sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
குறைகளையும் சொல்லுங்கள் அவர்களின் முன்னேற்றத்திற்க்கும் மற்றவர்களின் படிப்பினைக்கும் உபயோகமாக இருக்கும்... சினிமா பார்ப்பதற்காக வண்டி கட்டிக் கொண்டு அந்த காலத்தில் போவார்கள் என்று கேள்வி பட்டிருப்பீர்கள்.
சனிக்கிழமை இனை முற்றுகையிட தீர்மாணித்து அதற்காக அழைப்பினை ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் மேற்கொண்டு வரும் அதே வேளை சனிக்கிழமை மூடப்படும் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
அதேவேளை ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் தங்களது போராட்டத்தை கைவிட வேண்டும் எனவும் அரசு தரப்பு பேச்சுவார்த்தை நடத்த ஆலோசித்து வருவதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார்.
அதில் மூன்று பேர் ஆபத்தான நிலையில்.... ஆங்கிலத்தில் சரளமாகப் பேசவும் எழுதவும் மற்றும் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தினால் நடத்தப்படும் பரீட்சைகளுக்கு அனுபவமிக்க ஆசிரியரினால் கற்பிக்கப்படும்.
ஆனால் நீங்கள் இப்போது தான் உணர ஆரம்பித்திருக்கிறீர்கள்.முன்னமே நீங்கள் சிந்திதிருந்தால் உங்களின் கல்யாணமே நிகழ்ந்திருக்காது.
எப்போதாவது மரக் கடையில் ஊதுவத்தியும் பூமாலைகளுமாக சாமி படங்கள் புத்துணர்ச்சி பெறும் நாளில் அவர் ஊரிலிருந்து வந்திருக்கிறார் என்பது தெரியும்.
இதற்காக சினிமா இலக்கியம் அரசியல் என்று சகல தரப்பு நண்பர்களையும் இரவு நேரத்தில் கடைக்கு வரச் சொல்லி டிபன் வாங்கிக் கொடுத்து கைச்செலவுக்குக் காசும் கொடுத்துப் பேசிக்கொண்டு இருப்பான்.
ஏமாற்றத் துடன் கேசவன் மோசமான கொச்சை வார்த்தைகளால் நடராசனைத் திட்டியபடி கடையை மூடிவிட்டு தனது ஸ்கூட்டரை எடுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டான்.
அவர் வேகவேகமாக அருகில் வந்து நின்று கோபத்துடன் போடா மசிரு... நடராசன் என்ன உன் வீட்ல சாணி அள்ளிப் போடுற வேலையா செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கான்.
நானாவது உழைச்சுச் சாப்பிடுறேன்... நீங்க எல்லாம் நக்கித் தாண்டா பிழைக்குறீங்க என்று ஆவேசமாக சைக்கிளில் மாட்டியிருந்த ஃபிளாஸ்கை எடுத்து சாலையில் வீசியெறிந்தார்.
அன்னிக்கு டீ வாங்கப் போன இடத்திலே சந்தேகப்பட்டு என்னை போலீஸ் பிடிச்சு நாலஞ்சு அடி அடிச்சு நீ யார்டா... என்ன வேலை செய்றே?னு கேட்டாங்க.
இன்னிக் குப் பாருங்க... கிழிஞ்ச காகிதத்துக்கு இருக்கிற மதிப்பு கூட எனக்குக் கிடையாது வள்ளி திருமணப் பாட்டு இப்பவும் ஞாபகமிருக்கா?
சினிமாவில் சந்தர்ப்பங்கள் நெருங்கிய மனிதர்களைக் கூட எப்படி எல்லாம் ஏமாற்றச் செய்கின்றன என்பதையும் ஒரு திரைப்படத்தின் வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் பின்னால் எத்தனை பேரின் உழைப்பும் வாழ்க்கையும் பின்னப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் அந்த நாவல் முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆங்கிலத்திலும் தொடர்ந்து எழுதி வரும் அசோகமித்திரன் அயோவா பல்கலைக்கழகத்தில் எழுத்தாளர்களுக்கான சிறப்புப் பயிலரங்கில் கலந்து கொண்டவர்.
அவனோ தனது திறமையைப் பார்த்துவிட்டு வேஷம் தருமாறு சொல்லியபடி கையோடு கொண்டு வந்திருந்த புலித் தலை முகமூடியை மாட்டிக்கொண்டு சட்டென நான்கு கால் பாய்ச்சலில் நாற்காலி மீது பாய்ந்து தாவி புலி போல குலை நடுங்கும் முறையில் கர்ஜனை செய்கிறான்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு வேஷம் தருவதற்காக அவனைத் தேடி கடிதம் போடும் போது அவன் அந்த விலாசத்தில் இல்லை என்று கடிதம் திரும்பி விடுகிறது என முடிகிறது கதை.
சினிமாவில் நிஜ யானையே கோமாளிபோல டவுசர் அணிந்து பைக் ஓட்டுவதற்கும் பந்து போடுவதற்கும் பழக்கப்படுத்தப் பட்டுவிட்ட சூழலில் புலிக்கலைஞன் என்னதான் செய்வான்?
அவற்றில் அவ்வளவு ஆர்வத்துடனும் உணர்வுடனும் எழுதிவிட்டு நேரில் வந்தபோது ஏன் அவள் அப்படி இருந்தாள் என்பதுதான் அவனுக்குப் புரியவில்லை.
நேரில் கண்டவுடனே வெட்கம் மேலிட்டு விட்டது போல் இருக்கிறது ஒருவேளை அப்படி அசடுபோல் கடிதத்தில் எழுதி விட்டோமே என்று பயந்தே தன்னிடம் வராமல் இருந்தாளோ என்று எண்ணினான்.
கீழே வீணை மீட்டும் சத்தம் கேட்டதும் சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் சங்கராபரணத்தில் தாரி சூசுசுன்னதி நீது ப்ரியா என்ற ஜாவளியை யாரோ பாடிக்கொண்டே வாசித்தார்கள்.
