sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
வள்ளி புன்னகையுடன் தன் முகத்தின் மேல் விழுந்திருந்த கூந்தலை இடது கையால் எடுத்துச் சொருக்குப் போட்டுக் கொண்டு சீக்கிரம் வந்துவிடுகிறாயா?
இருந்தாலும் வள்ளியின் கையால் தண்ணீர் குடிப்பது போல ஆகுமா அண்ணே இப்படி பேசிக் கொண்டு இருவரும் குடிசையருகில் வந்து சேர்ந்தார்கள்.
காலையில் சாப்பிட உட்கார்ந்தார் அதற்குள் அவசரமாய் ஆள் வந்து மகாராஜாவுக்குச் சேதி கொண்டு போக வேண்டுமென்று சொல்லவே எழுந்து போய் விட்டார்.
வடக்கே படையெடுத்துப் போயிருந்த சக்கரவர்த்தி திரும்பி வந்துவிட்டாராம் நமது மகாராஜா நாலு வருஷமாய்க் கப்பம் கட்டாததற்கு முகாந்திரம் கேட்பதற்காகத் தூதர்களை அனுப்பியிருக்கிறாராம்.
இது பொன்னன் போகும்போது தள்ளிக்கொண்டு போன சாதாரணப் படகல்ல அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன் ஒரு பக்கம் விமானம் அமைத்துச் செய்திருந்த ராஜ படகு.
அறையில் பூண்ட உடைவாளும் கையில் நெடிய வேலாயுதம் தரித்த ஆஜானுபாகுகளான இரண்டு மெய்க் காவலர்கள் படகின் இரு புறத்திலும் நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.
படகு கரை சேர்ந்ததும் மெய்க்காவலர்கள் இருவரும் முதலில் இறங்கி ராஜாதி ராஜ ராஜ மார்த்தாண்ட ராஜகம்பீர சோழ மண்டலாதிபதி பார்த்திப மகாராஜா பராக் என்று கூவினார்கள்.
அவன் இரு கரங்களையும் கூப்பி மகாராஜா ஒரு வரங் கொடுக்க வேணும் யுத்தத்துக்கு மகாராஜா போகும்போது அடிமையையும் அழைத்துப் போகவேணும் என்றான்.
போர்க்களத்திலிருந்து நான் திரும்பி வராவிட்டால் இளவரசருக்கு நீந்தக் கற்றுக் கொடுக்கும் பொறுப்பை உன்னிடம் ஒப்புவிக்கிறேன் தெரிகிறதா?
அவளுடைய உள்ளத்தில் என்னென்ன சிந்தனைகள் கொந்தளித்து எழுந்தனவோ யார் கண்டது மகாராஜாவும் பரிவாரங்களும் வெகு தூரம் போன பிறகுதான் வள்ளி பழைய வள்ளியானாள்.
அப்போது வள்ளி இரு கரங்களையும் குவித்துக் கொண்டு குரலைப் பொன்னன் குரல்போல் மாற்றிக் கொண்டு மகாராஜா எனக்கு ஒரு வரம் கொடுக்க வேணும் மகாராஜா யுத்தத்துக்குப் போனால் அடிமையை யும் அழைத்துப் போகவேணும் என்றாள்.
ஆனால் கொஞ்ச நேரத்துக்கெல்லாம் டக்டக் டக்டக் என்ற குதிரைகளின் குளம்புச் சத்தம் கேட்டதும் அவனுக்குச் சொல்ல முடியாத பரபரப்பு உண்டாயிற்று.
மெய்ம்மறந்து நின்ற பொன்னன் திடுக்கிட்டவனாய் வள்ளி இவர்கள்தான் பல்லவ தூதர்கள் நான் எப்படியும் இன்று உறையூர் போகவேணும் நீயும் வேணுமானால் வா உன் பாட்டனையும் பார்த்ததுபோல இருக்கும் என்றான்.
அந்தக் காலத்தில் அதாவது சுமார் ஆயிரத்தி முந்நூறு வருஷங்களுக்கு முன்பு செந்தமிழ் நாட்டில் ரயில் பாதைகளும் ரயில் வண்டிகளும் இல்லை மோட்டார் வண்டிகளும் தார் ரோடுகளும் இல்லை.
இவையெல்லாம் அந்த நாளில் உலகில் எந்த நாட்டிலும் கிடையாது அரசர்களும் பிரபுக்களும் குதிரைகள் மீதும் யானை கள் மீதும் ஆரோகணித்துச் சென்றனர்.
குளிர்ந்த நிழல் தரும் மரங்கள் இருபுறமும் அடர்ந்து வளர்ந்த அழகான சாலை களுக்குச் சோழவள நாடு அந்தக் காலத்திலே பெயர் போனதாயிருந்தது.
தெற்கே பாண்டியர்களும் வடக்கே புதிதாகப் பெருமையடைந்திருந்த பல்லவர்களும் சோழ நாட்டை நெருக்கி அதன் பெருமையைக் குன்றச் செய்திருந்தார்கள்.
ஒரு புறத்தில் கரையை முட்டி அலை மோதிக்கொண்டு கம்பீரமாய்ச் சென்ற காவேரியின் பிரவாகம் ஆற்றுக்கு அக்கரையில் நீல வானத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்த அடர்த்தியான தென்னை மரத்தோப்புகளின் காட்சி இந்தப் புறம் பார்த்தாலோ கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் பசுமை பசுமை பசுமைதான்.
குளு குளு சத்தத்துடன் ஜலம் பாய்ந்து கொண்டிருந்த மடைகளில் ஒற்றைக் காலால் தவம் செய்து கொண்டிருந்த வெள்ளை நாரைகள் இளம் பயிர்களின் பசுமை நிறத்தை இன்னும் நன்றாய் எடுத்துக்காட்டின.
இதனால் சோழ நாட்டுக் குடிகளின் உள்ளம் எவ்வளவு தூரம் பரபரப்பு அடைந் திருந்ததென்பதைப் பொன்னனும் வள்ளியும் உறையூர்ப் பிரயாணத்தின் போது நன்கு கண்டார்கள்.
