sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அப்போது என்னும் பாடலைப் பாடிப் பின்னுஞ் செல்வார் ஓரூரி லொரு குறவன் பலாமரத்தைப் பகைவர் வெட்டிப்போகிட அவன் வருந்துவதற் கிரங்கி அப்பலா வளரும்படி எனத் தெய்வத்தை வேண்டிப் பாடி வளர்ப்பிக்க அதற்குக் குறப்பிள்ளைகள் மகிழ்ந்து நாழித்தினை கொடுக்க அதனை அன்பாலேற்றுச் சோணாட்டு உறையூர் புகுந்து சோழன்பாற் சென்று பாட அவன் இவர்க்குப் பரிசில் பலவளித்து வரிசைபலசெய்ய அதற்குவந்து என ஒரு செய்யுளுரைத்து தினைத்துணை நன்றியையும் பனைத்துணையாகக் கருதுகின்ற தம்மியல்பினை யவனுக்கறிவுறுத்தி அவன்பாற்றங்கினர்.
இவர் திருக்குடந்தையிற் சென்று அங்கு ஒருவன் உலோபியும் ஒருவன் விதரணியுமாக இருந்தாரைக் கண்டு என்னும் பாடலைப் பாடினரென்பவாகலான் இவர் திருக்குடந்தைக்குச் சென்றமை யுணரப்படும்.
திவாகரம் விலங்கின் பெயர்த்தொகுதி யிறுதிக்கட்டுரையில் ஔவை பாடிய வம்பர் கிழவோன் என வருதலானும் இவரே அம்பரைச் சிறப்பித்துக் கூறுதலானும் அக்காலத்து அம்பர்நகரத்திருந்த அம்பர்கிழான் அருவந்தை என்பானையும் பாடி அவனாலும் போற்றப்பட்டனராவர்.
பின் சோணாடுவிட்டுப் பாண்டியனாடு செல்வாராய் அக்காலத்துச் சித்தன்வாழ்வு எனவும் பெயர் சிறந்த திருவாவினன்குடிப் போந்து சின்னாட்டங்கி அப்பாற் பாண்டியர் பதிக்கட்புக்கு ஆண்டு அரசு புரிந்த உக்கிரப் பெருவழுதியையும் அவனா லினிதோம்பப்பட்ட பழுதில் கேள்வி முழுதுணர் பேரவை நல்லிசைப்புலவர் பல்லோரையும் கண்டு மகிழ்ந்து என்னும் பாடலைப் பாடினர்.
இதனான் இவர் பாண்டி நாடு புகுதற்கு முன்னே வேற்றுநாட்டு ஊர்கள் பலவற்றிற்குச் சென்றிருந்தனர் எனவும் ஆண்டெல்லாமில்லாத நல்ல தமிழைப் பாண்டியநாட்டேதான் கண்டன ரெனவும் அக்காலத்து அம்பர்நகரத்து வளமையும் வண்மையு மிக்க குடிகள் பல இருந்தன எனவும் திருவாவினன் குடியில் மூத்தீயோம்பும் நான்மறை யந்தணர் நிறைந்திருந்தனர் எனவும் அறியப்படும்.
இவர் அப்பாண்டியன்பால் இனிதுறையுங்காலத்து ஒருநாள் அப்பாண்டியன் தன் வாயிலில்ஐந்து பொற்கிழி கட்டி வைத்து மூன்று கிழி சங்கிலி யிறப்பாடுக எனவும் ஒருகிழிக்கு நிறை நில்லாத கவிபாடுக எனவும் மற்றொன்றுக்கு நாலுகோடி கவிபாடுக எனவும் சொன்னபோது இவர் என நாலு கோடி கவியும் பாடித் தஞ் சொல்லின்மாட்சி யெல்லார்க்குந் தெரித்து வேத்தவையேத்த விளங்கி வதிந்தனர்.
இதற்கிடையில் தமிழ்மூவேந்தரும் தம்மினுமேம்பட்ட வண்புகழுடையனாதலால் அழுக்காறுகொண்டு பாரி என்னும் வள்ளற்றலைவனோடு பகைத்து அவனது பறம்பாகிய மலையரணை நெடுங்கால முற்றியும் பாரியின் போர்வலியாலும் அவனுக்குயிர்த்துணைவராய்ச் சிறந்த கபிலரின் சூழ்ச்சியாலும் அவர்க்கு வெல்லற் கரிதாகவும் அவனை வஞ்சித்துக்கொல்ல அக்காலத்து ஆண்டிருந்த கபிலர் அப் பாரிபால் வைத்த பேரன்பினால் துணையின்றிக் கழிந்த அவனது அருமை மகளிரை அப்பறம்பினின்று கூட்டிக்கொண்டு அக்காலத்து வேளிருட் சிறந்த இருங்கோவேள் முதலியோர்பாற் போய் இவர்களை மணஞ் செய்துகொள்ள வேண்டியும் மூவேந்தர்க்கும் பாரிக்கும் நிகழ்ந்த பகைமைபற்றி அவர்கள் உடம்படாமையால் அம்மகளிரைத் தமக்கினிய பார்ப்பார் சிலரது பாதுகாப்பில்வைத்து அப்பாரியின் பிரிவாற்றாது வடக்கிருப்பாராயினர்.
இது தெரிந்த ஔவையார் மேனிகழ்ந்தவற்றிற்கு மனநொந்து அப் பாரிமகளிரிருந்த திருக்கோவலூர்க்கட்புக்கு அம்மகளிரைக் கண்டு அவர்கட்கு நேர்ந்த பெருந்துயர்க்கு மிகவும்வருந்தி அவர்கள் அன்றிரவு தமக்கு இலைக்கறியிட அதனை யுண்டு மகிழ்ந்து என்னும் பாடலைப்பாடி அவர்கள் ஒரு நீலச்சிற்றாடை கொடுக்க அப்போது பாரி பறித்த கலனும் என்னும் வெண்பாவினைப்பாடி அவர்களை நன்னிலையினிறுத்துங் கவலையேபெரிதுடையராய் ஆண்டிருந்த தெய்வீகனென்னும் அரசனொருவனை இவர்களை மணம் புரியும்படி வேண்டி உடம்படுவித்தனர்.
