sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
மேற்கூறியவாறு சளுக்கியரை வேள்புலவரசர் என நிகண்டுகள் படிப்பதோடு வேள் என்ற சொல்லே அச்சளுக்கர்க்கு உரிய வேள் கிராமமாகிய இவ்வூர் வேணுக்ராமம் என வடமொழியில் வழங்கப் பட்டுள்ளது இந்நகரத்திலிருந்தாண்ட இக்கதம்பரும் சளுக்கரும் ஆதியில் ஒருகுலத்தவரென்பதை இந்நூலில் நன்னன்வேண்மான் என்ற தலைப்பின் கீழ்க்காண்க.
இங்ஙனம் வேளிர் எனச் சளுக்கரசர் கூறப்படுதற்கேற்ப மைசூர்ப் பேலாலயாதவரைப் போலவே இவ்வரசரும் யாதவருள் ஒரு வகையினரே என்பதற்குப் பலசான்றுகள் உள்ளன.
இனி கிறிஸ்தவாப்தந் தொடங்குதற்குப் பல நூற்றாண்டுகட்கு முன்பே வடநாட்டிற் பிராபல்யம் பெற்று விளங்கிய ஆந்திர சக்கரவர்த்திகளது ஆட்சி பிற்காலத்தே நிலைகுலைந்தபோது அவரில் ஏழு பிரிவான அரசர்கள் தக்ஷிணத்தில் ராஜ்யங்கள்ஸ்தாபித்து ஆண்டு வந்தனரென்றும் சளுக்கரும் விக்ரமார்க்கன் வம்சத்து மாளவ அரசரும் காலசூரிகளும் காகதீயகணபதிகளும் கொண்டவீடுகஜபதிகளும் தெலுங்காணமும் மேற்கே மாளவமும் கிழக்கே வங்கமும் எல்லையாகக் கொண்ட ஏகாதிபத்யத்தை நாட்டிப் பன்னூற்றாண்டுகள்வரை பெருந்திறமையுடன் ஆட்சிபுரிந்தவர்கள் இன்னோர் ஆந்திரர் நேரான அரசர் ஆந்திரஜாதிகர் அவர் பந்துக்கள் ஆந்திரபிருத்யர் அவர் வேலைக்காரர் என மூன்று பிரிவாயிருந்தனர்.
இத்தேசத்துக்கு வந்துசென்ற பழைய யவனாசிரியராகிய பிளைநி என்பவர் எழுதிய குறிப்பால் இன்னோர் பரதகண்டத்தே மஹாவீரரா யிருந்தவரெனவும் இவர்கள் வசம் நூற்றுக்கணக்கான பேரரண் வாய்ந்த நகரங்களும் ஆயிரக்கணக்கான யானைகளும் லக்ஷக்கணக்கான சைந்யங்களும் இருந்தன எனவும் தெரிகின்றன.
சிலப்பதிகாரத்தில் செங்குட்டுவனது வடநாட்டு யாத்திரையில் அவனுக்கு உதவி புரிந்த நூற்றுவர் கன்னர் என்பவர் இவ்வாந்திர குலத்தரசரே என்பர் மற்றும் இன்னோர் வரலாறுகள் சரித்திரநூல்கள் நோக்கி அறியத்தக்கன.
இவர்களுள் காகதீயரும் காலசூரிகளும் விஜயநகரநரபதிகளும் யாதவகுலத்தைச் சார்ந்தவரென்பது பிரசித்தமாம் ஆகவே அவரினத்தவராய்த் தக்ஷிணத்திற் குடியேறியாண்ட சளுக்கர்களும் அவ் யாதவவமிசத்தவரேயாதல் சொல்லாமலே அமைவதாம்.
இனி இச்சளுக்கியயாதவர் பண்டைத் தமிழ்வேளிருடன் ஒற்றுமைபெற்ற குலத்தவரென்பதற்குச் சிறந்த சான்றொன்று பம்பாய்கெஸட்டியரில் காணப்படுகின்றது அஃதாவது வட தேசத்தே ஹாரீத பஞ்சசிகர் என்ற முனிவர் யாகம் செய்துகொண்டிருந்தபோது அவரது தீர்த்தபாத்திரத்தினின்று ஓர்அரசன் உண்டானான் சுளுகம் என்னும் வடமொழிப் பெயர்பெற்ற பாத்திரத்தினின்று உதித்தமைபற்றி அவன் வழியினர் சுளுகர் எனப் பெயர் பெற்றனர் என்பதாம் வடமொழிமுறைப்படி சௌளுக்யர் எனத் விக்கிரமார்க்கன் வழியினர் மாளவ நாட்டுத் தாராநகரத்திலிருந்து ஆண்டவர்கள் போஜன் என்ற பிரபல அரசன் இவ்வமிசத்தவனே.
காலசூரிகள் யாதவரில் ஹேஹய வமிசத்தவராவர் இவர்கள் கல்யாணபுரியிலிருந்து ஆண்டவர்கள் சாளுக்யரின் சந்ததியாராக இன்னோரைக் கூறுவர்.
காகதீயகணபதிகள் ஓரங்கல் நாட்டையாண்டவர்கள் பிரதாபருத்ரீயம் எந்ற அலங்கார நூலாற் புனையப்பெற்ற பிரதாபருத்திரன் இவ்வழியினனே உருத்திராநின்னுடைய ஒரங்கல்நாட்டில் என்னுங் கம்பர்வாக்குங் காணத்தக்கது.
விஜயநகரம்யாதவநரபதிகள்இவர்கள் தென்னாடு முழுமையும் பலதலைமுறை பெரும்புகழுடனும் திறமையுடனும் ஆட்சிபுரிந்த பிற்காலத்துச் சக்கரவர்த்திகள் இவர்கள் ராஜதானி விஜயநகரமாகும்.
இதனுள்வரும் வடபால்முனிவன் தடவு என்பதற்குப் புறநானூற்றுரைகாரர் வடநாட்டு முனிவரது ஓமகுண்டம் எனப் பொருள் கூறியிருப்பினும் சளுக்கவேளிருடைய முன்குறித்த வரலாற்றுக்கு இயைய யாகபாத்திரம் என்பதே பொருத்தமாகும்.
