sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அப்போது பானுகோபன் ஒரு தேரின் மேல் விரைந்து ஏறிச் சயந்தனைச் சூழ்ந்திருந்த அசுரரை நோக்கி யான் விட்ட அம்புகள் பட்டதனால் இவன் மயங்கி உடல் தளர்ந்தான் பேசவும் இயலாதவன் ஆயினான் பகைவன் என்று இவனை வருத்தாதீர் வானவர் குழாத்தொடு இவனைச் சிறை செய்திடுக எனப் பணித்தான்.
அப் பணி தலைமேற்கொண்ட அசுரர் அழகிய வானுலகம் எங்கும் சுற்றி நாடினர் ஒருவரையும் விடாமல் வானவரையும் அவர்தம் மனைவியரையும் ஒருங்கே கட்டிக் கொணர்ந்து பானுகோபன் முன்னே இட்டனர் பின்பு திருமகளின் இருப்பிடம் போல அழகுற்று இலங்கிய பொன்னகர மெங்கும் தீவைத்துக் கொளுத்தினர்.
ஊழிக் காலத்திலே யன்றி மற்று எக்காலத்திலும் அழியாத வானுலகம் அழிந்தது வானவர் கோமான் வறியனாய்ப் போயினான் சிறந்த தேவர் சிறைப்பட்டார் எனவே செல்வத்தை நிலையான பொருளாக மதித்தல் ஆகுமோ?
பானுகோபன் வீர மகேந்திரத்தை அடைந்தான் அரண்மனையின் முன்னே தன் தேரை நிறுத்திக் கீழே இறங்கினான் சேனைகளை அவ்விடத்தில் நிறுத்திச் சிறைப்பட்ட வானவரை இட்டுக்கொண்டு சூரன் முன்னே சென்று முறையாக வணக்கம் செய்தான் பின்பு எழுந்து நின்று ஐயனே?
அயிராணியைக் காணவில்லை இந்திரனையும் காணவில்லை வானுலகத்தில் உள்ள தேவரையும் சயந்தனையும் பிறரையும் கொண்டுவந்தேன் அந் நாட்டைத் தீயிட்டுக் கொளுத்திவிட்டேன் என்று கூறினான்.
அப்போது அங்கு நின்ற வானவரைக் கண்டான் சூரன் சீற்றங் கொண்டான் இருள் சூழ்ந்த நரகம் போன்ற பெருஞ் சிறையில் இவரை அடைத்திடுமின் என்று அசுரரை நோக்கிக் கூறினான்.
அவர்கள் தேவரையும் சயந்தனையும் பிடர் பிடித்துத் தள்ளிச் சிறைக்கோட்டத்திற் சேர்த்தார்கள் சயந்தனும் வானவரும் சூரன் நகரிலே சிறையிருந்தார்கள்.
திருமால் முதலிய தேவராலும் வெல்லுதற்கரிய வீரனாகி வானவரை வெஞ் சிறையில் இட்ட அரசர் கோமானாகிய சூரனது உயிரை வாங்கும் வண்ணம் பரஞ்சுடர் உருவாகி வந்த வடிவேல் முருகன் தன் அருகே இருந்த இந்திரன் ஆகிய தேவர்களை நோக்கி நாம் அசுரர் குலத்தை அழித்திட நாளையே போவோம் அதற்கு முன்னர் ஒரு தூதனை விடுத்துக் கொடிய சூரனது கருத்தினை அறிதல் வேண்டும் என்று அருளினார்.
அது கேட்ட முருகன் கருணை கூர்ந்து அருகே நின்ற வீரவாகுவை நோக்கி வீரனே நீ மகேந்திர நகர்க்கு விரைந்து சென்று இந்திரஞாலத் தேருடைய சூரனைக் கண்டு இந்திரன் மைந்தனையும் வானவரையும் அவன் இன்றே சிறையினின்று விடுவித்தல் வேண்டும் என்றும் அறநெறி தவறாமல் அரசாளுதல் வேண்டும் என்றும் அறிவித்திடுக.
அப்போது வீரவாகு ஐயனே அசுரர் நிறைந்த வீர மகேந்திரத்தில் அரும்பெருஞ் செல்வத்தினிடையே அமர்ந்துள்ள சூரன் முன்னே சென்று தேவரீர் அருளிய செய்தியெல்லாம் சொல்லி அவனுள்ளக் கருத்தை உணர்ந்து வருகின்றேன் என்று வணங்கித் தொழுது சென்றார்.
அப்போது குலிசப் படையை புடைய இந்திரன் முருக தூதனாகிய வீரவாகுவின் பின்னே சென்று வீரனே நீ வலிமை சான்ற சூரனது நகரத்தையடைந்து அங்குச் சிறைப்பட்டுள்ள சயந்தனையும் தேவரையும் கண்டு தேற்றிப் பின்பு எடுத்த பணியை முடித்திடுக என்று வேண்டினான்.
இந்திரன் முதலிய வானவரிடம் விடைபெற்றுச் சென்று வீரவாகு கடற்கரையினருகே யமைந்த கந்த மாதன மலையின் மீது கலி கலீர் எனக் கால்களில் அணிந்திருந்த வீரக் கழல்களில் ஒலிக்க விரைந்து ஏறினார் அம் மலையின் உச்சியில் நின்று முருகப் பெருமானின் திருவுருவத்தைத் தியானித்துக் கை கூப்பித் தொழுது திருமாலும் பிரமனும் வியந்து நோக்கப் பெரியதோர் உருவங்கொண்டார்.
சூரனது நகரத்தின்மேற் பாயத் துணிந்து காலையூன்றினார் அப்போது ஆறிரு தடந்தோள் வாழ்க அறுமுகம் வாழ்க அயில்வேல் வாழ்க அறப்படை யணைத்தும் வாழ்க அரனார் திருமகன் வாழ்க என்று வாழ்த்தினார்.
