sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சீதாவை அருகில் அழைத்து அணைத்துக்கொண்டு சீதா அப்பாவிடம் ஒன்றும் சொல்லாதே காரணம் பிற்பாடு சொல்கிறேன் என்று காதோடு சொன்னாள்.
பத்து நாள் ஆன பிறகு டைபாய்டு இல்லை காலா ஹஸார் என்று ஒரு புது சுரம் இப்போதெல்லாம் வருகிறது ஒருவேளை அதுவாயிருக்கலாம் என்றார்.
இவ்வளவையும் ஓரளவு அவநம்பிக்கையுடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கிட்டாவய்யர் போதும் ராஜம் நிறுத்து பாக்கியை நாளைக்குச் சொல்லலாம் என்றார்.
தனது மனைவியும் மைத்துனரும் இருந்த நிலையைப் பார்த்துவிட்டுத் துரைசாமி அண்ணா அருமையாக வந்திருக்கிறீர்களே என்று மொச்சு மொச்சு என்று பேசிக் கொட்டினாளாக்கும்.
ராஜம் நீ அதிகமாய்ப் பேச வேண்டாம் ஆனால் ஒரு விஷயம் கேட்கிறேன் அதற்கு மட்டும் யோசித்துப் பதில் சொல் நீ கொடுத்த பணத்தையும் நகையையும் சீதாவுக்காக உபயோகப்படுத்த வேண்டியதுதானா?
அவை கிடைத்த விதத்தைப் பற்றி நீ சொன்ன விவரம் அவ்வளவு திருப்திகரமாயில்லையே அதாவது கோயில் குளம் அல்லது தர்ம காரியத்துக்குக் கொடுத்து விடுகிறேனே சீதாவுக்கு நான் கலியாணம் பண்ணி வைக்கிறேன்.
அவள் கத்தியை வைத்து விட்டுத் திரும்பி வந்து எடுத்துப் போனதாக நீ சொன்னதெல்லாம் அவளைப்பற்றி என்னவெல்லாமோ சந்தேகத்தை உண்டாக்குகிறது.
அந்த நிதிக்குக் கொடுத்து விடலாமா இந்தப் பணத்தை என்று நினைத்தேன்.ஆனால் அப்படிச் செய்ய மனது வரவில்லை அது சீதாவின் சீதனம் வேறு விதமாய்ச் செலவழிக்க எனக்குப் பாத்தியதை இல்லை என்று தோன்றியது.
சீதாவின் விஷயத்தை இப்போது பேசி முடிக்கலாம் அந்தப் பணத்தையும் நகையையும்.... சீதாவுக்குக் கிடைத்த அந்தச் சீதனம் சாதாரண சீதனமல்ல அத்துடன் தெய்வத்தின் ஆசிர்வாதமும் சேர்ந்திருக்கிறது அண்ணா அது எப்படிச் சொல்கிறாய்?
உடம்பாயிருந்தாலும் மனதாயிருந்தாலும் சீக்கிரத்தில் ராஜத்தைக் குணப்படுத்தி அருளும்படி அவளுடைய குலதெய்வத்தை வேண்டிக் கொண்டார்.
ஊருக்குப் போய் வரலாம் அம்மா எனக்கு லலிதாவைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருக்கிறது என்பதாக நிமிஷத்துக்கொரு தடவை சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.
நான் செத்துப் போனால் உங்களுக்குச் சந்தோஷமாக இருக்கும் ஒரு வழியாகச் செத்துத் தொலைந்து போய் விடேன் உயிரோடிருந்து ஏன் என் பிராணனை வாங்குகிறாய்?
இப்போது அவர் இந்தத் தம்பதிகளின் இல்வாழ்க்கையைக் காட்டிலும் தம்முடைய இல்வாழ்க்கை எவ்வளவோ மேலானதல்லவா என்று எண்ணித் திருப்தி அடைந்தார்.
நிலைமை மிஞ்சிவிட்டது இனித் தாம் சும்மா படுத்துக் கொண்டிருக்கக் கூடாதென்று ஒரு நொடியில் தீர்மானித்து விழுந்தடித்துக் கொண்டு ஓடினார்.
அந்த ஒரு கண நேரத்தில் கிட்டாவய்யருக்கு ஒரு பெரிய உண்மை புலனாயிற்று வீட்டின் ஒரு சிறிய பலகணியின் வழியாக வெளியே பார்த்தால் விஸ்தாரமான மைதானமும் தொலை தூரத்திலுள்ள மரங்களும் மலைத் தொடர்களும் மலைச் சிகரத்துக்கு மேலே வானில் உலாவும் மேகங்களும் தெரிவது போலக் கிட்டாவய்யருக்கு இந்த ஒரு சம்பவத்திலிருந்து அந்தத் தம்பதிகளின் இருபது வருஷத்து இல்வாழ்க்கையின் இயல்பு தெரிய வந்தது.
இதுவரையில் மாப்பிள்ளை துரைசாமி தன் சகோதரியைக் கொடுமைப்படுத்துவதாக அவர் நினைத்து ராஜத்தினிடம் இரக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
இவளுடைய மூடப் பிடிவாதத்தை மாற்ற உங்களால் முடியவில்லை யல்லவா ஊர் மாறினால்தான் இவள் பிழைப்பாள் என்று டாக்டர் கண்டிப்பாகச் சொல்கிறார்.
என் காலடியிலேயே கிடந்து செத்துப் போக வேண்டுமாம் அப்போதுதான் இவளுக்கு நல்ல கதி கிடைக்குமாம் இவளுடைய எண்ணம் எப்படி இருக்கிறது பாருங்கள் குழந்தை சீதாவுக்குக் கல்யாணம் செய்து பார்க்க வேண்டுமே என்ற ஆசைகூட இவளுக்குக் கிடையாது செத்துப் போகிறேன் செத்துப் போகிறேன் என்று இருபத்து நாலு மணி நேரமும் இதுவே ஜபம் உண்மையாகவே இவள் செத்துத் தொலைந்து போய்விட்டால் தாயில்லாப் பெண்ணை வைத்துக் கொண்டு நான் என்ன செய்கிறது?
