sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இப்பாட்டினைத் தலைவி கூற்றாகக்கொண்டு தலைவி தன்வயின் உரிமையும் அவன்வயிற் பரத்தைமையும் வெளிப்படக் கூறியதென்பர் நச்சினார்க்கினியர்.
களவுக் காலத்தில் தலைவன்பால் பரத்தைமையின்றாகவும் காதல் மிகுதியால் உளதாகக்கொண்டு தலைவி ஊடுதல் உண்டு என்பதும் அது புலவிப் போலியா மென்பதும் அவர் கருத்தாகும்.
என்றும் எஞ்ஞான்றும் அரு துறை முற்றிய கருகோட்டு சிறு யாழ்ப் பாணர் ஆர்ப்ப அரிய இசைத் துறைகளை முற்ற உணர்ந்த கரிய தண்டினையுடைய சிறிய யாழினையுடைய பாணர்கள் ஆரவாரம் செய்ய பல கலம் உதவி பல அணிகலன்களை அளித்து நாளவை இருந்த நனைமகிழ் திதியன் நாளோலக்கம் கொண்டிருந்த கள்ளின் மகிழ்வினை யுடைய திதியன் என்பான் வேளிரொடு பொரீஇய கழித்த வேளிரொடு போர்செயற்கு உருவிய வாள் வாய் அன்ன வறும் சுரம் இறந்து வாளின் வாயினை யொத்த கொடுமையையுடைய வறண்ட சுரத்தினைக் கடந்து வி ரை.
நின் புரை தக்க சாயலன் என நினது உயர்வுக்கு ஏற்ற மென்மைத் தன்மையன் என நீ அன்பு உரைத்து அடங்கக் கூறிய இன்சொல் அன்பால் உரைத்து என் மனம் அமைதியுறக் கூறிய இன்சொற்களெல்லாம் வாய்த்தன வாய்மையாய் முடிந்தன வேட்டோர்க்கு தன்னை விரும்பியவர்க்கு அமிழ்தத்து அன்ன கமழ்தார் மார்பின் அமிழ்தம் போன்ற இனிய நறிய தாரினையுடைய தன் மார்பின்கண்ணே வண்டு இடைப்படாஅ முயக்கமும் வண்டு இடையிற் பொருந்தலாகாத செறிந்த முயக்கமும் தண்டாக காதலும் நீங்காத காதலும் தலை நாள் போன்ம் முதலிற் கண்ணுற்ற ஞான்றே போலச் சிறவாநின்றன.
முடிபு தோழி வாழி நாடன் நின்புரைத் தக்க சாயலன் என நீ அன்புரைத்து அடங்கக் கூறிய இன்சொல் வாய்த்தன அவன் மார்பின் முயக்கமும் காதலும் தலைநாள் போன்ம்.
யானை உழுவை தொலைச்சிக் குருதிச் செங்கோடு அழிதுளி கழாஅச் செறு பகை வாட்டிய செம்மலொடு யாழிசைப் பறவை இமிரப் பிடி புணர்ந்து வாழையஞ் சிலம்பில் துஞ்சும் என்றது தலைவன் அவர் கூறுவார் வாயை அடக்கி களவினாலாகும் மாசுதீரத் தலைவியை மணந்து சுற்றத்தாரும் பாணர் முதலாயினாரும் கொண்டாட வளம் மிக்க மனையில் இன்பம் துய்த்திருப்பன் என்றவாறு.
வாராது அவணர் காதலர் ஆயினும் அங்ஙனம் வாராமல் நம் காதலர் அவ்விடத்தில் தங்குவாராயினும் சென்ற தேஎத்து தாம் சென்றுள தேயத்தே செய்வினை முற்றி தாம் செய்யும் தொழிலை முடித்துக்கொண்டு மறுதரல் உள்ளத்தர் எனினும் மீளும் எண்ணமுடையராயினும் குறுகு பெரு நசையொடு அங்ஙனம் மீண்டுவரும் பெரு விருப்புடன் விடுக்கும் தூது வரப்பெறின் தூது வரப் பெறுவேமாயின் இவண் நம் பசலை மாய்தல் எளிது இவ்விடத்து நமது பசலை மறைதல் எளிதாகும்.
முடிபு தோழி வாழி நின்மேனி பசப்பூர அழிவுபெரிதுடையையாகி அவர்வயின் பழிதலைத்தருதல் வேண்டுதி நின் எவ்வம் பெருமை உரைப்பின் மொழிகொண்டு தாங்கல் ஒல்லுமோ செய்பொருள் வயங்காதாயினும் நீடலர் மலைச்சேண் இகந்தனர் ஆயினும் நாளிடைப் படாது நமர் வருவர் எனக்கூறும் நின் வாய் இன்மொழி நன்வாயாக வருவர் ஆயின் நன்றே காதலர் வாராது அவணர் ஆயினும் செய்வினை முற்றி மறுதரல் உள்ளத்தர் எனினும் தூது வரப்பெறினே இவண் நம் பசலை மாய்தல் எளிது.
ஈண்டு யானையின் துளைக்கை வெம்மையால் திரண்டு மேல் நிவந்திருத்தலின் அதற்குக் குருத்து இற்று வாடிய துளையுடைய வெளிற்றுப் பனை உவமையாயிற்று.
வானின் வயங்கு சிறை அன்னத்து நிரை பறை கடுப்ப வானத்தின்கண் விளங்கும் சிறகினையுடைய அன்னத்தின் கூட்டம் பறந்து செல்லலை யொப்ப விரைந்து செல்லும் நால்கு உடன்பூண்ட கால் நவில் புரவி வேகத்தாற் காற்றெனக் கூறப்பெறும் குதிரைகள் நான்கு ஒருசேரப் பூட்டப்பெற்ற கொடிஞ்சி நெடுதேர் கடும்பரி தவிராது கொடிஞ்சியையுடைய நீண்ட தேரின் மிக்க வேகம் தளராது இனம் மயில் அகவும் கார்கொள் வியன் புனத்து கூட்டமாய மயில்கள் ஆடும் கார் காலத்தின் தன்மையுடைய பெரிய முல்லை நிலத்தே நோன்சூட்டு ஆழி ஈர் நிலம் துமிப்ப வலிய வட்டையினையுடைய உருள்கள் ஈரமாய நிலத்தினைக் கிழித்துச் செல்ல கடவுமதி செலுத்துவாயாக.