தடவுதடா பாத்திரம் இங்ஙனம் முனிவரொருவரது தீர்த்தபாத்திரத்திற் றோன்றிய வரலாறும் வேள் என்ற பெயர் வழக்கும் தமிழ்வேளிர்க்கும் சளுக்கவேளிர்க்கும் உரியனவாக வழங்குதலால் அவ்விருவரும் ஒருகுலத்தவராதல் விளக்கமாம்.
இவ் விருவகையார்க்கும் வழங்கும் வேளிர் என்ற பெயர் யாக சமயத்திற்றோன்றிய இவர்களது வரலாற்றைப்பற்றியே வழங்கி யிருத்தல் வேண்டுமென்றுஞ் சொல்லலாம் என்னை?
இதனால் ஆந்திரர் பலியென்பானாற் செய்யப்பட்ட யாகத்தில் முனிவரால் தோன்றியவர் என்ற வரலாறு புராணங்களாலும் ஒருவகையால் ஆதரிக்கப்படுவதென்றே சொல்லலாம்.
தெலுங்கு நாட்டாராகிய ஆந்திரயாதவகுலத்தார் சிலர்க்கு பலிஜர் என்ற குலப்பெயர் இன்றும் வழங்கிவருதல் ஆராயத்தக்கது பலிஜர்வேள்வியில் உண்டானவர்.
முற்காலத்தே மகத நாடாண்ட ஆந்திர சக்கரவர்த்திகளின் வழியினராய்த் தக்ஷிணத்துக்கு வந்த யாதவக்கிளைகளில் சளுக்கரும் ஒருவரென்பது முன் குறிக்கப்பட்டதன்றோ.
ஆந்திரராகிய இச் சளுக்கரைப் பழைய தமிழ் நிகண்டுகள் வேள் குலத்தவர் என்று கூறுதற்கேற்ப இவ்வேளிர் மரபினனும் கடையேழுவள்ளல்களில் ஒருவனுமாகிய வேள்ஆய் என்பவனை அண்டிரன் என்ற பெயராற் சங்கச்செய்யுள்கள் குறிக்கின்றன.
இவ் அண்டிரன் என்ற சொல்லை நோக்குமிடத்து அதற்கு வேறு சிறந்த தமிழ்ப்பொருள் காணப்படாமையின் அப்பதம் வேள்ஆயின் குலப்பெயராகிய ஆந்திர சப்தத்தின் திரிபாக வழங்கியதென்றே சொல்லலாம்.
எனவே ஆந்திர ஜாதியினராகிய சளுக்கர் பண்டைத் தமிழ் வேளிரின் வேறன்றி ஒரு குலத்தவரென்ற கொள்கையே பல்லாற்றானும் தெளிவாகின்றது.
இத்துணையும் கூறிப்போந்தவைகளால் வேளிர் எனப் பழைய தமிழ்நூல்களிற் குறித்த கூட்டத்தார் யாதவவமிசத்தவராய்த் துவாரகையினின்று வந்து தென்னாடாண்டவர் என்றெழுதிய ஆசிரியர் நச்சினார்க்கினியர் செய்தி பல்வேறு சான்றுகளாலும் உறுதிபெற்று விளங்குதல் கண்டுகொள்க.
வேள்புலம் என்பது இப்போது கொங்கணம் ஸ்ரீமத் வி.கனகசபைப்பிள்ளையவர்கள் வேணாடு என்பது பாண்டி நாட்டின் தென்மேற்கில் பேரியாற்றுக்கும் குமரிமுனைக்கும் இடையில் உள்ளதென்றும் மூங்கிற்காடு மிக்குள்ளமையின் வேணு மூங்கில் நாடு எனப் பெயர் பெற்று அதுவே வேணாடு எனத் தமிழில் திரிந்ததென்றுங் கூறினர்.
பிள்ளையவர்கள் கூற்றின்படி திருவாங்கூர் ராஜ்யத்தில் வேணாடு என்பதொன்று உண்டாயினும் அதுவேளிரின் ஆதிபூமியாகாமையின் மகாராஷ்டிரமாகியவேள் புலமே கொடுந்தமிழ்நிலமாகக் கொள்ளத்தக்கது.
இவர்களெழுத்தின்படி வேணாடு என்பதற்குப் பிரதியாக ஒளிநாடு காணப்படுவதுடன் அவ்வெளிநாடு செந்தமிழ்நாட்டுக்குக் கீழ்பால் உள்ளதாகவும் முடிகின்றது.
இனி நச்சினார்க்கினியர் பல் லொளியர் பணிபொடுங்க என்ற பட்டின்ப்பாலையடியின் உரையில் ஒளியராவார் மற்றை மண்டலத் திற்கு அரசராதற்குரிய வேளாளர் என எழுதல் ஆராயத்தக்கது.
இனி இக் கொண்கானத்தை அடுத்திருந்த வேணாட்டினுந் திரிசொல்லாகிய தமிழ் முன்பு வழங்கிவந்தமையால் அது கொடுந்தமிழ் நிலங்களுள் ஒன்றாக எண்ணப்பட்டது போலும்.
இனி வேளிரது நாடு என்னும் பொருளுடைய வேணாடு என்ற தொடர்சொல்லை வேண் நாடு எனப் பிரித்து தென்பாண்டி குட்டங் குடங்கற்கா வேண் என்புழி வேண் என்பதே பதமாக வழங்கினர் பிற்காலத்தார்.
இச்செய்தி மஹாராஷ்டிரப் பிராமணர் வைதிக கர்மத்தொடக்கத்துச் செய்து கொள்ளும் சங்கற்பக்கட்டுரையிலே மஹாராஷ்டிரதேசே என்னாது தண்டகாரண்யதேசே எனக்கூறிவருதலால் தெரியலாம்.
இனி வேளிரின் ஆதி முதல்வர் எக்காலத்தே தென்னாட்டிற் குடியேறியவர் என்பது ஆராயத்தக்கது.ஆசிரியர் நச்சினார்க்கினியர் எழுதிய செய்திப்படி இன்னோர் கண்ணபிரானுக்குப் பிற்காலத்தில் வெளியேறியவராகத் தெரிதலால் பொதுவாக பாரத காலத்திற்குப்பின் இவர்கள் இங்கு வந்தவராக அறியப்படினும் இன்ன காலத்திற் றென்னாடு புகுந்தவராதல் வேண்டும் என்று சிறப்பாக அறிந்தகொள்வதற்கு ஒரு குறிப்பும் முன்னூலிற் காணப்படுகின்றது அஃதாவது மேலே குறித்தபடி இருங்கோவேள் என்பவனை நோக்கிக் கபிலர் நீயே.... துவரையாண்டுநாற்பத்தொன்பது வழிமுறை வந்தவேளிருள்வேளே எனக் கூறுதலேயாம்.
