sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
உங்களுடைய வாழக்கைமுறை நித்திரைக்குப் பங்கம் விளைவிக்குதா அதை எப்படி ஒரளவு சீராக்கலாம் என்று இறுதியில் சிறு குறிப்பு என்று நல்ல விடயங்களைச் சொல்லுது.
நானல்ல அவளை ஒரு முறை பார்க்கும் எவரும் அல்லது எவனும் அறிய ஆரம்பிப்பார்கள் என்பது ஒன்றும் ஆச்சரியமூட்டக்கூடிய விடயமில்லை.
நான் போன பஸ்ஸும் அவளின்ர காரும் அக்சிடன்ற் ஆக மயங்கிக் கிடந்த அவளை இழுத்து வெளியில போட்டுட்டு அவளின்ர இலக்கத்திற்கு போன் பண்ணினதுதான் நான் செய்தது.
கார்க்கி என்ற மனிதனின் நல்ல இயல்பான வாழ்த்தும் தன்மையை மறுத்து ஏதோ விஜயை பின்பற்றுவதால் வந்த இயல்பு போன்றதொரு தவறான கருத்தைத் தொனிக்கிறது.
சிங்களவனை எடுத்தாலும் கண்டிச் சிங்களவன் கரையோரச் சிங்களவன் கொழும்புச் சிங்களவன் காலிச் சிங்களவன் வெளிநாட்டுச் சிங்களவன் போன்று பல பாகுபாடு இருக்கையா.
வீட்டில சகோரங்களுக்கிடையில வாற வேறுபாட்டில இருந்து பக்கத்து வீடுகளுக்கிடையில வாற வேறுபாட்டில இருந்து பக்கத்து பிளாட்டுகளுக்குள்ள வாற வேறுபாட்டில இருந்து பக்கத்துத் தெருவுக்குள்ள வாற வேறுபாட்டில இருந்து பக்கத்து ஏரியாவுக்குள்ள வாற வேறுபாட்டில இருந்து பக்கத்து ஊருக்குள்ள வாற வேறுபாட்டில இருந்து பக்கத்து நகரத்துக்குள்ள வாற வேறுபாட்டில இருந்து ஜாதி இனம் மதம் இடம் பள்ளிக்கூடம் வேலைத்தளம் என்று ஏதோ ஒரு விதத்தில குழுவாகும்போது ஏற்படுகிற எல்லாருக்குமான இயல்பு.
எந்தெந்த இடத்தில பொய் சொல்லக்கூடாது... அல்லது எந்த வயதில பொய் சொல்லக்கூடாது என்று காரணத்தோட சொல்லுற ஆற்றல் மனிதனுக்கு இருக்கு.
அதாவது மதங்கள் அல்லது கடவுளர் சொல்லுகின்ற நல்வழிகளை காரணத்தோடு சொல்லக்கூடிய அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய தன்மை மனிதனுக்கு இருக்கு.
இப்படியான பொதுப்படையான மனிதனால் காரணங்களோடு சொல்லக்கூடிய அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய விடயங்களை மதம் அல்லது கடவுள் எனும் பெயர் கொண்டு சொல்லிவிட்டு அதுதான் மனிதனை நல்வழிப்படுத்துது என்று சொல்வது எவ்வளவு கேணைத்தனமானது.
பிற்குறிப்பு ரிஷான் ஷெரிப்பின் இந்த பதிவையும் புல்லட்டின் பதிவையும் கார்க்கியின் பதிவையும் வாசிச்சு வந்த உணர்வின் கலவைதான் இந்தப் பதிவு.
உணர்தல் உணர்வதை புரிந்து கொள்ள முயலுதல் பிறகு ஏன் அவ்வாறு உணர்ந்தோம் புரிந்து கொண்டோம் என இன்னும் உள்நோக்கி செல்லுதல் என்பது வாசகன் எந்தவொரு கலைப்படைப்பையும் உள்ளுணர்வும் தர்க்கமும் சார்ந்து அணுகும் முறையில் ஒன்றாக இருக்கலாம்.
அதிலும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பான செவ்வியல் ஆக்கங்களை வாசிக்க படைப்பு எழுதப்பட்டுள்ள மொழியில் மட்டுமின்றி சமூகத்திலும் விழுமியங்களிலும் பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ள நிலையில் இலக்கிய பதிப்புக்களின் துணை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
கண்ணாடிக் குவளையில் திரவத்தை ஊற்றி வைப்பது போல் அழகை பொத்தி வைத்து அழகின் சாரத்தையேனும் அழியாமல் காப்பாற்ற முடியும் என்பதாக இவற்றை ஒரு பொது இலக்கிய வாசகன் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
அதே நேரம் கைதி என்று சுட்டுவதன் நோக்கம் என்ன அப்படிச் சிறைபிடித்தாவது அழகை பாதுகாக்க வேண்டுமா அப்படி செய்வது அறம் சார்ந்ததா போன்ற கேள்விகளையும் அவன் எழுப்பக் கூடும்.
மணவுறவு என்று இங்கு பொதுவாக குறிப்பிடப்பட்டாலும் அதில் பெண்ணின் இடம் அவளிடம் எதிர்பார்க்கப்படும் தூய்மை இவற்றையே சுட்டுகிறது என்றும் புரிந்து கொள்ள வாய்ப்புள்ளது.
அத்துடன் அந்த உருவகத்தை ஷேக்ஸ்பியர் எப்படி மாற்றுகிறார் திருமண பந்தத்தின் பாதுகாவல் என்ற அர்த்தத்தை மாற்றி குவளை என்பது கருவறையை சுட்டுவதாக அதாவது அழகின் எச்சமேனும் தலைமுறைகள் தோறும் வாரிசுகளால் வழித்தோன்றல்களால் காப்பாற்றப்பட்டு முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுவதாக புரிந்து கொள்கிறான்.
இப்போது அவ்வரிகள் குறித்த இரு புதிய திறப்புக்கள் மட்டுமின்றி பழமையை புத்தாக்கம் செய்யும் ஷேக்ஸ்பியரின் எழுத்தாளுமை பற்றிய புரிதலும் கிடைக்கக்கூடும்.