பக்கத்துக் கழனிகளில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த உழவர்களும் பயிர்களுக்குக் களைபிடுங்கிக் கொண்டிருந்த ஸ்திரீகளும் பொன்னனையும் வள்ளியையும் கண்டதும் கைவேலையைப் போட்டுவிட்டு ஓடோ டியும் வந்தார்கள்.
முதலில் வந்த வீரன் கையில் சிங்கக் கொடியைப் பார்த்ததும் அவர்கள் தாம் மத்தியானம் உறையூருக்குச் சென்ற பல்லவ தூதர்கள் என்பது பொன்னனுக்குத் தெரிந்துவிட்டது.
அவற்றின் காற்குளம்பின் புழுதி மறையும் வரையில் அவை சென்ற திசையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு பொன்னனும் வள்ளியும் கோட்டை வாசல் வழியாகப் புகுந்து சென்று நகருக்குள் பிரவேசித்தார்கள்.
பல்லவ தூதர்கள் வந்தபோது ராஜ சபையில் நடந்த சம்பவங்களை ஒருவன் வர்ணித்துக் கொண்டிருந்தான் ஆகா அந்தக் காட்சியை நான் என்னவென்று சொல்லப் போகிறேன் மகாராஜா சிங்கா தனத்தில் கம்பீரமாக உட்கார்ந்திருந்தார்.
தட்டுத் தடுமாறிக் கொண்டே திரிலோக சக்கரவர்த்தி காஞ்சி மண்டலாதிபதி சத்ரு சம்ஹாரி நரசிம்மவர்ம பல்லவராயருடைய தூதர்கள் நாங்கள்.... என்று அவன் ஆரம்பிக்கும் போது நம்முடைய அரண்மனை விதூஷகன் குறுக்கிட்டான்.
மெதுவாகச் சமாளித்துக்கொண்டு தங்கள் பாட்டனார் காலம் முதல் ஆண்டுதோறும் கட்டிவந்த கப்பத்தைச் சென்ற ஆறு வருஷமாய் மகாராஜா கட்டவில்லை யாம்.
எனக்கு அப்போது உடல் சிலிர்த்து விட்டது.... இவ்விதம் வர்ணித்து வந்தவன் சற்றே நிறுத்தியதும் பல பேர் ஏக காலத்தில் அப்புறம் என்ன நடந்தது?
உடனே சபையோர் அனைவரும் வெற்றிவேல் வீரவேல் என்று வீர கர்ஜனை புரிந்தார்கள்... இதைக் கேட்டதும் அந்தக் கும்பலில் இருந்தவர்களும் வெற்றிவேல் வீரவேல் என்று முழங்கினார்கள்.
தம்ம்ம் தம்ம்ம் என்ற அந்தக் கம்பீரமான சத்தம் வான வெளியில் எட்டுத் திக்கிலும் பரவி அதம்ம்ம் அதம்ம்ம் என்ற பிரதித் தொனியை உண்டாக்கிற்று.
உறையூரின் மண்டபங்களும் மாடமாளிகைகளும் கோபுரங்களும் கோட்டை வாசல்களும் சேர்ந்து ஏககாலத்தில் அதம்ம்ம் அதம்ம்ம் என்று எதிரொலி செய்தன.
என்று கேட்டுக்கொண்டே அங்கு வந்த கிழவி வள்ளியையும் பொன்னனையும் பார்த்துப் பல்லில்லாத வாயினால் புன்னகை புரிந்து தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தாள்.
கோவிலில் வைத்து தூப தீபம் காட்டிக் கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்வதற்காகத்தான் கேள்வியைப் பார் கேள்வியை தேங்காய்க் குலை சாய்ப்பது போல் எதிராளிகளின் தலைகளை வெட்டிச் சாய்ப்பதற்கு வாள் பகைவர்களின் வயிற்றைக் கிழித்துக் குடலை எடுத்து மாலையாய்ப் போட்டுக் கொள்வதற்கு வேல் தெரிந்ததா ஐயையோ பயமாயிருக்கிறதே என்று வள்ளி கூவினாள்.
வாழைக்கொல்லை அரிவாள்களும் வண்டிக்குக் கடையாணிகளும் வண்டி மாட்டுக்குத் தார்குச்சிகளும் செய்து கம்மாளன் வயிறுவளர்க்கும்படி ஆகிவிட்டது.
இருபது வருஷத்துக்கு முன்னாலே இந்த யுத்தம் வந்திருக்கக் கூடாதா சரியாய்ப் போச்சு தாத்தா இவருக்கு நீ புத்தி சொல்லி திருப்புவாயாக்கும் என்றல்லவா பார்த்தேன் யுத்தத்துக்குப் போகணும் என்று இவர் ஓயாமல் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.... பொன்னா அவன் எங்கே யுத்தத்துக்குப் போகப் போகிறான் வள்ளி?
அடடா உன்னுடைய அப்பனும் சித்தப்பன்மார்களும் மட்டும் இப்போது இருந்தால் ஒவ்வொருவன் கையிலும் ஒரு வாளையும் வேலையும் கொடுத்து நான் அனுப்ப மாட்டேனா?
நாலு வருஷத்துக்கு முன்பு கிழவனையும் கிழவியையும் தவிர குடும்பத்தார் அனைவரும் ஆற்றுக்கு அக்கரையில் நடந்த ஒரு கலியாணத்துக்குப் படகில் ஏறிப் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.
இப்படி இருக்கும் சமயத்தில் வடக்கே இருந்து வாதாபியின் அரசன் புலிகேசி என்பவன் பெரிய படை திரட்டிக் கொண்டு தென்னாட்டின் மேல் படையெடுத்து வந்தான்.
சமுத்திரம் பொங்கி வருவதுபோல் வந்த அந்தச் சைன்யத்துடன் யுத்தகளத்தில் நின்று போர் செய்ய மகேந்திர சக்கரவர்த்திக்குத் தைரியம் வரவில்லை.
