sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சிவ பெருமானைப் பல வகையில் புகழ்ந்துவிட்டு அவனுக்குக் குருவாக இருக்கும் தகுதி முருகப் பெருமானுக்கு உண்டு என்பதைக் குறிப்பாக உணர்த்துகிறார்.
நல்லவர்களுக்குக் கொடுமை செய்வதையே தன்னுடைய தொழிலாகப் படைத்த சூரன் என்னும் தலைவனையும் அவனுடன் சேர்ந்த சுற்றத்தார்களையும் அடியோடு அழித்தவன் முருகன் சூர குலத்திற்கு அந்தகன் ஆக நின்றவன்.
அவன் ஞான ஆக்கத்தையும் அஞ்ஞான நீக்கத்தையும் தருகிறவன் என்பதை வேலவன் நிட்டூர சூர குலாந்தகன் என்ற இரண்டு பெயர்களால் தெரிவித்தார்.
இப்படிப் பெரிய மாணாக்கனைப் பெற்ற பெரிய குரு என்னிடத்தில் பெருங் கருணை உடையவனாக வந்து பூதம் நிரம்பிய வீட்டில் நீ இராமல் தனி வீட்டில் சுகமாக இரு என்று சொன்னான் என்று தாம் பெற்ற பேற்றை வியப்புணர்ச்சியுடன் பேசுகின்றார் அருணகிரியார்.
இரண்டு கொம்புகளையும் ஒரு துதிக்கையையும் உடைய போரிடும் மலைபோன்ற கயாசுரனாகிய யானையை உரித்து அதன் தோலை மேற்போர்வையாக அணிந்து கொண்டவனும் திரிபுரத்தை அழித்தவனுமாகிய சிவபெருமானும் கொடுமை புரியும் சூரனது குலமுழுவதற்கும் காலனாக நின்று அழித்தவனுமாகிய முருகன் நீ இந்த ஐம் பூதங்களால் அமைந்த வீட்டில் இராமல் ஒரு மனிதரும் அறியாத தனி வீட்டில் வாக்கின் செயலாகிய உரையும் மனத்தின் செயலாகிய உணர்வும் அற்று இருப்பாயாக என்று அருள் செய்தான்.
மனத்தினாலே நினைப்பது வாயினாலே பேசுவது உடம்பினால் செயல் செய்வது ஆகிய எல்லாச் செயல்களும் மீட்டும் பிறவி விளைவதற்கு விதைகள் ஆக இருக்கின்றன.
சிறந்த சான்றோர்கள் ஊன நாடகம் ஆடும் உலகத்தவருக்கு ஞான நாடகம் ஆடுகின்ற நாயகன் இருக்கிறான் என்ற நினைப்பை ஊட்டுகிறார்கள்.
நாயின் உருவம் இருந்தாலும் கடிக்கும் என்று அஞ்சுகிற மனிதனுக்கு அது பசுமாட்டைப் போலச் சாதுவாக இருக்கும் என்று காட்டவே அதனைப் பசு என்று சொல்கிறார்.
ஐந்து இந்திரியங்களான கத்திகளை வைத்துக் கொண்டு இந்த மனம் என்னும் குழந்தை பிரபஞ்ச மேடையில் விளையாடத் தொடங்கினால் அது எத்தனை பேரைக் கொலை செய்யும் என்று கணக்குச் சொல்ல முடியாது.
ஐந்து இந்திரியங்கள் என்னும் கத்திகளை வீசி விளையாடுகிற பொல்லாத குழந்தை அது விளையாடுகிற விளையாட்டு வினை விளையாட்டு அல்லது மாயை விளையாட்டு.
அதனால் அந்தக் குழந்தையே வேண்டாமென்று சொல்வது போலப் பெரியவர்கள் மனமே வேண்டாமென்று சொன்னார்கள் மனம் இல்லாத நிலை வேண்டுமென்றும் மனம் செத்துப் போக வேண்டுமென்றும் வேண்டினார்கள்.
ஆண்டவனைப்பற்றி அறிந்து அவன் திருவருள் பெறும் ஆர்வத்தால் நல்ல முறையில் முயற்சி செய்வது பேரின்பத்தை அடைய வேண்டுமென்ற அறிவை மனம் கொள்ள வேண்டும்.
தண்ணீருக்குள் மூழ்குகின்றவனைக் காப்பாற்றுவதற்காகக் கரையிலிருந்து தண்ணீரில் குதித்து விட்டால் இரண்டு பேரும் நீரில் மூழ்கி இறந்துவிடுவதைப் பல இடங்களில் நாம் பார்க்கிறோம்.
அப்படியின்றிச் சேற்றுக்கு அப்பால் கரையில் ஒருவன் இருந்தால் அவன் கரையேற்ற முடியும் கரையில் உள்ளவன் கை கொடுத்தாலும் சரி சேற்றில் இருப்பவன் கையை நீட்டிப் பற்றிக் கொண்டாலும் சரி கரையேறி விடலாம்.
சப்பாணியாக உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கும் குழந்தை தளர்நடை பழகும்போது அதனுடைய தாய் அந்த நடையைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறாள்.
தனு கரண புவன போகங்களைக் கொடுத்து அவற்றைக் கருவியாக வைத்துக்கொண்டு தன் பேரருளைப் பெறுவதற்கு முயல்வார்கள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கிறான்.
நாம் செய்த காரியத்திற்கு ஏற்ற கூலிதான் கிடைக்கிறது என்றால் நாம் செய்யும் தப்பான காரியங்களுக்கும் உரிய கூலியை எதிர்பார்க்கவேண்டும்.
அப்படிச் செய்த தீங்குக்கு இறைவன் கூலி கொடுக்க வேண்டுமானால் உதைத்த கால் முடமாக வேண்டும் வைத வாய் ஊமையாக வேண்டும் பல விதமாகப் பெரியவர்களை எண்ணிய மனம் பைத்தியமாகி இருக்க வேண்டும்.
