sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
படா மஜாவா இருக்கும்... வந்தா மூணாவது மாடியிலே தங்கு சார்... அப்பத்தான் நான் கண்டுக்குவேன் மத்த பசங்க மாதிரித் தலையை சொறிஞ்சிக்கினு பக்சிஸ் கேக்க மாட்டேன்... குடுத்தாலும் வாங்கிக்க மாட்டேன் அதிலே நா ரொம்ப ஸ்டிரிக்ட் மூணாவது மாடியிலேருந்து ரூப் கார்டனுக்கு போறது ரொம்ப சுளுவு... நான் ஏன் இம்மா கம்பல் பண்ணிக் கூப்ட்றேன்னு யோசிக்கிறியா சார்?
இன்னா விசயம்னு கேப்பீங்க... வந்தாத்தானே சொல்லலாம்... மின்னே மாதிரி இல்லே இப்போ... மின்னேல்லாம் புச்சா யார்னாச்சம் வந்துட்டா சார் ஒரு கடுதாசி எழுதணும் ஒரு கடுதாசி எழுதணும்னு காயிதத்தைக் கையிலே வெச்சிக்கினு படா பேஜார் குடுப்பேன்... இப்ப அப்படி எல்லாம் இல்லே நீங்க பயப்படாம வர்லாம்.
கடுதாசின்னு சொன்னப்புறம் ஞாபகம் வருது சார் எங்கிட்ட அந்த மாதிரி எல்லாருகிட்டயும் எழுதி வாங்கின கடுதாசி நெறைய கெடக்குது... எல்லாம் நனைஞ்சு எழுத்தெல்லாம் கலைஞ்சி பூட்டுது சார்... எப்பிடி நனைஞ்சிது?...
அவரெ நெனச்சா இப்பக்கூட எனக்குக் கொஞ்சம் தில்லுதான்... தோ இம்மா ஒசரம் நல்ல பாடி... அந்த ஆளு பட்டாளத்துக்குப் போனவரு ஸார்... சண்டையிலே கொலை யெல்லாம் பண்ணியிருக்காராம்.
அவருதான் சார் எங்க மாமன் ஏன் சார்... எனக்கு ஒரு விசயம் ரொம்ப நாளா கேக்கணும்னு கொலை பண்ணா ஜெயில்லே பிடிச்சிப் போடறாங்களே... பட்டாளத்துக்குப் போயி கொலை பண்ணா ஏன் சார் ஜெயில்லே போடறதில்லே?
நான் இந்தப் பக்கம் நின்னுக்கிட்டு வேணும் கட்டைக்கு வேணும் வெங்கலக் கட்டைக்கு வேணும்னு ஒழுங்கு காட்டிக்கிட்டுச் சிரிப்பேன்... அம்மாடி அப்போ பாக்கணும் மாமன் மூஞ்சியை... மீசையெ முறுக்கிட்டுப் பல்லைக் கடிச்சிக்கினு உறுமினார்னா அவ்வளவுதான்... நான் நிப்பனா அங்கே?
இல்லேன்னா ஒரே வெட்டு கலியானப் பந்தல்லியே என்னெப் பலி குடுத்துடறதுன்னு... இதெக் கேட்டவுடனே எனக்குக் கையும் ஓடலே காலும் ஓடலே... அவன் செய்வான் சார் செய்வான்... இந்த நியூஸ் எனக்கு யாரு குடுத்தான்னு கேளுங்க... எங்க மாமன் மவதான்.
அது வந்து அழுதுகிட்டே சொல்லிச்சி மச்சான் என்னெக் கண்ணாலம் கட்டிக்க ஒனக்கு இஸ்டம் இல்லாட்டிப் போனாப் பரவாயில்லே இஸ்டமில்லாம கட்டிக்கிட்டு இன்னா பிரயோசனம்?
நீ எங்கேயாவது போயிடு மச்சான்னு வள்ளி அழுவும்போது அதான் அது பேரு ஒரு நிமிசம் எனக்குத் தோணிச்சி இவ்வளவு ஆசை வெச்சிருக்காளே இவளையே கட்டிக்கினா இன்னான்னு.
ஆனா அந்தக் கொலைகாரன் மவளைக் கட்டிக்கிட்டா அவன் ஆன்னா ஊன்னா வெட்டுவேன் குத்துவேன்னு கத்தியெத் தூக்கிட்டு வருவானேன்னு நெனைச்சிக்கிட்டேன்.
பாவம் வள்ளி எங்கனாச்சும் கண்ணாலம் கட்டிக்கினு நல்லபடியா வாழணும்.... அந்த விசயம் தெரிஞ்சிக்கிறதுக்குத்தான் சார் கடுதாசி எழுதணும்.
அப்புறம் மாமனுக்குத் தெரிஞ்சிதுன்னா என்னெத் தேடிக்கிட்டு வந்துட்டா இன்னா பண்றதுன்னு நெனைச்சிக்கிட்டு பேசாம வெச்சிக்குவேன்.
ஹம்... பொண்ணுன்னு ஒருத்தி பொறந்தா அவளுக்குப் புருசன்னு ஒருத்தன் பொறக்காமலா பூட்றான்... எல்லாத்துக்கும் கடவுள்னு ஒருத்தன் இருக்கான் சார்... தேவரீர் மாமாவுக்கு சுபம்.
உன் மவளை நான் கட்டிக்கலேன்னு மனசிலே ஒண்ணும் வருத்தம் வெச்சிக்காதே இவ்வளவு நாளு வள்ளிக்குக் கண்ணாலம் காச்சியெல்லாம் நடந்து புள்ளைக்குட்டியோட புருசன் வூட்லே வாழும்னு நெனைக்கிறேன்.
சமாச்சாரம் வந்ததும் நேரிலே வந்து எனக்குக் கண்ணாலம் கட்டிவெக்க வேணும்னு கேட்டுக் கொள்கிறேன்... இப்படிக்கு உன் அக்கா மவன் பாண்டியன்... நான் சொன்னதை அப்படியே எழுதிக் கொடுத்தார் சார் அவரு.
