sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
கணவர் ராஜகுமாரனின் இயக்கத்தில் வெளியான திருமதி தமிழ் படத்தில் கதாநாயகியாக நடித்த தேவயானி நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் மீண்டும் ஹீரோயினாக நடிக்கிறார்.
நான் தான் பாலா படத்திற்கு பிறகு மீண்டும் ஹீரோயினாக நடிக்கும் விவேக் இப்படத்தில் தனக்கு ஜோடியாக நடிக்க தேவயானியை ரெக்கமண்ட் செய்தாரம்.
இங்கு படித்த மாணவர்களைத் தவிரவும் நாள்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான சுற்றுலா பயணிகள் இந்தப் பல்கலைக்கழகத்துக்குள் வருகை தந்து பல்கலைக்கழக வளாகத்தின் சிறந்த காட்சிகளைக் கண்டுரசித்து வருகின்றனர்.
திருவல்லிக்கேணி ஐஸ் அவுஸ் பகுதிகளில் பரபரப்பும் பதட்டமும் ஏற்பட்டுள்ளதாக இந்திய ஊடகங்கள் செய்தி வௌியிட்டுள்ளன.
சாய்ந்தமருதிற்கான நகரசபை விடயத்தில் உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசித்திரிந்த அரசியல் வாதிகளை ஓரம்கட்ட சரியான சந்தா்ப்பம் கிடைத்துள்ளது.
சாய்ந்தமருது மாளிகைக்காடு பிரதேசத்தில் இரண்டு மணித்தியாலயங்களுக்கு அதிகமான நேரம் பட்டாசு கொழுத்தி இளைஞர்கள் மகிழ்ச்சி ஆரவாரம்
விநாயகர் சதுர்த்தி விழா சென்னையில் களைகட்டியுள்ளது.ஆண்டுதோறும் ஆவணி மாத வளர்பிறைச் சதுர்த்தி நாள் அன்று விநாயகர் சதுர்த்தி கொண்டாடப்படுகிறது.
சோமாலியாவில் பயங்கரவாதிகள் அவ்வப்போது தாக்குதல்களை நடத்திய அப்பாவி பொதுமக்களை கொன்று குவிக்கின்றனர்.தலைநகர் மொகதீஷு அருகில் உள்ள ேஹாடன் மாவட்ட தலைமையகம் அருகே நேற்று கார் குண்டு வெடித்தது.
தொடுதிரைகள் மொபைல் போனில் மட்டுமின்றி டேப்ளட் பிசி லேப்டாப் மற்றும் பெர்சனல் கம்ப்யூட்டர் மானிட்டர்களிலும் தற்போது கிடைக்கின்றன.
தன் இளமைக்கால வாழ்க்கையில் நடந்த உண்மைச் சம்பவங்களை இலக்கிய அனுபவங்களாக வடித்துக் கொடுத்திருக்கிறார் ஆசிரியர் கலைமாமணி லா.ச.
இது எப்படி சாத்தியமாகிறது என்று கேட்டால் கையில் உள்ளதை விட்டுவிட்டு காற்றில் பறப்பதை வைத்துக்கொண்டு இலக்கியம் பண்ணச் சக்தி எனக்குக் கிடையாது.
நிகழ்ச்சி சரித்திரமாகி சரித்திரம் நினைவாகி நினைவு கதையாகி கதையைச் சொல்லிச் சொல்லி அல்ல நினைவின் ஊறலில் சொல்லின் பிசிர் விட்டு பாஷை மெருகேறி விஷயம் துல்லியமாகி பிறகு நம் ரத்தத்தில் தோய்ந்து நம் மனத்தையும் மாண்பையும் ஊட்டி வளர்க்கும் காவியம் இலக்கியத்தின் ரசாயனம் இதுதான் என்கிறார் ஆசிரியர்.
எந்தெந்தக் கோணங்களில் முன்னேறியிருக்கிறோம் தனக்கு நேர்ந்த சம்பவங்கள் தன் நோக்கை எந்த அளவுக்கு பாதித்தன என்பதை எல்லாம் சொல்லி அதனால் நேரும் நேரக்கூடிய இலக்கிய அனுபவத்தை அமுதசுரபி பத்திரிகை மூலம் வாசகர்களிடம் பகிர்ந்துகொண்டதை வானதி பதிப்பகம் மூலம் நூல் வடிவாக உங்கள் முன் படைக்கிறேன்.
அதிலிருந்துதான் பல்லவி ஏகலைவன் குருதக்ஷணையாகத் தன் கட்டை விரலைக் கொடுத்துத் தான் கற்ற வித்தையையும் குருவுக்கே சமர்ப்பித்துவிட்டான்.
சொல்வார் எழுதுவது நீந்துகிற மாதிரி தண்ணிர் வெதவெதக்கிறதா சில்லிட்டிருக்கிறதா என்று விரலை ஆழம் விட்டுப் பார்த்துக்கொண்டு வேளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான் குதி குதித்துவிடு.
ஸங்கீதத்தில் நான் இந்தச் சிஷ்ய பரம்பரையில் வந்தவன் என்று சொல்லிக் கொள்வதில் பெருமையே ஒழிய நான் தான்தோன்றி வரப்ரசாதி என்று மார்தட்டிக் கொள்ளுதல் நேர் எதிர்.
எனக்கு நாளுக்கு நாள் குறைந்துதானே போகிறார்கள் என் உத்யோகத்தில் என்னோடு வேலை செய்தவர்கள் இப்போ என்னைத் தாண்டிப்போன பின்னர் பாதி கேலி பாதி வினையாக என்னை குருஜி என அழைக்கையில் சந்தோஷமாகத்தானிருக்கிறது.
மடிப்புக் கலைவதைக் கூடப் பொருட்படுத்தாது என்னைக் கண்டதும் நடுக்காரியாலயத்தில் அத்தனைபேர் நடுவில் காலில் விழுந்து நமஸ்கரித்தான்.
ஒரு முறுவலில் ஒரு சொல்லில் ஒரு சிறு சைகையில் ஒரு சிடுசிடுப்பில் ஒரு திருப்புமுனையையே ஏற்படுத்தும் சக்தர்கள் சக்திகள் இன்னும் இருக்கத்தான் இருக்கிறார்கள்.
