sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
திருத்தணிகை யாண்டவன் புகழைத் தமிழறிந்தார் யாவரும் அறியவேண்டுமென்னுங் கருத்துடன் எழுதப்பட்ட இப்புத்தகத்துள்ள குற்றங் குறைகளைப் பொறுத்தருளும்படிக் கற்றுணர்ந்த பெரியோர்களைப் பிரார்த்திக்கின்றோம்.
இத் தணிகைமா நகரத்தில் வைகுண்டம் பிரமலோகம் பொன்னுலகம் என்னும் மூன்று உலகங்களில் உள்ள செல்வங்களெல்லாம் நிரம்பியுள்ளதாலும் எம்மை யாண்டவர் வள்ளியம்மையொடு களவிற் பல விளையாடல்கள் செய்து தூரத்திலிருந்து இத்தலத்தின் பெயரைக் கேட்டாலுந் தொழுதாலுஞ் சொன்னாலும் நினைத்தாலும் பேரின்பங் கிடைக்கும்.
இத் தணிகாசலத்தின் பெருமைகளை யெல்லாம் முத்தியின்பம் வேட்ட முநிவர்களுக்குச் சூத முநிவர் பின்வருமாறு உரைத்தருளினார் ஆறுமுகக் கடவுள் வீற்றிருந்தருளுந் தலங்கள் பல வுள்ளன.
அப்பொழுது முத்தியை விரும்பின கணத்தலைவனான சந்திரகாசன் என்பவன் அங்கு வந்து ஸ்வாமியின் திருவடியில் வீழ்ந்து வணங்கிப் பிரணவோபதேசம் பெற்றனன்.
பின்னர் ஒரு சமயம் சிவபிரானைத் தரிசிக்கச்சென்ற பிரமதேவர் அகந்தையால் தம்மை வணங்காது செல்வதைக் கண்ட குமரவேள் வீரவாகுதேவரை விளித்து அப்பிரமனைப் பிடித்து வா என்றனர்.
வாழ்வின் மிக்கவன் என்றால் எந்தையாம் சிவபிரானை நித்தலும் வந்து வணங்க வேண்டிய அவசியமில்லை வீரத்தின் மிக்கவன் என்றால் என் தம்பி வீரவாகுவால் இப்பொழுது கட்டுண்டு நிற்பதுபோலக் கட்டுண்ணமாட்டாய் எல்லாவற்றையும் நான் சிருஷ்டிப்பேன் என்று சொல்லுவாயாகில் உன்னையுந் திருமாலையும் சிவகணத்தவரையும் நீ சிருஷ்டிக்க வில்லை என்றிங்ஙனம் பல கூறியருளியுந் தம்மை வணங்காது மௌனஞ் சாதித்த பிரமதேவரைக் குட்டிச் சிறையிடுவித்தார்.
சில காலஞ் செல்லத் திருமால் முதலினோர் சிவபிரானிடத்தில் இந் நிகழ்ச்சிகளைத் தெரிவிக்க அவர் ஞானசத்தி ஸ்வரூபனான நமது குழந்தை வேறு நாம் வேறு அல்ல அவனுக்கு அன்பு செய்தவர் எமக்கு அன்பு செய்தவராவர் அவனுக்குப் பிழை செய்தவர் எமக்குப் பிழை செய்தவராவர் எனக்கூறி ஆணவங்கொண்ட பிரமனைச் சிறையினின்றும் விடுத்தலரிது என்றார்.
விஷ்ணு முதலினோர் பின்னும் இரந்து வேண்டச் சிவபிரான் நந்தி தேவரிடஞ் சொல்லியனுப்பத் தந்தை விரும்பியவாரே குமாரக்கடவுள் பிரமதேவரைச் சிறையினி்ன்றும் விடுத்துக் கயிலைக்கு வரச் சிவபிரான் குமரனைத்தழுவி ஏனோ பிரமனைச் சிறையிலிட்டாய் எனப் பிரணவப் பொருள் தெரியாதவன் சிருஷ்டித் தொழில் செய்யலாமோ எனக் குமரக்கடவுள் விடையளித்தனர்.
சிவபிரானும் மைந்தனே உனக்குத் தெரியுமானாற் பிரணவப் பொருளைக் கூறுக என்ன முருகக்கடவுள் அதனைச் சொல்ல வேண்டிய முறைப்படிச் சொல்ல வேண்டும் என்னச் சிவபிரானும் அதற்கிசைந்து நீ விருப்பமுற்றுறையுந் தணிகை மலைக்கு உபதேசம் பெறும்பொருட்டு நாம் வருகின்றோம் மாசி மகமும் வருகின்றது அப்பொழுது உணர்த்துவாயாக என்றனர்.
அவ்வாறே தணிகை மலைக்கு வடகிழக்கெல்லையில் ஒரு க்ஷணநேரம் தணிகேசனைச் சிவபிரான் தியானித்தமர குருநாதனும் சிவபிரானிருந்த இடத்துக்குத் தென்திசையில் வந்தமர்ந்து பிரணவப் பொருளெலாந் தந்தைக்கு உபதேசஞ் செய்தனர்.
தனக்குத் தானே மகனுங் குருவும் சிஷ்யனுமாகிய சதாசிவ மூர்த்தி பிரணவ ஸ்வரூபனாகிய குமாரக் கடவுளின் வீரத்தைக் கருதி மகிழ்ந்து ஆர்ப்பரித்தனர்.
கீழைத் திருத்தணிக்குச் சமீபத்தில் நந்தியாற்றுக்குத் தென்கரையில் ஆறுமுகஸ்வாமி கோயிலும் வடகரையில் வீராட்டகாசர் கோயிலும் உள்ளன.
ஒரு முறை குமாரக் கடவுள் ஞான சத்தியைப் பெற விரும்பிக் கயிலைக் கங்கையைத் தணிகைக்கு வரவழைத்துத் தாமிருக்கும் இடத்துக்கு வடகீழ்ப் பக்கத்தில் ஆபத்சகாய விநாயக மூர்த்தியைத் தாபித்து வழிபட்டுச் சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்து முறைப்படி பூசிக்கச் சிவபிரான் எதிர் தோன்றி உனக்கு வேண்டிய வரம் யாது?