எதை எதையோ ஆதாரமாகக் கருதி ஊன விளையாட்டை ஆடிக்கொண்டிருந்த நீ இறைவனைக் காண வேண்டுமென்று நேர் எதிர்த்திசையில் திரும்பினாயே பெரிய காரியம்.
இறைவனைக் காணவேண்டுமென்ற எண்ணத்தோடு முயற்சியைத் தொடங்கியதே பாராட்டுக்குரிய செயல் என்பது அவர் எண்ணம் இறைவனும் அன்பர்களிடம் முயற்சியை எதிர்பார்க்கிறான்.
அவனுடைய அருளைப் பெறவேண்டுமென்று ஞான நாடகத்தைத் தொடங்கிவிட்டால் அது நிறைவேறும் வரையில் நில்லாது வேகமாக ஓடுகின்ற நதியில் ஒன்றைப் போட்டால் இடையில் சிறிது தடை இருந்தாலும் ஆற்றின் வேகத்தால் உந்தப்பட்டு எப்படியும் கடலில் போய்ச் சேர்ந்துவிடும்.
சிறிய முயற்சியானாலும் முயற்சி செய்கின்றதே என்ற எண்ணத்தால் குழந்தைகளைத் தட்டிக்கொடுத்துப் பாராட்டுகின்ற தாய்க்கு உள்ள அருட்பண்பு எம்பெருமானுக்கு இராதா?
இது வரையில் ஆடிய மாயை விளையாட்டை மாற்றி தீய விளையாட்டாகிய அஞ்ஞான விளையாட்டை மாற்றி தூய விளையாட்டாகிய ஞான விளையாட்டை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஞான விநோதம் மாயா விநோதம் என்று இரண்டையும் அவர் அலங்காரமாகப் பாட்டில் சொல்கிறார்.நாம் இப்போது மாயா விநோதத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம்.
எல்லா உறவினர்களையும் விடப் பெரிய உறவினனாகிய பரமேசுவரனை நாம் பிரிந்திருக்கிறோம் அது எவ்வளவு பெரிய துயரத்தை உண்டாக்க வேண்டும்?
பல காலமாக அந்தப் பிணி நம்மைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறது அந்தப் பிணியை நினைத்துப் பார்த்தால் எல்லாவற்றையும்விடப் பெரிய துயரம் உண்டாகும்.
ஆனால் இந்த உயிருக்குத் தாயாகிய ஆண்டவனைச் சிறிதேனும் நினைப்பது இல்லை அவனைப் பிரிந்து வாழ்கிறோமே என்று வருத்தம் அடைவது இல்லை.
இப்படியெல்லாம் உண்மையான துக்கம் இல்லாமல் பொய்யான துக்கங்களை ஏற்றுக் கொண்டு வாழ்வற்குக் காரணம் இந்த மனமே துக்கப்படுவதும் இதுதான்.
முருகா நான் ஞான விளையாட்டு விளையாட வேண்டுமே மாயா விநோத மனோ துக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறேனே இந்த மாயை விளையாட்டிலே இருக்கும் எனக்கு ஞான விளையாட்டை விளையாடும் நெறியை நீதான் காட்ட வேண்டும்.
அதுபோல் காமம் என்ற சொல் எல்லா ஆசைகளுக்கும் பொதுவான பெயராக இருந்தாலும் அவைகளுக்குள் மிகவும் வலிய பெண்ணாசையைச் சிறப்பாகக் குறிக்கும்.
பிறர் உள்ளத்தைக் கவர்வதற்கு விளம்பரம் செய்து கொள்வது போலத் தம்மை நாலு பேர் பார்க்கும்படியாக அலங்காரம் செய்து கொள்ளும் தீய மாதரைத்தான் சித்ர மாதர் என்று குறித்தார்.
அவர் காலத்தில் அத்தகையோர்கள் மிகுதியாக இருந்தார்கள் போலும் அத்தகைய தீய மாதர்களுடைய வலையிலே பட்டு உருகிப் பெருகித் துவளும் மனோ துக்கத்தை அருணகிரியார் குறிப்பிடுகிறார்.
ஞான விளையாடலைச் செய்யும் அன்பர்களுக்கு எல்லாம் தலைவனாகிய ஞானக் குழந்தை தன்னுடைய கையிலே அந்த விளையாட்டுக்குரிய கருவியை வைத்திருக்கிறான்.
ஆறு முகமும் பன்னிரண்டு கரங்களும் உடைய இளங் குழந்தையாகப் பார்வதி தேவியால் ஒன்றுபட்டபோது அவனுக்குக் கந்தன் என்ற திருநாமம் வந்தது.
அவன் குழந்தை ஞான விளையாட்டுக் குழந்தை அதற்கு ஏற்ற ஞான வேலைத்திருக்கரத்தில் கொண்டிருக்கிறான் சரவணப் பூம்பொய் கையில் விளையாடும் குழந்தை என்ற கருத்துக்கள் நினைவுக்கு வரும்படியாக.
டாக்டர் வேறு மருந்து வேறு என்பது உலகியல் மருத்துவம் இங்கே மருந்தான ஞானமும் அதைத் தருபவனாகிய ஆண்டவனும் ஒன்றாக இருப்பதைக் காண்கிறோம்.
அமரலோகத்தில் இருக்கும் தேவர்களும் இந்த உலகத்தில் அங்கங்கே இருக்கும் மக்களும் இன்னார் என்று தெரிவிக்க முடியாத பெரிய கடவுள் இறைவன் வான நாடரும் அறியொணாதவன் அவனை வேதமே இன்னும் தெரிந்து உணரவில்லை.
ஊன நாடகம் ஆடிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஆண்டவனுடைய நினைப்பைப் பெற்று அவனுடைய அருளைப்பெற வேண்டுமென்று உருகி அந்த உருக்கத்தின் மிகுதியாலே அவனுடைய வடிவாகிய ஞானத்தோடு தொடர்பு பெற்று அதனையே பெருக்கி ஞான விளையாடல் புரியும் நிலை வந்தால் என்றும் மாறாத இன்ப வாழ்வைப் பெறலாம் என்பதை மணிவாசகர் ஒரு வகையில் சொன்னார் அது எனக்குக் கிடைத்தது என்றார்.
