sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இதை ஆமையிடம் சொல்லுங்கள்என்னிடம் வேண்டாம் பிரபோ... முயலின் குணம் பற்றி அறியாதவரா தாங்கள்... ஒரு முயலைஎப்படி இம்சித்தாலும் அது கத்தாது... எதிர்ப்புக் காட்டாது... கத்தியால் கழுத்து அறுக்கப்படும்போது கூட அழத் தெரியாத அப்பாவிப் பிராணி... எத்தனையோ... அக்கிரமங்கள் கண்ணெதிரே நடந்தாலும் கத்தக் கூட வேண்டாம்.
யாராவது பட்டா போட்டு... பட்டாக் கத்தியை நீட்டினால் அவர்களது காலில் விழுந்துவிட்டு ஒதுங்கிக் கொள்கிறார்களே எம் மக்கள்... ஒரு காலத்தில் கப்பலோட்டிய தமிழர்கள் இப்போது ஆட்டோக்களை கண்டதும் அலறியடித்து ஓடுகிறார்கள்... வேல் பாய்ந்தபோதும் விழியாடாமல் இருப்பதே வீரம் என்ற மூதாதையர் சொல் மறந்து கை இருப்பது கும்பிட கால் இருப்பது தரையில் படுக்க தலை இருப்பது காலில் விழ வாய் இருப்பது சோறு தின்ன மட்டுமே என்று ஆகிப் போனார்களே... அவர்களை இப்படி ஆக்கிவிட்டீர்களே அனந்த பெருமாளே இவரை நம்பாதே அகத்தியா... சொந்த குலமான நந்தகுலத்தினர்...ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக் கொல்லும்படி செய்தவர் இவர்... சொந்த மகனான சம்பாவின் வயிற்றில் ரிஷிகள் சாபத்தால் உதித்த உலக்கை கடலில் துகள்களாய் போடப்பட்டு பின்னர் கடற்புற்களாய் முளைத்தபோது அவற்றை எடுத்து யாதவர்களிடையே வீசி ஆயுதங்களாய் ஆக்கிக் கொடுத்தவர்.
தான் அவதரித்த குலத்தையே தீர்த்த சங்கோத்ரா என்ற இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்று அவர்களை கேளிக்கையில் ஆழ்த்தி கெடுமதி கொடுத்தவர்... ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக் கொல்ல வைத்தவர்... நானும் என்னை உலக்கையின் எஞ்சிய இரும்புக் கம்பியால் கொன்று கொண்டேனே என்று சொல்லப்போன சொல் விளங்கும் பெருமாளை பேச விடாது அகத்தியர் இடைமறித்துப் பேசினார்.
நீங்கள் குறிப்பிட்டதுபோல் தங்கள் நாயகருக்கு இப்போது தமிழ்க் குலம் கிடைத்துவிட்டது தாயே... எம் மக்களையும் கேளிக்கையில் ஆழ்த்தி நிழல்களை நிஜங்களாகவும் நிஜங்களை நிழல்களாகவும் ஆக்கி விட்டார் அன்னையே... ஒருவனை வீரனாக்க முப்பது பேரை பேடியாக்கும் திரையுலகில் என் மக்கள் கதாநாயகனிடம் ஒன்றிப் போய்விட்டார்கள் உத்தமியே... இப்போது இவர்கள் சொல்வதே இவர்களுக்கு பகவத் கீதையாகப் போய்விட்டது.
மாதாவே... ஒரு தாய் மகளாய் நினைத்து நட்ட புன்னை மரத்தை தமக்கையாய் நினைத்து அந்த மரத்தடியில் தலைவனைத் தீண்டத் துணியாத அந்தக் காலத் தலைவியின் இந்தக் கால கொள்ளுப் பேரன்களும் பேத்திகளும் ஆபாசதிரைப்பட தொலைக்காட்சிகளைப் பார்த்து ஜொள்ளு விடுகிறார்களே தாயாரே.
அதை என் வாயால் சொல்ல மாட்டேன் வைகுண்ட நாயகியே... கலை என்ற தேனை மேலோட்டமாக சுவைக்க வேண்டி எம் மக்கள் தேனுக்குள் விழுந்து சிறகிழக்கும் ஈக்கள் போல் பகுத்தறிவை இழந்துவிட்டார்களே பரந்தாமன் தேவியே... உன் மக்கள் கலைத்தேனில் விழவில்லை... விஷத் தேனில் விழுந்து கிடக்கிறார்கள்... பிரபோ... அகத்தியன் சார்பில் அடியாள் சொல்லும் விபரத்தையும் கேளுங்கள்.
அதுவும் டப்பாப் பரிசுகளைக் கொடுத்து வாங்கியவர்களை அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று அழைத்து அதிர்ஷ்ட லட்சுமியான என்னைக் கொச்சைப் படுத்துகிறார்கள்... ஒரு பக்கம் இந்த நிலை... மறுபக்கமோ சில ஆஸ்பத்திரிவாசிகள் என்னை சூட் கேஸ்களில் சிறைசெய்து வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்புகிறார்கள்... எந்த மக்களிடம் நான் இருக்க வேண்டுமோ அந்த மக்கள் பிச்சைக்காரர்களாய் ஆக நானோ ஆட்சியாளர்களிட மும் ரெளடியார்களிடமும் சிறைபட்டுக் கிடக்கிறேன்... எப்படியாவது என்னை மீட்க வேண்டும் பிரபுவே... நாரணன் தன் நாயகியை அனுதாபமாய் பார்த்தபோது நீரடியில் ஒரு சலசலப்பு... ஆதிகேசன் ஆயிரம் தலைகளையும் திருப்பியபோது நீராரும் கடலுடுத்து நில மடந்தைக்கு எழிலான ஒரு சீரிளம் பெண் தோன்றினாள் கரங் கூப்பி தலை தாழ்த்தினாள்.