இந்தச் சண்டமாருதப் பேச்சுக்கு முன்னால் என்ன பதில் சொல்வது என்று கிட்டாவய்யர் திகைத்து நிற்கையில் ராஜம்மாள் அவருடைய உதவிக்கு வந்தாள்.
உனக்கு மூளை அடியோடு பிசகிவிட்டதா ராஜம்பேட்டையில் இருக்க உனக்கு இஷ்டமில்லாவிட்டால் உன் தமக்கை வீடு பக்கத்து ஊரில் இருக்கிறதே.
சாந்தமாக யோசித்துத்தான் சொல்லுகிறேன் அண்ணா ஏதாவது தப்பாகச் சொல்லியிருந்தால் மன்னித்துக் கொள் நான் உன்னோடு புறப்பட்டு வருகிறேன் நிச்சயமாகத்தான் சொல்லுகிறேன் என்றாள் ராஜம்.
இவளுடைய பிடிவாதத்துக்கு என்ன காரணம் தெரியுமா ஸார் இவள் இங்கே இருந்துதான் என்னைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாளாம் இல்லாவிட்டால் நான் குடித்துக் கெட்டுக் குட்டிச் சுவராய்ப் போய் விடுவேனாம் அப்படி இவள் மனத்திற்குள்ளே எண்ணம் அவ்விதமெல்லாம் நான் கெட்டுப் போகிறவனாயிருந்தால் இவளால் என்னைத் தடுத்துவிட முடியுமா?...
சண்டையின் முடிவாக ஊருக்குப் போகிற விஷயம் முடிவானது அவளுக்கு அளவில்லாத குதூகலத்தை அளித்திருந்தது சீதா உன்னுடைய பிரார்த்தனை நிறைவேறி விட்டது.
கடைசியாக நாம் ஊருக்குப் போகிறதென்றே தீர்மானமாகிவிட்டது சந்தோஷந்தானே?என்றாள் ராஜம்.ரொம்ப சந்தோஷம் அம்மாஎன்றாள் சீதா.
கிட்டாவய்யர் பம்பாய்க்கு வந்த எட்டாவது நாள் அவரும் ராஜம்மாளும் சீதாவும் விக்டோ ரியா டெர்மினஸ் ஸ்டேஷனில் மதராஸ் மெயிலில் ஏறினார்கள்.
பன்னிரண்டு பிளாட்பாரங்களில் ஏக காலத்தில் ரயில் வண்டிகள் வரும் சத்தமும் புறப்படும் சத்தமும் வண்டிகள் கோக்கப்படும் சத்தமும் ஆயிரக்கணக்கான பிரயாணிகள் பல பாஷைகளில் சம்பாஷிக்கும் சத்தமும் சாவாலாக்களின் கூவலும் பாணி வாலாக்களின் கூக்குரலும் போர்ட்டர்களின் ஆர்ப்பாட்டமும் பத்திரிகைச் சிறுவர்களின் ஆரவாரமும் சேர்ந்து காது செவிடுபடும்படியான பெரும் கோஷமாக எழுந்து கொண்டிருந்தன.
வெள்ளைக்காரர்களும் வெள்ளைக் காரிச்சிகளும் குஜராத்திகளும் மராட்டிகளும் பார்ஸிகளும் மதராஸிகளும் ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளும் கிழவர்களும் ஒருவரோடொருவர் மோதி இடித்துக்கொண்டு அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ரஜனிபூர் மகாராஜாவைக் கொல்ல முயற்சி ஒரு பெண் பிள்ளையின் சாகசம் கையில் கத்தியுடன் கைது செய்யப்பட்டாள் என்று அந்தப் பத்திரிகை விற்ற பிள்ளைகள் ஆங்கிலத்திலும் ஹிந்துஸ்தானியிலும் கூச்ச லிட்டார்கள்.
ரயில் நகரத் தொடங்கிய பிறகு துரைசாமி உணர்ச்சி மிகுந்த குரலில் உரத்த சத்தம் போட்டுக் கூறியதாவது ராஜம் கூடிய சீக்கிரம் நான் அங்கே வந்து உங்களைத் திரும்ப அழைத்துக் கொண்டு வருகிறேன்.
வீண் கவலைப்படாதே நான் சரியாக இருப்பேன் சீதா அம்மாவைச் சரியாகப் பார்த்து கொள் நான் சொன்னதெல்லாம் ஞாபகமிருக்கட்டும் கிட்டாவய்யர் போய் வருகிறீர்களா?
ஜாக்கிரதை இரயில் வண்டியின் உட்புறம் தாழ்ப்பாள் போட்டுக் கொள்ளுங்கள் ராஜம் உடம்பு ஜாக்கிரதை துரைசாமி உண்மையாகவேதான் அவ்விதமெல்லாம் சொன்னார்.
ஆனால் மனிதன் ஒருவிதத் திட்டம் போட்டிருக்க விதி வேறு விதமாகத் திட்டம் போடுகிறதை உலகில் பார்க்கிறோமல்லவா தேவபட்டணத்தின் தேரோடும் மாடவீதியில் எதிர் எதிராக இரண்டு மச்சு வீடுகள் இருந்தன.
அட்வகேட் என்று எழுதியிருந்தது ஆத்மநாதய்யரும் தாமோதரம் பிள்ளையும் நெடு நாளைய சிநேகிதர்கள் தேவபட்டணத்தில் பெரிய வக்கீல்கள்.
இதைக் குறித்து அபார சந்தோஷமடைந்து முதன் முதலில் ஸ்ரீ தாமோதரம் பிள்ளைக்குப் பார்ட்டி கொடுத்தவர் ஸ்ரீ ஆத்மநாதய்யர்.
சந்தோஷம் ஒருபுறம் இருந்தபோதிலும் ஆத்மநாதய்யரின் மனத்தில் நம்முடன் இவ்வளவு சிநேகமாயிருந்த மனிதர் இந்த ஒரு விஷயத்தில் நமக்கு விட்டுக் கொடுக்கவில்லை பார்த்தாயா?