குழந்தைத் திருக்கோலம் கொண்டவனாகிய வேலாயுதத்தைப் பிடித்த கந்தவேளே திருச்செந்தூரில் எழுந் தருளியிருப்பவனே தம்மைப் பிறர் காணும் பொருட்டு அலங்காரம் பண்ணிக்கொள்ளும் ஒழுக்கம் கெட்ட மாதர்களுடைய உறுப்பில் தோய்ந்து உருகிச் சிற்றின்பத்தைப் பருகி அதனால் மயல் பெருகிச் செயலற்று வாட்டம் அடையும் இந்த மாயை விளையாட்டில்வரும் மனத்துயரம் மாயும் பொருட்டு நீயன்றி வேறு அல்லாத ஞான விளையாட்டை எப்போது நீ அடியேனுக்கு அருள் செய்வாய்?
உருகிப் பருகிப் பெருகும் இந்த மாயா விநோத மனோ துக்கம் மாய வேண்டுமென்று முருகனிடத்தில் விண்ணப்பம் செய்து கொண்ட அருணகிரிநாதர் அடுத்த பாட்டிலே தம்முடைய உண்மை நிலையை வெளிப்படுத்தி விடுகிறார்.
ஐந்து இந்திரியங்களால் உண்டாகின்ற இன்பம் எல்லாம் அப்போதைக்கு இன்பம் என்று தோன்றினாலும் அவற்றால் விளைகின்ற துன்பம் மிகப்பெரிது.
உலகத்திலுள்ள எல்லாப் பகுதிகளிலும் இறைவனுடைய திருவருளில் ஈடுபட்டு அதனால் கிடைத்த இன்பத்தை நுகர்ந்து நீங்களும் இத்தகைய இன்பத்தைப் பெறலாம் என்று சொன்ன பெரியவர்கள் பலர்.
இன்ன சாதி இன்ன சமயம் இன்ன மொழி இன்ன நாடு என்ற வரையறை இல்லாமல் எல்லா இடத்தும் அத்தகைய பெரியவர்கள் தோன்றியிருக்கிறார்கள் இன்னும் தோன்றுவார்கள்.
பேரின்பத்தைப் பற்றியும் கடவுளைப் பற்றியும் பிறருக்கு விரிவாக எடுத்துறைக்கும் பலர் தம்முடைய சொந்த வாழ்க்கையில் அவற்றில் நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்களாகத் தோன்றுவது இல்லை.
மெத்தப் படித்தவர்களே நம்பிக்கை கொள்ளாமல் இருப்பார்களானால் அவர்களை அப்படி ஆக்கும் மாயா சக்திக்கு எவ்வளவு ஆற்றல் இருக்க வேண்டுமெனபதை நினைந்து பாருங்கள்.
ஆனால் பல இடங்களில் அவர் கூறி இருக்கும் அநுபவச் செய்திகளை எல்லாம் தொகுத்துப் பார்த்தால் இதுபோன்ற பல கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கும்.
அந்த ஆர்வம் இருந்து நாமும் அந்த இன்பத்தைப் பெற வேண்டுமென்ற பசியும் இருந்தால் நிச்சயமாக ஆண்டவன் அருள்பெற்ற பெரியவர்களுடைய திருவாக்கிலே நம்முடைய கேள்விகளுக்கும் ஐயத்திற்கும் உரிய விடைகளைக் காணலாம்.
அப்படி இறைவனுடைய திருவருளினால் நான் பெற்ற இன்பம் இத்தகையது என்று ஒவ்வொருவரும் சொல்லும்போது இறைவனைப் பற்றி வெவ்வேறு வகையில் பேசுகிறார்கள்.
வேறு ஒருவர் ஆனை முகம் கொண்டவனாக இறைவன் எனக்குக் காட்சி அளித்தான் என்றும் மற்றொருவர் கையில் கோதண்டத்தை ஏந்தியவனாக சீதா லக்ஷ்மண பரத சத்ருக்னரோடு எழுந்தருளினான் என்றும் சொல்கிறார்.
நூறு வீட்டில் நூறு விதமாகச் செய்கிறார்கள்.ஒரு வீட்டில் செய்த பலகாரம் மற்றவர் வீட்டில் இல்லை.ஒரு வீட்டில் ஜிலேபி மற்றொருவர் வீட்டில் ஹல்வா பின் ஒரு வீட்டில் லட்டு என்று பல வகையாகச் செய்தார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் வெவ் வேறு உருவத்தில் இனிப்புப் பண்டத்தை உண்டாலும் அவர்கள் அறிந்த சுவை இனிமை என்பதுதான்.
அவரவர்களுடைய உபாசனை முறைக்கும் குருவின் உபதேச வகைக்கும் சாதனத்தின் தன்மைக்கும் ஏற்ப அவர்களுக்கு அநுபவம் வருகிறது வழி அமைகிறது.
எத்தைகைய உணவை உண்டாலும் பசி தீருகிற அநுபவம் எப்படி ஒன்றோ அதுபோலவே எந்த வகையில் உபாசனை செய்தாலும் தியானம் பண்ணினாலும் இறைவன் திருவருளால் பெறுகின்ற இன்பம் ஒன்றுதான்.
உலகத்திலுள்ள ஆணும் பெண்ணும் பல உருவமாகப் பலவகை வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருத்தியை மனைவியாகப் பெற்று வாழ்ந்தாலும் எல்லோரும் பெறுகின்ற சிற்றின்பம் பொது வகையில் ஒன்று தான்.
வெவ்வேறு மந்திரங்களை ஜபம் செய்து வெவ்வேறு இடத்தில் உபாசனை செய்தவர்கள் வெவ்வேறு காலத்தில் இன்பத்தை அடைந்தாலும் எல்லா இன்பமும் ஒன்றே.
