sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
எம்பெருமானே முன்பு யான் தவம் முயன்றபொழுது நீர் எழுந்தருளி நம்மிடம் ஒரு குமரன் தோன்றுவான் அவனைக்கொண்டு அசுரரை அழித்து உமது துயரத்தை ஒழிக்கின்றோம் என்று அருளிச்செய்தீர் அவ்வாறே திருக்குமாரனும் தோன்றியுள்ளார் ஆயினும் இன்றளவும் எம் துன்பம் தீர்ந்ததில்லை.
மும்மை யுலகும் வணங்கும் எம்மானே எம்மைப் பற்றி நிற்கும் கொடிய தீவினையின் பயன் இன்னும் தீர்ந்ததில்லையே சூரனது வலிமையை அழிக்கத் தக்கவர் வேறு யாருமிலர்.
இம்மை மறுமைப் பயன்களை அளித்தருளும் இறைவன் அச் சொற்களைக் கேட்டுக் கருணை கூர்ந்து இனி மன வருந்தாதீர் என்று அருளிச்செய்து அருகே யிருந்த முருகன் திருமுகத்தை நோக்கி உலகத்தை நிலை குலைத்துப் பல உயிர்க்கும் துயர் இழைத்து வானவர் நகரத்தை அழித்து தீமையே புரிந்து திறம்பட வாழும் சூரனையும் அசுரர் குலத்தையும்.
பின்னர் பஞ்ச பூதங்களையும் அழிக்க வல்லதும் உயிர்கள் அனைத்தையும் ஒருங்கே நாசம் செய்ய வல்லதும் மாற்றாரது வலிமையையும் வரங்களையும் சிதைத்து உயிருண்ண வல்லதும் கொல்லும் படைக்கலங்களுக் கெல்லாம் தலைமையுற்று விளங்குவதும் ஆகிய ஒப்பற்ற வேலாயுதத்தை ஈசன் குமாரவேள் கையில் கொடுத்தார்.
அந் நிலையில் உமையம்மை அருமைத் திருக்குமாரனை அருகில் வைத்து அருளோடு அணைத்து உச்சி மோந்து அப்பா நூறாயிரத்து ஒன்பது வீரர்களும் உன்னை நெருங்கிவர பெருந்திறல் பெற்ற அசுரர் குலத்த்ை வேரறுத்து வானவர் குறையைத் தீர்த்து இங்கே வருக என்று ஆசி கூறினாள்.
இவற்றைக் கண்ட திருமாலும் பிரமனும் இந்திரனும் ஆண்டவனே எம்மைப் பாதுகாத்தருளினி எங்கள் மனத்தில் இனி ஒரு குறையும் இல்லை இன்றே பிழைத்தோம் பிழைத்தோம் என்று அம்மையப்பருடைய திருவடிகளைத் தொழுதார்கள்.
திருநீறும் கண்டிகையும் அணிந்தவர்கள் சிவபெருமானையன்றி மற்றெவரையும் தெய்வமாக மனத்திலும் கருதாதவர்கள் மாற்றார் உயிரைப் பலியாக உண்டவர்கள் கூற்றுவனது வீரப்படையையும் வெற்றி கொள்ளும் திறலுடையவர்கள் இத்தகைய பூதப்படை வீரர்கள் தத்தம் தலைவரோடு திரண்டெழுந்து சண்முகப் பெருமானை அடைந்து கையெடுத்துத் தொழுது துதித்துப் பெருங்கடல் உடைந்தாற் போன்று ஆரவாரித்தார்கள்.
அப்போது முருகவேள் நெடுங்கடலின் நடுவே இலங்கும் சூரியன் போலப் பரந்த சேனை சூழ்ந்துவரக் கயிலாய மலையை விட்டு நிலவுலகத்தில் வந்தருளினார்.
வானவர் பெருமகிழ்வடைய அருகே நின்ற மெய்யருள் வீரவணகுவைப் பெற்ற வீரவாகு தேவரை நோக்கி அதோ நிற்கும் மலையே கிரவுஞ்ச மலையாம்.
பூதப்படைகளோடு நீ போந்து அவன் கோட்டையை வளைத்திடு தடுத்துப் போர் புரியும் அசுர சேனையைப் படுத்திடு பாவியாகிய தாரகன் வந்தால் போர் தொடுத்திடு அவனைக் கொல்லுதல் அரிதாயின் நாம் வந்து முடித்திடுவோம்.
இவ் வண்ணம் படைவீரரோடும் பூதர்களோடும் எழுந்து சென்ற வீரவாகு தேவர் யானை முகத்தைக் கொண்ட தாரகாசுரன் கொடுங்கோல் ஆட்சி புரிந்த மாய மாநகரை அடைந்தார்.
அதை யறிந்த தூதாகள் அரண்மனைககு ஒடிச சென்று தாரகனை வணங்கி ஐயனே உம் தமையன் சிறை வைத்துள்ள வானவரை விடுவிக்கச் சிவபெருமான் மைந்தனாகிய கந்தன் என்பவன் வந்துள்ளான்.
அப்பொழுது ஊழித்தீயில் நெய்க்கடல் விழுந்தால் எழும் தீக்கொழுந்து போல உயர்ந்த அரியாசனத்தினின்றும் மலை போன்ற மகுடம் அண்ட கோளத்தை முட்டும்படி எழுந்தான் தாரகன்.
மன்னர் மன்னனாகிய தாரகன் சேனையோடு வரக் கண்ட பூதப் பெரும்படைகள் சீற்றம் கொண்டு ஆரவாரித்து கட்லில் சென்று பாயும் ஆறுகள் போலப் பல மரங்களையும் ஆயுதங்களையும் மலைகளையும் கையில் ஏந்தி எதிரே சென்றன.
அது கண்டு உயர்ந்தோர் புகழும் திறம் வாய்ந்த வீரவாகு தேவர் பெரிய மரம் போன்ற வில்லை வளைத்துத் தாரணிந்து எதிரே நின்ற தாரகனைப் பார்த்து அழியாத் திறமை கொண்டு அமர் புரிந்த பூததையும் வில்லாளரையும் வென்று விட்டோம் என்று எண்ணினாயோ?