இவ்வாறு சங்கப் புலவர் பாடுதலால்அவர்காலத்தில் வேளிர் வம்சத்தைப்பற்றிப் பிரபலமாக வழங்கிவந்ததொரு செய்தி விளங்குவதன்றோ?
இனி இந்நாற்பத் தொன்பது என்னும் எண்கொண்ட தலைமுறைகளின் ஆட்சிக் காலத்தைக்கொண்டு வேளிரின் ஆதிமுதல்வர் இன்ன காலத்து இங்கு வந்தவராதல் வேண்டுமென ஒருவாறு நாம் ஊகிக்கலாம்.
இனிமேற்கூறிய வேள்புலமக்களும் அவரது தலைவரும் முற் காலத்தே தென்னாட்டிற் குடியேறி வாழ்ந்த வரலாற்றை அடியில் வருமாறு சுருக்கிக்கூறலாம்.
கங்கை யமுனைக் கரைகளை நீங்கி மேல்கடலையொட்டிய வேள்புலத்திற் குடியேறிப் பெருகியதுபோல அவர் வழிவந்த பதினெண்குடி வேளிரும் அப்புலத்திற்கும் தெற்கணிருந்த பெருங்காடுகளைத் திருத்திக்கொண்டே பரவலாயினர்.
இன்னோர் நாகரிகம்வாய்ந்த ஜாதியராதலின் அரசுத்தொழில் படைத்திற முதலியவற்றினும் தாம் முயன்று நின்ற குடியேற்றத்துக்கு இன்றியமையாத உழுதொழில் கொற்றொழில் மண்சுடுதல் நூற்றல் கால்நடைகளை வளர்த்தல் முதலிய பலவகை விருத்திகளினுங் கைதேர்ந்திருந்தனர்.
இவ்வமிசத்தவராக இந் நாட்டிலுள்ளோர் தம்மைச் சந்திரகுப்தன் வழிவந்த ஆந்திரகுலத்தவரெனக் கூறிக்கொள்ளுதல் அறியத்தக்கது.
இக்குலத்தோர் முற்காலத்தில் ஆரியமொழியில் வல்லவராயிருந்தவரென்பது நக்கீரருடன் ஆரியம் நன்று தமிழ்தீது என வாதிட்ட வேட்கோக்குயக் கோடன் செய்தியால் தெரியலாம்.
பழைய நிகண்டுகளில் சாயவேளர்கொல்லி என இராகப்பகுப்பு ஒன்று காணப்படுதலின நூற்றலோடு சாயமிடுதலும் இவர் தெரிந்தவரென்பது வெளியாகின்றது.
இவர்கள் ஆயரென வழங்கப்படுவர் இன்னோர் நிலையின்றித் தங்கள் ஆடுமாடுகளுடன் சஞ்சரிப்பவரென்பதை பாகவதத்திற் பலவிடங்களினுங் காணலாம்.
இவர்களை யாதவரின் வேறாகப் புராணங்கள் கூறுவனவேனும் ஆந்திரநாட்டார் வேளாளரைப்போலவே தமிழிடையரையும் வேலமா என்ற குலப்பெயரால் அழைத்தலால் வேளிரில் இவரும் அடங்கினவர்போலும்.
பாண்டியர் ஆதியிற் றென்னாடு புகுந்து அரசியல் தாபித்தகாலத்தே இவ் ஆயரும் அவருடன் வந்தவரென்ற செய்தி வாடாச்சீர்த் தென்னவன் தொல்லிசைநட்ட குடியொடு தோன்றிய நல்லினத்தாயர் வீவில் குடிப்பி னிருங்குதியாயர் முல்லைக்கலி.
இவ் ஆய்க்குலத்தாரும் தென்னாட்டிற் சிற்றரசுகள் தாபித்திருந்தனர் எனவும் அவற்றைத் தமிழ்வேந்தரும் தலைவரும் அழித்தனரெனவும் தெரிகின்றன.
இனி இவ்வேள்குலத்தோர் தம்மாற் காடு கொடுத்து நாடாக்கப்பட்ட பிரதேசங்களிற் கோட்டை முதலிய அரண்களைப் பெருக்கித் தம் தலைவரின் கீழ் அமைதியுடன் அமர்ந்து வந்தனர்.
இங்ஙனம் நாடுகளிற் றங்கியவர் பதிக்குறியோர் என்னும் பொருள்கொண்ட கிழார் எனவும் தம் முயற்சித்திறந்தோன்ற மருதநிலங்கள் எனவும் தம் ஆதிநாட்டினடியாக வேளிர் வேளாளர் எனவும் பெயர் பெற்றனர்.
ஆரியவகுப்பினருள் க்ஷத்ரியஜாதியைச் சேர்ந்த இவர்கள் தம் நாடு செழித்தல்கருதி வணங்கிவந்த தெய்வம் ஆரியமக்கள் வணங்கிவந்த தெய்வங்களுள் இந்திரனாவன் வேந்தன் மேய தீம்புன லுலகமும் என்றார் தொல்காப்பியனார்.
இவ்வேளாளர் ஆதியிற் கங்காதீரங்களில் வாழ்ந்த வராதலின் இவர்கள் தம்மைக் கங்கா புத்திரர் கங்கைவமிசத்தவர் எனக் கூறிக்கொள்வர்.
இவ்வாறு தமிழகத்துப் புகுந்து குடியேறிய வேளிராகிய யாதவகுலத்தார் ஆதியில் க்ஷத்திரிய வகுப்பினரேயாயினும் பன்னெடுங்காலமாகக் குடியேற்றமுயற்சியிற் சென்றமையாலும் உடனொத்த ஆரியக்கூட்டரவின்றித் தமிழ்நாட்டிற் றத்தந் தொழில் வேறுபாட்டாற் பிரிந்தமையாலும் தமது புராதன ஆசரணையைச் சிறுகச் சிறுக நெகிழவிட்டனர்.
