sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இரண்டு வருடங்களாகப் பக்கத்து வீட்டிலேயே இருந்தும்கூட ஸ்ரீராம் ராமஸ்வாமி ஐயரின் மனைவியை எண்ணிப் பத்துத் தடவைகூடப் பார்த்தது கிடையாது.
கல்யாணமாகிய முதல் ஆறு மாதங்களில் அவர்களிடையே கடும்பூசல்கள் எதுவும் ஏற்படவில்லையானால் அந்தக்கட்டத்தில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் முழுவதும் அந்நியர்களாக இருந்தார்களென்பதுதான் காரணம்.
அந்நியர்களிடையே அவரவருடைய குறை நிறைகள் பற்றிய ஆழ்ந்த பிரக்ஞையோ உறுத்தல்களோ இருக்காது அவை சார்ந்த திட்டவட்டமான விமர்சனங்களோ தீர்ப்புகளோ இருக்காது ஒருவரையொருவர் கண்டிக்க வேண்டும் திருத்த வேண்டும் என்ற முனைப்பு இருக்காது.
உடைமையுணர்வு அல்லது ஆதிக்க உணர்வை எருவாகக் கொண்டு செழிப்பவை நமக்குச் சொந்தமான வீட்டில் இடித்துத் திருத்தி மாற்றங்களும் சௌகரியங்களும் செய்து கொள்வது போல நமக்குச் சொந்தமென நாம் நினைக்கும் மனிதரையும் இடித்துச் செப்பனிட முயற்சி செய்தல் சுருக்கங்களை நீவி நேராக்கி விட முயலுதல்.... அந்த முதல் ஆறு மாதங்களில் அவர்களிடையே ஏற்பட்ட சில சில்லறைப் பூசல்கள் உரசல்கள் உடல் சார்புள்ளவை பால் பேதத்தின் சூட்சுமத்தையும் அந்தச் சூட்சுமத்தில் பொதிந்திருந்த இன்பத்தையும் உணரும் துடிப்பு.
முதல் தடவையின் நம்பிக்கைகள் எதிர்பார்ப்புகள் கூடவே ஏமாற்றங்கள் எரிச்சல்கள் லட்சிய ஆண்மை லட்சிய பெண்மை என்ற ரூபமற்ற கனவுச்சிதறல்களின் குவிமையம் கடைசியில் புராதனத்திலும் புராதனமான ஒரு பௌதிக நியதிதானா என்ற வியப்பு அதிர்ச்சி.
உடல் ரீதியாக அவர்களிடையே சகஜ பாவமும் சீரான லய உறவும் ஸ்தாபிதமான பிறகு இவ்வாறு தத்தம் உடல்கள் ஆள்வதிலும் ஆளப்படுவதிலும் அவர்கள் கர்வம் கொண்டவர்களாகி இவனுடைய ஆளுமை முழுவதும் தனக்குச் சொந்தமென்று அவளும் அவளது ஆளுமை முழுவதும் தனக்குச் சொந்தமென்று அவனும் நினைக்க ஆரம்பித்தார்கள்.
முதலிலெல்லாம் சட்டையில் உட்காரும் பூச்சியைத் தட்டிவிடுவது போல அவன் அவளுடைய ஆட்சேபங்களை ஒரு புன்சிரிப்பால் அலட்சியமாகத் தட்டி உதறிவிட்டுத் தன் பாட்டில் இருந்தான்.
அது அவனைக் காயப்படுத்தவேண்டும் என்பது அவளுக்கு ஒரு தீவிர தாகமாகவும் வெறியாகவும் ஆகி தன் ஆட்சேபணைகளின் காரத்தை ஏற்றிக் கொண்டே போனாள்.
நிகழ்ந்து கொண்டிருபது வெறும் காதல் சீண்டல் அல்ல தீவிரமான பலப்பரீட்சை எறியப்படுபவை பூப்பந்துகள் அல்ல பாணங்கள் என அவன் உணரச் சிலகாலம் பிடித்தது.
அவள் அடிமை என்ற சட்டையை அவனுக்கு அணிவிக்க முயன்றதால் அம்முயற்சியை எதிர்க்கும் தீவிரத்திலும் பரபரப்பிலும் அவன் அரசன் என்ற சட்டை அணிய நேர்ந்தது.
அதே சமயத்தில் அந்தச் சட்டையைக் கழற்றினால்தான் பாதுகாப்பற்றவனாகி தன் ராஜ்யம் சூறையாடப்பட்டு விடுமென்ற பயம் அவனைச் சட்டையைக் கழற்றவிடாமல் தடுக்கிறது.
அந்த அமைதியைக் கடந்து அவனுடைய பலவீனங்களென்னும் வெண்ணெயைத் திரட்டி வழித்து ருசிப்பதுதான் அவள் நோக்கமென்றால் அதில் அவள் நிச்சயம் வெற்றி பெற்று விட்டாள்.
அவனுடைய பதற்றமான வெளிப்பாடுகளின் போது அவள் முகத்தில் ஒரு கணத்துக்குப் பளிச்சிட்டு மறையும் புன்னகை ஆம் அது ஒரு வெற்றிப்புன்னகை என் பலவீனங்களே உனக்கு ஒரு வெற்றி மமதையை அளிக்கின்றன என்று அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்துவிட்டு ஒரு நாள் அவன் சொன்னான்.
எனவே ஒரு விதத்தில் இந்தப் பலவீனங்களை நீ விரும்புகிறாய் என்று கூடச் சொல்வேன்... இப்போது நீ சுட்டிக் காட்டுகிற பலவீனங்களை நான் களைந்தேனானால் ஏமாற்றந்தான் உண்டாகும்.
இதோ பார் நான் சொல்ல விரும்புவதெல்லாம் அற்ப விஷயங்களை ஏன் பெரிதாக்குகிறாய் என்றுதான்... வாழ்க்கையில் துக்கத்துக்கான காரணங்களையே தேடி சதா துக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதும் சாத்தியந்தான்.
