sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இன்னொருத்தி பிள்ளைகளைப் பெற்றுத் தருவாள் பூமியில் வேலை செய்வாள் வீண் பேச்சுப் பேசிச் சண்டை போட்டு இருக்கும் பிள்ளையை விரட்ட மாட்டாள் என்றாள் காரமாக.
அவன் பாற்குவளை ஏந்தி மடியாடை தரித்து வரும் நேரம் எதிர் நிற்கக் கூடத் தயங்கும் அவள் ஓடிச் சென்று சுவருடன் சாய்ந்த நிலையில் தாங்கிக் கொண்டாள்.
அந்தப் பையனுக்கு ஊர் கூட்டி கூடு கூடாகத் தானியம் சமைத்து விருந்து வைத்துச் செய்த வைபவத்தை இன்று தன் மைந்தனுக்கு ஒரு கோலாகலமுமின்றிச் செய்யப் போகிறான் லிங்கையா.
அன்று முற்பகல் வீட்டு வாசலில் ஜோகி குளிப்பாட்டிக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருந்த எருமைக்கு அருகில் மெல்ல வந்த தந்தை ஹொணேயில் கொஞ்சம் பாலைக் கறந்தான்.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை கொள்ளும் எழில் வடிவில் வளமார் நங்கையாய் வசந்தத்தில் நாணிக் கண் பொத்தி நிற்கும் வனச் செல்வியாய் நீல மோகினியாய் வானவனின் காதலியாய் எழில் நிறைந்து திகழ்ந்தது அந்த மலைப் பிரதேசம்.
கண்களுக்கெட்டிய தூரமெல்லாம் ஒரே நீல மயம் திரும்பும் இடமெல்லாம் குறிஞ்சித் தேன் உண்ணவரும் வண்டுகளின் ரீங்காரம் அருவிக் கலகலப்பின் இனிமையை வர்ணிக்க இயலாது.
அன்றி வானவனின் மேனிக் கொப்ப இயற்கையன்னை பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக நூற்று நெய்த நீலப்பூம் பட்டாடையைச் செல்வ மகளுக்கு அணிவித்து மணமகனின் வருகைக்குக் காத்திருக்கிறாளோ?
மெல்லிய மேகச் சல்லாத்துகில் கொண்டு மேனியெழிலை மறைத்தும் மறைக்காமலும் கள்ள நகை புரியும் கோலம் கண்டு இளங்கதிரோன் புன்னகை பூப்பது எதற்காக?
படிப்பை முடித்து விட்டுத் தந்தையின் ஊராகிய மணிக்கல்லட்டிக்கு வந்திருந்த கிருஷ்ணன் ஊரின் புறத்தே கானக நடுவில் குமரியாறு குதித்துக் கீழே விழும் காட்சியைக் கண்ட வண்ணம் உட்கார்ந்திருக்கையில் அவனுடைய மன ஓட்டத்தில் இந்தக் கற்பனை யூற்றுப் பிரவாகமெடுத்துப் பொங்கி வந்தது.
அவன் அவர்கள் இனத்துக்கே குலத்துக்கே மண்ணுக்கே பெருமை உண்டாகும் விதத்தில் கீழ் மலையிலும் ஒத்தையிலுமாகப் படித்துப் பள்ளிப் படிப்பை முடித்து விட்டுச் சென்னைக் கல்லூரியில் பி.ஏ.
மரகத மலையில் தாத்தாவின் வீட்டிலேயே அவன் குழந்தைப் பருவம் முழுவதும் கழிந்திருந்ததால் அங்கே தோன்றாத எண்ணங்களெல்லாம் புதுமையாக இந்த இடத்தில் தோன்றின.
மேலும் படிப்பு படிப்பு என்று கல்வியறிவின் புதுப் போதையுடன் புகழேணியில் ஏறிய வண்ணம் வாலிபத்தை எட்டிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த நாட்களில் மலையின் வனப்புகளை எண்ணும் அமைதி ஏது?