இங்ஙனமே புராணதாற்பரியங்கூறும் பெரியோரும் யயாதி சாபத்தாலே அபிஷேக ப்ராப்தியற்று க்ஷத்ரியரில் தாழ்ந்து வைசியப்ராயரான யது குலத்தில் தோன்றிய வசுதேவர்க்கும் கோவைசியரான நந்தகோபர்க்கும் புத்ரனாகிய கண்ணபிரானாக மூன்றாம் யுகத்திலே மூன்றாம் வருணத்தில் ஸர்வேசுவரன் அவதரித்தான் ... என்று கூறுதலாலும் நோக்கத்தக்கது.
அதிகமாக இருந்ததில்லை என்பதும் புராணேதிகாசங்களினின்று தெரிதலால் தென்னாட்டுப் புகுந்த வேளியராகிய யாதவர் தம் பழைய மதிப்பைக் காலாந்தரத்தே இழந்ததில் வியப்பில்லையாம்.
இங்ஙனம் தமது பெருத்த குடியேற்றத்திற் பலவகைத் தொழிற்றிறங்களிற் சிறந்துநின்ற வேள்வகுப்பார் அவ்வத் தொழில்களை வழிவழியாகக் கொண்டமைபற்றித் தாமும் வேறு வேறு கிளைகளாகி மறைந்தனர்.
இதனை நோக்கும்போது யாதவ க்ஷத்ரியராய்த் தென்னாடாண்ட வேளிர் போன்றவரது முற்கால நிலையை நோக்கி இவ்வாறு கூறப்பட்டதோ என்று தோற்றுகிறது.
இதற்கேற்ப க்ஷத்ரியனாகிய காந்தமன் என்ற சோழன் பரசுராமருக்கு அஞ்சிப் பொதியமலையில் அகத்தியமுனிவர்பால் அடைக்கலம்புக்க செய்தி மணிமேகலையில் வருதலும் அறிந்திகொள்க.
உருவப் பஃறேர் இளஞ்சேட்சென்னி அழுந்தூர் வேளிடை மகட்கோடலும் அவன் மகனாகிய கரிகாற்பெருவளத்தான் நாங்கூர் வேளிடை மகட்கோடலும் கூறுவர் எனவும் வேளாளர் பகைவர்மேலும் நாடுகாத்தன்மேலும் சந்துசெய்வித்தான்மேலும் அரசரேவற்படி செல்லுதற்குரியர் எனவும் காண்க.
இவற்றால் வேளாளருட் பலரைத் தமிழ்ப் பெருவேந்தர் தம் அரசியலில் உயர்நிலையில் வைத்து மதித்துவந்ததோடு அவரினத்துச் சிற்றரசரான வேளிருடைய பெண்களை அவ்வேந்தர் விரும்பி மணம்புரிந்துவந்தனரென்பதும் அறியலாம்.
இவ்வேளிர் பழைய க்ஷத்திரிய வகுப்பினராய் நாகரீகமுதிர்ச்சி உடையரா யிருந்தமை பற்றி உயர்குலத்தவராகிய தமிழ்வேந்தர் அவருடன் சம்பந்தஞ் செய்து வந்தனரென்பது இதனாற் பெறப்படுகின்றது.
வேளிரால் ஆதியிற் சிற்றரசுகள் தாபிக்கப்பட்டுவந்த காலங்களில் இவர்க்கும் சேர சோழ பாண்டியர்க்கும் அடுத்தடுத்துப் போர் நிகழ்ந்து வந்ததாக அறியப்படுகின்றது.
அங்ஙனந் தாபிக்கப்பெற்ற பழைய வேளிர்நாடுகள் கொண்கானம் ஒளிநாடு முத்தூற்றுக்கூற்றம் பொதிகைநாடு மிழலைக்கூற்றம் குண்டூர்க் கூற்றம் வீரை துளுநாடு முதலியன.
பிற்காலத்தில் அவ்வேளிர்பால் மகட்கொண்டு சம்பந்தம்பெற்ற பேரரசர்கள் அவரது சிற்றரசுகளை ஆதரித்து வந்ததோடு அவரினத்து வேளாளர் பலரைத் தம் மரசியற்கு உரியவராக்கி நாடுகள்பல அளித்தும் வரிசைகள் கொடுத்தும் அமைச்சராகவும் தண்டத்தலைவராகவும் நியமித்துப் போற்றிவந்தனர்.
தொல்காப்பியனார் இவ் வேளாளரில் தாழ்ந்தவர் பலரால் மிகுதியுங் கொள்ளப்பட்டு வந்த தொழிலாதல் பற்றி வேளாண் மாந்தர்க் குழுதூ ணல்ல தில்லென மொழிப பிறவகை நிகழ்ச்சி என மரபியலிற் கூறினரேனும் தங்காலத்தே இன்னோர் சிற்றரசராய்ச் சிறந்து விளங்கினமையாலும் இவரினத்தார் தமிழ் மூவேந்தர் சார்பிற் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டு வந்தமை யாலும் என்ற சூத்திரங்களால் இக்குலத்தாரையே பெரும்பான்மை கருதி அவர்க்கு அரசர்க்குரிய வரிசை பலவும் கூறிப்போதல் காணலாம்.
இது பற்றியே உரையாசியர்களும் வேளாளரது உயர்வு புலப்படும் இடமெல்லாம் அதனை அவருளுயர்ந்த உழுவித்துண்ணும் வேளாளர் மேலும் தாழ்வு புலப்படுமாயின் அவரிலிழிந்த உழுதுண்ணும் வேளாளர் மேலும் ஏற்றிச் செல்வாராயினர்.
இனி தமிழ்நாட்டிற் பண்டைக்காலத்தே விளங்கிய சிற்றரசருட் பெரும்பாலார் இவ்வேள் கலத்தவரேயாவர் இதுபற்றி வேளென்றபதம் பிற்காலத்தே வேறு குலத்தலைவரும் அடங்கக் குறுநிலமன்னர் அனைவர்க்குமுரிய பெயராக வழங்கலாயிற்று.
இவ்வேள்குலத்தார் உழுதூண்டொழிலை வழிவழியாகவும் ஏனைய குடிகளின் சிறப்பாகவும் கொண்டமையால் அச்சிறப்புப்பற்றி அவர் பெயரடியாக வேளாண்மை என்பது உழுதூண் தொழிற்குரிய பெயராக வழங்குவதாயிற்று.