இவ்வரியபெரிய மணத்திற்கும் தாம் பெற்ற தெய்வத்தன்மையால் வேண்டுவன அனைத்தும் உளவாக்கி மூவேந்தர்க்கும் பாரிகுடிக்குமுள்ள பகைமையும் போக்கி அம்மூன்றரசரையும் தம்மறிவின் வலியாற் கோவலூர்க்கண் வரவழைத்து அப்பாரிமகளிரது திருமணத்தைச் சிறப்பவியற்றினர்.
இவ் வௌவையாரால் இப்பாரிமகளிர் மணம் சிறப்ப நிகழ்த்தப் பெற்றமையறியப்படுதலான் கபிலர் பாரிமகளிரைப் பார்ப்பார்ப் படுத்தனர் என்பது அவர் அம்மகளிரைப் பார்ப்பாரது பாதுகாப்பின் வைத்தமையே குறிக்கும்.
இப் பெருமணத்து ஔவையார் பனந்துண்டம் பழந்தரவும் பெண்ணையாறு நெய்பால் தலைப்பெய்து வரவும் வானம் பொன்மாரி பொழியவும் பாடித் தமது தெய்வவாக்கின் வலிமை யுணர்த்தின ரென்ப.
பெண்ணையாறு இவர் பாடலுக்கு நெய்பால் தலைப்பெய்து வந்த கதை வில்லிபுத்தூரர் மகனார் வரந்தருவாரானும் என்பதனான் எடுத்தாளப் பட்டுள்ளமை தேறுக.
இவற்றை யெல்லாம் தமிழ் நாவலர் சரிதையில் ஒளவையார் அங்கவை சங்கவையைத் தெய்வீகனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணுவிக்கிறபோது ஓலையெழுத விநாயகனை அழைத்த வெண்பா என வருவனவற்றான் உணர்க.
இவற்றால் அங்கவை சங்கவை யென்பார் பாரிமகளிர் என்பதும் அம்மகளிர் திருக்கோவலூரில் தெய்விகன் என்னும் அரசனுக்கு மணஞ் செய்யப்பட்டனரென்பதும் இம்மணம் ஒளவையாரது அறிவின்மாட்சியாலும் தெய்வத்தன்மையாலும் சிறப்ப நிகழ்த்தப்பட்ட தென்பதும் ஒளஔவையார் மூவேந்தரையும் இம்மணத்திற்கு உட்காது நகாது செய்யத்தகாதென்று தேம்பாது வருக என்றழைத்தமையாற் பாரிகுடிக்கும் அவ்வேந்தர்க்கும் உளதாகிய பழைய செற்றம் போக்கிவருக என்றனரென்பதும் செயற்கரியன பலசெய்தனர் என்பதும் பிறவும் ஆராய்ந்தறிக.
சோணாட்டுத் திருத்தருப்பூண்டிச் சேகரத்து திருக்கடிக்குளம் திருவிடும்பாவனம் இவற்றுப்புறத்து வளவனாற்றின் கீழ்கரை யில் துளசியார் பட்டினம் என்ற ஊரில் இவ்வௌவையார் திருப்பெயரான் ஒரு சிறிய பழைய கோயி லிருப்பது கேட்கப்படுதலால் இவர் ஆண்டுப்போய் விண்ணுலகெய்தினரோ என ஊகிக்கப்படுகிறார்.
இனி இவர் ஓரூர்க்குச் செல்லும்போது இடைவழியில் வெயிலால் வியர்த்து வாடித் துவரப்பசித்து உணவின்றி வருந்தினராக ஆங்குச் சென்ற ஆட்டிடையன் ஒருவன் அசதி என்பான் தானுண்டற்குக் கருதிக் கொணர்ந்துள்ள தெண்ணீரடுபுற்கையை இவர்க்கு உதவினான் அந்நன்றி பாராட்டி அவன்மேற் கோவைநூ லொன்றுபாடிச் சென்றன ரென்ப.
அவ்வூர் திருக்கடிக்குளம் திருவிடும்பாவனம் என்ற வூருக்குக் கீழ்த்திசையில் ஒருமைல் தூரத்தி லுள்ளது தஞ்சை ஜில்லாத் திருத்தருப் பூண்டித் தாலுகாவைச் சார்ந்தது.
அம்மேட்டிற் கொல்லன் ஒருவன் வீடுகட்டியிருந்தனனாகவும் அவ்வழியாக ஔவையார் மழையால் நனைந்து பசித்துவந்தாராக அவ்வூரார் ஒருவரும் இவரை ஆதரியாமற்போக அக்கொல்லன் தன் உலைக்களத்து நெருப்பால் அவர் புடவையினை உலர்த்தி அவரையும் குளிர்காயச்செய்து அவர்க்கு உணவளித்தனனென்றுங் கூறுவர்.
அப்போது இவனிடத்துண்டாய அன்பின் மிகுதியால் ஒளவையார் வள்ளையுங் கொள்ளையாகி வளவனும் பேராறாகிக் கொல்லன் றிடலொழியக் கொள்ளாய் பெருங்கடலே என்று பாடி அக்கொல்லன்றிடல் மட்டில் வெள்ளங் கொள்ளாமற் காத்தனர் என்பர்.
அறிவும் புகழுமுடைய மூன்று பெருங்கோக்களும் அன்பும் அருமையும் உடைய பெருவள்ளல்களும் நல்லுபகாரிகளுமே இவரது திருப்பாடல் புனைந்தவராவார்.
இவரை ஒருகாற் சில புல்லறிவோர் தம்மைப் பாடுக என்றபோது இவர் எனப் பாடியதனானே இவரது அறிவு வீற்றிருந்த செறிவுடை மனத்துத் திட்பமும் ஒட்பமும் நன்கறியத்தகும்.
செம்பொருளாயின் வசையெனப்படுபடுமே என்னுஞ் செய்யுளியற் சூத்திரவுரையிற் பேராசிரியரும் நச்சினார்க்கினியரும் எடுத்துக்காட்டிய எம்மிகழ் வோரவர் தம்மிகழ் வோரே என்னும் பாட்டு ஒளவையார் ஒருவனைப் பாடி அவன் இகழ்ச்சிசொல்ல அப்போதுபாடிய அங்கத அகவல் என்னுந் தலைப்பின்கீழ்த் தமிழ்நாவலர் சரிதையிற் காணப்படுவது.
