sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பார்த்திப மகாராஜா சோழ நாட்டின் மேன்மையைக் குறித்துத் தாம் கண்ட கனவுகளைப் பற்றிச் சொன்னதெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக ஞாபகம் வந்தன.
புலிக்கொடி கம்பீரமாகப் பறக்கும் பெரிய பெரிய கப்பல்களில் சோழநாட்டு வீரர் படைகளுடன் பிரயாணம் செய்து கடல்களுக்கப்பாலுள்ள தேசங்களிலெல்லாம் வெற்றிக் கொடி நாட்ட வேண்டுமென்ற மனோரதத்துக்கும் இன்று பல்லவர்களின் சிங்கக் கொடி பறக்கும் கப்பலில் கையும் காலும் சங்கிலியால் கட்டுண்டு தேசப் பிரஷ்டனாய்ப் பிரயாணம் செய்வதற்கும் எவ்வளவு தூரத்துக்கு எவ்வளவு தூரம் இப்படி விக்கிரமன் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த போதே கப்பலின் தலைவன் சில ஆட்களுடன் அங்கு வந்து விக்கிரமனைப் பிணித்திருந்த சங்கிலிகளை எடுக்கச் செய்தான்.
கப்பல் கரையை விட்டுக் கிளம்பிய தருணத்தில் அந்தப் பெரியவர் எங்கிருந்தோ வந்து குதித்துத் தமது திருக்கரத்தை நீட்டி ஆசீர்வாதம் செய்தாரே?
அவருக்குத்தான் நம்மிடத்தில் எவ்வளவு அன்பு சிவனடியாரைப் பற்றி நினைக்கும்போதே மற்றோர் உருவம் விக்கிரமனுடைய மனக்கண் முன் தோன்றியது.
இப்படி வெகு நேரம் அவளைப் பற்றியே எண்ணி கொண்டிருந்த விக்கிரமன் சூரியன் மறைந்து நாலுபுறமும் இருள் சூழ்ந்ததைக்கூடக் கவனிக்கவில்லை.
இந்த உதயசந்திரனுடைய பொன்னிறந்தான் அவளுடைய முகத்தின் நிறமும் ஆகா அது என்ன அழகான முகம் என்ற எண்ணம் அப்போது விக்கிரமனுக்கு முதன் முதலாகத் தோன்றியது.
அந்தப் பொன் முகத்தின் அழகை அதைக் கவிந்திருந்த கருங்கூந்தல் எவ்வளவு நன்றாய் எடுத்துக் காட்டிற்று ஆம் நிகரில்லாத சௌந்தரியம் வாய்ந்தவள் அந்தப் பெண்.
ஏனெனில் வழக்கம் போல் சூரியன் சமுத்திரத்திலிருந்து கிளம்பி ஜோதிப் பிழம்பாய் மேலே வருவதற்குப் பதிலாக பச்சை மரங்களுக்குப் பின்னால் உதயமாகி மேலே ஒளிக்கிரணங்களைப் பரப்பினான்.
இந்த அபூர்வக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டு விக்கிரமன் நிற்கும்போதே கப்பல் தலைவன் அவனை நெருங்கி இளவரசே அதோ தெரிகிறதே அந்தத் தீவின் அருகில்தான் தங்களை விட்டுவிடும்படி எங்களுக்குக் கட்டளை.
கரையை நெருங்க நெருங்க தூரத்தில் கப்பலிலிருந்து பார்த்தபோது எறும்புக் கூட்டம் மாதிரி காணப்பட்டது உண்மையில் மனிதர்கள் கூட்டமே என்று தெரிய வந்தது.
அந்தத் தீவில் வாழும் மனிதர்கள் என்ன ஜாதி யாரோ எப்படிப்பட்டவர்களோ என்ன பாஷை பேசுபவர்களோ ஒருவேளை நரமாமிச பட்சணிகளாய்க்கூட இருக்கலாமல்லவா?
என்று இவ்விதமெல்லாம் எண்ணமிட்டுக் கொண்டிருந்த விக்கிரமனுக்கு அங்கு எழுந்த வீரவேல் வெற்றிவேல் என்னும் சோழ நாட்டின் வீரத் தமிழ் முழக்கமானது அளவிலாத வியப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் ஊட்டிற்று.
அன்னை அருள்மொழித் தேவியின் கருணை முகமும் சிவனடியாரின் கம்பீரத் தோற்றமும் கடைசியாக விரிந்து படர்ந்த கண்களுடன் கூடிய அந்தப் பெண்ணின் மதிவதனமும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகவும் மின்னலைக் காட்டிலும் விரைவாகவும் தோன்றி மறைந்தன.
கரையை நெருங்கியபோது தனக்கு நேர்ந்த விபத்தின் காரணமாகவே அங்கே கூடியிருந்த ஜனங்கள் அவ்வளவு கவலையுடன் நிசப்தமாயிருந்தார்கள் என்பதை அறிந்து கொண்டான்.
இவ்வளவு சத்தங்களுக்கும் மத்தியில் விக்கிரமனுக்கு அருகில் கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் நின்ற ஒரு பெரிய மனிதர் விலகுங்கள் விலகுங்கள் கஜராஜனுக்கு வழிவிடுங்கள் என்று கூவினார்.
ஆமாம் மாமல்லபுரத்தில் நடந்த கலைத் திருநாளின்போது நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியின் சமூகத்தில் செண்பகத் தீவு வாசிகளின் விண்ணப்பத்தைச் சமர்ப்பித்த தூதர் தான் இவர் விலகுங்கள் என்ற அவருடைய குரலைக் கேட்டுச் சுற்றிலும் நின்ற ஜனங்கள் விரைவாக விலகிக் கொண்டார்கள்.
பட்டணப் பிரவேசத்துக்காக அலங்கரிக்கப்பட்டது போலக் காணப்பட்ட அந்த கஜராஜனுடைய தூக்கிய துதிக்கையில் ஓர் அழகான புஷ்பஹாரம் இருந்தது.
