sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இதை ரசிகர்களுக்கு மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்த பரத் தற்போது மனைவி ஜெஷ்லி மற்றும் தனது குழந்தைகளுடன் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படத்தை பகிர்ந்துள்ளார்.
தேர்தலின் போது கட்சித் தொண்டர்களிடையே மோதல் ஏற்படும் வாய்ப்பு உள்ளதால் மிகக் கடுமையான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன.
இந்தோனேஷியாவில் நடைபெற்று வரும் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் இந்திய குத்துச்சண்டை வீரர் அமித் பாங்கல் தங்கப் பதக்கம் வென்றார்.
தன்னுடைய தீவில் வாழும் மக்கள் எல்லோரும் வாழ நல்ல வருமானம் உள்ள தீவாக மாற்ற வேண்டும் என்று நினைக்கும் தன்னுடைய அப்பாவின் கனவை நினைவாக்க ஜிம்மி தயாராகிறார்.
இந்த தீவில் மிகப்பெரிய சுறாக்கள் இருப்பதாகவும் அதனால் இந்த பார்ட்டியில் கலந்துகொள்ள வருபவர்களின் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லையென்றும் கூறுகிறார்கள்.
ஆனால் அதை பரிசோதிக்கும் டாக்டர் இது இந்த கடலில் வாழ்ந்த சுறா கிடையாது என்று உறுதிபடுத்தி பார்ட்டி நடத்த அனுமதி வழங்க மறுக்கிறார்கள்.
பல பேருடைய சாவுக்கு தாமே காரணமாகிவிட்டோம் என்று வேதனையில் துடிக்கும் நாயகன் ஜிம்மி அந்த சுறாக்களை எல்லாம் கொல்ல முடிவெடுக்கிறான்.
கடலில் ஒரு சுறா எப்படி நீந்திச்செல்லுமோ அதேபோல் மணலிலும் செல்லக்கூடிய அளவுக்கு ஒரு சுறாவை வடிவமைத்து வித்தியாசமான சிந்தனையுடன் இந்த படத்தை எடுத்திருக்கும் இயக்குனருக்கு பாராட்டுக்கள்.
முக்கியமா இந்தப் படத்துல வர்ற ஷாக்கிங் க்ளைமாக்ஸுக்கு சமுத்திரக்கனியோட ஃபெர்பார்மென்ஸ்தான் தேவைப்பட்டுச்சு.
இந்தக் காலத்துப் பசங்க பொண்ணுங்களோட மென்டாலிட்டி எப்படி இருக்கு காதல் காமம் பிரேக் அப்... எல்லாத்தையும் அவங்க எப்படி எடுத்துங்கிறாங்க அவங்களோட முடிவுகள் எங்கே போய் முடியுதுங்கிற வரை பெரும் ஆராய்ச்சியே பண்ணியிருக்கேன்.
ஐ.டி ஊழியர் லிவிங் டு கெதர் ரிலேசன்ஷிப்ல இருக்கிற ஆள் போலீஸ் சிஐடி ஆபீஸர்... நாலு கேரக்டருக்கும் நாலு கெட்அப்புக்கும் சமுத்திரக்கனி கச்சிதமா பொருந்திப் போயிருக்கார்.
தமிழ்நாட்டு போலீஸ் அதிகாரியா வரும்போது ஹிந்தி கலந்த தமிழ் பேசுவார்... இப்படித் தன்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு சிறப்பா உழைச்சிருக்கார் கனி.
அந்தப் படத்துக்கு டப்பிங் பண்ணும்போதே என் ஒவ்வோர் படத்துக்கும் டப்பிங் பேசும்போது என்னடா நடிச்சிருக்கனு என்னை நானே திட்டிக்குவேன்.
ஆனா மத்த ஹீரோக்கள் மாதிரி ஜெயிச்சபிறகு கிஃப்ட் கொடுக்காம படம் டப்பிங்ல இருக்கும்போதே நெகிழ்ந்துபோய்க் கொடுத்த அந்தக் கார் எனக்கு ரொம்ப ஸ்பெஷலா இருந்தது.
பொண்ணுங்களுக்குப் பசங்க கொடுக்கிற டார்ச்சர்ஸ் என்ன பசங்க பொண்ணுங்களுக்குக் கொடுக்கிற டார்ச்சர்ஸ் என்னனு ரெண்டையும் நான்தான் எழுதியிருக்கேன்.
அந்த நிகழ்ச்சியிலதான் பொண்ணுங்க எல்லோரும் பசங்களைக் கழுவி ஊத்துறதும் பசங்க எல்லோரும் பொண்ணுங்களைக் கழுவி ஊத்துறதுமா இந்த பிரேக்அப் பாட்டோட வரிகள் இருக்கும்.
எங்கே போனவங்களெ இன்னங் காணலியே..... என்று முனகிக்கொண்டே வாசற்படியை ஒரு கையால் பற்றியவாறு பாதித்தெருவரை உடம்பை வளைத்து நீட்டித் தெருக்கோடி வரை பார்த்தாள் பங்கஜம் அம்மாள்.
பொழுதோட வீட்டுக்கு வந்தமாம் சாப்பிட்டமாம் கிற பேச்சேதான் எங்க வூட்டு ஐயாவுக்கு கெடையாதே கோயிலும் கொளமும் சுத்திப்பிட்டு ராத்திரி மணி ஒம்பதோ பத்தோ ?அவுக போறதுமில்லாம அந்தப் பய சோமுவையும் கூட்டிக்கிட்டுப் போயிடறாவ.... அவன் அடிக்கிற கூத்தை எங்கே போயிச் சொல்றதம்மா... பக்தி ரொம்ப மீந்து போச்சி...வெளக்கு வெச்சா வீட்டிலே தங்கமாட்டேங்கிறான்.
உபந்நியாசம் கேக்கப் போயிடறான்....போன வருசமே பெயில்...எப்பப் பார்த்தாலும் சாமியும் பாட்டும்தான்.... கறி திங்கமாட்டானாம் முட்டைகூட வேண்டாம்கிறான்....அவுகளுக்கோ அந்த வாசமில்லாம சோறு எறங்காது.