தாமோதரம் பிள்ளை வீட்டின் மூன்றாவது மச்சில் ஒரு நாள் முன்னிரவில் நிலா வெளிச்சத்தில் உட்கார்ந்து மூன்று வாலிபர்கள் உல்லாசமாகப் பேசிக்கொண்டிருந் தார்கள்.
பரீட்சைக்குத்தான் படித்துக் கொண்டிருந்தான் ஏனெனில் கொஞ்சம் வயதான பிறகே அவனை ஹைஸ்கூல் படிப்புக்காகக் கிட்டாவய்யர் தேவபட்டணத்துக்கு அனுப்பினார்.
மதராஸிலிருந்து யாரோ பெண் பார்க்க வருகிறார்களாம் அதற்காக என்னை வந்துவிட்டுப் போகும்படி அப்பா கடிதம் எழுதியிருக்கிறார் என்றான் சூரியா.
நம்ம பட்டாபிராமன் தினம் பொழுது விடிந்தால் லலிதாவைப் பற்றியே எண்ணி எண்ணி உருகிக் கொண்டிருக்கிறானே அப்படியிருக்கும்போது லலிதாவைப் பார்க்க மதராஸிலிருந்து ஒருவன் வருவானேன்?
ஜாதகம் பார்க்கிறது கீதகம் பார்க்கிறது என்றெல்லாம் வைத்துக் கொண்டிருப்பதால்தான் நம்முடைய தேசம் பாழாய்ப் போகிறது நடக்கிற கல்யாணம் எல்லாம் ஜாதகம் பார்த்துத்தான் செய்கிறார்கள்.
இந்தத் தேசத்திலேயுள்ள ஜாதகங்களை யெல்லாம் திரட்டித் தீயிலே போட்டுப் பொசுக்கினால் எவ்வளவு நன்மையுண்டு என்று குட்டிப் பிரசங்கம் செய்தான் அமரநாத்.
அப்புறம் ஜோஸ்யத்தில் எனக்கு நம்பிக்கையேயில்லை சுத்த ஃபிராடு என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர் பப்ளிக் பிராஸிகியூடர் வேலை கிடைக்குமா கிடைக்காதா என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டதும் சப்தரிஷி வாக்கியம் என்னும் ஏட்டுச் சுவடி வலையில் விழுந்து விட்டாரா இல்லையா?
பாஸ் செய்து விட்டுக் குறைந்த பட்சம் மாதம் இருநூறு ரூபாய் சொந்தத்தில் சம்பாதிக்கும் நிலைமை ஏற்பட்ட பிறகுதான் நான் கலியாணம் செய்து கொள்ளப் போகிறேன் என்று எத்தனையோ தடவை சொல்லியிருக்கிறேனே?
சென்ற வருஷத்தில் கிட்டாவய்யரும் அவருடைய குமாரியும் உன் வீட்டுக்கு வந்து ஒரு வாரம் தங்கியிருந்தபோது நீ என்ன பாடுபட்டாய் என்று எனக்குத் தெரியாதா வீட்டின் உள்ளேயிருந்து வெளியிலும் வெளியிலிருந்து உள்ளேயும் குட்டி போட்ட பூனை போல் நிமிஷத்துக்கு ஒரு தடவை போய் வந்து கொண்டிருந்தாயே?
அதெல்லாம் முடியாது அப்பா முடியாது கோர்ட்டில் கேஸ் தாக்கல் செய்து விட்டால் அப்புறம் வாதியின் இஷ்டம் போல் வழக்கை வாபஸ் பெற முடியுமா?
நான் கேஸை வாபஸ் கொடுக்கச் சம்மதிக்கவில்லை பட்டாபி லலிதாவைப் பற்றி நீ அந்த நாளில் வர்ணனை செய்ததெல்லாம் எனக்கு நினைவில்லை என்றா நினைக்கிறாய்?
உன் பரிகாசப் பேச்சைப் பற்றிச் சூரியா ஏதாவது தப்பாக நினைத்துக் கொள்ளப் போகிறான் என்று பட்டாபிராமன் பெரிதும் சங்கடப்பட்டுக் கொண்டே சொன்னான்.
நான் ஒருவன் இருக்கிறேன் என் விருப்பத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற யோசனையேயில்லாமல் இரண்டு பேரும் பேசுகிறீர்களே லலிதா விஷயமாக எனக்கு அத்தகைய எண்ணம் கிடையவே கிடையாது ஆனால் ஒன்று மட்டும் சொல்வேன்.
யாரோ ஒரு முன்பின் தெரியாத மனிதன் வருவது பெண்ணை அவன் முன்னால் கொண்டு நிறுத்துவது அவன் சாமுத்திரிகா லட்சணம் எல்லாம் சரியாயிருக்கிறதா என்று பார்ப்பது அப்புறம் பெண் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லுவது இவையெல்லாம் மிகப் பிசகான காரியங்கள் இதே மாதிரி வேண்டும் அல்லது வேண்டாம் என்று சொல்லுகிற உரிமை பெண்ணுக்கும் இருந்தாலும் பாதகமில்லை ஆனால் பெண்ணுக்கோ வருகிறவன் முகத்தை ஏறெடுத்துப் பார்க்கவும் தைரியம் கிடையாது... அதென்னப்பா அப்படிச் சொல்கிறாய்?
சூரியா நான் சொல்லுகிறதைக் கேள் நீ உன் தங்கையிடம் சொல்லி வந்து பார்க்கிறவனை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லப் பண்ணிவிடு என்றான் அமரநாத்.
யாராவது அந்த மலரைப் பறித்துத் தலையில் வைத்துக் கொண்டாலும் என்னால் பார்த்துச் சந்தோஷப் படமுடியும் நீ சொல்வது சுத்த ஹம்பக் அப்படி அழகான மலரை மரத்திலேயே விட்டு வைக்கத் தயாராயுள்ள மானிடர் வெகு அபூர்வம்.
