sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அய்யர் இந்த மாதிரி பேசக்கூப்பாடு போடுவாரே தவிர தன்னுடைய கிராம மக்கள் பேரில் எப்பவும் எந்த விஷயத்துக்காகவும் மேலாவுக்கு எழுதி அனுப்பியதில்லை.
உடம்பில் அடிமேல் அடி தொடர்ந்து விழும்போது வலி பொறுக்க முடியாமல் தன்னையறியாமல் அய்யோ அம்மா என்று அலறுவதற்குப் பதில் வந்தேமாதரம் வந்தேமாதரம் என்று மாறிமாறிச் சொல்லு வார்கள்.
திருப்பூர் என்கிற ஊரில் குமரன் என்ற பேருடைய பிள்ளையாண்டான் ஒருத்தனை இப்படி அடித்தே கொன்று விட்டார்களாம் பாவிகள் என்று பேசிக்கொண்டார்கள்.
ஒருப்பூட்டாக எழுந்துநின்று உச்சிக் கொம்பில் கொண்டுபோய் அதிலும் இருட்டு வேளையில் எப்படிக் கட்டினான் இந்தக் கொடியை என்று யோசித்தார்.
நச்சத்திரம் கழண்டுறும் என்பதோடு கழைக்கூத்தாடிக்காரன் சொல்லுவது போல எண்ணுவதற்கு ஒரு எலும்புக்கூடக் கிடைக் காது இறங்கிக் கீழே வந்த விஷயத்தைச் சொன்ன கிராம முன்சீப்பிடம் அதைக் கேட்டவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் குஷியும் ஏற்பட்டது.
துண்டை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு குளத்தின் கைப்பிடிச் சுவரில் உட்கார்ந்து முழங்கால்களை ஆட்டிக் கொண்டு இந்தத் தலையாரி எப்படித்தான் அந்தக் கொடியை அவிழ்க்கிறான் பார்ப்போம் என்று.
அவருக்குப் பக்கத்தில் வந்து செவிட்டு குருசாமி நாயக்கர் உட்கார்ந்து கொண்டு சந்தோஷத் துடன் கேட்டார் இத எப்பிடி அங்கன போயி கட்டியிருக்கான் சாமிநாயக்கர் பதில் சொல்லாமல் வேகமாகக் காலை ஆட்டினார்.
யார் என்ன பேசிக் கொண்டிருந்தாலும் செவிட்டு குருசாமி நாயக்கர் வாரார் என்றால் பேச்சை நிப்பாட்டி விட்டுப் பாட ஆரம்பிப்பார்கள் கிராமத்தில் எப்பவாவது சில காரியங்கள் நடக்கும்.
வசமான ஒரு கிளையில் இருந்து கொண்டு உச்சிக்கொம்பில் கட்டிய கயிற்றைக் கொஞ்சங்கொஞ்சமாக அறுத்துக் கொடியோடு கம்பைக் கீழே விழச்செய்தார்.
பிள்ளையார் சதுர்த்தி முடிந்ததும் களிமண் பிள்ளையாரை குளத்து தண்ணீரில் கொண்டு போய் போடுவதுபோல அவர் அதில் நாலைந்து கற்களை எடுத்து வைத்து மூட்டைபோல் கட்டினார்.
இது நடந்து கொஞ்சநேரத்துக்கெல்லாம் பார்வதியம்மன் கோவிலுக்கு பக்கத்தில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த தன்னுடைய மாட்டு வண்டிக்கு அருகே நின்றுகொண்டு ஊர்பய பிள்ளைகளை வாய்க்கு வந்தப்படி திட்டி நொறுக்கிக் கொண்டிருந்தார் வெல்லம் ரங்கசாமி நாயக்கர்.
செருக்கிபிள்ளையளுக்கு வந்தே மாதரம் எழுத வேற எடமே கெடைக் கலை பாத்தியளா வேகம் வந்துவிட்டது வெல்லம் ரங்கசாமி நாயக்கருக்கு.
ஆகவே அவர்களையும் ஒரு பாட்டம் வசவுகளால் அர்ச்சனை செய்துக் கொண்டே வாளியையும் துணியையும் எடுத்துக் கொண்டு வீட்டுக்குள் கிளம்பினார்.
மற்ற பிள்ளைகள் அதை வாங்கிச் சொன்னார்கள் சமாதானம் பண்ணவும் சேர்த்துப் பிடித்துத் தடுக்கவும் ஒரு ஆள் கிடைத்துவிட்டால் அதுக்கென்று ஒருவேகம் வருமே அந்த வேகம் வந்தது வெல்லம் ரங்கசாமி நாயக் கருக்கு.
அதன் பலனை அவர் ஆயுள் பூராவும் அனுபவித்தார் தினமும் காலையில் வந்து பார்க்கும் போதெல்லாம் அவருடைய வண்டிப் பைதாவின் அலகில் வந்தே மாதரம் எழுதியிருப்பதும் அதை அவர் வாளியும் தண்ணீரும் கொண்டு வந்து துடைத்துக் கொண்டே வைது விட்டுப் போவதும் கொஞ்ச நாள் இருந்தது.
ஒருநாள் காலையில் வாளியும் தண்ணீரோடும் வந்து பார்த்தபோது சாக்பீஸக்கு பதில் கீல் எண்ணெய் கொண்டு எழுதப்பட்டிருந்தது ரொம்ப நேரம் அதைச் சொரண்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.
இனி வண்டியை வெளியே வைத்தால் சரிப்பட்டு வராது என்று பைதாக்களை அச்சிலிருந்து உருவி எடுத்து சட்டத்தையும் வீட்டுத் தொழுவுக்குள் கொண்டுபோய் வைத்துக் கொண்டுவிட்டார்.
தெருவிலோ காட்டிலோ எங்கே அவரைக் கண்டாலும் பிள்ளைகள் வந்தே மாதரம் என்று தூரத்தில் இருந்து கொண்ட கூப்பாடு போட்டுச் சொல்லுவார்கள்.
