எம்பெருமானை ஆசைப் பட்டு பெறாதே நோவு படுகிறாள் ஒரு பிராட்டியுடைய திருத் தாயார் பேச்சாலே அவனுக்கு விண்ணப்பம் செய்கிறார் ஸுந்தர்யாதிகளாலே வரம்பு அழித்து அவர்களோடே திருக் குரவை கோத்து அருளினவனுடைய ஸ்ப்ருஹணீயமான திருவடிகளில் ஒரு குணத்தை அனுசந்தித்தால் குணாந்தரத்தில் போக ஒட்டாத படி கால் கட்ட வல்லவனான அவ்வவ குணங்களிலே நிஷ்டர் ஆனவர்கள் நப்பின்னை பிராட்டிக்காக எருது ஏழு அடர்த்து அருளின கிருஷ்ணனுடைய திருவடிகளில் திருத் துழாயை ஆசைப் படா நின்றாள் என்கிறாள் தன்னோடு துல்யமான சீல வயோ வ்ருத்தங்களை உடையளாய் தனக்கே அசாதாரணமான தோள் அழகை உடைய நப்பின்னை பிராட்டிக்காக எருது ஏழையும் தழுவிக் கொள்ளுவதும் செய்து அவர்களுக்கு சத்ருசமான ஆபிஜாத்யத்தையும் செருக்கையும் உடையவர் அவனுடைய ஆயுதங்களை காண வேணும் என்று சொல்லப் புக்கு முடியா சொல்ல மாட்டாதே நோவு படா நின்றாள் என்கிறாள் உன் மகள் நீ இட்ட வழக்கு அன்றோ அவளுக்கு ஹிதம் சொல்லாய் என்றவர்களைக் குறித்து தான் சொல்லிற்றுக் கேளாதே நிகமத்தில் ஆழ்வாருக்கு இனி இல்லை என்ன வந்த அவசாதம் எல்லாம் தீரும் படி சம்ச்லேஷித்து அருளின கிருஷ்ணன் திருவடிகளில் தாம் அருளிச் செய்த ஆயிரத்தில் இத் திரு வாய் மொழி வல்லார் அயர்வறும் அமரர்களுக்கு சத்ருசர் ஆவார் என்கிறார் எட்டாத நிலத்தையும் அனுபவிக்கைக்கு அபி நிவேசித்தார் என்னும் புகழ் மிக்கு இருந்துள்ள ஆழ்வார் அருளிச் செயலாய் திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் ராவணனுக்கு சொன்ன ஹிதம் அவனுக்கு செவிப்படாதே ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வானுக்கு பெருமாளை பற்றுகைக்கு உறுப்பானால் போலே வீடுமின் முற்றத்திலும் சொன்னால் விரோதத்திலும் ஒரு நாயகத்திலும் பரோபதேசம் பண்ணின இது தமக்கு வைஸத்யத்துக்கு உறுப்பாய் முடியானேயில் பிறந்த விடாய் ரசாந்தரங்களால் அபிபூதமானது தலை எடுத்து தேச காலங்களால் விபக்ருஷ்டமான அவன் படிகளை இப்போதே காண வேணும் என்னும் விடாயைப் பிறப்பித்து அப்போதே அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே அப்ரக்ருதிங்கதராய் தம்முடைய எம்பெருமானை ஆசைப் பட்டு பெறாதே மோஹங்கதையாய் நோவு படுகிறாள் ஒரு பிராட்டியைக் கண்ட திருத் தாயார் பேச்சாலே அருளிச் செய்கிறார் சாகரம் தர்த்து முத்யுக்தம் ரூபமப்ரதிமம் மஹத் த்ரஷ்டும் இச்சாமி தே வீர என்ற திருவடியைக் கண்ட அநந்தரம் ஆத்மா நம் மானுஷம் மன்யேஎன்று மனிச்சுக்கு அவ்வருகு அறியாதாப் போலே இவ் வவஸ்தைக்கு அவ்வருகு திரு உள்ளத்திலும் இன்றிக்கே இருக்கை முக்த சிசு என்றும் தூய குழவியாய் என்றும் படியாதுமில் குழவிப் படி என்றும் சொல்லுகிறபடியே அதிசைஸவம் இருந்தபடி பால்யத்தின் கார்யம் இருந்த படி பிரளய ஆபன்னமான லோகங்களை ஸாத்மிக்கும் ஸாத் மியாது என்று அறியாதே எடுத்து திரு வயிற்றில் வைத்தான் சர்வ ரக்ஷகனான ஸ்வாமி அவன் சைசைவத்திலும் ரக்ஷணத்தில் அவதானம் போலே யாயத்து இவள் மோஹத்திலும் முறையில் கலக்கம் அற்று இருக்கும் படி ஒரு காலத்திலே செய்து அற்று போனது இனிக் கிடையாது என்று நான் சொன்ன ஹித வசனம் செவிப் படாதே தான் நினைத்ததையே சொல்லா நின்றாள் பெண்கள் அடியும் இவன் அடியும் பட்ட அடிச்ச சுவடு கந்தத்திலே தோற்றும் படியான திருத் துழாயை யாயிற்று இவள் ஆசைப் படுகிறது பாவியேன் நினைத்த படி வாய் விடக் கடவுள் அன்றியிலே இருக்கிற இவளுடைய ஸ்த்ரீத்வம் எல்லாம் எங்கே போயிற்று சர்வ வேதா யத் பத்மாம நந்தி என்கிறபடியே அல்லாத இடங்களுக்கும் ப்ரதிபாத்யனே யானாலும் ஆராத நத்திலே யாதல் விபூதியிலே யாதல் பரந்து இருக்கும் சீல குணம் துவக்கு அற்று அதில் காட்டில் வீர குணம் துவக்கு அற்று அதில் காட்டில் ரூப குணமான ஸுந்தர்யாதிகள் துவக்கு அற்று நப்பின்னை பிராட்டிக்காக எருது ஏழு அடர்த்து அருளின கிருஷ்ணனுடைய திருவடிகளில் திருத் துழாயை ஆசைப் படா நின்றாள் என்கிறாள் சர்வ காலமும் அனுபவ யோக்த்யையாய் இருக்குமவள் என்னுதல் பருவத்தை சொல்லுதல் பருவமும் எழிலும் ஓன்று அன்று இ றே அவளுக்கு அந்தபுரமாய் போரும் பரப்பை உடைத்தாய் ஸர்வேச்வரத்வ ஸூ சகமான தோள் மாலையை உடைத்தான் திரு மார்பிலே வைத்தவர் திருவடிகளில் ஸ்பர்சத்தாலே தன் நிலத்தில் போலே வடம் கொள்ளா நிற்பதாய் அழகியதாய் குளிர்ந்து செவ்வியை உடைத்தான அசாதாரண விக்ரஹத்தை இதர சஜாதீயம் ஆக்கினால் போலே ஏதேனும் ஒரு புஷபத்தை சாத்தினாலும் திருத் துழாய் இதர சஜாதீயமாக ஆயிற்றாகக் கடவது அவனுடைய ஆயுதங்களை காண வேணும் என்று சொல்லப் புக்கு முடியா சொல்ல மாட்டாதே நோவு படா நின்றாள் என்கிறாள் யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தேஎன்கிற விஷயத்தை முடிய பேசிலும் இவ்விஷயத்தில் அவகாஹித்தார் படி பாசுரம் இட்டு சொல்ல முடியாது என்கை சொல்லவும் மாட்டு கிறிலள் மீளவும் மாட்டு கிறிலள் இவை இரண்டுக்கும் நடுவே கிடக்கிற தோள் மாலையை நினைத்து உன் மகள் நீ இட்ட வழக்கு அன்றோ அவளுக்கு ஹிதம் சொல்லாய் என்றவர்களைக் குறித்து தான் சொல்லிற்றுக் கேளாதே மணி மிகு மார்பினில் முல்லை போது என் வன முலை கமழ்வித்து என்கிற படியே ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் தன் முலையிலே அழுந்த இவள் மெலியா நின்றாள் நான் என் செய்கேன் இவளுடைய அவஸ்தை இருக்கிற படியால் இவளைக் கிடைக்க மாட்டாதாய் இரா நின்றது நம் கண்ணன்தாஸாம் ஆவிர் பூத் ஸவ்ரி என்று இப்படிப் பட்ட ஆபத்துக்களில் வந்து முகம் காட்டும் என்ற