ஆனால் அதன் மொழிபெயர்ப்புகள் தனித்தனி அந்தந்த சமயத்தில் அவரவர் கண்ட படி அவரவர்க்குக் கிடைத்த வரப்ரஸாதம் முகூர்த்த வேளைகள் நம்மைத் தாண்டிய வண்ணமிருக்கின்றன.
அந்த வேளைச்சிறகு தோல்மேல் உராயும் படபடப்பை அடையாளம் கண்டுகொள் வதோ அந்த வேகத்தை இருத்திக்கொள்ள முயல்வதோ அதில்தான் எழுத்தின் இறுமாப்பு.
சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியர் தன் பத்திரிகையில் ஒன்றரைப் பக்கங்களுக்கு மேற்படாமல் எழுத எனக்கு ஒரு தலைப்புக் கொடுத் தார் எங்கள் லால்குடி வீடு எங்கள் வீடு பற்றி அவருக்கென்ன தெரியும்?
தன் உயிர் வளர்ந்து இன்னொரு வாரப் பத்திரிகையில் எங்கள் வீடு என்கிற தலைப்பில் இன்னும் கொஞ்சம் தாராளமான இடத்தில் ஆனால் அதுவும் ஒரு ஆரம்பம்தான் என் கட்டுரை வெளி வந்தது.
நம்முடைய இருபத்துஐந்து வருடத் தொடர்பில் அதுபற்றி நாம் எவ்வளவு பேசியிருப்போம் வேணுமானால் நானே அவ்வப்போது அடியெடுத்துக் கொடுக்கிறேன்.
அதில் அவ்வப்போது தோன்றுவன தோன்றியவர் தோன்றுபவர் எழுத்தின் மூலம் என்னால் முடிந்தவரை தோன்றியபடி பாற்கடல் உத்தி கடைந்துகொண்டேயிருப்போம்.
அவ்வப்போது நாட்டில் கலாச்சாரம் சரித்திர ரீதியாகத் தனித்தனியாகவும் ஒரு மக்களாகவும் நாம் அடைந்திருக்கும் பண்பின் எடை ஒன்று சொல்ல வேணும்.
இந்தச் சாதக விளைவுதானோ என்னவோ கதை சொல்லும் உத்தி பாஷையின் பாணி எல்லாம் ஒர் அதம தரத்தில் ஒடுகின்றன முறைகள் வலுத்துவிட்டன.
மதுரை மணியின் ஸ்வரப் ரஸ்தாரம் மனிதா மதனி தோடி ராகத்தில் ஒரு முறை அசந்துபோனேன் ஆனால் அந்த நாளில் என்னுடைய அனுபவக் குறைவில் விஷய அஞ்ஞானத்தில் நான் நினைத்த துண்டு சதை தசை உடல் அதன் மேடுபள்ளங்கள் கவர்ச்சி பேச்சு சாஹஸம் இத்தனை சவால்களுடன் உயிர் வளைய வருகையில் இந்த மனுஷன் ஒரு ஜட வஸ்துவுக்கு ஆஹதி ஆகவேண்டிய அவசியம் என்ன?
வியட்நாம் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் குவாயிட்டில் வேலை இடி அமீன் யூனியன் பேச்சுரிமை செயலுரிமை ஸ்டிரைக் போனஸ் தலை முறை இடைவெளி ஜேம்ஸ்பாண்டு வாட்டர்கேட் சேஸ் ரஜினி ஸ்டைல் டி.வி.
தற்சமயம் மார்க்கெட்டில் உச்ச ப்ராக்கெட் எழுத்தாள நண்பன் நெடுநாளைய நட்பு அவரைக் கேட்டேன் என்னப்பா ஆபீஸ்க்கும் போய்க்கொண்டு எப்படித் தாக்குப் பிடிக்கிறாய்?
ஆனால் வண்டியைக் கிளப்பிவிட்டால் அப்புறம் அது தானே ஓடவேண்டியதுதானே கேட்கப்போனால் இந்த மாதிரி நெருக்கடியில்தான் எனக்குக் காரியமே நடக்கிறது.
வார்த்தைகளின் ஒசையைச் செவியில் தட்டிப் பார்ப்பேன் என்று ஒருகாலத்தில் நீங்கள் சொல்ல நாங்களும் வாயைப் பிளந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்த நாள் எல்லாம் மலையேறிப்போச்சும் வோய் ஒரு சமயம் ஒரு கதையில் ஒரு கட்டம்.
உருப்படிகளின் போக்கில் சபையோரையும் பக்க வாத்யங்களையும் தன்னுடைய ப்ரத்யேக பாணியில் ஏதோ ஒரு பாட்டுக்கு ஆவலைத் தூண்டிவிட்டு என்னுடைய சொந்த ஆசை மதுரையை அரசாளும் மீனாகூழி மாநகர் காஞ்சியில் காமாகூ வராதா?
கானடாவில் கம்பீரமாய்த் தேர் அசையும் சடக்கென்று லொகஸசகா ம்ருதங்க தாளமு என்று எடுத்தாரே பார்க்கலாம் தொடையைத் தட்டிக் கொண்டே எல்லாரும் கேட்க கரகரத்த குரலில் அதுபோல இத்தோடு இதுவும் சேர்ந்ததே.
கண்ணைத் தடுத்து கவனத்தையும் நிறுத்திய சமயங்களும் நேர்ந்து கொண்டிருந்த சமயம் அப்போ குடும்பம் திருவல்லிக்கேணியில் ஜாகை ஒருநாள் ஒர் அழகிய வாலிபர் வீட்டுக்கு வந்து என் பெயர் லகஷ்மணன்.
என் எழுத்து அத்தனையும் மாணிக்கம் வாசகர்கள் அதற்கு லாயக்கற்றவர்கள் என்று சாதிக் காமல் தர்க்கம் முற்றினால் கோதாவில் இறங்காமல் தன் எழுத்தில் தன்னம்பிக்கையை மெளனத்தில் நிலைநாட்டினால் பெரிசு.
ஆனால் லக்ஷமணன் சார் அப்போது என்னைச் சந்தித்து கதையின் கட்டத்தை நாஸ்க்காக விசாரித்துக் கொண்டு என்னை உற்சாகப்படுத்தி ஆஹா அடாடா நான் கேலி பண்ணவில்லை.