அந்த இன்பத்தைப் பிறர் பெறவேண்டுமானால் முன்னாலே பெற்றவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்பதை அறிந்துகொண்டு அந்த வழியில் நடக்கவேண்டும்.
இதைத்தான் சம்பிரதாயம் என்றும் பத்ததி என்றும் மரபு என்றும் சமயம் என்றும் மார்க்கம் என்றும் பெரியவர்கள் வெவ் வேறு பெயராலே சொல்கிறார்கள்.
பெரியவர்கள் நமக்கு அளித்துள்ள உபதேச முறைப்படி நாம் வழிபடும்போது வழிகாட்டியாக விக்கிரகத்தை அல்லது படத்தை நாம் வைத்துக்கொண்டு உபாசனை செய்கிறோம்.
எத்தனையோ பேர் இப்போது நடராஜ விக்கிரகங்களைக் கொண்டு வந்து தம்முடைய அறையில் வைத்திருக்கிறார்கள் நாய்ப் பொம்மை புலியின் பொம்மை மனிதன் பொம்மை முதலியவற்றைப் போலவே அதையும் வைத்திருக்கிறார்கள்.
விதையைச் சமையல் செய்ய முடியாது என்பது அல்ல அதனால் விளைகின்ற பெரும் பயன் ஒன்று இருக்கவும் அதை விட்டு விட்டுச் சிறு பயனுக்காக அதனை உபயோகப்படுத்தக் கூடாது என்ற கருத்து வேளாளனுக்கு இருக்கிறது.
இறைவனுடைய திருக்கோயிலுக்குச் சென்று நாம் காணுகின்ற திருவுருவம் கண்ணுக்கு அழகாக இருக்கிற தென்றும் அதுபோல நம் வீட்டில் ஒன்று வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் நினைத்து அந்த அளவில் நிற்கிற வர்களைச் சிறந்த அறிவுடையவர்கள் என்று சொல்ல முடியாது.
அந்தத் திருவுருவத்தை வித்தாகக் கொண்டு அன்பு நீர் பாய்ச்சிப் பல சாதனைகளால் உரமிட்டு இறைவனுடைய திருவருட் கனி பழுக்கும்படி செய்வதுதான் நல்ல பயனைப் பெறும் வழி.
பெரியவர்களுடைய தொடர்பினால் நல்ல உபதேசம் பெற்று எந்த மூர்த்தியை உபாசனை பண்ணினாலும் அந்த உபாசனையின் பயன் நமக்கு நிழல் போன்ற அருளைக் கிடைக்கும்படி செய்யும்.
திருநாவுக்கரசர் கண்ட இன்பமும் அருணகிரிநாதர் கண்ட இன்பமும் நம்மாழ்வார் இராமலிங்க சுவாமிகள் முதலியோர் கண்ட இன்பமும் இன்பந்தான்.
இந்த இன்பத்திற்கு உறைவிடமாகிய இறைவனை மிகப் பெரியவர்களாகிய திருமாலும் நான்முகனும் தேடிக் காணவில்லை அவர்கள் காணவேண்டுமென்ற ஆசை உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
நான் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாக என்னைக் காட்டிலும் எனக்கு இனியன் ஆக இருக்கிறான் என்று அப்போது கண்டேன் என்று நினைக்கும்படியாக அந்தப் பாட்டு அமைந்திருக்கிறது.
பேரின்பத்தைக் கண்டுகொண்டேன் இதுவரைக்கும் நான் அநுபவித்து அறியாத பரமானந்த சாகரத்தைக் கண்டு கொண்டேன் என்று துள்ளிக் குதிக்கிறார்.
பேரின்பம் சிற்றின்பம் என்று வகை பிரித்துச் சொல்வது போலத் தேவாமுதத்தைச் சிறிய அமுதம் என்றும் ஆண்டவன் அருளால் வருகின்ற இன்ப அமுதத்தைப் பெரிய அமுதம் என்றும் சொல்லலாம்.
சிறிய அமுதத்திற்கு அவர்கள் அத்தனை முயற்சி செய்தார்கள் என்றால் பெரிய அமுதத்திற்கு எவ்வளவு முயற்சி செய்யவேண்டும் தாம் நுகர்ந்த அமுதம் ஒரு பெரிய கடலிலே உண்டாயிற்று என்று சொல்ல வருகிறார் அருணகிரியார்.
மலையிலிருந்து ஓர் ஊற்றுக் கிளம்பிப் பின்பு சற்றே பெரிதாகிக் கால்வாய் ஆகி அது பின்பு ஆறு ஆகி அதுவே ஓர் இடத்தில் தங்கிப் பெரிய கடலாகிவிடுகிறதென்று வைத்துக் கொள்ளலாம்.
புத்தியாகிய தாமரையிலிருந்து உருகிப் பெருகி இந்தக் கடல் விரிந்து நிற்கிறதாம் உள்ளக் கமலத்தில் ஊற்று எடுக்கும் என்றால் நமக்கும் உள்ளக் கமலம் இல்லையா?
நிலாஅக்கினி முதலியவை வந்து ஒளி வீசினாலும் தாமரை மலராது.அது போலவே சூரியன் முதலிய பெரிய ஒளிகள் ஒளியை வீசினாலும் நமக்கு அக இருட்டுப் போகாது.
சில சமயம் எம்பெருமானை நினைத்து ஒரு துளி கண்ணீர் விடுகிறோம்.கொஞ்சம் மனத்தில் அமைதி பெறுகிறோம்.இந்த அமைதிதான் அருணகிரியார் சொல்கிற இன்பம் என்று நினைத்து ஏமாந்து போகக் கூடாது.
இறைவனுடைய திருவருள் ஒளி உள்ளக் கமலத்தில் படவேண்டுமானால் நாம் அந்தப் பெருமானை நினைத்து நம்முடைய செயல் ஒன்றும் இல்லை என்று இருக்க வேண்டும்.
எதைஎதையோ நினைந்து கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பவனும் யார் யாரிடமோ பகை உணர்ச்சி கொண்டவனும் தூங்கும்போது அந்த நிலை மாறி ஓய்வு எடுத்துக்கொள்கிறான்.
