sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
மற்ற உத்தியோகஸ்தர் களெல்லாம் தொப்பியும் நிஜாரும் அணிந்து கொண்டு டாக் டீக்கென்று உலவும் உலகத்தில் மூலைக்கச்சத்தை யும் அங்கவஸ்திரத்தையும் ஈசல் சிறகை விரித்துப் பறப்பதுபோலப் பறக்கவிட்டுக்கொண்டு செல்லும் வாத்தியார் ஐயா நிலை பரிதாபகரமானதுதான்.
அங்கே புத்தகம் எப்படி இருக்க வேண்டும் அதைச் சொல்லிக் கொடுக்கும் வாத்தியார் ஐயா எப்படி இருக்க வேண்டும் அவர் எப்படிப் பாடம் சொல்ல வேண்டும் மாணாக்கன் எப்படி இருக்க வேண்டும் எப்படிப் படிக்க வேண்டும் என்ற விஷயங்கள் வருகின்றன.
இவற் றைப் பற்றிய விரிவான இலக்கணங்களைச் சொல்லும் சூத்திரங்களைப் பழைய நூல்களிலிருந்து உரையாசிரி யர்கள் எடுத்துக்காட்டுகிறார்கள்.
நான் சொல்வதை மாத்திரம் கேள் நான் செய்வதை கவனிக்காதே என்றால் வாத்தியார் ஐயாவை ஒரு வாரத்தில் ஊரார் அவமா னப்படுத்தி அனுப்பிவிடுவார்கள்.
நல்ல ஒழுக்கமும் நல்ல பழக்கங்களும் இருப்பதற்கு அவர் நல்ல மனிதர் களுடைய குடும்பத்தில் பிறந்திருக்க வேண்டும் இல்லா விட்டால் நல்ல குருவினுடைய பழக்கத்தை உடையவராக இருக்க வேண்டும்.
ஆசிரியரைத் தெய்வமாகக் கருதவேண்டுமென்று சொன்னார்களே அதற்கு ஏற்றவாறு ஆசிரியருக்கும் தெய்வத்தின் குணம் இருக்கவேண்டும் அல்லவா?
பிறருக்கு உபகாரம் செய்ய வேண்டுமென்ற நினைவு அருளிலிருந்து பிறப்பதே.அறியாமை நிரம்பிய உலகத்தில் உள்ளவர்கள் பால் இரக்கம் பூண்டு அறிவு ஊட்டும் சிறந்த தொண்டை ஆசிரியர் மேற் கொள்ளவேண்டும்.
மாணாக்கர்களுக்குக் கல்வி புகட்டி அவர் களுடைய வாழ்நாள் நற்பயன் பெறும்படி செய்யும் வழியை உபதேசிக்கும் ஆசிரியர் தெய்வ நம்பிக்கை உடையவராக இருந்தால்தான் மாணாக்கர்களிடத்தி லும் அது வளரும்.
குலமும் அருளும் தெய்வங் கொள்கையும் மேன்மையும் ஆகிய உயர் குணங்கள் ஆசிரியர்பால் இருக்கவேண்டுமென்று சொல்வதன் மூலமாக இலக் கண நூல்கள் அவர் மனிதருட் சிறந்தவராக இருக்க வேண்டும் என்பதையே வற்புறுத்துகின்றன.
உரைகல்லில் உரைத்துப் பார்த்து ஐயா நல்ல மனுஷர் நன்றாகப் படித்திருக்கிறார் சாமர்த்தியமாகச் சொல்லித் தருகிறார் என்று தேர்ந்தால்தான் கிராமத்து ஜனங்கள் வாத்தியாரையா நமஸ்காரம் என்று கும்பிடு போடுவார்கள்.
இல்லாவிட்டால் அழுகற்பழம் அண்ணவிக்கு என்ற பழமொழியைச் சொல்லிக் குப்பைத் தொட்டியில் போடும் பதார்த்தத் தைத்தான் நிவேதனம் செய்வார்கள்.
இவ்வளவும் சொன்னது போதாதென்று வாத்தி யாரை வடிகட்டிப் பார்க்கும் இலக்கணக்காரர்கள் வாத்தியார் இன்ன இன்ன பொருளைப்போல இருக்க வேண்டும் என்று வேறு சொல்லியிருக்கிறார்கள்.
இந்தத் தந்திரத்தை வேத காலத்து ரிஷிகளும் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் ஏசு கிறிஸ்துவும் தெரிந்திருக்கிறார் ராம கிருஷ்ண பரம ஹம்ஸரோ உபமானக் கதைகள் சொல்லி விளங்காதவற்றை யெல்லாம் விளங்க வைத்து விடுகிறார்.
வாத்தியார் ஐயா பூமி தேவியைப் போல் இருக்க வேண்டும் மலையைப் போல் இருக்க வேண்டும் தரா சைப் போலவும் மலரைப் போலவும் இருக்க வேண்டும் என்று பழைய தமிழர்கள் சொல்லியிருக் கிறார்கள்.
பொறுமைக்குப் பூமி தேவியைச் சொல்லிச் சொல்லி அலுத்துப் போயிருக்கிறோமே படிக்கும் பிள்ளைகள் அறிவு பெறுவதற்காக ஆசிரியரை அணுகுகிறார்கள்.
தமிழ் நாட்டில் வாத்தியாருடைய பேரைப் பூச்சாண்டியாகச் சொல்லி பயமுறுத்தி வந்த காலமும் உண்டென்பது நமக்குத் தெரியுமே பயப்படுவதற்குரிய பொருளாக ஆசிரியர் இருக்கக்கூடாது.
நிலமானது பருவத்துக்கு ஏற்றபடியும் வேளாளர் கள் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு உழுது எருவிட்டுச் சிரமப் பட்டுப் பயிரிடுகிறார்களோ அதற்கு ஏற்றபடியும் பயன் கொடுக்கும்.
யார் யார் எந்த எந்தப் படியில் இருக்கி றார்கள் என்பதை நன்றாகத் தெரிந்துகொண்டு அவர்க ளுடைய பக்குவத்துக்கு ஏற்ற விஷயங்களைக் கற்பிக்க வேண்டும்.எழுவாய் பயனிலைசெயப்படு பொருள் இன்னவென்று தெரியாத மாணாக்கனுக்குத் தொல் காப்பியச் சூத்திரங்களைச் சொல்லித்தந்தால் அவனுக் குத் தலைவலி உண்டாவது தான் லாபம்.
