sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
முள் எயிற்று சில்மொழி அரிவை தோள்முள் போன்ற பற்களையும் சிலவாய மொழகளையுமுடைய நம் தலைவியின் தோளினை இனி நீ உள்ளுதல் ஒம்புமதிஇப்போது நீ நினைத்தலை ஒழிவாயாக.
முடிபு கழ பெருங் காமத்து இன்புறு நுகர்ச்சியிற் சிறந்ததொன்றில்லென மொழந்த என் மொழி கொள்ளாய் ஆகிப் பொருள் புரிவுண்ட மருளி நெஞ்சே யாம் பன்மலை வியன் சுரம் எவ்வம் வர இறந்தனம் ஆகவின் தித்தியம் மடுத்த யாமை நெடுங்கயம் புகல் வேட்டாங்கு அரிவை தோள் இனி நீ உள்ளுதல் ஓம்புமதி.
நம் இடை முலை சுணங்கு அணிமுற்றத்து ஆரம்போலவும் நமது முலையிடமாய சுணங்கு அணிந்த பரப்பில் கிடக்கும் முத்து மாலை போலவும் சிலம்பு நீடு சோலை சிதர் தூங்கு நளிர்ப்பின் இலங்கு வெள் அருவிபோலவும் மலையினிடத்து நீண்ட சோலையில் துளிகள் சிதறம் குளிர்ச்சியினையுடைய விளங்கும் வெள்ளிய அருவி போலவும் திங்கள் அம் கதிர் நிலம் கொண்டனதிங்களின் அழகிய கதிர்கள் மலையிடத்தே பரவின முடிபு தோழி வாழி யாறு நிறைந்தன.
எல்லா வகையானும் நன்மை யுடையனாகிய தலைவன் நம்மேலுள்ள அன்பின் மிகுதியால் வழியருமை நோக்காது இரவுக்குறிக்கண் வந்தானகலின் அவன் கூட்டம் பெறாது பெயரின்யான் உயிர் வாழ்வதற்கு ஒருப்படேன்.
புனை இழை அழகிய அணியுடையாளே பொழுது கழி மலரில் சாஅய் பகற்பொழுது கழியவே குவியும் மலர் போல வாடி அணை அணைந்து பள்ளியை அடைந்து இனைய ஆகல் இத் தன்மையுடைய ஆகாதேகொள்.
காதலர் வெம் சின வேந்தன் வியன்பெரும் பாசறைநம் காதலரோ கொடிய சினத்தினையுடைய அரசனது மிகப் பெரிய பாசறைக்கண்ணே வென்றி வேட்கையொடு நம்மும் உள்ளார் பகைவரை வென்றி கொள்ளும் விருப்பத்தால் நம்மை நினைத்தலும் செய்திலர் நோதக கொலைகறித் தன்ன மாலை நாம் வருநத் நம்மைக்கொல்லுதல் கருதி வருவதுபோன்ற மாலை துனைதரு போழ்தின் நீத்லோ அரிது விரைந்த நம்பால் வருங்கால் அதனைக் கடந்து செல்லல் அரிதாக மன்றோ யாது செய்வோம்யாம் என்செய்வாம்.
முடிபு தோழி காலை கார் தொடங்கின்று காதலர் வேந்தன் பாசறை வென்றி வேட்கையொடு நம்மும் உள்ளார் மாை துளைதரு போழ்தின் நீந்தலோ அரிது யாது செய்வாம்.
துயர் செய்த ஆற்றாய் ஆகி எனக்குத் துயரினைச் செய்து நீயும் ஆற்றாயாகி பெயர்பு மீண்டு வென்வேல் மா வண் கழுபுள் வென்றி வேலினையும் சிறந்த வண்மையினையுமுடைய கழுவுள் என்பானது காமூர் ஆங்கண் காமூராகிய அவ்விடத்து பூதம் தந்த பொரி அரை வேங்கை பூதத்தால் தரப்பட்ட பொரிந்த அடிமரத்தினை யுடைய வேங்கையின் தண் கமழ புது மலர் நாறும் தண்ணிதாகி மணக்கும் புது மலர் போல நாறம் அம் சில் ஒதி அழகிய சிலவாகிய கூந்தலையுடைய நம் தலைவியின் ஆய் மடத் தகைஅழகிய மடப்பமாகிய குணத்தினை உள்ளினை நினைப்பாய் ஆயினை.
முடிபு நெஞ்சே புன்கண்மாலை வெஞ்சுரம் தந்த நீ துயர்செய்து ஆற்றாயாகி பெயர்பு அஞ்சில் ஓதியின் ஆய்மடத்தகையினை உள்ளினை.
சுரத்தின் கொடுமை கருதாது என்னை அழைத்து வந்த நீயே இடைச் சுரத்தில் மீண்டு நின்று தலைவியின் நலத்தினை உள்ளி மீளுகின்றனை நின் அறிவு இருந்தவாறு என்னையோ எனத் தலைவன் நெஞ்சினை நோக்கிக் கழறினான் என்க.
பொலம் பூண் எவ்வி நீழல் அன்னபொற்பூண் அணிந்த எவ்வி என்பானத நீால் என்னும் ஊர்போன்ற நலம்பெறு பணைதோள் நல்நுதல் அரிவையொடுஅழகு பெற்ற ங்கில்போலும் தோளும் நல்ல நெற்றியும் உடைய பரத்தையொடு மணம் கமழ தண் பொழில் அல்கி மணம் நாறும் குளிர்ந்த சோலையிலே தங்கி நெருகை நேற்று நீ தன் பிழைத்தமை அறிந்து நீ தனக்குத் தீங்கு செய்தமையை யுணர்ந்து எம் அணங்கு அன்னாள்எம் தெய்வம் போன்றவளாய தலைவி கலுழந்த கண்ண்ள் அழுத கண்ணினை யுடையள் ஆயினாள்.
முடிபு தலைவ நீ எவ்வி நீழல் அன்ன அரிவையொடு நெருநை தண் பொழல் அல்கி தற்பிழைத்தமை அறிந்து எம் அணங்க அன்னாள் கலுழ்ந்த கண்ணள் ஆயினள் என் செய்தனை.
