sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
கோயில்களுக்கு நேர்ந்துவிடப்பட்ட மாடு இறந்த பிறகு அதன் நினைவில் எழுப்பப்படும் கல் என்றும் கோவுக்கல் குறித்து சில இடங்களில் விளக்கம் பெறமுடிகிறது.
பொதுவில் இரண்டாக உள்ளபோது இக்கற்கள் இரண்டும் எதிர் எதிராக இரண்டு மீட்டர் முதல் நான்கு மீட்டர் வரையிலுமான இடைவெளியில் நடப்பட்டிருக்கும்.
ஒற்றைக்கற்களாக உள்ளவை துவக்கம் முதல் அப்படியே இருந்தனவா அல்லது பிற்காலத்தில் ஒன்று நீக்கப்பட்டனவா என்று அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
அவ்வாறே அருகருகே ஒன்றையடுத்து ஒன்று நடப்பட்டிருக்கும் கற்களும் துவக்கம் முதல் அவ்வாறே நடப்பட்டனவா எனத் தெளிவாக்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.
எவ்வாறாயினும் இயற்கையாகக் கிடைக்கும் நீண்ட கற்கள் அல்லது செதுக்கப்பட்ட பலகைக்கற்கள் இதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
சில இடங்களில் இந்த வாய்க்கால் அமைப்பு நிரந்தர அமைப்பாகக் கருங்கற்கள் கொண்டு தரைமட்டத்துக்கு இணையான சமமட்டத்தில் கட்டப்பட்ட நிலையும் உள்ளது.
இக்கற்களில் உயரமான கல்லில் குறியீடுகளும் தெளிவற்ற சொற்களாகப் படிக்க முடியாத உதிரியான எழுத்துகளும் பெரும்பாலும் வட்டெழுத்து வரிவடிவத்தில் தெளிவாக அறிய முடிகின்ற ம ய எழுத்துகளுடன் மேலும் புரிபடாத தனித்தனி எழுத்துகளும் மாறிமாறியும் திசை ஒழுங்கற்றும் உள்ளன.
இதனைப் பற்றிய விவாதமொன்று இவ்வாறு எடுத்துக்காட்டுகிறது ஆரிய எனும் சொல் பிரதானமாக கிழக்கு ஐரோப்பிய மொழிகளில் காணப்பட்டாலும் இந்தோஐரோப்பியர்கள் ஆரியர் என்றழைக்கப்படுகின்றனர்.
இந்த இந்தோஐரோப்பியரான ஆரியர்களுக்கும் இந்திய ஆரியருக்கும் பண்பாட்டளவில் உள்ள மாற்றம் என்பது வளர்நிலைப் போக்காக அமையாமல் புதிய வேர் கொண்ட போக்காக உள்ளது.
இப்புதிய வேர் தன் மூலமான இந்தோஐரோப்பியரின் பண்பாட்டு அடையாளங்களை வளர்த்தெடுக்காமல் மூழ்க வைத்துக்கொண்டு இந்தியப் பூர்வகுடிகளின் பண்பாட்டின் சகல அங்கங்களோடும் வளர்ச்சியுறுகிறது.
ஆரியர் என்ற பொதுப் பெயர்ச் சுட்டில் கரைந்துள்ள தமிழ்ச் சமூகத்தை அடையாளம் காண்பதில் நாம் இன்னும் தெளிவு கண்டுவிடவில்லை.
மொழி இனம் சாதி உட்குழுக்கள் என பல்வேறு முரண்களுடன் உருவாக்கப்பட்ட வலைபின்னல் அமைப்பில் பிம்பங்களின் ஊடாட்டம் அல்லது கருத்தியல்களின் அசைவியகம் முக்கியப் பங்களிக்கிறது.
அது எதில் நெகிழ்ச்சியானது எதில் கெட்டிப்பட்டது என்பதிலும் இப்பிம்பங்களின் ஊடாட்டம் அல்லது கருத்தியல்களின் அசைவியகம் தன் பங்களிப்பை வழங்கியே உள்ளது.
இந்தியச் சமூகத்தை குறிப்பாகத் தமிழர் என்ற திராவிடர் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் திறவுகோல் பிராமணச் சமூகத்தின் உருவாக்கம் என்ற பெரும் கருத்தியலை உள்வாங்கிக்கொள்வதில் உள்ளது.
இதன் அடிப்படையில் இன்றைய வழக்கில் உள்ள ஆரியர் சம்ஸ்கிருதம் பிராமணர் பிராமணியம் இந்துவியம் என்ற இந்து மதம் பொருள்முதல் வாதத்துக்கு எதிரான கருத்துமுதல் வாதம் என்ற சிந்தனைத் தளம் போன்ற நேர்க்கோடு வாதம் பரிசீலனைக்கு உள்ளாக வேண்டியதாகிறது.
இந்தியச் சமூகத்தில் பிராமணியத்தின் உருவாக்கம் என்பது காலக்கட்டாயமா அல்லது சூழ்ச்சியா அல்லது சமூகங்களின் அசைவியக்கத்தில் உயர்குடியாதல் என்ற கருத்தியல் கட்டுமானத்தின் தன்னிச்சையான உற்பத்தியா என்ற கேள்விகள் எழுந்து தொங்கி நிற்கின்றன.
ஏனென்றால் பிராமணியம் எப்பொழுது மொழி வழி இன வழி குடி வழி சாதி வழி சமய வழிச் சமூகமானது என்ற பலதரப்பட்ட கேள்விகளுக்குத் துல்லியமான பதில் இல்லை.
இப்பின்னணியில் இன்று பண்பாட்டுத்தளத்தில் ஆரியர் ஆரியம் சம்ஸ்கிருதம் சம்ஸ்கிருதத்தினர் வேதியர் வேதியம் வேதாந்தகம் பிராமணர் பிராமணியம் வடவர் மற்றும் வடமொழியினர் போன்ற சொற்கள் ஒரே பொருளைத் தருவதாகப் பலதரப்பினராலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இதுபோலவே சம்ஸ்கிருதம் என்ற சொல் இருவேறுபட்ட மொழிகளுக்கு அதாவது ரிக் மொழி மற்றும் செம்மை சம்ஸ்கிருத மொழிக்கும் ஒரே அடையாளமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இந்தியாவில் எவ்வாறான பண்பாட்டு உருவாக்கம் நிகழ்ந்துள்ளது என்பதிலும் தெளிவற்ற நிலை நீடிப்பதற்கும் பிராமணிய கருத்தியல் கட்டுமானம் தன் ஊன்றுகோலை வலிமையாகவே தந்துள்ளது.
