sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
சத்யராஜ் வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம் சத்யராஜ் சிவகார்த்திகேயன் ஸ்ரீதிவ்யா சிவகார்த்திகேயன் ஸ்ரீதிவ்யா நடித்துள்ள வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம் படத்தில் சத்யராஜுக்கு மிக முக்கியமான வேடம்.
ஷாருக் சொன்னது இந்தியா முழுக்க பிரபலம் ஆகும்னா சிவகார்த்திகேயன் ஸ்டைல் தமிழ்நாட்டுக் குழந்தைகள் முழுக்கப் பிரபலமாகும்.
சமுத்திரக்கனியின் அப்பா படத்தை மக்கள் பலரும் பாராட்டிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் இயக்குனர்கள் பலரும் இந்த படத்தைப் புகழ்ந்து தள்ளியுள்ளனர்.
சந்தானம் நடிப்பில் வெளியாகி இருக்கும் தில்லுக்கு துட்டு படத்தை தெலுங்கு மற்றும் இந்தியில் ரீமேக் செய்வதற்கு பேச்சுவார்த்தை நடத்தி வருகிறார்கள்.
இப்படத்துக்கு வரவேற்பு கிடைத்திருப்பதால் தெலுங்கு மற்றும் இந்தி ரீமேக் உரிமைக்கு பலரும் தேனாண்டாள் நிறுவனத்தை அணுகி இருக்கிறார்கள்.
தற்போது நடைபெற்று வரும் பேச்சுவார்த்தையில் முடிவு எட்டப்பட்டு யாருக்கு ரீமேக் உரிமை என்பதை முறையாக அறிவிக்க திட்டமிட்டு இருக்கிறது படக்குழு.
ஜோதிகாவோடு லிவிங்ஸ்டன் நாசர் ஊர்வசி சரண்யா பொன்வண்ணன் பானுப்ரியா ஆகியோர் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு இருக்கிறது.
படப்பிடிப்பு தொடங்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து நடிகர் சூர்யா ஜோதிகா தனது அடுத்த படத்தை அற்புதமான படக்குழுவினரோடு தொடங்கி இருக்கிறார்.
மொட்ட சிவா கெட்ட சிவா படத்திற்கான படப்பிடிப்பு நேற்று முடிவடைந்த நிலையில் அடுத்தப் படத்திற்கான பூஜையை இன்றுவியாழன் தொடங்கிவிட்டார் ராகவாலாரன்ஸ்.
பி.வாசு இயக்கத்தில் ராகவாலாரன்ஸ் வடிவேலு ரித்திகாசிங் மற்றும் வாசுவின் மகன் ஷக்திவேல் வாசு ஊர்வசி பானுப்ரியா ராதாரவி உள்ளிட்டோர் நடிக்கவிருக்கும் படமே சிவலிங்கா.
சென்னையில் வரும் ஆகஸ்ட் முதல் வாரம் படப்பிடிப்பை தொடங்கி தொடர்ந்து பெங்களூரு மைசூர் மும்பை ஆகிய இடங்களில் படப்பிடிப்பு நடைபெறவிருக்கிறது.
தமன் இசையமைக்கவிருக்கும் இப்படத்தை சசிகுமார் நடித்த வெற்றிவேல் படத்தைத் தயாரித்த டிரைடன்ட் ஆர்ட்ஸ் ரவீந்திரன் தயாரிக்கவிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஆத்மாக்களின் நல்ல நோக்கம் மாணவர்களுக்கும் சமுதாயத்திற்குமான தேவைகளை நிறைவேற்ற உதவும் என்பதை வித்தியாசமான திரைக்கதையில் சொல்லியிருக்கிறேம்.
பெரம்பலூரில் உள்ள பச்சை மலைப் பகுதிகள் மற்றும் சென்னையின் சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளில் பெரும்பாலான படப்பிடிப்பை நடத்தியிருக்கிறோம்.
வடக்கு நைஜீரியாவின் சொகோட்டோ நகரின் பெயரளவிலான ஆட்சியாளரான அவர் ஜமாஅத்து நஸ்ரில் இஸ்லாம் இஸ்லாமிய வெற்றிக்கான சங்கம் எனும் அமைப்பின் தலைவராவார்.
சமீயத்தில் பேட்டி ஒன்றில் பங்கேற்ற ராதாரவி இதுகுறித்து தெரிவிக்கையில் நடிகர் விஜய் படப்பிடிப்பு தளத்தில் நடிப்பு என்று வந்துவிட்டால் அவர் சிவாஜி கணேசனை போல மாறி விடுகிறார்.
இந்த புதிய எஞ்சின் மிகச் சிறந்த எரிபொருள் சிக்கனத்தையும் அதேசமயத்தில் சிறந்த செயல்திறனை வெளிப்படுத்தும் திறன் கொண்டதாகவும் இருக்கும்.
ஆடி கார்கள் பக்கம் ஓடிக் கொண்டிருந்த பாலிவுட் நட்சத்திரங்கள் இப்போது அஸ்டன் மார்ட்டின் பக்கம் கவனத்தை திசை திருப்பி இருக்கிறது.
ஆம் அண்மையில் நடந்த ஐபிஎல் துவக்க விழாவில் ஆட்டம் போட்ட கையோடு புதிய அஸ்டன் மார்ட்டின் ரேபிட் எஸ் காரை டெலிவிரி பெற்றிருக்கிறார் பாலிவுட் நடனப் புயல் ஹிருத்திக் ரோஷன்.
குறிப்பாக இந்தியர்கள் மத்தியில் இந்த மாடல் அதிக வரவேற்பை பெற்றிருப்பதற்கு நடைமுறை பயன்பாட்டிற்கு சிறந்த மாடலாக இருப்பதே காரணமாக பார்க்கப்படுகிறது.
