sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சிறப்பு வாய்ந்த எமனது செய்கையை நோக்கினான் சூரன் அன்பு கூர்ந்து இன்பமுற்றான் நமது ஆணையை மேற்கொண்டு நின் பரிவாரங்களுடன் ஈண்டு வாழ்க என்று பணிந்து மேலே சென்றான்.
கூற்றுவன் வலியிழந்து குறுகிய தனமையையும் அவன் பணிந்து சென்ற பான்மையையும் மனத்தில் எண்ணி மகிழ்ந்த சூரன் தென்மேற்றிசையில் உள்ள நிருதியின் நகரை நோக்கினான் மாற்றான் வலிமையையும் தன் வலிமையையும் மனத்தி எண்ணி மகிழ்ந்த சூரன் அந் நகரை நாடி விரைந்தெழுந்தான்.
சூரன் வலிமையும் தன் வலிமையும் மனத்தில் சீர் தூக்கி ஆராய்ந்த நிருதி தன் சேனையோடு சென்று துதித்தான் அவனடி பணிந்தான் நான் உன் உறவினன் என்றான் அதற்கு அடையாளமாகத் தாரகன் அருகே சென்று நின்றான்.
இருவர் நகரையும் சூரன் சூறையாடினான் கொடுமையெல்லாம் விளைத்தான் அப்பால் ஏழு வகைப்பட்ட பாதாளலோகம் புகுந்தான் அங்குள்ள அசுரர் முதலியர்.
அவன் நகரத்தில் ஒரு நாள் தங்கினான் சூரன் தேவர்கள் ஆதிசேடனிடம் அடைக்கலமாக ஒப்புவித்திருந்த அமிர்தத்தை அப்போது சூரன் வற்புறுத்தி வங்கினான் மெய்யன்பு வாய்ந்த தம்பியரோடு அதனை இன்புற்றுப் பருகினான் அந் நகரை விட்டுச் சென்றான்.
திருமகளும் நிலமகளும் துதிக்கப் பாம்பணையிற் பள்ளி கொண்டு திருமால் கண் வளரும் திருப்பாற்கடலை அடைக்கான் அசுரர் செய்த ஆரவாரத்தைக் கேட்டு மங்கையர் இருவரும் வேர்த்து விதிர்விதித்தனர் அச்சமுற்று அஞ்சன வண்ணனைப் பற்றிக் கொண்டனர்.
கார்மேக வண்ணனாகிய திருமால் கருடவாகனராய் மண்ணுலகத்தைச் சூழ்ந்த கடல் போன்ற அசுரப்படையை வளைந்து சுற்றி எண்ணிறந்த மாயா வடிவம் காட்டி பகைவர் ஏவரும் தப்பிப் போகாத வண்ணம் அம்பு மாரி பொழிந்து போர் புரிந்தார்.
இவ்வாறு கொலைப் போர் புரியும்போது தாரகன் சீற்றமுற்றுப் போர்க்களத்தை நோக்கினான் சிதறியோடும் சேனையை அஞ்சேல் என்று தேற்றினான் மேரு மலை போன்ற வலிய வில்லைக் கையில் எடுத்தான் இடியென முழங்கும் குதிரை பூண்ட தேர்மீது ஏறி நொடிப்பொழுதில் வந்தான்.
ஈசனார் மகிழும் வண்ணம் நெடுங்காலம் கனல் வேள்வி செய்து வரம் பெற்றுள்ளி உங்களினும் வலிமை பெற்ற அசுரர் இவ் வுலகில் எவரும் இலர்.
அந் நிலையில் இந்திரன் அஞ்சினான் பெருமூச்செறிந்தான் பொருமித் தேம்பினான் அறிவழிந்து சாம்பினான் மனத் திண்மை இழந்து மேல்விளைவினை எண்ண லுற்றான் இங்கு வந்திடும் சூரனெதிரே சென்று முறையாக யான் போர் புரிந்தால் இவ் வுயிரை இழப்பேன் அல்லது இறவா திருந்தால் இடர்க்கடலில் வீழ்ந்து மாயாப் பழியில் மூழ்குவேன் என்று இந்திரன் நினைந்து விரைந்து எழுந்தான் இந்திராணியோடு குயில் வடிவங் கொண்டு வானத்திற் பறந்து போயினான்.
அகப்பட்ட தேவர்களை அசுரர்கள் பிடித்தார்கள் கலங்க அடித்தார்கள் கைகளாற் குத்தினார்கள் அன்னார் பெருந் தோள் நெரிய மேலாடைகளால் நெருக்கி இறுக்கினார்கள்.
அந் நிலையில் அன்னார் அவனை வணங்கி ஐயனே இன்றுமுதல் என்றும் எமக்கு அமைந்த தெய்வம் நீயே எம்மைக் காக்கும் மன்னனும் நீயே பற்றுடைய சுற்றமும் நீயே இனி நாங்கள் அனைவரும் நின் ஆணையின் படியே ஏவல் செய்வோம் என்று சொல்லித் தொழுது நின்றார்கள்.
சூரனும் அவர் செய்கையை மெச்சி அகமகிழ்ந்தான் கட்டவிழ்த்து விடுவித்தான் இனி நாம் ஏவிய பணியைச் செய்து வாழ்க என்று கூறி விடை கொடுத்தான்.
பின்பு கல்வி கேள்விகளிற் சிறந்த மார்க்கண்டன் முதலிய மாதவத்தோர் வாழும் மகலோகம் சனலோகம் தவலோகம் என்னும் மூன்று உலகமும் போற்றச் சூரன் பிரமலோகம் போந்தான்.
இங்கு நீ வருவதற்கு நான் என்ன மாதவம் செய்தேனோ அத் தவத்தின் தன்மையை ஆதிசிவன் ஒருவனேயன்றி யாவரே அறிய வல்லார் என்று பேசிய பிரமனிடம் அன்பு கூர்ந்தான் சூரன் பிரமலோகத்தில் அவனை இருக்கும்படி பணித்து துளவமாலை யணிந்த திருமால் வீற்றிருக்கும் வைகுந்தம் போந்தான்.
