sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ஆறுமுகமும் பன்னிரு கையும் அரும் படைக்கலமும் நிகரற்ற வீரமும் ஆண்மையும் போர்க்களத்தில் நிலவக் கண்ட சூரன் முன்னாளில் இருந்த தக்கனைப்போல் ஆணவம் கொண்டு பேசலுற்றான்.
பாலனே என் பெரும் சேனையைச் சிதைத்தாய் இனிச் சிறுவன் என்று உன்னை விடப்போவதில்லை போரில் புறங்காட்டிப் போனாலும் உன்னை அழிப்பேன் வானவர்குழுவை யும் கணங்களையும் ஒழிப்பேன் என்று சொல்லி மாயையில் வல்ல இந்திர ஞாலம் என்னும் இணையில்லாத் தேர்மேல் நின்று எண்ணிறந்த உருவம் கொண்டு சரமாரி பொழிந்தான்.
சூரனையும் அவனைத் தொடர்ந்து வந்த வேலனையும் கண்ட அசுரசேனை பொங்கி எழுந்து அறுமுகனைச் சுற்றி ஆரவாரித்தது அதைக் கண்டு சற்றே சிரித்தார் முருகப் பெருமான்.
மாயை அது கேட்டு நகைத்து அப்பா சூரனே பன்னிரு கரங்களோடு விளங்கும் பரமனைப் பாலன் என்று நினையாதே அவன் வேற்படையால் நீ விரைவில் விழுந்திடுவாய்.
அமுத சீத மந்தர கூடம் என்பது அதன் பெயர் அக் குன்றத்தை இங்கே வரவழைத்து நினைத்த செய்கையை நிறைவேற்றிக்கொள்க என்று சொல்லிச் சென்றாள்.
இறந்தோரை எழுப்பும் வழி இதுவே என்று மனமகிழ்ந்து இந்திரஞாலம் என்னும் தேரை நோக்கி நீ மனோ வேகமாகச் சென்று புறக்கடலின் அருகேயுள்ள அமுத மந்தர மலையைப் பெயர்த்துக் கொண்டு வா என்றான்.
உடனே இந்திர ஞாலம் எழுந்தது ஏழு கடலையும் கடந்தது புறக்கடலிற் போந்தது அமுத மந்தர மலையை எடுத்தது சென்ற வழியே மகேந்திர நகரத்திற்கு விரைந்து வந்தது.
சிங்கமுகன் எழுந்தான் பானுகோடன் எழுந்தான் இளைய வச்சிரவாகு எழுந்தான் எரிமுகன் எழுந்தான் தருமகோபனும் இருபுதல்வரும் எழுந்தனர்.
சூரன் செய்த சூழ்ச்சியும் மாயை சொல்லிக் கொடுத்த வழியும் மந்தர மலையின் மகிமையும் பகைவர் பிழைத்து எழுந்த வகையும் நன்று நன்று என்று நகைத்தார்.
அவற்றைத் தொலைக்கக் கருதிய பெருமான் மன்னுயிரையெல்லாம் அழிக்கவல்ல சர்வ சங்காரப் படையை எடுத்தார் மனத்தினாற் பூசனை புரிந்து அப்படைக் கலத்தை நோக்கி போர் முனையில் நிற்கும் அரிமுகன் முதலிய அசுரத் தலைவரையும் அளவிறந்த சேனையையும் அழித்திடுக என்று கூறி விடுத்தார்.
சங்காரப்படை புறப்பட்டது சூரன் சேனையை முற்றும சூறையாடிற்று இந்திரஞாலத் தேரின் மீதிருந்த மந்தர மலையை நொறுக்கி எறிந்தது கந்தவேள் கையில் மீண்டும் வந்தடைந்தது.
அரிமுகனும் பானுகோடனும் எரிமுகனும் வச்சிரவாகுவும் நூற்றிருவரும் மூவாயிரவரும் தருமகோபனும் பெருஞ் சேனையும் பிறரும் மந்தர மலையோடு மடிந்து விழுந்தார்கள் சிவப் படையின் செய்கையைக் கண்டான் சூரன் மனம் தளர்ந்தான் வன்மை இழந்தான் வாட்டம் உற்றான் பெருமூச் செறிந்தான் முன்னைப்போல் தன்னந் தனியனாய் நின்றான்.
என் சேனையெல்லாம் சிதைத்த சிறுவனை என்னைப்போல் தனிமை செய்து பின் வெல்வேன் எனத் துணிந்து இந்திரஞாலத்தை நோக்கி நம்ழைப் பகைத்து நிற்கும் பூத கணங்களையும் விற்படை தாங்கிய வீரரையும் கவர்ந்து சென்று அண்டி முகட்டிற் கொண்டு சேர்த்துக் காவல் செய்திடுக எனச் சூரன் பணித்தான்.
அவ் வண்ணமே அத் தேர் கடலபோற் பரந்து நின்ற சேனையின் அறிவை மயக்கிக் கவர்ந்து சென்று அசுரர்கோன் பணித்தவாறே அண்டத்தின் முகட்டிற் கொண்டு சேர்த்துக் காவல் செய்து நின்றது.
மாற்றான் நிலையும் தம் நிலையும் கண்டார் முருகவேள் சீற்றம் கொண்டார் வில்லை வளைத்தார் திண்மை வாய்ந்த அம்பினை நோக்கி நமது சேனையைக் கவர்ந்து அண்டமுகட்டிற் கொண்டு சேர்த்த வலிய தேரை விரைவிற் கொண்டுவருக என்று கூறி விடுத்தார்.
அங்குப் பெருஞ்சேனையைத் தன்னகத்தே கொண்டு நின்ற தனிப் பெருந் தேரைக் கண்டது அதன் வலிமையை முரித்தது சேனையோடு தேரையும் பற்றிக் கொணர்ந்து வெற்றி வேலன் முன்னே விட்டது.
அப்போது முருகவேள் இந்திரஞாலத்தை நோக்கி அழகிய நெடுந் தேரே இனி நீ அச் சூரனிடம் செல்லாதே அவன் இறத்தல் திண்ணம் இங்கேயே நில் என ஆணையிட்டார்.