அதுமட்டுமல்ல மலரைப் பறித்துத் தலையில் சூடிக் கொள்வதாயிருந்தால் அதற்குத் தகுதியானவர்களின் தலையில் சூட்டப்பட்டால்தானே அழகாயும் பொருத்தமாயும் இருக்கும்?
அப்பனே பெரும்பான்மையோர் முட்டாள்கள் என்று சுவாமி விவேகானந்தர் சொல்லலாம் ஆனால் நீயும் நானும் சொல்லக்கூடாது வருங்காலத்தில் மெஜாரிட்டிதான் மாதா பிதா குரு தெய்வம் எல்லாம்?
பெரும்பான்மை மக்களின் இஷ்டப்படி நடக்க முடியாவிட்டால் அவர்களை ஏமாற்றியாவது பிழைக்க வேண்டும் என்றான் அமரநாத் மாசி மாதத்து மனோரம்மியமான மாலை நேரத்தில் ராஜம்பேட்டையை நெருங்கிச் சென்ற சாலையில் இரட்டை மாடு பூட்டிய பெட்டி வண்டி ஒன்று ஜாம் ஜாம் என்று போய்க்கொண்டிருந்தது.
வண்டியும் வண்டி மாடுகளும் வண்டிக்காரன் கட்டிய முண்டாசும் அந்த வண்டி பட்டாமணியம் கிட்டாவய்யரின் வண்டியென்பதை உலகமறியத் தெரிவித்தன.
அவனுடைய உள்ளம் தன்னுடைய அருமைத் தங்கை லலிதாவைப் பற்றியும் அவளைப் பார்ப்பதற்காகப் பட்டினத்திலிருந்து வரப் போகிற மேதாவி எப்படியிருப்பான் என்பது பற்றியும் எண்ணமிட்டுக் கொண்டிருந்தது.
மகா பெரிய மனிதன் இவன் பெண்ணைப் பார்க்க வருவதாம் பிடித்திருக்கிறது இல்லை என்று தீர்ப்புச் சொல்வதாம் சுத்த வெட்கக் கேடு என்ற எண்ணம் தோன்றி அவன் மனத்தை உறுத்தியது.
ராஜம்பேட்டை இன்னும் எவ்வளவு தூரம் இருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளும் பொருட்டுச் சூரியா வண்டி முகப்பில் வைத்திருந்த பெட்டி படுக்கையின் மேலாக எட்டிப் பார்த்தான்.
நல்லாப் போய்விடலாம் நீங்கள் மட்டும் மாட்டை விரட்டாதே என்று சும்மாச் சும்மாச் சொல்லியிரா விட்டால் இத்தனை நேரம் போய்ச் சேர்ந்திருப்போம் அம்மாகூட சாயங்காலம் காப்பி சாப்பிடச் சின்னய்யாவை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்துவிடு என்று சொல்லியிருந்தாங்க என்றான் வண்டிக்கார முருகன்.
இப்படி அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது முன்னால் சுமார் அரை பர்லாங்கு தூரத்தில் ஒரு கட்டை வண்டி போய்க்கொண்டிருப்பதைச் சூரியா கவனித்தான்.
பாருங்க சின்னய்யா மோட்டார் வண்டியிலே ஏறி விட்டாலே தலை கிறுங்கிப் போவுது இவன் வந்துட்டா மற்ற வண்டியெல்லாம் உடனே ஒதுங்கிக்கொள்ள வேணுமாம் மோட்டார் வண்டிக்கு என்று தனியாக ரோடு போட்டுக் கொள் கிறதுதானே என்று புகார் சொல்லிக்கொண்டே முருகன் வண்டியைக் கொஞ்சம் சாலை ஓரத்தில் ஒதுக்கினான்.
கட்டை வண்டியை வலப்பக்கமாகக் கடக்க முயன்ற மோட்டார் அது முடியாதென்று தெரிந்து அதி வேகமாக ஒரு திரும்புத் திரும்பி இடப்பக்கம் தாண்டிச் சென்றது.
போகும்போது வண்டி மாட்டின்மீது உராய்ந்து விடும் போல அவ்வளவு நெருக்கமாகச் சென்றபடியால் வண்டி மாடுகள் மிரண்டு சாலையோரத்துப் பள்ளத்தில் இறங்கி விட்டன.
இத்தகைய கட்டைவண்டி விபத்தை உண்டாக்கிய மோட்டார்வண்டி அதை மறைப்பதற்கு ஒரு பெரிய புழுதித் திரையையும் உண்டாக்கிவிட்டு மறுகணமே தூரத்தில் மறைந்து போய்விட்டது.
சின்னய்யா நம்ம அத்தை அம்மாபோல இருக்கிறதே பம்பாய் அம்மாவும் அவங்க பொண்ணுங்கூட இருக்காங்களே சாமி ஆண்டவனே ஒருத்தருக்கும் ஒண்ணும் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்று வண்டிக்காரன் சொன்னது ஒன்றும் சூரியாவின் காதில் விழவில்லை.
யாராவது என்னைக் காப்பாற்றுங்கள் இதோ முழுகப் போகிறேன் என்று அவளுடைய செல்வக் குமாரி சீதா அலறிக்கொண்டிருந்ததும் ராஜம்மாளின் பீதிக்கு ஒரு காரணமாயிருக்கலாமல்லவா?
ராஜத்துக்கு நாலைந்து அடி தூரத்தில் தரையில் விழுந்திருந்த இன்னொரு ஸ்திரீ ஐயோ அப்பா... என்று முனகிக் கொண்டே மெதுவாக முயன்று எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.
ஏதோ பயங்கரமான பெரும் விபத்து ஏற்பட்டு விட்டதாக எண்ணி அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு ஓடிவந்த சூரியா மேற்கூறிய காட்சியை ஒரே கண்ணோட்டத்தில் பார்த்து ஒரு நொடிப் பொழுதில் நிலைமையைத் தெரிந்து கொண்டான்.