இந்த காரை தினசரி பயன்பாடு மற்றும் ரேஸ் டிராக்குகளில் பயன்படுத்துவதற்காக முன்புறத்திலும் பின்புறத்திலும் டபுள் விஷ்போன் இன்டிபென்டென்ட் சஸ்பென்ஷன் அமைப்பு கொடுக்கப்பட்டு இருக்கிறது.
டைனமிக் ஸ்டெபிளிட்டி கன்ட்ரோல் ஏபிஎஸ் பிரேக்கிங் சிஸ்டம் பிரேக் அசிஸ்ட் டார்க் கன்ட்ரோல் இபிடி தொழில்நுட்பம் ஏர்பேக்குகள் உள்ளிட்ட பாதுகாப்பு அம்சங்களும் ஏராளம்.
அஸ்டன் மார்ட்டின் ரேபிட் எஸ் கார் வாங்கி இருக்கும் ஹிருத்திக் ரோஷனிடம் ஏற்கனவே ரோல்ஸ்ராய்ஸ் கோஸ்ட் போர்ஷே கேயென் டர்போ எஸ் ரேஞ்ச்ரோவர் வோக் மேபக் மற்றும் மெர்சிடிஸ் பென்ஸ் எஸ் க்ளாஸ் உள்ளிட்ட உலகின் மிகச் சிறந்த உயர்வகை சொகுசு கார்கள் கராஜில் வரிசை கட்டி நிற்கின்றன.
இசைப்பாடல்களை கொள்கை முன்னெடுப்புப்பிரிவு தொகுதிகளாக வெளியிட்டபோது தெருவழி அரங்குகளில் அவன் பாடிய பாடல்களும் புதிய பாடல்களும் இடம்பிடித்தன.
இவனது சங்கிதம் கேள்வி ஞானம் மட்டுமன்றி முறையாக சங்கிதத்தை சங்கீத பூசனம் பாலசிங்கம் ஆசிரியரிடம் கற்று அது இவனது வளர்ச்சிக்கு ஓர் அங்கமாக திகழ்ந்தது என்பதை யாரும் மறக்க முடியாதது.
தேசத்தின் விடியலின் கனவுகள் சுமந்து இவன் நடித்த தெருவழி நாடகங்கள் இன்றும் மக்கள் மனங்களை விட்டு அகலாத அந்த நாடகங்கள் இவன் திறனை உரைத்து வரலாற்று ஏட்டில் பதிந்துகொள்ளும்.
இந்தப் பாடல் குட்டிக்கண்ணனே தெருவழி நாடகங்களில் பாடினான் ஆயினும் போர்ப்பறை இறுவட்டில் தவமலரின் குரலில் ஒலித்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
தமிழீழ கவிஞர்களின் வைர வரிகள் இவன் குரலில் பலரின் மனக்கதவைத் திறந்து விடுதலைப் பயணத்தில் நடைபோட வைத்தது என்பதும் நிசத்தமான உண்மை.
ஓர் கலைநிகழ்ச்சியில் தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் அவர்கள் இவனை அழைத்து பாராட்டி தான் வைத்திருந்த பேனாவை எடுத்து இவனிடம் கொடுத்து சில அறிவுரைகளும் கூறினார்.
இவன் குடும்பப் பின்னணியில் இடம்பெயர் வாழ்வில் வறுமை வாட்ட போர்நிறுத்த உடன்பாடு அவனது குடும்பத்தை தாய்மண் திருமலை நிலாவெளிக்கு செல்ல வழிவகுத்தது.
குட்டிக்கண்ணன் தகுதியை குரலில் இழந்த அவன் பெரிய கண்ணனாக பாடல் பாட தன்னை தயார்படுத்திக்கொண்டு விடுதலைப் போராட்டத்தில் இணைந்து போராளியாகி களத்தில் குதித்தான்.
சிறுவனில் மக்கள் குரலால் எழுச்சிகொள்ள வைத்த அவன் விடுதலைப் போராட்டத்தகுதிக்கான வயதை அடைந்ததும் தனது பாடல்களில் ஒலித்த குறிக்கோளை களத்தில் காட்டத்தொடங்கினார்.அவ்வாறு களத்தில் எதிரியுடனான போரில் அவன் வீரச்சாவைத் தழுவினான்.
இறுதியாக அவன் வீரச்சாவடைவதற்கு சில வாரங்கள் முன்பு உடையார்கட்டு குளக்கட்டு வீதியில் ஈருளியை நான் ஓட்ட அவன் பாடிக்கொண்டு வந்தது அழியா ஞாபகம்.
பிரபாகரன் அவர்களது ஆளுமை பற்றி நான் அவரை நேரில் சந்திப்பதற்கு முன்னராகவே அவர் பற்றி எனக்குள்ளிருந்த பிம்பத்தை நினைத்துப் பார்ப்பதிலிருந்து தொடங்க விரும்புகிறேன்.
எண்பதுகளில் இயக்கங்கள் மக்களிடையே ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியிருந்த காலங்களில் பிரபாகரனை பலரும் தம்பி என்று தான் அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
இதில் எதனை நான் பாவனையில் வைத்துக்கொள்வது என்று அப்போது எனக்குள் குழப்பம் இருந்தது அவர் என்னைவிட வயதில் கூடியவர் என்பதால் தம்பி என்று அவரைக் குறிப்பிட்டுப் பேசுவதும் எனக்கு ஒட்டாத ஒரு சொல்லாக மனதிற்குள் நெருடியது.
அவர் அப்படிக் குறிப்பிட்டுப் பேசும் போது அந்தச் சொல்லிற்குள் ஒருவித பாசம் கோபம் பெருமை எல்லாம் அடங்கியிருப்பதாய் எனக்குத் தோன்றும்.
அது நடந்து முடிந்த மறுவாரம் வழமை போல மீண்டும் பேருந்தில் பயணித்து கொக்குவில் தொழில்நுட்பக் கல்லூரிக்கு அருகாக உள்ள பலாலி வீதியில் இறங்கிய போது குண்டு வெடிப்பு நிகழ்ந்த இடத்தை என் கண்களால் பார்க்க முடிந்தது.