பின்பு திருமால் பிரமன் முதலாகவுள்ள தேவர்க்குரிய ஆணை யெல்லாம் அளித்தருளி தேவ தேவனது சிவலோகத்தை அணுகினான் சூரன் தன் பரிசனங்களை யெல்லாம் ஓர் எல்லையில் நிறுத்தித் தம்பியர் இருவரோடும் திருக்கோயிலை நோக்கி நடந்தான்.
காந்தள் மலர் போன்ற கைகளை யுடைய கவுரிதேவியோடு வீற்றிருந்தருளும் கண்ணுதற் கடவுளை அணுகி அன்புடன் அடி பணிந்து போற்றி நின்றான் அசுர மன்னன்.
நீலகண்டனாகிய பெருமான் அருள் கூர்ந்து சூரனை நோக்கி நீ மற்றைய அண்டங்களையும் கண்டு நம் ஆணையால் எத் திசையும் புகழ இனிது அரசாள்க எனத் திருவாய் மலர்ந்தார்.
ஈசன் பணித்தவாறே ஏனைய அண்டங்களையும் சிவகணங்களின் உதவியால் சென்று கண்டு அங்குள்ள வானவரையெல்லாம் வென்று அவர் செல்வங்களைக் கவர்ந்து தன்னுடன் இருந்த பலரை அங்கு அரசாள வைத்தான் சூரன்.
சூரனது சிறப்பெல்லாம் அறிந்த அசுரேந்திரன் உயிரைப் பிரிந்த உடல் மீண்டும் வந்து பொருந்தினாற் போன்று தன் சுற்றத்தாருடன் எதிர்கொண்டு சூரனைக் கை கூப்பித் தொழுதான்.
அவர் படைத்த பவுர் முதலிய பதினொருகோடி ருத்திரர்களே இவர்கள் ஈசன் அருளால் வானவர் இனத்தில் சேர்ந்து வந்துள்ளார் என்று திருமால் சொல்லக் கேட்ட சூரன் இதுவோ இவர் வரலாறு என்று கூறினான்.
சிற்ப நூல்களிற் சொல்லிய முறைகளை ஆராய்ந்து மாமேரு மலை போன்ற நான்கு கோபுர வாயில்கள் அமைத்து நூறு யோசனை நீளத்தில் பல மாடவீதிகள் வகுத்து இன்னும் மன்னரது இயல்புக் கேற்ற மற்றவற்றையும் உண்டாக்கி நகரின் நடுவே சூரனும் அவன் தேவியும் வசிப்பதற்கு ஒரு மாளிகையும் நிருமித்தான் தேவதச்சன் நீலமலரும் குமுதமும் கமலமும் நெருங்கிப் பூத்த பொய்கைகளும் வானளாவிய பூஞ்சோலைகளும் அழகிய செய் குன்றுகளும் முறையாக அமைத்தான்.
அலைகடலே அகழியாகக் கொண்ட நகரத்தில் நின்ற அரண்மனை அழகிய பொன்னொளி விரித்தமையால் விண்ணுலகில் உள்ள பொன்னகரம் வெள்ளிநகரம் போலாயிற்று.
ஒப்பற்ற அசுர மன்னனது வெற்றிப் புகழும் பெருமையும் பெற நின்ற அந் நகருக்குத் தச்சன் வீரமகேந்திரம் என்னும் சிறந்த பெயரை இட்டான் வீரமகேந்திரத்தைச் செய்த பின்னர் வடகடலின் நடுவே சிங்கமுகன் என்னும் அசுர மன்னனுக்கு ஒரு பெரு நகரம் அமைத்து அதற்கு ஆசுரம் என்று பெயரிட்டான்.
வீரமகேந்திர மாளிகையில் வாழ்ந்த சூரன் அழகிய பீடத்தில் அமர்ந்து திருமக்ளுக்கு உறைவிடமாகிய தெள்ளிய திருப்பாற் கடலின் நீரால் தேவர்களால் அபிஷேகம் செய்யப்பெற்றான் பின்பு ஆடை அணிகளால் அலங்கரித்துக்கொண்டு அரியாசனத்தில் வந்தமர்ந்தான்.
அரம்பை மேனகை ஊர்வசி முதலிய வான மங்கையர் பலர் இன்னிசைக் கருவிகளில் எழுந்த பாடலுக்கு ஏற்பத் தேசிகம் வடுகு சிங்களம் என்னும் மூவகை ஆடல்களை முறையாகப் புரியலுற்றார்.
இவ்வாறு சிறப்பாக அரசு வீற்றிருந்த சூரன் தெய்வத் தச்சன் பெற்ற பதுமகோமளை என்னும் மதிமுகம் வாய்ந்த மங்கையை பிரமன் முதலிய வானவரும் தானவரும் பிறரும் போற்ற விதிமுறைப்படி திருமணம் செய்து அன்பு கொண்டு வாழ்ந்தான் சிங்கமுக அசுரனுக்கு எமதருமன் திருமகளாகிய விபுதை என்னும் மங்கையை வதுவை செய்வித்தான் நிருதியின் புதல்வியான சவுரி என்னும் நங்கையைத் தாரக அரசனுக்குத் திருமணம் புரிவித்தான் பின்பு சூரன் தம்பியர் இருவரையும் நோக்கி நீங்கள் உங்களுக்குரிய வளநகரம் போந்து இருகோடி வெள்ளமாகிய சேனைகளோடு இனிது வாழ்வீராக என்று விடை கொடுத்து அனுப்பினான்.
தம்பியர் இருவரும் தத்தம் நகரத்திற்குச் சென்ற பின்னர் தருமகோபன் துர்க்குணன் துன்முகன் சங்கபாலன் வக்கிரபாலன் மகிடன் முதலியோரை மந்திரிகளாகக் கொண்டு வானவர் போற்ற வீரமகேந்திரத்தில் வீற்றிருந்து சூரன் அரசு செய்தான்.