முதல் நாள் நினைத்த நினைப்புக்களை மாற்றிக்கொண்டு கவலைப் படாமல் தூங்கிவிட்டால் மறுநாள் ஒரு பங்குக்கு இரு பங்கு வேலை செய்ய முடிகிறது.
இப்படிச் சாதாரண வாழ்க்கையில் இருக்கிறவன் ஒழுங்காக வேலை செய்து ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டு சும்மா இருந்தாலும் தூங்கினாலும் அதற்குப் பிறகு நல்ல சுறுசுறுப்பும் இன்பமும் உண்டாகின்றன என்பதைப் பார்க்கிறோம்.
உண்மை யாகவே எல்லாச் செயலும் ஒழிந்து நினைவு ஒழிந்திருந்தால் அப்போது எத்தனை சுகம் உண்டாகும் அப்படி இருக்கின்ற நிலைதான் மிகச் சிறந்த நிலை.
சுத்தாவஸ்தையில் அதைச் சுஷுப்தி என்று சொல்வார்கள்.அத்தகைய இன்பத்தை அடைந்தவர்கள் விழித்திருந்தாலும் அவர்கள் தூங்குபவர்கள் போன்றவர்கள்.
இறைவனுடைய திருவருளை ஆதாரமாகக் கொண்டு தம்முடைய செயலை இழந்தவர்கள் தோற்றத்தில் பல காரியங்களைச் செய்கிறவர்களைப் போல இருந்தாலும் அவர்கள் செய்யாதவர்களே.
அப்படியே இந்த உலகப் பிரயாணத்தில் எம்பெருமானுடைய திருவருளில் ஈடுபட்டுப் பசு கரணங்கள் எல்லாம் மாறிப் பதிகரணங்களாகப் பெற்றவர்கள் ஜீவயாத்திரையில் மற்றவர்களைப் போலவே தோற்றினாலும் அவர்கள் மோட்ச வீட்டில் இருந்து இன்பத்தைப் பெறுபவர்களாகவே நிற்கிறார்கள்.
இறைவனுடைய திருவருள் இன்பம் மெல்ல மெல்லத் தலைப்படும் புத்திக் கமலத்தில் உருக்கம் உண்டாகி ஆனந்த ஊற்று எழும் என்று அருணகிரி நாதர் சொல்கிறார்.
ஞானம் என்ற பெயரால் நம்முடைய பெரியோர்கள் குறிப்பிட்டது இறைவனுடைய திருவருள் இன்ப அநுபவத்தைப் பெறுவதற்குக் காரணமான ஞானத்தையே.
இறைவனுடைய திருவருளைப் பெற வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டு எம்பெருமானிடத்தில் இடையீடில்லாத அன்பு வைத்து அந்த அன்பின் பயனாக அவனுடைய அருள் ஒளி கிடைக்குமானால் அப்போது உள்ளக் கமலம் விரிகிறது விரியும்போது அவன் தன்னுடைய காட்சியைக் காட்டுகிறான்.
புறப்பட்ட ஊற்றுக் கண்ணை மறைத்து கரைகளை எல்லாம் மறைத்து கரைகளுக்கு அப்பாலுள்ள மேடுகளை மறைத்து மேடுபள்ளம் என்ற வேறுபாடு தெரியாமல் செய்து எங்கும் ஒரே வெள்ள மயமாக நிற்கிறது.
வெறும் ஊற்றாக இருக்கும்போது ஊற்றுக் கண் தெரிந்தன மேடு பள்ளம் எல்லாம் தெரிந்தன ஆனால் ஊற்று கடலான பிறகு ஒன்றுமே தெரியவில்லை.
இறைவனுடைய திருவருளால் அவனுடைய திருவுருவத்தை உள்ளத்தில் பதித்து அறிவுப் பக்குவம் பெற்று அன்போடு கலந்து சாதனை செய்வோமானால் ஆனந்த ஊற்றுத் தோன்றும் மேலும் மேலும் பெருகும்.
தண்ணீர் இல்லாதபோது ஒவ்வோர் இடத்திலும் யோசனை பண்ணி அஞ்சி நடந்து கொண்டிருந்த நாம் வெள்ளம் வந்த பிறகு அதே இடத்தின்மேல் போகையில் அந்தக் கவலைகளுக்கு இடமே இல்லாமல் சுகமாகப் போகிறோம்.
உள்ளக் கமலம் விரிந்து அதனூடே ஆனந்தத் தேன் ஊற்றாகத் தோன்றி மேலே பெருகிப் பரவும்போது அதற்கு முன்னாலே வெவ்வேறாகக் கண்ட நிறங்களும் உருவங்களும் ஒன்றாகி விடும்.
எல்லாம் போய்ப் பிரபஞ்சத்தை எற்றிவிட்ட பிற்பாடு அந்தப் பரமானந்த வெள்ளத்தின்மேல் ஓர் அமுதம் தோன்றியது என்று சொல்ல வருகிறார்.
ஆறு முகமும் பன்னிரண்டு தோள்களுமுடைய ஆண்டவனை ஒவ்வொரு நாளும் திருக் கோயிலில் தரிசனம் செய்து உள்ளத்தில் பதித்துக் கொண்டார்.
அப்படி பத்தித் திருமுகம் ஆறுடன் பன்னிரு தோள்களுமாய்த் தித்தித்திருக்கும் அமுது கண்டேன் என்று அருணகிரியார் சொல்வதை நாம் இப்போது திருக்கோயிலில் பார்க்கிற உருவத்தைச் சொல்வதாக எண்ணக் கூடாது.
இங்கே அருணகிரிநாதப் பெருமான் நமக்குப் பயன்படுகிற ஒரு செய்தியைச் சொல்கிறார் கோயிலுக்குள் நாம் காண்கிற உருவமே வித்தாக நின்று பின்னாலே வேறு வகையில் அநுபவ நி்லையில் தோன்றும் என்பதை அவர் புலப்படுத்துகிறார்.