வீரவேல் வெற்றிவேல் என்னும் கோஷங்களுடன் விக்கிரம சோழ மகாராஜா வாழ்க செண்பக நாட்டு மன்னர்பிரான் வாழ்க என்னும் கோஷங்களையும் கேட்டு விக்கிரமனுடைய உள்ளம் பெருங்கிளர்ச்சியடைந்தது.
மகா ஆச்சரியம் விளைவித்த இந்தச் சம்பவங்களைப் பற்றி யாரிடமாவது கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளவேண்டுமென்று அவனுக்குத் துடிப்பாயிருந்தது.
யானை கடற்கரையிலிருந்து உள்நாட்டை நோக்கிக் கம்பீரமாக நடந்து செல்ல ஜனக்கூட்டமும் ஆரவாரத்துடன் அதைப் பின் தொடர்ந்து சென்றது.
அம்பாரியின் மீது வீற்றிருந்த விக்கிரமனோ இல்லை இதெல்லாம் நிச்சயமாக உண்மை இல்லை கனவுதான் காண்கிறோம் அல்லது இந்திரஜாலம் மகேந்திரஜாலம் என்று சொல்லுகிறார்களே அப்படி ஏதாவது இருக்க வேண்டும் என்று அடிக்கடி எண்ணிக் கொண்டான்.
சுற்று முற்றும் அவன் கண்ணில் பட்ட தென்னந் தோப்புகள் மாஞ்சோலைகள் கழனிகள் கால்வாய்கள் எல்லாம் அவனுக்குச் சோழ நாட்டுக் காட்சிகளாகவே புலப்பட்டன.
அப்பட்டணத்தின் வீதிகளில் அவரவர் வீட்டு வாசல்களில் நின்ற ஸ்திரீகள் புருஷர்கள் குழந்தைகள் எல்லாரும் சிறந்த ஆடை ஆபரணங்கள் அணிந்து மலர்ந்த முகத்துடன் நின்றார்கள்.
அளவிலாத ஆர்வம் பொங்கிய கண்களுடன் அவர்கள் விக்கிரமனைப் பார்த்துப் பலவித வாழ்த்துகளினால் தங்களுடைய மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்துக் கொண்டார்கள்.
தன்னைப் பற்றி வந்த கப்பல் பல நாள் பிரயாணம் செய்வதாகப் பாசாங்கு செய்து விட்டுக் கடைசியில் சோழநாட்டின் கடற்கரையிலேயே தன்னை இறக்கிவிட்டிருக் குமோ?
இந்த ஆரவார ஊர்வலமெல்லாம் தன்னை ஏமாற்றிப் பல்லவ சக்கரவர்த்தியின் ஆதிக்கத்தை ஒப்புக்கொள்ளும்படி செய்வதற்கு ஒரு சூழ்ச்சியோ இவ்விதமாக எண்ணியபோது விக்கிரமனுக்குக் கோபம் பொங்கிக் கொண்டு வந்தது.
ஜனக் கூட்டமெல்லாம் வெளியில் நிற்க முன்னமே நமது கவனத்துக்குள்ளான பெரியவர் மட்டும் விக்கிரமனை அழைத்துக் கொண்டு மாளிகைக்குள் சென்றார்.
மகாராஜா இதுதான் இந்தச் செண்பக நாட்டின் மன்னர்கள் பரம்பரையாக வாழ்ந்து வந்த அரண்மனை தாங்களும் இந்த அரண்மனையில் வசிக்க வேண்டுமென்று இந்நாட்டுப் பிரஜைகளின் விண்ணப்பம் என்றார் அப்பெரியவர்.
காலஞ்சென்ற விஷ்ணுவர்த்தன மகாராஜாவுக்கு நான் முதல் மந்திரி தங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தால்... என்ன சொன்னீர் மந்திரி என்றீரா?
ஆமாம் நீர் மந்திரவாதியில்லாவிட்டால் நான் யார் என்பதும் என்னை இன்று காலை இந்தத் தீவுக்கருகில் கொண்டு வந்து இறக்கி விடுவார்களென்பதும் எப்படித் தெரிந்தது?
அது பெரிய கதை மகாராஜா சாவகாசமாக எல்லாம் சொல்கிறேன் இப்போதைக்கு... இப்போதைக்கு இது உண்மையாகவே அரண்மனை தானா அல்லது சிறைச்சாலையா என்று மட்டும் சொன்னால் போதும்.
இந்த நாட்டில் சிறைச்சாலை என்பதே கிடையாது சிறைச்சாலை இராஜத்துரோகம் மரணத் தண்டனை என்பதெல்லாம் பரத கண்டத்திலே தான் மகாராஜா அப்படியா?
மகாராஜா இந்தச் செண்பகத் தீவிலே மட்டுமல்ல இன்னும் கிழக்கே தூரத்திலுள்ள தீவுகளிலும் தமிழ் மக்கள் வசிக்கிறார்கள் தமிழ்மொழி பேசுகிறார்கள்.
அடிக்கடி பக்கத்துத் தீவுகளில் உள்ளவர்கள் வந்து இந்நாட்டின் பட்டணங்களையும் கிராமங்களையும் சூறையாட ஆரம்பித்தார்கள்.... வெவ்வேறு பாஷை பேசுவோரும் அநாகரிகங்களும் தட்டை மூஞ்சிக்காரருமான பற்பல சாதியார் இந்தத் தீவை சுற்றியுள்ள தேசங்களில் வசிக்கிறார்கள்.
இப்படிப்பட்ட சமயத்தில் முருகக் கடவுளே அனுப்பி வைத்தது போல் சோழர் குலக்கொழுந்தான தாங்கள் எங்களைத் தேடி வந்திருக்கிறீர்கள் எங்களுடைய பாக்கியந்தான்.
சித்தார்த்தரின் குரல் முகத்தோற்றம் ஆகியவற்றிலிருந்து அவர் சொல்லுவதெல்லாம் சத்தியம் என்னும் நம்பிக்கையும் விக்கிரமனுக்கு உண்டாயிற்று.