ஏங்கூட வாங்க நாங் காட்டுரென் என்று அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு போய் அந்தோ தெரியிதில்லெ அந்தக் கல்லு வீடுதான் என்று காட்டிவிட்டு வந்தான்.
சொன்னா என்ன வந்தேமாதரம்னு மாத்திரம் சொல்லுங்க செ நம்ம கச்சி ஆளுகள்ளெ வந்திருக்காக போலுக்குன்னு நெனச் கொஞ்சம் கொறைச்சிக் கொடுத்துருவாருன்னு சொல்லிக் கொடுத்துட்டுத்தாம் வந்திருக்கென் என்று அந்த வினாடியில் அவனுக்குத் தோன்றியதைச் சொன்னான்.
வெல்லம் ரங்கசாமி என்று துலங்கி வந்த அவருடைய பெயர் அதன்பிறகு வந்தேமாதர நாயக்கர் என்று சொன்னால்தான் தெரியும் என்கிற அளவுக்கு வந்துவிட்டது.
அவர் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் அதுவே அவருடைய பட்டப்பெயராக நிலைத்து நின்றது அவருடைய வாழ்நாள் பூராவும் அதுக்குப் பிறகும்கூட.
கையில் கரித்துண்டோ சாக்பீஸோ எது கிடைத்தாலும் சுவர் என்று ஒன்று கிடைத்து விட்டால் அந்தவூர் குழந்தைகள் தப்பும் தவறுமாக வந்தேமாதரம் என்று எழுதியும் கை ராட்டையில் படத்துடன் மூவர்ணக் கொடி யையும் வரையாமல் விடமாட்டார்கள்.
ஆனால் அதைப்பற்றிப் பிறகு நினைக்கும் பொழுது ஒரு இனிமை தென்படுகிறது நம்முடைய முட்டாள்தனத்தையோ துயரத்தையோ எண்ணி வியப்படைகிறேன்.
நாட்டு வைத்தியருடன் கறி பழவகைகளின் குண தத்துவத்தைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்வது நடுவயதிற்கப்பால் தானே பால்யத்தில் கொய்யா என்றால் அலாதி மோகம்.
கொய்யா மரத்தின் வழவழப்பான உடலே இந்தக் கவர்ச்சிக்குக் காரணமாய் இருக்கலாம் அல்லது கிட்டுப்புள்ளுக்குக் கொய்யாக் கழியை விடச் சிறந்ததொன்றில்லை என்ற நினைப்பாய் இருக்கலாம்.
தவிர கை எட்டக் கூடிய தூரத்தில் கொய்யா தொங்கிக் கொண்டிருந்தால் நாளைக்கு வரும் பலாக்காயை விட இன்றைக்குக் கிடைக்கும் கிளாக்காய் மேல் என்று தோன்றாதா?
கருவேப்பிலைப் பழத்தைக் கூட ருசித்துச் சாப்பிடக்கூடிய வயதாயிற்றே ஆனால் எவ்வளவு ஆசைப்பட்டாலும் மரத்து நிழலைக் கூட மிதிக்க முடியாது.
எங்கள் கொண்டாட்டத்தை எப்படி வர்ணிப்பது வேகமாகச் சென்று ஆளுக்கொரு பக்கம் கொய்யாவைக் கொய்து கொண்டிருந்தோம்.மளக்கென்று ஏதோ குச்சி ஒடியும் சத்தம் கேட்டது.
ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் நிறையக் குழந்தைகள் தினந்தோறும் வீட்டில் ஒரு தமாஷ் குழந்தைகள் எல்லாம் பள்ளிக்கூடத்தை விட்டு வரும்.
பிரார்த்தனை கீதம் அருள் புரிவாய் கருணைக் கடலே என்று குழந்தைகள் ஆளுக்கொரு ஸ்தாயில் கத்தும்.காமாட்சி வந்து கை நீட்டியதும் அதில் இரண்டடி விழும்.
வாத்தியார் அடித்து விட்டார் என்று பள்ளிக்கூடம் போன உடனே திரும்பும் குழந்தைகளும் வாத்தியார் அடிப்பார் என்று பள்ளிக்கூடம் போக முரண்டு செய்யும் குழந்தைகளும் சேர்ந்து இந்த மாலைப் பள்ளிக்கூடத்தை நடத்துவது வியப்பல்லவா?
எந்த அடியைப் பள்ளிக்கூடத்தில் வாங்க இஷ்டப்படவில்லையோ அந்த அடியை இங்கே வாங்குவதில் அவர்கள் இன்பம் காணுகிறார்கள் எந்தக் கட்டுப்பாடு பள்ளிக்கூடத்தில் வேம்பாக இருக்கிறதோஅதற்கு இங்கே அளவு கடந்த மதிப்பு இவை எல்லாவற்றையும் விடச் சிறந்த துறை ஒன்றிருக்கிறது.
நாடகங்களைப் பற்றி நினைத்துப் பாருங்கள்.வாழ்க்கையில் காணும் வெற்றி தோல்விகளையும் நிகழ்ச்சிகளையும் நடத்திக் காட்டுவதுதானே நாடகம்?வாழ்க்கையில் தாங்க முடியாத இன்பம் ஒன்று மனத்தில் பிறக்கிறதே அது ஏன்?
அதன் விளைவாகத்தான் செத்தவன் கண்போல் மனத்தில் காட்சி அளிக்கிறான்.அடிபட்ட பள்ளிப் பிள்ளைகள் போலிப் பள்ளிக்கூடம் நடத்தி இன்பம் அடைகிறார்கள்.
சூரிய வெப்பத்தை விழுங்கிவிட்டு அமுத ஒளி பொழியும் மாயவித்தை ஏதேனும் சந்திரனிடத்தில் இருக்குமோ?சந்திரனிலிருந்து மனம் உண்டாகிறதென்று உபநிஷதம் கூறுகிறது.
விடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த நித்திரை தேவியை வலுக்கட்டாயமாய் பிடித்திழுத்து வைத்துக் கொண்டு அவன் சரசமாடிக் கொண்டிருந்த காலை நேரம்... வெளிக்கதவு திறக்கும் சப்தம்.
