sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பிரதாப முதலியாரின் தந்தையார் ஒப்புக் கொள்ளாமையால் கல்யாணம் நின்று விடுகிறது இரண்டு குடும்பத்துக்கும் இடையே பேச்சு வார்த்தை இல்லாமல் போகிறது ஞானாம்பாளுக்கு வேறிடத்தில் பிள்ளை பார்த்து நிச்சயம் செய்ய பிரதாப முதலியாருக்கும் வேறு பெண்ணைப் பார்த்துத் திருமணம் ஏற்பாடு செய்கிறார்கள்.
இரண்டு கல்யாணங்களும் வேறு ஓர் ஊரில் உள்ள ஒரு வீட்டில் இரு வேறு பகுதிகளில் ஒரே நாளில் நடப்பதாக ஒழுங்கு செய்கிறார்கள்.
அதனால் திருமணத்தை உரிய நாளில் நடத்த இயலாமல் இருப்பதை இரண்டு வீட்டுக்காரர்களும் வரப்போகும் சம்பந்திகளுக்குத் தனித்தனியே எழுதி விடுகிறார்கள்.
பிரதாப முதலியாருக்குப் பேசிய பெண்ணுக்கும் ஞானாம்பாளுக்குப் பேசிய பிள்ளைக்கும் திருமணம் நடந்து விடுகிறது பிறகு உண்மை தெரிகிறது.
பிறகு ஒரு நாள் ஞானாம்பாளை அவளை மணக்க விரும்பிய ஒருவர் ஆள் வைத்துச் சிறையெடுத்துச் செல்லும்போது அவள் சாமர்த்தியமாகத் தப்பிச் செல்கிறாள்.
இந்தத் தீரச்செயலால் மனம் மாறிய ஞானாம்பாளின் தந்தையாராகிய சம்பந்த முதலியார் பழைய சினத்தை மறந்து தம் மகளைப் பிரதாப முதலியாருக்கே திருமணம் செய்து வைக்கிறார் பிரதாப முதலியாருடன் படித்துக் கொண்டிருந்த கனகசபை என்பவன் ஓர் உபாத்தியாயரிடம் வளர்ந்து வருகிறான்.
ஆணாகப் பிறந்தால் தமக்குச் சுவீகாரம் செய்து தரவேண்டும் என்று ஞானாம்பாளின் தந்தையார் சொல்கிறார் பிரதாப முதலியாரின் தந்தையார் அதற்கு இணங்கவில்லை.
இருவரும் திருடர்களிடம் அகப்பட்டுக்கொள்ள இருந்த போது பிரதாப முதலியாருக்கு வேண்டிய ஒருவரால் அந்தப் பயத்தினின்றும் நீங்குகிறார்கள்.
கவர்னர் வந்து விசாரித்து நியாயத்தை நிலைநிறுத்திக் கனகசபை தேவராஜ பிள்ளையின் மகன்தான் என்று தீர்ப்புக் கூறி எல்லோரையும் விடுதலை செய்கிறார்.
அந்த யானை மதம் பிடித்து ஒடி ஒரு மலையை அணுக அவர் மெல்லத் தப்பி மலைமேல் ஏறி விக்கிரமபுரி என்ற ஊரை அடைகிறார் அங்கே குடியரசின் பெயரால் அநீதி தாண்டவமாடுகிறது சிலர் அவர்மேல் அநியாய வழக்குத் தொடுத்து அவரைச் சிறையில் அடைக்கிறார்கள்.
சிறையில் பொழுது விடியாமல் இருக்க வேண்டுமென்று ஒரு வெண்பாப் பாடுகிறார் மறுநாள் காலை முதலே சூரிய கிரகணம் என்பதை அறிந்து இப்படிச் செய்கிறார் பொழுது விடியாமல் இருக்கவே எல்லோரும் ஓடிவந்து அவரை வணங்க கிரகணம் விடும் நேரமென்பதை அறிந்து பொழுது விடியும்படி பாடி அவர்களின் மதிப்பைப் பெறுகிறார்.
பிரதாப முதலியாரைக் காணாமல் வருந்திய ஞானாம்பாள் மதமடங்கிய யானை தனியே வருவதைக் கண்டு அதன்மேல் ஏறி முன்னே சொன்ன மலைக்கு வந்து பிரதாப முதலியாருடைய முண்டாசு முதலியவை நழுவி விழுந்திருந்தமையால் அவற்றை எடுத்து ஆண் வேடம் புனைந்து கொள்கிறாள்.
பிரதாப முதலியார் மரங்களில் தம் பெயரைச் செதுக்கிக் கொண்டே போயிருந்தமையால் அந்த அடையாளத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு சென்று மலையினின்றும் இறங்கி விக்கிரமபுரிக்குச் செல்லும் சாலையில் போகிறாள்.
ஆண் கோலத்தில் அரசாட்சி புரியப் புகுந்த ஞானாம்பாள் தன் கணவன் சிறைப்பட்டதை அறிந்து வழக்கை விசாரித்து அநியாய வழக்குக்காரர்களைக் கண்டிக் கிறாள்.
அதில் அவளையே முடிசூட்டிக் கொள்ளும்படி அறிவுரை கூறுகிறாள் கடிதம் கண்டு ஆனந்தவல்லி என்னும் அந்த இளவரசியும் பிறரும் ஆதியூரை அடைய யாவரும் மீட்டும் விக்கிரமபுரிக்குச் சென்று அவளுக்கு முடிசூட்டித் திரும்புகிறார்கள்.
இடை யிலே ஓர் ஊரில் ஞானாம்பாளுக்கு அம்மைபூட்டி வைத்திய சாலையில் சேர்க்கவே நோயின் கடுமையால் அவள் இறந்து போனதாக மருத்துவர்கள் சொல்லி விடுகிறார்கள்.
ஆதியூரியிருந்து தேவராஜ பிள்ளையும் கனகசபையும் இந்தச் செய்தியை அறிந்து மருத்துவசாலை உள்ள ஊருக்குப் போய் விசாரிக்க ஞானாம்பாள் உயிரோடு இருப்பது தெரிந்தது.