நமது தந்தை பார்த்திப மகாராஜா எந்தக் கரிகால் வளவனைப் பற்றி அடிக்கடி பெருமையுடன் பேசி வந்தாரோ அந்த சோழர் குல முதல்வன் காலத்திலே தமிழர்கள் வந்து குடியேறிய நாடு இது.
என்ன ஆச்சரியமான விதிவசத்தினாலோ அப்படிப்பட்ட நாட்டுக்கு நாம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறோம் என்பதை நினைத்தபோது விக்கிரமனுக்கு மயிர்க்கூச்செறிந்தது கண்ணில் நீர் துளித்தது.
இந்நாட்டில் வாழும் தமிழ் மக்கள் உடல் பொருள் ஆவியைக் கொடுத்துத் தங்கள் சுதந்திரத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஆயத்தமாயிருக்கிறார்கள்.
காஞ்சி நகரின் பற்பல சிவாலயங்கள் விஷ்ணு ஆலயங்களிலிருந்து பேரிகைச் சப்தம் ஆலாட்ச மணி ஓசை யாழின் இன்னிசையுடன் கலந்து பாடும் பக்தர்களின் குரலொலி எல்லாம் கலந்து வந்து கொண்டிருந்தன.
அரண்மனைப் பூந்தோட்டத்திலிருந்து செண்பகம் பன்னீர் பாரிஜாதம் ஆகிய மலர்களின் சுகந்தம் குளிர்காற்றுடன் கலந்து இலேசாக வந்து கொண்டிருந்தது.
எனக்கு உடம்பு ஒன்றுமில்லை அப்பா மனந்தான் நன்றாயில்லை மனம் இருக்கிறதே அம்மா ரொம்பப் பொல்லாதது மத்தக த்தைப் போன்றது என்று பெரியவர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.
அதைப் புத்தி என்கிற அங்குசத்தால் அடக்கி ஆளவேண்டும்.... அப்பா ஏன் குழந்தாய் நான் சமண முனிவரைப் பார்த்துவிட்டு வந்தது தங்களுக்கு எப்படித் தெரிந்தது?
என் மகள் என்ன செய்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியாமல் போனால் இந்தப் பெரிய பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தை நான் எப்படி அம்மா கட்டி ஆள முடியும்?
தில்லை அம்பலத்தில் ஆனந்த நடனமிடும் பெருமானைத் தரிசிப்பதற்காகவே.... நிறுத்துங்கள் அப்பா வயதாக ஆக அந்தப் பெரியவர் ஒரே பக்திப் பைத்தியமாகி விட்டார்.
தங்களுக்கு ஒரு வேளை பைத்தியம் கியித்தியம்.... இல்லை குழந்தாய் இல்லை பைத்தியம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை நான் சிரித்த காரணம் வேறு உன் மாதிரியே எனக்கும் ஒரு காலத்தில் இந்த உலகம் பிடிக்காமலிருந்தது.
உண்மையில் அநீதி நடந்து விட்டதாக எனக்குத் தெரிந்தால் உடனே அதற்குப் பரிகாரம் செய்து விட்டு மறுகாரியம் பார்க்கிறேன் என்றார் சக்கரவர்த்தி.
நிஜந்தானே அப்பா சோழ ராஜகுமாரனுடைய செயலுக்கு அவன் பொறுப்பாளி இல்லையென்று தெரிந்தால் தண்டனையை மாற்றிவிடுவீர்கள் அல்லவா?
நிச்சயமாய் அம்மா அப்போது குந்தவி தன் மனத்திற்குள் அந்த வேஷதாரிச் சிவனடியாரை எப்படியாவது கண்டுபிடித்து அவருடைய தாடியைப்பற்றி இழுத்துக் கொண்டு வந்து சக்கரவர்த்தியின் முன்னிலையில் நிறுத்தாவிட்டால் என் பெயர் குந்தவி அல்ல என்று சபதம் செய்து கொண்டாள்.
இதைக் கேட்ட சக்கரவர்த்தி தம் மனத்திற்குள் பெண்ணாய்ப் பிறந்தவர்களிடம் தர்க்க ரீதியை எதிர்பார்ப்பதிலேயேயும் பிரயோஜனமில்லைதான் என்று எண்ணிக் கொண்டார்.
இப்போது என்ன குடி முழுகிப் போய்விட்டதென்று ஓட ஓட விரட்டுகிறாய் வள்ளி அந்தச் சக்கரவர்த்தி எங்கே போய்விட்டார் என் வேல் தான் எங்கே போச்சு?
கெட்ட கேட்டுக்குப் பட்டுக் குஞ்சந்தான் ஓடம் தள்ளுவதற்கும் கும்பிடுவதற்குந்தான் கடவுள் உனக்குக் கையைக் கொடுத்திருக்கிறார் கும்பிடுகிற கையினால் எங்கேயாவது வேலைப் பிடிக்க முடியுமா?
இரண்டு உடலும் ஓர் உயிருமாயிருந்த தம்பதிகளுக்குள் இப்படிப்பட்ட ஓயாத வாய்ச் சண்டை நடப்பதற்குக் காரணமாயிருந்த சம்பவம் இதுதான் இரண்டு நாளைக்கு முன் இந்தக் காவேரிக்கரைச் சாலை வழியாக நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியும் குந்தவி தேவியும் அவர்களுடைய பரிவாரங்களும் உறையூரை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது தோணித் துறைக்கு அருகில் சக்கரவர்த்தி சிறிது நின்றார்.
தோணித்துறையையும் காவேரியின் மத்தியிலிருந்த தீவையும் அந்தத் தீவில் பச்சை மரங்களுக்கிடையே காணப்பட்ட வசந்த மாளிகையின் பொற் கலசத்தையும் குந்தவிக்குச் சுட்டிக்காட்டி ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
பொன்னனை அருகில் வரும்படி அவர் சமிக்ஞை செய்யவும் பொன்னன் ஓடோ டியும் சென்று கைகூப்பித் தண்டம் சமர்ப்பித்து பயபக்தியுடன் கையைக் கட்டிக் கொண்டு அவர் முன்னால் நின்றான்.