கெடக்குக் களுதைன்னு வெறும் ரஸத்தோட விட்டுட்டேன் இன்னக்கி.... ஆறு மணிக்குமேலே குப்பம்மா வந்தா கடைக்குப் போறேன்னா... ஒரு எட்டணாவெ குடுத்து அனுப்பிச்சேன் ஆறணாவுக்கு தோ...இத்தினி இத்தினி நீளத்துக்கு எட்டு கெளுத்தி வாங்கியாந்தா...அதோட ரெண்டு மாங்கா கெடந்தது அதையும் போட்டுக் கொளம்பு வச்சேன்... அவனுக்குத் தொட்டுக்க என்ன பண்றதுன்னு ஒண்ணுந் தோணலே... வெறும் ரசத்தோட விட்டுட்டேன்... எனக்கு ஒண்ணுமே முடியலே... காத்தாலே இருந்து ரெண்டுத் தோளும் என்னா கொடைச்சல் அப்படியே இத்துப் போவுது... சின்னப்பையன் ரமணி வேறே ராவிக்கெல்லாம் இருமித் தொலைக்கறான்... தூக்கமா வருது ?
பிள்ளையா பொறந்ததுவ இருக்கறதைச் சாப்பிடணும்... அது வேணாம் இது வேணாம் ...சைவமாம் சைவம் ...இவனும் இவன் சைவமும்...நான் என்னத்தைப் பண்ண...மூஞ்சியை மூணு மொளம் நீட்டிக்கிட்டு வெறும் ரசத்தை ஊத்தித்திங்கும்...ஹ்உம்... பங்கஜம் அம்மாள் மூச்சுவிடாமல் கொட்டி அளந்து சலித்துப்போய்ப் பெருமூச்செறிந்தாள் மரகதம் ஆரம்பித்தாள் அதை ஏன் கேக்கறீங்க அக்கா....எங்க வீட்டிலே இருக்கறவரு... மத்தியானம் அப்பிடித்தான் பாருங்க.... காலையிலே ஆபீசுக்குப் போகும்போது முருங்கைக்காய் சாம்பார் வச்சி உருளைக்கிழங்கு வறுவல் பண்ணு ன்னு சொல்லிட்டு போனாவ....பதினோரு மணி வரைக்கும் சாம்பாரை வச்சி சாதத்தையும் வடிச்சிட்டு உக்காந்திருந்தேன் உக்காந்திருந்தேனோ அப்பிடி உக்காந்திருந்தேன்.
அவுவ பன்னெண்டு மணிக்கெல்லாம் வந்து எலையெப் போடுன்னு பறப்பாவளேன்னு ரெண்டு வாளக்காய் கெடந்தது அதை வறுத்து வச்சேன்...எலை முன்னே வந்து உக்காந்ததும் மனுசனுக்கு ஏன்தான் அப்பிடி ஒரு கோவம் வருமோ ஆண்டவனே.... எளவெடுத்த வாளைக்காய்க் கருமந்தானா ?ன்னு தட்டோட வீசி எறிஞ்சாவ பாருங்க...நா என்னக்கா பண்ணுவேன் என்று சொல்லும்போதே கண்களை முந்தானையால் கசக்கிக்கொண்டாள் கடைசியிலே....நானும் அதெக் கையாலே தொடலே...அப்பிடியே கெடக்கு.... அது கெடக்கு...ஒன் நாத்தனார் முளுவாம இருந்து அபார்ஸ னாயி ஆசுபத்திரியிலே கெடக்கான்னியே....என்னாச்சு ?...காயிதம் வந்துதா... பாத்தீங்களா மறந்தே போனேனே...அபார்ஸனும் இல்லே கிபார்ஸனும் இல்லே.... அவளுக்குத்தான் ஏழுமாசம் ஆயிடுச்சே...என்னாநடந்துதோ.... காத்தாலேருந்தே வயித்துப் புள்ளெ அசையிலியாம்தடபுடலா போயி ஆசுபத்திரிக்கிக் கொண்டு போயிருக்காவ.... வயித்தை அறுத்து..... மிகவும் மும்முரமாக சம்பாஷணை கிளைமாக்ஸ் அடையும் தருணத்தில் வாசற்படியில் செருப்பின் மிதியோசை கேட்டது சப்தத்திலிருந்தே வருவது தன் கணவர்தான் என்பதைப் புரிந்துக்கொள்வாள் பங்கஜம்ரெண்டு பெணகளும் எழுந்து நின்றனர்.
பங்கஜம் அம்மாளின் கணவன் சதாசிவம் பிள்ளையும் மகன் சோமுவும் திருநீறு துலங்கும் நெற்றியுடன் சிவப் பழங்களாய் உள்ளே நுழைந்தனர்.
நீங்க பெத்து வச்சிருக்கீங்களே சைவப்பளமா ஒரு பிள்ளை அதுக்கு சாதத்துக்குத் தொட்டுக்க ஒண்ணுமில்லே...அதுக்காவத்தான்...இல்லாட்டி தொரை கோவிச்சிக்குவாரில்லே.... என்று இரைந்தாள் பங்கஜம்.
அவளுக்குத் தெரியும் பிள்ளையிடம் எந்தச் சமயத்தில் எந்த ஸ்தாயியில் எந்த பாவத்தில் குரலை முடுக்கிப் பேசினால் சொன்னதை அவர் ஏற்றுக்கொள்வார் என்று.
பிறகு மாடத்திலிருந்த திருநீற்றை அள்ளிப் பூசிக்கொண்டு கூடத்திலிருந்த திருநீற்றை அள்ளிப் பூசிக் கொண்டு கூடத்திலிருந்த படங்களின் முன் நின்று அருட்சோதி தெய்வமென்னை என்று கசிந்துருக ஆரம்பித்தான்.
தான் புதிதாக அறிந்த விஷயங்கள் எல்லாம் புதிதாகப் பிறந்தவை என்று நம்பி அவற்றை மற்றவர்கள் அறியமாட்டார்கள் என்ற எண்ணத்தினால் மற்றவர்களைவிடத் தன்னை உயர்த்திப் பாவித்தது.