மூர்ச்சை போட்டிருந்ததனால் இறந்து போனதாக எண்ணி விட்டோம் என்று மருத்துவர்கள் சொல்ல அவனை அழைத்துக்கொண்டு சத்தியபுரி சென்று எல்லோருக்கும் எதிர்பாராத இன்பத்தை அளிக்கிறார்கள்.
இவ்வாறு இந்த நூலில் இணைந்துள்ள பகுதிகளையெல்லாம் தனித்தனியே எடுத்துத் தொகுத்துச் சேர்த்தால் இதிலிருந்து மூன்று நூல்களை உருவாக்கலாம்.
பிரதாப முதலியாரின் சரித்திரமாக அமைந்த செய்திகளை மட்டும் தொகுத்தால் ஒரு புத்தகமாகும் மற்ற நீதிக் கதைகளையும் விநோதக் கதைகளையும் துண்டு துணுக்குகளையும் எடுத்துத் தொகுத்து மீதி விநோதக் கதைக் கதம்பமாக வெளியிடலாம்.
கற்பு மகளிர் பெருமை நியாயம் வழங்கும் முறை அரசியல் நெறி தமிழன் பெருமை என்பன போன்ற பொருள்களைப் பற்றிய பிரசங்கங்களையெல்லாம் தொகுத்து வேதநாயகம் பிள்ளையவர்களின் கட்டுரைத் தொகுப்பு என்றே வெளியிட்டு விடலாம்.
அவர் இந்த நூலின் முகவுரையில் எழுதுகிறார் தேசியப் பண்பு இல் வாழ்க்கை தென்னிந்திய மக்களின் பழக்க வழக்கங்கள் சித்திரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
குடும்பத்துக்கும் சமூகத்திற்கும் யாவரும் செய்ய வேண்டிய கடமைகளையும் வற்புறுத்தியிருக்கிறேன் என்கிறார் வாசகர்களின் நன்மையின் பொருட்டே இவ்வாறு அமைத்திருக்கிறாராம்.
நல்வழியின் இயல்பான சிறப்பையும் தீய வழியில் உள்ள கொடூரங்களையும் நான் விவரிக்க முயன்றிருக்கும் முறையில் வாசகர்கள் நல்லதை விரும்பித் தீயதை வெறுக்க முன் வருவார்கள் என்று எழுதுகிறார் இயற்கையோடு ஒட்டிய முறையிலேதான் இந்த நாவலைத் தாம் எழுதியிருப்பதாக இவர் நம்புகிறார் பல்வேறு பாத்திரங்களையும் சம்பவங்களையும் விவரிப்பதில் நான் இயற்கையை ஒட்டியே எழுதியிருக்கிறேன்.
எந்த மதத்தினர் சமயப் பற்றையும் புண்படுத்தாமல் ஜாக்கிரதையாகவே எழுதியிருக்கிறேன் என்று அவர் எழுதுவதில் இந்த நம்பிக்கை புலனாகிறது.
கல்வி என்கிற பிரசக்தியே இல்லாதவர்களான சாமானிய பாமர ஜனங்களைப் பார் என்று தொடங்கி ஆதலால் கல்வி தனவான்களுக்கே முக்கியம் என்று அறிவுறுத்துகிறாள்.
அவன் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு பெரிய சொற்பொழிவே நடத்த ஆரம்பித்து விடுகிறான் இப்போது நான் ஒரு ரூபா திருடினதற்காக என்னைத் தண்டிக்கப் போகிறீர்கள்.
நான் அந்தத் தையற்காரனிடத்தில் ஒரு ரூபா கடன் வாங்கிக்கொண்டு பிறகு அதைக் கொடாமல் மோசம் செய்திருப்பேனானால் என்னைத் தண்டிப்பீர்களா?
பிரதி தினமும் ஆயிரம் பதினாயிரம் லக்ஷம் பொன் கடன் வாங்கிக்கொண்டு அந்தக் கடனைக் கொடாமல் மாறுபாடு செய்கிறவர்களுக்குக் கணக்குண்டா?
நியாயாதிபதிகள் முதலிய அதிகாரிகள் பரிதானம் வாங்குவதையும் ஜனங்களுக்குப் பாதுகாவலாக நியமிக்கப்பட்ட உத்தியோகஸ்தர்கள் அநியாய ஆர்ஜிதங்கள் பெறுவதையும் வஸ்திர வியாபாரிகளுடைய புரட்டுகளையும் இரத்தின வியாபாரிகள் செய்யும் மாறுபாடுகளையும் பொன் வணிகரின் புரட்டுகளையும் பெரிய மிராசுதார்களுடைய திருட்டையும் தெய்வ சொத்தைத் திருடுகிறவர்களின் திருட்டையும் விரிவாகச் சொல்வி விளாசுகிறான்.
தனியே கட்டுரையாக எழுதினால் படிக்க மாட்டார்களென்றோ அப்படி எழுதும் எண்ணம் இல்லாததனாலோ இந்த நாவலினிடையே சேர்த்திருக்கிறாரோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
ஆசிரியன் தன் கருத்தை இலைமறை காய்போலப் பாத்திரங்களின் வாயிலாகச் சொன்னால் அது தனியாக நில்லாமல் பாத்திரத்தின் குணசித்திரத்தோடு இழைந்து நிற்கும்.
இந்தக் கருத்தை அழுத்தந் திருத்தமாக ஃபோர்டு மேடக்ஸ் ஃபோர்டு என்பவர் சொல்லுகிறார் நாவலை வைத்துக்கொண்டு எது வேண்டுமானலும் செய்யலாம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துறையிலும் புகுந்து ஆராயலாம் சிக்தனையுலகத்தின் பகுதிகளிற் புகுந்து ஆராய்ச்சி செய்யலாம்.
தினமும் பொழுது விடித்தவுடனே உபாத்தியாயர் வந்து படிக்கச் சொல்லித் தொந்தரவு செய்தபடியால் பொழுது விடியாமல் இருப்பதற்கு என்ன உபாயமென்று யோசித்துப் பார்த்தேன்.
இராத்திரி நெடு நேரம் விளையாடிவிட்டு வீட்டிக்கு வரும்போது வழியில் ஒரு வெளியில் கூத்தாடிகள் இராம நாடகம் ஆடிக் கொண் டிருந்தார்கள்.