சக்கரவர்த்தியைப் பழிக்குப்பழி வாங்கப் போவதாகவும் அவருடைய மார்பில் தன் வேலைச் செலுத்தப் போவதாகவும் அவன் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததெல்லாம் அச்சமயம் அடியோடு மறந்து போய் விட்டது.
இந்தத் தோணித் துறையில் படகு ஓட்டுகின்றவன் நீதானே அப்பா என்று சக்கரவர்த்தி கேட்கவும் பொன்னனுக்குத் தலைகால் தெரியாமற் போய் விட்டது.
அதோ தெரிகிறதே அந்த வசந்த மாளிகையில் தானே அருள்மொழி ராணி இருக்கிறார் ஆமாம் இதோ பார் நமது குழந்தை குந்தவி தேவி ராணியைப் பார்ப்பதற்காகச் சீக்கிரத்தில் இங்கே வரக்கூடும்.
சக்கரவர்த்திக்குப் பணிந்து மறுமொழி சொன்ன காரணத்தினால் விக்கிரம மகாராஜாவுக்குப் பொன்னன் துரோகம் செய்துவிட்டதாக வள்ளி குற்றம் சாட்டினாள்.
அங்கே நீரோட்டத்தின் மீது தழைத்து கவிந்திருந்த ஒரு புங்க மரத்தினடியில் அதன் வேரின் மேல் உட்கார்ந்து தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை எப்படித் துடைத்துக் கொள்வது வள்ளியிடம் மறுபடியும் எப்படி நல்ல பெயர் வாங்குவது?
பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால் இந்தக் கார்த்திகை மாதம் எவ்வளவு ஆனந்தமாயிருக்கும் பார்த்திப மகாராஜாவும் ராணியும் இளவரசரும் இங்கே அடிக்கடி வருவதும் போவதுமாயிருப்பார்கள்.
தோணித்துறை அப்போது எவ்வளவு கலகலப்பாயிருந்தது குதிரைகளும் யானைகளும் தந்தப் பல்லக்குகளும் இந்த மாந்தோப்பில் வந்து காத்துக் கொண்டு கிடக்குமே அந்தக் காலம் போய்விட்டது.
அந்தச் சண்டாளன் மாரப்ப பூபதி மட்டும் துரோகம் செய்யாமலிருந்தால் இப்போது விக்கிரம மகாராஜா சோழ நாட்டின் சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருப்பார் அல்லவா?
மாரப்ப பூபதி பொன்னனின் குடிசைக் கதவைத் திறந்தபோது வள்ளி பின்வருமாறு சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் மானம் போன பிறகு உயிரை வைத்துக் கொண்டு இருந்து என்ன பிரயோஜனம்?
நம்ம தேசத்துக்கும் நம்ம மகாராஜாவுக்கும் துரோகம் செய்து விட்டு அப்புறம் பிராணனை வைத்துக் கொண்டு இருக்கிறதாயிருந்தால் உனக்கும் அந்தக் கேடுகெட்ட மாரப்பனுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?
அடுப்பு வேலையைப் பார்த்தபடி பொன்னன்தான் வருகிறான் என்று நினைத்துக் கொண்டு தலை நிமிராமல் முதலில் பேசிய வள்ளி வேற்றுக் குரலைக் கேட்டதும் திடுக்கிட்டுப் பார்த்தாள்.
இதற்குள் பொன்னன் வெளியிலிருந்து வரவே மாரப்பன் அவனைப் பார்த்து பொன்னா உன்னோடு ஒரு சமாச்சாரம் பேச வேண்டும் வா என்று கூறி அவனை வெளியில் அழைத்துப் போனான்.
மாரப்பன் சிரித்துக் கொண்டே அதுதான் பொன்னா அதுதான் வள்ளியை நீ கல்யாணம் செய்து கொண்டாயே அதுதான் நீ எனக்குச் செய்த பெரிய உபகாரம்.
உங்கள் உறையில் உள்ள கத்தி நிஜக் கத்தியல்ல மரக் கத்தி என்று அவள் ரொம்ப நாளாய்ச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று கூறிவிட்டுப் பொன்னன் எழுந்திருந்தான்.
மாரப்பன் கத்தியைப் பக்கத்தில் தரையில் வைத்து விட்டு வேண்டாம் பொன்னா உட்கார் புருஷர்களின் காரியத்தில் பெண் பிள்ளைகளைக் கூப்பிடக்கூடாது.
கேட்டால்தானே உண்மையில் அந்தக் கபட சந்நியாசி பல்லவ சக்கரவர்த்தியின் ஒற்றன் எல்லாவற்றையும் போய்ச் சொல்லிவிட்டான் இதைக் கேட்டதும் பொன்னனுக்கு ஏற்கெனவே அந்தச் சிவனடியார் மேல் ஏற்பட்டிருந்த சந்தேகம் கொஞ்சம் பலப்பட்டது.
சிவனடியாராயிருந்தாலும் சரி என்றைக்காவது ஒரு நாள் உண்மை தெரியப் போகிறது அப்போது துரோகம் செய்தவனை.... என்று பொன்னன் பல்லை நரநரவென்று கடித்த வண்ணம் மாரப்பனுக்குப் பக்கத்தில் தரையில் கிடந்த கத்தியைச் சட்டென்று எடுத்து ஒரு சுழற்றிச் சுழற்றி அருகேயிருந்த ஒரு புங்கமரத்தில் ஒரு போடு போட்டான்.
வைரம் பாய்ந்த அந்த அடி மரத்தில் கத்தி மிக ஆழமாய்ப் பதிந்தது மாரப்பனுடைய உடம்பு பாதாதி கேசம் ஒரு கணநேரம் வெடவெட வென்று நடுங்கிற்று.