இந்தக் கருத்தியல் கட்டுமானத்தால் மொழி வழி அடையாளம் இன வழி அடையாளம் என்ற வலிமையான சமூகக் கட்டுமானத்தில் பிராமணியம் இணைக்கப்பட்டு அது வாழ்வியல் நெறி என்ற சமயம்மதம் என்ற நிறுவனப் புள்ளியை மறைத்து மொழி இனம் சாதி வயப்பட்ட இந்தியச் சமூகத்தின் கட்டுமானத்தில் அங்கமாகிவிடுகிறது.
உயர்குடி நிலை அடைதல் என்ற பெரும் சமூக அசைவியக்கம் ஒருபடிதான தகுதிகளுடன் இருந்த நிலம் சார்ந்த திணைச் சமூக வாழ்வியலைப் புரட்டிச் சாய்த்துவிடுகிறது.
இப்பரிசீலனையின் ஊடே இந்தியாவில் ஆரியர்கள் சப்த சிந்துப்பகுதில் முதலில் குடியேறினார்கள் என்ற உண்மையில் இருந்து பார்க்கும்பொழுது இம் முதல் குடியேற்றப் பகுதியின் சூழல் வெகுவாக இவர்களின் வாழ்வின் அங்கமாயிற்று.
எண்ணிறந்த பெரிய மற்றும் சிறுசிறு அரசுகள் தோன்றி தம்தம் தனிவகைப் பண்புகளை அவ்வப் பாண்பாட்டில் தாக்கத்தைத் தோற்றுவித்து மறைந்திருந்தன.
அவர்கள் இரானிய ஆரியர்களாகி அங்கிருந்தும் விரட்டப்பட்டிருந்தனர் அல்லது மேய்தல் நிலங்களை நாடி நாடோடிகளாகப் புறப்பட்டு பல நூற்றாண்டுகளாகிவிட்டன.
சரியாகக் குறிப்பிட வேண்டுமென்றால் யூரல் மலையில் இருந்து துவங்கிய இவர்கள் பயணத்தின் கடந்து வந்த பாதைதோறும் செழிப்பான நாகரிகம் மறைந்து அதன் மீது ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த பண்பாடு கொண்ட மக்களை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் கடந்து வந்தனர் எனத் தோன்றுகிறது.
இவர்கள் கடந்து வந்த பகுதிகளில் தோன்றி மறைந்த அல்லது நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த புதிய கற்கால செம்புக் கால நாகரிகத்தின் செழுமையான வாழ்வியலின் எந்த ஒரு பண்பாட்டுக் கூற்றையும் இவர்கள் தம்முடன் எடுத்துவந்ததற்கான சான்றை ரிக் வெளிப்படுத்தாததே இந்த உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
குறிப்பாக ஓரிட வாழ்க்கை நகர நாகரிகம் எழுத்து உட்பட்ட வரிவடிவங்கள் ஆகிய எந்த ஒரு கூறையும் இவர்கள் ஏற்றுவரவில்லை.
வரலாற்று ஆசிரியர்கள் மொழியியல் வல்லுனர்கள் பலரும் இவர்கள் புகுந்த இடங்களில் இருந்த பூர்வகுடி மக்களால் துரத்தப்பட்டனர் என்ற கருத்துக்கு வருகின்றனர்.
உண்மையில் இவர்கள் கடந்து வந்த பாதைகளில் செழுமையான குறிப்பான நலிவுற்ற சிந்துப் பண்பாடு நிலவிய பகுதிகளைப் போன்றே செழிப்பு மிகுந்த பகுதிகளை இவர்கள் கடந்துவந்திருப்பதால் வல்லுனர்களின் கூற்று உண்மை நிலையினைச் சுட்டுவதாகவே இருக்கிறது.
இவர்கள் கடந்து வந்த பிறகு அவ்வப் பகுதிகளில் அமைந்த அரசுகளின் பதிவுகளில் இவர்களோடு தொடர்புடைய சில செய்திகளை சொற்களைத் தொல்பொருள் ஆவணங்களாகக் கிடைக்கின்றன.
இவை இம்மக்கள் மொழிவழி அமைந்த இந்தோஐரோப்பிய சமூகத்தில் இருந்து இந்தோஈரானிய சமூகமாகி பின்னர் அதிலிருந்து இந்தோஆரிய மக்களாகக் கிளை பிரிந்து வந்த மாறா மேய்த்தல் வாழ்கையினைத் தொடர்ந்த மக்களின் வாழ்வின் தொடர் நிகழ்வுகளுக்குச் சான்றுகளாகி அதனை மெய்ப்பிக்கின்றன.
முதலில் மொழி வழிச் சமூகம் இந்தோஆரியம் மற்றும் தமிழ் என்ற திராவிடம் அடுத்த கட்டத்தில் மொழியால் ஆன இனவழிச் சமூகம் இந்தோஆரியர் மற்றும் தமிழர் என்ற திராவிடர் மொழியும் இனமும் கலந்து உருவான புதிய சமூகம் ரிக் சமூகம் இப்புதிய சமூகம் தமக்கு ஆரியர் என்றே பெயர் சூட்டிக்கொண்டது அச்சமூகம் உருவாக்கிய புதிய மொழி ரிக் வேத மொழி இம்மொழி சம்ஸ்கிருதம் என்ற பிற்காலப் பெயரையே வரித்துக்கொண்டது இது கலப்பினச் சமூகமான ரிக் சமூகம் முற்காலப் பெயரான ஆரியரை வரித்துக்கொண்ட செயலோடு இணைவதே ரிக் சமூகத்தின் பிற்காலச் சந்ததியினர் உருவாக்கிய பிராமணிய மதம் அம்மதம் உருவாக்கிய பிராமணியச் சமூகம் பிராமணியச் சமூகம் தம்மை மீண்டும் ஆரியச் சமூகமாகவும் வேத மொழியான சம்ஸ்கிருத மொழிவழிச் சமூகமாகவும் இரண்டுக்கும் பேதமற்றது போன்ற ஒரு அரிதார முகத்தைக் காட்டுகிறது.