மனசில் வாழ்வும் உற்றாரும் உறவினரும் எல்லாமே வெறுப்புத்தான் சதா நேரமும் சிடுமூஞ்சி யும் கலகலப்பின்மையும் எதையோ நினைத்து ஏங்குவதுபோலவும் ஏகாந்தத்தை நாடுவதும்.... வீடே வெறுத்தது பொழுதோடு வீட்டுக்கு வராமல் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து ஓடக்கரைக்கும் கொய்யாத் தோப்புக்கும் போய் விளையாடிவிட்டு இரவு ஏழு மணிக்கோ எட்டு மணிக்கோ வீடு திரும்பி ஆடிய களைப்பில் உண்ட மயக்கத்துடன் உறங்கிப் போவதையே வழக்கமாக கொண்டிருந்த சோமு போன வருஷம் எட்டாம் வகுப்பில் கோட் அடித்து விட்டான்.
வீட்டில் வசவுகளும் கண்டிப்பும் அதிகமாகி இனிமேல் பள்ளிக்கூடம் விட்டவுடன் நேரே வந்து வீட்டு வாசலைத்தான் மிதிக்கவேண்டும் என்ற கட்டளை பிறந்தது.
வீட்டுக் கூடத்தில் அவனது தம்பிகளான சீனாவும் ரமணியும் கொஞ்ச நேரம் படித்துவிட்டு மற்ற நேரமெல்லாம் தங்கை ராஜியுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்க சோமு மட்டும் துயரமும் கவலையும் தோய்ந்த முகத்துடன் புத்தகத்தையும் சன்னல் வழியே வெளியுலகத்தையும் பார்த்தவாறு தந்தையின் உத்தரவை மீற முடியாமல் படித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட பங்கஜம் அம்மாளுக்குப் பாவமாய் இருந்தது.
நீயும் போயி அந்த நடராஜா கிட்டே எனக்கு நல்ல புத்தியெயும் தீர்க்காயுசையும் படிப்பையும் குடுடா ஆண்டவனே ன்னு வேண்டிக்கிட்டுவா....அவுவ வந்தா நான் சொல்லிக்கறேன்.
என் தலைவிதி ஒங்களுக்குகெல்லாம் உளைச்சிக் கொட்டிச் சாகணும்னு..... என் வயித்திலே பொறந்தததுக்குமா அந்த பாவம்.... பிள்ளையப் பார்த்தா பாவமா இருக்கு.... என்ன தான் அதிகாரம்னாலும் இப்பிடியா ?
இனிமேல் விஷயத்தைத் தெரிவித்தால் ஒன்றும் சொல்லமாட்டார் என்ற நம்பிக்கை ஏற்பட்ட பிறகு சாந்தமான குரலில் முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு சொன்னாள் பங்கஜம் கோயிலுக்கு போயிருக்கான்... நான் தான் அனுப்பிச்சேன்.
பையனைப் பார்த்தா பாவமா இருக்கு.... முற்றத்தில் இறங்கி கால் அலம்பிக்கொண்டிருந்த பிள்ளை சரி சரி நானே நெனச்சேன்... நாளையிலேருந்து வடக்கே இருந்து ஒரு பெரிய மகான் வந்து லெக்சர் பண்ணப்போறார்.... அவர் பேரு அருளானந்தராம்.... பெரிய இவுராம்.... பங்கஜம் தந்த டவலில் முகம் துடைத்துக்கொண்டார் மாடத்திலிருந்த திருநீற்றை எடுத்துப் பூசிக்கொண்டார்.
சனியன்.....ரெண்டு கருவாடு கூடவா கெடைக்கலே....அதுகூடப் போட்டுக் கொதிக்க வைக்க... சீ சீ நாளு பூரா மனிசன் கொரங்குத் தீனியா திம்பான்.... என்று சலித்துக் கொண்டார்.
சாமி ஆண்டவனே....இந்த வருஷம் நான் பாஸாகணும் என்று ஆரம்பித்த பக்தி ஜீவகாருண்யமே திறவுகோல் என்று வளர்ந்து வாழ்வாவது மாயம் மண்ணாவது திண்ணம் என்று சோமுவின் மனத்தில் கனியலாயிற்று.
அந்த பெரிய உண்மைக்கு நேரில் இவையெல்லாம் அற்பப் பொய் முடிவில் ஒருநாள் செத்துப்போவேனே.... அப்பொழுது இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று....யாராவது ஒருவர் என்னை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்ற முடியுமா என்ன ?....
யாராயிருந்தாலும் முடிவில் எல்லோரும் ஒருநாள் செத்துப் போவார்கள்...இவர்களில் யாரையாவது நான் அல்லது என் கல்வி எனது சம்பாதனை காப்பாற்ற இயலுமா என்ன ?....
வீடு என்பதும் பந்துக்கள் என்போரும் அந்நியர் என்போரும் இன்பம் என்பதும் துன்பம் என்பதும்..... கடவுளை அடைவது என்றால் உயிர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இப்படிப்பட்ட பாசபந்தச் சுழலில் சிக்கி பாவகிருத்தியங்கள் புரிந்து மீளா நரகத்தில் விழாதிருக்க பிறவி நீத்துக் கடவுளின் பாதாரவிந்தைகளை அடைந்து..... ....ஹிமவானின் சிகரத்தில் பனிச் செதில்கள் பாளம் பாளமாய் அடுக்கடுக்காய் மின்னிப் பளபளக்கும் அந்தப் பாழ்வெளியில் மேகம் திரண்டு ஒழுகுவதுபோன்றஹிமவானின் புத்திரி கோதிவிடும் வெண் கூந்தல் கற்றைபோல் விழும் நீரருவியில் அதன் அடிமடியில் ஓங்காரமாய் ஜபிக்கும் பிரணவ மந்திர உச்சாடனம் போன்ற நீர்வீழ்ச்சியின் இரைச்சலில் சிவனின் புகழ்பாடும் எண்ணிறந்த பறவை இனங்களின் இன்னிசையில்.... எதிலுமே மனம் லயிக்காமல் பற்றாமல் உலகத்தின் அர்த்தத்தையே தேர்ந்த பெருமிதத்தில் தெளிவில் மின்னிப் புரளும் விழிகளை மூடி இயற்கையின் கம்பீரத்துடன் நிஷ்டையில் அமர்ந்திருக்கிறாரே அந்த ரிஷிக் கிழவர்.... அவர்தான் லோக குரு அங்கே சென்று லோக குருவைத் தரிசித்து அவர் பாதங்களிலே வீழ்ந்து அவருக்கு பணிவிடை செய்ய வேண்டுமாம்.
