sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ஆப்கானிஸ்தான் பாக்கிஸ்தான் பங்களாதேஷ ஆகிய நிலப்பரப்பில் முழுவதும் இந்துக்கள்தாம் வாழந்து வந்தோம்.அந்தோ இன்று மேற்படி நாடுகள் இந்தக்களுக்கு விரோதிகளின் கையில்.
நாப்பது வருஷத்துல ஒரு நாளைக்கு இருபது மேனிக்கு எவ்வளவு தோசை... அம்மம்மா... ஒரு வருடத்துக்கு ஏழாயிரத்து முந்நூறு தோசைகள்.
அதாவது அவங்க எப்படி வாழறாங்க என்னெல்லாம் வேலை செய்யறாங்க அவங்க தங்களோட வாழ்க்கையைப் பத்தி என்ன நெனைக்கிறாங்க... ஒரு பொஸ்தகமுங்க.
முட்டைக்கும் பழைய பேப்பருக்கும் அப்படி என்ன விநோதத் தொடர்பென்று இன்றுவரை எவ்வளவு யோசித்துப் பார்த்தும் எனக்குப் பிடிபடவில்லை முன்னதைப் பின்னதில் பொட்டலம் கட்டலாம் என்பதைத் தவிர.
இரண்டாவதாக நாடாரே என நானும் ஐயிரே என அவரும் விளித்து ஜாதீய மற்றும் தேசீய ஒருமைப்பாட்டை மன்றம் கின்றம் வைக்காமல் மிகப் பணிவாக வளர்த்து வருகிறோம்.
அறிவித்தும் இன்னும் அமல்படுத்தப் போவது எப்போது என்று பேசியே திருப்திப்பட வேண்டிய நிலையிலிருக்கும் ஜீவனுக்கு நளினம் நாஸூக்கு எல்லாம் பெரிய வார்த்தைகள்.
மேடையை விட்டுக் கீழிறங்கி பார்வையாளர் பங்கேற்பு என்ற பெயரில் மூஞ்சுக்குக் கைநீட்டி கெட்ட வார்த்தைகளில் திட்டும் நாடகங்கள் அளவிற்கு நவீனமில்லை எனினும் கலைப்படம் போலக் கொஞ்சம் நத்தையடித்தால் தான் நம்மை நவீனமாக ஏற்றுக் கொள்வார்கள்.
அர்த்தம் தெரிகிறதோ இல்லையோ இப்படியான வடக்கத்தித் திண்பண்டங்களை நினைவுறுத்தும் வார்த்தைகளை உபயோகிக்காவிட்டால் நம்மூர் இலக்கியப் பத்திரிகைகளில் மனுஷனாகக்கூட சீந்தமாட்டார்கள்.
நீங்கள் படிக்க இருக்கிற இந்தக் கதையை ஒரு இலக்கிய வாசகனாக நான் படித்த அளவில் இவ்வளவு முஸ்தீபுகளுடன் சொல்ல வேண்டிய அளவிற்கு இது ராஜத்துரோகம் ஏதும் செய்துவிடவில்லை என்பதே என் அபிப்ராயம்.
இவ்வளவு தூரம் இந்த இருபத்திநாலு காரட் அசல் இலக்கியத்தைத் தேடிப் பிடித்துப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறீரே இதிலிருந்தே தெரியவில்லையா நீரும் நம்மைப் போல என்று.
ஒன்றுக்குப் போனால் சிவப்பாய் வருமோ என்று கலவரப்படும் அளவிற்குப் பொதுக் கழிப்பிடமெல்லாம் சிவப்பு மையால் கிறுக்கியிருக்கிறதே அதில் பார்த்த வார்த்தைகள்தான்.
மூன்று முறை ஒரே வார்த்தையை ஒரே வாக்கியத்தில் ப்ரயோகிக்க முடிந்திருந்தால் ஏதாவதொரு இலக்கியக் கிழத்திடம் ரெண்டு நல்ல வார்த்தையாவது வாங்கலாம்.
அல்லது எழுதப்பட்டதெல்லாம் என்ன விதத்தில் மையப் பொறியுடன் ஆகர்ஷண வீச்சில் தொந்தம் கொண்டுள்ளது என இட்டுக்கட்டி இண்டர் பிரடேஷனுக்குக் கொஞ்சம் லகுவான தமிழ் எழுத எனக்கென்று ஆள் சேரும் அளவிற்கு நான் பிஸ்தாவும் இல்லை.
ஆறு லட்சம் பிரதிகள் விற்கும் பத்திரிகையே ஜனநாயக ரீதியில் மக்களின் மக்களால் மக்களுக்கான ரசனை என்று ஆகிவிட்ட நிலையில் மக்களில் ஒருவரான அவரது ரசனை எப்படி வேறாயிருக்க முடியும்.
இத்தினியூண்டு சூழலில் இக்கினியூண்டு பத்திரிக்கையில் நான் எழுதுவது ஒன்றும் செய்துவிடாது என்று உம்மிடம் மன்றாடும்படி என்னை நிர்பந்தித்தால் எப்படி அது என் சுதந்திரம்?
பகிரங்கமாகப் பிரசுரமாகி தடை விதிப்பவர் உட்பட யாருமே அறியாமல் இருக்கிறார்கள் என்பதால் இதனை ஜனநாயகத்தின் சுதந்திரம் எனக் கொள்ள இயலுமா?
ஏ பாவிகளே என்றோ அல்லது உலகத் தொழிலாளர்களே என்றோ எல்லோருக்கும் குரல் கொடுக்க நானொன்றும் பெந்தேகொஸ்தேவா அல்லது கம்யூனிஸ்டோ இல்லை.
இன்னார் மூலம் இந்தப் பத்திரிகைப் பரிச்சயத்தில் இலக்கியத்திற்கு வந்தீரா அன்னாரை எனக்கு இன்னார் மூலம் கேள்விப் பரிச்சயம் என்று சிதம்பரத்துக் குருக்கள் குடும்ப வழிபோல சுற்றிச் சுற்றி அதே குட்டைதான்.