ஞானசத்தி பெற்ற ஸ்வாமிக்கு ஞானசத்திதரர் என்றும் அவரால் வரவழைக்கப் பெற்ற கயிலைக் கங்கைக்குக் குமார தீர்த்தம் என்றும் பெயர் போந்தன.
சிவபிரான் பிரம தேவருக்கு முன் தோன்றியருளித் தணிகாசலத்தின் பெருமையைக் கூறி நீ நமது குமரனை நோக்கி அத்தலத்தில் தவஞ் செய்தால் உன் எண்ணம் நிறைவேறு மென்றனர்.
அவ்வாறே பிரமதேவரும் விருத்தபுரம் எனப்படும் தணிகை நகரை யடைந்து மலைக்குக் கீழ்த்திசையில் தீர்த்தம் ஒன்று உண்டு பண்ணி ஆபத் ஸகாய விநாயகரைப் போற்றிக் குமாரலிங்கத்தைத் துதித்து வேற்கரத்தண்ணலின் பாத தாமரையில் வீழ்ந்து வணங்கித் தவஞ் செய்தனர்.
ஒரு முறை நந்தி தேவர் சிவபிரானை வணங்கிப் பேரின்பமாம் முத்தி நிலையை விளக்கியருளல் வேண்டும் எனப் பிரார்த்தித்தனர்.முக்கட் பெருமான் நீ தணிகாசலத்துக்குச் சென்று தவம் புரிந்தால் நமது குமரன் தெய்வநதி யொன்றை வரவழைத்து உன்னை அதில் தோயச்செய்து பரிசுத்தமாக்கிப் பேரின்ப நிலையையும் விளக்கியருள்வான் என்றனர்.
அத்திருமொழியைக் கேட்ட நந்திதேவர் அவ்வாறே திருத்தணிகைக்கு வந்து ஒரு குகையிற் பல காலந்தவஞ்சைய்ய மயில்வாகனப் பெருமான் எதிர் தோன்றி நந்தியின் உடலைத் தமது திருக்கரத்தால் தடவியருளி மிக்க தவஞ் செய்து உடல் வருந்தினை.
என நந்திதேவர் சிவதத்துவ அமிர்தம் எனப்படுந் தீர்த்தத்தை வரவழைத்து அதில் யான் தோய்ந்து எழவும் பதி பசு பாச இலக்கணங்கள் யான் உணர்ந்து உய்யவும் தேவரீர் அருளல் வேண்டும் என்ன முருகபிரானும் தணிகைக்கு நிருதி திசையிலிருந்து அத்தீர்த்தத்தை வரவழைக்க அது தணிகை மலையை வலமாக வந்து வீராட்ட காசத்தை நணுகிப் பின்னர்க் கடலிற் புகுந்தது.
உபதேசம் பெற்ற நந்திதேவர் கோயிலை வணங்கி அப்பாற் குன்றினை வணங்கிப் பிறகு நந்தியாற்றை வணங்கிப் பின்னர் அவ்வூர் எல்லையை வணங்கித் தணிகைமலை கண்ணுக்கு மறையு மட்டும் அத்தலத்தையே கண்ணுற்றவராய்ப் புறங்காட்டாது சென்று கயிலையங்கிரியை யடைந்தனர்.
அகத்திய முநிவர் ஒரு முறை சிவபிரான் திருவடியில் வீழ்ந்து வணங்கிச் செந்தமிழ் என்னும் பாஷையை யெனக்கு அறிவுறித்தி ஞானமும் அருளல் வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொண்டனர்.
சிவபிரான் எவ்வரம் வேண்டு மென்றாலும் யாம் உபதேசம் பெற்ற ஸ்தானமாகிய தணிகை மலைக்குச் சென்று வேலவனை நோக்கித் தவஞ் செய்வாயாக உன் எண்ணம் நிறைவேறும் அத் தலத்துக்குப் போகலாம் என ஒருவன் நினைத்தாலும் அவ்வூர்ப் புறமாகச் சென்றாலும் செல்வேன் எனப் பத்தடி தூரம் நடந்தாலும் அவனுடைய நோயெலாங் கொத்தோடு தொலைந்து போகும்.
அத்தலத்தில் உள்ள குமார தீர்த்தம் குட்டநோய் வாதநோய் சூலை நோய் முதலிய நோய்களையும் பூதம் பேய் முதலியவற்றால் உண்டாகுந் துன்பங்களையும் நீக்கிக் கல்விச்செல்வம் பொருட்செல்வம் மக்கட்பேறு முதலிய சகல ஐசுவரியங்களையுங் கொடுக்கும்.
கார்த்திகைக் கிருத்திகையில் அத்தலத்திற் குமாரக்கடவுளை வணங்குபவர் முத்தி கூடுவர் அங்கே ஆறெழுத் தோதுபவர் சாரூப பதவி சார்வர் கணிகையரைக் காணும் விருப்பத்தாலோ வேறு எவ்வித காரணத்தாலோ தணிகையை யடைந்து முருகக் கடவுளைப் பணிந்து வணங்குபவர் கந்தலோகத்தை அடைவர்.
அங்கு முருகக்கடவுள் இச்சை ஞானம் கிரியை யென்னும் மூன்று சத்திகளும் மூன்று இலைகளாகக் கிளைத்தெழுந்த வேலாயுதத்தை வலக்கையிலேந்தி இடது கையைத் தொடையிலிருத்தி ஞான சத்தி தரன் எனத் திருப்பெயருடன் விளங்குவார்.
அவனுடைய திருவுருவை நினைத்துத் தியானிப்போர் சாயுஜ்ய பதவி யெய்துவர் என் றின்னபல விசேடங்களை எடுத்து ஓத அகத்தியர் கேட்டுப் பரமாநந்தம் உற்று உடனே விடைபெற்றுத் தணிகை மலைக்கு வந்தார் நந்தியாற்றில் ஸ்நாநஞ் செய்தார் வீராட்டகாசத்தையும் சாமிநாத னாலயத்தையுங் கண்டு தொழுதார் அங்குச் சமீபத்திலுள்ள சிவகங்கையைத் தரிசித்து அதன் கரையில் ஆதிவராஹபுரம் எனப்படுந்தானத்திற் சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்து பூசித்தார்.