பிற்பட்ட சமூகத்தினர் என்ற வார்த்தையால் அவன் கண்ட வெளியுலகம் குறித்த ஓர் அடையாளம் விடுமுறை தோறும் மரகத மலைக்கு வரும்போதெல்லாம் கல்வி நாகரிகம் என்று பண்படாத மக்களைக் காணும் போதெல்லாம் அவன் மனசில் தைத்தது மட்டும் உண்மை.
ஓய்வாக அம்மை அப்பன் தம்பி தங்கை என்று குலவ குடும்பத்தின் இனிய கற்பனைகளும் கனவுகளும் மனசைக் கிளர்த்தும் காலம் திரும்பும் இடமெல்லாம் இயற்கையின் இளவேனிற் கோலம் தனிமையும் கூடி வந்த போது கற்பனைகள் பொங்கியதில் அதிசயம் இல்லையே?
உண்மையில் அந்த இளங்காலை வேலையில் குமரியருவி வீழும் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டு மனதைத் தன் போக்கான கற்பனைகளில் படர விடுவதே அவனுக்குக் கடந்த இரண்டு மூன்று நாட்களாக வழக்கமாக இருந்து வருகிறது.
வண்ண வண்ணச் சேலைகள் தரித்துக் கார் குழலில் மல்லிகையும் முல்லையும் சூடி வெளியுலகில் நடமாடிய பெண்களை முதல் முதலில் எத்தனை வியப்புடன் அவன் கண்டான்.
நேரான பாதைகள் மாடிக் கட்டிடங்கள் கல்லூரிகள் கடை கண்ணிகள் விரிந்து பரந்த நீலக்கடலைத் தழுவி வரம்போடு அடக்கி வைத்திருக்கும் அழகிய மெரினாக் கடற்கரை எல்லாவற்றையும் புதுமைக் கண்களுடன் கண்டு அதிசயித்திருக்கிறான்.
பருவங்கள் மாறி மாறி மலைப் பூமியை எவ்வளவு அழகாகக் காத்து வருகின்றன ஒருவேளை அழகிய இயற்கையில் ஒன்றிவிட்டதனால்தான் அந்த மலைமக்கள் வாழ்க்கையில் முன்னேறவில்லையோ?
மண்ணைக் கிளறித் தானியம் விளைப்பதும் தொழுவதும் உண்பதும் பெண்டிரைச் சேர்த்து மக்களைப் பெருக்குவதும் தவிர வாழ்வில் ஏதுமில்லை வேண்டாம் என்ற நிறைவு.
ஆனால் வேறு ஏதும் நாம் வாழ்வில் பெற வேண்டும் என்ற தாகம் இல்லாதது இன்னும் எத்தனை எத்தனை மேன்மைகளையும் இன்பங்களையும் அடையாதவர்களாக ஆக்கி விடுகிறது?
எழுத்தறிவும் கல்வியறிவும் எத்தனை எத்தனை இன்பங்கள் பல கற்றும் பல கேட்டும் சிந்திக்கத் தெரிந்தவன் காலத்தை எவ்வளவு பயனுடையதாக ஆக்கிக் கொள்கிறான் மலையை வான அரசனின் காதலியாக எண்ணிப் பார்த்த தன் கற்பனையை உன்னிய போது கிருஷ்ணனுக்குப் பேரானந்தமாக இருந்தது.
உச்சந்தலையை மூடி வெளுப்பாக அவள் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் வட்டுக்குக் கீழே அடங்காத கருங்குழற்கற்றை வட்டமதியன்ன முகத்தின் அழகுக்கு அழகு செய்யும்.
அரும்புப் பல் வரிசைகள் தெரிய பவள இதழ்கள் விலக அவனை ஓரக்கண்களால் நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு அவள் தலையைக் குனியும் போது... குமரியாற்றின் பேரோசைக்கு மேல் கிண்கிணிச் சிரிப்புக்களும் பேச்சுக்களும் தனித்து ஒலித்து அவனைச் சிரிப்புடன் எழச் செய்தன.