மலைச்சிகரத்தினின்று உள்ளக் கிளர்ச்சியுற்று எழுந்தார் அந் நிலையில் தலையி லணிந்த மணிமகுடம் அண்ட கோளத்தின் முகட்டிற்குச் சென்று முட்ட வீரபத்திரன் சரப வடிவம் கொண்டு சென்றாற்போல மலைபோன்ற மாடமாளிகை நிறைந்த வீரமகேந்திரத்தை நோக்கிப் பறந்தார் வீரக் கழல் அணிந்த வீரவாகுதேவர்.
அது கேட்ட முருக தூதர் அவ் வசுரனுடைய கரங்களையும் தலையையும் வாளால் அறுத்துக் கடலில் எறிந்தார் பின்பு நெடிய வாளை உறையில் இட்டு வெற்றியோடு சென்றார் இலங்கையின் மீது பாய்ந்தார் யாளிமுகனுடைய மைந்தனாகிய அதிவீரனும் மற்றைய அசுரரும் கலங்கி ஏங்கி இடியோசை கேட்ட நாகம் போல் உடல் நடுங்கி விழுந்தார்கள்.
விழுந்த அதிவீரன் உடனே எழுந்தான் தன் சேனையாகிய பெருங்கடலின் நடுவே ஊழிக்கனல் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தாற்போல நின்ற வீரவாகுவின் நிலையை நோக்கினான் உடனே தனது வாளை எடுத்து இந்த வாள் அயனால் எனக்கு அளிக்கப்பட்டது.
அதிவீரன் இறந்த பின்னர் வீரவாகு இலங்கையை விட்டு வீரமகேந்திரத்தில் எழுந்தார் பின்னும் ஆயிரம் யோசனை தூரம் பறந்து வானவர் பகைவனாகிய சூரன் வாழ்ந்த மகேந்திரபுரியின் முன்னே போந்தார்.
எவராலும் வெல்ல முடியாத சூரனும் பின்னர் வந்து எதிர்ப்பான் அவனோடு பல நாள் போர் புரிந்தாலும் இறைவன் அளித்துள்ள வரத்தினால் அவன் இறக்கப் போவதில்லை.
அடியேனுடைய ஆதி நாயகன் ஆறுமுக நாயகன் ஆசற்ற சோதிநாயகன் அவனன்றிச் சூரனை யாவரே அழிக்க வல்லர் ஆதலால் போர் புரிதல் ஏற்றதன்று அன்றியும் எம்பெரு மான் இட்ட பணியும் அதுவன்று தூதர்க்கு அது முறையும் அன்று.
அவ் வழியில் கப்பலைக் காக்கும் மீகாமனைப் போல் வானில் நின்று வீரமாநகரைக் காத்த வீரனாகிய கயமுகன் என்பவன் ஆகாய வழியே சென்ற வீரவாகுவைக் கண்டு பேசலுற்றான் அடே நீ வலிய காவலைக் கடந்து வந்தாய் மாயம் புரிந்து புகுந்தாயே?
இவ்வாறு முழங்கிக்கொண்டு கயமுகன் ஒரு குன்றத்தைப் பறித்தெடுத்து இஃது உன் உடலையும் உயிரையும் ஒழித்துவிடும் என்று ஆரவாரித்து வீசினான்.
தீப்பொறி பறக்கும் கண்களோடு பின்னும் அவ் வசுரன் வீரவாகுவின்மீது விட்டெறிவதற்கு வேறு மலைகளைப் பெயர்த்தெடுத்தான் அப்போது முருகதுரதர் தம் வாளை எடுத்து அவனருகே பேர்ந்து ஆயிரம் துதிக்கைகளையும் அறுத்தெறிந்தார்.
சிறிய அணுவிலே சாலச் சிறிதாகியும் பெரிய பொருளிலே மிகப் பெரிதாகியும் எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் அறுமுகச் செவ்வேள் திருவடியை அன்பொடு போற்றி அப் பெருமான் அருளால் ஓர் அணுவின் உருவம் கொண்டார் முருகதுரதர்.
சிவபெருமான் எல்லா உலகங்களையும் எழுவகையான உயிர்த்தொகைகளையும் மற்றுமுள்ள பிண்டப் பொருள்களையும் படைத்து ஓரிடத்தில் நிறைத்து வைத்த தன்மைபோல் விளங்கிய மகேந்திர மாநகரின் வளங்களைக் கண்டு வீரவாகு வியப்புற்றார்.
வில் எடுத்துப் பயில்பவர் ஒருபால் மற்றைய படைக்கலம் பயிலும் மறவர் ஒருபால் மற்போர் பயிலும் மதுகையர் ஒருபால் மாயப்போர் பயில்பவர் ஒருபால் மந்திரம் முயல்பவர் ஒருபால் ஆகப் பார்க்குமிட மெங்கும் வீரர்களே பரந்து தோன்றுகிறார்கள்.
நரம்பெழுந்த மேனியரும் ஊன் ஒடுங்கி உலர்ந்தவரும் நரைத்து வற்றிய தலையினரும் தண்டூன்றித் தள்ளாடித் திரிபவரும் கூற்றுவனால் குமைக்கப்படுவோரும் நோய்களால் நலிவோரும் வறுமையால் வாடுவோரும் இந் நகரில் எங்குமிலர் இது தவத்தின் வலிமையேயாகும்.
சிறந்த இந் நகரத்தின் செல்வத்திற்கு ஓர் அளவில்லை இவ் வளத்தையெல்லாம் காண்பதற்கு எண்ணிறந்த கண்கள் வேண்டும் அவற்றைப் பெற்றாலும் இக் காட்சியை ஒரு நாவால் உரைசெய்ய ஒண்ணாது.
இவ்வாறு எண்ணி முருகதுர்தர் இமயமலை போன்ற கீழ்த்திசைக் கோபுரத்தின் மேல் நின்று அந் நகரின் சில வளங்களைக் கண்டு சூரன் இருந்த திருநகரினுள்ளே செல்லத் துணிந்தார்.
பின்னும் முருகப்பெருமானது திருவருளைத் துணைக்கொண்டு ஆகாய வழியாகச் சென்று சூரனுடைய முதற் புதல்வனாகிய பானுகோபனது மாளிகையைப் பார்த்தார்.