முடிபு பாக வானம் பெயல் தொடங்கின்று முரசம் முழங்க நாடுதிறை கொண்டனம் ஆயின் ஆய் சிறு நுதலை ஈண்டே காண புரவி நால்குடன் பூண்ட நெடுந்தேர் கடும்பரி தவிராது வியன் புனத்து ஆழி நிலம் துமிப்பக் கடவுமதி.
இருள் படு நெஞ்சத்து இடும்பை தீர்க்கும் வறுமையால் மயக்கம் கொண்ட நெஞ்சின் வருத்தத்தைப் போக்குகின்ற அருள் நன்கு உடையர் ஆயினும் அருளினை மிக உடையராயினும் பொருள் இல்லோர்க்கு கைப்பொருள் இல்லார்க்கு ஈதல் அஃது இயையாது ஆகுதல் ஈதலாகிய அச் சிறப்பு இயலாததாதலை யானும் அறிவென் யானும் அறிவேன் மன் அதனாற் பெற்றதென்?
யானை களிற்றியானை தன் கொல் மருப்பு ஒடியக் குத்தி தனது கொல்லும் கோடு ஒடிந்திடப் பாய்ந்து சினம் சிறந்து சினம் மிக்கு இன்னா வேனில் இன் துணை ஆர கொடிய வேனிலில் தனது இனிய துணையாய பிடி உண்ணும்படி முளி சினை யாஅத்து பொளிபிளந்து ஊட்ட பட்ட கிளைகளையுடைய யா மரத்தின் பட்டையைக் கிழித்து ஊட்ட புலம்பு வீற்றிருந்த வருத்தம் குடிகொண்டுள்ள நிலம் பகு வெம் சுரம் நிலம் பிளந்த வெவ்விய சுரங்களும் நமக்கு அரிய அல்ல நமக்குச் செல்லற்கு அரியன வலல.
முடிபு நெஞ்சே ஈதல் பொருளில்லோர்க்கு இயையாதாகுதல் யானும் அறிவேன் மன் மூவாப் பசுங்காய் நீரினும் இனியவாகிக் கூர் எயிற்று அமிழ்தம் ஊறும் செவ்வாய் ஒண்டொடிக் குறுமகள் கொண்டனம் செலினே வெம்சுரம் அரிய அல்ல மன் நமக்கே.
கமுகம் பாளை அகத்தே தொடுத்த மாலைபோலும் பூக்களையுடைமையின் தொடையமை பன்மலர்த் தோடுபொதிந் தியாத்த குடையோ ரன்ன பாளை என உவமை கூறப்பட்டது.
குறுமகளைக் கொண்டனம் செலின் வெஞ்சுரம் நமக்கு அரிய அல்லமன் என்றமையால் பொருளீட்டுதற் பொருட்டுத் தலைவியைப் பிரிந்து செல்வது என்னால் இயல்வதன்று நீ எங்ஙனம் செல்லுதியோ?
தாமும் பிறரும் உளர் போல் சேறல் அப் பெண்டிரும் பிறரும் சிறப்புளார் போலச் செல்லுதல் முழவு இமிழ் துணங்கை தூங்கும் விழவில் முழவு ஒலிக்கும் துணங்கைக் கூத்து ஆடும் விழாக்காலத்தே யான் அவண் வாரா மாறே யான் அவ்விடத்து வாராமையால் ஆயதே.
வரின் யான் அவ்விடத்து வரின் சுடரொடு திரி தரும் நெருஞ்சிபோல ஞாயிற்றின் செல்கையை நோக்கிச் சுழலும்நெருஞசிப் பூப் போல என்னொடு திரியேன் ஆயின் அவர்களை யான் செல்லுமிடமெல்லாம் என்னொடு திரியச் செய்வேன் அங்ஙனம் செய்யேன் ஆயின் வென் வேல் மாரி அம்பின் மழைத்தோல் சோழர் வெற்றி பொருந்திய வேலினையும் மழை போன்ற அம்பினையும் மேகம் போன்ற தோற்கிடு கினையுமுடைய சோழரது வில் ஈண்டு குறும்பின் வல்லத்துப் புறமிளை விற்படை நெருங்கிய அரணையுடைய வல்லத்துப் புறத்தேயுள்ள காவற்காட்டின்கண் வந்தடைந்த ஆரியர் படையின் ஆரியரது படைபோல என் நேர் இணை முன்கை வீங்கிய வளை எனது நேரிய சந்தியினையுடைய முன் கையில் திரண்ட வளைகள் உடைய சிதைந்தொழிவனவாக.
முடிபு ஊரன் தேர்தரவந்த மகளிர் என் நலன் ஏசுப என்ப அதுவே பாகன் நெடிதுயிர் வாழ்தல் களிற்றியானை நல்கல்மாறே தாமும் பிறரும் உளர்போற் சேறல் விழவின் யான் அவண் வாராமாறே வரினே சுடரொடு திரிதரு நெருஞ்சி போல என்னொடு திரியச் செய்வேன் திரியேனாயின் என் முன்கை வீங்கிய வளை சோழர் வல்லத்துப் புற மிளை ஆரியர் படையின் உடைக.
வல்லத்துப் புற மிளை ஆரியர் படையின் உடைக என்றதனால் சோணாட்டின் கண்ணதாகிய வல்லத்தின் புறத்தே ஒருகால் ஆரியர் படையெடுத்து வந்து தோற்றோடினர் என்னும் வரலாறு பெறப்படுகின்றது.