என்னடா இது பேரிழவாக இருக்கிறதே எந்று மாணாக்கன் தொல்காப்பியச் சூத்திரத்தையும் தொல்காப்பியரையும் சேர்த்துத் திட்ட ஆரம்பிப்பான்.
ஆசிரியருக்குத் தொல்காப்பியரிடத்தில் பக்தி இருக் கலாம் தொல்காப்பியத்தில் நல்ல பயிற்சி இருக் கலாம் பாத்திரமில்லாத இடத்தில் பிச்சை இட்ட வாத்தியார் குற்றத்துக்காகத் தொல்காப்பியர் நிந்த னைக்கு ஆளாகிறார்.
முயற்சி செய்யச் செய்ய வஞ்சமின்றி வாரி வழங்கினால் வாங்கிக் கொள்பவனுக்கும் மகிழ்ச்சி கொடுப்பவனுக்கும் திருப்தி உண்டாகும்.
இவருக்கு இன்னது தெரியும் இன்னது தெரியாது என்ற வரையறையே இல்லை போலும் என்று மக்கள் வியக்கும்படி ஆசிரியர் இருந்தால் அவரை மலை என்றும் சொல்லலாம் கற்பகமென்றும் சொல்லலாம்.
ஒரு பொருளையும் நிறுக்காமல் தராசை முதலில் தூக்கிப் பார்த்து முள் நடுநிலையில் நிற்கிறதா என்று தெரிந்து கொண்ட பிறகே நிறுப்பது வழக்கம்.
கொள்கைகளால் வேறுபட்ட புலவர் ஒருவர் இயற்றிய நூல் ஒன்றைப் பாடம் சொல்லும்போது தம் கொள்கைக்கு மாறுபட்டது என்ற காரணத்தால் அதைக் குறைத்துக் கூறக்கூடாது.
நூல்களைத் தாம் ஆராய்ந்தாலும் கற்பித்தாலும் நடுநிலையில் நின்று நூற்பொருளில் தம் கருத்தை நுழைக்காமல் இருப்ப வரே சிறந்த ஆசிரியர்.
இவ்வளவு உபமானங்களால் உபாத்தியாயருடைய தகுதியை அளவிட்டு விட்டு உலகியல் அறிவும் இவைபோன்றவேறு சிறந்த குணங்களூம் உடையவன் ஆசிரியன் என்று தமிழிலக்கணக்காரர் சொல்லுகிறார்.
அப்படிச் சொல்லும்பொழுதும் கெட்ட வாத்தியாரின் குணங்களையும் தொழில்களையும் சொல்லிவிட்டு உபமானங்களின் மூலமாகவும் பொல் லாத வாத்தியார்கள் இப்படி இருப்பார்கள் என்று தெரிவிக்கிறார்கள்.
நல்ல குணங்கள் இல்லாமல் இருந்தால் பிள்ளை களுக்கு அவரிடத்தில் வேலை இல்லை வெறும் படிப்பை மாத்திரம் கற்றுக் கொள்வது என்பது பழைய தமிழ் நாட்டில் இல்லை.
கற்றவற்றைச் சோதனையிடுவதையே வாழ்க்கையாக எண்ணுவார்கள்.வாழ்க்கை முழுவதும் பயன்படும் கல்வியைச் சிறந்த குணங்களைப் பெற்ற ஆசிரியர்களிடம் கற்கவேண்டுமே யொழியச் சாதாரண மனிதர்களிடம் கற்பதில் சிறப்பு ஒன்றும் இல்லை.
சிறந்த குணங்கள் இல்லாவிட்டாலும் குற்ற மில்லையென்று வாத்தியார் ஐயா ஒருவரிடம் குழந்தை களை ஒப்பிக்கிறோம்.லட்சிய வாழ்க்கைக்குரிய வழியை கற்றுத் தரவேண்டாம் சாமான்ய வாழ்க்கைக் குப் போதியவற்றைக் கற்பித்தால் போதும் என்று எண்ணுகிறோம்.
ஆகையால் வாத்தியார் ஐயா ஒரு மகாத்மா வாக இல்லாமற் போனாலும் குற்றம் இல்லைபோக்கிரி யாக இருக்கக்கூடாது.என்று நாம் நினைக்கிறோம்.
பையனே ஆசிரியரைவிடச் சில சமயங்களில் அறிவுத் திறன் உடையவனாக இருக்கும்படி நேர்ந்துவிட்டால் பொறாமைக் குணமுள்ள ஆசிரியர் சும்மா இருப்பாரா?
தம்மைவிடக் கல்வி யறிவிலோ பொருள் நிலையிலோ உயர்வையுடைய ஆசிரியர் ஒருவர் பக்கத்தில் வாழ்பவராகவோ அடுத்த வீட்டுப் பையனுக்குச் சொல்லிக் கொடுப்பவராகவோ இருந்து விட்டால் பொறாமைக்கார வாத்தியார் ஐயா என்ன செய்வார் தெரியுமா?
பையன் படிப்புக் கெட்டுப் போவதோடுகூட வாத்தியார் ஐயா சொன்ன சமாசாரங்களைப் பலர் காதில் விழும்படி செய்யும் ஊக்கம் அவனுக்கு உண் டாகிவிடும்.
மாணாக்கர்களைச் சொந்தப்பிள்ளை களைப் போலப் பாதுகாக்கக் கங்கணம் கட்டிக் கொண்ட வாத்தியார் ஐயா அந்த மாணாக்கர்களிடத் தில் அன்பில்லாமல் பழகுவது நியாயமன்று.
முன் நல்ல ஆசிரியர்களுக்கு வேண்டுமென்று மொழிந்த குணங்கள் இல்லாமையும் இழிந்த குணத் தோடு கூடிய இயல்பும் பொறாமையும் பேராசையும் அச்சமுண்டாகப் பேசுவதும் கெட்ட வாத்தியாருடைய லட்சணமென்று சொன்ன இலக்கண நூலாசிரியர் கள் மேலும் அவரைக் கழற்குடம் மடற்பனை பருத்திக்குண்டிகை முடத்தெங்கு என்று வைகிறார் கள்.