இரு மலைகளுக்கும் இடையில் குமரியாறு குதித்து வீழ்ந்து வட்டமிட்டுச் சுழித்து ஓடும் இடத்துக்கு மேலிருந்து காடான செடிகளையும் புதர்களையும் விலக்கிக் கொண்டு இளமங்கையர் கூட்டம் ஒன்று நீராட வந்து கொண்டிருந்தது.
அங்கே மேலே பாறையில் இளங்காளை ஒருவன் அமர்ந்து தங்கள் சிரிப்பையும் கொம்மாளத்தையும் காணக்கூடும் என்ற நினைவே எழுவதற்கில்லாமல் அவர்கள் அந்த நதி மகளுக்கு மேல் அட்டகாசம் செய்தார்கள்.
இளம் பெண்களைக் கண்டு வானக் கதிரவனுக்கும் உற்சாகம் வந்துவிட்டது போலும் அவன் மேகத்திரையை உதறிவிட்டு காட்டிலும் மலையிலும் சிறு சந்துகளிலும் புகுந்து தன் கிரணங்களால் அந்த அருவிப் பெண்ணையும் மலரன்ன மங்கையரையும் தழுவிக் கொண்டிருந்தான்.
இடையிடையே பாறைகளையும் கற்களையும் முட்டி மோதிக் கொண்டு பள்ளங்களில் சுழித்துச் சரிவுகளில் பளிங்காகி இந்திரஜாலங்களைப் புரியும் ஆற்றிலே நடுநடுவே பாறைகளில் கால்களை நீரில் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தவரும் நுரைத்து அழுக்குப் போக்கும் வெக்கிச் செடி கொண்டு வந்து கல்லில் அரைத்தவரும் கரையில் முன்னேற்பாடாகத் தீமூட்டியவருமாக இருக்கையில் ஒருத்தி மட்டும் துணிச்சலாக இறங்கி முழுகிவிட்டு மற்றவர் மீது நீரை வாரி இறைத்தாள்.
அந்தத் துணிச்சல் காரி சொட்டச் சொட்ட அரைத்த இலையைத் தலையில் தேய்த்துக் கொண்டு நீண்டகுழல் கருமேகங்களென நீர்ப்பரப்பில் தெரிய முழுகினாள்.
மறுபடியும் சருகுகள் சேகரித்துத் தீமூட்டிய நங்கைக்கு அவள் அட்டகாசம் கோபத்தை வருவித்தது போலும் அவளைத் துரத்திக் கொண்டே ஓடினாள்.
துரத்துபவளின் பிடிக்கு எட்டாமல் விலக முயன்ற மங்கை பின்னால் பாறை சறுக்க சுனைப் போல் தென்பட்ட இடத்தில் தொப்பென்று விழுந்து விட்டாள்.
பார்வைக்குச் சிற்றருவியாக பல இடங்களிலும் முழங்கால் நீரே ஓடுவதாகத் தெரிந்தாலும் அணை போல் வட்டமாக இருந்த பாறைகளுக்கு நடுவே சுனைபோல் நிரம்பியிருந்த இடத்தில் நீரின் ஆழம் எவ்வளவு இருக்கும் என்பதைச் சொல்வதற்கில்லை.
நல்ல ஆழத்தில் சுழன்று சுழன்று அவள் அபாயத்தில் திக்குமுக்காடியதைக் கண்டதும் அவர்கள் சிரிப்பும் கலகலப்பும் ஒரு நொடியில் அடங்கி விட்டன.
உயரே நதி விழும் இடத்துக்குச் சமீபத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணன் அருவியோடுதான் விழுந்து வந்தானோ என்ற வேகத்தில் பகலில் ஓடி வந்தான் சுனையில் குதித்தான்.
விழுந்து எழுந்து தன்னைக் காப்பாற்றியவன் ஓர் ஆண் மகன் என்பதை அறிந்த மங்கை ஈரம் சொட்ட எதிர்க்கரையில் நின்றவனை ஒரு முறை நிமிர்ந்து நோக்கினாள்.
