sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
என் தேக மன வளர்ப்பின் தர்மப்படி நான் ஐதீகவாதிதான் ஐயா நான் தான்தோன்றி அல்ல ஐதீகம் எனும் சொல் பிரயோகத்தில் அதனுடன் சேர்ந்த அதன் குற்றம் குணங்களுடன் ஆட்சேபணை ஆமோதனைகளுடன் ஐதீகவாதி.
பெருங்காயச் செப்பு கஸ்தூரிப்பெட்டி சந்தனக்கட்டை தேயத் தேய மணம் உன் மானம் என் மானம் என் கானம் எல்லாமே எனக்கு இதுதான் ஐதீகம் பாரம்பரியம் சம்பிரதாயம்.
ஏனெனில் இந்த ஐதீகம் சம்பிரதாயம் என்பதே யாவரும் ஒரு குலமே எவ்வுயிரும் என்னுயிரே எனும் சமரஸத் தெளிவுக்கு மார்க்கந்தான்.
மாண்ட் வெள்ளிக் கிண்கிணிகளின் அலறல் மூல மூர்க்கத்தின் வேதனை நகூர்த்திரப் பொறிகள் இளமையின் பிரிவாற்றாமை பீரங்கிகள் கோட்டையைத் தகர்ப்பது போல் நெஞ்சை உலுக்கல்.
புரிந்து கொண்டுவிட்டாய் என்பதிலேயே என்ன மகிழ்ச்சி எந்தப் பிரசவத்திலும் அனுபவ ஸ்திரியான மருத்துவச்சியின் பங்கு பக்க உதவிதான்.
வாஹனமும் சவாரியும் ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொண்டு விட்டால் அப்பப்பா என்னென்ன வேகங்கள் அழகுகள் தொடுவானமும் தாண்டிய தூரங்கள் கொடுத்து வைத்தால் கிரேக்க இதிகாசத்தில் வரும் சிறகு முளைத்த தெய்வீகக் குதிரை எழுத்தும் விஷயமும் ஒன்றுக்கொன்று போஷாக்கு ஒருநாள் என்றேனும் ஒருநாள் என் மட்டிலேனும் எழுத்துக்கும் செயலுக்கும் இடைக்கோடு அழிந்து எழுத்தே செயல் செயலே எழுத்து ஜெய் பவானி உனக்கும் இடைக்கோடு அழிந்து உன் வெள்ளத்தில் என்னை அடித்துக்கொண்டு போய்விடு சொல்லே மந்திரமடா சும்மாவா சொன்னான் மீசைக்காரன் என்ன சொல்ல வந்தேன் என்ன சொல்ல வந்தால் என்ன?
ஆங்காங்கே நேரும் மன நெகிழ்ச்சிகளை நான் தேர்ந்த தெளிவுகளை கண்ட தரிசனங்களை வரலாற்றின் ஊடே இழைத்துச் சொல்லிக்கொண்டு போகிறேன்.
இல்லையேல் அந்த அனுபவச் சூடு ஆறிப்போய் ஃப்ரிட்ஜில் வைத்த பச்சைக் காய்கறி போல் ஒரு மாதிரி யாகச் சிலிர்த்துக்கொண்டு வெறும் உபதேசங்களாக வறட்டுப் பாடமாக அனுபந்தமாக அம்சம் குறைந்து போய்விடும்.
அம்மா நீதான் ஜகன்மாதா சர்வ ஜனனி சர்வரக்ஷஇ கடைசியில் உன் குழந்தைகளை மாறாத தூக்கத்தில் உன் மடியில் ஏந்திக்கொள்பவளும் நீயே என் சுயசரிதையை அதன் சம்பவ ரீதியில் மட்டும் எழுதுமளவுக்கு அதை நான் முக்கியமாக ஒருநாளும் கருதியதில்லை.
என் வரலாறு என்கிற பெயரில் வாழ்க்கையில் கமழும் மணங்களை நுகர பிறருடன் பங்கிட்டுக்கொள்ள விசுவதரிசனம் காணச் சுயசரிதை ஒரு சாக்கு அவ்வளவுதான்.
மற்றபடி என் வாழ்க் கையில் கரடி வித்தைகள் ஆச்சரியகரமான தப்பித்தல்கள் ஜன்னல் கம்பிகளை வளைத்து வெளியேறல்கள் நூலேணியின் மூலம் இராஜகுமாரி யின் உப்பரிகையில் புகல் ஏழுபேரை ஒரே அடியில் வீழ்த்தும் தீரச் செயல்கள் ஸாம்ஸன் ஸாஹஸங்கள் இன் ஒரு கத்தல் ஒரு குத்தல் ஒரு வீழ்த்தல் இவை போன்ற பராக்கிரமங்களுக்கு எங்கே போவேன்?
சுகதுக்கங்களில் என்னிலும் அதிகம் பங்குபட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் ஐயம் இல்லை இதில் குடி கஞ்சா ஹெராயின் ஹவீஷ் இத்தனையும் பற்றாமல் எதற்காகவென்று தனக்கே புரியாமல் கைலையிலிருந்து குமரி வரை அலைச்சல் முதுகில் ஒரு மூட்டை சிக்குப்பிடித்த தாடி சிக்குப்பிடித்த ஆடை இஷ்டப்படி இன்ப நுகர்ச்சியால் தொங்கிப்போன அங்கங்கள் அதை மறைப்பதில் கூட அசிரத்தை அலட்சியம்.
இவர்களின் அழுக்குக் கரைய ஸ்நானம் செய்ய இவர்களுக்கு மட்டும் தண்ணிர் இல்லை இவர்களின் அர்த்தமற்ற திரியல் ஒருவாறு அலுத்தபின் கப்பலி லிருந்து இறங்கியபோது இருந்த நிலையிலேயே இல்லை இவர்கள் தங்களுடன் ஏற்றிச் செல்லும் அழுக்கை மறந்தேனே மீண்டும் சொந்த நாட்டுக்குக் கப்பலேறும் யுவர் யுவதிகள் சாம்பலில் புரண்டெழுந்து உடம்பில் தரையில் புரளும் ஜடாபரத்தைப் பந்தாய்ச் சுருட்டி அக்குளில் வைத்துக்கொண்டு நடமாடும் சாதுக்கள் அயல்நாட்டிலிருந்து வந்துபோனவர் இங்கேயே தங்கிப் போனவர் வேறு கிருத்திரியங்களால் திரும்ப முடியாமல் தவிக்கும் வெளவால் வாழ்க்கையினர்.