அப்பப்பா அப்போது இந்த உறையூர் பட்ட பாட்டை என்னவென்று சொல்லுவேன் நமது பார்த்திப மகாராஜா அப்போது பட்டத்துக்கு வந்து கொஞ்ச நாள்தான் ஆகியிருந்தது.
இவர் பட்டத்திற்கு வந்ததிலிருந்து புலிகேசியைப் பழிக்குப் பழி வாங்கிப் பல்லவ குலத்துக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்தைப் போக்க வேணுமென்று ஆயத்தங்கள் செய்து வந்தார்.
வள்ளி அதற்குள்ளே.... இத்தனை நேரமும் கவனமாய்க் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவள் அப்பேர்ப்பட்ட சக்கரவர்த்தியுடன் நமது மகாராஜா எதற்காக யுத்தம் செய்யப் போகிறார் தாத்தாஅவருடன் சிநேகமாயிருந்தாலென்ன?
இனிமேல் என்னை அப்படிக் கூப்பிடாதே நான் சேனாதிபதி இல்லை நான் மாரப்ப பூபதி இல்லை நான் என் தகப்பனுக்குப் பிள்ளையே இல்லை என்று கோபமான குரலில் சொல்லிக் கொண்டு மாரப்ப பூபதி உள்ளே வந்தான்.
அதற்கென்ன யுவராஜா வள்ளியைக் காப்பாற்றக் கடவுள் இருக்கிறார் இந்தக் கிழவனும் இருக்கிறேன் என்று அழுத்திச் சொன்னான் வீரபத்திர ஆச்சாரி.
உன் சோழிக் கணக்கில் ஏதாவது தெரிகிறதாயிருந்தால் சொல்லு இல்லாவிட்டால் உன் ஜோசியக் கடையைக் கட்டு கடையை அப்போதே கட்டிவிட்டேன் யுவராஜா உங்களுடைய தொந்தரவினால்தான் மறுபடியும் அதைத் திறந்தேன் திறந்ததில் என்ன தெரிந்தது?
அந்தப் பெரும் புண்ணியத்தைத்தான் உங்கள் பார்த்திப சோழ மகாராஜா கட்டிக் கொள்ளப் போகிறார் யுவராஜா நீங்களே இப்படிச் சொல்லலாமா?
நூறு யோசனை தூரம் வடக்கே சென்று ராட்சதப் புலிகேசியைப் போர்க்களத்தில் வென்று வாதாபியைத் தீ வைத்துக் கொளுத்தி விட்டு வந்தவர் அவருடன் நாம் சண்டை போட முடியுமா?
என்னைக் கூப்பிட்டால் போவேன் கூப்பிடாவிட்டால் போக மாட்டேன் கிழவா சண்டையின் முடிவைப் பற்றிச் சொன்னாயே அதை இன்னொரு தடவை விவரமாய்ச் சொல்லு ஆமாம் யுவராஜா ஒரு கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் எல்லோரும் யுத்த களத்தில் அழிந்து போவார்கள்.
பிறகு ஆமாம் ஆமாம் நான் யுத்தத்தில் செத்துப் போனால் நிச்சயமாய்ப் பிசாசாகத் திரும்பி வருவேன் திரும்பி வந்து வள்ளியைப் பிடித்துக் கொண்டு ஆட்டுவேன் என்று கூறி மறுபடியும் பயங்கரமாகச் சிரித்தான்.
சமையலறையிலிருந்து இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த வள்ளி தன் இரண்டு கையையும் நெறித்து உன் கழுத்தை இந்த மாதிரி நெறித்துக் கொல்லுவேன் என்று முணுமுணுத்தாள்.
என் கிரக பலன்களைப் பற்றி நீ சொன்னதெல்லாம் நிஜந்தானே ஆச்சாரி பொய் சொல்லி ஏமாற்றியிருந்தாயோ... தங்களை ஏமாற்றி எனக்கு என்ன ஆகவேணும் யுவராஜா மாரப்ப பூபதி எழுந்து நின்று சுற்று முற்றும் பார்த்தான்.
ஆஹா ரொம்ப முனைந்து வேலை செய்கிறாயாக்கும் கத்தி கேடயம் வாள் வேல் இந்த வாழைப்பட்டைக் கத்திகளையும் புல் அரியும் அரிவாள்களையும் வைத்துக் கொண்டுதான் உங்கள் பார்த்திப மகாராஜா பல்லவ சக்கரவர்த்தியை ஜயித்து விடப் போகிறார்?
நல்ல வேடிக்கை ஹா ஹா ஹா என்று உரக்கச் சிரித்துக் கொண்டே ஒரு பக்கத்தில் அடுக்கி வைத்திருந்த வாள்களைக் காலால் உதைத்துத் தள்ளினான்.
மாரப்ப பூபதி உதைத்துத் தள்ளிய கத்திகளில் ஒன்றைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு தாத்தா இந்தக் கத்தி கேடயம் எல்லாம் நீ செய்து என்ன பிரயோஜனம்?
வாதாபிச் சக்கரவர்த்தி புலிகேசி தென்தேசத்தின் மீது படையெடுத்து வந்து பல அட்டூழியங்கள் செய்து விட்டுத் திரும்பப் போனதைச் சொன்னேனல்லவா?
அதற்குப் பார்த்திப ராஜா அப்படியே செய்வதாகவும் ஆனால் அதற்குப் பிரதியாக அன்று முதல் உறையூரிலிருந்து கப்பம் வாங்குவதை நிறுத்திவிட வேண்டுமென்றும் சோழநாட்டின் புலிக்கொடிக்குச் சமமரியாதை கொடுக்க வேண்டுமென்றும் செய்தி அனுப்பினார்.
ஆகையினால்தான் இந்தக் குலங்கெட்ட மாரப்பனுக்கு இவ்வளவு இடங்கொடுத்துத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு கூத்தாடினார் என்ன சொல்லுகிறாய் தாத்தா?