பின்னர் ஆறுமுகப்பெருமானைக் குறித்துப் பல நாள் அருந்தவம் இயற்ற இறைவன் எதிர் தோன்றி அகத்தியருக்குத் தமிழ்ப் பாஷையின் இலக்கண மெல்லாம் ஓதி ஞானோபதேசமுஞ் செய்தனர்.
ஒருமுறை அகத்திய முநிவர் இவர்களிடம் வர சூரனும் பதுமனும் அவரை வரவேற்று வணங்க அவர் இவர்களுக்குக் குமாரக் கடவுளின் பெருமையை எடுத்தோதினர்.
பின்ன ரொருநாள் திருணபிந்து முநிவர் சிங்கனுக்குந் தாரகனுக்குந் காளியின் பெருமையையும் ஹரிஹர புத்திரனான சாத்தாவின் பெருமையையும் ஓதினர்.
சூரன் சிங்கன் தாரகன் என்னும் மூவரும் குமாரக் கடவுள் காளி சாத்தா என்பவர்களுக்கு முறையே வாகனமான மயில் சிங்கம் யானை ஆகும் பேற்றையும் பதுமன் குமாரக் கடவுளின் கொடியான கோழியாகும் பேற்றையும் அடைய விரும்பி மிக்க ஆசையோடு அவ்வக் கடவுளை நோக்கித் தவம்புரிந்தார்கள்.
முன்னமே வாகனமும் கொடியுமாய் இருந்த மயிலும் கோழியும் இவர்கள் இவ்வாறு தங்கள் பதவியைக் கவரத் தவம் புரிவதை யறிந்து எங்கள் பதவியை நீங்கள் கவர்ந்துகொள்ள முயலுவதாற் பூதகணங்களாகக் கடவீர்கள் என இந் நால்வரையும் சபித்தன.
இங்ஙனம் சாபத்தாற் பூதகணங்களான நால்வரும் சிவகணங்களோடிருந்தபொழுது தேவர்களுடன் கூடிக் கொண்டு அசுரர்களை வேரறுக்க அசுரர் தலைவன் இவ்விஷயத்தைச் சிவபிரானிடம் விண்ணப்பிக்கச் சிவபிரானும் எமது உத்தரவு இல்லாமல் நீங்கள் தேவர்களுக்கு உதவிபுரியும் பொருட்டுக் காவல்விட்டுப் போனீர்கள்.
இங்ஙனம் அவுணர் குலத்தில் உதித்த சூரன் பதுமன் சூரபத்மன் சிங்கன் சிங்கமுகாசுரன் தாரகன் தாரகாசுரன் என்னும் இவர்கள் தேவர்களுக்குப் பெரிதுந் துன்பம் விளைகித்தனர்.
நிற்க தவஞ்செய்திருந்த இவர்களைச் சபித்த மயிலையுங் கொழியையுங் குமாரக் கடவுள் கோபித்துத் தவத்தை குலைத்த பாபத்தால் நீங்கள் எமக் கருகிலிருக்கும் பேற்றை இழந்தீர்கள் என்று அவைகளை நீக்க அவை காஞ்சிமா நகருக்கு வந்து முருகக் கடவுளை நோக்கித் தவஞ்செய்து அவரடி திருவடி நீழலையடைந்தன.
சூரபதுமனும் அவன் தம்பியருஞ் செய்யுங் கொடுமைகளைச் சகிக்க முடியாத தேவர்களுடைய வேண்டுகோளுக் கிரங்கி ஸ்ரீ சுப்பிரமணிய மூர்த்தி போருக் கெழுந்தறுளித் சூரபதுமனைப் பிளந்தேறியச் சூரன் மயிலாகவும் பதுமன் கோழியாகவும் மாறி முதலில் தாம் இச்சித்த வண்ணமே முருகபிரானைத் தாங்கும் மயிலாகவும் கொடியாகிய கோழியாகவு மாயினர்.சிவபிரானது சாபத்தால் அசுரரான சிங்கனுந் தாரகனும் முருகக் கடவுளாற் சம்ஹாரஞ் செய்யப்பட்ட பிறகு தாம் முதலில் எண்ணிய கோரிக்கையை நிறைவேற்றிக் கொள்ளக் கருதி நந்தி தேவரிடம் போய் ஐயனே காளியின் வாகனமான சிங்கமும் ஹரிஹர புத்திரரின் வாகனமான யானையு மாகும் பேறு கிடைக்கக் கருதிப் பல நாள் நாங்கள் தவஞ் செய்தோம்.
எங்கள் எண்ணத்தை இனியேனும் நிறைவேற்றவேண்டும் எனப் பிரார்த்திக்க நந்தி தேவரும் அது வரையிலும் வாகனங்களாய் முத்தியை நாடியிருந்த காளியின் வாகனமாகிய சிங்கத்துக்கும் ஹரிஹரபுத்திரரின் வாகனமான யானைக்கும் முத்தி தந்து சிங்கனையும் தாரகனையும் முறையே காளிக்கும் ஹரிஹர புத்திரர்க்கும் புதுவாகனங்க ளான சிங்கமும் யானையுமாக அனுப்புவித்தனர்.
பிறகு தேவசேநா சமேதராய் முருகக் கடவுள் கந்த வெற்புக்குச் சென்று அங்குத் தேவசேனையை நிறுத்தித் தாம் மாத்திரம் தணிகையங்கிரிக்கு வந்தமர்ந்தனர்.
அசுரர்கள் ஆண்டிருந்த உலகங்களிற் சேகரிக்கப் பட்டிருந்த பொன்னுலகத்து அரும்பொருள்களான காமதேனு சிந்தா மணி முதலிய பல வளங்களையும் முருகக் கடவுள் தனிகைமலையிற் சேர்ப்பித்தருளிய காரணத்தால் அம்மலை ஸ்ரீ பூரணகிரி எனப் பெயர் பெற்றது.
ஒரு காலத்திற் பிரமதேவர் சரஸ்வதியொடு திருத்தணிகைக்கு வந்து வேற்படையண்ணலைப் பூசித்து வழிபட அவர் பிரமதேவர் முன் எழுந்தருளி உனக்கு வேண்டிய வரம் யாதெனப் பிரமதேவர் ஸ்வாமி எங்கள் உலகத்திருந்த செல்வங்களை யெல்லாம் சூரபத்மன் தனது நாட்டுக்குக் கொண்டு போயினன் அவை யெல்லாம் இப்பொழுது தணிகாசலத்தில் உள்ளன அவைதமைப் பெற விரும்புகிறேன் பின்னும் என்மனைவி பூசித்த லிங்கம் சரஸ்வதி லிங்கம் எனவும் என் பெயரால் விளங்கும் பிரமதீர்த்தம் சரஸ்வதிதீர்த்தம் எனவும் வழங்குமாறும்.
