sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவருடைய களஞ்சியங்களிலிருந்து அரண்மனைக்கு நெல் எடுத்துச் செல்லும் வண்டிகளைக்கூட இப்போது களப்பிரர்களே கோட்டைக்குள் ஓட்டிச் செல்கிறார்களாம்.
அரண்மனைக் களஞ்சியங்களுக்கு நெல்லனுப்புகிறவர் என்பதனால் அவர்மேல் களப்பிரர்களுக்கு இருந்த அன்பும் பிரியமும்கூட மாறிவிட்டதாம்.
ஆனாலும் இவ்வளவு நாள் தங்களுக்கு வேண்டிய போதெல்லாம் வரையாமல் வாரி வழங்கிய ஒரு வள்ளலைத் திடீரென்று கடுமையாகத் தண்டிக்கவும் மனம் வராமல் மாளிகையை விட்டு வெளியேற முடியாமல் கண்காணிக்கிறார்களாம்.
உழவர்களின் கலப்பைக்குக் கொழு அடிக்கும் அந்தக் கொல்லன் தன்மேல் களப்பிரர்களின் கண்கள் சந்தேக முற்று விடாதபடி மிக மிகச் சாதுரியமாக இருக்கிறான்.
இப்போது நான் இருக்கும் புதிய இடத்திற்கு அவனை வரவழைத்து அவனிடம் இந்த ஓலைகளைக் கொடுத்து முதலில் காராளரை இதைப் படிக்கச் செய்துவிட்டுப் பின்பு அவரிடமிருந்து மீண்டும் வாங்கி உன்னிடம் இதைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கச் செய்ய வேண்டும்.
உன்னை விளித்து எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்த ஓலையை நீ உரிய காலத்தில் அடைவாயானால் உனக்கு முன்பே இதைப் பெரிய காராளரும் இந்த ஓலையைக் கொண்டுவரும் கொல்லனும் படித்திருப்பார்கள் என்பதை நீ தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்.
ஒருவேளை இந்த ஓலை உங்களுக்கு வந்து சேராமல் அசம்பாவிதங்கள் நேருமானால் அபாயம் எங்கள் இருப்பிடத்தையும் தேடி வராமல் தடுப்பதுதான் என் நோக்கம்.
என் இருப்பிடம் தெரிந்தால் ஆர்வத்தை அடக்க முடியாமல் உங்களில் யாராவது காண வந்து என்னையோ உங்களையோ அபாயத்துக்கு ஆளாக்கிக் கொள்வதையும் இப்போதுள்ள சூழ்நிலையில் நான் விரும்பவில்லை.
எனவே இப்போது உங்களை என் சார்பில் தேடி வந்திருக்கும் திருமோகூர்க் கரும்பொற் கொல்லனை அவன் அறிந்திருக்கக் கூடும் என்ற காரணத்தினால் நான் தங்கியிருக்கும் இடத்தைக் கூறுமாறு உங்களில் எவரும் நிர்ப்பந்தம் செய்யக் கூடாது.
அந்த ஓலைகளை அடுத்துப் படிக்க வேண்டிய முறைப்படி அழகன்பெருமாளிடம் உடனே கொடுத்து விட்டு மிகவும் ஞாபகமாக கொல்லன் மீண்டும் தயங்கினான்.
திருமோகூர்க் கொல்லன் அந்த இரண்டாவது ஓலையைத் தன்னிடம் கொடுப்பதற்கு அவ்வளவு தூரம் ஏன் தயங்குகிறான் என்பது இளைய நம்பிக்குப் புதிராயிருந்தது.
தன்னைச் சுற்றி இருந்தவர்களை ஒருமுறை பார்வையால் அளந்த பின் தன்னைத் தொடர்ந்து வருமாறு அவனுக்குக் குறிப்புக் காட்டிவிட்டுச் சந்தனம் அறைக்கும் பகுதிக்குச் சென்றான் இளையநம்பி.
குறளனைச் சில கணங்கள் புறத்தே விலகி இருக்குமாறு வேண்டிக் கொண்ட பின் திருமோகூர்க் கொல்லனை உள்ளே அழைத்தான் இளைய நம்பி உள்ளே வந்ததுமே இளையநம்பி எதிர்பார்த்ததுபோல் உடனே ஓலையை எடுத்து நீட்டி விடவில்லை அவன்.
ஐயா இந்த ஓலையைக் கொடுப்பதற்கு முன் நான் ஏன் இவ்வளவு எச்சரிக்கையும் பாதுகாப்பும் தேடுகிறேன் என்று நீங்கள் வியப்பு அடையலாம்.
கோபித்துக் கொள்ளாதீர்கள் ஐயா பெரியவரைக் காண்பதற்கு அவர் இருப்பிடம் செல்லுமுன் மாளிகையோடு மாளிகையாகச் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கும் திருமோகூர்ப் பெரிய காராள வேளாளரைச் சந்திக்க முயன்றேன்.
மேலும் காராளருடைய உழுபடைகளுக்கு எல்லாம் கலப்பைக்குக் கொழு அடிப்பவன் என்ற முறையில் அவரைப் பார்க்க வேண்டுமே தவிரச் சொந்த முறையில் அவரிடம் எனக்கு எந்த அரசியல் வேலையும் இல்லை சந்தேகம் கொள்ளாமல் என்னை அவரைக் காணவிட வேண்டும் என்று அவர்களிடம் மன்றாடினேன்.
இரவோடு இரவாகப் பயணம் செய்து பெரியவர் மதுராபதி வித்தகர் புதிதாக அஞ்ஞாத வாசம் செய்யும் இடத்திற்கு வரச் சொல்லிக் கட்டளை வந்திருக்கிறது.
மீண்டும் எப்போதாவது நான் கூடல் மாநகருக்குச் செல்லவேண்டியதாக நேர்ந்தால் அப்போது உனக்கு இந்த உதவியைச் செய்வேன் என்று கூறிவிட்டுப் புறப்பட்டேன்.