அண்டத்தை யடைந்த தேர் அறுமுகன் ஏவிய கணையால் மீண்டு வந்ததைக் கண்டான் சூரன் பூதப் படைகள் எல்லாம் மீண்டும் போர்க்களம் போந்ததும் அறிந்தான்.
மாயையின் திறத்தால் சூரன் கொடியதொரு பறவையின் உருவம் கொண்டான் பெருங்கடல் போல் முழங்கினான் சிறகு பெற்ற மலைபோல் எழுந்து யூதர்களை அறைந்தான் கூரிய மூக்காற் குத்தி விழுங்கினான் அறுமுகப் பெருமான் ஏறியிருந்த தேரையும் சுற்றிச் சுற்றி வந்து அடித்தான் பரந்த கடல்களின் எல்லையளவும் பறந்து சென்றான் மீண்டு வந்தான் நிலவுலகம் முழுவதும் சென்று மீண்டான் நாகலோகமும் சென்று வந்து பூதங்களைப் புடைத் தான் எங்கும் சுழன்று திரிந்தான்.
இவ்வாறு பறவை வடிவம் பூண்டு போர் புரிந்த சூரனைக் கண்டார் முருகவேள் பறவையைத் தேர்மீது இருந்து போர் செய்து கொல்லுதல் பழியாகும் என நினைத்தார் இந்திரனை நோக்கினார்.
கந்தப் பெருமான் கருத்தினையும் தன்பால் அவர் கொண்ட கருணையையும் அறிந்த இந்திரன் அழகிய தோகையையுடைய மயிலாக மாறி வந்தான் மரகதக் குன்றுபோல் வேலனைப் போற்றி நின்றான் ஐயனே வானவர் எல்லாம் வணங்கி நிற்க எளியனாகிய என்மீது கருணை வைத்தாய் ஆதலால் புன்மை தீர்ந்தேன் நன்மையுற்றேன் பிறப்பெனும் பேதைமையும் போக்கினேன் என்று இந்திரன் கூறியபொழுது முருகப் பெருமான் தேரினின்றும் இறங்கித் தோகை மயில்மேல் ஏறினார் சூரனைத் தொடர்ந்து சென்றார்.
தொடர்ந்து வந்து தொல்லை விளைவித்த முருகன் செயல் கண்டு சூரன் மனந்தளர்ந்தான் துயரடைந்தான் சீற்றம் கொண்டான் அவர் கையில் இருந்த வில்லைக் கடித்து முரிக்கக் கருதி வந்தான்.
அம் மாயா வடிவங்களை நோக்கி முருகவேள் ஆயிரங் கோடி அம்புகளை எடுத்து அவற்றை நோக்கி அம்பாகிய அமரரே நீர் சென்று சூரன் எடுத்துள்ள மாய வடிவங்களை அடியோடு கெடுத்து வருக என்று விடுத்தார்.
அவ் வம்புகள் விரைந்து சென்றன வேகமும் கோபமும் கொண்டன சூரன் எடுத்த ஓர் உருவத்திற்கு ஏழுருவம் எடுத்தன எட்டுத் திசையிலும் விண்ணிலும் மண்ணிலும் செறிந்தன அவன் மாயங்களை யெல்லாம் அழித்தன.
அந் நிலையில் பெருமான் சூரனை நோக்கி கருமேகத்தின் இடையே தோன்றி மறையும் மின்னலைப் போல எம் கண்ணெதிரே எண்ணரிய உருவம் கொண்டாய் அவற்றையெல்லாம் அறிந்தோம்.
இனி நமது வடிவத்தை நீ காண்பாயாக என்று திருவாய் மலர்ந்து கடலும் கடல் சூழ்ந்த உலகமும் புவனமும் அண்டமும் வானமும் பிறவும் தமது திருமேனியில் அமைந்தனவேயன்றி வேறில்லை என்னும்படி சிறந்ததோர் உருவம் கொண்டார்.
இவன் பெருமையை அறிந்திலேனே மாயவன் மலரவன் முதலிய தலைவர்க்கும் வானவர்க்கும் பிற உயிர்களுக்கும் மூலகாரணமாய் நின்ற மூர்த்தி இம் மூர்த்தியன்றோ?
ஆயிரங் கோடி காமதேவருடைய அழகெல்லாம் திரண்டு ஒன் றாகி வந்தாலும் அறுமுகப் பெருமானது திருவடிவிற்கு இணை யாகாது என்றால் இவரது எல்லையற்ற அழகிற்கு உவமை கூற வல்லார் யார்?
என் அகந்தை அகன்றது மெய்யறிவு மனத்திற் புகுந்தது வலத் தோளும் கண்ணும் துடித்தன புவனங் களெல்லாம் புலனாகின்றன தேவதேவனது திருவுருவம் காணப் பெற்றேன்.
என் கால்கள் இவரைச் சுற்றி வலம் வரவேண்டும் கைகள் குவிந்து தொழவேண்டும் தலை தாழ்ந்து வணங்கவேண்டும் வாய் வழுத்த வேண்டும் தீமை யெல்லாம் ஒழிந்து நான் அடிமையாக வாழ வேண்டும்.
தேவரை நான் சிறை செய்தது தவறு என்று சொன்னார் பலர் எனினும் அச் செய்கையாலன்றோ மறைகளும் பிரமனும் மற்றுமுள்ள வானவரும் காணுதற்கரிய இறைவன் இங்கு வரப்பெற்றேன்?
அந் நிலையில் முருகவேள் தமது பெருவடிவத்தை நீத்தார் முன்போல் மயில்மீது ஏறிவந்தார் சூரனுக்கு அளித்த மெய்யறிவையும் மாற்றினார் அவனை முன்னிருந்த வண்ணம் ஆக்கினார்.
முன்னே இக் கடும் போரை மூட்டிய வானவரைச் சாடி முடித்துச் சற்றே சீற்றம் தீர்வேன் என்றான் சூரன் அக்கருத்தை நிறைவேற்றுமாறு மீண்டும் ஒரு மாய மந்திரத்தை ஓதினான்.