அவள்தான் உன் காதலி உன்னை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் உன் வழி நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று பொருள்படத் தொடங்கிய அந்தப்பாட்டு படுக்கையறையின் அலங்காரத்தைக் கவர்ச்சி கரமாகச் சித்தரித்தது.
ஆகா நல்ல ரசிகையாக அல்லவா இருக்கிறாள் ராஜம் ஏன் இருக்க மாட்டாள் அவளுடைய கடிதங்களே அவ்வளவு கதையாக இருந்தனவே என்ன வாசிப்பு என்ன சாரீரம்.
இதற்கு மேற்பட்ட இன்பம் கிடையா... ஆனால் இதோடு அவளுடைய வாய் வார்த்தை ஒன்றை என் முன்பு என் பக்கத்தில் நான் கேட்டால்... இன்பத்தின் மின்னொளியைப் பாய்ச்சும் அவளுடைய கைபட்டதும் எழும்பும் இனிமை என்னுள் பாய்ந்தால் என்ன பேறு பெறுவேன் ராஜம் வேண்டுமென்றுதான் இப்படி ஏக்கத் தீயிட்டு என் உள்ளத்தை வாட்டுகிறாளோ?
உன் இழைக்கும் விரல்களால் என்னைச் சுருதி கூட்டிச் சரி செய்து உன் விரல் விந்தையால் விண்ணொலி கொள்ளச் செய் என்று உணர்ச்சி மேலிட்டவனாய்த் தனக்குள்ளேயே பிதற்றிக் கொண்டிருந்தான் அவன்.
கோவிலுக்குத்தான் போயிருக்க வேண்டும் ராஜம் கூட ஒருவரும் வீட்டில் இல்லாதபொழுது ஏன் இவள் அவன் கேட்கும்படி வீணையை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு இப்படி உருக வேண்டும்?
ஆனால் சிறிது நேரத்துக்கு முன்பு வாசித்த பாட்டால் ஏற்பட்ட உணர்ச்சிப் பெருக்கில் அதில் இருந்த சோகம் கொஞ்சம் மறைந்து சற்றே ஒளிர்ந்தது.
ஆகையால் அப்படியே எழுதிவிட்டேன் எனச்சொல்லிவிட்டு சொல்லக்கூடாததைச் சொல்லிவிட்டது போலவும் கதிகலங்கினவள் போலவும் நாலு புறமும் பார்த்தாள்.
தயிர்க்காரி சுவரில் புள்ளி போடுகிற மாதிரி நாமாகக் கற்பனை பண்ணிச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஞாயிறு திங்கள் செவ்வாய்க்கிழமைகள் எல்லாம் அடிப்படையில் ஒன்றுதானே.
இன்றுநேற்றுநாளை என்பது எல்லாம் நம்மை ஓர் ஆதார எண்ணாக வைத்துக் கொண்டு கட்டி வைத்துப் பேசிக் கொள்ளும் சவுகரியக் கற்பனைதானே.
அதனடியாகப் பிறந்த நானல்லாத பல என்ற பேத உணர்ச்சி எனக்கு முன் எனக்குப் பின் என்ற நாமாக வக்கணையிட்டுப் போட்டுக் கொண்ட வரிகள்... இவை எல்லாம் எத்தனை தூரம் நிலைத்து நிற்கும்... நான் என நினைத்து நினைக்கும் நினைக்கப்போகும் பல தனித் துளிகளின் கோவை செய்த நினைப்புத்தானே இந்த நாகரிகம்....கூட்டு வாழ்வு என்ற வாசனையையொட்டி மனசு இழைத்து இழைத்துக் காட்டும் மணற் சிற்றில்தானே இந்த நாகரிகம்...மகா காலம் என்ற சிலந்தியின் அடிவயிற்றிலிருந்து பிறக்கும் ஜீவநதியின் ஓரத்தில் கட்டிவைத்த மணற்சிற்றில்....என்ன அழகான கற்பனை என்று உச்சிப்போதில் பனை மூட்டினடியில் குந்தி உட்கார்ந்திருந்த பரமசிவம் பிள்ளை நினைக்கலானார்.
மனம் என்ற ஒன்று உடம்பைவிட்டுத் தனியாக அதன் அவசியம் இல்லாமலே இயங்கக்கூடிய ஒன்றா அல்லது நாதத்துக்கு வீணை என்ற சாதனம் அவசியமாக இருப்பது போலத்தானா... நான் பிறப்பதற்குமுன்... என்னைப் பற்றி எனக்குப் பிரக்ஞையுண்டா?
அது எங்கு நின்றது என்றுகூட நிதானிக்க முடியாமல் வரட்டுக் கட்டாந்தரையாகத்தானே கிடக்கிறது... நான் பிறப்பதற்கு முன்பு... பரமசிவம்பிள்ளை என்ற ஒருவன் விருப்பு வெறுப்பு ஆசை துயரம் கவலை பொறுப்பு முதலியவற்றுடன் கூடிய ஒரு ஜந்து வாழையடி வாழையாக வரும் விளையாட்டின் வித்தைகளை வாலாயமாகக் கற்று அதற்கு இசைந்தோ இசையாமலோ விளையாடி... பிறகு பரமசிவம் என்ற பெயர் மட்டும் போகுமிடத்துக்கு வழி வைத்துவிட்டு வந்த வழியைப் பார்த்துக்கொண்டோ அல்லது புது வழியிலோ போய்விடும் ஒரு தோற்றம்... ஒரு பொம்மலாட்டம் பொம்மலாட்டம் என்று எப்படி நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியும்?
கைலாசபுரத்து ஆற்றங்கரை பனை மூட்டடியிலே உட்கார்ந்த பரமசிவம் பிள்ளையின் மனம் தான் இல்லாத ஒரு காலத்தைச் சற்றுச் சிரமத்துடன் கற்பனை பண்ணத் தொடங்கியது.
ஞாயிற்றுக் கிழமையாகவே இருந்து கொண்டு வந்தது திங்கட்கிழமை என்று நாம் சொல்லும் படியாகிவிட்ட ஒரு தன்மைபோல் நாகரிகம் அங்கே உட்கார்ந்து அசை போட்டுக் கொண்டிருப்பது போலத் தென்பட்டதும் ஒரு தோற்றந்தான்.