பக்தி இலக்கிய படர் முகத்தாள்... ஐம்பெருங் காப்பியக் கழுத்தாள்... அவள் இடுப்பிலே சிற்றிலக்கிய ஒட்டியாணம்... விரல்களில் பத்துப் பாட்டுஎட்டுத் தொகை மோதிரங்கள் கால்களில் பாரதி பாரதி தாச சலங்கைகள்... கால்களில் புதுக் கவிதைக் காலணிகள்... சங்க கால பார்வை... இந்தக் கால அலங்கோலம்... எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமலே இவள் விடையளித்தாள்.
நான்... தமிழன்னை அல்லவாம் தாத்தாவே... எங்களுக்கு ஒரு அசல் தமிழன்னைக் கிடைத்துவிட்டாள்.... நீ போ... என்று என்னை என் மக்களே கழுத்தைப் பிடித்து தள்ளிவிட்டார்கள்... அதுவும் முக்காபலா டேக் இட் ஈஸி மஸ்தானா... போன்ற கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டி அனுப்பி விட்டார்கள் திருப்பதி நாயகா... புகுந்த இடம் விட்டு பிறந்த இடம் வந்தது தப்பும்மா... நீயே... உன் மக்களை மீட்டி இருக்கலாமே... நீதான் கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்துக்கு முன்தோன்றிய குடியைப் பெற்றவளாயிற்றே நையாண்டி பேச... இது வேளையில்லை... பாட்டியே... அறியாமையில் கயிறை பாம்பு என்று நினைக்கும் இனத்தை மீட்கலாம்... ஆனால் அகங்காரத்தில் பாம்பையே கயிறாய் நினைக்கும் கயவாளிப்பிள்ளைகளை எப்படி மீட்க முடியும்... தாத்தாவிடம் இருந்து சரியான பதில் கிடைக்குமுன்னர் நானோ... என் மகன் அகத்தியனோ... இந்த இடத்தைவிட்டு அகலப்போவதில்லை... அப்போதும் ஆதிசேசன்தான் அசைந்து கொடுத்ததே தவிர அந்த வாகனாதிபதி அல்ல... சிரித்தார்... ஒரே சிரிப்பாகச் சிரித்தார்... பெருஞ்சிரிப்பாய் சிரித்தவர் பின்னர் வாயடக்கிப்பார்த்தார்.
கண்ணெதிரே அவருடைய மருமகன் திருமுருகன்... கண்களில் சூரபத்மனை வதம் செய்யப் போனபோது கூட இல்லாத நெருப்புக் கோளங்கள்... தோளுக்கு மேல் போன வேல் தமிழ்க் கடவுளான முருகன் தாய்மாமனும் மாமனாருமான கேசவனைப் பார்க்காததுபோல் பார்த்து மாப்பிள்ளை முறுக்கோடு பேசினான்.
பேசவில்லை.... சூளுரைத்தான்.... எல்லா இனத்தையும் வாழ்வாங்கு வாழவிட்டு என் இனத்தை மட்டும் தளர விட்டவரை விடமாட்டேன்...எல்லா இனத்தையும் பரிணாமப்படி வளர்வதற்கு விதியமைத்து... கன்னடனை நளினமாக்கி மலையாளியை அறிவாளியாக்கி சினிமாத் தெலுங்கனையும் மீட்டு மராட்டியனை மலரச் செய்து யாதவர்களை எழுச்சியுறச் செய்து என் தமிழனின் தலைவிதியை மட்டும் மட்டமாக எழுதிய பிருமனை மீண்டும் சிறையில் அடைக்கப் போகிறேன்.
என் தமிழ் மக்களின் இந்த நிலைமைக்கு காரணமான அந்த பிரும்மனை நான் சிறையெடுப்பதை யாராலும் தடுக்க முடியாது... எல்லாம் வல்ல முருகனின் சூளுரை கேட்டு நாராயணன் தவிர அனைவரும் திடுக்கிட்டனர்.
கனக விசயர் சாபம்... இந்த இரு வடபுலத்து மன்னர்களும் தமிழைப் பழித்தார்கள் என்பதற்காக சேரன் செங்குட்டுவன் அவர்கள் தலைகளில் கற்களை ஏற்றிக் கொண்டு வந்தான்.
தற்குறிகளான கனக விசயருக்கு தமிழை ஊட்டாமல் அவர்களைக் கேவலப்படுத்தி அவன் இன மக்களை அசிங்கப்படுத்தி கண்ணகி கோட்டம் அமைத்தான்.
அதுவும் இவர்களை நாவலந் தீவின் ஒரு பகுதியில் இருந்து இன்னொரு முனைக்கு கொடூரமாக நடத்திக்கொண்டு வந்திருக்கிறான்... ஆக கனகவிசயர் தலை சுமந்த கற்களில் ஒன்று தமிழ் இனத்தின் மீதும் விழுந்தது.
வீரத்தைக்காட்ட மனிதாபிமானத்தை பலியிட்ட தமிழினம் இதனால் பேடிகளாய் போய்விட்டது... இதில் நான் செய்வதற்கு ஏதுமில்லை... சும்மா இருப்பதே சுகம் என்று இருந்தால் தங்களுக்கும் சுகக் கேடு ஏற்படும் பிரபோ... தமிழகத்தில் பிறரின் சொத்துக்களை ஆக்கிரமிக்கும் ஒரு பயங்கரக் கும்பல் இங்கேயும் வரும்... நீங்கள் ஆதிசேசனை விட்டு ஒரு அடி நகர்ந்தால் போதும்... உடனே அந்த அதிரடிக் கும்பல்... பிரும்மனையும் மிரட்டி பட்டா வாங்கி இந்த ஆதிசேச அற்புதத்தை உரிமையாக்கிக் கொள்ளும்... இது இன்றைய தமிழக யதார்த்தம் பிரபுவே... தாயாரான லட்சுமி தேவி திடுக்கிட்டு எங்கேயும் செல்லாதீர்கள் என்பதுபோல் தனது நாயகனின் திருப் பாதங்களை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்... லட்சுமணனாகவும் பலராமனாகவும் அவதாரம் மேற்கொண்ட ஆதிசேசன் கோபத்தால் கண் சிவந்து தனது அண்ட கோடி வாலை எடுத்து பூலோகத்திற்கு குறிவைத்து கடலில் அடித்தது.