பனித்துறைப் பரதவரும் கழனி உழவரும் இங்ஙனம் செருச்செய்தற் கிடமாகிய நீழல் என்றமையால் அவ்வூர் நெய்தலும் மருதமும் மயங்கியதாதல் பெற்றாம்.
இலங்கு சுடர் மண்டிலம் விளங்கும் ஒளி வாய்ந்த ஞாயிறு புலம் தலை பெயர்ந்து வானிடத்தினின்றும் நீங்கி பல் கதிர் மழுகிய சுல்சேர் அமையத்து தனது பலவாகிய கதிர்களும் வெம்மை குறையப்பெற்ற மேற்கு மலையினை அடையும் போழ்தில் அலந்தலை முது ஏறு கலக்கமுற்ற முதிய ஏறு ஆண்குரல் விளிப்ப தன் ஆண் குரல் தோன்ற அழைத்திட மனை வளர் நொச்சி மாசேர்பு வதிய மனையைச் சூழ்ந்து வளரும் நொச்சியின்கண் மான்கள் சேர்ந்து தங்கியிருக்க முனை உழை இருந்த அம்குடி சிறு ஊர் காட்டரண்களின் பக்கத்தேயிருந்த அழகிய குடியிருப்புக்களையுடைய சிற்றூரின்கண்ணே கரு கால் வேங்கை செஞ்சுவல் வரகின் கரிய அடியினையுடைய வேங்கைமரம் சூழந்தசிவந்த மேட்டு நிலத்தே விளைந்த வரகாகிய மிகு பதம் நிறைந்த தொகு கூட்டு ஒரு சிறை மிக்க தானியம் நிறைந்த தொகுதியாகவுள்ள கூட்டின் ஒரு பக்கத்தே குவிஅடி பைங்கண் வெருகின் ஏற்றை குவிந்த அடியினையும் பசிய கண்ணினையுமுடைய காட்டுப்பூனையின் ஆண் ஊன் நசை பிணவின் உயங்கு பசி களைஇயர் ஊனை விரும்பியுள்ள பெண்பூனையின் வருத்தும் பசியினை நீக்குமாறு தளிர்புரை கொடிற்றின் தளிரையொத்த கன்னத்தினையும் செறி மயிர் எருத்தின் நெருங்கிய மயிரினையுடைய கழுத்தினையும் கதிர்த்த சென்னி நிமிர்த்த தலையின்கண் கவிர் பூ அன்ன நெற்றி முருக்கம் பூவினையொத்த சூட்டினையுனைமுடைய சேவல் அற்றம் பார்க்கும் கோழிச்சேவலைப் பற்றும் அமையத்தினைப் பார்த்திருக்கும் புல் என் மாலையும் பொலிவற்ற இம் மாலைப் போதும் மன்ற இனிது உறுதியாக இனிதாகும்.
புணர்ந்திசினோர்க்கு மாலையும் இனிது என்றதனால் தலைவனைப் பிரிந்துள்ள யான் இத்தகைய மாலைப்பொழுதில் எங்ஙனம் ஆற்றியிருப்பேன் என வற்புறுக்கும் தோழிக்குத் தலைமகள் எதிரழிந்து கூறினாள் என்க.
பலர் வாய் பட்டுபலர் வாயிலும் பேசப்பட்டு கொங்கர் மணி அரை யாத்து மறுகின் ஆடும் கொங்கு நாட்டினர் மணியினை இடையிற் கட்டிக்கொண்டு தெருவில் ஆடும் உள்ளி விழவின் அன்ன உள்ளி விழவின் ஆரவாரம் போன்ற அலர் ஆகின்றது அலராகா நின்றத எவன் கொல் இஃதென்னையோ முடிபு தோழ வாழி வேங்கை மடமயிற் குடுமியிற் றோன்றும் நாடன் சுனைத் தீ நீர் பன்னாள் எம்மொடாடி பெயர்ந்து சின்னாள் கழியாமை அந் நிகழச்சி வழிவழிப் பெருகிப் பலர் வாய்ப்பட்டு உள்ளிவிழவின் அன்ன அலராகின்றது எவன்கொல்.
பைந்தினை காக்கும் மகளிர்க்கு ஊசலாக ஆடு சினை யொழித்த என்ற இனித் தாம் தினைப்புனம் காக்குமாறு இல்லை என்றதனைக் குறிப்பினால் உணர்த்திய படியாம்.
சிறப்பும் சீரும் இன்றி நன்கு மதிப்பும் உயர்வும் இல்லாது சீறூர் நல்கூர் பெண்டின் சிறிய ஊரில் வறுமையுற்ற பெண்டினது புல்வேய்ந்த குடிலாய ஓர் ஆ யாத்த ஒருபசு கட்டியுள்ள ஒரு தூண் முன்றில்ஒற்றைத் தூண் கொண்ட முகப்பினையுடைய எது இல் வறு மனைஇயைபில்லாத வறிய மனையில் சிலம்பு உடன் கழீஇ மேயினள் கொல் என சிலம்பு கழித்து அவனுடன் மணம் பொருந்தினளோ என்று யான் நோவல்யான் வருந்துவேன்.
முடிபு மகளே கெழீ இ இயைவெனைக் கண்டிசின் கிள்ளையும் தீம்பான் உண்ணா ஆயமும் அயரா தாழியும் மலர் பல அணியா பாவையும் பலியெனப் பெறாஅ இவைகண்டு இனைவதன் றலையும் நினைவிலேன் உணரேன் ஒலிகுரல் மண்ணல் என்றதற்கு அழிந்தனளாகி தமர் மணன் அளரவும் ஒல்லாள் அருஞ் சுரம் மடுத்த சிறியோற்கு ஒத்த என் பெருமடத் தகுவி சீறூர் ஏதில் வறுமனைச் சிலம்புடன் கழீஇ மேயினள் கொல் லென யான் நோவல்.
