sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அங்கு முருகப்பெருமகன் ஆணைப்படி தேவதச்சன் மாட கூடங்களும் மண்டபங்களும் மணிப் பூஞ்சோலைகளும் தடாகங்களும் அழகிய தெருக்களும் கோடிகளிற் பெரிய கோபுரங்களும் அமைத்து அச் சிறந்த பாடி வீட்டுக்கு ஏமகூடம் என்று பெயரிட்டான்.
அதையறிந்த பானு கோபன் தன் மாளிகையினின்றும் போந்து தேரை விட்டிறங்கி சூரன் இருந்த இடம் சென்றான் அடி வணங்கினான் வீரர் பெருமானே என்னை எதற்காக அழைத்தாய்?
அப்போது வீரக்கழலணிந்த மன்னவன் கூறலுற்றான் மைந்தனே தாரகனைக் கொன்று அவன் குன்றையும் அழித்த கந்தவேள் திருச்செந்துரினின்றும் புறப்பட்டு கடல் கடந்து நந்தி கணங்களும் பூதப்படைகளும் புடை சூழ இந் நகரின் வடபால் வந்தடைந்தான்.
பகைவரது ஆற்றலை ஆராய்ந்தறியாத பானுகோபன் தந்தை பணித்தவாறே பெரு வில்லைக் கையில் எடுத்தான் எவரையும் மயக்கும் மோகப்படையும் கைக்கொண்டான்.
இரு திறத்தவரும் நெருங்கிப் பேர் நிகழ்த்தினர் இறந்த அசுரர் எண்ணிறந்தவர் முரிந்த காலும் தலையுமாய் உயிர் துறந்த பூதரும் அளவிறந்தவர்.
கழிந்த செயலைக் குறித்துக் கவலை கொள்வதிற் பயனில்லை யானே போர் முனையிற் சென்று ஒரு நாழிகையில் பகைவரைப் பேரும் இல்லாமல் அழித்திடுவேன்.
அந் நிலையில் வெற்றி வீரனாகிய வீரவாகு குமரவேள் திருவடியை மனத்திற் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் துதித்து திண்ணிய உள்ளமுடைய பானுகோபனை எதிர்த்தார்.
வீரவாகுவின் வில்லினின்றும் எழுந்த அம்புகள் பள்ளத்திற் பாயும் வெள்ளம்போல் விரைந்து நிலவுலகம்போற் பரந்து தீயின் திறமையுற்று ஆகாயம்போல் அழிவற்று காற்றுப் போல் கடுகி ஆயிரங்கோடி தலைகளை அறுத்தாலும் வெறுப்படையாமல் வேலை செய்தன.
இன்னும் ஒரு நாழிகையில் இவன் உடலைச் சின்ன பின்னாமாக்குவேன் அவ் விதம் செய்யேனாயின் உயிர் வாழ ஒருப்படேன் நான் இவ்வுலகித் பிறந்தவனும் அல்லேன்.
வில்லோடு தீயில் விழுந்திடுவேன் என்றான் மாயம் விளைக்கும் மோகப் படையைக் கையில் எடுத்தான் மனத்தில் அதற்குப் பூசனை புரிந்தான் மாற்றான் சேனையையும் வீரவாகுவையும் பற்றி அவர் அறிவைக் கெடுத்து ஆக என்று சொல்லி விடுத்தான்.
உயிருக்குயிராய் நின்ற அருள் புரியும் அறுமுகப் பெருமான் அதனை அறிந்தார் ஓர் அமோகப் படையை விரைந்து ஆக்கினார் அதனை தேக்கி எம் வீரரைத் தெளிவித்து எழுப்புக மாற்றான் விடுத்த படையின் வன்மையைக் கெடுத்து வருக என்று ஏவினார்.
நிகரற்ற மோகப்படை நீர்மை யிழந்த போது வீரவாகுவும் ஏனைய வீரரும் உடலைப் பிணித்த மயக்கம் தெளிந்து முருகவேளின் வெற்றிப்படையைக் கண்டு மகிழ்ந்தார்கள்.
யானே படையுடன் சென்று பகைவர் வலிமையை அழிப்பேன் வாகைமாலை சூடுவேன் ஒன்று எண்ணினான் வில்லையும் ஏனைய படைக்கலங்களையும் எடுத் தான் முன்னாள் வானவர் கொடுத்த தெய்வப் படைக் கலங்களையும் கைக்கொண்டான் கரத்திலே தோலுறை மாட்டினின் புறத்தில் அம்பறாத்தூணி தூக்கினான் விரல்களில் பொன்னாலாகிய புட்டில் பூட்டினான்.
அப்பொழுது சிங்கமுகாசுரன் மைந்தனாகிய அதிசூரனும் தாரகன் புதல்வனாகிய அசுரேந்திரனும் போர்க்கோலம் பூண்டு சூரனை அடைந்தார்கள்.
அவர் பணித்தவாறே அழிவற்ற வீரவாகுவும் அவர் தம்பியரான எட்டு வீரர்களும் நூறாயிரவரும் பூதகணங்களின் தலைவரும் தேர்மீது ஏறித் திண்ணிய சேனையின் நடுவே சென்றார்கள்.
வீரம் நிறைந்த படைத்தலைவரை முன்னிட்டுச் சேனைகள் இவ் வண்ண்ம் செல்ல ஈசன் அருளிய குமரவேள் அசுரப்படை நெருங்கி நின்ற போர்க்களத்தை அடைந்தார்.
அன்னான் சீற்றத்தைக் கண்டு அயன் அஞ்சினன் திருமால் துளங்கினன் இந்திரன் அயர்ந்தனன் கூற்றுவனும் கலங்கினன் நல்லறம் நடுங் கிற்று ஐம்பெரும் பூதங்களும் அச்சம் கொண்டன.
அவ் வேளையில் பல்லாயிரங் கோடி அம்புகளைச் சூரன் அடுக்கடுக்காக விடுத்தான் மாற்றார் வீசிய மலைகளையும் மரங்களையும் தடுத்தான் பூதப்படையின் தலைவருடலைத் துளைத்தான்.