அந் நிலையில் மாயைக்குரிய மந்திரத்தைத் தாரகன் மனத்திலே நினைத்தான் அதன் பயனாக எண்ணிறந்த வடிவங்களைக் கொண்டான் எங்கும் இருள் பரவினாற் போல எல்லையற்ற படைக்கலங்களை ஏவி ஒருவனாக நின்று போர் புரிந்தான்.
மாயையின் இருப்பிடமாகிய கிரவுஞ்ச மலையின் ஒரு குகையிலே சென்று ஒளித்தான் தாரகாசுரன் கோபமுற்ற வீரவாகு தேவர் இது மாய மலை என்றெண்ணிக்கொண்டு திகைத்து நின்றபோது அம் மலை மயக்கம் தரும் உறக்கத்தை உண்டாக்கி அவர் அறிவை மயக்கிற்று.
இங்ஙனம் வெற்றி வீரனாகிய வீரவாகு தேவரும் மற்றைய வீரர்களும் மயக்கமுற்ற நிலை கண்டு தாரகன் வெளிப்பட்டான் மாற்றாரை உற்று நோக்கினான் நம் மாயையால் இவர் எல்லோரும் ஒழிந்தார் என்று மன் மகிழ்ந்தான் அம் மலையின்மீது தோன்றினான் ஒரு பெருந் தேரின்மேல் அமர்ந்து அசுரர்கள் சூழ்ந்து ஆரவாரிக்க பொன்மயமான தன் வில்லை வளைத்துப் போர்க்களம் போந்தான்.
நாரதர் வாயிலாக நிகழ்ந்தனவெல்லாம் அறிந்த முருகப் பெருமான் அஞ்சி நின்ற வானவரை நோக்கி எல்லோரும் கேண்மின் இப்பொழுதே நாம் அமர்க்களம் செல்வோம் தாரகனை வேற்படையால் தடிந்து ஒழிப்போம் அசுரர் கோட்டையாகிய கிரவுஞ்ச கிரியையும் தகர்ப்போம் கணப் பொழுதில் நம்முடைய வீரரையும் மீட்போம் என்று அருளிச்செய்தார்.
முழுமதி போன்ற ஆறு முகங்களும் கருணை பொழியும் பன்னிரு கண்களும் வேலும் வேறுள்ள படைகளும் தாங்கிய அழகிய பன்னிரு கரங்களும் அணிமணித் தண்டை ஒலிக்கும் திருவடியுங்கொண்டு போர்க்களத்தில் நின்ற முருகவேளைக் கண்டான் தாரகன் என்றால் அவன் செய்த தவம் சொல்லும் தரத்ததோ?
ஆணவம் பொருந்திய மனத்தையுடைய அசுரன் இங்ஙனம் ஞான முதல்வராகிய பெருமான் கொண்ட திருக்கோலத்தைக் கண்டு வியப்படைந்து நம்மீது போர் செய்ய வந்த இவன் கற்பனை கடந்த முழுமுதற் கடவுள்தானோ?
எவர்க்கும் மேலாகிய ஈசனிடம் தான் பெற்ற வரமும் திறமும் மற்றுமுள்ள ஏற்றமும் நினைந்து அகங்காரம் கொண்டு கந்தப்பெருமானை நோக்கி நாராயணனாகிய திருமாலுக்கும் நான்முகனாகிய பிரமனுக்கும் வெள்ளை யானையுடைய இந்திரனுக்கும் எமக்கும் போர் நிகழக் காரணம் உண்டு.
சந்திரசேகரனாகிய சிவபெருமானுக்கும் எமக்கும் அமர் நிகழ காரணம் ஒன்றும் இல்லையே அவ்வாறிருக்க குமரா நீ இங்கு எதற்காகப் போர்க்கோலம் கொண்டு வந்தாய்?
அதற்கு மாற்றம் உரைக்கக் கருதிய முருகவேள் நீங்கள் வானவரைச் சிறையில் அடைத்து வைத்தீர்கள் நீதி செலுத்தும் முறையில் அருள்புரிதல் தண்டித்தல் ஆகிய இரண்டும் செய்கின்ற ஈசன் உங்கள் கொடுமையை ஒழிக்கத் திருவுளம் கொண்டு எம்மை அனுப்பினார் என்றார்.
அம் மொழி கேட்ட தாரகன் திருமால் கருடன் மேல் எழுந்து போர் புரிந்து என்மீது ஆழிப்படையை விட்டதும் அதனை யான் கழுத்தில் அணியாகக் கொண்டதும் நீ அறிந்திலையோ?
இன்றுவரை எம்முடன் பகைத்துப் போர் செய்ய வந்தவர் யாவரும் சிறிது நேரத்தில் வீட்டினர் அன்றி ஓடினர் வென்றவர் யாரும் இலர் இதை நீ கேட்டிலையோ?
அப் போது முருகன் வஞ்சகனே மாயைக்கெல்லாம் இருப்பிடமாகிய இம் மலையையும் உன்னையும் கூரிய வேலாற் கொன்று விரைவில் எம் சேனையை மீட்போம் என்று கூறிப் போர் தொடுத்தார்.
முருகவேள் விட்ட பாணங்களால் அடிபட்டு விழுந்த தாரகன் அந்தோ சிவபெருமான் பெற்ற சிறுவன் ஒருவனோடு போர் செய்து கரம் இழந்தேன் தந்தம் இழந்தேன் மயக்கமுறறு விழுந்தேன்.
என்றான் அந் நிலையில் அகங்காரத்தை விட்டான் நொடிப் பொழுது மனம் நடுங்கினான் வியப்படைந்தான் இவனை வெல்லுதல் அரிது போலும் என்று அகத்துள் எண்ணினான் மீண்டும் வீரம் மேலிட்டு இனிப் பரமசிவன் அளித்த பாசுபதாஸ்திரத்தை விடுவோம் என்று எண்ணி அதனை எடுத்து மனத்தினால் அருச்சனை புரிந்து சீற்றத்தோடு விடுத்தான்.