அழகிய வடிவம் மாசடைந்தாற் போலவும் குளிர்ந்த பொய்கையில் மலர்ந்த நீல மலர்களால் தொடுத்த மெல்லிய மாலை வாடியுலர்ந்தாற் போலவும் தோன்றினான் சயந்தன்.
ஐவகைப்பட்ட தேவதருவின் இனிய நிழலில் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நினைப்பான் அவன் மெல்லிய நறுமலர் விரித்த பூம்பள்ளியை நினைப்பான் வான நங்கையர் நலத்தினை நினைப்பான் விண்ணாட்டுச் செல்வத்தை யெல்லாம் எண்ணி மயங்குவான்.
பொன்னகரம் பொரிந்து கரிந்ததையும் என்னை அசுரர் கொண்டுவந்து அருஞ் சிறையில் அடைத்ததையும் கேட்கும் பொழுது என்னைப் பெற்ற தாய் என்னென்ன நினைத்து ஏங்குவாளோ என்றெண்ணி வருந்துவான்.
எம்பெருமானே விலங்காகிய யானைக்கு விரைந்து அருள் செய்தாய் கரிக்குருவிக்கும் நாரைக்கும் கருணை புரிந்தாய் ஊர்ந்து செல்லும் பாம்புக்கும் சிலந்திக்கும் பரிவு கூர்ந்தாய் நின் திருவடி மறவாத தேவரையும் என்னையும் கத்தருளாயோ?
கங்கை சூடிய எங்கள் நாயகனே நஞ்சுண்டு கண்டம் கறுத்த நாதனே நெற்றிக் கண்ணுடைய நிமலனே பிறைமதி யணிந்த பெருமானே செம்மையேயாய சிவனே சிவனே என்று நின் அடியார் எல்லோரும் ஓலமிடுகின்றோமே உயிர்க்குயிராகிய தலைவா அவ் வுரையும் கேட்டிலையோ?
இந்த ஏழையைக் காக்க எழுந்தருளி வாராயோ இவ் வண்ணம் பல வகையாகப் புலம்பி நஞ்சு தலைக்கேறினாற் போன்று நடுங்கும் துயரால் உணர்விழந்து ஒன்றும் அறியாதவனாய் மயங்கினான் இறந்தாரைப் போல் சாய்ந்தான் இந்திரன் மைந்தன்.
செவ்விய பாலனாய்ச் செந்தூரில் வந்து வானவரது வினைப் பயனாகிய துன்பத்தை விலக்கி நின்ற விமலன் சிறைக் கோட்டத்தில் மயங்கிக்கிடந்த சயந்தனுக்குத் திருவருள் புரிய விரும்பி அவன் கட்சியளித்தல் கனவிலே தோன்றினர்.
வலப்புறமுள்ள ஆறு கரங்களில் வீரக் கொடியும் வச்சிரப் படையும் அங்குசமும் அம்பும் அயில் வேலும் அபயமும் கொண்டு இடப்புறமுள்ள திருக்கரங்களில் வரதமும் கமலமும் மணியும் மழுவும் கதையும் வில்லும் தாங்கி ஆறுமுகச்செவ்வேள் விளங்கினார்.
தந்தையற்ற பெருமானைத் தந்தையாகவுடைய கந்தவேள் அளித்த காட்சியைச் சயந்தன் நுண்ணுடலில் அமைந்த மனக்கண்ணாற்கண்டு வணங்கிக் கூறலுற்றான் ஐயனே அடியேன் படும் அல்லலை அறிந்தாய்.
அந் நிலையில் யாம் அளவிறந்த சேனையோடு இந் நிலவுலகிற் போந்து கிரவுஞ்சம் என்னும் மலையையும் தாரகாசூரனையும் அழித்தோம் அதற்கும் பின்பு திருச்செந்தூரில் வந்து அமர்ந்தோம்.
அப் பெருமான் அருளிய மொழிகளைக் கேட்டான் சயந்தன் வாட்டம் தீர்ந்தான் மகிழ்ச்சி யடைந்தான் மெய்ம்மயிர் சிலிர்த்தான் கண்ணி வடித்தான் நஞ்சு தலைக்கேறிச் சாய்ந்தவர் மந்திரத் திறனால் மயக்கம் தீர்ந்தாற் போன்று எழுந்தான்.
ஆதி நாயகனாகிய ஆறுமுகப் பெருமான் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் நீர்மையையும் அருள்புரியும் தன்மையையும் நினைந்து அவர் திருவடிகளை மறைகளாற் போற்றித் தொழுதுகொண்டு இருந்தான்.
இவ் வண்ணம் வானவரோடு சயந்தன் சிறையிருத் தலையும் அசுரர்கள் செறிந்து சிறைக்கோட்டத்தைக் காவல் செய்திருத்தலையும் வித்தகராகிய வீரவாகு கண்டார்.
கருணையின்றிக் கடுஞ்சிறையைக் காத்து காணுதல் நின்ற அசுரர் காணாது மயக்கமுற்றுக் கிடக்கவும் வானவர் காணவும் ஒரு வகை செய்யக் கருதினர்.
மூல மந்திரத்தின் பொருளாய் உயிர்க்குயிராய் நின்று நிலவும் குமரேசனை நினைத்தார் அவர்க்குரிய மந்திரமாகிய ஆறெழுத்தை அன்புடன் ஒதினார் தீமையே உருவாகி நின்ற அசுரரது சிறைச் சாலையினுள்ளே புகுந்தார்.
ஒப்புயர்வற்றதாய் அரிய பேரொளியாய் அப்பாலுக் கப்பாலாய் நின்ற பரம்பொருளே ஆறு முகமும் பன்னிரு தோளும் கொண்டு பாலகன் போலத் தோன்றி கந்தன் என்றொரு பேரும் பெற்று எல்லோரும் காணக் காட்சி தருகின்றார்.
