sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ஆனால் கடந்த இருபதாண்டுகளில் தமிழ்ச் சினிமாவின் சாதனைகளாகக் கருதத்தக்க பருத்திவீரன் வெயில் காதல் சுப்ரமண்யபுரம் ஆரண்யகாண்டம் ஆடுகளம் ஆகிய படங்களின் வரிசையில் உங்கள் படங்கள் இல்லை.. ஆனால் உங்களின் பிதாமகன் நான் கடவுள் படங்களின் சில அம்சங்கள் மேற்கண்ட படங்களையெல்லாம் விட மேலான ஒரு படத்தை எடுத்துவிடக் கூடியவராக உங்களைக் கருதச் செய்தது.
நீங்கள் வேறுபட்ட வாழ்க்கைச் சூழல்களைத் திரைப்பதிவாக்குகிறீர்கள் என்பதற்குப் மாறாக அங்கஹீனத்தை மனப்பிறழ்வை திரைப்படக் கச்சாப் பொருளாகப் பார்க்கிறீர்களோ என்ற அய்யம் தோன்றியது.
அறிந்த ஒரு நடிகரைத் தேர்ந்தெடுத்து அவரை அங்ககீனப்படுத்துவதை உங்கள் ட்ரேட்மார்க்காக மாற்ற விரும்புகிறீர்கள் என்றே புரிந்து கொள்ள வேண்டி வந்தது.
யாருமே தொடாத களத்தையும் காலத்தையும் தொட்டிருக்கிறீர்கள் என்பதற்காகவே உங்கள் கழுத்து தாங்காத அளவுக்கு மாலைகளைச் சூடி மகிழ்கிறார்கள்.
வேடிக்கை என்னவென்றால் வணிக ரீதியான இயக்குநர்களாகக் கூறப்படும் ஷங்கர் முருகதாஸ் கே.வி.ஆனந்த் போன்றவர்கள் அவர்களுக்கான வடிவங்களில் அபாரமான தேர்ச்சியைப் பெற்று வருகிறார்கள்.
தமிழ்ச் சினிமாவின் முதல்வரிசை இயக்குநர்களில் ஒருவரின் படைப்பில் தர்க்கரீதியான தவறுகளும் நாடகப் பாங்கான காட்சியமைப்புகளும் கருத்தியல் ரீதியில் தெளிவுமற்றதுமான ஒரு சினிமாவைக் கொண்டாடுவதற்கான முகாந்திரங்கள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.
விவசாயக் கூலிகளாகவும் உதிரித் தொழிலாளர்களாகவும் சேவைச் சாதிகளாகவும் இருந்தவர்கள் மட்டுமே பெருமளவு இடம்பெயர்ந்தனர் என்பது வரலாறு.
நீங்கள் காட்டும் ஒவ்வொரு பிம்பத்திலிருந்தும் ஒலிகளிலிருந்தும் பார்வையாளன் கதையையும் அதற்கான தர்க்கங்களையும் கட்டமைத்துக் கொண்டே செல்லும் போது அவன் சிலசமயங்களில் நீங்கள் காட்டும் பிரேமுக்கு வெளியிலும் பார்க்க முற்படுகிறான்.
அர்த்தம் என்னவென்றால் மனமும் உடலும் பக்குவப்படாத பத்து பன்னிரன்டு வயதிலேயே திருமணங்கள் நடந்துவிடும் வழக்கம் எல்லாச் சமூகங்களிலும் இருந்திருக்கிறது.
இருபது வயதிற்குள் ஏழெட்டுப் பிள்ளைகளைப் பெற்று பாதியைச் சாகக் கொடுத்து பிரவத்திலும் பலவீனத்திலுமாய் பெண்கள் செத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று தெரிகிறது.
ஆனாலும் ரசிகப் பயபுள்ளகளின் பக்குவமின்மையைக் கருத்தில் கொண்டு இந்தக் கருமங்களைச் செய்து தொலைக்க வேண்டியுள்ளது என்று சமாதானப்பட்டுக்கொள்ளலாம்.
முதல் பகுதியை எளிமையாகக் கடந்துவிட்ட பாலா இரண்டாவது மூன்றாவது பகுதிகளில் அவருக்கிருந்த வாய்ப்புகளையும் வீணடித்துவிட்டதுதான் வேடிக்கை.
மூன்றாவது பகுதியில் எஸ்டேட்டில் வெள்ளைக்காரத் துரை குதிரையில் வருவது தொடங்கி ரொட்டி வழங்கும் சுவிசேசக் குத்தாட்டம் வரையிலான காட்சியமைப்புகள் பள்ளி ஆண்டு விழா நாடகத் தன்மையைக் கொண்டவை.
இந்தியாவில் பொது மருத்துவமனை என்ற கருத்தாக்கமே இந்தப்பாழப்போன வெள்ளைக்கார கிறித்தவர்கள் கொண்டு வந்ததுன்னு சொல்றாங்க நியாயமாரே?
தமிழகத்தின் பெரும்பாலான பொது மருத்துவமனைகளும் தொழுநோயாளிகளுக்கான இல்லங்கள் கடைக்கோடிக் கிராமங்களின் ஆரம்பப் பாடசாலைகளும்கூட இந்தக் பாதிரிகளுடைய சதிதான் நியாயமாரே?
கிறித்தவ சமயத்தின் பேரால் உலகின் பகுதிகளில் நடந்த வன்முறைகள் வரலாறு அறியாததல்ல இரண்டு உலகப்போர்களின் பேரால் பேரழிவுகளைச் செய்தவர்களும் கிறித்துவ நாடுகளைச் சார்ந்தவர்கள்தான்.
ஆனால் மிஷனரிகளால் உலகநாடுகளுக்கு கிறித்தவம் கொண்டு செல்லப்பட்டபோது வெவ்வேறு பகுதிகளில் வெவ்வேறு விதமாகச் செயல்பட்டது.
வெள்ளைக்காரர்கள் ரொட்டியையும் பால்பவுடரையும் கொடுத்து தலித்துகளை மதம் மாற்றினார்கள் என்று எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறவர்கள் உண்டு.