அதே நேரம் ஒரு சிலரிடம் மட்டும் வாய்மொழி பதிவுகளாக இவை காப்பாற்றப்பட்டு மீண்டும் காலத்தை மீறி உலகின் முன் வலம் வர வாய்ப்புள்ளது.
இப்போது இந்தக் கவிதை இறுதியான வெற்றியோ தோல்வியோ இல்லாத இரு தரப்பும் சமநிலையில் இருக்கும் களத்தின் சித்தரிப்பாக வாசகனுக்கு தோன்றக் கூடும்.
உதாரணமாக ஷேக்ஸ்பியர் குறித்து எந்த வாசிப்பும் செய்திராத ஒருவரிடம் அவரின் சானட் தொகுதியைக் கொடுத்தால் அனைத்து சானட்களும் கவிஞனின் உத்வேகமாக இருந்த ஏதோ ஒரு பெண்ணை முன்னிறுத்தி எழுதப்பட்டவை என்றே முடிவுக்கு வருவார்.
இந்தப் புரிதல் அவருடைய வாசிப்பில் அவர் முதலில் இந்தக் கவிதைகளில் உணர்ந்ததில் எந்த மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக் கூடும் என்பது யோசிக்கத்தக்கது.
ஷேக்ஸ்பியரை பாதித்த படைப்புக்கள் எழுத்தாளர்கள்அவற்றின் தாக்கத்திலிருந்து சிறு கருவை எடுத்துக் கொண்டு முற்றிலும் தனித்தன்மை கொண்ட படைப்புக்களை அவர் உருவக்கிய விதம் குறித்து விளக்கும் பல கட்டுரைகள் நூல்கள் வந்துள்ளன.
ஒரு கலைப்படைப்பை அதன் படைப்பாளி எந்த அர்த்தத்தில் கோணத்தில் உருவாக்கினான் என்பது குறித்தோ அதிலிருந்து தான் மிகவும் விலகிச் செல்வதைப் பற்றியோ கவலை கொள்ளாமல் அதை உள்வாங்குவதை முற்றிலும் தனக்கான ஒன்றாக மட்டுமே வாசகன் அணுகக் கூடும்.
இவற்றோடு சேர்த்து செவ்வியல் ஆக்கங்களை படிக்கும்போது தன் வாசிப்பின் சுயத்தை கொஞ்சமேனும் விட்டுக் கொடுக்காமல் பன்முக வாசிப்பை உள்வாங்குவது சாத்தியம் அல்ல.
அப்படி விட்டுக் கொடுக்கும்போது பல புதிய உலகங்கள் அவன் முன் தோன்றுகின்றன அவற்றினுள் செல்ல தான் உருவாக்கிய உலகை விட்டு அவன் தற்காலிகமாகவேனும் நீங்க வேண்டியுள்ளது.
தன் நிலையில் உறுதியாக இருந்தவாறே மற்ற கோணங்களின் சாத்தியங்களை ஏற்றுக்கொள்வதும் சில நேரங்களின் தன் முந்தையை நிலைபாட்டை மாற்றிகொள்வதும் கூட அவன் வாசிப்பு ஆளுமையையை இன்னும் மெருகேற்றவே செய்யும்.
கதைசொல்லியும் அவருடைய செரிமானமும் ஒருவருக்கொருவர் துணை என்று என்ற தலைப்பை வைத்து புரிந்து கொள்வதோடு புத்தகமும் கதைசொல்லியும் ஒரு இணை வாசிப்பும் செரிமானமும் மற்றொரு இணை என்றும் வாசிக்கலாம்.
வெளிப்படையாகச் சுட்டப்படாவிட்டாலும் என்பதை உண்டதை வெளிக் கொணரும் குமட்டல் நிறைந்த எழுத்தை கதைசொல்லி வாசிக்கிறார் என்ற பிழைவாசிப்பையும் நாம் நிகழ்த்தக்கூடும்.
செவிக்குணவில்லாதபோது மட்டுமே வயிற்றுக்கு ஈவதை டேவிஸ் கொஞ்சம் மாற்றுகிறார் என்றும் இது குறித்து பேசிப் பார்க்கலாம் இல்லையா?
எழுத்தாளனுக்கு உருவகங்கள் மிக நெருக்கமானவை என்பதால் அதை அவள் உபயோகிக்காமல் இருந்துள்ளது தன் தாய் தன் சொந்த வீட்டிலிருந்து நாட்டிலிருந்து மிகவும் விலகிப் போய்விட்ட உணர்வை அவளுக்குத் தந்திருக்கக்கூடும் என்ற வாசிப்பை நிகழ்த்தலாம்.
தலைப்பில் உள்ள ஐ உருவகமாக வைத்துப் பார்த்தால் போன்ற உருவகம் கொண்ட தொடரைப் பல காலம் கழித்து இப்போதுதான் எழுதி இருக்கிறார் என்றும் தலைகீழாக வாசிக்கக்கூடுமா?
இலைகள் உருவத்தை மறைத்தாலும் சத்தத்தை மறைக்கக்கூடுமா அந்தளவிற்கு அடர்த்தியாக செடிகள் பல குடும்பங்கள் வசிக்கும் இடத்தில் வளர்ந்திருக்குமா என்று கேட்டு இந்த குறுங்கதையை புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கலாம்.
குழந்தையின் அலறல் எப்படியும் கேட்கப் போவதால் தான் இப்போது உணரும் மகிழ்ச்சி தற்காலிகமானது அரைகுறையானது என்பதை கதைசொல்லி புரிந்துகொண்டிருக்கிறார் என்பதை சுட்ட ஐ பயன்படுத்தி இருக்கிறாரா?
இரண்டு வரிகளையும் தலைப்போடு பொருத்திப் பார்த்தால் அவை தனித்தனியே கூட அர்த்தம் கொள்கின்றன அதாவது தலைப்பில் உள்ள இந்த இரண்டு வரிகள்.