ஞாழல் வண்டு பட ததைந்த கண்ணி புலிநகக் கொன்றையது வண்டு மொய்க்க மலர்ந்த மலர்க் கண்ணியுடன் நெய்தல் தண் அரும் பைந்தார் துயல்வர நெய்தலின் தண்ணிய அரிய பசிய மலர்மாலை அசைய அந்தி அந்திக்காலத்தே கடல் கெழு செல்வி கரை நின்றாங்க கடற்றெய்வம் கரையின்கண் நிற்பதுபோல் நீ கானல் ஒழியநீ இக் கடற்கரைச் சோலையில் தனித்து நிற்க யான் வெறி கொள் பாவையில் பொலிந்த என் அணி துறந்து வெறியாட்டம் மேவிய மகள் போன்று பொலிவுற்ற எனது அழகினைத துறந்து அடு மகள் போலப் பெயர்தல் ஆற்றேன் அவள் பின் வறிதே பெயர்தல் போல நீங்குதல் இயலாதவளாகின்றேன் இ ஊர் அலர்கஇவ்வூர் அலர் கூறினும் கூறுக.
முடிபு தோழி புன்னை நீழல் பகல் எம்மோடாடி இரவு நல் இல் நோயொடு வைகுதியாயின் நுந்தை அருங்கடிப் படுவல் என்றி மற்று செலின் வாழலென் என்றி ஆயின் கடல்கெழு செல்வி கரை நின்றாங்கு நீ கானல் ஒழிய யான் என் அணி துறந்து ஆடுமகள் போலப் பெயர்தல் ஆற்றேன் இவ்வூர் அலர்க.
செல்ப எல்லின்று ஆகலின் பகல் எம்மொடு அடிய நீ இரவு நல்லில் செல்லுதல் வேண்டும் என்று கூறிய தோழிக்கு இரவு இல்லிற் சென்று நோயொடு தங்குவேன் ஆயின் என் தந்தையின் காவலிற் படுவேன் என்று தலைவி கூறினாள் என்க.
வைகுவேனாயின் எந்தை அருங்கடிப் படுவல் என்ற தலைவிகூற்றைத் தோழி கொண்டு கூறுகின்றளாகலின் அதற்கேற்ப வைகுதியாயின் எனவும் நுந்தை எனவும் கூறினாளென்க.
எமியம் நீந்தும் எம்மினும் தமியேமாய்க் கடந்து செல்லும் நம்மைக் காட்டினும் பனி வார்ந்து நீர் ஒழுகப் பெற்று என்ன ஆங்கொல் எத்தன்மையான துன்பத்தினை எய்தாநிற்குமோ.
தலைவியைப் பிரிந்து கொடிய காட்டினைத் தமியமாய்க் கடந்துசெல்லுதலால் நாம் எய்தும் துன்பத்தைக் காட்டிலும் நம்மைப் பிரிந்துறையும் காதலியின் கண்கள் என்ன துன்பத்தினை எய்துமோ எனத் தலைவியைப் பிரிந்து ஏகதலின் இன்னாமை புலப்படத் தலைவன் தன் நெஞ்சிற்குக் கூறினான் என்க.
நம் அணங்கியோள்நம்மை வருத்திய காதலி வேந்தர் கோண் தணி எயிலில் பகை வேந்தரது மாறுபாடு தணிதற்கு ஏதுவாகிய மதில்போல காப்பு சிறந்து காவல்மிக்கு ஈண்டு அருங்குரையன் எய்துதற்கு அருமையை யுடையவள் அன்றே.
முடிபு என் நெஞ்சே வாழி அரியோள் பண்பு நினைந்து வருதினம் எனினும் அஃது ஒல்லாய் செலவர வருந்தி வீங்குபு நெகிழா மணியிழந்த பாம்பின் நீ நனி தேம்பினை நம் அணங்கியோள் காப்புச் சிறந்து ஈண்டு அருங்குரையள்.
இரு பல் கூந்தல் சேய் இழை மடந்தைநீண்ட பலவாய கூந்தலையும் சிவந்த அணியினையுமுடைய நம் தலைவு சுனை இருள் நடு நாள் செறிந்த இருளையுடைய நடு இரவில் அணையொடு பொருந்தி அணையின்கண் கிடந்து வெய்து உற்று புலக்கும் நெஞ்சமொடுகொதப்புற்று வெறுக்கும் உள்ளத்துடன் ஐது உயிரா மெத்தென உயிர்த்து ஆய் இதழ் மழை கண்அழகிய பூவிதழ்போன்ற குளிர்ந்த கண்கள் மல்க நோய் கூர்ந்து நீர் பெருக வருத்த மிக்கு பெரு தோள் நனைக்கும் கலுழ்து வார் அரி பனிபெரிய தோளினை நனையச் செய்யுமாறு அழுதலின் ஒழுகும் நீர்த்துளிகளை மெல் விரல் உகிரின் தெறியினள்மெல்லிய விரல் நகத்தால் தெறித்து வென் வேல் அண்ணல் யானை அடு போர் வேந்தர்வென்றி வேலினையும் தலைமை கொண்ட யானை யினையும் அடும்போரினையும் உடைய அரசர் பலர் ஒருங்கு அகப்படுத்த ஒருங்கு கூடிச் சூழ்ந்து கொண்டதால் முரவு வாய் ஞாயில் ஓர் எயில் மன்னன் போலமுறிதல் பொருந்திய சூட்டினையுடைய ஒருமதிலின்கண் அகப்பட்ட அரசனைப்போல துயில் துறந்தனள் கொள் துயில் ஒழிந்துளாளோ அளியள் இரங்கத்தக்காள்.
முடிபு நெஞ்சே நாம் அருஞ் சுரம் நீந்திய வருத்தமொடு கையற்று பொதியிலின்கண் மாலை புலம்பு வந்துறுதர உள்ளம் செலவு வலியுற்றுப்ப தனிநிலை யிருக்கையொடு தன்னிலை யுள்ளும் நம்நிலை உணராள் மடந்தை நடுநாள் அணையொடு பொருந்தி உயிரா நோய் கூர்ந்து துயில் துறந்தனள் கொள் அளியள்.