நாயே பேயே கழுதையே என்று ஒருவனை அவன் குணங்களுக்கு ஏற்ற உபமானங்களால் நாம் அழைக்கும்போது ஆகா என்ன அழகான உவமை என்றா கேட்பவர்கள் நினைக்கிறார்கள்?
அந்த மாதிரியே உபமான மென்ற உருவத் தில் மேலே சொன்ன கழற்குடம் முதலிய வார்த்தை களால் கெட்ட வாத்தியாரைப் பெரியவர்கள் சொல்கிறார்கள்.
கூட்டல் கழித்தல் பெருக்கல் வகுத்தல் என்று முறையாகச் சொல்லிக் கொடுக்காமல் வகுத்தலிலிருந்து ஆரம்பித்தால் பையனுக்கு ஒன்றுமே வராது.
விடுவிடுவென்று ஏறினோம் பறித்தோம் தின்றோம் என்பதற்கு இல்லையே எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு உடம்பிலே காயத்தை ஏற்றுக்கொண்டு காயைப் பறிக்க வேண்டும் இல்லாவிட்டால் பனம்பழம் தானே விழும்வரையில் காத்திருக்க வேண்டியதுதான்.
பருத்திக் குடுக்கை வாத்தியாரிடத்தில் உள்ள படிப்பும் அந்தப் பஞ்சைப் போன்றதே அவர் மூளை கொஞ்சங் கொஞ்சமாகவே கல்வியை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும்.
ஒருவன் தன் வீட்டுப் புறக்கடையில் மரத்தை வைத்துத் தண்ணீர் ஊற்றிக் காப்பாற்றினால் முடத்தெங்கு அடுத்த வீட்டுப் புறக்கடையில் தலையை நீட்டும்.
எவ்வளவோ பயபக்தியோடு வந்து வழிபடும் மாணாக்கனைப் புறக்கணித்து விட்டு வருவார் போவோ ருக்கெல்லாம் உபதேசம் செய்யும் வாத்தியார் ஐயாவை முடத்தெங்கென்று சொல்கிறார்கள்.
இந்தக் குணங்கள் கெட்ட வாத்தியார்களுக்கு உரியன என்று சொல்லவில்லை இந்த லட்சணங்களை உடையவர்கள் ஆசிரியர் ஆகலாம் என்ற சிந்தனைக்கே உட்படாதவர்களாம்.
திருவள்ளுவர் பணக்காரருக்கு முன்னால் நின்று யாசிக்கும் இரவலரைப்போல் ஆசிரி யரிடம் கல்வியை யாசித்து ஏங்கி நின்று கற்றவர் மேன்மை அடைவார் அப்படிக் கல்லாதவர் கடைப் பட்டவர் என்று சொல்கிறார்.
அழியும் பொருட் செல்வத்தை வழங்கும் வள்ளலைக் காட்டிலும் அழியாத கல்விச் செல்வத்தை வழங்கும் வள்ளல் பெரியவர் சமுதாயத்தின் கொழுந்து அவர்.
தமக்கும் பிறர்க்கும் நல்ல பயனை உண்டாக்கும் ஒரு கைங்கரியத்தைத் தொடங்குபவர் கிரமமாகத் தெய்வ வணக்கத்தோடு ஆரம்பிப்பதுதானே நல்லது?
பாடம் சொல்லும்போது எந்த விஷயத்தைப் பற்றிச் சொல்லப்போகிறோம் எப்படிச் சொல்ல வேண்டும் என்று வாத்தியார் ஐயா திட்டம் பண்ணிக் கொள்வார்.
சொல்லுகிற விஷயம் முறை இந்த இரண்டையும் இக்காலத்தில் கூட வாத்தியார்கள் மேலதிகாரிக்குக் காட்டுவதற்காக எழுதிவைத்துக் கொள்கிறார்கள்.
இருந்தார்களோ இல்லையோ வாத்தியார் ஐயா இன்னபடி இருக்கவேணடும் என்று ஒரு திட்டம் வகுத்திருக்கிறார்கள் அவ்வாறு நடக்க முயன்றும் இருப்பாரகள்.
நீர் நிறைந்த பாத்திரத்தின் அடியிலே சிறு துவாரமிட்டு அதன் வழியே ஒரு பெற்றிப் படத் துளிக்கும் நீரைக்கொண்டு நாழிகையை அறிந்தனர் சிறுசிறு துளியாக வரும் அமைப்பை உடையதாதலின் அந்த இயந்திரம் குறுநீர்க் கன்னல் என்றும் கூறப்படும் நாழிகை வட்டில் என்னும் பெயரும் அதற்கு உண்டு.
இக் கருவியைக் கொண்டு நாழிகையை அறிந்து கூறுவதற்கென்று அரசர்களூடைய அரண்மனையில் நாழிகைக் கணக்கர் என்னும் ஒருவகை ஊழியர் இருந்து வந்தனர் நீர்க்கன்னலைப் போல மணல் இட்டு வைத்த வட்டிலாலும் காலத்தை அறியும் வழக்கம் இருந்தது.
பொழுது அளந்து அறியும் பொய் பேசாத வேலைக்காரர்கள் அரசனைத் தொழுது காணும் கையை உடையவர்களாய் வெளிப்படையாக வாழ்த்தி அலை வீசுகின்ற நீரை எல்லையாக உடைய உலகத்தை வெல்லும் பொருட்டுச் செல்லும் மன்னர்பிரானே நீ செல்வதற்கு ஏற்றதென்று குறு நீர்க் கன்னல் சொல்லும் காலம் இன்ன அளவுடையது இத்தனை நாழிகை என்று கூற.
மலர்கள் தத்தமக்கு ஏற்ற போதிலே மலர்தலையும் குவிதலையும் உடையன அதனாலன்றோ பொழுதின் முகமலர் வுடையது பூவே என்ற சூத்திரம் எழுந்தது?