பெரியவரைச் சந்தித்த பின் அவரே தம்முடைய ஓலையை முதலில் பெரியகாராளரைப் படிக்கச் செய்த பின்புதான் மதுரை மாநகருக்கு எடுத்துச் சென்று தங்களிடம் ஓலையைக் காண்பிக்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டார்.
அந்தச் சமயத்தில் தந்தைக்கும் தெரியாமல் இந்த ஓலையை என்னிடம் கொடுத்து உங்களிடம் சேர்த்துவிடச் சொல்லி அந்தப் பெண் கண்களில் நீர் நெகிழ வேண்டினாள்.
அந்தப் பெண்ணின் கைகளால் காராளர் வீட்டில் எவ்வளவோ நாட்கள் நான் வயிறார உண்டிருக்கிறேன் ஐயா அவள் கண்களில் நீரைப் பார்த்ததும் என் மனம் இளகிவிட்டது.
திருமோகூர்க் கொல்லனும் தயங்காமல் உடனே அதற்கு மறுமொழி கூறினான் தவறாக நினைத்துக் கொள்ளாதீர்கள் ஐயா ஒரு காரணத்துக்காகத் தங்கள் நன்மையையும் பெரிய காராளரின் மகளுடைய நன்மையையும் நினைத்தே நான் முதலில் எல்லார் முன்னிலையிலும் அப்படிச் சொல்லியிருந்தேன்.
மற்றவர்கள் கவனம் எல்லாம் உங்களிடம் நான் முதலில் படிக்கக் கொடுத்த பெரியவரின் கட்டளை ஓலையைப் பற்றியதாக மட்டுமே இருக்கட்டும் என்பதற்காக நான் இந்தத் தந்திரத்தைச் செய்தேன்.
இன்னும் சிறிது நேரம் உன்னைப் பேசவிட்டால் எது எதற்காக நான் உன்னைப் பாராட்ட வேண்டியிருக்குமோ அதற்கெல்லாம் எனக்கு வாய்ப்பே இல்லாமல் நீயாகவே உன்னைப் பாராட்டிக்கொண்டு விடுவாய் போலிருக்கிறதே?
ஆனால் வற்புறுத்தவோ கோரிக்கை செய்யவோ கூடாது அப்பனே இப்படிக் காரியங்களுக்காக என்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்வது என்று முடிவு செய்த முதல் நாளிலிருந்தே அதை நான் நன்றாக உணர்ந்திருக்கிறேன் ஐயா ஒரு விளையாட்டுக்காக அப்படி வேண்டியதை நீங்கள் என் விருப்பமென்று எடுத்துக் கொண்டு விடக் கூடாது.
உனக்குக் கோடிப் புண்ணியம் உண்டு... தங்களைவிட நான் பெரியவருக்கு இன்னும் அதிகமாகக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன் என்பதை இப்போது தங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன்.
பெரியவரே யாரும் தெரிந்து கொள்ளக் கூடாது என்று கூறியிருக்கும் ஒன்றைத் தெரிந்து கொள்ள முயல்வது உங்களுக்கு அழகில்லை... அது போகட்டும் நீ கருங்கல்லைப் போன்றவன்.
உங்களுக்காக எனக்காக இன்னும் அவரைத் தேடி வந்து போகிறவர்களில் யார் யார் களப்பிரர்களுக்கு எதிரிகளோ அவர்கள் எல்லாருக்காகவும் தான் இனி என்னை நம்பிப் பயனில்லை என்று இப்போது உன்னை நீயே புகழ்ந்து கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டதாகத் தெரிகிறது அப்பனே வஞ்சப் புகழ்ச்சி எனக்கு வேண்டியதில்லை ஐயா இன்றுவரை களப்பிரர்கள் நம்பும்படியாக நான் நடந்து கொள்கிறேன்.
அப்படியானால் இந்த ஓலையைப் படித்தபின் தேவைப்படும் என்று நான் விரும்புகிற பட்சத்தில் ஒரு மறுமொழி ஓலை கொடுத்தால் நீ அதனை அவளிடம் கொண்டு போய்ச்சேர்ப்பதில் சிரமம் எதுவும் இராதல்லவா?
அவன் அதைப் படிப்பதற்கான தனிமையை அவனுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்கிற நாகரிகத்தைத் தனக்குத்தானே குறிப்புணர்ந்து புரிந்து கொண்டவனாகத் திருமோகூர்க் கொல்லன் அந்தப் பகுதியிலிருந்து விலகி வந்து வெளியே நின்ற குறளனோடு சேர்த்து நின்று கொண்டான்.
அப்பகுதியில் சந்தனக் கல்லின் மேல் குறளன் அறைத்துக் குவித்திருந்த சந்தனத்தின் வாசனையையும் திருமோகூர்ப் பெரிய காராளர் மகள் செல்வப்பூங்கோதை தன் ஓலையை பிறர் அறியாமல் பாதுகாக்க அவள் தன் மஞ்சத்தில் தலையணையில் வைத்துப் பாதுகாத்ததாலோ என்னவோ அவள் கூந்தலின் நறுமண வசீகரங்களின் வாசனையுமாக நுகர்ந்து கொண்டே அந்த ஓலையைப் படிக்கலானான் இளையநம்பி.
பள்ளி எழுந்து நீராடி வந்த உற்சாகமும் காலை நேரத்தின் உல்லாசமும் அறையின் நறுமணமும் கைக்கு வந்திருந்த ஓலையின் சுகந்தமும் அவனை மயக்கிக் கொண்டிருந்தன.
அந்தப் பட்டுக்கயிற்றை எடுத்துப் பார்த்த போது அது பெண்கள் தங்கள் கூந்தலை முடிந்து கட்டும் வகைளைச் சேர்ந்த பட்டுக் கயிறாக இருப்பதைக் கண்டு அவன் மனத்துக்குள் நகைத்துக் கொண்டான்.
அன்று காலையில் கூந்தலுக்கு அகிற்புகை ஊட்டிக் கொண்டிருந்த இரத்தினமாலையின் அருகேயும் அப்படி ஒரு பட்டுக் கயிறும் கிடந்தது நினைவு வந்தது அவனுக்கு.