ஊருக்கு வந்தவுடன் நம்முடைய தாய் தந்தையர்களிடம் இதோ இந்த அறையில் இருக்கிறாரே அவரை நான் பம்பாயில் பார்த்தேன்என்று சொல்கிறோம்.
இந்த அடையாளத்தை உள்ளத்தடத்தில் நட்பு அன்புநீர் பாய்ச்சி வளர்க்கின்ற அடியார்கள் அந்தப் பெருமானை நேரில்கண்டு இன்பத்தை நுகரலாம்.
இப்போது வெறும் கட்டையாக இருக்கிறது அப்போது ஒளி வடிவமாகத் தோன்றும் என்று எம்பெருமானுடைய ஆறுமுகத் திருக்கோலம் நாம் வழிபடத் தொடங்கும்போது நம் கண் முன்னால் திருக்கோயிலில் வடிவமாக நிற்கிறது.
அந்தப் பேரொளியினால் எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு இருந்தாலும் அடுத்து நின்ற சுவர்களும் மறைப்புகளும் அப்பாலுள்ளதை நம் கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் செய்கின்றன.
பெரிய சோதிப் பிழம்பாகிய கதிரவன் ஒளிக்கு எல்லாப் பொருளையும் விளக்கும் ஆற்றல் இருந்தாலும் தடுத்து நிற்கிற மறைப்புகளினால் நமக்குப் பொருள் புலப்படுவது இல்லை.
சிறிய விளக்கு வைத்து வீட்டிலேயே வளைய வருவதுபோல நாம் திருக் கோயிலில் எம்பெருமான் திருவுருவத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்து பார்க்கிறோம்.
அமுதம் என்று சொல்வது அத்தகையது உயிருக்கு இனிமை தருகின்ற மரணத்தை மாற்றுகின்ற பொருள் அது என்று சொல் வதற்குப் பதிலாக அது தித்திக்கின்ற அமுதம் என்று சொன்னார்.
செயல் மாண்டு அடங்குதலும் புத்திக் கமலத்தில் உருகிப்பெருகுவதும் சிறிது சிறிதாக நிகழ்கின்ற செயல்கள் செயல் முழுவதும் அடங்கின பிறகு புத்திக்கமலத்தில் ஊற்று எடுக்கிறதென்று கொள்ளக்கூடாது.
அப்போது முன்னாலே எந்தப் பொருளில் இன்பம் இருக்கிறதென்றும் எந்த எந்த முயற்சி சிறப்பு உடையதென்றும் நினைத்தோமோ அவற்றில் கண்ட சுவை எல்லாம் மாறிவிடும்.
அந்த வகையில் செயல் மாண்டு அடங்கி வர வர இன்ப ஊற்றுப் பெருகி வர வர முன்னை இருள் நிலையை எண்ணி எண்ணி நாம் உள்ளே நகைத்துக் கொண்டிருப்போம்.
அருணகிரிநாதப் பெருமான் செயல்கள் எல்லாம் அடங்கி நிற்க ஜீவபோதம் அற்று இறைவனோடு ஒன்றுபடுகின்ற ஆனந்த நிலையை இந்தப் பாட்டில் சொல்கிறார்.
நமக்கும் இதற்கும் என்ன தொடர்பு என்றும் எட்டாத இடத்தில் இருக்கிற ஒன்றை நாம் பார்த்துக் கொட்டாவி விடுகிறோம் என்றும் நினைக்கக் கூடாது.
முற்றும் அடங்கிய நிலையில் ஊற்றுத் தோன்றிய புத்திக் கமலம் மறைந்து எல்லாவற்றையும் ஒன்றாக்கிக் கொண்டு பரமானந்த வெள்ளம் தோற்றும்.
இறைவனுடைய திருவருளில் ஈடுபட்ட பெரு மக்கள் இந்த ஆறுமுகத்தைப் பற்றியும் பன்னிரண்டு திருத்தோள்களைப் பற்றியும் விரிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.
முருகப் பெருமான் ஆறுமுகத்தையும் பன்னிரண்டு திருத்தோளையும் கொண்டு செய்கின்ற பல திருவிளையாடல்களை விரிவாகத் திருமுருகாற்றுப் படையில் நக்கீரரும் திருவகுப்பில் அருணகிரியாரும் சொல்கிறார்கள்.
அப்படியே ஆறு முகத்தைப் பற்றிச் சொல்கிற பாடல்களையும் புகழ்களையும் தெரிந்து கொண்டால் பின்னும் நன்றாக்க் கவிந்து அந்தத் திருவுருவத்தைப் பதித்துக் கொள்ளும் நிலை வரும்.
அறியாமை சிறிதும் இல்லாமல் அறிவே தன்னுடைய உருவமாக இருக்கிற எம்பெருமான் மிகச் சிறந்தவர்களுக்குத் தோன்றுகின்ற ஐயங்களைப் போக்கித் தெளிவிப்பான்.
தேவர்களுக்குப் பகைவர்களாகிய அசுரர்கள் தேவர்களை மாத்திரம் துன்புறுத்துவது இல்லை உலகத்திலுள்ள நல்லவர்களுக்கும் துன்பத்தைத் தருகிறார்கள் அவர்களை அடியோடு அழித்துப் போர்க்களத்தில் வெற்றி கொள்ளும் திறல் உடையவன் முருகன்.
முருகன் இருளைப் போக்கி ஒளிகாட்டுவான் என்றும உலகத்திற்குப் பொதுவாக ஒளி கொடுத்தாலும் சிறப்பாகத் தன்னை அண்டி அன்பு செய்வோருக்கு இன்பம் தருவான் என்றும் தீங்கு விளைவிப்பவர்களை அடக்குவான் என்றும் ஆன்மாக்களுக்கு இன்பம் தருவான் என்றும் கொள்ளும்படியாக இந்த முகங்களின் செயல்கள் அமைந்திருக்கின்றன.