நான்கு தமிழ் பாடசாலை மாணவிகளை சிங்கள இராணுவத்தினர் கடத்திச் சென்று கற்பழித்ததன் எதிரொலியாக அந்தத் தாக்குதல் விடுதலைப் புலிகளால் நடாத்தப்பட்டது என்று செய்திகள் அடிபட்டன.
அதன் விளைவு முழு நாட்டையும் எப்படிப் புரட்டிப் போடப் போகிறதோ என்ற அச்சத்தில் அப்பகுதி மக்கள் அனைவரும் வீட்டிற்கு வெளியே அதிகம் வராமல் முடங்கிக் கிடந்தார்கள்.
ஆனால் அந்தத் தாக்குதலை நிகழ்த்தியவர்களை தமிழ் மக்களில் பலரும் மாபெரும் துணிச்சல்காரர்களாகவும் வீரர்களாகவும் மனதினுள் நினைத்துப் பெருமைப்படத் தொடங்கி விட்டார்கள்.
அந்தப் பெருமை என்னையும் மூழ்கடித்திருந்தது அந்தக் காரியத்தைச் செய்த பெடியளை பெடியள் என்று தான் போராளிகளை யாழ்ப்பாண மக்கள் செல்லமாக அழைத்துக் கொள்வார்கள் சந்திக்க வேண்டும் அல்லது குறைந்தபட்சம் கண்ணால் ஒரு தடவை பார்த்தாவது விடவேண்டும் என்ற ஆர்வம் எனக்குள் மேலோங்கத் தொடங்கியிருந்தது.
சிங்கள இராணுவ வாகனங்களை வீதிகளில் காணும்தோறும் ஏதோ அடிமைப்பட்டவர்கள் போல அச்சமும் பதற்றமும் மேலோங்க கூனிக்குறுகி அடங்கியொடுங்கிப் போகும் நரகநிலை மாறி இனி நாம் தலைநிமிர்ந்து பயமேதுமின்றி வீதிகளில் நடக்கலாம் என்ற இனம்புரியாத உணர்வு எமக்குள் தலை தூக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
அந்தத் தாக்குதலில் பிரபாகரன் தன் இரண்டு கைகளிலும் துப்பாக்கியேந்தி சுட்டுத்தள்ளினார் என்று எமது கல்லூரி இளைஞர்களிற்குள் பரபரப்பாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் உற்சாகமாகவும் ரகசியமாகவும் பேசப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.
தென்னிலங்கைச் சிறைகளில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தமிழ்க் கைதிகள் சிறைக்குள் வைத்தே சிங்களக் கைதிகளால் அடித்தும் வெட்டியும் கொல்லப்பட்டனர்.
நாடு முழுவதும் அல்லோலகல்லோலப்பட்டுக் கொண்டிருந்த இந்த வேளையில் அரசினால் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட்டு வெகு சுலபமாக அப்பாவித் தமிழர்கள் குற்றவாளிகளாகப் பெயர் சூட்டப்பட்டு சிறைகளுள் தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
இல்லையேல் தமிழினம் முற்றுமுழுதாக அழிக்கப்பட்டுவிடும் என்ற ஆதங்கம் தம்மையறியாமலே ஒவ்வொருவர் எண்ணத்திலும் வீச்சமுடன் உதிக்கத் தொடங்கியிருந்த சரியான நேரமும் அதுதான் என்று நம்புகிறேன்.
அப்பொழுதிருந்தே தம்பி என்று பலராலும் அன்பாக அழைக்கப்பட்ட பிரபாகரன் என்னும் தலைவனை நானும் சந்திக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படத் தொடங்கிவிட்டேன்.
யாழ்ப்பாண சமூகக் கட்டமைப்பிற்குள் வாழும் ஒரு சாதாரணமான இளம்பெண்ணுக்கு அக்கட்டமைப்பு விதித்திருக்கும் எழுதப்படாத சட்டங்களை மீறி அவள் செயற்படுவதென்பது அப்போது மிகவும் கடினமான காரியம்.
இத்தகைய சூழ்நிலையில் தாக்குதலை நிகழ்த்திய இளைஞர்களையெல்லாம் சந்திப்பதென்பது சாத்தியமே இல்லாதது என்று தெரிந்தும் அந்த நினைப்பிலும் அந்த நினைப்பில் உருவாகும் தெம்பிலும் பல காரியங்களை உற்சாகமாகச் செய்ய முடிந்திருக்கிறது.
சிங்கள அரசிற்கெதிராகவும் தமிழர் பகுதியில் நிலைகொண்டு பல சித்திரவதைகளைச் செய்து கொண்டிருந்த சிங்கள இராணுவத்திற்கெதிராகவும் பிரபாகரன் தலைமையில் பல தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்பட்டன.
இதனால் பிரபாகரன் தலைமையில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பு பற்றி இலங்கை முழுவதும் மட்டுமல்லாமல் ஏனைய நாடுகளிலும் செய்திகள் வியப்புடன் பேசப்படத் தொடங்கியிருந்தன.
விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பினால் நிகழ்த்தப்பட்ட தாக்குதல்கள் பற்றியும் அவரது போராற்றல் பற்றியும் அவரது அமைப்பின் ஒழுக்க நெறிகள் பற்றியும் அவரது அமைப்பில் இணைந்து போராடிய ஏனைய போராளிகள் பற்றியும் அவர்களது அர்ப்பணிப்புகள் பற்றியும் எழுதுவதென்றால் அது ஒரு மகா காவியமாகும்.
இந்திய இராணுவம் தமிழர் பகுதியில் அமைதி காக்கவென்று எமது மண்ணில் வந்திருந்த போது எவ்வளவோ அனர்த்தங்கள் நிகழ்ந்து எண்ணுக்கணக்கற்ற உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டிருந்தன.