குறும்புத்தனமெல்லாம் கண்களுக்குள்ளேயே அடங்கி ஒடுங்கிவிட்டாற் போன்ற ஓர் ஒளி சிந்த அவள் தன் ஆடைகளைப் பிழிந்து கொண்டாள்.
எவ்வளவு உயரமாக வளர்ந்து விட்டான் மாநிறத்தானென்றாலும் பாட்டனைப் போல நல்ல உயரம் பெண்மையின் சாயை படிந்த முகம் வெயிலிலும் குளிரிலும் படாமல் பூவாய் வளர்ந்தவன் படிப்பில் தோய்ந்த உள்ளம்.
எத்தனை புத்தகங்கள் எத்தனை ஆண்டுகள் படித்து விட்டான் அவள் மகன் அவனுக்கேற்ற பெண் ஒருத்தி வர வேண்டுமே அவள் மண்ணைக் கிளறி மாயவேண்டாம்.
அவனுடைய புதுகைக் கண்களுக்கு உகக்க வேண்டுமே பயிரிலும் விளைவிலுமே கவனத்தை ஊன்றியிருக்கும் கணவனின் கவனத்தை அவள் திருப்ப வேண்டும்.
கிருஷ்ணன் உள்ளம் இனிக்க உலகம் மறக்க சுனையில் முழுகித் தன்னுள் புகுந்து விட்ட அவளுடைய எண்ணங்களிலேயே திளைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
கவர்னர் துரையும் சிப்பந்திகளும் உதகை வாசத்துக்கு வரும் காலமாயிற்றே கவர்னர் மாளிகைக்கு வரும் முதல் ஸ்பெஷல் வண்டி முதல் நாளே வந்து விட்டது.
கவர்னர் மாளிகைக்குக் குத்தகையாகப் பால் கொடுக்கும் பொறுப்பு ஸ்நோடௌன் பால் பண்ணையைச் சேர்ந்ததாயிற்றே வேளைக்குப் பத்து முதல் பதினைந்து புட்டிகள் வீதம் ஒரு நாளைக்கு மூன்று வேளை கறக்கும் சீமைப் பசுக்கள் ஐம்பதும் பத்துப் பதினைந்து எருமைகளும் அந்தப் பால் பண்ணையில் இருந்தன.
குட்டைக் கொம்புகளும் கறுப்பும் வெளுப்புமாகச் சடை சடையான உடலுடன் தொங்கத் தொங்க மடிகளுமாக ஸ்நோடௌன் புல்வெளியில் மனம் போனபடி அந்தப் பசுக்கள் திரியும்.
சீமையிலிருந்து வந்த வெள்ளைக் கவர்னரின் வீட்டுச் சமையலறை நிர்வாகியாக வந்து மாசம் ஐந்நூறும் அறுநூறும் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தது துரையின் முதல் தாரத்தின் மகன் தான் ஸ்நோடௌன் பால் பண்ணையின் உரிமையாளனான துரை.
மாசம் கிடைக்கும் ஐம்பது ரூபாய்கள் அவன் துரைக்குத் தெரியாமல் மாளிகைக்கு வெளியே வைத்துக் கொண்டிருந்த வாடிக்கை வீடுகளிலிருந்து வந்தன.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் இளமீசையும் தடித்த உதடுகளும் தந்திரத்தில் புரண்டு எழுந்த விழிகளுமாக வளர்ந்து விட்ட ரங்கனைப் பார்ப்பவர்கள் அவனை அடையாளம் கண்டு கொள்வது சிரமந்தான்.
சுப்புப்பிள்ளையிடம் திருட்டு மூலத்தில் வியாபாரக் கலை பழகி திருட்டுக் கிழங்கு வியாபாரம் செய்து திருட்டுக் கோழிகள் வளர்த்து ரங்கன் ஓரளவு உலக அநுபவத்தில் புரண்டு எழுந்த நிலையில் சுப்புப்பிள்ளை அவனைக் கத்தரித்துக் கொண்டு விட்டான்.