பழைய மகாராஜா செத்துப் போகும்போது பார்த்திபருக்குப் பிள்ளைக் குழந்தை இல்லாவிட்டால் இவனுக்குப் பட்டத்தைக் கொடுக்க வேணுமென்று சொல்லிவிட்டுப் போனாராம்.
நான் சொல்கிறதைக் கொஞ்சம் கேள் அம்மா ஒரு காலத்தில் இந்த மாரப்ப பூபதி தன்னை உனக்குக் கட்டிக் கொடுக்க வேணுமென்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்... அவன் தலையிலே இடி விழ என்றாள் வள்ளி.
அவன் தலையிலே இடி விழவில்லையே அம்மா என் தலையிலே அல்லவா விழுந்தது கிரக சஞ்சார ரீதியாக அப்போது நம் குடும்பத்துக்கு ஏதோ பெரிய விபத்து வரப்போகிறதென்று நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
நீயும் உன் தமையன்மார்களும் அப்போது வீட்டில் இருந்தால் ரத்தக்களரியாகுமென்று எண்ணித்தான் எல்லோரையும் அக்கரையில் உள்ள கலியாணத்துக்குப் போங்கள் என்று அனுப்பினேன்.
இப்போதுதான் அவன் என்னைப் பற்றிப் பேசியதன் அர்த்தம் புரிகிறது தாத்தா ஓடக்காரர் யுத்தத்துக்குப் போய் விட்டால் நான் என்ன செய்வேன்?
பின்வருமாறு கூவும் குரலும் கேட்டது வெற்றிவேல் வீரவேல் யுத்தம் வருகுது யுத்தம் வருகுது சோழ தேசத்தின் மானத்தைக் காக்க யுத்தம் வருகுது படையில் சேர்வதற்கு மீசை முளைத்த ஆண் பிள்ளைகள் எல்லோரும் வரலாம்.
ஊர்வலம் தெருக்கோடியில் திரும்பியதும் கிழவன் ஒரு பெருமூச்சு விட்டு விட்டுச் சொன்னான் வள்ளி உன்னைப் பொன்னனும் பகவானும் காப்பாற்றுவார்கள் இந்த யுத்தத்தில் சேர்ந்து வீர சொர்க்கம் அடைய என் குடும்பத்திலே வேறு யாரும் இல்லை நான்தான் போகப் போகிறேன் என்றான்.
தெற்கு வானத்தில் திடிரென்று ஒரு நட்சத்திரம் நிலை பெயர்ந்தது ஒரு வினாடி நேரம் அது பளீரென்று ஒளி வீசி வானவெளியில் அதி வேகமாகப் பிரயாணம் செய்தது அடுத்த வினாடி மாயமாய் மறைந்தது.
மகாராஜா சுவாமி தரிசனம் செய்துவிட்டு மலை உச்சியிலிருந்து இறங்கி வரும்போது வழியில் நின்று இளவரசருக்கு என்னத்தைக் காட்டியிருப்பார் என்பது அவனுக்கு ஒருவாறு தெரிந்திருந்தது.
பார்த்திப மகாராஜாவின் தந்தை மகேந்திரவர்ம சக்கரவர்த்தியின் முன்னால் வாளையும் வில்லையும் வைத்து அடிபணிந்து விதவிதமான இரத்தினங்களையும் ஆபரணங்களையும் காணிக்கையாக ஏற்றுக் கொள்ளும்படி வேண்டிக்கொள்ளும் காட்சி அங்கே சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தது.
அப்படிப்பட்ட சந்தர்ப்பம் இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும்போது தான் மட்டும் யுத்தத்துக்குப் போகாமல் வீட்டில் முக்காடிட்டுக் கொண்டிருப்பதா?
பொன்னனும் வள்ளியும் உறையூர்க் கோட்டை வாசலுக்கு வந்த அதே சமயத்தில் ராணி அருள்மொழித் தேவி அரண்மனை உத்தியான வனத்துக்குள் பிரவேசித்தாள்.
அவ்வனத்தில் சண்பக மலர்கள் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த ஒரு மூலைக்குப் போய் அங்கே அமைதியாக பளிங்குக்கல் மேடையில் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.
மறுபடி அவள் கண்ணைத் திறந்து பார்த்தபோது வெள்ளி நிலவின் இன்பக் கிரணங்கள் மரக் கிளைகளின் வழியாக எட்டிப் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தன.
அந்த நாளிலிருந்து இம்மாதிரி வெண்ணிலவு பிரகாசித்த எத்தனையோ இரவுகளில் அவளும் பார்த்திபனும் இந்த உத்தியான வனத்தில் கைகோத்துக்கொண்டு உலாவியதுண்டு.
பார்த்த பனு டைய இருதயத்தின் அடிவாரத்திலே சொல்லமுடியாத வேதனையொன்று பதுங்கிக் கிடந்து அவனுடைய நெஞ்சை அரித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவர்களுடைய ஆனந்த வாழ்க்கை எப்படி நீடித்திருக்க முடியும்?
அவளைப் பார்த்திபனுக்கு மணம் செய்விக்க ஏற்பாடுகள் நடந்த பிறகு காஞ்சி மகேந்திரவர்ம சக்கரவர்த் தியிடமிருந்து சேர மன்னனுக்குத் தூதர்கள் வந்தார்கள்.
ஆனால் அருள்மொழி அதற்கு இணங்கவில்லை பார்த்திப சோழரையே பதியாகத் தம் மனத்தில் வரித்து விட்டதாகவும் வேறொருவரை மணக்க இசையேனென்றும் கண்டிப்பாய்ச் சொன்னாள்.
அவர் சில சமயம் நீ சாம்ராஜ்ய சக்கரவர்த்தினியாய் காஞ்சி சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருக்க வேண்டியவள் அதற்கு மாறாக இந்த உள்ளங்கை அகல சோழ ராஜ்யத்திற்கு ராணியாயிருக்கிறாய் என்று சொல்வதுண்டு.