அந்தக் கூட்டத்தில் தான் தலைவர் என்றும் அண்ணர் என்றும் பலராலும் அன்போடு அழைக்கப்படும் பிரபாகரன் அவர்களை நான் முதன் முதலாக நேரில் கண்டேன்.
அந்த மாபெரும் கூட்டத்தில் வைத்து பிரபாகரன் அவர்கள் ஆயுதக்கையளிப்பு பற்றிய விடயத்தை அறிவித்தபோது கூட்டத்தில் இருந்த சிலர் புரிந்தோ புரியாமலோ கரகோஷம் எழுப்பினார்கள்.
அந்த ஓசை ஏற்படுத்திய துயரம் அண்ணர் பிரபாகரன் உட்பட அங்கு குவிந்திருந்த போராளிகளின் முகங்களை இருளடையச் செய்த காட்சி இப்பவும் என் கண்களுக்குள் நிற்கிறது.
அந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்திற்குப் பின்னர் அவர்களது போராட்ட வடிவமே முழுமையாக மாறத்தொடங்கியிருந்த போது அவர் வெகுதூரத்திற்குப் போய்விட்டிருந்தார்.
மக்கள் பிரதேசங்களிற்குள் நின்று பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த போராளிகளே அவரைச் சந்திப்பதற்கு ஏங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு நிலை தான் அப்போது அங்கே இருந்தது.
பிரபாகரன் அவர்களைச் சுற்றியிருந்த காடும் காடு சார்ந்த இடமும் வரவர ஒரு மாயப்பிரதேசம் போலவே பலருக்கும் தோற்றம் காட்டத் தொடங்கியிருந்தது.
எனது நூல் வெளியீடு நடைபெறவிருந்த பருத்தித்துறை வேலாயுதம் மகாவித்தியாலயத்தின் முன்பாக முதல் நாள் குண்டு வெடித்த காரணத்தால் குறிப்பிட்டபடி மறுநாள் அங்கே விழாவைச் செய்ய முடியாமல் போய்விட்டது.
விழாவில் பேசுவதற்காக ஏற்கனவே ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்த விமர்சகர்களுக்கு இதுபற்றி நேரத்துடன் அறிவிக்க முடியாமல் ஊரெங்கும் ஊரடங்குச் சட்டத்தை இந்திய இராணுவம் அமுல்படுத்திவிட்டிருந்தது.
சிலருக்கு உட்பாதைகளினூடாக ஆட்களை அனுப்பி நிலைமைகள் அறிவிக்கப்பட்ட போதும் சிவத்தம்பி மாஸ்ரர் கோகிலா மகேந்திரன் அக்கா யோகராஜா மாஸ்ரர் தெணியான் ஆகியோர் சற்றே தூரத்திலிருந்து பிரயாணம் செய்து வந்து திரும்பிப் போனார்கள்.
விழா நடைபெறும் நாள் மேலும் ஒரு வாரம் தள்ளிப் போடப்பட்டுள்ளதாக அனைவருக்கும் அறிவித்த பின்னர் ஒரு முக்கிய சம்பவம் நடந்தது.
அன்று பின்னேரம் என் அம்மாவைத் துணைக்கு அழைத்துக்கொண்டு பொட்டண்ணாவை அம்மான் என்றும் அப்போது அவரைப் பலரும் அழைப்பார்கள் சந்திப்பதற்காக பஸ்ஸில் புறப்பட்டேன்.
உங்கட இந்தப் புத்தக நிழல்கள் வெளியீட்டு நிகழ்விற்கு எங்களிட்டையிருந்து ஏதும் உதவிகள் தேவைப்பட்டால் தயங்காமல் கேளுங்கோ.
நூல் வெளியீட்டிற்கான போதிய பொருளாதார வசதி இல்லாத ஒரு சூழலில் நான் நினைத்தே பார்த்திராத ஒரு வேளையில் பருத்தித்துறை யதார்த்தா இலக்கிய வட்டத்தினர் தாமாகவே முன்வந்து எனது சிறுகதைகளைத் தொகுத்து நூலாக்கப் போகிறார்கள் என்ற செய்தியை எனக்குத் தெரிவித்திருந்தார்கள்.
நாங்கள்செய்கிறம் என்பதில் இருக்கும் நாங்கள் என்பது எங்கோ ஒரு காட்டிற்குள் இருக்கும் அண்ணரின் இதயத்திலிருந்து புறப்பட்டு அம்மானின் வாய் வழியாக வந்த செய்தி என்பதை பின்னர் கிடைத்த தகவலினூடாக நான் அறிந்து ஆச்சரியப்பட்டேன் அன்றைய அந்த நெருக்கடியான சூழ்நிலையில் அம்மானின் அந்த வார்த்தைகள் என் கண்களில் நீரை வரவழைத்தது.
அதற்குக் காரணமாக இருந்த பிரபாகரன் என்ற அந்த ஆத்மாவை ஒரு வீரனாக மட்டுமல்ல உயர்ந்த கலைஞனாகவும் என்றைக்கும் நான் போற்றுகிறேன் மறுநாள் என் தம்பியின் தோழனும் போராளியுமான ரவிராஜ் என்னிடம் சில தொகைப் பணத்தைக் கொண்டு வந்து தந்திருந்தான்.
அதனைத் தொடர்ந்து பருத்தித்துறை யதார்த்தா இலக்கிய வட்டத்தினரின் ஒழுங்கமைப்பில் குறிப்பிட்ட தினத்தில் விழா சிறப்பாக நடைபெற்றது.
விழா முடிவுற்ற பின்னர் அங்கு விற்பனையான புத்தகங்களிலிருந்து கிடைத்த நிதி மூலம் அவர்கள் உதவிய நிதியை அவர்களிடமே நன்றியுடன் கையளித்தேன்.
என்றைக்கும் மறக்கமுடியாத அந்த சம்பவத்தின் பின்னர் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களும் அவரின் வழிகாட்டலில் தொடரும் அவரது தோழர்களும் என்னுள் ஒருபடி மேலே உயர்ந்து காட்சியளிக்கத் தொடங்கினார்கள்.