சில வார்த்தைகள் ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது அவசியமான ஒன்றா அல்லது சொல்ல வருவதை வாசகனுக்கு திணிக்கும் முயற்சியா என்றும் வாசகன் கேள்வி எழுப்பக்கூடும்.
தூக்கம் வராத ஒருவர் அதற்கான காரணமாக படுக்கையைச் சுட்டுகிறார் அவருக்கு வேறேதும் உடல் மனரீதியான காரணங்களும் இருக்கலாம் ஆனால் வசதியாக படுக்கை மீது பழி போடுகிறார் என்பது இந்தக் கதையின் முதல் வாசிப்பாக இருக்கக்கூடும்.
என்று சொல்லப்படும்போது படுக்கை எப்படி ஒருவர் மீது அழுத்த முடியும் கரடுமுரடான படுக்கை என்றாலும் படுப்பவர்தானே அதன் மேல் அழுந்தி இருக்கிறார் என்று ஒரு கேள்வியை எழுப்பலாம்.
வரிகள் மடக்கி எழுதப்பட்டு இருப்பதால் மட்டுமல்ல இது உருவாக்கும் துல்லியமான பிம்பமும் அதில் பொதிந்துள்ள உணர்வும் கவித்துவ கணத்தை நினைவுபடுத்தக்கூடும்.
ஒவ்வொரு முறையும் போக்குவரத்து அமைதியாகும்போது புயல் வரப்போகிறது என்று நினைத்து அது பொய்த்து விடுகிறது என்பதாக இந்த சந்தேகத்தைப் புரிந்து கொள்ளலாமா?
அல்லது இரைச்சலுக்குப் பழகிய செவிகளை மௌனம் அச்சுறுத்துகிறது என்றோ மக்கள் திரளுக்கு நடுவே வாழ்ந்து பழகியவர்கள் தனிமையை அஞ்சுகிறார்கள் என்று புரிந்து கொள்ளலாமா?
மனம் தன்னை புதுப்பித்துக் கொண்டே இருப்பதால் புதிய புதிய வருத்தங்கள் அதற்குள் தோன்றுகின்றன அல்லது பழைய வருத்தங்கள் மீண்டெழுகின்றன.
டேவிஸ் அதிகமும் குறுங்கதைகள் நிமிடக்கதைகள் மட்டுமே எழுதி இருக்கிறார் அதிலும் சொல் மொழி விளையாட்டை மட்டுமே நிகழ்த்தியுள்ளார் என்று அவர் எழுத்தைக் குறித்த பிழைத்தோற்றத்தை இந்தக் கட்டுரை தரக் கூடும் .
குறுங்கதையில் அவர் தனிமையை மட்டுமல்ல அதை தவிர்க்க எதைப் பற்றிக்கொள்வது என்ற மனதின் வேட்கை இட்டுச் செல்லும் உளச் சிக்கலையும் சித்தரிக்கிறார்.
என்ற ஒரே ஒரு பத்தி அளவு கதையில் வெய்யில் காயும் பரபரப்பான கடை வீதியில் திடீரென கடை முதலாளிகள் காதைப் பொத்திக் கொள்கிறார்கள் வீதியில் உள்ள மற்றவர்கள் அடித்துப் பிடித்து ஓட ஆரம்பிக்கிறார்கள்.
இல்வாழ்கை நட்பு உள்முகப் பரிசோதனை தனிமை என வாழ்வின் பல பரிணாமங்களை தன் எழுத்தின் மூலம் வெளிக்கொணரும் டேவிஸ் சிறுகதையின் வழமையான அளவிலும் சரி குறுநாவலின் அளவிலும் சரி கதைகள் எழுதியுள்ளார்.
புனைவின் தெளிவான அம்சங்கள் கொண்டவை புனைவும் நிஜமும் இணைபவை என சொல்லத்தக்கவை கவிதை வடிவுக்கு நெருக்கமானவை போன்ற வகைப்படுத்த முடியாதவை என பல்வேறு நடை தொனி கொண்ட கதைகள் அவர் புனைவுலகில் உள்ளன.
கவிதை புனைவு அபுனைவு என அனைத்தின் வரையறைகளையும் ஒன்றுடன் ஒன்று முயங்கச் செய்து கலைத்துப் போடும் டேவிஸின் எழுத்தை வகைப்படுத்த முயல்வது என்பது வியர்த்தமாகவே முடியும்.
இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் டேவிஸின் புனைவுலகைப் பற்றிய ஆழமான குறுவெட்டு பார்வையை தருவதோ அவரது எழுத்தின் கச்சாப் பொருட்கள் கேன்வாஸ் நுட்பங்கள் பற்றியோ பேசுவது அல்ல தன் குறுங்கதைகள் மூலம் வாசிப்பை அவர் எவ்வாறு வாசகனை அவன் அறிந்திராத பாதைகளில் பயணிக்கச் செய்கிறார் என்பதை மட்டும் பார்ப்பதே.
அதை திறந்து உள்நுழைபவன் வானமே கூரையாய் வெளியே நாற்புற சுவராய் இருக்கும் முடிவில்லா உலா வர வழிகளற்ற பாதைகள் கொண்ட வீட்டினை காண்கிறான்.
அதனுள் அவன் தேர்ந்தெடுத்து செல்லக் கூடிய பாதைகளும் திசை தப்பிய அலைதலும் அதற்கிணையான இந்தக் கட்டுரையிலேயே இருக்கும் பிழைவாசிப்பின் சாத்தியங்களும் மட்டுமே இந்தக் கட்டுரையில் முன்வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
பல்லாண்டுகளுக்குப் பின் தன் தாய் நாடான நைஜீரியாவிற்கு திரும்பியிருக்கும் அவர் அணிவகுத்துச் செல்லும் வரிசையில் காண்பது இறந்தவர்களை மட்டுமல்ல உயிரோடிருந்தும் அவர் நினைவுகளிலிருந்து விலகியவர்களையும்தான்.