சூரன் விளைத்த போரின் கொடுமையைக் கண்டு நீலனும் மாலியும் நெஞ்சழிந்தாக்கள் கும்பன் நிகுல்டன் என்னும் இருவீரர் கண்ணும் பஞ்சடைந்தது.
பகைவரை நடுங்கச்செய்யும் வீரவாகு தேரூர்ந்து வந்து சூரன் எதிரே தோன்றினார் அவரது அழகிய உருவத்தைக் கண்டபொழுது கடுங்கோபங் கொண்டான் அசுரர் கோமான் போர் புரிய நின்ற வீரவாகுவை நோக்கி நீ எமது வீரகேந்திரத்தை சாடினாய் அளவிறந்த என் சுற்றத்தாரை அழித்தாய் கணக்கற்ற சேனையைச் சிதைத்தாய் என் மைந்தரையும் கொன்றாய் இன்றே உன் உயிரை எடுப்பேன் போரை முடிப்டேன்.
உனது வில்லின் வன்மையை அறிவேன் நான் தெய்வப் படைக்கலத் தீறனும் தெரிவேன் உன் உடல் வன்மையும் உணர்வேன் தப்பாத ஒரு படைக்கலத்தால் உன்னை முடிப்பதற்குக் காலம் கருதி இருந்தேன் என்று சொல்லிச் சூரன் விற்போர் தொடுத்தான்.
பெருகி குருதியும் பிளந்த மார்பும் புகைந்த மனமும் குறைந்த வலிமையும் உடையராய் வீரவாகு உடல் சேர்ந்து விழுந்தார் தேவர்கள் அஞ்சி ஓடினர்.
அப்பொழுது கோடிக்கணக்கான சூரியர்கள் ஒருங்கே திரண்டு உருவாகி விண்ணினின்றும் இழிந்து போர்க்களத்தில் வந்தாற்போன்று குமரவேள் தோன்றினார்.
அவரைக் கண்டான் சூரன் அன்று அலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற ஆறுமுகமும் அழகிய கண்ணும் கதில் அசைந்த குண்டலமும் தலையில் அணிந்த திருமுடியும் மணிமார்பும் பன்னிரு கைகளும் படைக்கலங்களின் ஒளியும் தண்டையும் சிலம்பும் ஒலிக்கும் திருவடியும் தெரியக் கண்டான்.
இன்றளவும் முனிவரும் தேவரும் எண்ணி எண்ணிக் காணாத இறைவனாய முருகனைச் சூரன் தன்னிரு கண்ணால் கண்டான் என்றல் அவன் இயற்றிய தவத்தின் பயனை யார் அறிந்து சொல்ல வல்லார்?
இன்று நிகழவிருக்கும் போரில் பிரம தேவனும் மாயவனும் விண்ணவர் வேந்தனும் எண்திசைப் பாலரும் இமயவல்லியும் இரக்கமுற்று வருந்த இமைப்பொழுதில் என் வில்லால் உன் வன்மையை அழிப்பேன் என்றான்.
இவ்வாறு சூரன் என்று பேர் பெற்ற் கொடியவன் வீரமும் வலிமையும் செருக்கும் சினமும் கொண்டு பேசியபோது கருணை வடிவாய் நின்ற குமரவேள் புன்முறுவல் பூத்த முகத்தோடு அவனை நோக்கி வெற்றியுடையோம் வீரமுடை யோம் பெருமையுடையோம் படைக்கலமுடையோம் அழியா வரம் உடையோம் அரும்பெருஞ் சேனையுடையோம் என்று அகந்தை கொள்ளாதே.
கருங்கடல் போல் நின்ற பெருஞ்சேனை விழுந்து ஒழிந்ததை அறிந்தான் சூரன் மனம் மருண்டான் தனியனாய் நின்றான் தேர் இழந்தான் வில் இழந்தான் வீரன் என்னும் பேர் இழந்தான் படை இழந்தான் அணி இழந்தான் மணிமுடி இழந்தான் குடையும் இழந்தான் நாடிழந்த மன்னர்போல் நிலத்திடை நின்றான்.
அவன் நெஞ்சில் வெஞ்சினம் மூண்டது உடம்பில் வேர்வை எழுந்தது முடியணிதற்குரிய தலையை அசைத்தான் பாலகன் வலிமை நன்று நன்று என்று நகைத்தான் வெற்றி தரும் பிரமாஸ்திரத்தை எடுத்து முருகன் மேல் விடுத்தான்.
அம் மொழி கேட்ட சூரன் நான் படையிழந்து விட்டேன் என்று எண்ணியன்றோ இப் பாலன் வானவரைச் சிறையினின்று விட்டுவிடு என்று சொல்லத் துணிந்துவிட்டான் சிறுபிள்ளைத் தனத்தால் இவ்வாறு செப்பினான்.
ஆதலால் என் நகரினுள்ளே சென்று போருக்கேற்ற சீரும் சேனையும் கொண்டு பின்னர் வந்து போர் செய்வேன் என்று பல வகையான சூழ்ச்சிகளை மனத்திற் கொண்டு மாயா மந்திரத்தை உன்னினான் திடீர் என்று மறைந்தான் பொன் மயமான மகேந்திர மாளிகையிற் புகுந்தான்.
எவரும் அறியாவண்ணம் உரு மறைந்து சென்ற சூரன் திருமகள் போன்ற பதுமையின் மாளிகை அடைந்தான் அங்கு மெல்லிய மஞ்சத்தில் உறங்கினான் அல்லன் யாரோடும் பேசினான் அல்ல்ன் வெம்போருக்குரிய விடயங் களையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
அப்போது அவன் தந்தையிடம் போந்து அரசே இன்று நீ அமர்க்களம் சென்று அமரருக்கு ஊக்கமும் அசுரருக்கு ஏக்கமும் உண்டாக்கிவிட்டாய் இந்திரனுக்கு மனமகிழ்ச்சியளித்தாய் ஒரு பாலனோடும் பூத கணங்களோடும் நீ போர் புரியச் செல்லுதல் தகுமா?