ஒரு நீண்ட மௌனத்திற்குப் பின் சரியான தருணத்தில் தொடங்கும் இசை காட்சிப் படிமங்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் உணர்ச்சிகளைக் கிளர்ந்தெழச்செய்யும்.
இறுதியாக மணிரத்னத்தின் உச்சந்தலையில் அடிப்பதற்கு உருட்டுகட்டைகளோடு வரும் விமர்சகர்களும் பத்திரிக்கையாளர்களும் உங்களை விமர்சிக்க வரும்போது மட்டும் பூவைச் சுற்றிய கம்புகளால் உங்கள் கணுக்காலுக்குக் கீழாகத் தடவி மகிழ்வதன் பின்னனியில் இருக்கும் அரசியல் ஆரோக்கியமானதல்ல.
மொத்தத்தில் இந்தப்படத்தை பாராட்டித் தள்ளும் வலைப்பதிவர்களும் பத்திரிக்கையாளர்களும் சோலூர்வாசிகளை நைச்சியமாகப் பேசி எஸ்டேட்டுக்குக் கூட்டிச்சென்ற கங்காணியைப் போன்றவர்களே.
உலகசினிமாவின் போக்கில் இத்தகைய பாராட்டுக்களின் மூலம் உங்களை இவர்கள் முட்டுச்சந்தில் நிறுத்திவிடுவதற்கு முகூர்த்தம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
சிவாஜி கமல் பாரதிராஜா இளையராஜா போன்ற ஜாம்பவான்களை இத்தகைய போலியான வழிபாடுகள் மூலமாக ஏற்கனவே முட்டுச்சந்தில் நிறுத்தியவர்கள் இவர்கள் என்பதையும் உங்கள் நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறேன்.
உண்மையிலேயே உலக சினிமாவாகக் கொண்டாடப் பட்டிருக்கவேண்டிய ஒரு கதைக்களத்தை நழுவவிட்டதன் காரணங்களை நீங்கள் சுயவிமர்சனம் செய்துகொள்ளவேண்டிய தருணம் இது.
நீ குறிப்பிட்டதில் பலவற்றோடு நானும் உடன்படுகிறேன்.பாலா நாயகன்களைச் சிதைப்பது நல்ல முயற்சி என்றால் அவ்விடத்தில் தன்னை நிறுத்திக் கொள்வது என்ற கெட்ட உளவியலின் மறுதலையே.
இவ்வகைப்பட்ட எல்லா முயற்சிகளிலும் செத்துப்போவது கலையும் கலையை நுகர்கின்ற மனிதமுமதான்... இந்த வலைப்பூவில் பிரதானமாக இசையை குறித்தும் திரைப்படங்கள் குறித்தும் எழுதவும் உரையாடவும் விருப்பம்.
திருவாரூரில் கருகும் நிலையில் சம்பா பயிர்கள் விவசாயிகள் விரக்தி ஆறுகளில் திறக்கப்படும் தண்ணீரின் அளவு குறைக்கப்பட்டதால் திருவாரூரில் சம்பா பயிர்கள் கருகும் நிலையில் உள்ளன.
இந்த நிலையில் கர்நாடக மாநிலத்தில் தென்மேற்கு பருவ மழை கொட்டி தீர்த்ததால் அங்குள்ள அணைகளில் இருந்து அதிக அளவு தண்ணீர் திறந்து விடப்பட்டது.
ஆனால் ஆறுகளில் இருந்து பாசன வாய்க்கால்களுக்கு தண்ணீர் செல்லாததால் சம்பா சாகுபடி பணிகளுக்கு தேவையான தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை.
அதே நேரத்தில் முக்கொம்பு அணையில் உடைப்பு ஏற்பட்டதால் டெல்டா மாவட்டங்களுக்கான பாசனத்துக்கு தண்ணீர் பெறுவதில் சிக்கல் ஏற்பட்டது.
ஆறுகள் வறண்டதால் சம்பா பயிரிடப்பட்ட வயல்களுக்கு தேவையான தண்ணீர் கிடைக்காமல் வயல்கள் வறண்டு வெடிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது.
சம்பா பயிர்களை பாதுகாக்க திருவாரூர் மாவட்ட ஆறுகளுக்கு தேவையான தண்ணீரை முறை வைக்காமல் திறந்து விட வேண்டும் என விவசாயிகள் கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர்.
ரசிகரின் செல்போனை தட்டிவிட்டதற்கான காரணத்தை சொன்ன சிவகுமார் தமிழ் சினிமாவில் மிகவும் ஒழுக்கமான நடிகர் என்ற பெயரை எடுத்தவர் நடிகர் சிவகுமார்.
எம் ஜி ஆர்சிவாஜி காலகட்டம் தொடங்கி தற்போது வரை தமிழ் சினிமாவில் மிகவும் மதிக்ககூடிய நபராக கருதப்பட்டு வருபவர்.நடிகர் சிவகுமார் என்றாலே அவரது அமைதியான குணமும் அறிவுரையாக பேச்சுகளும் தான் நம் நினைவிற்கு வரும்.
ஆனால் சமீபத்தில் வெளியான வீடியோ ஒன்று சிவகுமார் ரசிகர்களை மட்டுமல்ல ஒட்டுமொத்த தமிழ் சினிமாவையே சற்று அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியுள்ளது.
சமீபத்தில் நடிகர் சிவகுமார் தன்னிடம் செல் போனில் செல்பி எடுக்க வந்த இளைஞரின் செல் போனை ஆவேசமாக தட்டி விடும் காட்சிஅந்த வீடியோவில் பதிவாகியுள்ளது.
இந்த வீடியோ பதிவு சமூக வலைதளத்தில் தீயாக பரவ நடிகர் சிவகுமார் மீது பல்வேறு நெட்டிசன்களும் தங்களது கண்டனத்தையும் வருத்தத்தையும் தெரிவித்தனர்.
இதுகுறித்து பேசியுள்ள அவர் செல்ஃபி எடுப்பது என்பது நீங்கள் உங்கள் குடும்பத்துடன் சுற்றுல்லா செல்லும் போது எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு தனிப்பட்ட சமாச்சாரம்.