ஒளி படைத்த உலகத்தில் அன்பர்கள் வந்து அவனை வழிபட்டுத் தமக்கு வேண்டிய வரங்களைப் பெற ஒருபால் அந்தணர்கள் வேள்வியைச் செய்ய பின்னும் ஒருபால் ஞானிகள் உபதேசம்பெற வேறு ஒருபால் அசுரர்கள் ஒழிய பின்னும் ஒருபால் வள்ளி யெம்பெருமாட்டி இன்பத்தைப் பெறுகிறாள்.
அதைப் படித்து நம் உள்ளத்தில் வைத்துக் கொண்டால் கோயிலில் உள்ள முருகப் பெருமானுடைய திருவுருவைத்தைக் காணும்போது அந்தச் செய்திகள் நம்முடைய நினைவுக்கு வரும்.
திருமுருகாற்றுப்படையைப் படித்த பிறகு அந்த அலங்காரங்களைக் கண்ணாலே காணுவதோடு நில்லாமல் அவற்றின் செயல்களையும் நினைத்துப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது.
செயல்கள் ஒடுங்கிக் கரணங்கள் அடங்கிக்கொண்டு வரப் புத்தியாகிய கமலத்தில் உருகிப் பெருக்கெடுத்துப் புவனங்களைத் தகர்த்தெறிந்து மேலே பொங்கிக் கரை புரளும் பரமானந்தக் கடலில் வரிசையாகிய திருமுகம் ஆறுடனும் பன்னிரு தோள்களுமாக இனித்திருக்கும் அமுதத்தைக் கண்டேன்.
எற்றி தகர்த்து நாம் திருக்கோயிலில் காணும் இறைவனுடைய அற்புதமான விக்கிரகத்தை வித்தாக மனத்தில் பதித்துத் தியானம் செய்து பக்தி ஏற ஏற அந்தத் திருவுருவமே ஆனந்தக் கடலில் அமுதம் போலத் தோற்றும் என்பதைப் போன பாட்டில் அருணகிரிநாதர் சொன்னார்.
அந்த மலர் வாடி வதங்கி மாய்ந்து போனாலும் மணம் அதனோடு போய்விட்டாலும் அதில் உள்ள தேனை நாம் பெறலாம் அந்தத் தேனை நமக்காக சேமித்து வைக்கிறது வண்டு.
உயர்ந்த வகையிலுள்ள வண்டும் பிறருடைய கைக்கு எட்டாதபடி பிறருடைய கண் படாதபடி மலையின் உச்சியின்மேல் இருக்கும் மரக் கொம்புகளில் தேனைச் சேகரித்து வைக்கின்றது.
தாமரையில் உள்ள தாதை ஊதி அதிலுள்ள தேனைக் கொண்டுபோய் மலையின்மேல் இருக்கும் சந்தன மரத்தில் அடை வைக்கும் வண்டு ஒன்றைப்பற்றி நற்றிணை என்ற சங்ககாலத்து நூல் பேசுகிறது.
இவ்வாறு வண்டுகளில் அழுக்கை உருட்டும் வண்டு மலரில் உள்ள சிறு தேனைத் தொகுத்துக் கீழே அடைவைக்கும் வண்டு உயர்ந்த மரத்தில் தேன் கூடு கட்டும் வண்டு மலையின் மேலே அடை வைக்கும் வண்டு என்று பல வகைகளைப் பார்த்திருக்கிறோம்.
தாமரை மலர் பொய்கையில் எவ்வளவு நீர் இருக்கிறதோ அதற்குத் தக்கபடி உயர்ந்துகொண்டே வரும் அப்படியே அடியார்களுடைய உள்ளம் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அன்பு நிறைந்து இருக்கிறதோ அதற்கு ஏற்றபடி இறைவன் திருவடி உயர்ந்து பயனைத் தந்து கொண்டே வரும்.
உலகத்தில் உள்ள மயக்கம் தரும் பொருளாகிய மலத்தில் மொய்த்து விழுவதை விட்டுவிட்டு இறைவனுடைய மலர் அடியில் மொய்த்து இன்பம் பெற வேண்டு மென்ற கருத்தை அப்பாடல்களில் சொல்கிறார்.
அப்படி அலைந்தாலும் தான் சென்று சேருகிற மலரில் தேன் குலைந்து இருக்கலாம் பிற வண்டு உண்டதால் கலைந்தும் இருக்கலாம் அவ்வாறின்றி அங்கே தேன் இருந்தாலும் அந்த மலரில் உள்ள தேன் மாத்திரம் அதற்குப் போதாது.
ஒவ்வொரு சமயத்தில் ஒவ்வோர் இந்திரியத்திற்கு இன்பத்தைத் தேடி அதனால் நிறைவு பெறாமல் மேலும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறது மனம்.
சிறகை அடித்துப் பறந்துபோய்க் கொஞ்சம் கொஞ்சம் தேன் தரும் பூவை நாடுவதை விட்டு அந்தத் தேனை நாடினால் அதைக் காணும்போது இன்பம் கிடைக்கும்.
ஆனால் அம்பலத்தில் ஆடுகிற ஆண்டவனின் திருவடியாகிய மலரில் உள்ள தேன் உடம்புக்குள் மிக்க வலியனவாகிய எலும்புகள் முழுவதும் உள் நெகிழும்படி செய்யும் எலும்பை உருக்குகின்ற நோய் அன்று புறத்தே தோன்றாத வகையில் உள்ளுக்குள்ளே உருகி இன்ப உணர்ச்சி பெறும்படியாக அந்தத் தேன் செய்யுமாம்.
ஏதேனும் வண்டு வந்தால் இங்கே தேன் உண்டோ இல்லையோ என்ற ஐயம் அடையாமல் வருவதற்கு முன்னாலேயே தேன் தாரை ஒழுக வேண்டுமென்று கருதி மலர் ஆடிக்கொண்டிருப்பது போல ஆண்டவன் தன் திருவடியை அசைத்து ஆடிக் கொண்டிருக்கிறான்.
