sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இவனது வரையா வள்ளன்மையைப் பரணர் என்னும் பழையபுலவர் புகழுமிடத்து குளத்திலும் வயலிலும் களர்நிலத்தும் ஒப்பப்பெய்யும் வரையறையில்லாத மாரிபோலப் பேகனும் கொடையிடத்துத் தான் அறியாமைப் படுவதல்லது பிறர் படைவந்து பொரும்போது அப்படையிடத்துத் தான் அறியாமைப்படான்என்ற கருத்துப்பட என அவனது கொடைமடத்தைச் சிறப்பிப்பர்.
இவனது கொடை மடத்தைப்பற்றிய மற்றொரு செய்தியுமுண்டு இவ்வள்ளல் ஒருகால் மலைவழியே செல்லும்போது மயிலொன்று தன் சிறகை விரித்து ஆடுவது கண்டு அது குளிருக்காற்றாது வருந்தி நடுங்குகின்றது போலும் என்று கருதித் தான் மேற்போர்த்திருந்த உயர்ந்த படாத்தை அதன்மேற் சார்த்திச் சென்றான் என்பதாம்.இச்செய்தி என இடைக்கழிநாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனாரும் கூறுதல் காண்க.
முல்லைக்குத் தேரும் மயிலுக்குப் போர்வையும் எல்லை நீர் ஞாலத்திசைவிளங்கத் தொல்லை இரவாம லீந்த இறைவர்போ னீயுங் கரவாம லீகை கடன் என்புழி ஐயனாரிதனாரும் இச்செய்தியைக் குறித்தார்.
எத்துணை யாயினும் ஈத்தல் நன்றென மறுமை நோக்கின்றோ அன்றேபிறர் வறுமை நோக்கின் றவன்கை வண்மையே என இவ்வள்ளலை நோக்கிப் பரணர் என்ற புலவர்பெருமான் புகழ்ந்திருத்தலும் ஈண்டு நோக்கற்பாலது.
அந்தோ கண்ணகி என்னும் பெயர்வாய்ந்த மகளிர்க்கெல்லாம்தங்கணவர் பரத்தையர் நலம் நுகர்ந்து மகிழ்ந்திருக்கத் தாம் தனித்திருந்து அவர் பிரிவாற்றாது வருந்துதலே இயல்பாயிற்றுப் போலும்.
கோவலனுடைய கற்புடை மனைவியாகிய கண்ணகி என்பாள் இளமையில் தன்கணவன் பரத்தை வயத்தனாய் நின்ற துயரமிக்கு வருந்தியதுபோலவே இக்கண்ணகிக்கும் தன் கணவனாகிய பேகன் பொதுமகளொருத்தி மோகத்தில் வீழ்ந்தமையால் ஆற்றாமை பெரிதாயிற்று அருங்குணமும் பெருங்கொடை யுமுடைய இப்பெருந்தகை இங்ஙனம் பொதுமகள் வலைப்பட்டு தன்னரிய மனைவியைப்பற்றிய சிந்தையேயில்லாது உறைந்தது விதியின் வலிபோலும்.
அவர்களது இல்வாழ்க்கைக் காலத்தே பெரிதும் உபசரிக்கப் பெற்றுப் பெரும்பயனடைந்த புலவர் பெருமக்களாகிய கபிலர் பரணர் அரிசில்கிழார் பெருங்குன்றூர்கிழார் என்ற சான்றோர்கட்கு எட்டியதும் அப்புலவர்கள் முன் போலக் கண்ணகியும் பேகனும் சேர்ந்துவாழ முயல்வாராயினர்.
இப்புலவரிற் கபிலர் என்ற புலவர்பெருமான் பேகனிடஞ் சென்று அவனை நோக்கி சிறந்த மலைநாடனே போர்வன்மையும் கொடைத் திறமுமுடைய பேக நேற்று வழிநடந்து வருந்திய என் சுற்றம் பசித்ததால் உயர்ந்த மலையிடத்துள்ள சிறிய ஊரில் உன்வாயிற் கண்ணே வந்து நின்னையும் நின்மலையையும் வாழ்த்தி யான் பாடி நின்றேனாக அப்போது துக்கத்துடன் சொரிந்த கண்ணீரையுடையவளாய் அக்கண்ணீர் முலையிடத்தை நனைக்கும்படி பொருமி வேய்ங்குழல் இரங்கியொலிப்பதுபோல ஒருத்தி அழுதாள் இரங்கத்தக்க அன்னாள் யார் கொல்லோ சொல்க என்று அவ்வள்ளலுங் கேட்டிரங்கும்படி கூறினர்.
இவ்வாறே பரணரும் அவ்வள்ளளைக்கண்டு நேற்றுமாலையில் நின்மழைமிகுந்த காட்டை யாங்கள் பாடிக்கொண்டு வந்தேமாக நீலமலர்போன்ற கண்களினின்றும் கலங்கி வீழ்ந்த நீர்த்துளிகள் பூணையுடைய தன்மார்பகத்தை நனைக்கும்படி வருந்தி நின்ற ஒருத்தி எம்முன் வந்து தோன்ற அவளைநோக்கி யாங்கள் இளையோய் எங்களுடைய நட்பை விரும்பும் தலைவனாகிய பேகனுக்கு நீ உறவினையோ என்று வணங்கிக் கேட்டபோது அவள் காந்தண் மொட்டுப்போன்ற தன் விரலாலே தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு நாங்கள் அவனுடைய உறவினர் அல்லேம் கேளுங்கள் விளங்கிய புகழையுடைய பேகன் எம்மை யொக்கும் ஒருத்தியுடைய அழகைக் காதலித்துத் தன்தேரில் இந்நல்லூரின்கண் அடிக்கடி கண்ணகி காரணமாக வையாவிக்கோப் பெரும் பேகனைப் பரணர் பாடிய கைக்கிளைவகைப் பாடாண்பாட்டு என்பர் நச்சினார்க்கினியர் தொல்.
இவ்வாறே தாம் பரிசில் வேண்டி வரவில்லை யென்றும் நீ அவளைச்சென்று சேர்தலே யாம் வேண்டுவதென்றும் அரிசில் கிழாரும் பெருங்குன்றூர் கிழாரும் பேகனைக்கண்டு பாடினர்.