மருத மரத்து நிழல் இன்னும் இருந்து கொண்டிருக்குமே அப்பொழுது காற்றடித்தது மழை பெய்தது நதியில் வெள்ளம் வந்தது பனை மரங்கள் சாய்ந்தன விறகாயின.
எப்படியானாலும் இந்த அணு இல்லாவிட்டால் இன்னொன்று நிலைத்தது ஒன்றியது உருவம் பெற்றது உணர்வு பெற்றது மீனாயிற்று தவளையாயிற்று வாலிழந்தது குரங்காயிற்று சமாதி நிலையிலே உறங்க லாயிற்று... சிசுவாகி கைக்கட்டை விரல்களை உள்ளங்கையில் மடக்கி விரல்களைக் கொண்டு மூடிக் குண்டுக்கட்டாகக் காத்திருந்தது.
குழந்தை பரமசிவமாகி நான்நீஅவன் என்ற பேதாபேதப் பிரக்ஞையுடன் வாழையடி வாழையாக இருந்துவரும் விளையாட்டைக் கற்றுகொள்ள ஆரம்பித்தது.
வாத்தியார் பிரம்படி பிறகு கல்வி சில்லறை அறிவு பிரம்புக் கொட்டடியிலும் மற்றப்படி இனிக்கின்ற அவசியமான பிரியமான ஞானச் சரக்குகளை வேற்று அங்காடிகளிலும் பரமசிவம் பெற்றார்.
சீனி இனிக்கும் நெருப்பு சுடும் அப்பா கோபிப்பார் கடவுள் மன்னிக்க மாட்டார் என்ற நேர் அனுபவ அனுபவ சூன்யக் கருத்துக்கள் எல்லாம் நான்என்னுடைய என்ற அடித்தளம் இட்ட ஒரு மனையில் சுவர் எழுப்பிக் கட்டிடம் அமைக்க ஆரம்பித்தது.
பள்ளிக்கூடம்பரமசிவம்அடிஉதைபலம்பலவீனம்சடுகுடு முதலிய பாதைகளில் செல்ல கிழமைகள் என்ற கால அமைதி தாரளமாக வசதி செய்து கொடுத்தது.
உடம்பில் வலு நெஞ்சில் உரம் மனசில் நம்பிக்கை தைரியம் வீட்டில் சமைத்துப் போட பிறகு வம்ச விருத்திக் களமாக்கிக் கொள்ள ஒரு யவுதி... உச்சுவாச நிச்சுவாசத்தைவிட என்ன சுகம் போகம்.
வாய்க்கு ருசி கொடுக்க ஓரு கடவுள்... வயலுக்கு நீர் பாய்ச்ச ஒரு கடவுள்... வியாச்சியம் ஜயிக்க சோசியம் பலிக்க அப்புறம் நீடித்து நிசமாக உண்மையில் பக்தியாய்க் கும்பிட... எத்தனையடா எத்தனை?
அவர்கள்தான் மனம் என்ற ஒன்று காலவெள்ளத்துக்கு அருகே அண்டிவிளையாடும் மணல் வீட்டைப் பந்தப்படுத்த முயலும் சல்லி வேர்கள்... பரமசிவம் பரமசிவம் உனக்கு ஏதுக்கடா இந்தச் சள்ளை அதோ காலடியில் பாம்புடா பாம்பு... பரமசிவம் பிள்ளையைக் கட்டிலிலிருந்து எடுத்துத் தரையில் கிடத்திவிட்டார்கள்.
பரமசிவம்பிள்ள ஏறிட்டுப் பார்த்து சிரமத்துடன் தூரத்தில் இருந்து படித்தால் கேட்பதற்குச் சுகமாக இருக்கும் பக்கத்திலிருந்தால் காதில் வண்டு குடைகிற மாதிரி தொந்தரவாக இருக்கிறது என்றார்.
அதோ தெரிகிறது என் புஸ்தகம்... என்னுடைய கால் கட்டைவிரல்தான்... ஸ்மரணையில் கால் இருக்கிற மாதிரி தெரியவில்லையே... கண்ணுக்குத் தெரிந்தால் மட்டும் போதுமா?
கால் கட்டைவிரல் ரொம்ப தூரத்திலிருக்கிறதோ... இரண்டு மைல் தூரத்தில்... சீ எட்டு மைலாவது இருக்க வேண்டும்... அதோ அந்த புஸ்தகம்.
நாம் செத்துப்போனால் இந்தக் கால் கட்டைவிரல் சாம்பலாகத்தானே... அது எவ்வளவு நேரம் எனக்குத் தெரியப்போகிறதோ... கொஞ்சம் நிம்மதியாகப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்போமா?
அது அற்றுப்போனால் காலமும் அற்றுப்போகும் வெறும் கயிற்றரவு அதுவரையில் தீர்மானத்துடன் வராதிருந்த மனது அன்று ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டது.
அதையும் இதையும் புரட்டிப் பார்த்து தோல் வந்த கப்பல் கப்பல் கிளம்பிய நாடு நாட்டின் கால்நடை வளம் இவ்வளவையும்பற்றி ஆராய்ச்சி செய்துவிட்டு முடிவாக ஒரு ஜோடி ஸ்லிப்பர் ஆறரை ரூபாய்க்கு வாங்கினேன்.
சிவப்பு ஸ்லிப்பர் மஞ்சள்நூல் தையல் மேல்புறத்தில் தாமரைப்பூ இவ்வளவு லட்சணங்களுமுள்ள ஸ்லிப்பர் என் சொத்தான உடனே அதை அனுபவிக்காமல் இருக்க முடியுமா?
தளிரும் பூவும் உதிர்ந்து தரையில் கிடக்கும்பொழுது எவ்வளவு வண்டுகளும் தேனீக்களும் அவைகளை மொய்த்துக் கொண்டு புலம்புகின்றன மனதை வேரோடு பிடுங்கினது போல் நிலைகுலையச் செய்யும் துயரம் மூண்டிருக்கும் வேளையில் ஸ்லிப்பர் போட்டுக் கொள்ளலாமா கூடாதா என்று யோசிக்கலாமா என்ற நினைப்பு வரவும் மூலையில் கிடந்த பழஞ்செருப்பு அடக்கத்துடன் கண் காட்டிற்று.