அன்றியும் வழிவழியாக வந்த வேளிரது வள்ளன்மையும் சிற்றரசுரிமையும் நோக்கி வேளென்பது உபகாரி என்னும் பொருட்கும் சிற்றரசு என்னும் பொருட்கும் உரிய சொல்லாகவும் வழங்கப்பெற்றது.
பண்டைப் பதமாகிய வேள் வேளார்என்பவை புதுக்கோட்டை ஸம்ஸ்தானத்தைச் சார்ந்த தேர்க்காட்டூரிலும் பிரான்மலைப் பக்கத்தும் உள்ள வேளாளரில் ஒரு கூட்டத்தார்க்கு இன்றும் பயின்றுவருதல் அறியத்தக்கதாம்.
இதுகாறும் கூறிப்போந்தவற்றால் தமிழகத்துப் பண்டைக்கால முதலே உள்ள வேளிர் என்ற கூட்டத்தார் கண்ணன்வழியினராய்த் துவாரகையினின்று குடியேறியவர் என்றெழுதிய நச்சினார்க்கினியர் கூற்று அவர் யாதவகுலத்தவரென்பதைக் குறிப்பதென்பதும் இச்செய்திக்குப் பொருந்த வேளிர் துவாரகையினின்று வந்தவரென புறநானூற்று மேற்கோளுண்டென்பதும் பாரத காலத்தை உழுதுண்பாரை வெள்ளாளர் என வழங்குதலுமுண்டு இதற்கு வெள்ளத்தை ஆள்பவர் என்பது பொருளாம் பெருக்காளர் காராளர் என்பவற்றுக்கும் இங்ஙனமே பொருள் கூறுவர்.
சளுக்கியர் கண்ணன் வழியினரென்று சிறப்பாகக் கூறப்பட்டிலரேனும் பொதுவாக விஷ்ணுவமிசத்தினராகத் தம்மை வழங்கியிருத்தல் சாஸனங்களால் அறியப்படுகின்றது.
யடுத்து யாதவர் தெற்கே வந்தேறியவர் என்ற குறிப்பு முன்னூல்களினின்று அறியப்படுதலோடு வடநாட்டுப் பண்டிதராலும் அஃது ஆதரிக்கப்பட்டுள்ள தென்றும் வேளிர் யாதவகுலத்தவரே என்பது பிற்காலத்தில் துவாரகையினின்றுவந்து தென்னாடாண்ட ஹொய்சளபேலாலயாதவர் இவருடன் பல்லாற்றானும் ஒத்திருத்தலால் விளங்குவதென்பதும் வேள்புலத்தினின்று வந்தமையே அவ்விருவரும் வேளிரெனவும் பேலாலரெனவும் பெயர்பெற்றதன் காரணமாக வேண்டுமென்பதும் இவ்வேளென்ற பதம் சளுக்குவேந்தர்க்கும் நிகண்டுகளிற் படிக்கப்பட்டுள்ளதென்பதும் இச் சளுக்கரும் யாதவ குலத்தில் ஒருகிளையினரே என்பதும் முனிவ ரொருவரது யாக பாத்திரத்திற் றோன்றியவரலாறு சளுக்கருக்கும் பண்டை வேளிர்க்கும் உரியதாகத் தெரியவருதலின் அவ்விருவரும் ஒரு குலத்தாவரென்பதும் கொடுந்தமிழ்நாடுகளில் ஒன்றாகிய வேணாடு என்பது இவ் யாதவரது புராதனபூமியாகிய வேள்புலத்தையே குறிப்பதாகல் வேண்டுமென்பதும் பண்டைவேளிர் தமிழ்நாட்டுக் குடியேறிய காலம் கி.மு.
இங்ஙனம் வேள்புலத்தினின்று தமிழ்நாடு புகுந்து ஆட்சி புரிந்த வேளிரும் அவரினத்தாராகிய வேளாளரும் தமது வரையாது வழங்கும் வள்ளன்மையாலும் அரசாற்பெற்ற வரிசைகளாலும் எளியரைத்தாங்கிய அளியினாலும் நலிதற்காகா வலிமையாலும் பண்டுதொட்டே இத் தமிழ்நாட்டிற் பெரும்புகழ் பூண்டு விளங்கினர்.
ஆதி வேளிர் குலத்தவராகச் சங்கநாளில் விளங்கிய பெருவள்ளல்கள்வேள்ஆய் வேள்பேகன் வேள்ஆவி வேள் எவ்வி வேள்பாரி நன்னன்வேண் மான் முதலியோர் ஆவர்.
இன்னோரது அழகிய சரிதங்கள் தமிழ் நாட்டார் அறிந்து மகிழத்தக்கனவாகலின் முன்னூல்களில் இவர்களைப்பற்றி யாம் தெரிந்த செய்திகளை இனி முறையே எழுதுவேம்.
இவ்வேளைப்பற்றிய சரித்திர முழுதும் தெரியவிடமில்லையேனும் இவன் விஷயமாகப் பழைய நல்லிசைப்புலவர் பாடிய செய்யுள்கள் இவ்வள்ளலது வரலாறுகள் சிலவற்றை அறிதற்கு உதவியாயிருத்தலோடு இவனது அரிய குண விசேடங்களையும் பெரிய கொடைச்சிறப்பையும் இக்காலத்தார்க்குப் புலப்படுத்துகின்றன.
அந்நூலில் கழறொடி ஆஅய்மழைதவழ் பொதியில் எனவும் தென்றிசையாய்குடி எனவும் கூறப்படுதலின் ஆய்நாடு பொதிய மலைப்பக்கத்து உள்ளதென்பதும் அவன் தலைநகர் ஆய்குடி எனப் பெயர்பெற்ற தென்பதும் விளங்கும்.
இவன் மலை வேற்றரசரால் தாக்கமுடியாத அரண்வலியுடைய தென்பர் கழறொடி யாஅய் மழைதவழ் பொதியில் ஆடுமகள் குறுகினல்லது பீடுகெழு மன்னர் குறுகலோ அரிதே எனக் காண்க.
இவனாட்டில் கவிரம் என்னும் மலைப்பகுதியில் இனிய பல சுனைகளுண்டென்றும் சூரரமகளிர்பலர் அதில் வாழ்வதாக ஐதிகமிருந்த தென்றும் தெரியவருகிறது.
ஆய்நாட்டில் யானைகள் மிகுந்த காடுகள் உண்டென்றும் பரிசிலர்க்கு யானைக்கொடை மிகுதியாக அளித்து வந்தவன் இவ்வள்ளலென்றும் தெரிகின்றன.