மேய்த்தல் சமூகத்தின் பண்பாட்டுக்கூறான ஆண் தலைமையினையும் ஆண்வழிச் சமூகம் என்ற தந்தைவழிச் சமூகத்தையும் பெற்றிருந்தவர்கள்.
சிந்துவெளியின் நலிவில் எஞ்சியிருந்த வேளாண் சமூகத்தினரின் சந்ததியினர் ரிக் காலத்தில் இவர்கள் மேய்தல் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.
முதல் வகையினர் இந்தோஇரானியரின் மேய்த்தல் தொழிலையும் அவர்களின் தந்தைவழிச் சமூகத்தையும் கருத்துமுதல்வாதச் சிந்தனையும் கூடிய பண்பாட்டையும் ஏற்ற உள்ளூர் மக்களாகிய தமிழர் என்ற திராவிடர்.
இந்த இரண்டாம் நிலையின்பொழுது இறுதிக் காலங்களில் இவர்கள் குழு முறை வாழ்க்கையிலிருந்து குடும்ப முறை வாழ்க்கைக்கு நகர்ந்துகொண்டிருந்தனர்.
குழு முறை வாழ்க்கை நீங்கி குடும்ப முறை வாழ்க்கையில் உருவான பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளே இந்த வேறுபாடுகளுக்கு முக்கியக் காரணமாக அமைகிறது என்பதை உணரமுடிகிறது.
ரிக் இருடிகளுக்குப் பிறகு இவர்களின் சந்ததிகளும் வழியினரும் பிராமணங்கள் ஆரண்யங்கள் வேதாந்தங்கள் ஆகியவற்றைப் படைத்து பிராமணியம் என்ற மதத்தை அல்லது மார்க்கத்தை அல்லது சமயத்தைக் கட்டமைக்கின்றனர்.
இவற்றின் முக்கிய ஆக்கங்கள் படைத்துவிட்டபொழுது இவர்கள் முற்றிலுமாக மேய்த்தல் சமூகத்தின் வாழ்வியலை இழந்து வேளாண் சமூகத்தின் வாழ்வியலுக்குப் புகுந்திருந்தனர்.
ரிக் இருடிகள் தாங்களே சமயத் தலைவர்களாகவும் படைத் தலைவர்களாகவும் கவிகளாகவும் பொருள் தேடுபவர்களாகவும் இருக்க இவர்களோ உழுவிப்பவர்களாகவும் குருமார்களாக குறிப்பாக பூசை மற்றும் சடங்களை நிகழ்த்துவோராக மட்டும் இருந்தனர்.
இவர்கள் ஒரு சமயத் தலைமையின் கீழ் இருந்து ஒற்றைக் கொள்கையுடன் செயல்பட்டனர் என கூறமுடியாது உள்ளது என்பதையும் இடமும் பொழுதும் பொருளாதாரமும் சார்ந்து இவர்கள் வேறுபட்டிருந்தனர் என்பதையும் மீண்டும் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டியவர்களாக உள்ளோம்.
சூத்திரர்களாகட்டும் வைசியர்களாகட்டும் அவர்கள் பிராமணரல்லாதோராகவே இருந்தனர் என்பது கருத்தியலே ஆனாலும் பிராமணச் சமூகத்தின் சமூக மாற்றத்தையும் அதன் வலிமையான கட்டமைப்பையும் காட்டவல்லதாக இருக்கிறது.
அரசின் வரி வருவாய் இந்த உழுதுண்ணும் வேளாண்குடிகள் வணிகர்கள் மற்றும் தொழில் முனைவோர் ஆகியோரால் மட்டும் நிறைவு செய்யப்பட்டது.
ஆந்திரர்கள் என்ற நூற்றுவர்கண்ணர்களான சாதவாகனர் என்ற ஆளும் குடியினர் பிராமணர் ஆக்கப்பட்டதும் போலவே குப்தர்களும் பின்னர் கதம்பர்களும் பிராமணர் ஆக்கப்பட்டதும் என இதன் வேர்களைத் தொல்லியல் சான்றுகள் கொண்டு நிறுவலாம்.
அதே சமயத்தில் சோழர் காலம் வரை பிராமணியத்தை தழுவல் அல்லது பிராமணியர் ஆதல் என்பது தென்னகத்தில் எளிதாகவே அல்லது அரசியல் காரணங்களால் அல்லது அரச சடங்குகள் காரணமாக நிகழ்ந்தே வந்தது.
அரசர்கள் பாவ நிவர்த்திக்காகவும் இறையருள் பெற வேண்டியும் நடத்திய வேள்விச் சடங்கில் ஒரு லட்சம் பிராமணர்களுக்கு விருந்தளிக்க வேண்டியவராக இருந்தனர்.
இந்த அளவு எண்ணிக்கை கொண்ட பிராமணர்கள் இல்லாததால் பிற வகுப்புகளில் இருந்து பெரும் எண்ணிக்கை கொண்டவர்கள் அரசர் ஆணைப்படி பிராமணர் ஆக்கப்பட்டனர்.
ஆளும் குடியினரான அரச மரபினர் தாம் பிராமணராக மாறாதபொழுது தம் அதிகாரத்தால் குடிமக்களில் பல வகுப்பினரை பிராமணராக்கியது அக்காலத்தின் சமூகத்தின் அசைவியக்கத்தின் மற்றொரு முகத்தைக் காட்டவல்லதாக இருக்கிறது.