சிவனும் அவர்கள் வேண்டு கோளுக்கிணங்க துர்குணம் கொண்ட அம்முனிவர்கள் கலியுகத்தில் பிறப்பார்கள் என்றும் பொய் பேசுதல் ஏமாற்றுதல் போன்ற குணங்களை உடையவர்களாய் இருப்பர் என்றும் கூறினார்.
சிவபெருமான் அவர்களிடம் சிவ சம்ஹிதை என்ற நூலினைக் கொடுத்து அவர்களில் சிலர் நல்லவர்களாகப் பிறப்பார்கள் என்றும் சிலர் துன்மார்க்கர் களாய்ப் பிறந்து நரகத்தினை அடைவார்கள் என்றும் கூறினார்.
இதோ உமது எதிரில் கட்டைவிரல் வடிவளவு உருவெடுக்கிறேன் பாரும் என்று கூறிவிட்டுக் கட்டைவிரல் வடிவில் தோன்றிய விஷ்ணு உயர வளர ஆரம்பித்து அண்டத்தை முட்டும் அளவில் வளரத் தொடங்கினான்.
குழந்தை என்னும் அற்புதம் நமது வாழ்வில் என்னென்ன அதிசயங் களை நிகழ்த்தும் என்பதைச் சில குடும்பங்கள் ஒரு பள்ளிக்கூடம் ஒரு அநாதை ஆசிரமம் ஆகியவற்றின் பின்புலத்தில் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர் சார்லஸ்.
ஏதோ ஒரு விதத்தில் குழந்தை குறித்த ஏக்கங்களும் சிக்கல்களும் சந்தோஷங் களும் கொண்டவர்கள்தாம் இந்தப் படத்தின் கதை மாந்தர்கள்.
குழந்தை என்னும் அம்சம் ஒவ்வொரு குடும்பத் தின் உணர்வு தளத்தில் என்னவாக உருமாறுகிறது என்பதைக் காட்சிப் படுத்தியபடி நகரும் படம் மையப் பிரச்சினையாக ஒரு பள்ளிக்கூடத்தின் நாடகத்தை முன்னிறுத்துகிறது.
குழந்தை பிறக்கவில்லையே என்று ஏங்கும் ஆசிரியை ஆண் குழந்தைக்காகத் தவிக்கும் ஆட்டோ ஓட்டுநர் பிறந்த குழந்தையைப் பார்க்கக்கூடத் தன் கணவன் வரவில்லையே என்று தவிக் கும் தாய் வயிற்றில் கருவையும் பொறுப் பற்ற காதலன்குறித்த வேதனையை மனதிலும் சுமக்கும் இளம் பெண் பெற் றோரின் பொறுப்பற்ற சண்டையால் பாதிக் கப்படும் சிறுவன் புத்திர சோகத்தால் தவிக்கும் இணையர் நாடகத்தில் குழந்தை இயேசுவாகத் தோன்ற நிஜக் குழந்தையை அழைத்துவர வேண்டுமே என்று தவிக்கும் மாணவர்கள் ஆகியோரின் உணர்ச்சிகள் வலுவாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன.
வயிற்றில் நிறைமாதக் குழந்தையுடன் தற்கொலை செய்துகொள்ள ஒரு பெண் முயற்சி செய்ய ஆண் குழந்தைக்கு ஏங்கும் தம்பதியின் கண்ணில் அவள் படுவதும் அவளுக்கு ஆண் குழந்தை பிறப்பதும் தற்செயல் உத்தியின் அதீதப் பயன்பாடுதான்.
ஆனால் பிறந்து இரண்டு மூன்று நாட்களே ஆன ஒரு குழந்தையைக் கடத்திச் செல்லும் முறையில் வேடிக்கையும் விறுவிறுப்பும் இருக்குமளவுக்கு நம்பகத்தன்மை இல்லை.
இந்தக் குறைகளை மீறியும் படம் பார்வையாளர்களைக் கவர்கிறது என்றால் அதற்குக் காரணம் இயக்குநர் உணர்ச்சிகளைக் கையாண்ட முறையும் நடிகர்கள் அவற்றை வெளிப்படுத்திய முறையும்தான்.
ஈழத்தைச் சேர்ந்த மூதாட்டி ஒருவர் தனிமையின் வெறுமையில் அமர்ந் திருக்கும் காட்சி படத்தின் சட்டகத்தைத் தாண்டி விரியும் யதார்த்தச் சித்திரம்.
படத்தை விறுவிறுப்பாக ஓட்டிச் செல்லவும் குழந்தைகள் பற்றிய படத்துக்கான உணர்வைப் படம் முழுவதும் ஏற்படுத்த வும் இவர்கள் பெரிதும் பயன் பட்டிருக்கிறார்கள்.
தனித் தனிக் கதைகளை இணைத்த விதத்திலும் சில கதைகளை வடிவமைத்த விதத்திலும் நம்பகத்தன்மை கூட்டியிருந்தால் படம் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி யிருக்கும்.
கிட்டத்தட்ட பேய்ப்படம் போன்றதொரு கேட்டகிரியில் இதுவும் வெற்றிப்படமாகவே அமையும் என யூகிக்கிறேன் ஊர்ல ஒரு குறிப்பிட்ட வைரஸ் தாக்குதலால் மனிதர்கள் பாதிக்கப்படறாங்க.
இப்படிப்பட்ட பர பரப்பான சூழலில் காதலி யும் டாக்டர் குழுவும் சட்டத்தை மீறி ஊட்டியை விட்டு வெளியே கோவை போய் தான் அந்த மருந்து கண்டுபிடிக்கும் பணி பூர்த்தி ஆக்க முடியும்.
ஆனாலும் நிமிர்ந்து நில் தனி ஒருவன் தந்த இமேஜை அவர் மெயிண்ட்டெயின் பண்ண வேண்டி இருக்கு பாடி லேங்குவேஜ் வசன உச்சரிப்பு எல்லாவற்றிலும் நல்ல முன்னேற்றம்.
பொதுவாவே வெற்றி ஒரு மனிதனை மேலும் உற்சாகப்படுத்தும் அடுத்த வெற்றிக்கு அது தயாராக்கும் வெற்றியை நோக்கி அழைத்துச்செல்லும் இது ஜெயம் ரவிக்கு ஹாட்ரிக் ஹிட்.