ஒருநாளைக்குள் ஒரு உயிரைக் கொண்டு போய்விட்டதே அதை மாதக்கணக்கில் வைத்துக் கொண்டால் என்னவெல்லாம் நேரிடும் அல்லது என்னதான் செய்யக்கூடாது?
ஆனால் மனதில் பல மட்டங்கள் இருக்கின்றன என்பதும் மேல் மட்டம் பேசினால் அடிமட்டம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும் என்பது இல்லை என்றும் பின்னர்தான் தெரிந்து கொண்டேன்.
சாதாரணமாக தோட்டத்திற்குப் போவதற்கும் இந்த மாதிரி சந்தர்ப்பங்களுக்கும் உபயோகப்படுமே மூத்தாளும் முட்டுக்கு உதவுவாள் என்று பாட்டி சொல்லவில்லையா?
படுத்திருந்த நண்பன் எழுந்து கண்கொட்டாமல் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே நீ என்ன யோகியா கருமியா தெரியவில்லையே யோகியைப் போல ஒரே எண்ணத்தில் லயித்திருக்கிறாயே... ஆனால் லயித்திருக்கும் விஷயமோ சிறியது.
பச்சைக் குழந்தைகள் சூதுவாதற்ற மனைவி இவர்களை கொழுக் கொம்பற்றுத் துடிக்கும் கொடி போல பரிதவிக்கவிட்டுச் சென்ற ஒரு குடும்பத் தலைவன் வயது அதிகம் ஆகாதவன் எதிர்பாராமல் திடீரென்று காலகதி அடைந்தவன் அவன் மறைந்துவிட்ட பிறகு எவ்விதமான ஆறுதல்தான் சொல்ல முடியும்?
இரவில் நான் செருப்பு மயமாய் இருந்ததையும் இப்பொழுது செருப்பையே விட்டு விட்டதையும் பற்றியோ என்னமோ நினைத்துக்கொண்டு ஆச்சரியத்தால் வாய் திறந்து ஒருவினாடி நின்றான்.
மில்களின் ராக்ஷஸப் புகைப் போக்கிகள் மில் காம்பவுண்டில் நிலக்கரி மலைகள் ரயில் திடீரென இறங்கும் பள்ளத் தாக்குகள் உடனே தொத்திக் கொண்டு ஏறும் சரிவுகள் மலைகள் மலையைக் குடைந்து சுரங்கங்கள் சுரங்கத்துள் நுழைந்ததும் ஓட்டச் சத்தம் அன்றி மற்றனைத்தும் அதனுள் மூழ்கிப் போன காரிருள் சுரங்கத்தினின்றும் வெளிப்பட்டதும் கண்ணை உறுத்திக் கொண்டு பெருகும் ஒளி வீழ்ச்சி அகன்ற மைதானங்கள் அடர்ந்த காடுகள் காடுகளில் மேயும் மான் கூட்டங்கள் தலை நிமிர்கையில் மேலே கிளை பிரிந்த கொம்புகள் கட்டான் கட்டானாய் வண்டி வேகத்தில் முகம் திரும்பும் வயல்களில் பயிர்களின் பச்சை நடுவில் சிவப்பும் மஞ்சளும் வெள்ளையும் உதாவுமாய் ஆண் பெண்களின் ஆடைகள் கூந்தல் முடிச்சுகள் கொண்டைகள் வானில் பகல் பூரா சூர்யசக்கரம் உழுது உருண்ட பாதையில் முளைத்துப் பழுத்துப் பல ரங்குகளில் சாய்ந்த ஒளிக்கதிர்கள் புலவியில் பூமியைக் கவ்விக் கடித்து மேல் கவிந்த வான்கவானில் சிந்திய விந்துவெனக் கட்டிய நக்ஷத்ரக் கூடுகள் நேரம் முதிர்ந்து எழுந்து தோப்புகளிடையே எங்களுடன் கூடவே குதித்து ஓடிவரும் நிலா திடீரெனக் கிளைகளின் சிக்கலினின்று விடுபெற்று ஆகாய வீதியில் உருண்டதும் பாலத்தடியில் உருவிவிட்ட ஜல ஜரிகையின் தகதகப்பு திடும் திடும் என அதிர்ந்து கொண்டு எங்களைக் கடக்கும் பாலங்களின் இரும்புத் தூலங்க இத்தனையும் கோத்து ஊடுருவிய உள்சரடாய் வண்டியின் பெருமூச்சு ஒரு சமயம் அதன் ஊதல் உவகையின் எக்காளம் ஒரு சமயம் வேகத்தின் வெற்றிப் பிளிறு மறுசமயம் அது இழுத்துச் செல்லும் சிறு உலகத்தின் சுமை கனத்தினின்று இழுத்த பாகாய் அது செல்லுமிடம் சேரும் வரை அதன் கர்ப்பத்தில் தாங்கிய அத்தனை மக்களின் அவரவர் விதியின் தனித்தனி சஞ்சலங்கள் பிரிகள் ஒன்று திரித்த ஓலக்குரல் தீனக்குரல் அவளைப் பார்த்தால் ஒரு பக்கம் சிரிப்பு வருகிறது.
அதுவும் போச்சுன்னா கையைப் பிடிச்சு அழைச்சுண்டு போய் இதுதாண்டி தாஜ்மஹால் இதுதான் காஞ்சிபுரம் கைலாசநாதர் கோவில் இதுதான் அகண்ட காவேரி இதுதான் நம் பூர்விகம் சொந்த மண்ணைத் தொட்டுக் கண்ணில் ஒத்திக்கோ வாயில் கூட கொஞ்சம் அள்ளிப் போட்டுக்கோன்னு அப்புறமாவது இடம் இடமா அழைச்சுண்டு போய்க் காண்பிக்க நீங்கள் இருக்கேள்.
