sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவர்களுக்கு எந்த உபாயமும் தெரியவில்லை என்பதினால் அனுமார் விபீஷணனிடம் கூறினார் ஐயா விபீஷணரே நான் செய்த தவறை நானே நிவர்த்திக்கிறேன்.
அதை கண்டு கொண்டதும் தனது சரீரத்தை சுருக்கி வைத்துக் கொண்டு தாமரைத் தண்டில் உள்ளே ஒரு புகைப் போல புகுந்து சென்று பாதாள இலங்கையையும் அடைந்தார்.
அவர் அங்கு போனதுமே இதென்ன நம் ஊரில் புதிய குரங்கு ஒண்ணு வந்துள்ளது என அனுமானை விசித்திரமாகப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த ராக்ஷசர்கள் அனுமானை சூழ்ந்து கொண்டு அவரை பிடித்துத் தாக்கப் பாய்ந்தார்கள்.
அங்கு வந்த ஒரு வானரம் தம் வீரர்களை வெட்டி சாய்க்கிறதே என்று கோபம் கொண்டு ஹேய் குரங்கே நீ யாரடா இங்கு வந்து என் வீரர்களை அடிப்பது..வா.வந்து என்னுடன் மோதடா என கோபமாக கத்திக் கொண்டே வந்து அவனும் அனுமாருடன் போர் செய்யலானான்.
ஹைய் .பூய் .ஹூ..ஹா.ஹூஹூ.. என இருவருமே கத்திக் கொண்டே முஷ்டியினால் இருவரும் ஒருவரையொருவர் அடித்தடித்துக் கொண்டு களைத்து விழுந்தார்களேயோழிய யாருக்கும் வெற்றி கிட்டவில்லை.
குலம் கெட்டவனே சண்டை செய்ய வக்கில்லாமல் என்ன திசை திருப்பு முயல்கிறாயா.வா.எழுந்து வாசண்டையிடுவோம் என ஆக்ரோஷமாகக் கூறி எழுந்திருக்க முயல அவனாலும் எழுந்திருக்க முடியாமல் கீழே விழுந்து கிடந்தான்.
ஆனாலும் என் பேரில் தயை செய்து நான் இங்கிருந்து போகும் முன் நீர் யார் என்பதையும் இத்தனை பராக்கிரமசாலி நீர் ஏன் மயில் ராவணனிடம் சேவகம் செய்கிறீர் என்பதையும் கூறையா எனக் கைகளைக் கூப்பிக் கேட்டார்.
நான் இலங்கைக்கு சென்று இருந்தபோது அங்கு பல ஸ்த்ரீகளும் தாறுமாறாக கிடந்தபோதும் யாரையுமே ஏறெடுத்தும் பார்க்காத நானா திருமணம் ஆனவன்?
எழுந்து நில்லும் பிள்ளாய் .இவன் திரும்பத் திரும்ப கேட்கிறான் என கோபிக்காதேயும்பொய் எதையும் சொல்லாதீர் .வேறெந்த கதையும் கூறாதேயும் ..எனக்கொரு விஷயம் தெளிவாய் கூறுவீரா.
சுக்ரீவருக்கு அவரும் ஒரு மந்திரியாவார் என்று கூற அனுமார் மீண்டும் அவனை சீண்டும் விதத்தில் சொன்னார் பிள்ளாய் நீர் மூட்டை மூட்டையாய் பொய் மட்டுமே கூறுறீர்.
ராமனின் மனைவி சீதையை ராவணன் தூக்கி சென்ற பின் சீதையைக் காணாமல் அனைவரும் தேடிக் கொண்டு இருந்தபோது என் தந்தை அனுமானும் தன் பங்குக்கு சீதையை தேடி சமுத்திரத்தின் மீது வியர்க்க வியர்க்க பறந்து கொண்டு இருந்தபோது அவர் உடம்பில் இருந்து வழிந்த வேர்வை சமுத்திரத்தில் மீனாக இருந்த என் தாயார் திமிதியின் வாயில் வந்து விழ அவள் அதை முழுங்கினாள்.
அப்போ சமுத்ர கரையிலே கிடந்த என்னை அந்த பக்கமா போன என் பாட்டனார் வாயு பகவான் பார்த்துட்டு கீழே வந்து என்னை உச்சி மோர்ந்து கொஞ்சினார்.
என்னோட அங்க லட்ஷணத்தையும் பார்த்த அவரும் என்னை அவர் பேரன் என்பதை புரிந்து கொண்டு எனக்கு என்ன வேணும்னு கேட்க நானும் என் அப்பனைப் பார்க்கோணும் என்று கேட்டேன்.
அதன் பின் இருவரும் குசலம் பரிமாறிக் கொண்டு தத்தம் கதையைக் கூறிக் கொண்டப் பின்னர் அங்கு தான் வந்தக் கதைக்கான காரணத்தையும் அனுமார் மச்சவல்லபனுக்கு சொல்லத் தொடங்கினார்.
மயில் ராவணனும் தன் தாயாதிக்கு அநீதி வந்துதுட்டதென நினைத்து ராம லஷ்மணர்களை கொன்று பழி வாங்குவதாக சபதமும் செய்து அவர்களை வஞ்சகமாக இங்கே கொண்டு வந்துட்டான்.
அதனால்தான் உள்ளே போய் மயில் ராவணனைக் கொன்று ராம லஷ்மணர்களை மீட்கோணும் என்று நான் வந்திருக்க என்னை தடுப்பது உனக்கே நியாயமாப்படுதா என்றார்.
என்னை பெற்றெடுத்தவள் என்னை சமுத்ரகரையிலே விட்டு சென்ற பின்னே சமுத்ரத்தைத் தாண்டி வேட்டையாட வந்த மயில் ராவணன் என்னைப் பார்த்தார்.
நீயொரு பராக்கிரசாலி உன்னை யாரும் ஜெயித்திட முடியாது என்று கூறியவன் நான் சிறுவனென்றும் பார்க்காமல் என் முன்னே தண்டனிட்டு அமர்ந்து என் காலையும் தொட்டு வரம் ஒண்ணு கேட்டான்.