தூக்கம் எழுந்ததும் நிலைக் கண்ணாடியில் போய் விழிக்கும் நித்ய பழக்கத்தைக்கூட மறந்து அவன் விரைந்து நடந்து வெளியில் வந்து முற்றத்தில் நிற்கும் பொன்னைய்யன் முகத்தில்தான் விழித்தான்.
தொண்டை முழுதும் திறந்து காரசாரமாக கேட்க வேண்டியிருந்ததையெல்லாம் ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டு இன்றைய அவன் நல்வருகையின் உத்தேசத்தை அறியும் பொருட்டு உம் என்ன ?
ரெண்டு மாச முந்தி நீயல்லவா எங்கிட்டேவந்து அவன் செத்துப் போனாண்ணு சொல்லி பத்து ரூபா வாங்கிகிட்டுப் போனே அண்ணைக்கு சாயந்திரம் குத்துக்கல்லுப்போல் ஆரியசாலை ஜங்கஷனில் கடை நடையில் அவன் உட்கார்ந்திருப்பதை நான் கண்ணாலே பார்த்தேன்.
அந்த கட்டத்தைச் சொல்லச் சொல்ல அவன் கோபத்தின் கொதிநிலை டிகிரி மேலே மேலே ஏறிக் கொண்டே சென்றது மேற்படி சாவு சம்பவம் நடந்ததாக இவன் சொல்லி அறிந்த அன்று முழுதும் இன்று போல்தான் காரியாலயம் செல்லும்போதும் அங்கே வேலையில் ஈடுபட்டிருந்த போதும் பிறகு மாலையில் வீடு திரும்பும் போதும் எல்லாம் முழுக்க முழுக்க ஊமையனைப் பற்றிய பழைய நினைவுகள்தான்.
வழியில் டாக்கடைச் சந்தில் வைத்து பொன்னைய்யன் மிகவும் அலங்காரமாய் ஆர்பாட்டமாய் பேசிக்கொண்டு நிற்பதைக் கண்ட போதே இவனுக்குச் சிறிது சந்தேகம் தட்டியது.
பிறகு வீட்டுக்குப் போய் உடைமாற்றிவிட்டு மாலையில் நடக்க இறங்கிய போது ஆரியசாலை முனையில் அடைத்துக்கிடந்த ஒரு கடை நடையில் மிகவும் விச்ராந்தியாக தன் இரண்டு யானைக் கால்களையும் நீட்டி அதைச் செல்லமாக தடவுவதிலும் அங்கங்கே பூத்துக் காய்ந்திருந்த கொப்புளங்களிலிருந்து தோலை நேர்த்தியாக உரித்து எடுப்பதிலும் பரமானந்தமாய் லயித்து உட்கார்ந்திருந்த ஊமையனைக் கண்டதும் செத்துப் போனதாக சொல்லப்பட்ட மனுஷன் உயிரோடு சுகமாய் இருக்கிறானே என்று அவனுக்குத்துளி கூட மகிழ்ச்சியோ ஆசுவாசமோ ஏற்படவில்லை மாறாகத்தான் ஏமாற்றப்பட்டோம் என்று அவனுக்கு வந்த ஆத்திரமும் அவமானமும் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.
பிறகு அடுத்த தெருவில் தன் அம்மாவும் சகோதரர்களும் வசிக்கும் குடும்ப வீட்டுக்குப் போனபோது நடந்ததை அவனிடமிருந்து கேள்விபட்ட அம்மா சொன்னாள் உனக்குத் தெரியாதடா பொன்னைய்யன் மகா குடிகாரன் ஊமையன் செத்துப்போனதாகச் சொல்லி அவன் இழவுச் செலவுக்குண்ணு எல்லோர்கிட்டேயும் ரூபாய் வாங்கி சாராயம் குடிப்பதுதான் அவன் வேலை இனி வந்தால் ஒன்னும் கொடுக்காதே .
அது எப்படிடா அவன் மகள் மாப்பிள்ளை இப்படி ஏமாற்றினதுக்கு பாவம் ஊமையன் என்ன செய்வான் ஊமையன் நிஜமாக மண்டையைப் போடும்போதும் அவன் இழவுச் செலவை ஊமையன் கையிலா கொடுக்கப் போறோம்.
அப்போதும் இந்தப் பொன்னைய்யன் தான் வந்து வாங்கிகிட்டு போகப் போறான் அதை இப்பவே கொடுத்தாச்சு அவ்வளவுதான் அவனுக்கு ஏனோ இப்படிச் சொல்லும் போதுதான் உட்பட்ட எல்லோர் மீதும் ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது.
என்றைக்காவது எதுக்காவது வேறொண்ணுக்கும் இல்லாவிட்டாலும் ஊமையன் நிஜமாக சாவும் போதாவது பொன்னைய்யன் தன்னிடம் வராமலா இருக்கப் போகிறான்.
ஊர்க்காரங்க எல்லோரும் வந்துட்டாங்க ஆஸ்பத்திரிலிருந்து என் வீட்டில் கொண்டு வந்து கிடத்தியிருக்கிறேன் வேறொண்ணுமில்லே.
இப்போது நாரயணனின் நெஞ்சம் தளர்ந்தது பாவம்... ஊமையன் இருந்தும் குரலில் இருந்த இறுக்கத்தைச் சற்றும் தளர்த்தாமல் எப்போ எடுப்பாங்க ?
இதை தெரிவிச்சுகிட்டுப் போகத்தான் வந்தேன் நான் வரேன் என்று கூறிவிட்டு அவன் அவசரம் அவசரமாக வெளியேறி தெருவில் இறங்கி நடந்து மறைந்தான்.
பிறகு யந்திரரீதியில் பல் தேய்க்கும்போதும் குளிக்கும்போதும் காப்பி சாப்பிடும்போதும் காரியாலயம் செல்லும்போதும் எல்லாம் நாராயணனின் நெஞ்சில் ஒரு குற்றவாளி உணர்ச்சியின் கனம் அழுத்திக் கொண்டிருந்தது.