அது கண்ட கந்தவேள் தந்தையை மனத்தில் நினைத்துச் செங்கரத்தினை நீட்டி அக் கொடிய அஸ்திரத்தைக் கொடுத்தவன் வாங்கிய தன்மைபோல் கருணையோடு பற்றிக்கொண்டார்.
பற்றிய படைக்கலத்தைத் தம்முடைய ஆயுதங்களோடு சேர்த்த முருகன் செயல் கண்டு இனி நமது ஆக்கம் எல்லாம் அழிந்தது என்று ஏக்கம் கொண்ட தாரகன் பரமசிவனது பாசுபதப் படையை ட்டேன்.
முருகப்பெருமான் இதனைக் கண்டு அவனுயிரை அழிக்கத் திருவுளம் கொண்டு தம் திருக்கையில் அமைந்த வேலாயுதத்தை நோக்கி தாரகன் என்னும் பெயருடைய அசுரனையும் சஞ்சலம் விளைக்கும் கிரவுஞ்ச மலையையும் ஒரு நொடிப் பொழுதி னுள்ளே பிளந்து உயிருண்டு புறத்தே போந்து பூதர்களையும் நூறாயிரத்தொன்பது வீரரையும் மீட்டு இங்கு வருக என்று கூறி விட்டார்.
அவ் வேல் ஊழிக்காலத்தில் எல்லாவற்றையும் சுட்டெரிக்கும் கனல் போல் எழுந்து மலையோடு சேர்ந்து தாரகன் இயற்றிய மாயைகளையெல்லாம் அழித்து ஒழித்தது மேலும் தாரகன் மார்பென்னும் பெரிய மலையைப் பிளந்து கிரவுஞ்ச கிரியைத் தாக்கி ஊடுருவிச் சென்று வீரமும் புகழும் கொண்டாற்போலக் குருதியும் துகளும் கொண்டு மீண்டது.
அங்ஙனம் மீண்ட வேல் மாய மலையில் மயங்கிக் கிடந்த வீரரை எழுப்பிவிட்டு ஆகாய கங்கையிற் படிந்து தூய வடிவத்துடன் முருகவேள் திருக்கரத்தில் முன்போல் அமர்ந்தது.
முருகவேள் அதற்கு இசைந்தருள பிரமன் ஆதிய தேவரும் முனிவரும் அருகே நெருங்கி ஆறெழுத்தமைந்த அரிய மந்திரத்தை ஓதித் திருமஞ்சனம் ஆட்டினர்.
இவ்வாறு வணங்கி ஏத்தும் பொழுது தாரகன் மனைவியாகிய சவுரி தாரை தாரை யாகக் கண்ணீர் வடித்துப் புலம்பினாள் ஐயோ நாதா எங்கே சென்றாய்?
நறுஞ்சாந்தம் பூசிய பெருந்தோள் அசுரர் புடைசூழ நறுமணம் கமழும் அரியாசனத்தில் வீற்றிருந்த ஐயனே சிந்தை வருந்திச் செருக்களத்தில் இறந்தாயே இதுவும் ஒரு காலமோ?
மழுவேந்திய பெருமான் அளித்த வரத்தின் திறத்தையே நினைத்தாய் மாற்றார் செய்த சூழ்ச்சியைச் சிறிதும் மனத்திற் கொள்ளாது மடிந்தனையே ஏழையேன் உன்னை இனி என்று காண்பேன் என்று வருந்தினாள் பின்பு தாரகன் மைந்தனாகிய அசுரேந்திரன் இறந்து கிடந்த தந்தையைக் கண்டான் பெருமூச்செறிந்தான் கலங்கி அழுதான் கரங்களை உதறினான் அளவிறந்த சோகத்தில் அழுங்கினான் நெருப்பை உண்டவன் போலத் துயர் உற்று நிலத்தில் விழுந்தான்.
அப்பொழுது அசுரேந்திரன் மன்னர் மன்னனாகிய சூரபன்மனை அடைந்து அவன் அடிகளில் விழுந்து கைகளால் பாதங்களைப் பற்றி ஐயகோ என்று அழுது கதறினான்.
என் ஐயனே இந்திரன் செய்த தந்திரத்தால் சிவகுமாரனாகிய கந்தவேள் வலிய பூதப் படைகளுடன் வந்து உன் தம்பியையும் கிரவுஞ்ச மலையையும் வேற் படையால் அழித்து மேலும் வந்து கொண்டிருக்கின்றான் என்று புலம்பினான் அசுரேந்திரன் நிலையில் சூரன் சீற்றமுற்றான்.
என் தம்பியின் உயிரைக் கவர்ந்த கந்தன் வலிமையை அடக்கி வெற்றி பெற்று வரல் வேண்டும் நொடிப் பொழுதில் வருக தேர் தருக படைக்கலம் எனப் பணித்தான் சூரன்.
அச் செயல் கண்ட அமோகன் என்னும் அமைச்சன் அரசன் அடி பணிந்து அடியேன் ஒன்று கூறுகிறேன் அதனைக் கேட்டருளல் வேண்டும் கொடுஞ் சினம் கொள்ளலாகாது என வேண்டிக் கொண்டு சொல்லத் தொடங்கினான்.
நீ பகைவர் வன்மையை உணர்ந்தா யில்லை அவர் சேனையின் ஆற்றலை அறிந்தா யில்லை நின் அரும்பெருந் தலைமை நிலையையும் நினைந்தா யில்லை நின் நலம் பேணும் அமைச்சரோடும் ஆக வேண்டியவற்றை ஆரர்ய்ந்தா யில்லை.
அவனுடைய சிறப்பையும் திறத்தையும் பிறவற்றையும் உணர்ந்து பின்னர் அவனினும் சிறந்த வீரரைப் படையோடு போக்கி வெற்றி பெறுவாயாக என்று கூறினான் அமைச்சன்.
அவர்களை நோக்கி நீர் விரைந்து சென்று நிலவுலகத்தில் வந்துள்ள ஒற்றரை ஏவுதல் கந்தன தனமையும பூதப்படையின் பெருக்கமும் பிறவும் அறிந்து வருக என்று ஏவினான் சூரன்.