றலைநகர்களிலும் நெடுங்காலஞ் சரித்தனரென்பதும் இவர்காலத்துத் தொண்டைநாட்டிற் சான்றோர் பல ரிருந்தனர் என்பதும் இவர் பாடியருளிய எனவருந் தொண்டைமண்டல சதகச் செய்யுளானும் தெளியப்படும்.
நச்சினார்க்கினியர் வெண்பாட் டீற்றடி முச்சீர்த் தாகும் என்னுஞ் சூத்திரவுரையில் வஞ்சி வெளிய குருகெல்லாம்...காக்கை கரிது இவை ஔஒளவையுங் காரைக்காலம்மையுங் கூறியன எனக்கூறியதனானும் இதனை யுணர்க.
இனித் தமிழ்நாவலர் சரிதைக்கண் பொய்யாமொழியார் பாதியும் ஔஒளவையார் பாதியுமாகப் பாடிய வெண்பா என்னுந் தலைப்பின்கீழ் என ஒரு பாட்டுக் காணப்படுவது.
பொய்யாமொழியார் சங்கம் ஒழிந்த காலத்தை அடுத்திருந்த புலவரென்பது அவர் சங்கப்பலகை மிதப்பப் பாடிய என்னும் பாடலான் ஊகித்தலாகும்.
இப்பாட்டின்கண் உள்ள மதுரா புரித்தமிழ் என்னுந் தொடர் இவர் பாடிய மதுரா புரித்தமிழ் தேர்வாணன் மாறை வனத்துவந்தே என்னும் வாணன்கோவையிலும் பயின்றமை காண்க.
ஔவையார் உக்கிரப்பெருவழுதி காலத்தும் அவனுக்குச் சிறிது முற்பட்ட அதிகமான் பாரி என்னும் வள்ளல்கள் காலத்தும் இருந்தனரென்பது முற்காட்டிய இவரது பாடல்களான் நன்கறிந்தது.
மக்கள் யாக்கைக்குப் பேரெல்லையாயுள்ள யாண்டு நூறும் ஔவையார் புக்காராகக்கொண்டு உக்கிரப்பெருவழுதி துஞ்சுவதற்கு முன்னர் முப்பதியாண்டும் துஞ்சிய பின்னர் எழுபதியாண்டும் இருந்தனராகக் கருதி இவ் வௌவையாரதிறுதிக்காலத்துப் பொய்யாமொழியார் இருந்தனரெனக் கூறுதல் பொருந்திற்றாகும்.
இடைக்கழிநாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனார் காலத்து வள்ளல்கள் எழுவரும் மாய வஞ்சி மதுரை உறந்தை என்னும் மூன்று தலைநகர்களும் வறியவாயொழிந்தன என்பது சிறுபாணாற்றுப்படையாற் புலப்படுவது.
இவற்றால் வள்ளல்கள் எழுவருக்குப் பின்னர் வஞ்சி மதுரை உறந்தை இந்நகர்கள் வறியவாயொழிந்ததன் மேலும் நல்லிசைப்புலவர் பல ருளராயினர் என்பதுந் தெளியப்படும்.
பொய்யாமொழியார் காலத்தை இறப்பப் பிற்பட்டதெனக்கருதி ஔவையார் காலத்தை உலகியற்குமாறாக நெடிது நீட்டித்தலினும் பொய்யாமொழியார் காலத்தையே முற்பட்டதெனக் கோடல் ஈண்டைக் கியையுடைத்தாகும்.
தமிழ்நாவலர் சரிதையுடையாரும் ஔவையார் பாதியும் பொய்யாமொழியார் பாதியுமாகப் பாடியது எனக் கூறுதலானும் ஔவையாரையடுத்தே பொய்யாமொழியாரை வைத்தோதுலானும் இதனுண்மையறியலாம்.
பண்டைத் தண்டமிழ் நூல்களையே பெருந்துணையாகக் கொண்டு நன்காராய்ந்தமட்டில் இவர் பொய்யாமொழியார் காலத்துக்கும் பிற்பட்டிருந்தனரென்பது சிறிதும் புலப்படவில்லை.
இனி இவர் அதிகமான்பால் நெல்லிப்பழம் பெற்றபோது சாத னீங்க வெமக்கித் தனையே எனவும் வன்கூற்றை நாவை யறுப்பித்தா யாமலகந் தந்து எனவும் பாடுதலானும் தத்துவங் கூறியபோது என்றானுஞ் சாகாமற் கற்பதே கல்வி எனவுரைத்தலானும் இவர் சாகாமல் நெடுங்காலம் வாழ்ந்தனரெனக் கூறுப.
மற்றுந் தமிழ்நாவலர் சரிதையில் சேரன் கயிலைக்குப் போகிறபோது ஒளவையாரை அழைக்க அவர் விநாயகபூசை பண்ணித் தாமதமாயிருக்க விநாயகன் அன்று துதிக்கையாலே எடுத்துக் கயிலையில் விடச் சேரனைக் கண்டு பாடியது என்னுந் தலைப்பின் கீழ் என்னும் பாடலொன்று காணப்படுவது.
யாப்பருங்கல விருத்திகாரர் மிக்குங் குறைந்தும் என்னுஞ் சூத்திரவுரையில் என்னும் பாடலை ஒளஔவைபாட்டென்றுகொண்டு ஆரிடப்போலிக்கு எடுத்துக்கூறினார்.
இதனாலும் ஒளவையார் இறப்ப முதுமை யெய்தியிருந்தனரெனவும் அக்காலத்துத் தம் இளமையிற்போலத் தாங்குவாரின்றித் தளர்ந்தன ரெனவும் ஊகிக்கத்தகும்.
அவை நற்றிணையினும் குறுந்தொகையினும் நெடுந்தொகையினும் புறநானூற்றினும் தமிழ்நாவலர் சரிதையினும் தொகுக்கப்பட்டன சிலவும் தொல்லுரையாசிரியர்களா லாங்காங்கு மேற்கோள் காட்டப்பட்டன சிலவும் அசதிக்கோவையிற் சிலவும் மூதுரை முப்பதும் அறஞ்செய விரும்பு அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம் என்பன முதலாகவரும் அறவுரைகளும் பிறவுமாம்.