பல அடுக்கு கொண்ட கீழ்மேல் சமூக நிலையில் கீழ் அடுக்கில் உள்ள சமூகம் தனக்கு உடனடி மேலுள்ள சமூக அடுக்கை அடைவது என்பதே முதல் படிவளர்ச்சியாகக் கொள்வது இக்கருத்தியல் ஊக்குவிக்கின்ற ஒன்றாக உள்ளது.
உயர்குடி ஆக்கம் கருதியல் வலிமைப்பட்ட அதேசமயத்தில் உயர்குடி ஆக்கலின் உச்சநிலை என்ற கருத்தியல் நிலையை அதாவது பிராமணராதல் அடையமுடியாத ஒன்றானபொழுது உழுவித்து உண்ணும் குடிகளின் செல்வப் பெருக்கமும் உயர் மதிப்பும் சமூகப் பாதுகாப்புமே தென்னிந்தியாவில் சோழப் பேரரரின் காலத்தின்பொழுது வணிக்கக் குழுக்களின் கூட்டமைப்பில் சித்திரமேழிகள் என்ற உழுவித்து உண்ணும் குழுவினர் வீருகொண்டெழத் தூண்டியது.
இவர்கள் தமக்கான கோயில்களை உருவாக்கியும் தமக்கான தனித்துவமான நிறுவனங்களை அமைத்துகொண்டும் தமது சமூகப் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்திருந்தனர்.
அரசுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் நிலையையும் அல்லது அரசுகளைத் தமக்குச் சாதகமாக வளைத்துக்கொள்ளும் நிலையும் பெற்றவர்களாகத் திகழ்ந்தனர்.
இவர்கள் சமண சைவ வைணவ சமய நெறிகளைப் பின்பற்றினாலும் பிராமணச் சமுதாயத்தின் சமூகப் பாதுகாப்பையும் உயரிடத்தையும் தாங்களே சமைத்துக்கொண்டனர்.
பிற்காலத்தில் குறிப்பாக சோழர்கள் காலத்தில் இருந்து வேளாளியம் குறிப்பாக சைவ வேளாளியம் என்ற சமூகத்தின் மீது அதிகாரமும் உயரிடத்தையும் கொண்ட குழுவினர் தோற்றம் பெற இந்த சித்திரமேழி குழுவினரே காரணம்.
அது உயர்குடி ஆதலில் உச்ச நிலையைப் பெற முடியாது என்ற தடையால் சமூக அசைவியக்கத்தில் உருவான தேக்கத்தின் காரணமாக எதிர் சம்ஸ்கிருதமயமாதல் என்ற பூர்வ தொல்குடிக்குத் திரும்புதல் அல்லது கீழ் படிநிலைச் சமூகத்தை அடைதல் நிகழ்வாகும்.
இடமும் பொழுதும் கட்டாயமும் சார்ந்து பிராமணர்களும் கீழ் படிநிலைச் சமூகத்தை அடைதலை என்ற எதிர் சம்ஸ்கிருதமயமாதலை மேற்கொள்வது ஆச்சர்யமான பின்விளைவு.
இந்த விளைவு பற்றிய விவரம் நமக்கு நாம் தேடும் தமிழ் சமூகத்தைக் கண்டடைய உதவுவதில்லை என்றாலும் நடப்பில் உள்ள சமூகங்களின் அசைவியக்கத்தை மானுடவியல் சார்ந்து துலக்கமாக்கிக்கொள்ள உதவும்.
ரிக் இருடிகளின் பாடல்களுக்குள் உள்ள பாடுபொருள் வேறுபாடு தொனி வேறுபாடு வாழ்வியல் முறை வேறுபாடு சிந்தனை வேறுபாடு போன்றவை முதல் தலைமுறையினர் இரண்டாம் மூன்றாம் நான்காம் தலைமுறையினர் என்று வேறுபடுத்தி வாசிக்கும்பொழுது இவ்வகையான வேறுபாட்டை எளிதில் அடையாளம் கண்டுணர முடிகிறது.
இவற்றை ஒரு கருதுகோள் அளவில் நான் முன்வைப்பதாகக் கொண்டேனும் இவ்வகைப் பகுப்புமுறைப்பட்ட ஆய்வு தொடர வேண்டும் என்பது அவா.
கூடுதல் பண்பாக நோய்களைக் குணப்படுத்தவும் எதிரிகளைத் தோற்கடிக்கவும் காதலில் வெற்றிபெறுவதற்கான பல வசிய மந்திரங்களும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.
இதனை சாதாரண மக்களுக்கு உரியது என்றும் உயர்தர குருமார் மக்களின் நம்பிக்கைகளுக்கு மாறாக இருப்பது என்றும்கூட விளக்கங்கள் தரப்பட்டுள்ளன.
ஏதோ ஒருவகையில் அதர்வணம் ஆரியர்களுடையதன்று குறிப்பாக பிராம்மணர்களுடையதன்று என்ற கருத்து அறிஞர்களிடையேயும் பொதுமக்களிடையேயும் வேரூன்றி இருந்தது.
அதனால் இது ஆரியர்களுக்கு முன்பு இந்தியாவில் இருந்த தமிழர் என்ற திராவிடர் ஆஸ்திரோஆசியர் சைனோதிபேத்திய மக்களின் படைப்புகள் என்பது தெளிவாகிறது.
இந்நிலையில் பிராம்மணியம் தந்த எளிய வாழ்வியல் பிராம்மணியத்தை பிறப்பின் வழியானது என வலியுறுத்தி மற்றவர்களை பிராம்மணியத்தை ஏற்கலாம் தழுவமுடியாது அவ்வாறே பிராம்மணன் ஆகமுடியாது என அதாவது சமூகத்தில் மேல்நிலையான ஆரியர் ஆக முடியாது என்ற வழக்கத்தை உருவாக்கியது.
இந்நிலையில் இந்திய ஆரியப் பிராம்மணியத்தைத் தழுவிய பிற சமூகத்தினர் தம் தாய் மரபுகளை இழக்க விரும்பாது தொன்மையான தம் மந்திர தந்திரச் சடங்கு முதலான நம்பிக்கைகளைத் பிராம்மணியத்துக்குள் இருந்துகொண்டே தொடர விரும்பினர்.