ஆனால் தனக்கு அறிவு வந்த காலம் முதல் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குமுன் தன் அப்பா காலமாவது வரையிலும் காலைப் பொழுது முழுதும் இந்நகரின் கடைத் தெருவில் எல்லாம் சுமை தூக்கும் ஊமையன் ராத்திரி பனிரெண்டு மணி வாக்கில் தங்கள் வீட்டு வெளித் திண்ணையில் வந்துதான் படுப்பான்.
பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் பாட்டி இறப்பது வரையில் வந்ததும் அன்றைய விசேஷங்களை பே....பே... என்ற ஒரே வார்த்தைப் பிரயோகத்தாலும் முகபாவத்தாலும் கை சைகையாலும் அரைமணி நேரமாவது பாட்டியிடம் பேசித் தீர்க்காமல் ஊமையன் தூங்குவது இல்லை.
வீட்டில் அனைவரும் சற்று நேரத்திற்கு அவனைப்போலவே செவியும் நாக்கும் இயங்காத ஊமையர்களாக மாறி அவனிடம் சம்பாஷனை செய்யாமல் தூங்கப் போவது இல்லை.
அவனிடம் பேசுவதில் பாட்டிக்கும் அப்பாவுக்கும் இருந்த ஒரு பிரத்யேக தேர்ச்சி கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வீட்டில் சிறுவர் சிறுமிகள் உட்பட எல்லோரும் கைவரப் பெற்றிருந்தார்கள்.
இருந்தும் இப்படியா தன் மாமனார் சீவனை சாக்கு சொல்லி பணம் பறிப்பான்... அவனால் தானே தன் மனமும் இப்போ இப்படியெல்லாம் விசித்திரமாக இயங்குகிறது.
சின்ன வயது நாட்களில் பாட்டியிடமிருந்தும் அப்பா அம்மாவிடமிருந்தும் ஊமையனைப் பற்றிக் கேட்டறிந்த தகவல்கள் தனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது.
ஊமையனின் சொந்த ஊர் இங்கிருந்து நாற்பது மைல் தொலைவிலிருக்கும் பத்மநாபுரம் அவன் அப்பாவுக்கும் அவனைப் போலதான் செவி கேட்காது பேச்சும் வராது.
அப்படிக் கிடந்துத் தவிக்கும் போதுதான் ஒருநாள் மகாராஜா காலத்தில் ராஜதானியாக இருந்த அந்த பத்மநாபபுரம் அரண்மனைக்குத் தன் பரிவாரங்களுடன் எழுந்தருளும் போது இவன் அப்பா தன் பெண்டாட்டி பிள்ளைகளுடன் திடாரென்று காவலை மீறி ரதத்தின் முன்வந்து பே...பே... என்று கத்தியவாறு விழுந்தாராம்.
ஊர் பிரதானியைக் கூப்பிட்டு மகாராஜா விஷயம் என்னவென்று விசாரித்தபோது அந்த ஊனகுடும்பத்தின் பரிதாபங்கள் அவருக்குத் தெரியவந்தது.
அதன்பின் இவன் அப்பா அம்மா உயிருடன் இருக்கும் காலம் வரையிலும் நீலகண்ட ஸ்வாமி கோயிலில் இருந்து நாலு கட்டி சாதம் உச்சக்கால தீபாராதனை கழிந்ததும் இலவசமாகாவர்களுக்கு வழங்க வேண்டுமென்று ராஜா உத்தரவு பிறப்பித்தார்.
பிறகு இவன் பெற்றோர்கள் காலம் வரை சாப்பாட்டுக் கவலை இல்லாதிருந்தது இருந்தும் இவனைத் தவிர போதிய ஆரோக்கியமில்லாத மற்ற இவன் தம்பி தங்கைகள் பிஞ்சும் காயுமாக இருக்கும் போதே அற்பாயிசில் இறந்து போனார்கள்.
ம்மா...ப்பா..... என்று சரளமாக வாய் பேசியது.... பெண்டாட்டி குழந்தை குட்டிகள் என்றெல்லாம் வந்தபோது அவன் கையிலிருந்த பணம் முழுவதும் செலவாகிவிட்டது.
பிறகுதான் நவராத்திரி தோறும் பத்மநாபபுரத்திலிருந்து இங்கே நகரத்தில் ஒன்பதுநாள் திருவிழாவுக்குக் கொண்டுவரும் சரஸ்வதி அம்மனின் பல்லக்கைச் சுமந்து கொண்டு ஊமையன் இங்கே நகரில் பிரவேசித்தான்.
இங்கே பெரிய கடைவீதியிலும் பஸ் நிலையத்திலும் மூட்டைத் தூக்குவதில் அதிக வரும்படி கிடைப்பதுக்குள்ள சாத்தியக்கூறுகள் இருப்பதைக் கண்டு நவராத்திரி கழிந்து அம்மனை பத்மநாபபுரத்துக்குப் பல்லக்கில் சுமந்து கொண்டுபோய் சேர்த்த பிறகு மறுபடியும் இங்கே கால் நடையாகத்தான் வந்து சேர்ந்துவிட்டான் அவன்.
என்றும் ராத்திரி பதினோரு மணி அளவில் படுக்க வரும்போது வெளித் திண்ணையில் வைத்து அன்றைய உணவுச் செலவு கழித்து மீதியிருப்பை மறுபடியும் மறுபடியும் எண்ணுவதும் துணிப்பையில் போட்டு கட்டிப் பத்திரமாய் தன் மடியில் யாருக்கும் தெரியாமல் அவன் சொருகுவதும் பார்க்க வேடிக்கையாக இருக்கும்.
அடிக்கடி ஊரிலிருந்து பெண்டாட்டி வந்து சத்தம் போடுவாள் பாவி மனுஷா... அங்கே நான் எட்டுப்பிள்ளைகளை வச்சுகிட்டு எப்படி பிழைப்பேண்ணு இருக்கேன்...... செலவுக்கு ரூவாதா ... அப்படி இப்படாண்ணு சொல்லும் போது அவன் கையும் முகமும் எல்லாம் அதற்கேற்றாற்போல் அபிநயிக்கும்.
