sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
தூணை அடைந்ததும் குரலைத் தாழ்த்திக்கொண்டு நிஜமாகவே சொல்றேன் எனக்கு ரேகை பார்க்கவும் தெரியாது அதுலே நம்பிக்கையும் கிடையாது.
நான் பேசி முடிப்பதற்குள் அதைக் காதில் வாங்காமலே பிச்சுமணி அதெல்லாம் பரவாயில்லேன்னா நீ பார்க்கிற அளவு மத்தவா பார்த்தாலே போதுமே.
கச்சல் வாழைக்காய் போல இன்னும் சொல்லப் போனால் பழைய பாத்திரக் கடையில் நெடு நாளாக மூலையில் கேட்பாரற்று அழுக்கேறி நசுங்கிக் கிடக்கும் பித்தளைப் பாத்திரம் போல் இருந்தான்.
சட்டை போட்டு மார்புக்கூட்டை மறைத்திருந்தாலும் கண் ணுக்குத் தெரிந்த முழங்கை முன் கை மணிக்கட்டு கழுத்து முகம் இத்யாதிகளைப் பார்த்தாலே ஆள் ஒன்னும் பயில்வான் இல்லை என்பது தெள்ளத் தெரிந்தது.
அவர் மாத்திரம் அன்று ஆசையினால் குருடாக்கப்படாமல் இருந் திருந்தால் என் முகபாவத்திலிருந்தே நான் படும் பாட்டையும் சும்மா ஒப்புக்குச் சொல்லவில்லை.
நுனியில் மஞ்சள் கரையேறியிருந்த ஆள்காட்டி விரலையும் நடுவிரலையும் தறிக்கப்படாமல் அழுக்கைச் சுமந்துகொண்டிருந்த நகங்களையும் தவிர வேறொண்ணையும் காணக் கிடைக்கவில்லை.
பெரிதா யிருந்தாலும் உயிர்க்களையே இல்லாமல் பாதி மூடினபடி வெள் ளாட்டுத் தலையின் கண்ணைப் போலிருந்த அவன் கண்களும் நான் சொல்வதைக் கேட்டு உயிர்பெறத் தொடங்கின.
அவனது உடல்நிலை புத்திக்கூர்மை அழகுக் கலைகளில் அவனுக் கிருந்த அபிமானம் கலைத்திறன் அவன் பிறருடன் பழகும் சுபாவம் ஐம்பத்திரண்டாம் வயசில் அவனுக்காகக் காத்திருக்கும் மலை போல் வந்து பனி போல் விலகிப் போகும் ஆயுள் கண்டம் புத்திர பாக்கியம் என்றெல்லாம் சொன்னேன்.
எவனும் இப்போ வா அப்போ வான்னு சொல்லிக் கடைசியிலே கையை விரிச்சுடறானே தவிர உருப்படியா ஒரு பியூன் வேலை கூடப் போட்டுத் தரமாட்டேங்கறான்.
இருக்கிற ரேகைகளைக் கொண்டு நாமே ஊகிச்சுத் தெரிஞ்சு கொள்ளணும் என்று ஆரம்பித்தவன் என்ன பேசுகிறோம் என்பதை உணர்ந்த வுடன் நிறுத்திக்கொண்டு மவுனமாக அவனுடைய வற்றிப்போன கையில் ரேகைகளில் ஏதோ பொக்கிஷம் ஒளிந்திருக்கிற மாதிரி தேட ஆரம்பித்தேன் என்ன தேடுகிறேன் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளாமலேயே நாய் வேஷம் போட்ட பிறகு குரைக்க வெட்கப் பட்டு என்ன செய்வது?
அவன் வாயைத் திறந்ததும் குப்பென்று வீசிய நாற்றத்தை விட அவனுடைய கட்டைக் குரலிலிருந்த பெரும் ஆர்வமும் பெருந்தாகமும் என்னைச் சங்கடத் தில் ஆழ்த்தித் துக்கங் கொள்ளச் செய்தன.
நோ நோ நாணுவைப் பார்த்துண்டு வரச்சொல்றேன் என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு டேய் நாணு காபி ஆயிடுத்தான்னு பார்த்துட்டு ஸ்ட்ராங்கா ரெண்டு கப் இங்கே அனுப்பி வை என்றார் நாணுவிடம்.
ரேகை பார்ப்பது என்பது வெறும் விளையாட்டாக இல்லாமல் சீரியஸ் ஸாகப் போய்விடவே இங்கிருந்த குட்டிகளும் ஒருத்தர் ஒருத்தராக நழுவி விட்டிருந்தனர்.
ஒரு நிமிஷம் இதோ வந்துட்டேன் என்று சொன்னபடி அவசரமாக எழுந்து ஏதோ இவ்வளவு நேரம் மறந்திருந்தது திடீரென்று ஞாபகம் வந்தாற்போல் பாவனை செய்து அவ்விடம் விட்டு வேக மாகப் போய்விட்டேன்.
இப்போது அவர் கண்காணாத இடத்தில் அநாதை போல ஒரு ஹோட்டல் அறைக்குள் செத்துக் கிடந்தார் என்று கேள்விப்பட்ட போது எனக்கு உண்மையிலேயே பரிதாபமாக இருந்தது.
பிச்சுமணி ஒரு பெரிய ஆபிஸரிடம் அவர் என்ன ஆபிஸர் என்று அம்மாவுக்குத் தெரியவில்லை நாணுவுக்காக வேலை கேட்டுப் போனாராம்.
வேலை வாங்கிக்கொடுத்தால் தன் பெண்ணை நாணுவுக்குக் கல்யாணம் செய்துவைக்க ஒத்துக்கொள்ள வேணும் என்று அந்த ஆபீஸர் சொன்னாராம்.
பிச்சுமணி அந்த ஆபிஸரிடம் போய் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டு ஒங்க பொண்ணுக்கு நல்ல பிள்ளையாகத் தேடிக் கல்யாணம் செய்து வைக்காமே நான் என் வீட்டு வாசற்படி ஏறமாட்டேன் என்று சபதம் செய்து கொடுத்தாராம்.
