sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவர்கள் விடைபெற்றுப் போனபின்னர் ரதி தேவி தருணம் பார்த்துப் பெருமான் முன்னே போந்து வணங்கித் துதித்து ஆண்டவனே இறைவனே இது முறையோ முறையோ பிரழன் முதலிய தேவர்கள் செய்த சூழ்ச்சியால் என் கணவன் இங்கே வந்து அழிவுற்றான்.
இங்ஙனம் வேண்டிய ரதியை நோக்கி ஈசன் அருள் கூர்ந்து மாதே வருந்தாதே பார்வதி தேவியை நாம் சென்று திருமணம் செய்யும்பொழுது உன் கணவனைத் தருவோம் செல்க என்று விடை கொடுத்தனுப்பினார் அப்பால் எதிரே இருந்த சனகாதி முனிவரை நோக்கி நற்றவர் மைந்தர்களே ஞான போதம் சொற்களில் அடங்குவதன்று துயரம் நீங்கி இவ்வண்ணம் மெளன நிலையில் இருந்து நம்மைச் சிந்தித்திலே ஆகும் என்று உள்ளங்கொள்ள உணர்த்தினார்.
அப்போது அருந்தவ முனிவர் நால்வரும் சிவபெருமான் சேவடிகளைச் சிந்தையாரத் தொழுது மயக்கம் தெளிந்திரோம் கடைத்தேறினோம் என்று போற்றிச் சென்றார்கள் பின்பு பார்வதியம்மையாருடைய அன்பையும் காதலையும் ஈசன் உமையைக் எல்லோரும் அறியக்காட்டத் திருவுளங் கொண்டார் ஈசன் செக்கச் சிவந்த காவியுடை உடுத்தார் சிகையை முடித்தார் வெண்ணீறு அணிந்தார் கமண்டலத்தைக் கையில் எடுத்தார் ஒலைக்குடையைப் பிடித்தார் நெடுங்கழியை ஊன்றினார் விருத்தர் போன்ற வடிவம் கொண்டு சென்றார்.
மலையரசன் மகள் தவம் புரியும் சாலையை அவர் அடைந்த பொழுது அங்கு வாயில் காத்து நின்ற மாதர்கள் அவரைப் பார்த்து தளர்ந்த நடையுடைய பெரியவரே இம் மலையிடை வருதல் எளிதன்றே இங்கே நீர் வந்த காரணம் யாது?
அங்கு நின்ற நங்கையை விருப்புடன் பார்த்தார் வேதியர் சொல்லுதற்கரிய பேரழகு அழியவும் அங்கமெல்லாம் வற்றி ஒடுங்கவும் நீ அருந்தவம் செய்கின்றாயே எப்பொருளை விரும்பி இத்தவம் செய்கின்றாய்?
மன்னுயிர்க்கு உயிராகிய ஈசனை மணாளனாகப் பெற்று அவர் பாதத்தில் இருக்கக் கருதியே இக் கன்னி மெய்த்தவம் இயற்றுகின்றாள் என்று மங்கையின் தோழி மறுமொழி கூறினாள்.
அது கேட்ட முதியவர் நகைத்து உலகத்தை யெல்லாம் படைக்கும் பிரமனும் காக்கும் மாயவனும் தேடுதற்கரிய தேவதேவன் இவள் செய்யும் தவத்திற்காக வருவானோ?
மாதே அச் சிவபிரான் தன்மையை நீ அறிந்திலை போலும் அவன் உடுப்பது தோலாடை ஏறுவது வெள்ளேறு அணிகலன் அரவும் பிறவும் கையில் எடுப்பது கபாலம் உண்பது நஞ்சு நடமாடும் இடம் சுடுகாடு அவனுக்குத் தாயில்லை தந்தையில்லை சுற்றத்தார் யாரும் இல்லை வடிவம் இல்லை குணமும் இல்லை முன்னே சொல்லிய தோலாடை போன்ற பொருள்களே அவனிடம் பலவுண்டு.
இத்தனை வயது சென்றும் இன்னும் மாசற்ற மறைகளில் ஒன்றும் நீ அறிந்திலை போலும் இங்கே நீ நிற்றல் ஆகாது என்று சீற்றமுற்றாள் உமையம்மை.
பொறுக்க முடியாத வருத்தமுற்றாள் அங்கமெல்லாம் நடுங்கி விம்மினாள் போ என்றாலும் இக் கிழவன் போக மாட்டான் போலும் நானே இவ்விடத்தை விட்டு அகல்வேன் என்று பஞ்சு போன்ற திருவடிகள் சிவக்க நடந்து சென்றாள்.
மலைமகளின் தவக் கோலத்தை நோக்கினார் சிவ பெருமான் அளவிறந்த கருணை கொண்டார் முதுமைக் கோலத்தை விட்டார் சிவகணங்கள் சூழ்ந்து போற்றச் சிறந்த மழவிடையின் மேல் எழுந்தருளிக் காட்சியளித்தார்.
மெய்ப் பொருளாகிய நாயகனைக் கண்டாள் மலைமகள் நாணத்தால் மேனி நடுங்கினாள் கீழே விழுந்து வணங்கினாள் கையெடுத்துப் போற்றினாள் அறிவினால் அறிய வொண்ணா ஆதி பகவனே நின் மாயா விலாசம் அறியாது மதியிலேன் பேசிய சிறு மொழிகளைப் பொறுத்தருளல் வேண்டும் என்றாள்.
நற்றவம் புரிந்த மாதே கேள் நம்பால் வைத்த அன்பினால் நீ முன் பேசிய மொழிகளை யெல்லாம் இப்பொழுது உரைத்த துதிமொழி போலவே ஏற்றுக் கொண்டோம்.
இங்ஙனம் இமயமலையிற் பூங்கொடி போன்ற உமையவள் தவத்தினைக் கண்டு திருவருள் புரிந்த ஈசன் கயிலையங்கிரியை அடைந்து சப்த ரிஷிகள் எனப்படும் எழுவகை முனிவரையும் மனத்திலே நினைத்தார்.