இங்ஙனம் அக்காலத்தே தமிழ் நாட்டுப் பெருமக்களாய் விளங்கிய புலவர் வேண்டுகோளுக்குப் பேகன் இன்னது செய்தான் என்பது தெரிந்திலதேனும் வேண்டியோர்க்கு வேண்டியாங்களிக்கும் பெருவள்ளலாகிய அவன் இத்தகைய பெருமக்கள் நெடுந்தூரத்திலிருந்து வந்து தன்பால் வேண்டிய விருப்பத்தை நிறைவேற்றாதிரான் என்றே நம்பலாம்.
இனி இவ்வேள் பேகனைப்பாடிய அரிசில்கிழார் வேளாவிக் கோமான் பதுமனுக்கு மகள்வயிற்றுப் பெயரனாகிய தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரலிரும் பொறையைப் பதிற்றுப்பத்து எட்டாம்பத்தாற் புகழ்ந்துள்ளார்.
எனவே வேளாவிக்கோவின் வழியினனாகிய பேகனும் அவ்வாவிக்கோவின் மகள் மகனாகிய பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையும் ஒருகாலத்தவராதல் பெறப்படும்.
இதனை நல்லம்பர் நல்ல குடியுடைத்துச் சித்தன் வாழ் வில்லந் தொறு மூன்றெரியுடைத்து நல்லரவப் பாட்டுடைத்துச் சோமன் வழிவந்த பாண்டியநின் நாட்டுடைத்து நல்ல தமிழ் என்னும் ஔவைவாக்கானும் அறிக இப்பாட்டாற் சித்தன் வாழ்வாகிய ஆவிநன்குடியில் சங்கநாளில் அந்தணர் மிகுந்திருந்தமை வெளியாம்.
சித்தன் வாழ்வு என்பது பழநியாண்டவர் கோயில் கொண்டமைபற்றி வந்த பெயர்சித்தன் பிள்ளையாருக்குத் திருநாமம் என்பர் நச்சினார்க்கினியரும்.
மாரியன்ன வரையா ஈகையால் உலகமுள்ளளவும் ஓங்கு புகழ் நிறுவிய தமிழ் வள்ளல்களில் இவ்வேளிர்தலைவனையே முதல் வனாகச் சொல்லல் தகும்.
தமிழ் மூவேந்தரும் மற்றைச் சிற்றரசர்களும்போல இப்பாரி நாடும் பொருளும் நன்குபடைத்தவனில்லையாயினும் இவனது வள்ளன்மை அவரெல்லாரையும் பெரிதுங் கீழ்ப்பட வைத்தமையால் இவனது பெருமை மலைமேல் விளக்குப்போல் விளங்குவதாயிற்று.
எத்தனையோ வள்ளல்கள் முன்னாளில் விளங்கியிருப்பினும் கொடுக்கிலாதானைப் பாரியே யென்று கூறினுங் கொடுப்பாரிலை என்னும் அருமைத்திருவாக்காற் குறிக்கப்பட்டவன் இப்பெருந்தகையேயன்றோ.
முற்காலத்தே புலவரையும் இரவலரையும் இவன் எவ்வாறு போற்றிவந்தவ னென்பதும் பண்டைச் செந்தமிழ்ப் புலவர் இவனது தடங்கருணையையும் பெருங் கொடையையும் எங்ஙனம் புகழ்ந்துள்ளாரென்பதும் பிறவரலாறுகளும் சங்கநூல்களில் இவ்வள்ளளைப்பற்றிய பாடல்களை நோக்குவார்க்கு நன்கு விளங்கும்.
இராகவையங்கார் அவர்கள் செந்தமிழ்ப் பத்திரிகை இரண்டாந் தொகுதியில் ஔவையார் பாரிமகளிர் என்ற வியாசங்களிலே நன்கு விளக்கிக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் கூற்றை இவ்வியாசத்துக்கேற்ப ஒழுங்குபடுத்திக்கூறிப் பின்பு இவ்வள்ளலைப்பற்றி யாமறிந்த சிலவிசேடங்களையும் எழுதுவேம்.
செல்வமிக்க முந்நூறு ஊர்களையுடைய பறம்புநாட்டுக்குத் தலைவன் இவனது பறம்புநாடு பறநாடு எனவும் வழங்கப்படும் பாரி பறநாட்டுப் பெண்டிரடி பறநாட்டுப் பெருங்கொற்றனார் என வழங்குவது காண்க.
இவன் நிழலில்லாத நீண்ட வழியிற் றனிமரம் போல நின்று தன்னையடைந்த அறிஞர் மடவர் வலியர் மெலியர் யாவர்க்கும் இன்னருள் சுரந்து மூவேந்தரினும் மிகுதியாக நன்கு வழங்கிய வள்ளியோன்.
இவன் ஒருநாள் பொற்றேரூர்ந்து ஒருகாட்டிற் செல்லும்போது முல்லைக்கொடியொன்று படர்தற்குக் கொழுகொம்பின்றி வெற்றிடை யிலெழுந்து காற்றால் தளர்ந்து நடுங்குவது கண்டு அவ்வோரறிவுயிர் மாட்டும் உண்டாகிய பேரருளால் அஃது இனிது படருமாறு தனது பொற்றேரை அதன் பக்கத்திட்டுத் தன் இணையடி சிவப்ப நடந்து போயினன் என்பர்.
இவனது வரையாவண்மை கொடுக்கிலாதானைப் பாரியே யென்று கூறினுங்கொடுப்பாரிலை தேவாரம் என்பதனால் சைவசமயாசாரியராகிய சுந்தரமூர்த்தி நாயனாராலும் எடுத்தாளப்பட்டது என்பதொன்றே இவனது வள்ளற்றலைமையைத் தெள்ளிதிற் புலப்படுத்தும்.
இங்ஙனம் மாரிபோன்ற வரையாவீகையால் இவன் யாரினும் சிறக்கவிளைத்த பெரும்புகழ்க்கு அழுக்காறுகொண்டு தமிழ் மூவேந்தரும் ஒருங்குகூடிப் படையெடுத்துப்போய் இவனது பறம்பாகிய மலையரணை நெடுங்காலம் முற்றுகைசெய்ய அதனால் அவ்வரண் அடைமதிற்பட்டது.