நாலு நாள் பட்டினியின் அசதியும் ஜுரத்தின் களைப்பும் வயோதி கத்தின் தளர்ச்சியும் கூடச் சேர்ந்திருந்ததால் அவள் பார்வைக்கு நல்ல தெளிவு இருக்கவில்லை.
எனினும் மங்கலாகத் தெரிந்த பரந்த முகமும் இருபக்கங்களிலும் முறுக்கிவிடப்பட்டிருந்த பெரிய மீசையும் அவனை இனம் கண்டுகொள்ள வைத்துவிட்டன.
காய்ச்சல் இருக்கிறதா என்று அவள் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்த அவன் கையை நட்டாற்றில் முழுக இருந்தவளுக்குக் கிடைத்த அடைக்கலமாய் அவள் பற்றிக்கொண்டாள்.
தொண்டை கரகரக்க அவளே கேட்டாள் ரண்டுமூணு மனி நேரத்துக்க முந்தியே நா வந்தாச்சு.ஒன்னைக் கூப்பிட்டேன்.நீ களைச்சுப் போய் நல்லா ஒறங்கிட்டிருந்தே.எளுப்பாண்டாமுண்ணு நேரே தட்டுக்குப் மாடிக்கு போயி தம்பி தங்கசாமீட்டே பேசீட்டு இருந்தேன்.
மாரியம்மையின் முகத்தில் சற்றுமுன் பளீரென்று பிரகாசித்த நம்பிக்கையின் ஒளி சடக்கென்று மறைந்தது.அங்கே மீண்டும் ஏமாற்றத்தின் இருள் சூழ்ந்து கொண்டது.
நாலைந்து நாட்களாகப் பகல் இரவு நேரங்களின் பேதத்தைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்க இயலாமல் கிடந்த அவள் சுற்றுமுற்றும் பரக்கப் பரக்கப் பார்த்தாள்.
மங்கலாக மின்சார விளக்கு அழுது வடிகிறது.எதிரில் தெரிந்த ஜன்னல் கம்பிகள் கருமையான ஆகாயப் பின்னணியை நெடு நீளத்தில் கோடு கிழித்துக் காட்டுகின்றன.
தெருவில் சிறுவர் சிறுமிகள் ஓடிப் பிடித்து விளையாடும் அரவம் கேட்கிறது.தெருநடையில் கைக்குழந்தையை இடுப்பில் ஏந்திக் கொண்டு நிற்கும் ஒன்றிரண்டு பெண்களின் முகங்கள் நிழலாடுகின்றன.
ஆனாலும் உங்கம்மைக்கு இந்த வயசான காலத்திலெ இவ்வளவு பிடிவாதம் கூடாது.இந்த நாலஞ்சு நாளா அறப்பட்டினி.மூத்த மகன் பெங்களூரிலிருந்து வரமுந்திசெத்துப் போனா போகட்டு முண்ணுஒரு சொட்டுத் தண்ணியோமருந்தோ கூடக் குடிக்காமே அந்தக் கெடையா கெடக்கா... கால் சட்டையும் ஷூஸும் அணிந்திருந்ததால் தரையில் உட்காருவதில் இருக்கும் அசௌகரியத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் அம்மா படுத்திருந்த அந்தப் பாயின் ஓர் ஓரத்தில் ஒருவாறு கஷ்டப்பட்டு அவன் உட்கார்ந்தான்.
தன்னிடம் வந்து விவரங்களைக் கேட்டு அறியும் முன் தங்க சாமியிடமும் அவன் அருமாந்தப் பெண்டாட்டி தமிழ்க்கொடியிடமும் போய் அவர்கள் வாய் வழி எல்லாவற்றையும் கேட்டறிந்துவிட்டு சாவகாசமாய்த் தன்னிடம் வந்திருக்கிறானே இவன்?
மாரியம்மையின் சம்மதத்துக்குக் காத்திராமல் வெளிவாசலின் பக்கத்தில் சென்றவன் திரும்பிச் சொர்ணம்மாளிடம் டீ வாங்கீட்டு வர ஒரு சின்னப் பாத்திரம் இருந்தா தாருங்க என்று கேட்ட போது அவள் உள்ளே சென்று திருகு மூடி போட்ட ஒரு ஸ்டீல் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்து அவனிடம் கொடுத்தாள்.
இனி செல்லையா திரும்பி வந்த பிறகுதான் கேஸ் விஸ்தாரம் நடக்கும் என்பதை அறிந்துகொண்டு அதை ஒரு இடைவேளையாகக் கருதி தத்தம் வீடுகளுக்குச் சென்றார்கள் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்ற அண்டை வீட்டுப் பெண்கள்.
மாடியில் குடியிருக்கும் இளைய மகன் வீட்டுச் சந்தடி அதோடு கீழ்ப்போர்ஷனில் வசிக்கும் சொர்ணம்மா குடும்பத்து இயக்க ஒலிகள் வீட்டின் உள்ளிலும் வெளியில் தெருவிலும் நடப்பவர்களின் காலடியோசைகள்.
எனினும் செல்லையாவின் கையி லிருந்து சுடச்சுட ஏதாவது வாங்கிக் குடித்துத் தன் உண்ணாவிரதத்தை முடித்துக்கொண்டால் தேவலை என்ற மன உறுத்தலும் இப்போது இல்லாமல் இல்லை.
கால் சட்டை ஜேபிலிருந்து எடுத்த வர்ண வெள்ளித் தாளில் அழகாக ஒட்டியிருந்த ஏழெட்டு மாத்திரைகளில் ஒன்றைக் கிழித் தெடுத்தான்.
மாரியம்மையைக் கைத்தாங்கலாகத் தாங்கி உட்கார வைத்து அவள் வாயில் மாத்திரையைப் போட்டுவிட்டு அவள் பிகு செய்வதைப் பாராட்டாமல் டீயைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்க் குடிக்கவைத்தான்.
நீ சொல்லு என்று விட்டு மீண்டும் தெருவாசலில் வந்து இடம் பிடித்துக்கொண்டு விட்ட அண்டை வீட்டுப் பெண்களைத் தலை உயர்த்திப் பார்த்தான்.