பிராமண பிரசித்தி நித்ய அனுசந்தானம் பண்ணா நிற்க செய்தே விடாய் மிக்கு இருப்பவர் என்னும் புகழை உடைய நித்ய ஸூரிகளுக்கு நல்ல சேர்த்தியாவர் திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் கீழ் பகவத் அனுபவத்தால் ஹ்ருஷ்டரானவர் அந்த ப்ரீதி ப்ரகரஷத்தாலே இவ்விஷயத்தை ஒழிய ஐஸ்வர்யாதிகளில் மண்டி கிடக்கிறவர்களைப் பார்த்து இவர்கள் இவற்றினுடைய அல்ப அஸ்திரத்வாதி தோஷங்களை அறியாமையால் இவற்றை விரும்புகிறார்கள் என்று இவற்றினுடைய தோஷங்களை உபபாதியா நின்று கொண்டு பரம புருஷார்த்த பூதனான எம்பெருமான் திருவடிகளை ஆஸ்ரயின்கோள் என்கிறார் சொன்னால் விரோதம் திருவாய் மொழியில் பகவத் அர்ஹ காரணங்களைக் கொண்டு அபிராப்தமாய் நிஷ் பிரயோஜனமான விஷயங்களை சர்வ பூமிக்கும் வேறு எதிர் இன்றிக்கேஏகாதிபதிகளாய் பதிம் விஸ்வஸ்யஎன்கிற சர்வேஸ்வரனாக வாய்த்து பாவிப்பது பாபம் பண்ணினார் முன்னே கையும் வில்லுமாய் நின்ற சகஸ்ர பாஹ்வர்ஜுனனைப் போலேலோகம் எங்கும் ஆண்டவர் என்னுதல் அகார்யசிந்தா சமகாலமேவ என்கிறபடியே பாபம் செய்தவர் முன்பே கையும் வில்லுமாய்க் கொண்டு போந்த கார்த்த வீர்ய அர்ஜுனனைப் போலே என்னுதல் ராஜ்யத்தை இழந்து பிக்ஷை ஒழிய ஜீவனம் இன்றிக்கே பகலில் புறப்பட லஜ்ஜித்து இருளிலே புறப்பட்டால் இருள் செறிவு போலே முன்பு ராஜாக்கள் தங்களைக் காண அவசரம் பெறாதே நிற்கும் படி இருந்தவர்கள் இருந்ததே குடியாக திரண்டு காணும் படி முன்பு ராஜாக்கள் ரத்நாதிகளை பச்சையாகக் கொண்டு வந்தால் அநாதரித்து இருக்குமவனுக்கு பிக்ஷை திட்டமான படி படையும் குதிரையும் கொண்டு திறை கொள்ள வேண்டா ஒரு யுக்தி மாத்திரத்தாலே லோகத்தை அடையச் செலுத்தினவர்கள் இவர்கள் போன இடத்தே சத்ருக்களாலே நலிவு படுவர்கள்தப்பித் போனாலும் வி நாசத்தோடே யாயிற்றுத் தலைக் கட்டுவது இப்படி பரிபூதராகாதே வாழ வேண்டி இருக்கில் சிவந்து மின்னா நின்ற திரு அபிஷேகத்தை உடைய ஸ்ரீ யபதியை ஆஸ்ரயிங்கோள் ஆஸ்ரயித்தார் தலையிலே வைக்க முடி உண்டு தருவிப்பாரும் உண்டு என்கை விரையாமையால் உள்ள இழவே உள்ளது அவன் மூடியைத் தரிலும் கீழ்ப் பாட்டில் மாம் இன் அர்த்தம் இதில் அஹம் இன் அர்த்தம் வலிய பிரதிபந்தகங்களை நிரயத்னமாக தள்ள வல்லவனை ஆஸ்ரயிங்கோள் படுக்கையில் ஸ்திரீகளை வைத்து தான் தாழ நின்று திரு உள்ளத்து ஓடுகிறது என்அருளிச் செய்யலாகாது என்னுமாயிற்று தன்னை ஒழிந்தார் எல்லாரும் தன்னை அனுவர்த்திக்க தான் ஸ்திரீகளை அனுவர்த்திக்கிறான் இ றே தன் ரசிகை தோற்ற அந்த ஸ்திரீகளை வேறே சிலர் அபஹரித்து அனுபவிக்கிற இடத்திலே தன் சாபல அதிசயத்தாலே துணியாய் பின்புத்தைக்கு எட்டாம் போராமையாலே லோகத்தில் ஜீவித்தவர்கள் ஜீவித்தது இவர் வி நாசமாக நினைத்து இருக்குமத்தை இ றே அவர்கள் வாழ்வாக நினைத்து இருக்கிறது பெரு மழைக் குமிழி போலே ஜல புத்புத வத்சமம் மா மழை என்கிறது அநந்தரம் விழும் துளியோடே வசிக்கும் என்கைக்காக ஜீவித்த நாள் பண்ணின பாபத்தாலே அதோ கதியில் விழுமது ஒழிய ஸ்ருஷ்ட்டி காலமே தொடங்கி இற்றை அளவும் வர ஜீவித்தவர்கள் ஒருபடிப்பட ஜீவித்தார்கள் என்னும் அர்த்தம் தான் முதலிலே இல்லை அர்த்தம் தான் முதலிலே உண்டாகில் இறே இவர்களுக்கு உண்டு இல்லை என்ன வேண்டுவது பரிவாலும் பேச்சின் இனிமையாலும் மறுக்க ஒண்ணாத படி அசாதாரணை களான ஸ்த்ரீகள் இரக்கப் பின்னும் ஜீவிக்குமவர்கள் அவர்களை வேறே சிலர் கொண்டு போன இடங்களிலே தன் வயிறு வாழாமையால் சென்று எல்லாருமாக எனக்கு ஒரு பிடி தர வேணும் என்னும் எமக்கு பண்டு அல்லது கண்டால் தன் வாயில் இடாதே அவர்களுக்கு கொடுக்குமவன் தன் செல்லாமையாலே எமக்கு என்கிறான் இ றே குணவான்களாய் குண வத்தா பிரதையையும் உடையராய் இருக்கைகுணவான் ஆகிலும் அப்ராப்தான் ஆகில் உபேக்ஷிப்பார்கள் கொடுக்கையே ஸ்வ பாவமாய் இருப்பது உதாரமாய் கொடை வழங்கினாலும் மேன்மை பாவித்து இருக்குமாகில் பொருத்தம் இன்றிக்கே இருக்கும் இ றே ஸ்வ ஸ் பர்சத்தாலே விகசிதமான பணங்களை உடைய திரு அனந்த ஆழ்வானை நிரூபகமாக் உடையவனுடைய திரு நாமங்களில் பிரவணர் ஆகுங்கோள் தபஸ் ஸூ க்குக்காக தீர்க்க அனுசந்தானத்தாலே தூறு மண்டும்படி சரீரத்தை செறுத்து தபஸைப் பண்ணினாலும் நெறியார் குழல் கற்றை அவனை சுபாஸ்ரயமாகப் பற்றினாலும் அந்திம ஸ்ம்ருதி இல்லையாகில் மோக்ஷ சித்தி இல்லை ஆதிபரதனைப் போலே மானாய்ப் போம் இத்தனை நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழி கற்றார் ஐஸ்வர்ய ஷூ த்ர புருஷார்த்தங்களை தவிர்ந்து பகவத் கைங்கர்ய ஏக போகர் ஆவார் என்கிறார் திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் ஆசைப்பட்டுள்ளவர்களுக்கு அவற்றினுடைய அல்ப அஸ்திரத்வாதி தோஷங்களைக் காட்டி ஹேயதையை சாதியா நின்று கொண்டு ஆனபின்பு நித்ய ஐஸ்வர்ய உக்தனான திரு நாராயணனுடைய திருவடிகளையே பரம ப்ராப்யமாக ஆஸ்ரயித்து உஜ்ஜீவியுங்கோள் என்கிறார் கவர பட்ட கால்களை உடையராய் பொளிந்த பாண்டங்களைக் கொண்டு பண்டு தங்களைக் காண அவசரம் பெறாத மனுஷ்யர் எல்லாம் எனக்குத் திறையிட்டுப் பிழைத்து இருங்கோள் என்று ராஜாக்களை சொல்லி இந்த யுக்தி மாத்ரத்தினாலே இந்த லோகத்தை அடைய ஆண்டவர் தாங்கள் இப்படி வாழ்ந்த இப்பிறவியில் தாங்கள் ஜீவிக்கைக்காகத் தங்களுக்கு நிரதிசய போக்யைகளான ஸ்திரீகளை நாடுகளிலே சஞ்சரிக்கப் பெறாதே கொடிய வெயிலை உடைய காட்டிலே போய் அங்கும் சத்ருக்களாலால் நலிவு படா நிற்பர் இப்படி பரிபூதராகாதே வாழ வேண்டி இருந்து கோளாகில்சிவந்த ஒளியை உடைய