அடியவர்க்கு இனிய ஆண்டவனே ஒலம் மெய்ஞ்ஞானமாகி மிளிக்கின்ற முதல்வனே ஒலம் முனிவர்தம் தலைவனே ஒலம் கருதுதற்கரிய பெரியோய் ஒலம் எல்லாம் படைத்த இறைவா ஒலம் கண்ணுதற்பெருமான் அருளிய கடவுளே ஒலம் தேவ தேவா ஒலம் பகைவரைத் தகர்க்கும் பரமனே ஒலம் வேற்படை எடுத்த விமலா ஓலம் பாவலர்க்கு எளியாய் ஒலம் பன்னிரு கரத்தாய் ஓலம் மூவரும் ஆகி நின்ற முழு முதற் பொருளே ஒலம் ஒலம் அடியேம் படும் பாட்டை நீ சிறிதும் அறிகிலை போலும் இன்னும் சற்றே காலம் தாழ்ப்பின் மாய இருளில் மறைந்து நின்று சூரன் உலகமெல்லாம் அழித்திடுவான்.
வானவர்கோன் சொல்லிய மொழிகளையும் அசுரர் கோன் செய்த கொடுமைகளையும் அறிந்த முருகன் தம் கையில் அமைந்த நெடுவேலை நோக்கி அச் சூரனது மார்பைப் பிளந்து கணப் பொழுதில் வருக எனப் பணித்து விடுத்தார்.
என இறுமாந்து சீற்றம் கொண்டான் நெடுங் கடலின் நடுவே பேந்து நெருப்புப் போன்ற தளிர்களும் புகை போன்ற தழைகளும் பொன் போன்ற பூந்துணர்களும் மரகதம் போன்ற காய்களும் செம்மணி போன்ற கனிகளும் தாங்கி கார்மேகம் போன்ற ஒரு பேரிய மாமரமாய் நின்றான்.
மாறுபடு சூரன் மாயத்தால் மாமரமாகி மரக்கடலின் நடுவே நின்ற நிலையும் அவன் உள்ளக் கருத்தும் உடலின் வலியும் கண்டு வேற்படை கடுஞ்சீற்றம் கொண்டது.
ஈசனது நெற்றிக் கண்ணில் எழுந்த நெருப்பிலே உருவாக்கி அப் பெருமான் திருக்கரத்திலே தாங்கிய தீப்பிழம்பிலே தோய்க்கப்பெற்றது போன்ற வேற்படை கண்டவர் அஞ்சக் கடிது சென்று மாமரத்தை அடியோடு வெட்டி முரித்தது.
வஞ்சனை வடிவம் அழிந்தவுடன் வெஞ்சினம் கொண்ட சூரன் தன் முன்னைய உருவம் எய்தினான் உடைவாளை எடுத்துப் போர் புரியக் கருதி ஆரவாரித்தான்.
இங்ஙனம் வாளேந்தி உருத்து நின்ற வல்லாளனைத் தாக்கிற்று வேற்படை அவன் மார்பை இரு கூறாகப் பிளந்து அலைகடலில் எறிந்து ஆகாய் வழியே சென்றது அனல் உருவத்தை விட்டு அருள் உருவம் கொண்டது வானவர் சொரிந்த பூமாரியின் இடையே விரைந்து சென்றது ஆகாய கங்கையிற் படிந்தது மீண்டும் முருகப் பெருமானது செங்கையில் வந்து அமர்ந்தது.
சேவலும் மயிலுமாக வந்த சூரனைக் கண்ணுற்றார் செவ்வேள் கருணை வாய்ந்த திருக்கண் நோக்கம் பெற்றபோது சூரன் பகைமை நீங்கிப் பண்புற்றான்.
உடனே சிறகடித்து எழுந்து கொக்கறுகோ என்று கூவிற்று அக் கோழி அந் நிலையில் இந்திரனாகிய மயிலினின்றும் இறங்கினார் முருகன் மெய்யுணர்வு பெற்று நின்ற சூர மயில்மீது ஏறி நீ எம்மைச் சுமப்பாயாக என்று கூறி அதனை விண்ணிலும் மன்னிலும் நடத்தினார்.
வேற்படை தாங்கிய முருகன சூாடர்பகை முடிதது அழகிய மயில்மீது வரக்கண்ட பூதரும் வீரரும் வீரவாகுவும் ஆர்வமுறச் சென்று அடிபணிந்து சூழ்ந்தார்கள் எம் ஐயனே நெடுங்கடலின் நீரைக் குடிக்க வடிவேல் விடுத்தாய் அப் படையால் சூர் அறுத்தாய் நின் அடியாரைப் பற்றி நின்ற வல் வினையின் வேர் அறுத்தாய் இனி எமக்குக் குறையொன்றுண்டோ?
மன்னன் இறந்தான் என்ற சொல் செவியிற் பட்டதும் இடியினால் அடி பட்ட நாகம் போல் உயிர் துறந்தாள் அவன் தேவியாகிய பதுமை தலையாய் அன்பின் தன்மை அது வன்றோ?
என் அரசே அன்றே நான் சொன்னேனே என் மொழியை நன்றென உணர்ந்தாயில்லை உறுதியெனக் கொண்டாயில்லை இறப்பதற்கோ இப்போர் புரிந்தாய் அந்தோ இனி என்றுதான் உன்னை அரசனாகக் கான்பேனே?