இங்ஙனம் மலைபோல் உயர்ந்த மாடங்களையுடைய வானவர் மகேந்திரபுரத்தில் சூரன் அரசு செய்யும்பொழுது இந்திரனும் வானவரும் முனிவரும் அங்குப் போந்து அவன் ஏவுவதற்கு முன்னமே குறிப்பறிந்து நடப்பாராயினர்.
இவ்வாறு வானவர் ஊன்முற்றவர் போல் உலைவுற்றுப் பணி செய்து வரும்பொழுது ஒரு நாள் இந்திரனையும் வானவரையும் சூரன் வரவழைத்து நீங்கள் அசுரர்க்குத் தம்பியர் அல்லரோ?
அம் மொழி கேட்ட வானவர் மனம் நடுங்கினார் மயங்கினார் மானத்தால் குறுகினார் கடல் மீனைக் கவர்ந்துவரக் கட்டளை யிட்டானே காவலன் இனி என்ன செய்வோம் இப்படியும்.
உன் கைத்திறத்தால் திமிங்கிலம் முதலிய கணக்கற்ற மீன்களை இக் கடற்கரையில் ஏற்றுவாயாயின் எம்மை இடர்க் கடலினின்றும் கரையேற்றியவன் ஆவாய் என்றுரைத்தான்.
வானவர் உடல் நடுங்கினர் உளம் பதைத்தனர் கண் கலங்கினர் நாணத்தால் நலிந்தனர் தேனார்ந்த கற்பகத்தின் திருநிழலில் இன்புற்று வாழ்பவர் என்று ஏற்றமாக எண்ணப்படும் நாம் மீனைச் சுமந்து ஈனர்களாய் எல்லோரும் சிரிக்க அசுரர் முன்னே செல்வதைவிட ஆவி துறத்தல் நன்று என்று பலவாறு பன்னிப் புலம்பி மீனைச் சுமந்துகொண்டு திக்குப் பாலகர்களோடு சூரன் திருநகரை நோக்கி நடந்தார்கள்.
இவ்வாறு நிகழ்ந்த ஏளனப் பேச்சுக்கிடையே ஈனமுற்ற வானவர்கள் எடுத்து வந்த மீன்களைத் தாரணிந்த சூரன் கண்ணுற்றான் களிப்புற்றான் நாள்தோறும் இப்படியே கொண்டு வருக என்று பணித்தான்.
இவ் வண்ணம் நிகழும் நாளில் சூரன் ஆற்றிய தவத்தின் செம்மையால் பதுமை என்னும் பாவை புதுமதி போன்றதொரு பிள்ளையைப் பெற்றாள் அப் பிள்ளை காலனுக்கும் காலன்போல் விளங்கினான்.
பானுகோபன் என்று பெயர் பெற்ற அப் பாலன் மன்மதனே என மங்கையர் மயங்கத்தக்க பேர்ழகு வாய்ந்து வளர்ந்தான் திருமகளின் தலைவனாகிய திருமாலொடு பொருது வெற்றி பெற்றான்.
பானுகோபனுக்குப் பின் அங்கிமுகன் இரணியன் வச்சிர வாகு என்னும் மைந்தரைப் பெற்றாள் பதுமை சூரன் அவர்களைக் கண்டு அக மகிழ்ந்தான்.
சூரன் முதலிய மூவருடன் பிறந்த அசமுகி என்பவள் ஒருவருக்கும் வாழ்க்கைப்படாதவளாய் முறையற்ற செயல்களால் நிலையழிந்து அறம் துறந்து வானவர்க்குரிய மாதரை உடன்பிறந்த மூவர்க்கும் உதவிவந்தாள்.
அவள் துர்வாச முனிவரை வலிதிற் சேர்ந்து பெற்ற மைந்தர் இருவர் தாய் வடிவத்தவ்ன் ஒருவன் தந்தை வடிவத்தவன் மற்றொருவன் வில்லவன் வாதாவி என்பது அவர் பெயர்.
பின்னும் ஒன்பது கோடி அசுர மாதரை அழைத்து தேவேந்திரனோடு இன்புற்றிருக்கும் தேவியை இங்கே எடுத்துவந்து கொடுத்திடுக என்று வலிய படைத்துணையோடு விடுத்தான்.
அளவற்ற படைகளோடு அசுரர் வந்தனர் அசுரமாதரும் இந்திரன் அமர்செய்பவர் போல் அணுகினர் அன்னார் கருத்து யாதோ அறிகிலோம் என ஒற்றர் வந்து இந்திரனிடம் ஒளித்தல் உரைத்து நின்றார்கள்.
விண்ணவர் தலைவனைப் பிடிக்கச் சென்ற வீரர் யாவரும் அவனைத் தேடினர் அசுர மாதர்கள் சசியைத் தேடினர் இருவரையும் காணாது மனம் சோர்ந்து பெருங்கவலை கொண்டனர் இருவரும் தப்பிப் போயினர் என்று அசுரர் கோமானிடம் சென்று அறிவித்தார்கள்.
அப்போது வைகுந்தத்தில் இருந்த இந்திரன் மைந்தனாகிய சயந்தன் பெற்றோர் இருவரும் ஒளித்துப் போந்தவாறும் அசுரர் படை அவர்களைத் தேடிக் காணாது மீண்டவாறும வானவர் துன்புற்றவாறும் அங்கிருந்தபடியே அறிந்தான் வானவர் நாடு வேந்தன் இன்றி வறிதே இருத்தல் ஆகாது.
என்று கருதி அங்குப் போந்தான் வருந்திப் புலம்பிய வானவரைக் கண்டான் தாய் தந்தையரைக் காணாது துன்பக்கடலில் மூழ்கினான் ஏக்கமும் இரக்கமும் எய்தினான் இன்னது செய்வது என்றறியாது பித்தன்போல் சித்தம் கலங்கி நின்றான்.
அப்போது முனிவன் அவனை நோக்கி ஐயனே முற்றும் உணர்ந்தவர்கள் இன்பம் வந்தடைந்த போது மகிழ்ந்திட மாட்டார் துன்பம் வந்துற்றபோது துளங்கிடவும் மாட்டார் பிறந்தோர்க்கெல்லாம் இன்பமும் துன்பமும் உடலோடு பொருந்தின அன்றோ?