ஏழு கடலும் எண்ணிறந்த மலையும் ஏனைய பொருளும் கொண்ட நிலவுலகத்தையும் மேலும் கீழுமாய் நின்ற பதினான்கு உலகங்களையும் மற்றுமுள்ள அண்ட்ங்கள் அனைத்தையும் நொடிப் பொழுதில் உண்டு ஒழிக்க வல்லது முருகன் கைவேல் சூரனையும் அசுர குலத்தையும் வீட்டுவது அதற்கு ஒரு விளையாட்டேயாகும் என்று இன்னோரன்ன செய்திகளை இந்திரன் மைந்தனும் இமையவரும் உணரத்தக்க வ்கையில் வீரவாகு எடுத்துரைத்தார்.
பின்னர் அவ்விடம் விட்டு நீங்கிப் பறந்து சென்று வெற்றி வீரனாகிய சூரன் அரியாசனத்தில் வீற்றிருந்த அத்தாணி மண்டபத்தை அடைந்தார் மேரு மலையை வில்லாகக் கொண்ட மேலவன் மைந்தனாகிய தூதன் யான் அசுரர்கோன் அரியாசனத்தில் இருக்க எளியனாய் அவனுக்குத் தாழ்ந்த நிலையில் சென்று நிற்றல் எம்பெருமான் பெருமைக்கு இழி வாகுமே என்று எண்ணினார் அறுமுகப் பெருமானது திருவடியை நினைந்தார்.
அந் நிலையில் அவர் அருளால் ஆயிரம் கோடி சூரியர் ஒருங்கு சேர்ந்து எழுந்தாற் போன்று ஒளி வீசிய பீடம் ஒன்று விரைவில் அங்கு வந்துற்றது.
அசுரர்கோன் எதிரே நின்ற அரியாசனத்தைக் கண்ட முருக தூதர் எம்பெருமான் இதை அனுப்பினார் போலும் என்றெண்ணி அகமகிழ்ந்து அவர் திருவடி களை மனமாரப் போற்றி அத் தவிசின்மீது ஏறி வீற்றிருந்தார்.
அதைக் கண்டான் சூரன் கடுங்கோபங் கொண்டான் பற்களைக் கடித்தான் சிரித்தான் உறுமினான் உடம்பெல்லாம் வியர்க்க கண்களில் தீப்பொறி பறக்க வாய் புகைந்திடப் பேசலுற்றான் அடா அற்பனே சுற்றம் துறந்து வற்றிய காட்டில் சுற்றித் திரிந்து இலைகளைத் தின்று உடம்பினை வருத்தும் சிற்றறிவுடையோர் செய்யும் சித்தின் தன்மை இது நீ கற்ற வித்தையை நம் முன்னே காட்டினாயோ?
இந்நகரத்தில் பெண்டிரும் இது செய்வர் கருவிலுள்ள குழவியும் செய்யும் அறிவற்ற மலைகளும் செய்யும் விலங்குகளும் செய்யும் ஆதலால் இதை வியப்பவர் இங்கு யாரும் இலர் அது நிற்க.
அது கேட்ட வீரவாகு அசுரனே இந்திரன் துயரத்தை நீக்கி பிரமன் முதலிய வானவர் சிறுமையைப் போக்கி தேவரைச் சிறையினின்றும் விடுவித்து அவர்க்குப் பண்டைச் சிறப்பை யெல்லாம் அளிக்குமாறு ஆதி முதல்வனாகிய ஐயன் திருச்செந்தூரில் எழுந்தருளி யுள்ளார்.
தாரகன் என்னும் பெயர் கொண்ட நின் தம்பியையும் கிரவுஞ்சம் என்னும் பெரிய மலையையும் நொடிப்பொழுதிலே கொன்றொழித்த கொற்ற வேல் தாங்கிய குமரவேள் உன்னிடம் பெருங்கருணை கொண்டு என்னைத் துரதனுப்பினார்.
வேள்வித் தீயில் மூழ்கிய உனக்கு எம்பெருமான் அளித்த அழியாத ஆயுளையும் செல்வத்தையும் வீணாகத் தவறான நெறியிலே சென்று கெடுத்துக் கொள்ளுதல் தகுமோ?
அளவிறந்த செல்வத்துடன் நீயும் நின் சுற்றத்தாரும் வாழவேண்டுமானால் வானவரைச் சிறையினின்றும் விட்டுவிடு அற நெறியிலே அரசு புரிந்திடு அவ்வாறு செய்யா தொழிந்தால் குமரவேள் இங்கு எழுந்தருளி உன்னையும் உன்னைச் சார்ந்தோரையும் கொன்றழித்தல் திண்ணம் என்று உறுதியாகக் கூறினார் முருகதூதர்.
இவ் வாசகத்தைக் கேட்ட போது சூரன் மனத்தில் முன்னிலும் அதிகமாகக் கோபம் மூண்டெழுந்தது தீப்பொறி பறக்கும் கண்ணும் புகை வீசும் மூச்சும் உடையவனாய் கையொடு கையறைந்து கடுமையாகப் பேசுவானாயினான்.
அண்டங்கள் ஆயிரத்தெட்டும் வென்று இணையற்ற தனியரசு புரிந்திடும் எனக்குப் பல் முளையாத பாலனா மழலை மொழி பேசும் குழவியா புத்தி சொல்லத் தலைப்பட்டான்.
அவரைக் குற்றேவல் கொண்டேன் அவர்தம் பழக்கவழக்கங்களைக் கெடுத்தேன் சிறைக் கோட்டத்தில் அவரை அடைத்தேன் எம் குலமுறைப்படி இவற்றையெல்லாம் செய்தேன்.
விடவே மாட்டேன் ஒப்பற்ற வீர சூரன் என்னும் பெயருடையோன் நான் அழியாத வச்சிரதேகமும் மற்றைய வரங்களும் முன்னமே எனக்கு முருகன் தந்தையார் முறையாக அளித்துள்ளார்.
பலபல சொல்வானேன் நான் வானவரை விடமாட்டேன் நீ பேதையாதலால் அறியாப் பிள்ளையின் சொல்லைக் கேட்டு இங்குத் தூதனாக வந்தர்ய் உனக்கு உயிர்ப்பிச்சை தந்தேன் பிழைத்துப்போ என்றான் சூரன்.