முஷ்டி மைதுனம் செய்தேன் எனவே காலையில் சீக்கிரம் எழ முடியவில்லை என்கிற காரணத்தைவிட கதை எழுதினேன் என்பது அபத்தமாகப் படும் அவருக்கு.
எந்தக் குடிமகனும் ஜனநாயகத்திற்குக் குந்தகம் விளைவிக்காத மத ஜாதீய உணர்வுகள் மற்றும் வன்முறையைத் தூண்டாத எந்த அரசியல் கட்சியிலும் அங்கம் வகிக்கலாம்.
உண்மையில் என்னை இதுவாக அங்கீகரித்திருப்பதால்தான் மாதத்தின் கடைசீ நாளில் ரெவின்யூ ஸ்டாம்ப் ஒட்டி சில நூறுகளைக் கண்ணால் பார்க்க முடிகிறது.
மேலும் பூர்வ ஜென்ம வாசனைகூட இல்லாதவனெல்லாம் சொந்தம் எனச் சொல்லிக் கொண்டு மூலைகளில் மஞ்சள் தடவிய ஒன்றும் புரியாத ஒன்பது கட்டம் கிழித்த பழுப்புத்தாளுடன் வந்து நிற்கிறார்கள்.
எக்காரணம் தொட்டும் எதற்காகவும் யாருக்காகவும் எந்த வம்பிலும் மாட்டிக் கொள்ளவிரும்பாத அரசுக்கு விசுவாசமாக ஊழியம் செய்து நல்ல முன்னுதாரணப் பிரஜையாக இருப்பேன் என உறுதி கூறி கீழ்க் கண்ட கதையைப் படிக்கத் தருகிறேன்.
திரும்பவும் ஒருமுறை இருந்த இருக்கிற இருக்கப்போகிற அரசு அதிகாரிகளுக்கு மிக்க பணிவன்புடன் நான் தெரிவித்துக் கொள்ள விரும்புவதெல்லாம் கீழ்க்கண்ட கதையை நான் எழுதவில்லை என்பது முக்காலும் சத்தியம் என்பதைத்தான்.
நாடார் கடையின் பழைய குப்பையில் அகஸ்மாத்தாய் கிடைத்த அட்டை கிழிந்த கோடு போட்ட நோட்புக்கில் கீழ்க்கண்ட கதை எழுதப்பட்டு உள்ளது.
தான் பொருட்படுத்தும் ஒரு விஷயத்தை இன்னொரு ஜீவனுடன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று மனுஷனுக்கு இயல்பாகவே எழும் உந்துதல்தான் இது.
எனினும் இடது பக்கத்தில் புறாக்கள் முடவன் முடவன் வளர்த்த புறாக்கள் முடவர்கள் வெண்புறா சமாதானப் புறா உலக சமாதானத் திருவிழா போன்ற வார்த்தைகளும் வார்த்தைச் சேர்க்கைகளும் எழுதி எழுதி அடிக்கப்பட்டு உள்ளன.
முதல் கைப்பிரதிக்குப் பின் நகலெடுத்து முடித்த பின்பும்கூட ஆசிரியரால் தலைப்பு பற்றிய ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியவில்லை என்பது என் அனுமானம்.
கதையை நிறையமுறை படித்தவன் என்பதாலும் இன்னும் சற்று முயன்றிருந்தால் மேற்படித் தலைப்பை ஆசிரியரே வந்தடைந்திருக்கக் கூடும் என்று எனக்குத் தோன்றுவதாலும் சற்று உரிமையுடன் அவரது தலைப்பிற்கான முயற்சிகளிலிருந்தே தேர்ந்தெடுத்து இந்த தலைப்பை நான் கொடுத்திருக்கிறேன்.
எழுத்துக்கள் நகர்ப்பிரயாணிகள் போல ஒன்றோடொன்று ஈஷிக் கொள்ளாமலும் அதே சமயம் மனஸ்தாபத்திலிருக்கும் தம்பதிகள் போல விலகி நடக்காமலும் நாஸூக்காக நிற்கின்றன.
வாக்கியங்கள் கோட்டில் இல்லாமல் அரை மி.மீ இடைவெளியில் கோட்டின் மேல் எழுதப்பட்டு இருப்பதால் தண்டவாளத்தில் நிற்கிற ரயில் வண்டித் தொடரெனத் தோற்றமளிக்கின்றன.
கதை முடிந்ததும் மிகக் கிறுக்கலான கோணல்மாணலான கையெழுத்தில் விபத்திற்குள்ளாகித் தடம் புரண்ட ரயிலென சில பக்கங்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன.
கதையிலும் சரி பிற்சேர்க்கையிலும் சரி என் கையெழுத்தில் நான் பிரதியெடுத்தேன் என்பதைத் தவிர எந்த ஒரு வார்த்தையையும் நானாக சேர்க்கவோ அல்லது நீக்கவோ இல்லை என்பதை இங்கு தெரிவித்துக் கொள்ள விழைகிறேன்.
நான் இவ்வளவு பேசிவிட்டமையால் கதையைப் பற்றி எதிர்பார்ப்போ அல்லது எரிச்சலோ உங்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கக் கூடும் எனில் என் முயற்சியும் உழைப்பும் வியர்த்தம்.
இல்லை எழுதியதை சங்கீதம் ததும்ப முன்னும் பின்னும் நகர்ந்து தேர்ந்த நர்த்தகியின் இதமான அசைவுகளுடன் பேசிக் கொண்டு போகப் போகிறார்.
பத்து பக்கம் வரை கவித்துவ சகோதரத்துவ மனிதாபிமானம் அடுத்த பத்து பக்கம் அதிகார ஆசை வெறி ஆயுதக் குவிப்பு அடுத்த பத்து அணுப் பிரளயம்.
அணு ஆயுதப் போர் தளவாடக் குவிப்பை எதிர்க்கும் கூட்டணி நாடுகளின் உலக சமாதான தினத்தின் அதிபரின் இறுதி உரையின் தொடக்கத்தைத்தான் நீங்கள் கேட்டுக் கிறங்கிக் கொண்டிருந்தீர்கள்.