முனை கவர்ந்து கொண்டென பகைவர் ஒருவரோடொருவர் போர்செய்தலால் என்றபடி கலங்குதல்முன்நிலை மாறுதல் பீர் எழுந்து பீர்க்கு முளைததுப் படர.
பெருதோள் நுணுகிய நுசுப்பில்பெரிய தோளினையும் நுண்ணிய இடையினையும் திருந்து இழை திருந்திய அளிகளையும் உடைய அரிவை விருந்து எதிர்கொள நம் தலைவி விருந்தாக நம்மை ஏற்றுக்கொள்ள தேர் செல்கநம் தேர் விரைந்து செல்வதாக.
முகந்து இருளி ஏர்பு கொண்ட கொண்மூ எனவும் கொண்மூ மின்னி வந்து சொரிவன பயிற்றி அழி துளி தலைஇ பெய்து கழிந்த வைகறை எனவும் வைகறை இயவில் மூதாய் ஓடி மறைய கார்கவின் கொண்ட காலை எனவும் கூட்டுக.
அம்பு தொடை அமைதி காண்மார்தாம் அம்பு விடுத்தலின் சிறப்பினைக் காணும்பொருட்டு வம்பலர்கலன் இலர் ஆயினும்புதியராய் வருவோர் அணிகலன் இல்லாதவராயினும் கொன்று புள் ஊட்டும்அவர்களைக் கொன்று பறவைகட்கு உண்பிக்கும் கல்லா இளையர்அறலைத்தலையன்றிப் பிறதொழிலை அறியாத இளையர் கலித்த கவலைசெருக்கித் திரியும் கவர்த்த நெறிகளில் கணநரி இனனொடு குழீஇகூட்டமாய நரிகள் இனத்தொடு கூடி நிணன் அருந்தும்நிணத்தினை உண்ணும்.
அஞ்சு வரு மரபின்வெம் சுரம் இறந்தோர்அச்சம்வரும் இயல்பினையுடைய கொடிய சுரநெறியைக் கடந்து சென்ற நம் தலைவர் நோய் இலர் பெயர்தல் அறியின் தீங்கிலராய் மீண்டு வருதலை அறிவேனாயின் தோழி தோழியே என் கண் ஆழல என் கண்கள் அழமாட்டா.
முடிபு இகுளை நம் தலைவர் நீடுநர் அல்லர் அவர்வயின் இனைதல் ஆனாய் என்றிசின் வெஞ்சுரம் இறந்தோர் ஆகிய அவர் நோயிலா பெயர்தல் அறியின் என் கண் கள் ஆழல.
தண்பதம் கொண்டு புனல் விழாக் கொண்டு தவிர்ந்த இன் இசை இனிய இசை தங்கிய ஒள் பொறி புனை கழல் சே அடி புரள ஒள்ளிய பொறிகளை உடைய அழகிய வீரக்கழல் சிவந்த அடியில் புரள கரு கச்சு யாத்த காண்பு இன் அ வயிற்று மணியொடு கரிய கச்சினைக் கட்டிய காட்சி இனிதாகிய அழகிய வயிற்றில் கட்டப்பெற்ற மணியுடன் இரும் பொலம் பாண்டில் தெளிர்ப்ப பெரிய பொன்னாலாகிய கஞ்ச தாளம் ஒலிக்க புனல் நயந்து ஆடும் அத்தி அணி நயந்து புனலின்கண் விரும்பி ஆடிய அத்தி என்பானது அழகினை விரும்பி காவிரி கொண்டு ஒளித்தாங்கு காவிரி அவனை வௌவிக்கொண்டு கடலில் ஒளித்தாற்போலச் சேரிப் பரத்தை நின்னைக் கவர்ந்து சென்றாளாக நும் வயின் புலத்தல் செல்லேம் நும்பால் யாம் வெறுத்தல் இல்லேம் எம் வயின் பசந்தன்று காண்டிசின் நுதல் அங்ஙனமாகவும் எம்மிடத்து நுதல் பசலை யுற்றது காண்பாயாக.
அசும்பின் சேற்றிலுள்ள அம் தூம்பு வள்ளை அழல் கொடி மயக்கி அழகிய துளையுடைய வள்ளையாய ஒள்ளிய கொடியைப் பின்னுவித்து வள் தோட்டு நெல்லின் வாங்கு பீள் வீரிய வளம் பொருந்திய இதழினையுடைய நெல்லினது வளைந்த கதிர் விரிந்திட துய் தலை முடங்கு இறா தெறிக்கும் துய்யினைத் தலையில் உடைய வளைந்த இறா மீன் பாயும் இடமாய பொற்பு உடைய குரங்கு உளை புரவி குட்டுவன் மரந்தை அன்ன அழகு பொருந்திய வளைந்த பிடரிமயிரினையுடைய குதிரையையுடைய குட்டுவனது மரந்தை என்னும் ஊர் போன்ற என் நலம் தந்து சென்மே என் அழகினைத் தந்து செல்க.
முடிபு மகிழ்ந செல்லல் கழாஅர் மூன்றுறை கரிகால் காண புனல் நயந் தாடும் அத்தி அணி நயந்து காவிரி கொண்டொளித் தாங்கு சேரிப்பரத்தை நின்னைக் கவர்ந்து சென்றாளாக.
நரை மூதாளர் நரையினையுடைய முதியோர் அதிர் தலை இறக்கிநடுங்கும் தமது தலையைக் கவிழ்த்து கவை மனத்து இருத்தும்தமது கவர்த்த மனத்திலே இருத்தி வல்லுப் போர் புரியும் வல்லுவனப்பு அழியவல்லுத் தரையின் அழகுகெட வரி நிறச் சிதலை அரித்தலின் வரிகள் பொருந்திய நிறமுடைய கறையான் அரித்தமையான் புல் என்று பொலிவற்று பெரு நலம் சிதைந்த பேஎம் முதிர் பொதியில் பெரிய அழகு கெட்ட அச்சம் மிக்க பொதியிலின் இன்னா ஒரு சிறை தங்கி இன்னாமையுடைய ஒரு புறத்தே தங்கி யிருந்து இன்நகைசிறு மென் சாயல் பெருநலம உள்ளி இனிய நகையையும் சிறிய மென்மையாகிய சாயலினையும் உடையாளது பேரழகை நினைத்து வம் பலர் ஆகியும் ஏதிலர் ஆகியும் கழிப மன்ற ஒருதலையாக மேலும் செல்லாநிற்பர்.