பூமியில் பேய் மழை பெய்தது.... அணுகுண்டு மேற்பரப்பில் வெடித்தது... பூகம்பங்கள் தோன்றின... அப்போதும் தமிழ் இனம் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் முன்னால் முத்தம் கொடுத்தது போல் பேசும் இளம் பெண்களின் அசைவுகளில் லயித்துக் கொண்டும் மேடைகளில் தலைவர்களின் கால்களில் தன் தலைகளைப் போட்டுக் கொண்டும் கிடந்தது... இதை தொலை நோக்காய் பார்த்து அத்தனை பேரும் முகம் சுழித்தபோது அகத்தியர் மீண்டும் விடாப்பிடியாய் கேட்டார்.
சரிபிள்ளாய்... காலம் கனியட்டும்... விரைவில் மீண்டும் தமிழகத்தில் எனது அவதாரம் எடுத்து... உன் மக்களை மீட்கிறேன்...உலகத்திற்கெல்லாம் ஒவ்வொரு அவதாரமாக எடுத்த யாம் தமிழகத்திற்காக மட்டும் தனி அவதாரம் எடுக்கவேண்டும்.
ஆனாலும் அதிகப் பிரசங்கித்தனமாய் நான் சொல்வதாய் நினைக்காதீர்கள் அலங்காரப் பிரியரே... ஒங்கள் அவதாரம் தமிழ் சினிமாவில் நடிக்க வேண்டும்... அது சாகச நாயகனாய்... காதல் மன்னனாய்... பலரைக் கொல்லும் நாயகனாய்.
இல்லையானால் கோவிந்தனான நீங்களே கோவிந்தா ஆவீர்கள்... இன்னும் ஒரே ஒரு கேள்வி கேட்க அனுமதி வேண்டும் பிரபோ... காலம் கனிவதை... நாங்கள் எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது... கலியுக வரதா...??
தேவ ரகசியத்தை சொல்லக் கூடாது... ஆனாலும் சொல்கிறேன்... தமிழகத்தில் இன்னும் இரண்டு தலைமுறைகள் கடந்து மூன்றாவது தலைமுறையில் கலி முற்றும்... வீடு கட்டி பலனில்லை என்று பெரும்பாலான மக்கள் வீதியில் கிடப்பார்கள்... மருத்துவ மனைகளில் பட்டு மெத்தைகளும் குளிர் சாதனப் பெட்டிகளும் தொலைத் தொடர்பு சாதனங்களும் வைக்கப்படும்... ஆனாலும் மக்கள் அங்கே செல்வதற்கு தடை விதிக்கப் படும்... அதோடு தமிழ்க் கலாச்சாரம் பொங்கி பூரிக்கும்.
புதுக் கணவன் பத்துபேரை காசு கொடுத்தாவது தன்னால் அடிபட்டதுபோல் நடிக்க வைத்தால்தான் அந்த வீரக் கணவனின் இச்சைக்கு இளம் மனைவி உடன்படுவாள்... வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தைக்கு வரவேற்பு வளையம் வைத்தால்தான் அது வெளிப்படும்.
என்று பிறந்த குழந்தை போஸ்டர் போட்டால்தான் பெற்ற தாயே பிள்ளைக்குப் பால் கொடுப்பாள்... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக... தமிழக மக்களின் ஒட்டுமொத்தமான பயபக்தியோடு திரைப்படங்களில் நிசமான ஒநாய்கள்... பன்றிகள்... கழுதைகள்... காக்காக்கள் நடிக்கும்... இவைகளுக்கு தமிழக மக்கள் பயபக்தியோடு ரசிகர் மன்றங்களைத் தோற்றுவிப்பார்கள்... காலப்போக்கில் இந்த நடிப்புப் பிராணிகளில் ஒன்று குறிப்பாக ஒரு பன்றி முதலமைச்சராகும்.
நல்லதே நடக்கும் என்று நம்பிக்கையோடு போய் வா பேத்தியே... பயங்கரமான புலி ஒன்று மாட்டு மந்தைக்குள் சென்று ஒரே ஒரு மாட்டை மட்டும் தனிப்படுத்தி அதைத் தாக்குவதுபோல் ஊழ்வினை என்னும் புலி மனித இனங்களுக்குள் பாய்ந்து தமிழினத்தை மட்டும் தனிப்படுத்தி அதைத் தாக்குவது கண்டு பிரமனை சிறை செய்து அவன் ஏவி விட்ட அந்தப் புலியையும் வீழ்த்த நினைத்த முருகன் இப்போது வேலாலேயே தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.
இன்றைய தமிழ் இனம் இதை விட மோசமான இழிநிலைக்கு போகப் போகிறதே என்று பொருமினான்... பிறகு தான் தமிழ் கடவுள் அல்ல என்று பிரகடனம் செய்யலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டான்.
