சொன்னது.
சொந்தக் குற்றங்களுக்கு வர்க்கத்தின் மேல் பழி போடுவது யாருக்குமே உள்ள இயற்கையாதலால் அந்த இயற்கைக்குத் தானும் விலக்கல்ல என்பதை அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அந்த நரியும் நிரூபித்தது.
வாழ்க்கையை ஊன்றிப் பார்க்கும் பட்சத்தில் புகழுக்கு ஆசைப்பட்டுச் செய்யும் சின்னஞ்சிறு செய்கைகள்கூட பெரியதொரு நஷ்டத்தில் கொண்டு தள்ளிவிடுகின்றன.
ஆனால் அந்தச் சிறிய தவறுகள் எத்தனை பெரிய நஷ்டத்தில் கொண்டு போய் விட்டன காகம் ஆசையுடன் உண்ண வைத்திருந்த வடையினை அல்லவா இழக்கும்படிச் செய்துவிட்டன பூவரசன் பூக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.
அந்த நேரத்தில் அதுதான் நிஜம் அது மட்டும்தான் சாஸ்வதம் என்கிற பட்சத்தில் அது எவ்வளவு சந்தோஷமாயிருக்கும் எப்படிச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு எதையுமே நினைக்காமல்... முக்கியமாய் அந்தப் பள்ளிக்கூடம் குழந்தைகள் அதன் குறும்புகள் அப்புறம் அந்த நரி.. நரி..?
பாட்டி வைத்திருந்த வடைகளுள் ஒன்றை தான் கொத்திக்கொண்டு வந்தது அதை ருசி பார்க்கத் துவங்குகையில் நரி வந்து நின்றது தன்னைப் பெரிதாகப் புகழ்ந்து பாடச் சொல்லி வற்புறுத்தியது தானும் அதன் பேச்சுக்களில் மயங்கிப் பாட ஆரம்பித்தது கீழே விழுந்த வடையை நரி கவ்விக்கொண்டு ஓடி மறைந்தது... நரியே நீ ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்?
அப்பா... என்ன சிரிப்பு அது மனசுக்குள் ஊடுருவுகிற மாதிரி... நெஞ்சைத் தொடுகிற மாதிரி... இதமாய் வருடிக் கொடுக்கிற மாதிரி... அதனுடைய தவறுகளை அதன் மீது எழுந்த கோப தாபங்களை மறக்கடிக்கிற மாதிரி... இதனுடைய இந்த ஒரு சிரிப்புக்கு எத்தனை வடைகளை வேண்டுமானாலும் இழக்கலாமென்று தோன்றியது.
அதில் கண்ணன் எத்தனைக் கண்ணனடி என்கிற தலைப்பிலான பதிவைப் படித்துக்கொண்டே வந்தவன் ஓரிடத்தில் சட்டென்று பரவசமாகிவிட்டேன்.
ஆனால் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் என்னோடு பழகிய ரவிதான் இந்த ரவிபிரகாஷ் என்று என்னால் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க இயலவில்லை.
அப்போது நீங்கள் விழுப்புரம் கல்லூரியில் புகுமுக வகுப்பு முடித்துவிட்டு கிராமத்துக்கு வந்து உங்கள் பெற்றோருடன் தங்கி அருகில் உள்ள அனந்தபுரம் டவுனில் தட்டச்சுப் பயிற்சியில் சேர்ந்திருந்தீர்கள் என்று ஞாபகம்.
அனந்தபுரம் பனமலை குமரன் தியேட்டரில் ஐந்து லட்சம் அன்பளிப்பு வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் நாடோடி மன்னன் எனப் பல படங்களை நாம் இருவரும் ஒன்றாகப் பார்த்து ரசித்திருக்கிறோம்.
கல்கி பத்திரிகையில் உன்னுடைய சிறுகதை ஒன்று முதன்முதலாக வெளியானபோது உன் அப்பாவுக்கு அத்தனை மகிழ்ச்சி தபாலில் வந்திருந்த கல்கி பத்திரிகையை உன் அப்பா எடுத்துக்கொண்டு போய் உள்ளூர் சிவன் கோயில் குருக்கள் தெரிந்தவர்கள் சக ஆசிரியர்கள்... என் தந்தையார் உள்பட கிட்டத்தட்ட சங்கீதமங்கலம் கிராமத்தில் இருந்த அத்தனை பேருக்குமே காண்பித்துப் பெருமையாகச் சொல்லி மகிழ்ந்தது எனக்கு இன்னமும் ஞாபகம் இருக்கிறது.
உங்கள் அப்பாவுக்கு சங்கீதமங்கலம் கிராமப் பள்ளிக்கூடத்தில் மட்டுமல்லாது க்லயாணம்பூண்டி நங்காத்தூர் அன்னியூர் எனப் பக்கத்துப் பக்கத்து ஊர்களிலேயே மாறுதல் கிடைத்ததால் குடும்பத்தை மாற்றாமல் ஒரே ஊரிலேயே அத்தனை வருடங்கள் தங்கியிருக்க முடிந்ததென்று நினைக்கிறேன்.