ஓலையின் வாசகங்களைப் படிக்குமுன் அந்தக் கூந்தல் பட்டுக் கயிற்றின் மனத்தைக் கிறங்கச் செய்யும் நறுமணங்களை நாசியருகே உணர்ந்தான் அவன்.
முன்பு எப்போதோ தன்னோடு கற்ற ஒரு சாலை மாணவனாகிய திருக்கானப்பேர்ப் பித்தன் பாடிய ஒரு பாடல் இப்போது இளையநம்பிக்கு நினைவு வந்தது.
காலையில் மலர்ந்து மாலையில் வாடும் இவ்வுலகின் பூக்களே உங்களில் யாருக்கு வாசனையும் தோற்றப் பொலிவும் அதிகம் என்று நீங்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டுப் பயனில்லை உங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதோ ஒருவிதமான வாசனையும் ஒருவிதமான தோற்றப் பொலிவும்தான் உண்டு.
ஆனால் உங்களில் அனைவரின் வாசனைகளும் அனைவரின் தோற்றப் பொலிவும் ஒரே வடிவத்திற் சேர்ந்தே அமைந்திருக்குமானால் அந்த வடிவத்திற்கு நீங்கள் அனைவரும் தோற்றுப் போக வேண்டியதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
அவளோ முகத்தைத் தாமரைப் பூவாகவும் கண்களைக் குவளைப் பூக்களாகவும் இதழைச் செம்முருக்கம் பூவாகவும் நாசியை எட்பூவாகவும் கைவிரல்களைக் காந்தள்பூக்களாவும் காட்டி ஆயிரம் பூக்களின் அழகும் ஒன்று சேர்ந்த ஒரு பெரும் பூவாக வந்து என்னைக் கவருகிறாள்.
இப்படி ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் வடிவிலும் வாசனைகளிலும் தோற்றுப் போய் மானம் இழந்த வேதனை தாங்காமல் அல்லவா நீங்கள் ஒவ்வொரு பெண்ணின் கூந்தலிலும் வாழை நாரினால் தூக்குப் போட்டுக்கொண்டு தொங்கி வாடுகிறீர்கள்?
என்று இளமையில் திருக்கானப்பேர்ப் பித்தன் காதல் மயக்கத்தில் அழகாகக் கற்பனை செய்திருக்கும் ஒரு கவிதையின் கருத்தை இளையநம்பி இப்போது நினைவு கூர்ந்தான்.
எழுத்துக்கள் ஓலையில் முத்து முத்தாகப் பதிந்திருந்த காரணத்தால் ஏட்டில் எழுதும் வழக்கமும் பயிற்சியும் அவளுக்கு நிறைய இருக்கவேண்டும் என்று அவனால் உய்த்துணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.
திருக்கானப்பேர் நம்பியின் திருவடிகளில் தெண்டனிட்டு வணங்கி அடியாள் செல்வப் பூங்கோதை வரையும் இந்த மடல் தங்களை நலத்தோடும் உறவோடும் காணட்டும்.
மதுரை மாநகரில் தங்களைக் கொண்டுவந்து விட்டு விட்டுத் திரும்பிய நாளிலிருந்து இந்தப் பேதைக்கு ஒவ்வொரு கணமும் உங்கள் நினைவுதான்.
என்னிடம் நேர்ந்துவரும் சுபாவ மாறுதல்களை இப்போது என் தாய்கூடக் கவனித்து என்னை வினவுகிற அளவு உங்கள் ஞாபகம் என்னைப் பித்துப்பிடித்தவள் போல் ஆக்கி விட்டது.
உங்களை இருந்த வளமுடையார் கோயில் நந்தவனத் தில் விட்டுவிட்டு ஆலய வழிபாட்டை முடித்துக் கொண்டு நானும் என் தாயும் திரும்புகிற வழியில் பூத பயங்கரப் படையினர் யாரையோ ஒற்றன் என்று சிறைப்பிடித்துச் செல்வதை வழியிலேயே கண்டோம்.
இங்கு எங்கள் வீட்டிற்கு நீங்கள் விருந்துண்ண வந்தபோது என் தந்தையிடம் இந்த வட்டாரத்தில் உங்கள் மகள் வேண்டிக் கொள்ளாத தெய்வங்களே மீதமிருக்க முடியாது போலிருக்கிறதே என்று குறும்பாகச் சிரித்தபடியே வினாவியிருந்தீர்கள்.
கோநகருக்குள் களப்பிரர்களிடம் மாட்டிக் கொள்ளாமல் உங்களைக் காக்கவேண்டும் என்று இப்போது நான் எல்லாத் தெய்வங்களையும் எப்போதும் வேண்டிய வண்ணமிருக்கிறேன்.
மாலை மயங்கிய வேளையில் திருமோகூர் வீதியில் நான் கொற்றவை கோயிலுக்கு விளக்கேற்றச் சென்று கொண்டிருந்த போதுதான் நீங்கள் என்னைச் சந்தித்து வழி கேட்டீர்கள் உங்களிடமிருந்து நல்லடையாளச் சொல் கிடைக்க வில்லையே உங்களுக்கு என்ன மறுமொழி சொல்லுவது என்று நான் மறுமொழி கூறத் தயங்கிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோதே அழகிய பெண்களும் ஊமைகளாக இருப்பது மோகூரில் வழக்கம் போலிருக்கிறது என்று என் வாயைப் பேசத் துண்டினர்கள்.
ஆனால் என் அந்தரங்கத்தைப் பேசுவதற்கும் பகிர்ந்து கொள்வதற்கும் யாருமில்லாத காரணத்தால் இன்று இப்போது தான் ஏறக்குறைய நான் ஊமையைப் போலாகி விட்டேன்.
இந்த ஊரில் என் பருவத்துக்குச் சமவயதுள்ள தோழிகளிடம் பேசிப் பழகிக் கொண்டிருந்த நான் இப்பொழுதெல்லாம் அவர்களோடு பேசுவதற்கு எதுவுமே இல்லாததுபோல் ஆகி விட்டது.