பட்டுப் பையில் முடிந்து பாறை இடுக்கில் வெள்ளிப் பணமாக ஒளித்து வைப்பதை அவன் கண்டுவிட்டான் என்று அறிந்த பிறகு ரங்கனுக்கும் அவனுடன் கூட்டு வைத்துக் கொள்வதில் விருப்பம் இல்லை.
கவர்னர் மாளிகைத் தோட்டத்துத் துரையின் வீட்டில் கோழிகளுக்குத் தீனி போட்டு அவற்றைப் பார்க்கும் பையனாகச் சில ஆண்டுகள் கழித்தான்.
இந்தப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் வண்டுச் சோலைக் குடிசையில் நான்கு உயர்ந்த ரகக் கோழிகள் ஆறு ஆடுகள் இரண்டு சீமைக் கன்றுகள் தவிர கையில் அறுநூறு ரூபாயும் அவன் வசம் சேர்ந்திருந்தன.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் இவை தவிர பிழைக்கப் பல வழிகளையும் தெரிந்து கொண்டவனாக அவன் முதிர்ந்து விட்டானே பால் அறைக் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு அவன் இருகைகளிலும் பத்துப் புட்டிப் பாலைச் சுமந்தவனாக கவர்னர் மாளிகைக்கு வெளியே செல்லும் பாதையில் நடந்தான்.
கவர்னர் மாளிகையின் முன்னே நீலவண்ணப் பூக்களாகவே தெரிந்த மரங்கள் வெகு தூரத்தில் பாதையில் செல்லும் போதும் அவன் கண்ணுக்குத் தெரிந்தன.
ஹட்டியை விட்டு ஓடி வந்து ஒரு குறிஞ்சியாகி விட்டதே இந்த ஆண்டில் குறிஞ்சி பூத்து அவன் ஊர்ப் பக்கமெல்லாம் அழகு கொழிக்குமே ஊர்ப்பக்கம் போக வேண்டும் என்ற ஆவல் அவனுள் மலர்ந்தது.
உதகை நகரத் தெருக்களில் எத்தனை கோலாகலம் மூன்று பேர் தள்ளும் வண்டிகளும் துரைகளையும் துரைசானிமார்களையும் தாங்கும் குதிரைகளும் குதிரை வண்டிகளுமே ஓடும் தெருக்களில் காற்றாய்ப் பறக்கும் குதிரையில்லா வண்டிகள் அல்லவா வந்துவிட்டன?
சாலையின் ஓரங்களிலே வடநாட்டாரின் துணிக்கடைகளில் சாமான் கடைகளில் எத்தனை எத்தனை விந்தைப் பொருள்கள் ராஜாக்களும் வெள்ளைத் துரைகளுமே போகக் கூடிய கிளப்கள் சிற்றுண்டிச் சாலைகள் விடுதிகள் வரிசையாக விளக்குகள் மேட்டுக்கு மேடு கட்டிடங்கள் பள்ளிக் கூடங்கள் மாதா கோயில்கள் கச்சேரிகள்.
நகரம் தெரியாமல் ஹட்டிகளுக்குள் முடங்கியிருந்த அவன் இனத்து மக்கள் கிழங்கு பயிர்ட்டு உதகை நகர மண்டிகளில் குவித்து வியாபாரம் செய்யக் கற்று விட்டார்கள் குதிரைப் பந்தயங்களுக்குக் கூட்டங் கூட்டமாக வருகிறார்களே ஒரு வேளை மரகதமலை ஹட்டியிலும் வெளியே கொண்டு வந்து வியாபாரம் செய்யும் அளவுக்குச் சிற்றப்பன் கிழங்கு விளைவித்திருக்கலாம் பணத்தைச் சேர்த்திருக்கலாம்.
கடைவீதியிலே நீலக் கம்பளிகளும் சிவப்புக் கம்பளிகளும் போர்த்தவராக அவன் இனத்தார் எத்தனை பேர்கள் பால் புட்டியுடன் சந்தைக் கடைக்குள் நுழைந்தான்.