வெளிநாட்டு அதிபர்கள் பிரமுகர்கள் என்று வரவேற்று அவரவர் அந்தஸ்திற்கேற்ற நட்சத்திர விடுதிகளில் தங்க வைப்பது முதல் நெடுஞ்சாலை வளைவுகள் கட்டவுட்டுகள் சரிவர கட்டப்பட்டுள்ளனவா என்று பார்வையிடுவது வரை அனைத்துப் பொறுப்புகளும் அவர் தலையில்தான்.
எனினும் கடைசிப் பையனுக்கு விளையாட்டு காட்டுகிறேன் பேர்வழி என்ற ரீதியில் செயலர் வீட்டில் நிரந்தர உறவை சாமர்த்தியமாக ஸ்தாபித்துவிட்டார் நமது ஆசிரியர்.
பூவை விரும்பாவிட்டால் பெண்மையற்றுப் போய்விடுமா என்கிற அளவிற்கு பூவைக் கண்டதும் லஜ்ஜையற்று வெளிப்படையாக ஆவல் காட்டாத பெண்களும் உண்டா?
இப்படித்தான் ஒருநாள் செடிக்கருகில் நின்று சௌந்தர்ய சோதனையில் ஆழ்ந்திருக்கையில்தான் நம் ஆசிரியர் கேட்டருகில் தயங்கி நின்றார்.
கடன் வாங்கிக் கட்டிய வீட்டில் மூன்று குடித்தனம் வைத்து முந்நூற்று சொச்சம் வாடகை வீட்டில் வாழ்ந்துவரும் வங்கி குமாஸ்தாவின் வீட்டுக் கடனடைத்தது பன்னிரெண்டாண்டில் அதை அவருக்கே சொந்தமாக்க மாதந்தோறும் கப்பம் கட்டி வரும் மூன்று குறுநில மன்னர்களில் ஒருவர் நமது திரு.ஆசிரியர்.
அந்த வட்டாரத்துப் பிரமுகர்களின் அன்றாட நடவடிக்கை பழக்க வழக்கம் என மிக சுவாரஸ்யமாக ஜோடித்து மதிய உணவு வேளையில் வகுப்பில்லாத சமயங்களில் எல்லாம் ஆட்களைப் பிடித்து வைத்து அளந்து கொண்டு இருப்பார்.
சிறந்த கதாசிரியனையும் மிஞ்சுகிற அளவிற்கு பிரமுகர்களின் குணாதிசயங்கள் பிரத்யேகத் தகவல் குறிப்புகளுடன் சொல்லிக் கொண்டே போவார்.
பள்ளி விட்டபின் காலாற நடந்து வருகையில் எல்லா பிரமுக பங்களாக்கள் முன்னாலும் சற்றுத் தயங்கி நின்று நடக்கிற பழக்கம் காலப் போக்கில் அவரிடம் படிந்துவிட்டது.
ஆயுள் முழுக்க ஒற்றைக்கால் தவம் புரிந்த பக்தன் காத்துக் காத்து இனி வரப் போவதில்லை எனத் தீர்மானிக்கிற கட்டத்தில் கடவுள் பிரத்தியட்சமானால் எப்படித் திணறிப் போவானோ அப்படித்தான் பிரமித்துப் போனார் ஆசிரியர்.
தருணம் கூடாதா என்று கண்ட கனவின் படலம் மெல்ல நிஜமாகிப் படியும் சமயத்தில் என்ன பேசி என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையெல்லாம் மூளை யந்திரம் நொடியில் அனுமானித்து உறவை ஸ்தாபிக்கக் காரியத்தில் இறக்கிற்று.
எதிர்ப்படும் மனிதரெல்லாம் நவீன ரோஜா வகை ஒன்றை மறைத்து வைத்துக் கொண்டு கடந்து செல்வதான பிரமையுடன் கனவு ததும்பும் பார்வை அலைய மிதந்தபடி நடந்தார்.
இருபத்தியொன்றாவது வகை ரோஜா ஒன்று உலகத்தில் கிடையாதா என்ன என்ற தைரியத்தில்தான் கொஞ்சம் கவித்துவமாக அம்மையாரிடம் தனக்குத் தெரிந்த ஒரு வீட்டில் இருக்கிறதென வருணித்து விட்டார்.
எனவே அவர் பட்டபாடு சுவாரஸ்யமானதே என்ற போதிலும் அதை சொல்லாமல் விடுவதற்காக உங்களிடம் மன்னிப்புக் கோரி மேற்கொண்டு தொடர உரிமையுடன் அனுமதியும் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.
ஆகக் கடைசியில் ஒரு ரோஜா செடியை பார்வைக்கு ரோஜா போன்ற தோற்றத்தில் சொற்பமும் வாசனையற்ற வினோத வண்ணப் பூக்களைக் கொண்டிருந்தது அது ஒரு வழியாகக் கொண்டு சேர்த்தார்.
இப்போது நடந்து கொண்டிருக்கிறதே அந்த விழாவிற்கு இரண்டு நாள் முன்னால் அதாவது முந்தின தினத்திற்கு முன்நாள் பம்பரச் சுழற்சிக்கிடையில் சற்றே ஓய்வெடுக்க வீட்டிற்கு வந்த சமயத்தில் ஆசிரியரைப் பார்த்தார் தலைமைச் செயலர்.
தங்களுக்குத் தேவை என்றால் கிடைக்காத ஒன்றும் உலகத்தில் உண்டா என்கிற விதமாகச் செயலரைக் குளிர வைத்துவிட்டு வெளியில் கிளம்பியவருக்கு மணியாக ஆக உடம்பில் உஷ்ணமேறத் தொடங்கிற்று.