காயம் ஆன எல்லாரையும் ஹீரோ ஷூட் பண்ணிட்டே இருக்கனும் ம் அம்புட்டுதான் வேலை பின்னணி இசை நல்லாருக்கு ஒளிப்பதிவு கன கச்சிதம்.
தமிழ் எழுத்தாளர்களே கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் தமிழ்ச்சமூகம் அடைந்த வளர்ச்சி பெற்ற முன்னேற்றங்கள் மாற்றங்கள் அளப்பரியது.
நகரங்களில் பெரு நகரங்களில் ஐந்து வயது குழந்தைகள்கூட தனியாக வீட்டில் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு கார்ட்டூன் பார்த்தப்படி உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள் அப்பா அம்மாவின் வருகைக்காக காத்திருந்தபடி.
பிறந்த நாளுக்கு கல்யான நாளுக்கு வெளியில் அழைத்து செல்லாததால் புதுத்துணி எடுத்துத்தராததால் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் தமிழ்ப்பெண்களின் எண்ணிக்கை பெருகியபடி இருக்கிறது.
இன்று தமிழகத்தில் இருக்கிற ஐ.டி கம்பெனிகளின் முதலாளிகள் யார் எந்த நாட்டைச் சார்ந்தவர் என்று அந்த கம்பனியில் வேலைப் பார்க்கும் தொழிலாளிக்குத் தெரியுமா?
தனிமனித வாழ்வில் குடும்ப வாழ்வில் சமூக வாழ்வில் என்பது குறித்து தமிழ்க்கவிதைகள் சிறுகதைகள் நாவல்கள் அக்கறைப் பட்டிருக்கிறதா?
அப்படியென்றால் நம்முடைய இலக்கிய கர்த்தாக்கள் எந்த உலகில் இருந்துகொண்டு தங்களுடைய அதி உன்னதமான இலக்கிய ஆக்கங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற கேள்வியும் அவர்கள் எப்போது தங்களுடைய கண்களைத் திறந்து நிஜ உலகத்தைப் பார்ப்பார்கள் என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.
நிகழ்கால வாழ்வுக் குறித்து அதன் நெருக்கடிகள் வலிகள் செளகரியங்கள் குறித்து தனி மனித வாழ்வில் குடும்ப வாழ்வில் சமூக வாழ்வில் தொழிற்நுட்பம் ஏற்படுத்திய விளைவுகள் குறித்து எப்போது எழுதுவார்கள்?
ஆனால் நவீன கால நவீன மகா கலைஞர்கள் போன ஆண்டு எழுதிய கவிதை சிறுகதை நாவல் இந்த ஆண்டு அதை உருவாக்கிய மகா கலைஞனாலேயே படிக்க முடியாமல் போனதற்கு எது காரணம்?
கவிதைகளற்ற கவிதைகளை கதைகளற்ற கதைகளை நாவல்களற்ற நாவல்களை உருவாக்கினால் அது எப்படி சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பாக கலைப்படைப்பாக இருக்கும்.
அப்பாவுடைய பெயருக்குப்பதிலாக சினிமா நடிகரின் பெயரைப் போட்டுக்கொள்ளும் மனோபாவம் இளைஞர்களிடம் தொற்று வியாதியாக எப்படி பரவியது?
மழை வேண்டி நோய் நீங்க வேண்டி கொள்ளை நோய் பரவுவதை தடுக்க வேண்டி பஞ்சம் நீங்க வேண்டி வழிபாடு நடத்திய தமிழர்கள் இன்று சினிமா நடிகர் உடல் நலம்பெற வேண்டி ஒரே நேரத்தில் நூறுபேர் மொட்டைப் போட்டுக்கொண்டு பிரார்த்தனை செய்யும் மனிதர்களாக மாற்றியது எது?
அந்த மிக் கற்பனையை கவிதை சிறுகதை நாவலாக புனைவாக மாற்றினாலும் அதற்கான மொழி நகரத்து மொழியாகவும் இல்லாமல் கிராமத்து மொழியாகவும் இல்லாமல் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட தக்கை மொழியாக இருக்கிறது.
முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைதான் இப்போதும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றும் அப்போது பேசிய மொழியைத்தான் இப்போதும் பேசுகிறார்கள் என்று எண்ணிகொண்டு எழுதுவது நம்முடைய எழுத்தாளர்களின் போலித் தன்மைக்கு ஒரு சான்று.
கவிதை நூல்கள் அதிகம் விற்பதில்லை என்று புலம்புகிற கவிஞர்களுக்கு தங்களுடைய கவிதைத் தொகுப்பு சிறப்பாக இல்லை என்பது மட்டும் தெரியவில்லை.
அதற்கு காரணம் இலக்கிய படைப்புகள் மனதிலிருந்து வாழ் அனுபவத்திலிருந்து உருவாகாமல் தட்டையான ஒரு கற்பனைபிலிருந்து உருவாகிறது உருவாக்கப்படுகிறது.
தூய எழுத்தாளர்கள் மகா கலைஞர்கள் தங்களுடைய இளமைக்கால வாழ்க்கைக்குறித்தே அந்த பொன்னுலகம் குறித்தே இருபது முப்பதாண்டுகள் கழிந்த பின்னும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
செந்நிறவெள்ளம் காற்றில் பறக்கும் பட்டுச்சேலைபோல நெளிந்து சுழித்துக்கொண்டிருந்த ஹிரண்யவாகா ஆற்றின் கரையோரமாக ஏழுநாட்கள் நடந்து வந்து ஓர் இடத்தில் காட்டின் செறிவினால் முற்றிலும் தடுக்கப்பட்டு இளநாகனும் பூரணரும் நின்றுவிட்டனர்.
இளநாகன் சலிப்புடன் ஒரு மரத்தின்மேல் ஏறி அமர்ந்துகொண்டு பெருகிச்சென்ற ஆற்றையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தபோது அதில் ஒரு படகைக் கண்டான்.
இளநாகன் காலை நொண்டியபடி பாறைமேல் ஏறி படகில் இறங்கிக்கொண்டதும் இந்தக்காட்டில் இருந்து மீளவே முடியாதென எண்ணிக்கொண்டேன் பூரணரே என்றான்.