நம்ம மானேஜர் இல்லே சார் ஐயிரு அவுரு என்னெப் பாத்து ஒருநாள் சொன்னாரு இவன் ஒரு கேரக்டர்னு... அப்படின்னா என்னான்னு எனக்குத் தெரியலை.
கடுதாசி எழுதற பழக்கத்தை எப்படி உட்டேன்னு கேளுங்க சுகுணா இல்லே சார் சுகுணா சினிமாவிலே ஆக்டு குடுப்பாங்களே பெரிய ஸ்டார் அந்த அம்மாவை நீங்க பார்க்காமயா இருந்திருப்பீங்க?
படத்திலேயாவது பாத்து இருப்பீங்களே... அதான் அந்த அம்மா படம் எல்லா பத்திரிகையிலேயும் வந்துச்சே கார் ஆக்சிடன்டுலே செத்துப்போன உடனே அதுக்கு முதல் நாளு நம்ம ஹோட்டல்லே இங்கேதான் மூணாவது மாடியிலே ஒன்பதாம் நம்பர் ரூம்லே தங்கி இருந்தாங்க.
அதான் பழைய மாதிரி மறுபடியும் பேரும் பணமும் எடுக்கிறதுக்காக... என்னென்னமோ திட்டமெல்லாம் போட்டாங்க... யார் யாரோ வருவாங்க பேசுவாங்க... நமக்கு அதெல்லாம் இன்னா தெரியுது?
இங்கிலீசு எழுத்துத்தான் சார் ரொம்ப அழகு தமிழ் நல்லாவேயில்லே என்னமோ புழு நௌியற மாதிரி... அந்த சுகுணா எப்பவுமே ஏதாவது பொஸ்தகத்தைப் படிச்சிகினே இருப்பாங்க நா அவங்களைக் கேட்டேன் நம்ம ஐயிருல்லே மேனேஜர் அவரு என்னைப் பார்த்து இவன் ஒரு கேரக்டர்னு சொன்னார் அப்படின்னா என்னா அர்த்தம்னு.
சுகுணா சிரிச்சிக்கிட்டே சொன்னாங்க அவரு சொன்னதிலே ஒண்ணும் தப்பில்லே அப்படீன்னா... ... அவங்க சொன்ன அர்த்தத்தை அப்படியே எனக்குத் திருப்பிச் சொல்ல வரல்லே.
என் மூஞ்சியையே பார்த்துக்கிட்டிருந்துட்டு திடீர்னு என்னெக் கட்டிப் புடிச்சி அவுங்க அந்த சுகுணா ஓன்னு அழுவ ஆரம்பிச்சுட்டாங்க சார்.
உன்னை அடையறதுக்கு நான் குடுத்து வெக்கலே... அந்தப் பாக்கியம் இருந்தும் இல்லாம போன மாதிரி அடுத்த ஜென்மத்திலாவது நாம்ப ஒருத்தரை ஒருத்தர் அடையலாம்.... இன்னும் என்னென்னமோ சொல்லிக்கினெ என் கையிலே மொகத்தைப் பொதைச்சுக்கிட்டு கதறிட்டாங்க கதறி யாரு அவங்க?
பெரிய சினிமா ஸ்டாரு சார்... பாவம் அடுத்த நாளு அநியாயமா பூட்டாங்களே சார் அவுங்க குடுத்த மோதிரம் ஒண்ணு தோ விரல்லே கெடக்கு... ஆனா அந்த அம்மா ஐயிரு என்னைச் சொல்றமாதிரி அவங்களே ஒரு கேரக்டருதான் சார்.
ஆனா அவுங்க செத்தப்போ நான் வருத்தப்படவே இல்லை சார் நான் எப்ப சாகறதுன்னுதான் அடிக்கடி யோசிக்கிறேன் சார் இதிலே இன்னொரு கஷ்டமும் இருக்கு.
அடுத்த ஜென்மத்தை நெனைச்சிக்கினா ஒண்ணுமே புரியலை சார்... இதெப்பத்தி உங்களை ஒரு வார்த்தை கேக்கலாம்னுதான் சார் இந்தப் பக்கம் வந்தா வாங்கன்னு சொல்றேன்.
வராந்தா வழியாகஅவளைத் தேடியவாறுசுவரோரமாய் நடந்து மாடிப் படியருகே வந்து நின்று கீழே ஹாலைக் குனிந்து பார்த்தது அந்தக் கருப்புப் பூனை.
பொழுது மங்கி வெகுநேரம் ஆகியும் விளக்கைப் பொருத்த வேண்டுமென்ற உணர்வுகூட அற்றவளாய் முன் ஹாலில் இருண்ட மூலையில் கிடந்த ஸ்டூல் ஒன்றில் யாருக்கோ அஞ்சிப் பதுங்கியவள் மாதிரி உட்கார்ந்திருந்த இந்துவின் தாய் குஞ்சம்மாள் தலை நிமிர்த்தி மாடி வராந்தாவைப் பார்த்தாள்.
என்று சினம் மிகுந்து அவள் மீது பாய்ந்து குதறுவதுபோல் அலறியவாறு மாடிப் படிகளில் வாலை நௌித்துச் சுழற்றியவண்ணம் இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தது.
இதுபோல் மற்றவர்களின் தவிப்பை உதாசீனப்படுத்த தனக்கு அதிகாரம் இல்லை என்றாலும் சமாதானப்படுத்தி அவர்களின் எதிர்ப்பைச் சமாளிப்பதிலாவது தான் வெற்றி காணமுடியுமா என்று எண்ணியபோது அவள் மலைத்துப்போய்க் குழம்பினாள்.
அந்தக் குழப்பத்திலும் மலைப்பிலும் அவள் கையிலிருந்து நழுவிக் குதித்தப் பூனை மீண்டும் இந்துவைத் தேடி அழைத்தவாறு ஒரு குழந்தைபோல் பின்கட்டை நோக்கி ஓடிற்று.
பாவம் எல்லோராலும் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த இந்துவுக்கு மாடியறையில் சிறையிடப்பட்டு நாலு வருஷமாய்த் தண்டனை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த இந்துவுக்கு இந்தப் பூனைதான் உற்ற துணையாய் உடன் இருந்தது.