மற்றக் கருமங்கள் யாவையும் மறந்து ஆசைகளை பந்தங்களை தன்னை உலகை யாவற்றையும் துறந்து..... துறந்துவிட்டால் லோக குருவாகப்பட்டவர் சோமுவை ஒரே தூக்காகத் தூக்கி இமயமலைக்கு மேலே எவரஸ்டையும் தாண்டி கைலாயத்திற்கும் அப்பால் சுவர்க்கத்திற்கு அனுப்பி விடுவாரல்லவா ?....
மூன்று மாதங்களுக்குமுன் ஒரு பிளாஸ்டிக் பெல்ட் வாங்கவேண்டுமென்ற பெரும் லட்சியத்திற்காக பள்ளிக் கூடத்தருகே விற்கும் வேர்க்கடலை பட்டாணி நாவற்பழம் இத்தியாதி வகையறாக்களைத் தியாகம் செய்து கிடைத்த காசையெல்லாம் சேர்த்துவைத்த செல்வம் மேஜை டிராயரில் புரூக்லாக்ஸ் டப்பியொன்றில் இருந்தது அதை எடுத்து எண்ணிப் பார்த்தான்.
உபாத்தியாயரோ மாணவர்களோடு சேர்ந்து கொச்சையாகவும் விரசமாகவும் கேலி பேசி மகிழும் அந்தத் தமிழ் வாத்தியார் இருக்கிறாரே அவர் ரெளத்ரவாதி நரகத்துக்குத் தான் போகப்போகிறார் என்று டிக்கட் கொடுத்த புக்கிங் கிளார்க் மாதிரி முடிவு கட்டிவிட்டான் சோமு.
ஸ்வாமி அருளானந்தரும் அவருக்கும் மேலாக ஹிமாலயத்தின் அடிவாரத்தில் தபஸில் லயித்திருக்கும் லோக குருவு இவ்விருவருக்கும் அடுத்தபடியாய்த் தானும் ஆகவேண்டிய பிறவி லட்சியம்... அடுத்த நாள் அதிகாலை சட்டை நிஜார் அனைத்தையும் துறந்துஇடையில் ஒரு துண்டு மட்டும் உண்டுமடியில் தனது மாயா செல் வத்தை முடிந்துகொண்டு எல்லோரும் எழுந்திருக்கும் முன்னே சித்தார்த்தன் கிளம்பிச் சென்றது போல் நழுவினான் சோமு.
அவர்கள் எல்லோருக்கும் தலைக்கு ஓரணாவாகத் தனது செல்வத்தைத் தானமிட்டுவிட்டு தில்லைநாயகனுக்கு ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டு நேரே குளத்தங்கரைக்கு ஓடினான்.
அங்கே அரசமரத்தடியில் காலையிலிருந்து தவமிருக்கும் பழனிநாத னிடம் இருந்த சில்லரையைக் கொடுத்துவிட்டுக் குரு உபதேசம் கொள்வதுபோல் குனிந்து உட்கார்ந்தான்.
முடிதரித்த மன்னர்கள் எல்லாம்கூட முடிவில் ஒருநாள் பிடி சாம்பராய்த்தானே போனார்கள் என்று குரு உபதேசம் செய்துவிட்டுக் குனிந்து கொண்டான்.
உச்சந்தலைக்குக் கீழே நாவிதனின் கத்தி கருகரு வென்று வழிந்து இறங்கும்போது எதிரில் பெட்டியின்மீது சாத்தி வைத்திருந்த கண்ணாடியில் முகம் கோரமாய்த் தெரிந்தது.
போகும் வழியெல்லாம் எவ்வளவு புண்ணிய ஷேத்திரங்கள் .... எவ்வளவு தெய்வ பக்தர்கள் .... எவ்வளவு மகான்கள் .... எவ்வளவு முனிவர்கள் ...... சோமு தனது புனித யாத்திரையைத் துவங்கி ஆறு மணி நேரமாகி இருந்தது.
போகும் வழியில்.....ஆம் ஹிமாலயத்தை நோக்கிப் போகும் வழியில்தான்குறுக்கிடுகிறது பரங்கிப்பேட்டை மூட்டை முடிச்சுகளுடன் பறந்து பறந்து ஓடுகிறவர்கள் கூடைச்சுமைகளுடன் ஒய்யாரமாய் கைவீசி நடக்கிறவர்கள் தோளில் உட்கார்ந்து கொண்டு கரும்பு கடிக்கும் பிள்ளைச் சுமையுடன் துள்ளி நடப்பவர்கள் கட்டை வண்டிகளில் அழிகம்பைப் பிடித்துக்கொண்டு நகத்தை கடித்தவாறு சிரித்துச் செல்லும் கிராமத்து அழகிகள் தெரு ஓரங்களில் குந்தி இருந்து வியாபாரம் செய்பவர்கள் கூடியிருந்து பேசி மகிழ்பவர்கள் வியாபராம் செய்தவாறு வேடிக்கை பேசுபவர்கள் விலை கூவியவாறு பாட்டுப் பாடுபவர்கள்.
வேடிக்கை பார்த்தவாறு வழிவட்டம் போடுபவர்கள் கேலி பேசிவாறு கேளிக்கை க்கு ஆயத்தமாகிறவர்கள் மனிதர்கள் திருநாள்போல் மகிழ்ந்திருந்தனர்.