இன்னொரு செய்தி யாருக்குத் தெரிந்திருந்தாலும் தெரியாவிட்டாலும் தங்கள் மேல் அடியாள் கொண்டிருக்கும் இந்தப் பிரேமையைப் பற்றியும் இந்த மடலைப் பற்றியும் பெரியவர் மதுராபதி வித்தகருக்கு மட்டும் தெரியவே வேண்டாம்.
கல்லின்மேல் விழும் பூக்களைப் போல் பிறருடைய மென்மையான உணர்வுகளைத் தன் சார்பால் கடுமையாகவே ஏற்று வாடச் செய்யும் அவரது மன இறுக்கம் தான் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.
உங்கள் அன்பையும் அநுக்கிரகத்தையும் எதிர்பார்த்து இங்கு ஒரு பேதை ஒவ்வொரு கணமும் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பது மட்டும் உங்களுக்கு நினைவிருந்தால் போதும்... இப் பகுதியை அவன் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது மாளிகைப் பணிப் பெண் வந்து அவசரமாகக் கூப்பிடுவதாய்க் குறளன் உள்ளே வந்து தெரிவித்தான்.
அதை அப்புறம் வந்து படிக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் எல்லா ஓலைகளையும் அப்படியே இடைக் கச்சையில் மறைத்துக் கொண்டு பணிப் பெண்ணோடு அவள் அழைத்துச் சென்றபடியே மாளிகையின் முன் வாயிற்பகுதிக்கு விரைந்தான் அவன்.
இளையநம்பி தன்னை அழைத்துச் சென்ற பணிப் பெண்ணுடன் கணிகை மாளிகையின் முன் வாயிற் பக்கம் சென்றபோது ஏற்கெனவே அங்கே அழகன் பெருமாள் பதற்றத்தோடு கைகளைப் பிசைந்தவாறு நின்று கொண்டிருந்தான்.
கதவை நெருங்கித் தன் வலது கண்ணைத் துளையருகே அணுகச் செய்து பதித்தாற்போல ஆவலையும் பரபரப்பையும் தவிர்க்க முடியாமல் வெளியே பார்த்தான் இளையநம்பி.
வெளிப்படையாக நன்கு தெரியும் பூத பயங்கரப் படையின் தோற்றத்திலேயே அவர்கள் வந்து அந்த மாளிகை வாயிற்படியில் நின்று கதவைத் தட்டுவதிலிருந்து ஏதோ தீர்மானமுற்றுச் சந்தேகத்துடனேயே அவர்கள் அங்கே வந்திருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தது.
கதவைத் திறப்பதற்குக் கால தாமதம் செய்யுமாறு இரத்தினமாலையிடம் சொல்லிவிட்டு அவள் அப்படிக் காலதாமதம் செய்யும் அதே நேரத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு நலிந்த நிலையில் படுத்திருக்கும் தேனுர் மாந்திரீகன் உட்பட நாமனைவரும் நிலவறை வழியே இங்கிருந்து தப்பி வெளியேறிவிட வேண்டும்.
அல்லது கதவை உடனே திறந்து அவர்களை உள்ளே விட்டபின் தந்திரமாக நாமனைவரும் சேர்ந்து உட்புறமாகத் தாழிட்டுக் கொண்டு வந்திருக்கும் மூவரையும் எதிர்த்து அழிக்க வேண்டும்.
வந்திருக்கும் மூவரைக் கொன்றுவிடுவதால் தொடர்ந்து நூற்றுக்கணக்கான பூதபயங்கரப்படை வீரர்கள் வந்து இந்த மாளிகையை முற்றுகையிட்டு வளைக்கமாட்டார்கள் என்பது என்ன உறுதி?
அப்படியே கதவைத் திறப்பதற்குக் காலதாமதம் செய்து விட்டுத் தப்புவதானால் இரத்தினமாலை அவள் பணிப் பெண்கள் நீங்கலாக நாமனைவரும் தப்பலாம்.
பூத பயங்கரப் படை வீரர்கள் மூவரையும் தந்திரமாக உள்ளே விட்டுக் கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்டு அவர்களை அழித்த பின் தப்புவதானால் இரத்தினமாலையும் அவளைச் சேர்ந்தவர்களும் கூட நம்மோடு தப்பி வெளியேறத்தான் வேண்டியிருக்கும்.
பூதபயங்கரப் படைவீரர்கள் இந்த மாளிகை எல்லைக்குள் வைத்துக் கொல்லப்பட்ட பின்னர் இங்கே இரத்தினமாலை தங்கினாலும் அவளுக்கு அபாயம்தான்.
ஆனால் எதிரிகளை உள்ளே வர வழைத்து அழித்த பின் தப்புவதானால் வெறும் மாளிகையை மட்டுமே விடுவித்து எல்லாரும் தப்பிவிட வேண்டியதுதான் அழகன்பெருமாள் என்றான் இளையநம்பி.
இவர் சொல்லுவதுதான் முற்றிலும் பொருத்தமான முடிவு வந்திருப்பவர்கள் இங்கே வைத்துக் கொல்லப்பட்டு விட்டபின் அதற்கு மேலும் களப்பிரர்களின் நம்பிக்கைக்கு உரியவளாக இந்த நகரிலோ இந்த மாளிகையிலோ நானும் என்னைச் சேர்ந்தவர்களும் வாழ்ந்து ஒற்றறிவது என்பது சாத்தியமில்லை என்றாள் இரத்தினமாலை.
நல்ல வைரம்பாய்ந்த கருமரத்தினால் செதுக்கி இழைத்து உருவாக்கப்பட்ட அந்தப் பூதாகாரமான கதவுகளை அவ்வளவு எளிமையாக வெளியே இருப்பவர்கள் உடைத்து விட முடியாது என்பதில் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது.