வண்டிக்குச் சற்றுத் தூரத்தில் எழுந்து நிற்க முயன்று கொண்டிருந்த ஸ்திரீ தன்னுடைய மூத்த அத்தை அபயாம்பாள் என்பதையும் தெரிந்து கொண்டான்.
சாலையில் ஓரத்தில் இருந்த நீர் ஓடையில் விழுந்து காலையும் கையையும் அடித்துக்கொண்டு அம்மா நான் முழுகப் போகிறேன் என்று சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் பெண்ணின் மீது அவனுடைய கண்களும் கவனமும் சென்றன.
ஓடையில் விழுந்து மேற்கண்டவாறு கூச்சலிட்டுக் கொண்டே காலினாலும் கையினாலும் தண்ணீரை அடித்து அலைகளை உண்டாக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் ஓடைக் கரையில் வந்து வியர்க்க விருவிருக்க நின்ற வாலிபனைப் பார்த்தாள்.
அந்தச் சிரிப்பின் ஒலி செவியில் விழுந்தபொழுது அமுதமுண்ட குயிலின் கீதம் ஆயிரம் பதினாயிரம் வர்ண மலர்களாக மாறி மேலே விழுவது போன்ற உணர்ச்சி சூரியாவுக்கு உண்டாயிற்று.
மழை காலத்தில் பெய்யும் மழையும் வயல் களிலிருந்து வடிந்த தண்ணீருமாகச் சேர்ந்து நீரோடையில் வருஷத்தில் பத்து மாதத்துக்குக் குறையாமல் தண்ணீர் நிற்கும்.
நீண்ட காலம் இப்படித் தண்ணீர் நின்ற காரணத்தினால் அல்லிக் கொடிகளும் செங்கழுநீர்க் கொடிகளும் மண்டிப் படர்ந்து கொழுகொழுவென்னும் இலைகளோடும் அழகிய மலர்களோடும் விளங்கின.
அரைவாசி விரிந்திருந்த அல்லி.... செங்கழுநீர்ப் புஷ்பம் ஒவ்வொன்றும் ஓர் அழகிய வர்ணப் பளிங்குக் கிண்ணத்தைப் போல் காட்சியளித்தன.
சற்று தூரத்தில் பொன்னிற நெற் கதிர்களைத் தாங்க முடியாமல் வயலில் சாய்ந்திருந்த நெற்பயிர்களும் இன்னும் அப்பால் மரகதப் பசுமை வாய்ந்த அடர்ந்த தென்னந்தோப்புகளும் காணப்பட்டன.
இந்த இயற்கை வர்ணக் காட்சிகளை எல்லாம் சூரியாவினுடைய கண்கள் பார்த்து புகைப்படக் கருவி படம் பிடிப்பது போலப் பிடித்து அவனது உள் மனத்தில் பதியச் செய்தன.
அவ்வளவு இயற்கை எழில் களும் அந்த நீல நிற ஓடையில் விழுந்த ஜலகன்னிகையின் முகத்தின் அழகைச் சிறப்பித்துக் காட்டுவதற்காக ஏற்பட்ட செயற்கைச் சித்திரங்களாகச் சூரியாவுக்குத் தோன்றின.
தன்னுடைய வாழ்நாள் உள்ளளவும் தன் உடம்பில் உயிர் இருக்குமளவும் தன் மனத்திற்கு நினைக்கும் சக்தி இருக்குமளவும் இந்த நிமிஷத்திலே தான் பார்க்கும் காட்சியைத் தன்னால் மறக்க முடியாது என்று சூரியாவின் உள் மனத்தில் ஒரு பகுதி எண்ணமிட்டுக் கொண்டிருந்தது.
நீ சீக்கிரம் கரையேறி வந்து சித்தாடை உடுத்திக் கொள் என்று அபயாம்பாள் சொல்லி விட்டுப் பின்னர் சூரியாவைப் பார்த்து நீ எங்கே இருந்தடா அப்பா வருகிறாய் இவர்கள்தான் உன் பம்பாய் அத்தை ராஜமும் அவளுடைய பெண்ணும்.
இந்த ஓடையில் இன்னும் கொஞ்சம் தண்ணீர் அதிகமாயில்லாதது மட்டும் ஒரு குறை என்று சொல்லிக் கொண்டே சூரியாவை ஒரு விஷமப் பார்வை பார்த்தாள்.
பிறகு அம்மாவின் அருகில் சென்று பெட்டியிலிருந்து வேறு புடவை எடுத்துக் கொள்கிறேன் அம்மா உனக்கு ஒன்றும் காயம் கீயம் இல்லையே என்று கவலையுடன் கேட்டாள்.
இதற்குள் இரண்டு வண்டிக்காரர்களுமாகக் குடையடித்த வண்டியை நிமிர்த்திச் சாலைக்குக் கொண்டு வந்து மாட்டையும் மெள்ளப் பூட்டி விட்டார்கள்.
சீதா பெரியம்மாளிடம் அம்மாஞ்சியைப் பார்த்தால் லலிதாவை அச்சடித்தது மாதிரி இருக்கிறது அம்மாஞ்சிக்குப் புடவை கட்டிவிட்டால் லலிதா என்றே பார்க்கிறவர்கள் நினைப்பார்கள்.
என் மனத்திற்குள்ளே நான் என்ன ஆசைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றால்..... என்ன ஆசைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாய் சொல்லேன் அதைச் சொல்லி என்ன பிரயோசனம்?
நீ நினைத்துக் கொண்டிருப்பது என்ன சொல்லு பெரியம்மா அபயாம்பாள் வண்டிக்காரனுக்குக் கேளாதபடி தன் குரலை மெல்லியதாக்கிக் கொண்டு உன்னைச் சூரியாவுக்குக் கலியாணம் பண்ணிக் கொடுக்கலாம் என்று தான் கிட்டா உடனே சம்மதித்து விடுவான் நான் சொன்னால் தட்ட மாட்டான்.