திரு அபிஷேகத்தை உடையனான ஸ்ரீ யபதியை தங்கள் காலிலே முடி படியும்படியாக அந்நிய ராஜாக்கள் வந்து தொழுது க்ருதார்த்தராகா நிற்க இடி இடித்தால் போலே ஆகையால் இங்கண் எளிவரவு படாதே பெரு மதிப்பு உண்டாம் படி சர்வ ஐஸ்வர்ய ஸூசகமாய் தன் திருக் குழலின் செவ்வையாலே ஐஸ்வர்யம் ஒன்றுமே அன்று நிலை நில்லாது ஒழிகிறது போக்தாக்கள் ஆனவர்களும் சபரிகரமாக நசிப்பர் என்கிறார் அழகியதாய் குளிர்ந்து பரம்பி இருந்துள்ள பூம் படுக்கைகளில் இருந்து ரசிகத்வத்தின் மிகுதியாலே போக்தாவானவன் தான் பணிமின் திருவருள் என்று கீழ்மை சொல்ல வேண்டும் படி வேண்டற் பாடு உடையராய் இவன் கொண்டாட்டத்தை அங்கீ கரியாதே ஆசச்சாதிக்கப் பொறாமையால் துணி முன்பு நாலும் படி க்ருபணராய் இவனைப் பெறா விடில் செல்லாதபடியான ஸ்த்ரீகள் பல வகைகளால் உபேக்ஷிக்க நிரதிசய போக்யமான திரு அழகையும் ஆஸ்ரிதரை விடில் தரிக்க மாட்டாத படி அதிமாத்ரமாய் நிருபாதிகமான ஸ்நேஹத்தையும் உடையவன் என்று ஐஸ்வர்யத்தை பெற்று வாழ்ந்தோர் ஒருவரும் இல்லையோ என்னில் வாழ்ந்தவர்கள் வாழ்ந்தது வர்ஷ ஜல புத்பதம் போலே நசித்து நசித்து நிலை நின்ற புருஷார்த்தம் வேண்டி இருக்கில் ஆழ்ந்து அகன்று இருந்துள்ள திருப் பாற் கடலிலே ஸமாச்ரயணீயனாய் கொண்டு இனிதான ரசம் ஆறோடு ச பஹு மானமாக இட்ட சோற்றை உண்டு சமைந்த பின்பு பேச்சின் இனிமையால் சொல் மறுக்க ஒண்ணாத அந்த ஸ்த்ரீகள் வாசலிலே சென்று எல்லீரும் கூடி எனக்கு ஒரு பிடி ஐடா வேணும் என்று வேண்டித் தட்டித் திரிவர் இந்த ராஜ்யாதி போகங்கள் எம்பெருமானை ஆஸ்ரயியா விடின் கிடையா ஆஸ்ரயித்து பெற்றாலும் நிலை நில்லா என்கிறார் மேலுக்கு குணவான்களாய் குண வத்தா பிரதையையும் உடைய ரான ராஜாக்கள் தங்களுக்கு உள்ளே தனத்தை எல்லாருக்கும் ஐஹிகமான ராஜ்யாதிகளே அல்ல உடம்பை ஒறுத்துப் பெறும் ஸ்வர்க்காத் ஐஸ்வர்ய ஸூ கங்களும் நிலை நில்லா என்கிறார் பாஹ்ய அர்த்தங்களில் தூரப் போய் பழகின மனசை அவற்றின் நின்றும் மீட்டு பிரத்யாகாத்மாவின் பக்கலிலே பிரவணம் ஆக்கி விசததமமாம் படி ஆத்ம அவலோகநத்தை பண்ணி ஆத்ம வ்யதிரிக்த சகல புருஷார்த்தங்களிலும் தொற்று அற்ற அந்த சங்குசித தசையை ஆத்ம அவலோகநாம் கை வந்தாலும் ஹேய ப்ரத்ய நீகனாய் ஞான ஏக காரனான சர்வேஸ்வரனை அனுசந்தித்து அவனோடு சஜாதீயம் என்று நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழி கற்றார் ஐஸ்வர்ய ஷூ த்ர புருஷார்த்தங்களை தவிர்ந்து பகவத் கைங்கர்ய ஏக போகர் ஆவார் என்கிறார் திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் இதுவே போது போக்கப் பெற்றேனுக்கு இதில் காட்டில் வேண்டுவது ஓன்று உண்டோ என்று மிகவும் ப்ரீதர் ஆகிறார் ஜென்ம ஹேது இன்றிக்கேசம்சாரி சஜாதீயனாக பிறக்கிற இவ்வவதாரத்தை அடி யறியுமவர்கள் அவதாரத்துக்கு அவ்வருகு எந்நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய் என்றும் பிறப்பில் பல் பிறவிப் பெருமான் என்றும் பிறந்தவாறும் என்றும் தீமதாம் அக்ரேஸரான இவரும் வித்தராய் இருப்பர் ஆக பிராமண ஸ்ரேஷ்டமான வேதத்தோடு பிரமேய பூதனான ஈஸ்வரனோடு பிரமாதாக்களான இவரோடு வாசி அற பரிச்சேதிக்க மாட்டாதே வித்தராய் யாயிற்று இருப்பது ஒரு கற்பக தரு பணைத்து பரப்பு மாறப் பூத்தால் போலே யாயிற்று வடிவு அழகும் தோளும் திவ்ய ஆயுத சேர்த்தியும் இருப்பது படை ஆயுதம் தேவா நாம் தானவா நாஞ்சஎன்று சம்பந்தம் ஒத்து இருக்க ஆச்ரித விரோதிகள் என்னுமத்தை பார்த்து அழியச் செய்யும் முதலிலே சம்சாரிகளைப் போலே அறியாது ஒழிதல் அவதரித்து கண்ணுக்கு இலக்காய் பாசுரம் இட்டு பேச நிலம் இன்ரிக்கே இருத்தல் ஸ்ரீ விஸ்வ ரூபத்தில் அர்ஜுனனைப் போலே நீச்சு நீராய் இருத்தல் அன்றிக்கே இவ்விஷயத்தை புகழப் பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை என்கிறார் ஸோஸ்னுதே ஸர்வான் காமான் என்று ஒரு தேச விசேஷத்தில் அனுபவிக்கக் கடவ குண அனுபவத்தை இங்கே அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு முதல் பாட்டிலே திருவவதாரங்களை சொன்னார் இதில் திரு அவதார கந்தமாக திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அவதரித்து திருமேனி நீ தீண்டப் பெற்று மாலும் கருங்கடல் என்நோற்றாய்என்கிறபடியே சர்வ காலமும் தன மடியிலே வைத்துக் கொண்டு இருக்கப் பெற்ற இதுவும் ஒன்றே தாலும் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி என்கிறபடியே அங்குசிதமாக கண் வளர்ந்து அருளும் படி இடமுடைத்தான இதுவும் ஒரு பாக்யமே கோள் என்று மிடுக்காய் ப்ரக்ருஷ்ட விஞ்ஞான பலை கதாமநி என்கிறபடியே தாரண சாமர்த்தியத்தை சொல்லுகிறது என்றுமாம் ராஜாக்கள் கறுப்பு உடுத்து நகர சோதனை க்குப் புறப்பட்டால் பரிகரமும் முகம் தோற்றாமல் சேவிக்கக் கடவது இ றே முட்டையை பருவம் நிரப்புவதற்கு முன்பே உடைத்ததால் பிறந்த தழும்பாய் அது ஸ்ரீ வத்சம் போலே இவனுக்கு ஆபரணமாய் இருக்கும் என்னுதல் இருந்த இடத்தில் இராதே ஆடியும் வர்த்திக்கிற நான் பகவத் போகத்துக்கு ஒரு ப்ரதிஹதையை உடையேன் அல்லேன் என்கிறார் ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் ஏகாதி பத்யம் சொல்லக் கடவது அங்கண் இன்றியிலே அத்விதீயனான தனி நாயகன் நிரஸ்த சாமாப்யதிகனாய் இருக்கை தேன் விரிகிற திருத்த துழாயாலே அலங்க்ருதமான திரு அபிஷேகத்தை உடையவனை ஆக ஆஸ்ரயணீய வஸ்துவுக்கு ஸ்வரூபம் சொல்லிற்று தேவதாந்தரங்களை பற்றினார்க்கு அவர்கள் தஞ்சம் அல்லர் என்னும் இடத்தையும் தன்னைப் பற்றினாரைத் தான் கை