நீ உள்ளூர் மற்றும் வெளியூர் கோயில் விழாக்களில் கலந்துகொண்டு புராணச் சொற்பொழிவுகள் செய்வதை நான் ஆச்சரியத்தோடு கேட்டு ரசித்திருக்கிறேன்.
அப்படியும் என்னை மறந்துவிட்டிருக்கிறாய் என்றால் நீ ஃப்ரெண்ட்ஷிப்புக்குக் கொடுக்கிற மரியாதை அதுதான் என்று எனக்குக் கோபமாகிவிட்டது.
பல காலம் கழித்து ஒரு பழைய நண்பனைக் கண்டெடுப்பதுதான் உள்ளதிலேயே மிகவும் சந்தோஷமான விஷயம் என்று இப்போது எனக்குத் தோன்றுகிறது.
கண்ணன் அவர்களைப் பற்றிய பதிவை எழுதிய அன்றைக்கு என்னோடு எத்தனைக் கண்ணன்கள் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று சும்மா தமாஷாக யோசித்துப் பார்த்தேன்.
விகடன் பரிசீலனைக்கு வரும் படைப்புகள் சிலவற்றின் தரத்தில் கொஞ்சம் முன்னே பின்னே இருந்தாலும் பிரசுரிக்கலாம் என்று நினைப்பவன் நான்.
அப்படியும் திருப்தியாக வரவில்லை என்றால் அது எத்தனைப் பிரபல படைப்பாளியினுடையதாக இருந்தாலும் அந்தப் படைப்பை தாட்சண்யமின்றி நிராகரித்துவிடுவார்.
இளம் வயதில் ஒரு படைப்பை எடை போட்டுத் தேர்ந்தெடுக்கிற திறனும் தரமாக இல்லையெனில் கொஞ்சமும் தயங்காமல் நிராகரிக்கிற திறனும் இருப்பது வியப்புக்குரியது போற்றத்தக்கது.
அதற்காக அவர்கள் என்னைப் பற்றி சாவி அவர்களிடமே புகார் செய்ய பிரபலம் என்பதற்காக சாவி சார் அவர்கள் பக்கம் சாராமல் என் பக்கம்தான் நின்றார்.
ஐந்தாறு வயதுக் குழந்தையாக இருந்தபோது வீட்டுக் காம்பவுண்டுச் சுவரில் ஏறி விளையாடி அங்கிருந்து தலைகுப்புற வெளியே தவறி விழுந்து டிரெயினேஜில் தலைகீழாய்ப் போய்ச் சிக்கிக்கொண்டு மண்டை உடைந்து மகா பயங்கரமாகி அவனைப் பிழைக்க வைப்பதே பெரும் பாடாகிவிட்டது.
விழுப்புரத்தில் நான் என் மாமா வீட்டில் தங்கிப் படித்துக்கொண்டு இருந்த காலத்தில் வீட்டின் இன்னொரு போர்ஷனில் சுந்தரம் ஐயர் என்பவர் குடியிருந்தார்.
தேங்காய் சீனிவாசனுடன் நாகேஷுடன் ஐசரி வேலனுடன் வி.கே.ராமசாமியுடன் இருப்பது போன்ற புகைப்படங்களையெல்லாம் என்னிடம் காட்டி பிரமிப்பில் ஆழ்த்துவார்.
இரும்புத் திரை என்ற படத்தில் ஒரு காட்சியில் கூலித் தொழிலாளர்கள் வரிசையில் நின்று கூலி வாங்குகிற காட்சியில் இவரும் ஒருவராக நின்றிருப்பார்.
சிவாஜி இவர் சொந்தப் பெயரைச் சொல்லி அழைத்து கண்ணன் அவர் வந்தா என்னை அங்கே வந்து பார்க்கச் சொல்லிடுங்க என்று ஏதோ சொல்லிவிட்டுப் போவார்.
எனக்குத் தெரிந்து கண்ணன் பளிச்சென்று தெரிந்த காட்சி இது மட்டும்தான் சென்னை அசோக் நகரில் நான் சுமார் பதினைந்து வருடங்களாகக் குடியிருக்கும் வீட்டு ஓனர் ஓர் இஸ்லாமியர்.
ஒருமுறை டிரைசைக்கிளில் அந்தப் பையன் கடை விஷயமாகப் போய்க்கொண்டு இருந்தபோது விபத்து ஏற்பட்டு தகவல் தெரிந்ததும் கடை ஓனரின் பெரிய பையன் ஓடிப் போய்ப் பார்த்தார்.
கண்ணன் உடம்பு பூரண குணமானதும் தான் இனி ஊருக்குப் போய் பெட்டிக் கடை வைத்துப் பிழைத்துக்கொள்ளப் போவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.
ஆனால் அடுத்த ஏழெட்டு மாதத்தில் வந்துவிட்டான் புதுப் பெண்டாட்டியோடு அந்தப் பெண் அவர்கள் வீட்டில் வேலை செய்ய அவன் பழையபடி கடையில் வேலை செய்துகொண்டு இருக்கிறான்.