வணங்காமுடித் தத்துவம் ஏளனத் தத்துவம் ஆசாபங்கத் தத்துவம் மெழுகுவர்த்தியை இரு பக்கமும் கொளுத்தி எரியவிடும் தத்துவம் ஒட்டுண்ணித் தத்துவம் நாளை நமதே என்ற தத்துவம்.
ஏதோ ஒரு மகிழ்ச்சி யில்லாமலா ஊன் துறந்து ஊன் மறந்து காலம் கடந்து தன்னையே மறந்து முதலில் இந்தச் சேதன வாழ்க்கையில் எழுத்து மூலம் தூண்டப்படும் அசேதன லக்ஷயங்கள் இருக் கின்றனவே அதுவே பெறும் பேறு இல்லையா?
எனக்காக அல்ல என் பேரன்மார் பழம் கடிக்க என்று இன்று மாஞ்செடி நட்ட கிழவன் கதை சின்ன வயதில் கேட்ட கதை இப்போதுதான் அதன் உண்மை புரிகிறது புரிந்துகொண்டே இருக்கிறது.
என்னால் இந்தப் பிறவியில் முடியாததை என் பிள்ளைகள் மூலம் பேரன்மார்கள் மூலம் சந்ததி மூலம் வர்க்கத்தின் மூலம் சாதித்து என் அரைகுறையை முழுமையாக்கிக் கொள்வேன் இதற்காகவே என் வர்க்கத்தின் ஸ்திரத் தன்மையில் தத்துவப்படி திரும்பத் திரும்பப் பிறவிமூலம் கடையல் அது அடைந்திருக்கும் தரம் மேலும் மேலும் உயர்தல் வேண்டும்.
இன்று நேற்று நாளை இவை வேரின் விளைவில் எழும் டங்காரத்வனி இன்றின் பின்னோக்கில் பிறந்த நேற்றுக்கு நினைவு மீட்டும் யாழிசை முன்னோக்கில் சிரிப்பது நாளையின் வானவில் சாரங்களைத் தட்டி விட்ட முற்றும் துறந்த ஞானியர்தாம் அறிவர் இந்த இன்று நேற்று நாளையின் முழு சூட்சமத்தையும்.
யோசித்து என் ஞாபகசக்தி சாகூதிக்கூண்டில் ஏற்றப்படுகிறது என நானே முடிவு செய்துகொண்டு உரிய பதிலை என்னால் இயன்றவரையில் அளிக்கிறேன்.
உடனே அதற்கு ஒரு பதில் இப்படிச் சங்கிலி போட்டுக்கொண்டே போய் விஷயம் தண்டவாளம் மாறி சர்ச்சையில் முற்றி சண்டை வந்தாச்சு பிராம்மணா சோற்று மூட்டையைக் கீழே வையும் என்பதில் முடிகிறது.
எழுத்துத் துறையில் நான் இறங்கப்போவது என் சுயசரிதம் அது பாற்கடல் என்கிற தலைப்பில் அப்போது கர்ப்பவாஸம் கூடக் காணாத அமுதசுரபி என்கிற பத்திரிகையில் இடம்பெறப் போகிறது.
நினைவு ஏற்பாடு இப்போதைய நிகழ்ச்சி பின்னோக்கு அதில் கிடைத்த அல்லது கிடைத்ததாக நினைத்துக்கொள்ளும் தெளிவு திருஷ்டி வெளியீடு பாஷை பிறகு சொந்தத் திருப்பல் சொந்த மூலம் விஷயத்துக்கு முறுக்கேற்றம் ஒசை கையெழுத்தில் அதற்கு ஒரு தோற்றம் அச்சில் காண் கையில் வேறு அந்தஸ்து சில சமயங்களில் இதுவே உல்ட்டா ஆகிவிடுவதும் உண்டு இடையில் இத்தனை கட்டங்கள் கவனங்கள் கட்டுகள் சூதுவாதுகள் இருக்கின்றன.
அந்தந்த வயதுக்குக் கிடைத்த சுய நினைவு அதிலும் கூடியவரை கிடைத்த நினைவு கூட்டும் சக்தி அதையும் கூடியவரை அந்தந்தச் சமயத்தின் பார்வையோடு நோக்க முயற்சி பிறர் சொல்லக் கேள்வி இரண்டுக்கும் கிடைக்காததை இட்டு நிரப்பும் சொந்த அனுமானம் இத்துடன் பாஷையும் சேர்ந்த கலவையாகத்தான் என் இளமை இளமை என்ன எல்லா நினைவுகளையும் இந்தப் பக்கங்களில் பார்க்கிறீர்கள்.
கூடவே அதே வயதுக் கூறில் இருந்த என் சித்தப்பா கார்த்திகேயன் அப்பளாக் குடுமி கழுத்துவரை அந்த வயதின் அங்க ஆடை அடையாளங்களுடன் நினைவில் ஸ்பஷ்ட மாகப் பிதுங்குகிறார்.
முகஸ்துதி தூற்றல் வதந்தி அவனே தன்னைச் சுற்றி அறிந்தும் அறியாமலும் ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் அரண் பட்டவர்த்தனம் வெகுளித்தனம் கூட அரண்கள்தாம் இத்யாதி இந்தப் புகையைப் பயக்கும் திரவியங்கள்.
ஒரிரு சமயங்களில் கதைப்போக்கின் யூகத்தில் வெளிப்பட்ட விஷயங்கள் உண்மையிலேயே அவை அப்படித்தான் என்று பின்னால் நிரூபணமாகையில் என்னில் நேர்ந்த பெருமிதம் புல்லரிப்பு அதேசமயம் கலவரம் அச்சத்தை வாசகனுடைய யூகத்துக்கே விட்டுவிடுகிறேன்.