விடுதலைக்காகத் தம் உயிரையே அர்ப்பணித்துப் பணியாற்றியவர்களில் கடைசிவரை வாழ்ந்தவர்கள் இறந்துபோனவர்கள் பிரிந்தவர்கள் பழகியவர்கள் எல்லோரும் என் உடன்பிறப்புகளாகவே இப்போதும் தோன்றுகிறார்கள்.
எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்து போனாலும் அவர்களின் அன்பும் பரிவும் தோழமையும் பற்றி நினைக்கும் போதெல்லாம் நெகிழ்ச்சியும் மகிழ்ச்சியும் துயரமும் கலந்ததொரு இனிமையான வேதனையை அவை தருகின்றன.
அதன் பின்னர் எல்லாவற்றையும் போட்டதுபோட்டபடி விட்டுவிட்டு லண்டன் வந்து சேர்ந்த போது சொந்த மண்ணைப் பிரிந்து வந்துவிட்ட ஏக்கத்திலும் துயரத்திலும் மனம் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.
அதே வேளை நான் பயணம் வெளிக்கிடும் சமயம் என் மூத்த சகோதரன் சங்குப்பிட்டி தாண்டிக்குளத்தருகில் இராணுவ ஷெல் தாக்குதலில் காலை இழந்துவிட்டிருந்த கொடியநிலையும் அதுபற்றிய நினைவுகளும் மேலும் எனக்கு அதிக மனவலியைத் தந்து கொண்டேயிருந்தன.
பிரான்ஸிலிருந்து அப்போது வெளிவந்துகொண்டிருந்த பாரிஸ் ஈழநாடு பத்திரிகை நடாத்திய ஒரு சிறுகதைப் போட்டியில் அக்கதைக்கு முதற்பரிசு கிடைத்த செய்தி தாயக பத்திரிகைகளில் பிரசுரமாகியிருந்தன.
அந்தப் பத்திரிகைச் செய்தியை காலமாகிவிட்ட திருச்செல்வம் அண்ணை புலோலி வாசிகசாலை பொறுப்பாளர் வீரகேசரி நிருபர் வெட்டி எனக்கு தபாலில் அனுப்பி வைத்திருந்தார்.
அதே செய்தியைப் பார்த்த பின்னரோ என்னவோ வன்னிக் காட்டிற்குள் அண்ணருக்கு அருகில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த என் தம்பி மயூரன் ஒரு நான்கு வரிக்கடிதம் தபாலில் அனுப்பியிருந்தான்.
அதேவேளை என்னையறியாத ஒரு பரவசமும்.. தலைவர் என்னை இவ்வளவு ஞாபகத்தில் வைத்திருக்கிறார் என்ற பரவசம் அது அந்த ஏக்கமும் துயரமும் என்னை முழுதாக ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்ததை யாரும் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள்.
சகோதரர்களின் இழப்பிற்குப் பின்னர் மீண்டும் அந்த மண்ணில் கால் வைப்பதற்குத் தைரியமில்லாமல் இருந்த எனக்கு அந்தச் சமாதானக் காலகட்டத்தில் சாத்தியமாகப்போகும் பயணம் பற்றி எதையும் கற்பனை பண்ண முடியாமலே இருந்தது.
என் அண்ணனும் என் தம்பியர்களும் அவர்களின் இன்னுயிர்த் தோழர்களுமில்லாத அந்த மண்ணை நான் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறேன் என்ற திகைப்பும் அச்சமும் என்னை உள்ளுரப் புரட்டிப் போட்டிருந்தது.
அந்த மண்ணில் கால்வைத்த போதே என் நெஞ்சம் குமுறத் தொடங்கிவிட்டது நான் பிறந்த மண்ணும் நான் வாழ்ந்த வீடும் கடந்தகால நினைவுகளால் சுட்டெரித்து கண்ணீரில் என்னை மூழ்கடித்தது.
அங்கிருக்கும் மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் நினைவுத்தூபிகள் உருக்குலைந்து கொண்டிருக்கும் பிரபாகரனின் வீடு உருமாறிப்போன நிலங்கள் சிதறியும் புதிதாக உருவாகியுமிருக்கும் வீடுகள் மரங்கள் காணிகள் கடற்கரை.
மறுநாளே எம்மை அழைத்துச் செல்வதற்காக வன்னியிலிருந்து ஒரு வாகனம் வருகிறது என்றும் ஆயத்தமாக இருக்கும்படியும் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.
நான் எப்பொழுதோ சந்திப்பதற்கு ஆசைப்பட்டிருந்த ஏங்கியிருந்த அந்தக் காலம் கடந்து பதினைந்து வருடங்களிற்குப் பின்னர் அதே தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களைக் காணப்போகிறேன் என்ற உணர்வு என்னுள் ஒருவித மகிழ்ச்சியையும் அதேவேளை ஒருவித பதற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது.
அவரை நான் முதற்தடவையாகச் சந்திக்கப்போகும் அந்த வேளையில் மாவீரர்களின் சகோதரியாகவா அல்லது ஒரு படைப்பாளியாகவா அல்லது அவரின் திறமைகளையும் பண்புகளையும் இரசிக்கும் ஓர் இரசிகையாகவா அல்லது அவர்களுக்கு விசுவாசமாகவும் நேசமாகவும் இருந்த ஒரு சகோதரியாகவா சந்திக்க வேண்டும் என்று அடிக்கடி நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.
முடிவில் ஒரு படைப்பாளியாக அவருக்குப் பிடித்தமான ஆழ்ந்த வாசிப்பிற்கு உகந்ததான ஒரு கனமான நூலை அவருக்குப் பரிசளிப்பதென்ற முடிவோடு பயணத்திற்குத் தயாரானேன்.