விட்டுக் கொடான் தனி வீரம் செய்யக் கடவதாக நினைத்து தன் வெற்றி காண்கைக்கு படை திரட்டிக் கொண்டு வந்தபடி முண்டன் நீறன் இத்யாதி படை ஆயுதம் என்றுமாம் திரிபுர தஹன சமயத்தில் வில்லுக்கு மிடுக்காய் நாணுக்கு திண்மையாய் அம்புக்கு கூர்மையாய் தனக்கு அந்தராத்மாவாய்எ யஸ்ய மந்த்ரீச கோப்தாச ஸூ ஹ்ருச்சைவ ஜனார்த்தன என்கிறபடியே சர்வ வித பந்துவாய் பற்றின புகழை உடைய அர்ஜுனனும் காலக்ருத பரிணாமம் இல்லாத தேசம் ஆகையால் அவ்வுடம்போடே அப்பருவத்தோடே கொண்டு வந்து கொடுத்தவனைப் பற்றுகையாலே ஒரு துக்கம் இல்லை என்கிறார் ஹேய ப்ரத்ய நீக சுத்த சத்வ மயம் ஆகையால் நிரவதிக தேஜோ ரூபமாய் பிறருக்கு உள்ளது ஓன்று அன்றிக்கேதனக்கு அசாதாரணமான விக்ரஹமானது ஸூ க கந்த ரஹிதம் அன்றிக்கே கொடிதான் துக்க அனுபவமேயான நரகத்துக்கு நிர்வாஹகனாய் சுத்த ஸூ க அனுபவமேயான ஸ்வர்க்கத்துக்கு நிர்வாஹகனாய் இப்படிப் பலபலவான பிரக்ருதி விகார முகத்தால் சேதனர்க்குப் பிறக்கும் மதி விப்ரமங்களாலே ப்ரீத்ய அவாஹமான லீலைகளை உடையவனை பெற்று இவற்றைத் தன் தயையாலே ரக்ஷிக்க நினைத்தால் அது இவற்றுக்கு அநிஷ்டமாய் இருக்கும் இருப்பு அவனுக்கு ஹாஸ்ய ஹேதுவாய் ஸ்வர்க்காதி களைப் போலே துக்க மிஸ்ரமாய் பரிச்சின்னமான ஸூ கம் இன்றிக்கே துக்க கந்த ரஹிதமாய் அபரிச்சின்னமான ஆனந்தத்தை உடையவன் த்ரிபாத் விபூதி எல்லாம் வெள்ளமிடும் காந்தியை யுடையவன் அழகு என்று அவயவ சோபையாய் சூழ் ஒளி என்று சமுதாய சோபையைச் சொல்லுகிறது அவன் அடியாக பிறந்த சஹகாரி நிரபேஷமான சங்கல்ப ரூப ஞானத்தால் கார்ய பூதமான ஜகத்தை எல்லாம் அவளுக்கு பிரியமாக உண்டாக்கினவன் இச்சா க்ருஹீதமான விக்ரகங்களை பரிக்ரஹித்து சிறிய வடிவைக் கொண்டு பெரிய லோகங்களை திரு வயிற்றிலே வைத்து ஒரு பவனான ஸ்வ கோஷ்டியிலே உபகாரகனாக ப்ரசித்தனான ருத்ரன் அவனுக்கு ஜனகனான ப்ரஹ்மா தொடக்கமான சகல சேதன அசேதனங்களையும் சர்வ சக்தியாய் ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு ரக்ஷகனானவனை அனன்யா ப்ரயோஜனனாய் ஆஸ்ரயித்த எனக்கு ஒரு துக்கம் உண்டோ என்கிறார் ஒரு பதார்த்தத்திலும் குறையாத படி என்றும் ஓக்க ஏக ரூபமாய் எல்லாக் காலத்திலும் வியாபித்து இவற்றை ஸ்ருஷ்டிக்கும் இடத்தில் அளவுபட்ட இந்திரியங்கள் பரிச்சின்ன விஷய க்ராஹங்கள் இ றே அவற்றுக்கு அறிய ஒண்ணாத படி அவிஷயமாக நிற்கும் வியாப்த கத தோஷம் தட்டாதே அனஸ் நன் நன்யோ அபிசாக சீதிஎன்று நியன்தருதவத்தால் வந்த உஜ்ஜ்வல்யத்தை உடையவன் இவன் விமுகனான அன்றும் வியாப்தியாலே சத்தையை நோக்கி இவன் ஆபிமுக்யம் பண்ணின அன்று கண்ணுக்கு தோற்ற நின்று ரகுவர சரிதம் முனி ப்ரணீதம் என்கிறபடி அவதாரத்துக்கு அவ்வருகு போக மாட்டாத ஆழ்வார் ஆயிற்று கவி பாடினார் இங்கே இருந்த நாள் வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யோடே நடக்கப் பண்ணி பின்பு நிரதிசய புருஷார்த்த மோக்ஷத்தைக் கொடுக்கும் திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் பலவகையாய் ஜகத் ரக்ஷண அர்த்தமாக உள்ள சேஷ்டிதங்களையும் அனுசந்தித்திக் கொண்டு போது போக்கப் பெற்றேனுக்கு இதில் காட்டில் வேண்டுவது ஓன்று உண்டோ என்று தாம் பகவத் அர்ஹ கரணராய் க்ருதார்த்தரான படியை அனுசந்தித்து மிகவும் ப்ரீதர் ஆகிறார் ஆஸ்ரித சம்ரக்ஷணத்து அர்த்தமாக பல காலும் வந்து திருவவதாரம் பண்ணி யருளி அவர்கள் சத்ருக்களை நிரசியா நின்றுள்ள திரு அவதாரம் பண்ணி அருளுகைக்கு அடியாக திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளி ஸ்ரீ வ ஸூ தேவர் திரு மகனாய் வந்து திரு அவதாரம் பண்ணி அருளி ஆஸ்ரித விரோதி நிரஸனம் பண்ணா நின்றுள்ள கிருஷ்ணனுடைய கீர்த்தியை ப்ரீதி ப்ரேரிதனாய் கொண்டு தன்னுடைய சந்நிதானத்தாலே குறைவற்று கண் வளர்ந்து அருள போரும்படியான பெரிய கடலிலே நிரவதிக தீப்தி உக்தனான திரு வனந்த ஆழ்வான் மேலே ஏறி ஆஸ்ரித ஆபன் நிவாரண அர்த்தமாக கிருஷ்ணனாய் வந்து திரு வவதாரம் பண்ணி யருளி பிரதி கூலருடைய ருதிரத்தால் கறை ஏறி பரிபூரணமான புகழை ஹ்ருஷ்டனாய்க் கொண்டு மிகவும் அனுபவிக்கப் பெறுகையாலே நான் ஒன்றும் ப்ரதிஹத போகன் அல்லேன் எல்லாருக்கும் ஓக்க பிராப்தமான ஜகத்திலே ரஸ வஸ்துக்கள் எல்லாம் போலேயுமாய் இவ்வளவு என்று பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாத படி பல ஹீனராம் படி பொரு கிற திருச் சிறகை உடைய பெரிய திருவடியை அத்யாச்சிரயமாம் படி கடவி ரமணீய தர்சநமான திரு வாழியை இடர் இன்றியே ஒருநாள் ஒரு போழ்தில் எல்லா உலகும் கழியப்படர் புகழ்ப் பார்த்தனும் வைதிகனும் உடன் ஏறத் திண் தேர் கடவிச் ஒரு நாளிலே ஒரு முஹூர்த்தத்திலே ஒரு வருத்தமும் இன்றிக்கேஅண்டத்துக்கு உறம்பான ஆவரண லோகங்களும் கழியும் படி தன்னையே அர்ஜுனனும் வைதிகனும் உடனே ஏற கார்ய ரூபமாய் வைத்து தன் ஆகாரம் அழியாது இருக்கச் செய்தெ காரியங்களுக்கு எல்லாம் சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில் வைதிகன் பிள்ளைகளைஉடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவனைப் பற்றி ஒன்றும் துயர் இலனே அப்ராக்ருத தேஜோ ரூபமாய் தனக்கு அசாதாரணமான திரு நாட்டிலே புக்கருளி வைதிக புத்திரர்களை அவ்வுடம்போடே அப்பருவத்தோடே ஸூக கந்தம் இல்லாத துக்கமே அனுபவிக்கக் கடவதான நரகத்துக்கு நிர்வாஹகனாய் சுத்த ஸூ கமே அனுபவிக்கக் கடவதான ஸ்வர்க்கத்துக்கு நிர்வாஹகனாய் ப்ரீதி ஹேது வான படி எங்கனே என்னில் தன்னுடைய கருணையால் அவற்றை ரக்ஷிக்க நினைத்தால் அந்த