ஆயினும் தெரியாதவர்கள் தேர்ந்தவர்களிடம் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள் என்று தப்பித்துக்கொள்ளாமல் கூடியவரை சுருக்கமாக நான் தெரிந்துகொண்டபடி சொல்லிவிடுகிறேன்.
ராணியும் அவன் கட்டளைப்படி உட்கார்ந்து போஸ் கொடுத்தாள் நாளடைவில் ஒவியம் முற்றுப்பெறும் சமயத்தில் ஒரு சொட்டு வர்ணம் தூரிகையினின்று தற்செயலாகச் சித்திரத்தின் உள்தொடையில் தெறித்தது.
ஒவியன் மிகவும் சிரமப்பட்டு அந்தச் சொட்டை நீக்கிவிட்டு ஒவியத் திரவியங்களைக் கடை கட்டுகையில் மீண்டும் அதே அளவில் அதே தெறிப்பு.
இதை ஒரு நீதிக்கதை என்று கொண்டு அந்த நீதியை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் போலும் எழுத்து ஒவியம் இசை சிற்பம் நடனம் ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கும் மடிப்பு விசிறிபோல் விரித்தால் தனித்தனியாக பல ஜால மடிப்புகள்.
நான் என்னுடைய பதினெட்டு பத்தொன்ப தாவது வயதில் எழுதத் தொடங்கியபோது நான் பிரசுரிக்கப்படுவேன் தொடர்ந்து பிரசுரிக்கப்படுவேன் என்னை முழு புத்தகங்களாகப் பார்ப்பேன் என் புத்த கங்கள் கல்லூரிகளுக்கு விதிக்கப்படும்.
என்னுடைய அறுபத்திரண்டு அறுபத்து மூன்றாவது வயதில் கருத்தரங்கில் இன்று உங்கள் எதிரில் நிற்கப் போகிறேன் எனக் கனவிலும்கூட நான் எதிர்பார்த் திருக்க முடியாது.
லா.ச.ரா.வின் எழுத்து அதன் பல கோணங்களில் சிறுகதை நாவல் பாத்திரப் படைப்பு நடை வெளி யீட்டு உத்திகள் தத்துவம் இத்யாதி அலசப்பட்டன.
இதற்கு என்றே வேறு கல்லூரிகளிலிருந்து அழைக்கப் பட்டிருந்த விரிவுரையாளர்கள் தயாரித்துக்கொண்டு வந்திருந்த ஆய்வுக்கட்டுரைகளைப் படித்தார்கள்.
ஆனால் எழுத்து அச்சில் பொதுச் சொத்தாகிவிட்ட பின் பூச்செண்டுகளுக்கும் அழுகல் முட்டை வீச்சு களுக்கும் எழுத்தாளன் தயாராக இருக்கத்தான் வேணும்.
கதாநாயகனின் முழு வாழ்க்கையும் அவனுடைய குழவி நிலை நினைவிலிருந்து சாவுவரை கதாநாயகனின் கண்ணோட்டத்திலேயே தன்னிலை ஒருமைப் பெயரில் பார்க்கப்படுகிறது.
அடுப்பிலிருந்து அக்கினி தன் எண்ணிறந்த கைகளை நீட்டி என்னை அழைக்கிறது நீலமும் சிவப்பும் அரக்குமாய்ச் சாயங்கள் தீயின் விளிம்பிலும் நடுவிலுமாய்ப் பிறந்து வழிந்து ஒன்றோடு ஒன்று இழந்து விதவிதமான உருவங்களையும் முகங்களையும் தீட்டி அழித்துச் சலிக்காமல் மறுபடியும் அழைக்கின்றன.
எனக்குப் பின் என் உடன் பிறப்புகள் அம்மாவிடம் பால் குடித்துக்கொண்டு அடுப்பு நெருப்பைப் பார்ப்பதை நான் பார்த்திருக் கிறதை வைத்துக்கொண்டு நானும் வேறு எப்படி இருந் திருக்க முடியும்?
இந்தச் சலுகை தரும் இடத்தின் காரணமாகத்தான் இலக்கியங்களைப் பரிமளிக்கச் செய்யும் உவமான உவமேயங்கள் கற்பனைகள் அலங்காரங்கள் ஆட்சி புரிந்து கொண்டிருக்கின்றன.
அதாவது ஒரு நிரூபணையின் நிமித்தமாக கணிதத்தில் ஏற்கெனவே இல்லாத குறிப்பாகக்கூட உணர்த்தாத ஒரு புதுக்கோட்டையோ புதுக்கோணம் அல்லது வளைகோட்டையோ வரையவோ அல்லது ஏற்கெனவே இருக்கும் கோட்டை நீட்டவோ வேண்டி வரும்.
ஆனால் அன்றிலிருந்து இன்றுவரை ஏறக்குறைய ஐந்து வருட அவகாசத்தில் சாதக விளைவாய்க் கூடி யிருக்கும் சொல்முறை அனுபவத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் சொல்ல விரும்புகிறேன்.
இந் நன்னாள் திரும்பத் திரும்ப வர வேண்டும் என் கைகளை எடுத்து மார்மேல் சேர்த்து வைத்துச் சிலுவையின் குறியில் தன் தோள்களையும் நெற்றியையும் தொட்டுக்கொள்கிறாள்.
உயிர் பிரிந்தால் பிரியட்டுமே பிரிந்த பின்னரும் அவனுடைய ப்ரக்ஞை மட்டும் தொடர்வதற்கு இடம் கொடுத்து என்னதான் நடக்கிறது பார்ப்போமே ஏதோ போதனா புத்தகத்திலிருந்து நான் படிக்க வில்லை.
நித்தியத்துவத்துக்கு நாம் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் காலவரைகளைத் தாண்டி எண்ணத்தின் வன்மையில் சாதுர்யத்தில் நிகழ்ச்சியை அதன் வரம்புக் கோட்டினின்று விடுதலை செய்து விரிவுகண்ட அந்தத் தடத்தில் என்ன நடக்கிறது நடக்கக்கூடும் என்பதை அனுமானத்தில் காண்பதுதான் கற்பனை.
ஆங்கிலத்திலும் என் முயற்சி பற்றவில்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது கரணம் தப்பினால் மரணத்தில் கழைக்கூத்தாடி ஒரே மூர்ச்சத்தில் முயலும் ஒண்ணு ரெண்டு மூணு நாலாவது உச்சி அந்தர் பல்டி.