உமணர் கணம் நிரை யன்ன குறும்பொறை உப்பு வாணிகரது கூட்டமாகச் செல்லும் கழுதை நிரைபோன்ற பாறைகளின் வழியே பல்கால் தூது ஒய் பார்ப்பான் பல்காலும் தூது செல்லும் பார்ப்பான் மடி வெள் ஓலை வெள்ளிய ஒலைச்சுருளுடன் வருதிறம் நோக்கி வருகின்ற இயல்பினை நோக்கி உண்ணா மருங்குல் இன்னோன் கையது உண்ணாமையால் வாடிய விலாவினையுடைய இவன் கையில் உள்ளது பொன் ஆகுதலும் உண்டு என பொன்னாதலும் கூடும் எனக் கருதி கொன்னே தடிந்து உடன்வீழ்த்த படையுடைக்கையர் கடுங்கண் மழவர் பயனின்றி அப்போதே கொன்று வீழ்த்திய கையிற் படையினையுடைய கொடுமையையுடைய மறவர் திறன் இல் சிதாஅர் வறுமை நோக்கி உடுக்கும் கூறுபாடு இல்லாத கந்தையை உடுத்திருக்கும் வறுமையைப் பார்த்து செங்கோல் அம்பினர் கை நொடியா பெயர குருதியாற் சிவந்த கோலாகிய அம்பினையுடைய அவர்கள் கையை நொடித்துப் புறம்போக கொடி விடு குருதி தூங்கு குடர் கறீஇ நீள ஒழுகிய குருதியுடன் தொங்கிக் கிடந்த குடலைக் கடித்து வரி மரல் இயலின் ஒரு நரி ஏற்றை வரிகளையுடைய மரலுள்ள நெறியில் ஓர் ஆண்நரி வெண் பரல் இமைக்கும் கண் பறி கவலை வெள்ளிய பாற்கற்கள் மின்னுங் கண் ஒளியைக் கவரும் கவர்த்த நெறியின்கண் கள்ளி நீழல் கதறுபு வதிய கள்ளி நீழற்கண்ணே கூக்குரலிட்டுத் தங்கியிருக்க மழை கண் மாறிய வெம்காட்டு ஆர் இடை மழை பெய்யாத்தொழிந்த வெப்பமிக்க காட்டு நெறியாய அரிய இடத்தே எமியம் கழிதந்தோயே முன்பு ஒருகால் யாம் தமியேமாக நீ மீண்டுவந்தா யன்றோ.
முடிபு நெஞ்சே மழைக்கண் புலம்புகொண் டொழிய ஈங்குப் பிரிந்துறைதல் இனிதன்றாகலின் அவணதாக பொருளெனவும் இருங்குளிர் வாடையொடு வருந்துவள் எனவுக்கூறி மழை கண் மாறிய வெங்காட்டு ஆர் இடை முன்பு ஒருகால் எமியம் கழிதந்தோய்.
நெஞ்சே முன்பு அங்ஙனம் வந்தாயாகலின் இப்போது மீட்டும் நின் சொல்லைத் தெளிந்து நின்னுடன் போதருமாறு எங்ஙனம் எனத் தலைவன் தன் நெஞ்சிற்குக் கூறினான் என்க.
பொறாஅர் விண் பெற கழித்த திண்பிடி ஒள்வாள் பகைவர் விண்ணுலகை எய்துமாறு உருவிய திண்ணிய பிடியினையுடைய ஒளி பொருந்திய வாளையுடைய புனிற்று ஆன் தரவின் இளையர் பெருமகன் ஈன்ற அணிமையுடைய பசுக்களைக் கவர்ந்து வரும் வெட்சி வீரர்களுக்குத் தலைவனான தொகுபோர்ச் சோழன் திரண்ட போரினை மேற்கொண்டு வெல்லும் சோழனது பொருள்மலி பாக்கத்து வழங்கல் ஆனா பண்டங்கள் நிறைந்த பாக்கத்தின்கண் சென்று மீளல் அமையாத முழங்கு இரு முந்நீர் பெருந்துறை திரையினும் பல முழங்கும் பெரிய கடலின் பெரிய துறையிடத்துள்ளே அலைகளினும் பலவாக முடிபு நெஞ்சே மாயோன்வயின் முயங்கல் இயையா தாயினும் கொல்லிபோல நட்புத் தவாலியரோ முந்நீர்ப் பெருந்துறைத் திரையினும் பல தூது அறாஅலியர்.
நெஞ்சத்து உயவுத் துணையாக என்றமையால் அந் நட்பினை நெஞ்சில் நினைதல் மாத்திரையேனும் இன்புறுவோம் என்றும் தூது அறாஅலியர் என்றமையால் பலகாலும் தூது செல்லின் ஒரோவழி அவளை முயங்குதலும இயைவதாம் என்றும் தலைவன் நெஞ்சிற்குக் கூறினான் என்க.
யாக்கைக்கு உயிர் இயைந்தன்ன நட்பின் உடலொடு உயிர் ஒன்றினா லொத்த நட்பினையும் அ உயிர் வாழ்தல் அன்ன காதல் அவ்வுயிர் இன்புற்று வாழ்தல் போலும் காதலையும் உடைய சாதல் அன்ன பிரிவு அரியோள் அதற்குச் சாதல்போலும் துன்பினைத் தரும் பிரிதல் அருமையை உடைய நம் தலைவி நோம் கொல் வருந்தி யிருப்பாளோ அளியள் மிகவும் இரங்கத்தக்காள்.
முடிபு பொழுது அற்சிரம் நின்றன்றால் ஆள்வினைக்கு எழுந்த உள்ளத்து ஆண்மை வாங்க காமம் தட்ப சுவைபடு நெஞ்சமே இருதலைக் கொள்ளி யிடை நின்று வருந்தி ஒருதலைப்படாஅ உறவி போன்றனம் நட்பினையும் காதலையும் பிரிதற்கு அருமையையும் உடைய நம் தலைவி நோங்கொல்?
எனவே அவ் வுயிர் வாழ்தல் அன்ன காதல் என்பதற்கு அவ் வுயிர் இன்புற்று வாழ்தல் போலும் இன்பத்தை நல்கும் காதல் எனப் பொருள் கொள்க.
பல் நாள் எவ்வம் தீர பகல் வந்து பல நாளும் நினது வருத்தம் நீங்கப் பகற் பொழுதிலே வந்து புன்னை அம் பொதும்பின் இன் நிழல் கழிப்பி புன்னை மரங்களையுடைய அழகிய சோலையின் இனிய நிழலில் பொழுதைக் கழித்து மாலைமா கொள நோக்கி மாலைப் போழ்து வர அதனை மயக்கம் தோன்றப் பார்த்து வலவன் பண் ஆய்ந்து வண்தேர் இயக்க நின் பாகன் தேரினைப் பூட்டுதலை ஆராய்ந்து அழகிய அத்தேரினைச் செலுத்த நீயும் செலவு விருப்புறுதல் ஒழிக நீயும் செல்லுதற்கு விரும்புதலை ஒழிவாயாக.