இந்த விதத்தில் அசோகமித்திரனின் ஒற்றனை ஒத்திருப்பதோடு அந்நூல் வாசகனுள் உருவாக்கும் உணர்வையும் எழுப்பும் கேள்வியையும் இங்கும் எழுப்புகிறது.
இத்தகைய ஒரு குழு மனப்பான்மையின் தீர்ப்பை நகரை பின்புலமாக வைத்து புனையப்பட்டுள்ள பென் ஒக்ரியின் தொகுப்பில் உள்ள கதையிலும் காண முடிகிறது.
இரு நூல்களிலும் நைஜீரியாவின் நிகழ்கால அவலத்தை காண முடிகிறது என்றாலும் ஒக்ரியின் தொகுப்பைப் போல கொடுங்கனவுகளால் நிறைக்கப்பட்ட உண்மையின் சாயல் கொண்ட புனைவுலகமாக யும் முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை.
முதல் பார்வையில் கோபம் ஆற்றாமை தவிர்த்த வேறு எந்த உணர்வெழுச்சியும் இல்லாத அன்றாட நைஜீரிய நாட்களின் துல்லியமான நூலில் அவர் இணைத்துள்ள கருப்பு வெள்ளை புகைப்படங்களை ஒத்த சித்திரத்தை நூலெங்கும் அவர் அளிப்பதன் மூலம் புனைவின் சாயலை முடிந்தளவுக்கு குறைப்பது முதல் காரணம்.
பேருந்தில் பயணிக்கும் கோல் ன் நூல் ஒன்றை வாசித்தபடி அதில் ஏறும் பெண்ணின் முகத்தைப் பார்க்க முடியாமல் போனாலும் அந்தப் புள்ளியிலிருந்து அவள் இப்புத்தகத்தை எங்கு வாங்கி இருக்கக்கூடும் நைஜீரியர்களின் வாசிப்புப் பழக்கங்கள் அல்லது பழக்கமின்மை குறித்த சிந்தனைகளுக்குச் செல்கிறார்.
தன்னையொத்த ரசனை கொண்ட ஒருவரைக் கண்டவுடன் ஏற்படும் இயல்பான ஆர்வத்தில் அவளிடம் பேசுவதற்கான விஷயங்களை தன்னுள்ளேயே பேசிக்கொள்கிறார்.
அருங்காட்சியகத்திற்குச் செல்பவர் அது அரிய கலைப்பொருட்களின் சேகரிப்பாக இல்லாமல் ஏனோ தானோ என்று அரசின் அலட்சியத்தால் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதையும் அதன் நீட்சியாக வேலை செய்பவர்களின் அசிரத்தையையும் பதிவு செய்கிறார்.
அங்கு அவர் கண்டதாக குறிப்பிடும் ஒரு சில விஷயங்கள் புனைவாக சற்றே மிகைப்படுத்தப்பட்டவையாக அங்கு வேலை செய்யும் பெண் கோல்லை கண்டு கொள்ளாமல் ஸ்தோத்திர துதியை சொல்லியபடி இருக்கிறார் இருக்கக்கூடும் ஆனால் அவர் அத்தியாயம் முழுதும் சுட்டும் எந்த கலைப்பிரக்ஞையும் இல்லாத ஒரு சூழல் அதற்கு அபுனைவின் தொனியையே தருகிறது.
உணர்வுபூர்வமாக அனைத்திலிருந்தும் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் விலகியே இருக்கும் ஆனால் எல்லாவற்றையும் கூர்மையாக கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவரின் அவதானிப்புக்கள் எனும் தொனி நூலில் விரவி இருப்பதும் அதற்கு நாட்குறிப்பின் சாயலைத் தருகிறது.
விலகியே இருத்தல் என்பதின் நீட்சியாக நம்பிக்கையின் ஆசுவாசத்தின் சுவடே இல்லாத எதிர்மறை நோக்கு மட்டுமே இந்நூலில் உள்ளது முதலாம் உலக நாடுகளில் பல்லாண்டுகள் வசித்து தாய் நாடு திரும்புபவர்களிடம் காணக்கூடிய அதே சலிப்பைத்தான் கோலும் வெளிப்படுத்துகிறார் அமெரிக்காவில் இருந்து புறப்பட நைஜீரிய தூதரகத்தை அணுகும்போது லஞ்சத்தை எதிர்கொண்டு கோல் துணுக்குறுவதை அமெரிக்காவில் லஞ்சமே இல்லையா என்ற கேள்வியோடு எதிர்கொள்ள முடியும் என்ற மேலெழுந்தவாரியான விமர்சனம் உருவாகுவதும் சாத்தியமே.
இந்த விமர்சனம் காத்திரமானதா என்பது ஒருபுறம் இருக்க வாசகன் மேலோட்டமாக உணரக்கூடிய இத்தகைய கசப்பும்கூட புனைவு அளிக்கக்கூடிய முப்பரிமாணச் சித்திரம் பன்முகப் பார்வைகள் இவை இல்லாத எதிர்மறை அனுபவங்களின் தொகுப்பாகவே நூலை முன்னிறுத்தக் கூடும்.
வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாத ஏதோ ஒரு பிணக்கு காயம் காரணமாகவே அவர் நாட்டை நீங்கினார் என்பதைச் சுட்டும் சில இடங்கள் நூலில் உள்ளன என்பதால் அவர் வெளியாளாக அனைத்தையும் கவனிப்பது போல் வாசகனுக்குத் தோன்றுவது கோலின் மனநிலை சார்ந்து இயல்பான ஒன்றே.
போன்ற வரிகளில் உள்ள வலியையும் அவர் தன்னெஞ்சிலிருந்து நைஜீரியாவை முற்றிலும் அகற்றவில்லை அகற்றவும் முடியாது என்பதையும் உணர முடியும்.
இந்தப் இந்தப் புகைப்படம் புகைமூட்டமாக உள்ள கோலின் கடந்த காலத்தையும் துலக்கமாக விளங்கிக்கொள்ள முடியாத நைஜீரியாவின் நிகழ் காலத்தையும் சுட்டுவதாகவும் இருக்கலாம்.