ஈசன் அவரை நோக்கி இமயமலை யரசனிடம் நீங்கள் சென்று இன்றே உமையவளை எமக்குத் தாரை வார்த்துத் தரும்படி கேட்டு விரைவில் இங்கு வரல் வேண்டும் என்றார்.
அவர்களைக் கண்ட அரசன் மனமகிழ்ந்து ஐயரே உம்முடைய திருவடிகள் தோயப்பெற்ற இமயமலை மாமேரு மலையினும் புனிதமாய் முதன்மை யுற்றது.
அது கேட்ட அருந்தவ முனிவர் உலக மாதாவாகிய உமாதேவியைத் திருமணம் புரியக் கருதி மன்னுயிர்க்கெல்லாம் உயிராக விளங்கும் சிவபெருமான் எம்மை உன்னிடம் அனுப்பினார்.
இதுவே யாங்கள் வந்த காரியம் என்று உரைத்தார்கள் மன்னனும் மனமிசைந்து எல்லா உயிர்களையும் உலகங்களையும் ஈன்ற உமையாளை ஈசனார்க்கு மணம் செய்து கொடுத்து என்னையும் அடிமையாகத் தருவேன் என்றான்.
அப்பொழுது அருகே நின்ற அவன் மனையாள் சிறிது வாடிய முகத்தோடு ஐயன்மீர் பிரமதேவனுடைய புதல்வனாகிய தக்கன் தன் ஒப்பற்ற திருமகளை ஈசனுக்கு மணம் செய்து கொடுத்தான் என்றும் அங்ஙனம் கொடுத்த தக்கன் தலையை அப் பெருமான் தகர்த்தெறிந்தார் என்றும் சொல்கின்றார்களே அந் நிகழ்ச்சியை நினைத்தால் என் நெஞ்சம் அஞ்சுகின்றதே எமது குலமகளை அவர்க்குக் கொடுப்பது எப்படி?
மலையரசன் உடனே தேவ தச்சனை அழைத்து என்னை யாளுடைய சிவபெருமானுக்கு யான் பெற்ற உலக மாதாவாகிய உமையவளைத் திருமணம் செய்து கொடுக்கப் போகின்றேன்.
ஆதலால் இம் மாநகர் முழுவதும் பொன்னுலகம் போன்று அழகுற இலங்கும் வண்ணம் அலங்கரிப்பாயாக எனப் பணித்தான் பின்னர் திருமால் பிரமன் முதலிய தேவர்களும் மாதவ முனிவர்களும் அவர்தம் பன்னியரும் அன்புடன் உமையவள் திருமணத்திற்கு எழுந்தருளும் வண்ணம் எங்கும் தூதரை அனுப்பினான்.
செந்தாமரையில் வாழும் திருமகள் முதலிய மாதர்கள் நெடுங்காலம் நோன்பியற்றி அங்கமெல்லாம் நொந்த உமையம்மையைத் தொழுது மங்கலமாகிய மணக்கோலம் செய்தார்கள் இறைவனை வழிபடும் அன்பர் போல ஆர்வத்தோடு உமையம்மையின் தவக் கோலத்தைக் களைந்தார்கள் அழகெலாம் ஒருங்கே வாய்ந்த மங்கையின் மேனியைக் குறையற்ற முறையில் கோலம் செய்தார்கள்.
இவ் வண்ணம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கையில் மலையரசன் நெருங்கிய சுற்றத்தோடும் நிறைந்த அன்போடும் திருக்கயிலாய மலையை அடைந்தான் நந்தி தேவரது ஆணை பெற்று உயிருக்குயிராகிய சிவபெருமான் சேவடியை வணங்கி நின்று எம்பெருமானே ஆதியில் அகில உலகமும் ஈன்றருளிய அன்னையைக் காதலோடு மணம்புரியத் திருவுளம் கொண்டீர் சோதிட நூலோர் குறித்த நன் முழுத்தம் பங்குனி உத்தரமாகும்.
உடனே ஈசன் நந்தி தேவரைக் கருணையோடு அழைத்தார் நம் திருமணத்தைக் காண்பதற்குச் சிறந்த உருத்திர கணங்கள் திருமால் முதலாயினோர் இந்திராதியர்கள் எல்லோரையும் வரவழைப்பாயாக எனப் பணித்தார்.
ஆணைப்படியே எல்லோரையும் நந்திதேவர் வரவழைத்து உருத்திரர்கள் சிவகணங்கள் தேவர்கள் இவர்களைத் தனித் தனியாக வகுத்துத் தம் கை விரலாற் சுட்டி ஈசனிடம் காட்டிப் பிரம்பேந்தி நின்றார்.
அப்பொழுது பிரமதேவன் பலவகை நகைகளைப் பொற்பீடத்தின்மீது வைத்து எடுத்துக்கொண்டு வந்து ஈசன் முன்னே வைத்து வணங்கி ஐயனே உமக்கு விருப்பும் இல்லை வெறுப்பும் இல்லை.
அப்பொழுது பெருமான் புன்னகை கொண்டு அன்புடன் நீ தந்த இந் நகைகளை நாம் அணிந்துகொண்டாற் போலவே மகிழ்வுற்றோம் என்று தம் திருக்கரத்தால் அவற்றைத் தொட்டு அருளினார்.
முன்னொருகால் திருமாலும் அயனும் தேடிக் காணாத தேவதேவன் உமாதேவியாரிடம் செல்லத் திருவுளம் பற்றினார் அக் கருத்தை அங்கேயிருந்த தலைவர்க்குக் குறிப்பினால் உணர்த்தினார் இமயமாமலைக்கு எழுந்தருளினார்.
ஈசனார் மணக்கோலங்கொண்டு இமய மாமலையிலே எழுந்தருளியபோது மங்கையர் அப்பெருமானது அற்புதத் திருவுருவைக் கண்டு வணங்கிக் கங்கு கரையற்ற காதல் வெள்ளத்திலே மூழ்கினர் எம்பெருமான் அணிந்துள்ள நகைகளும் தரித்துள்ள பொன்னாடையும் பூசியுள்ள கலவைச் சந்தனமும் புனைந்துள்ள புதுமலர் மாலைகளும் அவருடைய இயற்கையான பேரழகை மறைத்தனவே என்று மனந் தளர்ந்தர் சிலர்.