அத்தனையும் எனக்கு வேண்டித்தானிருந்தது அமுதசுரபியின் முதலிதழுக்குக் கதையையும் வாங்கிக்கொண்டு போய் விட்டார் என்றால் அது அவருடைய சாமர்த்தியத் துக்குச் சான்று.
பூர்வா ஒரு புதுவிதமான கவிதா சிருஷ்டி ஃப்ரீஇண்டியா ஒரு சக பத்திரிகை அதுவும் ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் என் எழுத்து பற்றிய முதல் விமர்சனம் பாராட்டாகவும் அமைந்ததென்றால் அதைப் படித்துவிட்டு நாலுபேர் என்னைப் படித்து விசாரிக்கவும் வருவதென்றால் ஏதேது நம்ம ராமாமிருதமா?
இன்றைய வாசகர் களுக்குத் தெரியப்படுத்துவது பத்திரிகையின் கடமை என்று ஆசிரியருக்குத் தோன்றினால் அவருக்கு அக்கறையிருந்தால் அவர் மறுபடியும் பதிப்பிக்கட்டுமே மறுபதிப்புக்கு இப்போதைய எழுத்து நிலவரத்துக்கும் விஷயத்துக்கும் பாணிக்கும் புதுத் தகவலாகவே தோன்றக்கூடிய என் கதைகள் பல அமுதசுரபியில் வெளிவந்திருக்கின்றன.
ஜனவி யோகம் புற்று பூர்வா என்று வாசகர்களின் அன்பான அடுக்கு வரிசையில் சேர்ந்துவிட்டது என்று மட்டும் சொல்லிக்கொண்டு பூர்வா விஷயத்தை முடித்துக் கொள்கிறேன்.
இந்த முப்பத்துமூன்று வருடங்களில் பத்திரி கைக்காக அவர் கடந்திருக்கும் மேடு பள்ளங்கள் மைல் கற்கள் தாங்கியிருக்கும் சிலுவைக்கு நான் சாகூழி.
அதுவும் ஒரே பத்திரிகைக்கு அதிலும் அமுத சுரபிக்கு என்பதை யாரும் நிரூபிக்கத் தேவையில்லை வேம்பு உள்பட அர்ப்பணித்துக்கொள்வதென்றால் என்ன என்று அவரைக் கண்டு அறிந்துகொள்ளலாம்.
வேம்புக்கு அமுதசுரபி இன்னும் குழந்தைதான் தனக்குப் பிறந்த குழந்தையைக் காட்டிலும் வளர்ப்புக் குழந்தைதான் அதிக பாசத்தை கஷ்டத்தை வாங்கிக் கொள்கிறது.
ஆனால் அமுதசுரபி நமக்கு தன் முப்பத்து நாலாவது வயதில் தன் முழுமையை அடைந்து குடியும் குடித்தனமுமாய் கணவன் உள்பட எல்லாரையும் அட்டம் செலுத்தும் முழுமாதாகத்தான் காசுழி அளிக்க முடியும்.
விசேஷங்களில் குத்துவிளக்கு ஏற்ற வெற்றிலை பாக்கு முதல் நமஸ்காரம் வாங்கிக்கொள்ள சுமங்கலிப் பிரார்த்தனை சுபாஷிணி பூஜை இத்யாதிகளுக்கு எனக்குத் தகுதி வந்தாச்சு.
பத்திரிகை உலகத்தின் தருமமே அப்படித்தான் போலும் எப்பவும் இன்முகத்துக்கும் எப்பவும் இனிய சொல்லுக்கும் குரலின் மெத்துக்கும் லசுஷ்மணன் வேம்பு இருவரில் யார் யாரை மிஞ்சியவர் என்பது எனக்கு இன்னும் திகைப்புத்தான்.
பூர்வாவைத் தொடர்ந்து எனக்குப் பேர் தந்த பல கதைகள் எழுத்தில் நான் நடத்திய சோதனைகள் பயின்ற சாதகத்தின் இடையே கிட்டிய சாதனைகள் நான் எட்ட முடிந்த ஆசைகள் முயன்ற பேராசைகள் எல்லாம் சுரபி ஆசிரியர் இடம் கொடுத்த பெருந் தன்மையால் அவருக்கு என்னிடமிருந்த நம்பிக்கை மூலம்தான் என் எழுத்துலகிற்கு அமுதசுரபி வாசற்படி.
அந்த வரிகள் தாம் வாசகர்களை மிகக் கவர்ந்த இடம் போலும் என்னைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் அதை மட்டும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பவர் இன்னும் இருக்கிறார்கள்.
சிவராஜ குருக்கள் அன்றிலிருந்து இது பெருந்திருப்ரசாதம் எப்பவும் உங்கள் வீடுதான் என்று சொல்லும் விதத்திலேயே உள்ளம் நெகிழ்ந்துவிடும்.
குலதெய்வத் துக்கு வேண்டுதலை அபிஷேகம் நம்ம ஊர் என எப்போதேனும் நெஞ்சிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கும் ஏக்கம் இருக்கிறதே பரம்பரை வாசனை என்பது அதுதான்.
வெளியில் நாலுபேர் சொல்லக் கேட்ட கதை குடும்பத்தில் கேட்ட கதை நேரே கண்ட கதை எல்லாம் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்து அமுக்குகையில் திரைச் சீலையின் படபடப்பு மார்பின் படபடப்பாக மாறுகிறது.
கொள்ளுப் பாட்டாவும் பாட்டியும் குடும் பத்தில் அதற்கு முன் பெயர்கள் ஏதோ அமாவாசைத் தர்ப்பணத்தில் சொல்லத் திகழ்கின்றனவே அன்றி அவர்களைப் பற்றிய நிச்சயமான தகவல் எல்லாம் புகைமண்டலம் அர்த்தஜாமம் பின்னர்தான் ராச் சாப்பாடு அது சமையலோ பழையதோ மாவு சாதமோ பலகாரமோ பட்டினியோ பெருந்திரு என்ன கொடுத்தாளோ அதுதான் அதுபோல் தவறாமல் ஐம்பது அறுபது வருடங்கள் நடந்திருக்கின்றன.