யானைக்காது போல செம்புள்ளிகளுடன் அகன்று நின்ற இலைகளில் அமர்ந்திருந்த செவ்வண்ணத்தவளையின் கழுத்து எழுந்து எழுந்து அதிர்வதை அவன் கண்டான்.
காட்டின் ஓலத்தை அருவி ஒன்று நெருங்கி வருகிறதென அவன் பிழையாக விளங்கிக்கொண்ட கணத்திலேயே ஈர வைக்கோல்கட்டுகளை அள்ளி அவர்கள்மேல் குவித்து மலையென எழுப்பியதுபோல மழை அவர்களை மூடியது.
பூரணர் பாணரே நில்லுங்கள் நில்லுங்கள் என்று கூவிக்கொண்டிருக்க அவன் காட்டுச்செடிகளும் கொடிகளும் அடர்ந்த அந்த பாறைச்சிற்பங்களுக்குமேல் தாவித்தாவி சென்றான்.
கன்னச்சரிவினூடாக அவன் நடந்து சென்று மேலெழுந்து நின்ற கூர்மூக்கின் கீழ்வளைவில் தொற்றி ஏறி நுனிமூக்கில் நின்று அப்பால் தெரிந்த மறுவிழியை நோக்கினான்.
உடைந்தும் சிதைந்தும் கிடப்பவை அகத்தையும் அதேபோல சிதறச்செய்யும் மாயம்தான் என்ன அந்தப் பெரிய மாளிகை இடிபாட்டின் மறுபக்கம் காடு மேலும் அடர்ந்திருந்தது.
ஒவ்வொரு குலமும் வருடத்தில் ஒருமுறையேனும் இங்கு வந்து அன்னைக்கு மலரும் நீரும் அளித்து பலிகொடுத்து வணங்கவேண்டும் என்பது நெறி என்றார்.
அவர்கள் தங்கள் குலங்களும் குடிகளுமாக உள்ளே சென்று வழிபடுமளவுக்கு பெரியதாக இருந்தது இவ்வாலயம் என்று சொன்னபடி ஒளியை உள்ளே காட்டினார்.
அச்சிலைக்குக் கீழே அதே கல்லால் செய்யப்பட்டவை போல பன்னிரண்டு சிறிய குழந்தைச்சிலைகள் கால்குவித்து அமர்ந்திருப்பதுபோன்ற வடிவில் இருந்தன.
கைக்குள் அடங்கக்கூடிய இந்தச்சிறிய மைந்தர் சிலைகளை நாம் இருவர் சேர்ந்தாலும் தூக்கிவிடமுடியாது அவர் உள்ளே சென்று அந்தப்பந்தத்தை நாட்டினார்.
பூரணர் சிரித்துக்கொண்டு சூதர்களின் தேவைகளை தெய்வங்களும் நிறைவேற்றிவிடமுடியாது சூதர்கள் தெய்வங்களையே கோரக்கூடியவர்கள் என்றார்.
நீலமலைக்கு தெற்கே நிஷதமலைக்கு வடக்கே இன்றிருக்கும் ஹிரண்மயம் ஒருகாலத்தில் மேகங்களால் சூழப்பட்டு விண்ணில் மிதந்துகொண்டிருந்தது.
நெடுங்காலம் முன்பு அசுரகுலத்து மூதாதையரான ஹிரண்யாக்ஷனும் ஹிரண்யகசிபுவும் இணைந்து நாடாண்டபோது அவர்களுக்காக மயன் உருவாக்கிய பெருநகர் அது.
அதைச்சுற்றி அசுரகுல மூதாதையான விருத்திராசுரன் பஸ்மாசுரன் மகிஷாசுரன் நரகாசுரன் ஆகியோருக்கான ஆலயங்கள் அமைந்திருந்தன.
நூறு அஸ்வமேத வேள்விகளாலும் அந்நூறு வேள்விகளின் செல்வத்தைக்கொண்டு செய்யப்பட்ட விஸ்வஜித் வேள்வியாலும் அந்நகரை மண்ணிலிருந்து மேலெழச்செய்தார்கள் ஹிரண்யாக்ஷனும் ஹிரண்யகசிபுவும்.
பூதர் குறித்தளித்த குறிகளை மலைப்பாறைகளிலும் ஓடைகளிலும் மரங்களிலும் தேர்ந்து அவர்கள் யானைகள் சென்று உருவான காட்டுப்பாதையில் நடந்தனர்.
பாறைகளில் அறைந்து நுரையெழுப்பிச் சென்றுகொண்டிருந்த ஆற்றின் கரையில் நாணல்கள் அடர்ந்த சதுப்பை ஒட்டி வடக்கு நோக்கிச் சென்றனர்.
காசியப பிரஜாபதி விண்ணில் ஆயிரம் பொன்னிறக் குதிரைகளை திசையெங்கும் செலுத்தி ஆற்றிய அஸ்வமேதவேள்வியில் பொன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருக்கும்போது அவ்விரு மைந்தர்களும் பிறந்தமையால் அவர்களுக்கு காசியபர் ஹிரண்யாக்ஷன் ஹிரண்யகசிபு என்று பெயரிட்டார்.
அக்காலத்தில் அசுரர்கள் மண்ணில் மரங்களைப்போல வேரூன்றி ஆழத்தில் ஓடும் நீரையும் நெருப்பையும் உறிஞ்சி உடலாக்கும் வல்லமை கொண்டிருந்தனர்.
கோடானுகோடிப் புழுக்களாக மண்ணுக்குள் நெளிந்துகொண்டிருக்கும் அசுரகுலத்து மூதாதையர் அவர்கள் வேர்களைத் தழுவிப்பின்னி அவர்களை வாழ்த்தினர்.
மண்ணில் இரு பேராலமரங்களாக விரிந்து கிளைபரப்பி ஆயிரமாண்டுகாலம் தவம்செய்த ஹிரண்யாக்ஷனும் ஹிரண்யகசிபுவும் நிகரற்ற தோள்வலிமை கொண்டனர்.