முடிபு நசைதர வந்தோர் இரத்தவை இசைபடப் பெய்தல் ஆற்றுவோர் பெரும்பாழ் மன்றத்துப் பெருநலம் சிதைந்த பேஎம் முதிர் பொதியில் இன்னா ஒரு சிறைத் தங்கி இன்னகைச் சிறுமென் சாயல் பெருநலம் உள்ளி வம்பலராகியும் கழிப மன்ற.
இதனால் மறவர்கள் தம் உணவினை விதைத்து விளைவத்தலின்றிச் சிற்றெறும்புகள் அரிதின் முயன்று அளையிற் செறித்து வைத்தவற்றை அகழ்ந்து எடுத்து உண்ணும் இயல்பினராதல் பெற்றாம்.
நரை மூதாளர் பொதியிலின்கண் சூதாடுவார் என்பது பலி கண் மாறிய பாழ்படு பொதியில் நரைமூ தாளர் நாயிடக் குழிந்த வல்லின் நல்லகம் என்பதனாலும் அறியப்படும்.
அவர் நாட்டு அள் இலை பலவின் அவர் நாட்டில் நெருங்ககிய இலைகளையுடைய பலாவின் கனி கவர் கைய பழத்தினைக் கவர்ந்தெடுத்த கைகளையுடைய கல்லா மந்தி கடுவனோடு உகளும் அறியாத பெண் குரங்கு ஆண் குரங்கினோடு துள்ளித் திரியும் கடு திறல் அணங்கின் நெடு பெரு குன்றத்து மிக்க வலியமைந்த தெய்வத்தையுடைய நீண்ட பெரிய மலையகத்து பாடு இன் அருவி சூடி ஓசை இனிதாகிய அருவியைக்கொண்டுஇ வான்தோய் சிமையம் தோன்றலான்வானை அளாவிய உச்சிமலை காணப்பெறுதலின் தோன்றலான்வானைஅளாவிய உச்சிமலை காண்ப்பெறுதலின் உளன்உள்ளேன் ஆகா நின்றேன்.
முடிபு தோழி பெருங்கல் நாடன் பிரிந்த புலம்பும் அன்னை அமரா நோக்கமும் படர்கூர் மாலையும் நலிய நீ யாங்ஙனம் வாழதி என்றி வஞசினம் செய்து தறந்தோர் உள்ளார் ஆயினும் அவா நாட்டு நெடும் பெருங்குன்றத்து வான்றோய் சிமையம் தோன்றலானே உளன்.
நம்மைத் துறந்து சென்ற தலைவர் நம்மை நினைந்து மீண்டிலராயினும் அவரது மலையின் உச்சி தோன்றுதலால் அதனைப் பார்த்து யான் ஆற்றியுளேன் எனத் தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் என்க.
காலொடு களை எரி நிகழ்ந்த இலை இல் காட்டு காற்றினால் மிக்கெழும் தீ மேவியதாய இலையற்ற காட்டில் உழை புறத்து அன்ன புள்ளி நீழல்மானின் புறத்துள்ள புள்ளிபோன்ற புள்ளிகளையுடைய மர நிழலில் அசைஇய பொபதில்தங்கி யிருக்குங்கால் இவள் மறப்பு அரு பல் குணம் நிறத்து வந்து உறுதர இவளது மறத்தற்கரிய பல குணங்களும் நின் நெஞ்சத்து வந்துபுக பசைஇவிரும்பி ஒருதிறம் நினைத்தல செல்லாய் ஒரு கூற்றினை நினைத்தல் மாட்டாயாய் திரிபு நின்றுவேறுபட்டு நின்று உரம்கெட மெலிந்துதிட்பம் அறமெலிந்து உறு புலி உழந்த வடு மருப்பு ஒருத்தற்கு பெரிய புலியுடன் போர் செய்து வருந்திய வடுப்பொருந்திய கொம்பினையுடைய களிற்றின் பொருட்டு பிடி பூசலின் இடு அடிபட குழிந்தபெண் யானை ஆரவாரத்துடன் இட்டேகும் அடிகள் பதிதலால் பள்ளமாய நிரம்பா நீள் இடைசென்று தொலையாத நீண்ட சுரத்தின் இடையே தூங்கி தங்கி இரங்குவை அல்லையோ வருந்துவாய் அல்லையோ.
முடிபு பொருள் புரிந்து ஆள்வினைக்கு எதிரிய நெஞ்சே கேண்மதி பரிதியஞ் செல்வம் நனவின் இயன்றதாயினும் அதன் கழிவு கனவின் அற்று அதனால் தலைவியின் தோள் சேர்பு கைகவர் முயக்கின் மிகுதி கண்டன்றோ இலன்.
நீ பொருள் வேட்கையின் செலவு வலியுறுத்தனையாயின் இவள் பல் குணம் நிறத்து வந்துறுதர ஒரு திறம் நினைத்தல் செல்லாய் நிரம்பா நீளிடைத் தூங்கி இரங்குவை அல்லையோ.
முடிபு தோழி தேர் சேண் நீக்கி வந்து முன்னாட்போகிய துறைவன் நெருநை அலவற் காட்டி நெடிது நினைந்த நெஞ்சமோடு பெயர்ந்தோன் இன்றும் தேர் உதுக்காண் தோன்றும் நாம் எதிர்கொள்ளாம் ஆயின் தான் அது துணிகுவன் போலாம் நெடுங்கோட்டு மறைகோ நீ கூறுமதி.