அப்போது வேள்பாரிக்கு உயிர்த்துணைவராய் அக்காலத்தும் அங்கிருந்த கபிலர் என்னும் புலவர்பெருமான் கிளிகளை வளர்த்து விடுத்து அரணுக்கு அப்புறத்தே விளைநிலங்களில் உள்ள நெற்கதிர்களை நாளுங் கொணரச்செய்து ஆங்கிருந்த குடிபடைகளை அருத்திப் போரால் தளராவண்ணம் பாதுகாத்து வந்தனர்.
மேலே ஏந்து கோட்டி யானை வேந்த ரோட்டிய கடும் பரிப் புரவிக் கைவண் பாரி என்றதனால் இவன் அம் மூவேந்தரையும் வென்றோட்டியமை நன்கு புலப்படும்.
இக்கருத்து இந்நூலுடையார் பாண்டிமண்டலச் சிறப்பையே கூறிப்போந்தவராதலின் பாண்டியனும் அப்போரில் இரிந்தோடினன் எனக்கூற உடன்பட்டிலர் போலும்.
இங்ஙனம் புரவலர்க்கு இன்னானாய் இரவலர்க்கு இனியனாய் விளங்கிய நல்லிசை வள்ளலான வேள்பாரி மூவேந்தர் சூழ்ச்சியால் இறந்த பின்னர் அவனுக்கு இன்னுயிர்த்தோழராகிய புலவர் பெருமானான கபிலர் அவ்வள்ளலை நீத்துத் தமித்துயிர்வாழ்தற்கு மனமிலராயினும் அவனுடைய அறிவுடைமகளிரைக் காப்பதற்கு வேறொருவரும் இலராதல்பற்றி உயிர்கொண்டுநின்று அம்மகளிர்க்குத் தக்க அறிவும் பெருமையுமுடைய கணவரைத் தேடநினைந்து அவர்களுடன் அவர்கட்குந் தமக்கும் பேரன்புமிக்க பறம்பினை விட முடியாமலே விடுத்து அப்பாரியை நினையுந்தோறும் பறம்பினைத் திரும்பி நோக்குந்தோறும் உள்ளம் நெக்குநெக்குருகிக் கண்ணீர் வாரநின்று ஆற்றொணாத் துயராற் பொங்கியெழுந்த அன்புடைப் பாடல்களால் பாரியையும் பறம்பு மலையையும் புகழ்ந்துகொண்டேசென்று ஓரூரிற்றங்கினர்.
அங்கு அன்றிரவு நிலாத்தோன்றியபோது அவருடனிருந்த பாரியின் அருமைமகளிர் தாம் இதற்கு முந்திய நிலாக்காலத்தில் தமது அரசுநிலையிட்ட திருவுடைநகர்க்கண்ணே இனிது மகிழ்ந்து விளையாடியதும் அடுத்த நிலாக்காலத்துத் தாம் தந்தை யிழந்து தண்பறம்பிழந்து தமியராய்த் துச்சிலொதுங்கித் துயர் என்னும் பாடலைப் பாடினர்.
இப்பாடலால் இச்செய்யுள் செய்தற்கு ஒரு மாதத்துக்குமுன் பாரி தன்னரசிருக்கையாகிய பறம்பின் கண்தன் மகளிர் முதலியோருடன் இருந்து வாழ்ந்துவந்தவனென்பது புலப்படும்.
இப்பாடல் சங்கத்தாராற் றொகுக்கப்பட்ட புறநானூற்றில் ஒன்றாகக் காணப்பட்டவாற்றால் இம்மகளிர் நல்லிசைப் புலவராதல் உணரப்படும் பாரி இறந்தபின் அவன் மனைவியையும் கபிலர் அழைத்துச் சென்றதாக இன்மையால் அவள் தன் கணவனுடன் உயிர்நீத்தனள் போலும்.
பாரிமகளிர் இருவர் என்பது மேலே புலப்படுதலின் ஈண்டும் பாரிமகளிர் பாடியது எனப் பொதுப்படக் கூறப்பட்டமை பற்றி அவ்விருவருமே செந்தமிழ்ப்புலமையாற் சிறந்தவரென்பது தெளிவாகும்.
இம்மகளிரது செந்தமிழ்ப்புலமை தம்மரும்பெறற் றந்தையாகிய வள்ளற்பாரிக்கு ஆருயிர்த்தோழரான கபிலர் என்னும் புலவர் தலைவர்பாற் பெற்றதாம்.
இதன்மேற் கபிலர் அவ்வூரை விடுத்து இளவிச்சிக்கோ என்பவனிடஞ்சென்று இம்மகளிரது உயர் குடிப்பிறப்பு முதலியவற்றை எடுத்துரைத்து இவர்களை மணஞ் செய்து கொள்ளும்படி அவனைப் பாடி வேண்ட அவனுடம் படாமையால் இருங்கோவேள் என்பானிடஞ் சென்று அவனையும் அவ்வாறு வேண்ட அவனும் அங்ஙனமே உடம்படானாய் மறுக்க இதற்காக அவனை முனிந்துபாடி பாரிகுடிக்கும் மூவேந்தர்க்கும் உண்டாகிய பகைமைபற்றி அரசரொருவரும் இவர்களை மணஞ்செய்து கொள்ள இயையாமையால் மனநொந்து கபிலர் அம்மகளிரைத் தமக்கினிய பார்ப்பார் சிலர்பாற்படுத்து பாரியின் பிரிவாற்றாது வடக்கிருப்பாராயினர்.
இதற்கிடையில் கபிலர் செல்வக்கடுங்கோவாழியாதன் என்ற சேரமான்பாற் சென்று அவனைப் பத்துப்பாடல்களாற் புகழ்ந்துபாடி நூறாயிரங்காணமும் அவன் மலைமேலேறிக் கண்டுகொடுத்த நாடும் அவன்பாற் பெற்றனர் எனத் தெரிகின்றது.
இவர் பாரி இறந்தபின்னேதான் அவனது நற்குண நற்செயல்கள் செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதனிடமும் இருப்பனவாகக் கேட்டு அவனைக் காணச்சென்றனராவர்.
இம்மகளிர் வரலாற்றினைப் புறநானூறு ஒன்றே துணையாகக்கொண்டு ஆராயின் அதன்கண் படர்ந்தோன் என்பது முற்று அளிக்கென என்பது நீ எம்மை அளிப்பாயாக எனச்சொல்லி என்றவாறு இரக்கு என்பது தன்வினை.