உலகின் மிக முக்கிய விழாவின் மிகப் பிரதான அம்சம் தன் முன்னால் நிற்கிறது என்பதனால் உண்டாகும் தனது முக்கியத்துவம் கருதி மகிழ வேண்டிய தருணத்தில் அதற்கு முற்றிலும் மாறாகக் கலவரத்தில் அமிழத் தொடங்கிய சமயத்தில்தான் அதிர்ஷ்ட்டம் மாணவனாக இவ்வளவு காலமும் தனக்கெதிரில் இரண்டடி தூரத்தில் உட்கார்ந்திருப்பது தெரிய வந்தது.
பித்துப் பிடித்தவன் போல கோயில் கோபுரம் மசூதி மார்க்கெட் என்று சுற்றித் திரிந்த காட்சியை நினைத்துப் பார்க்கக் கொஞ்சம் வெட்கமாகத்தான் இருந்தது.
வலதுபுறம் மழையில் நனைந்து வெயிலில் காய்ந்த சின்ன பெட்டிக்கடையின் வடிவில் நின்றிருந்ததுதான் பையன் சொன்ன புறாக்கள் அடையும் கூண்டெனக் கண்டுகொண்டார்.
கொடுக்க மறுக்கிற பட்சத்தில் எப்படி எடுத்துக் கொள்வதென்பது தனக்குத் தெரியாத விஷயமல்லவென்றும் தனது கோபம் அவனை எப்படியெல்லாம் பாதிக்கக் கூடுமென்றும் விளக்கினார்.
சாலையோர விபத்திற்குப் பின் எதேச்சையாகத் தனக்குக் கிடைத்த ஜோடிக் குஞ்சுகள் பல்கி தனக்கு இன்று சோறிடும் ரகஸியத்தைச் சொன்னான் முடவன்.
நின்றவரை நெடுஞ்சுவர் என்பதாக ஒவ்வொரு மாலையும் புறாக்கள் திரும்புகின்றன என்ற அளவில்தான் தன் ஜீவிதம் ஓடுகிற தென்றும் ஒவ்வொரு மாலையும் அவை திரும்பும் என்பதற்கு எந்த உத்திரவாதமும் இல்லை என்றும் திரும்பும் என்ற நம்பிக்கையால்தான் தான் வாழ்ந்து வருவதாகவும் அவன் தெரிவித்தான்.
அவனாக ஒப்படைக்கிற பட்சத்தில் புறாக்களின் ரகஸியத்தைத் தாம் அம்பலப்படுத்துவதில்லை என்றும் இல்லையெனில் அபகரிப்படுமென்றும் கூறி மாலையில் போலீஸ் ஜீப்பில் தாம் வருவதாகத் தெரிவித்துக் கிளம்பினார் ஆசிரியர்.
பிள்ளைப் பருவக் கதைகளில் ஏழு கடல் தாண்டு ஏழு மலை தாண்டி பாழடைந்த குகையில் நாகம் காக்கும் தங்கப் பேழையில் சிறைப்பட்டிருக்கும் கிளியில் இருக்கிறது மந்திரவாதியின் உயிர் என்று பாட்டி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோமே.
அதுபோல் அதற்கு நேரெதிர் அர்த்தத்ததில் பூமியின் இந்தக் கோடியில் எங்கோ இருக்கிற பள்ளத்தாக்கின் நதியோரம் வளர்ந்த செடியின் பூவை முத்தமிட்டு மகிழும் ஒன்றுமறியாதச் சிறுமியின் உயிர் பூமி உருண்டையின் அந்தக் கோடியில் இருக்கும் கனவிலும் முகமறியாத நகங்கள் நாஸூக்காக வெட்டப்பட்ட மனித யந்திரக் கனவானின் விரலழுத்தும் விசையில் இருக்கிறது.
எனவே தான் அணுசக்தியை ஆக்க வேலைகளுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்துவோம் என்பதில் நாம் இவ்வளவு தீவிரமாகவும் உறுதியுடனும் இருக்கிறோம்.
போதாக் குறைக்கு அமைதி விழையும் நம் அணிக்கு ஆதரவு கூடி வருவதை சகிக்க முடியாத சிலர் நாங்கள் அணுகுண்டு வைத்திருக்கிறோம் என்கிற பொய்யைப் பிரசாரம் செய்து வருகிறார்கள்.
உண்மையில் அவர்களே தயாரிப்பு வேலையில் அந்நிய உதவியுடன் ரகஸியமாக ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான தஸ்தாவேஜுகள் எம்வசம் உள்ளன.
இந்த அழிவு சக்திகளை எதிர்த்துப் போராட வேண்டியது ஒவ்வொரு உலகப் பிரஜையின் கடமையும் ஆகும் என்று கூறி அமைதியை விழைவது நாமே என்பதற்கு அடையாளமாக இந்த வெண்புறாவைப் பறக்கவிடுகிறேன்.
வெளிர் நீல ஆகாயத்தில் அவற்றின் அழகை ரசித்த பிரமுகர்களும் ஜனத்திரளும் சில நிமிடங்களுக்குப் பின் தத்தம் காரியம் பார்க்கக் கலையத் தொடங்கின.
முடவன் சாணி மெழுகிய உயரமற்ற தன் வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்து நெற்றியில் வலது கையை மறைப்பு கொடுத்து கண்களை இடுக்கியபடி அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.
சில துண்டுப் பிரசுரங்களும் சில பெட்டிச் செய்திகளும் என்னை எழுத்தாளன் என்று ஆக்கிவிடாது என்கிற விஷயம் புரிகிற அளவுக்கு நானும் கொஞ்சம் படித்திருக்கிறேன்.
மாபெரும் மாற்றம் ஒன்று நிகழப் போகிறது என நான் கண்டிருந்த கனவும் அதற்கு என் பங்கென என்னையே தந்தாக வேண்டும் என்கிற வேட்கையும் அதன் பொருட்டு முழு மூச்சுடன் என்னை இணைத்துக் கொண்டு செயல்பட்ட இயக்கமும் இன்று இல்லை.
வாழ்க்கை இனிமையானதாய் உடல் மனக் கஷ்டங்களற்றதாய் பிரச்சனைகளற்றதாய் சுபிட்சமானதாய் இருக்க வேண்டும் என்பது ஒரு அடிவான லட்சியம்.