முடிபு புலம்ப இவள் தன் நலம் தொலைய வழியே கழி ஒதம் மல்கின்று அரவொடு வயமீன் கொட்கும் பொழுது மன்ற மான்றின்று சென்றோர் என நின் திறத்துக் கொள்ளும் அவலம் விட எம் உறைவு இன் ஊர்க்கண் இவண் இன்று சேப்பின் எவனோ?
இது இங்ஙனமாய இக்காலம் மாண் நலம் நுகரும் துணையுடையோர்க்கு சிறந்த இன்பத்தை நுகரும துணையினைப் பக்கலில் உடையார்க்கு யாணர் வேனில் அழகிய வேனிற் பருவமாகும் மன் அதனாற் பெற்ற தென்?
முடிபு தோழி கோங்கும் கொய் குழை யுற்றன குயிலும் விளிக்கும் நல்லேறும் அறல் பருகி நுண்தாது உறைப்ப எக்கர்த் துஞ்சும் இது துணையுடையயோர்க்கு யாணர் வேனில் மன் நாம் உய்தகை இன்று.
ஒறுப்ப ஓவலை உன்னை வன்சொற் கூறி ஒறுக்கவும் ஒழிவாய் அல்லை நிறுப்ப நில்லலை இன்சொற் கூறி நிறுத்தவும் நிற்பாய் அல்லை நினக்கு யான் கிளைஞன் அல்லனோ உனக்கு யான் உறவினன் அல்லனோ புணர்ந்தோர்போல போற்றுமதி உள்ளம் ஒன்றிய நண்பரைப்போல யான் கூறுவதனைப் போற்றுவாயாக.
முடிபு நெஞ்சே வரையர மகளிரின் அரியள் அவ்வரி அல்குல் அணையாக்கால் ஒறுப்ப ஓவலை நிறுப்ப நில்லலை நினக்கு யான் கிளைஞன் அல்லனோ புணர்ந்தோர்போலப் போற்றுமதி.
அல்ல குறிப்பிட்ட தலைமகன் தலைவி பெறுதற்கரியள் ஆகலின் ஆண்டுச் செல்லுதல் ஒழிக ஈங்கே நில் என்று உரைத்தும் நெஞ்சு கேளாது செல்லுதலின் அதனை நோக்கி இங்ஙனம் கூறினான் என்க.
வாங்கு அமை புரையும் வீங்கு இறை பணை தோள் வளைந்த மூங்கிலை ஒக்கும் மிக்க இறையினையுடைய பெருத்த தோளினையும் சில் சுணங்கு அணிந்த பல் பூண் மென்முலை சிலவாய தேமலை அணிந்த பல பூண்களையுடைய மெத்தென்ற முலையினையுமுடைய தலைவியின் நல் எழில் ஆகம் புல்லுதல் நயந்து நல்ல அழகிய ஆகத்தினைத் தழுவுதலை விரும்பி முடிபு என் நெஞ்சே வாழி பேதையிற் பிரிந்த நீ கானத்து ஆங்கண் உயர்ந்த ஆள்வினைபுரிந்தோய் ஆயினும் இப்போது மென்முலை ஆகம் புல்லுதல் பெயர்ந்து நின்று உள்ளினை இது தகுமா?
தலைவி உசாத் துணையின்றி வருந்த அவளைப் பிரிந்து சுரத்திலே செல்லும் பண்ட வாணிகர்க்கு உசாத்துணையாகிப் பெரிய முயற்சியை மேற்கொண்ட நீ இப்பொழுது இடைச்சுரத்தே மீண்டு நின்று தலைவியை நினைப்பது என்னை?
வல்லே விரைந்து கழல் ஒலி நாவின் தெண் மணி கறங்க கழலாகிய ஒலிக்கும் நாவினையுடைய தெளிந்த மணிஒலிக்க நிழல் ஒலிப்பு அன்ன நிமிர் பரிப் புரவி ஒளியின் தழைத்தலை யொத்த நிமிர்ந்த செலவினையுடைய குதிரைகள் வள்பு ஆய்ந்து கடிவாளத்தினை ஆய்ந்து செலுத்தி வயக்கு உறு கொடிஞ்சி பொலிய விளக்கமுறும் கொடிஞ்சி பொலிவுற்றுக் காண இவர்ந்து இயக்குமதி தேரினைச் செலுத்துவாயாக.
தம்மொடு திருந்து வேல் இளையர் தம்முடனே திருந்திய வேலினையுடைய ஏவலாளரும் சுரும்பு உண மலைமார் வண்டுகள் உண்ணும்படி தரித்துக்கோடற்கு மாமுறி ஈன்று மரக்கொம்பு அகைப்ப சிறந்த தளிர்களை ஈன்று மரத்தின் கொம்புகள் தளிர்க்குமாறு உறை கழிந்து உலர்ந்தபின்றை மழைபெய்து நீங்கியபின்பு பொறைய சிறுவெள் அருவித் துவலையுன் மலர்ந்த குன்றுகளினிடத்தவாய சிறிய வெள்ளிய அருவிகளின் நீர்த்துளியால் மலர்ந்த கரு கால் நுணிவின் பெரு சினை வான் பூ காரிய அடியினையுடைய நுணா மரத்தின் பெரிய கிளைகளிற் பூத்த வெள்ளிய பூக்கள் செம்மணல் சிறு நெறி கம் என வரிப்ப சிவந்த மணலையுடைய சிறிய வழிகளிலே கம்மென்று மணக்குமாறு உதிர்ந்து அழகு செய காடுகவின் பெறுக காடு அழகு பெறுவதாக.
முடிபு தோழி பன் மாண் நாம் செல விழைந்தனமாக வேங்கைப் பூம்பிணையால் யாம் அணிந்து உவக்கும் சின்னாள் சுழிக என்று முன்னாள் பொய்த்தனராயினும் அத்தம் நீழல் அசைந்தனர் செல மாமுறி ஈன்று மரக்கொம்பு அகைப்ப நுணவின் வான்பூ சிறுநெறி கூம்மென வரிப்பக் காடுகளின் பெறுக.