புருஷாளே இப்படித்தான் என்று எங்கேனும் கொண்டு போய் முடித்து மூக்கைச் சிந்தி உறிஞ்சி சிடுசிடுத்து அடுத்தாற்போல் சிரித்துத் தானே ஓய்ந்துவிடுவாள்.
என்று எனக்குக் கைஜாடையாகவே வயிற்றுக்கு வழிகாட்டியவன் எவனாயினும் அவன் வயதுக்கு என் வயது ஏற்ப என் அண்ணனோ தம்பியோ தாகத்துக்குத் தவிக்கையில் ஏந்திய கையில் கிண்டி மூக்கு வழியோ குடத்து வாய் வழியோ ஜலம் வார்த்தவள் என் தங்கையோ தாயோ.
போன புதிதில் நாட்கள் இப்படிக் கழிந்த ஒரு வாரத்துள் ஒரு நாள் வயிற்றில் ஈரத்துணி கண்ணில் உசிரை வைத்துக் கொண்டு சத்திரத்துத் திண்ணையில் அண்ணாந்து படுத்து கூரை விட்டத்தில் என் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் கண்ணில் நிற்கும் உசிருக்கு மட்டும் தெரியும் என் விதியேட்டைப் படித்துக் கொண்டிருக்கையில் மெனக்கெட்டு காரை நிறுத்தியிறங்கி என்னிடம் வந்து யாரப்பா நீ?
முகத்தில் காவேரித் தண் தெளிந்து நிக்கறதே என்று தானே பேச்சுத் தொடுத்து விவரம் வாங்கிக் கொண்டு சரி சரி இதோ என் பிஸினெஸ் விலாசம் நாளைக் காலை பத்து மணிக்கு வந்து சேர் என்று உத்தியோகம் தந்தவன் கடவுள்.
சுருட்டினது போக சுரண்டினது போக எஞ்சியது அசலுக்கு லாபம் என்கிற கணக்கில் லாபம் பெருகி நாளடைவில் லாபம் முதலை விழுங்கிய பின் லாபத்திற்கு லாபம் திகட்டல் தட்டின பிறகு நஷ்டமென்பது லாபத்தில் நஷ்டம்தான்.
ஒரொரு சமயம் எனக்குத் தோன்றுவதுண்டு அன்று பட்டினியில் சத்திரத்துத் திண்ணையில் அண்ணாந்து படுத்து விட்டத்தில் என் விதியேட்டைச் சரியாகத்தான் என்னை அறியாமலே படித்திருக்கிறேன்.
பிறகு ஒரு நாள் மாலை என்னை அவர் வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போய் ஊஞ்சலில் தனக்குச் சரியாக உட்கார வைத்துக் கொண்டு சாவித்ரீ நமஸ்காரம் பண்ணு.
பணக்காரப் பெண்ணுக்கு பரிசாரகன் போட்டுக் கொடுத்த காப்பியை வெள்ளி டம்ளரில் ஆற்றிக் கொடுக்கத்தான் தெரியும் வேறொண்ணும் தெரியாது என்று நீ எண்ணாதே.
அவர் சுபாவம் இத்தனை நாளில் உங்களுக்கே தெரிஞ்சிருக்குமே மனம்விட்ட அவள் சிரிப்பில் என்னுடன் அவள் உடனே நேரிடையாகக் கொண்ட சகஜத்தில் எனக்குத் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்த முறையில் அவள் பெண்மைக்குப் பங்கம் கற்பிக்கும் படியில்லை.
மாமனாரானதோடல்லாமல் அந்தச் சுருக்கில் அதே சாக்கில் பாட்டாளியிலிருந்து வியாபாரத்தில் என்னைத் தன்னோடு கூட்டாளியாகவும் ஆக்கிக் கொண்ட பின் எங்களுக்குக் கண் மறைவாக ஆனால் தவறாமல் எங்கள் காது படும்படி எனக்கு என சிப்பந்திகளிடையே பேர் வழங்கலாயிற்று.
என் அதிர்ஷ்டம் எனக்கே பிரமிப்பாயிருக்கிறதே கண் கூடாக நடப்பது கொண்டே கதை எழுதியாகிறதென்றாலும் கதையில் படிப்பது அனுபவமாக நிகழ்ந்திடில் அது சமாதானமாவதில்லை.
எந்தச் சமயம் கனவு கலைந்து எப்போ நனவில் விழிப்போ எனக் கனவு கலையும் சமயத்திற்கஞ்சி நனவை நானே எதிர்கொள்ளக் கண்ணைக் கசக்கிக் கொள்கிறேன்.
இப்படி எனக்குத் தோன்றக் காரணம் என் சந்தேக மனப்பான்மைதானோ அல்லது ராணியை மணக்கும் உச்சத்துக்கு உயர்ந்த பின் அதனாலேயே நேர்ந்த உச்சக்குலைவோ அல்ல என் வறுமை நினைவுகளிலிருந்து முற்றிலும் எனக்கு விடுதலையில்லையோ அல்ல என் சிப்பந்திகளின் மறைமுகமான ஏளனமோ இவையெல்லாமே சேர்ந்ததோ நிச்சயமாகத் தெரியாது.
பிடிபடாத தாது இந்தக் கசப்பு புரியாத கோபம் இனம் தெரியாத ஏக்கம் காரணம் காட்டாது ஏய்க்க ஏய்க்க அதன் மூட்டம் மட்டும் எங்கள் உறவில் கவிந்தது.
ஒரு சொல்லுக்கு எதிர்ச் சொல் ஒன்பது சொல் படிப்படியாக ஏறும் வார்த்தைத் தடிப்பில் சண்டையின் காரணம் மறந்து போய் வெற்றிக் கொடி கடைசி வார்த்தை யாருக்கு எனும் வீறாப்புத்தான் மிச்சம்.
ஒன்றையொன்று கவ்விக் கிழித்துக் கொண்டு ஒன்றில் ஒன்று புதைந்து ஒரு பந்தாகி உருள்கையில் எந்த சமயம் சண்டையிலிருந்து சமாதானம் சமாதானத்திலிருந்து சண்டையென்று அவைகளே அறியா.