விக்கிரமனுக்கு இராஜ்யத்தை திருப்பிக் கொடுப்பது பற்றி பிரஸ்தாபித்ததும் பழைய சேனாதிபதி சொல்வதில் ஏதேனும் உண்மை இருக்குமோ?
எனவே மாரப்பன் மேற்கண்டவாறு பேசியதும் பொன்னனுக்கு அவனிடமிருந்த வெறுப்பெல்லாம் திரும்பி வந்துவிட்டது உள்ளுக்குள் கோபம் பொங்கிற்று.
மாரப்பன் சொன்னதையெல்லாம் கொஞ்சம் கைச்சரக்கும் சேர்த்து அவன் வள்ளியிடம் தெரிவித்த போது உண்மையாகவே அவன் எதிர்பார்த்த பலன் கிட்டிற்று.
என்னிடம் மட்டும் அந்த மாதிரி அவன் சொல்லியிருந்தால் தலையிலே ஒரு சட்டி நெருப்பைக் கொட்டியிருப்பேன் நீ கேட்டுக்கொண்டு சும்மா வந்தாய் என்றாள்.
எப்பேர்ப்பட்ட கோபம் அப்போது எனக்கு வந்தது தெரியுமா வள்ளி அவன் வாளைக் கொண்டே அவன் தலையை வெட்டிப் போடப் பார்த்தேன் புங்கமரம் நடுவிலே நின்று தடுத்து விட்டது என்றான்.
மாரப்ப பூபதி எவ்வளவு துர்நடத்தை யுள்ளவன் என்பதைச் சக்கரவர்த்திக்கு எப்படியாவது தெரிவித்துவிட வேண்டுமென்று அவர்கள் முடிவு செய்தார்கள்.
நீதான் அன்றைக்குச் சக்கரவர்த்திக்குக் கும்பிடு போட்டுக் காலில் விழுந்தாயே அவரை உறையூரில் போய்ப் பார்த்து எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடேன் என்றாள் வள்ளி.
அதிலும் சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்க வேண்டு மன்று சொன்னால் சந்தேகப்பட்டுக் காராக்கிரகத்தில் பிடித்துப் போட்டு விடுவார்கள் என்று பொன்னன் சொன்னான்.
வந்த வீரர்களின் தலைவன் ஓடக்காரா உன்னைக் கைப்பிடியாகப் பிடித்துக் கொண்டு வரும்படி சக்கரவர்த்தியின் கட்டளை மரியாதையாய் உடனே புறப்பட்டு வருகிறாயா?
வள்ளி துணிச்சலுடன் வீரர் தலைவனை நோக்கிசோழ நாட்டில் மரியாதைக்கு எப்போதும் குறைச்சல் இல்லை ஐயா நீங்கள் பிறந்த ஊரில் தான் மரியாதைக்குப் பஞ்சம் போலிருக்கிறது என்றாள்.
சக்கரவர்த்தியின் விஜயத்தை முன்னிட்டு உறையூர் வீதிகள் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்த போது பொன்னனுக்கும் வள்ளிக்கும் ஆத்திரமும் துக்கமும் பொங்கிக் கொண்டு வந்தன.
ஆகா அதையெல்லாம் சோழநாட்டு ஜனங்கள் அடியோடு மறந்துவிட்டார்கள் போலிருக்கிறது பார்த்திப மகாராஜாவின் மரணத்துக்குக் காரணமான நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியின் விஜயத்துக்காக இப்படி யெல்லாம் நகரலங்காரம் செய்திருக்கிறார்களே இது என்ன அவமானம்?
அந்த அரண்மனையில் பெருமிதமும் அதில் காணப்பட்ட சிற்ப வேலைப்பாடுகளும் அவர்களைப் பிரமிக்கச் செய்தன அவர்களின் ஆத்திரத்தையும் அதிகப்படுத்தின.
சக்கரவர்த்திக்கு விரோதமான சதியாலோசனையில் கலந்து கொண்டதன் பொருட்டு விசாரிப்பதற்காகத்தான் சக்கரவர்த்தி தங்களை அழைத்து வரச் செய்திருக்க வேண்டும் என்று பொன்னனும் வள்ளியும் கிளம்பும்போது ஊகித்தார்கள்.
விசாரணையின்போது தைரியமாக மறுமொழி சொல்லி சக்கரவர்த்திக்குப் பொன்னன் கும்பிட்ட அவமானத்தைத் துடைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றும் அவர்கள் பேசிக் கொண்டு வந்தார்கள்.
அங்கே நவரத்தின கச்சிதமான சிங்காதனத்தில் சக்கரவர்த்தி கம்பீரத் தோற்றத்துடன் வீற்றிருப்பதையும் அவருக்கு அருகில் குந்தவி தேவி சாய்ந்து கொண்டு நிற்பதையும் எதிரே மாரப்பன் குனிந்த தலையுடனும் நடுங்கிய உடம்புடனும் எண்சாணுடம்பும் ஒரு சாணாய்க்குறுகி நிற்பதையும் வள்ளியும் பொன்னனும் போகும் போதே பார்த்துக் கொண்டார்கள்.
வெகு சாதுவைப்போல் வேஷம் போட்டு நடித்தான் நல்லது நல்லது படகு தள்ளுகிறவன் கூடப் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்துக்கு விரோதமாகச் சதி செய்வதென்று ஏற்பட்டுவிட்டால் அப்புறம் கேட்பானேன்?
தோணித்துறையில் இனிய வார்த்தை பேசிய சக்கரவர்த்திக்கும் இங்கே நெருப்புப் பொறி பறக்கும்படி பேசும் சக்கரவர்த்திக்கும் காணப்பட்ட வித்தியாசம் அவர்களைத் திகைக்கச் செய்தது.
இவர்களுடைய சதியாலோசனையைப் பற்றி நன்றாய்த் தெரிந்து கொள்வதற்காகச் சிறிது காலம் இவர்களுக்கு உதவியாயிருப்பது போல் நடித்தேன் அவ்வளவு தான்.