புலவன் பாடிய எழிற் குன்றம் என்பதனால் ஏழிற் குன்றத்தைப் பாடிய சிறந்த புலவன் ஒருவனுக்குக் கானமர் செல்வி குதிரை அளித்ததொரு வரலாறு பெறப்படுகின்றது.
தலைவர் இப்பொழுது நம்மைப் பொய்த்து அகன்றனராயினும் பன்னாளும் நமக்கு இன்பம் விளைத்தவராகலின் அவர் செல்லும் நெறி நீழலில் இளைப்பாற்றிச் செல்லுதற்குக் காடு கவின் பெறுவதாக எனத் தோழியை நோக்கித் தலைவி கூறினாள் என்க.
மாரி சுதையின் இறைமிசை ஈர் புறத்து அன்ன மாரிக்காலத்தே இறப்பின் மேலுள்ள சுதை பூசிய குளிர்ந்த மேலிடத்தை யொத்த கூரல் குறும் பறை கொக்கின் சேவல் இறகினையுடைய குறுகக் குறுகப் பறக்கும் கொக்கின் சேவலானது வெள்ளி வெண் தோடு அன்ன கயல் குறித்து வெள்ளியாலாய வெள்ளிய இதழ் போன்ற கயல் மீனைப் பெறல் கருதி கள் ஆர் உவகை கலி மகிழ் உழவர் கள்ளினை யுண்ட மகிழ்வாலாய மிக்க செருக்கினைக் கொண்ட உழவர் காஞ்சி குறு தறி குத்தி காஞ்சி மரத்தின் குறிய துண்டுகளை நட்டு.
அம் மனை குறு தொடி மடந்தை அம் மனையிலுள்ள சிறிய தொடியினையணிந்த நின் பரத்தை நெடு தேர் இழை அணியானை பழையன் மாறன் நீண்ட தேரினையும் இழையை அணிந்த யானையினையுமுடைய பழையன் மாறன் என்பானை மாடம் மலி மறுகின் கூடல் ஆங்கண் மாடங்கள் மிக்க தெருக்களையுடைய கூடலாகிய அங்கே வெள்ளம் தானையொடு வேறுபுலத்து இறுத்த மிக்க சேனையுடன் வேற்றுப் புலத்தே போர் செய வந்து தங்கியிருந்த கிள்ளி வளவன் நல் அமர்சாஅய் கிள்ளி வளவன் நல்ல போரின்கண் சாய்த்து கடும் பரிப் புரவியொடு களிறு பல வவ்வி கடிய செலவினையுடைய குதிரைகளுடன் பல யானைகளையும் பற்றிக்கொண்டு ஏதில் மன்னர் ஊர் கொள் பகை மன்னரது ஊரினைப் பற்றிக்கொள்ள கோதை மார்பன் உவகையின் பெரிது கோதை மார்பன் என்னும் சேரன் எய்திய மகிழ்வினும் பெரிதாக உவந்தனள் மகிழ்ந்தனள் அன்றே முடிபு பயம் கேழ் நீ நின் பாணனொடு முழவின்கண் இயம்ப மகிழ்துணைச் சுற்றமொடு மட்டு மாந்தி எம் மனை வாராயாகி நும் மனைச் சேர்ந்த ஞான்றை அம் மனைக் குறுந்தொடி மடந்தை கோதைமார்பன் உவகையிற் பெரிது உவந்தன ளன்றோ யாம் அதனைப் பேணின்றோ இலம் நகை நன்று அம்ம.
குறுந்தொடி மடந்தை உவந்தனன் யாம் அது பேணின்று இலம் அங்ஙனமாகவும் யாம் வேறு யாரையும் அறியேம் என நீ கூறுதல் பெரிதும் நகை விளைவிக்கின்றது எனத் தோழி தலைவனை மிகக் கழறித் தலைவியின் ஊடல் நீங்குமாறு கூறினாளென்க.
சால் பெருதானைச் சேரலாதன் நிறைந்த பெரிய சேனையினையுடைய நெடுஞ்சேரலாதன் என்பான் மால் கடல் ஓட்டிக் கடம்பு அறுத்து இயற்றிய பெரிய கடலின்கண் பகைவர்களை ஓட்டி அவர்தம் காவன் மரமாய கடம்பினை அறுததுச் செய்த பண் அமை முரசின்கண் அதிர்ந்தன்ன பண்ணுதல் அமைந்த முரசினது கண் முழங்கினாற் போன்ற மூதூர் கௌவை தூற்றும் செவ்வாய்ச் சேரி அம்பல் அலர் மூதூரின்கண் பழியினைத் தூற்றும் கொடிய வாயினையுடைய சேரிப் பெண்டிருடைய அம்பலும் அலரும் நமக்கொழிய நம்மிடத்தே தங்கியிருக்கவும் சென்றனர் ஆயினும் நம்மைப் பிரிந்து சென்றார் ஆயினும் முடிபு தோழி நெடு மர மருங்கின் மலையிறந்தோர் தோன் கவின் தொலைய பசலை நலிய அம்பல் அலர் நமக்கு ஒழியச் சென்றனராயினும் அவர்க்குச் செய்வினை வாய்க்க தில்.
அவன் மேல் கடற்கண்ணே பகைவரை ஓட்டி அவரது கடம்பினைத் தடிந்து முரசியாற்றினான் என்பது பதிற்றுப்பத்தின் இரண்டாம் பத்தால் அறியப்படும்.
யானை தினை வவ்வின என யானைகள் தினைப்புனத்தைக் கவர்த்துண்டனவாக நோனாது அதனைப் பொறாது இளையரும் முதியரும் கிளை உடன் குழீஇ இளையரும் முதியருமாகிய சுற்றமெலாம ஒருங்கே கூடி சிலை ஆய்ந்து திரிதரும் நாடன் வில்லை ஆராய்ந்து கொண்டு திரியும் நாட்டை யுடையோனாகிய நம் தலைவனது நிலையா நல்மொழி தேறிய நெஞ்சே உறுதியல்லாத இனிய சொல்லை மெய்யெனத் தெளிந்த நெஞ்சமே முடிபு நாடன் நிலையா நன்மொழி தேறிய நெஞ்சே என் ஆவது கொல் தோப்பி மகளிர் மடுப்பக் குறவர் மாந்திப் புனம் மறந்துழி தினை யானை வவ்வின என கிளையுடன் குழீஇச் சிலை ஆய்ந்து திரிதரும் நாடுஎன்க.