அந்த நாலு வருஷத்தின் ஆரம்ப காலத்தில் தன் குற்றத்தின் பயங்கரத்தையும் அந்தத் தண்டனையின் கொடுமையையும் அறியக்கூட முடியாத அந்த வயதில் அவள் நாளெல்லாம் பாடிக்கொண்டும் பூனையோடு விளையாடிக் கொண்டும் இருந்தாள் .
ஆனால் சமீப காலங்களில் அவள் இவற்றிலெல்லாம் நாட்டமின்றி தன்னுள்ளேயே அரிக்கப்பட்டவள்போல் குன்றிப் போய் சதா நேரமும் ஆழ்ந்த சிந்தனையும் வானத்தை வெறித்த பார்வையும் குமுறி விடுகின்ற பெருமூச்சுகளுமாய்ச் சாம்பிக் கிடந்தாள்.
அதன் விளைவுகளைக் கற்பனை செய்து இப்போது அவள் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்தநேரத்தில்கூட அது சரி தான் என்று தோன்றும் அளவுக்கு இந்தக் காரியம் சரியானதாய் இருந்தது.
அந்த நிமிஷத்தின் நிர்ப்பந்தம் அந்த நேரத்தில் அவளைப் புதிதாய் வார்த்து அந்தப் புதுமையான துணிச்சலைத் தந்து அந்தக் காரியத்தை நிறைவேற்றிக் கொண்டுவிட்டது .
அப்படி ஒரு நேரத்தின் நிர்ப்பந்தம் காரணமாகத்தான் நான்கு வருஷத்துக்கு முன் பதினேழு வயதில் இந்து அவனுடன் ஓடிப்போய் இருக்கவேண்டும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.
அவளுக்கு நேர்ந்த அந்த நிர்ப்பந்தத்தை நாலு வருஷங்களுக்குப் பிறகுதான் தன்னால் உணரமுடிந்திருக்கிறது என்று நினைத்தபோது தன்னைப்போல் தன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மற்றவர்களும் இதை உணர்ந்துகொள்ள முடியுமா?
இன்னும் சற்று நேரத்தில் இதே மாதிரி தன்னைச் சூழ்ந்து நெருக்கிக் கேட்கப்போகும் தன் குடும்பத்தினருக்கு அவள் என்ன பதில் சொல்லப்போகிறாளோ?
இந்தக் குடும்பத்தின் அதிகாரமும் பொறுப்பும் மிக்க தலைவி அவளே எனினும் குடும்பம் என்ற கூட்டுக்குள் தனக்குத் தரப்பட்ட தனக்குரிய அதிகாரத்தைத் தான் வரம்பு மீறி உபயோகித்து விட்டோம் என்ற பயமே தோன்றி எல்லோர் முன்னிலையிலும் தான் குற்றவாளியாகி நிற்பது போலிருந்தது அவளுக்கு.
ஓடிப்போனதன்னால் ஆசீர்வதித்து அனுப்பப்பட்ட இந்துவைத் தவிர தற்சமயம் வௌியில் போயிருக்கும் மற்றவர்கள் அனைவரும் ஒருவர்பின் ஒருவராய் நிச்சயம் திரும்பி வருவார்கள்.
கோயிலுக்குப் போயிருக்கும் மாமியாரோ டியூஷனுக்குப் போயிருக்கும் அம்பியோ காலேஜுக்குப் போய்விட்டு ஊர் சுற்றியபின் ஏதேதோ காரணங்கள் கூறிக்கொண்டுவரும் விஜயாவோ அல்லது இந்நேரம் கிளப்பில் சீட்டாடிக் கொண்டிருக்கும் அவள் கணவரோ யாரையேனும் அவள் முதலில் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்.
முதலில் யாரைச் சந்தித்தாலும் மொத்தமாக எல்லோரயும் அவள் சமாளித்தே தீரவேண்டும் நாளெல்லாம் மழை பெய்து கோயிலின் பிரகாரமெல்லாம் சேறும் சகதியும் குழம்பி நின்றதோடல்லாமல் எந்த நிமிஷமும் மீண்டும் மழைபெய்யகூடும் என்ற அறிகுறியோடு பகலே ஒரு அந்தியாய் இருண்டு கிடந்ததால் வழக்கமாகக் கோயிலில் நடைபெறும் உபன்யாசம் இன்று உட்பிரகாரத்தில்சாஸ்திரத்துக்குச் சற்று நேரம் சுருக்கமாகவே நடந்து முடிந்திருந்தது.
காம்பவுண்டு கேட்டைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்த பாட்டி வீடு முழுவதும் இருண்டு கிடப்பதை கண்ணுற்று என்னடி பொண்ணே ஒரே இருளோன்னு கெடக்கே?
என்று கூப்பாடு போட்டவாறே இருளில் துழாவியவாறு மாடிப்படிகளின் கைப்பிடிச் சுவரை ஒரு கையாலும் வலது முழங்காலை ஒரு கையாலும் தாங்கி விசுக் விசுக்கென்று ஏறி மேலே போனாள்.
அதுவும் இரண்டு வருஷமாய் ரத்த அழுத்த நோயும் ஹிருதய பலவீனமும் ஏற்பட்ட பிறகு காரைக்கூடப் பதினைந்து மைல் வேகத்திற்கு மேல் அவர் ஓட்டுவதில்லை.
நாலு வருஷத்துக்கு முன் எங்கோ ஓடிப்போன இந்துவை ஒன்றரை மாதத்திற்குப்பின் ஒரு நாள் கண்டு பிடித்துக்கொண்டு வந்து அந்த அறையில் போட்டு அடைத்தாரே ராமபத்திரன் அன்றைக்கு மாடிக்குப் போய் அவள் எதிரே நின்று உதட்டைக் கடித்து இரண்டு கைகளையும் அவள் எதிரே நீட்டிக்கொண்டு சப்தமில்லாமல் கனத்த குரலில் செத்துப் போயேண்டி .
என்று இந்துவின் முகத்தில் காறித் துப்பிவிட்டு வந்தாளே அவ்வளவுதான் அதன்பிறகு அவளை நேருக்கு நேர் சந்தித்துப் பேசியது இன்றுதான் இரண்டு மணி நேரத்துக்கு முன்புதான்.