இந்த இரவு அகன்றதும் யான் சென்று பகைவர் அனைவரையும் வென்று வருவேன் என்னை அனுப்புக என்று சொல்லிய பொழுது சூரன் மனமகிழ்ந்தான் எதிரே நின்ற புதல்வனை நோக்கி அப்பா பன்னிருகை படைத்த குமரனைப் பாலன் என்றெண்ணாதே.
நேற்றுப் போர்புரிந்து என்னை வென்ற அப் பகைவனை இன்று நான் வென்றிடல் வேண்டும் அதற்கு ஏற்ற படைக்கலம் தருவாயாக என்று வேண்டினான் பானுகோபன்.
அசுரன் சொன்ன சொற்களைக் கேட்டாள் மாயை ஒப்பற்ற மாயப்படை யொன்றை உண்டாக்கி அவன் கையிற் கொடுத்து மைந்த இப் படையை மறைந்து நின்று மாற்றார்மீது ஏவுக இது முருக தூதனையும் மற்றையோரையும் வளைத்து அவர் அறிவை மயக்கிவிடும் காற்றின் தொழிலையும் செய்யும்.
மாயை மறைந்த பின்னர்ப் பானுகோபன் கனற்படை காற்றுப்படை கூற்றுப்படை மதிப்படை மாற்படை கதிர்ப்படை அரன் படை அயன் படை முதலியவற்றை எடுத்தான் அப் படைக்கலங்களோடு அசுரசேனை சூழ்ந்து வர மகேந்திர மாநகரை விட்டு அழகிய மதிலைக் கடந்து சென்றான்.
நீ படைத்தலைவர்களோடு நேற்றுப் போலவே சென்று மாற்றானை எதிர்த்துப் போர் புரிந்திடு அவன் ஏவும் படைகளுக்கு எதிராக வுள்ள படைக்கலங்களை விடுத்திடு அவ் வஞ்சகன் மாயம் புரிவானாயின் நமது வேல் விரைந்து வந்து அவன் மாயையை அழிக்கும்.
கோடி கோடியான இடிகள் ஒன்றாகி மின்னலின் இடையே மறைந்து ஒலித்தாற் போன்று வான் அளாவிய தோள்களையுடைய வீரவாகு பகைவர் நடுங்கும்படி வில்லினின்றும் நானொலி எழுப்பினார்.
இன்றும் தப்பியோடுவேனாயின் எல்லோரும் என்னை இகழ்வர் என்று மனத்தில் எண்ணி மாயை தந்த கொடும் படையை எடுத்தான் அதற்குரிய பூசனை புரிந்தான் அப் படையை நோக்கி யாவரும் அறியா வண்ணம் நீ பகைவரிடம் போந்து அவர் அறிவை மயக்கி உயிரைக் கவர்ந்து நன்னீக் கடலில் எறிந்து விடு என்று கூறி விடுத்தான்.
அவ்வாறே அப் படைக்கலம் சென்று பூத கணங்களையும் நூறாயிரம் வீரரையும் வாள் அணிந்த வயலீரர் எண்மரையும் பெருந்திறல் வாய்ந்த வீரவுாகுவையும் ஒருங்கே வளைத்து அவர் அறிவை மயக்கியது நொடிப்பொழுதில் அவரை எடுத்து ஆகயை வழியே சென்றது.
மனோ வேகத்தில் பெருங் கடல்கள் ஆறும் கடந்து அப்பால் நின்ற நன்னிக் கடலின் நடுவே எடுத்துச் சென்று பெருஞ் சேனையை எறிந்துவிட்டு அங்கேயே காவல் செய்து நின்றது.
ஆகாய வழியே விரைந்து சென்றான் திக்கெலாம் புகழ அரசு வீற்றிருந்த தந்தையைக் கண்டு வணங்கி நின்று ஐயனே இன்று யான் போர்க்களம் சென்றேன் பெரும்போர் புரிந்தேன் வெம்போர் நிகழ்த்திய வீரவாகுவையும் அவனைச் சார்ந்தோரையும் ஆயிரம் வெள்ளமான பூதப் படையையும் வென்றேன் எல்லோரையும் கொன்றேன் நன்னிக் கடலிற் கொண்டு தள்ளிவிட்டேன்.
நாளையே சேனையோடு நான் சென்று கடலை அலைக்கும் கடுங் காற்றைப்போல் கந்தன் பாசறையைச் சுற்றி வளைத்து அதனைத் தகர்ப்பேன் அவனையும் வெல்வேன் மாயவனையும் பிரமனையும் இந்திரனையும் பிடித்து இங்கே கொண்டு வருவேன் என்று கூறினான்.
அப்பொழுது சூரன் மனத்தில் இன்பம் பொங்கி எழுந்தது தோள் நிமிர்ந்து உயர்ந்தது புயத்திற் பூட்டிய வாகுவலயம் மூட்டறுந்தது கையிலனிந்திருந்த கடகம் தெறித்தது மெய்ம்மயிர் சிலிர்த்தது புன்சிரிப்புத் தோன்றிற்று.
அச் செய்தி எல்லா உலகங்களிலும் பரவிற்று அஃது ஒருபுறம் இருக்க நான் ஆளும் அரசும் செல்வமும் இன்று நீயே தந்தாய் நான் பெற்றேன் என்று மெச்சினான் முன்னம் நீ சொல்லியவாறே அறுமுகப் பகைவனையும் நீயே வென்று பூதப்படைகளைக் கொன்று எஞ்சியுள்ள தேவரையும் சிறையிலே செறித்து என் பகையை மூடித்திடு நாளைக் காலையே செல்க எனப் பணித்தான்.
இஃதிவ்வாறாக பானுகோபன் மறைந்து நின்று மாயப்படை தொடுத்து வீரவாகு முதலிய எல்லோரையும் மயக்கி மாய்த்து அப் படைக்கலத்தால் நன்னிக் கடலில் தள்ளினான் என்று நாத முனிவர் முருகப் பெருமானிடம் கூறினார்.