அதர்வணம் பிற மூன்று வேதங்களுக்குப் பிறகு இயற்றப்பட்டது என்பது ஒரு பொதுவான கருத்துதானா என்பதை பின்வரும் அதர்வணம் அப்பெயர் பெற்ற வரலாற்றில் இருந்து தெளியலாம்.
எனில் இவை வேளாண் குடிகளில் உழுதுண்ணும் அல்லது உழுகுடிகளின் நிலமற்ற சூத்திரர்களின் அல்லது சாதாரண மக்களின் நம்பிக்கை சார்ந்த பாடல்களாக அதாவது மந்திரத் துதிகளாக இவை இருப்பதால் யாக வளமைச் சடங்குக்கு மாற்றாக இருந்ததும் யாகம் முன்னிறுத்தப்பட்ட உழுவித்து உண்ணும் பிராம்மணர்களால் இவ்வாறு இழிநிலையில் புறக்கணிக்கத்தக்க ஒன்றாக வகைப்படுத்தப்பட்டது எனலாம்.
இவர்களின்றி பிருகு என்பவரின் பரம்பரையைச் சார்ந்த பிருகுக்கள் இப்புரோகிதக் குழுவைச் சார்ந்தவர்கள் ஆவர் எனவும் அறியமுடிகிறது.
இவற்றுள் அதர்வாங்கிரஸ் என்ற பெயர் சிறப்படைந்து நாளடைவில் அதர்வணம் என்று குறுகிய வழக்கும் அதர்வண வேதம் என்ற தொகைப்பெயரையும் பெற்றுள்ளது.
பிற சான்றுகளைக் கொண்டு அதர்வணத்தின் பெயர்களை ஆராயும்போது அதர்வாங்கிரஸுகள் என்ற இப்பெயர் பன்மை உருபை ஈற்றில் ஏற்று வரும் உம்மைத்தொகைச் சொல்.
எவ்வாராயினும் இப்பெயரைக் கூறும் நூல்கள் பிற்காலத்தைச் சார்ந்தது என்பர் கா.காலாசநாத குருக்கள் இவருக்குத் துணையாக மெக்டொனால் கீத் கிரிஃபித் போன்றோர் முன்னோடியாக உள்ளனர்.
கா.கைலாசநாத குருக்கள் எடுத்துக்காட்டும்பொழுது இந்திய இலக்கியப் பரப்பில் சிறப்பாக சமய நூல்களில் இவ்வேதத்தைப் பற்றி குறிப்பிடும் இடங்களில் எல்லாம் இவ்வேதத்தின் நன்மை குறித்து வரும் பகுதிகளைக் கருத்தில்கொண்டே அதர்வணம் என்றும் பேஷஜானி எனவும் சாந்தம் எனவும் பெளஷ்டிகம் எனவும் நூலாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
வேதத்தின் மந்திரப் பகுதிகளான நான்கினையும் கூறும் சந்தர்ப்பம் ஒன்றில் இருக்கு யசூர் சாமானி பேஷஜா என்னும் சொற்றொடரில் வேதத்தைக் குறிக்க வரும் பேஷஜா என்னும் சொல் அதன் கருத்தைப் பொறுத்த அளவில் அவ்வேதம் முழுவதையும் சுட்டாது இதன் ஒரே ஒரு பிரிவை மட்டுமே குறித்து நிற்கிறது.
அதர்வர் ஆங்கிரஸ் என்னும் இரண்டும் வெவ்வேறு கருத்தை உணர்த்துவனவா என்பதைக் காரணம் காட்டிக் கூறவல்லதும் எக்காலத்தில் இப்பாகுபாடு எழுந்தது என்பதை சுட்டக்கூடியதுமான ஆதாரம் எதுவும் அதர்வண வேதத்தில் இல்லை.
ஆனால் இரு பெயர்களையும் இணைத்து அதர்வாங்கிரஸ் என இவ்வேதத்தை நான்காம் வேதம் எனக் குறிப்பிடப்படும் பிற்கால வழக்கு இவ்வதர்வாங்கிரஸ்கள் அக்னி வழிபாட்டில் மிகுதியாக ஈடுபட்ட புரோகிதர்கள் என்று ஏற்கெனவே கூறப்பட்ட கருத்தை வலியுறுத்தும் என்பர்.
இவர் அதர்வண இனத்தவர்களிலிருந்து வேறுபட்டு அவரினும் பயங்கரமானவர்களாகக் காணப்படுவர் என்பதை இருக்கு வேதம் காட்டும் பிருகஸ்பதி அங்கிரஸ் இனத்தைச் சார்ந்தவர்.
இதற்கு முடிவு காணும்விதமாக தமிழர் என்ற திராவிட இனத்தைச் சார்ந்த வசிட்டர் அகத்தியர் கன்வர் அங்கிரஸ் போன்ற இருடிகளும் சுதாஸ் முதலான அரசர்கள் ஆரியத்தை அல்லது பிராம்மணியத்தை ஏற்றுக்கொண்டவர்களாக விளங்கினர்.
இவர்கள் வழியாக நாமடி ஒலிகள் எளிதாக இந்தோஇரானிய மொழியில் புகுந்து இந்தோஆரிய மொழி பிரிய ஒரு காரணியாக அமைந்தது என்ற எளிய முடிவுக்கு வரமுடிகிறது எனக் குறிப்பிட்டதை நினைவுகூர்ந்து கா.
கைலாசநாத குருக்கள் காட்டிய இவ்வதர்வாங்கிரஸ்கள் அக்னி வழிபாட்டில் மிகுதியாக ஈடுபட்ட புரோகிதர்கள் என்று ஏற்கெனவே கூறப்பட்ட கருத்தை வலியுறுத்தும் என்பர்.
இவர் அதர்வண இனத்தவர்களிலிருந்து வேறுபட்டு அவரினும் பயங்கரமானவர்களாய்க் காணப்படுவர் என்பதை இருக்கு வேதம் காட்டும் என்பதை இங்கு பொருத்தி மேற்கண்ட இம்முடிவுக்கு மேலும் வலியேற்றலாம்.
