sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
முன்னர் குறித்தபடி விதிவிலக்குகளின் அடிப்படையில் சமயப் பரிணாம வளர்ச்சிப்போக்கின் பல்முகத்தன்மையின் கூறுகளின் இடமெங்கே என்ற தேடுதலோடு இந்த விவாதங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன.
நல்லவர்களாக சமூகத்தின் நன்மைக்கு வாழ்ந்தவர்களாக இருந்து இயற்கையாக மரணமடைந்தவர்களின் ஆவி நன்மை செய்யும் எனவும் கொடியவர்களாக வாழ்ந்து மரணமடைந்தவரின் ஆவி தீமை செய்யும் என்ற ஆழமாக நிலைத்திருப்பதாகும்.
கொலை தற்கொலை விபத்து பாதகம் வஞ்சனை எதிர்பாராது விலங்குகளால் தாக்கப்படுதல் போன்றவற்றால் அகால மரணமடைந்தவர்களின் ஆவி தீமை செய்யும் என்றும் அத்தீமையில் இருந்து தம்மை காத்துக்கொள்ளவும் அத்தகைய ஆவிகளைச் சாந்தப்படுத்தவும் தீய ஆவி வழிபாடு மேற்கொள்ளப்படுகிறது.
தமிழக நாட்டுப்புறவழக்கில் இயக்கியம்மன் இசக்கியம்மன் நீலி முனி சாத்தான் போன்ற பெயர்களில் வழிபடப்படும் தெய்வங்களில் சில கொலை தற்கொலை விபத்து பாதகம் வஞ்சனை எதிர்பாராது விலங்குகளால் தாக்கப்படுதல் போன்றவற்றால் அகால மரணமடைந்தவர்கள் ஆவர்.
அவர்களின் ஆவிகளின் மீதான அச்சம் அது வழங்கும் தீமை ஆகியவற்றை நீக்கிக்கொள்ள கோயில் கட்டியும் சிலைவைத்தும் அல்லது கல்லெடுத்தும் அவர்கள் வழிபடப்படுகிறார்கள்.
இக்குணம் தொன்மைச் சமயம் அல்லது சமயங்களுக்கு முற்பட்ட வழிபாட்டு முறையினை அதாவது தொல்குடிப் பண்பாட்டு நிலையிலான வழிபாட்டு நம்பிக்கை என்ற கோட்பாட்டின் வயப்பட்டவை என முந்தைய அத்தியாயத்தில் குறிக்கப்பட்டது.
ஏனெனில் பண்டையப் பொருளில் அமைந்திருந்த மந்திரம் என்பது சமய வழிப்பட்ட மந்திரங்களுக்கும் குறிப்பாக இன்று நாம் மயக்கப் புரிதலோடு கொண்டுள்ள வடமொழியில் அர்ச்சிக்கப்படுபவற்றுக்கும் கண்கட்டு அல்லது மாயாஜால வித்தை என்ற புரிதலுக்கும் நஞ்சு முறிக்க ஓதுவது போன்ற இன்றைய பொதுப்புத்தியில் உறைந்துவிட்ட புரிதலுக்கு மாறுபட்டது நோக்கத்திலும் செயல்முறையிலும் வேறானது.
பழைமையான இந்த ஆய்வுகள் பெரும்பான்மையாகத் தத்துவவாதிகள் சமயவியலாளர்கள் மற்றும் மொழியியலாளர்களால் முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்டவையாக உள்ளன.
ஆனால் இதில் உள்ள தொன்மை வழிபாட்டுப் பண்பின் நீட்சியைப் புறக்கணித்து மேலாக இன்றுள்ள வாழ்வியலே சமூகப் பொருளாதார வாழ்வியலே அன்றும் இருந்தது என்பதை நிரூபிக்க முனையும் ஆய்வுகளும் சாயானர் வழிப்பட்ட பொருளோடும் மதம் அல்லது சமயக் கருத்து முதல்வாத அடிப்படைகளோடும் அமைந்த பெரும்பான்மையோரின் இந்தியத் தேடுதலும் ரிக் வேத மக்களை மேய்த்தல் தொழில் புரிந்த இனச் சமூகத்தினராகப் பார்க்கத் தவறுகிறது பழங்குடிப் பண்பாடுகளைச் சுமந்துவந்த சமூகத்தினராகப் பார்க்கத் தவறுகிறது.
மேலும் இவ்வகை ஆய்வுகள் ரிக் காலகட்டத்துக்கும் யசூர் காலகட்டத்துக்கும் இடையிலான சமூகப் பொருளாதார வாழிடச் சூழல் வேறுபாடுகள் அடுத்தகட்டமாக யசூர் காலகட்டத்துக்கும் பிராமணங்களின் காலகட்டத்துக்கும் மூன்றாவதாக பிராமணங்களில் இருந்து ஆரண்யங்களின் காலகட்டத்துக்கும் இடையிலான சமூகப் பொருளாதார வாழிடச் சூழல் வேறுபாடுகளைப் பெரும்பாலும் கணக்கில் கொள்வதில்லை.
வரலாற்றுப்போக்கில் இக்காலகட்டங்களினூடே சாம வேதத்துக்கும் அதர்வண வேதத்துக்கும் இடையிலான காலகட்டங்களில் நிகழ்ந்த சமூகப் பொருளாதார வாழிடச் சூழல் வேறுபாடுகளைக் கணக்கில் கொள்ளத் தேவை எழவில்லையா என ஐயம் எழுவது இயற்கைதான்.
அதர்வண காலகட்டம் என்பது உள்ளூர் மரபுகளில் மிகப் பழைமைவாய்ந்தவற்றின் மீட்பும் ரிக் யசூர் சிந்தனைகளின் கலப்பும் கூடி வெளிப்பட்ட காலகட்டமாக உள்ளது என்பதால் கலவை பண்பு கூடிய காலகட்டமாகப் பார்க்க வேண்டியதாகிறது.
தொன்மையான மந்திரங்கள் கொண்ட தொகுதியைப் புனிதப்படுத்தும் விதமாகவே ரிக் யசூர் சிந்தனைகள் இதில் கலக்கப்பெற்றன என்றும் அதன் பிறகே இது வேத வரிசையில் இடப்பெற்றது எனவும் வடமொழி இலக்கிய வரலாற்று ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுவது இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது.