அத்தீர்த்தத்தில் மார்கழித் திருவாதிரைப் பௌர்ணமியிற் செய்யும் ஸ்நாநம் மிக்க பலனைத் தருமாறும் அருள் புரிய வேண்டும் எனப் பிரார்த்திக்க முருகக் கடவுள் அவ்வாறே வரந்தந்து மறைந்தருளினர்.
பின்னர் விஷ்ணு மூர்த்தி தணிகை மலையை யடைந்து குமார தீர்த்தத்தில் ஸ்நாநஞ் செய்து வெண்ணீறும் ருத்ராக்ஷ மாலையும் அணிந்து தணிகைமலைக்கு மேற் பாரிசத்தில் விளங்கின ஒரு சுனைக் கரையில் தமது உடம்பிற்புற்று மூடப் பலகாலந் தவஞ்செய்தனர்.
அத்தவத்துக் கிரங்கித் தணிகாசல மூர்த்தி மயில் வாகனத்தின் மீது வந்து விஷ்ணுமூர்த்திக்குக் காட்சிதந்து அவரைநோக்கி நீ மாதவஞ் செய்து இளைத்தனை எனக் கூறித் தமது திருக்கரத்தால் விஷ்ணுமூர்த்தியின் உடலைத் தைவர அவர் தமது கைம்மலர்களைக் கூப்பி உள்ளம் பூரிப்பத் தோத்திரஞ்செய்து சாருகாசுரனாற் கவரப் பட்ட தமது சக்கிரம் சங்கு முதலியவைகளைத் தாம் மீட்டும் பெறுமாறு விண்ணப்பஞ்செய்ய வேலவரும் அவற்றைத் தந்தருளி இந்தச் சுனையிற் பங்குனி யுத்திரமும் ஞாயிற்றுக்கிழமையுங் கூடிய சுபதினத்தில் ஸ்நாநஞ் செய்பவர்கள் தாம் நினைத்தவை எல்லாங் கைகூடப் பெறுவர் எனக் கூறி மறைந் தருளினார்.
தணிகைமலைக்குச் சமிபத்தில் தென்பாரிசத்திற் கடப்பமரஞ் செறிந்த சூழலில் இந்திரன் ஒரு ஊரையும் தீர்த்தத்தையும் உண்டு பண்ணிச் சிவலிங்கமுந் தாபித்தான்.
பின்னர் இந்திரன் தணிகைமலையை யடைந்து மலைக்கு தென்புறத்தில் ஒரு சுனை யிருப்பதைக் கண்டு ஸ்வாமியை நித்தம் அருச்சிக்க நினைத்துத் தேவ லோகத் திருந்து உற்பலக் கொடியை வரவழைத்து அச் சுனையில் அதை வளர்க்கக் கருதிச் சுனைக் கரையில் விநாயக மூர்த்தியைப் பூசித்தான்.
காலை உச்சி மாலை என்னும் மூன்று வேளைகளிலும் நீலோற்பலம் மலர அம்மலர்களால் இந்திரன் தணிகை நாதனைத் தினந்தோறும் முக்காலமும் அர்ச்சித்துப் பணிந்துவர அவர் இந்திரனுக்கு எதிர் தோன்றி நீ வேண்டிய வரம் யாது?
என அவன் ஸ்வாமி தேவர்களெல்லாம் இங்குத் தங்களை வழிபட வந்துள்ளார்கள் அவுணர்களாற் கவரப்பட்ட எங்கள் பொன்னுலகத்துச் செல்வமெல்லாம் இங்குக் கொண்டு வந்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன அவைதமைப் பெற விரும்புகின்றோம் மேலும் இந்தச் சுனையில் நீலோற்பலமலர் எக்காலத்துந் தவறாது மலரவும் தாங்கள் இம்மலர்களை யணியவும் அதனால் எனக்கு இடர் ஒழியவும் இத்தீர்த்தத்தைத் தெளித்துக்கொண்டவர்களுடைய வினைகளெல்லாம் அகலவுந் திருவருள் புரியவேண்டுமென்று பிரார்த்திக்க இறைவன் அவ்வாறே வரந் தந்து காமதேனு சங்கநிதி பதுமநிதி சிந்தாமணி முதலியவைகளை யெல்லாம் இந்திரன் பெறும்படி யருளிச்செய்து மறைந்தனர்.
திருப்பாற்கடல்கடைந்த காலத்து மத்தாகிய மந்தரமலையிற் கயிறாக இருந்து அதனில் உரைந்து இழுக்கப்பட்டமையால் வாசுகியென்னும் பாம்பு உடல் முழுதும் புண்ணாகி மெலிவுற்றது.
அவ் வாசுகி தணிகை மலைக்குவந்து அதன் மேல்பாகத்திருந்த சுனையொன்றில் மூழ்கித் தணிகைநாதரை நோக்கித் தவம்புரிந்து அவரருளால் நோய் நீங்கிச் சுகப்பட்டது.
தந்தையின் சொல்வழி ஸ்ரீராமர் கானகத்து வாழுங் காலத்திற் சீதாதேவி காணாது போக இராமர் அகத்திய முநிவரை யடைந்து ஜாநகியை வௌவின தீயரை வெல்லும் சத்தியை எனக்குத் தந்தருளல் வேண்டும் எனப் பணிந்து கேட்டுக் கொண்டனர்.
முநிவரும் விபூதி ருத்ராக்ஷங்களின் பெருமையையும் அவைகளின் இலக்கணத்தையும் அவருக்குக் கூறி இவைகளைச் சாதனமாகக் கொண்டு சிவபூஜை செய்து உன் எண்ணத்தை நிறைவேற்றிக்கொள் என்றனர்.
அவ்வாறே இராமர் பூஜை செய்யச் சிவபிரான் தோன்றியருளி யாம் உனக்குச் சிவஞானம் தருகின்றோம் அது பெற்றால் மாநுட வாழ்க்கை மாயை என உனக்குப் புலப்படும் என்றனர்.