நன்கு பழகிய ஒருவரை முற்றிலும் வேறு ஒரு இடத்தில் வேறு ஒரு சூழ்நிலையில் பார்த்தால் அவரை எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்குமே தவிர யார் என்று சட்டென்று நினைவுக்கு வராது.
தெரியாது என்று சொன்னால் அந்த நபர் மனம் புண்படப் போகிறாரே என்று அம்மாவின் கேள்வி காதில் விழாதது போல் அந்த நண்பருடன் பேச்சுக்கொடுத்தேன்.
அவரைப் பற்றிய ஏதாவது குறிப்பு அவர் வாயிலிருந்தே வந்தால் அதை வைத்து அவர் யார் என்று கண்டுபிடித்துவிட முடியாதா என்ற நப்பாசை எனக்கு.
அதன் பிறகு பல வருடங்கள் கழித்து நான் சென்னை வந்து செட்டிலான பிறகு ஒரு நாள் பழைய நினைவுகளில் ஆழ்ந்திருந்தபோது சம்பந்தமே இல்லாமல் அவரைப் பற்றிய நினைவும் கூடவே சட்டென்று கடலூர் சம்பவமும் அடுத்தடுத்து ஞாபகத்துக்கு வந்து அடடா அந்தக் கண்ணன்தானா அன்றைக்குக் கடலூரில் எதிர்ப்பட்டவர் என்று ஆச்சரியப்பட்டுப் போனேன்.
நான் சென்னை வந்த புதிதில் பாண்டியராஜனிடம் அசிஸ்டெண்ட் டைரக்டராக என்னைச் சேர்த்துவிடுகிறேன் என்று சொல்லி கடிதம் கொடுத்து அப்போது சைதாப்பேட்டை ஜோன்ஸ் ரோட்டிலிருந்த அவரது வீட்டுக்கு அனுப்பினார்.
நான் முதலும் கடைசியுமாக ஏறிய டைரக்டர் வீட்டுப் படி பாண்டியராஜனின் வீட்டுப் படிதான் அதற்கு வழிவகை செய்தவர் என் மாமா முறையான கண்ணன்.
மற்றபடி பாம்பே கண்ணன் யார் கண்ணன் வேதம் புதிது கண்ணன் கவர்ச்சி வில்லன் கே.கண்ணன் பற்றியெல்லாம் இங்கு நான் குறிப்பிடவில்லை.
சிலர் மீது நமக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் இருந்தபோதிலும் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் வேறு விதமாக அமைந்து அவரோடு பகை என்னும்படியான ஒரு நிலைக்கு நாம் விரும்பாமலே ஆளாகிவிடுவதுண்டு.
அபர்ணா நாயுடு என்கிற புனைபெயரில் தினமணி கதிரில் நான் படித்து ரசித்த கதைகளை எழுதியவர் இவர்தானா என்று பிரமிப்போடு அவரைப் பார்த்திருக்கிறேன்.
ஆனால் முந்தைய பதிவில் சொன்னது மாதிரி சேர்ந்த பத்தே நாட்களுக்குள் அவர் என் மீது மனக் கசப்பு கொள்ளும்படியான சம்பவம் நிகழ்ந்துவிட்டது.
என்ன செய்வாயோ ஏது செய்வாயோ... சரியாக முதல் தேதியன்று அடுத்த மோனா இதழ் என் மேஜையில் இருக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டுவிட்டார் சாவி.
பழம் தின்று கொட்டை போட்ட அபர்ணா நாயுடுவாலேயே முடியாதபோது நான் சுண்டெலி எம்மாத்திரம் சில மணி நேரம் கழித்து சாவி சார் வீட்டில் தன் அறையில் தனியாக இருக்கிற நேரம் பார்த்து அனுமதி பெற்று அவர் அறைக்குள் சென்றேன்.
தனக்கு ஒருத்தனைப் பிடிக்கலைன்னா அவனை மட்டப்படுத்தறதுக்காகவே அவன் கீழ் இருக்கிறவனை உற்சாகப்படுத்தற மாதிரி பேசுவார்.
மறுநாள் ஒரே வாரத்துக்குள் கிடைக்கும்படியாக மோனா நாவலுக்கு ஒரு கதை எழுதி அனுப்பும்படி எழுத்தாளர் ராஜேஷ்குமாருக்குத் தந்தி கொடுத்தேன்.
எஸ்டீடி செய்து பேசினால் இரண்டு நாள் முன்பே அனுப்பிவிட்டேனே சரி அதன் ஜெராக்ஸ் பிரதியை இன்றைய தபாலில் ஸ்பீட் போஸ்ட் மூலம் அனுப்பி வைக்கிறேன் என்றார் ராஜேஷ்குமார்.
மற்ற வேலைகளோடு தலைமை அச்சக ஊழியர் ராஜாபாதர் இந்த நாவலையும் அச்சுக்கோத்து கேலிகளாகப் போட்டுத் தரத் தர உடனுக்குடன் அங்கேயே அமர்ந்து திருத்திக் கொடுத்தேன்.