பிறகு பாட்டியும் அப்பாவும் அவர்கள் சண்டையில் புகுந்து பெண்டாட்டிக்காரிக்கு ஏதாவது கொடுக்க அவனை நிர்பந்திப்பார்கள் மனசில்லா மனசோடு வெளியே போய் அங்குமிங்கும் பார்த்து யாரும் காணாமல் மடியிலிருந்து கொஞ்ச ரூபாய் எடுத்துக் கொண்டு வந்து அதை ஒண்ணுக்கு நாலு தடவை துப்பல் தொட்டு எண்ணிவிட்டு பே... பே என்று புலம்பியவாறு அவள் கையில் கொடுப்பதை நாராயணன் பார்த்திருக்கிறான்.
இவன் மறுபடியும் வாய்க்கும் வயிற்றுக்கும் கொடுக்காமல் ஒரு நல்ல வேட்டி வாங்காமல் கந்தலைக் கட்டிக் கொண்டு பணம் சேர்ப்பான்.... மீண்டும் ஒருநாள் பெண்டாட்டி வந்து நிற்பாள்.
ஊமையனின் பெண்டாட்டியும் வாய்க்கில்லாமல் வயிற்றுக்கில்லாமல் நெல்லுகுத்துவது மாவிடிப்பது இப்படி கடுமையான வேலைகளுக்கெல்லாம் போய் ஒரு சீக்காளி ஆகி ஒருநாள் சிவனேண்னு கண்ணை மூடிவிட்டாள்.
செய்தி அறிந்த அப்பா அவனிடம் விஷயத்தை அறிவித்தபோது அவன் ஆகாயத்தை தலை உயர்த்திப் பார்த்துவிட்டு கையை விரித்து இரு தடவை ஆட்டினான் அப்படியென்றால் கடவுள் செயல் என்றும் ஆகலாம் கடவுளிடம் போய் சேர்ந்துவிட்டாள் என்றும் கூறலாம்.
நாளுக்கு ரெண்டு ரூபா வச்சு தா... காலம்பர காப்பி மத்தியானமும் ராத்திரியும் சாப்பாடு நான் போடுறேன் என்று இங்கேயே உள்ளூரிலேயே குடியிருக்கும் மகள் வந்து கூப்பிட்டபோது அவன் மகள் வீட்டுக்குப் போக மறுத்துவிட்டான் மகள் போனபிறகு பாட்டி கேட்டாள்.
ஆனால் பாட்டி விடமாட்டாள் நீ என்ன கருங்கல்லா எண்னைக்கும் இப்படியே சம்பாதிச்சுகிட்டு இருக்க ஏதாவது சுகக்கேடு வந்து படுத்துட்டா பிறகு உனக்கு யாரு கஞ்சி காய்ச்சித் தருவா ?
வெளித்திண்ணை முழுதும் இவன் காலில் இருந்து வடியும் சீழால் அசுத்தமாகி எப்போதும் ஒருவித வாடை வேறு.... ராத்திரி நேரம் கெட்ட நேரத்தில் இவனுக்கு ஏதாவது வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது.
பாட்டி அப்பா இவர்கள் போட்டோக்களைச் சுட்டிக் காட்டி வானத்தைப் பார்த்துவிட்டு பே... பே... என்று அவன் சொன்னதை கேட்க வீட்டில் எல்லோருக்கும் மிகவும் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது... அப்படி அவனை விலக்கிய பிறகும் ஒருமாத காலம்கூட அங்கேயே வந்து படுத்துக் கொண்டிருந்தான்.
பிறகு ஊமையன் ராத்திரி வரும் முந்தியே வெளிகேட்டை அடைத்துத் தாள் போடப்பட்டது ரொம்ப நேரம் பே... பே... என்று பரிதாபமாகச் சத்தம் போட்டவாறு அவன் கதவைத் தட்டும்போது வீட்டில் எல்லோரும் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு பேசாமல் இருந்தார்கள்.
இதன் பிறகு ராத்திரி படுக்க அவன் வருவதில்லை ஆனால் பண்டிகை நாட்களிலும் வீட்டில் ஏதாவது விசேஷங்கள் நடக்கும் போதும் வந்து சாப்பாட்டிலும் பலகாரத்திலும் அவன் பங்கை உரிமையுடன் பெற்றுக்கொண்டு போவான்.
நாராயணனின் கல்யாணத்திற்குப் பிறகு வீட்டின் இட வசதியின்மை காரணமாக இரண்டு தெரு தள்ளியிருக்கும் வீட்டுக்கு அவனும் மனைவியும் தனிக்குடித்தனம் போன பிறகு அங்கும் அடிக்கடி சென்று ஏதாவது வாங்கிச் செல்வான்.
ஆனால் பொன்னைய்யன் எத்தனையோ பேரிடம் எத்தனையோ முறை அவனை அவன் அறியாமல் கொன்று விட்டிருக்கிறான் என்பதை நினைக்கையில்தான் அவனுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது.
வழக்கமாய் ஊமையன் உட்கார்ந்திருக்கும் அந்த அடைத்துக் கிடக்கும் கடையின் நடையில் அவன் கண்கள் இப்போ மெல்ல மெல்ல அஞ்சி அஞ்சிச் சென்றன.
ஆனாலும் இன்றுதான் ஏமாற்றப்படவில்லை என்று வக்கிரமான ஒரு ஆசுவாசம் நெஞ்சில் நிறைய அவன் நடந்து வீட்டின் வெளிகேட்டைத் திறந்து கொண்டு முற்றத்தில் கால்வைத்தபோது முற்றத்திலிருந்து வீட்டுக்கு ஏறும் நடைப்படியில் உட்கார்ந்திருந்த ஊமையன் நாராயணனைப் பார்த்து பே... பே... என்று பேசிச் சிரித்து அமர்களமாய் வரவேற்றான்.