வாய்க்காலைத் தாண்டுவது போல் வாழ்க்கையைத் தாண்டிவிடலாம் என்று எண்ணி வந்த சோமு அந்தச் சந்தையைக் கடக்கும்போது வாழ்க்கையின் அந்தக் காட்சிகளில் தன்னை மறந்து லயித்துவிட்டான்.
நாவல் பழ நிற மேனி அந்தக் கருமேனியில் அவள் முகத்தில் முத்துப் பற்ற்களும் அவற்றிற்கு வரம்பமைத்த வெற்றிலைச் சாறூரும் உதடுகளும் எல்லோரையும் வலிய அழைத்து நாவற்பழம் தருகின்றன.
அவற்றின் நடுவே இரண்டு நாவற்பழங்களைப் பதித்து வைத்ததுபோல் புரளும் கருவிழிகள்..... படி ஓரணா.... பரவாயில்லையே ...பள்ளிக்கூடத்துக்கு எதிரே வண்டியில் வைத்து நாலைந்து பழங்களைக் கூறுகட்டி கூறு காலணா என்று விற்பானே.... என்ற நினைவும் வரவே சோமுவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.
கன்னங்கறேலென்று ஒரு பெரிய நெல்லிக்காய் அளவு..... கனிந்து லேசாக வெடித்த பழங்கள்... வெடிப்பின் இடையே சில பழங்களில் கறுமையும் சிவப்பும் கலந்த பழச்சாறு துளித்து நின்றது பக்கத்தில் ஒரு சிறு கூடையில் உப்பும் வைத்திருந்தாள்... கும்பலில் இருந்தவர்கள் காலணாவும் அரையணாவும் கொடுத்துக் கைநிறைய வாங்கிச் சென்றனர்.
அவர் வாயைப் பார்த்ததும் சோமுவுக்குச் சிரிப்பு வந்தது அவர் மூக்குக்கும் மோவாய்க்கும் இடையே ஒரு நீளக்கோடு அசைந்து நெளிந்துகொண்டிருந்தது.
அதுதான் உதடு வாய் பற்கள் எல்லாம்.... அரையணாவுக்கு பளம் குடு குட்டி அந்தக் கிழவர் பொக்கை வாயால் பளம் என்று சொல்லும்போது வெளியே தெரிந்த நாவையும் வாயின் அசைவையும் கண்ட சோமுவுக்குச் சிர்ப்புப் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.
இன்னம் ரெண்டு பளம் போடுடி...வயசுப் புள்ளைவளுக்கு மட்டும் வாரி வாரிக் குடுக்கிறியே... என்று கண்ணைச் சிமிட்டிக் கொண்டே கேட்டார் கிழவர்.
அடி ஆத்தே....இந்தக் கெழவனுக்கு இருக்கற குறும்பைப் பாரடி அம்மா என்று கையைத் தட்டிக் கன்னத்தில் வைத்துக்க்கொண்ட நாவர்பழக்காரி கண்களை அகல விரித்தவாறு சிரித்தாள்.
மீதி சில்லறை குடு குட்டி...என்னமோ ஆம்படையான் சம்பாதிச்சுக் குடுத்த காசு கணக்கா வாங்கிப் போட்டுக்கிட்டு நிக்கறியே.... என்றார் கிழவர்.
ஒங்கப்பங்கிட்டே சொல்லி நாளு பாக்கச் சொல்றேன்...எந்தப் பய கால்லேயாவது சீக்கிரம் கட்டாட்டி நீ எம்பின்னாலே வந்துடுவே போல இருக்கே... என்று சொல்லிக் கிழவர் அனுபவித்துச் சிரித்தார்.
கிழவர் சிரித்துக்கொண்டே கையிலிருந்த பழங்களில் ஒன்றை எடுத்துஉப்பில் நன்றாக அழுத்தி எடுத்துஇரண்டு விரல்களால் வாய்க்கு நேர உயர்த்திப் போட்டுக் குதப்பிச் சப்பிக் கொட்டையைத் துப்பினார்... அடெ இத்தினூண்டு கொட்டை பழம் நல்ல பழம் தான் கிழவரின் வாயசைப்பையும் சுவை ரசிப்பையும் கவனித்து அனுபவித்த சோமு வாயில் சுரந்த எச்சிலைக் கூட்டி விழுங்கினான்.
அவனுக்கு ஆத்திரம் பொங்கி வந்தது நா ஒண்ணும் எச்சப் பொறுக்கி இல்லே... என்று அவனிடம் நீட்டிய கிழவரின் கையிலிருந்த பழத்தைத் தட்டிவிட்டான்.
அட சுட்டிப்பயலே...என்னமோ ஒன்னெப் பாத்தா ஆசையா இருந்தது...எம் பேரப்பையன் மாதிரி...கோவிச்சிக்கிட்டியே...நான் ஒன் தாத்தா மாதிரி இல்லே... என்று வாஞ்சையுடன் அவன் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தார்.
அவனே தேர்ந்துகொண்ட அந்த முடிவு அவனை இப்பொழுது முதல் தடவையாக மிரட்டியது ஒருகணம் சித்தம் கலங்கியது உணர்வற்று நின்றான் உடலிலும் நெஞ்சிலும் ஒரு துடிப்புப் பிறந்தது.
அந்த அழைப்பின் பாசம் பிடிப்பு...அதிலிருந்து பிய்த்துக்கொண்டு விலகிவிட எண்ணிக் கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஒரே ஓட்டமாய்ச் சந்தைத் திடலைவிட்டு ஓடினான்...கடைத்தெருவைக் கடந்து சாலை வழியே வந்தபின் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.
சிதம்பரத்திலிருந்து கடலூர் செல்லும் சாலையில் கிட்டத்தட்ட பதினைந்தாவது மைலிலுள்ள ஆலப்பாக்கத்தருகே புழுதி படிந்த உடலுடன் நடக்க முடியாமல் தளர்ந்து தள்ளாடி நடந்து வருவதுஹிமாலயத்தை நாடிச் செல்லும் ஞானச் செம்மல் சோமுதான்.