பெரிய இடமாய் இருக்கணும் எதிர் ஜாமீனும் சீரும் செனத்தியும் வீடு கொள்ளாமல் வரணும் என்று ஆசைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள் பகவான் புண்ணியத்திலே.... பெரியம்மா நீ சொல்லுவது தப்பு சரஸ்வதி அம்மாமி சொல்லுவது தான் சரி சூரியாவைப் பார்த்தால் என்னுடைய அண்ணாவோ தம்பியோ என்று சந்தேகப்படும்படி இருக்கிறது.
அதெல்லாம் அந்தக் காலம் பெரியம்மா இந்த நாளிலே இருபது வயதுக்குக் குறைந்த எந்தப் பிள்ளையும் கலியாணம் பண்ணிக்க மாட்டான் அப்படிப் பண்ணிக் கொண்டாலும் அவர்கள் சந்தோஷமாயிருக்க மாட்டார்கள் ஏன் சந்தோஷமா இருக்க மாட்டார்கள்?
ஆனால் அவள் எங்கே சம்மதிக்கப் போகிறாள் ரொம்பப் பேராசை அவளுக்கு ஆனால் குழந்தைகள் மட்டும் தங்கக் கம்பிகள் தான் அப்பாவின் குணத்தைக் கொண்டு அவர்கள் பிறந்திருக்கிறார்கள் பெரியம்மா பிறத்தியாரைப் பற்றி அவர்கள் இல்லாத போது குறை சொல்லக் கூடாது.
சீதாவுடன் பேசிக் கொண்டு போவதற்கு அடுத்தபடியாகப் பம்பாய் அத்தையுடன் பேசிக்கொண்டு பிரயாணம் செய்வது அவனுக்கு மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தது.
போன வருஷம் லலிதா பம்பாய்க்குப் போய்த் திரும்பியதிலிருந்து உங்களைப் பற்றியும் சீதாவைப் பற்றியும் ஓயாமல் ஏதாவது புகழ்ந்து கொண்டே யிருப்பது அவளுக்கு வழக்கமாகி விட்டது அதிலிருந்து எனக்கும் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஒரே ஆவலாயிருந்தது என்று சூர்யா தன்னுடைய வழக்கத்தைவிட அதிகப் படபடப்புடன் வார்த்தைகளைக் கொட்டினான்.
ஒன்றுமில்லையே அப்படிச் சொல்லாதே அப்பா வண்டி குடை கவிழ்ந்ததும் எனக்கு ஒரே பயமாய்ப் போய் விட்டது அதுவும் இந்த அசட்டுப் பெண் விளையாட்டுக்காக முழுகப் போகிறேன் முழுகிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று கத்தினதும் எனக்கு என்னமோபோல் ஆகிவிட்டது.
என்னை இதற்கு முன்னால் நீ பார்த்ததே கிடையாதே எத்தனை நாள் பிரிந்திருந்தாலும் பார்க்காதிருந்தாலும் இரத்த பாசம் என்பது ஒன்று இருக்கிறதல்லவா?
நீ தலையைக் கிராப் செய்துகொண்டிருக்கிறாய் உன் அப்பா குடுமி வைத்துக் கொண் டிருந்தார் மற்றபடி தத்ரூபம் அதே மாதிரி இருக்கிறாய்.
இந்தச் சாலை வழியாக இதே மாதிரி மாட்டு வண்டியில் ஏறிக் கொண்டு எத்தனை உற்சவங்களுக்கும் கலியாணங்களுக்கும் போயிருக்கிறேன் தெரியுமா?
மறுநாள் ராஜம்பேட்டை அக்கிரகாரத்தில் பெரிதும் பரபரப்புக் குடிகொண்டிருந்தது சாயங்காலந்தான் மதராசிலிருந்து பெண் பார்க்க வருகிறார்கள் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்திருந்த போதிலும் அன்று காலையிலிருந்தே யாருக்கும் வீட்டுக்குள் இருப்புக் கொள்ளவில்லை.
வீட்டுக்குள் வேலையாயிருந்தவர்கள் ஐந்து நிமிஷத்துக்கொரு தடவை வாசலுக்கு வந்து கிழக்கும் மேற்கும் பார்த்துவிட்டு உள்ளே சென்றார்கள்.
அப்புறம் உக்கிராண அறையிலிருந்து சமையலறைக்குப் போவதும் தரையில் இருந்த சாமானைப் பரணியில் தூக்கிப் போடுவதும் பரணியில் இருந்த சாமானைத் தரையில் இறக்கி வைப்பதும் அங்கங்கே உள்ளவர்களை ஏதாவது அதிகாரம் பண்ணுவதுமாயிருந்தாள்.
ஆனாலும் சமயத்துக்கு நீங்கள் வந்து சேர்ந்ததுதான் மனதுக்குத் திருப்தியாயிருக்கிறது என்று மிகப் பெரிய தமிழ்ப் புலவர்களைப் போல் இரு பொருள் வைத்துப் பேசுவாள்.
உடனடியாகத் தன் தாயாரிடம் போய் கேட்டாயா அம்மா குறுக்கே நெடுக்கே வீட்டிலே எங்க போனாலும் இரண்டு நாத்தனார்மார்களும் நிற்கிறார்கள்.
அந்தப் பெண் சீதா ஒரு நிமிஷம்கூட விடமாட்டேன் என்று லலிதாவைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து கொண்டிருக்கிறாள் இவர்கள் இவ்வளவு அவசரப்பட்டுக் கொண்டு வரவில்லையென்றால் யார் குறைபடப் போகிறார்கள்?
ஏதோ ஒத்தாசைக்கு நீயாவது வந்து சேர்ந்தாயே அதைச் சொல்லு இல்லாவிட்டால் நான் தவித்துப் போயிருப்பேன் என்று மற்றவர்களுக்குக் காதில் விழுந்தும் விழாமலும் இருக்கும்படி கூறுவாள்.
அப்படிப்பட்டவன் இந்தத் தடவை வீட்டு வாசலுக்கும் சமையலறைக்கும் காமரா உள்ளுக்கும் குட்டி போட்ட பூனையைப் போல் அலைந்து கொண்டிருந்தான்.