புகைப்பட உத்தியில் மட்டுமின்றி திடீர் பயணம் அதனூடான அனுபவங்கள் அதன் விளைவான சுயபரிசோதனை செய்யும் தன்னுரைகள் போன்றவற்றால் உருவாகும் புனைவாஅபுனைவா என பிரித்தறிய இயலாத நூலின் இறுதி வடிவம் என கோலின் எழுத்தின் கட்டமைப்பிலும் நடையிலும் சீபால்ட்டின் தாக்கத்தை காண முடிகிறது சீபால்ட் தன்னை பாதித்தவர்களில் ஒருவர் என்று கோலும் சொல்கிறார்.
இந்தக் கட்டுரை இந்நூலின் வகைமை குறித்த சாத்தியக்கூறுகளையே மையமாகக் கொண்டுள்ளதால் இந்நூல் பற்றிய விரிவான பார்வையையும் உண்மையில் அவர் நூல் முழுதும் எதிர்மறை உணர்வோடு கசப்பை சுமந்தலைபவரா நூல் ஒற்றைத்தன்மை கொண்டதா போன்ற கேள்விகள் சீபால்ட் கோல் இடையேயான ஒப்புமை வேற்றுமையையும் பிறிதொரு கட்டுரையில் பார்க்கலாம்.
மனச் சோர்வடையச் செய்யும் பெரும்பாலான அனுபவங்களுக்கிடையில் இசைநாடகத்திற்காக இயங்கும் ஒரு தனியார் சங்கம்பணக்காரர்களே சேரக்கூடியதாக அச்சங்கம் இருப்பதில் உள்ள முரணை கோல் உணர்ந்தாலும் இப்படியேனும் கலைக்கு வடிகாலாக ஒரு இடமாவது உள்ளதே என்று தன்னை சமாதானப்படுத்திக் கொள்கிறார் இசைத்தட்டுக்களை நேரடியாக விற்பனை செய்யாமல் அவற்றை பிரதி எடுத்து விற்கும் கடைக்கு மாற்றாக சட்டபூர்வமாக இசைத்தட்டுக்களை இலக்கிய நூல்களை விற்பனை செய்யும் இசைக் கலைஞர்களை ஊக்குவிக்கும் கடை போன்ற ஒரு சில விஷயங்களைப் பார்க்கும் போது என்று நூலின் ஒரு அத்தியாயத்தில் கோல் உணர்கிறார்.
எரிமலையென கொதித்துருகிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நாட்டின் புறச் சித்திரத்தோடு எரிகுழம்பென அனைத்தையும் எரித்துக்கொண்டிருக்கும் சமூக பொருளாதாரச் சூழலுடனேயான பயணங்களின் மூலம் உருவாகும் அகச் சித்திரத்தையும் உயிர்ப்புடன் தீட்டியுள்ள கோலின் கலை புனைவாஅபுனைவா என்ற கேள்வியை ஒரு கட்டத்தில் தேவையற்றதாக்கி விடுவதோடு புத்தாயிரத்தின் புதுக்குரல்களில் குறிப்பிடத்தக்கவராக அவரை முன்னிறுத்துகிறது.
கல்லூரிக்குச் செல்ல ஹூசேன் சாகர் டாங்க் பண்ட் வழியாகவோ பப்ளிக் கார்டன்ஸ் வழியாகவோ செல்வது அந்தப் பாதையில் உள்ள மைதானத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் நீச்சல் குளம் அதில் குளித்த அனுபவம் என அசோகமித்திரனின் கல்லூரி வாழ்க்கையின் கடைசி நாள் துவங்குகிறது.
கடந்த ஒரு மாதமாகவே வகுப்புக்கள் சரியாக நடக்காதது தொடர் பிரிவுபசார விழாக்கள் என இதில் விவரிக்கப்படுவதை கதை என்று ஏற்றுக்கொள்ள வாசகனுக்கு அதிக சிரமம் இருக்காது.
அ.மியின் சிறுகதைத் தொகுதிகளிலும் ஒற்றன் நூலின் ஒரு அத்தியாயமாகவும் சேர்க்கப்பட்டுள்ள அம்மாவின் பொய்கள் கதையில் ஞானக்கூத்தனின் அம்மாவின் பொய்கள் கவிதையின் முதல் பகுதி தாய் தன் சிறு வயது மகனைப் பார்த்து சொல்வதாகவும் பின்னர் அவன் பெரியவனாகிய பின் முழு கவிதையைச் சொல்வது போலவும் நாடகமாக்கப்படுகிறது.
அயோவாவில் உறைவிட எழுத்தாளராக அசோகமித்திரன் இருந்தபோது நடந்த உண்மைச் சம்பவத்தைப் பற்றிய கட்டுரை என்று முதற் பார்வையில் இதை வரையறுக்க முடியும்.
அதே நேரம் ஞானக்கூத்தனின் கவிதையை வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் கதைசொல்லி மொழிபெயர்த்து வாசிக்க அது விக்டோரியா என்பவரிடம் கிடைத்து அதை அவர் நாடகத்தில் உபயோகிக்கிறார் என்பதை புனைவின் உத்தியாகப் பார்க்கலாம்.
ஒற்றன் நூலிலேயே கவிதை வாசிப்பு என்ற அத்தியாயத்தில் அசோகமித்திரன் கவிதையை மொழிபெயர்த்து வாசித்தது குறித்து உள்ளது ஆனால் அதில் கதைசொல்லி வாசிப்பது ஞானக்கூத்தனின் அன்று வேறு கிழமை கவிதையை.
இந்த இரண்டு படைப்புக்களையும் யார் எழுதியது என்று சொல்லாமல் கதையா கட்டுரையா என்பதை மாற்றிக் குறிப்பிட்டு படிக்கக் கொடுத்தால் பலர் அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள வாய்ப்பிருக்கிறது.