உடனுக்குடனே தங்களுடைய தளபதி அச்சுதவர்ம பல்லவரிடம் எல்லா விவரங்களையும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்.... அப்போது பாவி துரோகி என்ற மெல்லிய பெண் குரல் கேட்டது.
பார்த்தேன் அந்தச் சாமியாரின் மந்திரத்தில் இந்தப் பெண்ணும் நன்றாய் மயங்கிப் போயிருக்கிறாள் இவர்களில் ஒருவராவது முழுதும் உண்மை சொல்வதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை அப்பா ஒவ்வொருவரும் மனதில் ஒரு நோக்கத்தை வைத்துக் கொண்டு பேசுகிறார்கள் என்றாள் குந்தவி.
அதுவரையில் உன் பேரில் வேறு குற்றம் ஏற்படாதபடி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் தெரிந்ததா இப்போது நீ போகலாம் என்று மிகக் கடுமையான குரலில் கூறினார்.
உன் மனைவியை அந்தச் சிவனடியார் விஷயத்தில் மட்டும் கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையாயிருக்கச் சொல்லு அவருடைய மந்திரத்தில் அவள் ரொம்பவும் மயங்கியிருக்கிறாள்போல் தோன்றுகிறது என்றார்.
சக்கரவர்த்தி அவர்கள் வெளியேறிய திசையைப் பார்த்த வண்ணம் நானும் எத்தனையோ பெண்களைப் பார்த்திருக்கிறேன் இந்த வள்ளியைப்போல்... என்று ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
அவர் உதவி புரியவில்லை குந்தவி அவர்தான் புலிகேசியை வென்றவர் புற்றிலிருந்து ஈசல் கிளம்புவது போல் கிளம்பிய சளுக்கர் படைகளைத் துவம்சம் செய்தவர்.
மேல் வானத்தைப் பொன்மயமாகச் செய்து கொண்டிருந்த சூரியன் சுழலுகின்ற தங்கத் தகட்டைப்போல் அதிவிரைவாய்க் கீழே இறங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
தளதளவென்று விளங்கிய தாமரை இலைகளின் வனப்பையும் கூம்பிய தாமரை மலர்கள் மொட்டுகள் இவற்றின் அழகையும் அவள் சிறிது நேரம் பார்த்து மகிழ்ந்தாள்.
தாமரை இலைகளின் மேலே முத்து முத்தாகத் தண்ணீர்த்துளிகள் நின்றதையும் இளங்காற்றில் தாமரை இலைகள் அசைந்தபோது அந்த முத்துக்கள் அங்குமிங்கும் ஓடிச் சில சமயம் பிரிந்தும் விளையாடியதையும் பார்த்துக் களித்தாள்.
சந்தன நிறத் தந்தத்தினால் செய்தவை போல் விளங்கிய குந்தவியின் அழகிய நீண்ட புஜங்களும் பங்கஜ மலர்ப் பாதங்களும் பளிங்கு போல் தெளிந்த தண்ணீரிலே பிரதிபலித்தபோது பன்மடங்கு வனப்பும் சோபையும் பெற்று விளங்கின.
அந்தக் காட்சி கைதேர்ந்த சிற்பி ஒருவன் செய்த அற்புத அழகு வாய்ந்த தந்தப்பதுமை ஒன்றை உயர்ந்த ஆடை ஆபரணங்களினால் அலங்கரித்து அக்குளக்கரையில் நிறுத்தி வைத்திருப்பது போல் தோன்றியது.
தாய்மார்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள் தோழிகள் அடிக்கடி கூறியிருக்கிறார்கள் சித்திரக்காரர்களும் சிற்பிகளும் வியந்து பாராட்டியிருக்கிறார்கள்.
அதோ பார் குந்தவி சிவிகை வருகிறது என் அருமைச் சிநேகிதர் வருகிறார் பல்லவ சேனாதிபதி வருகிறார் சளுக்கரை முறியடித்துப் புலிகேசியைக் கொன்ற மகா வீரர் வருகிறார் உறையூருக்கு நாம் இந்தச் சமயம் வந்தது எவ்வளவு நல்லதாய்ப் போயிற்று... இவ்விதம் ஊரிலிருந்து உறவினர் வரக்காணும் சின்னஞ்சிறு குழந்தையைப்போல் சக்கரவர்த்தி அளவற்ற உற்சாகத்துடன் சொல்லிக்கொண்டே போனார்.
அவருக்குக் குந்தவி நமஸ்காரம் செய்ய யத்தனிக்க அந்த அம்மையார் அதற்கு இடங்கொடாமல் அவளைத் தம்முடன் சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டு குழந்தாய் பிறைசூடும் பெருமானுடைய அருளால் உனக்கு எல்லா மங்களமும் உண்டாகட்டும்.
பரஸ்பரம் ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டு ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிந்த சக்கரவர்த்தியும் அவருடைய பழைய சேனாதிபதியும் சிறிது நேரத்துக் கெல்லாம் சற்று விலகி ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள்.
இங்கே வந்ததும் தங்களைப் பார்த்தேன்... சேனாதிபதி பிரபோ என்னை அவ்விதம் அழைக்க வேண்டாம் பரஞ்சோதி அது என் பூர்வ ஜன்மப் பெயர் அதை இப்போது கேட்கப் பிடிக்கவில்லை.
கேளும் சிவபக்தரே அவ்வளவு பெருமைக்கு நான் உரியவன் அல்ல பிரபு இன்று இந்நாட்டில் மகான்களான சிவபக்தர்கள் எத்தனையோ பேர் இருக்கிறார்கள்.
அவர்களுக்குத் தொண்டு புரியும் சிறுத்தொண்டன் நான் கேளும் சிறுத்தொண்டரே நான் சொல்ல வந்த விஷயம் என்னவென்றால்... சொல்லுங்கள் அரசே இந்த உலகத்தில் நான் செய்து முடிக்க வேண்டிய காரியங்கள் இன்னும் இரண்டு பாக்கியிருக்கின்றன.