மேகங்கள் உலாவும் வானத்தில் தோன்றிய சூரியன் தன் கதிர்களாகிய கரங்குவித்து வணங்குவான் போலச் செல்ல முருகவேள் போர்க்களத்தை விட்டுப் புறப்பட்டுப் பெருஞ்சேனையும் தேவரும் சூழப் போயினார் பாம்பணையிற் பள்ளிகொண்டு கண்வளரும் திருமாலுக்கும் மங்கை பங்கனாகிய சிவபெருமானே பரம்பொருள் என்னும் உண்மையை மானிடர் அறியும் வண்ணம் வியாச மாமுனிவர் தம் எடுத்த கையினால் உணர்த்தியருளிய காசிப்பதியைக் கண்டார் உலகத்தைப் பெருங்கடல் மூடும் பிரளய காலத்திலும் அழிவின்றித் திருமால் பிரமன் முதலிய தேவருக்கு இருப்பிடமாய் திருக்கயிலாய மலையை ஒத்ததாய் எம்பெருமான் மாமர்த்தடியில் வீற்றிருந்தருளும் பெருமையுடையதாய் உள்ள பம்பை நதி சூழ்ந்த காஞ்சி மாநகரைக் கண்டார் எனக்கு நிகராவார் எவரும் இலர் என்று தனித்தனி திருமாலும் பிரமனும் எண்ணிப் பிணக்குற்றபோது அவ் விருவருக்கும் நடுவே அடியும் முடியும் காணலாகாத அனற் பிழம்பாய்த் தோன்றி நினைப்பவர்க்கெல்லாம் விரைவில் முத்தியளிக்கும் தன்மையில் நிகர் அற்றதாய் விளங்கும் திரு அண்ணாமலையைத் தரிசித்தார் நடுநாட்டு மன்னனாகிய நரசிங்க முனையரையன் நடத்திய திருமணத்தைத் தடுத்து மணமகனாய சுந்தரமூர்த்தியை ஆட்கொள்ளும் வண்ணம் ஒரு முதிய வேதியனாக வந்து அடிமைச் சீட்டைக் காட்டி வழக்கில் வென்று அருளிய சிவபெருமான் அமர்ந்த பெண்ணையாறு சூழ்ந்த திருவெண்ணெய் நல்லூரையும் கண்டார் இனிய செழுஞ்சோலை சூழ்ந்த தில்லையம்பதியிலே யுள்ள பொன்னம்பலத்தில் சிவகாமி யம்மையார் வணங்க விராட்புருடனது இதய கமலத்தில் அண்டரும் மதித்தற்கரிய முறையில் ஈசன் ஆடும் அற்புதத் தனிக் கூத்தைக் கண்டு உள்ளம் நெகிழ்ந்து களிப்புற்று வணங்கிச் சென்றார் அகத்திய முனிவரது கமண்டலத்தினின்று நீங்கிப் பூமியிலே பாய்ந்து பல கிளைகளாய்ப் பிரிந்து பற்பல பெயர்களைத் தாங்கி சோழ நாட்டிற் கன்னலும் செந்நெல்லும் விளைக்கும் காவிரியாற்றின் வடகரையில் உள்ள மண்ணி நதியின் மருங்கே வந்தார் முருகப்பெருமான்.
கார்மேகங்கள் திரண்டு செல்ல ஆங்கமைந்த மதில் சூழ்ந்த மாநகரின் வளத்தினை நோக்கிய முருகவேள் இது அதை நாம் இருத்தற்கேற்ற நல்ல இடம் என்றார்.
மேனி வருந்தாமல் அமிர்தத்தைப் பெற்று அருந்தியவ்ன் போல் இந்திரன் அங்கமெல்லாம் குளிர்ந்திருந்தபோது சீகாழியிலுள்ள வன்த்தைக் காக்கும் தெய்வம் அவனிடம் போந்து வணங்கிற்று.
சூரன் கொடுமைக்கு அஞ்சி விண்ணுலகம் விட்டு வந்த நாளில் சீகாழி வனத்தில் தன்னிடம் ஒப்புவித்த இந்திரன் நகைகளையும் இந்திராணியின் நகைகளையும் முடிப்பாகக் கொண்டுவந்து முன்னே வைத்து ஐயனே சிவபெருமான் வீற்றிருந்தருளும் சீகாழிப் பதியில் இந்திராணியுடன் போந்து நீர் தவம்செய்த நாளில் என்னிடம் கொடுத்துவைத்த நகைகள் இவை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அத் தெய்வம் கூறிற்று.
காமமே தீமையெல்லாம் தரும் சிறப்பையும் செல்வத்தையும் க்ெடுக்கும் நல்லறிவைத் தொலைக்கும் நன்னெறியை விலக்கி நரகத்திற் சேர்க்கும் ஆதலால் அதனினும் பெரும்பகை வேறுண்டோ?
அவ்வாறே இந்திரன் சேகரித்துத் தந்த பொருள்களால் இருவரும் அறியாத் திருவடிகளை முருகவேள் பூசனை செய்ய ஈசன் உமையம்மை யோடு இடபவாகனத்தின் மேல் எழுந்தருளினார்.
அக் காட்சியைக் கண்டு உச்சி மேற் கரங் குவித்துத் தொழுது போற்றினார் முருகப் பெருமான் மைந்தனது வழிபாட்டின் தன்மையை அறிந்து மகிழ்ந்த ஈசன் நொடிப் பொழுதில் உலகமெல்லாம் அழிக்க வல்ல பாசுபதம் என்னும் அஸ்திரத்தை அளித்தருளி இது நம்மிடம் தோன்றிய சிறந்த படை மாயனும் பிரமனும் இதனைப் பெற்றவரல்லர்.
பின்பு மண்ணியாற்றின் தென்கரையில் அமைந்த திருச்சேய்ஞலுரை விட்டு காவிரியாற்றைக் கடந்து திருவிடைமருதுர் என்னும் திருப்பதியையும் திருமயிலாடுதுறையையும் திருப்பறியலூரையும் மற்றும் சிவபெருமான் அமர்ந்தருளும் பழம்பதிகளையும் கண்டு சென்றார் குமர வேள் வளம் பெருகும் அழகிய இலஞ்சியங் கானம் என்னும் பழம் பதியில் கோயில் கொண்ட ஈசன் திருவடிகளை வணங்கிப் பின்னர்த் திரும்கள் பெருந்தவம் புரிந்து முற்றிய செல்வமும் முடிவற்ற மங்க்லப் பேறும் பெற்ற திருவாரூரைக் கண்டார்.