இரண்டு பேரும் ஒருவரையொருவர் ஒரு நிமிஷங்கூட விட்டுப் பிரிய மாட்டீர்கள் போலிருக்கிறதே நாளைக்குக் கலியாணம் ஆகிப் புக்ககம் போய்விட்டால் என்ன செய்வீர்கள்?
என் காரியம் வேறு ஒன்றுமில்லையே உன்னை விசாரித்துக் கொள்வதுதான் எனக்கு இப்போது வேலை தங்கைக்குக் கலியாணம் என்றால் தமையன் சும்மா உட்கார்ந்திருக்க முடியுமா?
சூரியாவின் தொந்தரவிலிருந்து தப்புவதற்காகவே லலிதாவும் சீதாவும் அன்று மத்தியானம் சாப்பாடு முடிந்தவுடனே குளத்தங்கரை பங்களாவுக்குச் சென்றார்கள்.
அந்த இளம் பெண்கள் அப்படி என்னதான் முடிவில்லாத அந்தரங்கம் பேசுவார்களோ என்று வானமாதேவி தன்னுடைய லட்சக்கணக்கான நட்சத்திரக் கண்களில் அதிசயம் ததும்பப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள்.
ஒரு நாள் அத்தகைய மோகன முன்னிரவு வேளையில் சீதாவைப் பார்த்து லலிதா அத்தங்கா நான் எத்தனை தடவை கேட்டும் ஒரு கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்ல மாட்டேன் என்கிறாயே?
எனக்குப் பிடித்த பன்னிரண்டு நட்சத்திரங்களைக் குறிப்பிட்டு அந்த நட்சத்திரங்களைக் கொண்டு வந்தால் உன்னைக் கலியாணம் செய்து கொள்வேன் என்பேன்.
அவனைப் பார்த்து முள் இல்லாத ரோஜாச் செடியிலிருந்து மல்லிகைப்பூ மணமுள்ள செண்பக மலர் எடுத்து மாலை கட்டிக்கொண்டு வர உன்னால் முடியுமா?
அவன் போய் இன்னொருவன் வந்தால் வான வில்லின் வர்ணங்களையும் தோகை மயிலின் சாயலையும் கலந்து ஒரு அற்புதமான வர்ணச் சித்திரம் எழுதிக் கொண்டு வா கொண்டு வந்தால் உன்னை நான் மணந்து கொள்வேன் என்பேன்..... சீதா அடுத்தபடி என்ன சொல்லலாம் என்று ஒரு கணம் யோசித்தபோது லலிதா அத்தங்கா இது என்ன பேச்சு?
சீதாவின் தர்க்கம் லலிதாவின் மூளையில் ஏறவில்லை எனவே அவள் சரி நீ இஷ்டப்படி செய் அம்மா உன்னோடு பேசி என்னால் ஜயிக்க முடியுமா?
ஆனால் இன்றைக்கு லலிதாவும் சீதாவும் குளத்தங்கரைப் பங்களாவுக்குச் சென்று தனிமையை அடைந்த பிறகும் பேச்சு அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாகத் தொடங்கவில்லை.
இதைப் பற்றிச் சொல்லலாம் என்று பார்த்தால் அம்மா சண்டைக்கு வரப் போகிறாளே என்று பயமாயிருக்கிறது.... இந்தச் சமயத்தில் யாருக்கு என்ன பயம்?
சில வருஷங்களுக்கு முன்பு கிட்டாவய்யர் கொஞ்சம் சுகவாசியாயிருக்க வேண்டும் நாகரிகமாக வாழ்க்கை நடத்தவேண்டும் என்று எண்ணியபோது ஊர்க் குளத்தங்கரையில் அவருக்கிருந்த மேட்டு நிலத்தில் ஒரு சவுக்கண்டி கட்டினார்.
இங்கே ஒருவரும் பயப்படவும் இல்லை வீராதி வீரன் சூரியாவின் உதவியும் வேண்டியதில்லை பொம்மனாட்டிகள் பேசிக் கொண்டிருக்குமிடத்தில் புருஷப்பிள்ளைக்கு என்ன வேலை?
பெரிய பொம்மனாட்டிகள் நீங்கள் வாயாடித்தனத்தைப் பார் அத்தங்கா நீயே சொல்லு அண்ணாவிடம் தங்கை இப்படித் தானா பேசுகிறது நாளைக்குக் கலியாணம் ஆகி இவள் புருஷன் வீட்டுக்குப் போய்விட்டால் அப்புறம் யார் இவளைத் தேடிக்கொண்டு போகப் போகிறார்கள்?
ஆமாம் நீ ரொம்பப் பெரிய மனுஷன் பொம்மனாட்டிகளின் சுபாவத்தை ரொம்பக் கண்டு விட்டாய் வாயை மூடு என்று லலிதா மேலும் கடுமையாகப் பேசினாள்.
சீதா பேருக்கு வந்திருப்பதால் அவள் வந்துதான் உறையைப் பிரிக்கவேண்டும் என்று அத்தை காத்திருக்கிறாள் நாகரிமுள்ள மனிதர்களுக்கும் பட்டிக்காட்டு மனிதர்களுக்கும் இதுதான் வித்தியாசம் நம் ஊரிலேயானால் பிறத்தியாருக்கு வந்த கடிதத்தைப் பிரித்துப் படித்துவிட்டுத்தான் மறுகாரியம் பார்ப்பார்கள் என்றான் சூரியா.
இப்படி முன் வகிடு எடுக்க வேண்டும் இப்படி முன்னால் இரண்டு சுருட்டை மயிரைத் தொங்கவிட வேண்டும் இந்த வர்ணப் புடவைக்கு இந்த நிற ரவிக்கைப் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும் அதே நிறத்தில் தலையில் பூவும் கையில் வளையல்களும் இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் வாயினால் பிரசங்கம் செய்து கொண்ட சீதா கையினால் காரியமும் செய்துகொண்டிருந்தாள்.