இதென்னடா இவன் போய் என் காலில் விழுகிறானே என்னிடம் போய் வரமும் கேட்கிறானே என்றெண்ணி ஐயா பெரியவரே சிறுவன் என் காலில் நீர் ஏன் விழுகிறீர்?
என்றும் கூற இருவரும் இருவர் பக்கமும் நியாயம் இருந்ததால் இருவரும் தர்ம நெறியை மீறக் கூடாது என்பதால் வேறென்ன வழி செய்யலாம் என யோசனை செய்தார்கள்.
சற்று நேரம் பொறுத்து மச்சவல்லபனே மௌனம் கலைத்துச் சொன்னான் பிதாவே உங்களுக்கு அபகீர்த்தி என்றால் எனக்கும் அது வந்து சேருமல்லவா.
ஆனால் இங்கு நானினிருக்கும் வரை என்னையும் உம்மால் கொல்லவும் முடியாதென்பதற்கு காரணம் எம் பாட்டனாரும் உம் பிதாவும் ஆன் வாயு பகவான் கொடுத்த வரமல்லவா.
அதை தடுக்க நானும் இருக்க மாட்டேன் என்று கூற அனுமார் கண்ணில் நீர் கொட்டியது என்னே உன் சாமர்த்தியம் என் புத்திசாலிப் புத்திரனே நான் என்ன சொல்வதென்று எனக்கே புரியவில்லை.
அதன் பின் பாதாள இலங்கைக்குச் சென்று ராம லஷ்மணர்களை காப்பாற்றும் என்று கூற அனுமானும் மனத்தைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு தனது ஐந்து விரல்களையும் மடக்கி வைத்துக் கொண்டு ஓங்கி ஒரு குத்தை மச்சவல்லபனின் நடு மார்பில் விட அப்படியே மயங்கி சாய்ந்தான் மச்சவல்லபன்.
மயங்கிக் கிடந்த மச்சவல்லபனும் மனதுக்குள்ளேயே நினைத்தான் நான் முழிக்கும் முன்னேயே மயில் ராவணனை வதம் பண்ணி ராம லஷ்மணர்களை மீட்டுக் கொண்டு என் தந்தை வந்துடலாம்.
வேற வழியே இல்லை என்பதால் அனுமான் மச்சவல்லபனை மயக்கமடையச் செய்த பின்னால் அடுத்து அவன் காவல் காத்திருந்த கோட்டைக்குள் குதிக்க அந்தக் கோட்டையோ செங்கலினால் கட்டப்பட்டு இருந்ததைக் கண்டார்.
அட.இது வெறும் வெறும் செங்கல் கோட்டைத்தானே இது என நினைத்து அதன் அருகில் சென்றால் அதை சுற்றி நாலாயிரம் லட்ஷ வீரர்கள் காவலில் இருந்ததைக் கண்டார்.
இதென்னடா இத்தனை பேரையும் சமாளித்து உள்ளே போவதற்குள் காரியம் கேட்டுடுமே என நினைத்தவர் கண்ணில் அரண்மனை உயரத்துக்கு அங்கிருந்த பிரும்மாண்டமான பெரிய மரம் ஒன்று கண்ணில் பட்டது.
இது போதும் நமக்கு என எண்ணிக் கொண்டே விஸ்வரூபம் எடுத்து அந்த மரத்தை வேரோடு பிடுங்கி அசுரர்கள் சுதாரிக்கும் முன்னேயே அவர்களை அதைக் கொண்டு அவர்களை தாக்கத் துவங்க அங்கிருந்த பாதி அசுரர்களும் அடுத்தகணமே மாய்ந்து வீழ்ந்தார்கள்.
மிச்சமிருந்த அசுரர்கள் வாளையும் கதையையும் ஈட்டியையும் கொண்டு வந்து அனுமானை தாக்கத் துவங்க அத்தனை பேரையும் அந்த மரத்தாலேயே நாலு பக்கமும் தாக்கிக் தாக்கி அழித்தார்.
அவர்களை சமாளிப்பதற்குள் அறுபது லட்சம் யானை அறுபது லட்சம் குதிரை நூறாயிரம் லட்சம் சேனைகள் என பலதும் கடல் அலைப் போல வந்து கொண்டே இருக்க நாலு பக்கமும் சுழன்று சுழன்று மரத்தாலே அடித்த அடியில் அத்தனைபேரும் கொத்துக் கொத்தாய் செத்து விழுந்தார்கள்.
எங்கிருந்து வந்ததோ பலம் அனுமனுக்கு அத்தனை வேகமாக சுற்றி சுற்றி ஒரு சூறாவளிக் காற்றுப் போல அடிக்க அடிக்க அனைவரும் செத்து விழுந்தார்கள்.
அவர்கள் அனைவரும் யமலோகம் போனதும் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தால் அடுத்து தென்பட்டது பித்தளையிலான கோட்டை அதை சுற்றியும் லட்ஷ லட்சமாக அசுர சேனை.
அடுக்கடுக்காக ஆயுதம் பலவற்றையும் தலையாணி போல தலைக்கு அடியில் வைத்துக் கொண்டு காவலில் இருக்க அவர்களையும் சமாளிக்க வேண்டி இருந்தது அனுமனுக்கு.
அடுத்து சில நொடிகளில் சுழன்று சுழன்று அத்தனை பேரையும் துணியைக் கிழிப்பது போல கந்தல் கந்தலாக்கி அழித்தப் பின் உள்ளே சென்றால் அங்கு செப்பிலான உலோகத்தில் கட்டப்பட்டு இருந்த கோட்டை வந்தது.
இதென்னடா அடுத்தடுத்து உலோகக் கோட்டையாக இருக்கிறதே என நினைத்தவாறு அதையும் நோக்கிச் சென்றால் அங்கு இருபது லட்சம் அசுரப் படையினர் காவலில் இருப்பதைப் பார்த்தார்.