முன்னால் பூனைக்கார தடாலடிகளும் பின்னால் யூனிபார தடியடிகளும் அக்கம் பக்கத்தில் உப்பு புளி மிளகாய் வெங்காய வாரியக்காரர்களும் புடை சூழ அந்த தலைமை சமையலாளிப் பெண் அந்த சமையல் வளாகத்தின் வாசல்படியில் வலது கால் வைத்தார்... மறுகாலான இடது காலை வைப்பதற்குதலை கிடைக்காமல் அங்குமிங்குமாய் சினம் பொங்கப் பார்த்தார்... அவ்வளவுதான் முட்டைகளைப் பச்சையாகக் குடிக்கலாமா அல்லது வேக வைத்து தின்னலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டும் முட்டைகளுக்கும் சீல் போட்டுவிடக் கூடாதே என்று பயந்து கொண்டும் கிடந்த உதவி சமையலாளிப் பெண் அம்மாவைப் பார்த்ததும் ஆடிப் போனார்... இந்தச் சமையல் கூடத்திலிருக்கும் ஒரே ஒரு உதவிச் சமையலாளிப் பெண் இவர்தான்... அம்மா என்று சும்மா சும்மா அழைக்கப்படும் தலைமைச் சமையலாளியைப் பார்த்ததுதான் தாமதம் முன்னால் அடுக்கி வைக்கப்பட்ட முட்டைகளுக்கு மேல் உடம்பைப் போட்டு அம்மாவின் கால்களில் தலையைப் போட்டார்... அதே சமயம் வயிற்றுக்கு வெளியே சேலை மறைப்பில் ஒளித்து வைத்த பதுக்கல் முட்டைகள் நசுங்காமல் இருப்பதற்காக எச்சரிக்கையாக வயிற்றை மட்டும் தரையில் படாமல் எக்கி வைத்துக் கொண்டார்... எல்லாத் தலைமைச் சமையல்காரர்களிடமும் சரக்கு மாஸ்டராக இருப்பதற்கென்றே பிறப்பெடுத்த கல் தோன்றி மண் தோன்றாக்காலத்தே முன்தோன்றி மூத்த அந்த கம்பீரமான சரக்கு மாஸ்டர் இப்போது எரியும் விறகின் சாம்பல் போல நேராய் நிற்காமலும் கீழே விழாமலும் வளைந்து நின்றார்... மீன்குமார் மீன் குவியலில் இருந்து விடுபட்டு அம்மாவை நோக்கி சாமியாடினார்... பல்வேறு சின்னச் சின்ன சமையல் கூடங்களையும் பால் கொடுக்கும் மாடுகளின் மேய்ச்சல் நிலங்கள் முதல் பயிர் வளரும் நஞ்சை நிலங்களையும் மடக்கிப் போட துணை போகும் ஒரு ஒல்லிச் சமையலாளி இதர சமையல்காரர்கள் முண்டியடித்ததில் கீழே விழாமலிருக்க ஒரு ஜன்னல் கம்பியைப் பிடித்துக் கொண்டு தொங்கினார்... இன்னொரு சமையல்காரர் கழுத்தில் கிடந்த சிலுவையை எடுத்து அம்மாவைப் பார்த்தபடியே கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டார்... குல்லாய் போட்ட இன்னொரு சமையல்காரர் அம்மா இருக்கும் திசைதான் மெக்கா இருக்கும் திசை என்று அனுமானித்து அங்கேயே மண்டியிட்டார்... தாயே தாயே என்ற குரல்களைக் கேட்டு பிச்சைக்காரன்கூட தன் லெவல் பெரிது என்று பெருமிதப்படலாம்... ஆனாலும் இந்த குரல்கள் வெளியே போய்க் கொண்டிருந்தவர்களை வேடிக்கை பார்ப்பதற்காக நிற்க வைத்தது.
இந்த வேடிக்கையாளர்கள் அந்த தலைமைச் சமையல்காரரையும் அவரது உதவியாளர்களையும் அதிசயமாய்ப் பார்த்தபோது காட்டா மோட்டா உடையோடு கம்பீரமாக நின்ற அந்த அம்மா சமையலாளி காலடியில் தலைபோட்டுக் கிடந்த பெண் உதவிச் சமையல்காரியை ஒரு அங்குலத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட கீழே குனிந்து பார்க்காமல் முகத்தை ஆறு அங்குல உயரத்தில் தூக்கி கொண்டு சுற்று முற்றும் பார்த்தார்... அவரது பார்வையில் முன்பு ஒரே சமையல்கூடமாக இருந்து இப்போது இரண்டாக தடுக்கப்பட்ட சமையல் கூடங்கள் பட்டன... முதலாவது சன் மைக்கா போட்ட தளம்.
இதில் வெள்ளி அடுப்பு... சந்தனக்கட்டை விறகுகள்... தங்கப் பானை... ஆங்காங்கே அமுல் பேபிக் காய்கறிகள்... கண்ணில் ஒற்றிக் கொள்ளும்படியான பளபளப்பு அரிசி ரகங்கள்... முந்திரிக் கொட்டைகள்... ஆறுபோல் பெருக்கெடுத்த பால்... பனி மலையாள நெய்க்குவியல்... முக்கனிகள்... அறுபத்தி நாலு வகையான ஆகார வகையறாக்கள்.
அந்த தலைமைச் சமையலாளியின் கண்கள் பிரகாசித்தன... அதே சமயம் ஒவ்வொரு உதவிச் சமையலாளியின் முதுகுக்குப் பின்னால் முடக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த வகையறாக்களை அதே கண்கள் பங்காளித்தனமாகவும் பார்த்தன... பிறகு அந்தக் கண்கள் கள்ளிச் செடிகூட முளைக்காத கட்டாந்தரையில் உள்ள சாமானிய சமையல் கூடத்தில் வைக்கப்பட்ட அழுகிப் போன காய்களையும் பால் கலந்த தண்ணீரையும் மோட்டாரக தானியங்களையும் புகைமுட்டும் அடுப்பையும் பார்த்தன... பிறகு கம்பீரம் குலையாமலே வெள்ளைக்காரன் கட்டிப் போட்ட அந்த சமையல் கூடத்தை மேலும் கீழுமாகப் பார்த்தன... இது உருவாக்கப்பட்ட பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு கட்டப்பட்ட பல்வேறு கட்டிடங்கள் காண்ட்ராக்ட் கமிஷன் பூகம்பங்களால் சுண்ணாம்புத் தடயம்கூட இல்லாமல் போய்விட்டன... ஆனால் இந்தக் கட்டிடம் மட்டும் இன்னும் மார்க்கண்டேயத்தனமாகவே உள்ளது.