பாட்டி மாடிக்குப் போய் அறையையும் வராந்தாவையும் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு அடுத்த வீடுகளில் விளக்கு எரிவதைக்கண்டு ஊரெல்லாம் எரியறதே நம்மாத்திலே மட்டும் என்னடி கோளாறு?
குஞ்சம்மாள் துயரத்தால் உதடுகள் துடிக்க ஒரு விநாடி தலைக்குனிந்து அழுகையை விழுங்கிக்கொண்டு முகம் நிமிர்த்தி மாமியாரைப் பார்த்தாள்.
பாட்டியும் ஒன்றுமே விசாரிக்காமல் எதையோ விவர விளக்கங்களற்றுப் பொதுப்படையாகப் புரிந்து கொண்டவள்போல் இடுப்பில் ஒரு கையை ஊன்றி மௌனமாக கலவரத்தோடு குஞ்சம்மாளின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.
முன்னே பிடிச்சு ஜெயில்லே போட்ட மாதிரி இந்தத் தடவை தூக்கிலேயே போடுவானே?இப்பிடி அறிவு கெட்டவளா பயித்தியம் புடிச்ச மாதிரி உட்காந்துண்டு அவ அவனோட போயிட்டாங்கரயே?
குஞ்சம்மாள் எல்லாவற்றுக்கும் துணிந்தவள்மாதிரி எதற்கும் அஞ்சாதவள் போல் தலைக் குனிந்து மௌனமாய் யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
பாட்டியம்மாள் அங்கலாய்த்து ஓய்ந்தபின் தரையைக் கால் விரல்களால் தேய்த்தவாறே குஞ்சம்மாள் தௌிவான குரலில் கேட்டாள் அவனைப் பிடிச்சு ஜெயில்லே போட்டோம் .
.அவன் செய்யாத குத்தமெல்லாம் சொல்லி அவனுக்குத் திருடன்னு பட்டம் கட்டி அதுக்கு அவளையே அவனுக்கு எதிரா சாட்சிச் சொல்ல வச்சு நாலு வருஷம் ஜெயில்லே போட்டோம்.
நகைக்கு ஆசைப்பட்டு மைனர் பொண்ணைக் கடத்திண்டு போனான்னு நாம்ப சொன்னாலும் ஒரு மாதத்துக்கு மேலே அவா ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா வாழ்ந்திருக்காங்கறதை நாம்ப மறைக்கப் பார்த்தாலும் ஊரிலே யாரு நம்பறா?
என்று யோசித்து யோசித்து ஆழமான தொனியில் குஞ்சம்மாள் கூறுவதைக் கவலையோடும் கலங்குகின்ற கண்களோடும் கேட்ட பாட்டிக்கு சில யோசனைகள் பிறக்க ஆரம்பித்தன.
இப்போது பாட்டியின் கண்களுக்கு தனது மருமகள் அறிவு கெட்டவளாகவோ பைத்தியம் பிடித்தவளாகவோ தோன்றவில்லை ஆனால் இவ்வளவு நேரம் குஞ்சம்மாளை மட்டும் தனியாகப் பிடித்து ஆட்டிக் கொண்டிருந்த பயமும் எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறோம் இதை என்ற பிரச்னையும் பாட்டியைப் பிடித்து ஆட்ட ஆரம்பின.
நீயும் நானும்தான் அவனோட ஆபீஸ் அட்டண்டரை ஆபீஸ் வேலைக்கே விடாம வீட்டுக்குக் கூப்பிட்டுக் கூப்பிட்டு வேலை வாங்கினமாம்.
ராத்திரி பகல்னு இல்லாம அந்த வேணுவை உக்காத்திவைச்சு சாப்பாடும் பலகாரமும் காபியும் குடுத்துக் குடுத்து இந்த வீட்டிலே ஒருத்தன் மாதிரி ஆக்கினோமாம் .
தனது பயத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தக்கவர்கள் வராமால் யாரை எண்ணிப் பயந்துகொண்டு இருந்தாளோ அந்தக் கணவரே வந்து விடுவாரோ என்றுதான் அவள் தவிக்க வண்ணமிருந்தாள்.
இப்போது பாட்டியம்மாளும் தன்னைப்போல் இந்துவின் அந்த ஓடிப்போன குற்றத்துக்குத் தண்டனை தந்தது தவிர அவள் எதிர்கால வாழ்க்கைக்காக இந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாருமே எதுவும் செய்யவில்லை .
சில மணி நேரங்களுக்கு முன் திடீரெனச் சமையல் அறையிலிருந்து வௌியே வந்து பார்த்தபோது வேணுவும் இந்துவும் நின்றிருந்த முன் அவளுக்கும் முதலில் அவனைப் பார்த்தபோது தன் மகளின் வாழ்வைக் கெடுத்த பாவி வந்திருக்கிறானே என்றுதான் வயிற்றைப் பிடுங்கிக் கொண்டு ஆத்திரம் வந்தது அப்போது வௌியே மழை கொட்டுக் கொட்டென்று கொட்டிக் கொண்டிருந்தது சாரலைத் தடுப்பதற்காக வராந்தாவின் முன்புறத்தில் தொங்கிய மூங்கில் தட்டியின் மறைவில் கிடந்த பெஞ்சின் மீது அவன் உட்கார்ந்திருந்தான்.
அவன் கலங்கிய கண்களும் உணர்ச்சி மிகுதியால் துடிக்கின்ற உதடுகளுமாய்ச் சொன்னான் இந்து நான் ஜெயில்லெ இருந்த ஒவ்வொரு நிமிஷமும் எனக்கு வேணும்அறிவில்லாம ஒரு பொண்ணு வாழ்க்கையைக் கெடுத்த எனக்கு இந்த தண்டனை வேணும் வேணும்னு அனுபவிச்சேன்.
நல்லதும் கெட்டதும் தெரியும் இப்ப சொல்லு உன் நகைக்கு ஆசைப்பட்டுத்தான் உன்னை ஏமாத்தி நான் அழைச்சிக்கிட்டுப் போனேன்னு நீ நெனக்கிறியா இந்து?