வன்னி மண்ணின் இராச்சியம் என் கண்களை ஆச்சரியத்துடன் அகல விரிய வைத்தது வன்னியை ஆண்ட பண்டாரவன்னியன் காலத்தில் கூட இத்தனை கரிசனையோடு ஒவ்வொரு துறைகளும் அபிவிருத்தி செய்யப்பட்டிருந்திருக்குமா?
செல்லுமிடமெங்கும் அந்தந்தத் துறைகளின் செய்காரியங்களும் அவற்றின் நேர்த்தியும் வாயைப் பிளக்க வைத்தன உள்நாட்டு வளங்கள் மிகச்சிறப்பாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு ஓர் அழகான புதிய உலகம் அங்கு உருவாகியிருந்தமை கண்டு வியந்தேன் பிரபாகரனும் தோழர்களும் கனவு கண்ட அந்தப் பொன்னான தமிழீழம் எப்படியிருக்கும் என்பதற்கு உதாரணமாக அதன் அடிப்படை வடிவம் அங்கே உருவாகியிருந்தமை கண்டு அதிசயித்தேன் எமக்கான தங்குமிடம் உணவு வாகனவசதி யாவும் அரசியல் துறைப் பொறுப்பாளர் தமிழ்செல்வன் அவர்களின் காரியதரிசியும் ஊடகத்துறைப் பொறுப்பாளராகவுமிருந்த தயா மாஸ்ரர் அவர்களால் கரிசனையோடு கவனிக்கப்பட்டது.
அரசியல்துறைச் செயலகத்தில் நான் நின்றிருந்த சமயம் அங்கு வந்து என்னைச் சந்தித்துக்கொண்ட கலைஞர்களில் கவிஞர் நாவண்ணன் கருணாகரன் நிலாந்தன் தமிழ்க்கவி ஆகியோரை இன்றைக்கும் மறக்கமுடியவில்லை.
நான் சென்று பார்த்த பல முக்கியமான பகுதிகளில் விடுதலைப்புலிகளின் கலைபண்பாட்டுக் கழகம் புலிகளின்குரல் வானொலி ஆகியவை என்னை அப்படியே இழுத்து வைத்திருந்தன என்று தான் சொல்ல வேண்டும் கலைபண்பாட்டுக் கழகத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களில் துளசிச்செல்வன் என்னை அழைத்துச் சென்று உட்காரவைத்து அவர்களால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட வேற்றுமொழித் திரைப்படங்களை திரையில் ஓடவிட்டு எமக்குக் காண்பித்தார்.
அவர்களது தொழில்நுட்பப் பணிகளிற்கான கல்வி பயிற்சி வகுப்புகள் மற்றும் தொழில்சாதனங்கள் என எல்லா வசதிகளையும் தலைவர் மிகுந்த கவனத்துடன் தமக்கு அளிப்பதாக மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்கள்.
அது போல் புலிகளின் குரல் வானொலியில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த அத்தனை ஆண் பெண் கலைஞர்களும் எம்மை இதமாக வரவேற்று இரண்டு மணிநேரத்தை எமக்காக ஒதுக்கி எம்முடன் ஒன்றாக உட்கார்ந்து ஒரு சிறு விருந்துபசாரமே பண்ணிவிட்டார்கள்.
நான் அப்போது இலண்டனிலிருந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு வானொலியில் சில நிகழ்ச்சிகளைத் தயாரித்து வழங்கிக் கொண்டிருந்தேன் என்பதனால் அவர்கள் என்னை ஒரு படைப்பாளியாக மட்டுமல்லாமல் ஒரு வானொலி நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளராகவும் வரவேற்றுக் கொண்டு உரையாடலைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.
அங்கு அந்த வானொலி நிகழ்ச்சிகளை எவ்வாறு தயாரிக்கிறார்கள் என்பதனையும் அதற்காக தலைமை எத்தனை வசதிகளைச் செய்து கொடுத்திருக்கிறது என்பன பற்றியும் மிகுந்த பொறுப்புணர்வோடு ஒவ்வொருவரும் விளக்கினார்கள்.
பின்னர் ஜவானைச் சந்தித்ததும் அவர் எம்மை நாயாற்றுப்பாலம் வரை அழைத்துச் சென்று அந்தவிடத்தில் நடாத்தப்பட்ட வெற்றிச்சமர் பற்றி மிகுந்த களிப்போடு விளக்கியதும் இன்றைக்கும் என் ஞாபகத்தில் அடிக்கடி வந்து போகும் காட்சிகள் தமிழ்ச்செல்வன் அவர்களது அலுவலகத்தில் நின்று கொண்டிருந்த சமயம் ஒரு மாலை நேரம் இந்தியாவிலிருந்து அங்கு வந்து தங்கியிருந்து போராளிகளுக்கு கல்வி கற்பித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு தமிழ் பேராசிரியரிடம் நான் உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன்.
திரும்பிய பக்கமெல்லாம் வண்ணவண்ணப் பூக்கள் பூத்துக் குலுங்கின தூய்மையும் அழகும் கலந்த ரம்மியமான அந்தச் சூழலில் வார்த்தைகள் தொலைந்து போயின நாம் உள்ளே நுழைகிற தருணம் எமக்குப் பின்னால் வாகனச் சத்தம் கேட்டது.
உள்ளை வாங்கோ.. இருங்கோ என்றவாறே உள்ளே போடப்பட்டிருந்த மெத்தை இருக்கைகளில் எம்மை அமரச் செய்து தானும் எம் முன்னால் அமர்ந்து கொண்டார்.
தலைவர் சாதாரண சமாதான கால உடையுடன் தான் வருவார் என்று எதிர்பார்த்திருந்த எனக்கு அவரின் இராணுவ உடையுடனான அந்தக் கம்பீரத் தோற்றம் வியப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவுமிருந்தது.
அவரை ஒரு சிறந்த வீரனாக என் மனதிற்குள் எப்படி நான் உருவகித்திருந்தேனோ அதுபோலவே மிகுந்த உற்சாகத்தோடும் தீரக்களையோடும் அவர் என் முன்னால் கம்பீரமாகக் காட்சி தந்து கொண்டிருந்தார்.