திருமாலும் பிரமனும் இந்திரனும் ஏனைய வானவரும் வாழ்க வாழ்க என வாழ்த்தி நிற்க அரசு வீற்றிருந்த ஐயனே நீ சிவகுமாரனாகிய சிறுவன் தேரில் கோழியாய் நின்று விலாவொடியக் கூவுகின்றாயோ அண்டத்திலுள்ள உயிர்கள் எல்லாம் அடி வணங்க அரியாசனத்தில் அரசு வீற்றிருந்த நீ வாகை பெற்ற வேலவனைத் தோகை மயிலாய் நின்று சுமக்கின்றாயோ என்று இரணியன் இரங்கி யழுதான் தளர்ந்து பெருமூச்செறிந்தான் அசுரனாகிய ஒன்னைக் கண்டரல் பூதர்கள் கொன்று பெருஞ்சினம் தீர்வர் ஆதலால் இங்கு நிற்றல் ஆகாது என்று எண்ணி முன்போல் கடலில் புகுந்து மறைந்தான் துன்புற்ற மனத்தோடு குல குருவாகிய சுக்கிரனிடம் சென்றான் இறந்துபட்ட தந்தையர்க்கும் தாயர்க்கும் உடன் பிறந்தார்க்கும் மற்றைய சுற்றத்தார்க்கும் முறைப்படி எள்ளும் நீரும் இறைத்து இறுதிக் கடன் கழித்தான்.
அறுமுகப் பெருமான் ஆணைப்படி அமரரைச் சிறை மீட்கச் சென்றவர் அவரை நோக்கி வானவரே வருக வருக உம்மைச் சிறை செய்த சூரனை எம்மையாளுடைய ஐயன் அழித்துவிட்டார்.
தேரும் சீரும் பெற்றிருந்த சூரனை வேற் படையால் முருகவேள் ஒழித்துவிட்டார் என்று சொல்லிய மொழிகளை கேட்டனர் வானவர் கூட்டோடு வீட்டின்பம் பெற்றாற்போல் மகிழ்ந்தனர் கால்களிற் பூட்டிய விலங்குகளை ஒடித்தெறிந்தனர் கொடிய சிறையினின்றும் விடுதலை பெற்றுச் சென்றனர்.
இனித் துயரம் இன்றி விண்ணுலகத்தில் வளமெலாம் பெற்று வாழ்வீராக என்று திருவாய் மலர்ந்தார் பின்பு கருங் கடலை ஆளும் வருணனை நோக்கி சூரன் வீற்றிருந்த வீரமகேந்திர நகரை விரைவில் அழித்திடுக எனப் பணித்தார்.
திருமால் பிரமன் முதலிய தேவர்களும் வானவர் கோனும் போற்ற மற்றைய வீரர்கள் மருங்கே வர பூதகணங்கள் புடை சூழ போர்க்களத்தை விட்டுப் புறப்பட்டார் முருகவேள்.
கருங்கடலால் விழுங்கப்பட்ட மகேந்திர நகரின் எல்லை கடந்து இலங்கை மாநகரையும் கடந்து செம்மை வாய்ந்த செந்தி மாநகரை யடைந்து முருகப்பெருமான் மயில் வாகனத்தைவிட்டு இறங்கினார்.
அப்போது அறுமுகக் கடவுளைப் பிரமன் முதலிய தேவர்கள் தலையால் வணங்கி அடியவர்களாகிய நாங்கள் நின் பொன்னடி போற்றி அர்ச்சனை புரிய ஆசைப்படுகின்றோம் என்று வேண்டினர்.
கொடுமை செய்த பகைவரை வென்று விண்ணுலக ஆட்சியை மீட்டுக் கொடுத்த வெற்றிவேல் வீரனுக்கு அழகிய கூந்தலையுடைய தன் மகள் தெய்வயானையை மணஞ் செய்து கொடுக்க எண்ணினான் அக் கோமான் அக்கருத்தை மனத்திற் கொண்டு ஒரு தூதுவனை அழைத்தான் அவனை நோக்கி நீ இப்பொழுதே மேரு மலைக்குச் செல்க அங்குள்ள என் தேவியையும் புதல்வியையும் இன்றே அழைத்து வருக என்றான்.
அது கேட்ட இந்திராணி விம்மிதமுற்றாள் விசாரம் விட்டாள் என்றுமில்லாததோர் இன்பம் எய்தினாள் கன்னியை அழைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டாள் திருப்பரங்குன்றத்தை அடைந்தாள் தன் மகனைக் கண்டாள் அன்புடன் தழுவிக்கொண்டாள் வறுமை யுற்றவர் பெருநிதி பெற்றாற்போன்று கவலை தீர்ந்து களிப்புற்றாள்.
அப்போது இந்திரன் முருகவேளிடம் போந்து ஐயனே வலிமை சான்ற அசுரர் தீமையைக் களைந்தாய் வானவரைச் சிறையினின்றும் விடுவித்தாய் எனக்கு முன்னைய ஏற்றமும் தோற்றமும் தந்தாய் இவற்றிற்கெல்லாம் சிறியேன் கைம்மாறாகச் செய்யத்தக்கது ஏதேனும் உண்டோ?
மங்கையைக் கொண்டு மனச்சாலையிற் சேர்த்தான் இந்திரன் அவள் திருவுருவைக் கண்ட தேவரும் முனிவரும் அன்னையே வாழ்க என்று அடி தொழுதார்கள்.
இருவர் மணக்கோலத்தையும் கண்ணாரக் கண்டான் இந்திரன் மனமாரப் புகழ்ந்தான் உச்சிமேற் கரங்குவித்தான் உள்ளம் குளிர்த்தான் மதுவுண்ட வண்டுபோல் மகிழ்வுற்றான்.
முருகன் திருவடியைப் புனித நீராட்டினான் சந்தனக் குழம்பை ஊட்டினான் கந்தமலரைச் சூட்டினான் அகிற் புகை காட்டினான் தீபத்தால் ஆராதனை செய்தான்.
அந் நிலையில் பிரமதேவன் தன் கருத்தினால் ஆக்கி கரத்தினால் அளித்த திருமங்கல நாணை வணங்கினார் முருகவேள் அழகிய தெய்வயானையின் கழுத்தில் அதனை அணிந்தார் அவள் திருமுடியில் நறுமலர் மாலையும் சூட்டினார்.
திருமணச் சடங்குகள் நிறைவேறியவுடன் முருகவேள் தெய்வயானையோடு அன்னையையும் அத்தனையும் அன்போடு வலம் வந்தார் மூன்று முறை செம்மையாக அவர்தம் சேவடியில் விழுந்து வணங்கினார்.