ரக்ஷணம் அவற்றுக்கு போக்யையான பெரிய பிராட்டியாரோட்டை கலவியாலே வந்த நிரதிசய ஆனந்தங்களை உடையனாய் இருக்கை யாகிற ஐஸ்வர்யத்தை உடையனான சஹகாராந்தர நிரபேஷமான தன் சங்கல்ப ரூப ஞானத்தால் பெரிய பிராட்டியாருக்கும் பிரியமாக கார்ய பூத ஜகத்தை எல்லாம் உண்டாக்கும் ஹேய ரஹிதமான ஞானத்தையும் நிரதிசய தேஜோ மயமான திவ்ய ரூபத்தையும் உடையனாய் சர்வேஸ்வரத்வ ஸூசகமான திருத் துழாய் ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களைப் பண்ணி பிரதானரான ருத்ரன் ப்ரஹ்மா என்கிற இவர்கள் தொடக்கமாக சேதன அசேதனங்களை அடைய ஸமஸ்த வஸ்துக்களிலும் ஆத்மதயா வியாப்தனாய் அவர்களுடைய இந்திரியங்களுக்கும் கோசாரம் இன்றிக்கே ஜகத் சரீரனான ஏக ரூபமாக என்றும் எல்லா விடத்திலும் வியாப்பிப்பதும் செய்து ஜகத்துக்கு சஹாயாந்தர நிரபேஷமான காரணமாய் வி லக்ஷண ஞான ஸ்வரூபனாய் பரிச்சின்ன வஸ்து க்ராஹகமான இந்த்ரியங்களால் அறிய ஒண்ணாத படி அவற்றுக்கு விஷயமாய் நிற்கும் வியாப்பிய வஸ்து கத தோஷை அஸம்ஸ்ப்ருஷ்டனாய்அவற்றுக்கு நியாமகனாய் மிக்கு இருந்துள்ள உஜ்ஜ்வல்யத்தை உடைய திவ்ய தேஹ உக்தனாய் பூத பவ்திதமான ஜகத்தை சரீரமாக உடையனாய் நிரவதிக தேஜோ விசிஷ்டா திவ்ய ரூபத்தோடே வந்து நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழியை அப்யசிக்குமவர்களை இந்த லோகத்தில் எல்லாரும் அறியும் படி வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யிலே நடத்தி பின்னை திரு நாட்டிலும் கொண்டு போவதும் செய்து தன்னுடைய ஐஸ்வர்யம் எல்லாம் இவர்கள் இட்ட வழக்காகும் என்கிறார் திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் தம்முடைய கரண க்ராமமும் எம்பெருமானைக் காண ஆசைப்பட்டு நெடும் போது கூப்பிட்டு பெறாமையாலே மிகவும் அவசன்னரான ஆழ்வார் ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் அத்யந்த ஸூ ந்தரனாய் ஸ்ரீ யபதியாய்இப்படி இருக்கையாலே கவி பாடுகைக்கு விஷயம் போந்து தன்னைப் பாடின கவியைக் கொண்டாடுகைக்கு ஈடான பரிஜனங்களை யும் உடையவனாய் கவி பாடினார்க்கு வழங்குகைக்கு ஈடான தன்னைப் பாடுகையே பிரயோஜனம் போந்து இருக்கிற எம்பெருமானை ஒழிய கவி பாடுகைக்கு ஈடான நன்மைகள் ஒன்றும் இன்றிக்கே கவி பாடினார்க்கு தருவதும் ஒன்றும் இன்றிக்கே தங்கள் நிஸ் ஸ்ரீ கராய் அதுக்கு மேலே கவி பாடினவர்கள் சந்திக்கும் தனை நாள் ஏறிட்டு பாடுகையாலே அவனுக்கு உள்ள தோஷங்களை வெளியிட்டு அவ்வழியாலே அவனுக்கு அவத்யாவஹராய் அபிராப்த விஷயத்தில் பாடுகையாலே கவி பாடினார் நரகம் புகும் படி இருக்கிற ஷூ த்ரரை பகவத் அர்ஹமான உங்களுடைய அழகிய கவிகளைக் கொண்டு ஸ்துதிக்கை ஈடு அன்று என்று அருளிச் செய்து உங்களை போலே அன்றியே நான் வேறு சிலரை ஸ்துதிக்கை அநர்ஹ கரணனாக பெற்றேன் என்று ப்ரீதராய் முடிக்கிறார் எம்பெருமானை ஒழிய வேறு சிலரை கவி பாடாதே கொள்ளுக்குங்கோள் என்று நிஷேதயத்தயா சொல்லுகையும் ஈடு அல்லாவாகிலும் பகவத் அநு ரூபமாய் இருக்கிற உங்களுடைய கவிகள் அவனுக்கே யாக வேணும் என்னும் லோபத்தாலே சொல்லுகிறேன் என்றுமாம் நிரதிசய போக்யமாய் எம்பெருமானுக்கே அர்ஹமான கவிகளை அவனுக்கு தவிர மாற்று ஒருவருக்கு நான் கொடுக்க ஷமன் அல்லேன் நிரதிசய போக்யமான திருமலையில் எனக்கு நித்ய அபூர்வமாய் கவி பாட விஷயம் போந்து எனக்கு மஹா உபகாரத்தை பண்ண வல்லனாய் அபிராப்த ஸ்தலத்திலே கவி பாடுகை ஆகாதபடி எனக்கு நாதனுமாய் இருக்கிறவன் என்னை கவி பாடுத்திக் கொள்ள வந்து நிற்க அசன்நேவ ச பவதி என்னும் கணக்காலே இன்றிக்கே இருக்கிற தன்னை ஒரு சரக்காக அனுசந்தித்து தனக்கு தக்க ஷூ த்ர சம்பத்தை நல்ல பொய்கை களால் அலங்க்ருதமான கழனி சூழ்வதும் செய்து எம்பெருமான் என்னது என்று அபிமானிக்க வேண்டும்படி நன்றாய் இருந்துள்ள திருக் குறுங்குடியிலே சொன்ன குணங்கள் எல்லாம் பத்தும் பத்தாக உடையனாய் எனக்கு நாதனுமாய் என் குடிக்கு நாதனுமாய் நிக்கிறவனை ஒழிய அத்யந்த விலஷணனாய் மஹா உபகாரகனான எம்பெருமானை ஒழிய ஷூத்ர மனுஷ்யரை கவி பாடி என்ன பிரயோஜனம் உண்டு என்கிறார் காலம் உள்ளதனையும் இடைவிடாதே ப்ரக்ருதி வஸ்யன் அன்றிக்கே ஈஸ்வர பரதந்த்ரனாய் வர்த்திகைக்கு ஈடான உபாயத்தை அற மிக்க நல்லவாய் வலியவான கவிகளைக் கொண்டு விசேஷஞ்ஞரான நீங்கள் உங்களுக்கு ஸ்வரூப ஹானி வரும்படி பார்த்து கவி பாடினார் கவி கொண்டு வந்து கேட்பீக்கும் தனை நாள் இருக்கைக்கு ஆயுஸ் ஸூ இல்லாத மனுஷ்யரைக் கவி பாடினால் கொள்ளும் பயன் இல்லை குப்பை கிளர்த்தன்ன செல்வத்தைவள்ளல் புகழ்ந்துநும் வாய்மை இழக்கும் புலவீர்காள் ஹேயமாய் இருக்கிற சம்பத்தை நன்றாகக் புகழ்ந்து அவர்களுடைய தோஷத்தை வெளிப்படுத்தி உங்களுடைய வாக்மிதையையும் இழந்து இருக்கிற நம்முடைய கவிக்கு விஷயமாக வேண்டும் புஷ்கல்யத்தை உடையனாய் அபேக்ஷித்தமான போக மோஷாதிகளை எல்லாம் தரும் ஸ்வ பாவனாய் உபகரிக்கும் இடத்தில் ஜல ஸ்தல விபாகம் பாராதே புஷ்கலமாக கொடா நின்றால்இங்கனம் கொடா நின்றோம் என்ற அபிமானமும் இன்றிக்கே இந்நீர்மைகள் ஒன்றும் இல்லை யாகிலும் கைக்கூலி கொடுத்துக் கவி பாட வேண்டும் அழகை உடையனானவனை கவி சொல்ல வாருங்கோள் ஜீவனம் பெறுமத்தைக் காட்டிலும் சரீரங்கள் நோவ சுமை சுமந்தும் கைத் தொழில்கள் செய்தும் ஜீவிக்கை நன்று என்ன அவர்களும் அத்தாலே எங்களுக்கு வேண்டுவது எல்லாம் கிடையாது ஆதலால் எங்கள் இஷ்ட தேவதைகளை கவி பாடி எங்கள் அபேக்ஷிதங்களை பெறுவோம் என்ன நீங்கள் அவர்களை ஸ் துதிக்கைக்கு ஈடான நீர்மைகள் அவர்களுக்கு