அந்த வீட்டின் கீழ்ப்போர்ஷனில் சொர்ணம்மாவின் கூட அவள் மகன் மகன் பெண்டாட்டி மகனுடைய இரண்டு வயசான மகள் இத்தனை பேர்களும் வசிக்கிறார்கள்.
வீட்டுச் செலவுக்குக் கொஞ்சம் உதவியாக இருக்குமே என்று மேல் மாடியை கன்யாகுமரி ஜில்லாவிலிருந்து சமீபத்தில் திருவனந்தபுரம் ஐ.ஜி.
அலுவலகத்தில் குமாஸ்தாவாக வேலை கிடைத்து வந்திருக்கும் தங்கசாமியின் குடும் பத்துக்கு நாற்பது ரூபாய்க்கு வாடகைக்கு விட்டிருந்தான்.
மகன் தங்கச்சாமியிடம் சண்டை பிடித்துக்கொண்டு இதோ மாரியம்மை கிடக்கும் இந்த வெளித் திண்ணை வழியாகத் தான் மேலே வசிக்கிறவர்கள் கீழே பின் பக்கத்திலுள்ள குளியலறைக்கோ வெளியில் தெருவுக்கோ போய் வரவேண்டும்.
தங்கசாமி குடும்பத்துக்கு மேல்மாடியை மட்டுமே வாடகைக்குக் கொடுத்திருப்பதால் சரியாகச் சொல்லப் போனால் இந்தத் திண்ணையில் போகவர ஒரு வழி என்பதற்கு மேல் அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது.
எனினும் மாரியம்மை கடந்த நாலைந்து நாட்களாக அங்கே படுத்திருப்பதையோ இப்போது அவள் மூத்த மகன் செல்லையா அங்கே உட்கார்ந்திருப்பதையோதான் தடுக்கவில்லையே?
ஆனால் தனக்குப் பழக்கமான அண்டைவீட்டுப் பெண்கள் அங்கே வந்து வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உங்க வேலையைப் பார்த்துப் போங்கோண்ணு ஒரேயடியாக விரட்டியடிக்க முடியுமா?
பூந்துறைப் பள்ளிக்கூடத்தில் வாத்தியாரு வேலைப் பாக்கும் தமிழ்க் கொடிக்குக் காலம்பரெ ஏழுமணிக்கு வீட்டிலிருந்து போகணும்.
கைப்புள்ளெ வேறெ நா இந்த வயசான காலத்திலெ நேரம் விடிய முன்னே அஞ்சு மணிக்கே எந்திச்சு சாப்பாட்டைத் தயாரிச்சு அவ கையிலெ கொடுத்தனுப்புவேன்.
கடேசியிலெ அந்தப் புள்ளைக்கப் பொறந்த நாளைக் கொண்டாட தமிழ்க் கொடிக்குத் தள்ளை வீட்டுக்கு அம்மா வீட்டுக்கு மூளமூட்டுக்கு ரண்டு பேருமா புள்ளையை எடுத்தூட்டுப் போறப்பம் போயிட்டு வாறேன்னு எங்கிட்டெ ஒரு வாக்குச் சொன்னா என்னா?
அடுத்த நாள் பிள்ளைக்கு ஒரு வயசு திகையும் நாள் என்பது ஞாபகம் வந்ததும் அவளுக்கு வந்த துக்கமும் கோபமும் இவ்வளவு அவ்வளவு இல்லை.
அவசரம் அவசரமாக மூட்டை முடிச்சையெல்லாம் கட்டிக்கொண்டு மாடிக் கதவைப் பூட்டி சாவியைக் கொண்டு வந்து சொர்ணம்மா கையில் கொடுத்துவிட்டுச் சொன்னாள் இந்தப் பாடான பாடுபட்டு அந்தப் புள்ளயை நா வளத்தினேன்.
இனி பள்ளிக்கூடம் தொறந்தப் பொறவு இவ்வொ ரண்டுபேரும் வேலைக்குப் போனா ஆரு வந்து பொங்கிப் போடப் போறா பார்ப்போம் என்றுவிட்டுப் பணகுடியிலிருக்கும் தன் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட்டாள் மாரியம்மை.
பொறந்த நாளெல்லாம் களிஞ்சு ரண்டு மூணு நாளுக்குப் பொறவு இங்கே வந்த தங்கசாமி கிட்டேயும் தமிழ்க்கொடி கிட்டேயும் ஒங்க அம்மா வருத்தப்பட்டுக்கிட்டுப் பணகுடிக்குப் போய்விட்டதை நாதான் சொன்னேன்.
பள்ளிக்கூடம் தெறக்கப்பட்ட நாள் நெருங்கியதும் தமிழ்க்கொடி முளமூட்டுக்குப்போயி அவ அம்மைக்க ஏற்பாட்டிலே பத்துப் பந்தரண்டு வயசிருக்கும் ஒரு குட்டியைக் கூட்டிக்கிட்டு வந்தா.
பள்ளிக்கூடம் தொறந்த பிறவு இந்த ரெண்டு மாசமா அதிகாலையிலேயே எந்திச்சி சோறெல்லாம் வச்சு மத்தியானத்துக்கும் எடுத்துக் கிட்டு புள்ளையை அந்தக் குட்டிகிட்டே விட்டுவிட்டுப் பள்ளிக் கூடத்துக்குப் போறா தமிழ்க்கொடி.
எனக்குத்தான் மனசு கேக் காமெ அம்மாவை வரச்சொல்லி எளுத்துப் போடப்படாதா பாவம்னு ரண்டு மூணு மட்டம் தங்கசாமிகிட்டே நா சொல்லிப் பாத்துட்டேன்.
வீடெல்லாம் பார்த்து முடிக்காமெ அவளையும் புள்ளைகளையும் அங்கே கூட்டீட்டுப்போக முடியாதுன்னு தாயியையும் புள்ளைகளையும் அங்கே தக்கலையிலிருக்கும் அவருக்கு அப்பா அம்மாகிட்டே கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு மதுரைக்கு அவரு மட்டும் ஒத்தேலே போகப் போறதா அறிஞ்சம் பொறவு நா அங்கே நிக்க முடியுமா?