பொச்சாப்பும் குரோதமும் புகையும் மனிதர் வாழ் சமாதிகளுக்குள் ஒன்றில் என்னை இவ்வாறு நிச்சிந்தையாக ஒரு கன்னியுடன் இராப் பொழுதைக் கழிக்க விட்டுவிடுவார்களா?
கல்லில் உறையும் கன்னி எனில் திரிகால பூஜையும் ஆர்ப்பாட்டமும் பண்ணிக்கொண்டிருப்பவர்கள் கூட சற்றும் சஞ்சலமற்று நடந்து விடுகிறார்கள்.
கல்லில் வடித்திருந்த உருவத்தில் மனசை லயிக்கவிட்ட எனக்கு அந்தக் கோயிலில் அந்த அர்த்த ஜாமத்தில் இப்படி எண்ணமிட்டுப் பொழுதைக் கழிக்க நேர்ந்தது தற்செயலாக நிகழ்ந்த ஒரு காரியமா அல்லது... அதற்கும் அப்பால் அதற்கும் அப்பால் என வெங்காயத்தோல் உரித்துகொண்டுபோவது போல் மனித அறிவு என்ற ஸ்பரிசம் படப்பட மற்றொரு திரையிட்டுவிட்டு அதற்கும் அப்பால் அகன்று சென்றுகொண்டே இருக்கும் அந்த விவகாரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நிகழ்ச்சியா என என்னால் நிர்ணயிக்க முடியவில்லை.
உதயகால பூஜையின்போது தேய்ந்தும் மாய்ந்தும் போய்த் தென்பட்ட கருங்கல் விக்கிரகந்தானா முந்திய நாள் இரவில் கண்ட யுவதி அன்று சிதறின ஆசை பிறகு மறுபடியும் மனசில் குவியவே இல்லை.
பொழுது விடிவதற்கு இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இருக்கும் என்று பார்க்கலாம் எனக் கிழக்குக் கோபுர வாசலின் திட்டிவாசல் வழியாக வெளியேறினேன்.
ஆனைத் துதிக்கை போன்ற தன் எட்டுக் கைகளையும் ஒரு பாறையைப் பற்றிக்கொண்டு கவந்தன் மாதிரி வெறுந்தசைக் கோளமாகக் கண்சிமிட்டிக் கிடந்தது ஒரு ஜலராசி.
மறுபடியும் கீழே இறங்கிவிட்டால் அதில் ஏறுவது எப்படி என்று நான் தடுமாடிக்கொண்டு வரும்போது கிழக்குச் சரிவில் படிக்கட்டுகள் தென்பட்டன.
கர்ப்பக்கிரகத்தில் என்ன இவ்வளவு இருட்டு என்று எண்ணமிட்டுக்கொண்டே கைகளை முன்னோக்கி நீட்டிக்கொண்டு கருங்கல் நிலையில் கால் வைத்தேன்.
வருஷாவருஷம் வாழையடி வாழையாக அர்ச்சக பரம்பரை மஞ்சணை மெழுகு வைத்து அலங்காரம் செய்யும் முகத்தின் சாயலுக்கும் இதற்கும் சற்றும் வித்தியாசமில்லை.
எத்தனை எத்தனை காலம் இந்த முகத்தின் சாயல் அர்ச்சக பரம்பரையின் நினைவில் படிந்து மனித வம்சத்தின் ஞாபகச் சரடாக இருந்து வந்திருக்கிறது எனக்கு பலிபீடத்தில் அமர்ந்திருந்த தலை பேசியதில் அதிசயம் தோன்றாதது எனக்கே வியப்பாக இருந்தது.
உலக பந்தங்களுக்கு உடன்பட்டு பிறப்புச் சங்கிலிக்குள் தன்னையும் உட்படுத்திக்கொள்ள விரும்புகிறவர்களுக்குத்தான் உடம்பு அவசியம்.
என்னுடைய இச்சை என்று அவிந்ததோ அன்று நான் காற்றுடன் காற்றாகக் கரைந்துவிடுவேன்... உடல் இழந்த வாழ்வு எனக்கு எப்படி ஏற்பட்டது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பாதே.
இருந்தாலும் கர்ப்ப கோடி காலம் பிரக்ஞை மாறாமல் வாழ்வதற்கு ஒரு வழி உண்டு என்பதைக் கண்டுபிடிக்காமல் ரொம்ப நாட்களைக் கழித்தார்களா?
மேலும் ஆபத்துக்குப் பயப்படுகிறவனாக இருந்தால் சமுத்திரத்துக்கு அடியில் வலிய வந்து மாட்டிக்கொள்ள வேண்டாமே நீ சொல்லக்கூடாத பரம ரகசியம் அங்கே என்ன இருக்கிறது?
நானும் உன்னைப் போல உடம்பை இழந்துவிட்டு எத்தனை கர்ப்ப கோடி காலமானாலும் உன் எதிரில் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கத்தான் ஆசைப்படுகிறேன் என்று சொல்லிக் கொண்டே படிக்கட்டுகளின் வழியாகக் கீழே இறங்கிச் சென்றேன்.
கீழே என்ன இருக்கிறது உலகத்தாருக்குத் தெரியக் கூடாது என காலம் என்ற திரையிட்டு இயற்கை மறைத்து வைத்துள்ள ரகசியங்களில் எது என் வசம் சிக்கப் போகிறது என்று எண்ணமிட்டுக்கொண்டே நடந்தேன்.
வெளிச்சம் எந்தத் திசையிலிருந்துதான் வருகிறது என்பதை நிர்ணயிக்க முடியாதபடி ஒளிப்பிரவாகத்தின் காந்தி எல்லாவிடங்களிலும் ஒரே மாதிரி இருந்தது.
படிக்கட்டுகளுக்கு எதிர் பாரிசத்தில் உள்ள சுவரில் உள்ள பிறையில் தலையற்ற முண்டம் ஒன்று வளர்த்தியிருந்தது பச்சைக் கல்லைக் குடைந்து செய்த ஒரு பாத்திரம் அதன் தலை இருக்க வேண்டிய இடத்தில் ஒரு யந்திர சக்கரத்தின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்தது.