அடிபணிந்த மகனையும் மருகியையும் ஈசனும் தேவியும் இனிதெடுத்தணைத்தனர் அருள் செய்தனர் அருகில் இருத்தினர் உச்சி மோந்தனர் உமக்கு எமது முதன்மைப் பதம் தத்தோம் என்று மனமகிழ்ந்து மொழிந்தனர்.
அப்போது சிங்காசனத்தினின்றும் இறங்கினார் கந்தப் பெருமான் மங்கல வாத்தியம் முழங்க மெய்யடியார் அனைவரும் தொழுது வணங்க தெய்வ யானையோடு தமது திருகோயிலிற் புகுந்தார்.
விண்ணுலகத்திலுள்ள பொன்னகரம் சூரன் மகனாகிய பானுகோபனால் அழிந்து பொடிபட்டதையும் இந்திரன் மனத்தில் எழுந்த விருப்பத்தையும் அறிந்தார் முருகவேள் உருவழிந்த பொன்னாட்டை முன்போல் ஆக்கத் திருவுளங் கொண்டார் வித்தகனாகிய தெய்வத்தச்சனை நோக்கி துயர் ஒழிந்த இந்திரன் அளவற்ற செழுமையுடன் அமர்ந் திருக்குமாறு பொன்னாட்டை முன்னிருந்த வண்ணம் ஆக்குவாய் எனப் பணித்தார்.
அப்பொழுது முருகப்பெருமான் பிரமன் முதலிய தேவர்களைக் கருணையோடு நோக்கி இந் நகரில் இருந்து அரசு புரிதற்குரிய இந்திரனுக்கு இன்றே திருமுடி சூட்டுக என்றார்.
உடனே அன்னார் அதற்கு உரிய அனைத்தும் சேகரித்தனர் கங்கையாற்றின் நீரால் இந்திரனுக்கு அபிஷேகம் செய்தனர் அவனை ஆடையணிகளால் அலங்கரித்தனர் சாந்தமும் மாலையும் அணிந்தனர் அரியாசனத்தில் அமர்த்தி அழகிய மகுடம் சூட்டினர்.
விண்ணவர் வேந்தனாகிய இந்திரன் முருகவேளின் முன்னே சென்றான் வந்தனை புரிந்து வணங்கினான் வானவர் நாட்டின் அரசும் செல்வமும் வழங்கிய எந்தாய் வாழ்ந்தேன் யான் என்னினும் பெருவாழ்வு இன்னொருவருக்கு உண்டோ?
அது கேட்ட முருகவேள் அருள் புரிந்தார் இந் நகரில் நன்றாக அரசு புரிந்துகொண்டிரு என்று திருவாய் மலர்ந்தார் தேவர்களை அவரவர் இடங்களுக்கு விடை கொடுத்து அனுப்பினார் தெய்வயானையோடு தாமும் தமது திருக்கோயிலை அடைந்தார்.
வள்ளிக்கிழங்கெடுத்த குழியில் சுடரொளி போன்ற ஒரு குழந்தையைக் கண்டான் நம்பி வேடன் அதனை எடுத்தான் அக மகிழ்ந்தான் வள்ளி என்று பெயரிட்டான் மனைவியின் கையிற் கொடுத்தான் அம் மிகவுடன் மனையாளையும் அழைத்துக் கொண்டு திணைப்புனங் கடந்து குறிச்சியை அடைந்தான்.
பூவைகாள் ஆலோலம் புறாக்களே ஆலோலம் மயில்களே ஆலோலம் கிளிகளே ஆலோலம் குயில்களே ஆலோலம் சேவல்களே ஆலோலம் என்று பறவைகளை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தாள் அப் பாவை.
இப்படி அவள் தினைப்புனங் காத்து வருகையில் கயிலையங்கிரியைச் சார்ந்த கந்த மாமலையை விட்டு முருகப் பெருமான் தமியராய்த் தணிகை மலையை வந்தடைந்தார்.
காலிலே கழல் இடையிலே கச்சு மாலையணிந்த தோளிலே வில் அதற்குரிய அம்பு கரிய தலை நெடிய மேனி இந்த வேட்டுவக் கோலத்திலே தோன்றினார் முருகவேள் வளமார்ந்த வள்ளி மலைக்குச் சென்றார் திணைப்புனங் காத்துக்கொண்டிருந்த வள்ளியைக் கண்டார் புதையல் கண்டவர்போல் பெருமகிழ் வுற்றார் மேகத்திற் பொருந்திய மின்னல்போல் கருமலைச் சாரலிற் காட்சியளித்த கன்னியைக் கண்ட நிலையிற் காதல் கொண்டார் முருகப் பெருமான்.
அப் பாவை இருந்த பரணுக்கு அருகே சென்றார் உள்ளங் கவர்ந்த வள்ளியை நோக்கி மாதே உன்னைக் கண்டு மதி தளர்ந்தேன் உன் பெயர் யாதோ?
ஊரும் சொல்ல முடியாதென்றால் அவ் வூருக்குச் செல்லும் வழியையேனும் சொல் என்றார் ஓவியம்போல் வாய் திறவாதிருந்த மங்கையை நோக்கி மாதே நீ ஒரு மொழி பேசாய் குறுநகை புரியாய் கண்னெடுத்துப் பாராய் காதலால் உழலும் எனக்கு ஒரு வழி காட்டாய் இறையளவும் உள்ளம் உருகாய் என்றால் பழிவந்து உன்னைச் சூழும்.
இவ்வாறு கன்னியின் முன்னே நின்றே குமரவேள் காதல் மொழி பேசும்பொழுது முள்ளம் பன்றிகளும் கரடிகளும் யானைகளும் கடுகியோடும் வண்ணம் கொம்புகளை ஊதிக்கொண்டு வள்ளியின் தந்தையாகிய நம்பிராசன் வேடர்களோடு அங்கு வந்தான்.
அது கேட்ட நங்கை அஞ்சினாள் ஐயனே இது வந்தவாறறியேன் நேற்றில்லாத மரம் இன்று முளைத்து நின்றது இது மாயம்போல் தோன்றுகிறது இதனைக் கண்டதும் தடுக்கம் கொண்டேன் என்றாள்.