இங்ஙனம் இவனது யானைக் கொடையின் மிகுதியை நோக்கி ஒருபுலவர் விளங்கு மணிக் கொடும்பூண் ஆஅய்நின் னாட்டுஇளம்பிடி ஒருசூல் பத்தீனும் மோ என்று நயப்பக் கூறுதலுங் காண்க.
புறப்பாட்டில் ஈகையரிய இழையணிமகளிர் கோடேந் தல்குற் குறுந்தொடி மகளிரொடு என வருதலால் ஆய் மகளிர்பலரை மணம்புரிந்தவனென்பது அறியப்படும்.
இவன் ஒருகால் நீலநாக மொன்றால் அளிக்கப்பெற்ற அருமை பெருமை வாய்ந்ததோர் ஆடையைச் சிவ பிரானே அணியத்தக்கதென்று கருதி அப்பிரானுக்கு உவந்து சாத்தினன் என்று சிறுபாணாற்றுப் படையில் வியக்கப்படுகின்றான்.
வேள்பாரிக்குக் கபிலர் போலவும் நாகங்களின் புணர்ச்சிக்காலத்து அவற்றின் மேல் போர்க்கப்பட்ட ஆடை மிகவும் பவித்திரமானதென்றும் அது தேவதைகளுக்கு மிகவும் உகப்புடை தென்றும் வழக்குண்டு.
மோசியார் தன் மனைவியரது மாங்கல்ய சூத்திரம் ஒழிய மற்றவையனைத்தையும் பரிசிலர்க்கு வழங்கி விட்டனனாயினும் கொடுக்கும் இன்பத்தை அனுபவித்தறியாது தம்வயிறருத்திக் கழியும் மற்றப் பெருஞ் செல்வர்கள் மனைபோலப் பொலிவிழக்காது ஆயின் அரண் மனை அழகுமிகுந்து விளங்கும் என்கிறார்.
இப்புலவர் ஆயைக் காணாதமுன்பு பிறர் சிறிய இசையைக் கேட்டும் நினைந்தும் பாடியும் போந்த தமக்கு அவனைக் கண்டதும் அவனது அறுங்குணங்களும் பெருங்கொடைத்திறமும் அளவிறந்த அதிசயம் விளைத்தமையால் முன்னுள்ளு வோனைப் பி்ன்னுள்ளினேனே ஆழ்கென் னுள்ளம் போழ்கென் னாவே பாழூர்க் கிணற்றிற் றூர்கவென் செவியே எனத் தம் அறியாமையை இழிப்பதன்மூலம் ஆயின் உத்தம குணங்களை வியந்தனர்.
இவ்வள்ளலின் அருமை பெருமைகள் தம் போன்ற பெரும்புலவர்களைப் பணித்துவிட்டமைபற்றி புலவர்கள் நீயில்லாத உலகத்தில் இனி வாழாதிருக்கக் கடவர் என்றும் பெரிதாக ஏத்தினாலும் சிறிதும் உணரமாட்டாத பெருமையில்லாதுபெருகிய செல்வத்தையுடைய அரசரை எம்மவர் பாடார் என்றும் புகழுவர்.
இவ்வுலகில் அறங்கள் செய்யின் அவை மறுமைக்குதவுமென்று மறுபயன் பெறும் எண்ணத்தடன் தருமவியாபாரம் செய்யும் வாணிகலன்னன் ஆய் அவனது கொடை பெரியோர்கள் சென்ற வழியென்று உலகோர் கருதும்படி அமைந்தது என்பது இப்பாட்டின் போந்த பொருள்.
இவ்வாறு ஆடுநடைப் புரவுியுங் களிறுந் தேரும் வாடாயாணர் நாடு மூரும் பாடுநர்க் கருகா ஆஅய் அண்டிரன் பெருவள்ளலாய் உலகோர் தன்னை என்றும் நினைக்கும்படி விளங்கி பின் காலனென்னுங் கண்ணிலி யுய்ப்பமேலோருலக மெய்தினன்.
ஆய் இறந்தபோது அவனது பிரிவுக்குப் பெரிதும் இரங்கிப் பாடிய புலவர்கள் உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார் குட்டிவன் கீரனார் என்போர்.
இவருள் மோசியார் ஆயண்டிரன் விண்ணிலகு சென்றதற்கிரங்கி அடியில்வரும் உருக்கமான பாடலைக் கூறினர் பெரும்புகழினனாகிய அண்டிரனை விண்ணுலகத்தில் இந்திரன் வாத்திய கோஷங்களுடன் வரவேற்று எதிர்கொண்டான் என்பது இதன் கருத்து என்றது ஆய் சுவர்கஞ்சென்றான் என்பதாம்.
வேள் ஆயைத் தனியே அண்டிரன் எனவும் கூறுதல்போல இவனைத் தனியே எயினன் எனவும் வழங்குவர் இதனை வண்மையெயினன் வீழ்ந்தனன் என வரும் அகநானூற்றடியால் அறிக.
இவ் வாயெயினன் மிஞிலியென்பானோடு புரிந்த பெரும்போரில் உயிரிழந்தவனென்பது அக நானூற்றிற் பரணர்பாடல் பலவற்றால் அறியக்கிடக்கின்றது.
மேலே கூறிய ஆய் இருவரும் ஒருவராயின் அகப்பாடல்களில் மிகுதியாகப் பயிலும் எயினன் என்னும் அடைமொழி ஆயைப் இதன் பொருள் திண்ணிய தேரை இரவலர்க்குக் கொடுத்த குளிர்ந்த மாலையையுடைய ஆய் வருகிறான் என்று கருதி ஒள்ளிய தொடியையும் வச்சிராயுதத்தையுமுடைய இந்திரனது கோயிலுள் போர்த்தலுற்ற முரசுமுழங்க வானத்தில் ஓர் ஓசை எழுந்ததுஎன்பதாம்.
பற்றிய புறப்பாடல்களில் பயிலாதிருத்தற்கும் புறப்பாடல்களில் வேள் அண்டிரன் என ஆய்க்கு வழங்கும் அடைமொழிகள் எயினனைப்பற்றிய அகப்பாடல்களிற் பயிலாதிருத்தற்கும் சிறந்த காரணமின்மையால் அவ்விருவரும் ஒருவரல்லரென்பதே ஒருதலை.