களைத்துப் போய் இருந்ததினாலேயும் அடுத்தடுத்து லட்ஷ அரக்கர்களைக் கொன்றதினாலும் உடல் பலமும் குறைந்திருந்ததாலும் அவருக்கு தேவையாயிருந்தது விஸ்வரூபம்.
அடுத்து வந்த வெங்கலக் கோட்டையில் காவலில் இருந்த இருபத்தி எட்டு லட்சம் அசுரப் படையினரையும் அவ்விதமே துவம்சம் செய்தப் பின் சென்றால் வந்தது பொன் கோட்டை.
அவர்களையும் அழித்தப் பின் வந்த பவழக் கோட்டையில் இருந்த முப்பது லட்சம் அசுரர்களையும் கொன்று குவித்தப் பின் சென்றால் தூரத்தில் தெரிந்தது தங்கக் கோட்டை.
அங்கு தம்மால் அசுரர்களை நேரடியாக மோதி யுத்தம் செய்ய முடியாது என்பதும் அரண்மனைக்குள் சென்று அங்கிருந்து அவர்களை பின்புறமாக தாக்கினால் மட்டுமே அவர்களைக் கொல்ல முடியும் என்பதையும் அதற்குக் காரணம் அரண்மனையின் வெளிப்புறத்தில் இருந்த பூமி முழுவதும் மந்திரங்களினால் கட்டி வைக்கப்பட்டு உள்ளது என்பதினால் அதில் காலை வைத்தாலே பாதி பலமும் போய் விடும் என்பதையும் முதலிலேயே மச்சவல்லபன் ஜாடைமாடையாகக் கூறி இருந்தது மூலம் அறிந்திருந்தார்.
பவழக் கோட்டைக்கு உள்ளே இருந்து வெளியே வந்த ராக்ஷசர்கள் எல்லாமே சரியாக இருக்கிறதா எனப் பார்த்தப் பின் தாரை தம்பட்டங்களை அடித்து வெளியில் காவலில் இருந்தவர்களுக்கு எச்சரிக்கை தந்தப் பின் மீண்டும் கோட்டைக்குள் சென்று விட்டார்கள்.
அவர்கள் சென்றப் பின் யாருமில்லை என்பதை அறிந்து கொண்டவுடன் அனுமார் நந்தவனத்தில் இருந்த மரத்தில் இருந்து கீழிறங்கி வந்து நாலாபுறமும் பார்த்தார்.
அதனால்தான் இத்தனைக் கட்டுக் காவலை மீறி எப்படி உள்ளே செல்வது என்ற யோசனையில் அனுமான் இருந்தபோது அரண்மனைக்குள்ளே ஒரு முக்கியமான நிகழ்ச்சி நடைபெற்றுக் கொண்டு இருந்தது.
அதற்குள் ஆகவேண்டிய காரியத்தையும் பண்ணிட்டு ராமலஷ்மணர்களை காளிக்கு பலி தரோணும் என நினைத்தவன் அபிஷேகத்துக்கு தண்ணி கொண்டு வரணுமே.
அதுக்கு தமக்கையை அனுப்பணும்னு அல்லவா விதி இருக்கே என்று எண்ணி காவலில் கை விலங்கோடு கட்டி வைத்திருந்த தூம்ரதண்டியை அழைத்து வரச் சொல்லி அவளிடம் ஒரு தங்கக் குடத்தையும் தந்து சீக்கிரமா போய் உத்தியான வனத்திலிருந்து ஒரு குடம் தண்ணி கொண்டுவாடி என ஆணையிட்டான்.
கைவிலங்கோடு கால் விலங்கோடு நாள்பூர அவதிபடுவதை விட இப்போவே செத்து தொலைக்கலாம் என மனதில் துக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்க அவள் மனதிலே ஓடிக் கொண்டிருந்த எண்ணங்களை நொடிப் பொழுதில் அறிந்து கொண்டுவிட்ட மேதாவி மயில் ராவணன் அவளிடம் கூறினான் அடியே தூம்ரதண்டி உங்கள் இருவரையும் வெட்டிக் கொல்ல கண்சிமிட்டே போதுமடி எனக்கு.
ஆனால் நீ நினைக்கற மாதிரி ஒங்க ரெண்டுபேரையும் காளிக்கு பலி கொடுக்க தண்ணி கொண்டு வரச் சொல்லலேயடி .. நான் முதலில் அந்த ராம லஷ்மணர்களை காளிக்கு பலி தரணும்டீ.
அதனால்தான் சொல்லறேன் போ.போய் யாருக்கும் இதைக் சொல்லாம சீக்கிரமா கிளம்பி குளத்துல இருந்து தங்க குடத்துல தண்ணீ கொண்டு வா என அவளை விரட்டினான்.
நான் இந்த பாவ காரியத்தைப் பண்ணப் போகமாட்டேன் அண்ணா எனக் கதறியவளை நோக்கி உருவிய தன் வாளை காட்டி போபோய் சீக்கிரமா தண்ணீ கொண்டு வா.. இல்லேன்னா உன்ன வெட்டமாட்டேண்டீஅதுக்கு பதிலா உன் பிள்ளைய வெட்டி கண்ட துண்டமாக்கி மிருகத்துக்கு போட்டுடுவேண்டீ என்று கோபமாக மயில் ராவணன் கூறினான்.
அதைக் கேட்டவள் ஐயோ அண்ணா.அப்படியெல்லாம் செய்துடாத ..கொல்லர்தூன்னா என்னையும் சேத்தே கொன்னுடு என்று சொல்ல அப்படீன்னா போபோய் சீக்கிரமா தண்ணீ கொண்டு வா என்று அவளிடம் கூற அவளும் பயந்து போய் நந்தவனத்துக்கு வந்து ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்து கண்ணீர் விட்டு அழத் துவங்கினாள்.
வாலினாலே கோட்டைக் கட்டி அத்தன பேரையும் காத்து நின்ற அந்த வானரக் குரங்கு அனுமார் இங்கு வந்து என் அண்ணனைக் கொன்று அந்த புண்ணிய புருஷர்களை மீட்காதோ.