பராமரிப்புச் செலவை மிஞ்சி ஒன்றும் பெரிதாக நிற்காது என்பது தெரியாமலொன்றும் அவள் எண்பதாவது வயதை நோக்கிப் போய்க் கொண்டு இருக்கவில்லை.
எந்த எதிர்பார்ப்புமின்றி எந்தப் புகாருமின்றி தனக்கும் சமூகத்திற்கும் அர்த்தமுள்ள பயனுள்ள ஒரு ஜீவனாய் எப்படி வாழ முடிந்தது அவளால்?
அவளைச் சுற்றிய உறவுகள் மனிதர்கள் அனைத்தும் விலகி அவளே வாடி சருகாகி நிற்கிற இந்த நிலையை அடைந்த மாற்றம் எளிதாய் நிகழ்ந்திருக்குமா என்ன?
மேலும் பரவலாகவே கொச்சையான அர்த்தத்தில்தான் என்றாலும் நமது சமூகத்தின் அரசியலில் போலித்தனங்கள் பேசப்படுகிற நிலையில் இன்று இது ஒன்றும் பெரிய புரட்சிகரம் இல்லை.
அவன் தன்னை எதுவாக பாவித்துள்ளானோ அதுவாக அவன் உண்மையிலேயே இருக்கிறானா என்பதை அவனுக்கே காட்டும் அக்கினிக் கண்ணாடியே நெருக்கடி.
மனசாட்சியைத் தொட்டு அறிவை புத்திசாலித்தனத்தைத் தூர எறிந்துவிட்டு ஒரு ரிக்ஷாக்காரனின் எளிய யதார்த்தப் பார்வையில் இந்தக் கேள்வியை எனக்கு நானே கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
ஆனால் இதை அம்பலத்தில் போட்டு சூறை உடைப்பதில் ஆவேசம் கொள்ளும் ஒருவன் எதற்காக எந்த சமூக அமைப்பிற்காக இதைச் செய்கிறானோ அந்த அமைப்பில் இதே போல் நிர்தாட்சண்யமாக விமர்சிக்க இயலுமா?
எட்டுபேர் கொண்ட இயக்கத்திலேயே எதிர் கருத்து சந்தேகத்துடன் பார்க்கப்படும் நிலையில் கோடி ஜனங்களுக்கான அமைப்பின் அதிகாரம் கேள்விகளை நிர்சிந்தையாக வரவேற்குமா?
சிதிலக் கோட்டையை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி விட்டுக் கட்டுகிற எஃகுக் கோட்டையில் சிறு சாளரம் கூட இருக்காதெனில் என்ன மூச்சுத் திணறி பாதுகாப்பான கௌரவப் பிணமாக வாழவா?
கடந்த எட்டு வருட காலத்தில் இவ்வளவு நேரம் ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து காரியம் என்று ஒன்றைச் சீராகச் செய்ய முடியாமலே வாழ்ந்தவனுக்குதான் புரிபடும் இதன் முக்கியத்துவம்.
அவனுக்குள்ளும் ஒரு பிரபஞ்சம் இயங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது பல்வேறு சாத்தியங்களுடன் என்கிற சூட்சமம் அவனுக்கு ஏன் புலப்படாமலே இருக்கிறது?
இந்த மூன்றாந்தர லாட்ஜின் மாடிப்படியின் கீழ் ஒண்டக் கிடைத்த இடத்தின் முடுக்கிலிருக்கிற என் தகரப் பெட்டியில் சில்லறை ஏதும் இருக்குமா எனக் குடையத் தொடங்கி குப்பையைக் கிளறி அடியில் விரித்திருக்கும் மக்கல் செய்தித்தாளைத் தூக்கிப் பார்க்கப் போக இந்த நோட்புக்கும் அதிலிருந்த கதையும் கிடைக்க படிக்கத் தொடங்கியவன் மூன்றுமுறைக்கும் மேலாகப் படித்தபின் கையில் கிடைத்த ரீஃபிலில் இதை எழுதத் தொடங்கினேன் என்பதை இப்போது இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கையிலும் கூட என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லையே.
விமலாதித்த மாமல்லன் கதைகள் உயிர்மை பதிப்பகம் வெளியீடு இணையத்தில் வாங்க இங்கே செல்லவும் உயிர்மை பதிப்பகம் கிழக்கு வேப்பங்குளம் கிராமத்தில் இருநூறு வீடுகள் உண்டு.
இப்போது சில வருஷங்களகப் பருவ மழைகள் சரிவரப் பெய்யாமலும் வேலை வெட்டிகள் கிடைக்காமலும் போய் அகவிலைகளும் தாறுமாறாக ஏறிக்கொண்டுவிடவே அந்தக் கிராமத்தின் பெரும்பாலான வீடுகளில் உண்டு என்று சொல்லுவதற்கு அந்தப் பழம்பெருமை ஒன்றுதான் மிஞ்சியிருந்தது.
அப்படிச் சொல்லிக் கொள்ளுவதைவிட வீரப்பத் தேவர் பேரன் என்று தம்மை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளுவதில்தான் அவருக்குப் பிரியம் அதிகம்.
தாத்தா வீரப்ப தேவரின் அரிய சாதனைகளையும் ஒரு கடுஞ்சொல்லுக்கு ஒன்பது தலைகளைச் சீவி எறியும் மகா தீரத்தையும் உடன்பிறந்த தங்கை ஏதோ ஒரு சமயம் அவரை லட்சியம் செய்யாமல் இருந்ததற்காக அவளுடைய மூத்த மகன் கல்யாணத்தின் போது யார் யாரோ தாங்கியும் கட்டாயப்படுத்தியும் அழுதும் இன்னும் என்ன என்ன விதமாகவோ கும்பிட்டுக் கூத்தாடியும் கை நனைக்காமலே சாப்பிடாமலே வந்துவிட்ட வைராக்கியத்தையும் மாடசாமித் தேவர் தம் வாழ்நாளில் சந்தித்த ஒவ்வோர் இரண்டு கால் பிறவியிடத்திலும் சொல்லிப் பெருமைப்பட்டிருக்கிறார்.