மெல் லியல் மாதே இத் தினைப்புனம் காத்தல் உனக்கு இழிவாகும் என்னுடன் வருவாயாயின் உன்னை வானுலகத்தில் வைப்பேன் அங்குள்ள தேவ மாதர் எல்லாம் உன்னைத் தொழுது நிற்பர் செல்வங்கள் யாவும் பெற்றுச் சிறப்பாக வாழ்வாய் என்று பேசி நின்றார் பெருமான்.
ஐயரே நான் இழிந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவள் உலக மெல்லாம் காத்தருள்கின்ற அரசர் நீர் என்மீது காதல் கொண்டு தாழ்மையான மொழிகளைப் பேசுதல் உமக்குத் தகுமா?
அம் மொழி கேட்ட முருகவேள் பெரு மகிழ்ச்சியடைந்தார் சைவ நெறிக்குப் பொருத்தமான தவக்கோலம் கொண்டு விருத்தராய் வேடரை நோக்கிச் சென்றார்.
அது கேட்ட முருகவேள் அரசே என் கிழத்தன்மை ஒழிய வேண்டும் மனத்திலுள்ள மயக்கம் தெளியவேண்டும் ஆதலால் இங்குள்ள குமரியாட விரும்பி வந்தடைந்தேன் என்றார்.
அப்போது அரசன் ஐயரே நீர் சொல்லிய நல்ல தீர்த்தத்தால் நாள்தோறும் நீராடி தனியளாய்த் தினைப்புணங் காத்திருக்கும் என் பெண்ணுக்குத் துணையாகி இங்கேயே இரும் என்றான்.
நம்பிராசன் வள்ளியிடம் சென்று தினையும் கிழங்கும் மாவும் கனியும் மற்றைய பண்டங்களும் கொடுத்து கிழவரை அவளுக்குத் துணையாக வைத்து அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான்.
அவர் பசி தீரத் தேனும் கனியும் தினைமாவும் தன் செங்கையாற் கொடுத்தாள் மங்கை அவற்றை யுண்ட கிழவர் வெயில் அதிகமாயிற்று தாகம் உண்டாகின்றது என்றார்.
மாதே என் அரும் பசியைத் தீர்த்தாய் கடுந் தாகத்தைத் தணித்தாய் இன்னும் என் தளர்ச்சி நீங்கவில்லையே நான் கொண்ட மோகத்தைத் தனிப்பாயாயின் என் குறை முற்றும் தீர்ந்துவிடும் என்றார்.
இழி குலத்தவளாகிய என்னைக் காதலித்துப் பித்துக்கொண்டவர் போல் பிதற்றுகின்றீர் இவ் வேடர் குலத்திற்கெல்லாம் பெரும் பழியைத் தந்தீர் பேசத் தெரிந்த பெரியவரே நான் போகின்றேன்.
தம்பிக் கிரங்கி விநாயகர் வெளிப்பட்டார் திரும்பிச் செல்லும் வள்ளியின் முன்னே மலை போன்ற யானை வடிவங் கொண்டு அலைகடல்போல் முழங்கிக்கொண்டு வந்தார்.
யானையைக் கண்டபோது அஞ்சி நடுங்கினாள் மங்கை கிழவரை நோக்கி ஓடினாள் ஐயனே நீர் சொன்னபடி செய்வேன் இந்த யானையினின்றும் என்னைக் காத்தருள வேண்டும் என்று பதறி அவர் பக்கத்திற் சென்று கட்டித் தழுவிக்கொண்டாள்.
காரியம் முடிந்ததென்று கந்தவேள் களிப்புற்றார் காலத்தில் வந்து உதவிய யானைக்கு வந்தனம் அளித்தார் எம்பெருமானே உம்மால் மயக்கம் தீர்ந்தேன் மங்கையையும் மருவப்பெற்றேன்.
அத் திருவுருவைக் கண்டாள் கன்னி கை கூப்பித் தொழுதாள் வாயார வழுத்தினாள் வியப்புற்று நடுங்கினாள் மேனி வியர்த்தாள் ஆராத அன்புடன் பேசலுற்றாள் வேலவரே இவ் வுருவத்தை முன்பு காட்டாமல் இத்துணைக் காலமும் கொன்னே கழித்தீரே கொடியவளாகிய உம் அடியாள் செய்த குற்றமெல்லாம் பொறுத்து ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்றாள்.
அப்போது மங்கை மானையும் மயிலையும் கிளியையும் புறாவையும் மற்றைய பறவைகளையும் பார்த்து நான் போகின்றேன் இச் செய்தியை இங்கு வரும் முருகப் பெருமானிடம் சொல்லுங்கள் என்று கூறி மன வருத்தத்தோடு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றாள்.
அங்கு மங்கையைக் காணாது மையலாற் புலம்பலுற்றார் இங்கிருந்த மங்கை எங்கே சென்றாள் என்று மேகத்தைக் கேட் பார் மயிலினங்களைக் கேட்பார் திணைப்புனத்தைக் கேட்பர் பூவையைக் கேட்டார் கிளியைக் கேட்பார் யானையைக் கேட்டார் மானைக் கேட்பார் சோலையைக் கேட்பார் மலையைக் கேட்பார்.
பகற் பொழுதெல்லாம் மங்கையை நாடுவார்போல் மயங்கி நின்று திணைப்புனத்தைச் சுற்றி திரிந்த முருகவேள் நள்ளிரவில் வேடர் வாழும் குறிச்சியிற் புகுந்து நம்பி ராசனது குடிசையின் புறத்தே சென்று நின்றார்.
அங்கே மங்கை வந்து பெருமானை வணங்கினாள் ஐயோ பாவியேன் பொருட்டால் இந்த நள்ளிரவில் சிறு தொழில் புரியும் வேடர் சேரியில் திருவடி வருத்த நடந்து வரலாமா?