யவனர்கள் முன்னாளிற் சோணாட்டுப் பெருந் துறைமுகப் பட்டினமாயிருந்த தொண்டி முசிரி முதலிய இடங்களில் தம் கப்பல்களுடன் இறங்கி அந்நாட்டுக்குரிய பண்டங்களாகிய மிளகு முதலியவற்றை விலைக்குப்பெற்றுச் செல்வதும் உண்ணாடுகளில் வியாபாபரஞ் செய்வதும் பெருவழக்கமாயிருந்தனவென்பது தாலமி முதலியோர் குறிப்புகளால் விளங்குதலோடு பழைய சங்கநூல்களாலும் நன்கறியப் படுகின்றது.
கறி மிளகு இனித் தாலமியாசிரியர் தம் குறிப்பில் தமிழகத்துள்ள பல நகரங்களைப்பற்றி எழுதியவிடத்தில் ஆயின் நாட்டையும் அதனுள் ஐந்து துறைமுகங்களையுங் குறிக்கின்றார்.
மேல் வேளிர் வரலாற்றில் துவரையாண்ட கண்ணபிரானது வழியினரே வேளிர் என்றெழுதிய நச்சினார்க்கினியர் கூற்றிற்குப் பொருந்த பிற்காலத்து ஆய்வமிசத்தரசர் அக்கண்ணனது விருஷ்ணி குலத்தவராகச் சாஸனங்களிலும் கூறப்பட்டிருத்தல் வேளிர் யாதவரே என்னும் என் கொள்கையைக் கரதலாமலகம்போல் விளக்கி நிற்றல் காணலாம்.
வேணாடு வேண்மன்னன் ஆய்வேள் என்ற தொடர்கள் சாஸனங்களிற் பயிலுதலுடன் ஆய்குடி என்ற பழைய நகரே பிற்காலத்து ஆய்மரபினர்க்கு உரியதாயிருந்தமையும் அறியத் தக்கன.
இவற்றுள் வேணாடு என்பது வேளிருள் ஒரு பிரிவினராகிய ஆய்மரபினர் குடியேறி ஆண்டமைபற்றிப் பின்பு வழங்கிய பெயரே என்பதும் மகாராஷ்டிரமாகிய வேள்புலமே அவர்களது பூர்வ தேசமென்பதற்கு பிற்பட்ட சாஸனங்களிலன்றிப் பழைய தமிழ் நூல்களில் தென்திருவாங்கூர் வேணாடு என வழங்காமையே சான்றாதலும் கண்டுகொள்க.
அகநானூற்று அரும்பதவுரைகாரர்நெடுவேளாவி குறுநில மன்னன் பொதினி ஆவிமலை என்று எழுதலின் இவன் இருந்தாண்ட பொதினி என்ற நகர் அப் பெயர்வாய்ந்த மலையின்கண் உள்ளதென்பது விளங்குகின்றது.
இப் பொதினி என்பது இப்போது பழனி எனவழங்கும் மலையும் ஊருமாமெனவும் பழனிக்கு ஆவிநன்குடி என்பதே பழைய வழக்காகத் தெரிதலால் அது வேள் ஆவிக்குரிய ஊர் என்பதை நன்கு விளக்குவதெனவும் பழனி என்ற வழக்கு பழைய நூல்களிற் காணப்படாமையின் பொதினி என்பதே பழனி எனப் பிற்காலத்து மருவியததாகல் வேண்டுமெனவும் வேளாவியின் வழியினனாகிய பேகன் என்ற வள்ளலை வையாவிக்கோ என நூல்கள் வழங்குவதற்கேற்ப பழனியிலுள்ள குளமொன்று வையாபுரி வையாவிபுரி என இன்றும் வழங்குவதெனவும்ஸேதுஸம்ஸ்தான வித்வான் ஸ்ரீமத்ரா.இராகவைங்கார் அவர்கள் கருதுவர் இவ் வாவியின் வழியினர் ஆவியர் என வழங்கப்பெறுவர் இம் மரபினனாகிய பேகன் என்ற வள்ளல் ஆவியர் பெருமகன் எனக் கூறப்படுதல் காண்க.
இவ் விரும்பொறைக்கு வேளாவிக் கோப்பதுமன் மாதாமகனாய் அணிமைக் காலத்தவனாதலின் பேகன் என்ற வள்ளற்கும் அவன் சமீபித்தவனென்பது சொல்லாதே அமையும்.
இத்துணைச் சமீபகாலத்துக்குள் பதுமன் என்ற வேளாவியின் வழியினர் பெருகி ஆவியர் என வழங்கப்பட்டார் என்பதினும் அப் பதுமனுக்கும் முற்பட்ட காலத்தே ஆவி என்ற பெயரொடு ஒருவன் இருந்தனனெனவும் அவன் வழியினரே ஆவியரெனவும் வேளாவிக்கோமான் பதுமனும் வையாவிக்கோப் பெரும்பேகனும் அக் குடியினராவரெனவும் கொள்ளுதல் தகுதியுடைத்தாகும்.
இங்ஙனமன்றி வேளாவிக்கோப்பதுமனே ஆவியர்குடி முதல்வனாகிய ஆவி எனக்கொண்டு அவன் தானிருந்தகாலத்தே தன்வழி பெருகவும் தன்பெயர் சிறக்கவும் நின்றான்எனக் கூறினும் இழுக்காது.
இங்ஙனம் வேளாவி சேரர்வழியிற் பெண்முறையில் முன்னோனாதல் பற்றிப்போலும் அச் சேரரது தலைநகராகிய வஞ்சிப்புறத்தே வேளாவிக்கோ மாளிகை என்று பிசித்திபெற்ற மந்திரமொன்று அவ் வேளிற்பெயராற் சேரன் செங்குட்டுவன் காலத்தும் விளங்கியது.
சோழன் முடித்தலைக்கோப் பெருநற்கிள்ளி கருவூரிடஞ் செல்வானைக் கண்டு சேரமான் அந்துவஞ்சேரலிரும்பொறையொடு வேண்மாடத்து மேலிருந்து உறையூர் ஏணிச்சேரிமுடமோசியார் பாடியது எனப் புறநானூற்றில் வருதல் காண்க.