ஒன்பது மணிக்குக் கதவை இழுத்துப் பூட்டிக்கொண்டு சாவியைத் தோளில் மாட்டிக் கொண்டு போய்விடுகிறார்களே அம்மனையும் சுவாமியையும் பள்ளியறைக்குக் கொண்டுபோய் விடும் போது குறைந்தது மணி பதினொன்றுக்கு மேலிருக்குமே ஒழிய தாழ இல்லை.
கிழவரும் கிழவியும் கோயிலிலிருந்து திரும்பி வருகையில் திண்ணையிலும் தெருவிலும் கயிற்றுக் கட்டிலைப் போட்டுக்கொண்டு அரட்டையடித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் அவர்கள் கடந்து செல்லும்வரை எழுந்து நிற்பார்களாம்.
பாட்டி ஒரு காட்டாள் வாட்ட சாட்டமாய் ஸோல்ஜர் கோயிலிலும் ஆண் பிள்ளை போல் சாஷ் டாங்க நமஸ்காரம்தான் பண்ணு வாளாம்.
ஒருநாள் இல்லாக்குறை பகல் பட்டினி கிடந்து விட்டு இரவு உண்ண உட்கார்ந்தவள் வாசலில் ராப்பிச்சைக் குரல் கேட்டு அப்படியே இலையோடு கொண்டுபோய் அவன் ஏந்திய முன்றானையில் போட்டுவிட்டாளாம்.
அவளை அப்படியே தோளில் சார்த்திக்கொண்டு பாதி நடத்தி பாதி தூக்கியபடி வாசல் கடந்து ஒழுங்கையறையுள் கொண்டுபோன பத்து நிமிடங்களுக் கெல்லாம் வீல்.
மூன்றுநாள் தாயையும் குழந்தையையும் இருத்தி வைத்துக்கொண்டு பத்தியம் போட்டு அவளுக்கு ஒரு பழம் புடவையும் கொடுத்து தனக்கே தகராறு தம்பிக்குப் பழையது அனுப்பி வைத்தாளாம்.
ஆனால் அம்முவாத்துக்குப் பொறித்த முத்திரை வீட்டுக்கு வீடு இதுபோல் ஒரு சின்னம் அடையாளம் சீல் இருக்குமே கொள்ளுப்பாட்டி கறிவேப்பிலைக் கூடைக்காரிக்குப் பிரசவம் பார்த்த சம்பவம்தான்.
மற்ற பிள்ளைகள் இடறி விழுந்து எடுப்பார் எடுத்து மெட்ரிகுலேஷனைப் பிடிப்பதே அதிலும் யார் யார் தேறினார்கள் கோட்டை விட்டார்கள் என்பது மூடு சூளை ஜகதீசன் ஒரளவு தேவலை அந்த நாளிலேயே உத்யோகம் குதிரைக்கொம்பு தகுதியும் இல்லா விட்டால் எப்படிக் கிடைக்கும்?
சுப்ரமணிய ஐயர் ஹிந்து ஸ்தாபகர் காங்கிரஸ்காரர் சமூக சீர்திருத்தவாதி என் சிறிய பாட்டனார் ஜகதீசனுக்கு மாமனார் இந்த வேலை வாய்ப்புக்குக் காரணமானார்.
அவருடைய சமூக சீர்திருத்த ஆர்வம் அத்துடன் நாட்டில் அப்போதுதான் அடிக்க ஆரம்பித்திருக்கும் காந்தி காற்று இரண்டும் சேர்ந்து ஐயர் எங்கெங்கோ அலைந்து திரிந்து எப்படியோ ஒரு வரனைத் தேடிப்பிடித்து ஏகமாய்ப் பணத்தைக் கொடுத்து மறு விவாகமும் பண்ணி முடித்தாலும் முடித்தார்.
இந்த இக்கட்டுக்களைத் தீர்க்க மத்யஸ்தர் இதற் கென்றே திரிந்துகொண்டிருப்பாரே அமிர்தமய்யர் குடும்பமும் ஐயரும் இடை ஆள்மூலம் அறிமுகமாகி ஜகதீசனுக்கு இன்னும் கலியாணமாகாததும் இரு குடும்பங்களின் விவகாரங்களும் பரிமாறிக் கொள்ளப் பட்டன.
ஜகதீசனுக்கும் திருமணத் துக்கு விதிக்கப்பட்ட நிபந்தனைகள் இந்த விக்கிரமாதித்த சோதனைகளுக்கு ஐயர் ஒப்புக்கொண்டு எப்படி நிறைவேற்றினார் என்றால் ஐயர் ஒரு விக்கிரமாதித்தன்.
அவருடைய சோதனை யைக் காட்டிலும் பெரிய வேதாளம் அவரைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்ததே பெண்ணுக்கு எப்படி யானாலும் கல்யாணம் நடந்தால் சரி.
ஒரு ஏவலாளிக்குக்கூட அவர் லாயக்கில்லை படிப்பு சூன்யம் மட்டும் அல்ல அதிகாரத்தின் ஒழுங்குக்குப் படியும் சுபாவமும் கிடையாது.
எந்தப் பக்கத்தைப் பிரித்தாலும் ஒரே அளவில் அடுக்கடுக்காய் எழுத்தின் மணிமாலை கண்ணைப் பறிக்கும் மனத்தை மயக்கிவிடும் வரிகளைப் படிப்பது அந்த இன்பத் திகைப்பினின்று தெளிந்த பின்னர்தான்.
இந்தத் தோத்திரங்கள் அவரவருக்கு மனப்பாடம் ஆன வரை குடும்பத்தின் சோதனைக்காலத்தில் எங்களுக்கு ஆறுதல் தைரியம் நம்பிக்கை ரட்சை எல்லாமே அதுதான்.
மிக எளிமையான நடை பாணவேடிக்கை ஏதுமிலாது அம்பாளிடம் சப்தரிஷி நாதரிடம் முறையீடுகள் தேவியுடன் தர்க்கங்கள் நேரிடை சண்டைகள் சமாதானங்கள் சாந்தங்கள் சஞ்சலங்கள் சலசலப்புகள் ஏக்கங்கள் உடனே தேறுதல்கள் திட்டுகள் அதட்டல்கள் அதிகாரங்கள் கெஞ்சல்கள் எங்கள் குடும்ப தினசரி நடப்பில் பெருந்திருவும் பங்கான ஒரு ஆள்.