யான் பாரி சேட்புலம் படர்ந்தான் நீ எம்மை அளிக்க எனச் சொல்லி இரக்கவென்றுவந்து சில புகழ்ந்து சொல்கின்றேனும் அல்லேன் அஃதன்றி யான் உண்மையொழியப் புகழ்ந்து சொல்கின்றேனும் அல்லேன் ஈத்ததிரங்காமை முதலாகிய பாரி நற்குணங்களை நின்பால் உளவாக உலகஞ் சொல்லும் நின்புகழ் நின்பாலே தரவந்தேன் என்பது இவ்வடிகளின் பழைய உரை.
என வருவனவற்றால் பாரிமகளிர் ஒரு சிலர் என்பதும் அவர் பாட வல்லவரென்பதும் அப்பாரி இறந்தபின் அவனது தோழராகிய கபிலரென்னும் புலவரந்தணரால் இளவிச்சிக்கோ இருங்கோவேள் என்னும் அரசரிடம் தம்மை மணஞ்செய்து கொள்ளும்படி வேண்டப் பட்டனரென்பதும் அவ்வரசர் அதற்கு உடம்படாமையாற் கபிலராற் பார்ப்பார் படுக்கப்பட்டன ரென்பதும்.
இவரைப் பார்ப்பார்ப் படுத்தபின் கபிலர் பிரிவாற்றாது வடக்கிருந்தன ரென்பதும் அறியப்படும் கபிலர் பாரிமகளிரைப் பார்ப்பார்ப் படுத்தனர் என்பது அம் மகளிரை அரசரொருவரும் மணஞ்செய்து கொள்ளாமையால்.
அவரைத் தமக்கினிய பார்ப்பார் சிலரது பாதுகாவலில் வைத்தமையே குறிக்குமெனப் பல நியாயங்காட்டி எழுதுவர் ஸ்ரீ ரா.இராகவையங்கார் அவர்கள்.
இங்ஙனம் பாரிமகளிரை அரசரெவரும் மணம் புரிந்து கொள்ளாமையால் அவர்களைத் தமக்கு வேண்டிய பார்ப்பார்சிலரது பாதுகாவலில் வைத்துத் தம்முயிர்க்குயிராயிருந்த வள்ளலிறந்ததன்பின் உலத்தே தாம் உயிர்வாழ ஒருப்படாது பாரி நீயும் யானுங்கலந்த நட்பிற்குப்பொருந்த யானும் நின்னுடன் கூடப்போவதற்கு மனமியையாமையால் நீ ஈண்டுத் தவிர்க என்று சொல்லிஇவ்வாறு மாறுபட்டனையாதலின் நினக்கு நான் பொருந்தினவ னல்லேன் அதனால் நீஎனக்கு உதவிசெய்த காலங்களிலும் என்னை வெறுத்திருந்தனைபோலும் இங்ஙனமாயினும் இப்பிறப்பின்கண் நீயும் நானுங்கூடி இன்புற்றிருந்தவாறுபோல மறுபிறப்பினும் நின்னொடுகூடி வாழ்த்லை விதி கூட்டுவதாக என்ற கருத்துப்பட என்ற பாடலால் உள்ளமுருகு பிரயோபவேசஞ் செய்தற்கு வடக்கிருந்து உயிர் நீத்தனர்.
இப்பாட்டில் நட்பிற்கொல்லதுஒருங்கு வரல்விடா தொழிகெனக் கூறி என வருதலால் பாரியுடன் தாமும் இறக்கத் துணிந்திருந்த கபிலரை அவ்வள்ளல் தடுத்தவன் என்பது உணரப்படும்.
வடக்கிருத்தல் என்பது கிழக்குமுகமாகத் தருப்பைகளைப்பரப்பி வடக்கு நோக்கியிருந்து தம்முயிர்விடச் செய்துகொள்ளும் ஒரு மஹாவிரதமாம்.
ஆயினும் பிற்காலத்தவரால் தொகுக்கப் பட்டதும் பலசரித்திர விசேடங்களைக் கொண்டதுமான தமிழ் நாவலர் சரிதை என்னும் நூலினின்று பாரிமகளிர் பார்ப்பார்ப் படுக்கப் பட்டபின் நிகழ்ந்த வேறுசில செய்திகளையும் ஔவையார் என்ற வியாசத்தே ஸேதுசம்ஸ்தான வித்வான் ஸ்ரீ ரா.
அவையாவன கபிலர் அரசர் ஒருவரும் இயையாமையாற் பாரிமகளிரை மணம்புரிந்து கொடுக்கவியலாமல் அவரைத் தமக்கு வேண்டிய பார்ப்பார் சிலரது பாதுகாவலில் வைத்துவிட்டுத் தாம் வடக்கிருந்து உயிர் நீத்தனர் என்ற செய்தி ஔவையார் என்னும் அருந்தமிழ் மூதாட்டிக்குத் தெரியவர அவர் மேனிகழ்ந்தவற்றுக்கு மனநொந்து அப்பாரி மகளிர் இருந்த திருக்கோவலூர்க்குச் சென்று அம்மகளிரைக்கண்டு அவர்க்கு நேர்ந்த பெருந்துயர்க்கு மிகவும் வருந்தி மழையால் நனைந்து வந்த தமக்கு அவர்கள் ஒரு நீலச்சிற்றாடை அளிக்க அப்போது ஔவையார் பாரிபாற் பரிசில் பெறச் சென்றபோது அவ்வள்ளல் இவளருமை பெருமையறிந்து இவரைப் பிரிதற்கு இயலாது பரிசில் நீட்டித்தனனாக இவர் அவனைப் பரிசிலீந்து விடுக்கும்படி வற்புறுத்த அவ்வேண்டுதலை அவன் மறுத்தற்கியலானாய் வேண்டியவற்றை அளித்து விடுத்தும் இவர் பிரிவாற்றாது தன்பால் இவர் திரும்பிவரச் சூழ்ச்சிசெய்து இவர்செல்லும் வழியிற் சிலரைப் போக்கித் தன்பாற்பெற்ற பொருள்களைப் பறித்துவரும்படிசெய்ய அதனால் பெற்ற பரிசில்களையிழந்த ஔவையார் பாரியெண்ணியபடியே மீண்டுவந்து அவ்வள்ளலிடம் நிகழ்ந்ததை