மாடசாமித் தேவர் என்னும் பெயர் கொண்ட அந்த வேப்பங்குளம் வாசி அன்றொரு நாள் அதிகாலையில் எழுந்து காலைக் கடன்களை முடித்து ஊருக்குக் கிழக்கே உள்ள யாரோ ஒருவருடைய மிளகாய்த் தோட்டத்தின் கிணற்றடியில் நின்று பொடி மணலை எடுத்துத் தந்தசுத்தி பண்ணிக் கொண்டிருந்தபோது முத்தையாத் தேவர் என்ற ஒருவர் எதிர்பாராத விதமாக அங்கே திடீரென்று பிரசன்னமாகி என்ன பெரிய தேவரே இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் என்னை மாதாந்தம் நடக்கச் சொல்லலாம்னு நெனைச்சிக்கிட்டிருக்கீரு?
காலேயரைக்கால் ரூவாக் காசுக்கு ஆயிரம் நடை நடந்தாச்சு நீரும் வாய் சலிக்காமல் ஆயிரம் சால்ஜாப்பும் சொல்லியாச்சு என்று கர்ஜித்தார்.
கிணற்றில் தண்ணீர் இறைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு வேற்று ஜாதிக்காரனின் முன்னிலையில் தம்மை இப்படியெல்லாம் பேசி பாக்கியைக் கேட்கும் முத்தையாத் தேவருக்குச் சரியான புத்தி புகட்டவேண்டுமென்று நினைத்த மாடசாமித் தேவர் நான் என்ன உமக்குப் பயந்து ஒளிஞ்சுக்கிட்டு அலையறேன்னு சொல்லுறீரா?
நீர் வருவீர்னு சொல்லி உமக்காக வேலைவெட்டியைப் போட்டுட்டு நான் வீட்டிலேயே உட்கார்ந்துக்கிட்டு இருக்கணும் இந்த வெவகாரமெல்லாம் எதுக்கையா?
மாடசாமித் தேவரும் வாயில் கொப்புளித்த வாய்க்கால் தண்ணீரைத் தூவென்று துப்பிவிட்டு கிழக்கே மங்கம்மாள் சாலையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்.
சென்னை மாநகரிலிருந்து கன்னியாகுமரி வரையிலும் செல்லும் அந்தச் சாலையில் கோவில்பட்டிக்கும் கயத்தாறுக்கும் நடுவில் ஒரு விலக்குப் பாதை பிரிகிறது.
அரை மைலுக்கு மேற்கில் இருக்கும் வேப்பங்குளத்துக்குச் செல்லும் அந்தப் பாதையும் மங்கம்மாள் சாலையும் சந்திக்கும் இடத்தில் முருகேசம் பிள்ளையின் பலகாரக்கடை என்ற ஒற்றைத் தனிக்குடிசை ஒன்று இருக்கிறது.
பஸ்ஸுக்காகப் புளியமரத்து நிழலில் வந்து காத்திருக்கும் பிரயாணிகளையும் தெற்கு நோக்கியும் வடக்கு நோக்கியும் செல்லும் மாட்டு வண்டிகளையும் மற்றும் பாதசாரிகளையும் நம்பி அவ்விடத்தில் இருபது வருஷங்களுக்கு முன் நிறுவப்பட்ட அந்தக் கடை முருகேசம் பிள்ளைக்கு ஐந்நூறு ஏக்கம் புன்செய் நிலத்தையும் சிமிண்டுத் தளம் போட்ட ஓர் ஓட்டுவீட்டையும் சம்பாதித்துக் கொடுத்ததுமல்லாமல் அவருடைய மூன்று பெண்களுக்குக் கல்யாணமும் செய்து வைத்திருக்கிறது.
முருகேசம் பிள்ளையவர்கள் மாடசாமித் தேவரவர்கள் வந்ததைக் கவனிக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது கவனிக்க விரும்பவில்லை என்பதுதான் சரி.
அது புல்லர்க்கு நல்லோர் சொன்ன பொருளைப் போலவும் தாடகையின் மார்பில் பாய்ந்த ராமபாணம் போலவும் இந்தப் பக்கமாகப் புகுந்து அந்தப் பக்கமாகப் பறந்துவிட்டது.
அதைப் பார்த்த தேவர் நாலு காசு சேர்ந்துட்டதுன்னா கழுதை களவாணிப் பயல்களைக்கூட முருகேசம் பிள்ளை தாங்குவாரு என்று இகழ்ச்சியாக எண்ணிக்கொண்டு ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்தார்.
செல்விருந்து ஓம்பிய பிள்ளை வருவிருந்தைப் பார்த்திருக்கலானார் ஆனால் அப்போது பரிதாபகரமாக மாடசாமித் தேவர்தான் வந்த விருந்தாகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார்.
எளைப்பு என்ன எளைப்பு எண்ணைக்கும் போலத்தான் இருக்கிறேன் என்று அலட்சியமாகக் கடைக்கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டே பதில் சொன்னார் பிள்ளை.
வேண்டியவன் இப்படியெல்லாம் முகத்தை முறித்தாற்போல் பேசுவது அவமானப்படத்தக்க விஷயமல்ல என்று தேவர் நினைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக அவர் கையாண்ட தந்திரம் அது.
பிள்ளையவர்கள் தம்மையும் ஒரு பொருட்டாகக் கருதிப் பேச ஆரம்பித்ததை எண்ணி மகிழ்ச்சியும் நம்பிக்கையும் கொள்ளத் தொடங்கிய மாடசாமித் தேவர் என்ன இருந்தாலும் இந்த காலத்துப் பிள்ளைகளுக்கு மனுஷாளோட தராதரம் தெரிகிறதில்லை அண்ணாச்சி என்றார்.
தேவர் மிகப்பெரிய பசியேப்பத்தை விட்டுவிட்டு பிள்ளையின் துயரத்துக்கு அனுதாபம் காட்டுவதுபோல் நடித்துக்கொண்டு ரெண்டு பவும் போதுமா நாலு வடம் முத்துமாலைக்கு?