இது கேட்ட இராமர் சிவபிரான் திருவருளை மறுத்தற் கஞ்சி அவர் திருவடியிற் பன்முறை விழுந்து வணங்கி ஐயனே இருவினை யிடையிட்ட கொடியேன் அடியேன் ராக்ஷதர் செய்கையை எண்ணும் பொழுதெல்லாம் கோபம் உண்டாகின்றது சீதையின் உருவை நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் காமம் உண்டாகின்றது என்று சொல்லச் சிவபிரான் நகைத்து இராமருக்கு வேண்டிய ஆற்றலையும் ஆயுதங்களையுந் தந்து மறைந்தருள இராமரும் அவற்றின் உதவியால் இராவண சம்ஹாரஞ் செய்தார்.
பின்பு ராமேஷ்வரத்திற் சிவபூஜை முடித்து அந்தோ சிவபிரான் எனக்கு ஞானோபதேசஞ் செய்கின்றேன் என்றபொழுது மோகத்திற் பட்டவனாய்ச் சமயத்தை வீணே இழந்து விட்டேனே என மன மிக நொந்து இனியாகிலும் ஞானம் பெற வேண்டுமெனக் கருதிச் சிவத்தியானத்திலிருந்தனர்.
சிவபிரான் பிரத்யக்ஷமாகி உன் உள்ளம் இன்னும் அடங்கவில்லை உள்ள மடங்காவிட்டாற் சிவஞானங் கிட்டாது நீ திருத்தணிகைக்குச் சென்றால் உள்ளமு மடங்கும் ஞானமும் பெறுவை என்று திருவாய்மலர்ந்தருளி மறைந்தனர்.
அவ்வாறே ஸ்ரீராமர் திருத்தணிகைக்கு வந்து அங்குள்ள நந்தி தீர்த்தம் முதலிய தீர்த்தங்களில் ஸ்நாநஞ் செய்து தவத் திருந்தனர்.
இம்மூர்த்தி விஜய வல்லித்தாயார் சமேதராய்க் கீழ்த் திருத்தணியில் நந்தி யாற்றுக்கும் ஆறுமுகஸ்வாமி கோயிலுக்குந் தென்பால் திருக்கோயில்கொண்டெழுந்தருளியிருக்கின்றார்.
மஹாவிஷ்ணுவின் பெண்களான கற்பிற் சிறந்த சுந்தரவல்லி அமுதவல்லி யென்பவர்கள் வேலாயுதக்கடவுளைத் திருமணஞ் செய்யக் கருதிக் கங்கைச் சரவணத்துக் கருகில் தவஞ்செய்ய முருகபிரான் எதிர் தோன்றி அமுதவல்லி நீ இந்திரனிடஞ் சென்று வளருவாயாக சுந்தரி நீ பூலோகத்திற் சிவமுநிவரிடந் தோன்றி வேட ரகத்தில் வளருவாயாக உங்கள் இருவர் கருத்தையும் ஈடேற்றுவோம் எனச் சொல்லி மறைந்தருளினார்.
அவ்வாறே அமுதவல்லி தேவேந்திரனிடந் தோன்றி அங்கு ஐராவதம் என்னுந் தெய்வயானையால் வளர்க்கப்பட்டுத் தெய்வயானை என்னும் பெயர்பெற்றுத் திருப்பரங்குன்றத்தில் முருகக்கடவுள் தம்மைத் திருமணஞ் செய்யப்பெற்றாள்.
சுந்தரியோ தனது வடிவை நீக்கிச் சூக்கும தேகத்தோடு தொண்டை நாட்டில் மேற்பாடி என்னும் ஸ்தலத்துக்குச் சமீபத்தில் மலைச்சாரலில் தவமியற்றி நின்றாள்.
அதே மலைச்சாரலில் இதற்கு முன்னரே தவத்திருந்த சிவமுநி என்பவர் ஒரு பெண்மான் உலாவுவதைக் கண்டு அதன் அழகு தம்மனத்தைக் கவரக் காட்சியால் இன்பமநுபவித்து ஆசைநீங்கி முன்போலத் தவத்திலுற்றனர்.
கருப்பமுற்ற மான் வள்ளிக்கிழங்குகள் அகழ்ந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு குழியிற் குழந்தையைப் பிரசவித்து அது தன் இனமாக இல்லாதிருப்பதைக் கண்டு மருண்டு அதனை விட்டுப் போய்விட்டது.
இங்ஙனம் தனியாய் விடப்பட்ட குழந்தை மிகவும் இனிமையான மெல்லிய குரலில் அழுததை இறைவ னருளால் அங்குத் தனது மனைவியுடனும் பரிசனருடனும் வந்த தவஞ் சிறந்த வேடர் தலைவனான நம்பிராஜன் கேட்டு மிகவும் மனமகிழ்ந் தெடுத்து மகட்பேறின்றி வருந்தின நமக்கு மலைக்கடவுளே இக்குழந்தையைக் கொடுத்தருளினாரென உள்ளம் பூரித்துக் கிழங்கெடுத்த வள்ளிக் குழியிற் கிடக்கின்ற மணி விளக்குப் போன்ற சுந்தரியை இந்தா இஃதோர் இளங் குழந்தை யென்றெடுத்துச் சிந்தாகுலந் தீரத் தேவி கையில் ஈந்தனன்.
வில்லை நிலத்திலிட்டு எழுந்து பாய்ந்து ஆர்ப்பரித்து ஆநந்தக்கடலில் மூழ்கிச் சிரித்துத் தோள்புடைத்து முற்பிறப்பில் நாம்செய்த நல்லதவம் என்று கூறினான்.
வேடராசன் மீண்டு சிறுகுடிலுக்குப் போய்த் தனது சுற்றத்தாருடன் விருந்துண்டு தொண்டகப்பறை முழங்கக் குரவைக் கூத்தாட்டுவித்தான்.அப்பால் முருகக்கடவுளுக்குத் திருவிழாக் கொண்டாடி வெறியாட்டுச் செய்வித்தான்.
ஆவா குறவர் தவம் யாரளக்க வல்லாரே வள்ளியம்மைக்குப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் செல்ல ஜாதி வழக்கப்படித் தினைப்புனங் காக்கும்படிப் பரண் கட்டிக்கொடுத்தனர்.