அப்பணி பூண்ட வெற்றிவேல் வேகமாகப் புறப்பட்ட போது ஆயிரம் கோடி கதிர்கள் எழுந்து மண்ணுலகின் இருளை மாய்த்தன முப்புரத்தை எரிப்பதற்கு இறைவன் விடுத்த நெருப்புப் போல் விரைந்து ஓடி அறுவகைப்பட்ட கடல்களும் கடந்து விண்ணவர் போற்ற நன்னிக் கடலில் புகுந்தது.
பானுகோபன் இழைத்த மாயையால் நிலையழிந்து உணா விழந்து நெடுங்கடலுள் விழுந்ததும் ஐயன் வேலால் மீண்டு எழுந்ததும் பிறவும் உணர்ந்தார் அறிஞருள் அறிஞரான வீரவணகு காலத்தில் வந்து காத்தருளிய வேற்படையை நோக்கி அந்நாள் கொடிய அசுரனாகிய தாரகன் எங்களை வஞ்சனையால் மலையில் அடைத்து மயக்கம் விளைத்தான் அன்றும் நீ எழுந்தருளி வந்த அறிவு தந்தாய் அவ்வாறே இன்றும் இங்கு வந்து எம்மை ஆட் கொண்டாய் ஆதலால் நாங்கள் பிழைத்தோம்.
நீங்கள் அறிவிழந்து மயங்கிய தன்மையை எம்பெருமான் உணர்ந்தார் என்னை இங்கே விடுத்தார் நான் இங்கு வரும் தன்மையை அறிந்து மாயப்படை மாய்ந்தது.
வடிவேலின் பின்னே சென்ற வீரவாகு அறுமுகப் பெருமானது திருவடியையே தியானித்துக்கொண்டு உவர்க் கடலின் இடையே வீர மகேந்திரம் விளங்கக் கண்டார்.
அறப் போர் புரியும் ஆண்மையின்றி அஞ்சிச் சென்று ஆகாயத்தில் மறைந்து நின்று வஞ்சனை செய்து மாயப் படையால் நம்மை வென்று பிழைத்திருக்கும் பானு கோபனைக் கொன்றாலன்றி எம்பெருமான் சேவடியைக் கானச் செல்வதில்லை.
அவ்விதம் செய்யாவிடில் இவ் வுயிர்வாழ்க்கை வேண்டேன் நான் பிறந்தவனும் அல்லேன் வில்லொடு நானும் தீயில் விழுவேன் என்று சபதம் செய்தார்.
நெருங்கி நின்ற மாட மாளிகைகளை யெல்லாம் நெடிய பூதர்கள் தம் காலால் இடித்துத் தகர்த்தார்கள் ஆன்றோர் சாபத்தால் அழிந்தாற் போன்று அவை வீழ்த்தப்பட்டன.
அது கண்ட சூரன் இப்பொழுது நானே போர் செய்து பூத கணங்களைக் கொல்வேன் வீரர் அனைவரையும் அழிப்பேன் சிவகுமாரனையும் வெல்வேன் வருக தேர் தருக என்றான்.
அறிவிழந்த மன்னன் இவ்வாறு தன் தூதரை நோக்கிக் கூறிய மொழிகளைக் கேட்டான் அவன் பெற்ற மைந்தருள் ஒருவனாகிய இரணியன் அவன் ஆயிரம் வேதங்களை உணர்ந்தவன் செவிச் செல்வம் வாய்ந்தவன் அறத்தையும் முறையையும் அறிந்தவன் எனினும் மாயமும் வஞ்சமும் குலவித்தையாகக் கற்றவன் கொடிய அசுரரது திறமையும் பெற்றவன் பாதலத்தில் வசிக்கும் அரக்கர்மீது பாய்ந்து வென்று மீண்டவன் வலிய தலைகள் மூன்றுடையவன்.
அவன் தந்தையாகிய சூரன் அடிகளில் விழுந்து வணங்கி ஐயனே நாம் செய்யத் தக்கதொரு செயல் உண்டு அதனைச் சொல்வேன் என அன்புடன் கூறுவானாயினான்.
வாசவன் துயரமும் பிரமன் துயரமும் கேசவன் துயரமும் நீக்கி அழிவற்ற செல்வத்தை அன்னார்க்கு அருளும் வண்ணம் ஈசனே பாலன் வடிவம் கொண்டு அறுமுகனாய்த் தோன்றியுள்ளார்.
குமரவேளின் கையிலமைந்த வேற்படை தாரகாசுரனைக் கொன்றது அவன் மாய மலையைத் தகர்த்தது நன்னீர்க் கடலுள் நாம் தள்ளிய சேனையை மீட்டது இத்தகைய ஒப்பற்ற வடிவேலைத் தொழுது வேலுடைய பாலனைப் பணிவதை விட்டு அமர் புரியத் துணிதல் அறிவுடையேர் செயலாகுமோ?
இன்று வந்து போர் புரிந்தான் வீரனாகிய வீரவாகு என் தமையன் பானுகோபன் அவன் முன்னே நிற்கமாட்டாமல் தப்பி மறைந்தான் மாயப்படையை விட்டு மாற்றார் அறிவை மயக்கிக் கடலிலே தள்ளினான்.
கருணை கொண்ட வள்ளல் முருகவேள் அவர் அளவிறந்த சீற்றம் கொள்வதன் முன்னே வானவரைச் சிறையினின்றும் விடுவித்துச் சுற்றத்தோடு நாமும் விரைந்து சென்று குற்றங்களைப் பொறுத்தருள்க என்ற பணித்து வேண்டினால் அவர் நாம் செய்த தீமையெல்லாம் பொறுப்பார் அருள் புரிவார் அழிவற்ற வரங்களை அளிப்பார் பூதப்படையோடு திரும்பிச் செல்வார் அதனால் நாமும் பிழைப்போம் உன் முன்னே இதனைத் துணிந்து கூறினேன் இது முடிவாக நாம் கொள்ளத் தக்கது என்று கூறினான் இரணியன்.
மனம் எரிந்து பதைத்து இடிபோல் இரு கரங்களையும் கொட்டி இரணியனை நோக்கி பேதை மைந்த மாயவனும் இந்திரனும் ஏனைய வானவரும் அண்டத்தில் உள்ளார் அனைவரும் எல்லார்க்கும் முதல்வனாகிய ஈசன் தானும் என்னை எதிர்த்தால் தோல்வியடைவரேயன்றி வெற்றி பெறுவதுண்டா?
நீ ஆண்மை இழந்தாய் நம் குலமுறை பிழைத்தாய் அரசின் பெருமை துறந்தாய் மாற்றாரைக் கண்டு அஞ்சினாய் ஆதலால் இவ்வாறு பேசினாய் இன்னொரு மொழி பேசினால் உன்னை இன்றே எமபுரத்தில் ஏற்றுவேன் எனக் கொதித்துக் கூறினான் சூரன்.
அது கேட்ட மைந்தன் இக் கொடியவன் என்னுரையைக் கொண்டானல்லன் இவன் மாண்டுபோதல் திண்ணம் இவ்வுலகில் விதியின் திறத்தினை யாவரே வெல்ல வல்லார்?
வெஞ்சினம் கொண்டு போர் புரிந்து விரைவில் விழுந்துபடுவான் இவன் யான் அதற்கு முன் இறத்தலே நன்று எனத் துணிந்து அவன் அடிகளில் விழுந்து வணங்கி ஐயனே நீ இறுதியாகச் சொல்லிய சபதத்தை நானே முடிப்பேன் என்றான்.
அறநெறியில் நின்ற அவ் வீரனது நால்வகைப் படையும் எழுந்தது உள்ளத்தில் துயரமும் உயர்ந்தெழுந்தது ஆண்மை நிறைந்த பூதங்கள் ஆரவாரம் செய்து நின்ற அமர்க்களம் புகுந்தான்.
இரணியனோடு எழுந்து வந்த சேனைப் பெருங்கடலைக் கண்டார் வீரவாகு சீற்றம் உற்றார் வெஞ்சிலையை வளைத்தார் நல்லறம் ஆனந்த நடனம் புரிந்தது.
அவர் விடுத்த அம்புகள் இரணியன் எடுத்த அம்பையும் வில்லையும் ஒடித்தன அம்பறாத் தூணியை அழித்தன தேரையும் பாகனையும் தீர்த்தன அசுரன் மார்பைப் பலவிடங்களில் துளைத்தன.
அவன் தெய்வப்படை தாங்கிய கையன் ஐவர்க்குரிங் இறத்தல் ஆற்றல் உடையவன் கரிய வஞ்சமும் மாயையும் வல்லவன் எப் படையையும் அழிக்கும் வீரன் அவன் சூரனிட்ம் சென்று ஐயனே வலிமை சான்ற வீரவாகுவையும் தலைவரையும் பூதகணங்களையும் நானே வென்று வருவேன் விடை தருக என்று வேண்டினான்.
குன்று போன்ற தோள்வலி படைத்த எரிமூகன் தந்தையைத் தொழுதான் சேனையோடு செருக்குற்று எழுந்தான் மாற்றாரை ஒரு நாழிகையில் அழிப்பேன் என்று போர்க்களம் சென்றான்.
போர்க்களத்தில் மாற்றாருடன் பொருது இளைத்த வேளையில் நீ படைத் துணையாக வர வேண்டும் என்று கேட்டதற்கு இசைந்து வரம் தந்த மகேந்திர நகர்க் காளியை இப்போது தியானித்தான் அவ் வீரன்.
கருழேகம் போன்ற நிறமும் சூலப்படை தாங்கிய தோளும் குலிங்க வேனியும் கொலைக் கண்ணும் உடைய காளி அமர்க்களத்திலே தோன்றினாள் எரிமுகன் நிலைமையை நோக்கினாள்.
மாற்றார் உயிரை வாங்குவேன் மயங்காதே என்று அபயம் அளித்தாள் பத்திரகாளியின் அருள் பெற்ற அக் காளி பூதகணங்களையும் மற்றைழோரையும் அழித்திடும் வண்ணம் ஒரு சூலப்படையை வீசினாள்.
அதன் வன்மையைக் கண்ட வீரவாகு இப் படை பூதகணங்களின் உயிரைப் போக்கிவிடும் ஆதலால் தடுத்து முரித்திடல் வேண்டும் என்று கருதிப் பதினான்கு வலிய பாணங்களைக் கணப்பொழுதில் ஏவினார்.
அப்பொழுது இடிபோல் அதட்டினார் வீரவாகு காளியின் எட்டுக் கைகளையும் ஒரு கையால் வளைத்துப் பிடித்தர் மற்றொரு கையால் அவள் நெஞ்சில் ஓங்கி அறைந்தார்.
மயக்கம் தெளிந்தவுடன் அந்தோ என்ன அறிவற்ற செயல் செய்தேன் அறுமுகப் பெருமான் ஆணையால் போர் செய்ய வந்த வீரவாகுவை வெல்ல்லாகுமோ?
முன்னே இந் நகரில் வந்து என் தம்பியின் உயிர் கவர்ந்து சென்ற தூதனாகிய வீரவாகுவின் வலிமையைச் சிதைத்து அவனுயிரைக் காலனுக்கு விருந்தளிப்பேன்.
இப் பிரமாஸ்திரத்திற்கு எதிராக நானும் ஒரு பிரமாஸ்திரத்தை விட்டாற் பயனில்லை என்று எண்ணி வீரபத்திரப் படையை எடுத்து மனத் தாற் பூசனை செய்து வேகமாக விடுத்தார்.
அது பிரமாஸ்திரத்தை அறுத்தெறிந்து தடையின்றிச் சென்று எரிமுகாசுரன் தலைகளைப் பறித்து அவன் உயிரைக் கவர்ந்து மின்னலைப்போல் வீரவாகு விடம் மீண்டது.
போர்க்களத்தின் ஒருசார் நின்று இவற்றையெல்லாம் கண்ட ஒற்றர்கள் சூரனிடம் சென்று எரிமுகன் போர் செய்து இறந்த செய்தியை அறிவித்தார்கள்.
அவர் வில்லாண்மைக்கு ஆற்றாது அவதியுற்ற பூதரைக் கண்டு அவர்க்குதவியாக நூறாயிரம் வீரருள் ஓராயிரவர் நெருப் பெனச் சீற்றமுற்று எழுந்தனர் போர் முனையிற் புகுந்தனர்.
தன்னைச் சேர்ந்த வீரர் அனைவரும் அழிந்தபோது விசையன் சீறினான் சூரன் மைந்தர்களாகிய மூவாயிரம் பேரையும் காலன் நகருக்கு அனுப்புவேன் என்று கடுஞ் சூள் உரைத்தான்.
இஃது அன்னார் தவத்தினால் பெற்ற பேறு என்று அறிந்தான் விசையன் அந்நிலையில் அறுமுகப்பெருமானை யன்றி வேறு யாரும் துணையில்லை என்றுணர்ந்தான் அவர் திருவடியைத் தியானித்தான் அன்பினால் உள்ளம் உருகிக் கண்ண்ணீர் சொரிந்தான்.
அன்பர் எண்ணிய வெல்லாம் எண்ணியபடியே விரைந்து வந்து அளிக்கும் புண்ணிய மூர்த்தியாகிய முருகவேள் விண்ணிலே தோன்றினார் விசையன் கண்ணெதிரே நின்று வீரனே மாற்றார் பெற்றுள்ள வரத்தை நீ அறிந்தா யில்லை நெடும்போரில் வெற்றி பெறாது நின்றாய் ஆயினும் மனந்தளராதே என்று சொல்லி வைரவ அம்பை எடுத்து விசையனிடம் அளித்தார் மாற்றாரை அழிப்பதற்கு இதனை இப்போதே விடுக எனப் பணித்து மறைந்தார்.
அப்போது அவன் முன்னே தருமகோபன் என்னும் அமைச்சன் சென்று அடிபணிந்து அரசர்க்கரசே நீ இவ்வாறு துன்புற்று வருந்தினால் மாற்றார் மகிழ்ச்சியடைவர் அமரர் சிரிப்பர் அசுரர் நாணுவர் உனக்கு அளவிறந்த செல்வம் உண்டு அழிவற்ற ஆயுள் உண்டு கணக்கிறந்த வீரம் உண்டு எங்கும் செல்லும் ஆணை யுண்டு இந்திர ஞாலத் தேருண்டு இவையெல்லாம் இருக்க என் ஐயனே அறிவற்ற தேவரைப் போல் அரற்றல் ஆகுமோ?
தருமகோபன் சொல்லிய மொழிகளால் சிறிது துன்பம் நீங்கினான் சூரன் யானே சென்று மாற்றாரையெல்லாம் வீட்டுவேன் என்று வீறுற்று எழுந்து நடந்தான்.
பேர் பெற்ற ஒரு வேழத்தின்மீது ஏறினான் எல்லையற்ற படைக் கலங்களை ஏந்தினான் அமைச்சர் பலரும் சூழ்ந்து வர இந்திரன் போலச் சென்றான் போர்க்களத்தில் நின்ற பூதப்படையின் பெருக்கத்தைக் கண்ணுற்றான் கருத்திலே கவலை மூண்டது.
அப்போது தருமகோபனது யானை பூதப் படைகளைத் துதிக்கையால் வாரியெடுத்து அறைந்தது உடலும் உயிரும் சிதற அடித்தது முனைந்து வந்து வீரவாகுவின் தேரைத் தன் கொம்புகளால் இடித்தது போர்க்களத்தில் கிடந்த தடி யொன்றை எடுத்துத் தேர்ப்பாகனை அடித்துக் கொன்றது.
தரையில் விழுந்த யானை நடுங்கித் துடித்து மயங்கிற்று அதனருகே சென்ற தருமகோபன் கோபம் கொண்டு தண்டாயுதத்தை எடுத்து வீரவாகுவின்மீது எறிந்தான்.
அறைபட்ட தருமகோபன் அடியற்ற மரம்பேழ் படியில் விழுந்தான் அவனை ஒரு காலால் உதைத்தார் வீரவகு அந் நிலையில் உயிர் துறந்தான் தருமகோபன்.
மயங்கிக் கிடந்த யானை மெல்லத் தெளிந்து எழுந்தது தருமகோபன் இறந்ததை அறிந்தது துன்பக் கடலைக் கடந்து கரையேறினாற் போன்று இன்பமுற்றது.
மாற்றாரும் போற்றுதற் குரிய வீரவாகுவை நோக்கி என் அப்பனே சிறியேன்மீது சீற்றம் கொள்ளாதே என் கதையைக் கருணை கூர்ந்து கேட்க வேண்டும்.
அறநெறியை வெறுக்கும் தருமகோபனை இன்று நீ அழித்தாய் இனி வானவர் கவலை தீர்ந்தார் யானும் பிழைத்தேன் சிறுமை ஒழிந்து சிறப்புற்றேன்.
அன்று போர்க்களத்தில் நிகழ்ந்ததை யெல்லாம் தூதுவர் வாயிலாக அறிந்த பானுகோபன் மன்னனது மாளிகையை அடைந்து துன்பத்திலே ஆழ்ந்திருந்த தந்தையின் அடிகளைத் தன் முடியிற் சூடி மெய்யன்போடு அவன் முன்னே நின்று ஐயனே மாயை தந்த படைக்கலத்தால் பகைவரை மயக்கினேன் நன்னிக் கடலில் அவரைத் தள்ளினேன்.
முந்தை நாள் நீயே வேலேந்திய கந்தனோடு போர் செய்து வருந்தினாய் படைத் திறன் இழந்தாய் எளியனாய் நின்றாய் இங்கு ஓடி வந்தாய் ஆதலால் உய்ந்தாய்.
மன்னவா இன்னும் பல்லாண்டு நீ வாழ்ந்திருத்தல் வேண்டும் என்னும் ஆசையாற் பேசினேன் அச்சத்தால் உரைத்தேன் அல்லேன் உனக்கு உறுதி பயக்கும் மொழி யொன்று கூறுவேன்.
விட்டால் முருகவேள் சீற்றம் தீர்வான் வந்த வழியே சென்றிடுவான் அப்பால் எல்லையற்ற காலம் நின் பெருஞ் செல்வமெல்லாம் நிலைத்து நிற்கும் என்றான்.
பிரமன் மால் முதலிய தலைவரும் தேவரும் மதிக்க நான் அரசு வீற்றிருந்து ஆள்கிறேன் மூவருக்கும் மேலாகிய முழுமுதற் பெருமானிடம் வரம் பெற்றுள்ளேன்.
பேரழகும் இளமையும் பெருந்திருவும் வீரமும் சுற்றமும் யாக்கையும் மற்று யாவையும் நிலையற்ற இவ்வுலகத்தில் புகழ் என்னும் ஒன்றுதானே அழியாது நிற்பது?
மின்னல்போல் தோன்றி மறையும் இவ் வாழ்க்கையை ஒரு பொருளாக மதித்து மாயவனையும் வென்ற யான் விண்ணவர்க்கு எளியனாய் இம் மண்ணுலகில் வாழமாட்டேன்.
என்று எண்ணிச் சூரனை நோக்கி தந்தாய் அடியேன் சிறிதும் அறிவில்லாதவன் பேதைமையாற் பேசிய புன்மொழிகளை மனத்திற் கொள்ளாது பொறுத்தருளல் வேண்டும்.
அப்போது சூரன் சீற்றம் தீர்ந்தான் இன்பம் உற்றான் மைந்தார் நின் மனம் மீண்டும் போரிலே படிந்தது போலும் நல்லது பகைவரை வெல்லுதற்குப் படையெடுத்துச் செல்க என்றான்.
ஈசன் அருளால் தோன்றில் நூறாயிரம் வீரருக்கும் ஏனைய மைந்தர் எண்மருக்கும் தலைமை பெற்ற வீரவாகு பெருந்தேர்மீது ஏறிப் போர் புரிய வந்தார் சிவகுமாரனாகிய முருகப் பெருமானது சேவடியைச் சிந்தித்து வனங்கினார் பின்னர் விரைந்து சென்று பானுகோபனது சேனைப் பெருங்கடல் நடுங்கத் தன் வில்லை வளைத்தார்.
பஞ்சபூதங்களுள் நீரும் நெருப்பும் ஒன்றோடொன்று மாறுபட்டுச் சீற்றமுற்றுப் போர் புரிந்தாற்போல வீரவாகுவும் பானுகோபனும் வெம்போர் நிகழ்த்தினர்.
அவ் வீரன் தலையும் மலை போன்ற தோளும் உடலும் மண்மேல் விழுந்தன அவனுயிர் கவர்ந்த கூற்றுவன் வீரவாகுவின் திறமையைப் புகழ்ந்து தென்புலம் சேர்ந்தான்.
முனிவரும் தேவரும் பிறரும் ஆடினர் பாடினர் ஆர்த்தனர் வீரருள் வீரன் நீயே என்று வீரவாகுவைப் புகழ்ந்தனர் அவர்மீது மழை போல் மலர்களைச் சொரிந்தனர்.
பூதர்களோடும் தம்பியரோடும் பாடி வீட்டை அடைந் தார் வீரவாகு காதலாகிக் கசிந்து கண்ணி மல்கிக் கந்தவேளின் கமல பாதம் பன்முறை பணிந்தார்.
அவன் தலையைக் கையிலெடுப்பான் அதன் அழகைப் பார்ப்பான் அத் தலையைக் கண்களில் ஒற்றுவான் முத்தம் தருவான் பெருமூச்செறிவான் பூமியில் விழுந்து புரள்வான்.
அறுபட்ட தலையையும் தோளையும் உடம்பிலே பொருத்திப் பார்ப்பான் நிலத்தில் விழுந்து அரற்றுவான் என் துன்பத்தைக் கண்டும் உயிரே நீ இன்னும் இருக்கின்றாயே என்று ஏங்குவான்.
மற்று ஏதோ அறியேன் அந்தோ வானவர் இந் நகரிலே கந்தனை வருவித்தார் கடும் போர் மூட்டினார் என் மைந்தரை யெல்லாம் கொல்வித்தார் இன்று உன்னையும் வீட்டினாரே இக் கேடு சூழ்ந்த வானவரின் மாதர் எல்லாம் என்னைப்போல் ஆகுக.
பதுமை முதலிய மாதரை மாளிகையின் உள்ளே அனுப்பினான் அருகே நின்ற அசுரரை நோக்கி இன்றே மாற்றார் சேனையை அறுப்பேன் அவர் குருதியைக் கொண்டு கனல் வேள்வி செய்வேன் இறந்துபட்ட மகனை எழுப்புவேன்.
சூரன் சொல்லிய செய்தியைக் கேட்ட சிங்கன் மீண்டும் அவனடி பணிந்து எழுந்து நின்று ஐயனே ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத இறைவனைப் பாலன் என்று எண்ணினாய் பழித்துப் பேசினாய்.
பெருஞ்சேனையோடு புறப்பட்டுப் போர்க்களம் புகுந்த சிங்கமுகனைக் கண்ட பூதங்கள் கிளர்ந்து எழுந்தார்கள் இவனை நாமே வெல்வோம் என்று மரங்களையும் மலைகளையும் வீசி யெறிந்து போர் புரிந்தார்கள்.
மாற்றார் படையை அழித்த பின்னர் அவர் தலைவனாகிய வேலவனையும் வெல்வேன் வானவர் என்று பேர் பெற்றோரையும் வதைப்பேன் விரைவில் மூன்றுலகத்தையும் யானே முடிப்பேன் என்று வஞ்சினம் கூறினான் தாயாகிய மாயை தந்த கொடும் பாசத்தை எடுத்தான் அதனை நோக்கி மாற்றார் அனைவரையும் ஒரு வழியாகக் கட்டிப் பிடித்து உதயகிரியில் உய்த்து அவரை விட்டுப் பிரியாமல் அங்கே காத்துக்கொண்டிரு என்று சொல்லி வீசினான்.