ராஜேஷ்குமார் தொலைபேசியில் சொன்ன தலைப்பைக் கொண்டு சின்ன தப்பு பெரிய தப்பு மோனா அட்டையை டிசைன் செய்து ரெடி செய்தாகிவிட்டது.
போனில் சாவி அலுவலகத்தைத் தொடர்பு கொண்டு ஆர்ட்டிஸ்ட் ராஜேந்திரனிடம் தற்போது தினமலரில் பணிபுரிகிறார் நா ஒரு மாதிரி என்ற தலைப்பைச் சொல்லி ஏதாவது பழைய ஜெயராஜ் ஓவியத்துப் பெண்ணை வைத்து ஒரு பக்கம் டிஸைன் செய்யச் சொன்னேன்.
சரியான தேதியில் மோனா இதழைக் கொண்டு வந்தது சம்பந்தமாக ஆசிரியர் சாவி திரு.கண்ணனிடம் எதுவுமே முதல் நாள் பேசவில்லை என்றார்கள் சக நண்பர்கள்.
உதவி ஆசிரியரின் பொறுப்புகள் கடமைகள் என்னென்ன எதை எதை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதையெல்லாம் எனக்குக் கற்றுத் தந்தவர் திரு.சி.ஆர்.கண்ணன்தான்.
அந்த நன்றி என் மனதில் இப்போதும் உண்டு நானும் என் சாவி சகாக்களும் என்னும் தலைப்பில் சாவியில் என்னோடு பணியாற்றிய சீனியர்களையும் ஜூனியர்களையும் பற்றிய அறிமுகக் கட்டுரை ஒன்றை போன மாதம் எழுதியிருந்தேன்.
ஆனால் நான் சாவி வார இதழில் பணியாற்றியபோது நடந்த சில சம்பவங்கள் சாவி சார் என் பொருட்டு திரு.கண்ணனிடம் கோபப்பட்ட நிகழ்வுகளாகவே அமைந்துவிட்டன.
அவை என் மீது திரு.கண்ணனுக்கு மனக் கசப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம் உண்மையில் அதற்கெல்லாம் நான் பொறுப்பு இல்லை என்றபோதிலும் அவரைப் பற்றி எண்ணும்போது என் மனதில் எழக்கூடிய நினைவுகள் எதுவும் அவரைப் பெருமைப்படுத்துகிற விதமாக இல்லை.
அதை உதவி ஆசிரியர்கள் ஆசிரியர் எனப் பலரும் பலப்பல முறை திருத்தித் திருத்திக் கொடுக்க ஒவ்வொரு முறையும் அச்சுக்கோப்பவர் அந்தத் திருத்தங்களைச் செய்து புது கேலி எடுத்துக் கொடுப்பார்.
சாவி சாரின் தொடர்கதை பதில்கள் பகுதி தலையங்கம் அல்லது கட்டுரையைப் பொறுத்தவரை கடைசி வரையில் அவரேதான் கேலி புரூஃப் பார்த்துத் தருவார்.
சாவி சார் பார்ப்பதற்காக அவர் பார்க்க வேண்டிய கேலி புரூஃப் ஒன்று நெல்சன் மாணிக்கம் ரோடிலிருந்த அருண் ஹோட்டல் பின்புறம் சாவி அச்சுக்கூடத்திலிருந்து வந்தது.
புதுசு நீங்க பார்க்க வேண்டிய புரூஃபில் கை வைக்கக்கூடாதுன்னு தெரியலே வேறு புரூஃப் வாங்கிக்கொண்டு வரச் சொல்லி அவனை அனுப்பியிருக்கேன்.
ஆனால் என்னுடைய திருத்தங்கள் மிகச் சரியானதாக இருக்கவும் சாவி சார் வியந்து என்னை வெயிலில் துரத்தியதற்காகவும் ஓர் இளம் உதவியாளனை ஊக்குவிக்கும் விதம் இதுதானா என்று கேட்டும் திரு.
அது மட்டுமல்லாமல் அன்றிலிருந்து தான் பார்க்கவேண்டிய புரூஃப்கள் அனைத்தையும் என்னை முதலில் பார்த்துத் திருத்திக்கொடுத்து அடுத்த புரூஃப் வாங்கி வைக்கும்படி சொல்லிவிட்டார்.
என்ன செய்வியோ ஏது செய்வியோ யார் கிட்ட கதை வாங்குவியோ எனக்குத் தெரியாது வர ஒண்ணாம் தேதி அடுத்த இதழ் மோனா என் மேஜையில் இருக்கணும்.
தனியொரு மனிதனுக்கு உணவில்லையெனில் இந்த ஜகத்தினை அழித்திடுவோம் என்று சீறிய பாரதி இங்கு வாழும் மனிதருக்கெல்லாம் கல்வி தரவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.
அதே பாடலில் அந்த வரிகளுக்கு முன்பாக மக்கள் அத்தனை பேருக்குமான கல்வியை ஏற்றத் தாழ்வில்லாமல் ஒன்றாய் அளித்திடவேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.
கல்வி பிற்காலத்தில் வளம் கொழிக்கும் வியாபாரமாகப் போகிறது என்று அவருக்கு அன்றைக்கே தோன்றியிருக்கிறது போலும் காசிருந்தால்தான் இன்றைக்கு ஒருவன் கல்வி கற்க முடியும்.