இரண்டிலும் மெல்ல ஒரே சரடாக இணையும் சம்பவங்கள் நுண்ணிய விவரிப்புக்கள் இதழோரச் சிரிப்பை ஏற்படுத்தும் நகைச்சுவை என்ற பொதுவான ஒரே படைப்பில் புனைவாகவும் அபுனைவாகவும் உணரக்கூடிய தொனி உள்ளது.
அசோகமித்திரன் ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே பாடலை கல்லூரி வாழ்க்கையின் கடைசி நாள் பாடிய விதத்தை சொல்லும்போது ஒவ்வொரு சரணத்தையும் வெவ்வேறு கதியில் பாடினோம்.
அதே போல் விழா முடிந்து கதைசொல்லி சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு தனியாக வீடு திரும்பும்போது அது இனி கல்லூரி கிடையாது இனி கல்லூரி கிடையாது என சொல்வது போல உணர்ந்து ஆறுதல் கொள்வது புனைவின் உத்தியாகவே உள்ளது.
இன்னொரு புறம் வில்லியம் டெல் பிறந்த சுவிட்சர்லாந்து நாட்டைச் சேர்ந்த பிரின்ஸ்பாலின் மனைவி அவரின் கலைந்த தலையுடன் போரிலிருந்து திரும்பிய ஜோன் ஆப் ஆர்க் போலிருக்கும் மகள் போன்ற விவரிப்புக்கள் புனைவுஅபுனைவு இரண்டிற்கும் பொருந்துகின்றன.
இந்தக் கட்டுரையில் உரையாடல்களே இல்லை என்பதும் இதன் அளவும் இந்தப் படைப்பு கட்டுரை என்ற தரப்பின் வாதத்திற்கு வலு சேர்க்கக் கூடும்.
கதை என்றால் கண்டிப்பாக உரையாடல் இருக்க வேண்டும் போன்ற அளவுகோலை இங்கு முன்வைக்கவில்லை ஆனால் ஒரு படைப்பில் உரையாடல்கள் அதிகமிருப்பின் அதை புனைவு என்ற கோணத்தில் வாசக மனம் அணுக சாத்தியமுண்டா என்று சந்தேகத்தை இங்கு முன்வைக்கிறேன்.
எடுத்துக்கொள்ளும் புகைப்படம் கௌரவமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக கண்ணில் பட்டவர்களையெல்லாம் சேர்த்துக்கொண்டு நிற்பதில் உள்ள ஹாஸ்யம் கட்டுரைகதை இரண்டிற்கும் பொருந்துவதாகத் தான் உள்ளது.
அம்மாவின் பொய்களில் நாடகம் நடக்கும் போது அப்போது வாசிக்கப்படும் கவிதையை எழுதியவரிடம் கதைசொல்லி ஒரு கேள்வி கேட்க அவர் ..யமதர்மராஜன் போல் ஆமாம் என்று சொல்வதை நிஜத்திலும் நடந்திருக்கக்கூடியதாய் ஏற்றுக்கொள்வதில் கடினம் ஏதும் இருக்காது.
எந்த எழுத்தாளர்தான் தன் படைப்பு அரங்கேற்றப்படுவதை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது தன் கவனம் குலைக்கப்படுவதை பொறுத்துக் கொள்வார்?
கதைசொல்லி வசிக்குமிடத்தில் உள்ள வங்கி மேலாளரின் மூக்கைப் பற்றிய விவரிப்பிலும் பறவை மனிதன் என அவரை கதைசொல்லி அழைப்பதிலும் ஐ விட ஏ சற்று தூக்கலாக தெரிவதால் இந்தப் படைப்பிற்கு புனைவின் சாயல் வருகிறது.
காபி க்ரீம் கமலதாஸ் என்ற கட்டுரையின் மூன்றில் இரண்டு பகுதி வரை அசோகமித்திரன் பிராங்க்பர்ட் புத்தகச் சந்தை அதில் பங்கேற்க பிராங்க்பர்ட் சென்றது ஹோட்டலில் தங்கியது என்று கட்டுரையின் வரையறைக்குள் பயணம் செய்து அ.மி கமலாதாஸ் மற்றும் இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பிரசுர நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் மல்ஹோத்ராவும் ஒன்றாக காலையுணவு உண்டஉண்ண ஆரம்பித்தபோது நடந்த உதவி செய்யப் போய் மல்ஹோத்ரா மீது அ.மி க்ரீமை கொட்டி விடும் நிகழ்வுடன் என்றென்றும் மல்ஹோத்ரா என் நூல்களை வெளியிட மாட்டார் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இல்லை.
இந்த நிகழ்வு நடந்திருக்காது என்பதோ அப்படியே நடந்திருந்தாலும் கமலாதாஸ் வெடிச் சிரிப்பை உதிர்த்திருக்க மாட்டார் என்றோ சொல்ல முடியாது.
புனைவை விட நிஜம் விசித்திரமானது தான் என்றாலும் இந்நிகழ்வில் வாசகன் உணரக் கூடிய அம்சம் அதை வாசிக்கும் முதற்கணத்தில் கட்டுரை புனைவின் பாதைக்கு தடம் மாறுகிறதோ என்ற சந்தேகத்தை அவனுள் எழுப்பக்கூடும்.
ஒரு ஆக்கம் புனைவா அல்லது அபுனைவா என்பதைப் பற்றிய உரையாடல் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் வெறும் கல்விசார் பயிற்சியாக மட்டுமே முடியக் கூடும் என்றாலும் பல பொது அம்சங்களைக் கொண்ட இரு எழுத்து வகைமைகள் எந்த இடத்தில் தமக்குரிய இடத்தை கதைகட்டுரை தேர்வு செய்கின்றன என வாசகன் புரிந்து கொள்ள முயல்வது அவன் வாசிப்பை நுட்பமாக்க உதவக் கூடும்.