விக்கிரமன் வெளியே சென்றதும் மகாவிஷ்ணுவின் பாதத்தினடியில் வைத்திருந்த நீள வாட்டான மரப்பெட்டியை மகாராஜா சுட்டிக் காட்டிச் சொன்னார்தேவி அந்தப் பெட்டிக்குள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று என்னை நீ பல தடவை கேட்டிருக்கிறாய்.
பார்த்திபன் சொன்னான் தேவி இந்த உடைவாள் சோழ வம்சத்திலே முற்காலத்திலே பிரசித்தி பெற்றிருந்த சக்கரவர்த்திகள் காலத்திலிருந்து வந்தது.
விக்கிரமனிடம் நீ இதையும் சொல்ல வேண்டும் எப்போது அவன் ஒரு சின்னஞ்சிறு பிரதேசத்துக்காவது சுதந்தர மன்னனாகிறானோ அப்போது தான் இந்த உடைவாளைத் தரிக்கலாமென்று கூற வேண்டும்.
அக்காலத்தில் இந்த உடைவாளைத் தரித்து இந்தத் தெய்வத் திருக்குறளில் சொல்லியிருக்கும் வண்ணம் இராஜ்ய பாரம் செய்யும் படியும் கூற வேண்டும்.
பார்த்திபன் அப்போது இறைவன் அதற்கு வேண்டிய தைரியத்தை உனக்கு அளிக்கட்டும் என்று சொல்லி அருள்மொழியைத் தழுவிக் கொண்டு அவளுடைய கண்களில் பெருகிய கண்ணீரைத் தம்முடைய மேலாடையால் துடைத்தார்.
காஞ்சியிலுள்ள மகேந்திர சக்கரவர்த்தியின் பேர் பெற்ற சித்திர மண்டபம் கூட உறையூர்ச் சித்திர மண்ட பத்துக்கு நிகராகாது என்று ஜனங்கள் பேசுவது சகஜமாயிருந்தது.
பார்த்திப மகாராஜாவும் இளவரசர் விக்கிரமனும் வெண் புரவிகளின் மீதேறி இந்தச் சித்திர மண்டபத்தின் வாசலை அடைந்த அதே சமயத்தில் அங்கே படகோட்டி பொன்னனும் வந்து சேர்ந்தான்.
இந்த அகாலவேளையில் மகாராஜாவைப் பார்க்க முடியுமோ என்னவோ என்ற கவலையுடன் வந்த பொன்னன் திடிரென்று மகாராஜாவைப் பார்த்ததும் இன்னது சொல்வதென்று தெரியாமல் திகைத்தான்.
அந்த வேளையில் மகாராஜா எதற்காக சித்திர மண்டபத்துக்கு வந்திருக்கிறார் எதற்காகத் தன்னை தீவர்த்தியுடன் பின் தொடரச் சொல்லுகிறார் என்பதொன்றும் அவனுக்குப் புரியாவிட்டாலும் மகாராஜா தன்னைத் திரும்பிப் போகச் சொல்லாமல் தம்முடன் வரும்படி சொன்னதில் அளவிலாத குதூகலமுண்டாயிற்று.
அந்த சித்திர மண்டபத்துக்குள் முதல் முதலாகப் பிரவேசிக்கிறவர்களுக்கு நமக்குள்ள இரண்டு கண் போதாது இரண்டாயிரம் கண் இருந்தால் இங்கேயுள்ள சித்திரங்களை ஒருவாறு பார்த்துத் திருப்தியடையலாம் என்று தோன்றும்.
ஒரு சுவரில் ததீசி முனிவரிடம் இந்திரன் வச்சிராயுதத்தைப் பெறுவது இந்திரன் விருத்திராசுரனைச் சம்ஹரிப்பது பிறகு இந்திரலோகம் வருவது தேவர்களும் தேவமாதர்களும் இந்திரனை எதிர்கொண்டு வரவேற்பது.
இன்னொரு பக்கத்தில் திருப்பாற்கடலில் மந்திரகிரியை மத்தாகவும் வாஸுகியைக் கயிறாகவும் கொண்டு தேவர்கள் ஒருபக்கமும் அசுரர்கள் ஒரு பக்கமும் நின்று கடையும் பிரம்மாண்டமான காட்சியைச் சித்திரித்திருக்கிறது.
அடுத்தாற்போல பரமசிவனுடைய தவத்தைக் கலைப்பதற்குக் காமதேவன் மலர்க்கணை தொடுப்பது முதல் குமரப் பெருமான் ஜனனம் வரையிலும் உள்ள காட்சிகள் காணப்பட்டன.
ஆனாலும் அந்த உருவங்களின் ஒவ்வொரு அவயத்திலும் காணப்பட்ட நெளிவும் முகத்தில் பொலிந்த பாவமும் தத்ரூபமாய் அந்தத் தேவர்களின் முன்னால் நாம் நிற்கிறோமென்னும் மயக்கத்தை உண்டாக்கின.
ஆனாலும் இன்று அவற்றை நின்று பார்க்க முடியாதபடி மகாராஜாவும் இளவரசரும் முன்னால் விரைந்து போய்க் கொண் டிருந்தபடியால் பொன்னனும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து விரைந்து சென்றான்.
சித்திர மண்டபத்தின் இரண்டு மூன்று கட்டுக்களையும் தாண்டிச் சென்று கடைசியாக பூட்டிய கதவையுடைய ஒரு வாசற்படியண்டை மகாராஜா நின்றார்.
மகாராஜா இப்போது அந்தக் கதவண்டை வந்து நின்று தம் கையிலிருந்த சாவியினால் பூட்டைத் திறக்கத் தொடங்கியதும் பொன்னனுடைய ஆவல் அளவு கடந்ததாயிற்று.
கதவு திறந்ததும் பொன்னா நீ முதலில் உள்ளே போ தீவர்த்தியை நன்றாய்த் தூக்கிப் பிடி சுவருக்கு ரொம்பச் சமீபமாய்க் கொண்டு போகாதே தீவர்த்தி புகையினால் சித்திரங்கள் கெட்டுப் போகும் என்றார் மகாராஜா.