மரநூல் வல்ல கலைஞர் மலர்கள் தத்தமக்கென வரையறையுள்ள ஒரு காலத்தில் மலர்வதிலும் அவ் வாறே குவிவதிலும் தவறுவது இல்லை யென்று கூறு கின்றனர் ஒரு நாளில் இன்ன இன்ன போதில் இன்ன இன்ன மலர் மலருமென்ற கணக்கையும் அறிந்திருக்கின்றனர்.
இங்ஙனம் அறிந்த பல மலர் களின் தொகுதியைக் கொண்டு மேல்நாட்டுத் தாவர சாஸ்திர வல்லுநராகிய லின்னாய்ஸ் என் பவர் ஒரு மலர்க் கடிகாரத்தை அறிவித்திருக்கிறார்.
இத்துறையில் ஆராய்ந்த வேறோர் அறிஞர் பாரத நாட்டில் மலரும் மலர்களுள் ஒவ்வொரு மணியிலும் மலர்கின்ற பல மலர்களின் பெயர்களைத் தொகுத்து ஓர் ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதியுள்ளார்.
அவர் குறித்த மலர்களுள் நாம் அறிந்த சில மலர்களும் அவற்றிற்குரிய காலமும் வருமாறு மேலே கண்ட உண்மையைத் தமிழர் பண்டைக் காலத்தில் மிக நுணுகி ஆராய்ந்து அறிந்திருந்தனர்.
இப்படிப் போதை அறிவதற்கு உரியதாக இருப்பதனால்தான் மலரும் பருவத்துள்ள பேரரும்பைப் போது என்று வழங்கினார்கள் பெரும் பொழுதை அறிவிக்கும் காரணத்தால் மலருக்கு நாள் என்ற ஒரு பெயரும் உண்டாயிற்று.
கதிரவனும் திங்களும் மேகம் முதலிய வற்றால் மறைந்த காலத்திலும் நாழிகைக் கணக்கர் அயர்ந்த காலத்திலும் இப் போதுகள் போதைத் தம் மலர்ச்சியினால் அறிவிப்பதினின்றும் பிறழ்வதில்லை.
ஐப்பசி கார்த்திகை மாதமாகிய கூதிர்ப் பருவத்தில் மழையும் குளிரும் மனிதனை வெளியிலே புறப்பட வொட்டாமற் செய்கின்றன வானம் முழுதும் மேகப் படலங்கள் நிறைந்துள்ளன சூரியனுடைய தரிசனம் கிடைப்பது மிக அரிதாக இருக்கிறது.
சிறிது நேரத்துக்கு முன் அவர்கள் தம் வீட்டிற்கு அயலிலுள்ள பிச்சியின் அரும்புகளைப் பறித்துப் பூந்தட்டிலே இட்டு வைத்திருக்கிறார்கள்.
அவை திடீரென்று மலர்ந்து மணங் கமழ்கின்றன அது கண்ட மகளிர் ஆ மாலைக்காலம் வந்து விட்டது என்ற மகிழ்ச்சியுடன் திருவிளக்கேற்றித் தெய்வம் தொழுகின்றனர்.
இந்தக் காட்சியையே நெடுநல்வாடை மென்மையை உடைய பெண்கள் பூத்தட்டிலே வைத்த பக்கு வத்தை உடைய அரும்பையுடைய பசிய காம்பை உடைய பிச்சியின் அழகிய இதழ்கள் மலரும் பருவத்திலே மணம் வீச அதனால் பொழுதை உணர்ந்து இரும்பினால் செய்த விளக்கில் எண்ணெயால் ஈரமான திரி யைக் கொளுத்தி நெல்லும் மலரும் தூவிக் கைதொழுது வணங்கி வளப்பம் மிக்க மடைவீதி மாலைப் பொழுதைக் கொண்டாட என்ற பகுதியால் நமக்குக் காட்டுகின்றது.
தமிழ் நூல்களில் கண்ட மலர்க் கடிகாரத்தை ஆராய்கையில் தாமரை மலர் தன் நாயகனாகிய கதிரவன் எழும்போது தன் இதழ்க் கதவம் திறப்பதைக் காண்கிறோம்.
கதிரவன் செல்லும் திசையையே நோக்கி நிற்கும் சூரிய காந்தியை நாம் அறிவோம் அதைப் போன்ற மற்றொரு சிறு மலரும் இருப்பதைத் தமிழ் இலக்கியங்களிற் காணலாம்.
பலர் தினந்தோறும் நெருஞ்சி மலரைப் பார்க்கின்றனர் காலால் மிதித்தும் செல்கின்றனர் ஆனால் அது கதிரவன் உள்ள திசையை நோக்கியே தன் இதழ்களை விரித்து நிற்குமென்பதை அறிபவர் அரியர் பகற்போது இவை இராப்போது இவையென் னும் வரையறையைத் தமிழ்ப் புலவர் நன்கறிந்து கூறியுள்ளனர்.
அந்திக்காலத்தில் மலரும் ஒருவகை மலர் அக்காரணம் பற்றியே அந்திமந்தாரை என்ற பெயர் பெற்றிருக்கிறது நள்ளிரவில் மலர்ந்து மணக்கும் இருவாட்சிப் பூஇருள் வாசி நள்ளிருள் நாறி யென்னும் பெயர் பெற்றுள்ளது.
கதிரவன் மறையும் பொழுதுக்கு முன்னதாகிய ஏற்பாட்டில் அந்திமந் தாரை மலர்வதை மாலைப் பொழுதென்பது சூரியன் மறைந்த பின் னர்இரவின் நடு யாமத்திற்கு முன்னர் உள்ள சிறு பொழுது.அந்தப் பொழுதை வருணிகும் புலவர்கள் அக்காலத்தில் மலரும் மலர்களையும் வருணித்திருக்கின்றனர்.
பகற் பொழுதிலே பெரும்பாலும் விளக்கமான பலவகை நிறமுள்ள மலர்கள் மலருமென்பதும் இரவில் நல்ல மணமுள்ள போதுகள் மலருமென்பதும் மரநூலார் கண்டறிந்த உண்மை.