மொத்தமாக பார்க்கும்போது அ.மி எழுதியுள்ள கதைகளை கட்டுரைகளை ஒரு முழு வாழ்க்கையின் சிதறல்களாக வேறு வேறு பெயர்களில் வரும் அவர் பாத்திரங்களையும் நாம் ஒருவருடன் ஒருவரை முடிச்சு போட முடிகிறது ஒருவர் உணரக் கூடும்.
அவருடைய கட்டுரைகள் மட்டுமே படித்தவரும் கதைகள் மட்டுமே படித்த இன்னொருவரும் உரையாடினால் ஐதராபாத் இந்தியாவுடன் இணைந்ததைப் பற்றிய தகவல்களை பரிமாறிக்கொள்ள முடிவதோடு ஹுசேன் சாகர் டாங்க் பண்ட்டையும் லான்சர் பாரகஸையும் எளிதில் அடையாளம் காண முடியும்.
எனவே அ.மியின் படைப்புலகம் குறித்து எந்த தடையும் இன்றி உரையாட முடிவதோடு அதில் ஒரு பொது தளத்தையும் அவர்கள் கண்டடையக் கூடும் என்றே தோன்றுகிறது.
கணவனை இளம் வயதில் இழந்து பல இன்னல்களை எதிர்கொண்டு குடும்பத்தை நடத்த வேண்டிய சூழலில் உள்ள அசோகமித்திரன் புனைவுலகின் வாசகன் அடிக்கடி சந்திக்கும் அம்மாக்கள் அப்படித்தான் இருக்க முடியும்.
மாறுதல் குறுநாவலில் கணவனின் மறைவுக்குப் பின் வேறு துணை இல்லாமல் மூத்த மகள் வீட்டில் வசிக்க வரும் அம்மா பள்ளி செல்லும் தனது இரண்டாவது பெண்ணால் மூத்த மகள் குடும்பத்தில் பிரச்சனை வரக் கூடும் எனத் தோன்றியவுடனேயே மீண்டும் தன் வீட்டிற்கே செல்லும் முடிவை எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் எடுப்பது ஓர் உதாரணம்.
இந்த வழமையான சூழலை மாற்றி மனைவிஅம்மா காலமானால் ஒரு குடும்பம் அதை எதிர்கொள்ள முடியாமல் எப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிதைகிறது என்பதை மணல் குறுநாவலில் காண்கிறோம்.
பி.யு.ஸி படித்துக்கொண்டிருக்கும் மருத்துவராகும் கனவில் இருக்கும் சரோஜினி கல்லூரியில் இருந்து திரும்பி வருவதில் இருந்து குறுநாவல் ஆரம்பித்து வீட்டிற்கு வந்திருக்கும் அவளுடைய திருமணமான மூத்த சகோதரி அவளுடன் இரண்டு முறை வெறுமனே தானே வந்திருக்கே என்று வேறெதையோ கேட்க எண்ணி கேட்கும் சரோஜினியின் அண்ணன் மணி அவனிடம் திரைப்படத்திற்கு அழைத்துப் போகுமாறு வனஜா கெஞ்சுவது என அன்றாடக் குடும்ப நிகழ்வுகளின் தொகுப்பாக நாவல் விரிகிறது.
அதே நேரம் மணி வனஜாவிடம் கேட்கும் கேள்விக்கு பின்னால் பொதிந்திருக்கும் உண்மையான அவன் கேட்க விரும்பும் கேள்வியும் திரைப்படத்திற்கு செல்ல வேண்டுமென்ற வனஜாவின் விழைவு அவள் கணவன் வீட்டின் நிலை குறித்து சுட்டுவதும் என அவற்றிற்கும் இன்னொரு அர்த்தம் தருகின்றன.
நாங்க பத்து பவுனுக்கு மட்டுந்தானே நகை போடறோம்னு மனசிலேவைச்சுக்காதேங்க்கோ ... பொண்ணு வேலைக்கு போறவ.. எல்லாமாச் சேந்து நூத்தி தொண்ணூறு வரது ... அப்படியே எங்க கையிலே கொண்டு வந்து கொடுத்திட்டு அதிலேந்துதான் அப்புறம் அவள் செலவுக்கு வாங்கிப்பாள் என்று அவள் பேசிக்கொண்டே இருப்பதும் சரோஜினியின் அம்மா பிடி கொடுக்காமல் பேசுவதும் வெறும் சித்தரிப்பு அல்ல.
முடிந்த வரை தன்மானத்தை விட்டுக் கொடுக்காமல் கெஞ்சாமல் அதே நேரம் அவர்கள் முடிவை அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற ஒரு தாயின் இயலாமையின் வெளிப்பாடு இந்த உரையாடல்.
எந்த பதிலும் கிடைக்காமல் அந்த அம்மாள் சென்று விட மணி தன் அம்மாவிடம் இந்தப் பெண்ணிற்கு என்ன குறைச்சல் எனக் கேட்க .. எனக்கு என்னமோ அந்தப் பொண்ணு இந்தாத்துக்கு சரிபட்டு வருவாள்னு தோணலை.
உண்மையில் அவருக்கு அந்தப் பெண் குறித்து எதிர்மறையான அபிப்ராயம் உள்ளதா இல்லை தன் மகன் அப்பெண் குறித்து சாதகமாக பேசுகிறான் என்பதால் இப்படி சொல்கிறாரா என்பது யோசிக்கத்தக்கது.
இப்படி பதில் ஏதும் சொல்லாமல் பல பெண்களைப் பார்த்து விட்டு இன்னும் மனசுக்கு பிடிச்சது வந்தால் பாக்கறது என்று சொல்வதின் பின்னணியில் ஆண் பிள்ளையைப் பெற்றவள் என்ற ஒரு காலகட்டத்தின் பிரதிபலிப்பான ஹோதா தெரிகிறது என்றால் உங்க மனசுக்கு எதைப் பிடிக்கும் ஏன் இந்த பெண்ணுக்கு என்னவாம் என்று மணி சொல்லும் பதிலில் பெற்றோரை மீற முடியாத மணியின் இயலாமையும் அதை வேறு வகையில் கோபமாக வெளிக் கொணரும் குணமும் புலப்படுகிறது.