இளையநம்பி தன் மனத்தில் அப்போது தோன்றிய முடிவைச் சொன்னான் எப்போது இந்த மாளிகையையும் இதில் தங்கியிருப்பவர்களையும் சந்தேகப்பட்டுச் சோதனையிடுவதற்குப் பூத பயங்கரப் படைவீரர்கள் முன் வந்து விட்டார்களோ அதற்கப்புறம் இனிமேல் இரத்தினமாலை இதில் தங்கினாலும் ஆபத்து வராமலிருக்க முடியாது.
ஆகவே நீ நான் குறளன் திருமோகூரிலிருந்து வந்திருக்கும் கொல்லன் ஆகிய நால்வரும் கதவருகே அணிவகுத்து நின்று வெளியேயிருந்து உள்ளே வருகிறவர்களை எதிர்க்க வேண்டும் அழகன் பெருமாள் உள்ளே வருகிறவர்களை நமனுலகுக்கு அனுப்பி விட்டுப் பின்னர் எல்லோருமே இங்கிருந்து தப்பி விடலாம் என்பது என் கருத்து.
அவள் கதவைத் திறக்கு முன் கொல்லன் மூலம் வந்து சேர்ந்திருந்த பெரியவரின் ஓலையை அழகன்பெருமாள் வாசித்து முடித்த பின் அவள் வாசித்தாளா என்பதைக் கேட்டு வாசித்தேன்... என்பதற்கு அடையாளமாக அவள் தலையசைத்த பின் ஒரு வியூகமாக அவர்கள் நால்வரும் நின்று கொண்டார்கள்.
அவள் திறக்கப் போகிற கதவுகளின் உட்புற மறைவில் நின்று வெளியே இருக்கும் பூதபயங்கரப்படை வீரர்கள் உள்ளே காலடி வைத்ததும் நால்வருமாகப் பாய்ந்து ஒரே சமயத்தில் தாக்குவது என்று அவர்கள் நினைத்திருந்தனர்.
கதவைத் திறக்கிறவள் பெண்ணாயிருப்பதைக் கண்டு வெளியே இருந்து உள்ளே புகுகின்றவர்கள் அலட்சியமாகவும் எச்சரிக்கை உணர்வு அற்றவர்களாகவும் இருக்கும்போது திடுமெனத் தாக்க வேண்டுமென்பதை அவர்கள் நால்வரும் ஒருவருக்கொருவர் பேசி வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
இரத்தினமாலை மாளிகையின் உள்ளே ஏதோ காரியமாக இருந்தவள் அப்போதுதான்கதவைத் தட்டும் ஒசை கேட்கத் திறப்பது போல் மெல்ல வாயிற் கதவைத் திறந்தாள்.
அப்போதிருந்த மனநிலையில் திறக்கப்படுகிற கதவு கிறிச்சிடும் மர்மச்சப்தம் கூட உள்ளே நுழைகிற மூவரின் மரண ஒலத்துக்கு முன்னடையாளம் போல் இரத்தினமாலைக்குக் கேட்டது.
முகத்தில் மலர்ச்சியுடனும் முறுவலுடனும் ஒரு வேறுபாடும் காட்டாமல் சுபாவமாக வரவேற்கிறவள் போல் அந்த முன்று பூதபயங்கரப் படைவீரர்களையும் அவள் எதிர் கொண்டாள்.
வந்தவர்கள் மூவரும் கடுமையான கேள்விகள் எதையும் தன்னிடம் கேட்காமல் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி உள்ளே நுழைந்த விதம் அவளுக்கு வியப்பை அளித்தது.
உருவிய வாளுக்கும் பூதபயங்கரப் படையின் உடைக்கும் தகுந்த மிடுக்கோ சினமோ இன்றி உள்ளே வரும் அவர்கள் ஒருவேளை இந்தக் கணிகை மாளிகையில் ஆடல் காணலாம் பாடல் கேட்கலாம் என வருகிறார்களோ என்று சந்தேகப் பட்டாள் அவள்.
திறக்கப்பட்ட கதவுகளின் பின் மறைவிலிருந்து இளையநம்பி முதலிய நால்வரும் உருவிய வாளோடு அவர்கள் மேல் பாயவும் இரத்தினமாலை தான் திறந்த கதவுகளையே மீண்டும் அவசர அவசரமாக அடைக்க முற்பட்டாள்.
உள்ளே வந்த மூவரும் கயல் என்று நல்லடையாளச் சொல்லைச் சற்றே உரத்த குரலில் கூறவும் உருவிய வாளுடன் பாய்ந்த நால்வரும் ஒன்றும் புரியாமல் தயங்கிப் பின்வாங்கினர்.
அடுத்த கணம் விரைந்து பூதபயங்கரப் படை வேடத்தைக் கலைத்துவிட்டுக் காரி கழற்சிங்கன் சாத்தன் ஆகிய உபவனத்து நண்பர்கள் மூவரும் எதிரே நிற்பதைக் கண்டதும் அழகன்பெருமாள் முதலியவர்கள் வாளைக் கீழே எறிந்துவிட்டு ஓடிவந்து அவர்களைத் தழுவிக் கொண்டனர்.
மெய்யாகவே பூதபயங்கரப் படையினர் மூவர் இங்கு சோதனைக்காகத் தேடி வந்திருக்கிறீர்களோ என்று அஞ்சி நாங்களே ஏமாறும் அளவு நடித்து விட்டீர்கள் நண்பர்களே என்றான் இளையநம்பி.
இவ்வளவு செம்மையாகவும் திறமையாகவும் நடிக்கா விட்டால் வெளியே நாங்கள் உயிர் பிழைத்துத் தப்பி வந்திருக் கவே முடியாது ஐயா என்றான் கழற்சிங்கன்.
எதிர்பாராத இந்தப் புதிய திருப்பத்தைக் கண்டதும் காப்பாற்றப்பட வேண்டியவர்கள் தாங்கள் மட்டுமில்லை வந்திருப்பவர்களும் கூடத்தான் என்று புரிந்து கொண்டு அடைத்த கதவையே நன்றாக அழுத்தித் தாழிட்டாள் இரத்தினமாலை.