இயற்கையறிவை இழந்து ஆண்மை பழிந்து சோர்ந்து கிடந்த வீரர் அனைவரையும் ஆகாய வழியே கொண்டு சென்று மின்னலைப் போல் பல கடல் கடந்து மேருமலை போல் அமைந்த உதயகிரியிற் புகுந்தது அப் படைக்கலம்.
அப்போது தீப்பொறி சிந்தும் கண்களோடு நின்ற சிங்கமுகன் மாற்றானை இன்றே கொன்று சீற்றம் தீர்வேன் என்று உள்ளத்தில் உறுதி கொண்டு அண்டமும் அகில திக்கும் தானேயாக ஒரு மாயா வடிவம் பூண்டு நின்றான் முன்னே நின்ற முருகப் பெருமானை நோக்கி கடம்பனே இறைவனிடம் நீ பெற்றுள்ள திடம்படு வேலின் திறமையெல்லாம் அறிவேன்.
இந் நிலையில் போர் கருதி வந்த உன் ஊக்கம் போற்றுதற்குரியதே என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்னே அறு முகப் பெருமான் குறுநகை செய்து ஓர் அம்பை வில்லிற் பூட்டி விடுத்தார்.
அப்போது அப் படைக்கலம் பிரமனுக்குரிய புட்பக விமானம்போல் அனைவரையும் தாங்கிக்கொண்டு ஆகாய வழியே எழுந்து சென்றது உதயகிரியை விட்டகன்று எழுகடலும் கடந்து போர்க்களத்தில் நின்ற முருகப்பெருமானது திருவடியில் வீரரை விடுத்து அவர் தூணியில் முன்போற் சென்று சேர்ந்தது.
தன் படைகளுள் ஒன்றையும் அவன் கண்டானில்லை கந்தனே அவற்றைக் கொன்று ஒழித்தான் என்று உணர்ந்தான் உள்ளம் கொதித்தான் ஆயிரம் வில்லெடுத்துப் போர் புரிய நின்றான் அட்டகாசம் செய்தான்.
பல நாள் ஒதியுணர்ந்த நூல்களையெல்லாம் பேசும் மன்றத்திலே மறந்தவனைப்போல் மானமுற்று நின்றான் அப்போது முருகப் பெருமானை நோக்கி பாலனே வேல் எறியவும் வில் வளைக்கவுந்தான் பயின்றாயோ?
அப் படை விரைந்து எழுந்தது எதிரே வந்த தண்டப்படையை ஒடித்துப் பொடித்தது மலையின் மேற் பாயும் இடிபோல் சிங்கன் மார்பைத் தாக்கிப் பிளந்தது அவனுயிரையும் போக்கிற்று கங்கையாற்றிலே சென்று கறை போகப் படிந்து நீராடிற்று கற்பகச் சோலையிற் பொருந்திய மணத்திலே தோய்ந்தது தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைமைப் புலவனாகிய கந்தப் பெருமான் கையில் வந்து சிறப்புடன் அமர்ந்தது.
நீ இறந்தாய் என்று அறிந்தால் மாயவனும் பிரமனும் இந்திரனும் முன்னைப் பெருமையை அடைவரோ அந்தோ பொன்னைப் பெறலாம் பூமியைப் பெறலாம் மாதரைப் பெறலாம்.
அப்பா என் உயிர் நீயே உணர்ச்சியும் நீயே சுற்றமும் நீயே பெற்ற தந்தையும் நீயே தம்பியும் நீயே தவமும் நீயே என்று நினைத்திருந்தேனே நீ சற்றும் கருதாமல் என்னைக் கைவிட்டாயே தனித்திருக்கக் கற்றாயே என்று.
சூரன் அழுது அரற்றிய பேரோசை அவன் ஆண்ட அண்டமெங்கும் செவிடுபட அதிர்ந்தது அவ்வோசை கேட்டு மாலும் பிரமனும் இந்திரனும் மனமகிழ்ந்து ஆரவாரித்தனர்.
அப்போது சூரன் கோடி கோடியாக வேற்படை தாங்கி நின்ற ஒற்றரை நோக்கி என் ஆட்சியில் உள்ள அண்டங்களிற் சென்று அங்குச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் சேனைகளை யெல்லாம் அழைத்து வருக என்றான்.
திறமுரைத்தல் அசுரர் வரத்திற் பெரியர் மாயத் திறத்திற் பெரியர் உரத்திற் பெரியர் ஊக்கத்திற் பெரியர் சிரத்திற் பெரிய சீற்றத்திற் பெரியர் கரத்திற் பெரியர் காலனிற் கொடியர்.
வானவர் வேந்தே கேள் காலமாகவும் காலம் கடந்தவனாகவும் கருமமாகவும் கருமம் அற்றவனாகவும் உருவமாகவும் உருவமற்றவனாகவும் குணங்களாகவும் குணங்கள் அற்றவனாகவும் உலகமாகவும் உலக மல்லாதவனாகவும் உள்ள ஆதியற்ற மூலப் பொருளாய வள்ளலே ஆறுமுகங்கொண்டு அருள் புரிய வந்தார்.
அவரே பிரமனாக நின்று உலகத்தைப் படைப்பார் என் வடிவத்தில் அமைந்து காப்பார் சங்கரன் வடிவத்தில் தோன்றி அழிப்பார் மின்னுருப்போல் வெளிப்படுவார்.
அவர்தம் திருவுருவத்தை விரித்துரைத்தல் மறைகளுக்கும் அரிது சூரன் முதலிய அசுரரை அழிக்க நினைத்தால் ஒரு சிரிப்பால் ஒழிப்பார் சீற்றத்தால் ஒழிப்பார் திருக்கண் நோக்கால் ஒழிப்பார் என்றால் தமக்குவமை யில்லாத் தலைவராய முருகவேளின் தன்மையை யாவரே மொழிய வல்லார்?
அன்னார் செய்த கடும் போருக்கு ஆற்றாது முன்னணியில் நின்ற பூதப் படை பின்னிட்டது அசுரப் படையின் செயல் கண்டு நெற்றிக் கண்ணுடைய தந்தையைப்போல் சற்றே சிரித்தார் முருகன் திருக்கரத்திலே வில்லெடுத்து வளைத்தார்.