அஞ்சிநடுங்கிய வருணனை காட்டுக்கொடிகளால் தன் தேர்க்காலில் கட்டி இழுத்துவந்து தன் நகருக்குள் ஒரு குளிர்நதியாக ஓடும்படி ஆணையிட்டான்.
விண்ணையும் மண்ணையும் வென்று நிகரற்றவனாக அலைந்த ஹிரண்யாக்ஷன் ஒருமுறை விண்கடல்மேல் ஒளித்தேரில் செல்லும்போது எதிரில் இருண்ட பெருஞ்சுழி ஒன்றைக் கண்டான்.
அமைச்சன் சுவாகன் அது முன்பு சுவாயம்புவமனுவின் காலகட்டத்தில் பூமி நிலையழிந்து விண்வெள்ளத்தில் மூழ்கி மறைந்துபோனபோது பிரம்மனின் கோரிக்கையை ஏற்று கரியபேருருவாக எழுந்து வந்த பெருமாளே என்று சொன்னான்.
தோற்றோடிய இந்திரன் தன் வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கி ஹிரண்யகசிபுவின் அரசி கயாதுவை மயக்கி அவளைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு விண்ணுலகம் சென்றான்.
உன் கணவன் தவம் விட்டு மீளும் வரை நீ என் குடிலில் தங்குக என்று சொல்லி நாரதர் வைகுண்ட வனத்தில் இருந்த தன் தவச்சாலைக்கு அவளை அழைத்துச்சென்றார்.
மைந்தனுக்கு ஏழுவயதிருக்கையில் தவம் விட்டெழுந்த ஹிரண்யகசிபு தன் நகரத்தை அடைந்து செய்தியை அறிந்து சினம்கொண்டு விண்ணகம் புகுந்தான்.
கல்விமுடித்து பிரம்மசரியநெறியை முழுமைசெய்து அரண்மனை மீண்ட பிரஹலாதன் தன் தந்தையின் காலடி தொட்டு வணங்கியபோது நீ கற்றவற்றை எல்லாம் ஒற்றைச் சொல்லில் சொல் என்றார் ஹிரண்யகசிபு.
நால்வேதங்களும் ஆறுமதங்களும் ஆறுமுழுநோக்குகளும் மூன்று தத்துவங்களும் ஓம் நமோ நாராயணாய என்ற சொற்களில் அடங்கும் என்றான் பிரஹலாதன்.
பிரம்மனின் அனல்வடிவமாக எழுந்த மைந்தர் அங்கிரசுக்கும் வசுதைக்கும் பிறந்த எட்டு மைந்தர்களில் அசுர மெய்ஞானத்தை அறிந்து புகழ் கொண்டவர் பிரஹஸ்பதி.
இவ்வைந்தின் முடிவற்ற முயங்குநிலைகளே இப்புடவியை இயற்றியுள்ளன என்பதும் இவ்வைந்துக்கும் அப்பால் ஆறாவதாக ஒன்றில்லை என்பதும் ஜடவாதத்தின் அறிதல்கள்.
இவ்வியக்கத்தின் அனைத்து வினாக்களுக்கும் ஐம்பொருளிணைவிலேயே விடைதேடவேண்டும் என்றும் ஆறாவதாக ஒன்றை உருவகிப்பது அறியமுடியாமையை முன்வைப்பதே என்றும் பிரஹஸ்பதி கூறினார்.
பருவுடலால் தொடப்படுவதும் பலநூறாயிரம் இணைவுகளின் சமநிலையால் ஆனதும் அடைந்த தன்னிலையில் மாற்றமற்றிருக்கும் விழைவுகொண்டதும் ஆன பொருள்நிலையே மண்.
தற்செயல்வாதமோ இவையனைத்தும் என்றோ எங்கோ நிகழ்ந்த ஒரு தற்செயல் நிகழ்வின் தொடரியக்கமாக சென்றுகொண்டிருக்கும் தற்செயல்களே என்கிறது.
பிரபஞ்ச சாரமென்றிருக்கும் பிரம்மம் என்பது தன்னைத் தான் நிகழ்த்தும் ஓர் ஆணை மட்டுமே என்றால் இவையனைத்திலும் உறையும் அவ்வாணையும் பிரம்மமே.
அந்தத் தூணிலும் தங்கள் மலர்மாலையிலிருந்து உதிர்ந்து காலடியில் கிடக்கும் அத்துரும்பிலும் உள்ளது அளவிறந்த அகால பரப்பிரம்மம் என்றான் பிரஹலாதன்.
அக்கணம் தன் அகம்திறந்து காலத்தின் மூன்றுபட்டையையும் ஒரே நோக்கில் கண்ட பிரஹலாதன் கூவினான் தந்தையே அதிலிருப்பது தங்கள் இறப்பு.
ஹிரண்யகசிபு மண்மறைந்ததும் ஹிரண்மயத்தை விண்ணில் நிறுத்தியிருந்த ஹிரண்யகசிபுவின் தவவல்லமையும் அசுரகுலத்தின் மெய்ஞானமும் சிதைந்தன.
தன் பெரியதந்தை ஹிரண்யாக்ஷனின் மைந்தன் அந்தகனை அரசனாக்கியபின் பதரிஆஸ்ரமத்துக்குச் சென்று அவன் தவம்செய்து முழுமை பெற்றான்.
ஹிரண்யாக்ஷன் ஹிரண்யகசிபு பிரஹலாதன் சம்லாதன் அனுஹ்லாதன் சாகி பாஷ்கலன் விரோசனன் கும்பன் நிகும்பன் பலி பாணன் மகாகாளன் விப்ரசித்தி சம்பரன் நமுசி புலோமா விஸ்ருதன் அசிலோமன் கேசி துர்ஜயன் அயசிரஸ் அஸ்வசிரஸ் அஸ்வன் சங்கு மகாபலன் கர்கன் மூர்த்தா வேகவான் கேதுமான் ஸ்வர்பானு அஸ்வபதி விருஷபர்வன் அசகன் அஸ்வக்ரீவன் சூக்ஷமன் துகுண்டன் ஏகபாத் ஏகசக்ரன் விரூபாக்ஷன் ஹராகரன் சந்திரன் குபடன் கபடன் பரன் சரபன் சலபன் சூரியன் சந்திரமஸ் என்னும் அசுரமன்னர்களை வாழ்த்துவோம்.