ஆதலால் இம் மங்கையை இப்பொழுதே உமது ஊருக்கு அழைத்துச் சென்று காத்தருளல் வேண்டும் என்று கூறி நாயகியைத் தலைமகனிடம் அடைக்கலமாக அளித்தாள்.
காலத்தில் உதவி செய்த தோழியைக் கருணையோடு நோக்கினார் முருகவேள் மாதே எம்மிடத்தில் நீ வைத்த கருணையை எந்நாளும் மறவோம் என்று திருவாய் மலர்ந்தார்.
முருகவேள் வள்ளியை அழைத்துக்கொண்டு நள்ளிருளிலே நடந்தார் வேடர் குறிச்சியின் கட்டும் காவலும் கடந்தார் காதல் விளைக்கும் ஒரு பெருஞ் சோலையிற் சென்று சேர்ந்தார்.
வேடர் யாவரும் வந்து கூடினர் விரைந்து சென்று தம் வேந்தனைக் கண்டனர் கொம்பு ஊதினர் பல வழிகளிலும் ஓடினர் சோலைகளையெல்லாம் நாடினர் திணைப்புனங்களிற் புகுத்து தேடினர் காலடித் தடங்களை நோக்கித் தொடர்ந்தனர்.
கோலும் வில்லும் குந்தமும் வாளும் மழுவும் பிண்டி பாலமும் கொண்டு பலவிடங்களிலும் தேடிய வேடர்கள் முருகவேள் வள்ளியோடிருந்த சோலையை நோக்கி வந்தார்கள்.
நம்பிராசனும் வேடரும் அலைகடல்போல ஆரவாரித்தனர் வில்லை வளைத்தனர் சரமாரி பொழிந்தனர் செங்கதிரோனைக் கருமேகம் மறைத்தாற் போன்று முருகப்பெருமானை வளைந்தனர்.
அரிமான் சும்மா இருந்தால் அதனை மரையும் மானும் பன்றியும் யானையும் நெருங்கிவிடுமே என்று சொல்லிய பொழுது எம்பிரான் அருளால் அருகே நின்ற சேவல் ஒன்று நிமிர்ந்து எழுந்து கொக்கரித்தது.
விழுமிய சோலையில் விழுந்துபட்ட வேடர்மீது கருணை கொண்டார் முருகவேள் வள்ளி நாயகியை நோக்கி நம்மைப் பகைத்துப் போர் புரிந்து இறந்த உன் சுற்றத்தையெல்லாம் எழுப்புக என்று அருளிச்செய்தார்.
அன்னவர் கண்ணெதிரே முருகப் பெருமான் கருணை பொழியும் ஆறுமுகங்களோடும் பன்னிரு கரங்களோடும் வேல் முதலிய பன்னிரு படைகளோடும் தோன்றினார்.
அக் காட்சியைக் கண்டார் வேடர் ஆச்சரியமடைந்தார் அடியில் விழுந்தார் எழுந்தார் போற்றினார் ஐயனே வலிமை சான்ற வேடர் சேரியைக் காத்தருளும் மெய்யனே எங்கள் குலக் கொடியைக் களவு முறையிலே கவர்ந்தீர் குலத்தின் வரம்பினை அழித்தீர் தீராத வசையைத் தந்தீர் தாயே பிள்ளைக்கு நஞ்சை ஊட்டினால் தடுப்பவர் யார்?
மாமனாகிய நம்பிராசன் சொல்லியவாறே மணம் செய்து கொள்ள இசைந்தார் முருகவேள் உடனே வள்ளி நாயகியை அழைத்துக்கொண்டு நாரத முனிவரோடு நடந்து வேடர் சேரியை அடைந்தார்.
நல்ல முகூர்த்தத்தில் நம்பிராசன் கந்தவேள் திருக்கரத்தில் கன்னியின் கரத்தை வைத்து எங்கள் மாதவத்தால் வந்த இம் மங்கையை அன்புடன் தந்தேன் கொள்க என்று தண்ணீரால் தாரை வர்த்தான்.
திருமணம் நிகழும் வேளையில் திருமாலும் பிரமனும் இந்திரன் முதலிய வானவரும் சூழ்ந்து நிற்க தேவதேவனாகிய சிவபெருமான் உமா தேவியாரோடு வானிலே நின்று திருக்கண் சாத்தினார் அருள் புரிந்தார்.
செருத்தணி மலையை வந்து சேர்ந்தபோது வள்ளியம்மை கந்தவேள் அடி பணிந்து ஐயனே இந்த மலையின் தன்மையைச் செல்ல வேண்டும் என்று விண்ணப்பம் செய்தாள்.
அவள் வேண்டுகோளுக்கு அன்புடன் இசைந்து மாதே திருத்தணிகை என்னும் பெயருடைய இக்குன்றம் நம்மால் செருத்தணி என்ற மங்கலப் பெயர் பெற்றது.
செருக்களத்தில் சூரன் செய்த போரும் வள்ளி மலையில் வேடர் செய்த போரும் விளைத்த சீற்றம் தணிந்து இங்கு நாம் வந்திருத்தலால் இது செருத்தணி யாயிற்று.
மந்தரம் என்னும் மலையும் மேரு மாமலையும் இருப்பினும் கயிலாய மலையைச் சிவபெருமான் விரும்பியவாறே இவ்வுலகில் அழகிய மலைகள் பல இருப்பினும் எமக்கு இந்த மலையிலே தனி விருப்பம் உண்டு.
மனத்திலே அன்பு கொண்டு இம் மலையை வந்து அடைந்து முகப்பிலுள்ள சுனையிலே முறைப்படி நீராடி நம்மை வழிபடும் அடியார் என்றும் நம் பதத்தில் வாழ்வார் என்றார் முருகவேள்.
ஒரு நாள் திருத்தணிகை மலையினின்றும் புறப்பட்டு முருகவேளும் வள்ளி நாயகியும் விமானத்திலேறி வெள்ளியங் கிரியின் அருகே யமைந்த கந்த மாமலையில் சென்று சேர்ந்தார்கள்.