வேண்டியார்க்கு வேண்டிய பொருளைத் தப்பாது அளிக்கும் இந்திரன் கற்பகச் சோலையின் நிழலில் வீற்றிருக்கும் அற்புத சீகாழியில் வாழ்க்கையை நீத்து சித்திர மனைவியாகிய பூஞ்சோலை சசியோடு இந்திரன் தெக்கண தேசத்திற் போந்து வளர்த்தல் பன்னிரு பெயர் பெற்ற பழம்பதியாகிய சீகாழியை அடைந்து அதுவே தக்க இடமெனத் தெளிந்து அங்குத் தங்கினான்.
அந்த நற்பதியில் இந்திராணியோடு தளர்வுற்றுத் தங்கியிருந்த இந்திரன் நாள்தோறும் அகமகிழ்ந்து ஈசனைப் போற்றிப் பூசனை புரியக் கருதி அழகிய நந்தவனம் ஒன்று அமைக்கத் தலைப்பட்டான்.
இங்ஙனம் சீகாழியில் வேணுவாய் நின்று தாணுவைப் போற்றிய விண்ணவர் தலைவனை ஒற்றர்கள் காணாது போயினர் ஆயினும் அசுரரது கொடுங்கோல் ஆட்சியால் வானம் மழை பெய்யாது ஒழிந்தது.
இவ்வாறு திரிபுரம் எரித்த தேவதேவனை மனமுருகித் தொழுது வருங்கால் விண்ணிலே ஒரு குரல் எழுந்தது வாசவனே வருந்தாதே நின் வாடிய சோலை வறண்டு ஒழியாது இப் பதியில் ஒரு நதி வந்து எய்தும் என்று ஆகாயவாணி கூறிற்று.
இஃது இவ்வாறாக முத்தமிழ் முனிவராகிய அகத்தியர் ஈசனைத் தொழுது ஐயனே அகந்தை கொண்ட விந்தமாம்லை மேருவைப் பகைத்து அந்தர வழியை அடைத்தது.
அப்போது சிவபெருமான் முனிவா அதற்கு வேண்டும் வன்மையை உனக்கு அளித்தோம் விந்த மாமலையை வேரோடழித்து தென் திசைப் போந்து பொதிய மலையில் நீ வாழ்வாயாக எனப் பணித்தார்.
அந் நிலையில் கயிலையங் கிரியிலுள்ள நதிகள் ஏழினும் நலம் மிக வாய்ந்ததும் நன்னீரை உடையதும் ஆகிய பொன்னி என்னும் காவிரியாற்றைக் கருதினார் சிவபெருமான்.
பொன்மலையினின்றும் புறப்பட்டார் முனிவர் தென் திசையை நோக்கி நடந்தார் வழியில் வலிமை சான்ற அசுர மன்னனுக்குத் தம்பியாகிய தாரகன் வாழ்ந்த மாயாபுரத்தை வந்தடைந்தார்.
அவன் ஓர் அணுவை மகாமேரு மலை யாக்குவான் மகா மேருவை அணுவினும் நுண்ணிய தாக்குவான் நிலவுலகத்தை நெடுங்கு லாக்குவான் நெடுங்கடலை நிலவுல காக்குவான் கொழுந்து விட்டு எரியும் பெருந்தீயைக் குளிர்ந்த நீராக்குவான்.
அவர் அவ் வழியாகச் செல்லும் பொழுது கடுங்கனல் எழுந்து சூழ்ந்தது சூறாவளி சுழன்று அடித்தது சோனைமாரி சொரிந்தது இடி இடித்தது இருட்படலம் சூழ்ந்தது.
அவன் வலிமையை இன்றே அழிக்கின்றேன் என்று தமது கையிலமைந்த திரிதண்டத்தால் அம் மலையினைக் குத்திக் குடைந்து ஒரு வஞ்சினம் கூறலுற்றார் இத் தண்டத்தால் உண்டாகிய பிலங்கள் எல்லாம் நானா வித மாயைக்கு இருப்பிடம் ஆகுக எம்பெருமான் பெற்ற செம்பொருளாகிய முருகன் வேற்படையால் இக் குன்றம் விரைவில் அழிந்து ஒழிக என்று சாபமிட்டார்.
அப்பால் கங்கையாற்றின் கரையில் அமைந்த காசிப் பதியிற் முனிவர் விந்த கோயில் கொண்ட ஈசனது கமல பாதம் பணிந்து மலையின் அவ்விடத்தினின்றும் புறப்பட்டு ஓங்கி உயர்ந்த அகந்தையை விந்த மலையின் ஒரு புறம் சென்று அதன் அழித்தல் நிலையை அறியுமாறு பேச்சுக் கொடுத்தார் ஓங்கி எழுந்து விண்ணளாவி நிற்கும் விந்த மாமலையே நாம் பொதிய மலையிற் போந்து இருந்திடக் கருதி வந்தோம்.
உடனே வில்வலன் தவக்கோலம் புனைந்தான் தலையிலே சடையும் நெற்றியிலே திருநீறும் மார்பிலே தாழ்வடமும் மேனியில் வெண்ணீறும் கையிலே தண்டமும் இடையிலே மரவுரியும் புனைந்து அகத்திய முனிவர் முன்னே விரைந்து சென்றான் என் தந்தையே தவக்குலத் தலைவனே யானும் என் குலமும் ஈடேறும் வண்ணம் இங்கு எழுந்தருளினாய் போலும் இன்று என் குடிசையில் தங்கி நான் சமைத்துத் தரும் புல்லுணவைப் புசித்து மிச்சிலை எனக்குத் தந்து அருள் புரிதல் வேண்டும் என்று விண்ணப்பம் செய்தான் அட்டிற் சாலையின் அருகே அகத்தியரை அழைத்துச் சென்றான் அங்கு இட்டிருந்த ஆசனத்தில் அவரை அமர்த்தினான் ஆசைமொழி பேசினான் வாசங் கலந்த நன்னீரும் விரையுறு மலரும் நறும்புகையும் தீபமும் கொண்டு வஞ்சக முறையிற் பூசனை செய்து அவர் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினான்.