இவ்வளவு நல்ல பிள்ளையான இந்த வேணு நான் பெற்ற பெண்ணின்மீது வைத்த ஆசையால் என் கணவரின் முன்கோபத்ததுக்கும் பிடிவாதத்துக்கும் பலியாகி நாலு வருஷம் அநியாயமாய் ஜெயிலில் இருந்துவிட்டு நீ எனக்கு ஒரு தீங்கும் செய்யலே என்று தனக்கு எதிராகச் சாட்சி சொன்னவளிடம் வந்து சொல்கிறானே என்று நினைக்கும்போது குஞ்சம்மாளின் கண்கள் குளமாயின.
.அதே நெரத்தில் உன் குடும்பத்திலே நீ ஒவ்வொரு நாளும் மேலே மேலே கடுமையா தண்டிக்கப்பட்டுக்கிட்டிருப்பேன்னு நான் நினைக்காத நாளே இல்லே இந்து நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து செய்த ஒரு காரியம் தப்புதான் என்னைத் தண்டிச்சு விட்டுடுத்து .
சொல்லு இந்து அவன் தவியாய்த் தவித்த போது இவ்வளவு நேரம் அழுதுகொண்டே இருந்த இந்த அழுகை அடங்கிய விம்மலோடு திணறித் திணறிப் பேசினாள்.
என் வாழ்க்கையை நீயே கெடுத்ததாக இருந்தாலும் இனிமே எனக்கொரு வாழ்க்கை இருக்குன்னா அதை உன்னைத்தவிர வேற யாரும் எனக்குத் தரமுடியாது.
போறும் இந்த நரகம் போறும் அம்மா என்னை செத்துப் போயேண்டி செத்துப் போயேண்டி ன்னு அடிக்கடி சொல்றா எத்தனையோ தடவை நானும் தற்கொலை பண்ணிக்கலாம்னுகூட நெனைச்சிருக்கேன்.
என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்ட வேணு அவளது துணிச்சலைக் கண்டு வியந்தவன்போல் விழிகளை மலரத் திறந்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.
அந்த முகம்நான்கு வருஷங்களுக்கு முன் தான் கண்ட உலகம் தெரியாத பேதை முகமல்ல வாழ்க்கையின் பலத்த அடியை வாங்கிக் கன்றிப்போய் ஏமாற்றம் துயரம் அவமானம் என்ற வடுக்களை ஏற்று முடிவற்ற தனிமை என்ற இருளில் கிடந்து இப்போதுதான் காலத்தால் புதிதாக வார்க்கப்பட்டிருப்பதுபோல் அந்த முகத்தில் அஞ்சாமையும் உறுதியும் ஒளி வீசிக்கொண்டிருந்தது.
ஆகவே இவளோடு கைகோத்துக் கொள்வதன்மூலம் உலகத்தை அச்சமற்றுத் தலை நிமிர்ந்து பார்க்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில் அவன் கம்பீரமாய் எழுந்து நின்றான்.
மாடிப்படியில் நின்று சாவதானமாய்த் தாயைப் பார்த்தாள் இந்து அம்மா சட்டம் உங்களுக்கு மட்டும் சொந்தமில்லே என் விருப்பத்துக்கு மாறா என்னெப் பூட்டி வைக்க உங்களுக்கு அதிகாரம் இல்லே நீ போலீசைக் கூப்பிடு.
ஆஹா மகள் மேலே கொண்ட பாசத்திலேதான் இங்கே என்னை ஆயுள் கைதியா வைச்சிருக்கார் அந்தத் தகப்பனார் நீயும் அதனாலேதானே ஒவ்வொரு நாளும் மாடியிலே என் பொணம் விழுந்து கெடக்காதான்னு எதிர்பார்த்துண்டே இருக்கே?
இவள் செத்துப் போகட்டும் என்று எத்தனை முறை தெய்வங்களைப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற கொடுமையை நினைத்தபோது நெஞ்செல்லாம் வலித்தது அந்தத் தாய்க்கு.
இவளைச் சாகப் பிரார்த்திக்கும் தாய் உயிரோடு வதைக்கும் தந்தை யாருமே மதிக்காமல் வீட்டுக்குள்ளேயே தீண்டத் தகாதவளாகப் பவிசிழந்து நிற்க வைத்துவிட்ட குடும்பத்தின் ஓரவஞ்சனை இவற்றுக்கிடையே அவளுக்கு ஒரு வாழ்க்கையைத் தரக் கூடியவன் இந்த வேணு மட்டுமே அல்லவா?
தான் அவனை விரட்டுவதும் அவளை மிரட்டுவதும் உள்ளார்ந்த சம்மத்தோடு அல்ல மேலெழுந்த வாரியாய்ப் பசையற்று வரண்டு மிதக்கும் வீம்பின் காரணமாகவே தானும் இவ்விதம் இவர்களுக்குக் குறுக்கே நின்று தடுப்பதாகவும் அவளுக்குப் புரிந்தது.
வேணுவும் இந்துவும் ஒரு நிமிஷம் திகைத்து ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டபோது முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழுதவாறே குஞ்சம்மாள் சொன்னாள் எனக்குப் புரியறது நீ போறது நியாயம்தான்டீ .
அம்மா என்று நெஞ்சு வெடிப்பதுபோல் அரற்றியவாறே தாயின் அருகே வந்து அவளது கைகளுக்கிடையே வீழ்ந்தாள் இந்து ஓ அப்படி ஒர் ஆதரவைத் தந்து அப்படி ஒரு பாசத்தை அனுபவித்து நாலு வருஷம் ஆகிறதே அழுது ஓய்ந்த பிறகு இருவருமே ஒர் அவசரம் கொண்டனர்.
குஞ்சம்மாள் ஒன்றும் புரியாத பிரமிப்பில் சுவரில் தலை சாய்ந்துக் கண்களை மூடியவாறு மூலையில் கிடந்த ஸ்டூலின் மீது அமர்ந்தாள்.