பொன்னனுக்குப் பின்னால் விக்கிரமனுடைய கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு பார்த்திப மகாராஜா அந்த இருள் சூழ்ந்த மண்டபத்துக் குள்ளே புகுந்தார்.
குழந்தாய் பூட்டி வைத்திருக்கும் இந்த மண்டபத்துக்குள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று பல தடவை என்னைக் கேட்டிருக்கிறாயே உனக்கு இன்னும் கொஞ்ச வயதான பிறகு இந்தச் சித்திரங்களைக் காட்ட வேணுமென்றிருந்தேன்.
ஆஹா எவ்வளவு பெரிய சைன்யம் எவ்வளவு யானைகள் எவ்வளவு தேர்கள் குதிரைகள் எவ்வளவு காலாட் படைகள் என்று விக்கிரமன் வியப்புடன் கூறினான்.
இந்தப் பன்னிரண்டு வருஷ காலமாய் இரவிலும் பகலிலும் தூங்கும்போதும் விழித்திருக்கும் போதும் நான் கண்டு வந்த கனவுகளைத் தான் இங்கே எழுதியிருக்கிறேன்.
அவ்வளவு கம்பீரமாக நடந்துபோகும் அந்தப் பட்டத்து யானையின் மேல் யானைப்பாகன் மட்டுந் தானே இருக்கிறான் அம்பாரியில் யாரும் இல்லையே அப்பா நல்ல கேள்வி கேட்டாய் வேண்டு மென்றேதான் அப்படி யானையின் மேல் யாரும் இல்லாமல் விட்டிருக்கிறேன்.
இந்தச் சோழ வம்சத்திலே எந்தத் தீரன் இம்மாதிரி பெரிய சைன்யத்தைத் திரட்டிக் கொண்டு திக்விஜயம் செய்வதற்காகக் கிளம்பிப் போகிறானோ அவனுடைய உருவத்தை அந்த யானையின் மேல் எழுதவேணும் குழந்தாய் தற்சமயம் இந்தச் சோழராஜ்யம் ஒரு கையலகமுள்ள சிற்றரசாக இருக்கிறது.
கடல்களுக்கு அப்பால் எத்தனையோ தூரத்திலுள்ள அரசர் களெல்லாம் சோழ சக்கரவர்த்திகளுக்குக் காணிக்கைகளுடன் தூதர்களை அனுப்பி வந்தார்கள்.
காவேரிப்பட்டினத்திலிருந்து பெரிய கப்பல்கள் கிளம்பித் தூர தூர தேசங்களுக்கெல்லாம் சென்று பொன்னும் மணியும் கொண்டுவந்து சோழ மன்னர்களின் பொக்கிஷத்தை நிரப்பி வந்தன.
குழந்தாய் மறுபடியும் இந்தச் சோழநாடு அம்மாதிரி மகோன்னத நிலை அடையவேண்டு மென்பது என் உள்ளத்தில் பொங்கும் ஆசை நான் இரவிலும் பகலிலும் காணும் கனவு அதோ அந்தச் சித்திரத்தைப் பார் இவ்விதம் மகாராஜா ஆவேசம் கொண்டவர்போல் பேசிக் கொண்டு மேலும் மேலும் சித்திரங்களைக் காட்டிக் கொண்டே போனார்.
இதற்குப் பிறகு சோழ நாட்டின் தலைநகருக்குச் சைன்யம் திரும்பி வருவதும் நகர மாந்தர் அந்த வீரப்படையை எதிர் கொண்டழைப்பதுமான கோலாகலக் காட்சிகள்.
இன்னொரு பக்கத்தில் புலிக்கொடி பறக்கும் பெரிய பெரிய கப்பல்கள் துறைமுகங்களிலிருந்து கிளம்பும் காட்சியை அற்புதமாகச் சித்திரித்திருந்தது.
கடல் சூழ்ந்த அந்நாடுகளில் சோழர்களின் புலிக்கொடி கம்பீரமாய்ப் பறக்கிறது புலிக்கொடி பறக்கும் தேசங்களிலெல்லாம் பெரிய பெரிய கோயில்களும் கோபுரங்களும் வானை அளாவி எழுகின்றன.
மகாராஜா அவனை அன்பு கனியப் பார்த்து என்ன கேட்க வேண்டுமோ கேள் குழந்தாய் சொல்ல வேண்டியதையெல்லாம் தயங்காமல் சொல்லிவிடு இனிமேல் சந்தர்ப்பம் கிடைப்பது அரிது என்றார்.
அப்போது பார்த்திப மகாராஜா சொல்லுகிறார் கேள் விக்கிரமா இந்த உலகத்தில் எவன் அதிகாரமும் சக்தியும் ப உற்றிருக்கிறானோ அவனிடம் உள்ள வித்தையைத்தான் உலகம் ஒப்புக் கொண்டு பாராட்டும்.
ஆனாலும் இந்த உலகத்தில் தெய்வத்தின் பிரதிநிதிகளாயிருப்பவர்கள் கூட பெரிய படை பலம் உள்ளவன் பக்கமே தெய்வமும் இருப்பதாய்க் கருதுகிறார்கள்.
சிவபக்தன் என்று வேஷம் போட்டு நடித்தான் விக்கிரமா மகேந்திரனும் சரி அவன் மகன் நரசிம்மனும் சரி நடிப்புக் கலையில் தேர்ந்தவர்கள் விதவிதமான வேஷங்கள் போட்டுக் கொள்வார்கள் நம்பினவர்களை ஏமாற்றுவார்கள்.
திரிலோகாதிபதியான காஞ்சி நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியின் ஆஸ்தான மண்டபத்துக் குத் தான் என்னுடைய சித்திரங்களைப் பிறர் பார்ப்பதை நான் ஏன் விரும்பவில்லை என்று இப்போது தெரிகிறதா?