வயிற்றில் நான் நாலு மாதப் பூச்சியாயிருக்கையில் நடுநிசியில் எல்லோரும் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில் அம்மாவின் கை வளையலைக் கழற்றிக் கொண்டு ஓடிவிட்ட என் அப்பன் நான் பிறந்து மாதம் பத்தாகியும் இன்னும் திரும்பவில்லை.
தாம்பூலம் மாற்றிக்கு முன் என்னை ஒரு வார்த்தை கலந்திருந்தால் நான் தடுத்திருப்பேனே எனத் தவித்தவர் எத்தனை பேர் நமக்கேன் பாடு ஆயிரம் பொய்யைச் சொல்லியேனும் ஒரு கலியாணத்தைப் பண்ணுன்னு சாஸ்திரமே கட்டளையிட்டிருக்கு இப்படி ஒரு சுக்ஷி தருமம் பேசிற்று.
இல்லாட்டா உங்கள் அந்தஸ்துக்கு இதுக்கு மேல் ஒஸ்தி என்ன எதிர்பார்த்தேள் சொல்லுங்களேன் கேட்டுத்தான் தெரிஞ்சுக்கறேனே என நேருக்கு நேரே சவால் சிலர்.
அவனுக்கு வாய்ச்சவள் லேசுப்பட்டவளா டேப்பா விழி நரம்பிலிருந்து நார் உரிச்சுத்தானே தன் குழந்தை குட்டிகளுக்குச் சட்டை கவுனிலிருந்து தெறிச்சுப் போன பொத்தானைத் தைப்பாள் உடன்பிறந்தான்மார்கள் இப்படி இட்ட பிச்சையும் விட்ட ஏலமுமாய் பிழைப்பு ஆனபின்னர் என்னதான் சதைத்தடிப்பானாலும் ஒருநாள் இல்லாவிட்டால் ஒருநாள் எந்தச் சொல் எந்தத் தோளிடிப்பு எந்த ஏளனப் புன்னகை எப்படித் தைத்ததோ?
இதுக்கே உங்களுக்கு இப்படிப் பொத்துக்கறதே என் வயிற்றில் பிறக்கப் போகும் பிள்ளைக்கும் அவன் தாயாரை நீங்கள் பழித்தால் அப்படித்தானே இருக்கும் ஜன்னல் வழி உள்வழிந்த நிலவொளியில் ஆள் உயரப் படத்தினின்று அவள் தந்தை முகம் என்னைக் கடுக்கும்.
அறையில் சுவர்கள் ஒட்டிய மூலைகளில் பகலிலேயே இருள் தேக்கத்தில் அவரவர் மனநிலைக்கேற்ப உருவங்கள் முகங்கள் பெரும் வாய்கள் முழுவிழிகள் வீக்கங்கள் திரண்டு தம் ரஹஸ்யங்கள் அவஸ்தைகள் ஏதேதோ தம் ஊமையில் வெளியிட முயன்றன.
அவள் உடுத்திய மஞ்சள் ஸேட்டின் சேலை அங்கத்திரட்சிகள் மேல் பாயும் அலைகளில் இந்த முக்கால் இருள் மிச்சம் கால் ஒளியாட்டத்தில் புலிக்கோடுகள் பிறந்து விளையாடுகின்றன.
கையை எடுக்காது வரைந்த ஒரே கோட்டின் வளைவு நெளியான ஓட்டம்போல் அவள் உருவம் எனக்கு விட்டுச் சொல்ல இயலா ஏதோ முறையில் மெழுகுவர்த்திச் சுடரொளியில் இந்த அறையின் தோற்றத்துடன் ஏன் இந்த வேனிலோடேயே இழைந்திருக்கிறது.
சோகச் சாயை படர்ந்து கவித்வம் நிறைந்து நெஞ்சில் பாயும் இந்த அருவியின் கரையில் எத்தனை நேரம் இப்படியே அமர்ந்திருந்தோமோ பளிச் பளிச் மின்னல் போல் வலி கொடிபிரிந்து மார்புள் பாய்ந்தது.
என் புது வாழ்வைப் பற்றிக் கொள்ளும்பாடில் பற்றிய பின் மேல் படர்ந்த பாசியில் எத்தனை வருடங்களின் புதைவின் அடியினின்று கரடிமலை இப்போது எழுந்தது கரடிமலை என்பது ஒரு குன்று.
உங்களுக்குத்தான் ஒரு வயதுக்கப்புறம் வயது முழங்காலுக்குக் கீழ் நின்றுவிடுமே ஆமாம் உனக்குச் சிரிப்பாய்த்தானிருக்கும் எனக்கு ஏன் இவ்வளவு எரிச்சல்?
மொழுமொழுவென்று அந்த உடல் பெரிதாய் சற்று மேட்டு விழிகள் சிரிப்பில் பளீரிடும் பல் வரிசை மோவாய்க்குழியில் இயல்பாய் ஒரு மறு மோவாய்க் கடியில் லேசாய் உருப்படர்ந்து கொண்டிருக்கும் இன்னொரு மோவாய் கன்னக் கதுப்புகள் அங்கங்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகக் கண்ணைக் கரித்தன.
அலுப்புன்னு வெச்சுக்கோங்கோளேன் உங்கள் வெற்றியை விட என் தோல்விதானே உங்களுக்கு முக்கியம் அப்படியேதானிருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே நான் அசதியுடன் தலைசாய்ந்தேன்.
யாக குண்டத்திலிருந்து எழுந்த அக்னிதேவன் கையில் ஏந்திய வெள்ளிப் பாயஸக் கிண்ணம் போல் அறை ஒரு வினாடி மின்னலில் பளீரிட்டு அறையில் முன்னிலும் காரிருள் கவிந்து சூழ்ந்து கொண்டது.
இத்தனை பெருக்கின் மூலக்காரணம் ஜலத்துளியின் முதற் கசிவிடம் போல் புஷ்பாஞ்சலியில் நெகிழ்ந்த இறைவனின் இதயம் இப்படித் தானிருக்குமோ?