பரணையில் இருந்த டப்பாவிலிருந்து கொஞ்சம் வறுத்தமாவை எடுத்துக் கரச்சு ஒரு ஒறட்டியும் சுட்டுத் திண்ணு கொஞ்சம் பச்சத் தண்ணியும் குடிச்சேன்.
இவ ராசாத்தி மாதிரி வந்து ஒரு சோலியும் செய்யாமெ திண்ணிட்டா ன்னு என்னைத் திட்டின திட்டு அப்பப்பா அதுக்கம் பொறவு அந்த வீட்டிலே இருந்து பச்சைத் தண்ணி வாங்கி நா குடிக்கல்லே என்று அழுகையோடு முடித்தாள் மாரியம்மை.
இப்படி பட்டினிக் கெடந்து காய்ச்சல் பிடிச்சு இந்தக் குளிரிலெ கெடந்து பாடாத படுதா அவளை அங்கே கூப்பிட்டுப் படுக்கவச்சு கஞ்சியோ மருந்தோ கொடுத்தா என்ன?
தங்கசாமியை இங்கே கூப்பிட்டு இத்தனை பேர்களுக்கிடையில் வைத்து விசாரணை செய்து குடும்ப மதிப்பை இன்னும் குறைத்துக் கொள்ள அவன் விரும்பவில்லை போல் தோன்றியது.
மேலே அண்ணனுக்கும் தம்பிக்கும் இடையில் ஒரு பெரியச் சண்டையை எதிர்பார்த்து ஏமாந்து போய் தத்தம் வீடுகளுக்குச் சொர்ணம்மாவும் ஏனைய அண்டை வீட்டுப் பெண்களும் போய்விட்டார்கள் போலிருக்கிறது.
எனக்கு லீவில்லே என்று விட்டுத் தம்பியின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் தெருவில் இறங்கிச் சரக் சரக் என்று பூட்ஸ் கதற விறு விறுவென்று நடந்தான் செல்லையா.
எழுபதுகளில் எழுச்சி பெற்று வரும் பெண்ணினத்தின் முக்கியக் குரல்களில் ஒன்றாக அறியப்பட்ட அம்பையின் இயற்பெயர் சி.எஸ்.லக்ஷ்மி.
இந்தியப் பெண்களின் பிரச்னைகள் அவர்களுடைய சமூக அந்தஸ்து ஆகியவை பற்றிய இவரது கட்டுரைகள் பிரபல ஆங்கில சஞ்சிகைகளில் வெளியாகியுள்ளன.
ஊரின் ஒதுக்குப்புறத்தில் பிறரின் தொடல்களுக்கு அருகதையற்ற கீழ்ஜாதி ஆத்மாவாய்த் தன்னை உணர்ந்தான் சாம்பு அந்த இடத்தில் அந்தச் சமயத்தில்.
ஸவிதா அவளுக்கும் அவள் பெற்றோர்களுக்குமிடையே உள்ள அபிப்பிராய பேதங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள் காலை சிற்றுண்டி யின் போது.
அவள் காலையில் எழுந்து அம்மாவிடம் ஆயிரம் திட்டுகள் கேட்டவாறே இயங்கி அவளே கஞ்சி போட புடைவை ஒன்றை உடுத்தி குட்டி டிபன்பாக்ஸில் மத்தியான்னத்துக்கு வேண்டியதை எடுத்துக்கொண்டு பஸ் பிடிக்க ஓடுவாள்.
அவள் காதலித்தாலும் சினிமா கூட்டிப் போக புடைவைகள் வாங்கித் தர அடிக்காமல் அன்பு செலுத்த அப்பாவிடம் வாங்கிய பெல்ட் அடிகளின் எதிரொலி ஒருவனைத்தான் காதலிப்பாள்.
கல்யாணம் செய்துகொண்டு பிள்ளைகள் பெற்றுச் சினிமாப் பார்க்கும் திருப்தியிலும் பண்டிகைகள் கொண்டாடும் பக்தியிலும் வாழ்க்கையைச் செலவழித்து விடுவாள்.
கோலம் போட்டவாறே அவனை ஊடுருவி நோக்கும் சந்தியா காதலை அவள் நம்புகிறாள் மடப்பெண் வயதுக்கு வந்துவிட்ட தன் பேத்தியை மனத்தில் இருத்தி அவனை நோக்கும் எதிர் வீட்டுத் தாத்தா யுகம் யுகமாய்ச் சிகரெட் கடன் தந்த பெட்டிக்கடை நாயர் தெரு ஓரத்தில் எந்தக் கூச்சமும் இல்லாமல் எல்லாராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மண்ணில் புரண்டு சேற்றில் உளைந்து பக்கெட் பக்கெட்டாய் மூத்திரம் கொட்டும் எருமை மாடுகள் வளைந்து குறுகி பின் அகன்று மீண்டும் சுருங்கிக்கொண்ட கோலங்கள் பூண்ட அந்த வீதி எல்லாமே அந்த விடிகாலை வேளையில் ஓர் அந்நியக் கோலம் பூண்டன.
பாராகம்பாத் தெரு மரங்களின் நிழலில் இந்தியா கேட்டின் பரந்த புல்லில் பி.எச்டி பட்டத்துக்குப் படிக்கும் அறிவு ஜீவிகளின் சிந்தனையில் தன்னைக் கலந்துகொள்ள அவன் முயன்றான்.
கான்ஸரை ஆபரேஷன் செய்யற டாக்டர் அதோட கொடுமையைப் பார்த்துப் புரிஞ்சுண்டாப் போதும் அவனுக்கே கான்ஸர் வரவேண்டிய அவசியம் இல்லை.
என் சின்னத் தம்பிக்குத் தூங்கறப்போ கதை சொல்லறச்சே அதுதான் ராமராஜ்யம் ஒரே பாலும் தேனும் ஓடும் ரத்னங்கள் வீட்டுலே இறைஞ்சு கிடக்கும் அப்படி எல்லாம் சொன்னா ராம ராஜ்யத்துலே கெரோஸின் நிறையக் கிடைக்குமோ அப்படீன்னு அவன் கேள்வி கேக்கறப்போ எந்தப் பின்னணியிலேந்து அது பொறந்ததுன்னு எனக்குப் புரிகிறது.