சிறிது நேரத்துக்குப்பின் கையில் ஒரு ஸூட்கேசுடன் அவள் எதிரே வந்து நின்று பாசம் பெருகித் தழுதழுத்த குரலில் அம்மா என்று அழைத்து விடைபெற நிற்கும் மகளைக் கண் திறந்து பார்த்தாள் .. இந்து என்று பதறி யெழுகையில் தனது பாதங்களில் கண்ணீர் சிந்தி நமஸ்கரித்த மகளை மார்புறத் தழுவி ஆசீர்வதித்தாள்.
அம்மா நான்தான் நீ என்னை வெறுக்கறேன்னு இவ்வளவு காலம் தப்பா நெனச்சிருந்தேன் என்று இந்துவும் தாயின் மன்னிப்பைக் கோருவதுபோல் கண்ணீர் சிந்தினாள்.
உன்மேல் இருக்கிற நகைகளையும் கழற்றி கொடுத்துவிட்டுத்தான் நீ என்னோட வரணும் என்று அவன் சொன்னதைக் கேட்டு திருப்தியுடன் அவள் காதில் இருந்த கம்மலைக் கழற்ற ஆரம்பித்தாள்.
மொட்டை மரம்போல் நிற்கும் மகளின் கோலத்தைப் பார்க்க முடியாமல் முகம் திருப்பிக்கொண்ட குஞ்சம்மாளால் அவற்றை கை நீட்டி வாங்க முடியவில்லை.
சரிம்மா என்று மீண்டும் தாயின் காலில் அவள் நமஸ்கரித்தபோது இதுவரை விலகி நின்றிருந்த வேணுவும் நெருங்கி வந்து குஞ்சம்மாளின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினான்.
நல்லவேளையாக எல்லோருக்கும் முன்பாக பாட்டி வீடு திரும்பியதில் ஒரு வித ஆறுதல் கொண்ட குஞ்சம்மாள் சற்று முன் நடந்த நிகழ்ச்சியை ஒன்று விடாமல் விவரிக்கும்போது பாட்டி அடிக்கடி முந்தானையில் மூக்கைச் சிந்திக் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
எனினும் இந்த கலி காலத்தின் அசுரத்தனமான அடிகளில் அவளது தாய்மை உள்ளம் நெகிழ்ந்து குழைந்ததுஅவளும் ஆயிரம் யோசனைகளுக்குப் பின் யதார்த்த வாழ்க்கையின் நிர்ப்பந்தத்துக்கு வளைந்து கொடுத்து மருமாளுடன் ஒத்துப்பேசினாள்.
குடும்பத்தின் கௌரவத்தைக் குலைத்துவிட்ட அவளை விரட்டிவிட்டது சரிதான் என்று ஒருவகைக் கோபத்துடன்கூட இந்த முடிவை அவள் ஏற்றாள்.
அதை ஒரு நிமிஷம் உற்றுக்கேட்ட குஞ்சம்மாள் பாட்டியிடம் சொன்னாள் விஜயா வரா காலேஜுக்குப் போன பொண் வீட்டுக்கு வர நேரத்தைப் பாருங்கோ .
இந்த மாதிரி அப்பாவுக்கு இந்தக் குடுமப்த்திலே வந்து பொறந்திருக்கே பொண்கள் எல்லாம் என் தலைவிதிடா ஈஸ்வரா என்று குஞ்சம்மாள் புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில் விஜயா வந்தாள்.
அறைக்குள்ளிருந்து உடை மாற்றிய பின் வந்த விஜயா பாட்டியும் தாயும் பேசிக்கொண்டதிலிருந்து நடந்தவற்றை ஊகித்துக்கொண்டு மனப் பதைப்பை அடக்கமாட்டாமல் அப்பா வந்தா என்னம்மா சொல்லபோறே?
சுடு சுடுன்னு எரிஞ்சு விழுந்திருக்கேன் என்று இந்நேரம் இந்தக் குடும்பத்தை நிரந்திரமாய்ப் பிரிந்து எங்கோ எவனோடோ போய்க் கொண்டிருக்கும் தமக்கையை எண்ணிக் கண் கலங்கினாள் விஜயா.
இவ்வளவையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அம்பிக்கு விஷயங்கள் புரிந்தன எனினும் அதன் கனத்தை உணரும் அளவுக்கு அவன் முதிர்ச்சியடையவில்லை.
என்று அறிய விரும்புகிறவன்போல் மாடிப்படி ஏறி ஓடி அவள் அறைக்குச் சென்று விளக்கைப் போட்டுவிட்டு இடுப்பில் கையூன்றி நின்று நாலு மூலையும் ஒரு முறை சுற்றிப் பார்த்தான்.
கீழே நிச்சயம் பயங்கரமான ரகளை நடக்கும் என்று ஊகித்த அம்பி மாடிப்படிப் பக்கம்கூடப் போவதில்லை என்ற தீர்மானத்துடன் பால் கோப்பையைத் தூக்கிக்கொண்டு இந்துவின் அறைக்குள் போனான்.
அப்பா வந்துவிட்டார் என்றறிந்த விஜயா நெஞ்சு திக்திக்கென்று அடித்துக்கொள்ள தன் அறைக் கதவை இரண்டு அங்குல இடைவௌி விட்டுத் திறந்து வைத்துக் கொண்டு அதன் வழியே ஒரு கண்ணால் ஹாலைப் பார்த்தவாறு ஒளிந்து நின்றாள்.
காரை ஷெட்டில் விட்டபின் உள்ளே வந்த ராமபத்திரன் கோட்டைக்கூடக் களையாமல் தனது கனத்த சரீரத்தை ஹால் சோபாவில் சாய்த்து டையைத் தளர்த்தி விட்டுக்கொண்டு ஃபேனைப் போடேண்டி என்று கட்டைக் குரலில் பணித்தார்.
மேலும் சாதாரண விஷயங்களுக்குக்கூட ஒன்று அதீத உற்சாகம் அல்லது அதீத கோபம் என்ற இருவேறு எல்லைகளில் அல்லாமல் இடையில் சமனப்பட முடியாத உணர்ச்சி வயப்பட்டவராதலின் அமைதியின் அவசியமே தெர்யாது பழகிவிட்டவர் அவர்.