இவ்வேதத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாது புறம்பாக ஒதுக்கிக்கூறியது மட்டுமல்லாது இதற்கு விரோதமான கருத்துகளைக் கூறிய பழைய நூல்களைப் பரவலாகக் காணமுடிகிறது.
இந்த நிலையை விளக்கிக்கொள்வதில் ஆரியம் வளர்த்தெடுத்த பிராமணியத்தைத் தழுவியவர்கள் தொடர்ந்த தமிழ் என்ற திராவிட மற்றும் பிற குடிகளால் தம் தொல் மரபுகளிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவை என்பது தெளிவாகிறது.
அதர்வண மந்திரங்கள் ரிக் வேத காலத்துக்கும் முன்னர் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி இயற்றப்பட்டிருக்கலாம் என்பது இதன் பாடுபொருள் சார்ந்து பொரும்பலான ஆசிரியர்கள் முன்வைக்கும் கருத்தாக உள்ளது.
மந்திரம் மாந்திரீகம் ஆகியவற்றால் தீமை விளைவிக்கும் இழிந்த நிகழ்ச்சிகளைச் செய்பவர்களாக அங்கிரஸர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.
இவ்வங்கிரஸ் மரபினரின் முன்னோர் முதல் வழித்தோன்றல்கள் வரை அதர்வணத்துக்குப் பெரும் பங்களித்துள்ளனர் என்பதை முன்னர் கண்ட விவாதங்களுக்கு விடையாக அமைந்துவிடுகிறது.
ஆதியில் இருந்து ஆரியர் இயற்கையாக உருவான தீயை தாம் சென்ற இடமெங்கும் அணையாது பாதுகாத்து எடுத்து வந்தனர் எனவும் அங்கிரஸ் மரபினர் கல் குச்சி மரத்துண்டு ஆகியவை கொண்டு தேவைக்குத் தக்கவாறு தீயை உற்பத்தி செய்தவர்களாக இருந்தமையாலேயே தீயை உண்டாகியோர் எனப் போற்றப்பட்டனர் எனலாம்.
அதனாலேயே அக்னி வழிபாட்டில் மிகவும் ஈடுபட்ட புராதனகாலப் புரோகிதர்கள் அதாவது இருடிகளுடன் இவ்வேதம் தொடர்புடையது என்று முன்னர் காணப்பட்ட விளக்கம் சரியாகப் பொருந்துவதைக் காணமுடிகிறது.
ரிக் வேதத்துக்கும் அதர்வணத்துக்கும் பொதுவாக உள்ள பாடல்களில் அதர்வண வேதத்திற்கு மட்டுமே சிறப்பானவை எனக் கருதப்படும் பண்புகளான மாந்திரிகப் பகுதிகள் பொதுவாகக் காணப்படுகின்றன.
நவீன மொழி பெற்ற இக்காலகட்டத்தில் ஆரியர்கள் குரு பாஞ்சாலத்தில் இருந்தும் மறுபடி வடமேற்கில் இருந்தும் பிற பகுதிகளில் இருந்தும் பெயர்ந்தவர்கள் மற்றும் விராதயர்கள் போன்றோர் வடஇந்தியா இமயமலைச் சார்புப் பகுதிகள் மால்வா மகதா நாடுகளில் நிகழ்த்திய தங்களின் நான்காவது குடியேற்றக் காலம் என்பதை வரலாற்றுப்போக்கில் இருந்து தெளியலாம்.
இது அதவர்யு எனப்படும் தனிப்பட்ட வகை புரோகிதர்களுக்காக தொகுக்கப்பட்டவை என்றும் இந்தப் புரோகிதர்கள் சடங்குகளில் அதாவது வேள்வித்தீ உண்டாக்குவது திருப்படையல்களை இடுவது போன்ற வேலைகளைச் செய்தனர்.
பிந்திய வேதங்களான யசூர் அதர்வண வேதங்களில் கங்கை யமுனை மற்றும் தோவாப் நதிகளை இவர்கள் நன்கு அறிந்திருந்தனர் என்பதை இவை குறித்து அதிகமாகக் குறிக்கப்படுவதில் இருந்து வெளிச்சமாகிறது.
இந்நான்கு வேதக் காட்சிகள் மூலம் வங்கம் ஒரியாப் பகுதிகள் நீங்கிய வடஇந்தியப் பகுதிகளை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர் என்பதும் தென்னிந்தியா பற்றி ஒன்றும் அறிந்திருக்கவில்லை என்பதும் பிரம்மபுத்திரா நதிப்படுகைகளான வங்க ஒரியப் பகுதிகளையும் அறிந்திருக்கவில்லை என்பதையும் காட்டுகிறது.
இது பிராம்மணியத்தின் தென்னிந்தியப் பரவலையும் செம்மை சம்ஸ்கிருதத்துக்கு தென்னிந்தியர் செய்த கைங்கரியத்தையும் விளக்கவல்லதாக உள்ளது.
அத்தேவையை ஒட்டித்தான் வேத நூல்களின் வரிசை ஒன்றின் பின் ஒன்று தொகுக்கப்பட்டனவா அல்லது பிராம்மணியத்துக்கு முன்னர் தொகுக்கப்பெற்ற பண்டைய நூல்களில் பின்னர் பிராம்மணியம் ஒரு மரபுத் தொடரைக் காட்ட ரிக்கில் பிற்சேர்க்கைகளையும் கிலங்களையும் உருவாக்கி அதன் தொடர்ச்சி சாம யசூர் அதர்வணத்தில் அதன் தொடர்ச்சி பிராமணங்களில் அதன் தொடர்ச்சி ஆரண்யங்களில் அதன் தொடர்ச்சி உபநிடதங்களில் என அமைத்து அல்லது பின்னதிலிருந்து முன்னதுக்கு என பிராம்மணியம் வளரவும் வளர்க்கவும் புகுத்தவும் செய்யப்பட்டனவா என ஆய்வுகள் விரிய வேண்டும்.