ஓர் ஆண் என்ற முறையில் சிகரெட் பிடிப்பது உங்கள் பிரிவிலேஜ் குடிக்கிறீர்கள்... நான் என் பெற்றோர் எல்லோரும் இதை நவீன வாழ்க்கையின் ஒரு சாதாரண அம்சமாக சுமுகமாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்... ஆனால் நான் சிகரெட் குடித்தால் நீங்கள் ஏற்றுக் கொண்டால் கூட பெற்றோர் சமூகத்தினர் எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்வார்களா?
நேர்மையைப் பற்றிச் சொன்னீர்கள் உங்கள் மனைவி செய்தால் உங்களை அதிருப்தி கொள்ளச் செய்யும் ஒன்றை நீங்களும் செய்யாமலிருப்பதுதான் நேர்மை என்று சொல்ல வந்தேன்... வேண்டாம் என்று அவள் பிணங்குவது போலப் பாசாங்கு செய்து சூழ்நிலையின் இறுக்கத்தைத் தளர்த்த முயன்றாள்.
நாளைக்கே தொடங்கப் போகிறேன்... அவன் சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தான்... ஏதோ ராகத்தின் நயங்களை அனுபவிப்பவன் போல கண்களை மூடிக்கொண்டு தலையை மெல்ல இங்குமங்குமாக ஆட்டினான்.
இது வெறும் ஹெல்த் பிராப்ளம்னு ஏன் புரிஞ்சுக்கமாட்டேங்கிற டியர் ஹெல்த் பிராப்ளமோ இல்லையோ இது ஒரு சேவிங்ஸ் பிராப்ளம்னு நீங்க புரிஞ்சுக்கணும்னுதான் என் ஆசை.
அந்தச் சிரிப்பின் தொடர்பாக அவன் எழுந்து சுவரில் ஆணியில் தொங்கிய தன் சட்டையின் பையிலிருந்து சிகரெட் ஒன்றை உருவி எடுத்து வாயில் பொருத்திக் கொண்டான்.
நான் கூட இதை விட்டுடணும் குறைச்சுக்கணும் என்றெல்லாம் அடிக்கடி யோசிக்கறதுண்டு... தண்டச் செலவுதான் எனக்குத் தெரியாமல் இல்லை என்றான் தனக்குத்தானே பேசிக் கொள்பவன் போல.
ஆனால் இதுதான் என்னுடைய ஒரே லக்சரி என்னுடைய கனவு பலூன்... இதுவும் கூட இல்லைன்னா வாழ்க்கை ரொம்ப டல்லாப் போயிடும் அப்படி வாழ்ந்தும் என்ன பிரயோஜனம்?
அதைச் சொல்ல வரேன்... ஒரே மாதிரியான நம்முடைய தினசரி அலுவல்கள் கடமைகள்... இன்றைக்குச் செய்ததையே செய் இந்த ரூட்டிலிருந்து ஒரு எஸ்கேப் தேவையாயிருக்கு அப்புறம் சில சமயங்களிலே பிரச்னைகள் ரொம்பக் கடுமையான இடுக்கியாலே பிடிக்கிற மாதிரி மென்னிய வந்து பிடிக்கின்றன... ஒரே டென்ஷன்.. அந்த மாதிரி சமயங்களிலே சிகரெட் பிடிச்சால் ஒரு ரிலீஃப் கிடைக்குது... இதெல்லாம் நீங்களாகவே மனசிலே நினைச்சிக்கிறதுதானே சிகரெட் பிடிக்கறதினாலே நிலைமைகள் ஏதாவது மாறிடப் போவுதா?
ஆனால் அப்படி அவை மாறிடறாப்லே என்னை அவை பாதிக்க முடியாது என்பது போல ஒரு இல்யூஷனை சிகரெட் கொடுக்கிறது... இந்த இல்யூஷன் எனக்கு ரொம்பத் தேவையாயிருக்கு.
பிறகு சற்றே யோசித்துச் சொன்னான் ரொம்ப மகிழ்ச்சியான தருணங்களிலும் அந்த மகிழ்ச்சியை செலிபிரேட் பண்ண நான் பிடிக்கிறது வழக்கம்.
கடவுள் நம்பிக்கைக்கும் வாழ்க்கையை அவரவர் அணுகும் முறைக்குமிடையே உள்ள தொடர்பு பற்றி அவர்களிடையே நடந்த சர்ச்சையும் சுவையானது.
கோயிலுக்குப் போய் அன்றைய விசேஷ ஏற்பாடுகளையெல்லாம் பார்த்து வர வேண்டுமென்று அவள் பத்து நாள்கள் முன்பே கேட்டுக் கொண்டு அவனும் அதரு இணங்கியிருந்தான்.
ஆனால் அவளுக்குக் கொஞ்சம் வெவ்வேறு கோயில்களுக்குப் போக வேண்டும்.. உற்சவம் பஜனை ஆகியவற்றில் பங்கு பெற வேண்டும் என்றெல்லாம் ஆசை உண்டு.
கடவுள் என்ற கருத்தை அவன் கொச்சைப்படுத்துகிறானென்றும் பொறுப்பின்மை திட்டமின்மை இதற்கெல்லாம் கடவுள் ஒரு சால்ஜாப்பாகிவிடக்கூடாதென்றும் அவள் கூறினாள்.
அவள்தான் அவ்வாறு கொச்சைப்படுத்துகிறாளென்றும் கடவுளின் அருளில் முழு நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் நாளையச் சோறு பற்றிய கவலை கூட அண்டாத தூய மட்டங்களில் சஞ்சரித்தலே தமக்கும் கடவுளுக்கும் செய்துகொள்ளும் நியாயமென்றும் அவன் கூறினான்.
ஒரு வாரத்துக்கு முன்பே அரைத்து வைத்துக் கொள்வதில்லையே அதே போல அன்றன்றுக்கு எழும் பிரச்னைகளை அன்றன்றைக்குத் தீர்த்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கலாமே என்றுதான் நான் சொல்கிறேன்.