பார்த்தவர்கள் வசிஷ்டரோ விசுவாமித்திரரோ அல்லது அகஸ்திய முனிவர்தானோ என்று பிரமிக்கும்படியான ஜடாமகுடம் தரிப்பேன் என்று சொல்லிச் சக்கரவர்த்தி நகைக்க சிறுத்தொண்டரும் கூட நகைத்தார்.
அவ்விருவருடைய சிரிப்பின் ஒலியும் அந்தி நேரத்தில் கூட்டை நோக்கிப் பறந்த பறவைகளின் குரல்களுடன் கலந்து நாற்றிசையும் பரவி எதிரொலி செய்தன.
ஆம் போர்க்களத்தில் பார்த்திபனுக்கு வரமளித்தவரும் பொன்னன் குடிசையில் நாம் சந்தித்தவருமான அதே சிவனடியார்தான் ஏறக்குறைய நள்ளிரவு ஆன சமயத்தில் பொன்னன் படகை நிறுத்தி மிகவும் மெல்லிய குரலில் வள்ளி இறங்கு வந்து விட்டோ ம் என்றான்.
அதே சமயத்தில் ஸ்ரீஅரங்கநாதரின் ஆலயத்தில் அர்த்த ஜாம பூஜைக்குரிய மணிச் சத்தம் ஓம் ஓம் என்று கிளம்பி நள்ளிரவின் நிசப்தத்தை மீறிக்கொண்டு வானவெளியெங்கும் வியாபித்து எதிரொலி செய்தது.
ஸ்ரீஅரங்கநாதரின் அர்த்த ஜாம ஆராதனையைத் தரிசித்து விட்டுத் திரும்பிய அந்தப் பக்தர் குழாத்தில் சக்கரவர்த்தி நரசிம்மவர்மரை மட்டும் காணவில்லை.
காவேரிக் கரையை ஒளிமயமாக்கிய தீவர்த்திகளுடன் அந்தக் கும்பல் படகிலிருந்து கரையில் இறங்கியபோது சிவனடியார் தாம் இருந்த மரத்தின் மறைவில் இன்னும் நன்றாய் மறைந்து கொண்டு அசையாமல் நின்றார்.
தீவர்த்திகளுடனே அந்தக் கும்பல் நகருக்குள் புகுந்து மறைந்த பிறகு காவேரி நதிதீரத்தில் முன்னால் இருந்ததை விட அதிகமான கனாந்தகாரம் குடிகொண்டது.
தன்னுடைய உண்மையான சாம்ராஜ்ய சேவைக்கு ஒரு நாள் நிச்சயம் பலன் கிட்டும் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவன் வருஷக்கணக்காகக் காத்திருந்தான்.
கடைசியாக விக்கிரமனுடைய சதியாலோசனையைப்பற்றி அவனுக்குச் செய்தி தெரிந்தபோது தளபதி அச்சுதவர்மரிடம் உடனே சென்று தெரியப்படுத்தினான்.
கேவலம் ஒரு ஓடக்காரன் அவன் பெண்டாட்டி இவர்கள் முன்னிலையில் சோழ நாட்டுப் பட்டத்துக்கு உரியவனான தான் அவமானப்பட நேர்ந்தது.
உறையூர்க் கோட்டை வாசலைத் தாண்டி உள்ளே சிறிது தூரம் அவன் சென்றபோது எதிரே அநேக தீவர்த்திகளுடனும் சங்கம் முதலிய வாத்திய முழக்கங்களுடனும் ஒரு கூட்டம் வருவதைக் கண்டான்.
கூட்டத்தின் மத்தியில் சிங்கக்கொடி பறந்ததைப் பார்த்தபோது ஒருவேளை சக்கரவர்த்தி தன் பரிவாரங்களுடன் ஸ்ரீஅரங்கநாதர் ஆலயத்துக்குப் போகிறாரோ என்று நினைத்துச் சட்டென்று குதிரையிலிருந்து இறங்கிச் சாலை ஓரமாக அடக்க ஒடுக்கத்துடன் நின்றான்.
சிறுத்தொண்டர் இதற்கு ஒன்றும் சொல்லாமல் மறுபடியும் ஒரு தடவை மாரப்பனை ஏற இறங்கப் பார்த்து விட்டு மேலே போகத் தொடங்கினார்.
அவர்கள் இருவரும் அப்பால் சென்றதும் சேடிகள் சூழ்ந்த பல்லக்கு பின்னால் வருவதைப் பார்த்து சக்கரவர்த்தியின் திருமகளாயிருக்கலாம் என்று மாரப்பன் ஊகித்துக் கொண்டு அவசரமாய் விலகிச் செல்லத் தொடங்கினான்.
மாரப்பன் திரும்பிப் பார்த்தபோது பல்லக்கில் பூரண சந்திரனை ஒத்த முககாந்தியுடைய குந்தவி தேவியும் அவளருகே சிவபக்தியே உருவங்கொண்டது போன்ற மூதாட்டி ஒருவரும் இருக்கக் கண்டான்.
குந்தவி தேவிதான் தன்னை அழைக்கிறாள் என்று அறிந்ததும் மாரப்பனுடைய உள்ளத்தில் வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் சேர்ந்தாற்போல் பொங்கின.
பல்லக்கின் அருகில் சென்று குந்தவியைப் பார்க்க விரும்பினானாயினும் கூச்சத்தினால் நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாதவனாய்த் தரையைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.
அப்புறம் உன்னுடைய கட்சியில் நான் இருப்பேன் என்று குந்தவிதேவி அனுதாபம் நிறைந்த குரலில் கூறியபோது மாரப்பனுக்கு ஏற்பட்ட மனக் கிளர்ச்சியை வர்ணிக்கத் தரமன்று அதல பாதாளத்திலிருந்து ஒரே அடியாகச் சொர்க்கத்துக்கு வந்துவிட்டதாகவே அவனுக்குத் தோன்றியது.