வண்டுகள் மலரை நிறத்தாற் கண்டு அடை யும் பொருட்டுப் பகற்போதுகள் பல நிறங்களை உடையனவாக உள்ளன நிறத்தைக் காண இயலாத இரவில்மலர்களின் மணம் வண்டுகளை அழைக்கின்றது அதனாலேதான் இரவில் மலரும் மலர்களிற் பெரும் பாலன வெண்ணிறமுடையனவாக இருக்கும் அவை பலவகை நிறத்தைப் பெறுவதனால் ஒரு பயனும் இல்லையல்லவா?
இவ்வரிய உண்மையை இராப் பொழுதை வருணிக்கும் வாயிலாகக் கம்பர் தம் இராமாயணத்திலே சிறுபொழுதுக்குரிய மலர்களைப்போலப் பெரும் பொழுதுகளுள் ஒவ்வொன்றற்கும் உரிய மலர்கள் இன்னவை என்று ஆராய்வதானால் அவ்வாராய்ச்சி மிக விரியும்.
மலைகளில் வாழும் குறவர் வேங்கை மலர் மலர்வதைக் கண்டு தாம் மணம் செய்தற்குரிய இளவேனிற் பருவம் வந்ததென்று அறிந்து மணம் புரிவர் மண நாளைப் புலப்படுத்தும் கணியின் சோதிடனின் தன்மை அவ்வேங்கை மரத்தினிடம் இருப்பதால் அதனைக் கணிவேங்கை யென்று வழங்குவர்.
மலையிலே வளரும் குறிஞ்சியின் மலர் பன்னிரண்டு ஆண்டு களுக்கு ஒரு முறை மலருமென்றும் அங்ஙனம் மலரும் காலத்தை அளவாகக் கொண்டு அத்தொதுவர் தம் ஆயுளைக் கணக்கிட்டுக் கொள்வரென்றும் கூறுவர்.
இங்ஙனம் மலர்கள் போதையும் நாளையும் காட்டும் திறத்தைத் தமிழ் நூல்களின் வாயிலாக ஆராய ஆராய பல அரிய செய்திகளும் அவற்றை நமக்கு வழங்கும் புலவர் பெருமக்களின் நுண்ணறி வும் மேன்மேலும் புலனாகி இன்பத்தையும் வியப்பையும் விளைவிக்கின்றன.
என்ன ஐயாயிரம் என்று கேட்கிறபோதே வாயைப் பிளக்கிறீர்களே இப்போது விற்கிற விலை யைக் கேட்டால் உங்களுக்கு மயக்கம் போட்டுவிடும் போல் இருக்கிறதே குற்றம் இல்லை.
வேண்டுமானால் கொஞ்சம் குளிர்ந்த தண்ணீர் கொண்டுவந்து வைத்துக்கொள்கிறேன் மயக்கம் வந்தால் தெளித்து எழுப்பிவிடுங்கள் என்று வேடிக்கையாகச் சொல்வார் செங்கற்பட்டுக்காரர்.
முன்பு அங்கிருந்த நிலம் இப்போது அளவில் விரிந்திருப்பதுபோல வும் இனி மறுபடியும் சுருங்கிவிடுமென்றும் எண்ணு கிறார்கள் சூட்டோடு சூடாக விற்றுவிடத் துணிகிறார்கள்.
அப்படியானால் ஒன்றுமே விளையாமல் பத்துச் செண்டு நிலம் மூவாயிரம் நாலாயிரம் என்று விலை போகிறது சென்னையில் அந்த நிலங்கள் உயர்ந்தவைகளா?
முன்னது விளைநிலத்தின் பெருமையை உணர்ந்த வேளாண் செல்வர் பேசுவது பின்னது விலைநிலத்தின் விற்பனையை நினைத்து வியாபார நோக்கமுடையவர் சொல்வது.
ஆற்றுப் பாய்ச்சல் இல்லாத பிற நாடுகளில் ஏரிகள் உள்ளன கொங்கு நாடு போன்ற இடங்களில் கிணறு கள் தோண்டி ஏற்றம் இறைத்து நீர் பாய்ச்சுகிறார்கள்.
ஆற்றுக்கால் பாய்ச்சல் ஏரிப் பாய்ச்சல் இறைவைப் பாய்ச்சல் என்ற இந்த மூன்று வகையில் ஆற்றுக்கால் பாய்ச்சலே சிறந்தது.
அப்படி உண்டாகும் நெல்லை எல்லாம் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தால் எங்கள் சோழநாட்டில் அறுவடைக் காலத் தில் அரியும்போது கீழே உதிர்கிறதே அந்த நெல் லுக்கு ஒருகால் சமானமாக இருக்கலாம் என்று சொல் கிறார்.
அப்படி அரிகாலின் கீழே உக்க நெல்லைத் தொகுத்துப் பார்த்துக் கணக்கெடுத்தால் ஏரியினாலும் ஏற்றத்தினாலும் விளையும் பிற நாட்டு நெல்விளைச்சல் அத்தனைக்கும் சமானமாக இருக்கு மாம்.
ஒரு தாய்க்கு ஒரு பிள்ளையென்று பூரானிடத் திலேயே இரக்கம் காட்டவேண்டுமானால் மனித சாதி யின் திறத்தில் எத்தனை பரிவு உண்டாகவேண்டும் உண்மையில் ஒரு தாய்க்கு ஒரு பிள்ளை என்றாலே நமக்கு இரக்கம் உண்டாகத்தான் உண்டாகிறது.
பிறர் தம்மிடம் இரக்கம் காட்டவேண்டுமென்று எதிர்பார்க்கிறவர்கள் ஒரு தாய்க்கு ஒரு பிள்ளை ஐயா என்று சொல்லி அந்த இரக்கத்தைப் பெறு கிறார்கள்.
ஒரு தாய்க்கு ஒரு பிள்ளையென்றால் அது ஆண் பிள்ளையானாலும் சரி பெண்பிள்ளையானாலும் சரி பெற்றவர்களுக்கு அருமைப் பிள்ளைதானே?
ஒண்ணே ஒண்ணு கண்ணே கண்ணுஎன்று பொத்தி பொத்திக் காப்பாற்றினேன்.அவள் நேற்று ஒரு காளையோடு கடத்தற்கரிய பாலைவனத்தைக் கடந்து போய்விட்டாள்.