குறிப்பிட்ட இந்த இதழ்கள் கதைப் பாணி நான் என்கிற முறையில் அமைந்த விஸ்தரிப்பில் நானும் எதிர்பாராத ஏதோ ஒரு கவிதைத் தன்மையை வெளிப்படுத்திக் கொண்டே போகையில் கதாநாயகன் இறந்துவிட்டதால் கதைப் போக்குக்காகப் படர்க்கைக்கு மாறினால் கவிதைக் கமழ்ச்சிச் சிதை வால் எனக்குக் கதையே போச்சு.
கதை சொல்லும் வகை களில் யதார்த்த முறையும் உண்டு ஆனால் அதன் பெயரில் இழைக்கப்படும் தீம்புகளில் இலக்கியத்தில் சுகாதாரம் மென்மைகள் லக்ஷயங்கள் மானுடத்தின் மாண்பான உறவுகள் செளந்தர்யங்கள் கலைந்து கசங்கி ஏதோ ஒரு முறையில் அவைமேல் ஒரு தினுசான அருவருப்பான மிருக ரோமம் படர்ந்து என்ன மீண்டும் ஜங்கிளா?
பிரஹலாதன் தாய்க்கு நாரதர் விஷ்ணுவின் பெருமைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது கர்ப்பத்தில் பிரஹலாதன் ஊங் கொட்டிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தானாம்.
ஏழு மாத முகமல்ல நெருப்பின் சாயங்களில் ஏழாயிர வருட முகங்களைக் கண்டேன் என்று கதையில் வருகையில் இந்தப் பின்னணியில் எதை யதார்த்தம் எதைச் சத்தியம் எதைக் கற்பனை என்பது?
எழும்பூர் ஸ்டேஷனிலிருந்து ஜட்காவில் தக்கடா புக்கடா கடகடா கடகடா சக்கரத்தின் விட்டங் களிடையே ஜாட்டிக்கோலைக் கொடுத்து வண்டிக் காரன் எழுப்பும் சப்தம் குழந்தைகளுக்குத் தனிக் குஷி வீடு வந்தாச்சு.
குடுகுடுவென்று ஒரு ஸ்திரீ ஓடிவந்து எங்களை ஒவ்வொருவராக முதலில் அணைத்துக்கொண்டு உருப்படி உருப்படியாகக் கீழே இறக்குகிறாள்.
பட்டணத்தின் மர்மமே இதுதான் ஆயிரம் அசெளகரியங்களிடையே அத்தியா வசியங்களைக்கூடத் தியாகம் பண்ணிக்கொண்டு நெரிசலே ஆனந்தம்.
ஏற்கெனவே நான் முன் பகுதிகளில் தெரிவித்திருந்தபடி அவளுக்கு முழங்காலில் புற்றுநோய் கண்டு கிடந்து இறக்கையில் நாற்பதைக்கூட எட்டிப் பிடிக்கவில்லை என்றே என் நினைப்பு.
சித்தி பற்றி ஒரு சுவாரஸ்யமான கதாம்சம் அவளுடைய கலியான தினத்தன்று அவளைக் கன்னிகாதானம் செய்துவிட்டுப் போன தாய் தந்தையர் அன்றிலிருந்து பிறகு அவள் செத்தாளா இருக்கிறாளா என்று எட்டிக்கூடப் பார்க்கவில்லை.
எட்டுப் பெண்களுக்கு நடுவில் அவள் ஒருத்தி ஸ்வாமி கைவிட்டுக் கழிந்தால் போதும் விட்டது ஒண்ணு என்கிற தத்துவம் ஸ்வாமி என் தாயைக் காட்டிலும் அவள் நித்தியமானவள் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது.
அம்முவாத்துக் கிறுக்குகளில் இதுவும் ஒன்று வந்த மருமகளுக்குப் பிறந்த வீட்டுச் சலுகை ப்ராப்தமே இல்லை என்பதால் அவளை இழிவாகப் பேசவில்லை.
இல்லாததைக் கேட்டால் அது இங்கு இல்லை என்பதுதான் அவர்கள் கொள்கை ஆனால் பார்வதி இந்த வீட்டுள் நுழைந்தபோது பட்டினிக்கட்டம் எல்லாம் தாண்டியாகிவிட்டது.
முன்கட்டில் ஒரு பாலக் காட்டு பிராமணக் குடும்பம் தலைவர் அதே தெருவின் மறுகோடியில் அதே சாரியில் ராயப்பேட்டை போலீஸ் ஸ்டேஷனைப் பார்த்துக்கொண்டு ஒரு காப்பி ஹோட்டல் நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.
இவர்கள் இந்த வரலாறுக்கு முக்கியமில்லை என்றாலும் பெண் பெயர் தங்கம் என்று சொல்லி என் ஞாபகசக்தியைச் சவாரி பழகிப் பார்க்கிறேன்.
இரண்டு இட்டிலி சட்டினி சாம்பார் எண்ணெய் இலவசம் சில இடங்களில் நெய்கூட ஒரு முட்டை ஸாங்ஷன் அடிச்சு அரையனா அரை கப் காப்பி அடிச்சால் மதியம் உணவு வேளை வரை அநாயாசமாகத் தாங்கும்.
மாமியும் குழந்தைகளும் தின்ன முடியாமல் தின்று திணறிப்போன மிச்சத்தைத் துண்டம் துண்டமாகக் காக்கைக்கு எறிகையில் எங்களுக்கு வயிறு எரியும்.
சிமிழ் போன்று பெரிய அழகிய ரப்பை சுருண்ட இமை களுடன் ஏதோ சோகம் ததும்பும் சாம்பல் விழிகள் இல் திரையை அடைத்து அதனால் நெஞ்சை அடைக்கும் கமலஹாஸன் கண்கள்.
சில சமயங்களில் திக் திக்கென்றுகூடக் கட்டிலில் மெத்தையில் இரு தலை யணைகளுக்கிடையில் இன் பெரிய இன் இருட்டில் கண்கள் மட்டும் நிகுநிகு மேசை இழுப்பில் அமுக்கி வைத்திருக்கும் ஆடை களுக்கு அடியில் அடுப்பங்கரைச் சாம்பல் கதகதப்பில் திடீரென இலிருந்து தொப்பு மியாவ் அதில்தான் எத்தனை அம்மியின் தோள்மேல் ஒன்று வாலை விரைத்துக்கொண்டு நிற்கும்.
ராயப்பேட்டை நெடுஞ்சாலையில் மவுண்ட் ரோடில் புரசைவாக்கம் நெடுஞ்சாலை மயிலாப்பூர் திருவல்லிக்கேணி நெடுஞ்சாலை சென்னையின் இதர பிரதம பாகங்களில் டிராம் ஒடிற்று.
இரவு வேளைகளில் மேலே மின்சாரக் கம்பியைத் தொட்டுக்கொண்டு போகையில் நீல மின்பொறிகள் பந்து பந்தாக முடிச்சு முடிச்சாக விச்விச் எனச் சத்தமிடும்.
ராணா ரஞ்சித்சிங் ராணா ப்ரதாப்சிங் சரித்திரப் புத்தகப் படங்களில் சந்திக்கும் முகம்போல் தோற்றத்தை ஜாக்கிரதையாகப் பயிர்செய்து கொண்டிருந்த போதில் அந்த ஆள் தமிழன்தான் என்று பின்னால் தெரியவந்தது.
பஸ்ஸுக்கும் அவர்களால் மாற முடியாது அந்த நெரிசலுக்கும் ஆபீஸ் நேரக் கெடுபிடிக்கும் அடாவடி நியாயங்களுக்கும் நிமிட நேரத்தில் மரியாதைகள் கசங்கிப் போவதற்கும் அவர்களால் ஒருநாளும் பழக்க மாக முடியாது.
பச்சை வாழைப் பழம் பக்கிப் பொணங்கள் பனாதைகள் காணாததைக் கண்டமாதிரி அலையறதுகள் மானம் இல்லை வெட்கம் இல்லை ரோசமில்லை வீட்டில் குழந்தைகளே அம்மிப் பெண் குழந்தைகள்தான்.
கையில் அம்மி கொடுத்த பார்சல் அவள் அடுப்புக் கதகதப்புக்குக் காரணம் தெருமுனையில் அவன் தலை மறையும் வரை வாசலில் நின்றுகொண்டு கையை ஆட்டிக்கொண்டே இருப்பாள்.
அபூர்வமாக என்றேனும் மாலையில் சடுதியாக வீடு திரும்பிடில் இருவரும் வாசல் தாழ்வாரத்தில் நாற்காலிகளைப் போட்டுக்கொண்டு அவள் அல்லது ஊசிகளால் பின்னிக்கொண்டிருக்க ஐயா வாயில் சுங்கானுடன் இருவரும் மணிக்கணக்கில் அப்படியே உட்கார்ந்திருப்பர்.
ஓரிரண்டு இடையினங்கள் அவற் றுடன் மெல்லினங்கள் மலிந்து இழைக்கும் ஓசை நயங்களுடன் பின்னணியில் ஒற்றை ஸாரங்கியின் சோகத் தேம்பல் மூச்சின் கேவல் கேட்கவில்லை?
அந்த ஆறடியும் கற்பூரக் கொழுந்து போன்ற அந்தச் சிவப்பும் நிமிர்ந்த முதுகையும் உபமானங்கள் இப்போதவை அன்றுதான் முதலாகப் பார்க்கிறேன் போலும்.
என்னை மெதுவாக அறையை விட்டு அழைத்துக்கொண்டு போய் ஒரு சின்ன பீங்கான் தட்டில் பிஸ்கட் வாழைப் பழம் இன்னும் ஏதேதோ எடுத்து அடுக்குகிறாள்.
வாசலில் கோலம் போட்டு செம்மண்ணிட்டு உள்ளே வாசல் அறையில் கட்டிலைத் தயார் பண்ணி புது தலகாணி உறை ஆனால் மன்னி மேல் ஒருமட்டா தாங்கிக்கொண்டு ஜட் காவிலிருந்து இறங்குவது அம்மாவா?
உட்கார்ந்துண்டு பாப்பாவுக்குப் பால் கொடுத்துண்டு இருக்கா என்னை அடையாளம் கண்டுண்டதும் அவள் விழிகள் நாவல் பழம் மாதிரிப் பளப்பள ஒரே பேப்பர் மாதிரி வெளுத்திருக்கா.
லாந்தர் வெளிச்சத்தில் தாத்தாவின் வாழை இலையில் துவையல் சாதம் மேல் நெய் பளபளப்பதைப் பார்க்கையில் எனக்கு மறுபடியும் பசிக்கவே ஆரம்பிச்சாச்சு.
என் தட்டில் மாத்திரம் ஏதோ சிதறி குதறி ஆறிப்போய் சளசளா சொள சொளா தாத்தா ஒரு பக்கம் மேடு கட்டிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் தள்ளித் தள்ளி மொத்தையடிக்கிறார்.
சாப்பாடு முடிஞ்சதும் பாட்டி குட்டி குட்டியா அம்பது வெற்றிலையேனும் இருக்கும் தனித்தனியா மடிச்சு ஒரு துடைப்பக் குசசியில் அத்தனையும் செருகி அம்மாவிடம் எறிகிறாள்.
ராத்திரி ஒரு டம்ளர் நிறையப் பால் அப்புறம் காலை ஒரு ஆறு ஏழு மணிவாக்கில் கிட்டத்தட்ட ஒரு எலுமிச்சம்பழ அளவில் மருந்து தின்கிறாள்.
அம்மா அறையை விட்டு வெளியே வந்து படிப் படியாக வீட்டுக் காரியங்களில் படிய ஆரம்பித்த பின்னரும் ரொம்ப நாளைக்கு அந்த மருந்து மட்டும் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அது என்ன ராத்திரி கண் மூடறவரையில் வாய் மூடாப் பட்டினியோ சதா எதையேனும் அரைச் சிண்டு கொட்டடா குடையடான்னு அந்த உடம்பு என்னத்துக்குத்தான் இப்படி அலையறதோ?
மத்யானம் இட்டிலிக்குச் சட்டினிக்கு உடைச்ச கடலை வாங்கி வெச்சிருந்தால் பொட்டலம் காலி வெல்ல டப்பாவில் திடீர் திடீர் என பெரிய கட்டி சின்னக் கடடிகளாகத் தானே பிட்டுக்கொள்ளும்.
ஒருநாள் பின்கட்டில் எல்லோரும் பேசிக்கொண் டிருக்கையில் முன் அறையில் என்னுடைய அனுமார் தேடலில் ஜன்னல் பிடிச்சுவரில் மருந்து பாட்டிலைப் பார்த்துவிடுகிறேன்.
ஆனால் நாக்கடியில் கூடவே தேனும் வெல்லமும் தித்திக்கிறதே பத்திரமா மூடிவிட்டு வெளியே சற்று நேரம் வெளியே என்ன வீட்டு உள்ளேதான் மறுபடியும் இரண்டாம் வேளை குழந்தைகளுக்குச் சாப்பாட்டு நேரம் வந்துவிட்டது.
கண்ணுக்கெதிரே என்னென்னவோ பெரிசு பெரிசா நான் இதுவரை பார்க்காத பூச்சிகள் புழுக்கள் பல்லிகள் முள்ளு கொம்பு பெரிசு பெரிசா நெளியறதுகள்.
என்னை நாற்காலியில் உட்கார வைத்துத் தொண்டை வழியாகப் புனல் வைத்த ரப்பர் குழாயை வயிற்றுள் இறக்கி மருந்தோ தண்ணியோ இல்லை இரண்டுமோ அதனுள் ஊற்றி என்னவோ பண்ணி மறுக்கி மறுக்கி வாந்தியெடுக்கிறேன்.
சூரியனைவிட வெளிச்சமான முகம் அந்தக் கண்களில் விளையாடி கன்னங்களில் வழியும் அந்தக் கருணையை அந்த ஆசையை அந்த அன்பை அந்தப் பாசத்தை அப்படியே அள்ளித் திங்கணும்போல் இருக்கு.
அங்கு உட்கார்ந்தபடி தெருவில் பறக்கும் வண்டிகளையும் ஜன நடமாட்டத்தையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண் டிருக்கவே எங்களுக்குப் பொழுது போதவில்லை.
பெரியவர்களுக்கே வசனம் துணை யிருக்கிறதே சிறியவர்களைப் பற்றிக் கேட்பானேன் சமீப காலமாகவே ஒரு கேள்வி என்னை உறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.
என்னையும் எங்கள் வீட்டில் அண்ணாவிடம் படித்துக் கொண்டிருந்த மாமா பிள்ளையையும் அப்போது கள்ளிக்கோட்டையில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் மாமா வீட்டுக்குக் கோடை விடுமுறைக்காக அண்ணா அனுப்பினார்.
அண்ணா எங்களை ஏற்றிய பெட்டியில் தற்செயலாக அந்த மார்க்கமாகப் போய்க்கொண் டிருந்த ஒரு குடும்பத்தை என்னைக் கண்காணித்துக் கொள்ளும்படி அண்ணா கேட்டுக்கொண்டு பெரியவர் களின் வழக்கப்படி எங்கள் விடுதலைச் சிறகுச் சந்தோ ஷத்தைக் கெடுத்துவிட்டார்.
ராச் சாப்பாட்டுக்குக் கட்டிக் கொடுத்திருந்த தயிர்ச்சாதம் எலுமிச்சம்பழச் சாதப் பொட்டலங் களைக் காலி பண்ணினோம் கையலம்பினோம்.
எண்ணெயும் நெய்யும் மிளகாய்ப் பொடிக் கலவையில் அப்படியே இரண்டு பக்கங்களிலும் படும்படி தனித்தனியாக முக்கி எடுத்து லேசாகத் தண்ணிர் தெளித்து ஊறிய இட்லியைத் தின்று பாருங்கள்.
ருசி முதற்கொண்டு சொல்லிக் கொடுக்கும் நாளாகி விட்டதே இந்தக் காலம் ஊசிப்போன சட்டினிக்கு அவன் இன்னொரு பேர் வைத்துக் குட்டித் தட்டில் மேசைமேல் கொண்டுவந்து வைத்தால் தனியாகக் காசு கொடுத்துக் கண்டேன் கண்டேன் என்று விழுங்கு வீர்கள் இப்படி எழுத்தில் விழுந்துவிட்டதற்காக உங்களுக்குக் கோபம் வராமல் இருப்பதற்காக நான் துணைக்கு உங்களுடன் சேர்ந்து விழுங்குகிறேன் அவர்கள் எங்களை அங்கு இருப்பதாக பாவித்துக் கண்ணெடுத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை.
ஆண் பிள்ளைகள் இருவரும் யானை மண்டை போன்ற ஒரு பெரிய வெண்கலக் கூஜா சொம்பு இரண்டு மூன்று பாட்டில்களுடன் வண்டியை விட்டுக் கீழே இறங் கினர்.
அந்த அம்மா டின்னை நாலு காலில் கட்டி இருக்கும் கயிற்றை அவிழ்த்து டின்னின் மேல் மூடியைத் திறக்கும் காரியத்தில் முனைந்திருப்பதை நான் சுவாரஸ்யமாக கவனிக்கிறேன்.
இதில்தான் எனக்குச் சின்னஞ்சிறு வயதிலிருந்தே ஸர்விஸ் ஆச்சே என்னென்னவோ பொட்டலங்கள் டப்பாக்கள் எடுத்து வைக்கிறாள்.
யானை அடி அகலத்துக்கு மும்மூன்று பூரி எடுத்து அதன்மேல் ஒரு டப்பாவிலிருந்து திரட்டுப்பால் போன்று கெட்டியான ஒரு பாகை ஏற்றி எங்களிடம் நீட்டுகிறாள்.
எப்படி என் பட்டிக்காட்டான் பட்டணப் பிரவேசம் மாமி பெரிசா வாய்திறந்து உள்ளே ஒரு குருவி போய் உட்கார்ந்து கொள்ளலாம் சிரித்துவிட்டாள்.
அப்புறம் மாமி மாமாவிடம் சொல்லி மாமா எங்களுக்கு ஜாடை காட்டி ஜாடைதான் ஆனால் அதில் எதிர்க்க முடியாத ஒரு அதிகாரம் இருப்பதை உணர்ந்தேன் என் பிகு தளர்ந்து அவர்கள் வெற்றி கண்டார்கள்.
நெய் வாசனைதான் மூக்கைத் துளைக்கிறதே இதற்குள் வெளியில் போயிருந்த பையன்கள் பாட்டில்களில் குடி ஜலத்துடன் கனக்கும் கூஜா சொம்புடன் திரும்பிவிட்டார்கள்.
மறுபடியும் இரண்டு இட்டிலி சாம்பார் அவர்கள் கூடக் கொண்டு போய்க் கொண்டு வந்த பெரிய எவர்ஸில்வர் தூக்கு டப்பாவைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேனோ இப்போ சூடாக உருளைக்கிழங்கு மசாலாவைச் சுமந்துகொண்டு மறுபடியும் இரண்டு பூரி.
நான் என்னோடு கலந்து ஆலோசித்துக்கொண்டு மாமா பிள்ளையோடு மண்டையோடு மண்டையை இடித்துக்கொண்டு அந்த மந்திரிக்கு அப்போது வயது ஒன்பது எனக்குள் ஒருவாறு ஒரு முடிவுக்கு வந்து என் பர்ஸ்க்குள் கைவிட்டுத் துழாவி ஒரு நாலணா வெள்ளி நாணயத்தை எடுத்து மாமாவிடம் நீட்டினேன்.
தட்டை முறுக்கு போளி தேன்குழல் வெட்கத்தை விட்டபிறகு நாங்களும் கொடுப்பதையெல்லாம் வாங்கி வயிற்றுக்குப் போட்டுக்கொண்டிருந்தோம்.
வண்டி நின்ற அடுத்த ஸ்டேஷனில் மாமா அவரிடம் நான் கொடுத்த நாலணாவுடன் சேர்த்துப் போட்டு ஒரு பெரிய பிஸ்கட் ரோல் வாங்கிக் கொடுத் தார்.
இந்தச் சம்பவத்தில் இவ்வளவு சாவகாசமாகத் துளைந்திருக்கக் காரணம் அதில் இப்போது காணும் சிரிப்பை உங்களுடன் பங்கிட்டுக் கொள்வதற்கே ஆனால் அடிப்படைக் காரணம் அதற்குப் பின் அந்தக் குடும்பத்தை நான் சந்திக்க நேரவே இல்லை.
அந்த மாமி என் கன்னங்களைத் தொட்டபோதும் எங்களுக்குத் திண்டி வழங்கின போதும் அவள் விரல் நுனிகளில் சொட்டிய அமுத தாரைகள் மறக்க முடியவில்லையே இந்தச் சந்திப்பு ரெயில் சந்திப்பு இப்படியே வீணாகிவிடணுமா?
டில்லி யில் ஒரு பெண்மணி எனக்காகக் கசப்பு நாரத்தங்காய் ஊறுகாய் தேடிக் கொண்டுவந்து பரிமாறின கதை இந்தப் பக்கங்களில் ஏற்கெனவே வெளியாகி இருக்கிறது.
ஆசை அப்படிப் பொங்கினால் தெருவில் போறவா அத்தனைபேரையும் வீட்டுக்கு அழைச்சுண்டு வந்து சமாராதனை நடத்துவதுதானே தினமும் வைக்கத்து அஷ்டமி மூணு வருஷமாக் கேட்டுண்டிருக்கேன் தீபாவளிக்கு ஒரு நல்ல புடவைக்கு வழியைக் காணோம் மூன்று நாட்களுக்கு முன் டாக்டரிடம் போகும் நிலைமை வந்துவிட்டது.
வைத்தியனுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய தகூழ்ணையைக் கொடுத்தாக வேண்டும் போலும் பெண்கூடத் துணைக்கு வந்தாள் என்றாலும் உடம்பு பலஹினம் நடுவில் மூன்று இடங்களில் ஒரு மரத்தடியில் ஒரு வீட்டு வாசற் படியில் ஒரு தெருவிளக்கு மேடையில் தங்கித் தங்கிக் களைப்புத் தேற்றிக்கொள்ளும்படி ஆகிவிட்டது.
ஆயிரம் குற்றங்கள் குறைகள் ஒருவரையொருவர் கண்டுகொண்டும் சொல்லிக்கொண்டும் திரிந்தாலும் உயிருக்குயிர் உறவின் உள்சரடு சத்தியம்.
உன் ஆசை பேராசை சாணளவுகூட இல்லாத உன் வாழ்க்கையில் உன் பங்குக்கு வழங்கி இருக்கும் உறவுகளைப் பேணிக் காத்து இன்புற உன் தகுதியை வளர்த்துக்கொள்ள வழி பார்.
ராச்சாப்பாடு முடிந்தவுடன் குஷி குஷி கதை கதை எதிர்வீட்டுப் பையன் அண்டை வீட்டுப் பையன்களில் ஒரிருவர் முன்கட்டுப் பையன் நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து அப்பாமேல் அதான் தாத்தா மேல் பூச்சி வண்டுகள் போல் அசலாகவே மொய்த்துக் கொள்வோம்.
அவருடைய உடம்பைப் பிடித்துவிடுகையில் பிடிகள் உருட்டுகள் நிமிண்டல்கள் குத்துகள் புரட்டிவிடுதல்கள் பேஷ் களுக்கு ஸங்கேதப் பெயர்கள்.
இப்படியேதான் தாத்தாவிடம் நாங்கள் ராமா யணம் திருவிளையாடல் புராணம் பெரிய புரா ணத்தில் சில முக்கிய நாயன்மார்களின் வரலாறு மஹா பாரதம் மேலெழுந்தவாரியாக பஞ்சதந்திரக் கதைகள் அரிச்சந்திரன் கதை எல்லாம் கேட்டது.
தாத்தா பாணியில் இது இப்போதைய சிந்தனை யில் தோன்றியது புலியின் வால் சுழட்டல் அடவியில் நிழலோடு நிழலாக வரிக்கோடுகள் இழையும் தன்மை இருந்தது.