இப்பின்னணியில் இக்காலகட்டத்தில் உள்ளூர் மரபுகளின் பழைமை மீட்பு முன்னிலை பெற்றதே அன்றி புதிய சிந்தனைகள் இக்காலகட்டத்தில் முன்னிநிலை பெறவில்லை.
நான்கு வேதங்களில் அதர்வண வேதத்தின் இடம் என்பது பலவாறாக விவாதிக்கப்பட்டு அது விலக்கப்பட்டிருந்த காலகட்டமும் உண்டு என்பதும் வெகுகாலத்துக்குப் பின்னரே நான்கு வேதங்களின் வரிசையில் சேர்க்கப்பட்டது என்பது அங்கு விளக்கப்பட்டது.
இன்றும் வழக்கில் உள்ள திரிவேதி சதுர்வேதி என்ற சிறப்புப் பெயரடைகள் இந்த வேறுபாடு இருந்த காலகட்டத்தை அடையாளம் காட்டுவதாக உள்ளன.
யசூர் வேதம் போன்று மிக விரிவான வேள்விக் கிரியை முறைகள் எழுதப்பட்ட பிறகு குறு மந்திரங்களும் எளிய செயல்முறைகளையும் கொண்ட அதர்வணம் ஏன் தொகுக்கப்பட வேண்டும் என்ற கேள்வி வரலாற்று நோக்கில் முக்கியமானது.
அதர்வணம் தொகுக்கப்பட்ட பிறகு அது வேத வரிசையில் இடம்பெற்றது குறித்தான ஏற்பும் நிராகரிப்பும் இந்தக் கேள்விக்கு விடை அளிக்கிறது.
யசூர் கிரியை முறைகள் அதனையொட்டி மேலும் கூடுதலாக விளக்கமும் கிரியைகளில் புதியன புகுந்த விரிவாக்கமும் பெற்ற யசூர் பிராமணங்கள் மற்றும் யசூர் ஆரண்யங்களின் உருவாக்கம் வேள்வியின் சமூகநலம் மற்றும் சமூகவளத்தின் நோக்கையும் வேள்வியின் பயனின் சமூகப் பகிர்தலையும் புறக்கணித்தன.
இதன் காரணமாக சமூக உறுப்பினர்களுள் பெரும் எண்ணிகையில் எஞ்சிய எளியவனும் சாமானியனும் தம்தம் மரபில் நீடித்த எளிமையான பழைமையான மந்திரங்களை நாடினான்.
இந்த வகையில் யசூர் பிராமணியங்கள் ஆரண்யங்கள் வளர்த்தெடுத்த பிராமணிய மார்க்கத்துக்கு மாற்றாகத் தொகுக்கப்பட்ட வேதமாக அதாவது ரிக் வேத மந்திரங்களுக்கும் முற்பட்ட மந்திரங்களும் கூடிய ஆதிவேதத் தொகுப்பாக அதர்வணம் உள்ளது.
இந்தவகையில் வேதங்களின் வேள்விக் கிரியைகளை நேர்க்கோட்டு வளர்ச்சியாகக் காணாமல் பக்கக்கிளையும் அறுபட்ட தொடர்ச்சியும் கொண்ட வளர்ச்சியாகப் பார்க்கும்பொழுதுதான் மந்திரத்தின் உண்மை முகம் வெளிப்படும்.
மானுடயினப் பரிணாம வளர்ச்சிகளூடே மந்திரத்தை அணுகி மந்திரத்தின் உண்மையான முகத்தை சமயவியலாளர்களைவிட தொல்லியலாளர்களும் மானுடவியலாளர்களும் மிகச் சரியாக வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.
மந்தை நிலையில் இருந்து இனக்குழுவாக வாழ்ந்து படிப்படியாக இன்று உள்ள நிலை வரை மந்திரம் மனித இனத்தில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுள்ளது.
இதனையொட்டிய கருத்தாக தாங்கள் விரும்பியபடி இயற்கையைச் செயற்படுத்துவதற்கு உதவக்கூடிய ஒரு பொய்த்தோற்ற யுத்தியே மந்திரம் என்ற ஜார்ஜ் தாம்சனின் கருத்தையும் காணலாம்.
இது உண்மையான தொழில்நுட்பத்தில் பற்றாக்குறையினை ஈடுகட்டுவதற்காகத் தோன்றிய கற்பனையான தொழில்நுட்பமாகும் என்றும் விளக்கப்பட்டுள்ளதும் கவனிக்கத்தக்கதாகிறது.
நிறுவனமயச் சமயங்களில் மந்திரத்துக்கு இடமுண்டா என்ற கேள்விக்குப் பதில் காணும்முன் சமயங்கள் தோன்றுவதற்கு நெடுங்காலத்துக்கு முன்னரே மந்திரங்கள் தோன்றிவிட்டன என்பதை நினைவுகொள்ள வேண்டும்.
மனித இன வரலாற்றில் தொல்பழங் காலம் பல லட்சம் ஆண்டுகளும் வரலாற்றுக் காலம் சில ஆயிரம் ஆண்டுகளும் கொண்டதுபோலவே மந்திரத்தின் வயது பல லட்சம் ஆண்டுகள் பழைமை கொண்டது.
மானுடவியளார்களும் வரலாற்று ஆசிரியர்களும் மனித இன வரலாற்றை வரலாற்றுக் காலம் மற்றும் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலம் என இரண்டாகப் பகுத்து அறிவதுபோல் மனித இனத்தின் வழிபாட்டு வரலாற்றை தொன்மைச் சமயம் மற்றும் சமயம் என இரண்டாக பகுத்துக் காண்கின்றனர்.
வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலம் இல்லாமல் வரலாற்றுக் காலம் உருவாகாது என்பது எவ்வளவு உண்மையோ அத உண்மை தொன்மைச் சமயம் இல்லாமல் சமயம் உருவாகாது என்பதிலும் உள்ளது.