ஒருவேளை ஏதோ ஒரு விஷயத்தை வைத்து அது எந்த விஷயமானாலும் சரி வாக்கு வாதம் செய்வதில் அவர்களுக்கு ஓர் இன்பம் ஏற்படத் தொடங்கியிருந்ததோ?
ஒரு சாதாரண மத்தியதரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன் அவன் என்ற உண்மையை அவன் சந்திக்கத் தயாரில்லை அதுதான் பிரச்னை உண்மையில் சிகரெட்டை ஊதித்தள்ளி ஏதோ அரச குமாரனாகத் தன்னை எண்ணிக் கொண்டு..... ஆமாம் நான் ஓர் எஸ்கேப்பிஸ்ட்தான் என்பான் அவன்.
மேலும் அப்பா ஏதோ தப்புக் காரியம் பண்ணுகிறார் என்ற உணர்வு குழந்தைக்கு ஏற்பட வேண்டாம்... குழந்தையின் அப்பா பற்றிய ஓர் லட்சிய உருவம் உன்னுடையதிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருக்க வேண்டாம்... அப்பாவை பற்றி அது பெருமையாக சொல்லிக் கொள்ள வேண்டும்.
கடவுளே இதென்ன வீண் தப்பபிப்பிராயங்களும் குழப்பங்களும்.... அன்றிரவு அவள் அவனிடம் சொன்னாள் இதோ பாருங்கள் உங்களை நான் மிகவும் மதிக்கிறேன்.கௌரவிக்கிறேன்... உங்கள் பழக்கங்களைப் பற்றி நான் பேசியதெல்லாம் ஒரு அன்பினால்தான்.
நீங்கள் இப்படித் தவறாகப் புரிந்து கொள்வதாக இருந்தால்.... நல்லது உங்களுடைய எந்தப் பழக்கத்தைப் பற்றியும் நான் இனி எதுவும் சொல்லவில்லை.
இருவரும் தத்தம் சுய மதிப்புக்குச் சிறிதும் குந்தகம் விளைவிக்காமலேயே தம் தனித்தனியான அன்பின் வடிகாலாகவும் பரவசமூட்டும் ஒரு விளையாட்டுப் பொருளாக இருக்கப் போவதாகவும் வரப்போகும் குழந்தையை உருவகம் செய்து கொண்டு அதன் வரவுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள்.
சிவனொளிபாதம் என்ற புனைபெயரிலும் கட்டுரைகள் எழுதியுள்ள இவர் சாகித்ய அகாதமிக்காக சில சிறுகதைகளை மொழியாக்கம் செய்திருக்கிறார்.
தற்செயலாக பழைய சாமான்கள் விற்கும் கடையின் வாசலில் பார்த்தேன் மணியடிப்பதற்காக பள்ளிகளில் தொங்கவிடப்பட்டு இருக்கும் இரும்புத் தண்டவாளத்தை எங்கள் பள்ளியில்கூட மணியடிக்க அது போன்றதொரு இரும்புத் தண்டவாளம் வராந்தாவில் தொங்கும்.
எங்கோ காஞ்சிபுரம் அருகில் உள்ள கிராமத்துப் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து கொண்டு வந்து தந்ததாகச் சொல்லி இருநூறு ரூபாய் தந்து விட்டு எடுத்துப் போகும்படியாகச் சொன் னான்.
படிய வாரிய தலையும் திருநீறு பூசிய நெற்றியும் ஒரே யரு உடைந்த குச்சிசிலேட்டுமாக பள்ளியில் சேர நின்றுகொண்டு இருந்தபோது ஒரு பக்கம் பயமும் இன்னொரு பக்கம் அழுகையும் சேர்ந்து தொண்டையை இறுக்கியது.
தலைமை ஆசிரியரின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது அவரது மேஜையில் இருந்த பிரம்பும் சாக்பீஸ் டப்பாவும் அழுகையை அதிகப்படுத்தப் போதுமானதாக இருந்தது.
டவுசர் பையில் வைத்திருந்த ஆரஞ்சு மிட்டாய் பாக்கெட்டை எடுத்து தலைமை ஆசிரியரிடம் நீட்டுவதற்குள் மருத்துவ மனைக்குள் போனதும் ஏற்படும் நடுக்கம் அன்று பள்ளியைப் பார்த்ததும்தானாக ஏற்பட்டது.
வகுப்பில் உட்காரவைத்து விட்டு அப்பா பள்ளியை விட்டு வெளியேறிப் போகத் துவங்கும் வரை அடக்கிக்கொண்டு இருந்த துக்கம் அவர் தலை மறைந்ததும் பீறிடத் துவங்கியது.
வகுப்பில் உள்ள மாணவர்களுக்குக் கொடுப்பதற்காக கொண்டு வந்திருந்த ஆரஞ்சு மிட்டாய் களை எவருக்கும் கொடுக்க வேண்டும் என்றுகூட நினைப்பே இல்லை.
ஒவ்வொரு முறை பள்ளியின் பாதி மூடியிருந்த இரும்புக் கதவைத் தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே போவது சிங்கத்தின் வாய்க்குள் தலையைக் கொடுத்து வெளியே எடுக்கும் சர்க்கஸ்காரனின் செயலைப் போலத்தான் இருந்தது.
ஆனால் அந்தப் பள்ளியை விட்டு நீங்கி வேறு வேறு பள்ளிகளில் படித்து முடித்து ஊரை விட்டு வெளியேறிய பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு முறை அந்தப் பள்ளியைப் பார்த்தபோது அது நான் முதல் நாள் சேர்ந்தபோது பார்த்த நிறம்கூட மாறாதது போல அப்படியே இருந்தது.
அவனைப் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டு முதல் நாள் என்பதால் கேட்டை தாண்டிச் சென்று வகுப் பறையைக் காட்டி விட்டு வெளியே வரும்போது அவன் திரும்பித் திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே நடந்து போனான்.