முறுக்கமைந்த நெடுஞ்சடை முடியுடைய செம்மேனி எம்மானை நோக்கி நின்று மனம் உருகினார் சிலர் காதலுற்று வெதும்பிக் கருகினார் சிலர் தோழியரோடு பெருகும் காதலைப் பேசினார் சிலர்.
இங்ஙனம் இறைவன் பவனி வரும் பொழுது திருமண விழாவினைக் காணும்பொருட்டு எல்லாப் புவனத்தில் உள்ளவர்களும் வந்து சேர்ந்தமையால் இமயமலை வருந்தி நடுக்கமுற்றது.
அது கண்ட ஈசன் புன்னகை புரிந்து அடியார் துயரம் தீர்க்குமாறு நந்திதேவரை நோக்கி கடலைக் கையகத் தடக்கிய அகத்திய முனிவரை இங்கு அழைத்து வருக என்றார் முனிவரும் வந்து இறைவன் திருவடியிற் பணிந்தார்.
அந் நிலையில் ஈசன் குறுமுனியே இவ்விமய மலைக்கு யாவரும் வந்தமையால் வடதிசை தாழ்ந்தது தென் திசை உயர்ந்தது ஆயினும் முனிவா ஒப்பற்ற நீ இம் மலையினின்றும் நீங்கி வளமார்ந்த தென்னாட்டிற் போந்து பொதியமலையில் அமர்வாயாயின் உலகமெல்லாம் முன்போலவே சமநிலை யடைந்து விளங்கும் என்றார்.
பிறை யணிந்த பெருமான் இங்ஙனம் பணித்தபோது இனிய மொழியுடைய தமிழ் முனிவன் அச்சம் எய்தி ஐயனே அடியேன் செய்த குற்றம் ஏதேனும் உண்டோ?
அவ்வுரை கேட்ட முனிவர் எம்பெருமானே இப் பணியை எனக்கு அருள்கூர்ந்து அளித்தீர் ஆயினும் இங்கு நிகழவிருக்கும் தெய்வத் திருமணக் காட்சியைக் கண்டு வணங்காமல் போவதற்கு இயலவில்லையே நெஞ்சம் வருந்துகின்றதே என்று விண்ணப்பம் செய்தார்.
தமிழ் முனிவன் மனமகிழ்ந்து சிவபெருமான் சேவடியைப் பன்முறை வணங்கிக் கை கூப்பித் தொழுது பெருமூச் செறிந்து பிரியா விடை பெற்றுத் தென்திசை நோக்கிச் சென்றான்.
திருமணத்திற்குக் குறித்த வேளையில் மலையரசன் விரும்பியவாறு கொற்றவை காவல் செய்ய இந்திரை அடைப்பை ஏந்த கங்கை முதலிய நங்கையர் கவரி வீச காளிகள் குடை பிடிக்க கலைமகள் பாட்டிசைக்க திருமகள் கையைப் பற்றிக் கொண்டு உமாதேவி எழுந்தருளித் திருமணச் சாலையை அடைந்தாள் ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத அரும் பெருந்தலைவன் அடிகளில் விழுந்து வணங்கினாள்.
அரியாசனத்தில் தன் பக்கத்தில் அமருமாறு உமையைப் பணித்தார் ஈசன் இந்திரை முதலிய யாவரும் துதிக்க உமையவள் இறைவன் மருங்கே அமர்ந்தாள்.
மலையரசன் ஈசனுக்குரிய பூசனை செய்து புவனம் ஈன்ற உமையவள் கையைப் பாசம் அகன்ற பரமன் கையில் வைத்து என் புதல்வியாகிய உமையை உமக்கு அன்புடன் தந்தேன் என்று மறைமொழி ஒதி ஈசனை மருமான் எனக் கருதி வாச நன்னீரால் தாரை வார்த்தான்.
அப் பொழுது அரம்பையர் நடனம் செய்தனர் சித்தரும் கந்தருவரும் கானம் பாடினர் தும்புருவும் நாரதரும் வீணையில் ஏழிசைக் கீதம் இசைத்தனர் தேவரும் முனிவரும் திருமறை ஒதினர்.
திருமணச் சடங்குகள் முடிந்த பின்னர் தந்தையும் தாயுமாகி உலகமெல்லாம் ஈன்றருளிய ஈசனையும் உமையாளையும் முதலில் பிரமதேவன் வணங்கினான் பின்னர் மாயவனும் இந்திரனும் முனிவரும் தேவரும் முறையாக வழிபட்டார்கள்.
அந் நிலையில் மன்மதனை இழந்து கைம்மை நிலையடைந்து துன்புற்ற ரதியாள் ஈசனுடைய பொன்னடிகளில் விழுந்து வணங்கி தீவினையேன் துன்பத்தைத் தீர்த்தருளல் வேண்டும் என்றாள்.
அப்போது உயிர்க்குயிராக நின்று வினைப்பயனை உணர்ந்து ஊட்டும் கருணை வள்ளலாகிய பெருமான் மாதே வருந்தாதே என்றுரைத்து மன்மதன் வந்து தோன்றும்படி மனத்திலே நினைத்தார்.
உடனே முன்னைய வடிவத்தொடு தோன்றிய மன்மதன் உமாதேவியாரோடு வீற்றிருந்த சிவபெருமானது பொன்னார் திருவடியை வணங்கித் துதித்து ஐயனே அடியேன் செய்த பெரும் பிழையைப் பொறுத்தல் வேண்டும் என்றான்.
ஆயினும் ரதிதேவி வேண்டுகின்றாளாதலின் அவளுக்கு மட்டும் உருவத்துடன் தீ விளங்குவாயாக ஏனை வானவர் முதலிய யாவர்க்கும் அநங்கனாய் இருந்து உன் அரசியலை நடத்துக எனப் பணித்தார்.