சரி காசுக்கேற்ற கல்வியும்தான் எந்த லட்சணத்தில் இருக்கிறது வளர்ந்துவிட்ட இன்றைய தொழில்நுட்ப யுகத்திலும் பள்ளிக் குழந்தைகள் கழுதைகளைப் போல புத்தகப் பொதி சுமந்து செல்கிறார்கள்.
ஓர் ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவனுக்குக் கணினியை இயக்கக் கற்றுக்கொடுத்தால் நம்மை விட வேகமாகவும் ஆர்வமாகவும் அவன் அதை இயக்குவான்.
கொடுக்கிற அரசாங்கம் ஒவ்வொரு அரசு பள்ளிக்கும் போதிய கணினிகளை இலவசமாகக் கொடுக்கலாமே தனியார் பள்ளிகளும் தாராளமாகத் தங்கள் பள்ளியை கணினிமயமாக்கலாமே புத்தக மூட்டைகளை வீட்டு உபயோகத்துக்கு மட்டும் வைத்துக் கொள்ளலாமே?
ஆக பெற்றோர்களின் கவனம் எல்லாம் தங்கள் மகன் அல்லது மகள் புத்திசாலியாக ஆக வேண்டும் என்பதில் இல்லாமல் என்ன படிப்பு படித்தால் அவன் நல்ல வேலையில் அமர்ந்து கை நிறையச் சம்பாதிக்கலாம் என்று கணக்குப் போடுவதிலேயே இருக்கிறது.
அந்தக் குழந்தைகளுக்குப் பிடிக்கவே இல்லை என்றாலும்கூட பெருந்தொகை செலவிட்டு கட்டாயப்படுத்தி அவர்களைத் தாங்கள் விரும்பிய படிப்பில்தான் சேர்க்கிறார்கள்.
பெற்ற அந்தப் படிப்பை நாம் வாழ்க்கையில் என்ன விதமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளப் போகிறோம் என்பதில்தான் நமது வெற்றியும் தோல்வியும் உள்ளதே தவிர படிப்பில் இல்லை.
புத்தகத்தில் இருப்பதை மனப்பாடம் செய்து தேர்வில் வாந்தியெடுப்பது தவிர சுயமாகச் சிந்தித்து முடிவெடுக்க நமது கல்வி எங்கே கற்றுத் தருகிறது?
ஆனால் கேள்விக்கான பதில்களையுமல்லவா மாணவர்கள் உருப்போடுகிறார்கள் ஏட்டுச் சுரைக்காய் கவைக்கு உதவாது என நம் முன்னோர் அன்றைக்கே சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள்.
கல்லூரிகளில் கேம்பஸ் இண்டர்வியூக்கள் எனப் பல பெரிய தொழில் நிறுவனங்கள் வந்து முகாமிட்டுத் தேர்வு செய்கின்றனவே அவர்கள் வெறும் படிப்பை மாத்திரமா பார்த்துவிட்டுத் தேர்வு செய்கிறார்கள்.
ஒரு மாணவன் என்ன கற்றுக்கொண்டிருக்கிறான் என்று மட்டும் அவர்கள் பார்ப்பதில்லை கற்றுக்கொண்டவற்றிலிருந்து என்ன புரிந்துகொண்டு இருக்கிறான் என்பதை அவர்கள் பிரத்யேகமாகச் சோதித்து அறிகிறார்கள்.
இதனால்தான் முதல் மதிப்பெண் எடுத்தவன் வேலைக்குத் தேர்வாகாமல் போய்விட ஐம்பத்தாறாவது நிலையில் இருப்பவனாக இருந்தாலும் அவனை நல்ல சம்பளம் கொடுத்து அள்ளிக்கொள்கின்றன நிறுவனங்கள்.
நான் விழுப்புரம் மகாத்மா காந்தி உயர்நிலைப்பள்ளியில் எட்டாம் ஒன்பதாம் பத்தாம் வகுப்புகளில் படிக்கும்போது வாரம் ஒரு முறை மாணவர் சங்கக் கூட்டம் நடக்கும்.
ஆரம்பத்தில் எல்லாம் கூட்டத்தில் என்ன பேச வேண்டும் என்பதை என் மாமாவிடம் எழுதி வாங்கிக்கொண்டு அதைத் தலைகீழ் மனப்பாடம் செய்துகொண்டு போய் அங்கே ஏற்ற இறக்கத்துடன் பேசிக் கைத்தட்டல் வாங்கிவிடுவேன்.
முக்கிய வார்த்தைகளை மட்டும் கீ வேர்ட்ஸ் ஆகக் குறித்துக்கொண்டு போய் கூட்டத்தில் எனக்குத் தெரிந்ததை என் சொந்த மொழியில் சொந்த வாக்கியங்களில் இயல்பாகச் சொல்லத் தொடங்கினேன்.