வகுப்பறைக்குள் ஒவ்வொரு மாணவனும் எடுத்துவைக்கும் முதலடி நிலவில் இறங்கிய விண்வெளி வீரனின் காலடியைவிடவும் அதிமுக்கியமானதில்லையா பள்ளியின் முதலடியிலிருந்துதானே அவனது அறிவும் திறனும் வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது.
பின்னாளில் அதுவும் மறைந்து இன்று பள்ளிப் படிப்பு முடியும் வரை அனா ஆவன்னா என்றால் என்னவென்றே தெரியாத ஆங்கிலக் கல்வி முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு விட்டது.
உலகில் வேறு எந்தத் தேசமும் தனது தாய் மொழியின் அட்சரங்களைக் கூட கற்றுக்கொள்ளாமல் குழந்தை வேறு மொழியைக் கற்பதற்கு அனுமதிப்பதில்லை.
தமிழ் நமது பேச்சிலிருந்து மட்டுமல்ல நம் சிந்தனை செயல் யாவிலிருந்தும் விலக்கப்பட்டு வருவதும் அப்படி விலக்கப்படுவது மேலான செயல் என்று பெருமை கொள்வதுமே நடந்து வருகிறது.
சென்ற வருடம் ஏடு தொடங்கும் போது ஒரு குழந்தை மணலை வாறி அவன் கண்ணில் இறைத்ததால் அவன் ஏடு தொடங்கும் காரியத்துக்கு வருவதே இல்லை.
அப்போது கறுப்புக் கண்ணாடி அணிந்தபடி எதையும் சட்டை செய்யாது ஊரில் சுற்றிக்கொண்டு வரும் முத்துக்கறுப்பன் அங்கே வந்து சேர்கிறான்.
ஆனால் எது நடக்க வேண்டுமோ அது ஏதாவது ஒரு வழியாக நடந்துவிடுகிறது என்று சித்தாந்தம் பேசிக்கொண்டு இருந்தார் பெண் வீட்டில் ஒருவர்.
மா.அரங்கநாதனின் இக்கதை விவரிக்கும் அந்த ஏடு துவங்கும் காட்சி புகை மறைவது போல நாம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தபோதே வாழ்விலிருந்து மறைந்து போய்விட்டிருக்கிறது.
கரும்பலகையின் கீழ் உதிர்ந்து கிடந்த சாக்பீஸ் தூசியைவிடவும்வகுப்பறையில் மாணவர்கள் தங்களுக்குள் பேசித் தீர்த்த சொற்கள் ஏராளமானவை.
மொட்டைமாடிப் பந்தலின் சாய்ப்பில் வெறுந்தரையில் எதுவும் செய்யாமல் எதுவும் செய்ய இல்லை என்ற சந்தோஷத்துடன் வானத்தைப் பார்த்தபடி மனோராஜ்ஜியத்தில் மிதப்பது.
பின் எப்போது என்று தெரியாமல் வானமும் மொட்டைமாடியும் செடி கொடிகளும் என் ரத்தபந்தங்களைச் சுற்றி உழலும் நினைவுகளும் அற்றுப்போய் மனக்காட்சியில் நான் கதாநாயகனாகச் சுழல என்னைச் சுற்றி சூரிய சந்திர மண்டலங்கள் கும்மியடிக்கின்றன.
உங்களைப் பற்றியோ அம்மாவைப் பற்றியோ கடவுளைப் பற்றியோ நான் வேலை செய்யும்போது சந்தோஷமாக இருந்தால் கடவுள் இருந்தால் என்ன இல்லாமல் போனால் என்ன ஒரு வார்த்தை முணுமுணுக்க மாட்டேன்.
ஒரு நாள் முழுசாக என் கையில் வந்து விழுவது அதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தீர்ந்துவிடுமே என்ற கவலையில் நான் கொறித்துக்கொண்டிருப்பது பொறுக்குமா அப்பாவுக்கு?
அறைக்குள்ளேயே அடைந்து கிடந்து இருள் சூழ்ந்த பின்பும் விளக்குப் போட்டுக் கொள்ளாமல் மிதமிஞ்சிய லகரியுடன் வெறியுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம்.
அவளுடைய கட்டிலின் ஒரு மூலையில் ஒண்டிக்கொண்டு நோபல் பரிசைப் பிடுங்கிக்கொள்ளப்போகிற என் நாவலின் கதையை நான் சொல்ல அவள் சுவாரஸ்யமாகக் கேட்க அந்த இடத்தில் அக்காக்கள் தங்கை அக்கா குழந்தைகள் எல்லோரும் கூட பேச்சும் சிரிப்பும் கலகலப்புமாகி அங்கு நான் ஒரு கதாநாயகன் மாதிரி ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கும்போது அப்பா தனியறையில் தனிமை வதைக்க படித்து முடித்த ஹிந்து பத்திரிகையை மாறி மாறி மடித்துக்கொண்டு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொள்வதும் மீண்டும் வராண்டாவில் உலாவுவதும்.... அப்பப்பா..... ஒரு விடுமுறை நாள் என்ன என்ன பிரச்சினைகளைக் கிளப்புகின்றன..... டேய் போ போய் சேலம் கட்டை உடைத்து விலை போடு என்கிறார் அப்பா.
தெரு வழியே உடம்பையும் சாவியையும் தூக்கிக் கொண்டு மனத்திற்குள் அழுதுகொண்டு என் வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொள்ளத் தெரியாத என்னையே நிந்தித்துக்கொண்டு என்னை இப்படித் தொடர்ந்து சங்கடப்படுத்தும் யார் என்று தெரியாத எதிரியை சபித்துக்கொண்டு போனேன்.
வெளிப்பிரக்ஞை ரொம்பவும் மங்கிப் போனதில் மற்றொரு அசையும் பொருளில் என் உடலேறி உட்கார்ந்து கொண்ட மாதிரி நகர்ந்து கொண்டிருந்தேன்.