இவன் மகளுக்குச் சங்கிலி போடலேன்னுதான் இந்த வீரப்பத் தேவர் பேரனுக்குக் கவலை நம்ம தலையெழுத்து இப்படிப்பட்ட அற்பப் பயல்களுக்கெல்லாம் எரக்கம் காட்டிப் பேச வச்சிருக்கு.
அவனவன் அரைவயித்துக் கூழுக்கு அலையிறான் இந்தப் பய மகளுக்கு என்னடான்னா முத்து மாலைப் பண்ணிப் போடணுமாம் நாலு வடத்திலே கும்பி கூளுக்கு அழுததாம் கொண்டை பூவுக்கு அளுததாம் அற்பப் பயலுக்கு அனுதாபம் காட்டுவது தேவருக்கும் வெறும் பயல் அனுதாபம் காட்டுவது பிள்ளைக்கும் அடியோடு பிடிக்கவில்லை.
பிள்ளையவர்கள் இட்டிலிகளையும் வடைகளையும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு தேங்காய்ச் சட்டினியைத் தொட்டுச் சாப்பிடும் காட்சியைக் கண்ட தேவருக்கு நெஞ்சு படபடவென்ரு அடித்தது.
முந்தாநாள் சரியாகச் சாப்பிடாமலும் நேற்று அறவே சாப்பிடாமலும் இன்று வெறும் ஆசாரத்துக்காகவே பல்தேய்த்துவிட்டுப் பசியேப்பம் விட்டுக்கொண்டும் இருக்கும் ஒரு மனிதன் பக்கத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறானே என்ற உணர்ச்சிகூட இல்லாமல் பிள்ளை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
இதை உணர்ந்து பிள்ளையவர்களை மெள்ள மெள்ள வசப்படுத்தி கடைசியில் தமது காரியத்தைச் சாதிப்பதற்கான உபாயங்களையும் மார்க்கங்களையுமே தேடலானார் தேவர்.
வயிற்றுச் சோற்றுக்கு முருகேசம் பிள்ளை வீட்டில் எடுபிடி வேலை செய்து உயிரைப் பேணிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறுவன் வீட்டிலிருந்து அவருக்கு மத்தியானச் சாப்பாடு கொண்டுவந்தான்.
பிள்ளையவர்களைச் சண்டாளன் என்று மனதுக்குள் திட்டிக்கொண்டு அதே சமயத்தில் அவருடைய கட்சியிலேயே சேர்ந்துகொண்டு அந்தச் சிறுவனை மாடசாமித் தேவரும் கடிந்துகொண்டார்.
காலையிலிருந்து முருகேசம் பிள்ளையோடு வளர்த்த நட்பு இப்படி ஒரு நிமிஷத்தில் தகர்ந்து தரைமட்டமாகி விட்டதே என்று தேவருக்கு ஏமாற்றம்.
அவர்களின் சிலருடன் பிள்ளையவர்கள் ஹாஸ்யமாகப் பேசியபோது தேவர் சிரித்தார் சிலருடன் கோபமாகப் பேசியபொழுது தேவர் அடி எடுத்துக் கொடுத்தார் துயரமாகப் பேசியபொழுது அழாக்குறையாகத் துக்கப்பட்டார்.
காலையில் அடுப்பில் வைத்துக் கொஞ்சம் கருப்பட்டியையும் காபித்தூளையும் உள்ளே போட்டுக் கொதிக்க வைத்தால் அப்புறம் அது விற்பனை ஆக ஆகப் பானையில் தண்ணீரை விட்டே நிரப்பிக் காபியாக மாற்றிக்கொண்டிருப்பார் பிள்ளை.
அதற்குமேல் அங்கே வியாபாரம் நடக்காது என்பதோடு மட்டுமின்றி கடையைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு அவ்விடத்தில் உட்கார்ந்திருப்பதும் தப்பு.
முருகேசம் பிள்ளை தம் தளவாடங்களைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு வெறும் கடையை இழுத்துப் பூட்டிவிட்டு நிலா வெளிச்சத்தில் விலக்குப் பாதை வழியாக மேற்கே நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்.
அன்று பகல் முழுவதும் பிள்ளையவர்களின் இன்பதுன்பங்களில் முழுப் பங்கெடுத்துங்கூடத் தம்மை ஒரு மனிதனாக அவர் நினைக்கவில்லை என்பதற்காகத் தேவர் புண்பட்டு வருந்தினார்.
வாயுள்ள பிள்ளைதான் பிழைக்கும் என்று எண்ணியவராக நடுவழியில் பிள்ளையவர்களைப் பார்த்து அண்ணாச்சி ஒரு காரியமில்லே... என்று ஆரம்பித்தார்.
எங்க பாட்டனாரு ஒரு கோவத்திலே சொந்தத் தங்கச்சி வீட்டிலே கூடச் சாப்பிடமாட்டேன்னு வந்தவரு... ஐயா நீர் பொழைச்ச பொழைப்பும் ஒம்ம பாட்டன் பொழைச்ச பொழைப்பும் எனக்குத் தெரியும்.
பாட்டன்மாரைப் பற்றி அலட்சியமாகப் பேசிய அந்த வார்த்தைகளுக்காகவே தேவரின் எரிமலை வெடிப்பதற்குக் காத்திருந்தது போலும் என்னடா சொன்னே?
முருகேசம் பிள்ளை வாய்க்கு வந்தபடி திட்டிக்கொண்டே தம் தளவாடங்களைக் கம்பீரமாகப் பொறுக்கி ஒன்று சேர்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
இந்த அற்பப் பயல் யாசகமாகக் கொடுத்த இட்டிலியை வாங்கி நாய்த் தீனி தின்னாமல் இருந்தோமே இந்தக் கடும்பசியிலும் அது போதும் மற்றக் கேவலம் எது வந்தாலும் வரட்டும் என்று தமக்குத்தாமே ஆறுதல் தேடிக்கொண்டு தள்ளாடித் தள்ளாடி வீட்டை நோக்கி நடந்து வந்தார் மாடசாமித் தேவர்.