அவற்றைக்கொண்டு மாணவனுக்கு நீங்கள் என்ன புரியவைக்கப் போகிறீர்கள் என்கிற வழிமுறையைத்தான் தமிழில் விளக்க வேண்டுமேயல்லாது மேலும் குழப்பத்தை உண்டுபண்ணுவதற்கல்ல தமிழ்க் கல்வி.
ஐந்தாம் வகுப்பு வரை கணிதம் சரித்திரம் பூகோளம் அறிவியல் எனப் பலவற்றையும் ஓர் அறிமுகமாகக் கற்றுத் தந்துவிட்டு அவனுக்கு எதில் ஆர்வம் இருக்கிறது என்று பார்த்து ஆறாம் வகுப்பிலிருந்தே அந்தப் பாடத்தில் சிறப்புக் கவனம் செலுத்தவும் அதில் உச்ச நிலைக்குப் போகவும் பயிற்றுவிக்க வேண்டும்.
ஆனாலும் இன்றைய கல்வித் திட்டத்தால் தமிழ்ப் பாடமாக என்ன கொடுக்கப்பட்டிருந்ததோ அதை மட்டும்தான் நான் படிக்க முடிந்ததே தவிர அதைத் தாண்டி என் தமிழறிவு விருத்தியாகவில்லை.
இப்படி ஒவ்வொரு மாணவனின் விருப்பத்துக்கும் திறனுக்கும் ஏற்ப அவனைப் பயிற்றுவிப்பதற்குரிய திட்டத்தைக் கல்வியாளர்கள் தீட்ட வேண்டும்.
பூகோளத்தில் பிரியமுள்ள மாணவனுக்கு இயற்கைச் சூழல் உள்ள பல இடங்களுக்கும் சுற்றுலா அழைத்துப் போய் நேரடியாகக் காண்பிக்க வேண்டும்.
இதையெல்லாம் சாத்தியப்படுத்துவது எப்படி என்று கல்வியாளர்களும் அரசாங்கமும்தான் ஒன்றாக அமர்ந்து யோசித்து நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.
கல்வியாளர்கள் மட்டுமின்றி சமூக அக்கறையுள்ள பெரியவர்கள் உளவியல் நிபுணர்கள் தொழிலதிபர்கள் எனப் பலரும் உள்ள ஒரு குழுதான் இதைச் சரியான முறையில் சாத்தியப்படுத்த முடியும்.
ஏட்டுக் கல்வித் திட்டத்தை ஒழித்துக் கட்டி செயல்முறைக் கல்வித் திட்டத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டால் தேர்வுகளும் மார்க்குகளும் தாமாகவே முக்கியமற்றுப் போய்விடும்.
தனக்கு எந்த அளவுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது என்று சுய பரிசோதனை கொள்வதற்காகத்தான் தேர்வுகளும் மதிப்பெண்களும் உள்ளனவே தவிர அதில் அச்சம் கொள்ள எதுவும் இல்லை என்பது மாணவனுக்குத் தன்னால் புரிந்துபோகும்.
காய்ச்சலுக்கான காரணத்தைக் கண்டுபிடித்து அந்த நோய்க்கு மருந்து கொடுக்க வேண்டுமே தவிர காய்ச்சலுக்கு வெறுமே ஜுர மாத்திரை முழுங்கிப் பயனில்லை.
சரியான பதில்களைச் சொல்வதற்கு உங்கள் குழந்தைகளைப் பழக்காதீர்கள் சரியான கேள்விகளைக் கேட்கப் பழக்குங்கள் நான் ஏன் சிறுகதைத் தொகுப்புப் புத்தகம் போடவில்லை என விளக்கமாக ஒரு பதிவினை என் இன்னொரு பிளாகில் தொகுதிக்கு வேணும் ஒரு தகுதி என்னும் தலைப்பில் வெளியிட்டிருந்தேன்.
அதில் இருபது சிறுகதைகளை இருபது பிரபலங்களிடம் தந்து ஒவ்வொன்றுக்கும் விமர்சனம் கேட்டு வாங்கியதையும் இருபது கதைகளையும் என் குருநாதர் சாவி அவர்களிடம் தந்து அணிந்துரை எழுதி வாங்கியதையும் சொல்லியிருந்தேன்.
பின்னர் என்னுடைய கோபத்தால் அந்தப் புத்தகத் தொகுப்பு வெளிவராமல் போனது பற்றியும் நான் பதிப்பகத்தாரிடம் தந்த தாஸ்தாவேஜுகள் அனைத்தையும் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டு வந்து ஒரு மூட்டையாகக் கட்டிப் பரண் மேல் போட்டுவிட்டேன் என்பதையும் கூட அதில் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.
எனது அந்தப் பதிவினைச் சமீபத்தில் என் தந்தையார் படித்துவிட்டு சாவி எழுதித் தந்த அந்த முன்னுரையைப் படிக்க விரும்பி தேடிப் பார்த்துத் தரும்படி ஆவலுடன் கேட்டார்.
மூக்கில் கர்ச்சீப்பைக் கட்டிக்கொண்டு புழுதியும் ஒட்டடையும் படிந்து கிடந்த பரண் மீதிருந்து ஒவ்வொன்றாக எடுத்துக் கீழே இறக்கி வைத்து போன ஞாயிற்றுக்கிழமைதான் அவற்றைக் கண்டெடுத்தேன்.