அவளும் போரில் மிகுகின்ற வலிமையையும் கூரிய வேலையுமுடய காளையோடு பெரிய மலையைச் சார்ந்த கடத்தற்கரிய பாலை நிலத்தின் வழியே நேற்றுப் போய்விட்டாள் இப்போது உன் வருத் தத்தைப் பொறுத்துக்கொள் என்று சொல்கிறீர் கள்.
மையுண்ட கண்ணிலுள்ள கருமணியில் வாழும் பாவை நடைகற்றாற் போன்ற அருமைப்பாடும் அழகுமுடைய என் அழகிய இயல் பையுடைய சிறு மகள் விளையாடிய நீலமணி போன்ற மலரையுடைய நொச்சியையும் திண்ணையையும் கண்டு வருந்தாமல் இருப்பது எவ்வாறு முடியும்?
அவள் இரங்குவதற்கும் அவள்பால் மற்றவர்கள் இரக்கம் காட்டுவதற்கும் உரிய தலைமையான காரணம் பிரிந்து சென்ற பெண் ஒரு தாய்க்கு ஒரு பிள்ளை என்பது.
யசோதை தன் மருமகளாகிய இவளைக் கண்டு மனமகிழ்ந்து இவளுக்கு வேண்டிய சிறப்புகளையெல்லாம் செய்வாளோ அவ ளும் பெரிய குடும்பத்தில் வாழ்ந்து பெரிய பிள்ளை யைப் பெற்றவள் ஆயிற்றே என்று தாய் வருந்து கிறாள்.
ஆதலின் ஒரு தாய்க்கு ஓர் ஆண்பிள்ளையானால் அவனிடம் தாய்க்கு எத்தனை அன்பும் பிடிப்பும் இருக்கும் இலக்கியங்களில் இந்த அன்பைப் பற்றிய செய்திகளைச் சொல்லும் இடங்களும் உண்டு.
இவளுடைய துணிவை நெஞ்சம் நினைக்கப் பயப்படுகிறதே கெடுக இந்தச் சிந்தை எவ்வளவு கடுமையான துணிவு இவளுக்கு இவள் வீரக்குடியில் உதித்தவள் என்பது தகும் தகும்.
அவனை அழைத்தாள் வேலைக் கையிலே கொடுத் தாள் வெள்ளை வேட்டியை விரித்து உடுத்தாள் பரட்டைத் தலையிலே எண்ணெயைத் தடவி வாரினாள் போர்க்களத்தைப் பார்த்துப் போ என்று அனுப்புகிறாளே என்று கண்டவர் ஆச்சரியப் படுவதாகப் புலவர் பாடுகிறார்.
ஒரு கன்றுக்குட்டியின் மேல் தேரை விட்டு அது இறக்கும்படி செய்ததற்காகத் தன் மகனையே தேர்க்காலில் இட்டு அந்தக் குற்றத்துக்குத் தண்டனை விதிக்க எண்ணிய செம்மையாளன் அவன்.அந்த மன்னன் தன் மகனைக் கீழே கிடத்தி அவன்மேல் தேரை ஊர்ந்த அருமைச் செயலைப்பாடுகிறார் சேக்கிழார்.
மனுநீதிச் சோழனுக்கு ஒரே பிள்ளை.இதனைச் சிறிதும் கவனியாமல் அறம் திறம்பக்கூடாது என்ற ஒரே கருத்தைக் கொண்டு மனு வேந்தன் தன் மைந்தனுடைய மார்பின்மேல் தேரை ஓட்டினான்.அவனுடைய அர சாட்சியின் அருமைதான் என்னே என்று பொருள் படப் பாடுகிறார்.
அப்படியிருந்தும் அதனை ஓராமல் அவன்மேல் மனுவேந்தன் தன் தேரை விட்டான் என்று சொல்லுவதில் அவ்வேந்தனுடைய நீதி முறையின் சிறப்புப் புலப்படுகிறது.
அவன் அரு மந்த மைந்தன் தான் ஒரே பிள்ளையாகையால்ஆனால் அவனைக்காட்டிலும் அருமையானது தருமம்.தன் மகனை அழிக்கலாம் தருமத்தை அழிக்கக்கூடாது.
அவன் தேர்க்காலில் ஊர்ந்தவன் சொந்தப் பிள்ளை என்று சொன்னால் போதாதுஅவன் அவனுக்கு ஒரே பிள்ளை என்று சொன்னால் போதாது அந் தக் குலத்துக்கே ஒரு பிள்ளை என்று சொல்லி அவனையும் தியாகம் செய்யத் துணிந்தான் மனு வேந்தன் என்று புலப்படுத்துகிறார் சேக்கிழார்.
திருவிளையாடற் புராணத்திலும் ஒரு தாய்க்கு ஒரு பிள்ளை ஒருத்தன் வருகிறான்.சோமசுந்தரக் கடவுள் செய்த அறுபத்து நான்கு திருவிளையாடல் களில் மாமனாக வந்து வழக்குரைத்தது ஒன்று.தன பதி என்ற வணிகர் தலைவன் தன் தங்கையின் மகனைத் தன் பிள்ளையாகக் கொண்டு வளர்த்து வந்தான்.
அப்போது சோமசுந்தரக்கடவுள் தனபதியைப் போன்ற உருவம் தாங்கி வந்து நீதிபதிகளின் முன்பு வழக்குரைத்து மீட்டும் அந்தக் குழந்தைக்குச் சொத்துக்களை வாங்கித் தந்தார்.
அவளுக்கு எத்தனை துக்கம் பாவம் சுந்தரேசப் பெருமானிடம் அவள் மனமுருகிச்சொல்கிறாள் ஒரு தாய்க்கு ஒரு பிள்ளை ஐயா நீதான் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று சொல்கிறாள்.
என்று நமக்குத்தோன்றுகிறது.எத்தனையோ காலமாக மழையைக் காணாமல் பஞ்சத்தில் அடிபட்ட நமக்கு வருமா வருமா என்ற ஏக்கம் இருப்பதுதான் இயற்கை.
ஆனால் நமக்கு வேண்டிய மழை பெய்து அதற்கு மேலும் மழை கொட்டு கொட்டென்று கொட்டி ஆற்றில் வெள்ளம் ஏரியில் உடைப்புகுளங்களில் கரைகள் உடைந்து எங்கும் வெள்ளம் என்ற நிலை ஏற்பட்டால் மழையேமழையேவாவா என்றா பாடுவோம்?