அம்மா கரண்டியைச் சாதத்துலே வெக்கறபோதே ரொம்பச் சமத்தா அம்மா எனக்குப் பசிக்கலே ஒரே ஒரு கரண்டி போதும்னு என் கடைசித் தங்கை சொல்லறபோது அரிசி விளைவோட பாரம் என் நெஞ்சிலே ஏறிக்கறது.
டைப் அடித்து அடித்து விரல்களைச் சொடுக்கிக் கொள்ளும் இந்து பாத்திரத்தின் அடியில் இருக்கும் சாதத்தைக் கரண்டியின் சுரண்டல் ஒலி இல்லாமல் எடுக்கும் அம்மா எல்லாம் மறைந்து அவனே பூதாகாரமாய் ரூபமெடுத்து அத்தனையையும் அடித்துக்கொண்டு மேலெழுந்து வருவது போல் உணர்வு தோன்றியது.
குப்பைத் தொட்டியின் மேல் மல்லாக்கப் படுத்து இறந்து காக்கை தன் வயிற்றைக் குத்திச் சதை யைப் பிடுங்கும் எலியாய்த் தன்னை உணர்ந்தான்.
அத் தெருவின் மண் அதன் மீது பஸ் பிடிக்க ஓடும் இந்து சைக்கிளில் போகும் அப்பா புத்தகப் பையுடன் போகும் தம்பி எல்லாரும் எலிகள் பொந்து போட ஓடும் எலிகள்.
பல்லாயிரக்கணக்கான எலிகள் மாறுபட்ட அவனைக் கோரைப் பற்களால் சுரண்டி வால்களால் அவனைத் தாக்கி அவன் மேல் ஆக்கிரமிப்பது போல் உணர்ந்தான்.
பூசனிக்காயின் வர்ணத்தைப் பெற்றிருப்பதிலிருந்து அந்தப் பெயரை அவனுக்குக் கொடுத்திருப்பார்கள் என்று ஒரு கட்சியினர் வாதாடினார்கள்.
இதற்கு நேர்மாறாக அம்பிக்குப் பூசனிக்காயின் மீது இருந்த அபாரப் பிரேமையினால் அப்பெயர் வந்திருக்கலாம் என்று உறுதிபடக் கூறியது மற்றொரு கட்சி.
இதற்கு இடையில் கொஞ்சம் கவிதைக் கிறுக்குப் பிடித்த ஒரு கோஷ்டி அவன் பூசனி காய்க்கும் காலத்தில் பிறந்ததினால் அப்பெயர் இடப்பட்டிருக்கலாம் என்று அறைந்தார்கள்.
இம் முக்கட்சிகளின் வாதப்பிரதிவாதங்கள் ஒரு முடிவிற்கும் வந்து சேராததினால் அதில் நாமும் சிக்கிக்கொள்ளாமல் ஊர்ப்பிள்ளைகள் மாதிரி அவனைப் பூசனிக்காய் அம்பி என்று மட்டும் கூறி மகிழ்வோம்.
வருங்காலத்தில் அதிக நம்பிக்கை வைக்கும் சூதாடிக்குக் கூட அம்பியை விட வேறு ஒன்றைப் புதிதாகப் பார்த்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை வராது.
அவர்கள் வரும்பொழுதெல்லாம் கல்லும் மண்ணாங்கட்டியும் ஆகாயமார்க்கமாகப் பறப்பதுதான் அவர்களது சினேக பாவத்தை எடுத்துக் காட்டும்.
நான் எட்டிப் பார்த்தபொழுது பூசனிக்காய் அம்பி வளைவின் கூரையொன்றின் மேல் இருந்துகொண்டு பக்கத்துப் பெரிய வீட்டுக்காரர் குழந்தையொன்றைக் கயிற்றின் உதவியால் உயர இழுத்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் உதவிக்கு ஏணி வந்து சேர்வதற்குள் அம்பியின் பலத்த நண்பனாகி அவனுடைய தூண்டுதலில் பெற்றோரையே கேலி செய்ய ஆரம்பித்து விட்டான்.
இலக்கியத்தில் இருக்கும் காலி கொஞ்சம் பெரியது என்றும் தமிழ்நாடு அதனால் கண்ணுறங்காமல் வாடிக்கொண்டிருக்கிறது என்றும் கேள்விப்பட்ட நான் ஒரு நாளில் இரண்டு மணி நேரத்தில் இந்தக் காலியை நிரப்பும் வேலைக்குத் தத்தம் செய்திருந்தேன்.
அந்தத் திட்டத்தின்படி ஆபீஸிலிருந்து நான் வந்தபிறகு உலகத்தை வெறுத்து சன்யாசி மாதிரி எனது அறைக்குள் சென்று பூட்டிக்கொள்ளுவேன்.
இச்சமயத்தில்தான் மூளைக்குக் களைப்பு ஏற்பட்டு ஒருதடவை வெற்றிலை வெற்றிலை என்றால் என் அகராதியில் வெற்றிலை புகையிலை என்று அர்த்தம் போட வேண்டி வந்துவிடும்.
மறுநாள் சாயுங்காலம் ஆபீஸில் இருந்து திரும்பி வரும்பொழுது ஒரு சிறுவன் செவ்வாழைப்பழம் ஒன்று தின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டேன்.
அவனைப் பார்த்தவுடன் துப்பறியும் நாவலில் கடைசி அத்தியாயத்தில் நடக்கிறபடி அடே பூசனிக்காய் வாழைப்பழக்குலைத் திருட்டிற்காக உன்னைக் கைது செய்கிறேன் என்று அவன் தோள்மீது கையை வைத்துச் சொல்ல வேண்டும் என்று ஆசையாகிவிட்டது.
பிறகு பக்கத்திலிருக்கும் குட்டிச்சுவரில் ஏறிக்கொண்டு இங்கே சர்கேசு வந்திருக்குதே அதிலே ஒருத்தன் ஆறு குருதெயிலே சவாரி பண்ணுரான் என்றான்.
இதைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத அவள் அந்த ஏமாற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்ள விரும்பாதவளாக முகமும் உடலும் பதற பயங்கரமாக அசைந்து புரண்டாள்.
பிரபல மேனாட்டு மாடர்ன் ஆர்டிஸ்டுகளின் எச்சங்களை இங்கே மோப்பம் பிடித்து வாங்கிக் கொள்கிற சின்னஞ்சிறு ஆர்ட் மார்க்கெட்க்காரர்கள் வந்து பார்ப்பார்கள்.கோழிச் சண்டையில் இறகுகள் பறக்கிற மாதிரி அவரது படங்களைச் சுற்றி விமர்சனங்களும் பறக்கும்.
அப்படிப் பாரம் அவர் பஸ் ஏறப் பிடிக்கும் குறுக்கு வழிகளின் மனித எச்சமும் நடுவே மானங்காணியாக மலரும் காட்டுச் செடிகளும் அவரது கண்களுக்குப்படுவதில்லை ஆபீஸிலிருந்து லேட்டாகத் திரும்பிய ஒரு நாள் மாலை பஸ்ஸில் ஏறிய அவர் தமது பஸ் ஸ்டாப்பிலிரிந்து இரண்டு ஸ்டேஜுகள் கடந்து போய் இறங்கி விட்டார்.
சமீபத்தில் டிவியில் அவர் பார்த்த ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தியின் புத்தகம் ஒன்றைப் பக்கத்துக்கு சீட்காரர் வைத்திருந்ததிலிருந்து பிடித்த சர்ச்சை.
கதை கவிதை போன்ற எந்த மனித சிருஷ்டியையும் கூட கம்ப்யூட்டர்கள் மனிதனை விடச் சிறப்பாகக் கையாள முடியும் என்ற இடத்தில் சூடு பிடித்த சர்ச்சை அது.
நமது ஆர்டிஸ்ட்டோ என்ன இருந்தாலும் கம்ப்யூட்டரினால் பெயிண்டிங் செய்ய முடியும் என்று சொல்லப்படவில்லை எனச் சுற்றி சுற்றி அழுத்தினார்.
திடீரென எதிரே உலகு வெளித்தது.வானின் பிரம்மாண்டமான முகில்கள் தமக்குள் புதையுண்ட பெரிய மர்மம் ஒன்றினை வெள்ளியும் பாதரசமுமாக உலகுக்குத் தெரிவித்தபடி நகர்ந்து கொண்டிருந்தன.
நமது ஆர்டிஸ்டுக்கு அந்த ஒரு கணம் தன் முன் தோன்றி மறைந்தது அமானுஷ்யமான ஏதோ ஒரு உயிர் வடிவம் என்றே சிறுவனின் தோற்றமும் மறைவும் எண்ண வைத்தன.
குளத்தின் எதிர்க்கரையில் பையனை ஆர்டிஸ்ட் மீது ஏவி விட்டு நின்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பக்கத்துக்கு சீட்காரரா?
ஈரம் பட்ட சிறுவனின் முகத்தில் உக்ரமாக விழுந்த சந்திர தீபத்தின் வெளிச்சம் அவனது பெரிய கண்களுக்கும் நெற்றியிலிரிந்து பள்ளமற்று ஓடிய நாசிக்கும் ஆயிரமாயிரம் வருஷங்களாக இயற்கையினால் அதி கவனத்துடன் செதுக்கப்பட்ட இன்னொரு முகத்தின் சாயலைத் தந்து கொண்டிருந்தன.
கையில் கடிகாரம் கட்டாமலே நிமிஷக் கணக்குத் தவறாமல் வருஷம் முன்னூற்றி அறுபத்தைந்து நாளும் ஒரே மாதிரியாக அவர்க் கடைக்கு வருவதும் வீடு திரும்புவதும் இந்தக் காலத்து கடை சிப்பந்திகளுக்கு அதிசயமாக இருக்கும் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியது இல்லை.
கடைக்குள் நுழையும் பொது முகத்தை எப்படி வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமோ ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் வைத்து கொள்ள வேண்டும் அப்படி வைத்து கொண்டார்.
பிறகு செட்டியார் முகத்தை திருப்பி பெட்டியைத் திறந்து அங்கே கிடக்கும் சில்லறைக் காசுகளை கையால் துழாவ விட்டு கடைச் சிப்பந்திகளை அந்த நான்குப் பேரையும் மொத்தமாகவும் தனித் தனியாகவும் பார்த்தார்.
ஒரே கணம் தான் சாக்குக் கிடைத்து விட்டது .... ஏன்டா.தடிப்பயல்களே நீங்க என்ன பரதேசிகளா சன்யாசிகளாடா எருமை மாட்டுப் பயல்கள் விடிஞ்சதும் நாலு வீட்டுக்கு யாசகத்துக்குப் போறப் பிச்சைக்காரப் பயல் கூட இப்படி சாம்பலை அள்ளி பூச மாட்டானேடா ?
இன்னும் மிச்சம் மீதியையும் படுக்க வெச்சிட்டு போகவாட இப்படி நெத்தியில அள்ளி பூசிட்டு வந்திருகீங்க சாம்பலை.... கடையில் புதிதாக சேர்ந்திருந்த ஒரு சிப்பந்தி நீங்களும் விபூதி பூசி இருக்கீங்களே மொதலாளி ?
கஞ்சிக்கிலாம செத்த பயல்களை எரக்கபட்டுக் கடையிலே வெச்சது என் முட்டாள்தனம்சோமசுந்தரம் பிள்ளை ....... என்று செட்டியார் பொரிந்து கொண்டிருக்கும் போது கணக்குப் பிள்ளை அந்தப் புதுப் பையனைப் பார்த்து வேலையைப் போயி பாரேண்டா.
மொதலாளி கிட்ட எப்படிப் பேசணும்கிறது கூடத் தெரியல்லையேடா ஒனக்கு உம் போ போய் வேலையைப் பாரு என்றார் அந்த பையனுக்கு ஆத்திரம் வந்தது.