அறிவிக்க அவன் முகத்தால் நொந்து அவர் மீண்டமைக்கு அகத்தால் உவந்து நெடுங்காலம் அளவளாவிப் பெருமகிழ்வெய்தி முன்னிலும் மிகுதியாக அரும்பொருள் நல்கி விடுத்தனன் எனவும் பழையனூர்க்காரி என்பவனிடம் சென்றிருந்த இவர் அவன்பாற் பரிசில் பெற்று வேற்றூர்போக வெண்ணிக் கொல்லைப்புறத்தே களையெடுக்குமிடத்தில் நின்ற அவன்பாற் சென்றாராக இவரது உள்ளக்குறிப்பை உணர்ந்த அக்காரி இவர்பிரிதற்கு உடம்படாது சிலகாலம் தங்கும்படி சூழ்ந்து அக்களையெடுத்த விடத்தை அளத்தற்குரிய கோலொன்றை இவர்பாற் கொடுத்து இதனை அளந்துவருக என்று கூறி அவன் வேறுதொழில்மேலிட்டுச் செல்ல இவரும் அங்ஙனமே அளந்து அன்று விடைபெறக்கூடாமையால் பின்னும் அவன்பாற் சிலகாலந் தங்கினார் எனவும் சேரன் அரண்மனையில் விருந்திற்குவந்த பலருடன் ஔவையாரும் உண்டற்கு இருந்தபோது ஆங்கு வேறு பெரிய விருந்தினனொருவன் புகுந்தானாக சேரமான் அவனுண்ணத்தக்க இடம் ஒழிக்க நினைந்து ஆண்டுள்ள பலரும் வேற்றோராதலின் ஒன்றுஞ்சொல்ல இயலானாய்த் தன் அன்பிற்குரிய பெருந்தமர் இவ்வௌவையாரேயாயிருந்தபடியால் இவரைநோக்கி ஔவையே வாராய் என ஆண்டுநின்று வருமாறு அழைக்க இவர் வந்தவனுக்குத் தம்மிருப்பிடத்தைக் கொடுத்துப் பின் அச்சேரனுடன் உண்டனர் எனவும் கூறுவர் இம்மூன்றும் எவ்வாறு பேரன்பேயடியாகப் பிறந்தனவோ அவ்வாறே நீலச்சிற்றாடை கொடுத்ததும் ஆதலின் இவை தம்முள் ஒக்கும் என்றவாறு.
என்ற வெண்பாவைக் கூறி அவர்களை நன்னிலையில் நிறுத்துங் கவலையே பெரிதுடையராய் ஆண்டிருந்த தெய்வீகன் என்னும் அரசனொருவனை இவர்களை மணம் புரியும்படி வேண்டி உடம்படுவித்தனர்.
அவ்வரசன் உடம்பட்டதும் இத்திருமணத்திற்குத் தாம்பெற்ற தெய்வத்தன்மையால் வேண்டுவன அனைத்தும் உண்டாக்கி மூவேந்தர்க்கும் பாரிகுடிக்குமுள்ள பகைமையும் போக்கி அம்மூன்றரசரையும் தம் அறிவின் வலிமையாற் கோவலூர்க்கு வரவழைத்து அப்பாரி மகளிரது பெருமணத்தைச் சிறப்ப இயற்றினர்.
இவ்வாறு பாரி மகளிர் மணம் ஔவையாராற் சிறக்க நிகழ்த்தப்பட்டமை அறியப்படுதலால் கபிலர் பாரிமகளிரைப் பார்ப்பார்ப் படுத்தன ரென்பது அவர் அம்மகளிரைப் பார்ப்பாரது பாதுகாப்பில் வைத்தமையையே குறிக்கும்.
இப்பெருமணத்தில் ஔவையார் பனந்துண்டம் பழந்தரவும் பெண்ணையாறு நெய்பால் தலைப்பெய்து வரவும் வானம் பொன்மாரி பொழியவும் பாடித் தமது தெய்வவாக்கின் வலிமை உணர்த்தினர் என்பர்.
இவற்றால் அங்கவை சங்கவை யென்பார் பாரிமகளிர் என்பதும் அம்மகளிர் திருக்கோவலூரில் தெய்வீக னென்னும் அரசனுக்கு மணஞ்செய்யப்பட்டனரென்பதும் இம்மணம் ஔவையாரது அறிவின் மாட்சியாலும் தெய்வத்தன்மையாலும் சிறப்ப நிகழ்த்தப்பட்ட தென்பதும் ஔவையார் மூவேந்தரையும் இம் மணத்திற்கு உட்காது நகாது செய்யத் தகாதென்று தேம்பாது வருக என்றழைத்தமையால் பாரிகுடிக்கும் அவ்வேந்தர்க்கும் உண்டாகிய பழைய செற்றம்போக்கி வருக என்றன ரென்பதும் பிறவும் ஆராய்ந்தறியப்படும்.
மேற்குறித்த பாடலுள் பாரி மகள் அங்கவையைக் கொள்ள அரசன் மனமியைந்தான் என்பது முன் அரசர் சிலர் இம்மகளிரைக்கொள்ள மனமியையாமை குறிப்பதாம்.
இராகவையங்கார் அவர்களால் ஆராய்ச்சியோடு எழுதப்பட்ட பாரிமகளிர் மணச்செய்தியைப் பெரிதும் ஆதரித்து நிற்கும் சாஸனமொன்று செந்தமிழ்ப் பத்திரிகையில் ஸ்ரீமாந் து.
கோபிநாதராயர் அவர்களால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது இற்றைக்குத் தொள்ளாயிரம் ஆண்டுகட்குமுன் சோணாடாண்ட முதல் இராஜராஜசோழன் காலத்தே திருக்கோவலூர் வீரட்டானேச்சுரர் கோயிலின் கர்ப்பக்கிரகத்திற் பொறிக்கப்பட்டதும் அகவல் வடிவில் அமைந்ததுமான அச்சாஸனத்திற் கண்ட திருக்கோவலூர் விசேடங்களுள்ளே இவ்வியாசத்துக்கு இன்றியமையாத சரித்திரப்பகுதியொன்றும் அடியில்வரும் அழகிய அடிகளிற் காணப்படுகிறது.