இனிமேல் ஒரு அடி எடுத்து வைக்க முடியாது என்ற ஸ்தம்பிப்பு நிற்கிறான்...பார்வை வெகுதூரம் வரை ஓடி வழியை அளக்கிறது.... சிரமப்பட்டு ஒரு அடி எடுத்து வைக்கக் காலை அசைத்தவுடன் காலில் பெருவிரலிலிருந்து அடித்தொண்டை வரைக்கும் ஒரு நரம்புகொரக்குப் பிடித்து சுண்டி இழுப்பது போல்.... மேற்குத் திசையில் வானம் சிவந்து கறுத்தது.
வீட்டில் படுக்கும் மெத்தையும் பஞ்சுத் தலையணையும் கம்பளிப் போர்வையும் நினைவுக்கு வந்தன.... இதெல்லாம் என்ன விதி ..... வீட்டில்மெய்ஞ்ஞானம் கைவரப்பெறாத அம்மா பாசத்தை விலக்க முடியாமல் மகனென்ற மாயையில் சிக்கி பக்கத்தில் அமர்ந்து பரிந்து பரிந்து சோறிட்டுப் பறிமாறுவாளேஅந்த அம்மா ஆசை அம்மாஅவள் நினைவு வந்ததும்.... அப்பா ?
அவர் ஊரெல்லாம் தெருத் தெருவாய் அலைந்து திரிந்து எல்லோரிடத்திலும் சோமுவைப் பார்த்தீர்களா சோமுவை... என்று விசாரித்தவாறு சாப்பிடாமல் கொள்ளாமல் ஓடிக் கொண்டிருப்பார்... அம்மா ...நா வீட்டுக்கு வந்துட்றேன் அம்மா...ஆ...ஹ்உ...ம்... என்று ஜன நடமாட்டமே இல்லாத அந்தச் சாலையில் திரண்டு வரும் இருளில் குரலெடுத்துக் கூவி அழுதான்.
மீண்டும் திரும்பி நடப்பதென்றால் வீட்டுக்குப் போய்ச் சேருவது எப்போது ?......எப்படியும் விடியற்காலையிலாவது வீட்டுக்குப் போயாக வேண்டுமே...இந்த இருட்டை ராத்திரியைக் கழிப்பது எங்கே ?...
நான் சிரிக்கும்போது சிரித்து அழும்போது அழுது... பந்தமும் பாசமும் பொய்யென்றால் ஸ்வாமி அருளானந்தரின் மீதும் லோக குருவின்மீதும் பரம்பொருளின் மீதும் கொண்டுள்ள பக்தி...அதுவும் ஒரு பாசம்தானே ?
சாலையில் கவிந்திருந்த இருளில் மரத்தடியில் அமர்ந்து தன்னைச் சூழ்ந்து பின்னிக்கொண்டிருந்த வேதாந்தச் சிக்கல்களையும் தத்துவ முடிச்சுகளையும் அவிழ்த்து சிக்கறுத்துத் தள்ளித்தள்ளித் தன்நிலை உணர்ந்துகொண்டிருந்த சோமு இருளும் நன்றாகப் பரவிவிட்டது என்று உணர்ந்தான்.
யாரோ ஒரு பிரம்ம ராக்ஷஸனின் வரவுக்காக பாரா க் கொடுத்து திண்டுமுண்டான ராக்ஷசக் கூட்டம் அணிவகுத்து நிற்பதுபோல் அசையாமல் தோன்றும் மரங்களின் கரிய பெரிய பரட்டைத் தலைகளின் மீது ஜிகினா வேலை செய்ததுபோல் மின்மினிப் பூச்சிகள் கூட்டமாய் மொய்த்தன..... சாலையின் வலது புறத்தில்சோமு உட்கார்ந்திருக்கும் இடத்துக்கு நேரே பத்தடி தூரம் தள்ளிகடலைக் கொல்லையிலிருந்து மேலே உயரும் சாலைச் சரிவில் உதிர்ந்து நிரவிக் கிடக்கும் ஆலிலைச் சருகுக் குவியலின் நடுவே நெல்லுக் குத்தும் மர உலக்கை ஒன்று லாகவம் பெற்று நெளிவதைப்போல நகர்ந்து வந்தது....இருளில்கூட என்ன மினுமினுப்பு பாம்பு ....தப்பு....தப்பு.....சர்ப்பம்.... சர்ப்ப ராஜன்.... வாய் குழறிற்று.
திடாரென மரத்தின் மீதிருந்து ஒரு உலக்கை சுருண்டு விழுந்து தன் மீது புரண்டு சாடி.... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் பாம்பின் படம் மொட்டைத்தலையின் மீது கவிந்து பொத் தென அடித்து மேலெல்லாம் புரண்டு சுற்றி இறுக்கி.... திடுதிடுவென இருண்ட சாலையின் நடுவே ஓடினான்.
என்ற வண்டி ஓட்டுபவனின் குரலைத் தொடர்ந்து எறங்கிப் போயிப் பாரேண்டா....நில்லு நானும் வாரேன்.... என்ற மற்றொரு குரலும் சோமுவின் செவியில் விழத்தான் செய்தன....அனால் அவை எங்கோ சந்தையில் ஒலிக்கும் தூரத்துக் குரல்கள்போல் தோன்றின.
சோமுவின் மூடிய இமைகளினூடே வெளிச்சத்தின் சாயை படரவே கனத்து அழுத்திக்கொண்டிருக்கும் இமைகளைத் திறந்தான்....ஒளிபட்டுக் கண்கள் கூசின.
உட்கார்ந்ததும் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதான்.... நீ யாருடா பயலே... இங்கே எப்படி வந்தே ?....அதுவும் இந்நேரத்திலே...எந்த ஊரு... என்னாடா பையா எல்லாத்துக்கும் அளுவுறே.... சேச்சே.... ஆம்பிளைப்புள்ளே அளுவறதாவது... எனக்கு வெக்கமா இருக்கு.....சரி நீ எங்கூட வா....தோ பக்கத்திலேதான் வூடு இருக்கு போயிப் பேசிக்கலாம்...வவுத்தெப் பசிக்குதடா கெழவனுக்கு...உம் வா .... என்று அருகே இழுத்து அணைத்துக்கொண்டார் கிழவர்.