இவை கேவலம் சித்திரத் திறமையைக் காட்டுவதற்காக மட்டும் எழுதிய சித்திரங்கள் அல்லவே குழந்தாய் என்னுடைய மனோரதங்களை என் இருதய அந்தரங்கத்தில் பொங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஆசைகளையல்லவா இப்படிச் சித்திரித்திருக்கிறேன்?
நான் இறந்த பிற்பாடு என்னுடைய ஆன்மா இந்தச் சோழ நாட்டு வயல் வெளிகளிலும் கோயில் குளங்களிலும் நதிகரைகளிலும் தென்னந் தோப்புகளிலும்தான் உலாவிக் கொண்டிருக்கும்.
அப்போது பார்த்திபன் மகனால் சோழர் குலம் பெருமையடைந்தது என்று ஜனங்கள் பேசும் வார்த்தை என் காதில் விழுமானால் அதைவிட எனக்கு ஆனந்தமளிப்பது வேறொன்றுமிராது.
இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டும் கேட்டுக் கொண்டும் இருந்த பொன்னனுடைய கண்களிலிருந்தும் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் பெருகிக் கொண்டிருந்தது.
என்னுடன்நீ யுத்தத்துக்கு வருவதைக் காட்டிலும் இளவரசருக்குத் துணையாக இருந்தாயானால் அதுதான் எனக்குத் திருப்தியளிக்கும் இருக்கிறாயல்லவா?
பார்த்திப மகாராஜாவின் பட்டாபிஷேகத்தின் போதும் மகேந்திர வர்ம சக்கரவர்த்தியின் விஜயத்தின் போதும்கூட உறையூர் வீதிகள் இவ்வளவு அழகாக அலங்கரிக்கப்படவில்லையென்று ஜனங்கள் பேசிக் கொண்டார்கள்.
ஸ்திரீகள் அதிகாலையிலேயே எழுந்திருந்து தெருவாசலைச் சுத்தம் செய்து அழகான கோலங்கள் போட்டு வாசலில் குத்து விளக்கு ஏற்றி வைத்தார்கள்.
பிறகு ஆடை ஆபரணங்களினால் நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு போருக்குப் படை கிளம்பும் வேடிக்கை பார்ப்பதற்காக வாசல் திண்ணைகளிலோ மேல் மாடிகளின் சாளரங்களின் அருகிலோ வந்து நின்று கொண்டார்கள்.
குதிரைகள் கனைக்கும் சத்தம் யுத்த வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் கூவி அழைக்கும் குரல் அவர்கள் இடையிடையே எழுப்பிய வீர முழக்கங்களின் ஒலி வேல்களும் வாள்களும் ஒன்றோடொன்று உராயும் போது உண்டான கண கண ஒலி போருக்குப் புறப்படும் வீரர்களை அவர்களுடைய தாய்மார்கள் வாழ்த்தி அனுப்பும் குரல் காதலிகள் காதலர்களுக்கு விடை கொடுக்கும் குரல் இவ்வளவுடன் வழக்கத்துக்கு முன்னதாகவே துயில் நீங்கி எழுந்த பறவைகளின் கல கல சத்தமும் சேர்ந்து ஒலித்தது.
இந்த மாதிரி அணிவகுப்பு நடந்து கொண்டிருக்கையில் அடிக்கடி போர் வீரர்கள் வீரவேல் வெற்றிவேல் என்று முழங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அரண் மனைக் குள்ளேயிருந்து கட்டியக்காரர்கள் இருவர் சோழ மண்டலாதிபதி பார்த்திப மகாராஜா வருகிறார் பராக் பராக் என்று கூவிக் கொண்டு வெளியே வந்தார்கள்.
அருகில் சேடி ஏந்திக் கொண்டு நின்ற மஞ்சள் நீரும் தீபமும் உள்ள தட்டை வாங்கி மகாராஜாவுக்கு முன்னால் மூன்று சுற்றுச் சுற்றிவிட்டு கையில் ஒரு துளி மஞ்சள் நீர் எடுத்து மகாராஜாவின் நெற்றியில் திலகமிட்டாள்.
அந்த ஏவலாளனைப் பார்த்து நல்லது நீ திரும்பிப் போ பூபதிக்கு மூர்ச்சை தெளிந்ததும் உடம்பை ஜாக்கிரதையாகப் பார்த்துக் கொள்ளச் சொன்னேன் என்று தெரிவி என்றார்.
மறுபடியும் போர் முரசுகளும் தாரை தப்பட்டை எக்காளங்களும் ஏககாலத்தில் காது செவிடுபடும்படி முழங்கின உடனே அந்தச் சோழநாட்டு வீரர்களின் படை அங்கிருந்து பிரயாணம் தொடங்கிற்று.
வானத்தில் வெண்ணிலவைப் பொழிந்த வண்ணம் பவனி வந்து கொண்டிருந்த பூரணச் சந்திரனும் அந்தக் கொடுங் காட்சியைக் காணச் சகியாதவன் போல் அடிக்கடி வெள்ளி மேகத் திரையிட்டுத் தன்னை மறைத்துக் கொண்டான்.
பகலெல்லாம் அந்த நதிக்கரையில் நடந்த பயங்கரமான யுத்தத்தில் மடிந்தவர்களின் இரத்தம் வெள்ளத்துடன் கலந்தபடியால் ஆற்றில் அன்றிரவு இரத்த வெள்ளம் ஓடுவதாகவே தோன்றியது.
அந்த ரணகளத்தில் விருந்துண்ண ஆசைகொண்ட நூற்றுக்கணக்கான கழுகுகளும் பருந்துகளும் நாலா பக்கங்களிலிருந்தும் பறந்து வந்து வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தன.
அவற்றின் விரிந்த சிறகுகளின் நிழல் பெரிதாகவும் சிறிதாகவும் ரணகளத்தின் மேல் ஆங்காங்கு விழுந்து அதன் பயங்கரத்தை மிகுதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன.