காலப்போக்கில் ஏற்பட்ட பெளதிக ரசாயன சேர்க்கையால் இதன் தேக்குக் கம்புகளே இரும்புப் பட்டைகளானது போன்ற பரிணாம மாற்றம் ... புதுவைக்கு அருகே காவக்கரையில் காலச்சிற்பியால் கணக்கெடுக்க முடியாத வயதுள்ள மரங்கள் கற்களாய் உருமாற்றம் செய்யப் பட்டுள்ளனவே.
கால் மணி நேரமாக அம்மாவின் கால்களில் முகம் போட்டுக் கிடந்த உதவிச் சமையல்காரிக்கு முதுகு வலித்தது...ஆகையால் அங்குமிங்குமாக நெளிந்தார்... இதனால் வயிற்றுக்குள் பதுக்கி வைத்த முட்டைகள் உடைந்து கூழாகி அம்மாவின் கால்களை நனைத்தன... உடனே அம்மாவும் தனது செருப்புக் காலால் உதவிச் சமையல்காரியின் நெற்றியை பிராண்டிவிட்டு அருவெறுப் போடு இரண்டடி நகர்ந்தார்... ஆனாலும் அந்தப் பெண் இரண்டே கால் அடி வரை பாம்புபோல் நகர்ந்து பிறகு அம்மாவின் காலடியில் தலையைப் போட்டுவிட்டு அப்புறம் போட்டதலையை பாம்புத்தலைபோல் நிமிர்த்திக் கொண்டு அந்த அறையே குலுங்க இப்படி முழங்கினார் அம்மா.. என் அம்மா.. தங்கம்மா... தமிழம்மா... பிரபஞ்சத்தின் பேரண்ட முட்டையே இதோ பாரம்மா... இந்த முட்டைகள் உன் தரிசனத்தால் எப்படி நெகிழ்ந்து விட்டன என்று... உங்கள் வரவால் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியை எப்படி பீறிட்டுக் காட்டுகின்றன என்பதைப் பாருங்கள் தாயே... பாருங்கள்.
இந்த முட்டைகளின் வெள்ளைப் பிரவாகம் நீ களங்கமற்றவள் என்பதை கட்டியம் கூறுகிறது... இந்த மஞ்சள் பெருக்கோ... நீஉயிரின் உள்ளொளி என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்கிறது... என் சொல்வேன்... என் செய்வேன்... இந்த மாதிரி அதிசயம் எப்போதுமே நடந்ததில்லை... இதனால்தானே ஆன்றோரும் சான்றோரும் உன்னை அதிசயத்தாய் என்கிறார்கள் தாயே அந்தம்மா இப்போது கூழாகிப் போன முட்டைகளை கை தூக்கி ஆசீர்வாதம் செய்தார்... அதன் பின் தன் மகிழ்ச்சியைக் காட்டும் வகையில் மீண்டும் காலில் தலை போட்ட உதவிச் சமையல்காரியின் நெற்றிக்கு கால் நகத்தால் குங்குமம் போட்டார்... உடனே கீழே கிடந்த அந்தப் பிராட்டியாரும் பக்திச் சுவை சொட்டச் சொட்ட எழுந்தார்... அம்மாவை கைகூப்பி பார்த்தபடியே மீண்டும் விழப் போனார்... இதற்குள் கால்கள் கிடைக்காமல் முண்டியடித்த சமையலாளிக் கூட்டத்தில் சாமியாடிக் கொண்டிருந்த மீன்குமார் அம்மாவின் காலில் குனிந்துதான் விழப் போனார்... பிறகு அது மரியாதைக் குறைவு என்று நினைத்ததுபோல் தடாலென்று விழுந்தார்... ஆனாலும் நினைத்தது ஒன்று... நடந்தது ஒன்று... மீன்களை அரிவாள் மனையில் நறுக்கிக் கொண்டிருந்த அவர் அவசரத்தில் அந்த அரிவாள் மனையைக் கையில் எடுத்தபடியே கீழே விழுந்து விட்டார்... இதனால் அவர் தலையில் பலத்த வேட்டு... அம்மாவின் பாதங்களில் லேசான இரத்தக் கீறல்கள்... அன்னையாரும் ஒரு காலை லேசாய் தூக்கி படபடப்பாய் கோபம் கோபமாய் பார்த்தார் அம்மாவின் காலில் விழப் போன எஞ்சிய சமையலாளிகள்துடிதுடித்துப் போனார்கள்... தலையில் நீருற்று போல் ரத்தம் பொங்கும் மீன் குமாரை ஒரு தள்ளு தள்ளிவிட்டு அம்மாவின் பாதக்கீறல்களை படபடப்பாய் பார்த்தார்கள்.
பெண் உதவிச் சமையலாளி வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக் கொண்டு வயிற்று மறைப்பிற்குள் உடைபடாமலிருக்கும் முட்டைகள் எவ்வளவு தேறும் என்று கணக்குப் பார்த்தார்... என்றாலும் அம்மா கஷ்டப்பட்ட காலத்திலேயே அவருக்கு பக்கத் துணையாக இருந்த ஒரு முக்கிய சமையலாளி இப்படிச் சூளுரைத்தார்.
தமிழைப் பெற்ற தாயே... என் தாயை சின்னவளாக்கிய பெரியவளே உன் திருப்பாதங்களில் ரத்தத்தைக் கண்ட பிறகும் நாங்கள் உயிரோடு இருக்க வேண்டுமா தாயே... அய்யகோ இது என்ன கொடுமை... காலில் பட்டகாயத்தையும் வலி பொறுக்காமல் நீ பல்லைக் கடிப்பதையும் பார்த்துக் கொண்டு இன்னும் நாங்கள் உயிரோடு இருக்கிறோமே தாயே... இதுதானம்மா கொடுமை... ஆனாலும் இனி இருப்பதில்லை... உயிர் தரிப்பதில்லை... உன்னை இந்தக் கோலத்தில் பார்க்கவா பிறவி எடுத்தோம்?