அசிரீரியாருக்கு ஆசாரமாகப் பேசத் தெரியும் போலிருக்கு வந்தவனை வாவென்று கேட்பாரில்லை இருட்டில் திண்டாட விட்டுவிட்டு வேடிக்கை பார்ப்பது இந்த இடத்துச் சம்பிரதாயம் போலும் என்று நான் முழங்காலைத் தடவிக் கொண்டே கேட்டேன்.
எங்களுக்குத் தெரியாததைப் பற்றி நீ பேசிக்கொண்டிருந்தது போதும் உடனே எதிரே தெரிகிறதே வாசல் அதன் வழியாகப் போனால் பாதாள கங்கை ஓடுகிறது.
இங்கிருந்து பத்து யோஜனை தூரத்திலுள்ள கன்னிச் சுனையிலிருந்து உற்பத்தியாகி கார்கோடகத் தீவுவரை கிழக்கு நோக்கிச் சென்று பிறகு அங்கிருந்து வடதிசை திரும்பி அங்கு காட்டினடியில் ஓடி அங்கேயே மடிகிறது.
இன்னும் சிறிது தூரம் சென்றதும் ஏழு வர்ணங்களிலும் தண்டு முதல் இலை வர பளபளவென சாயம் பூசி வைத்த மாதிரி நிற்கும் விருக்ஷங்களைக் கண்டேன்.
எதிரிலிருந்த மரம் எருமை முக்காரம் போடுவதுபோலக் கனைத்தது சில மரங்களில் அதன் பால் நாளங்கள் வழியாக வேகமாக ஓடும் போது கனைக்கும் சப்தம் கேட்கும் எனப் படித்திருக்கிறேன்.
உடலற்ற தலை பேசுவதும் உடம்பற்ற குரல் துணை வருவதும் தலையற்ற முண்டம் புணையாகவும் பிறகு வழிகாட்டியாகவும் உயிர் பெறுவது என்றால் அது எனக்குக் கொஞ்சம் அதிசயமாகத்தான் இருக்கிறது.
அது அகன்றவுடன் அணுக்கள் தம் செயலை இழந்துவிடுவதாகப் பொருள் அல்ல அவை சேர்ந்து உழைக்கும் சக்தியை இழந்துவிடுகின்றன அவ்வளவுதான்.
அவற்றைத் தனித்து எடுத்து அவற்றிற்கு வேண்டிய ஆகாராதிகளைக் கொடுத்துக் கொண்டு வந்தால் அவை வளரும்... ஆமாம் அது சாத்தியந்தான் எங்கள் லோகத்திலும் ஒரு வெள்ளைக்காரர் இதைச் செய்து காட்டியிருக்கிறார் என்றேன்.
கிழடு தட்டிச் சாவது ஒன்று பிஞ்சிலே மடிவது ஒன்று நோய் விழுந்து மடிவது ஒன்று பிறகு திடகாத்திர தேகத்துடன் இருந்து வருகையில் அணுக்களின் சேர்க்கையைத் துண்டிப்பதால் ஏற்படுவது ஒன்று இந்த மாதிரி மரணத்தில் எத்தனையோ வகை.
எமனை எட்டி நிற்கும்படிச் சொல்வதற்கு எங்களுக்கு சக்தி கிடைத்ததெல்லாம் இதனால்தான்... நாம் அநாகரீகமானது எனக் கண்டித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு காரியம் ஆதிகாலத்தில் சாஸ்திர வளர்ச்சிக்கு எவ்வளவு துணை செய்திருக்கிறது என நான் எண்ணமிடலானேன்.
கழுத்துடன் அரிந்து உயிரைப் போக்கிவிட்ட பிற்பாடு அணுக்களின் நசிவு ஏற்படாமல் தடுத்துக் கொள்ள முடியுமானால் அதாவது அதில் உள்ள உயிர்ப்பை மட்டும் அவிந்து போகாமல் காப்பாற்றிக் கொண்டால் அந்த உடம்பை நம் இஷ்டப்படி இயக்கலாம் அல்லவா?
பிரபஞ்ச தாதுக்களின் நுட்பங்களை அறிந்தவர்களுக்கு உயிர்ப்பை மட்டும் உடம்பில் காப்பாற்றி வைப்பதற்கு முடியும்... அப்படியானால் நான் முதலில் கோவிலுக்குள் நுழைந்த போது அந்தக் கன்னியின் சிரசின் மூலம் தாங்கள்தான் பேசினீர்களோ என்று கேட்டேன்.
ஸித்த புருஷன் சிரித்துக்கொண்டு பூலோகத்தில் எங்களுக்குக் கிடைக்காத சௌகரியங்கள் எல்லாம் இங்கு கிடைக்கும்போது நாங்கள் ஏன் அங்கு வர வேண்டும்?
அது இங்கிருந்து புறப்பட்டு ஏழு பாலைவனங்களைக் கடந்து ஏழ்பனை நாட்டின் வழியாக ஈசனை வலம் வந்து மறுபடியும் தென் திசை நோக்கியோடி பனிக்கடலுள் மறைந்தது.
அதன் பிறகு... மறுபடியும் மறுபடியும் சமுத்திர ராஜன் சீற்றங்கொண்டான்... கபாடபுரம் தென்மதுரை போல மூழ்கி மறைந்தது... எனது பார்வை இடையறாது சுழன்றுவரும் ரசக்கோளத்தின் மீது கவிந்தது.
உயர்ந்த விருக்ஷங்களுக்கு மேல் தனது கொக்குத் தலையைத் தூக்கி நின்று கொண்டிருந்த கர்ப்பேந்திரம் ஒன்று ஒரு யானையைத் தனது கைகளில் பற்றிக் கிழித்துத் தின்று கொண்டிருந்தது.