இம் மிழலைக் கூற்றத்தில் நீடூர் என்பது எவ்வி்யின் தலைநகரமென்றும் இதனை அடுத்த எவ்வி நகரம் உறத்தூர் எனவும் யாழிசை மறுகி னீடூர் கிழவோன் வாய்வா ளெவ்வி ...........உறத்தூர் என்னும் அகப்பாட்டடிகள் குறிக்கின்றன.
மிழலைக்கூற்றத்தே மிழலை எனப் பெயர் வாய்ந்த தனியூர் ஒன்றுண்டென்பதும் அது சிவஸ்தல மென்பதும் மிழலைநாட்டுமிழலையே வெண்ணிநாட்டுமிழலையே என வரும் ஸ்ரீ சுந்தரமூர்த்திகள் தேவாரப்பகுதியால் வெளியாம்.
இம் மிழலைக்கூற்றம் பாண்டிநாட்டின் சில பகுதியையும் முன்பு கொண்டிருந்ததென்பது திருவாலவாயுடையார் புராணத்தில் திருப்பெருந்துறையைச் சார்ந்த பிரதேசம் மிழலைக் கூற்றத்தைச் சார்ந்திருந்ததாகக் கூறப்பட்டிருத்தலால் வெளியாகின்றது.
இப்புலவருள் வெள்ளெருக்கிலையார் பாடிய புறப்பாடல் இரண்டால் ஒரு பெரும் போரில் எவ்வி புண்ணுற்று வீழ்ந்த செய்தியும் அவன் அப்போரில் இறந்ததன்பின் அப்புலவர் இரங்கிய சோணாட்டில் பெருவேளூர் கீழ்வேளூர் புள்ளிருக்கும் வேளூர் வேள்குடி எனவழங்கும் தலங்களின் பெயர்களை நோக்குமிடத்தும் வேளிரால் ஆளப்பட்டது அப்பகுதி என்பது புலனாம்.
எவ்வி பெரும்போரோன்றில் விழுப்புண்ணுற்றான் என்ற வார்த்தை நாடெங்கும் பரவ அதனை இப்புலவர் விடியற் காலத்தே சிலர் சொல்லக்கேட்டுப் பெரிதும் மனமிரங்கி இது பொய்யாகக்கடவது பொய்யாகக்கடவது யானைகளைப் பரிசிலர்க்குக் கொடுக்கும் சிறப்பும் வலியுமுடைய அகுதை என்பான்மேற் சக்கரம் பட்டதாகச் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைபோல இதுவும் பொய்யாக வேண்டும் பெரிய பாண்சுற்றத்துக்கு ஆதாரமாகிய எவ்வியின் மார்பினிடை வேல்தைத்த புண்கள் பலவாயின என்று விடியற்காலத்துச் சொல்லப்பட்ட வார்த்தை என்னுங் கருத்துப்பட பொய்யாகியரோ பொய்யாகியரோ என்ற பாட்டைக்கூறி வருந்தித் தாம் அவ்வள்ளலை நேரிற் கண்டுவர விரைந்து சென்றார்.
பிடியினது அடிபோன்ற சிறிய விடத்தை மெழுகித் தான் விரும்பிய காதலியால் புல்மேல் வைக்கப்பட்ட இனிய சிறுபிண்டத்தை எவ்வாறுண்டான் கொல்லோ உலகத்தார் யாவரும் புகும்படி திறந்தவாயிலை யுடைய பலரோடுங் கூடியுண்டலை மருவியவன் எனத் தம் மாற்றாமை தோன்றக்கூறிப் புலம்பினர்.
மாங்குடி கிழார் என்ற புலவர் பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனைப் பாடுமிடத்தில் எனக் கூறுதலால் அப்பாண்டியன் வேள் எவ்வியின் மிழலைக் கூற்றத்தை ஒருகாலத்து வென்றுகொண்டவன் என்று தெரிகிறது.ஆனால் இச்செழியன் சிறிது பிற்காலத்தவனாகத் தெரிதலின் வேள் எவ்வியுடன் போர்நிகழ்த்தி அவனாட்டைக் கொண்டவன் என்று நிச்சயிக்கக்கூடவில்லை.
இதனால் நெடுஞ்செழியன் எவ்வியுடனன்றி அவன் வழியினனாகிய இருங்கோவேளுடன் போர்புரிந்திருத்தல் கூடுமென்றும் அப்போரில் அவ்விருங்கோவேள் தன் முன்னோரிடத்திருந்து பெற்ற மிழலைக் கூற்றத்தை இழந்திருத்தல் கூடுமென்றும் கருதலாம்.
ஆகவே மேற்குறித்த புறப்பாட்டடியிற் குறித்தபடி எவ்வியின்மிழலையை நெடுஞ்செழியன் கொண்டான் என்பதற்கு எவ்வி முன்பாட்சி புரிந்தமிழலை என மிழலைக்கு விசேடணமாக்கிப் பொருள்கொள்ளுதலே பொருத்தமாகத் தோற்றுகின்றது.
இவ் வடிகளின் உரையிலே இவர் எவ்வியுடைய பழைய குடியிலே படுவார்களாக பின்னை இவர் கைவண்மையுடைய பாரி மகளிர் என்றுசொல்லிய எனது தெளியாதபுன்சொல்லைப் பொறுப்பாயாக பெருமானே எனப் பொருள் கூறப்பட்டுள்ளது.
இவ் விருங்கோவேளின் மன்னோர் சிறறரயம் பேரரயம் எனப்பட்ட நகரங்களை ஆண்டவர்களென்பதும் கழாத் தலையார் என்ற நல்லிசைப்புலவரை இவன்முன்னோர் இகழ்ந்ததன் பயனாக அப் புலவர் பெருமானால் சபிக்கப்பெற்று அவனூர்கள் மண் மாரியால் அழிந்தனவென்றும் எனக் கபிலர் பாடுதலால் விளங்குகிறது.
சோணாட்டில் திருவிடைமருதூரை யடுத்து அரையகுளமென்றும் கழாத்தலை மேடு என்றுங் கூறப்படும் இடங்கள் உள்ளன வென்றும் பட்டுக் கோட்டைத் தாலூகாவிலும் அரையகுளம் பட்டணக்காடு எனப் பட்டவை யுண்டென்றும் பிற்கூறியது பழையநகரமொன்றின் அழிபாடாகத் தெரிவதென்றும் கேள்விப்படுதலால் முற்கூறிய கதையின் உண்மையை இச்செய்திகள் குறிப்பிக்கின்றன எனலாம்.