அரம் போழ் அவளை செறிந்த முன்கை அரத்தாற் பிளக்கப்பெற்ற அழகிய வளைகள் செறிந்த முன் கையினை தாம் வரைந்து பிணித்த தாம் வரைந்துகொண்டு பற்றியதாலாய தொல் கவின் தொலைய பழைய அழகுகெட எவன் ஆய்ந்தனர் என்ன பொருளைக் கருதினரோ?
கொடு நுகம் நுழைந்த கணை கால் அத்திரிவளைந்த நுகத்திற் பூட்டப் புக்க திரண்ட காலினையுடைய கோவேறு கழுதையை வடிமணி நெடு தேர் பூண ஏவாது வடித்த மணியினையுடைய நீண்ட தேரினிற் பூணும்படி நின் பாகற்கு ஆணை செய்யாது ஏந்து எழில் மழைக் கண் இவள் குறையாக மிக்க அழகு பொருந்திய குறிர்ந்த கண்ணினையுடைய இவள் காரியமாக சேர்ந்தனை சென்மோஇன்றிரவு இவ்வூரில் தங்கிச் செல்வாயாக.
முடிபு சேர்ப்ப கழயே திரை ஒதம் தரல் ஆனாது துறையே வழங்குநர் இன்மையின் பாடான்றன்று எம் சிறு நல் ஊர் உவக்காண் தோன்றம் அத்திரி நெடுந்தேர் பூண ஏவாது இவள் குறையாகச் சேர்ந்தனை சென்மோ.
தோற்றிய செய்குறி ஆழி சுழித்த செய்குறியாய ஆழி சுழத்த செய்குறியாய வட்டத்தை வைகல்தோறு எண்ணிநாள்தோறம் எண்ணி எழுது சுவர் அவை எழுதப்பட்ட சுவர் நனைந்தநனைதற்கு ஏதுவாய அழுது வார் மழைக்கண் விலங்கி வீழ அரிப் பனிஅழுதலால் நீண்ட குளர்ந்த கண் களிலிருந்து விலகி வழும் ஐதாகிய நீரானது பொலம் குழை தெறிப்பகாதிலணிந்த பொற் குறைழயற் றெறித்துவிழ திருந்து இழை முன்கை அணல் அசைத்து ஊன்றி திருந்திய அணிகளையுடைய முன்கையைக் கவுளில் பொருந்தவைத்து அணைமீது இருந்துஅணையின்மீது இருந்து கிடக்கை பொருந்துழிபின் படுக்கையிற்கிடத்தல் பொருந்தியவிடத்து வருந்துதோள் பூசல் களையும் மருந்துஎனவருந்தும் தோளின் வருத்தத்தைப் போக்கும் மருந்து இது என உள்ளுதொறு படூஉம் பல்லிநினைக்குந்தோறும் ஒலிக்கும் பல்லியானது புள்ளுத தொழுத பல்லிநினைக்குந்தோறும் ஒலிக்கும் பல்லியானது புள்ளுத் தொழுது உறைவி நிமித்தத்தைப் பரவியிருக்கும் தலைவியின் செவிமுதலான் காதின் அகத்தே முடிபு நெஞ்சே குறைவினை முடித்த நிறைவு இன் இயக்கத்தினை புள்ளுத் தொழுது உறைவு செவிமுதலானே பல்லி பூசல்களையும் மருந்தென அறிவுறூஉங்கொல்லோ.
மறுதரல் உள்ளமொடு குறுகத் தோற்றியமீளும் உள்ளத்துடன் குறுகுதலைத் தெரிவித்தற் என்றுமாம் இதற்குத் தோற்றிய என்பது செய்யிய என்னும் வினையெச்சமாகும்.
கடும்பரி புரவி நெடு தேர் அஞ்சி கடிய வேகத்தினையுடைய குதிரைகள் பூண்ட நீண்ட தேரினையுடைய அதியமானஞ்சியின் தொல் இசை நிறீ இய உரைசால் பாண்மகன்பழைய புகழை நிலைபெறச் செய்த புகழ்சான்ற பாண் மகனானவன் நல் இசை நிறுத்த நயவருபனுவல்நல்ல இசைகளை வரையறை செய்த இனிமை மிக்க நூலின் எண்ணுமுறை நிறுத்தஎண்ணின் முறைப்படி இயற்றிய பண்ணினுள்ளும்பண்ணைக் காட்டினும் புதுவது புனைந்த திறத்தினும் அவன் புதுமையாக இயற்றிய திறத்தைக் காட்டினும் வதுவை நாளினும் வதுவைசெய்தநாளினும் எமக்கு இனியன்நமக்கு இனியனாகவுள்ளான்.
முடிபு காதல் அம் தோழி குன்றநாடன் குடிநன்கு உடையன் கூடு நர்ப் பிரியலன் கெடுநா மொழியலன் அன்பினன் என நீ வல்ல கூறிப்புணர்த்தோய் ஆகலின் நல்லை.
ஆடுகின்ற மயிலின் பின்னே கடுவன் பலாப் பழத்தைத் தழுவி நிற்பது ஆடுகின்ற விறலியின் பின்பு முழவினையுடையவன் நிற்பது போலும் என உவமை கொள்க.
பண்களுள்ளே எழு நரம்பான் இயன்றது பண் எதுவும் ஆறு ஐந்து நான்கு எனக் குறைந்த நரம்புகளால் இயன்றது திறம் எனவும் படும் என்பது நிறைநரம் பிற்றே பண்ணெனலாகும் குறைநரம் பிற்றே திறமெனப் படுமே என்னும் நூற்பாக்களான் அறியப்படும்.
பல்கிளைத் தலைவனாகிய கடுவன் பலாப்பழத்தைத் தழுவித் துணையை அழைக்கும் குன்றநாடன் என்றது தலைவன் பல சுற்றத்தையும் பேணித் தலைவிபால் மிக்க அன்புடையனாக இருப்பன் என்பது உணர்த்தியவாறு.