சமயமானது மனித சமுதாயம் முழுவதும் ஒரு ஒற்றை துவக்கப்புள்ளி கொண்டு முழுமையான ஒற்றைத் தோற்றத்துடன் கிளைத்துவிடவில்லை அல்லது முளைத்துவிடவில்லை.
வரலாற்றுக் காலத்துக்குள் நுழையாத மனிதக் குழுக்கள் ஆங்காங்கே இன்றும் வாழ்ந்துவருவது எவ்வளவு உண்மையோ அதே உண்மை சமய நிலைக்கு நுழையாத தொல் சமய நிலையில் உள்ள வழிபாடு மரபுகளைப் பின்பற்றுபவர்களும் ஆங்காங்கே வாழ்ந்துவருகின்றனர்.
அவை ஆவி வழிபாடு உயிரியக் கோட்பாடு மனா நம்பிக்கை இயற்கை வழிபாடு குலக்குறி வழிபாடு போலிப் பொருள் வழிபாடு விலக்கு கோட்பாடு மூதாதையர் வழிபாடு போன்ற பல கோட்பாடுகளாக விரிந்து பரந்து வளர்ந்துள்ளன.
அங்கும் மந்திரமும் வழிபாடு சார்ந்த தொன்மைப் பண்பாட்டின் கூறுகளும் சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி இடம்பெற்றுள்ளதைக் காணமுடிகிறது.
இது பிரதேச மற்றும் குழு வேறுபாடுகளால் உருவானது என்பதைவிட வாழ்வியல் மாற்றம் பண்பாடு மாற்றம் சிந்தனை மாற்றம் மற்றும் புதிய தத்துவத்தின் தோற்றம் ஆகியவை காரணமாக இருக்கின்றன.
சுனச்சேபன் பலிக்கு வாங்கப்பட்ட விவரம் மற்றும் பிற்கால ஐதரேயப் பிராமணம் தெரிவிக்கும் சில தகவல்கள் கொண்டு இதனை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்.
இதனால் யசூர் வேதம் முற்கால அல்லது ரிக்கின் முதல் தலைமுறை இருடிகளின் வேள்வி மரபுகளில் இருந்தும் சித்தனைகளில் இருந்தும் நோக்கத்தில் இருந்தும் வேறுபடுவதை இம்மண்டங்களின் தொடர்ச்சியாகவே காணவேண்டி உள்ளது.
பிராமணங்கள் மேய்த்தலுடன் வேளாண்மை செய்த சமூகத்தையும் நிலவுடமைச் சமூகத்தையும் வாழ்வியலாகக் கொண்ட சமூகத்தை அடையாளப்படுத்துகிறன.
ரிக்கில் வேள்வி சடங்கு காட்டாத சடங்கை நிகழ்த்துவோர் நிகழ்த்துவிப்போர் என்ற கூறாக்க நிலையை பிராமணங்கள் நன்கு காட்டுகின்றன.
இங்கு நிகழ்த்துவோர் நிகழ்த்துவிப்போர் என்ற கூறுபாடு இல்லை ஏனெனில் நிகழ்த்துவிப்போர் என்ற சமுதாய அங்கம் இக்காலத்தில் ஏற்படவில்லை.
சோமயாகம் அஸ்வமேதம் புருசமேதம் இராஜசூயம் போன்ற யாகங்களில் இருந்து அன்றைய விலங்குப் பலிகள் அவை பலி கொடுக்கப்பட்ட விவரங்களை அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.
வாயு பசுவாக இருந்தது அதனால் அதனை யக்ஞம் செய்தார்கள் அது வாயு உள்ள இவ்வுலகத்தை ஜயித்தது இது உனது உலகமாகும் அதை நீ முகரவில்லையேல் உன்னை நான் தடுப்பேன்.
விலங்குப் பலியினை நீக்கி யாகத்தில் தாவர விளைப்பொருட்கள் இடம்பெற வேண்டிய சமூக நிர்ப்பந்தமாக இவ்வரிகளுக்கு சத்துரு என்பதான விளக்கங்கள் அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
இதன் தொடர்ச்சியாக உள்ள கலைத்து அடுக்கப்பட்ட அனுவாகங்கள் தேவர்களுக்கு உகந்த பலவகை விலங்குகளை புழு பூச்சிகளை பட்டியல் செய்யும்.
முன்னர் போலவே இவ்விலங்குள் வேள்விக் கம்பங்களில் கட்டிவைத்து யாகம் முடிந்த பின்னர் சுதந்திரமாக விடுவிக்கப்படும் என்று கூறப்படும் விளக்கம் பிற்காலத்தில் விலங்குப் பலிக்கு எதிராக எழுந்த சமூக மாற்றமும் நிர்ப்பந்தமும் காரணமாகின்றன.
இவை வேள்விக் கம்பத்தில் கட்டிவைக்கப்பட்டு விடுவிக்கப்படவை அல்ல என்பதை யாகத்தின் முடிவில் இறைவர்களுக்கு படைக்கப்பட்ட படையலில் இடம்பெறும் எலும்புத்துண்டங்கள் பற்றிய விவரப் பட்டியல் வேள்வியில் சதைகள் கருகிய பிறகு எஞ்சிய எலும்புகள் படையல் பொருட்களாயின என்பதை விளக்கும்.
யசூரில் இருந்து பிராமணங்கள் பெற்ற வளர்ச்சி நிலை கால மாற்றத்தையும் பண்பாடு மாற்றத்தையும் தத்துவ மாற்றத்தையும் அடையாளப்படுத்துபவையாக பிராமணங்கள் இருக்கின்றன.
எனில் ரிக் வேள்வி சற்று எளிமையாக சமூகத்தின் நன்மையினை நோக்கமாகக் கொண்டு நிகழ்த்தப்பட்டது என பின்னோக்கிச் சென்று அடைந்துகொள்ள முடிகிறது.
எரித்தல் சார்ந்த வேள்வி வழிபாடு புதைத்தல் சார்ந்த சன்யாசிக்கல் வழிபாடு இரண்டும் மேய்த்தல் சமூகத்தின் வளமை சார்ந்த நலம் சார்ந்த நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் எழுந்த நிலம் பொழுது கடந்த பொதுப்பண்பைக் காட்டுகின்றன.