உலகில் உள்ள சிற்றின்பத்தை நினைந்து தன் வாழ்க்கைத் தொழில் முழுவதையும் அதற்காக அமைத்துக் கொண்டு வாழும் இயல்புள்ள மக்களின் மனத்தை வண்டாக வைத்து இறைவனுடைய திருவடியைத் தியானம் செய்து இன்பத்தைப் பெறவேண்டும் என்று சொல்லும் உபதேசமே மணிவாசகர் பாட்டு.
அந்தத் திருவுருவங்களின் ஒற்றுமை வேற்றுமையையும் உயர்வு தாழ்வையும் அறியப் புகுந்து இது உயர்ந்தது இது தாழ்ந்தது என்று முடிவுகட்டும் அறிவு நமக்கு இல்லை.
அவர் உலகத்தில் பல பல வகையான வாழ்க்கை முறை இருந்தாலும் பலவகை இயல்புள்ள மக்கள் இருந்தாலும் எல்லோருக்கும் பொதுவாக ஒரு நூல் இயற்ற வேண்டுமென்று விரும்பினார்.
எல்லாக் காலத்துக்கும் எல்லாச் சாதியினருக்கும் எல்லா நாட்டவருக்கும் பொதுவான அந்த நூலின் தொடக்கத்தில் கடவுளை வழிபடவேண்டும் என்பதை வற்புறுத்தப் புகுந்தார்.
இப்படிப் பலவகை உருவங்கள் இறைவனுக்கு இருப்பதாக அன்பர்கள் போற்றி வணங்கும்போது இவற்றினிடையே பொதுவாக உள்ளதைச் சொன்னால் எல்லாவற்றையும் சொன்னதாக ஆகிவிடும்.
நான்கு முகத்திற்கு எட்டுக் கரங்கள் ஆறு முகத்திற்குப் பன்னிரண்டு கரங்கள் ஐந்து முகத்திற்குப் பத்துக் கரங்கள் என்ற வேறுபாடு உண்டு.
முகமும் உடம்பும் திருத் தோள்களும் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் இறைவனுடைய வடிவங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பொதுவாக அமைந்தவை இரண்டு திருவடிகள்.
இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் எங்கள் ஆசிரியருக்கு ஆசிரியராகிய மகாவித்துவான் ஸ்ரீ மீனாட்சிசுந்தரம்பிள்ளை அவர்கள் திருவிடைக்கழிப் பிள்ளைத்தமிழில் பாடி இருக்கும் ஒரு பாட்டு நினைவுக்கு வருகிறது.
இப்படிப் பார்வதிதேவி செய்ததற்குக் காரணம் நாங்கள் சிற்றில் இழைத்தால் பன்னிரண்டு கால்களும் துன்புறுத்தும் என்பதை எண்ணித்தான் இருக்கவேண்டும்.
உண்மையில் இப்போது இரண்டு கால்கள் இருந்துங்கூட அவை பண்ணுகின்ற குறும்பு பொறுக்க முடியாமல் இருக்கிறதே என்று அவர்கள் சொல்வதாக அந்தப் பெரும் புலவர் பாடியிருக்கிறார்.
இந்தப் பாட்டில் முருகப் பெருமானுக்கு ஆறுமுகங்களும் அந்த முகங்களுக்கு ஏற்பப் பன்னிரண்டு திருக்கரங்களும் இருந்தாலும் பெருக்கல் வாய்பாட்டு முறையில் பன்னிரண்டு கால்கள் அமையவில்லை.
இப்படித்தான் முகம் எப்படி இருந்தாலும் கைகள் எப்படி இருந்தாலும் இறைவனுடைய திருவுருவங்களில் கால்கள் எப்போதும் இரண்டாகவே அமைந்திருக்கின்றன.
எம்பெருமான் திருவருள் நெறியில் செல்பவரைத் தோளார் கையார் என்று சொல்லாமல் அடியார் என்று சொல்வதற்குக் காரணமே அவர்களுக்கு மற்றப் பகுதியைக் காட்டிலும் திருவடியில் நோக்கம் அதிகம் என்று காட்டுவதுதான்.
பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தங்களுக்கு உரிய நாட்டை மீட்டும் தங்களுக்குக் கொடுக்கும்படியாகக் கேட்டு வரும்படி தரும்புத்திரர் ஒரு முனிவரைத் துரியோதனனிடம் தூது அனுப்பினார்.
மற்றவர்கள் நம்முடைய ராஜ்யம் அவர்களுடைய ராஜ்யம் என்று வேறுபடுத்திப் பார்க்கின்ற அறிவும் அதனால் கோபமும் பகையும் கொண்டிருந்தார்கள்.
மற்ற எல்லாம் தெரிந்து கொண்ட மாதிரி உன்னை நீ தெரிந்து கொள்ளவில்லையே கண்ணா யசோதையால் உன்னைக் கட்டமுடியாமல் போயிற்று என்பதை யோசித்து இப்படிப் பேசுகின்றாய் போலும் நீ கண்ணனாக எழுந்தருளி இருக்கும் இந்த உருவம் மாத்திரம் அன்று.
மற்றப் பெரியவர்களுடைய தந்திரத்தினாலே கட்டுப் படாத ஆண்டவன் யசோதை கட்டிய கயிற்றுக்கு அகப்படாத ஆயன் வேதங்களினாலும் சாஸ்திரங்களினாலும் காணமுடியாத கண்ணன் இப்போது மிக எளிதில் சகாதேவனால் கட்டுண்டான்.
நெடுநாள் காணமுடியாமல் கண்ட ஒருவர் தம்முடைய அன்பனை இறுக்கிப் பிணிந்து அணைத்துக் கொண்டால் அந்த அணைப்பு ஒரு வகையில் இன்பமாக இருக்கும் மற்றொரு வகையில் மூச்சுத் திணற அடிக்கும்.
சகாதேவா என்னை அன்பினாலே நன்கு அறிந்து எப்படிக் கட்டவேண்டுமென்ற உண்மையைத் தெரிந்து என்னுடைய காலைக் கட்டி விட்டாயே நீ கட்டினது மிகவும் நல்லது.