ராமபத்திரன் அண்ணாந்து மாத்திரைகளை வாயிலிட்டு ஒரு மிடறு பாலைக் குடித்தபோது அவரது பூனைக்கண்கள் சுவரோரமாய் இருந்த ஸூட்கேசை வெறித்தன.
என்று அவள் சொல்லி முடிக்குமுன் அவர் கையில் இருந்த பால் தம்ளர் குஞ்சம்மாளின் வலது புறக்காதோரமாய் விர்ரென்று பாய்ந்து சுவரில் மோதி எகிரி உருண்டது.
அவர் தனது பூட்ஸ் காலைத் தரையில் ஓங்கி மிதித்தார் அவ போயிட்டாளாம் இவ சொல்றா .. உங்களை மாதிரி இளிச்ச வாயா இருந்தா அவளை என்னடி உன்னையும்கூட எவனாவது வந்து இழுத்துண்டு போயிருப்பான் .
ராமபத்திரன் திரும்பிக் குஞ்சம்மாளை ஒரு பார்வைப் பார்த்துவிட்டு சொன்னார் அவ மேலே ஆயிர ரூபாய் நகை இருக்குடிஅதுக்காக கடத்திண்டு போயிட்டான்னுதானே அப்பவும் ரிப்போர்ட் பண்ணினேன் .
என்று அவர் மூர்க்கமாகச் சொன்னதும் அதே மூர்க்கத்துடன் குஞ்சம்மாள் கூறினாள் வலது கையில் டெலிபோன் ரிஸீவரோடு இடது கையால் ஒரு பிடியில் அவளை நொறுக்கத் தயாரானதுபோல் கையை ஓங்கி அவர் எழுந்தபோது பாட்டி அம்மாள் குறுக்கே ஓடி வந்து நின்றாள்.
என்று சன்னதம் கொண்டவள் போல் மார்பில் தட்டிக்கொண்டு எதிரில் வந்த தாயின் குரலைக் கேட்டதும் ராமபத்திரன் குஞ்சம்மாள் மீதிருந்த பிடியைத் தளர்த்தி விட்டுத் திகைத்து நின்றார்.
சகிக்கவே முடியாத ஒரு துரோகம் தன் உயிரையே கறுவருக்கும் ஓர் அவமானம் தனக்கு நிகழத் தன்னைச் சுற்றிலும் உள்ளவர்களே பெற்ற தாயும் கட்டிய மனைவியும் பிறந்த பிள்ளைகளும் சூழ்ச்சி செய்து தனக்கு நிரந்தரப் பகைவர்களாய் மாறி விட்டனர் என்ற உணர்ச்சியில் அவரது பெரிய குரல் தொண்டைக் குழியிலேயே சிக்கிக்கொண்டு அமுங்கித் தவித்தது .
அடுத்த விநாடி அந்த ஆஜானுபாகுவான மனிதர் வெட்டி முறித்த மரம் போல் நிலைகுலைவதைக் கண்டு அலறியவாறே குஞ்சம்மாள் ஓடிப்போய்த் தாங்கினாள்.
குஞ்சம்மாள் தனது ஒரே தெய்வத்தின் உருவகமான மாங்கல்ய சரட்டை எடுத்துக் கண்களில் ஒத்திக்கொண்டு டாக்டரின் வருகைக்காக காத்திருந்தாள்.
மாடிப் படிக்கட்டில் மேல் மாடியில் வந்து நின்ற அந்த கறுப்புப் பூனை தனது வெள்ளிய விழிகளால் ஹாலில் நடப்பதைக் குனிந்துப் பார்த்தது.
அந்த வாரப் பத்திரிகையில் தனக்கு உதவி ஆசிரியர் உத்தியோகம் என்று கௌரவமாகச் சொல்லிக் கொண்டு ஒவ்வொரு நாளும் வந்து குவியும் கதைகளுக்கெல்லாம் அனுப்பியவர்களின் விலாசங்களைப் பதிவு செய்தும் பிரசுரிக்காமல் தள்ளப்பட்ட கதைகளை வருந்துகிறோம் ஸ்டாம்பு குத்தித் திருப்பி அனுப்பியும் விலாசமெழுதிக் கொண்டிருப்பதையே பணியாகக் கொண்டுள்ள சிவராமனுக்கு இன்று அவன் பெயருக்கே ஒரு கடிதம் வந்திருக்கிறது.
அந்த நீளக் கவரின் மீது சிவராமன் உதவி ஆசிரியர் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டதில் அவனுக்குச் சற்றுப் பெருமிதம்தான் அந்த நீளக் கவரின் வாய்ப்புறத்தை இரண்டு விரல்களால் பிடித்து லாகவமாக வளைவு வளைவாய்க் கிழித்துப் பிரிக்கிறான் சிவராமன்.
அதனுள் ஒரு கத்தைக் காகிதமிருந்தும் அதன் நடுவே இருந்து இது கடிதம் என்று சொல்வதுபோல் தனியாக விழுந்த ஒரு காகிதத்தை எடுத்துப் படிக்கிறான் அவன்.
நீ யோசிக்கிறவன் கதை எழுதறவன்... நல்லதும் கெட்டதுமா எத்தனையோ விஷயங்களைச் செஞ்சுடறோம்... அதையெல்லாம் அலசிப் பிச்சுச் சொல்றதுன்னா முடியற காரியமா?
நான் இப்படி ஓடி வந்துடறதுன்னு முடிவு பண்ணிண்டு உங்ககிட்டேயெல்லாம் சொல்லிண்டு போக வந்திருந்தேன்னா... சொல்லி இருப்பேன் கடைசியிலே மனசு கேக்காம அங்கேயே உக்காந்துண்டிருந்திருப்பேன்.
எனக்குத் தெரியும் நான் போறேன்னா நீங்க யாரும் அழமாட்டேள்னு... ஆனா நான் அழுவேனே... உன் ஆத்துக்காரி என் காதிலே விழட்டும்னே நான் இருக்கிறது தெரியாத மாதிரி சொல்லுவாளே அசட்டு பிராம்ணன்னு... அது நெஜந்தான் சரி.