நல்லடையாளச் சொல்லைக் கூற நாங்கள் ஒரு விநாடி காலந் தாழ்த்தியிருந்தால் எங்களைக் கொன்று நமனுலகுக்கு அனுப்பி யிருப்பீர்கள் அல்லவா?
இந்தப் பயம் உங்களுக்கு முன்பே இருந்திருந்தால் நீங்கள் பூதப்யங்கரப் படை வீரர்களைப் போன்ற மாறுவேடத்தில் இங்கு வந்திருக்கக் கூடாது என்று அதற்கு இளையநம்பியை முந்திக் கொண்டு இரத்தினமாலை மறுமொழி கூறினாள்.
அவர்களில் சாத்தன் அதற்கு விடை கூறினான் இந்த வேடத்தைத் தவிர வேறு எந்த மாறு வேடத்தாலும் நாங்கள் உயிர் பிழைத்து இங்கே வந்து சேர்ந்திருக்க முடியாது.
கோநகரிலேயே வேண்டிய நண்பர்கள் பலர் வீடுகளில் மறைந்து வாழ்ந்தது முதல் கடைசியாக இன்று கணிகை மாளிகை வந்து சேர்ந்தது வரை தாங்கள் பட்ட வேதனைகளை எல்லாம் காரி சொன்னான்.
களப்பிரர்களிடம் சிறைப்பட்டு விட்ட நம்மவர்களான தென்னவன் மாறனையும் திருமோகூர் அறக்கோட்டத்து மல்லனையும் விடுவிக்கும் பொறுப்பைப் பெரியவர் நம்மிடம் விட்டிருக்கிறார்.
அப்போது அந்த மூவரும் தேனூர் மாந்திரீகனைப் பற்றி விசாரிக்கவே அவன் காயமுற்று வந்து அங்கு படுத்திருக்கும் நிலைமையை அவர்களுக்குச் சொல்லி அவர்கள் மூவரையும் அவன் இருந்த கட்டிலருகே அழைத்துச் சென்றான் அழகன்பெருமாள்.
இந்நிலையில் ஏற்கெனவே தான் அரைகுறையாகப் படித்துவிட்டு வைத்திருந்த செல்வப் பூங்கோதையின் ஓலையில் படிப்பதற்கு இன்னும் ஓர் ஓலை மீதியிருப்பதை நினைவு கூர்ந்தவனாகச் சந்தனம் அறைக்கும் பகுதிக்குத் திரும்பினான் இளையநம்பி.
தான் படிக்காமல் எஞ்சியிருந்த அவளது மூன்றாவது ஓலையில் என்னென்ன அடங்கியிருக்குமோ என்ற ஆவல் ததும்பும் மனத்துடன் இடைக் கச்சையிலிருந்து அந்த ஓலையை எடுத்து மீண்டும் படிக்கத் தொடங்கினான் இளையநம்பி.
ஏற்கனவே நான் எழுதி வைத்துவிட்ட இந்த அன்புமடலை உங்களிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும்படி இவ்வூர்க் கொல்லன் இங்கு வந்தபோது மன்றாடி வேண்டிக் கொண்டேன்.
திருமோகூரிலிருந்து வேறு எங்கோ மாறிச் சென்று விட்ட பெரியவர் மதுராபதி வித்தகரைக் காணச் செல்வதாகவும் மீண்டும் எப்போதாவது கோநகருக்குச் செல்ல நேர்ந்தால் என் ஓலையை உங்களிடம் சேர்ப்பதாகவும் கொல்லனிடமிருந்து எனக்கு மறுமொழி கிடைத்தது.
இதை நான் கொடுத்தனுப்பி இது உங்கள் கைக்குக் கிடைத்தால் அப்படிக் கிடைத்து விட்டது என்ற மகிழ்ச்சியை நானடைவதற்காக நீங்கள் எனக்கு மாற்றம் தந்து எழுதத்தான் வேண்டும் என்பதில்லை.
அடுத்த கணமே அவன் ஒரு தீர்மானத்துக்கு வந்தவனாக அந்தப் பகுதியிலிருந்த பூக்குடலையிருந்து ஒரு பெரிய செந்தாழம் பூவை எடுத்தான்.
வாசனை நிறைந்த அதன் மடல்களிலே இரண்டை உருவி அவற்றைப் பட்டையாகத் தைத்து அதனுள் இரண்டு கழற்சிக்காய் அளவு பொதிய மலைச்சந்தனத்தை உருட்டி வைத்துக் கட்டினான்.
ஒரு பெண்ணுக்கு ஆண் அளிக்க முடிந்த பொருள்களில் பூவையும் சந்தனத்தையும்விட மங்கலமான பொருள்கள் வேறு எவையும் இருக்க முடியாதென்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
அந்த இரு மங்கலப் பொருள்களையும் ஒன்றாகப் பொதிந்து ஒன்றில் ஒன்றை இட்டு நிறைத்து அனுப்புவதன் மூலம் அவைகளை அடைகிறவளின் மனம் எவ்வளவு மகிழ்ச்சிப் பெருக்கினால் துள்ளும் என்பதை இப்போதே கற்பனை செய்ய முயன்றான் இளையநம்பி.
தாழையையும் பூவையும் சந்தனத்தையும் ஒரு பெண்ணுக்கு அனுப்புவதில் எத்தனை குறிப்புக்களை அவள் புரிந்து கொள்ள முடியுமென்று சிந்தித்தபோது அவனுக்கு மகிழ்ச்சி பெருகியது.
அது அவளுக்கும் புரியும் என்று நம்பியவனாக நான் கொடுத்தேன் என்று இதைப் பெரிய காராளர் மகளிடம் சேர்த்தாலே போதுமானது என்று அதைத் திருமோகூர்க் கொல்லனிடம் அவனைக் கூப்பிட்டுக் கொடுத்தான் இளையநம்பி.