இல்லாமையால் அந்நீர்மைகளை உடைய எம்பெருமான் பக்கலிலே சேரும் வாருங்கோள் நித்தியமாய் வருகிற இவ்வுலகத்தில் உங்கள் கவியின் தரம் அறிந்து கொண்டாடிக் கொடுக்கும் செருக்குடையாரை எம்பெருமானை ஒழிய வேறு சிலரை கவி பாடுகைக்கு நான் ஷமன் அன்றிக்கே ஒழியப் பெற்றேன் என்று பிரித்தார் ஆகிறார் ஏதேனும் கொடுத்தான் என்றாலும் அவனுக்கு ஆகிற்கும் என்று இருக்கிற தன்னுடைய கொடையாலே வந்த புகழுக்கு எல்லை இல்லாதானுமாய் வேயிற் காட்டிலும் அழகியதாய் பரஸ்பரம் ஒத்த தோளை உடைய நப்பின்னை பிராட்டிக்கு வல்லபன் ஆணவனுடைய கல்யாணமாய் நீ கண்டு கொள் என்று அந்த மோக்ஷத்தை தரும் பின்னையும் ஒன்றும் செய்யப் பெற்றிலோம் என்று மிறுக்கு படா நிற்கும் நெடும் காலம் கூட வாகிலும் நின்று நின்று பல நாளும் ஆத்மாவுக்கு பாதகமான சரீரத்தை விட்டுப் போய் இனிப் பிறவாத படி இப்பாட்டுக்கு தகுதியான மிக்க புகழை உடையனாய் அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய் இருந்துள்ள கிருஷ்ணன் தனக்கு திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் தம்முடைய கரண க்ராமமும் எம்பெருமானைக் காண ஆசைப்பட்டு நெடும் போது கூப்பிட்டு பெறாமையாலே மிகவும் அவசன்னரான ஆழ்வார் ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் அத்யந்த ஸூ ந்தரனாய் ஸ்ரீ யபதியாய்இப்படி இருக்கையாலே கவி பாடுகைக்கு விஷயம் போந்து போக மோஷாதி சகல புருஷார்த்தங்கள் கொடாவிடிலும்தன்னைப் பாடுகையே பிரயோஜனம் போந்து இருக்கிற எம்பெருமானை ஒழிய கவி பாடுகைக்கு ஈடான நன்மைகள் ஒன்றும் இன்றிக்கே கவி பாடினார்க்கு தருவதும் ஒன்றும் இன்றிக்கே தங்கள் நிஸ் ஸ்ரீ கராய் அதுக்கு மேலே ஏறிட்டு பாடுகையாலே அவனுக்கு உள்ள தோஷங்களை வெளியிட்டு அவ்வழியாலே அவனுக்கு அவத்யாவஹராய் அபிராப்த விஷயத்தில் பாடுகையாலே கவி பாடினார் நரகம் புகும் படி இருக்கிற ஷூ த்ரரை பகவத் அர்ஹமான உங்களுடைய அழகிய கவிகளைக் கொண்டு ஸ்துதிக்கை ஈடு அன்று என்று அருளிச் செய்து உங்களை போலே அன்றியே நான் வேறு சிலரை ஸ்துதிக்கை அநர்ஹ கரணனாக பெற்றேன் என்று ப்ரீதராய் முடிக்கிறார் ஷூ த்ர விஷயங்களை கவி பாடுகை ஹிதம் அன்று என்று உபதேசிக்கையிலே ப்ரவ்ருத்தர் ஆனவர் அவர்களுக்கு ருசி பிறைக்கைக்காக நீங்கள் சில பிரயோஜனங்களை நினைத்து கவி பாடா நிற்க நான் அத்தை தவிருங்கோள் என்றால் உங்களுக்கு அது அஸஹ்யமாகிலும் உங்கள் அநர்த்தம் பொறுக்க மாட்டாமையாலே சொல்லத் தவிரேன் அஸேவ்ய சேவை நிஷேத்யத்தயா சொல்லவும் ஆகாதபடியாய் இருக்க சொல்லுகிற எனக்கே விரோதமாய் பலிக்கிலும் உங்கள் அநர்த்தம் கண்டு சொல்லப் புக்கேன் ஆகையால் நீங்கள் மீளும் தனையும் சொல்லத் தவிரேன் யோ அவசதாஸ் ச உச்சயதாம் என்று திரு நாமத்தை சொன்னால் அநந்தரம் இடி விழும் என்று வரும் அனர்த்தத்தை சொன்னிகோள் ஆதல் நீங்கள் அஹிதத்தில் பிரவணராய் மீள மாட்டாதாப் போலே உங்கள் ஹிதத்திலே பிரவணனான நானும் மீள மாட்டேன் என்கிறார் ஸ்ரவணம் அனுஷ்டான சேஷமாக வேண்டாவோ ஸ்ரவணம் மாத்திரமே அமையுமோ என்னில் விஷய ஸ்வபாவத்தால் அனுஷ்டான பர்யந்தமாக முடியும் என்று இருக்கிறார் நாப்படைத்த கார்யம் கொண்டேன் நான் ஒருவனுமே யன்றோ என்கிறார் இவள் இராப்பகல் வாய் வெரீஇ என்னும் படியான நா வி றே அத்யந்த பரதந்த்ரமாக சொல்லி வைத்து கொடுக்கிலேன் என்பான் என் என்னில் அவன் தான் இத்தாலே அநேகம் பெற்றானாய் ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் கவி பாடின விஷயத்தில் காட்டில் தாம் கவி பாடுகிற விஷயத்தின் ஏற்றம் அருளிச் செய்கிறார் சேதனர் தன்னை கிட்டாத போது அசன்னேவ வாய் இருக்குமா போலே என் வாயால் ஒரு சொல் கேளாத அன்று உளன் ஆகாதவனாய் இருக்கை ஸூலபனாய் கவி பாடுகைக்கு விஷயம் போந்து உபகாரகனாய் ப்ராப்தனாய் வத்சலனாய் இருக்கிற இவனை ஒழிய வேறு சிலரை நான் கவி பாட சக்தனோ என்கிறார் அசன்னேவ என்றும் நேஹ நா நா அஸ்தி என்றும் பிரமாணம் சொல்லுகையாலே இல்லை என்று அத்யவசித்து இறே இவர் இருப்பது தன்னைக் கட்டிக்க கொண்டு போகச் செய்தேநேயமஸ்தி புரீ லங்கா நியூயம் நச ராவண யஸ்மா திஷவாகு நாதேந பத்தம் வைரம் மஹாத்மநாஎன்றான் இறே திருவடி ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் ப்ராப்தனுமாய் இருந்துள்ள அவனை ஒழிய ஷூத்ர மனுஷ்யரைக் கவி பாடி என்ன பிரயோஜனம் உண்டு என்கிறார் வழியை தருகை யாவது உபாயமாகைப்ராப்யமான போது தான் போம் ரீதியாய் அதாகிறது ஸ்வ பாவமாய் சஹஜ கைங்கர்யத்தை சொல்லுகிறது ஒன்றும் ஆவது இல்லை ஒன்றும் இல்லை என்கிறது என்கவி பாடுவாரும் கொடுப்பாருமாய் அன்றோ செல்லுகிறது என்ன தலையில் முடியை வைத்து விலங்கை வெட்டி விடுமா போலே நித்ய ஸூ ரிகள் பேற்றைக் கொடுத்தாயிற்று சம்சார சம்பந்தத்தை அறுப்பது பெறக் கடவது ஒரு பிரயோஜனம் இல்லை அப்ராப்த விஷயம் ஆகையால் இது தானே பிரயோஜனமாக கவி பாடும் விஷயம் அன்று கீழ் சொன்னதுக்கு எதிர்தலையாய் இருக்கை நீங்கள் வைத்துச் சொல்லும் நன்மைகளை எல்லாம் ஸ்வீகரிக்கைக்கு ஒரு குறை உடையான் அல்லன் கொடைக்கு கோதாவது கொடுத்தோம் என்று இருக்கையும் பிரதியுபகாரத்தை நினைத்து கொடுக்கையும் வரைந்து கொடுக்கையும் நீர் அழைக்கிறது என் பிறரைக் கவி பாடி யாகிலும் தேஹ யாத்திரையை நடத்த வேண்டாவோ என்ன உங்கள் தரம் குலையாதே ஜீவிக்கல் ஆகாதோ இவர்கள் பிரயோஜனத்துக்காக இப்போது ஆராய்ந்து பார்த்தால் இவர்கள் குறை தீர்க்க வல்லார் இன்றிக்கே இருந்தது மனுஷ்யர் பக்கல் அன்றோ பசை இல்லாதது எங்கள் இஷ்ட