அவற்றைப் பசி தீரும் அளவாக இனிது அருந்தினார் முனிவர் பின்பு அசுரன் தமது கரத்திற் கொடுத்த வாசநீரைப் பருகி எழுந்து பொடியினாற் கைகளைத் தேய்த்துத் தண்ணிராற் கழுவி அமர்ந்தார்.
அப்போது வில்வலன் பிரமதேவன் அளித்த வரத்தை மனத்தில் நினைத்து விருந்தினராகிய அருந்தவ முனிவரைக் கொல்லும் வண்ணம் வாதாவி மைந்தார் இளையோய் விரைந்து வா வா என்று அழைத்தான்.
அந் நிலையில் முனிவரது வயிற்றிலே கறியாகக் கிடந்த வாதாவி ஆடாக உருப்பெற்று எழுந்து பேசத் தொடங்கினான் அண்ணா வில்வலா அன்று கடலைப் பருகிய கொடியோன் இன்று எண்ணிப் பாராது என் உடலையும் உண்டான் இவன் வயிற்றைக் கிழித்து வருகிறேன் என்று ஆட்டுத்தம்பி அரிமான் போல் முழங்கினான்.
கருமேகம்போல் எதிரே நின்ற வில்வலன் தம்பி இறந்ததை யறிந்து புகைந்து எழுந்தான் புனைந்திருந்த சிவக்கோலத்தை விட்டு பழைய அசுர வடிவம் கொண்டான் கழியொன்றைக் கையில் எடுத்து முனிவரை அடித்துக் கொல்லக் கருதி வந்தான்.
அப்பொழுது அவர் அங்கிருந்த புல் ஒன்றை எடுத்தார் அதனைச் சிவப்படையாகக் கருதி விடுத்தார் அப்படையின் வேகத்திற்கு ஆற்றாது வில்வலன் விழுந்து மடிந்தான்.
அப்பொழுதே கொடிய வஞ்சகரது இடத்தை விட்டு அகன்றார் அகத்தியர் அன்னாரைக் கொன்ற பாவம் தீர்ந்தொழியும் வண்ணம் பரமசிவன் திருவடியில் ஆர்வத்தோடு அர்ச்சனை புரிந்தார்.
அவனை நோக்கி அகத்தியர் வரலாற்றைக் கூறலுற்றார் தனக்கு உவமையில்லாத் தலைவனாகிய ஈசன் அகத்திய கவிழ்த்தல் முனிவரைப் பொதிய மலையிற் போய் இருக்கும்படி அனுப்பியவாறும் அம் முனிவர் விந்த மாமலையைப் பாதலத்தில் அழுத்தியவாறும் மற நெறியை மேற்கொண்ட சூரனுடைய மருகர் இருவரையும் முடித்தவாறும் அவரைக் கொன்ற பாவம் தீருமாறு கொங்கு நாட்டை அடைந்து சங்கரனை மெய்யன்போடு போற்றி வழிபட்டு அங்கே இருந்தவாறும் முறையாகக் கூறி முடித்து மேலும் பேசலுற்றார்.
அமரர் கோமானே அவ் வருந்தவ முனிவர் இன்னும் கொங்கு நாட்டில் ஈசனார்க்குப் பூசனை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றார் அதனை நான் கண்டு வந்தேன்.
சொல்லியருள வேண்டும் என்று வேண்டினான் இந்திரன் வேழமுகம் உடைய விநாயகப் பெருமானைப் பேரமுது படைத்துப் போற்றினால் அவர் அக் கமண்டலத்தைக் கவிழ்த்திடுவார் என்று கூறினார் நாரதர்.
அப் பெருமான் அவன் முன்னே தோன்றிக் கருணையால் நோக்கி அன்பனே நீ ஆற்றிய பெரும் பூசையை ஏற்றுக்கொண்டோம் உனக்கு வேண்டும் வரம் யாது?
உலகத்தில் உயர்ந்து விளங்கும் மகாமேரு மலையின் அடிவாரத்திலிருந்து அகத்திய முனிவர் புறப்பட்டு துன்பம் செய்யும் அசமுகியின் மைந்தர் இருவரையும் கொன்று கொங்கு நாட்டிற் போந்து ஈசனுக் குகந்த பூசனை புரிகின்றாராம்.
இந்திரன் இவ்வாறு கூறுதலும் பிள்ளையாராகிய வள்ளல் மனமகிழ்ந்து அவ்வாறே செய்வோம் என்று அருளி அவனை அவ்விடத்தில் விட்டு காக வடிவாக விரைந்து போந்து அகத்திய முனிவரது கமண்டலத்தில் அமர்ந்தார்.
காவிரி ஓடிய பின்பு காகத்தின் வடிவை விட்டு வேதம் பயிலும் வேதியச் சிறுவன்போல் நடந்து சென்றார் பிள்ளையார் அது கண்ட அகத்திய முனிவர் சர்வ சங்கார காலத்தில் தோன்றும் ஆதி மூர்த்தி போல் சீற்றங்கொண்டு நின்றார் இவன் தேவனோ?
அறியேன் ஆற்றைக் கவிழ்த்துவிட்டு அமைதியாகப் போகின்றான் கருத்தின்றிக் காரியம் செய்யும் செருக்கன் போலும் யாவனாயினும் இவன் தன்மையை விரைவில் அறிவேன் என்று எழுந்து இரு மணிக்கரங்களையும் மடித்தார் அவன் தலையில் குட்டுதற்காகச் சென்றார்.
அவ் வேதியச் சிறுவர் முனிவரின் அருகே வருவார் கிளர்ந்து மேலே எழுவார் எட்டுத் திசைகளையும் எட்டுவார் நெருங்கி வருவார் நெடுந்தூரம் செல்வார்.