இவரது திருப்பாடல்கள் நற்றிணையிற் கோக்கப்பட்டவாற்றாற் பன்னாடுதந்த பாண்டியன் மாறன் வழுதியாலும் குறுந்தொகையிற் கோக்கப்பட்டவாற்றாற் பூரிக்கோவாலும் நெடுந்தொகையிற் கோக்கப்பட்டவாற்றால் உக்கிரப்பெருவழுதியாலும் உருத்திரசன்மராலும் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டன என்பது நன்கு புலனாகும்.
இச்சங்கத்திற்குக்கிடைத்த உரையொடுகூடிய இந்நூற்பழைய ஏடொன்றில் இதுவே கொன்றை வேய்ந்தோன் என்னும் பெயரான் வழங்கப்பட்டு முள்ளது.
இந் நூல்முகத்தேதான் திருத்தகு கேள்வி யுருத்திரசன்மரும் வான்றோய் நல்லிசைச் சான்றோர் பிறரும் மேம்படுத் தேத்துந் தேம்படு கல்விக் கடலாய் விளங்கிய இவ் வருந்தமிழ்ச்செல்வியாரின் நல்லிசைப்புலமையை யாமோ எடுத்துரைக்குந் தகுதி யுடையேம்.
வேள் என்னும் பட்டம் பெற்ற உழுவித்துண்போர் வகையினன் கொடையிற் சிறந்த எவ்வி என்பவனது தொல்குடியிற் பிறந்தோன் செல்வமிக்க முந்நூறு ஊர்களையுடைய பறம்புநாட்டுக்குத் தலைவன் இவனது பறம்புநாடு பறநாடு எனவும் வழங்கப்படும்.
இவன் பறம்பு என்னும் பெயரையுடைய வளமலைக்கண் வலியுடையதோர் பேரரண் அமைத்து அதனைத் தன் அரசிருக்கையாக்கி அதன்பாற் சிறக்க வீற்றிருந்தோன்.
இவன் நிழலில்லாத நீண்டவழியிற் றனிமரம்போல நின்று தன்னை யடைந்த அறிஞர் மடவர் வலியர் மெலியர் யாவர்க்கும் இன்னருள் சுரந்து மூவேந்தரினு மிகுத்து நன்கு வழங்கிய வள்ளியோன்.
இவன் ஒருநாள் பொற்றேரூர்ந்து ஒரு காட்டிற் செல்லும்போது முல்லைக் கொடியொன்று படர்தற்குக் கொம்பரின்றி வெற்றிடையிலெழுந்து காற்றால் தளர்ந்து நடுங்குவது கண்டு அவ் வோரறிவுயிர்மாட்டும் உண்டாகிய பேரருளால் அஃது இனிதுபடருமாறு தனது பொற்றேரை அதன் பக்கத்திட்டுத் தன்னிணையடி சிவப்ப நடந்துபோயின னென்ப.
இவனது வரையாவண்மை கொடுக்கிலா தானைப் பாரி யேயென்று கூறினுங்கொடுப் பாரிலை தேவாரம் என்பதனாற் சைவசமயாசாரியராகிய சுந்தரமூர்த்தி நாயனாராலும் எடுத்தாளப்பட்ட தென்பதொன்றானே இவனது வள்ளற்றலைமை தெள்ளிதி னுணரப்படும்.
இங்ஙனம் மாரிபோன்ற வரையாவீகையால் இவன் யாரினுஞ் சிறக்க விளைத்த பெரும்புகழ்க்கு அழுக்காறு கொண்டு தமிழ் மூவேந்தரும் ஒருங்குகூடிப் படையெடுத்துப் போய் இவனது பறம்பாகிய மலையரணை நெடுங்காலம் முற்ற அதனால் அவ்வரண் அடைமதிற்பட்டதாகப் பாரிக்கு உயிர்த்துணைவராய் அக்காலத்தும் அங்கிருந்த கபிலரென்னும் புலவர்பெருமான் கிளிகளை வளர்த்து விடுத்து அரணுக்கு அப்புறத்து விளை நிலங்களிலுள்ள நெற்கதிர்களை நாளுங்கொணரச் செய்து ஆண்டுள்ள குடிபடைகளை அருத்திப் போராற்றளராவண்ணம் புரிந்து பாதுகாத்துவந்தனர்.
மேல் ஏந்துகோட்டியானை வேந்தரோட்டிய கடும்புரிப் புரவிக் கைவண் பாரி என்பதனால் இவன் அம் மூவேந்தரையும் வென்றோட்டியமை நன்குபுலப்படும்.
எனக் கபிலர் இப் பாரியினியல்பு கூறுதலான் இவ்வேந்தர் மூவரும் அவனியல்புக்குத்தகப் பரிசிலர்வேடம் பூண்டோ பிறரைப்பரிசிலராகவிடுத்தோ இவனை இரந்து தம்மகப்படுத்திக் கொன்றனராவர்.
இக்கருத்து புரிசைப் புறத்தினிற் சேரனுஞ் சோழனும் போர்புரிய விரியச் சயங்கொண்ட போழ்தினில் யாமினி யீங்கிவனைப் பரிசுக்கு நல்ல கவிபாடி னால்வரும் பாக்யமென்றே வரிசைத் தமிழ்புனை பாரியும் பாண்டியன் மண்டலமே.
விளங்கிய நல்லிசைவள்ளலான மாரியனைய பாரியின் அருமைப்புதல்வியர்தாம் யான் ஈண்டெடுத்தோதப்புக்க நல்லிசைப்புலமை மெல்லியன்மகளிர்.
மேலுரைத்தவாறு பாரி யிறந்த பின்னர் அவனது இன்னுயிர்த் தோழராகிய கபிலர் பாரியை நீத்துத் தமித்து உயிர் வாழ்வதற்கு மனமிலராயினும்.
அவனுடைய அறிவுடை மகளிரைக்காத்தற்கு வேறொருவரும் இலராதல்பற்றி உயிர்கொடுநின்று அம்மகளிர்க்குத் தக்க அறிவும் பெருமையுமுடைய கணவரைத் தேட நினைந்து அவர்களுடன் அவர் கட்குந் தமக்கும் பேரன்பு மிக்க பறம்பினை விடமுடியாமே விடுத்து அப் பாரியை நினையுந்தோறும் பறம்பினைத் திரும்பிநோக்குந்தோறும் உள்ளம் நெக்குநெக்கு உருகிக் கண்ணீர் வாரநின்று ஆற்றொணாத்துயராற் பொங்கியெழுந்த அன்புடைப்பாடல்களாற் பாரியினையும் பறம்பினையும் புகழ்ந்துகொண்டே சென்று ஓரூரிற்றங்கினர்.