இப்போதே தீக்குளிப்புச் செய்யப் போகிறோம் தாயே அந்த முக்கிய சமையலாளி உடனடியாய் ஓடிப்போய் சாமன்ய சமையல் கட்டுக்கு கீழே வைக்கப்பட்ட ஒரு மண்ணெண்ணை பாட்டிலை எடுத்துக் கொண்டு திரும்பி வந்தார்.
பிறகு ஆளுக்கு ஒரு தீப்பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு தீக்குளிப்பு செய்யுங்கள் என்றார் தான் மட்டும் அந்த தீக்குளிப்பை பார்த்துவிட்டு அப்புறம் யோசிக்கப் போவதுபோல் வேறு வழியில்லாமலோ என்னவோ அத்தனை சமையலாளிகளும் வத்திப் பெட்டிகள் வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தை விட்டு விட்டு அவை இல்லாத இடத்தைத் தேடினார்கள்... எங்கே தீப் பெட்டி... எங்களின் இனிய தியாகத்திற்குத் துணை போகும் தீப்பெட்டி எங்கே... எங்கே... என்று குரலிட்டார்கள்.
இதற்குள் வெளியே வேடிக்கை பார்த்த கூட்டத்தில் இருந்த தலைமறைவு புகழ் சாமி ஒரு தீப்பெட்டியை எடுத்து உள்ளே போட்டுவிட்டு மீண்டும் தலைமறைவானார்.
அம்மா... அம்மா... தானைத் தாயே... ஞானத் தாயே... இந்தக் கால் காயத்தோடு நாங்கள் இல்லாமல் நீ எப்படியெல்லாம் அவஸ்தைப் படப் போகிறாயோ... அதை நினைத்தால்தான் அம்மா இந்த அற்ப உயிர் போக மறுக்கிறது... வேண்டுமானால் உன்னை இந்த நிலைமைக்கு ஆளாக்கிய மீன் குமாரை இப்போதே தீக்குளிக்கச் செய்யலாம் தாயே... தலையில் பெருக்கோடிய இரத்தப் பொந்தை கைக் குட்டையால் பொத்தியபடியே வலி பொறுக்காமல் துடித்த மீன்குமார் அந்த வலியையும் மீறி உஷாரானார்.
ஆனாலும் என்னை சொந்த மகனைப் போல் நேசித்த தாங்கள் நான் தீக்குளித்தால் அதைப் பொறுக்க மாட்டாது தீக்குளித்துவிடுவீர்கள் என்று தான் தயங்குகிறேன் தமிழ் தாயே... அம்மாவுக்கு அப்போதுதான் உறைத்தது.
சமையலாளிகளைப் பார்த்து எதுவும் செய்ய வேண்டாம் என்பதுபோல் கையசைத்துவிட்டு வாயசைத்தார்... எவனும் எவளும் தீக்குளிக்க வேண்டாம்... நாம் வாழப் பிறந்தவர்கள்... ஆளப் பிறந்தவர்கள்... எல்லாம் நல்லபடியாய்த் தானே நடக்குது?
சாப்பிடுகிறவர்களுக்காகத்தான் சமையல் என்பதை மாற்றி சமையலாளிகளுக்கே சாப்பாடு என்று புதுமை செய்த புரட்சியே... இந்தப் புரட்சி நீடிக்கும் வரைக்கும் எங்களுக்கு ஏதம்மா குறை...?
உடனே அத்தனை சமையலாளிகளும் தத்தம் முதுகுக்குப் பின்னால் பதுக்கி வைத்தவற்றில் முக்கால் வாசியை அம்மாவின் காலடியில் போட்ட போது அது அம்மாவின் கழுத்தளவிற்கு உயர்ந்துவிட்டது.
இந்த மாதிரியான வேலைகளை தனது தகுதிக்கு கீழாகக் கருதும் உயரமான ஒல்லி சமையல்காரர் தங்கமுலாமிட்ட சரிகை காகிதத்தால் மூடப்பட்ட தங்கத் தட்டை அம்மாவின் முன்னால் நீட்டினார்.
இந்தச் சமயத்தை எதிர்பார்த்திருந்த ஒரு அடாவடிச் சமையலாளி அம்மாவின் காலடியில் முகம் போட்டுவிட்டு மரியாதைத்தனமாக எழுந்து கை கூப்பியபடியே எல்லோருக்கும் தெரிந்த தகவலை ஒரு ரகசியம் போலச் சொன்னார்.
குடிசை வாழ் மக்களின் மங்காத்தாவே... சேரிவாழ் மக்களின் இசக்கியம்மனே... பிராமணர்களின் காமாட் சியே... சூத்திரர்களின் இருளாயியே... பிறக்கும்போதே தங்கத்தால் அரிசி செய்து வைரத் துவையலும் வைடூரியப் பொரியலுமாய் உண்டு திளைத்த நீயே... இந்த உணவை உண்டு விட்டு புளகாங்கிதப் படுகிறாய்... ஆனால் நாம் சமைக்கும் சாப்பாட்டை உண்கிறவர்களுக்கு வாந்திபேதி வருவதாக எதிரிகள் பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள் தாயே... இப்படிப் பகை பார்வையாய் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை தாயே... உன் குறிப்பறிந்து அந்த வாந்திபேதிக் காரர்களை குணப்படுத்த அவர்களை ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பி விட்டேன் தாயே.... அவர்கள் குணமாக குறைந்தது மூன்று மாதமாகும் குணக் குன்றே குணக் குன்றான தலைமைச் சமையலாளி அப்படியும் உதடுகளையும் கண்களையும் ஒரு சேர துடிக்கவிட்டபோது விவரம் புரியாத சரக்குமாஸ்டர் புல்லரித்துப் போனார்... சக சமையலாளிகளைப் பார்த்து ஒரு சொற்பொழிவே நிகழ்த்தினார்... உள்ளபடியே நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்... ரத்தங்களில் ரத்தங்களே... குறை கூறுவோரையும் குணமாக் கும் கருணை உள்ளம்... நம் கண்கண்ட தெய்வத்திற்குத் தவிர வேறு எவருக்கு வரும்?...