உள்ளிய விருந்து ஒழிவு அறியா பெரு தண் பந்தர் விரும்பி வரும் விருந்தினர் ஒழிதல் அறியாத பெரிய குளிர்ந்த பந்தரின் கண் வருந்தி வருநர் ஒம்பி வறுமையால் வருந்தி வருவோரைப் பாதுகாத்து தண் என குளிர்ச்சியாக தாழை தாழையின் தாது துகள் உதிர்த்த தாதாகிய பொடியை அப்பிய கூந்தல் கூந்தலின் மெல் அகம் மெல்லிய பின்னலில் வீழ் இதழ் அலரி சேர்த்தி விரும்பப் படும் பூவின் இதழை வைத்துப் பின்னி மகிழ அணி முறுவல்மகிழ்ச்சியினை அணிபெறக்கொண்ட புன்னகையுடன் மாண்டசேக்கைமாண்புற்ற பள்ளியின்கண் ணிருந்து நம்மொடு நன்மொழி நவிலும்நம்முடன் நல்ல மொழிகளைக் கூறும் பொம்மல் ஓதி புனை இழை குணன் பொலிவு பெற்ற கூந்தலையும் அழகிய அணிகளையும் உடைய நம் தலைவியின் குணங்களை முடிபு நெஞ்சே வாழிய பிரிதலும் உண்டோ நாளது செலவும் மூப்பினத வரவும் காமத்தியற்கையும் இந்நிலை அறியாயாயினும் சுரன் இறந்து புனையிைா குணன் உள்ளுவை அல்லையோ.
விருந்தோம்புதலும் வறியார்க்கு ஈதலும் முதலாய இல்லறம் புரிதலாகிய தலைவியின் செய்கையும் கூந்தல் அலரி சேர்த்து முறுவல் மாண்ட அவளது மேனி வனப்பும் சேக்கையில் நம்மொடு நன்மொழி நவிலுதலாகிய மொழயின் இனிமையும் பேரின்பம் பிளைப்பனவாகலின் துன்பம் தரும் கொடிய காட்டிடைச் செல்வுழ அவ்வின்பத்தை நினைத்து மீள்வை என்பான் சுரன் இறந்து உள்ளுவை அல்லையோ... புனையிழை குணனே என்றான் என்க சொ ள்.
மாண்ட போது உறழ்கொண்ட உண்கண் மாண்புற்ற நீல மலரொடு மாறுபட்ட மையுண்ட கண்ணினையுடைய தீதிலாட்டி தீதற்றவளாய தலைவியின் திரு நுதல் பசப்பு அழகிய நெற்றியிற் படர்ந்த பசலை யாண்டு உறைவது கொல் இனி எங்குத் தங்கும்?
முடிபு தலைவ வேந்தனும் வென்று கொடி எடுத்தனன் கோவலர் குழல் வாய்வைத்தனர் வென்றிகொள் உவகையொடு புகுதல் வேண்டின் தீதிலாட்டி திருநுதற் பசப்பு யாண்டு உறைவதுகொல் வி ரை.
புரவி ஓடுமாறு வள்புவலியுறுப்ப எனவும் இளையர் ஏகுவனர் பரியவும் வலவன் வள்பு வலியுறுப்பவும் சாந்தம் நுண்துகள் அணியவும் புகுதல் வேண்டின் எனவும் கூட்டி முடிக்க.
இலங்கு வளை ஆனாது நெகிழ்ந்த எவ்வம் காட்டி விளங்கும் வளை பலகாலும் நெழிந்து வீழும் துன்பினை நம் தலைவற்குக் காட்டி யாமே எமியம் ஆக யாம் தமியேம் ஆக நீயே பொன் நயந்து அருள் இலையாகி நீ பொருளை விரும்பி அருள் இல்லாய் ஆகி இன்னை ஆகுதல் ஒத்தன்று இத் தன்மையுடையை ஆதல் நின் தகுதிக்கு ஒத்தது அன்று என என்று கூறி புலந்தனம் வருகம் அவனை வெறுத்து வருதற்கு சென்மோ நாம் செல்லக்கடவோம்.
முடிபு தோழி காதலர் தண் பொழல் அல்கிச் செழுமனை மறக்கும் இளவேனில் வந்தன்று ஆதலான் நாம் தலைவன்பாற் சென்று நம் வளை நெகிழ்ந்த எவ்வம் காட்டி யாம் எமியம் ஆக நீ பொன் நயந்து ஆருளிலையாகி இன்னையாகுதல் ஒத்தன்று எனப் புலந்தனம் வருகம் சென்மோ.
அருவி ஆம்பல் கலித்த முன் துறை அருவி நீர் பெருகுமிடத்து ஆம்பல் தழைத்துள்ள முன் துறையினையுடைய நன்னன் ஆய் பறம்பு போன்ற மின் ஈர்ஓதி மின்னுகின்ற குளிர்ந்த கூந்தலையுடையாளே.
நல் தேர் கடு பகட்டு யானை சோழர் மருகன் நல்ல தேரினையும் கடிய களிற்றியானைகளையு முடைய சோழரது வழிவந்தோனாகிய நெடு கதிர் நெல்லின் வல்லம் கிழவோன் நீண்ட நெற்கதிர்களையுடைய வல்லத்தின் தலைவன் நல் அடி உள்ளானாகவும் நன்மையுள்ளவனாகவும் ஒன்னார் கதுவ முயறலும் முயல்வ அவன் பகைவர் அவனைப் பற்ற முயல்வதும் செய்வரன்றோ அதாஅன்று அதுகிடக்க ஒலி பல்கூந்தல் தழைத்த பலவாய கூந்தலையுடையாய் நம் வயின் அருளாது நம்பால் அருள் செய்யாது கொன்றனன் ஆயினும் துன்புறுத்தினன் ஆயினும் கொலைபழுது அன்று அது குற்றமுடைத்து ஆகாது ஆகலின் முடிபு மின் ஈர் ஓதி ஊரன் இடைநெடுந் தெருவில் என் முன்கை பற்றினனாக அன்னாய் என்றனன் நசை காவாமை அவன் கை விட்டனன் மற்று அது கற்போல் நாவினேன்ஆகி யாய்க்குச் செப்பலன் அவன் நம் வயின் அருளாது கொன்றனன் ஆயினும் கொலை பழுது அன்று நின் குறிப்பு என்னை?