அவன் சொல்லிய மொழிகளைக் கேட்ட போது முருக தூதனது உள்ளத்தில் சீற்றம் முறுகி எழுந்தது மெய்ம்மயிர் சிலிர்த்தது சிரிப்புப் பிறந்தது கண் சிவந்தது அந்நிலையில் பேசலுற்றார்.
நெடுமாலும் நான்முகனும் கட்டுரை நெடுங்காலம் தேடியும் காண ஒண்ணாத இறைவனது கூறுதல் நெற்றிக் கண்களில் பரஞ்சுடர் உருவாய் கருணை நிறைந்த எம்பெருமான் தோன்றினார்.
முன்னவர்க்கும் முதல்வருக்கும் முற்பட்ட ஆதி முதல்வராய் தன்னேரில்லாத் தலைவராய் ஈசன் என்னும் இணையற்ற பெயருடையவராய் மன்னுயிர்க்கு உயிராய் அருவமாய் உருவமாய் யாவர்க்கும் அம்மையப்பராய் அமர்ந்த பரம்பொருளே அறுமுகப் பெருமான் எங்கும் நிறைந்து அருள் செய்யும் எம்பெருமானுக்கு எங்கும் திருமுகங்கள் எங்கும் திருவிழிகள் எங்கும் திருச்செவிகள் எங்கும் திருக்கரங்கள் எங்கும் வீரக்கழல் அணிந்த திருவடிகள் எங்கும் அவர் திருவுருவமே அளவிறந்த அருங்குணம் உடைய எம் ஆதிமுதல்வன் வானவர் வருந்திக் கிடக்கும் வன்சிறையை அழிக்கவும் பிரமதேவன் முதலியோர் படும் துயரத்தை ஒழிக்கவும் அசுரக் களையை வேரறுத்து அறப்பயிரைக் காக்கவும் இங்கே எழுந்தருளியுள்ளார்.
நொடிப் பொழுதில் உன் தீய நாக்கை அறுத்திருப்பேன் உன்னுயிரையும் பறித்திருப்பேன் ஆண்டவன் என்னை அதற்காக அனுப்பவில்லையாதலால் உன்னை உயிரோடு விடுகின்றேன்.
நீயும் நின் சுற்றமும் அழியாமல் வாழ வேண்டுமானால் வானவரைச் சிறையினின்றும் விட்டுவிடு மாறுபட்ட மனப் பான்மையை ஒழித்து முருகவேள் திருவடியே சரணம் என்றும் கருதி இரு என்று கட்டுரை கூறினார்.
இவ்வாறு குன்றம் எறிந்த குமரவேளின் பெருமையை வீரவாகு எடுத்துரைத்தபோது சிறுதொழில் புரியும் அசுரன் சீற்றமுற்றான் பெருமூச்செறிந்து பேசத் தலைப்படடான்.
அண்டங்கள் தோறும் சென்று அமர் புரிந்து வெற்றி பெற்ற யான் அஞ்சுவது யாதொன்றும் இல்லை என்று கூறி அருகே நின்ற அசுரர்களுள் ஆயிரம் வீரரை நோக்கி தூதுவனாக வந்த இவனைக் கொல்லுதல் பழியாகும் விரைவில் இவனைப் பிடித்துச் சிறையில் இடுக எனப் பணித்தான்.
அந் நிலையில் அவர் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்தார் அசுர்ர் தலைகளின் சிகையை ஒரு கரத்தாற் பிடித்துத் தரையில் அடித்தார் நொடிப் பொழுதில் அவர் உயிரைக் குடித்தார்.
பின்பு சூரனை நோக்கி என் ஆண்டவனது நெடுவேலால் நீ மாண்டு ஒழிவாய் அதுவரையும் ஐம்புலன்களாலும் அனுபவிக்கத்தக்க இன்பங்களை யெல்லாம் ஆரத் துய்த்துக் கொண்டு இரு.
நான் போய் வருகின்றேன் என்று புறப்பட்டார் சிங்கம் போன்ற வீரன் இவ்வாறு சொல்லிச் சென்றபோது அவர் தங்கியிருந்த அரியாசனமும் மேலே எழுந்து வானத்திற்சென்று மாயைபோல் மறைந்தது.
தூதுவனாய் வந்த இவன் நமது அணுக்கப் படையை அடித்துச் சென்றான் செய்யத் தகாத காரியத்தைச் செய்தானாயினும் இவன் இங்கு வந்த தூதன் ஆதலால் கொடும்போர் புரிந்து இவனைக் கொல்லுதல் பழியாகும்.
மீண்டும் முருகதுதர் அவனைக் காலால் உதைத்தார் இடியோசை கேட்ட நாகம்போல் துடித்து விழுந்த அசுரன் வாய் வழியே குருதி பொங்க மிதித்தார் நூறு தலைகளையும் நொடிப் பொழுதில் துவைத்து அவன் உயிரை முடித்தார்.
பின்னர் அளவிறந்த சீற்றம் கொண்டு ஆறுமுகப் பெருமான் கருணையாற் சொல்லி யனுப்பிய கட்டுரையை மதியாது இகழ்ந்த சூரனது அத்தாணி மண்டபத்தை நொறுக்கிப் பின்பு இந் நகரத்தையும் எரிப்பேன் என்றெண்ணினார் வேற்படை தாங்கிய குமரேசனது திருவடியை நினைத் தார் அப் பெருமான் அருளால் உலகளந்த திருமால்போல் நெடிய தோர் உருவம் கொண்டு நின்றார்.
அவர்களோடு போர் புரிய முற்பட்ட முருகதூதர் பெருத்தார் சிறுத்தார் பல வடிவம் தரித்தார் ஒவ்வொருவரையும் தொடர்ந்து நடந்தார் காற்றுப்போல் சுழன்றார் வளைந்தார் எழுந்தார் ஐம்பது வெள்ளத்தையும் கலக்கி அழித்தார் பின்னர் ஐந்நூறு யோசனை அகலமும் ஆயிரம் யோசனை உயரமும் உள்ளதாய் பொன்னொளி வீசும் மேரு மலைபோல் பன்னெடும் சிகரங்களையுடையதாய் நின்ற வேரம் ஒன்று அங்கு விளங்கக் கண்டார்.