இவர்கள் உடம்பில் இந்த நேரங்களில் ஏறும் விறுவிறுப்பைப் பார்த்தால் வருடக்கணக்கில் சிறையிலிருந்துவிட்டு விடுதலை பெற்றுவரும் கணவன்மார்களைக் கொட்டகைகளில் சந்திக்கப் போவதுமாதிரிதான் இருக்கிறது.
இடுப்புக் குழந்தைகளின் தலைகள் பெண்களின் அவசர உடல் அசைவுகளில் குரங்காட்டம் ஆட நெற்றிப் பொட்டுகளிலும் தாடைகளிலும் வியர்வை வழிகிறது.
பெண்கள் தங்கள் இயற்கையான வேகத்தில் நகராதது மாதிரியும் உருத்தெரியாத ஒரு லகரியை கடைவாயில் ஒதுக்கிக்கொண்டு அதிலிருந்து ஊறும் ஒரு ரசத்தை விழுங்கி தங்கள் நாளங்களில் பரப்பிக்கொள்வதால்தான் இவர்களால் இத்தனை அமானுஷ்யமான வேகம் கொள்ள முடிந்திருக்கிறது என்றும் தோன்றுகிறது.
காலத்தாலும் நாகரிகங்களாலும் நான் அறியாது அவர்கள் மீது சரியும் கஷ்டங்களாலும் சில சமயம் சந்தோஷங்களாலும் இவர்கள் அடையும் மாற்றங்களை நான் மிக உன்னிப்பாக மிகுந்த ஆசையுடன் கவனித்து வந்திருக்கிறேன்.
நான் சிறு பையனாக இருக்கும்போது வெள்ளிக்கிழமைகளின் மகோன்னதக் காலைக் காட்சிகளுக்கு தங்கள் தாயார்களின் அவசரத்துக்கு ஈடுகொடுக்கப் பதறிக் கொண்டு பாவாடையைச் சுருக்கிக் கொண்டு ஓடிய குட்டிகள் வயிற்றுக் குழந்தையுடனும் இடுப்புக் குழந்தையுடனும் இப்போது ஓடிக்கொண்டிருப்பார்களோ?
இந்தச் சந்திலுள்ள குடியிருப்புகள் ஆட்கள் முக்கியமாகப் பெண்கள் இந்தத் தெருவிலுள்ள வேசிகள் அரை வேசிகள் அவர்கள் ஒவ்வொருவருடைய முகங்களும் அவர்களுடைய குழந்தைகளின் முகங்களும் எனக்குத் தெரியும்.
மூன்று ஜிலேபிகள் பிழிந்துவைத்து விடுகிறாள் கோலப்பொடியில் சண்டைகள் சச்சரவுகள் கெட்ட வார்த்தைகள் அவர்களுடைய முகங்கள் எனக்கு அலுக்கவே இல்லை.
இவர்களுடைய ஒழுங்கற்ற தன்மையை நம்பித்தான் நான் என் ஜீவனைச் சுமந்து கொண்டிருப்பதாக அப்பாவுடைய ஒழுங்கிலிருந்து என்னைத் தற்காத்துக்கொண்டு வருவதாக படுகிறது.
காலையில் முதலில் எழுந்த ஒரு கைக்குழந்தை அவசரமாகத் தலை சீவி பவுடர் போட்டு கண்ணுக்கு மையிட்டு சட்டைக்குள் திணித்து ரெடி பண்ணப்பட்டிருக்கும்.
குழந்தையுடன் கொஞ்ச ஆரம்பித்து அந்தக் கொஞ்சலில் ஒரு வெறி ஏறி லகரி பிடித்து தன்னை மறந்து தன் உடம்பை மறந்து தன் பெயரை மறந்து கொஞ்சுகிறார்.
ஒவ்வொரு காலத்துக்கு ஒவ்வொருத்தன் என்றாலும் எப்போதும் ஒரு சிஷ்யன் அவருக்குக் கன கச்சிதமாக அமைந்துகொண்டிருக்கிறான்.
அந்த அறையில் அவர் வேலை பார்க்கும்போது பேரேடுகளைத் திருப்பும்போது ஃபைல்களைப் புரட்டும்போது கடிதங்கள் எழுதும்போது கவலையில் ஆழ்ந்திருக்கும்போது கோபத்தில் கொதித்துக் கொண்டிருக்கும்போது எத்தனையோ தடவை அவரை மிகக் கூர்மையாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன்.
அங்கு வந்து சேருவதற்கும் அந்த அறையின் சூழ்நிலையில் தன்னை முடிந்த மட்டும் கரைத்துக்கொள்ளவும்தான் மற்ற சகல காரியங்களையும் அவசர அவசரமாகவும் படபடப்புடனும் அவர் செய்து முடிப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.
ஒழுகி தெருமுனைகள் தாண்டி வேறு பலரையும் சேர்த்துக் கொண்டு வீங்கி ரஸ்தாக்களில் வழிந்து கட்டி தட்டியும் திராவகத் தன்மையுடனும் சேறும் குழம்புமாக இரு கரைகளையும் பிடுங்கிக் கொண்டு ஓடும் பிரவாகம் போல் அவர்கள் விரைகிறார்கள்.
பொறியியல் கணக்குப்படி இந்தக் கட்டிடம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பின்பாதியில் தேசிக விநாயகம் பிள்ளை கைக்குழந்தையாக இருந்தபோது சரிந்து விழுந்திருக்க வேண்டும்.
சுவாச கோசங்கள் முற்றிலும் பழுதாகிவிட்ட ஒரு காச நோயாளி வேப்ப மரத்தடியில் தலை சாய்த்துக் கிடப்பதான சித்திரமே இந்தக் கட்டிடத்தைப் பார்க்கும்போது ஏற்படுகிறது.
அபின் வாங்க வருகிறவர்கள் நான் பார்த்த காலங்களில் அநேகமாகப் பஞ்சடைந்த கிழவர்கள் எல்லோரும் ரஸ்தாவிலிருந்து செம்மண் ஓடையில் இறங்கி கவனமாகக் கீழே பார்த்துக்கொண்டே திடலில் ஏறி எங்களூரிலுள்ள மூன்று திறந்தவெளி கக்கூசுகளில் இது மிக உபயோகமானது காம்பௌண்டு மதிற்சுவர் பெஞ்சில் வரிசையாக கழுகுகள் போல் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.