இவ்வடிகளிலே கபிலர் தம்பால் அடைக்கலமாக வைக்கப்பட்ட பாரிமகளை மலையனுக்கு மணம்புரிவித்துப் பசைந்தாரிற் றீர்தலிற் றீப்புகுத னன்று என்ற மூதுரைப்படி பெண்ணைநதியின் மத்தியில் வீடுபேறு கருதி அக்கினியிற் பிராயோபலேசஞ்செய்தனர் எனவும் அப் புலவர் அங்ஙனம் அக்கினிப் பிரவேசஞ்செய்த கல்லையுடையது வீரட்டானங்களில் அநாதியாகிய திருக்கோவலூர் எனவும் கூறப் பட்டிருத்தல் காணத்தக்கது.
இச் சாஸனத்தால் பாரிமகளிர் பார்ப்பார்க்கு மணஞ்செய்யப்பட்டவர் அல்லரென்பதும் திருக்கோவலூரை ஆண்ட மலையமானுக்கே அவர் மணம் புரிவிக்கப்பட்டனரென்பதும் வெள்ளிடைமலைபோல் விளங்குவன அன்றோ.
ஆயின் ஐயங்காரவர்கள் எழுதியவாறு பாரி மகளிர் திருமணம் ஔவையாரால் நிகழ்த்தப்பட்டதென்று காணப்படாமல் கபிலரால் நிகழ்த்தப் பெற்றதாக இச்சாஸனத்துக் காணப்படுகிறது.
இதனால் பாரி மகளிர் இருவருள்ளே மூத்தவளை மலையற்கு மணம்புரிவித்து இளையவளைக் கபிலர் தமக்கு வேண்டிய பார்ப்பார் சிலரது பாதுகாவலில் வைத்து வடக்கிருக்க அவ் விளையவளைத் தெய்வீகன் என்னும் மலையமானுக்கு ஔவையார் பின்புமணம்புரிவித்தனர் என்று கொள்ளுதல் பொருந்துவதாம்.
பாரிமகளிர் மணத்தைப்பற்றி ஔவையார் சேரனுக்கு விடுத்தபாடலில் பாரிமகள் அங்கவையைக் கொள்ள அரசன் மனமியைந்தான் என அவ்விருவர் மணமுங் கூறாது ஒருத்தி செய்தியே கூறப்பட்டிருத்தலும் மேலே குறித்த சாஸனப்பகுதியில் பாரி தன் னடைக்கலப்பெண்ணை மலையற்குதவி என அவ்வாறு ஒருத்தி மணமே கபிலர் நிகழ்த்தியதாகக் கூறப்படுதலும் பாரி மகளிருவர் மணமும் ஒருவரால் நிகழ்த்தப்பட்டதில்லை என்னும் ஊகத்துக்குத் தக்க சான்றாகின்றன.
தமிழ்நாவலர்சரிதைக் குறிப்பினும் சாஸனத்துக்கண்ட செய்தியே மதிப்புக்குரியதாதலால் அங்கவை சங்கவையிருவர் மணமும் ஔவையாரால் நிகழ்த்தப்பட்டதாக ௸ சரிதைக்குறிப்புக் கூறுவதில் அவ்விருவருள் இளையவள் மணமே அப்பெண் புலவரால் நடத்தப்பட்டதென்று மேற்குறித்த சாஸனத்துக் கேற்ப்பக் கொள்ளுதல் பெரிதும் பொருத்தமுடையதாகத் தோற்றுகின்றது.
இங்ஙனம் பாரிமகளிரது மணநிகழ்ச்சி பழைய பாடல்களிலும் சாஸனத்திலும் தெளிவாகக் கூறசப்பட்டிருக்க அம் மகளிர் சிங்கள தேசத்தரசனாய் வேற்று வேந்தனால் தன்னாடுகவரப்பட்டுச் சேரனோடு புகுந்திருந்த பாரிசாலனென்பான் மகளிர் எனப் பிறசில வேறுபாடுகளுடன் பின்னூல்களில் வழங்கப்பட்டுள்ளது இதனை அடியில்வரும் அண்ணாமலைச்சதகச் செய்யுளிற் காண்க.
இங்ஙனம் தென்னாட்டில் ஆட்சிபுரிந்த சிற்றரசன் ஒருவனை இன்னுந் தெற்கேயுள்ள சிங்களநாட்டவனென்று வடக்கணுள்ளோர் கொண்டதும் பிற மாறுபாடும் நம் நாட்டுக்குப் புதியனவல்ல.
மதுரையிலுள்ள பழைய சிறைக்கூடத்து வடபுறச்சுவரிலுள்ள கல்லெழுத்திலும் இப்பறம்பு நாட்டைப்பற்றிக் கூறப்பட்டிருக்கின்றது.
இனி பாண்டிநாட்டுத் திருப்புத்தூர் சிவன்கோயில் தென்மதிலிற் பொறிக்கப்பட்டுள்ள பாண்டியன் குலசேகரன் சாஸனங்களில் புறமலைநாட்டுப் பொன்னமராவதியூருடையான் திருக்கொடுங்குன்றூருடையான் என வருதலால் புறமலைநாடு என்பதொன்று பாண்டிநாட்டின்கண் இருந்த செய்தியோடு பொன்னமராவதி கொடுங்குன்று என்னும் ஊர்கள் அதனுள் அடங்கியிருந்தமையும் தெரியலாம்.
இதற்கேற்ப அப்பக்கத்துக் கொட்டாம்பட்டி மலைப்பகுதியைச் சேர்ந்த கூற்றம் பிரமநாடு என இன்றும் வழங்குகின்றது இதுவும் ஒருகால் பறம்புநாடு என்பதின் திரிபு போலும்.
இவ்வூகங்களுக்கு ஏற்பநோக்குமிடத்து பாரியின் பறம்பு அல்லது பறமலை கொட்டாம்பட்டி திருப்புத்தூர்ப் பக்கங்களில் உள்ளதொரு மலையாகவே கொள்ளத் தக்கதாம் ஆயின் இப்போது பிரான்மலை என வழங்குவதையே பாரிமலையாகக் கோடல் பெரிதும் பொருத்த மாமென்க.
என்னெனில் பாண்டிநாட்டுத் தேவாரம்பெற்ற தலங்களுள் கொடுங்குன்றமென வழங்கும் இம்மலையிற் றிருக்கோயில்கொண்ட சிவபிரானுக்குப் பாரீசுவரமுடையார் இக்கற்கள் வேறோர் இடத்தினின்று பெயர்த்துக் கட்டப்பட்டவை யாதலால் அதன் சாஸனங்கள் பிறழ்ந்து அங்கங்கே காணப்படுகின்றன.