அரண்மனையின் எதிரே அழகிய பொன்னொளி வீசி நின்ற அவ் வேரத்தைப் பறித்து ஒரு கரத்தில் எடுத்தார் அறம் திறம்பிய அசுர மன்னன் வீற்றிருந்த அத்தாணி மண்டபத்தின்மீது அதனை வீசி எறிந்தார்.
அம் மண்டபம் இடிந்து விழுந்தது அங்கெழுந்த தூசி விண்ணும் மண்ணும் பரந்தது எட்டுத் திக்கிலும் செறிந்தது அசுரக் கூட்டம் உடைந்து கலைந்தது இவற்றைக் கண்ணுற்றான் அறிவிழந்த சூரன்.
ஆயிரம் பெயருடைய இறைவனுக்கு நிகரான ஆற்றல் தூதுவனைப் படைத்த முருக தூதனைக் கண்டு ஊழித் தீப்போல் உள்ளம் கொதித்தான் சூரன்.
அலைகடலில் எழுந்த ஆலகாலம் போன்ற மேனியும் ஊழித் தீயின் கொழுந்து போன்ற சிகையும் உடைய அசுரர்கள் பெரிய வீரவாகுவின்மீது அம்பு தொடுத்தார்கள் கூரிய வேல்களை விடுத்தார்கள் இரும்புத் தடிகளை எறிந்தார்கள் நச்சுப் படைகளை வீசினார்கள் சூலப் படையையும் வச்சிரப் படையையும் நேமி படையையும் விட்டார்கள்.
இவ் வண்ணம் கடும்போர் திகழும்பொழுது இணையற்ற முருக தூதர் சிறிது நேரத்தில் ஆயிரம் தோளுடைய வீரர் சகத்திர வகுகள் அனைவரையும் ஒரு மராமரத்தால் சிதைத்து நொறுக்கித் தனியராய் அமர்க்கணத்தில் நின்றார்.
அதையறிந்த சூரன் சரி சரி உமையவள் பெற்ற பாலன் விடுத்த தூதன் ஒருவன் எம் முன் வந்து ஏளனம் செய்தான் புறத்தே போந்து போரில் எதிர்த்தவரையெல்லாம் அழித்தான் இன்னும் போகாமல் நிற்கிறான் நமது வீரம் அழகுதான் என்று நகைத்தான்.
மூன்றுலகும் புகழ் பெற்ற சூரன் சீற்றத்தைக் கண்டு தரியாத வச்சிரவாகு என்னும் மைந்தன் கிளர்ந்து எழுந்தான் பத்துத் தலையும் வச்சிரமேனியும் வாய்ந்த அம்மைந்தன் மன்னன் அடிபணிந்து ஐயனே அற்பத் தூதுவன் பொருட்டு இப்படி வருந்தலாமோ?
மாலையணிந்த வச்சிரவாகு தன் சேனையோடு போர்க்களம் புகுந்தான் அவனைப் பார்த்தபோது முருக தூதர் இவன் இந்திர ஞாலத் தேருடைய சூரன் அல்லன் அவன் மைந்தருள் ஒருவன்போலும்.
இவனைச் சேனையோடு சிதைத்து அழித்து அந்திமாலை வந்தெய்து முன்னமே எம்பெருமான் திருவடியை வணங்கச் செல்வேன் என்று தமக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டார்.
அவ் வேளையில் வச்சிரவாகுவின் உடன்வந்த பெருங்குல மைந்தரும் பரந்த நாற்படையும் முருக தூதனை வளைந்து படைக்கலம் தொடுத்துப் போர் விளைத்தார்கள் வல்லவனாகிய வச்சிரவாகு தன் வில்லை வளைத்து நானொலி எழுப்பி ஆயிரம் அம்புகளைப் பூட்டி முருக தூதன்மேல் விடுத்தான்.
மகேந்திர நகரை விட்டு நீங்கினார் முருக தூதர் ஆகாய வழியே விரைந்து எழுந்து முருகன் கருணையைப் போற்றி வடதிசையிலுள்ள இலங்கையின் அருகே வந்தடைந்தார்.
பெருஞ் செல்வத்தையுடைய இலங்கையை விட்டு நீங்கி கருங்கடல் கடந்து கந்தமாதன மலையைச் சேர்ந்த திருச்செந்தூரை வந்து அடைந்தார் வீரவாகு அன்பினால் என்பும் மனமும் உருக கண்களில் திகழ்த்தது ஆனந்த வெள்ளம் பெருக மெய்தானரும்பி விதிர்விதிர்க்க முருக வள்ளலின் சேவடியை வணங்கி ஐயனே தேவரீர் பணித்தருளிய மொழியைச் சூரன் முன்னே சென்று சொன்னேன்.
அப்போது எங்கும் நிறைந்து எல்லாம் அறியும் தன்மை வாய்ந்த முருகன் அன்பனே நீ செய்ததொன்றும் சொல்லவில்லையே அதைச் சொல் என்று பணித்தருளினார்.
எம்பெருமானே சூரன் நகரத்திற்குத் தூது செல்லும் போதும் திரும்பி வரும் போதும் என்னைத் தடுத்தோரை யெல்லாம் உமது திருவடித் திறத்தால் முடித்துவிட்டேன்.
அவன் செருக்கையழிக்க நாளையே செல்வோம் என்று அறுமுகப் பெருமான் கூறக் கேட்ட பொழுது அங்கிருந்தோர் எல்லாம் நம் துயர் ஒழிந்தது என்று மகிழ்வுற்றார்.
முருக தூதனால் அழிந்த நகரத்தைச் செப்பனிடும் பொருட்டுச் சூரன் சேவகர்கள் மற்றோர் அண்டத்தில் இருந்த பிரமதேவனைக் கொணர்ந்து மன்னன் முன்னே நிறுத்தினார்கள்.
பொன்மதிலும் மாட வீதிகளும் கூட கோபுரங்களும் வேரமும் பூஞ்சோலைகளும் மண்டபங்களும் தடாகங்களும் வானளாவிய மேடைகளும் மன்றங்களும் பிறவும் முன்னிருந்த வண்ணமே படைத்தான் பிரமன் புதிதாக அமைந்த நகரத்தையும் மாளிகையையும் நோக்கினான் சூரன்.