அந்தக் கோரமான ரணகளத்தில் மெல்லிய மேகத் திரைகளினாலும் வட்டமிட்ட பருந்துகளின் நிழலினாலும் மங்கிய நிலவொளியில் ஒரு மனித உருவம் மெல்ல மெல்ல நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தது.
தலையில் சடை முடியும் நெற்றி நிறையத் திருநீறும் அப்போதுதான் நரை தோன்றிய நீண்ட தாடியும் கழுத்தில் ருத்திராட்ச மாலையும் அரையில் காவி வஸ்திரமும் மார்பில் புலித்தோலுமாக அந்தச் சிவனடியார் விளங்கினார்.
சிவனடியார் எந்தத் திசையை நோக்கிப் போனாரோ அதற்கு எதிர்த் திசையில் கொஞ்ச தூரத்தில் கருங்குன்று ஒன்று நகர்ந்து வருவது போல் ஒரு பிரம்மாண்டமான உருவம் அசைந்து வருவது தெரிந்தது.
துதிக்கையை அப்படியும் இப்படியும் நீட்டி அங்கே கிடந்த உடல்களைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டே வந்ததைப் பார்த்தால் அந்த யானை எதையோ தேடி வருவதுபோல் தோன்றியது.
சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் அந்தப் பட்டத்து யானையானது உயிரற்ற குவியலாக ஒன்றன்மேல் ஒன்றாகக் கிடந்த ஓர் இடத்துக்கு வந்து நின்றது.
சொல்ல முடியாத சோகமும் தீனமும் உடைய ஒரு பெரிய பிரலாபக் குரல் அப்போது அந்த யானையின் தொண்டையிலிருந்து கிளம்பி ரணகளத்தைத் தாண்டி நதியின் வெள்ளத் தைத் தாண்டி நெல் வயல்களையெல்லாம் தாண்டி வான முகடு வரையில் சென்று எதிரொலி செய்து மறைந்தது.
அம்பலத்தாடும் பெருமானின் அடியார்க்கு அடியவன் நான் அப்பா இன்று நடந்த யுத்தத்தில் உன்னுடைய ஆச்சரியமான வீரச் செயல்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன்.
உன் மனத்தில் ஏதாவது குறை இருந்தால் சொல்லு பூர்த்தியாகாத மனோரதம் ஏதாவது இருந்தால் தெரிவி நான் நிறைவேற்றி வைக்கிறேன் என்றார் சிவனடியார்.
ஆகா தங்கள் முகத்தில் அபூர்வ தேஜஸ் ஜொலிக்கிறதே எங்கள் குல தெய்வமான ஸ்ரீரங்கநாதனே தான் ஒருவேளை இந்த உருவெடுத்து... என்பதற்குள் சிவனடியார் இல்லை பார்த்திபா இல்லை அப்படியெல்லாம் தெய்வ நிந்தனை செய்யாதே என்று அவனை நிறுத்தினார்.
சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் அந்தக் கண்கள் மூடிவிட்டன பார்த்திபனுடைய ஆன்மா அந்தப் பூத உடலாகிய சிறையிலிருந்து விடுதலையடைந்து சென்றது.
ஆமாம் இதோ ஒரு கம்பீரமான உயர்ந்த ஜாதிக் குதிரை காவேரி நதிக்கரைச் சாலை வழியாகக் கிழக்கேயிருந்து மேற்கு நோக்கி வருகிறது.
நெடுந்தூரம் விரைந்து ஓடிவந்த அக்குதிரையை இனிமேலும் விரட்ட வேண்டாமென்று அவ்வீரன் அதை மெதுவாக நடத்தி வந்ததாகத் தோன்றியது.
இரண்டு பக்கங்களிலும் நெருங்கி வளர்ந் திருந்த புதர்களும் கொடிகளும் மேலே கவிந்திருந்த மரக் கிளைகளும் குதிரை எளிதில் போக முடியதபடி செய்தன.
குதிரை மீதிருந்த வீரனோ அடிக்கடி குனிந்தும் வளைந்து கொடுத்தும் சில சமயம் குதிரையின் முதுகோடு முதுகாய்ப் படுத்துக் கொண்டும் மரக்கிளைகளினால் கீழே தள்ளப்படாமல் தப்பிக்க வேண்டியிருந்தது.
கோயிலுக்கெதிரே பிரம்மாண்டமான யானை குதிரை முதலிய வாகனங்கள் நின்றதைப் பார்த்தால் அது ஐயனார் கோயிலாயிருக்க வேண்டுமென்று ஊகிக்கலாம்.
தம்முடைய பழைய உடைகளையும் ஆபரணங்களையும் ஆயுதங்களையும் மூட்டை யாகக் கட்டி உடைந்து விழுந்திருந்த மண் யானை ஒன்றின் பின்னால் வைத்தார் அந்தச் சிவயோகி.
ஒரு நாழிகை வழி நடந்த பிறகு சூரியன் உதயமாகும் தருணத்தில் இந்தச் சரித்திரத்தின் ஆரம்ப அத்தியாயத்தில் நாம் பார்த்திருக்கும் தோணித் துறைக்கு வந்து சேர்ந்தார்.
அருள்மொழித் தேவியைப் போல் அழகானவர் இந்த ஈரேழு பதினாலு உலகிலும் கிடையாது.... நான்தான் சொன்னேனே அம்மா ஆண்டியாகிய எனக்கு அழகு என்ன தெரியும்.
இன்னொரு புருஷனை மனதினால்கூட நினைக்கமாட்டேன் என்று கண்டிப்பாய்ச் சொல்லி கடைசியில் பார்த்திப மகாராஜாவையே கலியாணம் செய்து கொண்டார்.
நீ வேண்டுமானால் சக்கர வர்த்தியைப் பார்த்துச் சொல்லேன்.... நான் சக்கரவர்த்தியை எப்போதாவது பார்த்தால் நிச்சயமாய்ச் சொல்லத்தான் போகிறேன் எனக்கு என்ன பயம்?