ஒரு திவசம் திங்கள் நாள் கிழமையன்று சகோதர சகோதரிகள் அவரவர் குடும்பத்துடன் ராமசாமி அண்ணா வீட்டில் கூடும்போது வீடு அமர்க்களம்தான்.
உற்சாகத்தில் சில சமயங்களில் சொந்த சண்டையாகக்கூட மாறிவிடும் உயர்ந்துவிட்ட உரத்த குரலில் கூடத்தில் நடக்கும் இலக்கிய சர்ச்சையைக் கேட்க ரேழியில் திண்ணையில் வாசலில் கூட்டம் கூடி நிற்கும்.
விபீஷணன் ப்ராத்ரு த்ரோகியை மறந்துட்டியே அண்ணனைக் காட்டிக் கொடுத்த பாவி சுக்ரீவன் இன்னொரு ப்ராத்ரு த்ரோஹி இந்தப் பிரயோகத்தில் என்ன மோகமோ?
சொந்த நியாயம் பேசும்போது வானரம் மற்ற சமயத்துக்கு அவதார புருஷன் ராமன் கேஸ் மட்டும் என்ன ஓயாமல் சீதைக்கு அழுதுண்டு அவனை அவனுக்கு அப்பப்போ ஞாபகப் படுத்த வேண்டியிருக்கு சீதை என்ன லேசுப்பட்ட வளா?
கிழிச்ச கோட்டைத் தாண்டியவள்தானே லசுஷ்மணனை என்ன மட்டமாய்ப் பேசியிருக்கிறாள் வலைச்சி தோற்றாள் அவள் என்ன நியாயமா ராஜவம்சமா?
இந்த ராமாயணத்தைத் தற்காலிகத்துக்குக் கொண்டுவந்து இந்தச் சூழ்நிலையில் பாத்திரங்களை வெச்சுப் பார்க்கணும் அப்போ லசுஷ்மணன் இவ்வளவு சாதுவா யிருப்பானா?
கொல் லைக்குச் சொந்தக்காரன் நாளைக்குப் போய்ப் பார்க்கிற போதுன்னா தெரியப்போகிறது அவன் வயிற்றுக்குள்ளேதான் பண்ணின கத்தரிக் காயில் பாதிக்குமேல் போகப் போகிறது.
மிச்சக் காலத்துக்கு அங்குதான் பழையது மூலை சிவப்பு எறும்பு பிள்ளையார் எறுப்பு கட்டெறும்பு சாதத்தில் கண்டு குழந்தைகள் முனகினால் மன்னி ரெடியாக பதில் வைத்திருப்பாள் இரட்டைக் கடுகு இரட்டை மிளகு தப்பி விழுந்திருக்கும்.
முன்பிடிக்குப் பின் பிடி கப்பிட்டு எழுந்து பள்ளிக் கூடத்துக்கு ஒடற வழியைப் பாருங்கடா ஒருநாள் கிழமை திவசம் திங்கள் என்று குடும்பத் துடன் தம்பிமார்கள் நான்கு நாள் முன்னதாகவே வந்து உட்கார்ந்துவிட்டால் கேட்க வேண்டாம்.
நான் சிறுவனாயிருக்கையில் ஒருசமயம் சென்னை யில் இருந்து லால்குடிக்கு வந்து இறங்கியதும் அன்றே கேட்கப்போனால் அப்பவே என்று நினைப்பு என் தகப்பனாரும் நானும் கோயிலுக்குச் சென்றோம்.
பிறகு அடி மேல் அடி விழ நேரத்துக்கு நேரம் பதமாகி மெதுவாகி மிருதுவாகி உணர்ந்து உருகி அன்று சொன்னதுதான் இன்றுவரை என்றுமே நம்மைக் காக்கும் மந்திரம் தாங்கும் தென்பு நம் தஞ்சம் என்று தெரிகிறோம்.
நாஸ்திகம் ஆஸ்திகம் ஸம்வாதம் இஸங்கள் எல்லாம் கிளம்பி தலைவிரித்தாடி எல்லாவிதமான எதிர்மறைகளின் கடையலில் எல்லாம் ஒரு மறை யெனும் அமுதம் தோன்றுகையில் என் பாற்கடலின் மறுபெயர் பட்டுத்தெறி என்று புரிந்துகொண்டேன்.
சென்னை யில் இனி இருந்தால் ஆளைக் காண முடியாது என்று டாக்டர் பயமுறுத்தி அண்ணாவையும் அம்மாவையும் எங்களையும் கிராமத்துக்கு விரட்டிவிட்டார்.
ஆகவே பெரியோர் களின் பெற்றோர்களின் தனி ஆவல்கள் ஆசிகள் ஆசைகள் பாசங்களின் ஆவாஹனத்துக்கிடமாவதில் தனிப்பேறு இல்லையா?
தன் மக்களுக்கும் பேரன் பேத்திமார்களின் வம்ச வம்ச முறையீடுகளுக்கும் உலகத்தின் துயரங்கள் அனைத்துக்கும் சுமைதாங்கி ப்ரவிருத்த ஸ்ரீமதி ஆள் உயரத்துக்கு அம்பாள் நிற்கிறாள்.
சந்தர்ப்பக் குறைவில் தன் குழந்தைகளுக்கு அந்த நாள் மறுத்ததைப் பின்னால் மனமுவந்து ஈந்து பிராயச்சித்தம் அடைவதற்குத்தான் பாட்டி நிலை.
என் பன்னிரண்டு வயதிலிருந்தே கன்னியா குமரிக்குப் போய்வந்த உற்றார் உறவினர் இரவு வேளைக்கு வாசல் திண்ணையில் ஒதுங்கிய பைராகிகள் யாத்ரிகர் கதை சொல்லி விசிறிவிட்ட வியப்பு சென்னைக் கடற்கரையின் மாலைக்காற்றில் அந்தி வானத்து வர்ணஜாலங்களில் காலை வேளையில் கடல் விளிம்பில் சூரியனின் உதயவாசலில் கரையோரம் ஒடத்து நிழலில் மணலில் சாய்ந்தவண்ணம் சிந்தனை யில் கொழுந்துவிட்டு கண்டவர் கையோடு கொண்டு வந்த குங்குமம் கிளிஞ்சல் சரம் சாயமண் என் கனவிற்குக் கலவை கூட்டி ஏக்கமாய்க் கட்டி அதுவே அதுவாய்ப் பந்தல் படர்ந்தது.