ஆளி நல்மான் அணங்கு உடை ஒருத்தல்ஆளியாகிய நல்ல விலங்கினது வருத்துதலையுடைய ஏறு மீளி வேழத்து நெடுந்தகை புலம்பவலியுடைய யானையின் தலவனான களிறு வருந்த ஏந்தல் வெண்கோடு வாங்கிஅதன் நிமிர்ந்த வெள்ளிய கோட்டினைப் பறித்து குருத்து அருந்தும்குருத்தினைத் தின்னும் அஞ்சு வரத்தகுந ஆங்கண் அச்சம் உண்டாகத் தக்க சுரத்திடத்தே மஞ்சு தப மேகம் பெய்யாதொழிய அழல் கான்று திரிதரும் அலங்கு கதிர் மண்டிலம் எரியினைக் கக்கிச் செல்லும் அசையும் கதிர்களையுடைய ஞாயிறு நிழல் சூன்று உண்ட நிரம்பா நீள் இடை நிழலினை அகழ்ந்து உண்ட செல்லத் தொலையாத நீண்ட இடத்திலுள்ள கற்று உரிக் குடம்பைக் கதநாய் வடுகர் கன்றின் தோலாலாய கூட்டினையும் சினநம் பொருந்திய நாயினையுமுடைய வடுகர் வில் சினம் தணிந்த வெருவரு கவலை தமது வில்லாற் பொரும் பெகுளி நீங்கிய அச்சம் வரும் கவர்த்த நெறிகளில் குருதி ஆடிய புலவ நாறு இருசிறை எருவைச் சேவல் குருதி படிந்த புலால் நாறும் பெரிய சிறகினையுடைய ஆண் பருந்தினது ஈண்டுகிளைத் தொழுதிகிளையுடன் கூடிய கூட்டம் பசு ஊன் கொள்ளை சாற்றி பறை நிவந்து பசிய ஊனின் மிகுதியைத் தெரிவித்துப் பறந்தெழுந்து செக்கர் வானின் விசும்பு அணி கொள்ளும் செவ்வானம்போல விசும்பினை அழகு செய்யும் அரும் சுரம் நீந்திய நம்மினும்அரிய சுரத்தினைக் கடந்து வந்த நம்மைக் காட்டினம் நம் தலைவி.
பொருந்தார் முனை அரண் கடந்த வினை வல் தானை பகைவரது போர் செய்யும் அரணை வென்ற போர்த்தொழில் வல்ல சேனையினையும் தேன் இமிர் ஈறு தார் வண்டுகள் ஒலிக்கும் நறிய மாலையினையுமுடையானவன் சேரன் உடற்றிய போர்புரிந்து அழத்த ஒன்னாத் தெவ்வர் மன் எயில் போல மாறுபட்ட பகைவரது பொருந்திய மதில்போல பெரும் பாழ கொண்ட மேனியள்மிக்க பாழ் பட்ட மேனியளாகி சுரும்பு உண நெடுநீர் பயந்த நிரை இதழ குவளை வண்டு தேனைப் பருக ஆழமான நீரினால் தரப்பட்ட நிரையாகவுள்ள இதழ்களையுடைய குவளையது எதிர் மலர் இணை போது அன்னபுதிய மலராய இரண்டு பூக்களை போன்ற தன் அரிமதர் மழை கண்தனது செவ்வரி பரந்த மதர்த்த குளர்ந்த கண்கள் தெண் பனி கொள தெளிந்தநீரைக் கொள்ள நெடிது உயிர்த்துபெருமூச்செறிந்து வருந்தும்கொல் வருந்தியிருப்ளே அளியள் இரங்கத்தக்காள்.
முடிபு நெஞ்சே அருஞ்சுரம் நீத்திய நம்மினும் நம் தலைவி பெரும் யாழ கொண்ட மேனியள் ஆகி நெடிது உயிர்த்து தன் கண் தெண் பனி கொள வருந்துங்கொல் அளியள்.
பிறர் உற பிபமம் பிறரும் நோப பிறர்க்க உறம் துன்பம் காணின் நல்லோர் தாம் பிறரே யாயினும் நோவாநின்று விலக்க முயலவர் அன்றி தம் உறு விழுமம் தமக்கோ தஞ்சம் தமக்கு உற்ற துன்பினைத் தமக்குப் பெரிதாகக் கொள்ளாது எளிதாகக் கொள்வர் இது சான்றோர் இயற்கை.
நமர் நம்மவர் கடம்பு கொடி யாத்து கடம்பின்கட் கொடியினைக் கட்டி கண்ணி சூட்டிமாலை சூட்டி வேறு பல் குரல ஒரு தூக்கு இன் இயம் பல்வேறு குரலை உடையனவாகிய தாளத்தின் வழிப்படும் ஒரு தூக்கினையுடைய இனிய வாச்சியங்களைக் கொண்டு காடு கெழு நெடு வேள் பாடு கொளைக்கு ஏற்பகாட்டிற் பொருந்திய நெடிய முருகனைப் பாடும் பாட்டிற்கப் பொருந்த அணங்கு அயர் வியன் களம் பொலியவெறியாட்டுச் செய்யும் பெரிய களம் சிறப்புற பைய தூங்கதல் புரிந்தனர் மெல்ல ஆடுதலை விரும்பினர் என என்று ஆங்கு அவற்கு அறியக்கூறல் வேண்டும்தலைவனைக் காணுமிடத்து அவனுக்கு நீ உணரக் கூறுதல் தக்கது.
முடிபு தோழி மலை நாடன் சொல் நயந்தோய் பிறருறு விழுமம் பிறரும் ோப தம்முறு விழுமம் தமக்கோ தஞ்சம் நமர் நெடுவேட் பாடு கொளைக் கேற்பக் களம் பொலியத் தூங்குதல் புரித்தனர் என அவற்கு அறியக் கூறல் வேண்டும்.
வி ரை.பிறருற்ற துன்பத்திற்கு வருந்துதலும் தம்மையுற்ற துன்பத்தைப் பொறுத்தலும் சான்றோர் இயல்பாகலால் நம் தலைவர் நாம் உற்ற துன்பத்தை அறியின் விரைந்து அதனைப் போக்குதற்கு முற்படுவர் எனத் தோழி தலைவிக்குக் கூறினாள் என்க.