பின்பு மன்னுயிர்க்கு உயிராகிய ஈசன் இடப வாகனத்தில் எழுந்தருளி உமாதேவியாரைப் பக்கத்திற்கொண்டு முன்போலவே வானவரும் பூத கணங்களும் புடைசூழப் பொன்மயமான இமயத்தை விட்டுக் கயிலாய மலையை அடைந்தார்.
இவ்வாறு இருக்கையில் உலகத்தையெல்லாம் அசுரரிடம் ஒப்புவித்து நமக்குத் துன்பத்தை விளைத்து யோகிபோல் இருந்தார் ஈசன் நாம் சென்று வேண்டிக்கொண்ட பொழுது இரக்க முற்றுப் பார்வதிதேவியை மணந்தார் ஆயினும் ஒரு மைந்தனைத் தந்து நம்மைக் காத்தருளாமல் சும்மா இருப்பது ஏனோ?
கயிலாய மலையில் நாமனைவரும் இப்பொழுதே சென்று நெடுங்காலமாக நாம் அடைந்து வரும் துன்பங்களை முறையிடுதலே நன்று என்று தேவர் பலரும் எண்ணினர்.
அப்படியே அவர்கள் கயிலையங்கிரியை அடைந்து உமையொருபாகத் திறைவன் முன்னே போந்து செம்மை வாய்ந்த திருவடிகளைத் தலையால் வணங்கி எழுந்து மெய்யன்போடு துதித்தனர் உலகங்களையெல்லாம் படைத்தருளிய ஆண்டவனே அருமையான வேதங்களும் நின் செய்கையை அறியும் தன்மை யுடையனவோ?
உருவம் தொழில் பெயர் ஒன்றும் இன்றியே எங்கும் நிறைந்துள்ள நீ அம் மூன்றையும் தாங்கி நிற்பது மன்னுயிர்க்கெல்லாம் முத்தி பளித்திடும் கருணையினால் அன்றோ?
பழமைக் கெல்லாம் பழமையான பொருள் நீயே என்றால் புதுமைக்கும் புதுமையான பொருளாக உள்ளாய் பழமையும் புதுமையும் நீயே என்றால் மற்றவைகள் அல்லையோ?
அப்போது நீலகண்டனாகிய ஈசன் அவர் முகம் நோக்கி நீர் வருந்தி மனம் தளர்ந்தீர் உமக்கு என்ன வரம் வேண்டும் என்றாலும் இப்பொழுதே தருவோம் வேண்டுவதைச் சொல்லுங்கள் என்றார்.
அது கேட்ட வானவர் அகமகிழ்ந்து ஆதியும் நடுவும் அந்தமும் இல்லாத ஐயனே அருவமும் உருவமும் இல்லாத ஆண்டவனே தனக்குவமையில்லாத் தலைவனே காரணங்களெல்லாம் கடந்து நின்ற கர்த்தனே போக்கும் வரவும் இல்லாத புண்ணியனே இன்பமும் துன்பமும் இல்லானே வேதமும் கடந்து நின்ற விமலனே உமக்கு நிகரான ஒரு குமரனைத் தந்தருளல் வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தனர்.
இங்ஙனம் பிரம்மன் முதலிய வானவர் செய்த விண்ணப்பத்தைச் செவியில் ஏற்ற செம்மேனி எம்மான் நீர் விரும்பியவாறே ஒரு புதல்வனைத் தருவோம் என்று திருவாய் மலர்ந்து ஐந்து முகத்தோடு அதோ முகம் கொண்டு மெய்யிறிஞர் தியானிக்கும் ஆறுமுகங்களோடு தோன்றினார்.
வானவர் அனைவரும் நெஞ்சம் திடுக்கிட்டு வியப்புற்று திருவருள் முறைமையை எண்ணித் துதித்து நிற்கையில் அம்முகங்களில் அமைந்த நெற்றிக்கண் ஒவ் வொன்றிலும் ஒவ்வொரு நெருப்புப் பொறியைத் தோற்றுவித்தார் ஈசன் அப் பொறிகள் உயிர்களுக்கு அருள் புரிந்திடத் தோன்றின ஆதலால் ஒருயிரையும் அழிக்கவில்லை ஆயினும் எல்லாரையும் எல்லாவற்றையும் நடுங்கச்செய்தன.
தீப்பொறிகள் எங்கும் பரந்து செறிந்தபோது செம்பொற் கோவிலில் அங்குமிங்கும் சிதறிய வானவர்கள் பெருமூச்செறிந்து மீண்டும் எம்பெருமான் பக்கத்தில் வருந்திய மனத்தினராய் வந்தடைந்தார்கள் எம் ஐயனே கொடிய அசுரரைக் கொன்று ஒழித்தற்கு ஒரு மைந்தனை நின்பால் வேண்டினோம் அதற்கு அளவற்ற நெருப்பை நீ அளித்தாய்.
ஆண்டவனே வெங்கனல் எங்கும் மேலிடுகின்றது அதன் வெப்பத்திற்கு ஆற்றாது அஞ்சி ஓடிய நாங்கள் உன் திருவடியே சரணம் என்று அடைந்தோம்.
அப்போது ஈசன் புதியவாகத் தோன்றிய ஐந்து திருமுகங்களையும் மறைத்து முன்போல ஒரு முகத்தோடு விளங்கினார் திருவருள் நெற்றியில் ஆறு முகங்களினின்றும் பிறந்த தீப்பொறிகள் மண்ணிலும் விண்ணிலும் சென்றனவெல்லாம் .
அந் நிலையில் வாயு தேவனையும் அங்கித் தேவனையும் நோக்கி நீங்கள் இருவரும் இச் சுடர்களை முறையாகச் சுமந்து சென்று கங்கையாற்றில் சேர்த்துவிடுங்கள்.
அவ்வுரை கேட்ட தேவர் இருவரும் திடுக்கிட்டு மும்முறை இறைவன் திருவுடியில் விழுந்து எழுந்து பெருமானே ஒரு நொடிப்பொழுதில் உலகமெல்லாம் பரவிய இந் நெருப்பு நின் திருவருளாற் குறுகி நின்றது.