கவணெறிந்து கிளி புறவு முதலியன தினையைச் சேதஞ் செய்யாதவாறு வள்ளியம்மை ஆலோலம் சொல்லிக் காலங்கழித்து வருநாளில் நாரதமுநிவர் தணிகாசலத்துக்குச் சென்று வேற்படையண்ணலை வணங்கி இறைவனே இத்தலத்துக்கு மேற்றிசையிற் சமீபமாகவே மேற்பாடி யிருக்கிறது.
இது கேட்ட ஸ்வாமி நாரதருக்கு விடை கொடுத்தருளித் தாம் தனியாகக் கட்டழகுள்ள காளையாய் ஒரு வேட்டுவக் கோலத்துடன் வேட்டையாடி வருபவர்போல வள்ளிமலையை யடைந்து அங்கே புதையலைக் கண்டாற்போல வள்ளிநாயகியாரைக் கண்டு மெல்ல நெருங்கி இன்பவார்த்தைகளைப் பேசிக்கொண்டிருக்குஞ் சமயத்திற் கொம்புகளை யூதிக்கொண்டு வேடர்கள் சூழ நம்பிராஜன் வந்தான்.
உடனே வேற்படை வீரன் அடிமுதல் வேதங்களாக நடுவிடம் சிவாகமங்களாகக் கிளைகளெல்லாம் பலகலைகளாக ஒரு வேங்கை மரத்தி னுருவமாகி நின்றனன்.
வேடர் தலைவன் வள்ளிநாயகியாரைக் கண்டு அவளுக்கு வள்ளிக்கிழங்கு மா தேன் பால் முதலியன கொடுத்துப் பின்னர்ப் புதிதாய் நின்ற வேங்கை மரத்தையுங் கண்டான்.
இப்பொழுது தோன்றி நிற்பதால் தீங்கு வந்திடுதல் திண்ணம் இதனையிப் பொழுதே முறித்திடுங்கள் பறித்திடுங்கள் தறித்திடுங்கள் தாமதியாதீர்கள் என்று கூறினார்கள்.
வேட ராசன் இவர்களையெல்லாம் விலக்கி வள்ளி நாயகியாரை நோக்கி இதுவரையும் இல்லாது இம்மரம் இப்பொழுது இங்கு நிற்கும் வரலாற்றின் உண்மையைச் சொல்லுக என்ன வள்ளியம்மை யான் அறியேன் திடீரென விண்ணகத்திருந்து நமது குலதெய்வமே இதைக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது போலும்.
பின்னர் ஒருநாள் வள்ளியம்மையின் தந்தை வருஞ் சமயத்து முருகக்கடவுள் தமது ஓரம்சத்தை வேங்கை மரத்தி லிருத்திப் பிறிதோ ரம்சத்தொடு விருத்தாப்பிய வேடங்கொண்டு குறவர் தலைவன் எதிர் சென்று அவனுக்குத் திருநீறு அளித்து ஆசி கூறினர்.
வேடனும் அங்ஙனமாயின் நீர்சொன்ன தீர்த்தத்தில் நித்தலுமாடி இவ்வேங்கை மர நிழலி லுள்ள தினைப்புனத்துத் தனித்திருக்கும் எம்மகட்குந் துணையாக இருங்கள் என உரைத்துப் போயினான்.
அவன் போயின பின்னர்க் கிழவர் பசியால் மிக வாடினவர்போலத் துடிக்க வள்ளியம்மை தேன் கலந்த தினைமாவை அளிக்க அதனை வாங்கிவாங்கி யுண்டனர்.
வள்ளியம்மை இந்த மலைக்கு அப்பால் ஏழு குன்றுகளைக் கடந்து சென்றால் ஆங்கொரு சுனையிருக்கிறது என்று சொல்லக் கிழவரும் எனக்கு நாவுலர்ந்து விட்டது.
நீ நடக்கப் பான் மாறாது உடனே வந்து சுனை நீரைக் காட்டுதி என்ன அவ்வம்மை உடன் செல்லச் சென்று சுனைநீர் பருகினதும் அம்மையை நோக்கி நான் குமரியாட வந்தேன் எனக்கூறினது உண்மையாயிற்று இந்தத் தீர்த்தத்தைப் பருகினதும் என் மூப்பு பிந்தியது உன்மேற் காமம் முந்தியது என் ஆகத்தை வருத்தின தாகத்தைத் தணித்தாய் மேகத்தை யொத்த கூந்தலையுடையாய் என்னை வருத்தும் மோகத்தையுந் தணிப்பாயானால் என் குறை முடிந்தது என இரங்கிக் கூறினர்.இதைக்கேட்ட வள்ளியம்மை நடுநடுங்கிக் கோபத்தாற் பெரு மூச்செறிந்து நரைத்த கிழவரே உமக்கு நல்லுணர்வு சற்று மில்லையே நீர் எத்துக்கு மூத்தீர்?
இழிகுலத்தாளாகிய என்னை யிச்சித்தீர் பித்துக்கொண்டாற்போற் பிதற்றுகின்றீர் எனக்கடிந்து பேசக் கிழவர் அவ்வம்மையின் பாதத்தில் விழுந்து அவற்றைப் பிடித்துக்கொள்ள வள்ளியம்மை காலை உதறிக்கொண்டு திரும்பி வெகு வேகமாய் ஓடினள்.
இதைக்கண்ட எம தையன் தணிகை ஆபத்ஸகாயராம் தமது தமையனாரைத் தியானிக்க அவரும் மதயானை உருவோடு தம்பிதனக்காக வனத்தணைந்து வள்ளியம்மை ஓடிவரும் வழியிற் பிளிறிக் கொண்டு குறுக்கே மறித்ததுபோல எதிர்வந்தார்.
வள்ளியம்மையும் எதிர்த்துவரும் யானையைக்கண்டு மிகப்பயந்து வந்தவழியே திரும்பி ஓடிவந்து கிழவரைப் பார்த்து என்னை இவ்யானையினின்றுங் காத்தருள்க எனச் சேர்ந்து ஒருபால் தழுவிக்கொண்டனள்.