எண்பத்தைந்தாவது ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கும் நான் பத்திரிகைத் துறையில் ஏறத்தாழ அறுபது ஆண்டுக் காலம் உறவாடியிருக்கிறேன்.
அந்தக் காரணம்கூட என்னிடம் பணிபுரிபவர்கள் நல்ல முறையில் வரவேண்டும் பத்திரிகைத் தொழிலைச் சரியாகக் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்பதுதான்.
இப்படி என் வட்டத்தில் நான் பார்த்த இளைய தலைமுறை பத்திரிகைத் தொழில் ஆர்வலர்களில் என்னைப் பளிச்சென்று கவர்ந்த ஒருவன் ரவிபிரகாஷ்தான்.
ரவி மீதுள்ள அன்பால் அபிமானத்தால் பாசத்தால் நெருக்கத்தால் நான் நடத்திய சாவி இதழில் அவன் உதவி ஆசிரியராக வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் ஒரு நாள் என் பார்வைக்கு வரவேண்டிய ப்ரூஃபை என் அனுமதி இல்லாமலேயே அவனே படித்துச் சில திருத்தங்களைச் செய்து எனக்கு அனுப்பி வைத்தான்.
சாவியில் ரவி பணியாற்றியவரை ஒவ்வொரு நாளும் நானும் அவனும் பத்திரிகை சம்பந்தமாகச் சந்தித்துக்கொண்டபோதெல்லாம் அவனுள் மண்டிக்கிடந்த பத்திரிகை ஆசிரியர் தன்மை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
கதை எழுதுவதில் கவனம் செலுத்தினால் பத்திரிகை வேலையில் கவனம் சிதறும் அல்லது குறையும் என்பதால் என்னிடம் பணிபுரிபவர்களை நான் அதிகம் எழுத அனுமதிப்பதில்லை.
தனது உழைப்பாலும் ஜர்னலிஸத் திறமையாலும் கணிசமான உயரத்தில் ஓங்கி நிற்கும் ரவிபிரகாஷ் என்னால் வளர்க்கப்பட்டவன் என்பதை எண்ணி இறும்பூது எய்துகிறேன்.
இன்று அவன் ஆனந்தவிகடன் ஆசிரியர் திரு.பாலசுப்பிரமணியன் தலைமையில் இயங்கும் ஆசிரியர் குழாமில் பங்கு பெற்றுச் சிறப்பாகப் பணியாற்றி வருவது கண்டு பெருமைப்படுகிறேன்.
ஒரு பெண்ணைப் பெற்ற தந்தை அவளை நல்ல முறையில் வளர்த்து ஒரு நல்ல இடத்தில் வாழ்க்கைப்பட வைக்கும்போது எத்தனை மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் அடைவாரோ அந்த நிலையில் நான் ஆனந்தப்பட்டுக்கொண்டு இருக்கிறேன்.
அத்துடன் நான் வாழ்க்கைப்பட்ட புக்ககத்துக்கே அவனும் போய்ச் சேர்ந்திருப்பதில் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி ரவிபிரகாஷ் எழுதிய இருபது கதைகள் இந்தப் புத்தகத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன.
வெல்லப் பிள்ளையாரில் எந்தப் பக்கம் ருசி அதிகம் எந்தப் பக்கம் ருசி குறைவு என்று சொல்ல முடியாதல்லவா அதைப் போலத்தான் குறிப்பு என் சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளிவராததில் எனக்கொன்றும் பெரிய வருத்தமில்லை.
சாவி உயிருடன் இருக்கும்போதே அவரின் இந்த அணிந்துரையோடு இந்தப் புத்தகத்தைக் கொண்டு வந்து அவரிடம் கொடுத்து ஆசி பெற முடியவில்லையே என்கிற ஒரே வருத்தம்தான் பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வுகளை ரத்து செய்யப்போவதாக அறிவித்திருக்கிறார் கபில் சிபல்.
தினந்தோறும் நாளேடுகளில் கொலை கொள்ளை கற்பழிப்புச் செய்திகள் வருவது கண்டு அதைப் படிப்பவர்களுக்கெல்லாம் மன அழுத்தம் ஏற்படுகிறதே அப்படியானால் இனி நாளேடுகளில் அப்படியான செய்திகளைப் பிரசுரிப்பது ரத்து செய்யப்படுமா?
அப்படி இருக்கிறது இவர்களின் யோசனைகள் நமது கல்வித் திட்டத்தில் உள்ள உண்மையான கோளாறு என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் எதையாவது செய்கிறார்கள்.
ஆனால் அதற்குத் தேர்வுகளை ரத்து செய்வதோ மதிப்பெண் முறையை மாற்றியமைப்பதோ சரியான வழிமுறையாகாது நூறாண்டுகளுக்கு மேல் இந்தியாவை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருந்த வெள்ளையர்கள் தங்களுக்குக் கணக்குப்பிள்ளை உத்தியோகம் பார்க்க வேலையாட்கள் வேண்டும் என்பதற்காக ஏற்படுத்தி வைத்த கல்வித் திட்டம்தான் இன்று நம்மிடையே நடைமுறையில் இருக்கும் மெக்காலே கல்வித் திட்டம்.