மழை இல்லாமையால்மழை வேண்டும் என்று கடவுளுக்குப் பூசை போட்டார்கள் பழனியைச் சார்ந்த இடங்களில் வாழ்ந்த குறிஞ்சி நிலமக்களாகிய குறவர்கள் ஆவினன்குடி முருகனுக்குப் பூசை போட்டார்கள்.
அப்பால்மழை மிகுதியாகப் பொழிந்தமையால் மழை நின்று மேகம் மேலே போகட்டும் என்று கடவுளை வழிபட்ட குறவர்கள் மழை மாறி விட்டதனால் மகிழ்ச்சி அடைந்து மலைச்சாரலிலே உள்ள புனத்தில் விளைந்த தினைச்சோற்றை உண்ணும் நாடனே என்பது இதன் பொருள்.
அதனால் மக்கள் துன்பப்படுகின்றனர் மழைபெய்யச் செய்து நாங்கள் உய்யும்படி திருவருள் பாலிக்க வேண்டும்.தேவரீருக்குப் பன்னிரு வேலி நிலத்தை எழுதி வைக்கிறோம் என்று வேண்டிக் கொண்டார்கள்.
மழை விடாமற் பெய்தது.எங்கும் வெள்ளம் பரந்தது.அளவுக்கு மிஞ்சி மழை பெய்தது.இனிப் பெய்தால் நாடு முழுவதும் நாசமாகும் என்று அஞ்சி அன்பர்கள் மறுபடியும் இறைவனிடம் வந்தார்கள்.
திருப்புன்கூர்ப் பெருமானே உன்னுடைய திருவரு ளால் மழை பெய்தது போதும்.இனிமேல் மழை வேண்டாம்.மழை நின்றால் மறுபடியும் பன்னிரு வேலி தேவரீருக்குத் தருகிறோம் என்று பிரார்த்தனை செய்து கொண்டார்கள்.
ஊரார் மறுபடியும் பன்னிரண்டு வேலியை ஆலயத்துக்கு எழுதி வைத்தார்கள்.இந்த நிகழ்ச்சியைப் பின்வரும் தேவாரத் திருப்பாட்டினால் உணரலாம்.
உனக்குப் பெரிய நிலத்தைத் தருவோம்.எங்களை உய்யும்படி செய்யவேண்டும் என்று வேண்ட ஒளியையுடைய வெள்ளை முகிலாகப் பரந்துகறுத்துப் பெய்த பெரு மழையால் உண்டான பெரிய வெள்ளத்தை மாற்றி மறுபடியும் பன்னிரண்டு வேலி நிலம் கொண்டருளிய அருட் செய்கையைக்கண்டு நீ வேண்டுவார் வேண்டிய வண்ணம் அருளும் பெருந்தகை என்பதை உணர்ந்து நின் திருவடியைப் புகலாக அடைந்தேன் என்பது பொருள்.
முன்னே சொன்னது கொங்கு நாட்டுக்கதை அதைப்பாடியவர் கபிலர்.பின்னே சொன்னது சோழநாட்டுக்கதை அதைப் பாடியவர் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்.
ஆயினும் பொருள் வளம் மிகுதியாக இருந்தால் அறத்தைப் பின்னும் சிறப்பாக வளர்க்கலாம் அவனும் அவளும் நுகரும் இன்பத்துக்குரிய கருவிகளை மிகுதியாகப் பெற்று நிரப்பலாம்.
பொருளால் வரும் விரிவான இன்ப வகைகளையும் செய்வதற்குரிய அறச் செயல்களையும் நினைத்துப் பார்க்கப் பார்க்க அவனுக்கு இன்னும் நிதியைப் பெருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை உண்டாயிற்று.
பொருளை ஈட்டுவதற்கு வேறு ஊர்களுக்குச் செல்லவேண்டும்.வேற்று நாட்டுக்கும் செல்ல வேண்டியிருக்க்கும்.சில மாதங்கள் தன் காதலியைப் பிரிந்து வாழவேண்டி நேரும்.
அவளுடன் இணைந்திருப்பது பொருளுக்காகப் பிரிந்து செல்வது என்ற இரண்டும் ஒன்றற்கு ஒன்று எதிராக அவன் உள்ளமென்னும் களத்தில் நின்று போர் செய்தன.
அந்தக் கண்கள்தாம் காதளவும் நீண்டிருக்கின் றனவேஆகவே பார்வை ஒருமுறை வெட்டி இழுக் கையில் விழி கனங் குழையோடு மோதியது போலவே இருந்தது.சிவந்த அரிபடர்ந்த கண்ணை அவன் பார்த்தான்.அந்தக் கண்ணிலேதான் எத்தனை குளர்ச்சி மழைக்கண்கள் அவைசேயரி படர்ந்த மழைக்கண்கள் அவை கனங்குழையோடு அமர் செய்தன.அப்படி அமர்த்த கண்கள் குழையை மாத்திரம் மோதவில்லை அவன் உள்ளத்தையும் மோதின.அவள் நோக்கின நோக்கத்தில் இனிமை இருந்தது.
விருப்பத்துடன் இனிமை பொங்க நோக்கின நோக்கந்தான்.ஆயினும் அது அவன் நெஞ்சைச் செகுத்தது.மெல்லப்பாயும் தண்ணிய நீர் மணற்குவியலைக் கரைத்து விடுவதில்லையா?
அவன் மனத்தில் எழுந்த போராட்டமும் அப்படித்தான் கரைந்து போயிற்று.அவள் தன் கனங்குழையோடு அமர்த்த சேயரி மழைக்கண்ணால்.அமர்ந்து இனிது நோக்கிய நோக்கம் அவனைச் செகுத்தது.ஒரு தடவை மட்டுமா பார்த்தாள்?
பலபல கோணத்திலே பார்த் தாள்.அத்தனை பார்வைகளும் சேர்ந்து அவனைச் செகுத்தன.பொருள் வேண்டுமென்று எண்ணிய அவன் எண்ணத்தைக் குலைத்தன.