முதலில் என்ன பேசுவது எங்கே தொடங்குவது என்று தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்த என்னை மிகவும் குசாலாகச் சிரித்துக் கொண்டு எப்பிடி பயணம்?
அவன் பூநகரித் தாக்குதலுக்குப் போக முதலே என்னை அதுக்கு விடுங்கோ இதுக்கு விடுங்கோ எண்டு ஆக்கினை பிடிச்சுக் கொண்டுதான் இருந்தவன்.
ஒரு பிரச்சனையைத் தொட்டு ஒரு படைப்பை உருவாக்குபவன் அந்தப் பிரச்சனைக்கான தீர்வையும் முன்வைக்க வேணும்.இல்லாட்டில் அதை இன்னோர் தருணத்திலாவது வெளிப்படுத்த வேணும் என்றார்.
விடுதலைப் புலிகளின் கலை பண்பாட்டுக்கழகம் பற்றி நான் பேச்செடுத்த போது கவிஞர் நாவண்ணன் அவர்களின் படைப்புத்திறன் புதுவை இரத்தினதுரை அவர்களின் செயற்பாடுகள் அவர்களுக்கிடையேயான உறவுநிலை பற்றியெல்லாம் நகைச்சுவையோடு உரையாடினார்.
இடையில் நகைச்சுவையாக அவற்றில் தான் செலுத்தும் கவனத்தை விட தன் மனைவி செலுத்தும் கவனம் அதிகம் என்றும் தன் பிள்ளைகளின் படிப்பில் அதிக கவனம் செலுத்திக் கவனிப்பவர் தன் மனைவிதான் என்றும் சொன்னார்.
நீண்ட நேர உரையாடல் சிந்தனை சிரிப்பு நகைச்சுவை துயரம் என்ற உணர்வுகளோடு நகர்ந்து கடைசியில் புகைப்படம் எடுப்பதில் போய் நின்றது.
ஓடிப்போய் எல்லாத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு வாங்கோடா என்று உரத்த குரலில் அதட்டினார் ஒருவித செல்லக் கோபத்தோடு நான் திடுக்குற்றுப் போனேன்.
இவ்வளவு உரிமையோடு இந்த விடயத்தைக் கையாள்வார் என்று.அடுத்த நிமிடமே எமது புகைப்பட ஒளிப்பதிவுக் கருவிகள் எம் முன்னால் இருந்தன.
பின்னர் அவன் வாந்தியெடுக்கிறான் என்றறிந்ததும் உடனே பிள்ளையை பொன்னம்பலம் ஹொஸ்பிட்டலுக்கு கூட்டிப்போங்கோ என்று தமிழ்ச்செல்வனிடம் கட்டளையிட்டார்.
என்றவாறே ஏண்டாப்பா அங்கை போய் அவயளின்ரை நுளம்பு வலையை திரும்ப ஒருக்கால் பார்த்து செக் பண்ணுங்கோ என்று பின்னால் திரும்பிச் சொன்னார்.
தாய் மண்ணிலும் மக்களிலும் மாவீரர்களிலும் அளவிலாப் பற்றும் அன்பும் நட்பும் கொண்ட ஒரு நேர்மையான தலைவனை விட்டுப் பிரிகிறேன் என்ற துயரம் மனதிற்குள் பொங்கிப் பிரவாகித்துக் கொண்டிருந்தது நான் உயிராய் நினைக்கும் என் தாய்மண்ணின் ஒளிக்கற்றையொன்று கழன்று போவது போல் மனதிற்குள் வெறுமையாய் நின்றுகொண்டிருந்தேன் கரும்புலி மேஜர் அறிவுக்குமரனின் குறிப்பேட்டு வரிகளிவை.
எவ்வளவு கஸ்ரப்பட்டு பயிற்சி எடுத்தும் கூட இதுவரை நடவடிக்கைக்குச் செல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைக்காதபடியால் செங்கதிர் அழுதுகொண்டே இருந்தாள்.
அதில் செங்கதிரும் ஒருத்தியாய்.. வழமைபோல் பயிற்சிகள் ஆரம்பமாகின பெருங்கடலில் சிறுங்கடலில் சேற்று நிலத்தில் மணல்பிரதேசத்தில் காட்டில் வெட்டைவெளியில் கட்டடத்தில் தடைகளில் என பாரம் தூக்கியபடியான பயிற்சிகள் இரவு பகலாய் ஓய்வு உறக்கமின்றி உண்பதற்கே நேரம் இன்றி கடுமையாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது.
எமது ஆயுதங்களும் வெடிமருந்துகளும் நீர்க்காப்பிடப்பட்டுத் தயார்படுத்தல்களோடு எஞ்சி நின்ற தோழிகளிடமும் பயிற்சி ஆசிரியர்கள் அங்கிருந்த முகாம் போராளிகளிடமும் விடைபெற்றோம்.
இராணுவ முன்னணிக் காவல் நிலையில் ரீப் லைற்றின் ஒளிச் சிதறல்கள் மெல்லிய நீரலையில் பட்டுத் தெறித்து நெஞ்சைக் கொள்ளை கொள்ளும் வர்ணஜாலமாய் அது காட்சியளித்தது.
எம்மக்கள் தங்க இடமின்றி அகதியாய் தெருவெங்கும் குப்பி விளக்கே இன்றி அலைந்து திரிகையில் இவனோ எமது மண்ணில் திருவிழா நடைபெறும் கோயில்கள் போலல்லவா?
முன்னணிக் காவல் நிலையின் கம்பி றோல்த் தடையைத்தாண்டி காப்பரனையும் மறைப்பு வேலியையும் தாண்டி மீண்டும் இராணுவ வலயத்தின் உள்ளேயே கடல் நீரேரியால் நடந்து கொண்டிருந்தோம்.