பின்னர் அங்கு நின்ற தேவர்களை நோக்கி இப் பொறிகள் சரவணப் பொய்கையை அடைந்து ஒரு குழந்தையாய் வளர்ந்து சூரன் குலத்தை அழித்து ஒழிக்கும்.
சிவபிரானுடைய திருவருள் முறைமையைக் கங்கை அறிந்து தன்பால் வந்து சேர்ந்த பொறிகளைத் தலைமீது தாங்கிச் சென்று ஒரு நாழிகையில் சரவணம் என்னும் பொய்கையிற் சேர்த்தாள்.
அருவமாகவும் உருவமாகவும் ஆதியாகவும் அநாதியாகவும் ஒன்றாகவும் பலவாகவும் நின்ற அரும் பெருஞ்சோதியே அனற்பிழம்பாகிய மேனியும் ஆறு முகமும் பன்னிரு கரமும் கொண்டு உலகம் உய்யுமாறு முருகனாகத் தோன்றிற்று.
வேறு எவரிடமும் இன்றிச் சிவபெருமானிடம் அமைந்த ஆறு குணங்களும் உருவெடுத்தாற் போன்று சரவணப் பூம்பொய்கையில் எழுந்தருளிய முருகன் மன்னுயிரைக் காத்தற்பொருட்டு ஆறு முகங்களைக் கொண் டருளினார்.
மறையாலும் வாக்காலும் மனத்தாலும் அளவிட இயலாது எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் ஈசன் கருணை கூர்ந்து அறுமுக உருவாய்த் தோன்றிச் சரவணப் பொய்கையில் நறுமணங்கமழும் தாமரை மலரில் வீற்றிருந் தருளினார்.
வளமார்ந்த சரவணப் பொய்கையில் இதழ் நெருங்கிப் பூத்த தாமரை மலரில் சராசரங்களையெல்லாம் காத்தருளும் கருணையால் ஒப்பற்ற குமாரக் கடவுள் இளஞ் சிறு குழந்தைபோல இனிது ஆமர்ந்திருந்தார்.
அப்பொழுது திருமால் முதலிய தேவர்கள் கார்த்திகைப் பெண்களை அழைத்து சொல்லுதற்கரிய பெருமை வாய்ந்த சரவணப் பொய்கையில் சண்முகப்பெருமான் ஒரு குழந்தை போலத் தோன்றுகின்றார்.
தம்மை அடைந்தவர்க்கு வேண்டிய எல்லாம் தருபவர் ஆதலாலே அப் பெருமான் முன்பிருந்த வடிவத்தை விட்டு வெவ்வேறாக ஆறு குழந்தை வடிவம் கொண்டருளினார்.
ஓர் உருவம் மெல்லத் தவழ ஒர் உருவம் தளர்ந்து நடக்க ஓர் உருவம் எழுந்து நிற்கமாட்டாமல் விழ ஓர் உருவம் இருப்பிலே இருக்க ஒர் உருவம் பொய்கையைக் கலக்கிச் சுற்ற ஓர் உருவம் தாயிடத்திருக்க.
ஈசன் கண்ணினின்றும் எழுந்த பொறிகளின் வெப்பத்தைப் பொறுக்கலாற்றாது உமையம்மை விரைந்தோடிய போது அவள் பாதச் சிலம்பினின்றும் நவமணிகள் சிதறின.
அப்போது ஈசன் பார்வதியைப் பரிவுடன் நோக்கி இவர் மதியுடையார் வலியுடையார் மானமுடையார் இன்னோர் நம் மைந்தர் புதியரல்லர் நந்தி கணத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று நவின்றார்.
துன்பமுற்ற பிரமன் முதலிய தேவர்கள் இன்பமுறும் வண்ணம் நம் கண்ணிலே தோன்றிக் கங்கைப் பொய்கையிலே வளரும் நின் புதல்வனை இம் மலைக்கு அழைத்து வருவோம் வருக என உமையிடம் உரைத்தார் ஈசன் அம்மையும் அதற்கிசைய இருவரும் திருக்கோயிலினின்றும் புறப்பட்டு கயிலையை விட்டு மேரு மலையினும் நெடிய இமயமலைப் பக்கம் போந்து அன்னங்கள் விளையாடும் சரவணப் பொய்கையை வந்தடைந்தார்கள்.
தாமரை பூத்த தடாகத்தில் ஆறு வேறுருவம் கொண்டு வீற்றிருந்த அரும்பெருங் குமரனும் அண்டர் நாயகனோடு அகில மீன்ற அன்னையைக் கண்டு முக மலர்ந்து மனமகிழ்ந்தார்.
அந் நிலையில் உமையம்மை சரவணப் பொய்கையில் இறங்கித் தன் மைந்தனுடைய ஆறு உருவங்களையும் அன்புடன் அணைத்தெடுத்து ஆறு முகங்களும் பன்னிரு தோள்களும் உடைய ஒரு திருவுருவமாகச் செய்தருளினாள்.
உயிர்கள் எல்லாம் ஒடுங்கும் ஊழிக் காலத்தில் எம்பெருமானுடைய சக்திகள் அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேரும் தன்மைபோல் அந்தமற்ற ஆறு உருவமும் ஒன்றாகவே கந்தன் என்று பேர் பெற்றார் குமரன்.
அப் பொய்கையில் தொழுது நின்ற கார்த்திகைப் பெண்களை நோக்கி ஈசன் நீங்கள் கந்தனை எடுத்து வளர்த்த முறைமையால் இவன் உங்கள் மைந்தன் என்னும் பெயர் பெற்றுக் கார்த்திகேயன் ஆகுக.
பொது விடங்களிலும் தாமரைக் குளங்களிலும் மெல்லிய தென்றல் தவழும் சோலைகளிலும் வற்றாத நீருடைய ஆறுகளிலும் குன்றுகளிலும் குமாரவேள் உலவுவார் ஆறு முகங்களோடு குழந்தையாக வருவார் ஒரு முகத்தோடு காட்சி தருவார் வாலிபனாய் வருவர் வேதியர் போலவும் முனிவர் போலவும் தோன்றுவார் அம்பு தொடுக்கும் வீரரைப் போல எங்கும் திரிவார்.