அங்கு அன்றிரவு நிலாத்தோன்றியபோது அவருடனிருந்த பாரியின் அருமைமகளிர் தாம் அதற்கு முந்திய நிலாக்காலத்துத் தமது அரசுநிலையிட்ட திருவுடைநகர்க்கண்ணே இனிது மகிழ்ந்து விளையாடியதும் அடுத்த இந்நிலாக்காலத்துத் தாம் தந்தையிழந்து தண் பறம்பிழந்து தமியராய்த் துச்சிலொதுங்கித் துயர்கூரநின்றதும் தம்முள்ளத்தே தோன்ற அப்போது என்னும் பாடலைப் பாடினர் இப்பாட்டால் இச்செய்யுள் செய்தற்கு ஒருமாதத்துக்குமுன் பாரி தன் அரசிருக்கையாகிய பறம்பின்கண் தம்மகளிர் முதலியோருடன் இருந்து வாழ்ந்திருந்தனனென்பது புலப்படுவது.
பாரிமகளிர் இருவர் என்பது மேலே தேறப்படுமாதலின் ஈண்டும் பாரிமகளிர் பாடியது எனப் பொதுப்படக் கூறப்பட்டமைபற்றி அவ்விருவருமே செந்தமிழ்ப் புலமையிற் சிறந்தாரவரென்பதுந் தெளியலாகும்.
இம்மகளிரது இன்றமிழ்ப்புலமை தம் தரும்பெறற் றந்தையாகிய வள்ளற்பாரிக்கு ஆருயிர்த்தோழராகிய கபிலரென்னும் புலவர் தலைவர்பாற் பெற்றதாகும்.
இதன்மேற் கபிலர் அவ்வூரை விடுத்து இளவிச்சிக்கோ என்பானிடஞ் சென்று இம்மகளிரது உயர்குடிப்பிறப்பு முதலியவற்றை எடுத்துரைத்து இவர்களை மணஞ்செய்து கொள்ளும்படி அவனைப் பாடி வேண்ட அவன் உடம்படாமையால் இருங்கோவேள் என்பானுழைச் சென்று அவனையும் அவ்வாறு வேண்ட அவனும் அங்ஙனமே உடம்படானாய் மறுக்க இதற்காக அவனை முனிந்துபாடி பாரிகுடிக்கும் மூவேந்தர்க்கும் உண்டாகிய பகைமைபற்றி அரசரொருவரும் இவர்களை மணஞ்செய்துகொள்ள இயையாமையாற் கபிலர் அம்மகளிரைத் தமக்கினிய பார்ப்பார் சிலர்பாற் படுத்து பாரியின் பிரிவாற்றாது வடக்கிருப்பாராயினர்.
இதற்கிடையிற் கபிலர் செல்வக்கடுங்கோவாழியாதன் என்னும் சேரமான்பாற்சென்று அவனைப் பத்துப் பாடல்களாற் புகழ்ந்துபாடி நூறாயிரங்காணமும் அவன் மலையேறிக் கண்டு கொடுத்த நாடும் அவன்பாற் பெற்றனர் எனத் தெரிவது.
இவர் பாரி இறந்தபின்னேதான் அவனது நற்குணநற்செயல்கள் செல்வக்கடுங்கோவாழியாத னிடமும் இருப்பனவாகக் கேட்டு அவனைக் காணச் சென்றனராவர்.
யான் பாரி சேட்புலம் படர்ந்தான் நீ எம்மையளிக்க எனச்சொல்லி இரக்கவென்று வந்து சில புகழ்ந்து சொல்கின்றேனு மல்லேன் அஃதன்றி யான் உண்மையொழியப் புகழ்ந்து சொல்கின்றேனுமல்லேன் ஈத்ததிரங்காமை முதலாகிய பாரிநற்குணங்களை நின்பாலுளவாக உலகஞ்சொல்லும் நின்புகழ் நின்பாலேதர வந்தேன் என்னும் அதனுரையானும் உணர்ந்துகொள்க.
இம்மகளிர் வரலாற்றினைப் புறநானூறொன்றே துணையாகக்கொண்டு ஆராயின் அதன்கண் வேள்பாரி துஞ்சியவழி மகளிரைப் பார்ப்பார்ப்படுத்து வடக்கிருந்த கபிலர் பாடியது என வருவனவற்றாற் பாரிமகளிர் ஒருசிலரென்பதும் அவர் பாடவல்லவரென்பதும் அப் பாரி இறந்தபின் அவனது தோழராகிய கபிலரென்னும் புலவரந்தணரால் இளவிச்சிக்கோ இருங்கோவேளென்னும் அரசரிடம் தம்மை மணஞ்செய்து கொள்ளும்படி வேண்டப்பட்டனரென்பதும் அவ்வரசர் அதற்குடம்படாமையாற் கபிலராற் பார்ப்பார்ப் படுக்கப்பட்டனரென்பதும் இவரைப் பார்பார்ப் படுத்தபின் கபிலர் பாரிபிரிவாற்றாது வடக்கிருந்தனரென்பதும் அறியப்படும்.
என்பன முதலாக மேல் ஒளஔவையார் வரலாற்றுள் எடுத்துக் காட்டிய பாடல்களானும் பிறவற்றானும் அப் பாரிமகளிர் அங்கவை சங்கவை என்பாரிருவரென்பதும் அவர் திருக்கோவலூரில் இருந்தனரென்பதும் அவ்வூரில் தெய்விகனென்னும் அரசனுக்கு மூவேந்தர்நடுவில் ஒளவையாருடைய நன்முயற்சியாற் சிறக்க மணஞ்செய்து கொடுக்கப்பட்டன ரென்பதும் பிறவும் புலனாகும்.
இத்தமிழ்நாவலர் சரிதைப் பாட்டுள் பாரிமகள் அங்கவையைக் கொள்ள அரசன் மனமியைந்தான் என்பது முன் அரசர் சிலர் இம்மகளிரைக் கொள்ள மனமியையாமை குறிப்பதாம்.