பாரீசுவரர்க்குரிய தலம் பாரீசுவரம் பாரீசுவரர் என்பதற்குப் பாரி என்பானுக்கு அநுக்ரகம் புரிந்த ஈசுவரர் அல்லது பாரி பூசித்த ஈசுவரர் என்பன பொருளாகும் இராமேசுவரம் நாகேசுவரம் பட்டீசுவரம் என்பவற்றுக்கும் இராமன் ஐந்தலைநாகம் பட்டி என்பாள்இவர்கட்கு அருள்செய்த அல்லது இவர்கள் பூசித்த தலமென்பதே பொருளாமாறு காண்க.
இதனால் பாரிமலை அல்லது பறமலை என்பதையே சிவபிரான்மலை எனப் பொருள்கொண்ட பிரான்மலை எனப் பிற்காலத்தார் வழங்கினரோ எனவும் கொள்ளக்கிடக்கின்றது.
பழைய சங்கநூல்களிற் கூறப்பட்டவாறே இம்மலை வளமும் பெருமையும் வாய்ந்திருத்தலோடு சிதைவற்ற பழைய அரணும் இனிய நீர்ச்சுனைகளும் தேன்மிகுதியுங்கொண்டு பாண்டிநாட்டின் கீழ்ப்பக்கத்துக்குரிய பெருமலையாக விளங்குகின்றது.
இப்பறமலையின் தொடர்ச்சியாகவுள்ள மற்றொருபகுதி துவராபதி நாடு என இக்காலத்தும் வழங்கிவருதல் பழையவேளிர் இப்பக்கத்தே ஆட்சி புரிந்தவர் என்பதைக் குறிப்பிக்கின்றது.
இதற்கேற்ப பிரான்மலையிலும் அதனையடுத்த சில இடங்களிலும் வேளாள வகுப்பினரின் வேளார் என்னுங் குடிப்பெயர்பெற்ற சிறு கூட்டத்தார் இன்றும் வசித்துவருதல் கவனிக்கற்பாலது.
வேண்மான் என்பதன் பெண்பால் வேண்மாள் என்பது இளங்கோவேண்மாள் வேண்மாள் அந்துவஞ்செள்ளை எனச் சிலப்பதிகாரத்தும் பதிற்றுப்பத்தினும் முறையே பயின்றுள்ளமை காண்க.
இனி இந்நன்னன்வேண்மான் பிண்டன் என்பானோடு இனி நன்னன் வேண்மானுடைய தந்தையாகிய நன்னன் கொடுங்கோலனென்றும் கல்வியருமை அறியாதவனென்றும் அதுபற்றிப் புலவரை வெறுத்து வந்தவனென்றுந் தெரிகின்றன.
இவனது கொடுங்கோன்மையைக் காட்டுங் கதையொன்றும் பரணர் என்னும் பழைய புலவராற் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.இந்நன்னனது சோலையிலே இவன் தின்று மகிழ்தற்கென்றே வைத்துவளர்க்கப்பட்ட ஒரு மரத்தின் இனிய காயொன்று அச்சோலைப்பக்கத்தோடும் ஆற்றில் வீழ்ந்து அயலதாகிய துறையில் ஒதுங்க ஆங்குக் குளித்தற்பொருட்டு வந்த சிறுமியொருத்தி அங்ஙனமொதுங்கிய காயை அறியாதெடுத்துத் தின்றனள்.
இச்செய்தியைச் சோலைகாவலரால் அறிந்த இந்நன்னன் பெருஞ்சினங் கொண்டவனாய்த் தான் தின்னுதற்குரிய காயை அப்பெண்ணெடுத்துத் தின்று விட்டதின் பொருட்டு அவளைக் கொலை புரிந்துவிடும்படி கட்டளையிட்டனன்.இச்செய்தியறிந்த அப்பெண்ணின் தந்தைதன் அருமைமகளுக்கு அறியாமையால் நேர்ந்த விபத்தையெண்ணிக் கலங்கிநன்னனிடம் நேரிற் சென்று அரசே என்மகள் தமக்குரிய காயென்று அறிந்துவைத்து அதனைத் தின்றவளல்லள் அறியாது செய்த இப்பிழையைப் பொருத்தருளல் வேண்டும்.
அவள் புரிந்த இத்தவற்றுக்காக எண்பத்தொரு யானைகளும் அவள் நிறையளவு பொன்னாற்செய்த பாவையொன்றும் யான் ஈடுதர வல்லேன் அவட்கு விதித்த இக்கொலைத்தண்டனையைமட்டும் நீக்கியருள்க எனப் பலவாறாக மன்றாடினான்.
எவ்வளவு மன்றாடியும் என்?அக்கொடுங்கோல் நன்னன் அறத்தை நோக்கானாய் உள்ளீரஞ் சிறிதுமில்லானாய் அச்சிறுபெண்ணைக் கொலை புரிந்தே தன் சினந்தீர்ந்தனன் என்பதாம்.
பண்டைக்கால வழக்கப்படி தந்தைபெயரையும் உடனிழைத்து நன்னன் சேய் நன்னன் என இவ்வேண்மானை முன்னோர் வழங்கினராயினும் அத்தீய தந்தை பெயரை விலக்கியொழியாது இவனுடன் இணைத்தது கள்ளி வயிற்றி னகில் பிறக்கும் என்னும் முதுமொழியை உலகோர்க்கு மெய்ப்பித்ததற்குப் போலும்.
தன் தந்தை சேரனுடன் பகைத்திறந்தனனாயினும் இந்நன்னன் அவனுடன் நட்புக் கொண்டிருந்ததோடு முற்கூறியவாறு அச்சேரன் படைத்தலைமையும் பூண்டனன்.
இனி நன்னனுக்கு மகனாகிய நன்னன் பெருவள்ளலாய்ப் புலவர் புகழ்ச்சிக்கு உரியவனாக விளங்கினும் இவன் தந்தை புரிந்த தீச்செய்கைகளை இவனற் செய்கைகள் பிற்காலத்து மறைத்துவிட்டன வாகவில்லை.