அதிகாரி செயின்ட் சேவியர் கல்லூரி அருகில் இறங்கிக் கொண்டதும் பைக் யூ டர்ன் அடித்து மெட்ரோவை நோக்கிச் சென்றுவிட்டதென்று கான்ஸ்டபிள் தோர்வாடே தெரிவித்தார்.
தாங்கள் காத்துக் கொண்டிருந்த காமா மருத்துவமனையில் இருந்து வெளியே வந்த இரண்டு பயங்கரவாதிகள் இவர்களே என்று கூறியது இதிலிருந்து உறுதியாகத் தெரிகிறது.
தனது போலேரோ போலீஸ் வண்டியில் இருந்து தோராவாடே தெற்கு கட்டுப்பாட்டு அறைக்கு செய்து அனுப்ப முயன்றதாகவும் ஆனால் அவரது ஒயர்லெஸ் கருவி நெட்வொர்க் வழியில் ஹெவியாக இருந்ததால் முடியவில்லையென்றும் கோர்டில் தோராவாடே கூறினார்.
எனவே மெட்ரோ ஜங்ஷன் சென்று அங்கிருந்து போலீஸ் வண்டி ஒன்றில் இருந்து ஒயர்லெஸ் மூலம் செய்தி அனுப்பியதாக அவர் கூறினார்.
பத்ருதீன் தாயாப்ஜி சாலையில் இருந்து மகாபாலிகா சாலையை நோக்கி சிகப்பு விளக்குடன் ஒரு வெள்ளை நிற கார் வருவதைக் கண்டதாகவும் உடனே அந்தக் கார் பத்ருதீன் தாயாப்ஜி சாலையில் பின்னோக்கிச் சென்று விட்டதாகவும் காடம் கோர்ட்டில் கூறினார்.
செயினட் சேவியர் கல்லூரி அருகில் சுடப்பட்டவர் துர்குடே என்ற அதிகாரி என்பது அவரது சீருடையில் இருந்த பெயர் பகை மூலம் நேம் பிளேட் பின்னர் அடையாளம் காணப்பட்டது.
பத்ருதீன் தாயாப்ஜி சாலையில் இருந்து மகாபாலிகா சாலையை நோக்கி வந்து பின்னர் பின்னோக்கிச் சென்ற சிவப்பு விளக்கு வெள்ளைக் காரை ஓட்டி வந்தவர் மாருதி மாதவராவ் ஃபத்.
மும்பையில் பயங்கரவதிகள் தாக்குதல் செய்தி வந்துள்ளதாகவும் அதையொட்டி மந்த்ராலயாவில் நடைபெறவுள்ள அவசரக் கூட்டத்துக்குச் செல்லக் காரைக் கொண்டு வருமாறும் கக்ரானி கூறியுள்ளார்.
அவரது உத்தரவுப்படி டிரைவர் ஃபத் பத்ருதீன் தாயாப்ஜி சாலையில் இருந்து காரை எடுத்துக் கொண்டு மகாபாலிகா சாலை வழியாக கக்ரானி வீட்டுக்குப் புறப்பட்டார்.
பத்ருதீன் தாயாப்ஜி சாலையில் உள்ள எஸ்பிஐ அலுவலத்தின் பக்கத்திலிருந்து தனது காரை நோக்கி ஒரு போலீஸ் வாகனம் வருவதை ஃபத் பார்த்தார்.
தனக்கு ஏற்பட்ட துப்பாக்கிக் காயங்களினால் தனது வலது கை மோதிர விரலை இழந்து விட்டதாகவும் மற்றும் இரண்டு விரல்கள் சரியாக வேலை செய்வதில்லை என்றும் ஃபத் கோர்டில் கூறினார்.
குறுக்கு விசாரணையில் மகாபாலிகா சாலையை நெருங்கும் போது போலீஸ் வாகனம் பஸ் ஸ்டாப் அருகில் இருந்ததாகவும் அந்த வண்டியின் அருகில் இருந்த போலீஸ் அதிகாரிகளைப் பயங்கரவாதிகள் சுட்டதைப் பார்த்ததாகவும் ஃபத் கூறினார்.
கக்ராணியின் மொபைல் தொலைபேசியிலிருந்து ஃபத் மற்றும் மருத்துவமனைக்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட அழைப்புகள் தனித்தனியாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளன.
எதிர்வீட்டுக்காரப் பெண்மணியின் கணவரிடம் நீங்கள் வாங்கிய மல்லிகைப் பூவைக் கொண்டு போய்க் கொடுத்து அதில் வாசனை வருக்கிறதா என்று கேட்டுப் பாருங்கள் என்றார்.
என் வீட்டுச் சாம்பார் மணக்கவில்லை எதிர்வீட்டுச் சாம்பார்தான் மணக்கிறது என்றால் அந்தச் சாம்பாரைச் சாப்பிட ஆசை வந்துள்ளது என்று பொருள்.
எதிரே தெரியும் மலைகள் யாவும் எனக்கென்று கொட்டிக் கிடக்கும் தங்க வைர வைடூரிய பவள ரத்தின கோமேத நகைகளின் குவியலாகத் தெரிந்தன கால்கள் பூமியை விட்டு மிதப்பது போல இருந்தன.
பார்ப்போரை எல்லாம் கட்டித் தழுவி இன்புற்று குவிந்து கிடக்கும் தங்க வைரங்களை அள்ளி அள்ளிக் கொடுத்து இன்புற வேண்டும் என்று தோன்றும்.
காலை இருட்டில் அவள் என்னைக் காணாத போதே இத்தனை ஆனந்தம் என்றால்கதிரவன் வந்த பிறகு அவள் கடைக்கண் காட்டிச் சிரித்து விட்டால் நான் என்ன ஆகியிருப்பேன் காதலி அப்படி என்னைப் பார்த்திருந்தால் சத்தியமாக அதைத் தாங்கிக் கொள்ளும் சக்தி எனக்கு இல்லை அதனால்தான் கடவுளே பார்த்து அவளை வேறு ஒருவருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தான் அந்தக் காதலியை மணம் முடித்திருந்தால் கசப்படைந்து விடுவாள்.