இந்தக் கடுதாசியோடு ஒரு கத்தைக் காகிதம் கிறுக்கி அனுப்பி இருக்கேனே... அதை எப்பவாவது போது இருக்கச்சே போது போகலேன்னா படிச்சுப்பாரு.
நீ புரிஞ்சுப்பேன்னு நெனைக்கறேன்... நீ புரிஞ்சுண்டாலும் புரிஞ்சுக்கல்லேன்னாலும் எனக்குக் கவலை இல்லே... இந்த ஒரு மாசமா உனக்கு ஒரு கடுதாசி எழுதணும் எழுதணும்னு ஏனோ தோணிண்டே எழுதலியேன்னு உறுத்திண்டே இருந்தது.
சத்தியமாச் சொன்னா இந்தக் கடுதாசியைத் தவிர மீதி இருக்கற ஒரு கத்தைக் காகிதத்தை உனக்காக நான் எழுதல்லே... நானா எனக்குத் தோணினதெ யெல்லாம் எதுக்குன்னு தெரியாமலே எழுதிண்டே இருந்தேன் இன்னும் எழுதிண்டிருக்கேன்... இது என்னை நானே பார்த்துக்கற பார்வை சுயவிமரிசனம்.... இல்லே சுயதரிசனம் திடீர்னு என்னமோ தோணித்து எழுதின வரைக்கும் அந்த நோட்டு புக்கிலிருந்து பிச்சு எடுத்து உனக்கு அனுப்பறேன்.
ஆனா ஒண்ணு உன் ஆத்துக்காரியிடம் சொல்லு அசடு பிராம்ணனா இருக்கப்படாது அசடா இருந்தா அவன் பிராம்மணனில்லே பிராம்ணன்னா ஞானப் பொக்கிஷம்னு அர்த்தம்... அந்தக் குலத்திலே பொறந்து கணபதின்னு பெத்தவா சூட்டினபேரை இழந்து அசட்டு சாஸ்திரி தத்தி சாஸ்திரின்னே அறுபது வருஷமா பட்டம் வாங்கிண்டு இருந்திருக்கேன்.
என்னால் எதையுமே மறக்க முடியல்லே... கையெழுத்திட்ட இடத்தில் கணபதி சாஸ்திரிகள் என்று எழுதி சாஸ்திரிகள் என்ற வார்த்தை அடித்து நைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
கவருக்குள்ளிருந்து அந்த ஒரு கத்தைக் காகிதத்தைப் பத்திரிகை ஆசிரியர் தோரணையில் கையில் எடுத்து எத்தனை பக்கங்கள் என்று அறிய அவன் கடைசித் தாளை நீக்கிப் பார்க்கிறான்.
அந்தக் காகிதங்கள் அனைத்தும் ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்திலிருந்து பிய்த்தெடுக்கப்ட்டிருந்ததால் ஓரத்தில் ஒழுங்கற்ற பிசிறுகளுடன் இருக்கின்றன.
அவற்றில் சில பக்கங்களில் பென்சிலாலும் சில பக்கங்களில் பேனாவாலும் தீர்க்கமான சிந்தனையோடு பல காலம் மனசில் ஊறிவரும் தௌிவு மிகுந்த கருத்துக்களானதால் அடித்தல் திருத்தல் ஏதுமின்றி எழுதப்பட்டிருக்கிறது.
அவற்றை ஒரே மூச்சில் படித்துவிட வேண்டும் என்ற ஆர்வமிருந்தும் ஆபிசில் அதற்கு நேரமில்லாது வேலை குவிந்திருப்பதால் அந்தக் கடிதத்தைப் பத்திரமாக மடித்துத் தன் கைப்பையில் வைத்துக் கொள்கிறான் சிவராமன்.
அதைப் பைக்குள் வைக்குமுன் அந்தக் கடிதம் எங்கிருந்து வந்திருக்கிறது என்றறிய உறையையும் கடிதத்தையும் திருப்பித் திருப்பிப் பார்க்கிறான்.
இந்த அப்பா என்ன துணிச்சலோடு இவ்வளவு தூரம் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் ஓடிப் போயிருக்கிறார் என்று எண்ணியபோது கள்ளங் கபடு அறியாத அந்த அப்பாவி உள்ளம் இந்த வாழ்க்கையில் எந்த அளவுக்குக் கைத்து நொந்து போயிருக்கும் என்ற அறிவில் விளையாத மனத்தில் சுரந்த உணர்வில் அவனது கண்கள் கலங்குகின்றன.
அந்த வினாடி அவன் தனது தந்தையின் அந்த அசட்டுப் பிராம்மணரின் தாடி மழிக்காத நரைத்த ரோமக்கட்டை அடர்ந்த முன் பல் விழுந்த அம்மைத் தழும்புகள் நிறைந்த மாறு கண் பார்வையோடு கூடிய கரிய முக விலாசத்தைக் கற்பனை செய்து கண்ணெதிரே காண்கிறான்.
நான்கைந்து சாஸ்திரிகளோடு அவர் காஞ்சிபுரம் போயிருப்பதாக யாரோ சொல்லக் கேட்டு போகிற மனுஷர் ஆத்திலே வந்து ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டுப் போகப்படாதோ?
ஆனால் சில நாட்களுக்குப் பிறகு அந்த நான்கு சாஸ்திரிகளூம் திரும்பி வந்து கணபதி சாஸ்திரிகள் தங்களுடன் வரவில்லை என்று தெரிவித்த அந்த நிமிஷமே ராஜம் ஒரு வினாடி திகைத்து அந்தத் திகைப்புக்குப் பின்னர் அவரைத் திட்டுவதை நிறுத்திக் கொண்டாள்.
தினசரி மாலையில் ஆபிசிலிருந்து வரும்போது வழியில் உள்ள தெப்பக்குளச் சுவரின்மீது வரிசையாய் உட்கார்ந்து உரத்த குரலில் வாக்கு வாதங்களில் ஈடுபட்டிருக்கும் சாஸ்திரிகளின் சபையில் தன் தகப்பனார் இருக்கிறாரா?