சாப்பாடு ஒத்துவராமல் வயிற்று வலியால் துடிப்பவர்களை ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பி வைக்கும் பண்பாடு வேறு எவருக்கு வரும்... இதுவன்றோ தமிழ் பண்பாடு அம்மாவுக்கு தர்ம சங்கடமாக இருந்தது.
உடனே அத்தனை சமையலாளிகளும் தம் பணி இருக்கைகளில் உட்கார்ந்து தத்தம் வேலைகளைச் செய்ய தொடங்கினார்கள்... அம்மாவும் அந்த வேலைகளை பட்டும் படாமலும் பார்வையிட்டார்.
சிறிது தொலைவில் அம்மாவின்கால்காயம் குணமாக தொழுகை செய்து முடித்த ஒரு சமையலாளி அம்மா அதைக் கண்டுக்காததால் மீண்டும் வெங்காயத்தை நறுக்குகிறார்.
ஏய் உன்னத்தாண்டா... வெங்காயம் வெட்டின கையாலே கண்ணைத் துடைக்காதே... கண் எரியும்... வெங்காயக் கை... கண்ணில்பட்டால்... கண்எரியும் என்பதைக் கண்டுபிடித்துச் சொன்ன எங்களின் விஞ்ஞான யுகமே... உன் யுகத்தில் நாங்களும் வாழ்கிறோம் என்பதில் பெருமைப்படுகிறோம்.
பாகற்காய் கசப்பை போக்க வழிகாட்டிய பைங் கிளியே... கண்கண்ட தெய்வமே... உன்கண்டுபிடிப்பு ஐசக் நியூட்டனின் புவிஈர்ப்பு தத்துவத்தைவிட ரைட் சகோதரர்களின் விமான கண்டுபிடிப்பை விட மேலான கண்டுபிடிப்பம்மா... இதற்காகவே வரலாறு உன்னை இனம் காட்டும் தாயே... இனம் காட்டும்... ஆசாமிகள் கிண்டல் செய்கிறார்களோ என்பது போல் அம்மா பார்த்தார்... இல்லவே இல்லை... அத்தனைக் கண்களிலும் பக்தி பரவசம்... அத்தனை மேனிகளிலும் நெளிவு சுழிவு... இதனால் உற்சாகப்பட்ட அன்னை சப்பாத்திக்கு மாவு பிசையும் சமையலாளியைப் பார்த்தார்.
அவரோ அம்மாவைப் பார்த்த பரவசத்தில் சப்பாத்தி மாவில் உப்பைப் போடுவதற்குப் பதிலாக இரண்டு கிலோ உப்புக் குவியலில் ஒரு பிடி சப்பாத்தி மாவைப் போட்டு பிசைந்தார்.
அடே... என்ன காரியம் செய்கிறாய்... உப்பில்லா பண்டம் மட்டும் அல்ல... உப்பான பண்டமும் குப்பை யிலே... இது தெரியாதா... தெரியும் தாயே தெரியும்... ஆனாலும் உன் திருப்பார்வையில் உப்பே மாவாகும்... மாவே உப்பாகும்... என்பதும் தெரியும்... ஏனென்றால் நீ சர்வ சித்துக்கும் ஈஸ்வரி... இந்த உப்பை மாவாக்க சர்வேஸ்வரியான உனக்கு எளிது தானே... உப்பின் மகத்துவத்தை உணர்த்திய உத்தமியே... உப்புள்ள காலம் வரை நீ வாழ வேண்டும் தாயே... நீ வாழ்வதைக் கண்டு நெஞ்சாற மகிழ நாங்களும் வாழ வேண்டுமென்று அருள் பாலிப்பாய் தாயே... அன்னை அருள் பாலித்த போது செக்கச் சிவந்த உடம்போடும் கன்னங் கரேல் உடையோடும் ஒருத்தர் அந்த சமையல் கட்டிற்குள் நுழைந்தார்... இவர் முறைப்படியான சமையலாளி அல்ல.
இப்போது ஒட்டுதல் அதிகம்... அம்மாவின் பாதங்களை நோக்கி கைகளை குவித்து ஒரு கும்பிடு போட்டார்... அம்மா அதைக்கண்டு கொள்ளாததால் கீரை ஆய்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு சமையலாளியிடம் போனார்... அந்தக் கீரைகளில் காம்புகள் எத்தனை சதவீதம்... இலைகள் எத்தனை சதவீதம் என்று குத்து மதிப்பாக பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்.
இதோ இங்கேயுள்ள முட்டைத் திரவத்தை ஒரு சட்டியில் வாரிப் போடுங்கள்... அதோ அங்கேயுள்ள ஜனரஞ்சக அடுப்பில் கிண்டப்படும் ரவையில் ஊற்றுங்கள்... பாவம் மக்கள்.
கீரை மணிக்கு உச்சி முதல் பாதம் வரை பக்தி பரவசம் ஏற்பட்டது... முட்டைக் கூழை சட்டியில் ஊற்றிக் கொண்டே குரல் தழுதழுக்க அன்னைக்கு புகழாரம் சூட்டினார்.
ஆஸிடின் அருமையை கண்டு பிடித்த அற்புதமே... ஆஸிட்டுக்கு அந்தஸ்து கொடுத்த அமிலமே... உன் பெயர் உச்சரிக்கப்படும் போதெல்லாம் இந்த ஆஸிடின் பெயரும் உச்சரிக்கப்படும் தாயே.. உச்சரிக்கப்படும் அந்த தலைமைச் சமையலாளி மக்களின் வேலைக்காரி என்பதை மறந்து எஜமானியப் பார்வையோடு அடுப்பேற்ற எழுந்தார்.