தேவதைகளை கவி பாடுகிறோம் என்ன உங்கள் கவி அவர்களுக்கு ஸ் துதியாக மாட்டாது என்கிறார் பகவத் விஷயத்துக்கு சேரும் கவிகளைக் கொண்டு உங்கள் இஷ்ட தேவதைகளை ஏத்தினால் உங்கள் குண அநு ரூபமாக ராஷசராயும் தாமஸரராயும் உள்ள தேவதைகளை ஏத்தினால் அப் புகழ்ச்சிக்கு அடியான குணங்கள் இல்லாமையால் அவர்களுக்கு சேராது ஆருக்கு சேர்வது என்னில் உங்களுக்கு ஸுர்யமே சித்திப்பது பகவத் விஷயம் ஒழிய கவி பாட வேணும் என்னும் நிர்பந்தம் உங்களுக்கு உண்டானாலும் பகவத் விஷயத்தை ஒழிய வேறு சிலரை கவி பாடுகைக்கு நான் ஷமன் அன்றிக்கே ஒழிய பெற்றேன் என்று பிரித்தார் ஆகிறார் கொடையாலே சேர்ந்த புகழுக்கு எல்லை இல்லாதவனை தகுதியான கொடையால் உண்டான புகழுக்கு எல்லை இல்லாதவனை என்றுமாம் பெரிய மலை போல் திண்ணியதான தோளை யுடையவன் என்னுதல் கொடுக்க என்றால் தேம்புகிற தோளை கொடுக்க கொடுக்க பணைக்கும் தோள் என்கை உத்பத்தி ஸ் திதி வி நாசங்கள் தனக்கும் உறுப்பு அன்றிக்கே பிறருக்கும் உறுப்பு அன்றிக்கே இருக்கும் சிறு தூற்றை ஒரு தமிழன் பாரில் என்கிறது ஒரு நத்தம் இல்லை என்கை பற்றை என்கிறது கண்டது எல்லாம் பற்ற கடவனாய் விடக் கடவது ஒன்றும் இன்றிக்கே இருக்கை என்றான் பசுமைக்கும் சுற்று உடைமைக்கும் வேயைக் காட்டிலும் விஞ்சின அழகை உடைத்தாய் பரஸ்பர சத்ருசமான தோள்களை உடைய பாண்டரஸ்யா தபத் ரஸ்ய ச் சாயாயாம் ஜரிதம்மயாஎன்று சக்கரவர்த்தி பிரஜா ரக்ஷண அர்த்தமாக சுற்றும் பயணம் திரிந்து முத்துக் குடை நிழலிலே சரீரத்தை ஜெரிப்பித்தால் போலே பகவத் குண அனுபவத்தால் சரீரத்தை ஜெரிப்பித்து என்கிறார் ஸ்ருஷ்டத்வம் வனவாசாய என்கிறபடியே அவன் தன்னை ஏத்துகைக்காக தந்த வாக்கைக் கொண்டு ஷூ த்ரரைக் கவி பாட பிறந்தேன் அல்லேன் க்ருசம் தச குணம் மயாஎன்று பண்டாரத்தை வளர்த்து வைத்து பெருமாள் மீண்டு எழுந்து அருளினை போது ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் காட்டிக் கொடுத்தால் போலே இப்படி முழுக்க கொடுத்தாலும் இவனுக்கு என் செய்தோம் என்று குறைப் பட்டு இருக்கும் என்று நம்முடைய பூர்வர்கள் நிர்வஹிப்பர்கள் முந்துற ஐ ஹிகத்திலே அனுபவிப்பித்து பின்பு ஒரு தேச விசேஷத்தை காட்டிக் கொடுத்து பின்பு கைங்கர்ய ஸூகத்தை கொடுக்கும் இப்போது பகவத் குணங்களை பாடி மேலும் அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அந்நாத அஹம் அந்நாத அஹம் அந்நாத சென்று சென்று ஆகிலும் கண்டு நின்று நின்று பல நாள் உய்க்கும் இவ்வுடல் நீங்கிப் போய் ஜன்மம் கழிப்பான் எண்ணி தகுதியான மிக்க புகழை உடையனாய் நித்ய ஸூரிகளுக்கு நிர்வாஹகனாய் அம்மேன்மையோடே வந்து அவதரித்து மனுஷ்யத்தவே பரத்வத்தை உடையவனும் உபய விபூதி உக்தன் என்றால் அவனுக்கு தக்கு இருக்குமா போலே சர்வேஸ்வரன் கவி என்றால் அதுக்கு போரும்படி இருக்கிற ஆழ்வார் யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே என்கிற விஷயத்தை விளா க்குலை கொண்ட பிரபந்தம் என்றால் அதுக்கு போரும்படி ஆயிரம் பிறரை கவி பாட வேண்டா என்று உபதேசிக்க வேண்டுகிறது இஸ் சம்சாரத்தில் பிறப்பு இ றே அந்த ஜென்ம சம்பந்தம் அறும் என்கிறார் திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் அன்று தேர் கடவிய பெருமான் கனை கழல் காண்பது என்று கொல் கண்கள் என்று செய்ய தாமரை கண்ணனில் எழுந்த ஆசையானது உத்தம்பகமான பயிலும் சுடர் ஒளி யில் அனுசந்தானத்தாலும் சதாசாகமாக பணைத்து தாம் அபேக்ஷித்தபடி காணப் பெறாமையாலே அப்படியே விடாய்த்த ஆழ்வார் தாமும் துர்பிக்ஷ காலத்தில் தரித்ரனாய் பஹு ப்ரஜனானவன் பிரஜைகள் உடைய பசிக்கும் அப்ராக்ருதமாய் ஸ்வ அசாதாரணமான திரு மேனியையும் ஸமஸ்த கல்யாண குணங்களையும் ஆஸ்ரித அர்த்தமான சேஷ்டிதங்களையும் இந்திரியங்கள் ஆசைப் பட்டன வென்றும் ஒரோ இந்த்ரியமே இந்த்ரியாந்தரங்களுடைய விஷயங்களையும் ஆசைப்பட்டது என்றும் சொல்லுகிற திரு உள்ளம் எம்பெருமானைக் காண வேணும் என்று ஆசைப்பட்டு பெறாமையாலே அவசன்னமாய் கிடக்கிறபடியை அருளிச் செய்கிறார் பிரயோஜனாந்தர பரர்க்கும் கூட மஹா வியாபாரங்களை பண்ணி அபேக்ஷித்ங்களைக் கொடுப்பதும் செய்து நினைப்பதுக்கு முன்னே ஆஸ்ரிதர் இருந்த இடத்தில் செல்லுகைக்கும் செல்லுமத்துக்கு முன்னே தூரத்திலே கண்டு வாரா நின்றான் என்று உகக்கைக்கும் ஈடாக பெரிய திருவடியை வாகனமாகவும் த்வஜமாகவும் உடையையாய் பெரிய திருவடி மேலே மேருவின் மேலே வர்ஷூகவலாஹம் போலே இருந்து அருளுவதும் செய்து மன பூர்வோ வாக் உத்தர என்னும் கணக்காலே மனசுக்கு அநந்தரமான வாக் இந்த்ரியத்தினுடைய சாபலத்தை அருளிச் செய்கிறார் தம்முடைய கைகளுக்கு தனக்கு அடைத்த வ்ருத்தியிலும் வாக் வ்ருத்தியிலும் அகப்பட உண்டான சாபலத்தை அருளிச் செய்கிறார் இடையருடைய மூங்கில் குடில்களில் வெண்ணெய் களவு காணப் புக்கு வெண்ணெய் யைப் பெற்ற ப்ரீதி ப்ரகரஷத்தாலே பூர்ணனாய் உன்னுடைய ஸ்பர்சத்தாலே விகசிதமான பணங்களை உடைய திரு வனந்த ஆழ்வான் மேலே உறைகையாலே அதி சிலாக்யனாய் உள்ளவனே கண்களால் காண வருமோ என்னும் ஆசையினால் ஆஸ்ரிதர் இருந்த இடத்தே தானே வந்து அவர்கள் அபேக்ஷிதங்களை முடிக்கும் உன்னுடைய கீர்த்தி ரூபமான கவியாகிற கனிகளை காலப் பண்ணாகிற தேனை மிகக் கலந்து செவிகளாலே பூர்ணமாக புஜித்து அற அழகியதாய் பெருத்து இருக்கிற திரு ஆழியை திருக் கையிலே உடையையாய் இருக்கிற உன்னை இங்கனே காணலாம் திரு நாட்டிலே ஆஸ்ரித ரக்ஷண உபாயஜ்ஞ்ஞனுமாய் பிரதிகூல நிரசன சமர்த்தனுமாய் இருக்கிற உன்னை