இங்ஙனம் எங்கும் தீப்பட்டாற் போன்றிருந்தது அப் பாலை அங்கு முருகவேள் சேனையோடு எழுந் தருளியபோது அக் கொடிய காடு பெருமழையாற் குளிர்ந்த அழகிய குறிஞ்சி நிலம் போலாயிற்று.
இத்தகைய பாலைவனத்தைக் கடந்து வேற்படை தாங்கிய குமரவேள் செங்குன்றுார் என்னும் சிவ பதியை வணங்கி மணிகளையும் வயிரங்களையும் முத்து களையும் மற்றப் பொருள்களையும் அலைகளால் அள்ளி எறியும் திருச்சீர் அலைவாய் என்னும் செந்திமாநகரைச் சேர்ந்தார்.
அங்கே அமர்ந்து இந்திரனை நோக்கி கொடுங்கோல் செலுத்தும் சூரன் முதலிய அசுரர்கள் பிறந்தவாறும் அவர் தவம் புரிந்தவாறும் வரம் பெற்றவாறும் அரசு செய்தவாறும் இன்னும் அவர் இயற்றிய மாயமும் அடைந்த வெற்றியும் அவர்தம் வலிமையும் மேன்மையும் உனக்கு அவர் இழைத்த துன்பமும் ஒன்றுவிடாமற் சொல்லுக எனப் பணித்தார் முருகவேள்.
அந் நிலையில் இந்திரன் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி வாக்கில் வல்லவராகிய வியாழன் எழுந்து எவர்க்கும் முதல்வராகிய எம்பெருமானே நீர் எல்லாப் பொருளும் அறிவீர் எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந் திருக்கின்றீர் எங்கள் துன்பத்தைத் துடைக்கத் திருவுளங்கொண்டு குழந்தை வடிவம் கொண்டீர் உமது செய்கையை யாவரே உணர வல்லார்?
ஆதலால் அசுரர் தன்மை களையெல்லாம் அடியேன் அறிந்தவரையில் சொல்கின்றேன் என்று குமாரவேளை நோக்கிக் கூறலுற்றார் மேன்மை யுற்ற காசிபனுடைய புதல்வர்களாகத் தோன்றினர் அறுபத்தாறு கோடி அசுரர்கள்.
அம் மகள் தூயவளாய் வளர்ந்து வந்தாள் அப்போது அசுரர் குலகுருவாகிய சுக்கிரன் அம் மங்கைக்குக் கொடிய மாயா வித்தைகள் அத்தனையும் கற்பித்தார் அவற்றில் அவள் அடைந்த திறமையைக் கண்டு மாயை என்று பெயரிட்டார் அம் மாயையால் எதிர் காலத்தில் அசுரர்கள் எய்தநின்ற பெருமையூெல்லாம் எண்ணிப் பார்த்தார்.
சென்றவள் காசிப முனிவருடைய தவச்சாலையின் அருகே நறுமணங்கமழும் அழகிய செந்தாமரைப் பொய்கையும் குளமும் சோலையும் மாணிக்க மலையும் மஞ்சமும் மண்டபமும் விரைவில் உண்டாக்கினாள்.
ஆண்டவன் திருவடியை நினைந்து ஐம்பொறிகளையும் அறிவினால் அடக்கித் தன்னந் தனியராய்த் தவம் புரிந்திருந்த காசிட முனிவர் அவற்றைக் கண்டு அதிசயம் அடைந்தார் உடனே தம் உள்ளத்தை ஒருமைப்படுத்தி முன் போலவே நற்றவம் புரியத் தலைப்பட்டார்.
அம் மங்கையைக் கண்ணுற்றார் காசிபர் விண்ணுலகத்தில் விளங்கும் கற்பகவல்லி தவம் செய்து பெற்ற பூங்கொடிதான் ஈங்கு வந்ததோ என்று வியந்து நின்றார் தனியளாக நின்ற தையலை நோக்கி மாதே உனக்கு என்ன் வேண்டும் என்றாலும் இன்னே தருவேன் மைந்தரை விரும்பினும் மகிழ்ந்து அளிப்பேன் அன்ன வரை ஒப்பற்ற நிலையில் வைப்பேன் என்றார்.
அந்தோ முன்னே ஆசை கொடுத்திக் மன்மதனை ஏவி மையல் விளைத்தீர் என் மெய்யறிவை யெல்லாம் சிதைத்தீர் இன்னும் செய்ய வேண்டுவது ஒன்றுண்டோ சொல்வீர் என்று பன்னிப் பன்னி இடர்க்கடலில் மூழ்கிச் சோர்ந்தார் முனிவர்.
அந் நிலையில் எவ் வினைக்கும் முன்னவளாகிய மாயை அவர் கண்ணெதிரே தோன்றினாள் கருத்தழிந்து கம்பம்போல் நின்ற காசிய முனிவர் மாயையைக் கண் களிப்பக் கண்டார் மகிழ்ச்சி கொண்டார் உய்ந்தேன் உய்ந்தேன் என்றார் மின்னொளியைக் கண்டு மலரும் தாழ்ை மலர் போல் புன்னகை பூத்தார் மாயையோடு கொஞ்சிக் குலாவினார்.
உடம்பை ஒறுத்துத் தவும் செய்பவர் உலகமெல்லாம் வியக்க வாழ்வர் தம்மை அடைந்தவரை ஆதரிப்பர் பகைவரை அழிப்பர் விரும்பிய பொருளெல்லாம் பெறுவர் என்றும் அழிவின்றி இருப்பர்.
இவ் வுண்மை உங்கள் மனத்தில் நன்கு பதியும் வண்ணம் ஒரு சரித்திரம் சொல்கின்றேன் கேளுங்கள் மெய்யான வேதங்களை உணர்ந்தவர் மிருகண்டு முனிவர்.