வற்றும்தோறும் கள்ளூற்றுவோம் என்று ரௌம்யர் கூவ பெரிய மரக்குடுவையில் மஹுவாக்கள்ளை வைத்திருந்த மலைக்குடிப்பெண் வாயைப்பொத்தி நகைத்தாள்.
எஞ்சுவதேதுமில்லாதவர்களே அந்த விடுதலையை மஹுவாவால் கொண்டாடுங்கள் காட்டுச்சாலையின் ஓரம் தெரிந்த பாறையின்மேல் சுள்ளி அடுக்கி கல்லுரசி நெருப்பிட்டு சூழ்ந்து அமர்ந்ததும் ரௌம்யர் பாடத்தொடங்கினார்.
உங்கள் நிலங்களில் நடுகற்கள் எழுக வென்றவனையும் வீழ்ந்தவனையும் தழுவி நின்றாடும் வெற்றுக் காலத்தைப் பாடும் சூதர்களே உங்கள் சொற்களில் இருள் நிறைக.
உங்கள் கள்குடங்களோ என்றும் வற்றாதிருப்பதாக ஆஹாஹ்ஹா ரௌம்யர் வெடித்து நகைத்துக்கொண்டு நடுநடுங்கும் கைகளை விரித்தார்.
அவன் நகைத்தபடி அதைச் சரித்துச் சரித்துக்கொண்டு செல்ல அது முற்றிலும் கவிழும் கணத்தில் அவனுக்கு மறு எல்லையில் நெடுந்தொலைவில் இடி என ஓர் முழவோசை விழுந்தது.
மாபெரும் கிழங்குபோல அவர் மண்ணுக்கடியில் முடிவில்லாது விரிந்துகிடக்க அவரது உடலில் இருந்தே அனைத்து மரங்களும் பாறைகளும் மலைகளும் முளைத்தெழுந்திருக்கின்றன.
ரௌம்யர் தன்னுள் ஆழ்ந்து தலைகுனிந்து நடக்க பூரணர் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார் ஆசுரநாட்டின் எல்லைக்குள் ஷத்ரியர் நுழையமுடியாது.
அவர்களின் கால்கள் இங்கே படுமென்றால் இங்குள்ள அனைத்துப் பூச்சிகளுக்கும் விஷக்கொடுக்குகள் முளைக்கும் அனைத்து நதிகளிலும் விஷம் பெருக்கெடுக்கும் காற்றில் விஷமூச்சு பறக்கும் என்கிறார்கள்.
நூறு மலைகளை கோட்டைகளாகக் கொண்ட மகோதயபுரம் பொன்னாலான மாளிகைகளில் மணிகளே ஒளிவிளக்குகளாக அமைய விண்ணவர் வந்து இமையாவிழியால் நோக்குவதாக இருந்தது.
வேள்விதெய்வம் நெருப்பிலெழுந்து அவனுக்கு இந்திரனின் வியோமயானத்துக்கு நிகரான உக்ரயானம் என்னும் ரதத்தையும் வஜ்ராயுதத்தையும் வெல்லும் உக்கிரம் என்னும் வில்லையும் ஒருபோதும் அம்பொழியாத இரு அம்பறாத்தூணிகளையும் காலைச்சூரியனின் ஒளிகொண்ட பிரபை என்னும் கவசத்தையும் அளித்தது.
அவன் தாதனாகிய பிரஹலாதன் எப்போதும் வாடாத சோபை என்னும் மலர்மாலையையும் குரு சுக்ரர் பர்ஜன்யம் என்னும் பெருசங்கையும் பிரம்மன் அக்ஷம் என்னும் ஒளிமிக்க மணிமாலையையும் அளித்தார்கள்.
அவற்றைச் சூடி அவன் அரியணையமர்ந்தபோது அவன் அழகைக்கண்டு அவன் அன்னை உடலெங்கும் விழிநீர் வழிய ஒரு மாமலையாக மண்ணில் எழுந்தாள்.
செவ்வொளி சிந்தும் பிரபையை மார்பிலணிந்து இடியோசை எழுப்பும் உக்கிரமெனும் வில்லை ஏந்தி உக்ரயான தேரில் ஏறி பர்ஜன்யமெனும் சங்கை ஊதியபடி மகாபலி அவர்களை துரத்திவந்தான்.
தேவமாதாவாகிய அதிதி ஒரு பெட்டைக்கோழியாகி வெளியை நிறைக்கும் வெண்பெருஞ்சிறகுகளால் தன் மைந்தரை அள்ளி அணைத்து உள்ளே வைத்துக்கொண்டாள்.
இக்கணமே தேவர்களை விடவில்லை என்றால் உன் சிறகுகளை வெட்டுவேன் என்று முழங்கிய அவன் குரலைக்கேட்டு எரிகடல் எனச் சுடர்ந்த செந்நிற அலகைக் குனித்து விண்மீன் விழிகளால் நோக்கி அதிதி தன் இறகொன்றை உதிர்த்தாள்.
பல்லாயிரம்கோடி யோசனை தொலைவுக்கு விரிந்தகன்ற வெண்முகிலென விழுந்த அந்த இறகின் காற்று பெரும்புயலாக மகாபலியைச் சுழற்றிக்கொண்டு வந்து மண்ணில் வீழ்த்தியது.
மண்ணிலிறங்கி தன் அன்னை பூத்து நிறைந்திருக்கும் இந்த மலையடிவாரத்தை அடைந்து சுக்ரர் முன்னிற்க இறப்பை வெல்லும் மிருத்யுஞ்சய வேள்வியை தொடங்கினான்.
இறுதியில் எடுத்த தர்ப்பையால் தானெனும் உணர்வை பலியாக்கும்கணம் அங்கே கூனுடலும் குறுநடையும் சிறுகுடையுமாக வந்த பிராமணன் ஒருவனைக் கண்டான்.
வேள்விநிறைவுசெய்யும் அக விரைவில் எதுவேண்டுமென்றாலும் சொல் என்று மகாபலி உரைக்க என் குற்றடி தொட்டளக்கும் மூவடி மண் அளிப்பாயாக என்றான் வாமனன்.