பாறை பாறைகள் நெஞ்சிலும் பாறைகள் பாறைகளின்மீது அலைகளின் மோதல் சொல்லுள் அடைபடாது என் கற்பனைக்கே சொந்த மான கதைகள் கவிதைகள் கதையின் நிழல்கள் நீழல் களின் காதைகள் கமகமப்புகள் கமகங்கள் இம்சைகள் சொல்ல முடிந்தவை.
இதை இந்த இடத்தில் சொல்லக் காரணம் மனோவாக்காய் சக்திகள் நம்மைப் பிடித்தாட்டும் வேதனையைச் சொல்லி ஆற்றிக்கொள்ள முயலுகிறேன்.
கோலம் அதன் புள்ளிகள் புள்ளிகளைக் கட்டிய கோடுகள் கோடுகளின் இழைவு இத்தனைக்கும் அடிக்கோடு ஒரு கோடு எங்கே ஆரம்பித்தது.
பாட்டி அப்பா அம்மா உடன்பிறந்தவர் மனைவி குழந்தை பெண்டிர் பேரன் பேத்தி குடும்பத்தைப் பற்றியே நான் எழுதுகிறேன் என்று எனக்கு ஒரு பேர்.
எதற்குமே லேபிள் ஒட்டி விடுவதில் அந்த லேபிலினுள் யாவற்றையும் அடக்கி அல்லது அடக்கப் பார்ப்பதில் நமக்குத்தான் என்ன ஆர்வம் மாதத்தில் ஒருவேளை அரைவேளை அவன் ஆபீஸ் அவசரத்தில் சமைக்கவும் நேரும்போது துவரம்பருப்பு டப்பாவைத் திறந்தால் அதில் வேறு எதோ சிறுபருப்பு இருக்கும்.
குடும்பத்தின் படிப்படியான விரிவாகத்தான் எனக்கு வயது ஏற ஏற உலகத்தைக் கண்டுகொண்டே யிருக்கிறேன் என்று ஒப்புக்கொண்டு எனக்குக் குத்தி யிருக்கும் முத்திரையில் பெருமை கொள்கிறேன்.
எழுத்துக்கு வயதை எழுதுவதற்கு பதிலாக அதை ஒலிம்பிக் விளையாட்டு வீரன் ஏந்தி ஓடிவரும் தீவட்டி யுடன் ஒப்பிட எனக்கு ஆசையாயிருக்கிறது.
ஒரு திரியி லிருந்து மறு திரி அடுத்தடுத்து ஏற்றிக் காணும் அனந்த பத்மநாப ஸ்வாமி கோயில் லக்ஷ தீபமாகப் பார்ப் போமே எல்லாமே காலத்துக்குக் காலம் வழிவழியாக ஏற்றிய உருவுக்கேற்பத் தோய்ந்திருக்கும் வண்ணம் தானே ஒன்று எனக்கு இந்த மகத்தான பதவியைக் கொடுத்தவர்களுக்கு என் எழுத்தின்மேல் அவர் களுடைய பெரும் அபிமானம்தான் காரணம் என்பதில் எனக்குத் துளிகூட ஐயமில்லை.
ஏதோ ஒன்றன்மேல் நம்பிக்கை அது தெய்வமோ குழந்தையோ நம் மூதாதையர் நமக்காக வகுத்துவிட்டுச் சென்றிருக்கும் வழியோ அசட்டு கெளரவமோ வறட்டு ராங்கியோ.. நடராஜன் ஒற்றைக்காலில் கட்டைவிரல் நுனியில் தான் ஆடுகிறான்.
ஒன்றையொன்றன் ஈர்ப்புசக்தியின் கடையலில் கிரஹங்கள் கவிழாமல் அந்தரத்தில் இயங்கும் விஞ்ஞான உண்மையில் மேற்கூறிய இரு நம்பிக்கை களும் சித்தாந்தங்களும் நிரூபணையாகின்றன.
நம்பிக்கைமேல் நம்பிக்கை நம்பிக்கையின்மைமேல் நம்பிக்கை ஊம் ஆமாம் ஜாபாலி நியாயத்துக்கும் நம் சித்தாந்தம் இடம் கொடுக்கிறதே நான் தொட்டதெல்லாம் இப்பவே அத்தனையும் எனக்கே என்கிற கொள்கையில்தான் மோசம் போகிறோம்.
மாஞ்செடி முளைக்கச் செய்தல் கழைக்கூத்தாடி நமக்குக் கொஞ்சநேரம் பொழுது போக நம்மிடமிருந்து காசு பறிக்க காட்டும் கண்கட்டு வித்தையோடு சரி.
தொன்றுதொட்ட இந்த வாழையடி வாழை நம்பிக்கையின் அடிவழியில் என் தகப்பனார் இந்தக் கோயில் பெருந்திருதான் நம் சொத்து என்று உருகியதில் என்ன ஆச்சரியம் ?
கடினமான உழைப்பு சொல்லில் வாய்மை கொஞ்சம் அதிர்ஷ்டம் இவைகளின் கூட்டுதான் வாசகனுக்கு எழுத்தாளனைத் தெரியப் படுத்தும் எழுத்து என்கிறான் ஹெமிங்வே.
என் எழுத்தின் மூலம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கும் என் சோதர சோதரிகளே என் குழந்தைகளே நான் அறியாமலே என்னை நினைப்பவர்களே என்மேல் நல்ல எண்ணம் கொண்டு நான் அறியாமலே என்னை வளர்ப்பவர்களே உங்கள் அனைவரையும் தழுவிக் கொள்ளக் கைகள் எனக்கில்லையே?
தன் முழுமையின்மையில் தவிக்கும் உயிர் ஏக்கத்தின் விசுவரூபத்தை யாரேனும் ஒருத்தர் ஒரு சமயத்துக்கு யாரென்றாலும் நீதான் அவள் என்றாலும் நீதான் அவன் என்றாலும் நீதான் உணர முடிந்தால் நீதான் என் பெருந்திரு.