இந் நிலவுலகத்தில் உள்ள துன்பம் நீங்கவும் நல்லறங்கள் செழித்து ஓங்கவும் மாதவ முனிவர்கள் சிறந்து மல்கவும் வைதிக சைவம் வாழவும் கண்ணற்ற காலன் மாளவும் ஆதிமுதல்வனாகிய சிவபெருமான் திருவருளால் அம் முனிவரின் மனையாள் கருப்பம் உற்றாள்.
நஞ்சுடைய நாகத்தின் வாய்ப் பட்டு நலிவுற்ற சந்திரன் விடுபட்டு அமிர்தத்தைத் தருவதுபோல் அழகும் பொறுமையும் வாய்ந்த அம் மாது கருப்ப வேதனையால் வருந்தி வேத மணம் கமழும் செவ்விய வாயினையுடைய குழந்தையைப் பெற்றாள்.
மைந்தன் பிறந்தான் என்று கேட்ட முனிவர் கங்கையிலே நீராடினார் அந்தணர் முதலிய அறவோர்க்குப் பொன்னும் பொருளும் வழங்கினார் செய்ய்த்தக்க சடங்குகளையெல்லாம் செய்தார்.
அம் மைந்தனுக்கு ஐந்தாம் ஆண்டில் முனிவர் உபநயனம் செய்தார் ஓதுதற்குரிய கலைகளை யெல்லாம் அவன் உள்ளங்கொள்ள உணர்த்தினார் வேத நூல் முதலாய் கலைகளெல்லாம் கூறும் மெய்ப்பொருளை உணர்ந்து சிவபெருமானே ஆதி முதல்வன் என்றறிந்து அவர் சேவடியைத் தஞ்சமாகக் கொண்டான் மார்க்கண்டன்.
பாலனையும் பதினாறாம் ஆண்டினையும் மாறிமாறி எண்ணிப் பெற்றோர் இருவரும் தனித்தனியே பேதுற்றார் துன்பக் கடலில் மூழ்கினார் விம்மினார் அழுதார் நலிவுற்றார்.
வருந்தத்தக்க காரியம் ஒன்றும் நிகழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லையே துக்கப்படாதீர்கள் என்ன நிகழ்ந்ததென்று சொல்லுங்கள் என்று வினவினான்.
இறைவனின் அருளும் அன்புமே உறுதுணையாகக் கொண்டு உள்ளத்தில் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி பொங்க விடை பெற்று விரைந்து போந்து காசியிலுள்ள மணிகன்றிகை யென்னும் செம் பொன் மயமான சிவாலயத்தை அடைந்தான் மார்க்கண்டன் அன்பினால் என்பு உருக கண்ணீர் பொங்கி வழிய திருக் கோவிலை வலம் வந்தான் ஈசனை வணங்கினான் அவர் திரு வடியைத் தன் முடியிலே தரித்தான் ஆலயத்தின் தென்பால் ஓரிடத்தில் ஈசன் திருவுருவை நிறுவினான் பல நாள் அன்புடன் தொழுது போற்றி அருந்தவம் புரியலுற்றான் ஐயனே அமலனே எப்பொருளும் ஆகி நின்ற மெய்ப்பொருளே பரம்பொருளே விமலனே தீயேந்திய திருக்கரத்தானே அடியேன் காலன் கைப் படாது கடைத்தேறும் வண்ணம் நேர் நின்று காத்தருளல் வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தான்.
அவ் வேளையில் கூற்றுவன் தன் அமைச்சனாகிய கொடிய காலனை அழைத்தான் அந்தணன் மகன் ஒருவன் காசியில் உள்ளான் அவன் உயிரைக் கவர்ந்து வா என்று கட்டளை யிட்டான்.
அப் பணி யேற்ற காலன் நிலவுலகத்தை யடைந்தான் மார்க்கண்டன் கண்ணெதிரே தோன்றினான் தொழுது நின்றான் நீ யார் என்று அவன் வினவலும் சகல உலகங்களிலும் உள்ள உயிர்களைச் சங்காரம் செய்யும் அதிகாரமுடைய எமதேவனது அடியினைப் பணியும் காலன் யான் என்றான்.
அப்போது எமதருமன் மனம் பதைத்தான் மேனி வியர்த்தான் கண்களால் கனல் பொழிந்தான் நெடும் புருவங்களை நிமிர்த்தான் சீற்றம் உற்றான் என் எருமை வாகனத்தைத் தருக என்றான் வந்து எதிரே நின்ற எருமைக்கடாவின் முதுகில் யானைபோல ஏறி அமர்ந்தான்.
குடையும் கொடியும் எழுந்து முன்னே செல்ல வீரர் பலர் தொழுத கையினராய்ச் சூழ்ந்து வர வந்தான் எமதருமன் காசியில் மார்க்கண்டன் இருந்த இடத்தை யடைந்தான் செக்கச் சிவந்த தலையும் காரெனக் கறுத்த மேனியும் எரிவினால் எரியும் கண்ணும் பாசமும் தண்டும் சூலமும் ஏந்திய கைகளும் உடையவனாய் மார்க்கண்டன் கண்ணெதிரே தோன்றினான்.
தேவர் தடுப்பினும் முத்தொழில் புரியும் மூவர் தடுப்பினும் மற்றும் வலிமை சான்றவர் எவர் தடுப்பினும் இன்று உன் உயிரைக் கொண்டே செல்வேன் என்று இடிபோல் முழக்கினான் எமன் வா என்று முறையாக அழைத்தால் இவன் வரமாட்டான் என்றெண்ணி முன்னே போந்து பாசத்தை வீசிப் பற்றி இழுத்தான்.
மதங்கொண்ட எமன் மைந்தனது உயிர்வாங்க முனைந்தான் என்று திருவுளங்கொண்டு திரிபுரம் எரித்த தேவதேவன் சீற்ற முற்றார் சிறிது சேவடியால் உந்தி உதைத்தார்.
அப் பெருமை வாய்ந்த திருமகன் ஆற்றிய தவத்தால் விலக்கலாகாத விதியையும் கடந்தான் கூற்றுவனது ஆற்றலையும் அழித்தான் என்றும் இறவாத பெரும்பேறு பெற்றான்.
நம் காதல் மைந்தர்கள் சிறந்த பெருஞ்செல்வமும் குற்றமற்ற வெற்றியும் பெறுதல் வேண்டும் வாழ்க்கையில் ஐம்பொறிகளால் அனுபவிக்கத் தக்க இன்பமெல்லாம் அடைதல் வேண்டும் அழிவற்ற ஆயுளும் நிலைபெற்ற புகழும் மாசிலா வாழ்வும் பெறுதல் வேண்டும்.
இவ் வுலகிற் பிறந்த உயிர்க்கெல்லாம் பெருமை யளிக்கும் சிறந்த பொருள்கள் இரண்டு ஒன்று கல்வி மற்றொன்று செல்வம் இவற்றின் திறத்தை ஆராய்வோமாயின் அருமையான கல்வியினும் செல்வமே சிறந்ததென்று சொல்லத் தகும்.
பின்பு அவள் மைந்தர்களை நோக்கி எனவே அருமை மைந்தர்காள் திருமாலும் பிரமனும் மற்றுமுள்ள தேவர்களும் இறைவன் என வணங்கும் ஈசனைப் போற்றி வெம்மை சான்ற வேள்வியை நெடுங்காலம் செய்வீராக என்றான்.
அது கேட்ட அசுரர் தலைவனாகிய சூரன் ஈன்ற தாயையும் தந்தையையும் தொழுது போற்றினான் அவரிடம் விடை பெற்றுத் தம்பியர் இருவரோடும் வேள்வி செய்யப் புறப்பட்டான்.
அன்னவர் சென்ற பின்னர் மோகமுற்றுத் தன் அருகே நின்ற முனிவரை நேர்க்கி ஐயனே நான் மைந்தரைப் பாதுகாப்பதற்குச் செல்கிறேன் நீர் மனக் கவலை ஒழிக என்று கூறி மாயை பிரிந்து போயினாள்.
வடதிசையிற் போந்தான் ஆலமரங்கள் நிறைந்த ஒரு வனத்தின் அருகே வெய்யதோர் வேள்வி செய்யக் கருதினான் பதினாயிரம் யோசனை அளவு கொண்ட நிலத்தை உயர்ந்த மதிலால் வளைத்தான் மூவகைப்பட்ட ஒமகுண்டங்களும் அமைத்த பின்பு வேள்வி இயற்றுதற்கு வேண்டும் பொருள்களெல்லாம் தரும்படி தாயாகிய மாயையை மனத்திலே நினைத்தான்.
சூரன் ஒமகுண்டத்தை அடைந்து முறையாக அர்ச்சன்னயெல்லாம் குறைவின்றிச் செய்து மங்கை பங்கனாகிய ஈசனை மனத்தில் எண்ணி மாசற்ற மகம் புரிவானாயினான் நெடுங்காலமாக வேள்வி செய்தும் ஈசன் அருள் புரிந்தாரல்லர் அதனை அறிந்த சூரன் இதற்கெல்லாம் சிவபெருமான் இசைந்து அருள் செய்வாரோ?
என்று கூறி வேள்வித் தொழிலைத் தம்பி பரிடம் விட்டு வானவர் அச்சம் கொள்ள விண்ணிலே எழுந்தான் அங்கே நின்று சூரன் தன் உடம்பிலுள்ள தசையையெல்லாம் வாளால் அறுத்து வேள்வித்தீயிலே அவிர்ப்பாகமாகச் சொரிந்தான் மழைபோல் குருதியை நெய்யாகப் பொழிந்தான்.
அது கண்டு சூரன் மனம் வருந்தி இனி மாண்டுபோவதே என் கடன் எனத் துணிந்தான் அவ்வாறே நெருப்புச் சூழ்ந்த் ஆதிகுண்டத்தில் தாய்ாகிய மாயையின் தவ வலிமையால் எரியாது நின்ற கூரிய நுனியுடைய வச்சிர கம்பத்தின்மேற் குதித்தான்.
அது கண்ட சிவபெருமான் திருமால் முதலிய தேவர்கள் வியக்கத் திருவெண்ணெய்நல்லூரில் சுந்தரமூர்த்தியைத் தடுத்தாட்கொள்ள வந்தாற்போன்று விருத்த வேதிய வடிவங்கொண்டு தண்டூன்றி நடந்து வந்தார்.
கங்கை யாறு புறப்பட்டது விண்ணுலகை யெல்லாம் விரைவிற் கடந்தது நிலவுலகிற் போந்து ஈசன் திருவடியை வணங்கிற்று அவர் பணித்தவாறே ஓங்கி எரிந்த ஓம குண்டத்தின் இடையே பாய்ந்தது.
அந் நிலையில் பாற்கடலினின்று எழுந்த ஆலகாலம் போல் அசுரர் தலைவனாகிய சூரன் ஆரவாரித்து எழுந்தான் முன் போலவே தோன்றினான் சூரன் அவனைக் கண்ட சிங்கமுகனும் தாரகனும் பெருஞ்செல்வம் பெற்ற வறியவர் போல் மகிழ்வுற்றார்.
ஈசன் கருணை கூர்ந்து பிருதிவி தத்துவத்தில் ஆயிரங் கோடி அண்டங்கள் உண்டு அவற்றுள் ஆயிரத்தெட்டு அண்டங் களை நூற்றெட்டு யுகம் நீ அரசாள்வாயாக என்று வரம் தந்து அவ் வண்டங்களைப் பார்த்து வருவதற்கு இந்திரஞாலம் என்னும் தேரும் வழங்கினார்.
மேலும் அண்டங்கள் ஆயிரத்தெட்டையும் காக்கும் வண்ணம் திருமாலின் நேமிப்படையினும் வலியதேர் ஆழிப்படை அளித்தார் சிங்கவ்ாகனமும் தந்தார் வானவர்க்கும் தலைவனா யிருக்கும் தகுதியை வழங்கினார் விண்ணுலகில் வாழும் வானவரையும் தானவர் முதலிய யாவரையும் வெல்லுதற் குரிய வீரமும் பாசுபதம் முதலிய சிறந்த தெய்வப்படைகளும் என்றும் அழியாமல் ஏற்றமுறும் வச்சிர மேனியும் அளித்தார்.
பின்னர் சூரன் முதலிய மூவரையும் நோக்கி தேவர் எல்லாம் வந்து வணங்கும் மூவர் ஆகிய உம்மை ஈறிலாத நம் சக்தி யொன்றே யன்றி யாவரே வெல்ல வல்லார் என்று திருவாய் மலர்ந்து அழிவற்ற தேரும் தம் பெயர் தாங்கிய தெய்வப்படையும் கொடுத்து மூவருக்கும் தனித்தனி அருள் புரிந்து ஈசனார் மறைந் தருளினார்.
சூரன் வரம் பெற்று வருதலை அறிந்தார் சுக்கிரன் வாட்டம் நீங்கினார் இன்பம் என்னும் மதுவை உண்டார் ஆசையோடு விரைந்தெழுந்தார் மாணவ கணங்களோடு சூரனை எதிர் கொண்டார்.
அடி பணிந்து எழுந்த சூரனை அன்புடன் நோக்கி வரம் பெற்றுயர்ந்த வீரனே உனது மேன்மையை உணர்ந்து நீயே பிரமம் என்று தெளிக பிரமன் முதலிய தேவர்களே மேலோர் என்று பணிதலை ஒழிக.
வளமான துளசி மாலையை முடியிலே அணிந்த திருமாலை இடப வாகனமாகவுடைய சிவபெருமான் தந்த அண்டங்கள் ஆயிரத் தெட்டையும் இன்றே சேனையோடு சென்று கண்டு அங்கு உன் அரசுரிமையைச் செலுத்தி மீண்டு வந்து இவ் வண்டத்திலே திக்கெலாம் புகழ வீற்றிருப்பாயாக என்று கூறினார்.
சிவபெருமான் அருளால் மைந்தர் மூவரும் பெற்ற பெருவரங்களையும் வலிமையையும் மனத்தினுள்ளே நினைத்து மிகுந்த அன்புடன் மாயை வானத்தில் வந்து தோன்றினாள்.
அப்போது மாயை அவரைப் பெற்ற ஞான்றினும் பெருமகிழ்ச்சியுற்று ஆசி கூறினாள் மைந்தர்காள் நீர் வேள்வியாற்றிய விதமும் ஈசன் நுமக்கு அளித்த வரமும் கேள்வியுற்றேன் உம்மைக் காண விருப்புற்று வந்தேன்.
இந்திரன் முதலிய தேவரையெல்லாம் உமது வலிமையால் வெல்வீராக வெற்றி பெற்ற பின்னர் எல்லா வுலகங்களையும் ஆண்டுகொண்டு நிலவுலகில் நீடூழி வாழ்வீராக.
பூமியைத் தங்கும் ஆதிசேடன் குலம் நடுங்கிற்று வானம் நடுங்கிற்று எட்டுத்திசையும் நடுங்கிற்று மலையெல்லாம் நடுங்கிற்று கடல் நடுங்கிற்று கனலும் நடுங்கிற்று.
இவ்வாறாகச் சென்ற சேனையோடு சூரன் குபேரனது நகரமாகிய அளகாபுரியை வளைந்தான் அதையறிந்த தூதுவர் விரைந்து பொன்னகரின் மன்னனிடம் போந்தனர்.
ஆதலால் அவரைப் புகழ்ந்து ஆசி கூறிப் போற்றுதலே முறை என்று எழுந்து சென்றான் புஷ்பக விமானத்தின் மேல் ஏறிப் போந்து சூரன் முன் நின்று வணங்கித் துதித்தான் அளவற்ற ஆசி கூறி யான் உமக்கு அடியன் என்றான்.
அப்போது அசுரர்கள் அளகாபுரியின் உள்ளே புகுந்தார்கள் பொன்னும் மணியும் விமானங்களும் வேறுள்ள படைக்கலங்களும் தேரும் குதிரையும் யானையும் கவர்ந்து சென்றார்கள்.
அளகாபுரியை விட்டுக் கீழ்த்திசையின் கோடியிலுள்ள ஈசான நகரத்தை அடைந்தான் சூரன் இது நீலகண்டனாகிய சிவபெரு மானது சாரூபத்தைப் பெற்ற ஈசானமூர்த்தி வாழும் வளநகர் என்று அறிந்தான் அந்த நகரத்தை விட்டு அசுர சேனையோடு சூரன் சீற்றமுற்றுக் கீழ்த்திசையில் உள்ள இந்திரன் நகரத்தை அடைந் தான்.
அதைக் கண்டு சீறினான் தாரகன் தேர்மீது ஏறினான் காற்றினும் கடிது சென்றான் எரித்திடும் அங்கியை எதிர்த்தான் கையில் வில்ல்ை எடுத்து வளைத்தான்.
அதனைக் கண்டான் அங்கித்தேவன் இவன் வில்லில் அம்பு தொடுப்பானாயின் இன்றே உலகமெல்லாம் ஒழிந்திடும் என்னுயிரும் முடிந்திடும் பிரமன் முதலிய வானவர் குலமெல்லாம் மடிந்திடும் என்று வருந்தினான் சினம் அடங்கி ஒடுங்கினான் துயரமுற்று நடுங்கினான் கரம் குவித்து வணங்கித் தாரகன் முன்னே விரைந்து டேர்ந்தான் பிழை பொறுக்க வேண்டும் என்றும் போற்றி நின்றான்.
அசுரர் சேனையை விலக்கி அங்கித்தேவனை நோக்கி நீ எமக்கு ஏவல் செய்திடுக உன்னுயிரை உனக்குத் தந்தேன் இன்னே நின் நகரத்திற்குச் செல்க என்றான் தாரகன்.
வெற்றி முரசம் வீறிட்டு ஒலித்தது எங்கும் கரிப்படையும் தேர்ப்படையும் பரிப் படையும் நெருங்கி நடந்தன அவை எழுப்பிய தூசி கடலைத் துர்த்தது அசுரக் கொடிகள் ஆகாயத்தை அடைந்தன கொடி யேந்திய முன்னணிப் படை முந்திச் சென்று எமனுடைய நகரத்தை அடைந்தது.