நான் சேர்வது என்று என்கிறார் கம்சன் உன் திறத்து செய்ய நினைத்த தீங்கு அவன் தன்னோடே போம்படி பண்ணி ருத்ரனை உடையம் என்கிற அபிமானம் எல்லாம் பக்கனமாம் படி பாணனை அநாயாசேன ஆயிரம் தோலையும் துணிப்பதும் செய்து பெரிய திருவடியை யுத்தத்தில் கருத்து அறிந்து நடத்த வல்லவனே எல்லாராலும் ஏத்தப் படும் குணங்களை உடையனாய்க் கொண்டு பூமியை அளந்து இக்குணத்தாலே எல்லாருக்கும் ஸ்வாமியாய் இருக்கிறவனை இது திருவாய் மொழியில் சொன்ன படியே பக்தியுடைய ஆழ்வார் அருளிச் செயலுமாய் எம்பெருமானை உள்ளபடி பிரதிபாதித்த ஆயிரத்தில் இப்பத்து திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் அன்று தேர் கடவிய பெருமான் கனை கழல் காண்பது என்று கொல் கண்களே என்று செய்ய தாமரைக்கு கண்ணனில் எழுந்த ஆசைக்கு பயிலும் சுடர் ஒளி யில் அனுசந்தானமும் பாகவத ஸ்வரூப நிரூபகமான பகவத் ஸ்வரூபம் பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரி யாகையாலே பாகவதர்களோடு போதயந்த பரஸ்பரம் பண்ணி தரிக்கைக்கு உடல் அன்றிக்கே ஸ்மாரகமாய்காத்ரைஸ் சோகாபி கர்சிதை இத்யாதிப்படியே நாம் அவனை என்றோ காண்பது என்று துர்பிக்ஷ காலத்தில் தரித்ரனாய்பஹு பிரஜனானவன் பிரஜைகள் பசிக்கும் தன பசிக்கும் ஆற்றாமே கூப்பிடுமா போலே ஆபரணங்களையும் திவ்ய ஆயுதங்களையும் இவற்றுக்கு ஆச்ரயமான வடிவு அழகையும் குணங்களையும் சேஷ்டிதங்களையும் குஹேந சார்த்தம் தத்ரைவ ஸ்திதி தோஸ்மி திவசான் பஹூன் என்று ஸூ மந்த்ரனுக்கு குஹ ஸஹவாசம் ஆனால் போலே இவருக்கும் பாகவத ஸஹவாசம் ஒரோ இந்த்ரியமே இந்த்ரியாந்தரங்களினுடைய விஷயங்களை ஆசைப்பட்டது என்றும் சொல்லுகிற இவற்றால் ஆழ்வாருடைய விடாய்க்கு மதீய மூர்த்தானாம் அலங்கரிஷ்யதி என்று வகுத்த திருவடிகளை என் தலையிலே வைக்கப் பெறுவது எப்போது காண் என்று கருத்து இந்த சம்பந்த அனுரூபமான புருஷார்த்தம் அன்றிக்கே ஷூத்ரங்களை அபேக்ஷிக்கிலும் உடம்பு நோவக் கடந்து கொடுக்குமவன் பெரிய திருவடியின் முதுகில் இருப்பைக் கண்டால் ப்ரஹ்மாதிகளுடைய ஐஸ்வர்யம் ஷூத்ரமாய்இவனே சர்வாதிகன்என்று தோற்றும்படி இருக்கை மன பூர்வோ வாக் உத்தர என்ற மனசுக்கு அநந்தரமான வாக்கு தன விருத்தியையும் நெஞ்சின் விருத்தியையும் ஆசைப்படா நின்றது என்கிறார் சம்சாரிகள் விஷயாந்தரங்களைப் பற்றி கூப்பிடா நிற்க இவர் இவ்விஷயத்தில் கூப்பிடுகிறது நெஞ்சிலே இருக்கை இறே கைகளின் வார்த்தை இருக்கிறபடிஇவ்வாக்கே ஏத்திப் போம் அத்தனையோ நான் ஒரு கால் ஏத்தினால் ஆகாதோ என்னா நின்றது தத் விப்ராசோ விபன்யவஎன்கிறபடியே நித்ய ஸூ ரிகள் ஏத்த இருக்கிற உனக்கு வாக்கு ஏதேனும் பச்சை இட்டது உண்டோ நாளால் இளையனான சந்திரனைப் போலே அபி நவமான சந்திரனைப் போலே என்கை கோள்ஒளி திரு முகத்தின் ஒளி புறப்படும்படி ஸ்மிதம் பண்ணி இடைச்சிகள் மறையச் சேமித்து வைத்த வெண்ணெய்யைக் களவு காணப் புக்கு நிறத்தின் இருட்சியாலும் அவ்விடத்தில் இருளாலும் தெரியாமையாலே தடவ பாக்ய வசத்தால் கையிலே தட்டின ஹர்ஷத்தாலே ஸ்மிதம் பண்ணி அதுவே கை விளக்காக வெண்ணெய் அமுது செய்யும் என்கை நவநீத ஸுர்ய வ்ருத்தாந்தத்தை அனுசந்தித்தவாறே கைகளுக்கு கண் தோற்றுகிறது இல்லை என்னவுமாம் ராமம் மே அநு கதாத்ருஷ்ட்டி மானஸ அநு பவமாதரமாய் பாஹ்ய சம்ச்லேஷத்துக்கு எட்டாது ஒழிகை அன்றிக்கே மெய்யாகக்காண வேணும் என்று விரும்பா நின்றன சஷூச்ச த்ரஷ்டவ்யஞ்ஜ நாராயண என்கிறபடியே கண்ணுக்கு வகுத்த விஷயத்தை காண வருமோ என்னா நின்றது எத்தாலே என்னில் ஒரு தேசத்திலே விடாய்த்தாரை பிரதேசாந்தரத்திலே விடாய் தீர்க்குமா போலே அன்றியே ஆசைப்பட்ட கரணங்களோடு இங்கே பெற வேணும் என்கை தாரகமுமாய் போக்யமுமாய் சேர்ப்பாரும் உண்டாய் பிரதிபந்தகம் போக்குவாரும் உண்டாய் இருக்க நான் இழக்கும் படி எங்கனே என்கிறார் உம்முடைய அபேக்ஷிதம் செய்கைக்கு ஈடான காலம் வர வேண்டாவோ என்னில் அதுவும் நீ இட்ட வழக்கு அன்றோ என்கிறார் தாமரையை ஒரு போலியாகச் சொல்லலாம் படி யான திருக் கண்களை உடையையாய் அதுக்கு பரபாகமாய் சிரமஹரமான வடிவை உடையவனே வியதிரேகத்தில் வடிவை மறக்கிலும் பின்பு நின்று பின்னாடி மறக்க ஒண்ணாத படி என் நெஞ்சை ஈரா நின்றுள்ள சீலமே ஸ்வரூபம் ஆனவனே செய்ய தாமரைக் கண்ணனில் நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன் என்கிற அர்ச்சாவதாரத்தில் நீர்மையை இ றே இவர் நினைக்கிறது தேஹ குணங்களும் ஆத்ம குணங்களும் குறைவற்று இருந்தாலும் இன்ன காலத்தில் பெற கடவது என்று அன்றோ இருப்பது என்னில் வி நீத வேஷத்தைக் கண்டு நம் பக்கலிலே ஒன்றைக் கொள்ளுவது காண் என்று இருந்த அவன் நினைவு அறிந்து நான் கொள்வன்என்னுதல் அநன்யார்ஹையான பிராட்டி அசோகவ நிகையிலே இருந்தால் போலே யாயிற்று ஸ்வரூப ஞானம் பிறந்தால் சம்சாரத்தில் இருக்கும் இருப்பு உன்னைக் காணப் பெறாத வ்யாசனத்தாலே துக்கப்படுகிற நான் இன்னம் எத்தனை காலம் துக்கப் படக் கட வேன் என்கிறார் யாமலார்ஜு நயோர் மத்யே ஜகாம கமலேஷண தத் கட கடா சப்த சமா கர்ணன தத் பரஎன்று மருது முறிந்த ஓசையைக் கேட்டு புரிந்த பார்த்த போதைச் சிவந்த திருக் கண்களையும் அப்போதைத் திருவடிகளின் சிறப்பையும் காண வாய்த்து இவர் ஆசைப்பட்டது ஆசைப்பட்ட விஷய அநு குணமாய் இறே நோவு பாடும் இருப்பது ஒரு சொல் தொடை எடுக்கையாகிறது ஒரு மலையை எடுத்தால் போலே இருக்கிறது திரு வாய் மொழி நம்பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஈடு ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள்