sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ரிக் வேதத்தில் பிரஜாபதி கடைசிப் பாடல்களில் முக்கியத்துவம் பெறாமல் இருப்பதும் இங்கு முக்கியத்தும் பெறுவதும் ருத்திரா என அழைக்கப்பட்ட தெய்வம் இங்கு சிவா என அழைக்கப்படுவதும் பல்வேறு அடைமொழிகளால் துதிக்கப்படுவதும் மகாதேவா சங்கரா போன்ற பிற பெயர்களால் குறிக்கப்படுவதும் இதில் காணமுடிகிறது.
ரிக் வேதத்தில் காணப்படாத பாம்பு வணக்கம் மற்றும் பலவகையான ஆவுதி அதாவது பலி கொடுத்து வணங்குவது மிகமுக்கியமான நிலையைப் பெற்றுள்ளதையும் காணமுடிகிறது.
ரிக் வேத சங்கிதையில் உள்ளது போன்று தெய்வங்களின் சிறப்பை விரிவாக எடுத்துக் கூறி அவற்றின் பெருமையை உணர்த்தும் பகுதிகள் இங்கு கிடையாது.
இவ்வாறு நன்மையை மட்டுமின்றி தேவை நேரிடின் தீமையையும் ஏனையோருக்கு விளைவிக்கப் பயன்படுத்த வழிவகுப்பது இவ்வேதம் என்பது தெளிவு.
மேற்கொண்டு அதர்வணத்துக்குப் பயணிக்கும்முன் இந்திய ஆரியச் சமூகம் மற்றும் பிற இந்தியச் சமூகம் பற்றிய ஒரு பருந்துப் பார்வையாவது அவசியமாகிறது.
ஈரானிலிருந்து சிந்துவெளிவரை இவர்கள் கடந்து வந்த பாதை நெடுகிலும் பல இனக் குழுக்களை பல நிறம் கொண்ட இன மக்களை நாம் காணமுடிகிறது.
இமயமலை சார்ந்த மலைப் பனிப்பிரதேசங்களிலும் அதன் சார்பு நிலங்களான கங்கைச் சமவெளி திராவிடர் தென்னிந்திய திராவிடரைவிட கருப்பு குறைந்தவர்களாகவே இருந்தனர்.
அத்தகைய குறைகருப்பு நிறம் கொண்டவர்களையே கருப்பு நிறம் கொண்டவர்கள் என்ற பேதத்துடன் ரிக் வேத இருடிகளால் குறிப்பிடப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றனர்.
இங்கு வருணன் என்னும் கடவுள் அசுரன் என்று ரிக்கில் குறிப்பிடப்படுவதும் மிட்டானியில் அசுர என்ற சொல் மேலானவர் உயர்ந்தவர் என்ற பொருளோடு வழங்குவதும் இங்கு கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது.
பிராம்மணர்கள் என்ற பிராம்மணியத்தைத் தழுவியோர் பஞ்ச திராவிடர் என்றும் பஞ்ச கெளடியர் என்று வகைப்படுத்தப்பட்ட பிறகான இந்தியச் சமூகம் என்று நான்கு நிலைகளாகப் பிரித்து அறியவேண்டி உள்ளது.
இந்த முரண்கள் வாழும் சூழல் வழங்கிய கொடை என்பதைவிட கலப்புச் சமூகமாகப் பரிமாணம் கொண்டதால் கிளைத்த முரண்கள் என்பதே வெகுவாகப் பொருந்துகிறது.
முதல் சமூகமான ரிக்குக்கு முற்பட்ட இந்தியச் சமூகம் என்பது ஆரியர் என்ற பிற தமிழர் என்ற திராவிடர் ஆஸ்திரோ ஆசியர் சைனோ திபேத்தியர் மற்றும் நீக்ரோ மக்களால் நிறைந்திருந்தது.
இரண்டாம் சமூகமான ரிக் கால இந்தியச் சமூகம் என்பது இந்தோ ஈரானிய ஆரியர்களாலும் வடமேற்கு இந்திய தமிழர் திராவிடர்களாலும் வடமேற்கு இந்தியாவில் மட்டும் இருந்த இருந்த இந்தியச் சமூகத்தை மட்டும் குறிப்பிடுவதாகும்.
மூன்றாவது சமூகமான ரிக்குக்குப் பிற்பட்ட இந்தியச் சமூகம் என்பது ரிக் வேத மக்கள் பிராம்மணியத்தை உருவாக்கி அதனைத் தழுவிய மக்களையும் கொண்ட சமூகத்தைக் குறிப்பதாகும்.
நான்காவது மற்றும் இறுதியான பிராம்மணர்கள் என்ற பிராம்மணியத்தைத் தழுவியோர் பஞ்ச திராவிடர் என்றும் பஞ்ச கெளடியர் என்று வகைப்படுத்தப்பட்ட பிறகான இந்தியச் சமூகம் என்பது பிராம்மணியம் இனி தழுவ முடியாத பிறப்பின் வழிபட்ட நிலையாக்கப்பட்ட நிலைக்கு முன் உள்ள இந்தியச் சமூகத்தைக் குறிப்பதாகும்.
முன்னர் குறிப்பிட்டதுபோல் பின்வரிசை மூன்று சமூகங்களும் இந்திய ஆரியர் என்ற சமூகத்தை மட்டும் குறிப்பதாகும் என்று நினைவுபடுத்திக்கொள்வோம்.
இந்திய ஆரியர்கள் ஆகாத பிறர் தாம் சார்ந்த இன மக்களாகவே அதாவது தமிழர் என்ற திராவிடர் ஆஸ்திரோ ஆசியர் சைனோ திபேத்தியர் மற்றும் நீக்ரோ இனமக்களாகவே நீடித்தனர்.
இவ்வழக்கு ஆரிய மொழிகளின் வரலாற்றை புதிர் நிறைந்ததாகவும் புரிதல் மயக்கம் தருவதாக்குவதும் எளிய வாசிப்பில் பிடிபடாத பல சூச்சுமங்கள் கொண்டதாகவும் மருளச் செய்துவிடுகிறது.
எனவே மொழியாளர்கள் வாசகர்கள் காலதேச வர்த்தமானத்தை கருத்தில் கொண்டுதான் இதன் பேதத்தை அறிந்து விளக்கிக்கொள்ளவேண்டி உள்ளது.
தற்காலத்தில்கூட இந்தி மொழி என்ற மொழி இந்தியுடன் கரிபோலி ஹரியானி பிராஜ் பாக்கா கனெளஜி புண்டரி ஆகிய கிளை மொழிகளை இணைத்தே சுட்டப் பயன்படுகிறது.
இந்தி மொழி பேசுவோரில் இம்மொழிகளைப் பேசுவோரையும் இணைத்தே இன்றைய எண்ணிக்கை குறிப்பிடப்படுகிறது என்பது இதன் பெயர் மரபின் பண்டைய போக்கின் வழிபட்டே என உறுதியாகிறது.
இவ்வாறுள்ள ஒரு மரபின் அடிப்படையில்தான் ரிக்குக்குப் பிறகான சூத்திரங்கள் வரையிலான இலக்கியங்கள் வேதங்கள் என்ற பெயரில் அடையாளம் பெற்றுள்ளன.
அது சாமம் யசூர் அதர்வம் ஆகிய பிற மூன்று வேதங்களையும் அவ்வற்றுக்கான பிராம்மணங்களையும் ஆரண்யங்களையும் உபநிடதங்களையும் சூத்திரங்களையும் கொண்டவை என முன் அத்தியாயத்தில் குறிப்பிட்டோம்.
ரிக் வேதத்துக்குப் பிறகு இயற்றப்பட்ட பிற சாமம் யசூர் அதர்வ வேதங்களும் பிராமணங்கள் முதல் உபநிடதங்கள் வரையும் எழுதப்பட்ட காலமே பின்வேத காலமாகும்.
இக்காலகட்டத்தில் இரண்டாம் கட்டமாக குரு பாஞ்சாலம் ஆகிய பகுதிகளுக்குக் ஆரியர்களின் குடியேறுதல் நிகழ்ந்தது என்ற சமூக நிகழ்வையும் நினைவில் கொள்வோம்.
இதுவே காலத்தால் மூத்ததான இரண்டு முதல் ஏழு வரையான மண்டலங்களைத் தொடராமல் பிற்கால கருத்துகளைத் தொடர்பவையாக ஆக்கப்பட்டதற்கு அகச் சான்றாகின்றன.
எட்டாம் மண்டலம் அதை இயற்றிய கன்வர் அங்கீரசு இருடிகளின் பாடல்களைக் கொண்டது என்றாலும் அவை பழைமையில் இரண்டாம் நிலையிலேயே வைத்து எண்ணப்படுவது கவனிக்கத்தக்கது.
அதர்வத்தின் பகுதிகள் இதில் இடம் பெற்றுள்ளது என்ற குறிப்பு இதன் வேத காலமுறையை எப்படி ஏற்பது என்ற கேள்வியை எழுப்புவது இயற்கையே.
அவர் ரிக் வேதத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட பல பாடல்கள் மதச் சடங்கு செய்வதற்கு ஏற்றவாறு இங்கு சாமத்தில் மாற்றி அமைக்கப்பட்டுள்ள.
ரிக் வேதத்தில் எடுக்கப்பட்டு சாம வேதத்தில் இடம்பெற்ற பகுதிகளின் பாடல்கள் திரிபுபடுத்தப்பட்டுள்ளதை வெவ்வேறு நிலைகளில் காணமுடிகிறது.
இது மேய்த்தல் சமூகத்தினரான ஆரியர் கிராமங்களிலும் அவர்களின் பகைவர்களான தாசர்களும் தசுக்களும் கோட்டையிலும் மதில் சூழ்ந்த அரணிலும் வாழ்ந்தனர் என்பது வரலாறு உணர்த்தும் செய்தியாகும்.
அது கலப்புற்றவர்களால் சாமத்தில் இடம்பெற்றதா அல்லது கலப்புறாது வெளியில் இருந்த மக்களால் பின்தொடரப்பட்ட ஒன்றால் கவரப்பட்டவர்களால் இடம் பெற்றதா என்றும் அல்லது முன்னர் குறிப்பிட்டது ஆரண்யகம் தாமோ என்றும் ஆய்வுகள் இனிதான் விரிவடைய வேண்டும்.
ஐதரேய கெளசிதகி கேன பிரகதாரண்யகம் தைத்திரிய ஆகியவை உபநிடதங்கள் பிராம்மணம் அல்லது ஆரண்யகம் ஆகியவற்றின் கீழ் வந்தாலும் மற்றவை அப்படி அல்ல.
ரிக்கினைப் படைத்த சமூகத்தை ஆரியர் சமூகம் என்று பொதுவான சொல்லில் அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு எழுதப்பட்டு வந்தாலும் அச்சமூகம் முற்றாக இந்தோஐரோப்பாவில் இருந்து கிளை பிரிந்த இந்தோஈரானிய இனமாக மட்டும் இருக்கவில்லை.
சிந்துவெளி நாகரிகம் மற்றும் சப்த சிந்துப் பகுதி நடைபெற்று வந்த இடங்களுக்கு வந்ததும் தங்களது இன அடையாளத்தைப் பெருமளவில் இந்தோஇரானிய இனக் குழுவினர் இழந்திருந்தனர்.
மேலும் உள்ளூர் மக்களுடன் இரண்டறக் கலந்திருந்தனர் என்பதை ஆரம்ப கால ஆரிய சமூகம் இந்தியச் சமூகத்துக்கான உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது.
இக்காலத்தின் இவர்களின் மொழி இம்மக்களின் இன அடையாளத்தை அழித்து அவர்களுக்கு இந்திய ஆரியர்கள் என்ற புதுப் பெயரை வழங்கியுள்ளதையும் கண்டோம்.
மேய்த்தல் நிலத்தின் கூறாக இருந்த ஆண் தலைமைப் பண்புடனே ஆண் தலைமையுடனே வேளாண் சமூகமாக மாற விரும்பிய அச்சமூகம் அவ்வாறாக மாற அதனுடன் பெண் வழிச் சமூகமாக தழைத்திருந்த பூர்வகுடிகள் குறிப்பாக அன்றைய அகன்ற இந்தியாவின் வடமேற்கு திராவிடர்கள் இந்திய ஆரியச் சமூகத்தில் கலப்புற்றதையும் கண்டோம்.
ஒவ்வொரு மண்டலமும் ஒரு இருடி குடும்பத்தினரால் அல்லது இருடி குலத்தவரால் இயற்றப்பட்டிருப்பதால் மண்டல வரிசையோ சூக்தம் வரிசையையோ அமைக்க முடிந்தாலும் காலமுறைப் பாடல் வரிசையை அமைக்கமுடியாதுள்ள நிலை நீடிக்கும் என எளிதில் முடிவுக்கு வரமுடிகிறது.
ஒரே காலகட்டத்தில் ஒவ்வொரு குலங்களிலும் இருடிகளின் மூத்த தலைமுறை இருக்கின்றனர் வேறொரு குலத்தின் இளைய தலைமுறையினர் இருக்கின்றனர்.
அடுத்த கட்டத்தில் அவர்களின் சந்ததியினர் அல்லது குலச் சந்ததியினர் உள்ளனர் என்பதை நினைவில் கொண்டு இம்முடிவை ஆமோதிக்கவேண்டி உள்ளது.
பிற்காலத்தில் இவற்றையும் ரிக் காலகட்டச் சூக்தங்களாக உருவகித்து ஏற்கும் போக்கு வளர்ந்துவிட்டதாலும் இவை எழுதப்பட்ட காலம் தெளிவற்றதாகிறது.
எனவே ரிக் வேத சங்கிதைகள் தொகுக்கப்பட்டு முழுமை அடைந்த பிறகுதான் கிலங்களான அதாவது மிகைப்பாடல்களான இப்பகுதி ஆங்காங்கே இணைக்கப்பட்டது என்பது தெளிவாகிறது.
கிலங்களில் சில பழைய பாடல்களும் இருக்கின்றன என்றும் எடுத்துக்காட்டாக எட்டாவது மண்டலத்தின் இறுதியில் புறம்பாகக் கூறப்பட்டிருக்கும் வாலகில்ய சூக்தங்கள் கிலங்களே என்பர்.
உண்மையில் இச் சேர்க்கைகள் பிராமணிய மதத்தின் வளர்ச்சிக்கும் போக்குகளுக்கும் உதவிய தன்மையை அறியவும் அதற்குத் தொன்மையில் மிகைப்பிடிப்பும் மரியாதையும் விருப்பமும் கொண்ட இந்தியச் சமூகத்தின் மனப்போக்குக்கிணைய அதற்கு மிகப்பழமையின் அங்கீகாரத்தைச் சேர்க்கும் செயல்திட்டத்தின் பங்களிப்பா என ஆய்வுகள் விரிய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.
இதனால் ஆறாவது மண்டலத்துள் பரத்வாஜர் பாடியவையாக உள்ளவை முதல் தலைமுறைப் பாடல்களாகவும் அவர் நீக்கிய பிற படைப்புகள் அடுத்தடுத்த தலைமுறையினர் இயற்றிய பாடல்களால் ஆனவை என்பதே தெளிவான காலவரிசையை அமைத்துத் தருகிறது.
ஆகையில் இவர்கள் பாடிய பாடல்களும் இவரது சமகாலத்திலும் இவரது முதல் தலைமுறையினர் காலத்தைச் சார்ந்தவைகளாக அமைத்துப் பார்க்க இடமுள்ளது.
ரிக் பாடியோர் கொள்ளுத்தாத்தா முதல் பேரன் வரையிலான நான்கு தலைமுறைக்குள் அடங்குவர் என்ற மற்றொரு ஆய்வை நினைவில் கொண்டால் அதிகபட்சமாக கொள்ளுத்தாத்தாவின் சிந்தனைக்கும் பேரனின் சிந்தனைக்கும் அல்லது குறைந்தபட்சமாக தாத்தாவின் சிந்தனைக்கும் பேரனின் சிந்தனைக்கும் இடையில் உருவாயிருக்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாடு எதனால் விளைந்தது என்ற கேள்வி எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
கொள்ளுத்தாத்தாவின் சிந்தனைக்கும் பேரனின் சிந்தனைக்கும் இடையேயுள்ள வேறுபாடு கொள்ளுத்தாத்தாவின் ஆதிமரபின் மையத்தின் வளர்ச்சியின் திரட்சியாகக் காட்சியளிக்காமல் புதிய மையம் உருவாகும் மொட்டின் திரட்சியாக உள்ளதன் காரணமென்ன?
இதன் விளைவாக சிரத்தை கோபம் போன்று சில பண்புகள் மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு தோன்றிய தெய்வங்கள் இருக்கு வேதத்தில் இடம் பெறுகின்றன.
இருக்கு வேதத்தின் ஒப்பற்ற தெய்வமான இந்திரனையே சந்தேகிக்கத் தொடங்கியவர்களுக்கு வேறு தெய்வங்கள் மீதும் இதே உணர்ச்சித் தோன்றல் இயற்கையே.
இதற்குச் சான்றாக படைத்தல் தெய்வமாகவும் காக்கும் தெய்வமாகவும் கொள்ளப்படும் பிரஜாபதி மீது பாடப்பட்ட ஒவ்வொரு பாடலின் இறுதியிலும் எந்த தெய்வத்துக்கு அவி சொரிவேன்?
இத்தகைய தத்துவக் கருத்துகள் விரவியுள்ள பாடல்களில் பெரும்பாலானவற்றுள் பிரஜாபதி என்னும் படைத்தல் தெய்வம் பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெறக் காண்கிறோம்.
உயிர் கெடுதல் ரகர ஒற்றுக்குப் பதிலாக லகர ஒற்று வருதல் நாமடி ஒலிகளின் பெருக்கம் குறிப்பாக நாமடி ஒலிகள் ரிக் வேதச் சொற்கள் பலவற்றில் இல்லாமலிருக்க பிற வேதங்களிலும் பிராமணங்கள் போன்றவற்றில் ஏராளமாக வருவதைக் காணலாம்.
படிப்படியாக நடந்த இந்த மாற்றங்கள் தொடர்ந்து நடந்து செம்மை சம்ஸ்கிருதக் காலத்தில் பல்கிப் பெருகியதால்தான் வேத மொழிக்கும் செம்மை சம்ஸ்கிருதத்துக்கும் இடையே பெரு வித்தியாசம் ஏற்பட்டு தனித்தனி மொழிகளாக அமையக் காரணமாயிற்று என்பதும் முன் நான்கு அத்தியாயங்களில் விளக்கப்பட்டது.
சம்ஸ்கிருத மொழி வரலாற்று ஆசிரியர்கள் பின் வேத காலத்தை ரிக் வேத மொழிக்கும் செம்மை சம்ஸ்கிருத மொழிக்கும் இடையே உள்ள மொழியாகவும் அதன் காலகட்டத்தை இருமொழிகளுக்கான இடைக்காலம் என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர்.
மேலோட்டமான இந்தப் புரிதலுடன் ரிக்கின் யாப்பும் பிற்காலச் செம்மை சம்ஸ்கிருத யாப்புக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடுகளையும் ஓதும் மொழியின் இலக்கணம் குறித்தும் சிறிதேனும் அறிய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.
வேதம் ஓதும்பொழுது ஓதுபவரின் ஒலி வேறுபட்டு மூன்று நிலைகளில் காணப்படும் என்றும் ஸ்வரங்கள் என்று கூறப்படும் இவ்வொலி வேறுபாடுகள் உதாத்தம் அநுதாத்தம் ஸ்வரிதம் என்று குறிக்கப்படும் என்றும் அவை அம்மூன்று நிலைகளைக் குறிக்கும் என்பர்.
இதில் உதாத்தம் என்பது குரலை உயர்த்துவதால் எழுப்பப்படும் ஓசை என்றும் அநுதாத்தம் என்பது குரலை தாழ்த்தி எழுப்பப்படும் ஓசை என்றும் ஒரே சமமாகப் பொருந்தி வரும் ஓசை ஸ்வரிதம் என்றும் அம்மூன்று ஒலி நிலைகள் விளக்கப்படும்.
இவ்வகையான மாற்றங்கள் இவற்றுக்கிடையேயான கால இடைவெளியில் இவை பெற்ற மாற்றங்கள் வளர்ச்சிப்போக்கின் விளைவுகளா அல்லது புதியன ஏற்றதால் உருவான மாற்றங்களா என அறிந்துகொள்ள உதவும்.
முன் நான்கு அத்தியாயங்களில் மொழி வழி சமூகத்தை அறிதலும் இலக்கணம் வழி சமூகத்தை அறிதலின் தொடர்ச்சியாக இப்பகுதியைக் கருதுவதில் பிழையொன்றும் இல்லை.
யாப்பு இலக்கணத்தின் ஒரு அங்கமாக திகழ்வதால் ரிக் யாப்பும் செம்மை சம்ஸ்கிருத யாப்பும் கொண்டுள்ள வித்தியாசம் வளர்ச்சியின் விளைவா அல்லது புதியன புகுந்ததால் உருவான மாற்றமா என்று கூறுபடுத்தி அதன் காரண காரியங்களை அடையாளம் கண்டுணர வழிவகுக்கிறது.
இது ரிக் வேதப் பழமைக்கு மட்டும் சான்றாகாமல் செம்மை சம்ஸ்கிருதத்தில் இருந்து வேறுபடும் நிலையைச் சுட்டி நிற்பதற்கும் சான்றாகவும் விளங்குகிறது.
இவ்விரண்டுக்கும் இடையிலான மிக நீண்ட கால இடைவெளியின் விளைவே இது என்பதாக இதனை விளக்கிக்கொள்ளாமல் இவ்விரு நிலைகளூடே அறுபட்ட தொடர்ச்சியோ இடைவிட்ட தொடர்ச்சியோ காணப்படாததால் இந்நிலைக்கு புதியன புகுதலே காரணமாக அமைந்துள்ளது என்று தெளிவு பெறலாம்.
அவை ரிக்கின் பிற சமூகப் பொருளாதார மற்றும் வாழ்வியல் மற்றும் சமய நம்பிக்கை ஆகியவற்றை கணக்கில் கொண்டால் ரிக்கில் பல்வேறு கடவுளர்களைப் போற்றி தம் வேண்டுதலை வழிபாடாக வைக்கிறது.
இவற்றில் முக்கியமானவை அக்னி அல்லது நெருப்புக் கடவுள் இந்திரன் போர்க்கடவுள் தமிழ் மரபில் குறிப்பிடப்படும் இந்திரன் போர்க்கடவுள் இல்லை.
ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்ட சூக்தங்கள் கொண்ட ரிக்கில் ஏறத்தாழ எழுநூறு சூக்தங்களுக்கு மேல் இந்தக் கடவுளர் துதிக்கப்படுகின்றனர்.
முன் வேதக் கால இலக்கியமான ரிக் வெளிப்படுத்தும் பூகோளம் சார்ந்து ரிக் வேத இருடிகளுக்கு சப்த சிந்துப் பகுதி அதாவது சிந்து நதியும் அதன் உபநதிகளும் பாயும் பகுதியான தற்கால பஞ்சாப் பாகிஸ்தானுக்கு பிளக்கப்பட்ட பஞ்சாப் பகுதியும் சேர்ந்து நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது என்பதும் இவர்கள் கங்கைச் சமவெளியை முற்றாக அறிந்திருக்கவில்லை என்பதும் வெளிச்சமாகிறது.
ரிக்கில் இடம் பெற்ற திராவிட என்ற தமிழ்ச் சொற்கள் மட்டுமல்லாது சிந்தனை மாற்றங்களையும் அதன் எதிரொலியாக பாடுபொருள் மாற்றம் மொழிவகை மாற்றம் இலக்கண வகை ஆகிய மாற்றங்களையும் ஆரியர்கள் சிந்து வெளிப் பகுதியில் கடக்கும்போது சந்தித்த சப்த சிந்துப் பகுதியில் தங்கியபோது சூழ்ந்திருந்த கலந்த வடகிழக்கிந்திய தமிழ்க் குடிகளிடமிருந்து ஏற்றவை என்பதை இது சார்பிலான ஆய்வின் தொடக்க நிலையாகக் குறித்துக்கொள்வோம்.
சங்க இலக்கியத்துக்கு முற்பட்ட இலக்கிய ஆதாரம் வடஇந்தியப் பகுதியில் வேத இலக்கியமாக கிடைப்பதாலும் காலவரிசைக்கிரமத்துக்கு உதவுவதாக உள்ளதாலும் வடஇந்தியப் பகுதி ஆதாரங்களை முதலில் ஒருங்குபடுத்திக்கொள்ள முனைந்துள்ளேன்.
அதுவே இன்று மொழிவழி இன அடையாளம் இழந்து பண்பாட்டு அடையாளத்தில் கரைந்துபோன வட இந்திய திணை வாழ்வியலுக்கு முந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தை அடையாளப்படுத்தும் காரணியாகிறது.
வேதங்கள் என்பது மூன்றா நான்கா என்ற விவாதங்களுக்குப் பிறகு நான்கு என வரையறுத்தபின் பொதுவாக வேதம் என்பது ரிக் யசூர் சாமம் அதர்வணம் ஆகிய நான்கை மட்டும் குறித்து நிற்கும் என்று நினைத்தால் அது அறியாமையே.
இதனால் வேதம் நான்கு என்ற பொதுப்புத்தியில் பதிந்த வரையறைக்கு அப்பால் கட்டமைக்கப்பட்ட வேத நூல்களின் இயக்கம் பொதுத்தளத்தில் பிற்கால உரைநூல்களிலும் உரைக்கு உரைநூல்களான பிராமணங்கள் ஆரண்யங்கள் உபநிடதங்களிலும் விரிந்துள்ளது என்பதைத் தெளிந்து தொடர்வோம்.
பொதுத்தளத்தில் விரிந்த வேத இலக்கியத்தின் வரையறையைக் கொண்டுதான் வேத காலத்தின் அறிவியல்பூர்வமான வரையறையையும் அதன் உட்பகுப்புகளையும் பற்றி பார்க்கவேண்டி உள்ளது.
வேத காலம் என்ற பதம் நான்கு வேதங்களான ரிக் சாம யசூர் அதர்வணம் எழுதப்பட்ட காலகட்டத்தைக் குறிப்பது என்று பொருள் அமைந்தாலும் அது உண்மையல்ல.
அதற்குப்பின் தோன்றிய பிராமணங்கள் ஆரண்யங்கள் உபநிடதங்கள் மற்றும் சூத்திரங்கள் வரை நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நூல்கள் எழுதப்பட்ட காலகட்டம் முழுவதும் வேத காலமாகக் கொள்ளப்படும்.
பின் வேத காலத்தை ரிக் நீங்கிய சாமம் யசூர் அதர்வணம் ஆகிய பிற மூன்று வேதங்களும் உடன் பல்வேறு பிராமணங்கள் ஆரண்யங்கள் சூத்திரங்கள் மற்றும் உபநிடதங்கள் என நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நூல்கள் எழுதப்பட்ட காலம் என்பர்.
ஆனால் பிராமணங்கள் ஆரண்யங்கள் சூத்திரங்கள் மற்றும் உபநிடதங்கள் பெயரில் உள்ள எல்லா ஆக்கங்களும் இக்காலகட்டத்தில் அடங்குபவை அல்ல.
போலவே பிராணங்களுக்குப் பின் ஆரண்யங்கள் ஆரண்யங்களுக்குப் பின் சூத்திரங்கள் சூத்திரங்களுக்குப் பின் உபநிடதங்கள் என வரிசைக்கிரமமாக படைப்புகள் எழுந்தன என்பதும் ஒரு பொது வரையறையே அன்றி முற்றானது அல்ல என்றும் அவை காலவரிசையில் மாறிமாறி அமைவதாக உள்ளன என்றும் காட்டுவர்.
இதற்கு பாடுமொழியின் வேறுபாடு பாடுதொணியின் வேறுபாடு பாடுபொருளின் வேறுபாடு என சில காரணிகள் அடிப்படையாக அமைந்திருப்பதை உணரமுடிகிறது.
இவற்றுள் முதல் நான்கு குடியேற்றக் கட்ட காலங்களில் வேதங்கள் எனக் குறிப்பிடும் முன் வேத கால நூல்கள் மற்றும் பின் வேத கால நூல்கள் அனைத்தும் எழுதப்பட்டன.
இக்காலகட்டத்தில் தென்னிந்தியா வங்கம் மற்றும் ஒரியப் பகுதி நீக்கலாக பிற பண்டைய இந்தியப் பகுதிகள் முழுவதும் இப்படைப்புகள் சமய ஆக்கங்களாகப் பரவின.
இந்த வகையில் இந்த ஆக்கங்கள் தாம் பரவிய இடத்தின் தாக்கங்களையும் மரபுகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு தம் வாழ்வியலுக்கான அடிப்படைகளையும் நெறிமுறைகளையும் தங்கள் ஆரிய மரபு சார்ந்து உருவாக்கிக்கொண்டன.
இந்திய ஆரிய சமயம் சிலகாலம் உணவு உற்பத்தி சாராத தொழிலில் இருக்கும் வரை குறிப்பாக வேளாண் தொழிலையும் நில உடமையையும் கைக்கொள்ளும் வரை பிராமணியத்தைத் தழுவியர்களைத் தம்முள் ஏற்றுக்கொண்டது.
வடமேற்கில் இருந்து குரு பாஞ்சாலப் பகுதியில் ஏற்படுத்திய முதல் குடியேற்றக் காலகட்டம் முதலே மேய்த்தல் தொழிலை மெள்ள மெள்ள கைவிட்டு உணவு உற்பத்தி சார்ந்த குடிகளாக இம்மக்கள் மாறத் தொடங்கினர்.
இக்காலகட்டத்துக்குப் பிறகு தொழுவம் என்பது குழுவின் மந்தையை மேய்த்தலுக்குப் பிறகு குவிக்கும் இடம் என்பது மாறி வீட்டில் பின்பகுதியில் குடும்பத்தினரின் அன்றாடத் தேவைகளை வழங்கும் பசுக்களைக் கட்டும் இடம் என்ற பொருளில் ஆனது.
புருச சூக்தத்தின் இந்த வரிகளுக்கு இந்தப் புருசரில் முகம் பிராமணன் இரு கைகளும் சத்திரியர் அவருடைய தொடை வைசியன் அவருடைய கால்களில் இருந்து சூத்திரன் தோன்றினான் எனப் பொதுவாகப் பொருள்கொள்ளப்படுகிறது.
தற்பொழுது வழக்கில் இருக்கும் பொருள் விளக்கங்களின் அடிப்படையில் இதனில் குறிப்பிடப்படுவோரை கீழ்க்கண்டவாறு தொகுத்துக்கொள்ளலாம்.
புரோகிதர் தங்கள் மூத்தோரை வேண்ட தங்கள் கடவுளரை வேண்ட அதற்காக கிரியைகளைப் புரிய அதனால் குரு அல்லது முதன்மை இடத்தைப் பெற்றனர்.
வைசியர் மேய்த்தல் சமூகத்தின் பால் நெய் தயிர் போன்றவற்றின் உபரி உற்பத்தியை தம் சமூகத்துக்குள்ளும் அண்டை சமூகத்துக்குள்ளும் பண்டமாற்றம் செய்த வணிகர்.
உதாரணம் வசிட்டர் விசுவாமித்திரர் பரத்வாஜர் போன்றோர் மதகுருமார்கள் மட்டுமல்லாமல் படை நடத்திச் சென்ற போர்வீரர்களாகவும் இருந்தனர்.
கல்வி கேள்வியில் சிறந்தோர் குழுவால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு புரோகிதர் ஆயினர் உடல் வலிமையிலும் ஆயுதங்களைக் கையாள்வதிலும் தேர்ச்சி பெற்றோர் சத்திரியராக சமூகத்தால் தேர்வாயினர் எனவும் பண்டமாற்றும் தொழிலில் தேர்ச்சியுடையோர் வைசியராகத் தேர்வாயினர்.
குருமார்களான வசிட்டர் விசுவாமித்திரர் பரத்வாஜர் போன்றோர் பத்து மன்னர்கள் யுத்தத்தில் படைக்குத் தலைமையேற்று போர் புரிந்தது தம் கூட்டத்தைக் காத்தது என முக்கியப் பங்காற்றியிருந்தாலும் அவர்கள் சத்திரியராகக் கருதப்படவில்லை.
ஆரிய சமூகத்துள் பல குழுக்கள் இருந்ததும் அவர்கள் ரிக் காலத்திலேயே தம்முள் பகைகொண்டு மோதிக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதும் வெளிப்படையானது.
குல மரபு வீழ்ச்சியடைந்து தனியுடைமை பெருகிய காலத்தில் இந்த அமைப்பு பிறப்பு அடிப்படையிலானதாக மாறுகிறது என்றும் மேய்த்தல் வாழ்வியலில் நிலவுடைமை அற்ற நாடோடி நிலையில் இருந்து உணவு உற்பத்தி சார்ந்த நிலவுடைமை பெற்ற ஓரிட நிலை வாழ்க்கை வாழத் துவங்கியபொழுதுதான் இது பிறப்பின் அடிப்படையிலான சாதி அமைப்பாக வலிமை கொள்கிறது என வரலாற்றுப்போக்கில் இருந்து மாற்றங்களை நிறுவிக்கொள்ளலாம்.
இருந்தும் இரண்டாம் குடியேற்றக் காலமான குரு பாஞ்சால குடியேற்றம் இதனை வளர்த்து ஆரியர்கள் உணவு உற்பத்தி சார்ந்த சமூகமாக மாறிய பிற வடஇந்தியக் குடியேற்றக் காலகட்டங்களில் கெட்டிப்பட்டது.
சூத்திரர்களின் பெருக்கம் இவர்களுள் பொதுமக்களின் பணியான உணவு உற்பத்தி உணவு தேடும் வேலையை செய்வதிலிருந்து விலகியிருக்கச் செய்தது எனலாம்.
பிற்காலத்தில் இங்கு ஆதியில் இருந்து ஆட்சி புரிந்த இனக் குழுத் தலைவர்கள் அரசர்கள் ஆகியோரை தம் மரபுப்படி சத்திரியர் உரிமை அல்லது அந்தஸ்து வழங்கி அவர்களுக்கு அண்டியவர்களாகவும் அவர்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் புரோகிதம் அல்லது மதச்சடங்குகளை செய்வோராகவும் மட்டும் மாறிய நிலையில் பிராமணியஆரியர்கள் மட்டும் நிலைத்து குருமார்கள்பூசாரிகள் என்ற பிரிவில் மட்டும் நிலைத்த நிலையைக் காணலாகிறது.
இதன் காரணமாக மகன் கவிஞனாகவும் தந்தை மருத்துவராகவும் தாய் சோளம் அரைப்பவளாகவும் இருந்த ஆதி குடும்ப அமைப்பை பிற்காலத்தில் காண முடிவதில்லை.
இந்த நிகழ்வுகளை ஒட்டிய வாழ்வியல் மாற்றங்களைத்தான் இந்தோஇரானிய மொழியில் இருந்து வேத மொழி பிரிந்து செம்மை சம்ஸ்கிருத மொழி உருவாக்கம் வரையிலான இலக்கிய ஆக்கங்களின் பாடுபொருள் வேறுபாட்டிலும் மொழி வேறுபாட்டிலும் நாம் எதிரொலிக்கக் காண்கிறோம்.
ஆனால் குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் இனத்தின் அடையாளமாக மொழி இருந்த நிலை மங்கி பண்பாடு முக்கிய இடத்தைப் பெற்று மொழி இன வழி பாகுபாடு அழிந்து பண்பாடு வழி பாகுபாடு முதன்மையான அடையாளமாகிறது.
ஆரிய மொழிகள் ரிக் வேத மொழி பிராகிருதம் செம்மை சம்ஸ்கிருதம் உள்பட பரவலுடன் இப்பண்பாடுகளின் கலப்பின் காலகட்டமும் இடத்துக்கு இடம் மாறுபாடு கொண்டதாகிறது.
எவ்வாறாயினும் சமுதாயத்தின் கூட்டு உற்பத்தியாக இருப்பதால் மொழி குறுகிய அளவில் ஒரு சமூகத்தையோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட வாழிட மக்களையோ வரையறுக்க உதவுகிறது.
வரலாற்றுப்போக்கில் சில மொழிகளும் அழிந்துள்ளன ஆனால் இனத்தின் அழிவு முற்றாகாமல் வேறு மொழியைப் பேசுவதாகப் பரிமாணம் கொள்கிறது.
புறத்தோற்ற மாறுபாடும் உம் தோல் நிறம் உயரம் முடியின் நிறமும் இயல்பும் மண்டையோடு வடிவம் போன்றவை இனத்தினை அடையாளப்படுத்தினாலும் மொழியின் இயங்குதளம் சமூகம் என்பதால் மொழிவழி இன அடையாளம் இன்னும் வலிமைகொண்டதாக விளங்குகிறது.
காரணம் ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில் வாழும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தில் மொழி இயங்குகிறது என்று சுட்டப்படுவது கவனிக்கத்தக்கது.
முதல் வகை நிலத்தின் சார்பானது மற்றது சமூகத்தின் உள்பிரிவுகளால் அதாவதும் ஆண் பெண் பாலின வேறுபாடு உள்பட கற்றோர் மொழி கல்லாதார் மொழி தொழில்முறை மொழி குலவழி மொழி போன்ற சமூகத்தின் உள்பிரிவுகளின் காரணத்தின் அடிப்படையில் பல்வேறாகக் கிளைக்கிறது.
மாந்தரினத்தின் இடப்பெயர்ச்சியும் அண்டைச் சமூகங்களுடன் உருவாகும் தொடர்பும் மனிதனை அல்லது பலரை அல்லது ஒரு சமூகத்தை இருமொழியராகவோ பன்மொழியராகவோ பரிமாணம் கொள்ள வைக்கிறது.
அடுத்தநிலையில் சொற்களஞ்சியத்தின் குறைவு மற்றும் புதிய சொற்களை உருவாக்கும் தகவமைப்பு இன்மை காரணமாக உருவாகும் நிர்பந்தம் சமூகங்களுக்குள் ஏற்றத்தாழ்வு மனப்போக்கு என வரிசையை அமைத்துக்கொண்டு தொடரலாம்.
ஆனால் எழுத்தும் இலக்கியமும் கொண்ட மொழிகள் யாவற்றுக்கும் மொழியின் இரட்டை வழக்கு என்பது பொருள்படுத்தத் தகுந்த பிரச்னைக்குரியதாகும்.
உண்மையில் மொழியின் இரட்டை வழக்கானது மொழியை இரண்டாம் மொழியாகக் கற்பவர்களுக்கே பிரச்னையாக உள்ளது என மொழியியலாளர்கள் அடையாளப்படுத்துவது கவனிக்கத்தக்கது.
பெர்கூசன் அவர்கள் மொழியின் இரட்டை வழக்கு குறித்து இரட்டை வழக்குச் சூழல் அராபி கிரேக்கம் முதலிய மொழிகளுடன் தமிழிலும் உள்ளது என்று குறிப்பிடுவது கவனிக்கத்தக்கது.
பெர்கூசன் கூற்றிலிருந்தும் மொழிகளுக்கிடையே சமமற்ற பரிவர்த்தனை பங்களிப்பில் ரிக் வேதத்தில் அதாவது இலக்கிய மொழியில் திராவிடமயமாதல் என்பது திராவிடத்தின் குறைந்த அளவிலான பங்களிப்போடு இருக்கிறது.
அதாவது இதனை ரிக் வேத சமூகத்தின் மொழிக்கும் ரிக் வேத படைப்பு மொழிக்குமான வேறுபாட்டில் இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
அது பேச்சு வழக்கு மொழி வேறாக பிராகிருதமாக பரிமாணம் கொண்டதையும் ரிக் மொழி பேச்சு வழக்கற்ற மொழியாகத் தனியாக தனித்த நிலையினைக் கொண்டதையும் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
ஆரியன் திராவிடன் என்ற சொற்கள் இன அடிப்படை இழந்து மொழி அடிப்படையாக மாறிய நிலைக்கு ஐராவதம் மகாதேவன் அவர்களின் வார்த்தைகள் சிலவற்றைப் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.
ஆரிய மொழி பேசியவர்கள் திராவிட முண்டா மொழி பேசியவர்களோடு அடையாளம் காண இயலாதபடி பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கலந்து பல சமூகங்களில் இருந்து ஏற்றுக்கொண்ட கூறுகளால் ஆன ஒரு கலப்பு இந்தியச் சமூகத்தை உருவாக்கியுள்ளனர்.
இக்கலப்பினால்தான் சிந்துவெளிக் கலைகளின் சமயங்களின் பொருள்பொதிந்த கூறுகளும் கைவினை மரபுகளும் காலத்தால் மறையாமல் எஞ்சியுள்ளன.
சிறந்த பயிற்சியுடைய ஆர்வத்தால் உந்தப்பெற்ற தொழில் முறை சமய குருக்கள் இருடிகள் தாங்கள் இயற்றிய புனித நூல்களில் பிறமொழிச் சொற்களைக் கையாள்வார்கள் என எதிர்பார்க்க முடியாது.
பண்டைய இந்திய ஆரிய மொழிகளில் மொழிகள் ரிக் வேத மொழியின் கிளைமொழிகள் பொதுமக்களின் பேச்சு வழக்கு பிராகிருத மொழிகளில் நான் திராவிட மொழிகளில் இருந்து சொல்லுக்குச் சொல் நேரடி மொழிபெயர்ப்புகளாகப் பெறப்பட்டவற்றையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
புனித வேத செய்யுள்களை மிகுந்த கவனத்துடன் இயற்றிய ஆசிரியர்கள்கூட அவர்களுக்கு உகந்த குடிப்பெயர்களிலும் பட்டங்களிலும் நடந்துள்ள நேரடி மொழிபெயர்ப்புகளை விலக்க முடியாததற்குக் காரணம் செய்யுள்கள் இயற்றப்பட்ட காலத்தில் அவை தோன்றிய முறை மறக்கப்பட்டதுதான்.
சுருக்கம் மரூவு என்று ஏற்றுக்கொள்வாமாயின் ஆரியத்தை தழுவிய முதல் திராவிடக் குழுவினர் புரு குழுவில் தனித்து இயங்கினர் என்பதும் பின்னர் நடந்த பத்து மன்னர்களின் யுத்தத்தில் இவர்களின் பங்களிப்பு கணிசமானது என்பதும் அடையாளமாகிறது.
எனில் மொழி அடையாளம் உறுதிப்பட்ட காலகட்டத்தில் ஆரியர் தமிழ் திராவிடர் இன்னும் ஆஸ்திராயிடுகள் முதலான மொழிவழி அமைந்த முதல் இன அடையாளம் அழிந்து மொழியால் பிணைக்கப்பட்ட பல்வேறு இனக்குழுக்களை மொழிவழி அடையாளப்பட்டது.
இது எல்லா ஆரியர்களும் பிராமணியர்கள் இல்லை என்பதையும் எல்லா திராவிடர்களும் பிராமணர்கள் அற்றவர்கள் அல்லர் என்பதையும் எல்லா நிசாதர்களும் தஸ்யுகளும் பிராமணர்கள் அற்றவர்கள் அல்லர் என்பதனை விளக்கும்.
இதனை உள்வாங்கிக்கொள்ளவில்லை என்றால் நாம் பஞ்ச கவுட பிராமணர்களையும் பஞ்ச திராவிட பிராமணர்களையும் மிகச் சரியாக அடையாளம் காண முடியாதவர்களாகவே இருப்போம்.
ஏனெனில் பிராமணியம் சுவீகரித்துக்கொண்ட பிற சமயத்தின் மேம்மைகளை முதலில் நாம் அடையாளப்படுத்திக்கொண்டும் அவற்றை சரியாக உள்வாங்கிக்கொண்டும் விளக்கிக்கொண்டும் அதுபற்றி பதில் காண வேண்டும்.
இது பிராமணிய மதம் காலத்துக்குத் தக்க மாற்றத்துக்குத் தம்மை ஆளாக்கிக்கொண்டு தம் வாழ்வியலை உறுதி செய்துகொண்டுள்ளது என்பது யதார்த்தமாகும்.
பிராமணியத்தின் கூறு என்று நாம் வழக்கில் கொண்டுள்ள கடவுளரின் திருவிளையாடல்கள் திருவிளையாடல்களை மையப்படுத்திய வழிபாட்டியக் கோயில் போன்ற இன்னபிறவும் வேதத்தின் அந்தமாகிய அதாவது இறுதியான வேதாந்தங்கள் நமக்கு அளிப்பவையல்ல.
இந்து சமயம் என்பது தற்கால பயன்பாட்டுப் பொருளில் நாட்டார் மரபுகளை உள்வாங்கிக்கொண்டும் விழுங்கிக்கொண்டும் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள எத்தனிக்கும் புராண சமயம் என்று விளக்கம் கொள்வது தவறாக முடியாது.
இது சமூகப் பாகுபாடுகளில் இருந்து மேல்நிலையாக்கம் என்ற பொய்யான கட்டுமானத்தை பிராமணியம் அங்கீகரிக்காத ஒன்றை பொய்யாகத் தொடர்வதில் நன்கு அடையாளமாகிறது.
இந்தோ இரானியர்களாக பண்டைய அகன்ற இந்தியாவுக்குள் நுழைந்த ஆரியர்கள் மேய்த்தல் தொழிலுடன் ஆண் தலைமையினைக் கொண்ட குலச் சமூகங்களாக இருந்தனர்.
சிந்துப் பகுதியின் புதிராக உள்ள அரசியல் நிலை அல்லது அரசு பற்றிய விளக்கமின்மைக்கு அவை பகிர்ந்துவாழும் வேளாண் வணிகக் குலச் சமூகங்களாகவே இருந்தன என்பதே காரணமாகும்.
நகர வாழ்வியலையும் வேளாண் உற்பத்தியையும் கொண்ட இவர்களை வென்ற பிறகுகூட மேய்த்தல் தொழிலையோ அதனைச் சார்ந்த பண்பாட்டையோ ஆரியர்கள் கைவிடவில்லை.
ஆணாதிக்கத்தை விரும்பிய வசிட்டர் முதலான இருடிகளும் திரஸ்சு முதலான தலைவர்களும் தங்களின் வேளாண் தொழிலை விட்டு மேய்த்தல் தொழிலை ஏற்று அக்கால ஆரியப் பண்பாட்டை தழுவினர் எனலாம்.
சிந்துப் பண்பாடு வளமையான உற்பத்திகளை இழந்து செழிப்பு குறைந்த நலிவின் பிடி இறுகியிருந்த காலகட்டத்தின் பிரதிநிதிகளான அவர்கள் ஆரியர்களின் மேய்த்தல் தொழிலின் செழுமையில் உடனடியாகக் கவரப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
மேலும் காவிஸ்டி போன்ற அதாவது ஆநிரை கவர்தல் பூசல்கள் மூலம் எளியதாக வளத்தைப் பெருக்கிக்கொள்ளல் மற்றும் அதனைச் சார்ந்த போர்த்தந்திரங்களும் அவை தந்த தொடர் வெற்றிகளும் இவர்களது ஆரியச் சார்பை விரைவுபடுத்தியிருக்க வேண்டும்.