மற்றொருபால் யானையின் கோடுபட இவைகளுக்கு நடுவே ஸ்வாமி வயிரத்தூண்போல நின்று பின்னர்த் தாம் முதன் முதல்கொண்ட கட்டழகுள்ள காளை யுருவத்தோடு தோன்றி அஞ்சல் அஞ்சல் எனத் தமது கரத்தால் வள்ளியை அணைத்து யானையையுங் கும்பிட யானை மறைந்தது.
தம்பியை இடரினின்றும் நீக்கி அவர் நினைத்த மாதையுங் கூட்டுவித்த காரணத்தால் தணிகாசலத்திலுள்ள விநாயக மூர்த்திக்கு ஆபத்ஸகாயர் எனப்பெயர் போந்தது.
நிற்க காளை யுருவங்கொண்ட கள்வரும் வள்ளி இஃதெல்லாம் இம்மலை வேந்தனாகிய முருகன் கூத்து நீ அஞ்சாதே எனச் சொல்லித் தேற்றி வள்ளியம்மையோடு கூடி மகிழ்ந்திருந்தனர்.
மகளை மலைத்தெய்வந் தீண்டிற்றென்று வெறியாட்டு நடத்தினார்கள்.அப்பொழுது வேலன்மேல் வந்து தோன்றி இவள் தமியளாகி யிருந்த புனத்தில் தொட்டனம்.
தாயுந் தமரும் நாயும் நகரும் பேயும் பிறவும் தூங்கும்படியான நள்ளிரவில் முருகபிரான் வள்ளியம்மையைக் களவாக வீட்டினின்றும் கொண்டுபோய்விடத் துயிலுணர்ந்த வேடர்களெல்லாம் தொடர்ந்து வந்து சூழ்ந்து போர்செய்து விடுத்த அம்புகளெல்லாம் அண்ணல்மேற் படுவதை அம்மைநோக்கிப் பதைபதைத்து ஐயனே.
வேலாயுதத்தை ஏவி இவர்களை அடுதல் வேண்டும் என்ன எம்பிரான் அருளாற் கொடியாக நின்ற கோழி நிமிர்ந்தெழுந்து கொக்கரிக்க இடிபோன்ற அவ்வொலியின் அதிர்ச்சியால் நம்பிராசனும் அவன் புதல்வரும் தமரும் யாரும் மாண்டு வீழ்ந்தார்கள்.
வள்ளியம்மையைக் கண்ட நாரதர் பேராநந்தம் உற்று தாயே நீ முன் செய்த தவப்பயனால் எங்கள் தணிகை நாயகரே பல திருவிளையாடல்களியற்றி உன்னை இங்குக் கொண்டு வந்தனர் எனக் கைகூப்பிக் கூறித் தொழுது ஸ்வாமியை நோக்கி ஸ்வாமி வேடரெல்லாம் உயிர் பெற்றெழ அருளல் வேண்டும் என வேண்டினர்.
முருகபிரானும் உடனே அவ்வாறே யருள் செய்து அவர்கள் முன் எழுந்தருள உயிர் பெற்றெழுந்த வேடர்கள் சாமி வேலியே பயிரை மேய்வதென்றால் வேறு காப்பு என்ன இருக்கிறது?
ஆயினும் எங்கள் குடியின் பெயர் கெடாமல் நாங்கள் தத்தஞ் செய்ய நீங்கள் எங்கள் வள்ளியைத் திருமணஞ்செய்து கொள்ளுங்கள் என வணங்கிக் கூறினர்.
அங்கே மணஞ்செய்வோம் எனச்சொல்லி வள்ளியம்மையோடு திருத்தணிகைக்கு வந்து அங்கிருந்த வீரவாகு தேவர் முதலிய தம்பியர்க ளெல்லாம் வணங்க வீற்றிருந்தனர்.
இவ்வாறு வள்ளிநாயகியைத் தணிகை நாயகன் கொண்டு வந்ததை மதித்துக் குமார லிங்கத்திருந்துஞ் சிவபிரான் உமாதேவி யாரொடு வெளிவந்து தோன்ற முருகவேள் தாய்தந்தையைப் பணிந்து நிற்கச் சிவபிரான் முருகவேளைத் தழுவி மைந்த உன் திருமணங்காண வந்தோம் என்றனர்.
திருக்கலியாணம் நடத்துவிக்கும் கர்த்தாவாக அமர்ந்த ஆபத்ஸகாய விநாயகமூர்த்தி தமது தம்பியை நோக்கிக் கந்தகிரியிலுள்ள தேவசேனையை வரவழைப்பாயாக என்றனர்.
வள்ளியம்மையை வளர்த்த பிதாவாகிய நம்பியென்ற பெயருள்ள வேடர் தலைவனும் சதாசிவ மூர்த்தியின் அழல்விழியின் வந்த வேலவனுக்கு என்பால் வந்த கொம்பினைக் கொடுத்தேன் என்று தன்வழிப் பெயருங்கூறித் தன் மனைவி வாச நீர் வாக்க ஏற்றுத் தத்தஞ்செய்யத் தேவதேவ னாகிய திருத்தணிகை யாண்டவன் வள்ளியம்மையை யேற்றருளினார்.
கண் இமைக்க இல்லை உருவம் நிழல் தரவில்லை மாலை வாட இல்லை உடலில் மாசுந் தூசுந் வேர்வையுஞ் சேரவில்லை அவரணிந்த புஷ்பத்தில் வண்டுகள் சேரவில்லை தெய்வக்கோல முழுதும் ஒருங்கேயுற்றது கண்டோர் அதிசயித்தனர்.
என வினவ முருகவேளும் மன மகிழ்ந்து இவர்கள் இருவரும் முன்னர் அமுதவல்லி சுந்தரவல்லியா யிருந்த வரலாறுகளைக் கூறிப் பின்னுஞ் சொல்லுகின்றார் ஒருமுறை கண்ணுவ முநிவர் மஹா விஷ்ணுவைக் காணும் பொருட்டு வைகுந்தத்திற்குச் சென்றனர்.
உபேந்திரன் முதலியோர் சூழச் சபையில் லக்ஷ்மி தேவியோடு வீற்றிருந்த பெருமாள் அவரைக் கவனியாது அசட்டை செய்யக் கண்ணுவர் இவன் அகந்தை நன்றென வெகுண்டு இவ்விஷ்ணு மூகைமைப் பிறவி எண்ணில உறுக எனச் சபித்துப் பல பிறவி மானாகக் கடவை என லக்ஷ்மியையுஞ் சபித்து உபேந்திரன் முதலியோரை நீங்கள் வேட்டுவப் பிறவி எண்ணில எடுமின் எனச் சபித்து மீண்டேகினர்.