விமானத்தை விட்டிறங்கி இருவரும் அழகிய பொற்கோயிலின் உள்ளே புகுந்து இந்திரன் புதல்வியாகிய தேவயானை இனிதுறையும் ஆலயத்தையும் அடைந்தார்கள்.
உடனே அவள் எழுந்து வள்ளியை எடுத்து அணைத்து இங்குத் தனியளாக இருந்த எனக்கு நீ ஒரு தோழியாக வந்து சேர்ந்தது நன்று என அன்போடு கூறினாள்.
பாற்கடற் பள்ளியில் திருமகளும் நிலமகளும் இருபுறமிருக்க மாயவன் இனிதிலங்கும் பான்மைபோல் தேவயானையும் வள்ளியும் இருபுற மிருக்க அரியாசனத்தில் முருகப் பெருமான் எழுந்தருளினார்.
வானவர் கோன் பெற்ற மாதும் வேடர்கோன் வளர்த்த மாதும் சிறிதும் வேற்றுமை யின்றி அன்புடன் அளவளாவி உள்ளமும் உயிரும் சிறப்பும் செய்கையும் ஒன்றாகி மலரும் மணமும்போற் கலந்து
ரசிகர்கள் கிண்டல் புகைப்படம் உள்ளே பின்னர் இதுகுறித்து அந்த விடுதி காப்பாளர் காவல் நிலையத்தில் அந்த நடிகர் மீது புகார் அளித்துள்ளார்.
இதையடுத்து அவரின் நடவடிக்கைகளை கண்காணித்து வந்த காவல் துறையினர் பின்னர் அவர் படம் எடுப்பது உறுதியானதும் அவரை கைது செய்து விசாரித்துள்ளனர்.
ரசிகர்கள் கிண்டல் புகைப்படம் உள்ளே ஒரு சில படங்களில் முதன்மை ஹீரோயினை விட துணை நடிகைகள் மிக அழகாகவும் திறமையாக நடிக்கும் வண்ணமும் இருப்பர்.
காதலில் விழுந்தேன் மாசிலாமணி கந்தக்கோட்டை போன்ற படங்களில் நடித்த நகுல் தற்பொழுது புதுமுக இயக்குனர் ராஜ் பாபு இயக்கி வரும் செய் படத்தில் கதாநாயகனாக நடித்து வருகிறார்.
பாலிவுட் நடிகை ஏஞ்சல் நகுலுக்கு ஜோடியாக நடித்துள்ள இப்படத்தில் பிரகாஷ் ராஜ் நாசர் முக்கிய வேடத்தில் நடித்துள்ளனர்.
துபாய் மற்றும் மும்பையில் செயல்பட்டு வரும் ட்ரிப்பி டர்டில் புரொட்க்ஷன்ஸ் நிறுவனம் சார்பில் மன்னு என்பவர் தயாரிக்கும் முதல் தமிழ் திரைப்படத்திற்கு ஒளிப்பதிவாளராக விஜய் உலகநாதன் பணிபுருக்கிறார்.
மூடப்பட்டது திரையரங்கம்... சாந்தியை தொலைத்த சிவாஜி ரசிகர்கள் வணிக வளாகங்களாக மாறிவரும் தியேட்டர்களின் வரிசையில் நடிகர் திலகம் சிவாஜியின் சாந்தியும் இடம்பெற்றுவிட்டது.
அதன்படி நடிகர் சிவாஜிகணேசன் குடும்பத்தினருக்கு சொந்தமான சாந்தி தியேட்டர் நேற்றுடன் தன் பொழுதுபோக்கு பணியை நிறுத்திக்கொண்டது.
நடிக்கத்துவங்கிய சில படங்களிலேயே வெற்றிகரமான நடிகராக பரிமளித்த அவரது ஆசைகளில் ஒன்று தான் சம்பாதித்த பணத்தில் தியேட்டர் கட்டுவது.
நடிப்பின் அத்தனை பரிமாணங்களையும் வெளிப்படுத்தி பின்னாளில் உலகப்புகழ்பெற்ற அந்த நடிகர் வேறு யாருமல்ல நடிகர் திலகம் சிவாஜிகணேசன்தான்.
பின்னாளில் சிவாஜியின் அறிவுறுத்தலின்படி தியேட்டரின் உள்ளே திரையுலகிற்குப் பெருமை சேர்த்த பிரபலங்களின் புகைப்படங்கள் வைக்கப்பட்டன.
இந்த புகைப்பட அணிவகுப்பில் தன் படம் வைக்கப்படவில்லையே என பிரபல கதாநாயக நடிகர் ஒருவர் ஒருமேடையில் வெளிப்படையாகவே தெரிவித்தார்.
சிவாஜி ரசிகர்களைப் பொறுத்தவரை இந்த தியேட்டர் அவர்களுக்கு வெறும் தியேட்டர் மட்டுமல்ல அவர்கள் ஒன்று கூடும் திருவிழா ஸ்தலம்.
சென்னையில் பிரபல தியேட்டர் ஒன்றின் திறப்புவிழாவில் கலந்துகொண்டு பேசிய அப்போதைய முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர் சாந்தி தியேட்டரைப்போல தான் பிறந்த ஊரிலும் தம்பி சிவாஜிகணேசன் ஒரு தியேட்டர் கட்டவேண்டும் என்று அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன் என்று தன் ஆசையை வெளிப்படுத்தினார்.
சென்னையின் அடையாளங்களாக விளங்கி தங்கள் பணியை நிறுத்திக்கொண்ட கெயிட்டி கேசினோ சஃபையர் மேகலா போன்ற தியேட்டர்களின் வரிசையில் சாந்தியும் இப்போது சிவாஜி ரசிகர்களின் சாந்தியை பறித்துக்கொண்டு தன் பணியை நிறுத்திக்கொண்டுவிட்டது சிவாஜி ரசிகர்களிடையே வேதனையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
இன்றும் மலரும் நினைவுகளில் மூழ்கிப்போகும் அந்தக்கால இளைஞர்கள் தங்கள் நினைவுகளில் கண்டிப்பாக சில தியேட்டர்களை குறிப்பிடுவர்.