மரவுரியில் ஓடிய தையல்நூல் என புதர்களை ஊடுருவிச்சென்ற சிறுபாதையின் ஓரம் நின்றிருந்த மரத்தின் பட்டையில் ஒரு செதுக்கடையாளத்தைக் கண்ட ரௌம்யர் சுட்டிக்காட்ட பூரணர் அதை நோக்கியபின் அவ்வழியில் ஒரு மலைக்குடி உள்ளது என்றார்.
தோலாடைகளும் கல்மாலைகளும் அணிந்து உடலெங்கும் நீறுபூசி நெற்றியில் முக்கண் வரைந்த மூன்று மலைக்குடிமக்கள் புதர்களுக்குள் எழுந்து அவர்களை நோக்கினர்.
மாலையில் மேய்ச்சலில் இருந்து திரும்பிய செம்மறியாடுகளை பரணில் ஏற்றி கயிற்றால் இழுத்து மேலேற்றி மரங்களுக்குமேல் அமைக்கப்பட்டிருந்த தொழுவங்களுக்குக் கொண்டுசென்றுகொண்டிருந்தனர்.
பூதரின் குடில்முன் மரப்பலகை முற்றத்தில் அமர்ந்து உணவுண்டு மதுவருந்திக்கொண்டிருந்தபோது இளநாகன் மரங்கள் வழியாக விரிந்துபின்னிய சாலையில் ஓடிவிளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளை புன்னகையுடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.
அவர்களிருந்த மலைவிளிம்புக்கு அப்பால் பெரும்பள்ளமாக இறங்கிச்சென்ற மலைச்சரிவு இருளில் மறைந்து பின் ஒரு மலையாக எழுந்து மரங்கள் சூடி பெரும்பாறைகளை ஏந்தி நின்றது.
உறவாலும் சுற்றத்தாலும் தேற்றமுடியாத ஒளியாலும் காற்றாலும் நீராலும் ஆற்றமுடியாத எச்சொற்களும் தொட்டுவிடமுடியாத பெருந்துயரை ஒருவன் அடைந்தான் என்றால் அவன் இந்தமண்ணில் முகம் சேர்த்து படுக்கும்போது எந்தையின் குரலைக் கேட்பான் என்றார்.
மலைச்சரிவில் அதை ஒரு பாறைமேல் வைத்துவிட்டு கர்ணன் கைகளைக்கூப்பி சரமமந்திரத்தைச் சொன்னான் இந்த உடலுக்குரிய ஆன்மாவே என் செயலைப் பொறுத்தருள்க.
அர்ஜுனன் திரும்பி கண்களில் நீருடன் முகம் சுழித்து பற்கள் தெரிய சூதா நீசப்பதரே இனி நீ குருநாதரின் அருகே வந்தால் உன்னை அங்கேயே கொல்வேன் என்றான்.
நீ சூதன் உன்னை என் படைகளைக்கொண்டு கட்டி இழுத்துச்சென்று கழுவிலேற்றுவேன் இக்கணமே அதைச்செய்ய என்னால் முடியும் என்றான் அர்ஜுனன்.
ஆனால் அப்படியொரு பொய்யைச் சொன்னபின்னர் உங்கள் அம்பில் அறம் திகழுமென்றால் அவ்வண்ணமே ஆகட்டும் என்னசெய்வதென்றறியாமல் அர்ஜுனன் உடல் தவித்து பின்பு கால்களைத் தூக்கிவைத்து திரும்பி விலகிச்சென்றான்.
உரத்தகுரலில் பேடியின் மகனே என் அன்னைக்கோ தந்தைக்கோ சிறு தீங்கிழைக்கப்பட்டால்கூட இந்த குருகுலமுற்றத்தில் உன் தலையை வெட்டி வீழ்த்தி என் காலால் உருட்டுவேன் என்றான்.
நீ தோற்றாயென்றால் இதோ நீ வீசிய இந்தப் பாதுகையை உன் தலையில் ஏந்தி என்னிடம் பொறுத்தருளக் கோர வேண்டும் இல்லையேல் நீ பேடியின் மைந்தன் மட்டுமல்ல பேடியும்கூட என்றான்.
அது அவனைப்பற்றிய அச்சமல்ல என்றும் மானுட உள்ளத்தில் வெறுப்பெனக் குடியேறும் அந்த மாபெரும் தெய்வத்தைப்பற்றிய அச்சம் என்றும் மறுகணம் அறிந்தான்.
இருத்தலின் அடியிலா ஆழத்தைக் காண்கையில் இன்மையின் முடிவிலியை எதிர்கொள்கையில் சிந்தனை காலப் பெருவெறுமையைச் சென்று முட்டுகையில் தனிமையில் உருவாகும் அச்சம்.
வலியாகி வந்திருக்கும் இந்த வஞ்சப்பெருந்தெய்வத்தை வணங்குகிறேன் வலியின் ஒரு கட்டத்தில் அதை உதறி திமிறிமேலெழுந்து மூச்சிழுக்கையில் வரவிருக்கும் அக்கணம் ஓங்கி நிற்கக் கண்டான்.
வலியில் மூழ்கி நீந்தித் திளைத்து வலியை பீடமாக்கி அமர்ந்து தவம்செய்து வலியின் பெரும்பாறையைச் சுமந்து நசுங்கி வலியின்றி பிறிதொன்றிலாதாகி வலி வலி வலி என்னும் சொல்லேயாகி வலித்தமர்ந்து எழுந்து விழிசிவந்து உலகை நோக்கினான்.
துரோணர் துயிலத்தொடங்கியதும் திரும்பி கர்ணனின் விழிகளை ஒருகணம் நோக்கிவிட்டு எழுந்து தன் வில்லை மெல்ல எடுத்துக்கொண்டு விலகிச்சென்றான்.
வானில் பறவைகள் எவையும் பறக்கவில்லை ஆனால் அப்பால் மரக்கூட்டங்களில் அவை வழக்கத்துக்கு மாறாகக் கலைந்து எழுந்து அமர்ந்து கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருந்தன.