கண்டார் முனிவர் கலங்கினார் அந்தோ விநாயக மூர்த்தியோ இங்கு எழுந்தருளியவர் அவரையா யான் வன்மையோடு துரத்தினேன் என்று ஏக்கமுற்று வருந்தினார் அவரைக் குட்டும்படி மடக்கிய கரங்களைக்கொண்டு மலையின் மேல் இடி விழுந்தாற்போல் தமது நெற்றியிலே குட்டிக்கொண்டார்.
ஐயனே ஒன்றும் உணராத அடியேன் உம்மை அந்தணச் சிறுவன் என்று எண்ணினேன் உமது தலையில் குட்டத் துணிந்தேன் அப் பெருங்குற்றத்திற்குக் கழுவாயாக என்னை நானே சூட்டிக் கொள்கிறேன் என்றார் முனிவர்.
அம் மொழி கேட்ட பெருமான் புன்னகை புரிந்தார் மனம் வருந்தாதே என்றார் இங்கு நீ செய்தவற்றையெல்லாம் சிறந்த தொரு விளையாட்டாகக் கண்டோமே யன்றிக் கோபம் கொண்டோ மில்லை.
அம் மன்னன் மனம் போல் உணங்கி வாடி நின்ற பூஞ்சோலை விரைந்து செழித்து ஓங்கி அரும்பசியால் நலிந்தோர் அமிர்தம் உண்டாற் போன்று தண்மையுற்றுத் தழைத்தது நன்றாக மலர்ந்தது.
அதன் நறுமலர் கொண்டு முன்போலவே ஈசனுக்குப் பூசனை புரிய விரும்பினான் இந்திரன் அன்று முதல் ஆதி முதல்வனாகிய பெருமானை முறைப்படி நாள்தோறும் அருச்சனை செய்து சீகாழிச் சண்பகச் சோலையில் இந்திரன் தவம் புரிந்திருந்தான்.
என்று ஏங்கி விண்ணுலகை விட்டு மண்ணுலகம் போந்தனர் தெள்ளிய தமிழ் மொழியின் இருப்பிடமாகிய தென்னாட்டை அடைந்து புகழமைந்த சீகாழிப் பூங்காவனத்தை நண்ணி இந்திரனைக் கண்டனர் அன்று மலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற அவன் அடிகளில் விழுந்து எழுந்து போற்றிப் பின் பேசலுற்றார் ஐயனே நீலகண்டனிடம் வரம் பெற்ற சூரனுக்குச் செய்யத் தகாத வேலை யெல்லாம் செய்தோம் நெறி இழந்தோம்.
இனி வெள்ளி மாமலையை அடைந்து இறைவனிடம் முறை யிட்டு நம் துயரத்தைத் தொலைப்போம் என்று கூறி இந்திரன் எழுந்து வானவரை நோக்கி சிறிது நேரம் இங்கே இருங்கள் எனப் பணித்துச் சித்திரப் பாவை போன்ற இந்திராணி இருந்த இடம் போந்தான்.
மாதே வானவரெல்லாம் மனம் நொந்து துன்பத்தால் துடிக்கின்றார்கள் அன்னவரை அழைத்துக்கொண்டு நம் குறைகளை முறையிடுவதற்காக மதுரமொழி பேசும் மங்கை பங்களாகிய இறைவன் வீற்றிருக்கும் இமயமலைக்குப் போகின்றேன்.
அப்போது இந்திரன் தன் தேவியை நோக்கி மாதே நீ மனம் வருந்தாதே வானவரோடு நான் கயிலைக்குச் சென்று வருமளவும் உன்னைக் காப்பவர் இல்லை யென்றால் அன்றோ நீ என் பின்னே வர வேண்டும்?
ஆற்றல் மிகப்பெற்ற ஐயனார் என்னும் அரிகர புத்திரனே நின்னைக் காத்தருள்வார் ஆதலால் கவலையற்றிரு என்று தலைவன் கூறுதலும் அவ்வையனார் யாவர்?
ஐயனே யான் இறைவன் அமர்ந்தருளும் கயிலையங்கிரிக்குச் செல்கின்றேன் மீண்டு வருமளவும் இவ்விந்திராணியைக் காத்தருள்வீராக என்று வேண்டினான் இந்திரன்.
உடனே வாட்போரில் வல்ல வீரனாகிய மாகாளனை அழைத்து அருளொடு நோக்கி காளா கேள் பொன்னகரின் மன்னனாகிய இந்திரன் மூவர்க்கும் முதல்வனாகிய இறைவனைக் காணக் கயிலை மலைக்குச் செல்கின்றான் இவன் வருமளவும் இதோ இருக்கின்ற இந்திராணிக்கு எவ்வகைத் தீங்கும் நேராமல் காத்திடுக என்று கட்டளையிட்டான்.
அந் நிலையில் இந்திரன் மாகாளன் காவலில் மங்கையை வைத்து வானவரிடம் போந்து அவரை அழைத்துக் கொண்டு வெள்ளி மாமலையை நோக்கி விரைந்து சென்றான்.
பிரமதேவனும் திருமாலும் அறியவொண்ணாப் பிரணவப் பொருளாகிய இறைவன் அமர்ந்தருளும் திருக்கயிலாய மலையை நோக்கி இந்திரன் சென்ற பின்னர் சீகாழிப் பூங்காவனத்தில் தேவமாதர் போற்ற இந்திராணி தவம் புரிந்திருந்தாள்.
அப்பொழுது வெற்றி வெறி யுற்று மயங்கி வாழ்ந்த சூரன் குலத்தை வேரோடு அழிக்கவந்த ஊழ்வினை போன்ற அவன் தங்கையாகிய அசமுகி யென்பாள் துன்முகி யென்னும் தோழியோடு சூலம் ஏந்திய கையும் ஆலகாலம் போன்ற மேனியும் உடையவளாய் அங்கு வந்தாள் தனித்திருந்த தேவியைக் கண்டு வியப்புற்று அழகிய நறுமலர் சூடிய அயிராணியைக் கண்டேன் நான் இவளிடம் கொண்ட ஆசையால் உழலும் அசுர வேந்தன் கவலையொழிந்து களிப் புறுமாறு இவளை அவன் முன்னே எடுத்துச் செல்வேன் என்று துணிந்தாள்.