ராவணனுடைய பராக்கிரமத்தை அவரிடம் கேட்கையில் இந்த மஹாத்மாவைக் கொல்லவா ஒரு அவதாரம் என்ற சந்தேகம் அந்தச் சிறுவயதிலேயே வித்து வைத்து விட்டது.
அந்தக் கட்டத்தை விவரிக்கையில் திருவிளையாடற் புராணத்தில் பரஞ்சோதி முனிவரின் செய்யுட்களின் வழவழா கொழகொழாவுடன் அதே கட்டத்தில் காளத்தி புராணத்தில் சிவப் பிரகாச சுவாமிகளின் வாக்கையும் ஒப்பிட்டுக் காண்பிப்பார்.
சூதாட்டத்தில் தோற்றவன் வைத்த பணயத்துக்கேற்ப ஜெயித்தவனுக்குக் கட்டுப்பட வேண்டியவன்தானே அவன் ஆட்டத்துக்கு அழைச் சான்னா தருமபுத்திரனுக்கு புத்தி எங்கேடா போச்சு ?
லக்ஷியங்கள் வாழ்க்கையில் பிடிப்புகள் சோதனை களைத் தாங்கப் பலங்கள் நம்பிக்கைகள் அன்பின் ருசிகள் இப்படித்தான் ரத்தத்திலேயே பெரியவர்களால் ஊட்டப்பட்டன.
அது சமுத்திரம் அவ்வப்போது நாங்கள் மொண்டு கொண்டது எங்களால் தூக்க முடிந்த சின்னஞ்சிறு பாத்திரங்களில் எங்களிடம் இருந்த பாத்திரம் கொண்டது அவ்வளவுதான்.
முன்னோர்கள் தோண்டி வைத்துவிட்டுப் போன ஊற்றில் இருந்து எடுக்க எடுக்க என் எல்லைகள் எவ்வளவு குறுகியவை என்பதை நாளுக்கு நாள் உணர்ந்துகொண்டே இருப்பதிலேயே ஓர் ஆனந்தம் தெரிகிறது.
அதற்குச் சமயம் வரும்போது சொல்கிறேன் இப்போதைக்குப் பள்ளிக்கூடத்துக்கும் டியூஷன் சொல்லிக் கொடுக்கப் போய் வரவுமே நேரம் போத வில்லை.
தமக்காகச் சேர்த்து வைத்துக்கொள்ளும் எண்ணம் அவருக்குத் தோன்றியதும் இல்லை அவருக்கு அப்படிச் சொல்லிக் கொடுக்கும் மந்திரியாகவும் அம்மா அமையவில்லை.
இப்போது சிந்தித்துப் பார்க்கி றேன் எங்கள் குடும்பத்தின் ஒற்றுமையை இந்நாளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில் நமபத்தகுந்ததாகக்கூட இல்லை.
மத்தியானம் வரை பொன்னுருகக் காய்ந்து கொண்டிருந்த வெயில் திடீரென்று மறைந்து மேகங்கள் எங்கிருந்தோ திரண்டு வந்து கவிழ்ந்து கொண்டன.
விடியற்காலை சரியான பனிக்காலத்தில் குளிர்ந்த ஜலத்தில் ஒருநாள் கூடக் குளிக்கத் தவறாத மனுஷன் இப்போது சேர்ந்தாப்போலக் குளியலுக்கு முழுக்குப் போட வேண்டி இருந்தால் அவருக்கு எப்படி இருக்கும்?
நோய்வாய்ப்படும் அவஸ்தையைத் தவிர அண்ணா வின் கண்ணில் கண்டு விட்ட தி கைப்பையும் மருட்சியையும் இப்போது நினைவுகூட்டிப் பார்க்கி றேன்.
எங்களை அழைத்துக்கொண்டு ராமாமிருதம் சிவப்பிரகாசம் பானு இடுப்பில் கைக்குழந்தையுடன் கையில் எண்ணெய்க் குடுவையுடன் விளக்கிட எங்கள் வீட்டையடுத்துப் பத்துப் பதினைந்து வீடுகள் தள்ளி யிருந்த பெருமாள் கோயிலுக்குப் போவாள்.
அம்மாவிடம் பாசம் பக்தி அன்பு பிரியம் இந்த அம்மாவுக்கும் இந்தப் பிள்ளைக்கும் உள்ள பந்தம் எங்கள் குடும்பத்துள் பிரசித்தமாகிவிட்டது.
அம்மாவிடம் அன்பு பிரியம் பாசம் பக்தி இவை எல்லாவற்றையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு எனக்கு அவளிடம் எப்பவுமே ஒரு லேசான அச்சம் உண்டு.
நரை மஞ்சள் பூத்துவிட்ட அந்தக் கூந்தல் முடிச்சில் மல்லிச்சரம் ஆட பட்டுப்புடவை உடுத்து இரு கைகளிலும் முந்தானைத் தலைப்பைப் பிடித்தபடி வீட்டு வாசல்படிகளினின்று சரசரவென்று இறங்கித் தெருவில் வேகமாக நடந்து செல்கிறாள்.
இரண்டொரு வாக்கியத்தின் அவசர வீச்சில் நிமிஷத்தில் காகூழியை உட்கண் முன் கொணர்ந்து நிறுத்தும் ஆற்றல் அம்முவாத்துக்கே வழிவந்த பாடு.
எனக்கு மாங்கல்யப் பிச்சை போடுங்களேன் என் கணவனுக்கு உயிர்ப் பிச்சை போடுங்களேன் அம்மா அலறியது இவ்வளவுதான் மிச்சமெல்லாம் அந்த அலறலின் நாடிக் குபிரில் நெஞ்சில் நடுங்கும் எதிரொளிகள் எதிரொலிகள்.
அந்தக் கூக்குரல் கேட்டு உள்ளிருந்து பதறி ஓடிவந்த பெண்டிரின் குவிந்து நடுங்கும் கரங்களினின்று பாட்டி யின் முன்றானையில் அக்ஷதையும் மஞ்சளும் குங்குமமும் காசும் பெய்கின்றன.