மாணவனின் மனன ஆற்றலை மட்டுமே வளர்த்து புத்தாக்கத் திறனை வளர்த்துக்கொள்ள எந்த வழிவகையும் செய்யாத இந்தக் கல்வித் திட்டத்தைதான் மாற்றியமைக்க வேண்டுமே தவிர மதிப்பெண் முறையை அல்ல நான் பள்ளியில் எட்டாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டு இருந்தபோது எனக்கு நேர்ந்த சொந்த அனுபவத்திலிருந்து இரண்டு உதாரணங்கள் கூறுகிறேன்.
எனவே ஒருமுறை நான் இதுமாதிரியான கணக்கில் பெருக்கல் வகுத்தல் இடங்களை மட்டும் அப்படி அப்படியே குறித்துக்கொண்டே வழிமுறைகளை மட்டும் போட்டுக்கொண்டே போனேன்.
நானே என் புத்திசாலித்தனத்தை மெச்சிக்கொண்டு இதே பாணியில் அத்தனைக் கணக்குகளையும் மிகச் சரியாக சடுதியில் போட்டுக்கொண்டு போய் என் கணித ஆசிரியரிடம் காட்டியதில் சக்கையாக உதை விழுந்தது.
புலவர் ஒருவர் ஒரு மன்னனிடம் போய்த் தம் புலமையை நிரூபிக்க அவன் மகிழ்ந்து அவருக்கு ஒரு யானையைப் பரிசாகக் கொடுத்துவிடுவான்.
உதாரணமாக மாதங்கம் என்று அவர் யானையைச் சொல்ல அவளோ நிறைய தங்கம் என்பதாக அர்த்தப்படுத்திக்கொண்டு நாம் இனி ஒரு குறைவுமில்லாமல் வாழ்வோம் என்பாள்.
கடைசியில் புலவர் கைம்மா என்றபோதுதான் அதற்கு யானை என்பதைத் தவிர வேறு அர்த்தம் இல்லாததால் சரியாக அர்த்தப்படுத்திக்கொண்டு திடுக்கிடுவாள் என்பது அந்தப் பாடலின் பொருள்.
எனக்கு அந்த விஷயம் புரியாமல் நான் நேரே எங்கள் தமிழாசிரியரிடம் போய் ஐயா அந்தப் புலவர் முதலில் இரண்டு மூன்று முறை மாற்றிச் சொன்னபோதே தன் கணவர் யானையைத்தான் பரிசாக வாங்கி வந்திருக்கிறார் என்று அந்த அம்மாள் புரிந்துகொண்டு இருக்கலாமே?
இன்னொருமுறை இன்றியமையாத இடுக்கண் போன்ற பத்து சிக்கலான தமிழ் வார்த்தைகளைக் கொடுத்து ஒவ்வொன்றையும் வாக்கியத்தில் பொருத்தி எழுதிக்கொண்டு வரச் சொன்னார்.
அத்தனை மாணவர்களும் சமர்த்தாக பத்து வார்த்தைகளுக்குப் பத்து வாக்கியங்கள் அமைத்து எழுதிக்கொண்டு போய்ப் பாராட்டுதல்களைப் பெற்றனர்.
அந்தப் பத்து தமிழ் வார்த்தைகளையும் வரிசையாக அடுத்தடுத்த வாக்கியங்களில் வருமாறு அமைத்து ஒரு பாராவாக அதாவது முதல் வாக்கியத்துக்கும் அடுத்த வாக்கியத்துக்கும் தொடர்பு இருக்கும்படியாக எழுதி எடுத்துக்கொண்டு போய்ப் பெருமிதத்தோடு காண்பித்தேன்.
சிவப்பு மசியால் குறுக்கே கோடு போட்டு அடித்துவிட்டு தான் சொல்லிக்கொடுத்ததைப் பிழையின்றி ஒவ்வொன்றையும் பத்து முறை எழுதிக்கொண்டு வந்து காண்பிக்கச் சொல்லி உத்தரவிட்டார்.
அதற்கு முதலில் வழிவகை செய்யட்டும் இந்த அரசாங்கம் தகுந்த கல்வியாளர்களைக் கொண்டு கல்வித் திட்டத்தை எப்படி மாற்றியமைக்கலாம் என்று விரிவான ஆய்வு நடத்தட்டும்.
டிஸ்லெக்ஸியாவால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளிடம் புத்திசாலித்தனத்துக்கு எந்தக் குறைவும் இல்லை என்பதையும் இங்கே யோசித்துப் பார்க்கவேண்டும்.
ஆனால் நமது கல்வி முறையோ மனனம் செய்யும் திறன் உள்ள குழந்தைகளைத்தான் புத்திசாலிகளாகவும் படைப்பாக்கத் திறன் உள்ள குழந்தைகளை மக்குகளாகவும் காட்டுகிறது.