மாதே நமது கண்ணில் தோன்றிய குமரனைக் கங்கை தாங்கிச் சென்று சரவணத்திற் சேர்த்தமையால் அவன் காங்கேயன் என்ற பெயரைப் பெற்றான் அழகிய சரவணப் பொய்கையில் குழந்தையாக வளர்ந்தமையால் சரவணபவன் ஆயினான் கார்த்திகைப் பெண்கள் தாயாராக வந்து பாலூட்டிய பான்மையால் கார்த்திகேயன் என்று ஒரு பேர் பெற்றான் அவனுடைய ஆறு உருவங்களையும் நீ ஒன்றாகத் திரட்டிச் சேர்த்தமையால் கந்தன் என்னும் பெயர் பெற்றான்.
நம்மைப்போல் அவனும் அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நிறைந்துள்ளான் குழந்தை போல் இருப்பினும் யாவையும் உணர்ந்தவன் தன்னை வழிபடும் அடியார்க்குச் செல்வமும் ஞானமும் சிறப்பும் அருள வல்லவன்.
எனப் பிரமதேவனை வினவுவான் அவன் அறியாமல் விழிப்பான் அப்போது குமரன் அவன் தலையிற் குட்டிச் சிறைக் கோட்டத்தில் அடைத்துவிட்டுத் தானே பல காலம் படைப்புத் தொழில் புரிவான்.
அப்பால் தாரகாசுரனையும் சிங்கமுகாசுரனையும் சூரபன்மாவையும் ஏனைய அசுரரையும் அழித்துத் தொலைத்து தேவர்கள் துயரம் தீர்த்து அன்னார்க்குப் பேரருள் புரிவான் என்று பேசினார் பெருமான்.
குமரவேள் அரிய திருவிளையாடல் புரியலுற்றார் எட்டுப் பெருமலைகளையும் ஓரிடத்தில் ஒன்றாகக் கூட்டுவார் பின்பு அவற்றைத் தலைகீழாக நிறுத்துவர் நெடுங் கடல்களை ஒன்றாகச் சேர்ப்பார் பூவுலகத்தைச் சூழ்ந்த சக்கரவாள மலையைப் பாதலத்திற் செல்ல அழுத்துவார் அகன்ற கங்கை யாற்றை அடைப்பார் இவ்வாறு மண்ணுலகில் வாழும் உயிர்களும் விண்ணுலகிலுள்ள தேவரும் அச்சம் கொண்டு நடுங்குதலேயன்றி அழிவுறாத வகையில் அளவற்ற திருவிளையாடல்கள் புரிந்தார் குமரவேள்.
இங்ஙனம் எல்லாவற்றையும் நிலைகுலையச் செய்த பாலனை இந்திரன் முதலிய வானவரும் திக்குப் பாலகரும் கண்டு அந்தோ மண்ணையும் விண்ணையும் மாறுபடுத்தியவன் இவனே.
வானவர் தலைவனாகிய இந்திரன் வலிய தந்தங்கள் பெற்ற வெள்ளை யானையின்மீது ஏறி வச்சிரம் வாள் குந்தம் சிலை இவற்றைக் கையிலே கொண்டு போர்க்கோலம் பூண்டு தேவ சேனையோடு சென்று கந்தப் பெருமானை வளைந்துகொண்டான்.
சூரியனும் சந்திரனும் இந்திரனும் எட்டுத் திக்குப் பாலகரும் வெள்ளையானையும் மடிந்து கிடந்த போர்க் களத்திற்குச் சென்றான் விண்ணவர் குருவாகிய வியாழன் என்னும் பிருகஸ்பதி.
எல்லா முணர்ந்த வியாழன் ஒவியத்தில் எழுத முடியாத பேரழகு வாய்ந்த பிள்ளைப் பெருமானைத் தொழுது துதித்து நின்று கருணையங் கடலே உலகத்தை வருத்தும் அசுரரையன்றோ நீ ஒறுத்திடல் வேண்டும்?
எழுந்த வானவர் முருகவேள் முன்னின்று கந்தா போற்றி முக்கட் பெருமான் அளித்த முருகேசா போற்றி பன்னிரு புயத்தாய் போற்றி கடம்ப மலர் அணிந்த கடவுளே போற்றி ஆறுமுக ஆதியே போற்றி சோதியே போற்றி தற்பரனாய் நின்ற் தந்தையே போற்றி என்றும் இளையாய் போற்றி பெரும் பெயர்க் குமரா போற்றி என்று தொழுதார்கள்.
அந் நிலையில் எட்டுத் திசை களும் பதினான்கு உலகமும் எட்டு மலையும் சக்கரவாளகிரியும் ஏழு கடலும் பெரும்புறக் கடலும் அண்ட வரிசையும் அனைத் துயிரும் பொருள்களும் ஆகி அயன் அரி அரன் என்னும் திரிமூர்த்திகளும் தன்னுள்ளே அமைய ஒரு பேருருவம் விசுவ ரூபம் கொண்டார் குமார மூர்த்தி.
இந்திரன் முதலிய வானவர்கள் அறுமுகப்பெருமான் திருவுருவத்தை அவர் அருளால் அடிமுதல் முடிவரை நெடிது நோக்கி அளவிறந்த அண்டங்களும் அழிவற்ற ஆன்ம கோடிகளும் திரிமூர்த்திகளும் தேவர்களும் அங்கிருப்புக் கண்டு வணங்கித் துதித்தார்கள் ஐயனே எல்லா வுலகமும் நீயே யாகி நின்ற தன்மையை இந் நாள்வரை அறிந்திலோம்.
அடியேம் செய்த அருந்தவத்தால் எம் துன்பத்தைத் துடைத்து சூரனாதிய அசுரகரைக் கொன்று வானுலகத்தில் எம்மை வாழ வைத்தற்காகப் பாலன் வடிவத்தில் வந்தாய் என்று வணங்கினார்கள்.