அண்டை வீட்டு மாடிக்குப் பேரக் குழந்தைகள் விளையாட அப்பப்போ ஓடினாலும் ராத் தாச்சுக்கல் தன் மடியில்தான் என்று பெந்துப் பாட்டி அறிவாள்.
சரி பிறருக்கு எப்படியோ என் உடல் மனப்பாங்கு நான் வளர்ந்த சூழ்நிலைப்படி இந்த வாஸனைத் தத்துவம்தான் எனக்கு வாழும் தத்துவமாக நிலைத்துவிட்டது.
அரிச்சந்திரா நாங்கள் உன் பிதுர்க்களடா எங்களைக் கைவிட்டுடாதே இப்போ சறுக்கினையோ உன் ஒரு பிழையால் இந்தக் குலபதியைத் தொட்டு வழிவழியாகக் கரையேறியிருக்கும் அத்தனைபேரும் மீளா நரகத்துக்குத் தள்ளப்படுவோம்.
அன்றின் அழுத்தல் இன்னும் குறையவில்லையே என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட ஒப்பிலா நகை அதை நான் அணிந்ததால் அது என்னை ஆண்டு நான் வாழ்ந்தபின் என் பின்னோருக்கு விட்டுச் செல்லும் சாஸனம்.
பிறத்தியாரிடமிருந்து நாம் கற்றுக்க வேண்டியது எவ்வளவோயிருக்கு நம்மைவிடப் பச்சையாக எதிர்வீட்டில் வாழ்கிறார் கள் என்பதைச் சொல்லியே தீருவேன் பொறாமைப் படுகிறேன் என்று அர்த்தமல்ல.
ஆனால் என் உழைப்பு என் அன்பு என் சக்தி எங்கள் கெளரவம் என்று பெருமை கொள்கிறோமோ வீட்டில் இருப்பவர் எல்லோரும் அப்படி நினைக்க வேண்டும்.
ரோடுக்கு வந்து கொஞ்சதூரம் நடந்து ஐயன் வாய்க்கால் பாலம் தாண்டியதும் ஐயனார் கோயில் உள்ளேயே கறுப்பண்ணன் ஸ்ன்னதி.
பெருந்திருவைச் சார்ந்தவர்கள் என்கிற முறையில் அம்முவாம் இந்தத் தெய்வங்களையும் தன் வழிபாட்டில் சேர்த்துக்கொண்டது அதற்கே உரித்தான வழிபாடு மோஸ்தரில் வாளாடியில் தங்கை வீட்டுக்குப் போய்விட்டு தாத்தா லால்குடிக்குத் திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தார்.
முகத்துக்கெதிரே கையைப் பிடித்தால் கை தெரியாதாமே மரங்களை வெட்டிச் சாய்த்துவிட்டால் நட்சத்திர வெளிச்சம் காட்டிக் கொடுத்துவிடுகிறது.
அப்படி இப்படி இரண்டு திருப்பத்தில் வழியும் தப்பிப்போச்சு சிறிதுநேரம் நடந்தபின் ஒரு பெரிய சப்பாத்திக்கள்ளி வழி விடாமல் குறுக்கே நிற்கிறது.
சினிமாக் கொட்டகையிலிருந்து நண்பர்களுடன் திரும்பி வருகையில் பாதை குறுக்கே விழுந்து கிடந்த பழுதையை மிதித்து அது நொடியில் காலில் நாலு சுற்று போட்டுவிட்டது.
கண்ணிமைக்கும் நேரத்திலும் மின்னலில் காலைச் சுற்றியதன் பல் பதியுமுன் பிடுங்கித் தூர எறிந்துவிட்டு விட்டுப்போன பேச்சைத் தொடர்ந்து சர்வ சகஜமாகப் பேசிச் சிரித்துக்கொண்டு வந்தாராம்.
கீழத்தெரு கோடியாத்தில் சிப்பாய்க்கலகம் பார்த்த சீதாப்பாட்டியிலிருந்து எதிர் வீட்டுப் பண்டாரி சிவராமன் தனக்குப் பிறக்கத் தவங்கிடக்கும் இன்னும் வயிற்றில் பூச்சி வைக்காத சிசுவரை எல்லாருக்கும் ஐயா.
ஒருநாள் விடாமல் ஐம்பது வருடங்களுக்கு மேல் அர்த்தஜாமம் பார்த்த குடும்பமாச்சே தமிழ்ப்பண்டிதரிடம் படித்த பையன் தர்மகர்த்தாவாக ஆகியிருக்கலாம்.
தவிர மாதச்சம்பளம் அது நேரே மன்னி கைக்கு வந்துவிடும் ஐயா சொன்னபடி விசேஷ தினங்களில் உபயக்காரர்கள் வேண்டிக் கொண்டவர்கள் மண்டகப்படியில் பாயஸம் வடை சுண்டல் சர்க்கரைப் பொங்கலில் அவர்களாகக் கொடுக்கும் பங்கு.
பிசுகுவதால் சப்தரிஷி நாதரிடம் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த புண்ணியத்தில் குறைந்து போனால் பிறகு தான் இழைக்கும் அக்கிரமங்களுக்குப் பிராயச்சித்தம் எப்படி வெள்ளிக்கிழமை மாலை மட்டும் குறைந்தது நாலு சஹஸ்ரநாமம்.
சமயத்துக்குக் கொடுக்கிறாளா பாருடா நீங்கள் சேர்த்துவைத்து வீடு கட்டி வாழுங்கடா தரித்திரப்பசங்களா ஐயா வேலை பார்த்தவரை வீட்டின் ஓநாய்ப் பசி குறைந்து பட்டினிச் சோர்வு கலைந்து குடும்பத்துக்கே சற்று முகத்தெளிவுதான்.
தலைச் சிக்கெடுத்து கோதி வாரி முகம் மழித்து பட்டை விபூதிக் குழைத்துத் தரித்து டவாலியில் கையில் கிழங்குமாதிரி வெள்ளிப் பூண் போட்ட தடி அர்த்தஜாமம் ஆனவுடன் தர்மகர்த்தா இரண்டையும் பிடுங்கிக்கொண்டு விடுவான் யுடன் நிற்கையில் ஐயா களைதான்.