எவ்வாறாயினும் இந்திய ஆரியர்களுக்குள் தமிழர் என்ற திராவிடரின் சான்றுகள் வலிமையாக இருப்பினும் இன்றைய நிலையில் குறிப்பாக அவர்களை இவர்களே அவர்கள் என அடையாளம் தேடுவது அவசியமற்றது மற்றுமல்ல இயலாததும்கூட.
ஏனெனில் இவர்கள் தம்முடைய இன மற்றும் மொழி அடையாளத்தை இழந்துள்ளது மட்டுமல்ல இந்தோஐரோப்பிய மற்றும் இந்தோஈரானிய ஐரோப்பியர்களிடமிருந்து முற்றிலும் வேறுபாட்ட பண்பாட்டைச் சமைத்துக்கொண்டு புதிய இனமாகப் பரிமாணம் கொண்டுள்ளனர்.
மானுடவியல் நோக்கில் இந்திய ஆரியப் பரிமாணம் என்பது எந்த வகையிலும் மாந்தரினப் பரிணாம வளர்ச்சிப்போக்கில் நிகழ்ந்துவிடவில்லை என்பதை மட்டும் தற்பொழுது குறித்துக்கொள்வோம்.
சம்ஸ்கிருதமாதல் என்ற கட்டமைக்கப்பட்ட மேன்மை உணர்வு அல்லது கருத்துப்போர்வையானது இலக்கிய ஆதாரங்கள் தொல்லியல் ஆதாரங்கள் மரபணுவியல் ஆதாரங்கள் ஆகிய எல்லாவற்றையும் தகர்த்து இத்தகைய மூலஇன மற்றும் சமூக அடையாளங்களைத் தேடுவதை இன்னும் சிக்கலாக்குகிறது.
இந்த உண்மை துவக்க கால ரிக்கில் இருந்து உபநிடதங்கள் வரை படிப்படியாக காலமும் இடமும் சார்ந்து பெற்ற மாற்றங்கள் வழியாக வெளிப்படுகிறது.
அதனால் இந்திய ஆரியம் அல்லது பிராம்மணியத்தில் தமிழர் என்ற திராவிடர் அல்லது வேறு இனக்குழுக்களைத் தேடுவது பண்பாட்டு அடையாளத்துடன்தான் எஞ்சுகிறது.
.. கைலாசநாத குருக்கள் ஆகியோரின் நூல்களின் விவரங்கள் கொண்டு இப்பாடுபொருள் செய்திகளும் அதன் வரிசை அமைப்பும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.
சுக்ல யசூர் என்பது வெள்ளை யசூர் என்றும் அது ஆரியர் பிராம்மணர் மரபின்பால் தொடர்புடையது என்றும் கிருஷ்ண யசூர் என்பது கருப்பு யசூர் என்றும் ஆரியர் அற்ற கருப்பு மக்களின் மரபின்பால் தொடர்புகொண்டது என்றும் கருதலாம்.
கருப்பு நிறம் கொண்ட ஆரியர் யார் என்பதற்கு இந்த அத்தியாயத்தின் இறுதியில் இந்தியச் சமூகங்கள் பற்றிய அறிதலுடன் சில கருத்துகளை முன்வைக்கலாம்.
ரிக் காலத்தில் இருந்து உருவான கலப்பு காரணமாக இடம்பெற்றவர்கள் குறித்து ரிக்கில் உள்ள அகச்சான்றுகளின் அடிப்படையில் இக்கருப்பு மக்கள் வடஇந்தியாவில் இருந்த தமிழ்க் கிளைக் குடியினர் மற்றும் ஆஸ்திரோஆசியக் குடியினர் எனக் கொள்வதில் பிழையாகாது.
ரிக்கின் முக்கிய இருடிகள் யாவரும் ஒன்று பெண்வழிச் சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவர்களாகவோ அல்லது கருப்பு நிறம் கொண்டவர்கள் என்று காட்டப்படுவதோ பற்றி முன் அத்தியாயங்களில் காணப்பட்டது.
ஆனால் சாமத்தில் அரண்யக பாடல்களும் கோட்டையக அதாவது கோட்டையில் வாழ்பவருக்குரிய பாடல்கள் நான் யசூரில் கருப்பு யசூர்ப் பாடல்களும் வேதங்களாகத் தொகுக்கப்பட்ட பின்னரும் பிற்கால ஆசிரியர்கள் அதனைப் புறக்கணித்தும் இகழ்ந்தும் வந்துள்ளனர்.
அடுத்து விளக்க இருக்கும் அதர்வண வேதம் முழுமையே புறக்கணித்தும் இகழ்ந்தும் மட்டுமின்றி வேத வரிசையில் கொள்வதில்கூட முரண்பட்ட போக்கு உருவாகியதைக் காணமுடிகிறது.
இதற்கு அடிப்படைக் காரணம் அவை உள்ளூர் மரபுகளையும் நாட்டார் வழக்குகளையும் கொண்டவையாகவும் மையப்படுத்தப்பட்ட பிராம்மணியத்தில் இருந்து விலகிய குறிப்பாக யாக வேள்வித் துதிகளின் குணங்களில் இருந்து விலகிய போக்குகள் கொண்டவையாகவும் இருப்பதால் இந்நிலையை அடைந்தன எனக் கொள்ளலாம்.
சில ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுவதுபோல் இவை சாதாரண மக்களின் நம்பிக்கை சார்ந்த துதிகள் என்பதாலும் உயர்தர குருமார் மக்களின் நம்பிக்கைகளுக்கு மாறாக இருப்பதும் இதன் புறக்கணித்த இகழ்ந்த நிலைக்கு ஒரு புறக்காரணமாகவும் இருக்கலாம்.
அது பிராம்மணியம் ஆரியர் என்ற வெள்ளை நிறத்தவரின் தனிப்பெரும் மதம் அல்லது தத்துவார்த்தம் என்ற கருதுகோளை வலியுறுத்திய மேய்த்தல் சமூகத்தில் இருந்து வேளாண் சமூகமாக அதுவும் உழுவித்து உண்ணும் சமூகமாகப் பரிமாணம் கொண்ட காலகட்டத்தில் எழுந்திருக்க வேண்டும்.
இக்காலகட்டத்தில் பிராம்மணியம் பிராம்மணியர்களுக்கு மட்டும் உரிமையானதாவும் பிராம்மணியம் பிறரால் தழுவமுடியாதவை அது பிறப்புரிமையானது என்ற கோட்பாடுகள் நடைமுறைக்கு வந்தாகவும் விரித்துப் பார்க்கலாம்.
இதனால் ரிக் வேதத்தில் காணமுடியாத ஒன்றான தன் சமூகத்தின் தூய்மைக்கு உண்மையில் புதிய இனக்கலப்பற்ற புதிய சமூகத்துக்கு குந்தகம் விளைவிக்கக்கூடிய கருப்பு என்ற சொற்கள் இகழப்படுகின்றன.
கருப்பு யசூர் தத்துவார்த்த விவாதங்கள் பிராம்மணங்களின் முன்னோடிகள் என தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்யாயா இதைக்கொண்டே தெரிவிக்கிறார் எனலாம்.
மேலும் வெள்ளை யசூரின் உருவாக்கத்தை கண்டால் அது ரிக்கில் இருந்து மட்டுமல்லாமல் பெரும்பான்மையான கருப்பு யசூரின் பாடல்களையும் தனதாக்கிக்கொண்டுள்ள தன்மையினைக் கொண்டிருப்பதை அறியமுடிகிறது.
கிரிஃபித் தமது ஆய்வுமுறையிலான விளக்கக் குறிப்புகளுடன் கூடிய மொழிபெயர்ப்பின்வழி அதன் பாடுபொருள் வரிகள் சார்ந்து அவை கருப்பு யசூரின் பிரதியாக்கல்கள் என்பதையும் இரு யசூர்களும் சுமந்துவரும் ரிக் மற்றும் அதர்வண மந்திரங்களையும் அதன் பகுதிகளையும் வெளிச்சமாக்கிவிடுகிறார்.
முதலாவதாக அது கருப்பு யசூரின் யாகமுறை மந்திரங்களுக்கும் அதன் பிரயோக உத்திக்கும் வெள்ளை யசூரின் யாகமுறை மந்திரங்களுக்கும் அதன் பிரயோக உத்திக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும் நோக்கத்தையும் அறிய உதவுகிறது.
துதிப்பாடல்களைக் கொண்ட ரிக் வேதம் பாடப்படும் பாடல்களைக் கொண்ட சாம வேதம் மந்திரம் போன்றவற்றைக் கூறும் பிரம்ம வேதம் என்கின்ற அதர்வண வேதம் ஆகியவற்றில் இருந்து யசூர் வேதம் மாறுபட்டது.
இவர் இவ்விரு யசூர்களின் பெயர்களுக்குத் தெளிவற்ற பல மந்திரங்களைக் கொண்டிருப்பதால் கருப்பு கிருஷ்ண என்றும் தெளிவான பாடல்களை அதாவது சத்தியபிராமணம் போன்றவை கொண்டிருப்பதால் வெள்ளை சுக்கிலம் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன என வேறு பொருளை வழங்குவார்.
மேலும் வேதங்கள் முழுமையும் நேரடிப்பொருளில் இயங்குபவையல்ல மறைபொருள் சார்ந்தவை என்பதே காலம்தோறும் சதூர்வேதிகள் முன்வைக்கும் கருத்து.
இக்காலகட்டம் ஆரியர்கள் குரு பாஞ்சாலப் பகுதிகளில் இருந்தும் வடஇந்தியப் பகுதியில் இருந்தும் வாரணாசி கோசலம் முதலான பகுதிகளுக்கு குடியேற்றம் நிகழ்த்திய காலகட்டத்தைக் குறிக்கின்றது.
இப்புதிய பகுதி இவர்களுக்குள் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களை யசூர் எதிரொலிக்கிறதா என்பது குறித்தும் ஆய்வுகள் விரிவுபடவேண்டி உள்ளது.
இந்த ஐந்தில் நான்கு கிருஷ்ண யசூர் அதாவது கருப்பு யசூர் வேதத்தைச் சார்ந்ததாகவும் ஐந்தாவது சுக்கில அதாவது வெள்ளை யசூர் வேதத்தின் பகுதிகளாகவும் உள்ளன.
அதே சமயத்தில் கருப்பு யசூர் வேதத்தில் இவ்வகை மந்திரங்கள் மட்டுமல்லாமல் வேள்வியுடன் தொடர்புடைய பல்வேறு கிரியைகளைச் செய்யும் முறைகளும் இவை பற்றிய விளக்கங்களும் விவாதங்களும் உள்ளன.
இதன் படைப்பாக்க முறை பற்றி தெரிவிக்கும்பொழுது யசூர் வேதம் செப்பனிட்டு உருவாக்கப்பட்ட வேளையில் ஏனைய வேதங்களை நிகர்த்து இவ்வேதமும் மந்திரங்களை மட்டுமே கொண்டமைதல் முறை என்னும் கருத்து மனதில் தோன்றியதனால் போலும்.
கிருஷ்ண யசூர் ஏற்கெனவே உருவாகிய இடத்தும் சுக்கில வேதம் பிராம்மணங்கள் வேறாய் அமைதல் வேண்டும் என்னும் கொள்கை பற்றி இருக்கு சங்கிதையை நிகர்த்தும் அமையும்வண்ணம் நாளடைவில் உருவாக்கப்பட்டது என்பர்.
சோம யாகத்தில் ஓத வேண்டிய மந்திரங்களும் வீரர்களாலும் மன்னர்களாலும் வேட்கப்படும் தேரோட்டப் போட்டிகளும் சோமபாணமும் கூடிய வாஜபேயம் யாக விவரங்களும் அரசர்களுக்கு மட்டும் வேட்கக்கூடிய இராஜசூய வேள்வி பற்றிய விவரங்களும் இதில் உண்டு.
சில உண்மைகளைக் குறிப்பாக உணர்த்தும் நோக்குடன் போலியாக நிகழும் படை மோதல் தாய விளையாட்டு மாந்திரீக நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் வெள்ளை யசூரின் பாடுபொருட்களாக உள்ளன.