முந்நீர்க் கடல் கடந்து செந்திற் பதியிற் பாசறை கொண்ட கந்தன் படைத்திறமும் பிரவும் உணர்ந்து வந்த ஒற்றர்கள் அந்த வேளையில் அவன் முன்னே போந்து வினாங்கி அரசே தாரக வீரனைக் கொன்று மாய கிரியாகிய கிரவுஞ்ச மலையை வேற்படையால் இரு கூறாகப் பிளந்து ஒழித்து கடற்கரையில் உள்ள செந்தியம்பதியில் முருகன் வந்துள்ளான்.
வேலேந்திய அப் பாலன் பொங்கி யெழுகின்ற பூதகணங்களோடும் வெம்படை தாங்கிய வீரர் களோடும் கடல் கடந்து இங்கு வந்து போர் புரியக் கருதியுள்ளான்.
அம் மொழி கேட்ட மன்னன் ஒப்பற்ற தம்பியாகிய சிங்கமுகனையும் அறிவறிந்த அமைச்சரையும் பானுகோபன் முதலிய மைந்தரையும் உற்ற துணையாய சுற்றத்தாரையும் சேனைப் பெருத்தலைவரையும் ஒரு கணப் பொழுதில் வரவழைத்தான்.
அவர்கள் வந்து மன்னன் அடிபணிந்தனர் சூரன் உள்ளத்தில் நெருப்புப் போன்ற சீற்றம் நிறைந்து எழுந்தது பெருமூச்செறிந்து பேசுவானோயினான் இத்திரு நகர் அழிந்தது அளவிறந்த சேனை இறந்தது எங்கும் எலும்பு குவிந்தது மாநிலம் கிழிந்தது குருதியாறு பெருகிற்று என் ஆணை ஒழிந்தது சீமையும் சிதைந்தது.
தூதனாக வத்த ஒருவனைப் பிடித்துச் சிறையில் அடைத்து வைத்தேன் அல்லேன் முடித்தேன் அல்லேன் வடுப்படுத்தினேன் அல்லேன் எல்லையற்ற வசைக்கு ஆளாயினேன்.
அது கேட்டு அமைச்சருள் ஒருவனான மேதியன் அரசனை வணங்கி ஐயனே மாயம் புரிய வல்ல மலையையும் திருமாலை வென்ற உம் வீரத்தம்பியையும் நொடிப் பொழுதில் அழித்த வீரனைப் பாலன் என்று பேசுதல் அறிவாகுமோ?
ஒப்பற்ற தம்பியும் மலையும் அழிந்தபோதே சிவகுமாரன்மீது செல்லாதிருந்தீர் சேனையையேனும் அனுப்பி அவனை வெல்லாதிருந்தீர் இத் துணைக் காலமும் வீணாகக் கழித்தீர் கழிந்ததைக் குறித்துக் கவலையுறுதலாற் பயன் இல்லை.
இன்றே அசுரப் படையோடு முருகனை வளைத்துப் போர் செய்ய விரைந்து எழுக நேற்றுப் போல் இன்றும் காலம் தாழ்க்கலாகாது என்று மேதியன் சொல்லி முடித்தான்.
அது கேட்ட துர்க்குணன் என்னும் அமைச்சன் நன்று நன்று என்று கைகளை உதறிக் கிறி முறுவல் செய்து அரசே நீ தவஞ் செய்து எல்லையற்ற ஆயுளும் இலங்கும் ஆழியும் மாசற்ற செல்வமும் மனத் திட்டமும் வீரமும் வேறுள்ள திறமையும் பெற்றாய் இவையெல்லாம் பாலனோடு போர் செய்யத்தானே?
அவன் முடித்தவுடன் கல்லை யொத்த தோள்களையுடைய காலசித்தன் எழுந்தான் சிரித்த முகத்தினனாய் அண்ணலே அசுரர் திறங்கண்டு அமரர் ஒடுங்கினர் அரக்கர் அஞ்சினர் எண்திசை பாலரும் ஏவல் புரிகின்றார் இன்று அசுரரைவிடப் பூதர் வலியவராம் என்ன இது கலி காலத்தின் கோலமா?
அந் நிலையில் சுருக்கென்று சண்டன் எழுந்து அரசே என்னை அனுப்பினால் மும்மூர்த்திகள் தடுத்தாலும் முனைந்து தாக்கி முருகனையும் அவன் படையையும் வென்று வருவேன் என்றான்.
இந்த விதமாக மற்றைய அமைச்சரும் தந்திரத் தலைவரும் தானைத்தலைவரும் பேசக் கண்ட பானுகோபன் எழுத்து என் ஐயனே முனிவரும் மயங்குமாறு மாயை செய்த மலையையும் தாரக வீரனையும் முருகன் கொன்றபோது என்னை அனுப்பினாயல்லை இன்று இதைக் குறித்து வினவுவது என்னோ?
ஆயிரத்தெட்டு அண்டங்களுக்கும் அரசனாயுள்ள நீ சிவன் பெற்ற சிறுவன்மீது சீறி பெழுதல் சரியன்று என்னை அனுப்பி வெற்றி பெற்று வாழ்க என்துரைத்தான்.
அப்போது இரணியன் என்னும் மைந்தன் தளராத வலிமையுடைய சூரனை நோக்கி இன்று இரவே என்னை அனுப்புக நான் சென்று பெரும்போர் புரிந்து பகைவரைக் கொன்று வானவரையெல்லாம் ஒறுத்து வருகின்றேன் என்றான்.
அவனுக்குப் பின் அவன் தம்பியாகிய அங்கிமுகன் எழுந்து வெம்போர் புரிந்த என் தம்பியை வாளால் முடித்த தூதனையும் மற்றைய பகைவரையும் கொன்றாலன்றி இம் மாநகர்க்கு நான் வருவதில்லை என்று வஞ்சினம் கூறினான்.