அன்னாள் கூறிய கடுஞ்சொற்களைக் கேட்ட அயிராணி பழுக்கக் காய்ச்சிய வேற்படையைக் காதிற் பாய்ச்சினாற் போலத் துயருற்றுத் துடிததாள்.
அந்தோ நீ பழியும் பார்த்திலை பாவமும் பார்த்திலை வையகம் கூறும் வசையும் பார்த்திலை முறையும் பார்த்திலை நெறியும் பார்த்திலை இவ் விழிந்த கொடுஞ் சொல்லை நீ இயம்ப லாகுமோ?
அப்போது அசமுகி தீப்பொறி பறக்கப் பற்களைக் கடித்தாள் கறுத்த உதடுகளை மடித்தாள் பெருமூச்செறிந்தாள் இடி இடித்தாற்போலக் கைகளைக் கொட்டினாள் சீற்றம் நன்று நன்று என்று நகைத்தாள் சீறினாள் முற்றிய ஆற்றல் வாய்ந்த மூவர் தடுப்பினும் மற்று யாவர் தடுப்பினும் போர் தொடுப்பினும் உன்னை யான் விடுவதில்லை.
அந் நிலையில் இவள் அரற்றினாள் ஆவி யிழந்தாற்போல் அவசமுற்றாள் உணர்வு தீர்ந்தாள் நீல மலர் போன்ற கண்களால் நெடுங்கண்ணி வடித்தாள்.
இப்படி வாடி வருந்திய தேவியை இரக்கமற்ற அசமுகி பற்றி யிழுத்துச் சென்றாள் மனங்கலங்கிய மாது மெய் சோர்ந்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள் காப்பவர் யாரையும் காணாளாய் வாய்விட்டுக் கதறினாள்.
அப்போது ஐயனாரின் படைத்தலைவனாகிய மாகாளன் வெளிப்பட்டான் நில் நில் என்று சொல்லி உடைவாளை உருவினான் ஒரு கரத்தால் அசமுகியின் தலையைப் பற்றி இழுத்து அயிராணியைத் தொட்ட கையை அறுத்திட்டான்.
அசமுகியின் கை விழுந்தவுடன் அருகே வந்து நின்ற துன்முகியை நோக்கி நீயும் தேவியின் மேனியைத் தீண்டினா யன்றோ என்று கூறி அவள் கரத்திலும் ஒன்றை மாகாளன் துணித்திட்டான்.
சிறிது விலகி நின்ற வீர மாகாளன் அயிராணியை நோக்கி அன்னையே அசுரரைக் குறித்து நீர் சிறிதும் அஞ்ச வேண்டா உம் கணவன் வருமளவும் நானே காப்பேன்.
பரந்த உலகங்களிலுள்ள சூரியர்களையெல்லாம் ஒருங்கே திரட்டி ஊழித் தீயில் இட்டு உருக்கி ஒன்றாக்கி ஆசனமாகச் செயுது அதில் நன்மணிகளாகப் பதித்து முற்றிய கலைகளோடு விளங்கும் சந்திரரைச் சிங்கங்களாக அமைத்தாற் போன்று வீர மகேந்திர நகரின் விழுமிய அரண்மனையில் அசுரர் கோமானது அரியாசனம் விளங்கிற்று.
அத்தகைய அரியாசனத்தில் அழியாத் தன்மை வாய்ந்த சூரன் கூற்றுவரெல்லாம் ஓர் உருக்கொண்டு விண்ணுற நிமிர்ந்து விளங்கினாற் போன்று அசுரர்கள் போற்ற அரசு வீற்றிருந்தான்.
அழகிய கூந்தலையுடைய அரம்பை ஊர்வசி திலோத் தமை மேனகை முதலாய தேவ மாதரும் இயக்க மாதரும் வலிமை வாய்ந்த அரக்க மாதரும் அசுர மாதரும் விஞ்சையர் சாரணர் சித்தர் என்னும் முக்குல மாதரும் மற்றைய மாதரும் வெவ்வேறாக முறைப்படி நடனம் செய்தனர்.
சூர மன்னன் செயற்கரிய வேள்வி செய்து வரம் பெற்ற திறத்தையும் எட்டுத் திக்கும் சென்று குபேரன் முதலாகிய யாவரையும் வென்ற வலிமையையும் அண்டங்களையெல்லாம் கண்டு சிறப்புற அரசு புரிந்த ஆண்மையையும் அருகே நின்ற அரசுர் பலர் முறை முறையாகப் புகழ்ந்து ஏத்தினர்.
நகர வீதியிலே அவள் வரும்பொழுது இந்திரன் செய்த வேலையோ இது என்பர் சிலர்ஒளித்துத் திரிகின்ற அவன் இது செய்ய வல்லனோ என்று மறுத்துரைப்பார் சிலர்.
மற்றைத் தேவர்கள் செய்திருப்பார்களோ என்று ஐயற்றார் சிலர் நம் ஆணைக்கு அடங்கி ஏவல் புரியும் அவர் இத்தகைய செய்கையை நினைக்கவும் துணிவரோ என மாற்றம் உரைப்பவர் சிலர்.
வீரமகேந்திரத்து மகளிரும் ஆடவரும் இவ்வாறு நெருங்கிச் சூழ்ந்து வருந்தித் தளர்ந்து நிற்க அவரைக் கடந்து அசமுகி துன்முகியுடனே அக நகரம் போந்து மன்ன்ர் மன்னனாகிய சூரன் வீற்றிருந்த மாளிகையை நோக்கி நடந்தாள்.
மாயையில் வல்ல தன் தாயையும் மற்றுமுள்ள சுற்றத் தாரையும் மருகரையும் உடன்பிறந்தாரையும் மனத்தில் நினைத்துக் கதறிக்கொண்டு அவள் முறையிடல் மணிமாட மாளிகையின் அருகே சென்றாள்.