பெருநகர்களில் தனிமனித இருப்பு சார்ந்த நெருக்கடியைத் தெரிவிக்கிற ஒரு செடியின் இருப்பு வழியாக மனித இருப்பின் அடிப்படைச் சிக்கலை விளக்கிக்கொள்ள முயல்கிற சகவாசியின் வேதனையைப் பார்ப்பதோடு கும்பலின் மீதான வெறுப்பை உமிழ்கிற உதாரணம் கட்டாந் தலைகள் சுய தேடலுள்ள குழந்தைகளின் உலகில் ஊடாடுகிற விளக்குக் கம்பம் திருஷ்டிப் பொம்மை திருஷ்டிப் பூசணி எனச் சாதாரணமாக நாம் தினசரி பார்ப்பவற்றை முற்றிலும் வேறாகக் கண்டு நமது வாழ்வினுள் கொண்டு வருகிற கவிதைகள் பட்டியலிடும் கவிதைகள் வாசகனிடம் நேரடியாகப் பேசும் கவிதைகள் இயக்கங்கள் தங்களது பிரச்சாரங்களில் உபயோகிக்கக்கூடிய அளவுக்குக் காட்டமான அப்பட்டமான அரசியல் கவிதைகள் கேலி செய்யும் கவிதைகள் காதல் கவிதைகள் என்று பல்வேறு வகையான கவிதைகளையும் கொண்டது ஆத்மாநாமின் படைப்புலகம்.
குட்டி இளவரசிக்கு ஒரு கடிதம் குட்டி இளவரசி வந்துவிட்டாள் புத்தம் புதிய எனும் தலைப்பிலுள்ள கவிதைகள் குழந்தைகளின் உலகம் சார்ந்தவை.
குட்டி இளவரசி வந்துவிட்டாள் கவிதையைப் பார்ப்போம் டப்பியின் களிப்புகளைப் பரப்பி வைப்பாள் சுவற்று அழுக்கை ஈயெனப் பிடிப்பாள் கூக்கூவைத் தினம்தினமும் புதிதாய்க் காண்பாள் மக்கள் கூட்டத்தில் கூக்குரலிடுவாள் ஏறி இறங்கும் படிகள் அவள் உலகம் பார்த்தவரெல்லாம் அவளது தோழர்கள் பசி உடல் தவிர அழ ஒன்றும் இல்லை தனக்குள்தானே பொங்கும் மகிழ்ச்சி அவள் ஒவ்வொரு கணமும் மகிழ்ச்சியின் தொடர்ச்சியே பெயர் சொல்லி அழைத்தால் திரும்பிப் பார்ப்பாள் அவள் ஊடுருவல் பார்வை உம்மையும் மீறிச் செல்லும்.
வாழ்க்கைக் கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து தலை சீவி பவுடர் பூசி வெளிக் கிளம்பினேன் பஸ் ஸ்டாண்டில் என்னைப் போலவே ஆண்களும் பெண்களும் அவரவர் வாழ்க் கைக் கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து அலங்கரித்து காத்து நின்றிருந்தனர் வந்து போய்க்கொண்டிருந்த வாகனங்களில் பொதுமக்கள் வேற்றுமை காண இயலாவண்ணம் உட்கார்ந்து கொண்டும் நகர்ந்துகொண்டும் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தனர் என்னுடைய வாகனம் வந்துவிட்டது இடிபாடுகளுக்கிடையே நானும் ஒரு கம்பியில் தொற்றிக்கொண்டேன் எங்கோ ஒரு இடத்தில் நிலம் தகர்ந்து கடல் கொந்தளித்தது ஒரு பூ கீழே தவழ்ந்தது.
பெருநகரமொன்றின் வேலைநாட்களின் காலை நேரம் அதன் அத்தனை அவசரத்தோடும் அவதியோடும் கவிதைக்கான காட்சிப் பின்புலமாக நமக்குத் தரப்படுகிறது.
கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து தலை சீவி பவுடர் பூசி வெளிக் கிளம்பினேன் என்றாலே கவிதை சொல்லி வீட்டைவிட்டுப் புறப்பட்டதை நமக்குக் காட்டிவிடலாம்.
ஒவ்வொரு முறையும் வீட்டைவிட்டுப் பொதுவெளிக்குள் நுழையும்முன் நாம் ஏன் மறக்காமல் கண்ணாடியிடம் நுழைவுச் சீட்டைப் பெற்றுக்கொள்கிறோம்?
மேலும் பொதுமக்கள் என்பவர் நமது புலன் வெளிக்குள் வந்தாலும் நமது உணர்வுவெளிக்குள் வராதவர்தானே யாரிடம் நமக்கு எதுவுமே தோன்றுவ தில்லையோ அவர்கள்தானே.
பேருந்தில் நின்றுகொண்டு நாம் எதையோ யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போது சட்டென்று பேருந்து நகரத் தரையே நகர்வது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டு சட்டென்ற திகில் பொங்குமே அப்படி ஆகிறது.
கடைசி வரியில் கவிதை சொல்லி தனது எண்ண ஓட்டத்திலிருந்து நிகழ்கணத்துக்கு வந்து பேருந்துக்கு வெளியே பார்க்க பேருந்து நகரும் திசைக்கு எதிர்திசையில் ஏதோ ஒரு பெண் நடந்துபோகிறாளா?
மற்றொரு வாசிப்பாகப் பேருந்து நெரிசலில் தவிக்கிற அதே சமயத்தில் பூமியின் வேறொரு பகுதியில் பூமி நகர்ந்து கடல் கொந்தளிந்துவிடலாம்.
அதாவது முதலில் சொல்லப்பட்ட சந்தடியும் இரைச்சலுமான நகரக் காட்சியின் அருகில் பூமியின் வேறெதோ இடத்தில் வேறெதோ காலத்தில் நடந்த நடக்கப் போகிற நிகழ்ச்சியை வைத்துக் கவிதைக்கும் வாழ்வுக்கும் அழகூட்டிவிடுகிறார்.