தாலுகா ஆபீசின் பின்னாலுள்ள கக்கூஸ் சுவரில் சாய்ந்தபடி வேப்பமரத்தடி நிழலில் சில பெண்கள் சில கிழவிகள் யாரையும் முகமெடுத்துப் பார்க்காமல் ஆழ்நிலை தியானத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது போல் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.
அங்கு வருபவர்களின் முகங்களிலிருந்தும் அங்கங்களிலிருந்தும் உடம்பின் ஒவ்வொரு பகுதியிலிருந்தும் கசிந்து வராண்டாவின் ஓரங்களிலும் படிகளிலும் வேப்ப மரத்தடிகளிலும் வழியும் தள்ளாமையை இயலாமையை அனைத்தும் ஒடுங்கிய பின்பும் அபினை நம்பி கொடுக்கில் கொஞ்சம் ஜீவனை வைத்துக்கொண்டிருக்கும் பிடிவாதத்தை முக்கியமாக பஞ்சடைந்து பீளைசாடி போதையில் மயங்கி மிதக்கும் கண்களையெல்லாம் வரைந்து காட்டியிருப்பேன்.
அவன் வந்து நான் வந்து சேராத அந்த இடைவெளியை பள்ளத்தை பொறுமையின்மையை எரிச்சலை அந்தப் புகைப்படங்கள் துடைகள் முலைகள் பிருஷ்டங்கள் முத்தமற தமிழ் முத்தங்கள் அனைத்தும் மிக நன்றாக நிரப்பிக்கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்.
உருப்படிகளை கவுண்டரில் வைத்து மொத்த எண்ணிக்கையைச் சொல்லி ஒத்துக்கொண்டுவிட்டு எண்ணம் முதல் தடவையே சரியாக வந்துவிட்டது தரம் பிரிக்க ஆரம்பித்தான்.
மதுக்குஞ்சு ஆர்டர் ஃபைலிலிருந்து ஆர்டரைத் தனியாக எடுத்து சரக்கு சரியாக வந்திருக்கிறதா என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
உடல் பூராவும் எண்ணற்ற முலைகள் கொண்ட மலைபோல் விழுந்து கிடக்கும் ஒரு ராட்க்ஷசியின் உடம்பில் லட்சக்கணக்கான மூஞ்சூறுகள் கொசு கொசுவென்று ஒன்றன் மேல் ஒன்று புரண்டுகொண்டு பால் குடிப்பதுபோல் தோன்றிற்று.
ஏற்கனவே ரெண்டு முருகன்கள் இருந்துண்டு இவனைக் கூப்பிட்டா அவன் வரதும் அவனைக் கூப்பிட்டா இவன் வரதும் ரெண்டு பேருமே தன்னை இல்லைன்னு வராம இருக்கறதும் போறாதா.
கள்வாடை எழும் ஏப்பத்துடன் இடையிடையே துப்பியும் கனைத்தும் பிசிறடிக்கும் கட்டைக் குரலில் அவர் பாடுவது இப்போதுகூட தனித்த இரவுகளில் நினைவில் ஒலிப்பதுண்டு.
பனை ஓலைகள் உரசும் ஒலி மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் இரவுகளில் இலை நிழல்கள் நிலவொளிமீது விரிந்து அசையும் களத்து மே ட்டில் அவர் பெயருடனேயே நினைவில் உதிக்கும் அந்த வினோத பாணியில் கால் மடக்கி அமர்ந்து முன்னும் பின்னும் அசைந்தாடி உடும்புத்தோல் உடுகை மூன்று விரல்களால் மீட்டி எங்களூரின் எழுபது வருடக் கதையைப் பாடுவார்.
பேச்சியின் திமிரடக்கி வள்ளியைப் பெண்டாள வரமும் வரிசையும் கொண்டு உத்தரவும் தீட்டூரமும் பெற்று செம்பன்துரை வந்தான் என்று சிங்கி பாடுவார்.
ஒரு மழைக் காலத்தில் அவள் பேய் பிடித்து ஓடியதில் சிங்கியின் அப்பனும் அம்மையும் வீடும் சிறு தோப்பும் மொத்தமாய் தேங்காய்ப்பட்டணம் கடலுக்குப் போய்விட்டன.
பூதமில்லா அவன் செவலப்பூதம் பேச்சியை வென்ற செம்பன்துரை பறவைகளின் எச்சம் வீச்சமடித்த மரத்தடியில் பசுந்தழைப் புதருக்குள் தனிமையில் கிடந்தார்.
அவரென்ன பேச்சிக்கூடத்தான் ஓடிப் போயிருப்பாள் என்றான் ராதா கிருஷ்ணன் அந்தச் சிறு பிரதிஷ்டையைச் சுட்டிக் காட்டியபடி சதுர வடிவிலான பெரிய கல் மேடை மீது கரடு முரடான பிரம்மாண்டமான ஒரு மரம் நின்றிருந்தது.
யானைகளைக் குண்டலமாய் மலைப்பாம்பை முலைவடமாய் அணிந்து மலை மேலே கால் வைத்து மேகத்திலே தலை வைத்து கொடும் பல்லும் விஷ நாக்கும் கனல் கண்ணும் இடிச் சிரிப்புமாய் விஸ்வரூபம் கொண்டு நின்றாள்.
பறந்த குருவி வானத்திலே நிற்க விழுந்த அருவி மலைமேலே தொக்க காடெல்லாம் நடுநடுங்க வானமெல்லாம் எதிரொலிக்க இடிபோல குரலெழுப்பி மின்னல் போலே பல் காட்டி பேச்சி கேட்டாள் எந் தலமுடிய வெட்டுயதுக்கா வந்தே மக்கா ?
மானம் முட்டும் உடல் சுருக்கி மலைக்குறத்தி உருவம் கொண்டு முத்தாரமும் முதுசந்தனமும் அணிந்து தேன் போல மொழியும் தெவங்காத சிரிப்புமாய் வந்து ஒசிந்து நின்றாள்.
அதுக்கிப்பம் கிடாய்க்கு எங்க போறது பூசாரியாரே என்றவர்களை முத்தன் ரத்தம் கட்டிய கண்களால் உற்றுப் பார்த்து முத்தனுக்ககிட்ட சென்னது போகட்டும்.
சிவப்புக் குதிரைமீது அமர்ந்து தொப்பியும் கால்சராயும் சட்டையும் அணிந்து ரெட்டைக்குழல் துப்பாக்கியும் கையுமாய் செண்டை வாத்தியக்காரன் முன்னால்வர ஊர் நாய்கள் புடைசூழ காணிகள் இருவர் காவல் வர அவன் வந்த ஜோரைக் கண்டு பெண்களும் குழந்தைகளும் ஓடி ஒளிந்து கொண்டனர்.
பேச்சிப் பாறையில் கூலி வேலைக்கு வருபவர்களக்குத் தினம் இரண்டணா படித்தரமும் வயிறு முட்ட சீரகச் சம்பா அரிசிச் சோறும் என்று செண்டைக்காரன் கூவினான்.
தலைப்புலையன் கண்டன் ஏழெட்டுதரம் அதைக்கேட்டு உறுதி செய்து கொண்டபிறகு எங்க சாதியே அங்க வாறதுக்கு ஒருக்கம்தேன் ஏமானே என்று செண்டைக்காரன் காலிலே விழுந்தான்.
மந்தைகள் வள்ளியாற்றங்கரையில் கண்ணில் பட்டதையெல்லாம் மேய்ந்தும் கழிவிட்டும் கூச்சலிட்டு ரகளை செய்தும் இராத்தங்கி முன்னேறின.
ரொம்பவும் விசுவாசமாய் இருந்தவர்கள் கூட கடைசியில் புறப்பட்டு விட்டமை கண்டு மனம் பொறாத பூசாரி முத்தன் குறுக்கே பாய்ந்து வழிமறித்தான்.
பச்ச நெறத்த அங்கு மாதிரி வேற எங்கயும் பாத்துக்கிட ஒக்காது கொச்சேமான் வெயிலு கேறியாச்சிண்ணு சென்னா ஆகெ ஒரு மணந்தேன்.
பேச்சியின் உடலத் துளைத்துத் தடதடத்த யந்திரங்கள் மீதும் அவள் உயிரை நகரங்களுக்குக் கொண்டு செல்லும் கம்பிகள் மீதும் அமர்ந்து அதிர்ந்தன.
செல்லப் பாப்பா அவனை அணைத்துப் படுத்திருந்தபடியே தலையை மட்டும் நீட்டி ஒன்றும் தெரியப் போவதில்லை என்றாலும் பலகைத் தடுப்பைப் பார்த்தாள்.
பலகையின் மீது மோதின அதிர்ச்சியில் ஆணியில் மாட்டியிருந்த சீனிவாசனுடைய சட்டை மட்டும் சுருட்டி எறிந்ததுபோல் தரையில் விழுந்து கிடந்தது.
ஏய்.... ஏய்.... மாடு எத்தனை தடவை சொல்லட்டும் கொட்டய எல்லாம் ஒரு எடத்துல துப்புங்கன்னு ஏம் பிராணன ஏன் இப்பிடி வாங்கணும்?
அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்த பிறகு தான் அப்படிக் கேட்டிருக்க வேண்டாமோ என்ற யோசனையுடம் பனியன் மேலே ஏறித் திரைந்துபோய் தெரிந்த முடிகள் அடர்ந்த அவனுடைய தொப்புள் குழியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
நமக்குக் கல்யாணம் ஆன புதுசுல ஒரு நா சாயந்திரம் வந்து இந்த நடைவாசல் படியிலேயே இருந்து காப்பியெல்லாம் குடிச்சிட்டுப் பேசிட்டுப் போகல...?
அவனைப் பார்த்துப் பேசாமல் அவன் நின்றிருந்த இடைவெளியினூடே இவளைப் பார்த்து யக்கா இன்னைக்குச் சாயந்தரம் புட்டாரத்தி அம்மன் கோயிலுக்குப் போயிட்டு வரலாமான்னு அம்மா கேட்டுட்டு வரச்சொன்னா?
சுவரில் மாட்டியிருந்த பெட்ரூம் லைட்டைத் தூண்டி எடுத்துக்கொண்டு வந்து அவனுக்கு முன்னால் வைத்து விட்டு அவனுக்கென்று எடுத்து மூடி வைத்திருந்த தட்டைத் திறந்து அவனிடம் தந்தாள்.
சிற்சில வருஷங்களில் வேலை கிடைக்கும் காலத்தில் கிராமத்துக்கு நாலைந்து விதவைகள் இதேபோல் துணியில்லாமல் வீட்டை அடைத்துக் கொண்டு அரைப்பட்டினியோ முழுப் பட்டினியோ கிடப்பது சகஜம் என்பது வெள்ளையம்மாளுக்கும் தெரியும்.
ஐந்தாறு ஓலைகளை வைத்துக் கட்டிய மறைவுக்கு இந்தப்புறம் மாடுகளும் அந்தப்புறம் வெள்ளையம்மாளும் அவளுடைய குழந்தைகளுமாக வசித்து வந்தார்கள்.
வீடில்லாத ஏழைகள் மாட்டுத் தொழுவில் குடியிருக்க இடம் கேட்டால் அந்தக் காலத்தில் வாடகை கேட்காமலே அனுமதிக்கும் மனிதர்கள் இருந்தார்கள்.
அதனால் வாடகை கொடுக்காவிட்டாலும் அதற்குப் பதிலாகத் தொழுவின் சொந்தக்காரருடைய வீட்டில்முதலாளி வீட்டில் அவ்வப்போது வெள்ளையம்மாள் இலவசமாக வேலை செய்து வரவேண்டியிருந்தது.