இவளை நம் கைக்குள் போட்டுக் கொண்டு காரியத்தை முடிக்கலாமே என எண்ணிக் கொண்டு மரத்தின் மீதிருந்து ஆசிரி கூறுவது போல அவளுக்கு மட்டுமே கேட்கும்படி கூறலானார்.
தண்ணீ கொண்டு போய் கொடுத்து விட்டு பரிகாரமாக என் மகன் உயிரையாவது விட்டுடூன்னு கேட்கலாம் என்று எண்ணியவளாக தண்ணீர் எடுக்க தங்கக் குடத்தோடு குளத்தில் இறங்க அதுதான் தக்க தருமணம் என நினைத்த அனுமாரும் ஓடிப்போய் அவளருகில் நின்று கொண்டு கூறலானார் அபலைப் பெண்ணேஉனக்கென்னம்மா அத்தனை சோகம்?
ஆசிரி குரலில் உன்னிடம் பேசியதும் நாந்தானம்மாராமலஷ்மணர்களைக் காப்பாற்ற வந்துள்ள நீ நினைக்கும் அந்த அனுமானும் நானேதானம்மா தயை செய்து இப்போ கூறு ராம லஷ்மணர்களை மயில் ராவணன் எங்கே ஒளிச்சு வச்சிருக்கான்?.
அங்கே எப்படிப் போவது என்று உனக்கு வழி தெரிந்தா அதையும் தயை செய்து கூறி அவர்கள் உயிரைக் காப்பாற்ற சீக்கிரமா உதவம்மா எனக் கெஞ்சினார்.
அதனால்தானம்மா உன்னிடமும் இத்தனையும் கேட்கறேன் ஆனால் அவளோ அவரை இன்னமும் நம்பாதது மாதிரி சிறுது நேரம் அவரையே உற்று உற்றுப் பார்த்தப் பின் அனுமாரிடம் கூறலானாள் வானரமே நீர் உம்மை ராம தூதனான அனுமான் என்கிறீர்.
எனக்கு மனித குரலில் பேச மட்டும் அல்ல எனக்கு அனைத்து சாஸ்திரங்களும் அறுபத்தி நாலு பாஷையும் நீதி நூலின் தர்க்கமும் ஈ எறும்புகளின் பாஷைகளும் கூட புரியும் அம்மா.
ஆகவே முதலில் ராம லஷ்மணர்கள் எங்கு உள்ளார்கள் என்பதை விரைவாகக் கூறம்மா என்று சொன்னதும் தூம்ரதாண்டி அவரை இன்னும் நம்பாமல் கூறினாள் வானரமே நீர்தான் உண்மையான ராம தூதன் என்ன்பதை எனக்குக் காட்டினால்தான் நான் மேற்கொண்டு பேச முடியும்.
அதிக நேரமானால் அங்கே மயில் ராவணனும் என்னை சந்தேகிப்பான் என்று கூற வேறு வழி இன்றி அனுமான் தன் சுய ரூபத்தை அவளுக்குக் காட்ட அவள் அவர் கால்களில் விழுந்து நமஸ்காரம் பண்ணி தன்னை மன்னிக்குமாறு கூறி விட்டு அவரிடம் முகமெல்லாம் ஆறு போல கண்ணீர் வழிய தன் கதையையும் சொல்லலானாள்.
மயில் ராவணன் என் புருஷன் காலதத்தனை கொன்று விட்டு என்னையும் நீல மேகன் என்ற என் ஒரே பிள்ளையையும் சிறையில் அடைத்து விலங்கு போட்டு பூட்டி வைத்து உள்ளான்.
கலியாணம் செய்ய தேதி குறிக்கும்போது அசிரி ஒன்று கத்தியது மூடனாகப் பிறந்து விட்ட மயில் ராவணா.நடத்து .இருவருக்கும் திருமணத்தை நடத்து.
மயில் ராவணன் ராம லஷ்மணர்களை தூக்கி வந்தபோதும் வழியிலே இன்னொரு ஆகாசவாணியும் அடே பாதகா மயில் ராவணா நீயெல்லாம் செய்வது நல்லதல்லடா.
வைகுண்டநாதர் அவதாரங்களை களவாடிக் கொண்டு பெட்டியில் வைத்துக் கொண்டு போகிறாயே உனக்கு அழிவு காலம் வந்து விட்டதடா.நீர் அழிவது நிச்சயம்.
இரண்டாம் முறையாக என் பிள்ளை சிம்மாசனத்துல அமரப் போகின்றான் என்பதைக் கேட்டு ஆக்ரோஷம் கொண்ட மயில் ராவணனும் உடனே என் கணவரை வரச் சொல்லி காரணமே இல்லாமல் என் எதிரிலேயே அவர் கழுத்தை அறுத்துக் கொன்று போட்டான்.
அதனால என் பிள்ளையையும் என்னையும் ஆயிரம் கனம் கொண்ட விலங்கை காலிலும் கையிலும் மாட்டி ஒரு சிறையிலே தள்ளி வருஷ வருஷமாக கொடுமையில் வைத்து விட்டான்.
அதை செய்வேன்னு சத்தியம் தரணும் என அனுமாரிடம் வேண்டிக் கொள்ள அதைக் கேட்ட அனுமானும் அவள் உள்ளக்கையில் ஒரு சத்தியம் செய்து தந்தார்.
நான் உனக்கு சத்தியம் செய்து தந்தது போல அந்த மயில் ராவணனை வதம் செய்து உம் குடும்பத்தையும் விடுதலை செய்து உம் மகனை முடிசூட்டி அழகு பார்க்க வைப்பேன்.
அதனால் எப்படியாவது கோட்டை மதிலுக்கு அந்தப் புறம் செல்ல ஏதேனும் ஒரு உபாயம் சொல்லோணும் என்றவுடன் தூரதண்டி கூறத் துவங்கினாள் வாயுபுத்ரா எனக்கெந்த யோசனையும் வரலே.
அதனால் நான் குளத்தில் இறங்கி தண்ணீர் மொள்ளும் முன்னேயே ஏதும் உபாயத்தை சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளும் என்று கூறி விட்டு குடத்திலே தண்ணீர் எடுக்கச் சென்றாள்.
தூம்ரதண்டி தண்ணீர் எடுத்த குடத்தில் மாவிலைக் கொத்தை வைத்ததுமே அதில் சிறு பூச்சி போல தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டு அமர்ந்து கொண்டு அவளிடம் சொன்னார் அடியே பெண்ணே நீ எந்த சந்தேகமும் இல்லாமல் தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே போய் விடு.
வாசலில் யாரேனும் தடுத்தால் தடுக்கி விழுந்தது போல விழுந்து அரண்மனை நுழை வாயிலின் உள்ளே தண்ணீர் குடத்துடன் மாவிலையையும் சேர்த்துக் கொட்டிடு.
அதுக்குப் பின்னே நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என யோசனைக் கூற தூம்ரதண்டியும் பயத்துடனே தடுமாறிக் கொண்டு மாவிலைக் கொத்தில் சிறு பூச்சியாக அனுமான் அமர்ந்திருக்க தண்ணீர் நிறைந்திருந்த அந்த அந்த தங்கக் குடத்தையும் தன் தலை மீது வைத்துக் கொண்டு அரண்மனைக்கு திரும்பிச் சென்றாள்.
யாரவன் வருகிறான் உள்ளே ஓடுடி பெண்ணே சீக்கிரமா ஓடி வந்துடுடி எனக் கத்திக் கொண்டே பாய்ந்தது பாய்ந்து ராக்ஷசர்கள் வாயிலுக்கு வருவதற்கு முன் தூம்ரதண்டியும் அனுமான் கூறியது போலவே குடத்துடன் இருந்த மாவிலைக் கொத்தோடு நுழை வாயிலின் உள்ளே தடுக்கி விழுவது போல பாசாங்கு செய்தாள்.
அரண்மனைக்கு உள்ளே சென்று விழுந்த மாவிலைக் கொத்தில் சிறு பூச்சியாக இருந்த அனுமானும் மாவிலையில் இருந்து வெளியில் குதித்து தன் விஸ்வரூபத்தை எடுத்து அதி பலம் கொண்டு அத்தனை வீரர்களையும் அடித்து துவைத்து துவம்சம் செய்து கொன்றார்.
பாதாளத்திலே நடந்ததையெல்லாம் ஆனந்ததுடனே வானத்தில் இருந்த தேவர்கள் பிரமித்தபடி பார்த்து பார்த்து பரவசம் அடைந்து மகிழ்ந்தார்கள்.
அதையெல்லாம் பார்த்த தூம்ரதண்டி பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்து ஐயா அனுமனே இப்போ நீங்கள் செய்ய வேண்டியது கடகன் மற்றும் விருசிமுகன் என்ற இரண்டு அசுரர்களையும் அழிக்க வேண்டும்.
அதுக்கு பக்கத்தில் உள்ளதுதான் விருசிமுகன் வீடும் என்று அவர்கள் வீட்டை அனுமானுக்குக் காட்டிவிட்டு அங்கிருந்து வேக வேகமாக சென்று விட்டாள்.
தூம்ரதண்டி அடையாளம் காட்டிய வீட்டை அனுமானும் அதி வேகமாக சென்றடைந்து அந்த இருவரும் தத்தம் மனைவிகளுடன் சல்லாபித்துக் கொண்டு இருக்கையிலேயே தன் வாலை அவர்கள் வீட்டுக்குள் செலுத்தி அவர்கள் படுத்திருந்த கட்டிலோடு சேர்த்து வாலால் அவர்களைக் கட்டி வெளியில் இழுத்து துவம்சம் செய்தார்.
விருச்சிமுகனோ சுவாமி என்னை விட்டுடு.என்னை விட்டுடு.. இத்தனையும் செய்தது அந்த மகாபாவி மயில் ராவணன்தான்.அதோ அங்குள்ள வீட்டில் அவன் இருக்கான்.
அதெல்லாவற்றையும் ஆனந்ததுடனே பார்த்துக் கொண்டிருந்த தூம்ரதண்டியை அழைத்துக் கொண்டு சென்ற அனுமானும் அவள் பிள்ளை விலங்கிட்டு வைக்கப்பட்டு இருந்த வீட்டையும் அடைந்து அவன் விலங்குகளையும் ஒடித்து அவனையும் விடுதலை செய்தப் பின் அவனுக்கு உறுதி மொழி கொடுக்கலானார்.
என்னை வெட்டி காளிக்கு பலி கொடுக்க வந்துள்ளாரோ என்றெல்லாம் பீதியோடு நடுங்கி அனுமனைக் கண்டு ஓடி ஓடி ஒளியத் துவங்க அனுமானும் கூறினார் இளம் பிள்ளாய் உடனே இங்கிருந்து கிளம்பி வா.நானுனக்கு பட்டம் சூட்டரேன்.
இங்கு உன் தாயோடுதான் வந்திருக்கேன் என கூறி விட்டு அவன் தாயாரான தூம்ரதண்டியை அழைக்க உள்ளே வந்த அவளும் தன் மகனிடம் சொன்னாள் நீலமேகா என் அருமை புத்ரனே இன்றோடு நம் துயருக்கு விடுதலை தர ராம தூதரான இவர் வந்திருக்கார்.
தாயும் மகனும் அனுமார் காலில் வீழ்ந்து ஐயா ராமபக்தரே தயை செய்து நீங்கள் இங்கிருந்து ராம லஷ்மணர்களை விடுதலை செய்து கொண்டு போகும் முன் என் மாமன் முறை மயில் ராவணனையும் வதம் செய்துவிட்டுப் போங்களேன்.
இல்லை எனில் அவன் வந்து எங்களை சுக்குநூறாக் கிழித்துப் போட்டு ஹிம்சை செய்து கொலை பண்ணிடுவானையா எங்களை நீர்தான் காப்பாத்த வேணுமையா என கண்ணீர் விட்டழுதுக் கேட்டப் பின் அவர் ஆசிகளை வாங்கிக் கொள்ள அனுமானும் நீங்கள் எங்காவது பத்திரமா இருங்கோ.
கவலை கொள்ள வேண்டாம்.. என் வேலையை முடித்து விட்டு உன் மாமா மயிலையும் வதம் செய்து விட்டு உனக்கு முடி சூட்டுறேன் என்று கூறி விட்டு அங்கிருந்து கிளம்பி காளி கோவிலுக்குப் போனார்.
இதெல்லாம் அரண்மனைக்கு வெளியே நடந்து கொண்டிருந்தபோது அது எதுவுமே தெரியாத மயில் ராவணன் அதி பாதாள லோகத்தில் தன் மனைவியுடன் அதி உல்லாசத்தில் இருந்தான்.
அவன் மனைவியிடம் கூறிக் கொண்டிருந்தான் அடியே காமுகி இப்பத்தான் நான் என் தங்கை தூம்ரதண்டியை பூஜைக்கு தண்ணீர் கொண்டு வர அனுப்பி விட்டு வந்துள்ளேன்.
அனைத்திடங்களிலும் இருந்தவர்களை துவம்சம் செய்து மரண யாத்திரைக்கு அனுப்பி விட்டதினால் அங்கு அக்கம் பக்கம் கூட சப்தம் எதுவும் இல்லை.
மயில் ராவணனும் மனைவியுடன் உல்லாசம் செய்த பிறகு பூஜைக்குத் தயாராக அங்கிருந்து பல காத தூரத்தில் அடி பாதாளத்தில் எந்த சத்தமுமே கேட்காத தூரத்தில் இருந்த குளம் ஒன்றில் குளிக்கச் சென்று விட்டான்.
இதுவும் உன்னையே வேண்டிக் கொண்டுதான் செய்கிறேன் என்று மனதில் காளியை வழிபட்டுக் கொண்டே இரு கை முட்டியையும் ஒன்று சேர்த்து கதவை ஓங்கி ஒரு குத்து விட அது அப்படியே பெயர்ந்து விழுந்தது.
ஆயிரம் கால் மண்டபம் அபிஷேக மண்டபம் எண்ணை மண்டபம் வண்ண மண்டபம் கல் மண்டபம் கல்யாண மண்டபம் புஷ்ப மண்டபம் வைர வைடூரிய பவள தவழ மகர மண்டபங்கள் என அடுக்கடுக்காக மண்டபங்கள் இருக்க அத்துணையையும் அரை நாழிகையில் தாவித் தாவிச் சென்று காளி சன்னதியை அனுமார்.
பல் ஒவ்வொன்றும் நூறு விரல் நீளம் ஜடையோ பின்னி பின்னி ராஜநாகம் போலவே காணப்பட வாயோ பலி வேணும் பலி வேணும் எனக் கூவுவது போல காட்சி தந்தது.
அனுமாருக்கு நீலமேகன்தான் காளிக்கு முன்னால் வைக்கப்பட்டு உள்ள ஒரு பெட்டியில் ராம லஷ்மணர்களை பூட்டி வைத்துள்ள கதையைக் கூறி இருந்தான்.
காரணம் அதில் மயில் ராவணன் போட்டு இருந்த மாய சூத்திரம் மற்றும் மந்திரக் கட்டினால் ராமரும் லஷ்மணரும் ஆடாமல் அசையாமல் அதில் மயங்கிக் கிடக்க அவர்களுக்கு ஸ்மரணை இருக்கிறதா இல்லையா என்பதைப் பார்க்க அவர்களை தடவிக் கொடுத்தார்.
அதைக் கேட்டதும் அனுமானுக்கு கண்களில் தண்ணீர் குளம் போல வந்து விழ அவரும் கூறினார் ஹே ராமச்சந்திர மூர்த்தியானவரே ஜகத் குருவே என்னை ஏமாற்றி உம்மை மயில் ராவணன் இங்கே கொண்டு வந்து வைத்து மாயக் கட்டும் போட்டு விட்டான்.
இனி தாமதிக்க வேண்டாம் என எண்ணியவர் காளியை நூறுதரம் வணங்கி எழுந்தார் தாயே இவரை நீதானம்மா காப்பாற்றணும் என்று வேண்டிக் கொண்டு அந்த பெட்டியை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து என்பது கோட்டை தாண்டி இருந்த அங்கனமிருக்கா எனும் மலையில் இருந்த குகையில் அதை கொண்டு போய் பத்திரமாக வைத்து விட்டு வந்தார்.
பூமா தேவியும் அதை ஆமாதிப்பது போல படீர் என தன்னுள் ஒரு வெடிப்பை ஏற்படுத்த அந்த பெட்டியை அந்த வெடிப்புக்குள் வைத்து விட்டு அனுமார் கிளம்பிச் சென்றார்.
இப்படியாக அனுமார் ஒரு பக்கத்தில் வேலைகளை செய்து கொண்டிருக்க இன்னொர் பக்கம் அனுமாரிடம் இருந்து தப்பி ஓடிச் சென்ற கடகன் ஓடோடிச் சென்று மயில் ராவணனின் இருப்பிடத்தை அடைந்தான்.
மயில் ராவணனின் அரண்மனைக்கு வந்தபோது அங்கே பன்னிரண்டாயிரம் கோடி அரக்கர்கள் ஆயுதங்களை தமக்கு தலையணி போல வைத்துக் கொண்டு உறங்குவதைக் கண்ட கடகன் அனைவரையும் சப்தம் போட்டு எழுப்பினான்.
அதைக் கேட்டாலே உமக்கு தலையே சுற்றும் ஐயா எனக் கூவிக் கொண்டே மயில் ராவணனின் அரண்மனையில் புகுந்து அவனுடைய அறைக்கு முன்னாலே சென்று நின்று கொண்டான்.
அங்கே மயில் ராவணன் தனது மனைவியுடன் உல்லாசமாக இருந்து கொண்டிருந்த வேளையில் அங்கு சென்ற கடகன் படபடவென அவன் அறைக் கதவைத் தட்டி அறைக்குள்ளிருந்து எழுந்து வந்த மயில் ராவணனிடம் நடந்த அனைத்தையும் விலாவாரியாகக் கூறினான்.
அதைக் கேட்டு வெகுண்டெழுந்த மயில் ராவணனை ஆஸ்வாசப்படுத்தி விட்டு கடகன் சொன்னான் சுவாமி இந்த விஷயத்தை சற்று நிதானமா கேளுமையா.
அனைவரையும் துவம்சம் செய்த அந்த வானரம் காளி கோவிலுக்கு பக்கத்தில் ஓடினதாக செய்தி கிடைத்ததால் இங்கு வந்து உம்மிடம் கூறினேன் என்று கூறவும் அடே நாராசப் பயலே உடனே காளி கோவிலுக்குச் சென்று அந்த பெட்டி பத்திரமாயிருக்கான்னு பார்த்து விட்டு வா..நானும் இந்த வாளுடன் கிளம்பி வருகிறேன் என்று கூறிவிட்டு காளி கோவிலுக்கு ஓடிச் சென்று பார்த்தால் காளிக்கு முன்னாலிருந்த பெட்டி காணாததைக் கண்டு வெகுண்டெழுந்தான்.
அவரோடு காளியும் சேர்ந்து போய் விட்டாளா எனத் தெரியலயே .இவள் முகத்தைப் பார்த்தாலே அவளும் சந்தோஷமாக அவருடன் சேர்ந்து போய்விட்டது போலத் தோணுதே.
தூம்ரதண்டியின் வீட்டை அடைந்ததும் அங்கே தூம்ரதண்டியும் அனுமானும் நீலமேகனுடன் பேசிக் கொண்டு இருந்ததைக் கண்டு வந்த வேகத்திலேயே ஓடிப் போய் மயில் ராவணனிடம் ஐயா சுவாமி அங்கு அந்த வானரம் தூம்ரதண்டியோடும் நீலமேகனோடும் கூடிக் கூடிக் குலாவி பேசிக் கொண்டிருக்கிறார் என்று விஷயம் கூற அந்த சங்கதியைக் கேட்ட மயில் ராவணன் தன் சேனையின் பல்லாயிரம்பேரை உடனே அங்கு அனுப்பி அந்த வானரத்தைக் கொன்று விட்டு வாருங்கள் என அனுப்பினான்.
அந்த வீரர்களும் அனுமானைக் கொல்ல கத்தி கபடா ஈட்டி கதை என அனைத்து ஆயுதங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு செல்ல சற்று நேரத்திலேயே அவர்களும் போன வேகத்திலேயே திரும்பி ஓடி வந்தார்கள்.
அவர்கள் வந்ததும் இன்னும் பெரும் சேனையை கதாசிங்கன் எனும் அரக்கன் தலைமையில் மயில் ராவணன் அனுப்பி வைக்க அவர்கள் வந்து அனுமான் மீது பாணங்களை மழைபோல பொழிந்தார்கள்.
இனி அவர்களையெல்லாம் துரத்திச் சென்று மயில் ராவணனுடன் நேரிலே மோதணும் என எண்ணிய அனுமானும் அடுத்தடுத்த வீட்டுக்குள் புகுந்து அங்கிருந்த அரக்கர்களை அழித்த வண்ணம் சென்றார்.
அடுத்தடுத்து முக்கிய தளபதிகள் உக்ரசேனன் வக்ரசேனன் தீரசிம்மானவன் வெம்புலியான் சம்புலியான் மற்றும் அநேக லட்ஷ அரக்கர்களைக் கொன்று குவித்த அனுமனுடன் நேரிலே மோத தன்னை சுற்றி நின்றிருந்த அரக்கர் சேனையோடு மயில் ராவணனே நேரில் சென்றான்.
குதிரைகள் தடதடென நடக்க படையினர் படபடவென குதித்தோடிவர ..ஹூ.ஹா ஹோய்.ஹோய்என சப்தமிட்டபடி பல்வேறு ஜனங்களும் சேர்ந்தோடிவர மயில் ராவணன் மழைபோல விட்ட அம்புகளையும் அஸ்திரங்களையும் நொடிப் பொழுதில் அனுமன் பொடிப்பொடியாக்கி விட மயில் ராவணன் யோசனை செய்யலானான் அடடாஎன் பத்தினி வர்ணமாலி அன்று சொன்னது நடந்து விடும் போலிருக்கே.
அடுத்தகணம் அதே குத்து தன் முதுகிலும் விழுதே என அனுமார் திரும்பினால் அங்கே திடகார்த்தமாக அக்ரோஷத்துடனே மயில் ராவணன் நின்று கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தார்.
இரண்டு பேரும் மாறி மாறி அடித்துக் கொண்டே இருக்க அனுமார் மயில் ராவணனை கீழே தள்ளி கொன்று சுக்குநூறா அவன் உடலைக் கிழித்து நாலாபக்கமும் சதைகளை வீசி எறிந்துவிட்டு அப்படா ஒருவழியா மயில் ராவணனை கொன்று விட்டேன் என சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டே ராமச்சந்திரா என பிராத்தனையை செய்ய பல நூறு யோஜனைக்கப்பால் விழுந்த அத்தனை சதைகளும் காற்று போல பறந்து வந்து யுத்தகளத்திலே மீண்டும் மயில் ராவணனாகி நின்றிருப்பதைப் பார்த்த அனுமார் குழம்பியே போனார்.
உடம்பை சல்லடயாக்கிப் போட்டால் மீண்டும் மீண்டும் ஒன்றுமாகாதது போல திடகார்த்த உடம்போடு திரும்பித் திரும்பி வந்து யுத்தமும் செய்கிறான்.
என வினசத்துடன் தலை மீது தன் கையை வைத்துக் கொண்டு யோசனை செய்து கொண்டிருந்தவர் பொறி தட்டினாற்போல தூம்ரதண்டியை இதைக் குறித்துக் கேட்டுப் பார்க்கலாம் என்றெண்ணி அவளைப் பார்க்கச் சென்றார்.
அதற்கு ஏதுவாக இருக்குமாறு முதலில் அனுமான் மயில் ராவணனை தனது வாலினால் நன்றாகக் கட்டி ஆகாயத்தில் பறந்து சென்று நாலு சுற்று சுற்றி தூக்கி தூரத்தில் விழுமாறு எறிந்தார்.
அவன் எழுந்து வருவதற்குள் தூம்ரதண்டியிடமோ நீலமேகனிடமோ சென்று மயில் ராவணனை கொல்வது எப்படி என்பதை கேட்டு விட்டு வரலாம் என்று அந்த அவகாசத்துக்காக அப்படி செய்திருந்தார்.
அவர் வந்ததும் தன்னால் மயில் ராவணனைக் கொல்ல முடியலையேன்னும் எத்தனை தடவை அவனைக் கொன்றாலும் அவன் பிழைத்து வந்து விடுகிறானே என ஆதாங்கப்பட்டு அவனைக் கொல்ல உபாயம் ஏதும் உண்டா எனக் கவலையோடு அவளைக் கேட்டார்.
அவளும் அனுமானிடம் தனக்கு உண்மையிலேயே மயில் ராவனனை பற்றிய விவரம் அதிகம் தெரியாது எனவும் ஆனால் தன் கணவன் உயிரோடு இருந்தபோது ஒருமுறை மயில் ராவணன் தன் வீட்டுக்கு உணவு அருந்த வந்தான் என்றும் அப்போது தன்னுடைய உயிர் ஸ்தானம் எங்கு உள்ளது என்பதை கள்ளம் கபடமில்லாமல் கூறினான் எனவும் கூறினாள்.
அந்த விவரத்தை அவள் இப்படியாக அனுமானுக்கு கூறத் துவங்கினாள் ஐயா ராமதாசா அவன் கூறிய விசித்திர விஷயத்தை நான் அப்படியே உமக்கும் கூறுகிறேன் கேளும்.
ஒரு முறை மயில் இராவணன் பிரும்மாவை வேண்டிக் கொண்டு உடலையும் வருத்திக் கொண்டு தன்னையே அழித்துக் கொள்ளுமளவு கடுமையான தவம் இருந்தான்.
பிரும்மா அவனுக்குக் அதைக் கொடுப்பது கடினம் என்றும் அதன் காரணம் ஒருமுறை உயிரை விட்டால் உடலில் உள்ள பஞ்ச பூதமும் உடலில் இருந்து வெளியேறி விடும் என்பதினால் அதைத் தர முடியாது என்றார்.
அவன் பிரும்மாவிடம் கூறினான் அப்படி என்றால் என் உடலில் உள்ள பஞ்ச பூதங்களும் பாதாள இலங்கையில் இருந்து மூவாயிரம் யோசனை தூரத்தில் உள்ள பர்வதம் ஒன்றில் ஐந்து குகையில் ஐந்து வண்டுகளாக இருக்க வேண்டும்.
ஆகவே ஏதாவது சமயோசிதமாக உபாயம் செய்தே இதை சமாளிக்க வேண்டும் என எண்ணிக் கொண்டு அவனுக்கு அந்த வரம் தர சம்மதித்தாலும் ஒரு சின்ன பொடியை அதில் வைத்து இருந்தார்.
அவர் அவனிடம் பஞ்ச பூதங்களையும் ஐந்து வண்டில் தனித் தனியாக வைத்தாலும் மயில் ராவணனைக் கொல்ல வருபவர்கள் அவன் மீது காலை வைத்துக் கொண்டு அவனை பூமியில் அழுத்திக் கொண்டு அந்த ஐந்து வண்டுகளையும் பிடித்து தன் உள்ளங்கையில் வைத்து அவற்றை நசுக்கிக் கொன்றால் மட்டுமே அவன் உயிரும் பிரியும் என்று வரம் கொடுக்க அவனும் அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக் கொண்டான்.
ஏன் எனில் யாரால் அவனை பூமியில் அழுத்தி வைத்துக் கொண்டு மூவாயிரம் யோசனை தூரத்தில் உள்ள குகையில் இருக்கும் வண்டுகளைப் பிடித்து நசுக்கிக் கொல்ல முடியட்டும்?
அப்போது அவனுக்கு மனதில் தோன்றவில்லை எந்த தெய்வமாவது ஆகாயத்துக்கும் பூமிக்கும் அளவிலான விஸ்வரூபத்தை எடுத்து விட்டால் அதையும் செய்யலாமே என்று.
யுத்தம் செய்வீர் எனக் கொக்கரித்தபடி யுத்தம் செய்து கொண்டே மெல்ல மெல்ல மயில் ராவணன் உயிர் நிலை இருந்த மலை அருகில் வரை ஓடி ஓடி சென்று யுத்தம் செய்தார்.
அனுமானின் மன நிலையை அறியாத மயில் ராவணன் அவரது கண்களையும் கவனத்தையும் பலவாறு திசை திருப்பும் வண்ணம் மந்திர மற்றும் மாயாஜாலங்களை செய்தது அவரை தடுமாற்றினான்.
தர்ம சாஸ்திரம் நீதி நெறி இவற்றை அறிந்துள்ளவன் என மார் தட்டிக் கொள்ளும் நீ கோழைப் போல மாயாஜாலத்தைக் காட்டி போரிடுவது என்ன நியாயம்?
இல்லையேல் உன் மீது நின்று கொண்டு நான் உன் உயிர் நிலைகளை கொல்ல உள்ளேன் என்பதை மறவாதே எனக் கூற மயில் ராவணன் சற்றே கலக்கமுற்றான்.
பிரும்மாவிடம் இருந்து வரம் பெற்றுள்ள மயில் ராவணன் நிறைய புண்ணியமும் காளி பூஜையும் செய்துள்ளான் என்பதனால் அவனுக்கு சொர்கத்துக்கு செல்ல வாய்ப்பும் உள்ளது.