அம்மா இழுத்துப் போட்டுச் செய்து கொண்டிருந்தவற்றை தொடர்ந்து செய்ய பெரியவர்கள் யாருக்கும் அக்கறையில்லை அல்லது அவர்கள் அதைச் செய்ய விரும்பவில்லை.
பவானி அழுகுரலில் சொன்னாள் வளைகாப்புக்கு கட்டாயம் ஒரு ஜோடி கரும்பு வளை பண்ணிப் போடறேன்னு அம்மா சொல்லிண்டிருந்தாள் கரும்புக் கணு வளையா என்று வனஜா கேட்டாள்.
இவர்கள் யாரும் சுயநலமானவர் என கதையில் சுட்டப்படுவதில்லை இயல்பான தன்னலம் பேணுபவர்களாகவே அவர்கள் வார்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
அதே நேரம் சரோஜினியின் தோழி ரேணுகா நீ வீட்டோடேயே இருந்திண்டு வேளா வேளைக்குச் சமைச்சுப் போட்டிண்டிருக்கயே என மணியைப் பற்றி சொல்வதிலும் உண்மை உள்ளது.
கதையில் இரு முறை மட்டுமே வரும் ரேணுகா பேசும் இந்த ஒரு வரியை வைத்தே எதிர்பார்ப்பும் மெல்லிய ஏமாற்றமும் தந்த முளையிலேயே கருகிய அதுவரை வாசகன் அறிந்திராத ஒரு உட்கதையை வாசகனுக்கு அ.மி சொல்லி விடுகிறார்.
நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் எதிரே வரும் ரேணுகாவை சந்திப்பதை சரோஜினி தவிர்க்க எண்ணுவதும் பிறகு அவளுடன் பேசுகையில் செகண்ட் க்ரூப் எடுத்துக்கிறவா எல்லாருமே டாக்டராகப் போறோம்னுதான் முதல்லே நினைச்சுண்டிருப்பா என்று சொல்வதில் தெரியும் நிராசையும் அப்படி எதுவும் இல்லை என தன்னையே ஏமாற்றிக்கொள்ள முயலும் வயதிற்கு மீறிய முதிர்ச்சியும் வாசகனை உடையச் செய்கிறது.
இந்தச் சிறியப் பெண் மேல் அவள் வயதிற்கு மீறிய பாரத்தைச் சுமத்துவதைக் குறித்தோ இவ்வளவு திடீர் மாற்றத்தால் அவளுக்கு ஏற்படக் கூடிய உளவியல் சிக்கல்கள் குறித்தோ யாரும் கவலைப்படுவது போல் தெரியவில்லை.
இப்போது சமநிலை கொண்டவளாக சரோஜினி தோன்றினாலும் அவள் தன்னையறியாமலேயே பூசிக்கொண்டிருக்கும் முதிர்ந்த பெண் என்ற அரிதாரம் எளிதில் கரையக் கூடும் என்ற அச்சம் வாசகனுள் ஏற்படுகிறது.
ஆனால் எந்தக் காரணமும் இன்றி வீடு முழுவதையும் அவள் துப்புரவு செய்வது தன் எண்ணங்கள் அலைபாய்வதை தடுக்கவா என்றே அவள் செய்கைகளை வாசகன் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
வெளியே சென்று வருவதாக சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பும் அவள் தான் அவசரப்படவில்லை என்று சொல்லி கொண்டே நடந்து செல்ல பூங்காவை நெருங்கி விட்டதை உணர்கிறாள்.
ஒரு சிறு பெண்ணிற்கு வயதுக்கு மீறிய பாரம் அழுத்தும் அழுத்தப்படும்போது ஏற்படக்கூடிய ஒரு கொதி நிலை அல்லது தன்னழிப்பு மனநிலை என்றெல்லாம் அவள் செயலைக் குறித்து பேசலாம்.
இந்த நொய்மையான தருணத்தை சரோஜினி எந்த பாதிப்பும் இல்லாமல் கடந்து விடுவாளா அல்லது இது அவளது வாழ்வை திசை மாற்றி விடுமா என்று பதைக்கலாம்.
ஆனால் சரோஜினியின் உளச் சிக்கலை கண்டிப்பாக அவர் புரிந்து கொண்டு அதை திசை திருப்ப வேறேதேனும் வழியைக் கண்டு பிடித்திருப்பார் என்று நிச்சயமாக நம்பலாம்.
தன் சிறுகதை தொகுப்பு ஒன்றின் முன்னுரையில் மணல் குறுநாவலை பூங்காவில் வைத்து எழுதியதாகவும் கதையின் இப்போதைய முடிவின் இடத்திற்கு வந்த போது மழை பெய்ய ஆரம்பித்ததால் அத்துடன் கதையை நிறுத்தி விட்டதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.
இது குறித்து அறிவுக்கு பொருந்தாததாகத் தோன்றுகிறதே என்று ஒரு பேட்டியில் கேட்கப்பட்ட கேள்விக்கு எனக்கு இயற்கையின் யாப்பமைதி மீது நம்பிக்கை உண்டு.
எழுத்து தன்னிச்சையாக அடையும் யாப்பமைதி பற்றிய இந்த பதிலை வாசகர்கள் புனைவை அது விட்டுச் செல்லும் செல்வதாக அவர்கள் நினைக்கும் இடைவெளிகளை புரிந்து கொள்ளச் செய்யும் முயற்சியோடும் இணைத்துப் பார்க்கலாம்.
ஒரு படைப்பைப் பற்றிய அதை எழுதியவரின் கோணத்தைத் தவிரவும் பல மாறுபட்ட எழுத்தாளரே சென்றிடாத திசையில் பயணிக்கக் கூடிய வாசிப்பு இருப்பது இயல்பே.
ஆனால் ஒரு எழுத்தாளர் தன் படைப்பின் பின்னணிபாத்திரங்களின் தேர்வுகள் குறித்து முழுதும் விளக்கி விட்டால் வாசிப்பில் வாசகனின் பங்கு என்ன?