இருக்கும் சொந்தத்தை உதறிவிட எண்ணிய சோமுவும் எல்லாரிடமும் சொந்தம் பாராட்டும் கிழவரும் ஒருவரையொருவர் ஒரு கணம் பார்த்துக்கொண்டனர்.
மடியிலிருந்து சுருட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக்கொண்டே சோமுவிடம் பேச்சுக் கொடுத்தார் கிழவர் அடெ பைத்தியக்காரப் புள்ளே....அந்த மலைக்கி இந்தச் சரீரத்தோட போவ முடியுமா லே.... காரைக்காலம்மையாரே தலையாலே நடந்தில்லே போனாவ....நாமெல்லாம் செத்தப்புறம்தான் போவமுடியும்...நீ பசலை...இன்னம் எவ்வளவோ அனுபவிக்கக் கெடக்கு...படிச்சி சம்பாதிச்சு கலியாணம் காச்சின்னு கட்டிக்கிட்டு புள்ளெக் குட்டியெல்லாம் பெத்து என்னெ மாதிரி ஆனப்புறம் இந்தப் புத்தி வந்தா சரிதான்....இப்பவேவா ?....இது என்னடா கிறுக்குத்தனமால்லே இருக்கு....எனக்குக்கூட இல்லே அந்த மாதிரிப் புத்தி வரமாட்டேங்குது... என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த கிழவர் ஏதோ பழைய நிகழ்ச்சியில் லயித்தவர்போலச் சிரித்துக் கொண்டார்.
தாத்தா இனிமே....நா எங்கேயும் போகமாட்டேன் தாத்தா...வீட்டிலே இருந்துகிட்டே சாமியெல்லாம் கும்பிட்டுக்குவேன் தாத்தா....அம்மா அப்பாகிட்டே சொல்லிக்காம இனிமே எங்கேயும் போகமாட்டேன்... நீங்க மட்டும்....என்னெ எப்படியாச்சும் செதம்பரத்திலே கொண்டுபோய் சேர்த்திடணும்....தாத்தா....நாளைக்கே நான் வூட்டுக்குப் போயிடணும் ஒங்களெ நா மறக்கவே மாட்டேன் தாத்தா.... என்று கெஞ்சிக் கெஞ்சி அழுதான் சோமு.
கிளாஸ் டாச்சர் ராதாகிருஷ்ணய்யர் எவ்வளவு அன்பாகப் பேசுவார்.... எவ்வளவு செல்லமாகக் கொஞ்சுவார்....ஒருநாள் கூட ஆப்ஸன்ட் ஆகாதவன் என்று புகழ்ந்து பேசுவாரே.... இரண்டு நாட்கள் வராவிட்டால் வீட்டிலிருந்து போய் அவரைக் கேட்கமாட்டார்களா ?....
அவரும் வருத்தப்படுவாரே... ஸார் நா இனிமே இப்படிச் செய்யவே மாட்டேன்.... ....ஐயோ வண்டி இன்னும் வடக்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறதே யார் இந்தக் கிழவன் ?
என்னை கொண்டுவிடவும் மாட்டேன் என்கிறான்...இன்னும் அதிக தூரத்துக்கு இழுத்துக் கொண்டு போகிறானே.... தம்பி...வீணா மனசைப் போட்டுக் கொளப்பிக்காதே மூணு மணிக்கு எவனாவது செதம்பரத்துக்கு எலைக்கட்டு ஏத்திக்கிட்டுப் போவான்...அப்போ உன்னையும் எளுப்பி வண்டியிலே ஏத்திவுடறேன்.... நீ போயிடலாம்...ராவிக்கு எங்கவூட்லே சாப்பிட்டுட்டுப் படுத்துக்க... நானும் ஒன் வயசிலே இப்படி ஓடியிருக்கேன்....அப்புறம்தான் தெரியும் அந்த சுகம் .... என்று சொல்லிவிட்டுக் கிழவர் பழைய நினைவுகளில் லயித்துக் தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டார்..... புவனகிரியின் எல்லையில் கடக் கடக் கென்று இரட்டை மாட்டுக் கட்டை வண்டியொன்று ஏற்றியிருந்த இலைக்கட்டுச் சுமையுடன் நகர்ந்துக்கொண்டிருந்தது.
இலைக்கட்டுகளின்மேல் குளிருக்குக் கோணிப்பையைப் போர்த்தியவாறு உறக்கமும் விழிப்புமாய் உட்கார்ந்திருந்த சோமுவுக்கு ஊர் நெருங்குவதில் பயமும் மகிழ்ச்சியும் தோன்ற உறக்கம் கலைந்தது.
வண்டியோடப் போயிடக் கூடாது...நா வாரா வாரம் சந்தைக்கு வருவேன்....தாத்தாகூட வருவாரு....மாருகட்டுலே அந்த மேக்கால கேட்டு இருக்குல்ல.... அங்கதான்....வந்து பாக்கிறியா ?....
அவசியம் வாரேன்...தாத்தாவுக்கு என் நமஸ்காரத்தைச் சொல்றியா ?...நா போயிட்டு வாரேன் என்று வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிக்காமல் வைகறை வானத்தை புலர் பொழுதின் வெள்ளிய வான்வெளியை இருளிலிருந்து ஒளியை நோக்கி ஓடி மறைந்தான் சோமு.
இடையில் ஒரு முழத் துண்டு மட்டும் தரித்த சோமு குளிருக்கு அடக்கமாய் கைகளை மார்பின் குற்க்காகத் தோளில் சேர்த்துக் கட்டியவாறு வேக வேகமாய் வீடு நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தான்.
வாசலில் நின்று கோலத்தை ஒருமுறை கவனித்துவிட்டு...உள்ளே திரும்பும்போது சோமு ஓட்டமாய் ஓடிவந்து வாசலில் நின்று அம்மா என்று விக்கும் குரலில் கூப்பிட்டான்.