லலிதாவை அலங்காரம் செய்யும் விஷயத்தில் சீதா காட்டிய தீவிர உற்சாகத்தைக் கண்டு சரஸ்வதி அம்மாளின் கடின இதயம்கூட அவள் விஷயத்தில் சிறிது இளகிவிட்டது.
சித்திரை மாதத்திலாவது கலியாணத்தை நடத்தி விட்டால்தான் எல்லா விஷயங்களுக்கும் சௌகரியமாயிருக்கும் என்று மற்றவர்கள் காதிலும் விழும்படியாகச் சரஸ்வதி அம்மாள் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள்.
லலிதா மாதிரி பெண் கிடைப்பதற்குப் பூர்வ ஜன்மத்திலே புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டாமா என்று சீதா கூறியதும் சரஸ்வதி அம்மாளைப் பூரிக்கச் செய்தது.
அசடே பேசாமலிரு யார் காதிலாவது விழப் போகிறது சூரியா பேத்துகிறதைக் கேட்டுக் கொண்டு ஏதாவது உளறாதே என்று சரஸ்வதி அம்மாள் கோபமாய்ச் சொன்னாள்.
நானும் அதுதான் இவளுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன் மாமி பார்க்கிறதுக்கு முன்னாலேயே பிடிக்காமலிருக்கும் என்று எதற்காக நினைத்துக்கொள்ள வேண்டும் மாமாவோ நேரில் பார்த்துவிட்டு வந்து மாப்பிள்ளை மன்மதன் மாதிரி இருக்கிறார் என்று சொல்லுகிறார்.
லலிதாவை அலங்காரம் செய்ய ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் பம்பாய் ராஜம்மாள் சூரியாவைக் கூப்பிட்டு அனுப்பி அப்பா நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்க வேணுமென்று ஆசையாயிருக்கிறது.
அதுமுதல் பெண்களுக்கும் கட்டாயம் நீந்தத் தெரியவேண்டும் என்று சொல்லி அப்பா அதாவது உன் தாத்தா எனக்கு நீந்தக் கற்றுக் கொடுத்தார்.
இந்தப் பெண் சீதாவுக்கு ஒரு கலியாணத்தைச் செய்து வைத்துவிட வேண்டுமென்று கவலையாயிருக்கிறது அண்ணாவிடம் சொல்லித்தான் இருக்கிறேன்.
அடிக்கடி சீதாவை அசடு அசடு என்று சொல்கிறீர்களே அத்தை அவள் முகத்திலே சமர்த்து என்று எழுதி ஒட்டியிருக்கிறதே எதுவரையில் படித்திருக்கிறாள்?
ஒரு தடவை காதால் கேட்ட பாட்டை அப்படியே பாடி விடுவாள் இந்தப் பக்கங்களில் எட்டாவது என்று சொல்லுகிறார்களே அதுவரையில் படித்திருக்கிறாள்.
அதாவது அத்தைக்குச் சீதாவைத் தனக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் போலிருக்கிறது அதை மனத்தில் வைத்துக் கொண்டுதான் வரனைப் பற்றிய பேச்சை எடுத்திருக்கிறாள் என்று நினைத்தான்.
அத்தை அந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பட்டவர்த்தனமாகக் கேட்ட பிறகு கொஞ்சம் பிகு பண்ணிக் கொண்டு அரை மனதாகத் தன்னுடைய சம்மதத்தைத் தெரியப்படுத்துவது என்று தீர்மானித்தான்.
பம்பாயில் வரன் இருக்கலாம் சூரியா ஆனால் சீதாவை இந்தப் பக்கத்தில் கொடுக்க வேண்டும் என்பது என் எண்ணம் நம்முடைய குடும்பத்தில் நான் ஒருத்தி பம்பாயில் வாழ்க்கைப் பட்டது போதும் என்று இருக்கிறது.
இளவேனிற் காலத்தின் இனிய தென்றல் அந்தத் தோப்பில் பிரவேசித்து நெருங்கிய சவுக்கு மரக்கிளைகளின் வழியாக நுழைந்து சென்றபோது உண்டான சத்தந்தான் அப்படிச் சமுத்திரத்தின் அலை ஓசை போன்ற பிரமையை உண்டாக்கியது இதைத் தெரிந்து கொண்ட சூரியா அத்தை அலையும் இல்லை ஓசையும் இல்லை அதோ அந்தச் சவுக்குத் தோப்பின் கிளைகள் காற்றில் அசைவதுதான் அலை ஓசை போன்ற சத்தத்தை உண்டாக்குகிறது.
மோட்டார் வண்டியின் சத்தம் கேட்டதும் சூரியா மதராஸ்காரர்கள் வந்து விட்டார்கள் போல் இருக்கிறது அத்தை ஐந்து மணிக்குத்தான் வருவதாக இருந்தது நாலரைக்கே வந்து விட்டார்களே என்றான்.
சீதாவின் பரபரப்பைச் சொல்லி முடியாது லலிதாவின் ஒரு கை வளையைக் கழற்றி இன்னொரு கையில் போடுவதும் ஒரு விரலில் உள்ள மோதிரத்தைக் கழற்றி இன்னொரு விரலில் போடுவதும் தலையில் வைத்திருந்த பூவை எடுத்து எடுத்துச் சரிப்படுத்தி வைப்பதும் முன் தலையையும் வகிட்டையும் சீப்பினால் இலேசாக அப்படியும் இப்படியும் வாரி அழகு பண்ணுவதும் நெற்றிப் பொட்டைப் பத்துத் தடவை மாற்றி மாற்றி வைப்பதுமாயிருந்தாள்.
அப்பாவைப் போலத்தான் பிள்ளையும் இவர்களையெல்லாம் வைத்துக்கொண்டு நான் எப்படித்தான் நாளைக்குக் கலியாணம் பண்ணிச் சமாளிக்கப் போகிறேனோ தெரியவில்லை இதற்குள் சீதா சூர்யா அம்மா சொன்னதைக் கேட்டால் என்ன?