கபிலர் பறம்பினை விடுத்தபோதே இம்மகளிரைப் பார்ப்பார்ப் படுக்கக் கருதினாராயின் இளவிச்சிக்கோ இருங்கோவே ளென்பாரிடம் இவரை மணஞ்செய்துகொள்ள வேண்டார்.
இவ்வரசர்பாற் சென்று வேண்ட அவருடம்படாத பின்னேதான் கபிலர்க்குப் பாரி மகளிரைப் பார்ப்பார்ப்படுக்கு மெண்ணம் உண்டாயிருத்தலாகும்.
இம் முடிவுநிகழ்ச்சியை உட்கொண்டு பிற்காலத்துச் செய்யுட்டொகை செய்தார் பறம்புவிடுத்தது முதலும் பார்ப்பார்ப்படுத்தது இறுதியுமாக இவர்கள் செய்தி நிகழ்தலின் இடையினிகழ்ந்தன வெல்லாங் கூறாமல் இறுதியிற் பார்ப்பார்ப் படுக்கக் கொண்டுபோவான் என்பதே குறித்துக்கொண்டார்.
நாறிருங் கூந்தற் கிழவரைப் படர்ந்தே எனப் பாட்டுட் கூறப்பட்டிருத்தலால் இம்மகளிர் மணத்தற்குத் தக்க ஒருகுலக்கணவரைத் தேடுதலே பறம்புவிடுக்கும்போது கபிலர்க்குள தாகிய எண்ணமென்பது நன்கு புலனாம்.
நாறிருங்கூந்தற் கணவர் பார்ப்பாரே என முதற்கட் கருதினாரெனின் பார்ப்பார்ப் படுத்தற்குமுன் இளவிச்சிக்கோ இருங்கோவேளென்னும் வேளிரிடஞ் சென்று வேண்டல் பொருந்தாதாகும்.
ஆதலால் நாறிருங் கூந்தற்......கிழவரைப் படர்ந்தே என்பதற்குக் கீழ்க்குறிப்பே துணையாகக்கொண்டு பார்ப்பார்க்கு மணஞ்செய்யப்பட்டன ரென்றல் இயையாமை காண்க.
இனிப் பார்ப்பார்ப் படுத்தனெ ரென்பதுதானே பார்ப்பார்க்கு மணஞ் செய்யப்பட்டன ரென்ப துணர்த்து மெனின் அது பாரிமக ளங்கவையக் கொள்ள வரசன் மனமியைந்தான் என்னும் ஒளவையார் பாட்டோடு மாறுகொள்ளும்.
இவற்றாற் கபிலர் பாரிமகளிரைப் பார்ப்பார்ப் படுத்தனர் என்பது அவர் அம்மகளிரை அரசரொருவரும் மணஞ்செய்து கொள்ளாமையால் தமக்கினிய பார்ப்பார் சிலரது பாதுகாப்பில் வைத்தமையே குறிக்கும்.
கபிலர் மகளிரை அரசர்க்கு மணஞ்செய்யலாகாமற் பார்ப்பாரது பாதுகாப்பில் வைத்து வடக்கிருக்க ஔவையார் அதுதெரிந்து தெய்விகன் என்னும் அரசனை இம்மகளிரை மணஞ்செய்து கொள்ளும்படி உடம்படுவித்து அவர் மணத்தைச் சிறப்ப வியற்றினர் என்பதே இயைபுடைத்தாவது காண்க.
இம்மகளிர் புலவர் பேரணியாங் கபிலரந்தணர்பாற் பயின்றமைக் கேற்ற நல்லிசைப் புலமையே யன்றி வரையா வள்ளியோ னாகிய பாரிமகளிர் என்றற்கேற்ற வள்ளற்றன்மையு முடையராயின ரென்பது புகா என்பது உணவு.
அல்லதூஉம் சோறும் அரிதாகிய காலத்துப் பொன்னே சோறாக உதவினாளாதலாற் சென்றிரந்தால் ஒரு பயன்படாத மனையில்லை என்றவாறு என்னும் அதனுரையானும் அறியப்படும்.
இத்துணையுங் கூறியவாற்றால் புவிநிறை பெரும்புகழ்க் கபில ரௌவை அன்பு பாராட்டு மின்புடைப் பாரியி னருமை மகளிர் பெருமையுங் கல்வியும் ஒருவா றுணர்க.
இருவேறு நல்வினைகளின் பயன்களா யுள்ள அரிய கல்வியும் பெரிய செல்வமும் ஒருங்கெய்தி அங்ஙனம் எய்தியமைக்கேற்ற பேரறிவும் பெருங்கொடையும் உடையராய் இவ்வுலகில் என்றைக்கும் நீங்காத நல்லிசையினை நிறுத்தின முடியுடைத் தமிழரசர் மூவருள்ளும் பாண்டியரே கல்விபற்றி மற்றை யிருவரினும் சிறப்பித்துப் போற்றப்படுவோராவர்.
இன்னுந் தொகைநூல்களுட் கோக்கப்பட்டுள்ள இப்பாண்டியர் பாடல் சிலவற்றான் இவ்வேந்தரது நல்லிசைப் புலமை மேம்பாடு உய்த்தறியத்தக்கது.
இவருள் முடத்திருமாறன் கடைச்சங்கம் நிலைபெறுவித்தோன் பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் மாங்குடி மருதனார் பாடியருளிய மதுரைக்காஞ்சி கொண்டோன் பாண்டியன் பன்னாடு தந்தான் நற்றிணை தொகுப்பித்துதவினோன் பாண்டியன் கானப்பேர்தந்த உக்கிரப்பெருவழுதி அகநானூறு தொகுப்பித்துதவினோன் எனவும் அறிந்து கொள்க.
இத்தகைக் கல்விச்சிறப்புடைச் செல்வப் பாண்டியருள் ஒல்லையூர்தந்த பூதப்பாண்டியன் என்னும் அரசர்பெருந்தகைக்கு ஆருயிர்த்துணைவியராய்ச் சிறந்தார்தாம் யாம் ஈண்டெடுத்தோதப் புக்க நல்லிசைப் புலமை மெல்லியற் றேவியார் என அறிக.
அகநானூற்றினும் புறநானூற்றினுங் காணப்படும் அவனது பாடல்களானும் ஒல்லையூர்தந்த என்னும் அடைச்சிறப்பானும் அவனது புலமையும் வீரமும் உணரத்தக்கன.