மற்றொரு பையனைப் பார்த்து அஸ்திரத்தைத் தொடுத்தார் ஏய் கழுதே உன்னைத் தானே பருப்புலே ஒரே கல்லாக் கிடக்கனு சொன்னேனே பொடைச்சு வெச்சியா கழுதை?
கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லு இல்ல இப்படியே கடையை விட்டுக் எறங்கு... சோமசுந்தரம் பிள்ள அந்தப் பையனைப் பார்த்துபொடைச்சேன் கல்லைச் சுத்தமாப் பொறுக்கிட்டேன் மொதலாளி ன்னு சொன்னா என்னப்பா ?
அவன் பேசியதைக் கேட்டு மற்றப் பையன்கள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு சிரிக்க செட்டியார் தம் முகத்தை இன்னும் கடுகடுப்பாக வைத்து கொண்டு சோமசுந்தரம் பிள்ளைய ஏறிட்டுப் பார்க்க பிள்ளையும் அந்தப் பையனைப் பார்த்து.
போய் அந்த ஈராங்காயத்தை மூட்டையிலிருந்து எடுத்துக்கிட்டு வா.. இங்கே பொட்டியிலே ஈரங்காயம் இல்ல என்றார் அதெல்லாம் எங்கே தெரியுது?
இப்படி அறிவு கேட்ட பயல்களா வந்து நமக்குன்னு சேந்திருக்காங்கலே அதைச் சொல்லும் ... டேய் உன்னைத் தாண்டா அந்த முத்தையா பிள்ளை பாக்கியக் கேட்டியா?
முத்தையா பிள்ளை யோக்கியன்இவன போல முடிச்சிமாறிப் பயலா இருப்பார்னு நெனைச்சான் போல இருக்குஅதனாலே தான் குடுத்திட்டாருனு ரொம்பச் சவடாலாச் சொல்றான்.
என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே சண்முகம் பிள்ளை பேச்சுக் கொடுத்தார்.செட்டியாரையா நாளைக்கு மதுரைக்குப் போறேன் என்று தான் சொல்ல வந்த விஷயத்தை ஆரம்பித்தார்.
கதிரேசன் செட்டியார் எப்போது பார்த்தாலும் கடைச் சிப்பந்திகள் மீது இப்படிச் சீறி விழுவதைப் பல வருஷங்களாகப் பார்த்துக் கொண்டு வந்தவர் சண்முகம் பிள்ளை.ஒரு நாள் கூட செட்டியார் அன்பாக ஒரு பையனைப் பார்த்துப் பேசியதில்லை.
அவர் வந்து விட்டால் கடைப் பையன்களுக்கு ஒரே கொண்டாட்டம் ஏனென்றால் அவரோடு பேசி கொண்டிருக்கும் போது செட்டியார் சஹ்ஸ்ரநாம அர்ச்சனையைத் தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்து விடுவார் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்.
செட்டியாரும் கூட அர்ச்சனையை நிறுத்துவதற்கு அதை ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பமாகக் கருதுவார் சோமசுந்தரம் பிள்ளை குறுக்கிட்டுக் கடைப் பையன்களுக்கு புத்தி சொல்லத் தொடங்கி விட்டாலும் கொஞ்சம் மூச்சு விட்டு ஒய்வெடுத்து கொள்வார்.
பையன்களைத் தாம் திட்டும் போது தடுத்து நிறுத்துவதற்கு ஒரு ஆள் வேண்டும் என்பதற்க்காகவே சோமசுந்தரம் பிள்ளையை இந்த முப்பது வருஷ காலமும் தம் கடையில் கணக்குப் பிள்ளையாக வைத்து கொண்டிருக்கிறார் என்று சொன்னாலும் தவறில்லை ...... செட்டியாரின் குணாதிசியங்கள் எல்லாம் கடைப் பையன்களுக்கு மனப்பாடம்.
அதனால் தான் அவனுக்குச் செட்டியார் திட்டும் போது உள்ளுற மனம் குமுறியது.பிச்சைக்காரன்.கஞ்சிக்கு இல்லாதவன்நாயேபேயே என்று எத்தனையோ இழி சொற்களைச் சேற்றில் தோய்த்து எடுத்துச் செட்டியார் வீசியிருக்கிறார்.
அவன் சொல்லாமலே கடையை விட்டு ஓடி விடலாம் என்று நினைத்தாலும் தன் தகப்பனாரின் கண்டிப்புக்குப் பயந்து இன்னும் அங்கேயே இருந்து கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய ரோஷத்தைக் கண்டும் செட்டியார் தங்களைத் திட்டுவதைக் கண்டும் மற்றப் பையன்கள் சிரித்ததற்குக் காரணம் அவர்களுக்கு மானமோ ரோஷமோ இல்லாதது தான் என்று யாராவது நினைத்தால் அதை விட பெரிய தவறு வேறு ஒன்றும் இருக்க முடியாது.
அதற்கு பல காரணங்கள் உண்டு ஒன்று வேறு எந்தக் கடையிலும் கடைச் சிப்பந்திகளக்குக் கொடுக்கும் சம்பளத்தை விட இங்கே அதிக சம்பளம்.
அப்படி அவர் கைத் தூக்கி விட்டு இன்று மூன்று பேர் அதே ஊரில் மளிகைக் கடைகளை லாபகரமாக நடத்தி கொண்டு வருகிறார்கள் இந்த ரகசியங்கள் எல்லாம் கடைப் பையன்களுக்குத் தெரியும்.
அதனால் தான் அவருடைய வசை புராணத்தை ஏதோ வழக்கொழிந்த ஒரு அந்நிய பாஷையில் இயற்றப்பட்டக் காவியமாகக் கருதி ஒதுக்கித் தள்ளி விட்டார்கள்.