விடிந்ததும் முதலாளி வீட்டுக்குப் போய் விளக்கு வைக்கும் நேரம் வரை கலக் கணக்கில் நெல்லைக் குத்திவிட்டு ஆழாக்கு உமிகூட இல்லாமல் தொழுவுக்குத் திரும்புவாள்.
நல்ல வேளையாக இந்தத் தொல்லை இப்போது இரண்டு நாட்களாக இல்லை முதலாளியம்மாள் அக்கம்பக்கத்தில் உள்ளவர்களிடம் பாவம் வெள்ளை இருந்துட்டுபோறா போங்க.
இவ்வளவு தூரம் அவள் உள்ளம் விசாலமாகிவிட்டதற்குக் காரணம் வெள்ளையம்மாள் இன்றோ நாளையோ செத்துப் போய்விடுவாள் என்று அவளுக்கு நம்பகமான தகவல் கிடைத்ததுதான்.
அவளுடைய சாவை முதலாளியம்மாள் ஆவலோடு எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில்.... வெள்ளையம்மாள் குளிர்காய்ச்சலில் வெடவெடத்துக் கொண்டு தன்னுணர்வில்லாமல் தொழுவில் கிடந்தாள்.
அந்த இரண்டு சிறுவர்களும் தெருவுக்குப் போய் வேலப்பன் வீட்டு வாசலுக்கு அருகில் முழங்கால்களைக் கட்டிக் கொண்டும் முழங்கால்களுக்கு நடுவில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டும் ஆளுக்கு ஒரு பக்கமாகக் குந்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.
சிறிது நேரத்துக்கு முன்புதான் முதலாளி வீட்டு மாடுகளைத் தொழுவில் கொண்டுபோய்க் கட்டிவிட்டு வந்து மத்தியானக் கஞ்சி குடித்த வேலப்பன் வாயையும் மீசையையும் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான்.
மூன்று நாட்களுக்குமுன் மாடு கட்டுவதற்குத் தொழுவுக்குப் போன வேலப்பன் போகிற போக்கில் சந்தர்ப்பவசமாக வெள்ளையம்மாளின் இருப்பிடத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அவள் உடம்புக்கு ஒன்றும் இல்லாமலே சும்மா படுத்துக் கொண்டும் இருக்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டு மாட்டைக் கொண்டுபோய்க் கட்டிவிட்டுத் தன் வீட்டுக்குப் போனான்.
அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் இருக்குமோ என்று அப்பொழுது ஏற்பட்ட சந்தேகம் இப்போது திரும்பவும் ஞாபகத்துக்கு வரவே மேற்படி கேள்வியைக் கேட்டான் வேலப்பன்.
தண்ணீர் காணாத பயிர்களைப்போல வாடித் துவளும் சிறுவர்கள் மௌனமாக இருப்பதையும் அவர்களுடைய கண்கள் சிவந்திருப்பதையும் பார்த்து கஞ்சி குடிச்சீங்களாடா?
அவளும் சோளச் சாற்றை மோர் விட்டுக் கரைத்து ஒரு பெரிய மணி சட்டியில் ஊற்றி சட்டியின் மேலேயே பருப்புத் துவையலையும் அப்பி வைத்துக் கொண்டு அடுப்படியிலிருந்து வெளியே வந்தாள் கஞ்சிச் சட்டியைச் சிறுவர்களிடம் கொடுத்தாள்.
சிறுவர்கள் தொழுவுக்கு நடந்து வரும்போதே சீ ஊரார் வீட்டிலே கஞ்சி வாங்கிக் கிட்டு வாறே கேவலம் இரு அம்மாகிட்டச் சொல்றேன் என்றான் மூத்தவன்.
இருந்தாலும் இரண்டு நாளையப் பசி அவனுக்குப் பதிலாக அவனுடைய ஸ்தானத்தில் நின்று அண்ணனையும் அம்மாவின் உபதேசத்தையும் எதிர்த்து முழுப் பலத்தோடு போராடியது.
மண்ணில் கொட்டியதை இனிமேல் எடுத்துக் குடிக்க முடியாதே என்ற ஏமாற்றத்தினால் அவன் விட்ட பெருமூச்சில் அவனுடைய உயிரே வெளிவந்து திரும்பியது.
அடுத்த வீட்டிலே வாங்கிச் சாப்பிடுவது கேவலம் என்று அம்மா சொல்லி வந்ததற்கு என்ன அர்த்தம் என்று தெரியாமலே தானும் அப்படியே சொல்லி அதைப் பிடிவாதமாக நிலைநாட்ட முயன்றபோது இப்படிப்பட்ட ஒரு பெரு நஷ்டம் ஏற்படும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.
அர்த்தமில்லாத உபதேசம் செய்து அதன் மூலம் இப்போது கைக்கு எட்டியதை வாய்க்கு எட்டாமல் செய்துவிட்ட அம்மாவின் மீது அண்ணனுக்குக் கோபம் சண்டாளமாக வந்தது.
சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் சிரித்துக்கொண்டே நான் செத்துப் போகவில்லை என்று சொல்லியவண்ணம் கண்களை முழுக்கத் திறப்பதுபோல அம்மா இன்று திறக்கவில்லை.
அவர்களுக்கு ஏதோ ஒருவிதமான ஆனந்தம்கூட ஏற்பட்டது மறுநிமிஷம் தங்களுக்கும் அப்படி ஒரு புதுச்சேலை கிடைக்காதா என்று ஏங்கினார்கள்.
பிணத்தைப் பாடையில் கொண்டுவந்து வைப்பதற்கு முன்பே வேலப்பன் சிறுவர்களுக்கு முறுக்கு வாங்கிக் கொடுத்துத் தன் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டாள்.
இந்தப் பாயில் அம்மாவும் தங்களோடு படுத்துக்கொண்டால் இன்னும் ஆனந்தமாக இருக்குமே என்று நினைத்து அம்மா அம்மா என்று பழையபடியும் அழத் தொடங்கினான் சின்னவன்.