ஐயாவுக்குத் தொண்டை ஒரே அடியாய்க் கம்மிப் போச்சு அவர் வாய்க்குச் செவி வைத்துக் கேட்டால் ஏதோ பதினைந்தாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னால் பதினெட்டாயிரம் மைல்களுக்கப்பாலிருந்து ஒரு குரல் தீனமாக வந்தது.
நேத்தைய கடைசி அலங்காரம் ஜவுளிக்கடை ஜம்புநாதன் செட்டியின் அபிஷேகம் மூக்குத்தி என்கிற பேரிலே சின்னதும் பெரியதுமா ரெண்டு நட்சத்திரங்கள் ஜ்வலிக்கிறதுகள்.
வீட்டில் வெல்லப்பானையைத் தூக்கிண்டு ஓடிண்டு மாற்றான் கொல்லையைக் கொள்ளை அடிச்சுண்டு அடிச்சதைப் பசங்களுடன் பங்கிட்டுண்டு திரும்பவும் வெறுங்கையை வீசிண்டு சிரிச்சுண்டு சீறிண்டு வெகுளியா எல்லோ ருக்கும் வேண்டியவராய் தனக்கு உதவாக்கரையாய் தன் வேளை வந்து சாகிறவரை அப்படியே.
எனக்கு என்னுடையது எனும் தனிச் சொந்தங் களிலிருந்து விடுபட்டு அதனாலேயே எல்லாமே தனக்குச் சொந்தமாகி பொறுப்பற்ற கவலையற்ற அதுபோன்ற வாழ்க்கை கிட்டல் அரிது.
பாயசம் தாண்டி மோருக்குமுன் வீட்டு எஜமான் ஏ நாணு ஒரு சுலோகம் பாடேன் ஏய் எல்லோரும் கொஞ்சம் சத்தம் போடாமே இருங்கோ நாணு சுலோகம் பாடப் போறான் ஊம் ஆரம்பிக்கட்டும் யாரங்கே?
நாணு பிடித்தாரானால் அன்று சாரீரமும் வபையாக வாய்த்துக்கொண்டு ராகமாலிகையில் இறங்கிவிட்டாரானால் மோருஞ்சாதத்துக்குக் கை காய்ந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டியதுதான்.
ஆனால் தான் நயினாப்பிள்ளை சிஷ்யன் என்று முத்திரை குத்திக்கொள்வதற்கு மூணு மாதம் போதாதா நாணு யாருக்கேனும் தம்பூரா மீட்டக்கூட மேடை யேறினதாக எனக்கு நினைவில்லை.
பந்தியில் ஸ்லோகம் பாடுவது விடிவேளையில் வாசலில் சாணம் கரைத்துத் தெளிப்பது சாப்பிட்ட இடத்தைச் சாணமிட்டு எச்சில் மெழுகுவது வீட்டில் டேபிள் மீல்ஸ் வந்தபிறகு இரவு படுத்துத் தூங்கிய இடத்தை மறுநாள் ஈரத்துணியால் துடைப்பது இதெல்லாம் என் பிள்ளைக்கு அடுத்த தலைமுறைக்கு நம் கலாச்சாரம் என்பது அறவே மறந்து தகவல்ரீதியில் ஒரு சங்கதி.
வீட்டுக் குள்ளேயே எத்தனை நாழிகை அடைந்திருப்பது ஏற்கெனவே நான் என் எழுத்தில் குடும்பத்தை விட்டு வெளிவருவதில்லை எனும் புகாருக்கு ஆளாகியிருக் கிறேன்.
தெருவுக்கு வந்து சற்றுக் காற்று வாங்குவோமே பாயசத்துக்கும் மோருஞ்சாதத்துக்குமிடையே ஸ்லோகம் லேசான தெருவில் நின்று உங்கள் கைகளை மோருஞ் சாதத்துக்குக் காயவைக்கப் போகிறேன்.
கதைக்கோ கட்டுரைக்கோ விஷயம் கிடைச்சாச்சு ஊர்வலம் கறுப்புக்கொடி சட்டத்தின் தடை எதிர்ப்பு லத்தி சார்ஜ் துப்பாக்கிச் சூடு இவையெல்லாம் தெருவில் நடக்கும் சரித்திரமன்றி வேறு என்ன?
கல்லூரி மாணவன் ஆசாரம் கெடாமல் வைத்துக்கொண்டிருக்கும் அப்பளக் குடுமி நடுவில் குருவி வால்போல் இன்னொரு சின்னக் குடுமி நீள மயிருடன் வளர்ப்பான்.
சுவரில் ஆணியில் கயிறு நுனியைக் கட்டி மறு நுனியை நடுக்குடுமியின் குஞ்சத்தோடு கட்டிக்கொண்டால் தூக்கத்தில் சாமி ஆடும்போது அவ்வப்போது கயிறு இழுத்து விழிப்பைக் கொடுத்து பரீட்சைக்குப் படிப்பைக் காப்பாற்றும் கத்தரிக்காய்க் காம்பில் ஆரம்பித்து இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே எல்லைத் தகராறில் கொண்டுபோய் முடிக்கலாம்.
என்று டிராகன் தன் மேல் உதட்டைப் பிளந்த நாக்கால் நக்கிக்கொண்டிருக்க குழந்தை கனவில் அம்மாப்பால் நினைப்பில் நாக்குச் சப்புக்கொட்டுவது போல பாரதம் குரங்கு நியாயத்தின் தர்பாரைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியது தானா?
மனச்சாட்சி ஆணித்தரம் தராசின் நிர்த்தா கூடிண்யம் விஷய வெளியீட்டில் பொன் எடை போன்ற சொல் செட்டு அதேசமயத்தில் சரளம் நையாண்டி இப்படியும் கட்டுரைகள் உண்டு.
உடனே சாகூ ஸம்மன்ஸ் சவப்பெட்டி திறத்தல் எலும்புக்கூடு ஆராய்ச்சி ஆமாம் இல்லை ஆமாம் வில்வலன் வாதாபி வாதாபி ஜீர்ணாபி என்று வயிற்றைத் தடவி செரித்துக்கொள்ளுமளவுக்கு நான் அகத்தியனா?