அன்று ஒருமணி நேரம் முன்னதாகவே அதாவது எட்டு மணிக்கே கடையை அடைத்து விட்டுத் தாமும் கோவிலுக்கு போகாலாம் மற்றவர்களையும் வீட்டுக்கு அனுப்பி விடலாம் என்று முடிவுக் கட்டியிருந்தார் செட்டியார்.ஏழரை மணிக்கெல்லாம் சண்முகம் பிள்ளை வந்தார்.செட்டியார் தம் ஒய்வு ஒழிச்சலற்ற வசை புராணத்தை நிறுத்திஅண்ணாச்சி வாங்க என்று புன்னகையோடு அவரை வரவேற்று விட்டு மதுரைக்கு நேத்து தானே போனீங்க என்று ஆச்சரியத்தோடு கேட்டார்.
அப்படி தெய்வ பக்தி இருந்த உங்க மூஞ்சில கொஞ்சமாச்சும் களை இருக்குமே அறிவுகெட்ட பயகளா இன்னைக்கு திருநாள் ஆச்சே ஊர் பூராவும் கோயிலுக்குப் போய்ச் சாமி கும்பிடுதே நாமளும் போகணும்னு ஏன்டா உங்களுக்குத் தோணல்ல?
ஆமாம் அண்ணாச்சி சாமி கும்பிடறது கூட முதலாளியைக் கேட்டுத்தான் கும்பிடணும் நீங்களும் அவங்க கட்சில சேர்ந்து பேசுங்க என்றார் செட்டியார்.
செட்டியார் மிகவும் கவலையோடுஇந்தப் பயல்களோட கத்திக் கத்தி என் தொண்டை தண்ணி தான் வத்துதுஅண்ணாச்சி சேச்சேச்சே என்று சலித்து கொண்டார்.சண்முகம் பிள்ளை சிரித்தார்.
சண்முகம் பிள்ளையும் அவரும் பேசி கொண்டே போனார்கள்.அப்போது சண்முகம் பிள்ளை தாம் வெகு நாட்களாகக் கேட்க நினைத்ததை அன்று அப்பட்டமாக கேட்கத் துணிந்தார் என்ன அண்ணாச்சி உங்கள எப்போ நான் கோவிச்சிருக்கேன்?
இல்லே நீங்க ரொம்ப தயாள குணத்தோட இருக்கிறீங்க ஊரிலேயும் உங்களைப்பத்தி பெருமையா பேசிக்கிறாங்க.கடைப் பையன்களுக்கு உங்கள போல சம்பளம் குடுக்கறவங்க இல்லையன்னும் எனக்கு தெரியும் எல்லாம் நல்லா தான் இருக்கு.
தலையக் குனிஞ்சேனோ தப்பிச்சேனோ அப்படியெல்லாம் வசக்கிவிடப் போய்த்தான் நானும் கடைன்னு வெச்சு யாவரம் பண்ணி இவ்வவளவு காலமும் ஒருத்தன் பார்த்து ஒரு கொறை சொல்றதுக்கு இடமில்லாம நிர்வாகம் பண்ணிட்டு வரேன்... சண்முகம்பிள்ளை செட்டியாரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டுச் சிரிக்க நினைத்தார்.
அவங்க தாய் தகப்பன்மாரு என்ன நம்பி ஒப்படைசிருக்காங்களே .... என்னமோ அண்ணாச்சி ராத்திரி ராத்திரி வீட்டிலே வந்து படுத்துகிட்டே நானா நெனைச்சு வருத்தபட்டுகிடுவேன்.
சண்முகம் பிள்ளை அதைப் பார்த்து அப்டின்னா நித்தியபடி அர்ச்சனை நடக்கும்ன்னு தான் சொல்லுங்க என்று சொல்லி விட்டு உரக்கச் சிரித்தார்.
செட்டியார் அவருடைய சிரிப்பைப் பார்த்து மிகவும் மனம் நொந்து கொண்டு என்னமோ அண்ணாச்சி உங்களுக்குச் சிரிப்பா இருக்கு.பாருங்க இப்போ உங்ககிட்ட சரியாகக் கூடப் பேச முடியல்ல தொண்டை வலிக்குது நான் பொறந்த வேளை என்று அழமாட்டாதகுறையாகச் சொல்லியபடி நடந்தார்.
.. என்ற இந்த இணையதளம் பல நல்ல கதைகளையும் பேட்டிகளையும் கட்டுரைகளையும் மறுபிரசுரம்செய்திருக்கிறது ஒரு நிரந்தரச்சுட்டியாக வைத்துக்கொண்டு அவ்வப்போது வாசிக்கலாம் அழியாச் சுடர்கள் முக்கியமான பணியை செய்து வருகிறது.
எதிர்காலத்திலேயே இதன் முக்கியத்துவம் தெரியும் ஜெயமோகன் அழியாச் சுடர்கள் நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு அரிய பங்களிப்பு செய்துவரும் இணையதளமது முக்கியமான சிறுகதைகள்.
அழியாச்சுடரை நவீனதமிழ் இலக்கியத்தின் ஆவணக்காப்பகம் என்றே சொல்வேன் அவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்பட்டு வருகிறது அதற்கு என் மனம் நிறைந்த பாராட்டுகள்.
எஸ் ராமகிருஷ்ணன் சிங்களத் தீவினுக்கோர் பாலம் அமைப்போம் மகாகவி நீல வண்ணத்தில் எழுத்துக்கள் வெள்ளைத் ... தென்னல் காற்று வீசுவது நின்று சுமார் ஒரு மாதகாலமாயிற்று கோடையும் கடுமையாகக் கண்டது.
மறுமணம் செய்தாலும் ஃபேமிலி பென்ஷன் வழங்கலாம் மத்திய நிர்வாகத் தீர்ப்பாயம் இளம் வயதிலேயே கணவரை இழக்கும் பெண்கள் மறுமணம் செய்துகொள்ள அஞ்சுவதற்கு இந்தச் சமுதாயம் மட்டுமே காரணமில்லை பொருளாதார ரீதியாக முழுக்க முழுக்க கணவரை மட்டுமே அந்தப் பெண்கள் நம்பியிருந்திருப்பார்கள்.
மறுமணம் செய்வதால் பென்ஷன் என்கிற பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு முதல் கணவரால் பிறந்த குழந்தைக்குக் கிடைக்காமல் போய்விடலாம் என்ற பயத்திலேயே சில பெண்கள் மறுமணம் செய்துகொள்வதில்லை.