நாள் தொறும் ஒவ்வொரு நாளும் பல் கிளை கொடி கொம்புபல கிளையாய ஒழுகிய கொம்புகள் அலமர பாரம் தாங்காது சுழல மலர்ந்த விரிந்த அல்கல் தழைக் வட்டு அம் கழை உதவிய அல்குலில் தழை யுடைக்குக் கூட்டும் அழகிய தளிர்களை நீ தருமாறு ஆய் மட கண்ணள்அழகிய மடப்பம் தோன்றும் கண்களையுடைய என் மகள் விழு தொடி தத்தசிறந்த வளையல் அசையவும் பெய் சிலம்பு ஒலிப்பபாலிற் பெய்த சிலம்பு ஒலிக்கவும் வினை அமைவரல் நீர்தொழிற் பட்ட மூங்கிற் குழாயின் வழியாக வந்து விழும் நீரினை கமம் சூல்பெரு நிறை தயங்க முகந்து எடுத்துக் கொண்டு வந்து ஊற்றி தாய் முகம் நோக்கி தாயைப் பால நின் முகத்தினைப் பார்த்து வைகலும் நாடோறும் பெயர்வனள் பெயர்வாளாவள் அன்றோ அவள்போல ஆர நீர் ஊட்டி நிறையநீரினை உண்பித்து புரப்போர் மற்று யார் பெறுகுவைபுரப்பார் யாரை இனிநீ பெறுவாய் நீ அளியைஇரங்கத் தக்காய்.
முடிபு வயலை வாழி காடும் காவும் அவனொடு துணிந்து நாடும் தேயமும் இறந்த சிறு வன்கண்ணிக்கு ஏர் தேறுவரென வாடினை நாடொறும் அம் குழை உதவிய ஆய்மடக் கண்ணள் அமை வரல் நீர் பெரு நிறை தயங்க முகந்து கொண்டுவந்து ஊற்றித் தாய்முகம் நோக்கிப் பெயர்வனள் அன்றோ அவள்போல இனி நீரூட்டிப் புரப்போர் யார் பெறுகுவை நீ அளியை.
வந்தவாறு அறிந்தன்றோ இலன் சீறூர் ஆங்கண் இல்வயின் நீறீஇ இழிமின் என்ற நின்மொழி மருண்டிசின் நீதான் வளியினை மானுருவாகப் பூட்டினையோ அன்றி நின் மனத்தினை தங்ஙனம் பூட்டினையோ உரைமதி என நெடுந்தகை தன் மார்பின் முயங்கி மனைக் கொண்ட புக்கனன் திருந்திழை விருந்து ஏர் பெற்றனள்.
காம்பொடு நெல்லி நீடிய கல் அறை கவாஅன் மூங்கிலுடன் நெல்லிமரம் உயர்ந்த கற்பாறைகளையுடைய பக்கமலையிலே அத்தம் ஆலத்து அலந்தலை நெடுவீழ்நெறியிலுள்ள ஆலமரத்தின் வாடியசைகின்ற நெடிய விழுது தித்தி குறங்கில் திருந்த உரிஞதனது தேமல் பொருந்திய துடையில் நன்கு உராய்ந்திட கூந்தல் ஆடு மயில் பீலியில் பொங்க கூந்தலானது ஆடும் மயிலின் தோகை போலப் பொங்கிப் பரக்க தான் அமர் துணைவன் தன்னால் விரும்பப்பெற்ற துணைவன் வளையுடை முன்கை அனைஇதனது வளை பொருந்திய முன் கையினைப் பற்றியும் கிளைய பயில் இரும் பிணையில் பசு காழ கோவைபல கிளையினவாய் நெருங்கிய பெரிய மாலையாய அழகிய வடங்களைக் கொண்ட மேகலை யணந்த அகல் அமை அல்குல் பற்றி அகற்சி யமைந்த அல்குலை அணைத்தும் நன்றும் ஊக்க ஊங்கி ரெிதும் ஊக்கமுறுத்த ஊக்கங் கொண்டு உள்ளாது கழிந்த வழிவருத்தம் எண்ணாது கழந்த முள் எயிற்று துவர்வாய் சிறு வன்கண்ணி முட்போன்ற கூரிய பற்களையும் பவளம் போன்ற வாயினையுமுடைய அஞ்சாமையுடையளாய இளையள் சிலம்பு கழீஇ அறியாத் தே எத்தள் ஆகுதல் அறியப்படாத தேயத்திலே சிலம்பு கழித்து வதுவை செய்திருத்தல் கொடிது இன்னாமை யுடையது.
முடிபு மயிலியல் ஆயமும் தாயரும் காண உறந்தை யன்ன நெடு நகரிலே புரையோர்அயர விழவில் தகரம் மண்ணி ஆம் பல புணர்ப்பச் செல்லாளாய் கல்அறை சுவான் தானமர் துணைவன் உக்க ஊங்கிக் கழிந்த சிறுவன்கண்ணி சிலம்பு கழீஇ அறியாத் தேஎத்தள் ஆகுதல் கொடிது.
பாணன் மல் அடு மார்பின் வலி உற வருந்தி பாணன் என்பானது மற்போர் செய்தலில் வல்லமாாபினது வலிமை மிகலான் வருந்தி எதிர் தலைக் கொண்ட அவனோடு எதிர் நின்ற பொருதலை மேற்கொண்ட ஆரியப் பொருநன் ஆரியப் பொருநன் என்பானது நிறை திரண் முழுவு தோள் வலி நிறைதலைக்கொண்ட திரண்ட முழுவு போன்ற தோள்கள் கை அகத்து ஒழிந்த திறன் வேறு கிடக்கை நோக்கிஅப் பாணன் கையகப்பட்டு ஒழியக் கிடந்த வேறு வகையாகிய கிடக்கையைப் பார்த்து நல்போர் கணையன் நாணியாங்கு நல்லபோர் வல்ல கணையன் என்பான் நாணியது போல முடிபு ஊர பெரும மறையினள் வந்து நல்ல கூறி நுதலும் கூந்தலும் நீவி பகல் வந்து பெயர்ந்த வாணுதற் கண்ட பாணனொடு பொருத ஆரியப் பொருநன் முழுவுத் தோள்கள் அவள் கையகப்பட்டு ஒழியக் கிடந்த கிடக்கையை நோக்கிக் கணையன் நாணியரங்கு யான் நாணினென்.