நெரிசல் என்ற சொல்லே பொதுவாக உபயோகத்திலுள்ள சொல் தகர்ந்த கட்டுமானங்களைப் பற்றிச் சொல்லும்போது நாம் உபயோகிக்கிற சொல் இடிபாடுகள் என்பது இப்போது மீண்டும் இந்தக் கவிதையை வாசியுங்கள்.
முட்டிமோதிப் பார்க்கிறது கடல் மணலைத் தன் நீலப் புடவைக்குள் சுருட்டிக்கொள்ள உங்கள் இருப்பை நிரூபிக்க முத்தத்தைவிட சிறந்ததோர் சாதனம் கிடைப்பதரிது .
முத்தம் முத்தத்தோடு முத்தம் என்று முத்த சகாப்தத்தைத் துவங்குங்கள் முன்பென்றால் நினைவு பின்பென்றால் கனவு இப்பொழுதென்றால் நான் நானும் வேறான நானும் பொய் நான் இல்லை சித்திரத்திற்கு குரல் இருக்க வேண்டும் அந்தக் குரலுக்கு உயிர் இருக்க வேண்டும் பார்ப்பவன் பேச வேண்டும் பேச்சில் தெளிவு வற்றாதது தெளிவு நீங்கள் ஒவ்வொரு வரும் ஒரு சமவெளியை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் எல்லோருமே ஒரே ஒரு புத்தகத்தைத்தான் படிக்கப் போகிறீர்கள் அது உங்கள் புத்தகம் தான் இந்தக் கவிதை எப்படி முடியும் எங்கு முடியும் என்று தெரியாது.
உதிரும் மலரின் கணிதத்தை என்றாவது யோசித்திருந்தால் மட்டும் இது புரியும் சரக்கென்று உடல்விரித்துக் காட்டும் கற்றாழையின் நுனியிலிருந்து துவங்கிற்று வானம் வயல்களுக்கப்பால் இருந்த சூரியன் மேலே சென்றான் எருமைகள் ஓட்டிச் சென்ற சிறுவனின் தலையில் வீழ்ந்தான்.
தூங்குபவர்களையும் தூங்குபவர்களைப் போல் நடிப்பவர்களையும் எழுப்பும் வார்த்தைக் கூட்டங்கள் புறப்பட்டாகிவிட்டது கருப்புப்படை எனது சுதந்திரம் அரசாலோ தனி நபராலோ பறிக்கப்படுமெனில் அது என் சுதந்திரம் இல்லை அவர்களின் சுதந்திரம்தான் மக்கள் சுபிட்சமாய் இருந்தனர் அவசரமாய் அவ்வப்போது ஒன்றுக்கிருந்து இந்த நகரத்தை எரிப்பது மிகச் சுலபம் ஒரு தீப்பெட்டி போதும் .
நன்றி நவிலல் எனும் தலைப்பில் இந்தச் செருப்பைப் போல் எத்தனை பேர் தேய்கிறார்களோ இந்தக் குடையைப் போல் எத்தனை பேர் பிழிந் தெடுக்கப்படுகிறார்களோ இந்தச் சட்டையைப் போல் எத்தனை பேர் கசங்குகிறார்களோ அவர்கள் சார்பில் உங்களுக்கு நன்றி இத்துடனாவது விட்டதற்கு.
தும்பி எனும் தலைப்பில் எனது ஹெலிகாப்டர்களைப் பறக்கவிட்டேன் எங்கும் தும்பிகள் எனது தும்பிகளைப் பறக்கவிட்டேன் எங்கும் வெடிகுண்டு விமானங்கள் எனது வெடிகுண்டு விமானங்களைப் பறக்கவிட்டேன் எங்கும் அமைதி எனது அமைதியைப் பறக்கவிட்டேன் எங்கும் தாங்கவொண்ணா விபரீதம்.
நம்மிடையே பல கவிஞர்களும் தம்மை நிறுவ முயன்று தமக்கென்று ஒரு குறிப்பிட்ட ரீதியைத் தேர்ந்தெடுத்து தம்மை மீண்டும் மீண்டும் நிறுவிக் கொண்டிருக்கையில் தன்னையே தொடர்ந்து நிராகரித்து வந்ததால்தான் பல்வகைப்பட்ட பல ரீதியிலான கவிதைகளை அவரால் எழுத இயன்றிருக்கிறது.
ஆத்மாநாம் பற்றி பிரம்மராஜன் எழுதியுள்ள வாழ்க்கைக் குறிப்பிலிருந்து போன்ற மருந்துகளை ஆத்மாநாம் தொடர்ந்து உட்கொண்டது தெரிகிறது.
இவரது கவிதைகளில் ஒரு குதிரைச் சவாரி என்கிற ஒரே ஒரு கவிதையில் மட்டுமே இந்த தனிப்பட்ட நிலைமை வெளியாகி வாசகனைத் துயருறச் செய்கிறது.
எழுதுபவர்களது மன அவசங்களும் மன அலைவுகளும் மனச் சிக்கல்களும் கவிதையில் அதிகமாக எழுதப்படுகிற இந்தக் கட்டத்தில் கவிதை எழுதுபவர்கள் கவனிக்க வேண்டிய தன்மை இது.
கவிதைக்கு ஆட்படுவதற்கும் கவிதையை ஆட்படுத்த நினைப்பதற்கும் உள்ள மிகப் பெரிய வித்தியாசத்தை ஆத்மாநாம் உணர்ந்திருக்கக்கூடும்.
மேலே குறிப்பிடப்பட்ட நான்கு மாத்திரைகளில் ஏதாவது ஒன்றைத் தொடர்ந்து உட்கொண்டுவரும் ஒருவரிடம் அவரது பெயர் கேட்கப்பட்டால் தனது பெயரைச் சொல்லக்கூட அவருக்கு நேரமெடுக்கும்.
மொத்தம் நான்கே பக்கங்கள் வரக்கூடிய இவரது இரண்டு கட்டுரைகளும் பிரம்மராஜனுக்கு அளித்த நேர்காணலும் தமிழ்க் கவிதையியலுக்கு ஆத்மாநாமின் முக்கியப் பங்களிப்புகள்.