சிதம்பரம் கோவிலுக்கு மேல் ஒரு கட்டிடமா...அம்மாவின் தலைக்கு மேல் ஒரு தலையா... அம்மாவும் இந்த இரு முதுபெரும் சமையாளிகளின் தலைக்குனிவை ரசித்த படியே சமையல் திட்டின் மேலுள்ள வெள்ளி அடுப்பில் சொருகப்பட்ட சந்தன கட்டைகளை கேஸ் லைட்டரால் பற்ற வைக்கப் போனார்... அப்போது பார்த்து ஆஜானுபாகு உடம்பை குறுக்க முடியாமல் கஷ்டப்பட்ட சரக்கு மாஸ்டர் தற்செயலாக எரிவாயு சிலிண்டர் திருகில் கை ஊன்றி தன் வெயிட் முழுவதையும் அதில் போட்டு ஒருச் சாய்த்துக் கிடந்தார்.
அப்பொழுது அந்த உதவிப் பெண் சமையலாளி ஜாக்கெட்டில் பற்றிய தீயை ஜாக்கெட்டோடு கிழித்து போட்டுவிட்டு ஓலமிட்டபடியே ஒடிக்கொண்டிருந்தாள்.
அன்னையோ பெண்ணுக்கு பெண் என்ற முறையில் அந்த சமையலாளியின் முன்னால் தீமயமான தனது வலது கரத்தை நீட்டி என்னைக் காப்பாற்று காப்பாற்று என்று அழுதழுது கெஞ்சினார்.
ஆனால் அந்தப் பெண்ணோ அடிப் போடி உனக்காக நான் எதற்கு சாகணும் என்று அடாவடியாய் சொன்னதோடு அன்னையையும் கீழே தள்ளிப்போட்டு விட்டு தாவித்தாவி ஓடினார்... அன்னை நெருப்பில் விறகாக போகின்ற நேரம்.
பின்னர் வலியின் உச்சத்தால் உணர்வுகள் மரத்துப் போக உடலெங்கும் துளை போடும் மரங்கொத்திப் பறவைகளை பாதி மயக்கத்தில் பட்டும் படாமலும் பார்த்தது.
துளை போட்ட இடங்களை அலகுகளால் அங்குமிங்குமாய் தட்டி அந்த மரத்தின் மரணத்திற்கு இழவு மேளச் சத்தத்தையும் எழுப்பிக் கொண்டிருந்தன.
இதன் முதுகு வண்ணத்திற்கு இணை சேர்ப்பது போன்ற கூர்மையான அலகும் வெளுத்த மஞ்சள் உடம்பும் செஞ்சிவப்பு பிரடிக் கொண்டையும் கவுண் கம்பு போன்ற வாலும் வாலடியில் இரத்தச் சிவப்பு புள்ளிகளும் இந்த மரத்தை இந்த மரங்கொத்திகளை அண்ணாந்து பார்க்க வைத்தது.
எந்த மரங் கொத்திகள் தன்னை பூச்சி புழுக்களில் இருந்து காப்பாற்றும் என்று நினைத்ததோ அதே மரங் கொத்திகள் அந்த மரத்தின் அனைத்து பகுதிகளையும் சல்லடையாக்கி விட்டன.
அப்படியும் திருப்தி அடையாத மரங்கொத்திகள் ஒவ்வொரு சுரங்கத்தின் மேல் பகுதி யையும் கீழ் பகுதியையும் அலகுகளால் கொத்திக் கொத்தி நீக்குப் போக்கான முன் நாக்கால் கழிவுகளை வெளியே எடுத்துப் போட்டன.
அந்த அச்சத்தில் தனது அடிவாரத்தில் வாலை மூன்றாவது கால்போல் ஊன்றிக் கொண்டு தத்தித் தத்தி மேலே வந்த தலைமை மரங்கொத்தியிடம் கிளைக் கரங்களை வளைத்துகும்பிட்டபடியே மாமரம் மன்றாடியது.
பதில் சொல் மரங்கொத்தி பதில் சொல்... தொண்டு மரங்கொத்திகளின் தூய பணியை பாராட்டுவதற்காக மேலே எம்பிய அந்த தலைமை மரங் கொத்தி அந்த மாமரத்தின் அடிவாரத்தில் உள்ள ஒரு பொந்தின் விளிம்பை கால்களால் பற்றியபடியே அந்த மரத்திற்கு எகத்தாளமாக பதில் அளித்தது.
ஏய் மாமரமே உன்னுடைய பாரம்பரியம் என்ன... பண்பாடு என்ன... நீ கல் தோன்றி மண் தோன்றாக்காலத்தே முன் தோன்றி மூத்த மரம்... முக்கனிகளில் முக்கிய கனியின் தாயகம்... கோவில் கும்பத்திலும் மங்கல நிகழ்ச்சிகளிலும் முதல் மரியாதை பெறும் இலைகளை ஈன்றெடுத்த மரம் நீ... என் முதுகைப் போலவே மின்னும் மாந்தளிரின் பிறப்பிடம் நீ... வடபுலத்து முரட்டு மரங்களை வென்ற மரம்... தென் மேற்கு தென்னையையும் நேர் மேற்கு பாக்கு மரத்தையும் ஆண்ட மரம் நீ... நீயா இப்படிப் புலம்புவது?
உன்னை வதைப்படுத்திய மண் புழுக்களையும் பூச்சிகளையும் என் கூட்டத்தில் ஒவ்வொன்றும் மணிக்கு ஆயிரத்து இரு நூறுவீதம் கொத்திக் கொத்திக் கொன்று தீர்த்துள்ளன... என்னிடம் இருப்பவை நூற்று அறுபத்தைந்து மரங்கொத்திகள்..இவை ஒவ்வொன்றிற்கும் சின்ன வீடு வளர்ப்புப் பிள்ளை சொந்தப் பிள்ளை என்று ஐந்து தேறும்.