யாமம் நாவல் சென்னையின் முந்நூறு ஆண்டுகாலச் சரித்திரத்தைப் பின்புலமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட நவீன நாவல் இந்த நாவல் முன்னதாக தமிழின் சிறந்த நாவலாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டு கனடாவின் இயல்விருது பெற்றிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது பெருமைக்குரிய இந்திய விருதான தாகூர் இலக்கியவிருது தமிழுக்கு முதன்முறையாக வழங்கப்படுகிறது அவ்வகையில் மிகுந்த பெருமையடைகிறார்.
இதில் இந்தியாவின் முக்கிய இலக்கியவாதிகள் மற்றும் கொரிய அரசின் அமைச்சர்கள் மற்றும் உயரதிகாரிகள் கலந்து கொள்ள இருக்கிறார்கள்.
கடிகாரத்தைப் பாருங்கோ மாமா மணி எட்டு ஆகப் போகிறது இன்னும் தூங்கு மூஞ்சி மாதிரி தூங்கிக் கொண்டு.... என்று சொல்லி விட்டுச் சிரித்தாள் சித்ரா.
இரவில் வெகு நேரம் கண் விழித்தால் உடம்புக்குக் கெடுதல் என்று எங்கள் பாடப் புத்தகத்தில் போட்டிருக்கிறது மாமா என்றான் இதுவரையில் மௌனமாக இருந்த சாரங்கராஜன்.
அவனுக்குப் பரம சந்தோஷம்... அவன் சொன்னதை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டதற்காக.. மறு நிமிஷத்தில் எல்லோருமாகச் சேர்ந்து ஒருமிக்க என்ன புத்தகம் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள்?
சின்னஞ் சிறு குழந்தையான கீதா கீழே உட்கார்ந்து இறைந்து கிடக்கும் ஆங்கிலப் புத்தகங்களை அர்த்தமில்லாமல் திறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
பீரோவைச் சோதனை போட்ட பிருந்தாவும் சுந்தரராஜனும் ஜன்னல்களில் அடுக்கியிருந்த புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துக் கீழே போட்டார்கள்.
ஜன்னலில் இருந்த புத்தகங்கள் ஒவ்வொன்றாக வந்து விழும் போது ஒரே சந்தடியும் இரைச்சலுமாய்ப் போய் விடவே சமையற் கட்டிலிருந்து என் தாயார் ஓடிவந்தாள்.
என்னடா இது இந்தக் குழந்தைகள் இப்படி அமர்க்களம் பண்ணுகிறார்கள் நீ பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாயே என்று என்னைப் பார்த்துக் கோபித்துக் கொண்டாள்.
இவ்வளவு வயதாகியும் இன்னும் குழந்தைகளோடு குழந்தையாய் விளையாடிக் கொண்டிருப்பது ரொம்ப அழகாகத்தான் இருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொண்டே அம்மா உள்ளே போய்விட்டாள்.
இரண்டு நிமிஷத்திலேயே வந்து விடுகிறேன் என்று அம்மாவுக்குப் பதில் குரல் கொடுத்துவிட்டு இந்தப் பக்கம் திரும்பும்போது ஜன்னலிலிருந்து பத்துப் பதினாறு கனமான புத்தகங்கள் தட தட வென்று அருவி மாதிரி கீழே விழுந்தன.
குப்புற விழுந்த சில புத்தகங்கள் மீது சில கனமான புத்தகங்கள் அமுக்கவே கீழே அகப்பட்ட புத்தகங்கள் வளைந்து ஒடிந்து உருக்குலைந்து விட்டன.
அல்லது தான் பயந்ததற்காக வெட்கப்பட்டு தான் பயப்படவில்லை என்பதாகக் காட்டிக்கொள்ளுவதற்கும் அதன் மூலம் வெட்கத்தை மறைப்பதற்குமாகக் கோபப்பட்டாளோ?
உம் இனிமேல் பொய் சொல்லாதீர்கள் சொல்லவில்லை என்று சொல்லுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு சொல்லுங்கள் சொல்லுங்கள் என்று எச்சரித்துக் கொண்டே முதுகில் தன் பலங்கொண்ட மட்டும் அடித்தாள்.
சுந்தரராஜன் வந்து சாரங்கா அந்தப் பக்கம் நகர்ந்துக்கடா என்று சொல்லி அவனைத் தள்ளிவிட்டு எனக்கும் அவனுக்கும் நடுவில் வந்து உட்கார்ந்தான்.
கடைசிப் புத்தகத்தின் பெயரை வாசித்ததும் பளிச் சென்று எழுந்து இத்தனையும் எனக்குத்தான் என்று சொல்லிக் கொண்டே வெளியே கிளம்பிவிட்டான்.
புத்தகங்களை என் கையில் வாங்கி ஏழு புத்தகங்களில் என் பிரியமுள்ள சித்ராவுக்கு அன்பளிப்பு என்று எழுதி என் கையெழுத்தையும் போட்டுச் சித்ராவிடம் கொடுத்தேன்.
மீதியுள்ள ஆறு புத்தகங்களிலும் என் பிரியமுள்ள சுந்தரராஜனுக்கு அன்பளிப்பு என்று எழுதி அவ்விதமாகவே கையெழுத்திட்டுச் சுந்தரராஜனிடம் கொடுத்தேன்.
இதுவரையிலும் நீங்கள் மற்றப் புத்தகங்களை எப்படி வாங்கிப் படித்தீர்களோ அப்படியே இப்பொழுதும் வாங்கிப் படித்துக் கொள்ளுங்கள் என்றேன்.
வெந்நீர் ஆறி அலர்ந்து ஜில்லிட்டுப் போய்விட்டது என்று சொல்லிவிட்டு இந்தப் பொல்லாத குட்டிகளை இப்படி அமர்க்களம் பண்ண விடலாமா?