ஐதரேய பிராமணத்தில் விவரிக்கப்படும் ஒரு வேள்வியில் விசுவாமித்திரர் ஜமதக்னி ஆகியோர் யசூர் வேதம் படிக்கும் பிராமணராகவும் வசிட்டர் பிரம்மாவாகவும் அயாஸ்யர் பாடகராகவும் பங்கெடுத்தனர்.
பேராசை பிடித்த அப்பனிடம் பலியாக வெட்டிக்கொள்ள மறுத்து விசுவாமித்திரரைத் தன் தந்தையாக்கிக்கொள்ள விரும்பி அவருடைய மடியில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டான்.
ஆனால் விசுவாமித்திரர் அவனது கோரிக்கையை மறுத்து தரமாட்டேன் தேவர்கள் இவனை எனக்குத் தந்தார்கள் என்று கூறியதுடன் அவனது பெயரை தேவராத்நவசுவாமித்திரன் என்று மாற்றிவிட்டார்.
ஓ ஆங்கிரசனே நீ முந்நூறு பசுக்களை என்னைவிட மேலானவையாகக் கருதிவிட்டாய் என்று சுகஹஷேப்பான தேவராத்நவசுவாமித்திரன் கூறினான்.
மேலும் பிராமணியம் மேய்த்தல் தொழிலில் இருந்து வேளாண்மை மற்றும் புரோகிதத்தில் மட்டும் வாழ்வியலாக மாற்றிக்கொண்டதும் இந்த மாற்றங்களுக்கு நிர்ப்பந்திக்கின்றன.
பிராமணியத்துக்கு வெளியே சமயம் சாரா வழிபாடாக இந்தவகையில் பலி வழிபாடுகள் தொல்குடிநிலையின் சடங்கை ஒத்ததாக மேற்கொள்ளப்படுவதையே சன்னியாசிக்கல் வளமைச் சடங்கு நமக்கு அடையாளப்படுத்துகிறது.
அநுவாகம் மற்றும் பாடல் எண்கள் யசூரின் ம.ரா.ஜம்புநாதன் மொழிபெயர்ப்பு அலைகள் வெளியீட்டகத்தின் பிரதிகளில் கண்டவாறு.
இப்பாடலில் உள்ள சமூகத்தின் பிரிவுகள் அல்லது சமூகங்கள் அன்றைய சமூதாயத்தில் இடம்பெற்றவர்களை அல்லது யாக வேள்வி நிகழ்வின்பொழுது இடம் பெற்றவர்களைப் பற்றி அறிய உதவுகிறது.
அவ்விவரங்கள் தகடூர்ப் பகுதியினைச் சார்ந்து விளக்கப்படிருந்தாலும் மேய்த்தல் சமூகம் எப்பகுதியில் கால்நடைகளுடன் வாழ்ந்திருந்தாலும் அதன் நலத்துக்காக எண்ணிக்கைப் பெருக்கத்துக்காக இவ்வகையான வழிபாட்டினை மேற்கொண்டிருந்ததை தொல்லியல் தடயங்கள் மூலம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.
தொல்மனத்தின் மந்திரம் என்ற வழிபாட்டுச் சடங்கோடு தொடர்புடைய இம்முறை சமூகத்தின் நன்மைக்காகவே அல்லது தற்கால வடிவில் ஊர் நன்மைக்காகவே நிகழ்த்தப்படுவதாகும்.
அவர்கள் மேய்த்தல் தொழில் சார்ந்த சடங்குகளையும் அது சார்ந்த நம்பிக்கைகளையும் அது வழங்கும் செல்வம் அவற்றின் வளம் ஆகியவற்றில் மிகுந்த எதிர்ப்பார்ப்பும் அதனை நோக்கிய முழு ஈடுபாட்டையும் காட்டியவர்களாகத் தங்களின் பாடல்களின் வரிகளில் காட்சியளிக்கின்றனர்.
ஒன்று கூடி உண்டாக்குகிறார்கள் என்பது ஒரு சமூகத்தினை அல்லது ஒரு அமைப்புக்குள் அல்லது ஓரிடத்தில் உள்ள அனைவரும் இணைந்து செயல்படுகின்றார்கள் என்ற பொருள் வெளிப்படுகிறது.
ரிக் பாடல்கள் அடிப்படையில் கடவுளின் அல்லது கடவுளர்களின் பண்பைக் கூறிப் போற்றி தாம் அளிக்கும் பொருளைக் குறிப்பிட்டும் தாம் வேண்டும் பொருளைக் குறிப்பிட்டும் அதனை இரந்தும் வேண்டும் பண்பைக் கொண்டவை.
செல்வத்தை அதாவது அன்று செல்வமாகக் கருதப்பட்ட கால்நடைச் செய்வங்களை குறிப்பாக ஆநிரைச் செல்வங்களை வேண்டுதல் ஆகியவற்றையே கொண்டிருந்தது.
அத்திரியின் புதல்வன் விரசன் அல்லது ஜானனியின் புதல்வன் ரிஷி குமாரன் எழுதியதாகக் குறிப்பிடப்படும் பாடலொன்று நீ பந்தமாயிருந்த சுனச்சேபனை ஆயிரம் யூபங்களில் விடுவித்தாய்.
வபையுள்ள பாண்டத்தை பரத்தித் தாபப்படுத்துவதுபோல் அதை அறிஞர்கள் எழில்படுத்துகிறார்கள் அதில் நெய்யை இடுகிறார்கள் என யாகத்தில் இடப்படும் பொருளொன்றை காட்சிப்படுகிறார்.
இதற்குப் பொருள் கொண்டவர்கள் புரோடாசாத்தை இவ்வரிகளின் வடமொழி மூலம் பசு புரோடாசாதிகம் பசதி என்றும் இதற்கு மிருக பலி கொடுக்கும்பொழுது அப்பம் ஒரு தேவையான பொருளாகும் என விளக்கப்பட்டுள்ளது.
குதிரையின் கழுத்திலும் கால்களிலும் சேர்க்கப்படும் வடங்களும் வார்களும் இடை ரசிசிகளும் கோலச் சாமான்களும் அதன் வாயிலுள் வைக்கப்பட்ட புல்லும் குதிரையோடு தேவர்களிடம் செல்க.
ஈயல் புசிக்கப்பட்ட எந்தப் பச்சை மாமிசப் பகுதியும் கம்பிலோ கோடாரியிலோ பூசப்பட்ட எந்த மேதையின் பகுதியும் வெட்டுபவனுடைய கைகளிலோ நகங்களிலோ படிந்துள்ள அந்த ரசப் பகுதியும் உன்னோடு தேவர்களிடம் செல்க.
அவனுடைய உதிரத்தில் இருந்து உதிரும் எந்த சீரணமாகாத புல்லும் பச்சை மாமிசத்தில் மிச்சமிருக்கும் எதுவும் இந்த அனைத்தும் வெட்டுபவர்கள் மாசு நீக்கி சுத்த அவியை தேவர்களுக்குப் பக்குவப்படுத்துவார்களாக.
மாமிசம் கொதிப்பிக்கப்படும் பாத்திரத்திலே மாதிரி பார்க்க அமிழ்த்தப்படும் கம்பு ரசத்தை வழங்கும் பாண்டங்கள் தட்டுகளின் மூடிகள் வாட்டுஞ் சலாகைகள் கத்திகள் எல்லாம் குதிரையை அலங்கரிக்கின்றன.
புறப்படும் இடம் தங்குமிடம் புவியிலே புரளும் இடம் கால் கட்டின் இடம் பருகப்பட்ட நீர் தின்னப்பட்ட புல் இவை அனைத்தும் உன்னோடு தேவர்களிடம் சேர்க.
கந்தப் புகையுள்ள அக்கினி உன்னை கதறச் செய்யாமலிருக்க சுகந்தமுள்ளதும் பிரகாசிப்பதுமான கடாரம் கவிழாமலிருக்க தேவர்கள் வேள்விக்காக ஆய்ந்தெடுக்கப்பட்ட குதிரையை ஏற்கிறார்கள்.
ஒவ்வொரு துண்டு என்பதற்கு யாகத்தில் பலியாகக் கொடுக்கப்படும் குதிரையின் உடல் பாகங்களைக் கூறுகளாக்கி ஒவ்வொரு தேவதைக்கும் அவற்றை பகிர்ந்து அளிக்க வேண்டும்.
இந்தக் குதிரை எங்களுக்கு மிகுந்த பசுக்களும் உத்தமக் குதிரைகளும் வீரப் புதல்வர்களும் உள்ள விசுவத்தைத் தாங்கும் செல்வத்தை ஏந்தி வருக.
இதுபோன்ற கற்கள் தருமபுரி மாவட்டத்தில் அன்று கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம் ஒருங்கிணைந்த முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் காணப்படுகின்றன.
விழா அன்று இந்தக் கற்களும் கற்களுக்கு இடையே உள்ள வாய்க்கால் பகுதியும் சுத்தம் செய்யப்பட்டு மஞ்சள் குங்குமம் போன்றவை வைத்துப் பூசை செய்யப்படுகிறது.
ஊரில் உள்ள எல்லாக் கால்நடைகளையும் அலங்கரித்து சன்னியாசிக் கற்களுக்கு இடையே உள்ள வாய்க்காலின் வழியாகவும் இரண்டு சன்னியாசிக் கற்களுக்கும் இடையிலும் ஓடவிடுவார்கள்.
ஊரில் உள்ள எல்லாக் கால்நடைகளும் இந்தக் கற்களுக்கு இடையில் ஓட வேண்டும் என்பது இன்றுவரை பின்பற்றப்பட்டு வருவது குறிப்பிடத்தக்கது.
தருமபுரி மாவட்டம் ஆதனூரில் உள்ள சன்னியாசிக் கற்களுக்கு ஆடு ஒன்றைப் பலியிட்டு அந்த ஆட்டின் தலையை இரண்டு கற்களுக்கு இடையில் உள்ள வாய்க்காலுக்குள் வைக்கின்றனர்.
அதன்பிறகு ஊரில் உள்ள எல்லாக் கால்நடைகளையும் அலங்கரித்து சன்னியாசிக் கற்களுக்கு இடையே உள்ள வாய்க்காலின் வழியாகவும் இரண்டு சன்னியாசிக் கற்களுக்கும் இடையிலும் ஓடவிடுவார்கள்.
பிற பகுதியில் நிலவும் நம்பிக்கையைப் போலவே ஊரில் உள்ள எல்லாக் கால்நடைகளும் இந்தக் கற்களுக்கு இடையில் ஓட வேண்டும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
அதன் மையத்தில் ஒரு வட்டமும் நான்கு மூலைப் பகுதிகளில் அரைவட்டங்குளும் நான்கு மூலைகளையும் இணைக்கும்படி ஒரு பெருக்கல் குறியும் வெட்டப்பட்டுள்ளது.
முன்பு குறிப்பிட்ட எழுத்துகள் இந்த சதுரப் பகுதி மற்றும் முக்கோணப் பகுதியின் இருபுறங்களிலும் முக்கோணப் பகுதியின் மேல் ஐந்து வரிகளிலும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.
இவ்வாறு பலி கொடுக்கப்பட்ட மூன்று உயிர்களின் தலைகளை மட்டும் வெட்டி சன்னியாசிக் கல்லுக்கு அருகில் வெட்டப்பட்ட ஒரு குழியில் புதைக்கப்படுகின்றன.
அதே சமயத்தில் இவ்வாறு குழி தோண்டுவது நிரந்தரமான ஒரே இடத்தில் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன என்பதை கடந்த முறை புதைத்த தலைகளின் மண்டை ஓடுகள் நீக்கப்படுவதை வைத்து அறியமுடிகிறது.
பின்னர் பிற பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்படுவது போன்றே ஊரில் உள்ள எல்லா கால்நடைகளையும் தேங்கி நிற்கும் தண்ணீர் மீது ஓட்டிச் செல்கின்றனர்.
தமிழ்நாடு அரசுத் தொல்லியல் துறையால் இவ்விடம் அகழாய்வு செய்யப்பட்டு புதிய கற்காலம் முதல் தொடர்ந்து இங்கு மனிதர்கள் வாழ்ந்து வந்தது கண்டறிந்து வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
உயரமாக உள்ள கல்லின் பின்புறத்தில் கட்டங்களும் கட்டங்களின் முனைகளில் சூலங்களும் கட்டத்தின் உள்ளே கோலங்கள் போன்று தோற்றம் தரும் சித்திரங்களும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.
பொதுவில் சன்னியாகிக் கற்களில் ஒரு கல்லில் மட்டும் மந்திர எழுத்துகளும் மனித வடிவங்கள் மற்றும் கட்டங்கள் இடம்பெற்றிருப்பதில் இருந்து மோதூர் சன்னியாசிக் கல் இந்த வகையில் இரு கற்களிலும் பொறிப்புகளைப் பெற்று விளங்குகின்றன.
மேய்த்தல் சமூகம் பரவலாகவும் அதிக எண்ணிக்கைலும் வாழ்ந்த தகடூருக்கு அண்டைப் பகுதிகளான வட ஆர்க்காடு மற்றும் தென் ஆர்க்காடு பகுதிகளிலும் இவை சிறப்பாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.
பின்னர் சன்னியாசிக் கல்லின் கீழ்ப் பகுதியில் உள்ள பாதாள அறையைத் திறந்து அதில் ஆடு சேவல் பன்றி ஆகிய மூன்றையும் உயிருடன் விடுவார்கள்.
பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு முனிவர் சங்கிலி சன்னியாசி என்ற பெயரில் இங்கு வந்தார் என்றும் அவருடைய கழுத்தில் சிவப்புநிறச் சங்கிலி அணிந்திருந்ததால் இப்பெயர் வந்தது என்றும் கூறப்படுகிறது.
இப்பகுதியில் காலரா கால்நடைகளுக்கு நோய் வந்தால் சன்னியாசிக் கல்லை வழிபட்டால் நோய் தீரும் என்று சொல்லி வழிபடு முறையைப் பற்றி விரிவாகக் எடுத்துச் சொன்னதாகவும் அதன் அடிப்படையில் இந்த வழிபாடு தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது என்றும் கூறுகின்றனர்.
கல்லின் மேலிருந்து வடிந்து சென்ற தண்ணீரின் மேல் மனிதர்களும் கல்நடைகளும் நடந்து சென்றால் நோய்கள் குணமடையும் இனவிருத்தி அதிக அளவில் ஏற்படும் என்று இப்பகுதி மக்கள் கூறி வழிபடுகின்றனர்.
கால்நடை வளர்ப்புத் தொழில் இருந்த பகுதிகளில் சன்னியாசிக் கல் வழிபாடு இணைந்துள்ளது என்பது இதிலிருந்து தெரியவருகிறது ரிக் சமூகம் மேய்த்தல் சமூகம் என்பதால் அதன் பலிச் சடங்குகள் அதன் நோக்கத்தில் நடுகல் மற்றும் சன்னியாசிக் கற்களின் பலிச் சடங்குகளோடு ஒன்று போலவையாக உள்ளன.
சரியாகக் கூற வேண்டும் என்றால் சமயம் சாராத நம்பிக்கை சார்ந்த தொல்குடிச் சடங்கு என்பது மேய்த்தல் சமூகத்துக்கு மட்டும் உரிமையானது அன்று.
அனைத்துத் திணை வாழ்க்கை சமூகங்களும் தம்தம் வாழ்வியல் இடம் பொருள் சார்ந்து பல்வகைப்பட்ட சமயம் சாராத நம்பிக்கை சார்ந்த தொல்குடிச் சடங்குகளை மேற்கொண்டு இருந்தன மேற்கொண்டு வருகின்றன.
சமயம் சாராத நம்பிக்கை சார்ந்த தொல்குடிச் சடங்குகளின் புத்தாக்கம் எல்லா சமூகத்திலும் வளர்ச்சி அடைந்துள்ள நிலையை நாம் காணமுடிகிறது.
மாந்ரீகமும் தந்திரமும் ஒன்றா என்ற கேள்விக்கு ஒன்றான பொருள் மயக்கத்தை நாம் தற்காலத்தில் வழங்கி வருகின்றோம் என்று பதில் கிடைக்கும் என்று தோன்றுகிறது.
சமயம் சார்ந்த சடங்கள் ஒரு புறமும் சமயமற்றச் சடங்கள் ஒருபுறமும் தொகுக்கப்பாட்ட காலகட்டத்தோடு இம்மூன்றின் பொருள் மயக்கம் ஒன்றுபோலாக இருக்கின்றன.
சன்னியாசிக் கல் வழிபாட்டுக்கும் நடுகல் வழிபாட்டுக்கும் உள்ள தொடர்பும் வேறுபாடும் குறித்து ஆய்வு நிகழ்த்தப்படுவது அவசியமாகிறது.
சன்னியாசிக் கல் வழிபாடு என்பது கால்நடைகளின் வளமை சார்ந்தது என்பதும் நடுகல் வழிபாடு மனிதவளம் அல்லது குலத்தின் சமூகத்தின் நலம் சார்ந்து நிகழ்த்தப்படுவது என்பதும் வேறுபாட்டின் கூறாகிறது.
நடுகற்கள் பெருங் கற்காலப் பண்பாட்டின் தொடர்ச்சி என்னும்பொழுது கால்நடைகளின் வளமை சார்ந்த வழிபாடுகள் பெருங் கற்காலத்திலும் இருந்திருக்கும்.
பெருங் கற்படைப் பண்பாட்டில் மனித வளமை சர்ந்த வழிபாடும் கால்நடைகளின் வளமை சார்ந்த வழிபாடும் சந்திக்கும் புள்ளி அல்லது அம்மரபின் தொடர்ச்சியை காட்டுபவையாகப் புதிர்ப்பாதைச் சின்னங்கள் விளங்குகின்றன.
நமக்குக் கிடைத்துள்ளவற்றுள் பெருங் கற்படைப் பண்பாட்டோடு இணைந்து வெளிப்பட்டுள்ள சின்னகொத்தூர் புதிர்ப்பாதை மற்றும் வெதரம்பட்டி புதிர்ப்பாதை ஆகிய இரண்டினுள் சின்னகொத்தூர் வழிபாடு நீங்கிய நிலையில் உள்ளபொழுது வெதரம்பட்டி இன்றளவும் வழிபாட்டின் களமாக விளங்குகிறது.
வெதரம்பட்டி புதிர்ப்பாதையானது குழந்தை வரம் தரும் வழிபாடாக மனித வளமை சார்ந்தும் கால்நடைகளின் வளமை சார்ந்து பொங்கல் அன்று கால்நடைகள் கொண்டுவந்து அதன் முகப்பில் நிறுத்தப்படுவதும் இந்தப் பண்பாட்டின் நீட்சியை நமக்கு அடையாளப்படுத்துகிறது.
இந்தவகையில் மேய்த்தல் சமூகம் பெருங் கற்படைப் பண்பாட்டில் இருந்து நடுகல் பண்பாட்டுக்கு நுழையும்பொழுது கால்நடை வளமை சார்ந்த வழிபாடுகளை சன்னியாசிக் கல் வழிபாடாக வெளிப்படுத்தியுள்ளது வெளிச்சமாகிறது.
சிந்துப் பகுதியின் சிந்துவெளி எழுத்துகளை ஒத்த எழுத்துகள் தமிழி எழுத்துகளோடு ஒத்த எழுத்துகள் என இரு எழுத்துமுறைக்கும் இடைப்பட்ட கால எழுத்துருவாக உள்ள கருத்தைப் பரிமாறும் எழுத்துருக்களே என இன்று காணமுடிகிறது.
சன்னியாசிக் கற்களில் இடம்பெறும் எழுத்துகள் இன்று வட்டெழுத்துக்களை ஒத்த எழுத்துகளாக இருப்பினும் சில குறியீடுகள் சிந்துவெளி மற்றும் கீறல் குறியீட்டு எழுத்துகளை ஒத்தவையாக இருக்கின்றன.
சிந்துவெளி எழுத்து மற்றும் கீறல் எழுத்துகள் பயன்பாட்டில் இருந்த பெருங் கற்படைப் பண்பாட்டுக் காலகட்டத்தில்தான் பெரியகோட்டப்பள்ளி மற்றும் ஆண்டிமலை கோலகுண்டு எழுத்தோவியப் பாறைகள் சன்னியாசிக் கற்களின் இன்றைய பயன்பாட்டை பெருங் கற்படைக் காலத்தில் செய்துள்ளன.
அதன் பகுதியாகத்தான் நடுகல் வழிபாட்டில் உள்ள பலிச்சடங்கையும் சன்னியாசிக் கல் வழிபாட்டில் உள்ள பலிச்சடங்கையும் பார்க்கவேண்டி உள்ளது.
தற்காலத்தில் பலிச்சடங்குகள் வேள்வியில் இருந்து விலகியிருந்தாலும் வேள்வி வழிபாட்டின் துவக்ககால முக்கியப் புள்ளியே அதாவது ரிக் வேதத்தின் சடங்கு பலிதான் விதவிதமான பலிதான்.
ஆதியில் மனித சமூகம் போரில் மாண்டவர்கள் சமூகத்துக்காக மாண்டவர்கள் தம்தம் மூதாதையரின் ஆவியை ஒரு மரத்திலோ சந்தியிலோ மலைக் குகைகளிலோ நிலைநிறுத்தி வைக்கமுடியும் என்று நம்பினர்.
சன்னியாசிக் கல்லை ஒரு களமாகக் கொண்டு மேய்த்தல் தொழில் சமூகத்தினராலும் கால்நடைகளை வீட்டில் வளர்க்கும் மக்களாலும் நிகழ்த்தப்படும் பலிச் சடங்கே சன்னியாசிக் கல் வழிபாடு என அழைக்கப்படுகிறது.
மதத்தின் எந்தச் சாயலும் அற்ற இந்தச் சடங்கு தொல்குடியின் நம்பிக்கை சார்ந்த மாயவித்தையின் அடிப்படையில் தற்காலச் சமூகத்தினரால் ஒரு மரபாகப் பின்பற்றப்படுவது.
பிறகு சன்னியாசிக் கல்லுக்கு ஆடு பலியிடப்பட்டு பலியிடப்பட்ட ஆட்டின் தலையை வாய்க்காலில் புதைத்து வாய்க்காலை மூடிவிடுகின்றனர்.
ரிக் காலச் சிந்துப் பகுதி பெரிதாக முல்லை வாழ்வியலையும் மருத வாழ்வியலை சிறிதாகவும் காட்டுவது இங்கு ஒப்பிட்டு அறியத் துணையாகிறது.
ரிக்கின் மேய்த்தல் வாழ்க்கையின் பரிமாணங்களையும் பண்பாட்டுக் கூறுகளையும் உள்வாக்கிக்கொள்ள இந்த நிலவியல் மாற்றத்தின் புரிதல் இன்றியமையாததாகிறது.
இந்தியா நோக்கிப் பயணப்பட்ட இரானிய ஆரியர்கள் தாங்கள் கடந்துவந்த எல்லா நிலங்களிலும் எல்லா காலகட்டங்களிலும் தங்களில் மேய்த்தல் தொழிலின் மேன்மையானக் கூறுகளையே உண்மையாகவும் அதிதீவிரத்துடனும் கடத்திவந்தனர்.
புதிய கற்காலத்தின் செம்புக் காலத்தின் மாந்தரினத்தின் வாழ்வியலைப் புரட்டிப்போட்ட வேளாண்மை மீதும் நிலையான குடியேற்றம் அரசு உருவாக்கம் ஆகியவற்றின் மீதும் இவர்கள் ஏதும் தம் கவனத்தைச் செலுத்தித் தன் வாழ்வியலை மாற்றியமைத்துக்கொள்ளவில்லை.
ஆனால் விரைந்து செல்லும் குதிரை தேர் வலிமையான படைக்களங்களின் வரிசை அறிவு மட்பாண்ட அறிவு உலோக அறிவு பாதுகாப்பான பயணத் திட்டம் என பலவற்றிலும் சிறந்திருந்தாலும் நகர வாழ்வியலிலோ இனக்குழு தலைமை மீறிய வரையறுத்த எல்லை கொண்ட அரசு உருவாக்கத்திலோ இவர்கள் நாட்டம் செலுத்தவில்லை.
ஆண் தலைமையின் பிடிவாதமான தீவிரத்துடன் இவர்கள் தீயூட்டல் மற்றும் அதனுடன் நேர் தொடர்பான யாகம் வளர்த்தல் அதில் பலி மற்றும் படையல் பொருட்களை இட்டு ஆகுதி ஆக்குதல் மட்டுமே இவர்கள் துவக்கம் முதல் கைக்கொண்டிருந்த பண்பாடாகும்.
இன இட கால வேற்றுமையற்று மாந்தரினத்தின் எல்லா இன வேட்டை மற்றும் மேய்தல் வாழ்க்கையிலும் இச்சடங்கு தன் செல்வாக்கை வழங்கியுள்ளது.
இதன் பண்பட்ட வடிவமாக தீமிதி வடிவம் இன்றும் நாட்டுப்புற வழக்காகவும் தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாகவும் விளங்கிவருவது கண்கூடு.
பிற்கால யாகம் அல்லது வேள்வித்தீயின் அதாவது உயிர்ப்பலி நீங்கிய எந்த ஒரு கூறையும் ரிக்கிலோ ரிக் பிராமணங்களிலோ ரிக் ஆரண்யங்களிலோ காணமுடியாது.
தொல்குடியின் சமூகச் செயலாக அல்லது சமூகத்தின் நன்மைக்கான இந்த வேள்வி ரிக் காலம் முதல் தனித்தனி சடங்கு வடிவங்களின் போக்குகளாக வளர்கின்றன.
உண்மையில் நவீன கால ஆய்வுகள் மேய்த்தல் சமூகத்தின் சமயம் சாராத நம்பிக்கை சார்ந்த தொல்குடிச் சடங்காக விலங்குப் பலியைப் பார்க்கத் தவறுவதே இதற்குக் காரணமாக அமைகிறது.
இதன் தொல்குடிப் பண்பைப் பார்க்கத் தவறும் நவீன சிந்தனாவாதிகளும் மத நிறுவனங்களும் இதற்கு உயர்நிலைச் சூட்சுமப் பொருள் உள்ளதாக நிறுவி வருவதையும் காணமுடிகிறது.
உண்மையில் தொல்குடிச் சிந்தனையில் கடவுள் என்ற மதம் சார்ந்த சிந்தனை இல்லை என்பதால் இது அழியாப்புகழை அடைந்த மூத்தோரை குறிப்பதாகிறது.
ஆகுதி படையல் உணவு துவக்கத்தில் சமூகத்தின் எல்லா மனிதர்களும் பெறுவதாக இருந்து நாளடைவில் இது அரசர்களும் செல்வாக்கு மிகுந்தவர்களும் மட்டும் பெறுவதாகிறது.
அவிக்கு நெருப்பு என்றும் தேவர் உணவு என்றும் அவிப்பலி என்பதற்கு அக்னிக்குப் பலியாகக் கொடுத்தல் என்றும் ஆகுதிக்கு ஓமாக்கினி நெய்விடுதல் என்றும் ஓமபலி என்றும் யாகத்தில் வளர்க்கும் தீயில் இடப்படும் பொருள் என்றும் அகாராதிகள் பொருள் தரும்.
பல உரையாசிரியர்கள் இவ்வரிக்கு வானவரைப் போற்றியும் அவர்களுக்கு வேள்வியில் செய்யப்படும் ஆவுதி என்ற அவியுணவைத் தந்தும் எனப் பொருள்கொள்வர்.
அது ரிக் பிறகு பிற மூன்று வேதங்கள் அவ்வவற்றின் பிராமணங்கள் அவ்வவற்றின் ஆரண்யங்கள் அவ்வவற்றின் உபநிடதங்கள் மற்றும் சூத்திரங்கள் என்று விரிவது.
எனவே ரிக் மட்டுமே எதிரொலிக்கும் மனிதத்தன்மை மற்றும் மதமற்றத்தன்மையினை மேய்த்தல் சமூகத்தின் தொல்குடி நம்பிக்கை சார்ந்த நடைமுறை வாழ்வியல் சார்ந்த சடங்குகளின் வழி காண வேண்டும்.
முழுமையான மேய்த்தல் சமூகக் குறிப்பாக நடோடித்தன்மை கூடிய நில உரிமை அடைந்துகொள்ளாத வேளாண் உற்பத்தியைக் கைக்கொள்ளாத சமூகத்தைக் காணமுடியவில்லை.
இன்று சன்யாசிக்கல் வழிபாடு வேளாண் சமூகத்தின் விழாவான அறுவடைத் திருவிழாவான பொங்கலை இணைந்து ஏர்க்காளைகள் மட்டுமல்லாது எல்லா கால்நடைகளுக்கும் சேர்த்து நடத்தும் வழிபாடாக விளங்குகிறது.
ஆனால் ஆநிரை அல்லது வளர்ப்பு மிருகங்களின் வளம் குறித்த மரபான சடங்கு நிகழ்வுகளின் பதிவுகளைத் தொல்காப்பியம் கொண்டிருப்பதில்லை.
மேய்தல் சமூகமும் ஆவேளாண் சமூகமும் நிறைந்து வாழும் தமிழகத்தின் வடமேற்குப் பகுதிகளில் இன்றும் தங்களின் வளர்ப்பு விலங்குகளின் நலம் மற்றும் பெருக்கம் தொடர்பாக சன்யாசிக்கல் வழிபாடு நிகழ்த்தப்பட்டு வருகிறது.
ஒசூர்ப் பகுதியில் பல இடங்களில் எழுத்துப் பொறிப்புள்ள கல் மட்டும் கோயில்களின் திருச்சுற்றுகளிலும் புறத்திலும் இடம்பெற்றுள்ளன.