இராமரைக் காட்டுக்குப் போகாதே என்று சொன்னார் தந்தை சொல்லைக் காப்பாற்ற நான் காட்டுக்குப் போவது அவசியம் என்று இராமர் சொல்ல நீர் போனால் காலை ஒடித்து விடுவோம் என்று மிரட்டி ஊருக்குப் போகச் சொல்லி வசிட்டர் முதலியவர்களைக் கொண்டு இராமருக்கு முடி குட்டினராம்.
இதைச் சொல்லிவிட்டு இந்தப் பிரகாரம் இராமாயணம் சப்த காண்டத்தை ஒன்றரைக் காண்டத்துக்குள் அடக்கி இராமரும் அவருடைய தம்பியும் சிதையும் வனத்துக்குப் போகாமலும்.
நீதிகளைச் சொல்லுவதற்காகவே சந்தர்ப்பங்களை உண்டுபண்ணி நுழைத்த ஆசிரியர் இந்தக் கதைகளுக்கும் வாய்ப்பை இடையிலே உண்டாக்கிப் பல கதைகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சொல்ல வைக்கிறார் ஒரு நீதியைச் சொல்லி அதை விளக்கப் பெரிய கதையைச் சொல்லும்படியும் செய்கிறார் இந்தக் கதைகள் மூலக் கதையின் கட்டுக்கோப்போடு ஒட்டாமல் நிற்கின்றன.
ஆந்தொனி ட்ரோலோப் என்ற நாவலாசிரியரும் இத்தகைய உப கதைகள் படிப்பவர்களின் கவனத்தைப் புறத்தே இழுத்துச் சுவையைக் குறைக்கின்றன என்று கருதுகிறார் நாவலில் உபகதையே இருத்தலாகாது.
இதை எடுத்துவிட்டாலும் கதையின் போக்குக்கோ பாத்திரங்களின் குணசித்திரத்துக்கோ ஊறுபாடு ஏதும் இல்லை என்று எண்ணும் வகையில் ஏதேனும் நிகழ்ச்சியிருந்தால் அது நாவலின் செறிவைக் கெடுத்துவிடும்.
கதாபாத்திரங்களின் செய்கைகளும் பேச்சும் கதையினூடே வரும் நிகழ்ச்சிகளும் தளர்ச்சியின்றி நாவலின் செறிவு அல்லது பிகுவுக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் முழுமைக்கும் உதவுகின்றனவாக அமைய வேண்டும்.
ஆனால் அடுத்த அத்தியாயத்திலேயே அந்த அநாதைப் பிள்ளைக்கு அன்னையும் பிதாவுமான தேவராஜ பிள்ளையும் அவர் மனைவியும் வந்து மர்மத்தைத் தெளிவித்து விடுகிறார்கள்.
இப்படியே ஞானாம்பாளுக்குத் துணையாக வரும் ஆண்டிச்சியம்மாள் தன் தகப்பனும் குழந்தையும் போன இடம் தெரியாமல் அல்லலுறுகிறாள் அவளுடைய கணவன் போர்க்களத்திற்குப் போய் இறந்து போனதாகச் செய்தி வந்ததைச்சொல்கிறாள்.
ஆனால் அடுத்த அத்தியாயத்திலேயே அவள் தன் கணவனைக் காணுகிறாள் அதிர்ஷ்டத்தின் மேல் அதிர்ஷ்டம் சம்பவித்து அவளுடைய தந்தையும் மகனும் வந்து விடுகிறார்கள்.
நாவல்களில் வெவ்வேறு பாத்திரங்களின் இயக்கத்தைச் சொன்னாலும் நிகழ்ச்சிகள் ஒரே மாதிரியாக இருந்தால் அலுப்புத் தட்டிவிடும்.
ஒரு குருவி களஞ்சியத்தில் புகுந்து ஒரு நெல்லைக் கொண்டு போயிற்று பின்னும் ஒரு குருவி அதில் புகுந்து மற்றும் ஒரு நெல்லைக் கொண்டு போயிற்று என்று மீட்டும் மீட்டும் ஒருவன் சொல்லிக் கதையை வளர்த்ததாக ஒரு கதை கேட்டிருக்கிறோம்.
கருணாநந்தம் பிள்ளை இறக்கும் தருவாயில் மரண சாசனம் எழுதித் தம் மகளுக்குச் சொத்தை வழங்குகிறார் ஆனால் அவர் பிழைத்துக் கொள்கிறார்.
சட்டம் தெரிந்த ஒருவரே இதை எழுதியிருப்பது வியப்பாக இருக்கிறது ஞானாம்பாளுக்கு வேறு ஒரு பிள்ளையையும் பிரதாப முதலியாருக்கு மற்றுமொரு பெண்ணையும் நிச்சயித்துக் கல்யாணம் நடைபெற ஏற்பாடு செய்கிறார்கள்.
திருநெல்வேலியிலுள்ள சம்பந்திக்கும் கோயம்புத்தூரிலுள்ள சம்பந்திக்கும் தனித்தனியே வெவ்வேறு பேர்வழிகள் கடிதம் எழுதுகிறார்கள்.
அன்றிச் சம்பந்திகள் இன்னாரென்று தெரிந்து கொள்ளாமல் மணப் பெண் மணமகன் ஆகியவர்களை அடையாளம் தெரிந்து கொள்ளாமல் திருமணம் செய்ய இரண்டு குடும்பத்தினரும் ஒப்புக்கொண்டார்கள் என்பதும் அறிவுக்கு பொருத்தமாக இல்லை.
குணரத்தினம் என்ற பெண்ணை ஒரு திருடன் நகைக்கு ஆசைப்பட்டு எடுத்துக்கொண்டு ஓடுகையில் பின்னே குழந்தைக்கு உரியவர்கள் துரத்திக்கொண்டு வர அவன் ஐயனார் கோயிலுக்குள் நுழைந்து குழந்தையை விக்கிரகத்தின் முன் வைத்து அதன் பின்னே மறைந்து நிற்கிறான்.
துரத்திக்கொண்டு வந்தவர்கள் அங்கே வந்து பார்த்தபோது திருடன் குரலை மாற்றிக்கொண்டு ஐயனார் சொல்வது போல இந்தப் பிள்ளைமேல் நமக்குக் கிருபை உண்டாகி வரப்பிரசாதங்களுடன் அனுப்ப எண்ணியிருக்கிறோம் நீங்கள் தூய்மையின்றி இங்கே புகுந்திருக்கிறீர்கள்.
எப்படியேனும் புதுவது புனைந்த கதையைச் சொல்ல வேண்டும் இடையிடையே நகைச்சுவையும் விநோதமும் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு இத்தகைய பகுதிகளை ஆசிரியர் அமைத்திருக்கிறார் அக்காலத்தில் வடசொற்களை மிகுதியாகப் பெய்து எழுதும் நடை வழங்கியது.
அந்த நடையில் தங்கு தடையின்றி இதை அவர் எழுதியிருக்கிறார் மனித சமுதாயத்தில் பல வேறு தொழிலில் ஈடுபட் டிருக்கும் மக்கள் செய்யும் புரட்டுகளை வயிறு எரிந்து சொல்லியிருக்கிறார்.
அவர்கள் நிலையைக் கண்டித்து எழுதியிருக்கிறார் தமிழில் உள்ள இலக்கியங்களை எல்லாரும் படித்துணர வேண்டுமென்றும் திருத்தமாகப் பேசவும் எழுதவும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டுமென்றும் நீதி மன்றத்தில் தமிழே நடமாட வேண்டுமென்றும் வழக்காட வந்தவர்களிடம் கட்டணம் தண்டக் கூடாதென்றும் சொல்கிறார்.
அழகும் அடக்கமும் கொடையும் பெருந்தன்மையும் இனிமையாகப் பேசும் இயல்பும் சொற்சாதுரியமும் உடையவளாக ஞானாம்பாளை உருவாக்கியிருக்கிறார்.
ஐரோப்பாவிற்கூடச் சுந்தரத் தண்ணியைப்போல ஆயிரத்தில் ஒரு ஸ்திரீ அகப்படுவது அருமை என்று புகழ்கிறார் கதையின் இறுதியிலே அந்த இரண்டு பாத்திரங்களுக்கும் முடிசூட்டியதைப் போல ஒரு செய்தி வருகிறது.
என் தாயாருடைய கீர்த்திப் பிரதாபமும் ஞானாம்பாளுடைய கியாதியும் ஐரோப்பா வரைக்கும் எட்டி சக்கரவர்த்தியவர்கள் கிருபை கூர்ந்து அவர்கள் இருவருக்கும் ராஜ ஸ்திரிகள் என்கிற பட்டமும் கொடுத்து அநேக ஜாகீர்களும் விட்டார்கள் என்று பிரதாப முதலியார் சொல்லிப் பெருமிதம் அடைகிறார் பிரதாப முதலியாரா?
அவற்றின் பெயர்கள் மட்டும் நமக்குத் தெரியுமே ஒழிய அவற்றின் அடையாளம் தெரியாது அவற்றிலுள்ள வீதிகளோ காட்சிகளோ நமக்குத் தேவை இல்லை என்று ஆசிரியர் சொல்லவில்லை.
அந்த வீட்டில் கூடத்திற்கு அடுத்த ஓர் அறையில் கீழே ஒரு கோரைப் பாய் விரித்து அதன்மேல் திண்டு போட்டுச் சாய்ந்துகொண்டு ஒருவர் படுத்திருந்தார்.
அவர் நித்திரை தெளிந்து எழுந்தவுடன் ஆ சம்போ சங்கரா என்று இரண்டு தடவை உரக்கக் கொட்டாவி விட்டு விட்டு காலைச் சொறிந்துகொண்டு அடியே அடியே என்று கூவினார்.
எடுத்த எடுப்பிலே கிராமத்து வீட்டுச் சூழ்நிலையிலே வைத்துக் கதையின் முக்கிய பாத்திரமாகிய முத்துசாமி ஐயரை அறிமுகப் படுத்துகிறார் ஆசிரியர்.
இதை ஒருவாறு தெரிவிக்கிறது சம்போ சங்கரா என்று கொட்டாவி விடுவதில் அவருடைய பக்தி மணக்கிறது அடியே அடியே என்று தம் மனைவியை அழைப்பதில் இல்வாழ்வின் நெருக்கம் புலனாகிறது.
அந்த அபவாதம் தோன்றுவதற்கு நிலைக்களமாகிய முன்னை நிகழ்ச்சிகளும் அபவாதம் தோன்றிய பின் அதன் விளைவுகளும் பிறகு அபவாதம் அபாண்டமானது என்ற தெளிவும் கதையை நடத்துகின்றன.
கதையை முதலில் எழுதிய காலத்தில ஆபத்துக்கு இடமான அபவாதம் அல்லது கமலாம்பாள் சரித்திரம் என்று பெயர் கொடுத்திருந்தார் ஆசிரியர் என்பதை நாம் நினைவு கூர்தல் வேண்டும்.
பேயாண்டிக்குப் பாதகமாகச் சாட்சி சொல்வதில்லை என்று அவர் உறுதிமொழி கூறிச் சாப்பாடு போட்டு அனுப்புகிறார் விசாரணையில் அவருடைய சாட்சி பலமற்றுப் போகவே பேயாண்டிக்கு இரண்டு ஆண்டு சிறைத்தண்டனை மட்டும் தீர்ப்பாகிறது.
அவனை எங்கெங்கேயோ தேடிச் சென்று கடைசியில் ஒரு காளி கோயிலை அடைந்து அங்குள்ள தடையங்களால் குழந்தையை யாரோ காளிக்கு நரபலி கொடுத்து விட்டார்கள் என்று எண்ணி வருந்துகிறார்கள்.
ஸ்ரீநிவாசன் சட்டப்படிப்புப் படிக்கும் போது அவனிடம் லக்ஷமியை அழைத்துக் கொண்டுவிட முத்துசாமி ஐயரும் கமலாம்பாளும் சென்று அங்கே தங்குகிறார்கள்.
ஒரு நாள் முத்துசாமி ஐயருக்கு அவர் தம்பி அபாய நிலையில் இருக்கிறாரென்று அவசரத் தந்தி வர அவர் கமலாம்பாளுடன் ஊர் போகிறார் தம்பி தம் மனைவி வைத்த மருந்தினால் நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்து விடுகிறார்.
பம்பாய் சென்று ஒன்றும் பயனில்லையென்று அறிந்து சிதம்பரத்துக்கு வருகிறார் ஆருத்திரா தரிசனம் செய்துகொண்டு வருவதாக ஊருக்குக் கடிதம் எழுதுகிறார்.
சங்கரியும் சுப்புவும் ஈசுவர தீட்சிதரும் சேர்ந்து யோசனை செய்கிறார்கள் சுப்புவும் ஈசுவர தீட்சிதரும் சிதம்பரம் சென்று கமலாம்பாளுடைய ஒழுக்கத்தில் குறைவு ஏற்பட்டதாக முத்துசாமிஐயரிடம் சொல்லி முன்பே விரக்தி மனநிலையையுடைய அவருக்குக் கோப தாபத்தை உண்டாக்குகிறர்கள்.
அவர் ஒரு பாழ் மண்டபம் சென்று தற்கொலை செய்துகொள்ள முயலும் போது சச்சிதானந்த சுவாமிகள் காட்சியளித்துத் தடுத்துத் தேற்றி உபதேசம் செய்கிறார் அவரைத் தடவிக் கொடுத்து விசுவரூப தரிசனம் காணச் செய்து மனத்தில் என்றும் அமைதியும் இன்பமும் உண்டாகும் நிலையை அருளுகிறார்.
சித்த நிலை மாறி யிருந்த பொன்னம்மாளுடைய வாய்மொழியால் தீட்சிதரும் பிறரும் செய்த கலகம் சப் மாஜிஸ்திரேட் வைத்தியநாதையருக்குத் தெரிய வருகிறது.
முத்துசாமி ஐயரைக் காணவில்லை என்ற செய்தி தந்தி மூலம் சென்னைக்குத் தெரிய ஸ்ரீநிவாசன் லக்ஷ்மி முதலியோர் ரெயிலேறி முத்துசாமி ஐயரைத் தேடிக் கொண்டு சிதம்பரம் பயணப்படுகிறார்கள்.
இடையில் சீகாழியில் இறங்கிய ஸ்ரீநிவாசனை ஏமாற்றி அழைத்துச் சென்று குதிரைக்காரர் இருவர் புதுச்சேரிக்குக் கொண்டு போய்ச் சிறையில் அடைக்கிறார்கள்.
அருகில் கிராமத்தில் இருந்த அம்மையப்ப பிள்ளை கமலாம்பாளையும் லக்ஷ்மியையும் காப்பாற்றுகிறார் அவரும் அவர் மனைவியும் மற்றவர்களை அழைத்துக் கொண்டு சிதம்பரம் சென்று அங்கே முத்துசாமி ஐயரைத் தேடிக் காணாமல் காசிக்குப் போயிருப்பதாக அறிந்து அங்கிருந்து புறப்படுகிறார்கள்.
எப்போதும் ஆனந்தமான ஒரு பக்குவத்தை அவர் அடைகிறார் தேடிவந்த அம்மையப்ப பிள்ளை கமலாம்பாள் முதலியோர் சென்னை சென்று திருவொற்றியூரில் அவரைத் தேடியும் காணாமல் காசியை அடைகின்றனர்.
புதுச்சேரி ராஜ்யத்தில் முதல் மந்திரியாக இருந்தவர் அரசாங்க நிதியைத் திருடித் தம் மகனுக்கு அனுப்பியதனால் அவரைச் சிறை செய்து அவர் மகனைத் தேடிக் கொண்டிருந்த அதிகாரிகள் ஸ்ரீநிவாசன் அவனைப் போன்ற அங்க அடையாளம் உள்ளவனாக இருந்தமையால் அழைத்துச்சென்று சிறைப்படுத்தி விடுகிறார்கள்.
காசிக்குச் சென்று முத்துசாமி ஐயர் அங்கே தாம் இழந்த பிள்ளையைக் காண்கிறார் பேயாண்டித் தேவனும் மனம் திரும்பி வந்து குழந்தையை எடுத்துச் சென்று ஒருவருக்கு விற்றுவிட்ட செய்தியைச் சொல்கிறான்.
காசியில் இருந்த கமலாம்பாள் முதலியோர் சுவாமிகளின் பெருமையைக் கேட்டுத் தரிசனம் செய்ய வருகிறார்கள் முத்துசாமி ஐயரைக் காண்கிறார்கள்.
கதைப்பின்னல் பாத்திரப் படைப்பு உரையாடல்கள் கதையின் சிக்கல் மெல்ல மெல்ல வளர்ந்து பின்பு அவிழ்தல் ஆகியவை மிகச் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன.
கமலாம்பாளின் குடும்பத்தின்மேல் பொறாமை கொண்ட பொன்னம்மாளுச்கு அந்தப் பொறாமை வளர்வதற்குரிய நிகழ்ச்சிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நடக்கின்றன.
அதனால் சுப்பிரமணிய ஐயர் வழக்கில் தம் கடமையைச் செய்யாமல் போக முத்துசாமி ஐயர் பேயாண்டித் தேவனுடைய பகைக்கு ஆளாகிறார் அதனால் குழந்தையை இழக்கிறார்.
கதையில் நல்லவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யும் பகைவர் கூட்டத்தின் தலைவி பொன்னம்மாள் அவளுக்குத் துணையாகச் சுப்புவும் நாகுவும் ஈசுவர தீட்சிதரும் சங்கரியும் இருக்கிறார்கள்.
இறுதியில் பேயாண்டித் தேவன் வியாபார மோசடிக்காரர்களைக் கண்டுபிடித்து அவர்களிடமிருந்து பொருளை வாங்கிவந்து முத்துசாமி ஐயரிடம் கொடுப்பது மாத்திரம் மற்ற நிகழ்ச்சிகளைப் போல இயல்பாக அமையவில்லை.
மற்ற நிகழ்ச்சிகள் யாவும் இதற்கு இதுதான் விளைவு வேறு இருக்க நியாயம் இல்லை என்று நம்பும் வகையில் பொருத்தமாக அமைந்து கதையின் முழுமைக்கும் பிகுவுக்கும் துணை செய்கின்றன.
பேயாண்டித் தேவனால் தமக்குச் சீக்கிரம் ஏதாவது தீங்கு வருவது நிச்சயம் என்ற பயம் மனத்தைக் கலக்க தம் தம்பியின் நடத்தை அருவருப்பை உண்டாக்க.
இறுதியாக உலக வாழ்க்கையைத் துறக்கும் எண்ணம் உச்ச நிலையை அடைவதற்குக் காரணமாகக் கமலாம்பாளைப் பற்றிய அபவாதச் செய்தி வந்து சேர்கிறது.
அப்போதுதான் சுவாமிகள் தோன்றி உலக வாழ்க்கையில் அவருக்கு இருந்த வெறுப்பு அவ்வளவையும் பற்றற்ற நடுநிலையில் நின்று விருப்பு வெறுப்புக்கு அப்பால் அமைதிபெறும் உண்மை உள்ளத் துறவுநிலைக்கு உதவி செய்யும் பண்பாக மாற்றி விடுகிறார்.
அதுமுதல் அவர் அன்பு மயமாக மாறுகிறார் ஆனந்தம் மாறாத சூழலில் சலியாது நிற்கிறார் இந்த நாவலின் ஆசிரியர் ராஜம் ஐயர் உலகியலில் பற்றின்றி வாழ்ந்தவர்.
இவருடைய பிராந்தியோ அல்லது குரு தரிசன விசேஷமோ அறியேன்திடீரென்று பூமி முதல் ஆகாய மட்டும் நிலவினும் இனிதாய் வெயிலினும் காந்தியாய் தென்றலே உருவுகொண்டு வந்தாற்போல ஜில் ஜில் ஜில் என்று குளிர்ந்து மந்தமாய் அசைக்து ஆடும் ஒரு திவ்ய தேஜசானது இடைவெளியற்று எங்கும் பரந்தது போல அவருக்குத் தோன்றியது.
அவ்வாறு தோன்றிய அந்தத் தேஜோமகிமையில் எந்தச் சிறு நதியும் கங்கா கதியினுடைய கெளரவத்தை அடைந்து பகவந்நாம பஜனையைச் செய்து கொண்டு சென்றது.
சமுத்திரமோ தனது சோகத் தொனியை மறந்து சாக்ஷாத் பகவா னுடைய சயன ஸ்தானமாகிய க்ஷீராப்தியைப் போல விளங்கி அந்தப் பகவானுடைய குணங்களை விஸ்தரிக்கக் கம்பீரமான தனது குரல்கூடக் காணாது அன்பெனும் நறவம் மாந்தி மூங்கையான் பேசலுற்றான் என்றபடி கட்குடித்த ஊமை பேசத் தொடங்கினாற்போலக் கைகளை யெல்லாம் நீட்டிச் சொல்லமாட்டாமற் சொல்லி ஆனந்தித்தது.
காற்று கந்தப் பொடிகளைத் தூவிக் கானத்தால் உலகை நிரப்பி எங்கும் பரவி எல்லோரையும் திருப்தி செய்து பகவதாராதன மங்களகாரியாதிபனாய் விளங்கிற்று.
கேவலம் மனிதனுங் கூடத் தரையையே மோந்து தரையையே பார்க்கும் பன்றிப் பார்வையை விட்டு மேல் நோக்கி மதிமயங்கி அன்பெனும் ஆறு கரையது புரள நன்புலன் ஒன்றி நாதவென்று அரற்றி .
முத்துசாமி ஐயரின் பூர்ண நிலையின் வருணனையைக் கதையின் கடைசி வாக்கியமாக நிறுத்திக் கதைக்கு ஒரு நிறைவை உண்டாகுக்கிறார் ராஜமையர்.
சங்கீதக் கச்சேரியில் மிருதங்க வாத்தியத்துக்குச் சந்தர்ப்பம் வரும்போது ஓர் ஆவர்த்தம் வாசித்துத் தீர்மானம் கொடுத்து நிறுத்துவது போல இருக்கிறது இந்த முடிவு.
துன்பம் வந்தபோது ராம நாம ஸ்மரணை செய்து ராம தரிசனத்தைப் பெற்று எங்கும் ராமனாய் எதுவும் ராமனாய்ப் பார்க்கும் உயர்நிலையை அடைகிறாள்.
அவர் நடையையும் அவர் சிரிப்பையும் காணுந்தோறும் கடந்தரு மதங்கலுழ் களிநல் யானை போல் நடத்தது கிடந்ததென் உள்ளம் நண்ணியே என்றும் முந்திஎன் உயிரை அம் முறுவல் உண்டதே என்றும் ராமனைக் கண்ட சீதையைப்போல் தன்னுள் பாடி மகிழ்ந்து துதித்து.
ஒரு பொருளைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினால் கருத்துக்குப் பொருத்தமோ பொருத்தமில்லையோ ஆயிரக்கணக்கான பாட்டுக்களைச் சொல்லிப் பிரமிக்கச் செய்துவிடுவார்.
அப்போது நடந்ததை ஆசிரியர் வாய்மொழியாகவே கேட்கலாம் அவர் உருவம் நிறம் உடை எல்லாவற்றிலும் சாக்ஷாத் கள்ளனைப்போலவே இருந்தார்.
அப்படி இருந்த ஆடுசாபட்டித் திருமேனியை அவர்கள் எல்லாருமாகப் பிடித்துக் கட்டி வாயில் வந்தபடியெல்லாம் திட்டி அடிக்கத் தொடங்கினர்கள்.
ரெயில் விபத்தில் மாட்டிக்கொண்ட கமலாம்பாள் முதலிய மூவரை அவர் காப்பாற்றுகிறார் திருவொற்றியூரில் முத்துசாமி ஐயரைத் தேடப் போய்க் கவிப்பிரசங்கத்தில் தம்மை மறந்து ஒரு கள்ளப் பண்டாரத்தினிடம் ஏமாந்து பணத்தைப் பறி கொடுக்கிறார்.
முதலிலே கூட அவருடைய இயல்பை வெறும் தமாஷ் அளவில் சொல்லி நிறுத்தாமல் பல பையன்களும் அவரிடம் குறும்பு செய்து மையை அவர் உடையில் கொட்டிக் கைகொட்டிக் கெக்கலிக்க முத்துசாமி ஐயரின் மாப்பிள்ளையாகிய ஸ்ரீநிவாசன் இரக்கம் கொண்டு அவருக்குத் தன் மேலாடையைத் தருவதாக அமைத்து ஸ்ரீநிவாசனின் பண்பைக் காட்டும் வகையில் இணைக்கிறார்.
ரகரம் வாயில் நுழையாத சுப்பு வம்பர் மகா சபையின் தலைவியாக இருந்து கூனிபோலக் கோள் சொல்லிக் கலக மூட்டிவிடும் குண்டுணி இப்படிப் பெரிய பாத்திரங்களையும் சிறிய பாத்திரங்களையும் அமைத்துக் கதையைப் பின்னியிருக்கிறார் ஆசிரியர் மனத்தத்துவ உண்மைக்கு இயையப் பாத்திரங்கள் எண்ணிப் பேசி நடப்பதைக் காட்டுகிறார் அழகிய வருணனைகளை அமைக்கிறார்.
ராஜம் ஐயருக்குக் கம்பராமாயணத்தில் உள்ள ஈடு பாட்டையும் அவர் தாயுமானவர் பாடலிலும் திருவாசகத்திலும் இன்பங்காணும் இயல்பையும் அறிகிறோம்.
கல்யாணம் கார்த்திகைகள் நடக்கும் வீட்டையும் குடும்ப மக்களையும் வைத்து நாவலை எழுதியிருக்கிறார் இதனால் அவருடைய கதையின் மதிப்பு ஏதும் குறைந்து போகவில்லை.
தாம் உணர்ந்த எல்லையில் நின்று அந்தப் பரப்புக்குள் ஆழமாகப் புகுந்து அற்புதமான பாத்திரங்களை அவர் படைத்திருக்கிறார் நாவலாசிரி யருக்கு அகலம் வேண்டும் என்பது இல்லை ஆழம் இன்றியமையாதது.
கமலாப்பாள் சரித்திரத்தைப்பற்றி அது பெரிய பெரிய சம்பவங்களை விரிவாகச் சொல்லவில்லை என்று யாரேனும் கூறுவதாக இருந்தால் ராஜம் ஐயர் தாம் உணர்ந்தவற்றை ஆழமாக உணர்ந்து அவற்றைப்பற்றி எழுதினார் அழகாகவும் கச்சிதமாகவும் படிப்பவர் மனத் தில் பதியும்படியாகவும் எழுதினார் என்று நாமும் சொல்லலாம்.
எந்த நாவலின் வெற்றியும் அதைப் படித்து முடிக்கும் போது படிப்பவர்களுக்கு உண்டாகும் மன நிறைவைப் பொறுத்து அமையும் கமலாம்பாள் சரித்திரத்தைப் படித்து முடித்தவுடன் அந்த நிறைவு உண்டாகிறது அதிலுள்ள பாத்திரங்களின் உருவம் நம் உள்ளத்தில் நின்று வீணைநாதத்தின் கார்வைபோல நிலவுகின்றன.
கமலாம்பாள் சரித்திரத்தில் கதாநாயகியாகிய கமலாம்பாளின் ஒழுக்கத்தைப்பற்றிய அபவாதம் கதையின் சிக்கலுக்குக் காரணமாக நிற்கிறது.
நாராயணன் தன் நண்பனாகிய கோபாலனுக்கும் பத்மாவதிக்கும் தொடர்பு இருப்பதாக ஐயுறுகிறான் இந்த விளைவுக்கு வேண்டிய சூழ்நிலையைச் சாமர்த்தியமாக ஆசிரியர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.
இந்த ஐயத்தை உண்டாக்கக் கருவியாக நிற்கிற கொடியவன் கோபுவின் தம்பியும் கோபுவைப் போலவே நாராயணனுடன் இளமை முதல் பழகி வந்தவனுமாகிய சங்கரன்.
கோபாலனுக்கும் பத்மாவதிக்கும் தொடர்பு இருப்பதாக நாராயணன் ஐயம் கொள்வதற்கு வேண்டிய காரியத்தைச் செய்கிறான் அந்தச் செயலுக்கு வாய்ப்பான சூழ்நிலை அப்போது இருக்கிறது.
தன் படிப்பை மறந்து அவளுக்கு இணக்கமாக நடந்தும் அவள் இங்கிதம் அறிந்து நடக்காததனால் அவனுக்குச் சலிப்பும் வெறுப்பும் ஏற்பட்டு அவளை ஊருக்கு அனுப்பி விடுகிறான் அவன் உள்ளம் காம உணர்ச்சியடைகிறது.
கோபாலனுடைய இன்ப விளையாடல்களை அறிந்து வருந்தியவனாதவின் நாராயணன் இதுவும் நேர்க்திருக்கக் கூடும் என்று எண்ணுகிறான் கோபலனோ தன் ஒழுக்க மாறுபாட்டை நாராயணன் அறிந்திருப்பானென்று அவன் முன்வர நாணி அவன் இல்லாதபோது அவன் வீடு வந்து அவனுடைய தாயைப் பார்த்துச் செல்கிறான்.
அதனால் கணவன் மனைவியரிடையே மோதலும் ஒவ்வொருவர் மனத்திலும் சொல்ல வொண்ணாத மன உளைச்சலும் உயிரை விட்டு விடலாம் என்ற அளவுக்கு வாழ்க்கையில் வெறுப்பும் விளைகின்றன.
சிக்கல் விளையும் அழுத்தத்துக்குத் தக்கபடி இதுதான் சரி என்று ஒப்புக் கொள்ளும் வகையில் ஐய நீக்கத்துக்குரிய நிகழ்ச்சி இருக்கவில்லை.
ஃபோர்டு மாடக்ஸ் ஃபோர்டு என்பவர் கூறும் கருத்து இங்கே நினைவுகூரத் தக்கது மற்ற எல்லாவற்றிற்கும் முன்பு இது நடந்திருக்கத்தான் வேண்டும் என்ற உணர்வைக் கதை உண்டாக்க வேண்டும்.
ஐயம் உறுதிப்படுவதற்காக அடியிலிருந்து கட்டிய கட்டிடம் பொருத்தமாகவும் காரணகாரியத் தொடர்போடும் இருப்பதனால் அந்தச் சிறப்பிலே நாம் ஈடுபட்டு விடுகிறோம் இந்த நாவலில் நாராயணன் முக்கியமான பாத்திரம்.
எப்பாடு பட்டாயினும் தன் கணவன் மனத்துக்கு இயைய நடந்து அவனால் மெச்சப்பட்டு அவன் காதலை அடிமை கொள்ள வேண்டும் என்ற அவாவினளாயிருந்தாள்.
அவ்விஷயத்தில் மட்டும் அவள் மெய்வருத்தம் பாராள் பசி நோக்காள் கண் உறங்காள் எவ்வெவர் தீமையும் மேற்கொள்ளாள் அவமதிப்பும் பாராள்.
என்றே வஸ்திரத்தை ஒருவிதமாகத் தரித்துக்கொண்டால் அப்படித் தரித்தல் வெகு அழகாயிருக்கிறதென்று அவன் ஒருநாள் சொல்லியிருந்ததனாலேயே மாலை நேரத்தில் தலைவாரிப் பொட்டிட்டுச் சிங்காரம் செய்துகொண்டு நடைத் திண்ணையிலிருந்து தமிழ்ப் பதங்களைப் பாடிக் கொணடிருந்தால் அவன் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து களைத்து வரும்பொழுது அதைக் கேட்டுக் களிப்புறுவான் என்று கருதியே அவள் உண்பதும் உறங்குவதுங்கூட அவன் பொருட்டென்றே சொல்லவேண்டும்.
மனத்திண்மையில்லாமல் சஞ்சலமுறும் கோபாலனையும் வயசான காலத்திலும் சபலம் போகாமல் இரண்டாந் தாரம் மணந்துகொண்டு அந்த மனைவிக்கும் அவள் தாய்க்கும் அடிமையாகித் தம் மக்கள்மேல் உள்ள அன்பைத் தளரவிடும் அவனுடைய தந்தையாகிய சேஷையரையும் நல்லவருக்குக் கொடுமை புரியும் குண்டுணி சங்கரனையும் வஞ்சகமாகச் சாவித்திரியைக் கெடுக்க எண்ணும் நாகமையரையும் இந்த நாவலில் காண்கிறோம்.
இப்படி நம் நாட்டில் பல குடும்பங்களில் நிகழ்வதை அறிந்தவர்கள் இந்த நிகழ்ச்சி இயற்கைக்கு அப்பாற் பட்டது என்று சொல்ல மாட்டார்கள்.
அழகும் பண்பும் எள்ளளவும் இல்லாத கணவனை மணந்து ஒரு சுகத்தையும் அறியாது பிறருக்கு உழைக்கவே பிறந்த சாவித்திரி இரக்கத்தை எழுப்பும் பாத்திரம்.
தன் கணவன் மனத்துக்கு ஏற்றபடி தான் நடக்காமல் தன் மனத்துக்கு ஏற்ப அவன் நடக்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறவள் அதை வற்புறுத்துகிறவள்.
அழகாக வருணிக்கத் தெரிந்தவர் ஆசிரியர் கிறிஸ்துவக் கல்லூரித் தலைவராகிய டாக்டர் மில்லரின் தோற்றத்தைச் சொல்கிறார் அப்புலவர் திலகருக்கு அப்பொழுது ஐம்பது வயதுக்கு மேல் இருக்கலாம்.
நாராயணனையும் கோபாலனையும் அந்தக் கல்லூரியிலே சேரச் செய்து டாக்டர் மில்லரைத் தாம் கண்டவாறே வருணிக்கும் சந்தர்ப்பத்தை அவர் உண்டாக்கிக் கொண்டார்.
பழைய காலத்தில் சங்கீதக் கச்சேரிகளில் வாதாபி கணபதிம் பஜேஹம் என்ற கீர்த்தனத்தைச் சங்கீத வித்துவான்கள் முதலில் பாடுவார்கள்.
இந்தக் கீர்த்தனத்தைக் கேட்டவர்களில் ஆயிரத்துக்குத் தொள்ளாயிரத்துத் தொண்ணூற்றொன்பது பேர்கள் வாதாபி கணபதி என்று வருகிறதே அது எந்த ஊர்ப் பிள்ளையார்?
பெரியபுராணம் படித்தவர்களுக்கு சிறுத்தொண்ட நாயனர் வாதாபிப் போரில் வெற்றிபெற்று அங்கிருந்து கொண்டுவந்து நிறுவிய மூர்த்தி அவர் என்று தெரியும்.
தமிழ்நாட்டு வரலாறு படித்தவர்களோ ஏழாவது நூற்றாண்டில் பல்லவர்களின் படை வாதாபியை முற்றுகையிட்டதென்றும் நரசிம்மவர்ம பல்லவனுடைய சேனாதிபதியாக இருந்த பரஞ்சோதி என்பவர் அந்தப் போரில் வென்று வெற்றிக் கொடி நாட்டினார் என்றும் அப்போது வாதாபிக் கோட்டையிலிருந்து விநாயகரைக் கொண்டு வந்து தம்முடைய ஊராகிய திருச்செங்காட்டங்குடியில் பிரதிட்டை செய்தார் என்றும் எடுத்துச் சொல்வார்கள்.
பெரு வீரர்களாகிய மகேந்திர வர்மரும் அவர் குமாரர் நரசிம்மவர்மரும் சிற்பம் சித்திரம் இசை நடனம் என்பவற்றில் ஈடுபாடுடையவர்கள்.
சிவகாமியின் சபதம் என்ற பெரிய சரித்திர நாவலை அவர் நமக்குத் தந்திருக்கிறார் முன்னே சொன்னது போல சரித்திர நாவல்களை எழுதவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தோடு பல வரலாற்று நூல்களை அவர் படித்தார்.