அவன் கல்வியருமை யறியாத கசடனுமாதலால் தன்பாற் பரிசில்பெறவேண்டிவரும் நல்லிசைப் புலவரை யெல்லாம் வெறுத்து அவர் தன்பால்வாராமல் தன் வாயிற்கதவை அடைத்து வந்தான்.
நல்லிசைப் புலவராகிய ஔவையார் ஒருகாற் பல்குன்றக்கோட்டமெனப்படும் ஏழிற்குன்றம் சென்றிருந்த போது இந்நன்னன் அம்மூதாட்டியின் அருமை பெருமைகளை அறிந்து உபசரியாது உதாசீனனாயிருக்க அதனைப் பொறுக்கலாற்றாத அம்மெல்லியற் புலவர் என அவனை முனிந்து பாடினர்.
மகனாகிய நன்னன் புலவர் புகழ்ச்சிக்கு உரியவனாகலின் இப்பாட்டில் வரும் ஏழிலார்கோவே என்பதுதந்தையாகிய நன்னனையேகுறிக்கும்அவனே ஔவையார் காலத்துக்கு ஏற்றவனும் தீச்செயலுமுடையவனுமாதலால்.
தொல்காப்பியச் செய்யுளியலுரையிற் குறிப்பில்லாமலும் தமிழ் நாவலர் சரிதையில் ஔவையார் ஒருவனைப்பாடி அவனிகழ்ச்சி சொல்ல அப்போது பாடிய அங்கதம் என்னும் குறிப்புடனும் அடியில் வரும் அகவலொன்று காணப்படுகின்றது இப் பாட்டும் எழுவரு ளொருவனுமல்லை என்பதனால் அந் நன்னனையே ஔவையார் பாடியது போலும்.
ஒருநாள் இளங்கண்டீரக்கோ என்னும் அரசகுமாரனும் இந்நன்னன் வழியில்வந்த இளவிச்சிக்கோ என்பானும் ஓரிடத்துச் சேர்ந்திருந்தபோது ஆங்குச் சென்ற பெருந்தலைச்சாத்தனார் என்னும் நல்லிசைப் புலவர் முன்னவனைத் தழுவி மரியாதைசெய்து பின்னவனாகிய இளவிச்சிக்கோவை அவ்வாறு மரியாதை செய்யாதொழிய அஃதுணர்ந்த இளவிச்சிக்கோ என்னை நீவீர் புல்லாமைக்குக் காரணமென்னை?
என்று புலவரைக் கேட்பவும்அவர் இவன்பெண்டிரும் தம் தரத்தினின்று பரிசிலர்க்கு யானைக் கொடையளிக்கும் கண்டீரக்கோன் ஆதலால் அவனைத் தழுவினேன்நீயும்நன்னன் மரபிலுதித்த பெருமையுடைமையோடு இயற்கை நற்குணங்களுமுடையையாதலால் என்னாற் றழுவற்கு உரியவனேயாயினும்நின் முன்னோன் பரிசில் வேண்டிச் சென்ற புலவர்க்குத் தன் வாயிற்கதவை அடைத்துவந்த கொடுமைபற்றி நும்மலையை எம்மவர்பாடி மரியாதை புரிதல் தவிர்ந்தார் என்றனர்.
இதனை இதனுள் அடங்கிய எழுத்துக்கள் பிரதிகளிலே பலபடியாக வேறுபட்டிருப்பினும் உற்று நோக்கி ஒருவாறு அமைக்கப்பட்டன ஆயினும் உண்மைப் பாடம் இன்னதென்று துணியக் கூடவில்லை.
இவ் வடிகளிலே நன்னன் மருகனன்றியும் என்பதிற் கூறப்படும் நன்னன் என்பான் நற்குணமிக்க மகனாகிய நன்னனும் பாடுநர்க் கடைத்த கதவி னையுடையவன் தந்தையாகிய நன்னனும் ஆதல் வேண்டும்.
இவ்விருவர் வழியிலும் இளவச்சிரக்கோ அல்லது இளவிச்சிக்கோ என்னும் அரசிளங்குமரன் உதித்தவன் என்பது இப்பாட்டின் குறிப்பால் விளங்கத் தக்கது.
இனி ஆசிரியர் நச்சினார்க்கினியர் மலைபடுகடாத்துவரும் தீயினன்ன வொண்செங் காந்தள் என்னும் அடியின் விசேடவுரையிலே இதற்கு நன்னனென்னும் பெயர் தீயோடு அடுத்தமையின் ஆனந்தமாய்ப் பாடினாரும் பாட்டுண்டாரும் இறந்தார் என்று ஆளவந்த பிள்ளையாசிரியர் குற்றங் கூறினாரால் எனின் அவர் அறியாது கூறினார் என்று தொடங்கிப் பிறரொருவர் கூற்றை மறுத்துக் கூறுவர் தீயினன்ன என்ற தொடரில் ஆனந்தக் குற்றமில்லை என்பது நச்சினார்க்கினியர் மறுப்பாயினும் நன்னனும் அவனை மலைபடுகடாத்தாற் புகழ்ந்துபாடிய கௌசிகனாரும் ஒருங்கிறந்தவர்கள் என்ற பிறர் கூற்றை அவ்வுரையாளர் மறுத்திலர் இதனால் அவ்விருவரும் ஏதோ ஒருகாரணத்தால் ஒருகாலத்தே உயிர்நீத்தவர்கள் என்பது உய்த்துணரப் படுகிறது.
ஆதி சரித்திரத்தை ஆராய்வோமாயின் சளுக்கருங் கடம்பரும் ஒருகுலத்தவரென்பது நன்கு விளங்கும் தம்மைப் பிறப்பித்த முனிவரிடத்திலிருந்து பெற்ற ஆரீதிபுத்திரர் என்ற குலப்பெயரும் மானவ்ய கோத்தரமும் முருகக்கடவுளைத் தங்குல தெய்வமாகக் கொண்டமையும் சளுக்கர்க்கும் கடம்பர்க்கும் வித்தியாசமின்றியே காணப்படுவனவாம்.
பதிற்றுப்பத்துரைகாரர் கடம்பின் பெருவாயில் நன்னன் ஊர் என்பர் இதுவும் கடம்பமரத்தை வாயிலிற்கொண்ட காரணம் பற்றியே வழங்கியதாகல் உய்த்துணரப்படும்.