உற்றாரை யெல்லாம் தனித்தனியே அழைத்து அசமுகி ஓலமிட்டாள் ஐயோ அசுரகுல வீரரே வானுலகின் வளங்குறைத்தோம் வலி குறைத்தோம் வரம் குறைத்தோம் புகழ் குறைத்தோம் வானவரை ஏவல் கொண்டோம் என்று மனப்பால் குடித்தீரே அவர்களுள் ஒருவன் வந்து என் கரத்தை அறுத்து உமது மூக்கறுத்துவிட்டானே அதை அறியீர் போலும் குழந்தைப் பருவத்திலே செங்கதிரோனைச் சினந்து பற்றிச் சிறைசெய்த மருகனே பானு கோபனே என் கையை ஒருவன் குறை செய்து சென்றானே நீ ஏன் என்று கேளாது இருந்தனையே இஃது என்ன கொடுமை அந் நாளில் ஒரடியால் உலகளந்த திருமாலின் நேமிப்படையைப் பொன்னாரமெனப் பூண்ட தாரகனே இந் நாளில் ஒப்பற்ற பழி பூண்டயே மாற்றார் வந்து என் கரத்தை அறுத்தார் தமையனாகிய நீ அரசு வீற்றிருந்தாய் முன் நிறைந்து பின் குறையும் நீர்மை வாய்ந்ததோ நின் ஆற்றல் சிங்கமுக வீரனே வெள்ளை யானையோடு இந்திரனை ஒரு கையால் வானத்தில் நீ வீசி யெறிந்தாய் என்றும் அவன் கீழே வந்து விழுந்தபோது உன் காலால் உதைத்தாய் என்றும் சொன்னார்களே அதை மெய்யென்று நம்பி வியந்திருந்தேனே அது புனைந் துரைதானோ?
அவ் வேளையில் வானவன் ஒருவன் விரைந்து வந்து எங்கள் கைகளை அறுத்திட்டான் அயிராணியையும் அழைத்துச் சென்றுவிட்டான் என்று கையற்றவள் சொல்லி முடிக்கு முன்னமே சூரன் கண் களிலிருந்து தீப்பொறி பறந்தது வாயினின்று தீப்புகை பிறந்தது மூக்கினின்று சுடுமூச்சு எழுந்தது அது கண்டு மண்ணுலகம் நடுங் கிற்று விண்ணுலகும் நடுங்கிற்று.
பெருங்கடல் நடுங்கிற்று பிரமபதம் நடுங்கிற்று மாயவன் நகரம் நடுங்கிற்று அசுரரும் நடுங்கினர் என்றால் இவ் வுலகத்தில் நடுங்காதார் யாவர்?
அந் நிலையில் சுற்றி நின்றவரை நோக்கிச் சூரன் பேசலுற்றான் அசுர வீரர்களாகிய நீர் இருந்தும் மைந்தர் இருந்தும் நிகரற்ற தேர் இருந்தும் நேமி இருந்தும் என் பேர் இருந்தும் என் உயிர் இருந்தும் வேறு யார் இருந்தும் எது இருந்தும் என்ன பயன்?
அப்பொழுது சூரன் மைந்தருள் வலியவனாகிய பானுகோபன் சீற்றமுற்று எழுந்து வீரக்கழல் முழங்க நடந்து சென்று வேந்தன் அடிபணிந்து ஐயனே நமக்குக் குற்றேவல் செய்து உடைந்த மனத்தின னாய் ஒளித்திருக்கின்றான் இந்திரன் ஏனைய வானவர் வலிமை யற்றவர் இப்படிச் செய்ய அவர் மனத்திலும் நினையார் நிலைமை இவ்வாறிருக்க உன் தங்கை கை இழந்தது என்ன மாயமோ அறியேன் அதனை அறிய மாட்டாது வருந்துகின்றேன்.
ஆயினும் இன்றே சென்று இவர் கைகளை யறுத்த ஆடவனையும் நின் மனத்தில் ஆசையை விளைத்த அயிராணியையும் மறைந்து திரியும் இந்திரனையும் தம் உயிரில் ஆசையற்ற தேவரையும் பற்றி வருவேன்.
வீரமகேந்திர நகரத்தை விட்டுப் புறப்பட்டுக் கடலாகிய அகழியைக் கடந்து நில வுலகத்தின் எல்லையிற் சென்றவுடன் அருகே வந்த துன்முகியை நோக்கி உமது கை அறுபட்ட இடம் எது?
அவனது சேனையின் முன்னணிப் படை விரைந்து சென்று சோலையை அழித்து வெட்ட வெளியாக்கிற்று அவ் விடம் முற்றும் தேடிப் பார்த்தான் பானுகோபன் அயிராணியையும் காணவில்லை கையறுத்த வீரனையும் காணவில்லை.
செம்மலர் மாலையணிந்த பானுகோபன் படையெடுத்து வந்தான் என்று பதறிய வானவர் விதிர்விதிர்த்துப் பொறி கலங்கி இந்திரன் மைந்தனாகிய சயந்தனிடம் ஓடிச் சென்று இச் செய்தியை உரைத்தார்கள்.
அது கேட்ட சயந்தன் எம் குருவாகிய வியாழனும் இங்கில்லை வானவர் இனத்திற் பலரில்லை சயத்தன் தந்தையும் தாயும் இல்லை நான் உம்மோடு பானுகோபனை தனித்திருக்கின்றேன்.
அந்த அசுரன் அல்லல் எதிர்த்தல் புரியவே வந்தான் போலும் பண்டை வினையின் பயன் என்னாகுமோ அறியேன் ஆயினும் யான் இனி அவர்க்கு அஞ்சப் போவதில்லை உயிரைப் பொருளாகக் கருதாதவர் நஞ்சு போன்ற தீங்குற்றாலும் நடுக்கமடையார் துயரத்தில் மூழ்க மாட்டார் கடமையில் வழுவமாட்டார்.
அவ்வாறே யானும் பானுகோபனது கொடிய சேனையைச் சென்று எதிர்ப்பேன் வெல்வேன் பலரைக் கொல்வேன் என்று கூறினான் சயந்தன் அப்பொழுது வானவர் வருத்த மெய்தி ஐயனே?