அடப்பாவி....இதென்னடா கோலம் .... என்று கையிலிருந்த கோலப் பொடி டப்பாவைப் போட்டு விட்டு ஓடிவந்து பிள்ளையை வாரியணைத்துக் கொண்டாள் பங்கஜம் நா ....நா .....பண்டாரமா போயிடலாம்னு...நெனைச்சி...நெனைச்சி...போனேம்மா... போனா..போனா வழியிலே ஒன் ஞாபகம் வந்திடுச்சிம்மா...ஆ...ஆ... என்று குரலெடுத்து அழுதவாறு தாயை இறுக அணைத்துக்கொண்டு விக்கினான் சோமு.
உள்ளேபோகும்போதே பாத்தீங்களா உங்க பிள்ளையை....அத்தை வீட்டுக்குப் போயிருப்பான்னீங்களே சந்நியாசம் போயிட்டுத் திரும்பி இருக்கு.... என்று கண் கலங்க சிரித்துக்கொண்டே கூவினாள் அவன் தாய்.
அட பரதேசிப்பய புள்ளே.... அளகா இருந்த கிராப்பை எடுத்துப்பிட்டு....சரி சரி அந்த மட்டிலே வந்து சேந்தியே... கண்ணும் மூஞ்சியும் பார்க்க சகிக்கலே....போ.... போயி பல்லை வெளக்கி மூஞ்சி மொகத்தைக் களுவிப்பிட்டுச் சாப்பிடு....அடியே வட்டிலெ எடுத்துவச்சி பழையதைப் போடு....இந்தா நானும் வந்துட்டேன் என்று சாமி கும்பிடக் கூடத்துக்குச் சென்றார் சதாசிவம் பிள்ளை.
அண்ணனைக் கண்டதும் அப்பொழுதுதான் படுக்கையிலிருந்து எழுந்த இரண்டு தம்பிகளும் ராஜியும் அவனிடம் ஓடிவந்து அவனைக் கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டு இங்கே பாரும்மா ராஜியை...என்னைப் பார்த்துப் பார்த்துச் சிரிக்கறா என்று கத்திக்கொண்டே அவனைப் பிடிப்பதற்கு ஓடினான்..... ஆங்காரம் தனை அடக்கி ஆணவத்தைச் சுட்டெரித்துத் தூங்காமல் தூங்கிச் சுகம்பெறுவ தெக்காலம் என்று உருகிக்கொண்டிருந்த சதாசிவம் பிள்ளையின் கால்களை ஓடிச் சென்று கட்டிக்கொண்டு சோமுவை எட்டிப் பார்த்துப் பல்லைக் காட்டிப் பரிகாசித்தாள் ராஜி.
ஹ ஹா... சில நாட்களுக்கு முன்பு மின்தமிழ் குழுமத்தில் இருக்கும் நண்பர் ஒருவர் இணையத்தில் சிறுவர் நாடகங்கள் கிடைத்தால் மிகவும் பயனுள்ளதா... வெளிநாடுகளில் வாழும் நம் தமிழ் குழந்ததகள் ஆங்கிலத்தத தான் அதிகமாக பயன்படுத்துகிறார்கள்.
இச்செயற்குழுவில் கட்சியின் இரண்டு வருட செயல்பாடுகள் பற்றியும் எதிர்காலத்தில் கட்சி மேற்கொள்ள வேண்டிய வளர்ச்சி திட்டங்கள் குறித்தும் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டது.
தமிழக மீனவர்கள் தாக்குதல் மீனவர்கள் கைது நடவடிக்கை படகுகள் பறிமுதல் என்பதை தாண்டி மீனவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட தூக்குக்கு மத்திய அரசின் மெத்தனப்போக்கும் கையாளாகாத் தனமுமே முக்கிய காரணமாகும்.
இலங்கை கடற்படையால் கைது செய்யப்பட்ட மீனவர்கள் போலி வழக்கின் கீழ் தண்டனைக்கு ஆளாகியுள்ளதாக தெரிவிக்கும் மீனவர்கள் இலங்கையின் இத்தகைய நடவடிக்கையால் பெரும் அச்சத்தில் உள்ளனர்.
அமராவதி ஆற்றின் மூலம்தான் திருப்பூர் கரூர் மாவட்ட விவசாயம் மற்றும் கூட்டுக்குடிநீர் திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
ஆகவே அமராவதி அணையின் நீர் ஆதாரத்தை தடுக்கும் வகையில் கேரள அரசால் மேற்கொள்ளப்படவிருக்கும் அணை திட்டத்தை மத்திய அரசு தலையிட்டு உடனடியாக தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என கேட்டுக்கொள்கிறோம்.
மேலும் காவிரி நடுவர் மன்றத்தில் காவிரியின் கிளை நதியான அமராவதியும் உள்ளடங்கி இருப்பதால் அந்த அமைப்பின் ஒப்புதல் இன்றியும் தமிழக அரசின் ஒப்புதல் இன்றியும் அணை கட்டும் கேரளா மீது உரிய நடவடிக்கையினை மேற்க்கொள்ள வேண்டும் எனவும் தமிழ்நாட்டின் நலனை பாதுகாக்கும் இந்த விசயத்தில் தமிழக அரசு விரைவான நடவடிக்கை மேற்க்கொண்டு கேரள அரசின் முயற்சியை தடுக்க வேண்டும் என இச்செயற்குழு வலியுறுத்திக் கேட்டுக்கொள்கிறது.
சமூகத்தில் நிலவில் உள்ள பொருளாதார சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை கலைந்து சமூக நீதி நிலைபெற்றிட இடஒதுக்கீடு முறை அமல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.
இட ஒதுக்கீடு குறித்தும் அந்த சமூகத்தை மேம்படுத்த வேண்டிய திட்டங்கள் மற்றும் பொருளாதார நிலை குறித்தும் அறிய சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு முறையே ஆதாரமாகும்.