இச்சாப மொழிகளைக் கேட்ட விஷ்ணு முதலினோர் அஞ்சிநடுங்கிச் சிவபூசைசெய்து சிவத்தியானஞ்செய்ய சிவபிரான் கண்ணுவ முநிவரை வரவழைத்து இவர்கள் செய்த அபசாரத்துக்காக ஒரு பிறவியொடு சாப நிவாரணமாகும்படி அநுக்கிரகஞ் செய்க என்றனர்.
இச்சாபாநுக்கிரஹத்தால் விஷ்ணுமூர்த்தி சிவமுநிவர் என்னும் மௌனமுநியாகி மேற்பாடிக்கு அருகில் மலைச்சாரலில் தவத்தமர்ந்தனர்.
மைந்தர் பலர் இருந்தும் மகளின்றி அவன் வருந்தியிருந்து விஷ்ணுவாகிய சிவமுநிவருக்கும் மானாய்த் திரிந்த லக்ஷ்மிக்கும் பிறந்த சுந்தரியாகிய இவ் வள்ளியைக் கண்டெடுத்து வளர்த்து வந்தான் என்று இவ்வாறு வேலவர் தமது தேவியரிருவருக்கும் விஷயங்களை விரிவாக விளக்கியருளினார்.
அப்பொழுது வள்ளிநாயகியார் கடவுளை வணங்கித் திருத்தணிகையின் பெருமையைக் குறித்து வினவ இவ்வுலகத்திலுள்ள உயிர்களெல்லாம் நற்கதி யடையும்படித் திருத்தணிகையில் வீற்றிருந்தருளுந் தணிகாசல மூர்த்திபே ரருளுடன் பின்வருமாறு அம்மலையின் சிறப்புகளை யெல்லாம் எடுத்தோதினார் சூரனாகிய கொடியவனிடஞ் செய்த செருத்தொழிலினும் வேடர்களிடஞ் செய்த செருத்தொழிலினும் தணிந்து யாம் இங்கு வந்திருத்தலால் இம்மலைக்குச் செருத்தணி யென்னும் ஒரு மங்களகரமான பெயர் வந்தது.
மாமர நிழலி லுள்ள இறைவரான ஏகாம்பரநாதரை உமாதேவியார் தமது முலையாலும் வளையாலும் வடுப்படுத்தின காஞ்சிமாநகரத்துக்குச் சமீபமாக நிற்றலால் இந்த மலையின் பரிசுத்தம் சொல்லுக்கடங்காது.
வாசனையுள்ள புஷ்பங்களுள் தாமரைப் பூவைப் போலவும் அலைகளையுடைய ஆறுகளிற் கங்கையாற்றைப் போலவும் உலகிலுள்ள நகரங்களிற் காஞ்சிமாநகரைப் போலவும் மலைகளில் இந்தத் திருத்தணிமலை சிறந்ததாகும்.
யாம் இம்மலையிடத்தில் ஊது கொம்பினையும் புல்லாங்குழலினையும் ஊதியும் வீணை முதலிய நரப்புக்கருவிகளை வாசித்தும் சப்தசுரங்களைப் பாடியும் சிறுவாத்தியங்களின் இனிய இசைகளையமைத்தும் ஆடல் பாடல் செய்வோம்.
மந்தர மலையினும் மேருமலையினும் கயிலாயத்தையே சிவபிரான் விரும்பியதுபோல இவ்வுலகிற் பல மலைகள் இருந்தபோதினும் இந்தத் தணிகை மலையின் மீது எமக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியுண்டு.
இந்த சுனையிற் சூரியன் உதிக்கும்பொழுது ஒரு மலரும் உச்சிப்பொழுதில் ஒரு மலரும் மாலைப்பொழுதில் ஒரு மலரும் ஆக எக்காலத்தும் மூன்று நீலோற்பல மலர்கள் தவறாமல் ஒழிவின்றித் தினந்தோறும் மலரும்.
ஐந்து தினங்கள் இம்மலையினைச் சேர்ந்து எமது பாதமே கதியென உள்ளத்தில் நினைத்து எம்மை வழிபடுபவர்கள் தமது விருப்பங்கள் எல்லாம் நிறைவேறப்பெற்று ஈற்றிற் பேரின்ப வீட்டினையடைந்து வாழ்வார்கள்.
தேவ ராயினும் முனிவர ராயினும் சிறந்தோர் எவ ராயினும் பிறந்தபின் இவ்வரை தொழாதார் மரம் புல் முதலிய அசையாப் பொருளினுங் கீழ்ப்பட்டவர்களாவார்.
பாதகங்கள் பலசெய்தவ ராயினும் தினந்தோறும் பாவம் செய்பவர்க ளாயினும் எம்மீதுள்ள விருப்பத்தால் தணிகை மலைக்கு வருவார்களாயின் அவர்களே பிரம விஷ்ணுக்களினுஞ் சிறந்தோர் எல்லாவற்றினும் மேம்பட்டவர்.
இம்மலையிலுள்ளோர் செய்த ஒரு தருமம் பலவாகி வளரும் அவர்கள் பல பாவங்கள் செய்தாலும் அவை அற்ப மாகி ஒருசேரத் தேய்ந்தொழியும்.
இந்தவாறு குமரக்கடவுள் கூற அவைகளைக்கேட்டு வள்ளி நாயகியார் நன்றென மகிழ்ந்து உலகிலுள்ள மலைகளிற் சிறந்த இந்தத்தணிகை மலையின் தன்மையை உமது திருவருளால் அறியப் பெற்று அடியேன் உய்ந்தேன் என்றார்.
இம்மலைச் சாரலில் ஒருபால் முருகக்கடவுளும் வள்ளிநாயகியாரும் பிரம விஷ்ணுக்களால் அறியப்படாத சிவபெருமானுடைய ஐவகை உருவங்களில் ஒன்றை ஆகமப்படி ஸ்தாபித்து வழிபட்டு வணங்கி அருள்பெற்றனர்.