சந்தோஷம் கண்டுபிடித்ததும் எனக்கு உடனே தெரியப்படுத்து என்று சொல்லிவிட்டு குந்தவி தேவி பல்லக்கை மேலே செல்லும்படி கட்டளையிட்டாள்.
தான் இப்போது கண்டதும் கேட்டதும் கனவல்ல என்று நிச்சயம் செய்து கொண்டபின் பக்கத்தில் வந்து நின்ற புரவியின் மீது மறுபடியும் ஏறிக்கொண்டான்.
தான் அன்று தோணித் துறைக்குப் போகும் காவேரிக் கரைச் சாலையில் வெகு தூரம் போய் விட்டுத் திரும்பியிருந்தும் போகும்போதோ வரும் போதோ பொன்னனையும் வள்ளியையும் சந்திக்கவில்லை.
வள்ளியின் பாட்டன் வீட்டில் ஒரு வேளை இருக்கலாமல்லவா... உடனே மாரப்பன் விரைவாகக் குதிரையை விட்டுக் கொண்டு சென்று தன் மாளிகையை அடைந்தான்.
ஆலயங்களுக்குப் போய்விட்டுத் திரும்புவோர் தெருக்கூத்துப் பார்க்கச் செல்வோர் இராப் பிச்சைக்காரர் ஆகியவர்கள் அங்கொருவரும் இங்கொருவருமாய்க் காணப்பட்டனர்.
எங்கேயோ வெகுதூரத்தில் அகோ வாரும் பிள்ளாய் அரிச்சந்திர மகாராஜனே என்று விசுவாமித்திர முனிவர் அலறிக் கொண்டிருந்தார் மாரப்பன் வீதிகளின் ஓரமாகத் தன்னை யாரும் கவனிக்காதபடி நடந்து விரைந்து போய்க் கொண்டிருந்தான்.
ஏனென்றால் கம்மாளத்தெரு திரும்பும் முனையில் அப்போதுதான் அணைந்து கொண்டிருந்த அகல்விளக்கின் வெளிச்சத்தில் அவன் ஒரு உருவத்தைக் கண்டான்.
ஆகா அந்தப் பொல்லாத வஞ்சக வேஷதாரியை அன்றிரவு கையும் மெய்யுமாய்ப் பிடித்துக் கொண்டுபோய்ச் சக்கரவர்த்தித் திருமகளின் முன்னால் நிறுத்தினால் எவ்வளவு நன்றாயிருக்கும்?
ஆம் தான் பார்த்த உருவம் அந்தச் சிவனடியாராயிருக்கும் பட்சத்தில் அவர் பொன்னனையும் வள்ளியையும் பார்ப்பதற்குத்தான் அங்கு வந்திருக்க வேண்டும்.
நரசிம்மவர்ம சக்கரவர்த்தி உறையூருக்கு வந்திருக்கும் சமயத்தில் இந்தச் சதியாலோசனை நடக்கிறது ஆகா குற்றம் செய்வதில் ஈடுபட்டிருக்கும் போதே மூன்று பேரையும் கையும் மெய்யுமாய்ப் பிடித்துவிட முடியுமானால்?
பிறகு.... இப்படி சிந்தித்துக் கொண்டே மரப்பன் வீரபத்திர ஆச்சாரியின் வீட்டை நெருங்கியபோது இன்னொரு அதிசயம் அவனுக்கு அங்கே காத்திருந்தது.
சென்ற அத்தியாயத்தில் நாம் பார்த்தபடியே பொன்னன் படகை இழுத்துக்கொண்டு போய் அரண்மனைத் தோட்டத்தின் மதிலை அடைந்ததும் படகை அங்கேயே கட்டிப் போட்டுவிட்டு வள்ளியையும் அழைத்துக் கொண்டு தோட்டத்துக்குள்ளே பிரவேசித்தான்.
ஆகவே பொன்னனும் வள்ளியும் அந்த அரண்மனைக்குள் கொல்லைப்புரத்தின் வழியாக நுழைவது ஏதோ கெட்ட காரியத்திற்காகத்தான் என்றும் அநேகமாக அந்த அரண்மனைக்குள் அச்சமயம் சிவனடியார் இருக்கலாமென்றும் மாரப்பபூபதி ஊகித்தான்.
எப்படியிருந்தாலும் இன்று இரவு எல்லா மர்மங்களும் வெளியாகி விடப் போகின்றன இந்த நம்பிக்கையுடன் அவன் மதிற்கதவின் வெளிப்புற நாதாங்கியைப் போட்டுவிட்டு பொன்னன் திரும்பி வருவதற்குள் தன்னுடைய ஆட்களை உதவிக்கு அழைத்துக் கொண்டு அங்கே வந்து விடுவது என்ற தீர்மானத்துடன் விரைந்து சென்றான்.
தன்னைப் பின்தொடர்ந்து இரண்டு பேர் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அறியாத பொன்னன் அரண்மனை தோட்டத்திற்குள் உற்சாகத்துடன் போய்க் கொண்டிருந்தான்.
அரண்மனையின் பின்புறத்தை அவர்கள் அடைந்ததும் பொன்னன் வள்ளி உள்ளே போய் எல்லாம் பார்க்கலாமா அல்லது வந்த காரியத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு திரும்புவோமா?
முதலில் திகைப்பு நீங்கியவனான பொன்னன் வள்ளி நிற்க நேரமில்லை என்று சொல்லி மகாவிஷ்ணு விக்கிரகத்தின் சமீபம் சென்று விஷ்ணு பாதத்தின் அடியிலிருந்த அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய நீளவாட்டான மரப்பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டான்.
வள்ளி நல்ல வேளை இது அந்த நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியின் கண்ணில் படவில்லை பட்டிருந்தால் இதற்குள் காஞ்சிக்குக் கட்டாயம் போயிருக்கும் என்று சொல்லிக் கொண்டே கோயிலிலிருந்து வெளியேறினான்.