அப்போது மங்கை அக்கா என்னிடம் அறிவுக் குமரண்ண்ண நாங்கள் வரேக்க பொயின்ற்றில் இருந்து டோச் அடித்துப் பார்த்தாதானே அதாலே ஏதும் பிரச்ச்சினை வராதோ எனக்கேட்டார்.
பின் வெளிகள் ஊடாகவும் மணற்பாங்கான தரைத்தோற்றத்தின் ஊடாகவும் தடயம் இன்றி நகர்ந்து வீதி ஒன்றைக் கடந்து ஓரிடத்தில் தங்கி உடனே எமது நீர்க்காப்பிடப்பட்ட ஆயுத வெடிபொருட்களை வெளியில் எடுத்து எம்மை தயார் செய்து கொண்டோம்.
கரும்புலி கப்டன் குமரேஸ் எப்போதும் பம்பல் அடித்தபடி எல்லோருடைய பழ ரின்னையும் வெட்டி வெட்டிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தான்.
ஆசை தீரும் மட்டும் நித்திரை கொண்டாச்சு இனிச் செத்தாலும் பரவாயில்லை என்று சொன்னபோது அவளின் மெல்லிய உதடுகள் உதிர்த்த அந்த புன்சிரிப்பை எப்படித்தான் மறக்க முடியும்.
கரும்புலி மேஜர் குமுதன் அண்ணா அடிக்கடி அருகில் இருந்த மரத்தில் ஏறி எமது இலக்கு அமைந்திருக்கும் அந்த ஆனையிறவுத் தளத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
தடயப் பொருட்களை பாரப் பையினுள் திணித்து நானும் சுபேசன் அண்ணாவும் குமரேசும் இன்னும் ஓர் போராளியும் முற் பற்றைகளின் ஊடாக இழுத்துச் சென்று ஓரிடத்தில் மறைத்து வைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது தான் அந்த வெடிச்சத்தம் எங்களை தங்கியிருந்த இடத்துக்கு வேகமாக ஓடவைத்தது ஓடினோம்.
அங்கிருந்து மெயின் முகாமுக் ரெலிபோன் லைன் செல்லும் பாதையினைத் தொடர்ந்து நகர்ந்து ஓரிடத்தில் நீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தபோது.
கரும்புலி கப்டன் உமையாள் என்னிடம் அண்ணா மில்லர் அண்ணாட்ட என்னத்தில போறிங்கள் எனக் கேட்டதற்கு நானோ கிபிரில தான் போக வேண்டும் என்று சொன்னேன் ஆனால் அவளோ அதைவிடவும் வேகமாய் போயேவிட்டாள்.
எல்லோருமே கட்டாயம் திரும்பி வாங்கோ காயப்பட்டால் எல்லாம் சாச் இழுத்துப் போடா தேயுங்கோ என அதியுயர் பாசத்தின் வெளிப்பாடாய்ச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்கள்.
ஓரிடத்தில் தங்கி பழ ரின் சாப்பிட்டபோது குமுதன் அண்ணா ஏசியபடியால் குமரேஸ் வேண்டாம் என்றே இருந்தான் பின்னர் மெதுவாக எனக்கு வயிறு ஏலாமக் கிடக்கு ஆமிக்காம்ப்பில சோடா குடிச்சாத்தான் சரிவரும் என்று சொல்லி முடித்தான்.
பின் கண்டி வீதியை எதிரியின் காவல் அரணுக்கு அருகினாலேயே பரவல் வரிசையில் நகர்ந்து கடந்து முற்பற்றைகள் வெளிகள் நீர் நிலைகள் சேற்று நிலங்கள் தாண்டி எதிரியின் சாச்சர் லைற்றின் பார்வையில் எம்மை அடிக்கடி மறைத்தும் நகர்ந்து புகையிரத வீதியையும் கடந்து நகர்ந்து கொண்டிருந்தோம்.
அதைவிட கிளாலிப் பக்கமும் வாடியடிப்பக்கமும் உல்லாச விடுதிப்பக்கமும் என எப்பக்கமும் எரிந்து கொண்டிருக்கும் ரீப் லைற்றினதும் போக்கஸ் லைற்றினதும் ஒளிகள் பாம்பு ஊர்ந்தாலே காட்டிக் கொடுத்துவிடும்.
ஓர் போராளியும் நானும் காப்புச் சூட்டுக்கு தயாராகும் போது லெப் .கேணல் சுபேசன் அண்ணாவும் கண்ணாளனும் கம்பிறோல்த் தடையைத் தகர்ப்பதற்காய் டோபிடோவுடன் போனபோதுதான்.
அதில் மேஜர் ஜெயராணி கப்டன் உமையாள் கப்டன் தனா கப்டன் நளா கப்டன் இந்து மேஜர் மங்கை மேஜர் ஆசா ஆகியோர் உடல் கரைத்து தேச விடிவுக்காய் தம் தேகத்தை உப்பளக்காற்றோடு கரைந்தனர்.
உடனே நாம் எல்லோரும் முதலாவது தடையினூடாகச் சென்று இரண்டாவது தடையை கட்டரினால் வெட்டும் போது இடது பக்க காவல் நிலையில் இருந்து வந்த எதிரியின் சூடுகள் எம்மைக் காயப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது .எனது பக்கக் காவலரண் என்றபடியால் எனது அச்சூட்டை முற்றாக இல்லாது செய்துவிட.
திடீர் என பெரிய கட்டடம் ஒன்றில் இருந்து வந்த சரமாரியான சூட்டில் எனது இடது மேல்புறக்கையில் காயமடைந்த நிலையிலும் அக்கட்டடத்தின் சூட்டினை எனது யிலும் கைக்குண்டுகளாலும் நிறுத்தும் போது இதில் ஏழு கைக்குண்டுகளைப் பாவித்தேன் இரு நண்பர்கள் உடனே அவ்விடத்துக்கு வந்தே விட்டார்கள்.