மறுநாள் அதிகாலையில் இளைய நம்பியைத் துயிலெழுப்ப அவன் கால்களினருகே மஞ்சத்தில் அமர்ந்து இரத்தினமாலை யாழ் வாசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அந்த இனிய யாழொலி கேட்டு எழுந்த இளையநம்பி சிரித்துக் கொண்டே அவளை வினவினான் இப்படியெல்லாம் தங்களை நோகாமல் உறங்கச் செய்து நோகாமல் துயில் எழுப்பிப் பாதுகாக்கச் சொல்லிப் பெரியவரின் ஆணை என்றாள் அவள்.
அதற்கு மறுமொழி கூறாமல் ஏதோ நினைத்துக் கொண்டவனாக மேன் மாடத்திலிருந்து படிகளில் இறங்கி விரைந்து கீழே அழகன்பெருமாளைக் காணச் சென்றான் இளையநம்பி.
ஸாயீ எப்பொழுதும் ஸம்பூர்ணமானவர் அல்லரோ ஹேமாட் பந்தை விட்டுத்தள்ளுங்கள் காரணம் ஸத் சரித்திரத்தை இயற்றியவர் அவர் அல்லர்.
அவ்வாறே இந்திரியங்களின் கொட்டங்களும் ஒடுங்கும் அந்நிலையில்தான் ஞானத்தை நாடுபவர்கள் ஆன்மீக போதனை பெறுவர் நகைச்சுவையை நாடுபவர்கள் விநோதத்தால் விளையும் மகிழ்ச்சியையும் உல்லாசத்தையும் பெறுவர் கவிதை விரும்பிகள் பாடல்களிலுள்ள சொற்பொலிவையும் ஒலிநயத்தையும் பொருட்சுவையையும் ரசிப்பர்.
இவ்வாறாக இக்காவியம் ஸ்ரீ ஸாயீ ஸத்சரித்திரம் எல்லாருக்கும் ஆனந்தம் அளிக்கும் பாபா அளிக்கும் பயிற்சி போதனைகள் எல்லாம் பெருமளவில் வித்தியாசமானவை.
நான் வந்தது சிறுநீர் கழிக்க அல்ல அதை விட பெரிய சமாச்சாரத்திற்கு கண்ணாடியின் வலது பக்கம் திரும்புவதற்கு பதில் மறந்து போய் இடது பக்கம் திரும்பிவிட்டேன்.
எங்களுக்கு தெரிந்த பழைய பேப்பர் கடைக்காரர் ஒருவர் காலி பாட்டில்களைக் கொண்டு போய் கொடுத்தால் அதன் தகுதிக்கேற்ப நாலணா எட்டணா என்று காசு கொடுப்பார்.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை என் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து எங்கள் வீட்டிலும் அருகிலுள்ள வீடுகளிலும் சில காலி பாட்டில்களை சேகரித்துக் கொண்டோம்.
வெறி கொண்டெழுந்த அவர் நமக்கு ஐஸ் வாங்கிக் கொடுக்காத இந்த பாட்டில் உயிரோடவே இருக்கக் கூடாதுடா என்றபடி பாட்டிலை தூக்கி வீச அது அடிமரத்தில் பட்டு வகை வகையாய் ஒலி எழுப்பி சுக்கல் சுக்கலாய் சிதறித் தெறித்தது.
கல்லெறிந்தவர்கள் மீதிருந்த எரிச்சல் சாமிநாதன் முத்து அண்ணா இருவரும் தப்பித்துப் போன கோபம் என எல்லாவற்றையும் என் மீது காண்பிக்க ஆயத்தமாயினர்.
ஹீ என்று ஒரு பெண்மணி பல்லைக் காட்ட பல்லைக் காட்டியதை நினைத்து பயந்து போய் முகம் இறுக அதை நான் பார்க்கப் போய் மீண்டும் பல்லைக் காட்டினார்.
ஆம்பளைங்க வந்தப்புறமா உங்க வீட்டுக்கே வந்து மன்னிப்பு கேட்டுக்கறோம் வாசலை விட்டு வெளியே வந்து ஆலமர வீதிக்கு வந்ததும் தான் நம்பிக்கை பிறந்தது.
ஒரு மணி நேரமாய் நான் வருவேன் என்று ஆலமர வீதியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்களாம் காடாளும் வம்சம் இனி நாடாளும் நாங்கள் செழித்தால் நாடு செழிக்கும் என்னும் இலச்சினைகளைக் கொண்ட சாதிக் கட்சியின் தொடக்க விழா.
பதினாயிரம் தோரணம் கட்டி ஆயிரமாயிரம் சதுர அடி பரப்பளவில் பல லட்சம் மக்களைக் கொண்டு சீரும் சிறப்புமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது.
இம்மாதிரி சம்பவங்கள் பெரும்பாலும் திறந்தவெளி டாஸ்மாக் ஆகி விடுவதால் முன்னரே மாவட்ட அதிகாரிகளை சந்தித்து விழா நாளன்று டாஸ்மாக்கை மூடிவிடுமாறு கட்சி மேலிடம் மனு கொடுத்திருந்தது.
அவ்வாறு நடக்காத பட்சத்தில் ஆர்வக்கோளாறினால் நடக்கும் தவறுகளுக்கு கட்சி பொறுப்பேற்க முடியாதென்றும் மனுவில் குறிப்பிட்டிருந்தது.
மேடையின் முன் காட்டையே கண்டிராத கணிணி முறையால் உருவாக்கப்பட்ட கடப்பாறை கலப்பை மற்றும் இன்னபிற பொருட்கள் தங்க முலாம் பூசப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது.
திருடு போய்விடக் கூடும் என்றெண்ணியோ எந்த நேரத்திலும் அவை ஆயுதமாக பயன்படுத்தப்படலாம் என்ற முன்னெச்சரிக்கையினாலோ இரண்டு போலீஸார்கள் அவற்றை காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.
விழா மேடையில் அமர்ந்திருந்த தலைவர் உபதலைவர் பொருளாளர் மற்றும் பலர் பட்டு சட்டைக்கு பார்க்கர் பேனாவும் பர்ஃபுயூமும் அடித்து வந்திருந்தனர்.