இப்பாட்டால் இவர் கொழுநன் பெரிய போர்வீரன் என்பதும் தனக்கொத்த கல்வியறிவு வாய்ந்த தேவியாராகிய இவரைச் சிறிதும் பிரிதாலாற்றாப் பேரன்புடையா னென்பதும் அறநிலை திரியா முறையுடைச் செங்கோலன் என்பதும் வையையால் வளமிக்க மையல் என்னும் ஊரிலிருந்த மாவன் என்பானையும் எயில் என்னும் ஊரிலிருந்த ஆந்தை அந்துவஞ்சாத்தன் ஆதனழிசி இயக்கன் என்பாரையும் தன் கண்போல் நண்பினராகக் கொண்டவன் என்பதும் பிறநாட்டரசுரிமையினும் பாண்டிநாடாள் அரசுரிமையையே வேலாக மதித்திருந்தன னென்பதும் பிறவும் அறியலாகும்.
மேல் இப்பெருந்தேவியார் நிகழ்த்தும் அரும்பெருஞ்செயலானும் அவ்வமையம் ஆண்டு உடனிருந்த மதுரைப் பேராலவாயார் என்னும் புலவர் இவரது அன்புடைமையை வியந்து சிறுநனி தமிய ளாயினு மின்னுயிர் நடுங்குந்த னிளமைபுறங் கொடுத்தே எனப்பாடியதனாலும் அதனை ஒருவாறுணர்க.
குறைவற்ற செல்வமும் நிறைவுற்ற கல்வியுமுடைய இருபெருமக்கள் காதலுனுங் காதலியுமாக அன்புபட்டியைந்த இவ் வரியபெரிய இல்வாழ்க்கை யாண்டுங்காண்டற் கரிய தொன்றே.
இதற்கு மிகவும் பிற்காலத்தே இப்பாண்டியர் குடிக்கண்ணேதான் வரதுங்க பாண்டியனும் அவனுடைய பெருந்தேவியுங் கல்வியறிவுடையராய்ச் சிறந்தனரெனத் தெரிவது.
தமிழ்நாவலர் சரிதைக்கண் பணியாரக் குடத்துள் மதுரைக்குப் பாண்டியன்தேவி விடுத்த கவி என்னுந் தலைப்பின் கீழ் என வரும் பாடல்களான் அவ் வரதுங்க பாண்டியன் தேவியின் புலமை அறியத்தகும்.
இப்புலமை பூதப்பாண்டியன் தேவியாரின் நல்லிசைப் புலமைக்கு ஒப்பாவதில்லையாயினும் இவ்வகைக் கல்விச்சிறப்புப் பாண்டியர்குடிக்கண்ணேதா னுள்ளது என்பதுமட்டில் நன்கு விளங்கும்.
இங்ஙனம் பெரிதும் அருமையாய்க் காண்டற்குரிய இவ்வறிவொப்பின்கட் பெருமகிழ் கூர்ந்து பூதப்பாண்டியனும் அவனுக்குச் சிறந்த பெருந்தேவியாரும் இனிது வாழ்கின்ற நாளில் இவ்வகை அறிவுடைச் சேர்க்கைக்கண் அழுக்காறு கொண்ட அறிவில் கொடுங்கூற்றம் பூதப்பாண்டியன் இன்னுயிரைக் கவர்ந்தது.
அந்நிலையில் அறிவுடைப் பெருந்தேவியாரின் துன்பவெள்ளம் கரையடங்குவதோ இவரது கேண்மை பேதையார் கேண்மை யில்லையே அறிவு வீற்றிருந்த செறிவுடை நெஞ்சின ரிருவர் ஓருயிராகக் கலந்ததன்றோ.
என்பரே தந்தை தாய் முதலாயினோரை இழந்தார்க்குத் துயராற்றுதற்கு அம்முறைசொல்லிப் பிறரைக் காட்டுவதுண்டு கணவனையிழந்தார்க்கு அங்ஙனஞ் சொல்லிக்காட்டுதலுமாகாதே இவையெல்லாம் நன்குணர்ந்த இவரது கற்றறி நெஞ்சம் என்பாடுபடும் அதனை எம்மா லெளிதி லறிந்துரைக்கத் தக்கதன்று.
பிறர் பூதப்பாண்டியனது திருவும் வீரமும் பொலிகின்ற திருமேனியை அவனது பெருமைக்குத் தக்க பெருஞ்சிறப்புடன் இடுகாட்டுய்த்து ஈமத்தேற்றித் தீக்கொளுவுவாராயினர்.
அப்போது தேவியார் ஆற்றொணாதவராய்ப் பசைந்தாரைத் தீர்தலிற் றீப்புகுத னன்று என்ற சான்றோர் திருவாக்கின்படி தமதாருயிர்க் காதலனுடன் அவ்வீமத்தீயிற் பாய்ந்துமாய்தலே தம்மாற் செய்யத்தகுவதென்று தேர்ந்து அவ்வாறு செய்ய ஒருப்பட்டனர்.
அவ்வமையம் ஆண்டுக்குழீஇ யிருந்த மதுரைப் பேராலவாயார் முதலிய புலவர் சான்றோர்கள் தம்மோ டொத்த அறிவுடையரசியையும் இழக்கலாகுமோ என்று தேவியாரைத் தீப்புகாமல் விரைந்து தடுப்பாராயினர்.
அதுகண்டு பெருந்தேவியார் ஈமத்தீப்புறத்து நின்றுகொண்டு அச் சான்றோரை நோக்கி என்னும் பாடலைக் கூறித் தீயிற்பாய்ந்து மாய்ந்தனர்.
தம் ஆருயிர்க் கொழுநனை நீங்கிய இவ் வுலகவாழ்க்கையே இப் பெருந்தேவியார்க்குச் சுடுதீ யாயிற்று அக் கணவனுட னிறத் தற்குக் காரணமான சுடுதீயோ அரும்பற மலர்ந்த தாமரைக் குளிர்நீர்ப்பொய்கை யாயிற்று.