பொருள் எவ்வளவு வகைகளாக பெரிதாக இருந்தாலும் இருக்கட்டும் எனக்கு வேண்டியதில்லை.எனக்கு இவளோடு பிரிவில்லாமல் வாழும் வாழ்க்கைதான் வேண்டும் என்ற உறுதியான முடிவுக்கு வந்துவிட்டான்.
இதை நினைந்து பொருளைத் தேடிக்கொண்டு இவளைப் பிரிந்து சென்றாலோ இவளுடன் இணையும் இன்பம் அந்தக் காலத்திற் கிட்டாது பொருள் வயிற் பிரியின் இவளோடு புணர்வு புணராது.
இந்த இரண்டுக்கும் நடுவிலே நெஞ்சமே நீ மிகவும் அல்லற்பட்டாய் என் நெஞ்சே வாழி அந்த இரண்டு மாறுபட்ட எண்ணங்களிடையே சிக்கிய நீ பொருள் தேடச் சென்றாலும் சரி.
சென்ற சுவடே தெரியாமல் அது கைமாறு கிறதை உலகில் பார்த்துக் கொண்டேதான் இருக் கிறோம் பொருள் நிலையாது என்ற நினைவு வந்தவுடன் அவனுக்கு ஓர் உபமானம் மனசிலே தோற்றுகிறது.
கடல் சூழ்ந்த இந்த உலகத்தையே மரக் காலாக வைத்து அப்படி ஏழு தடவை அளந்து உனக்குத் தருவேன் நீ உன் காதலியைப் பிரிந்து வா என்று கடவுளே வந்து சொன்னாலும் நான் இவளைப் பிரிய மாட்டேன்.
விழு நீர் சூழ்ந்த வியலகமாகிய உலகமே தூணியாக வைத்து ஏழு தடவை அளக்கும் விழு நிதி பெறினும் இவளுடைய கனங் குழையோடு அமர்த்த சேயரி மழைக் கண்ணினால் அமர்ந்து இனிது நோக்கும் நோக்கத்தால் செகுக்கப் பட்டவனாதலால் அந்தப் பொருள் எத்தனை வகையாக இருந்தாலும் சரி அது வாழட்டும் எனக்கு வேண்டாம்.
புணரிற் புணராது பொருளே பொருள்வயிற் பிரியிற் புணராது புணர்வே ஆயிடைச் செல்லினும் செல்லா யாயினும் நல்லதற்கு உரியை வாழிஎன் நெஞ்சே பொருளே வாடாப்பூவின் பொய்கை நாப்பண் ஓடுமின் வழியிற் கெடுவ யானே.
விழுநீர் வியலகம் துணி ஆக எழுமாண் அளக்கும் விழுநெதி பெறினும் கனங்குழைக்கு அமர்த்த செய்அரி மழைக்கண் அமர்ந்து இனிது தொக்கமொடு செருத்தனள் எனைய ஆகுக வாழிய பொருளே நான் இவளோடு சேர்ந்திருந்தால் பொருள் எனக்குக் கிடைக்காது.
இந்த இரண்டுக்கு மிடையே பிரிந்து போனாலும் போகாவிட்டாலும் நல்லதாகிய ஒன்றைப் பெறுவதற்கு உரியாய் நீ என் நெஞ்சமே வாழி பொருள் வாடாத பூவையுடைய பொய்கையின் நடுவிலே ஓடுகிற மீனின் வழி உடனே கெடுவது போல விரைவில் அழிந்துவிடும்.
நான் உயர்ந்த கடல் சூழ்ந்த பரந்த நிலவுலகமே அளவு கருவியாக ஏழு தடவை அளக்கும் உயர்ந்த நிதியைப் பெற்றாலும் கனமான பொற்குழையோடு போராடி மோதும் சிவந்த அரிகளையும் குளிர்ச்சியையும் உடைய கண்களால் விரும்பி இனிது பார்க்கும் காதலியின் பார்வையினால் மோதப் பேற்றேனாதலின் பொருள் எத்தனை வகைகளாக இருந்தாலும் இருக்கட்டும் வாழ்க நான் பிரிந்து வரமாட்டேன்.
அவர்களுடைய உயிர்கள் ஒன்றனை ஒன்று பல பிறவிகளாக அறிந்து கொண்டவை போலும் இவ்வுலகத்தில் இப்பிறவியில் இதுகாறும் ஒருவரை ஒருவர் அறியாமல் சில ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்களே.
அவன் தன் காதலியைப் பிரிந்திருக்கும் போதிலெல்லாம் பல வேலைகளில் ஈடுபடும் வாய்ப்புள்ளவனாதலின் அவனுக்கு அத்தகைய துன்பம் மிகுதியாக இல்லை.
இப்போது அவனும் அவளும் பிறர் அறியாமல் ஒன்று படுகிறார்களே இது எளிதில் நிகழ்வதன்று இதற்ககுப் பல இடையூறுகள் உண்டு என்பதை அவன் உணர்ந்தானானால் அந்த இடையூறுகள் இல்லாமல் அவளைச் சந்திக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் தோன்றி அதற்குத் திருமணம் செய்து கொண்டு வாழ்வதே ஏற்றதென்று தெரிந்து கொள்வான்.
நாள் தோறும் சந்திக்கும் இடத்தை மாற்றுகிறாள் காலத்தையும் இடத்தையும் அமைத்துக் கொடுத்து அவர்கள் உறவுக்கு உரமிடுகிறவள் அவள்தானே?
புன்னைக் காய்களைக் கொண்டு வந்து வைத்துக் கொண்டு விளையாடுவார்கள்.ஒருநாள் அப்படி விளையாடியபோது ஒரு புன்னைக் காயை மணலுக்குள்ளே புதைத்து வைளையாடினார்கள்.
அவளுக்கும் அவளுடைய தோழிகளுக்கும் அதனிடம் தனியே ஓர் அபிமானம் தோன்றிவிட்டது தம் கையால் நட்ட வித்திலிருந்து தோன்றிய முளை என்ற அபிமானம்.
இளங் குழந்தைகளின் நெஞ்சிலேதான் எத்தனை ஆசை அதற்கு நீர் வார்த்து வளர்ப்பதா சின்னஞ்சிறு குழந்தையைப் போலப் பாலூட்டி யல்லவா வளர்க்கவேண்டும்?