வானவர் கோமான் வணங்கித் துதித்து ஐயனே செருக்கும் தருக்கும் உற்ற சூரன் முதலிய பகைவரை யெல்லாம் அழித்து வானவரும் யானும் பக்கத்தில் நின்று பணி செய்ய வானத்தில் உயர்ந்த சுவர்க்க லோகத்தை அடைந்து நீயே என் அரசியலை நடத்தி அருள வேண்டும்.
அன்பினால் வழிபடும் அடியார்க்கு இம்மைச் செல்வமும் மறுமைச் செல்வமும் வீட்டின்பமும் கருணை கூர்ந்து அளிக்கும் அறுமுகப் பெருமானுக்கு இந்திரன் தன் செல்வத்தைக் கொடுப்பதாகக் கூறிய வாசகம் அங்கித் தேவனுக்கு ஒரு தீப்பொறி கொடுப்பேன் என்று ஒருவன் சொல்லும் சொல்லை ஒக்குமன்றோ?
சிறந்த முனிவர்களும் தேவர்களும் தவத்தால் உயர்நத வேதியர்களும் சூழ்ந்திருந்து செய்த அவ்வேள்வித் தீயில் செவ்வானம் போன்ற ஆட்டுக்கடா ஒன்று தோன்றிற்று எங்கும் யாகம் செய்பவர்கள் எங்கள் இனமாகிய ஆடுகள் பலவற்றைக் கொல்கின்றார்கள் ஆதலால் யான் இங்கு வேள்வி செய்பவர்களைக் கொல்வேன் எனத் துணிந்து அங்கித்தேவனது வாகனமாகிய ஆட்டுக்கடா எழுந்து வந்தாற்போல வந்தது அத்தகர் கழுத்தில் அணிந்த மணிகள் கலீர் கலீர் என்று ஒலிக்க கிண்கிணியும் சிலம்பும் கால்களிற் புலம்ப விரைந்து வந்த தகரைக் கண்டு யாகசாலையில் இருந்தவர்கள் அச்சமுற்றுச் சிதறி ஓடினர்.
இங்ஙனம் அத் தகர் எங்கும் திரிந்து சீற்றத்தோடு உயிர்களைச் சிதைத்து வருகையில் முனிவர்களும் நாரதரும் வானவரும் ஓடிக் கயிலாய மலையை அடைந்தார்கள் அங்கு முருகவேளைக் கண்டு அடிபணிந்தார்கள்.
அதன் ஆற்றலை அடக்கி எமது அச்சம் தீர்த்து யாகக் குறைவையும் நிறைவேற்றி எங்களைப் பாதுகாத்தல் வேண்டும் என அவர்கள் பிரார்த்தித்தார்கள்.
அவர்களைக் குமாரவேள் அருளோடு நோக்கி அஞ்ச வேண்டா என்று அபயம் அளித்தார் தம்மையே தஞ்சமாகக்கொண்டு வணங்கும் பரிசனங்களுள் வீரவாகுவை நோக்கி நெருப்பிலே பிறந்து இம் முனிவர் செய்யும் வேள்வியை அழித்து விண்ணிலும் மண்ணிலும் உள்ள உயிர்களைக் கொன்று திரிகின்றதாம் ஒரு தகர்.
அப் பணி தலை மேற்கொண்ட வீரவாகு எல்லோரும் நடுங்கக் கொல்லும் தொழிலைக் கொண்ட அத் தகர் அஞ்சும் வண்ணம் ஆரவாரித்து விரைந்து போந்து அதன் கொம்புகளைப் பற்றி இழுத்துக்கொண்டு கயிலாய மலையை அடைந்து முருகவேள் முன்னே விடுத்தார்.
இங்ஙனம் மேட மூர்த்தியாகிய முருகவேள் திருக்கயிலாய மலையில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு நாள் பிரமன் முதலாயினோர் சிவ பெருமான் திருவடிகளைத் தரிசிக்க ஆங்குப் போந்தார்கள்.
ஈசன் ஆணையால் எல்லாவற்றையும் படைத்தல் என் தொழில் என்று மறுமொழி கூறினான் பிரமன் அது கேட்ட முருகவேள் குறுநகை செய்து மண்ணிலும் விண்ணிலும் ஆள்ள உயிர்களை எல்லாம் படைத்தல் உன் தொழிலாயின் வேதம் முழுவதும் உனக்கு வருமோ?
பிரணவத்தைத் தம் திருமுகங்களுள் ஒன்றாக உடைய முருகன் இவ்வாறு கூற அதன் பொருள் அறியாத பிரம்மன் எட்டுக் கண்ணையும் வெறித்து விழித்தான் வெட்கமுற் றான் விக்கினான் திகைத்தான் இருந்தான்.
பிரம்மன் ஞான வடிவாகிய பிரணவத்தை ஓதினவனே யன்றிப் பொருள் உண்ர்ந்தவன் அல்லன் ஈசன் அருள் பெற்று அதனை முன்னமே அறிந்தானில்லை.
மாசற்ற மறைகளுக்கெல்லாம் முதலிலும் முடிவிலும் ஒதப்படுவதாகிய ஓம் என்னும் ஓர் எழுத்தின் உண்மை யுணராது மும்மூர்த்திகளுள் ஒருவனாகிய பிரமதேவன் மயங்கினான் என்றால் நாம் சிலவற்றை அறிந்துள்ளோம் என்பது நகையாடற்குரிய தன்றோ?
கலை ஞானத்தால் அறிய முடியாத பிரணவத்தின் பொருளைக் கூறமாட்டாது மயங்கிய பிரமனை நோக்கி இதன் பொருள் உணர்ந்திலையே இப்படித்தான் நீ படைப்புத் தொழில் செய்வதோ?
மன்னுயிர்க்கு உயிராய் பரஞ்சுடர் ஒளியாய் வேதத்தின் எல்லையாய் படைத்தல் முதலிய ஐந்தொழிலுக்கும் மூலமாய் அமைந்த அறுமுகச் செவ்வேள் பிரமதேவனாக அமர்ந்து படைத்ததும் ஓர் அற்புதமோ?