பாணன்......கணைன் நாணி யாங்கு என்னும்பகுதியிற் கூறிய வரலாறு மற்போரில் வல்ல பாணன் என்பானும் ஆரியப் பொருநன் ஒரவனும் மற்போர்பொருத காலையில் பொருநன் தோள்கள் பாணன் கையகத்து அகப்பட்டு அற்றுஒழிய அவன்இறந்து கிடந்ததனை நோக்கிக் கணையன் என்பான் நாணினான் என்பது.
இங்குக்கூறப்பெற்ற கணையன் என்பான் ஆரியப் பொருநனுக்கு நண்பனாகவேனும் அவனே வெல்வான் எனச் ேளுரைத்தவனாகவேனும் இருத்தல் வேண்டும்.
பகல் வந்து பெயர்ந்த என்றதனால் அவள் தலைவியைப் பேணாது ஒழுகினாள் என்பது கூறி அதற்குத் தலைவி நாணினாள் என்பாள் நாணினென் யானே என அதனைத் தன் மேல் ஏறட்டுத் தோழி கூறினாள் என்க.
நீரிநாயின் புலவு நாறும் போத்து நாட் காலத்தே வளை இரை தேரும் ஊர என்றது தலைவன் தன் புறத்தொபக்கத் தால் ஊரெல்லாம் அலரெழச் செய்து விடியலில் தலைவியை நாடி வருகின்றான் என்படி.
வில் ஈண்டு அரு சமம் ததைய நூறிவிற்படை நெருங்கிய அரிய போரினை அழியக்கொன்று நல் இசை நிறுத்த நாண் உடை மறவர்நல்ல புகழை நிலைநாட்டிப் பட்ட மானம் மிக்க வீராது நிரை நிலைநடுகல் பொருந்திவரிசையாக நிற்றலையுடைய நடுகல்லைப்பொருந்தியிருந்து இமையாது இரை நசைஇக் கிடந்த முதுவாய்பல்லி கண்ணிமையாது உணவை வேட்டுக்கிடந்த முதுமை வாய்ந்த பல்லி சிறிய தெற்றுவது ஆயின் சிற்றளவில் தடைப்படுத்துவதாயின் பெரிய ஓடையானை உயர்ந்தோர் ஆயினும் பெரிய நெற்றிப்பட்டம் அணிந்த யானையிற் செல்லும் அரசராயினும் ஆங்க நின்றுஅவ்விடத்தினின்று மேற்செல்லாது பெயரும் கானம் சென்றோர் மன் எனமீளும் கானத்தின்கண் நம் தலைவர் சென்றோர் என்று கூறி முடிபு இழை நெகிழ்ந்து தோள் சாஅய் கண் கலுழச் செல்வீர் இதலின்பேடை வேட்டுவிளி வெரீ இச் சேற் பயிரும் ஆங்கண் பல்லி நடுகற்பொருந்தி சிறிய தெற்றுவதாயின் உயர்ந்தோராயினும் பெயரும் கானம் சென்றோர்மன் எனக்கூறி பூந்துகில் இமைக்கும் அல்குல் அல்வரி சிதைய நோக்கி இருகிற்போர்க்கு வருவீராகுதல் உரைமின்.
விரைந்து வருவேனென்று கூறிப் பிரியலுற்ற தலைமகற்கு கானஞ் சென்றோர் எனக் கூறி அவ்வரி சிதைய நோக்கி ஆறியிருப்போர்க்கு நீர் மீண்டு வருவீராதலை உரைமின் எனத தோழ கூறிச் செலவழுங்கவித்தாள் என்க.
நும் இறை நும் இறைவனாகிய முருகவேள் கனல் சின மையல் வேழம் மெய் உளம் போகொதிக்கும் சினமும் மத மயக்கமுமுடைய களிற்றின் உடலினுள் உருவிச் செல்ல ஊட்டி அன்ன ஊன் புரள் அம்பொடு செந்நிறம் பூசினாற்போன்ற ஊன் பொருந்திய அம்பினுடன் காட்டு மான் அடி வழி ஒற்றி காட்டின் விலங்குகள் சென்ற அடிச் சுவட்டினைத் தொடர்ந்து வேட்டம் செல்லுமோ எனவேவேட்டையாடறகுச் செல்லுதலும் உண்டோ என்று வினவின் எவனோநாம் வினவின் என்னையோ?
முடிபு தோழி வாழி அம்ம நம் மலை சிறுதினை கவர்தலின் பெருவரை யடுக்கத்து குரீஇ ஒப்பி இதணத்துத் தும்பி இன்னிசை ஓரா இருந்தனமாக மட நல்லீரே எவ்வமொடு வந்த உயர் மருப்பு ஒருத்தல் நும் புனத்து வழிப் போகலுறுமோ எனச் சொல்லிக் கழிந்த காளை அகலமும் தகையும் நயந்து ஈங்க நாம் உழக்கும் எவ்வம் உணராள் அன்னை மயங்கி வெறிஎனத் தந்த வேலன் எம்மிறை அணங்கலின் வந்தன்று இந்நோய் தணி மருந்தறிவல் என்னுமாயின் நும் இறை வேழம் மெய்யுளம் போக அம்பொடு காட்டு மான் அடி வழி ஒற்றி வேட்டம் செல்லுமோ எனவே வினவின் எவனோ.
அன்னை நம் எவ்வத்தின் காரணத்தை உணராளாய் வேலனை அழைக்க அவன் இது தெய்வத்தால் வந்தது தணி மருந்து அறிவேன் என்பனாயின் என்ற தன் கருத்து இனி அன்னையால் இற்செறிக்கப்படுவேம ஆகலின் இனித் தலைவனைக் களவிற்கூடுதல் இயலாதென்பதனைத் தலைவனுக்கு உணர்த்துதலாகும்.