இப்பாட்டால் இவரைச் சான்றோர்பலர் தீப்பாயாமல் விலக்கினாரென்பதும் அங்ஙனம் விலக்கினாரை யெல்லாம் பொல்லாச்சூழ்ச்சியர் என்று முனிந்தனர் என்பதும் கைம்மைநோன்பினை வெறுத்தன ரென்பதும் கணவனுடன் மாய்தலை மகிழ்ந்தன ரென்பதும் பிறவும் நன்குணர்ந்துகொள்க.
இச்செய்தி நிகழ்வுழி யுடனிருந்த மதுரைப்பேராலவாயர் இத்தேவியாரது அரும்பெருஞ் செயற்கு வியந்து மடங்கலிற் சினைஇ என்னும் புறப்பாட்டைப் பாடினர்.
நெடுஞ்செழியனாற் றலையாலங்கானத்துச் செருவெல்லப்பட்ட எழுவருள் திதியனும் ஒருவன் என்பது பகுவாய் வராஅல் என்னும் அகப்பாட்டானும் மதுரைக்காஞ்சியுரையானும் அறியப்படுதலால் பூதப்பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனுக்குப் பிற்பட்ட காலத்தவ னாவன் என அறிக.
திருவனந்தபுரத்தைச் சார்ந்த மேலைப்பிடாகையில் தோவாழைக்கு மேற்காக ஐந்துநாழிகை வழித்தூரத்துள்ள தரிசனன்கோப்பு எனப்பெயரிய சிற்றூரில் பூதப்பாண்டியன் .
இத்துணையுங் கூறியவாற்றான் இமிழ்கடல் வரைப்பிற்றமிழுடையாரெனும் பாண்டியர் குடிக்குக் காண்டகு திலதமாய்க் கற்பினுக் கணியாய்ப் பொற்பினுக் கிடனாய் நல்லிசைப் புலமைச் செல்வமகளா யீண்டிய பூதப் பாண்டியன்றேவியாரின் வரலாறு ஒருவாறுணர்க.
இவர் பதிற்றுப்பத்தின்கணுள்ள ஆறாம்பத்தால் ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் என்னுஞ் சேரனைப் புகழ்ந்து பாடி அவனாற் கலனணிக என்று ஒன்பதுதுலாம் பொன்னும் நூறாயிரங்காணமும் அளிக்கப் பெற்று அவன் பக்கத்து வீற்றிருத்தற் சிறப்பும் எய்தியவர்.
இவரது குறுந்தொகைப்பாட்டில் நள்ளி என்னும் வள்ளல் கூறப்பட்டுள்ளான் இம் மெல்லியலாரது நல்லிசைப்புலமைமாட்சி அளத்தற்கரியதே.
குறமகள் குறியெயினி என்னும் நல்லிசைப் புலமை மெல்லியலார் ஒருவ ருளரென் றறியப்படுதலால் இவர் அவர்க்கிளையராதல் பற்றி இளவெயினி என வழங்கப்பட்டனரெனக் கொள்ளலுமாம்.
அப்பாட்டால் அவ் வேறைக்கோன் தன்னிற் சிறந்தோர் தனக்குத் தவறிழைப்பின் அதனைப் பொறுத்தலும் பிறருடைய வறுமைக்குத் தான் நாணுதலும் படையிடத்துப் பிறராற் பழிக்கப்படாத வலியுடையனாதலும் அரசுடை அவையத்து ஓங்கி நடத்தலும் இயல்பாகவே பொருந்தினோன் என்பதும் குறவர்தலைவன் என்பதும் காந்தட்பூவாற் செய்த கண்ணியை யுடைய னென்பதும் பெரிய மலைநாடுடைய னென்பதும் அறியப்படுவன.
வந்து வினை முடிந்தனன் என்னும் அகப்பாட்டான் ஏறை என்பான் சேரன்படைத்தலைவருள் ஒருவனாக அறியப்படுதலால் இவனது பெருங்குன்றநாடு சேரநாட்டின் கண்ணதாகுமெனக் கருதப்படுவது.
இப்பாட்டின் கருத்து வஞ்சிவேந்தனாகிய சேரன் வலியோடெதிர்ந்தவருடைய புறக்கொடையைப் பெற்றான் அப் புறக்கொடையைப் பெற்ற வலிய வேந்தனது வீரத்தைப் பாடிய பாடினியும் பொன்னாற் செய்த இழைபல பெற்றாள் அவளுக்கேற்பப் பாடவல்ல பாணனும் வெள்ளிநாராற் றொடுத்த பொற்றாமரைப்பூப் பெற்றான் என்பதனால் யானொன்றும் பெறுகின்றிலேன் என்று அவ்வரசன்பாற் பரிசில் வேண்டியதாகும்.
இனி அவ்வுரையாளர் பக்ஷாந்தரங் கூறுவாராய் இவள் பேயாயிருக்கக் கட்புலனாயதோர் வடிவு கொண்டு பாடினாளொருத்தி யெனவும் இக் களத்து வந்தோர் யாவரும் பரிசில் பெற்றார்கள் ஈண்டு நின்னோ டெதிர்த்துப் பட்டோரில்லாமையால் எனக்குணவாகிய தசை பெற்றிலேன் எனத் தான் பேய்மகளானமை தோன்றப் பரிசில் கடாயினாளெனவும் கூறுவாரு முளர் என வுரைத்தார்.
இதனால் அப் பக்ஷாந்தரமுடையார் கருத்து பெண்வடிவிற் றோன்றியதோர் பேய் தனக்குணவாகிய மக்கட்டசை வேண்டிச் சேரன் பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோவைப் போர்க்களத்தே பாடியதாகும் என்பதாம்.
போர்க்களத்தே ஒரு வீரனைப் பேய் தனக்குணவாகிய மக்கட்டசை வேண்டியதாக ஒரு புலவர் புனைந்து பாடிய தென்பதல்லது அது வேண்டி அப்பேயே உருக்கொடு தோன்றிப் பாடிற்றென்றல்்றல் சிறிது மியையாதாகும்.
இவர் பெயராற் பேய்மகளெனப்படுதலோடு இச் சிறந்த பாடலால் விழுமிய பேரறிவுடையராகவும் கருதப்படுகின்றாராதலின் இப் பெருந்தகையாளரது நல்லறிவினைக்கெடுத்துப் பேய்மகள் என்னும் பெயரேகொண்டு பேயென்றலும் அது தசை வேண்டிற்றென்றலும் பொருந்தாவாம்.