முன்பு கைவிட்ட அவன் நம்மை அருளாது துன்பத்தின னாயினும் பழங்கண்ணோட்டமுடைய நாம் அதனைத் தீங்காகக்கொள்ள மாட்டடோம் என்பாள் கொன்றனனாயினும் கொலை பழுதன்றே என்றாள்.
மிக பெயல் நிலை இய தீ நீர் பொய்கைமிக்க மழை நிலை பெற்றமையால் பெருகிய இனிய நீரினையுடைய பொய்கைளின்கண் அடை இறந்து அவிழ்ந்த தண் கமழ் நீலம்இலைகளைவிட்டு மேலெபந்து விரிந்த தண்ணிய கமழகின்ற நீலப்பூ காலொடு துயல் வந்தன்னகாற்றினால் அசைதாலொத்த நின் ஆய் இதழ மழைக் கண் அமர்த்த நோக்குநினது அழகிய இதழ பொருந்திய குளிர்ந்த கண்களின் அமரிய பார்வையினை நல்கு வர அருளுண்டாக உள்ளாது அமைதல் இலர் நினையாதிருத்தல் இலராவர்.
முடிபு தோழி நம் தலைவர் உம்பற் பெருங்காடு இறந்தனராயினும் நின் பணைத் தோள் வருத்த நீடி மழைக்கண் அமர்த்த நோக்கு நல்கு வர உள்ளாது அமைதல் இலர்.
சேரனாட்டகத்து உம்பற்காடு எனப் பெயரிய இடம் ஒன்று உண்டு என்பது உம்பற்காட்டு ஐந்நூறூர் இரண்டாம் பத்து உம்பற் காட்டைத் தன்கோ னிறீஇ மூன்றாம் பத்து உம்பற்காட்டு வாரியையும் ஐந்தாம் பத்து எனப் பதிற்றுப்பத்தின் பதிகங்களில் வருதலான் அறியப்படும்.
துன்னிய பெரு வரை இழிதரும் நெடு வெள் அருவி பொருந்திய பெரிய மலையினின்றும் ஒழுகும் நீண்ட வெள்ளிய அருவியானது ஓடை யானை உயர்மிசை எடுத்த ஆடு கொடி கடுப்ப தோன்றும்நெற்றிப் பட்டத்தினையுடைய யானையின் மீது தூக்கிய அசையும் வெண் துகிற் கொடியினை யொப்பத் தோன்றும் கோடு உயர் வெற்பன் உறீஇய நோய் சிகரம் உயர்ந்த மலையையுடைய தலைவன் நம்மை அடை வித்த இந் நோயினை அன்னோ அந்தோ யான் என் என உரைக்கு யான் யாதினான் நிகழ்ந்தென்று கொல்லுவேன்?
முடிபு தோழி அன்னை உயங்கிய மனத்தையாகிப் புலம்புகொண்டு இன்னையாகிய நின்னிறம் நோக்கி வினவினளாயன் வெற்பள் உறீஇய நோய் அன்னோ யான் என்னென உரைக்கும்.
மயில் பல கூடி இனிய குரலை யுடையவாய்த் தோகையை விரித்து ஆடுல்போல நீயும் ஆயத்துடன் கூடிக் கூர்தல் பரக்கச்சுனையில் ஆடுதல் செய்யாய் என உவமையும் பொருளும் ஒத்து நின்று மகிழ்ச்சி விளைத்தல் காண்க.
இகுளை தோழி பனி வார் உண் கணும்நீர் ஒழுகும் மையுண் கண்களும் பசந்த தோளும் பசலையுற்ற தோள்களும் நனி பிறர் அறியச் சாஅயபிறர் மிகவும் அறியும்படி வாடுதலுற நாளும் கரந்தனம் உறையும் நம் பண்பு அறியார்நாடோறும் அவற்றை மறைத்து வதியும் நம் இயல்பினை அறியராய் காதலர் நீடினர் எனநம் காதலர் வாராது மிகத் தாழ்த்தனர் என்று நீ எவன் கையற்றனை நீ செயலற்றது என்னையோ?
அவர்நம் தலைவர் வான வரம்பன் வெளியத்து அன்ன வான வரம்பனது வெளியம் எனுமிடத்தை யொத்த நம் மாண் நலம் தம்மொடு கொண்டனர் நமது சிறந்த அழகினைத் தம்முடன் கொண்டு சென்றனர்.
இனம் மீன் அருந்தும் நாரையொடு மீன் இனங்களை உண்ணும் நாரைகளுடன் பனைமிசை பனைமரத்தின்மீது அன்றில் சேக்கும் முன்றில் அன்றில் தங்கியிருக்கும் முற்றத்தே பொன் என நன்மலர் நறுவீ தாஅம் பொன் போல நல்ல மலராகிய நறிய பூக்கள் உதிர்ந்து பரவும் புன்னை நறு பொழில் செய்த புன்னை மரங்களுள்ள நறிய சோலையில் செய்த நம் குறி நமது குறியிடத்திற்கு முடிபு உரவு நீர்ச் சேர்ப்ப நீ தண்பொழில் பகல் உடன் கழிப்பி மாலை பெயரின் மற்று இவள் பெரும் புலம்பினள் அதனால் நெடுந்தேர் அகல நீக்கி குவவுமணல் நீந்தி புன்னை நறும் பொழற்கண் செய்த நம்குறி இரவின் வம்மோ.
பகல் உடன் கழிப்பி மாலை பெயரின் என இயையும் பருதி அம் செல்வன் மறைய நெய்தல் உண்டு வண்டினம் துறப்ப அந்தி வானமொடு கடலனி கொண்டு வந்த மாலை என்க.
இரவுக் குறிக்கு இடையீடு நேராதபடி வருதல் வேண்டும் என்பாள் குதிரை தெவிட்டல் ஒம்பி தேர் அகல நீக்கி பையென மணல் நீந்தி வருக என்றாள்.