அங்கிமுகன் இவ்வாறு சொல்ல அவனை விலக்கி ஆயிரந்தலை பெற்ற சிங்கமுகன் மன்னர் மன்னனாகிய சூரனை நோக்கி அரசே இதுகாறும் பேசிய மந்திரத் தலைவரும் படைத்தலைவரும் மைந்தரும் அவரவரிடம் அமைந்த வீரம் பேசினரேயன்றி பெருமை சான்ற உனக்கு ஏற்ற அறிவுரை கூறினாரல்லர்.
வானுலக மன்னனாய இந்திரனை வருந்த வைத்தாய் அவன் அரசுரிமையைப் பறித்தாய் அவன் இருந்த நகரின் செல்வமெல்லாம் கவர்ந்தாய் வானவரைச் சிறையில் வைத்தாய் அந் நாளிற் சிறை புகுந்த வானவரை இந் நாளளவும் விட்டாயில்லை இரக்கம் துறந்தாய் அதனாலன்றோ அறுமுகன் உன்னுடன் போர் செய்து வந்தான்?
எம் ஐயனே தேவரைச் சிறையி னின்றும் விடுவாயாயின் முருகவேள் இங்குப் போர் செய்யக் கருதார் நாம் செய்த குற்றமும் மனத்திற் கொள்ளார் நாளையே கயிலை மலைக்குக் கடிது செல்வார் என்று பேசினான்.
மற்றையோர் பேசியதற்கு மாறாகச் சிங்கமுகன் சொல்லிய மொழிகளைக் கேட்ட போது சூரன் கையொடு கையறைந்தான் பற்களால் இதழைக் கடித்தான் மேனி வெதும்பினான் முடித்தலை அசைத்தான்.
விண்ணில் உள்ள கதிரவனை ஒரு கனியென்று கண்ணிலாதவன் காட்ட அதைக் கையிலாதவன் போய்ப் பிடிக்கும் தன்மை போன்றது கருத்திலாச் சிறுவ்ன் ஒருவன் என்னை வெல்வான் எனச் சொல்வது என்றான்.
இவ்வாறாகச் சூரன் சொல்லிய மொழிகளைக் கேட்ட சிங்கமுகன் மீண்டும் ஐயனே இன்னும் ஒன்றுரைப்பேன் கோபம் கொள்ளாமல் கேட்க வேண்டும்.
யாவர்க்கும் முன்னவனாகிய இறைவனுடைய கருத்துரைத்தல நெற்றிக் கண்களில் எழுந்த ஆறு சுடர்களே செந்நிறத் திருமேனியும் ஆறு முகங்களும் பன்னிரு தோள்களும் கொண்டு வந்துள்ளன.
சிங்கமுகனை நோக்கி நீ புகழ்ந்து பேசிய பாலன் காற்றிலே பறந்தவன் நெருப்பிலே காய்ந்தவன் கங்கை ஆற்றிலே மிதந்தவன் சரவணப் பொய்கையிலே கிடந்தவன் பல மாதரிடம் பாலுண்டு விளை பாடியவன்.
நீ வீரம் இழந்தாய் மானம் துறந்தாய் சிறப்புடைய அசுரரது மேன்மையை அழிக்கப் பிறந்தாய் இப் பிறப்பில் எப் பயனும் பெற்றாயில்லை இருந்தவருள்ளே நீ இறந்தவன் ஆனாய் நானே பூதரையும் தலைவரையும் பாலனையும் பிற பகைவரையும் வென்று வருகின்றேன்.
அது கேட்ட சிங்கமுகன் ஆகும் விதியிருந்தால் எல்லாம் ஆகும் போகும் விதியிருந்தால் எல்லாம் போகும் ஈசன் ஒருவனாலன்றி வானவராலும் ஊழ்வினையை ஒழிக்க முடியுமோ?
அதைக் கண்டு பின்னும் உயிர் தாங்கியிருத்தல் பிழையாகும் தமையனுக்கு முன் இறத்தலே தக்கது என்று எண்ணினான் சூரனடிகளில் விழுந்து வணங்கினான் அரசே சீற்றம் தீர்க சிறியேன் செய்த பிழையைப் பொறுத்தல் வேண்டும்.
அப்போது சூரன் அகமகிழ்ந்தான் தம்பியை வருக என்று அழைத்து மார்போடு அணைத்தான் இன்று ஊருக்குச் சென்று அங்குள்ள படைகளையெல்லாம் திரட்டி ஆயத்தமாய் இரு கந்தன் இங்கே வந்தால் உன்னை அழைப்பேன் அப்போது வருக என்று விடைகொடுத்தனுப்பினான்.
அப்போது அரியாசனத்தில் எழுந்தருளியிருந்தார் அறுமுகப் பெருமான் அருகே நின்ற அயலும் அணியும் இந்திரனும் வானவரும் முனிவர்களும் மற்றுமுள்ளோரும் கேட்க வீரவாகுவை நோக்கி பாவமே புரியும் சூரனும் அசுரர் அனைவரும் இறந்துபடவும் வானவரது துயரம் நீங்கவும் வீரமகேந்திரத்திற்கு தேரைக் கொண்டுவருக என்றார்.
வள்ளலாகிய முருகப் பெருமாள் பேசிய வாசகத்தைக் கேட்ட போது கடலில் மூழ்கினர் எமது துன்பமெல்லாம் தீர்ந்த்து என்று துள்ளினர் ஆடினர் பாடினர்.
அழிவில்லாத இலக்க வீர்ர்களும் எட்டுப் பெருவீரரும் மந்தர மலைபோன்ற திண்மை வாய்ந்த வீரவாகுவும் தனித்தனியே தேர்களில் ஏறித் தேவ தேவனாகிய முருகப் பெருமானைச் சூழ்ந்தார்கள்.
இவ்வாறு வேற்படை தாங்கிய முருகவேள் ஈராயிரம் பூத வெள்ளம் ஆரவாரத்தோடு தொடர்ந்துவர ஆகாய வழியே கடல்மீது எழுந்து சென்று தூது சென்ற வீரவாகுவால் துயரமுற்ற இலங்கையைக் கடந்து கருமலை போன்ற சூரன் வீற்றிருந்த மகேந்திரபுரத்தின் முன்புறம் போந்தார்.