பிரமதேவனைச் சிறையி னின்றும் விடுவிக்கக் கருதிய திருமால் தேவர்களோடும் முனிவர்களோடும் திருக்கயிலாய மலையை அடைந்து நந்தி தேவரால் முறைப்படி உள்ளே அனுப்பப்பெற்று தன் நிகரில்லாத் தலைவன முறை திருவடிகளிலே விழுந்து எழுந்து ஆண்டவனே நின் மகன் இங்கு வந்த பிரமதேவனைப் பிரணவத்தின் பொருள் கேட்டான் அதனை அறியாத அவனைச் சிறையில் இட்டான் படைப்புத் தொழிலும் தானே செய்கின்றான்.
ஐயனே கந்தவேள் போலவே பிரமனும் உமக்குப் பிள்ளையே அவன் தீவினையால் அளவிறந்த காலம் அருஞ்சிறையில் அகப்பட்டு மனம் நொந்து வாடி வருந்துகின்றான் என்று விண்ணப்பம் செய்தான்.
அது கேட்ட சிவபெருமான் மனமிரங்கி இடபத்தின் மேல் எழுந்தருளி அறுமுகப் பெருமான் வீற்றிருந்த கோயில் முன்னே வாகனத்தினின்றும் இறங்கி வானவர் போற்ற உள்ளே சென்றார்.
கருணையோடு வந்த பெருமானைக் கண்ட முருகவேள் என் தந்தை வந்தார் என்று மனமகிழ்ந்து எழுந்து எதிர்கொண்டு அவர் திருவடிகளை வணங்கி அவரை அழைத்துச் சென்று அழகிய அரியாசனத்தில் எழுந்தருளச்செய்து உயிர்க்குயிராகிய கர்த்தனே இங்குப் போந்த காரியம் யாது?
அப்போது சிவபெருமான் ஐய மெல்லிய மலர்க் கோயிலில் வசிக்கும் பிரமனைச் சிறையில் நீ அடைத்து வைத்தாய் அச் சிறையை நீக்கக் கருதித் திருமால் முதலிய தேவருடன் இங்கு வந்தோம்.
இங்ஙனம் ஈசன் அன்புடன் பேசிய இனிய மொழிகளைக் கேட்ட முருகவேள் தலையில் அமைந்த அழகிய திருமுடியை அசைத்து ஐயனே எவ்வுயிர்க்கும் உறுதி பயப்பதாகிய பிரணவத்தின் பொருள் அறியாத பிரமன் சதா காலமும் உயிர்களைப் படைக்கின்றான்.
என்பது பேதைமையே அவன் வேதங்களை உணர்ந்தான் என்பதும் அத்தன்மையதே எல்லா உலகங்களையும் படைக்கின்ற பெருந் தொழிலைக் கைக்கொண்டிருத்தலால் பிரமன் யாரையும் எப்பொருளையும் மதிக்கின்றா னல்லன் நித்தலும் உம்மை வழிபட்டும் தான் என்னும் அகங்காரம் தவிர்ந்தானில்லை.
எம்பெருமானது திருவுள்ளக் குறிப்பை உணர்ந்த அறுமுகன் ஐயனே உமது சித்தம் இதுவாயின் பிரம தேவனைச் சிறையினின்று விடுவித்து விரைவில் தருவேன் என்று அன்புடன் பணிந்தார்.
அந் நிலையில் பூதர்களுள் சிலர் சென்று ஒரு குகையில் ஒடுங்கியிருந்த பிரமதேவனது விலங்கைத் தறித்து அவனைக் கொண்டுசென்று குன்றுதோ றாடும் குமரவேள் முன்னே விட்டார்கள்.
ஈசனது பாதம் பணிந்து எழுந்து வெட்கத்தால் குறுகி நின்றான் பிரமன் ஈசன் அவனை நோக்கி இருஞ்சிறையில் பல நாள் இருந்து இளைத்தாய் போலும் என்று கூறியருளினார்.
அது கேட்ட மகிழ்வுற்ற ஈசன் அழகிய குமாரனை எடுத்து அணைத்து உச்சி மோந்து பிரமனும் அறியாத ஓம் என்னும் சொல்லின் பொருள் உனக்குத் தெரியுமோ?
முற்றறிவுடைய முதல்வா உலகமெல்லாம் ஈன்ற உமாதேவியார்க்கு மற்றையோர் அறியாதவாறு நீர் சொல்லி யருளிய மூலப் பொருளை எல்லோரும் கேட்க இங்குக் கூறலாமோ?
அவ்வுரை கேட்டு ஞான நாயகனாகிய ஈசன் அகமகிழ்வடைந்தார் மைந்தனுக்கு நல்லருள் புரிந்தார் அங்கேயே தலைமையோடு இருக்கும் வண்ணம் திருவருள் செய்து முன்போலவே இடப வாகனத்தில் ஏறிச் சென்று எம்பெருமான் கயிலாய மலையை அடைந்தார்.
இவ்வாறு சில நாள் இருந்த குமரவேள் திருவருட் இந்திரன் செயலால் கயிலாய மலையில் வீற்றிருந்தருளும் அம்மையப்பருடைய திருவடிகளை வணங்கத் திருவுளம் கொண்டார்.
அங்ஙனமே சென்று அவரைத் தொழுது கயிலாயத்தில் கந்தவேள் தங்கியிருக்கையில் இந்திரன் தன் நெடிய மனக்கவலையைப் பிரமதேவனிடமும் திருமாலிடமும் முறையிட்டு அவரை முன்னிட்டுக் கயிலாய மலையை வந்தடைந்தான்.
அன்பினால் உலகம் காக்கும் அம்மையோடு அமர்ந்து அருளும் ஆண்டவனே அளவற்ற காலமாக அருந்திறல் வாய்ந்த சூரன் முதலிய அசுரர்களால் வன்மையற்று வருந்தினோம் ஒடுங்கினோம்.
என் மைந்தனாகிய சயந்தனும் எண்ணிறந்த வானவரும் எல்லையற்ற அழகுடைய அரம்டையரும் கொடுந்தொழில் புரியும் அரக்கர்கோன் ஆளும் நகரத்தில் சிறையிருக்கிறார்கள்.