ஒன்றும் புரியாமல் அருகில் இருந்த மீசைக்காரரிடம் விசாரித்ததில் அவர்களிருவரும் தலைவரின் பிள்ளைகள் என்றும் கட்சியின் மாணவர் அணித் தலைவர்கள் என்றும் சொன்னர்.
இருவரும் ஊட்டியில் படித்து கொண்டிருப்பதாகவும் அங்கிருந்தபடியே கட்சிப் பணிகளை பார்த்து்க் கொள்வார்கள் என்றும் பெருமையுடன் கூறினார்.
எப்படிப் பார்த்தாலும் தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் சமுதாயம் சார்ந்த பிரச்சனைகளுக்கு பத்து பேர் வேண்டும் என்கிற எண்ணமே மேலோங்கி இருக்க வேன்டும்.
ஒரு வெஜிடபிள் பிரியாணி ஒரு மெதுவடை என்று சொல்ல அங்கிருந்தவர் ஒரு நெகிழிக் பிளாஸ்டிக் காகிதத்தில் அவற்றை வைத்துக் கொடுத்தார்.
உணவுக் காகிதத்தை ஒரு கையில் வைத்துக் கொண்டு மறு கையால் சாம்பார் பாத்திரத்தில் இருந்த கரண்டியில் கொஞ்சமாக எடுக்க முயற்சித்தேன்.
இடப்பக்கம் இருந்தவர் இவன் எங்கே ஊற்றப்போகிறான் என்கிற ஆர்வத்துடனும் வலப்பக்கம் இன்னொருவர் கீழே சிந்தினால் அறைந்துவிவேன் என்று பார்ப்பது போலவும் இருந்தது.
அதை தாங்கிப் பிடிக்கவிருந்த கல்லையும் பதினாறாய் மடிக்கப்பட்டிருந்த சிறு காகித்தையும் எந்தப் புண்ணியவானோ அப்புறப்படுத்தியிருந்தார்.
வாகனத்தை எடுத்துக் கொண்டு அலுவலகம் வந்து சேர்ந்து சுவாரஸ்யம் என்னும் வகையறாவை சேர்த்து சில பதிவுகளை சேர்க்கலாம் என்றொரு யோசனை.
என்ன எழுதலாம் என்று யோசிக்கையில் என் பிரதான கெட்டபழக்கங்களான ஞாபகமறதியாலும் சிந்தனைச் சிதறல்களாலும் உருவான நிகழ்வுகளை எழுத முடிவு செய்தேன்.
நொந்து போய் தியேட்டருக்கு சென்றால் கர்பக்கிரகத்திற்குள் செல்லும் போது விளக்கு வைத்து வரவேற்கும் சிலைகளைப் போல அங்கேயும் வைக்கப்பட்டிருந்தது.
எளிய நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஐஏஎஸ் கனவுகளை நனவாக்கிய சாதனையாளர் சங்கருக்கு தனது இரங்கலை தெரிவிப்பதாக தமிழக பாஜக தலைவர் தமிழிசை சவுந்தர் ராஜன் தெரிவித்துள்ளார்.
சங்கர் ஐஏஎஸ் அகடாமியின் நிறுவனரும் நிர்வாக இயக்குநருமான சங்கர் நேற்று வியாழக்கிழமை இரவு சென்னை மயிலாப்பூரில் உள்ள அவரது வீட்டில் தூக்கிட்டு தற்கொலை செய்துகொண்டார்.
தன் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க நாடாளுமண்ரத்தை உடனடியாக கூட்ட வேண்டும் என ரணில் விக்கிரமசிங்கே அறிவித்திருந்த நிலையில் அதிபர் மைத்ரிபால சிரிசேனா திடீர் அறிவிப்பை வெளியிடிருக்கிறார்.
இலங்கையில் நாளொருமேனி பொழுதொரு வண்ணமாக நடந்து வரும் அரசியல் பரமபத விளையாட்டுகளால் அங்கு அடுத்து என்ன மாதிரியான சூழ்நிலை வரப்ப்போகிறது என கணிக்க முடியாத நிலை நிலவிவருவதாக அரசியல் விமர்சர்கள் கருதுகிறார்கள்.
இதெல்லாவற்றிற்கும் பின்புலமாக நேற்று புதிய பிரதமராக பதவியேற்றுள்ள முன்னாள் இலங்கை பிரதமர் மஹிந்த ராஜபக்சே மற்றும் தற்போதைய அதிபர் மைதிரிபால சிரிசேனா ஆகியோரின் திட்டமிட்ட சதி என்றே செய்திகள் நிலவி வருகிறது.
இன்னும் சொல்லப்போனால் தனக்கு எதிராக ஆளுங்கட்சி செயல்படகூடிய நிலையில் தனது அரசியல் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி ரணில் விக்கிரமசிங்கை பதவியை விட்டு இறக்கும் முயற்சியில் ஓர் சூழ்ச்சி வலையை விரித்திருக்கலாம் எனவும் இந்த விவகாரத்தை நம் பருத்துக் கண்களால் பார்க்கப்பட வேண்டியதிருக்கிறது.
அனைத்திற்கும் மேலாக சிறிது நாட்களுக்கு முன்பு ராஜபக்சே இந்தியாவிற்கு வந்து பிரதமர் மோடியை சந்தித்துவிட்ட்டுப் போனது கூட ரா அமைப்பின் மீது தன்னைகொல்லை முயற்சிப்பதாக ஒரு கட்டுக்கதையை புரளியாகக்கிளப்பிவிட்டு ஊரையும் உலகையும் ஏதேனும் ஒரு காரணத்திற்காக ராஜபக்சே சுயமாக தீட்டிய ஒரு சாதுர்யமான அதேசமயம் ஒரு பனங்காட்டு கிழட்டு நரிக்கு ஒப்பான ராஜதந்திரம் நாடகம் என்றே தோன்றுகிறது.