எல்லாவற்றையும் சுமந்தவனாக அவன் கடையை விட்டு திரும்புகையில் வெகு நேரமாக வெளியே நின்று அவனையே கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஒருவன் அவன் கையைச் சட்டென்று பற்றினான் டே ரங்கனில்லை நீ என்றான் ஆச்சரியத்துடன்.
உடலில் நீல ஸர்ஜ் கோர்ட்டு பால் பண்ணை மேஸ்திரிக்கு உரிய ஆடை காளையாக வளர்ந்த தோற்றம் கண்களில் தானாகப் பிழைக்கும் கர்வத்துக்கு உரிய ஒளி.
இளங்குரல் உடைந்து ஆண்பிள்ளைத் தொண்டையாக உறுதியும் கனமும் பெற்றுவிட்டதைக் கூடப் பீமன் ஆச்சரியத்துடன் கவனித்தான் நானும் இரண்டு மூன்று வருஷமாக ஒத்தைக்கு வந்து போகிறேன்.
ஜோகிதான் எட்டு வருஷமாய் இரியர் கோவில் பூசாரியாக இருக்கிறானே சிற்றப்பன் குறும்பர் ஏவலால் காய்ச்சல் வந்து ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டார்.
இளம் பயிர்களுக்கு எத்தனை மினுமினுப்பு தளதளப்பு பொலபொலவென்ற மண்ணைக் கிளறி பயிரின் வேர்களுக்கு உயிரூட்டமில்லாமல் உறிஞ்சும் களைகளை அப்பால் எறிந்து கொண்டிருந்தான் ஜோகி.
எருமை மாடுகள் உண்டு எதிரே காடு உண்டு அங்கேயே திரிவதும் தனியே விளையாடுவதும் எவரேனும் வந்தால் இழுத்து வைத்து ஊர்க்கதைகள் பேசுவதுமாகப் பொழுதை ஓட்டுவார்கள்.
தனிமை அவனைப் பயமுறுத்தவில்லை அவனுக்கு அலுப்பையோ சலிப்பையோ ஊட்டவில்லை பெற்றவரும் மற்றவரும் தன்னைச் சிறையில் தள்ளிவிட்டார்களே என்று ஏங்கி மாயவில்லை.
அவற்றையெல்லாம் மண்ணாகிய தாய் மாற்றி செல்வப் புதல்வனென்று கண்டு அவனிடம் தன் உயிர்ச் சக்தியைக் காட்டி மகிழ்வூட்டி விட்டாள்.
அடிக்கொரு முறை ஐயனின் நெருப்பைக் கனிய வைக்கும் பணியும் தன் கை விதைத்த பயிரைப் பற்றிய சிந்தனையும் அவனுடைய எண்ணங்களை மாசு அண்டாமல் காத்து வந்த மகிமைதான் என்னே இந்தக் குறுகிய உலகத்துள் நம்மைக் குமுற வைத்து விட்டார்களே என்று கொதிக்காமல் அந்தக் குறுகிய உலகத்துள் விரிந்து பரந்த உலக அநுபவத்துள் இழக்கும் சக்திகளை எல்லாம் திரட்டித் தந்துவிட்டாற் போல் அவனுக்கு அந்த அநுபவங்கள் ஈந்த செல்வங்களைச் சொல்ல முடியுமோ?
முத்தரும் சித்தரும் முயன்று முஇட்யாத அந்தத் தவவாழ்வு அவனுடைய நெறிக்கு வழிவழியான அந்த இறை நம்பிக்கைக்குப் பழகி அடிமையாகி வந்திருந்தது.
கொழுக்கு மொழுக்கென்று தாயைப் போலவே குட்டையாக உள்ள ரங்கம்மையின் ஒரு வயசுக் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு பெரிய தந்தை ஏன் அன்று வரவில்லை?
ஜோகி கட்டை பிளக்கையிலோ குச்சி ஒடிக்கையிலோ பால்பாண்டம் சுத்தம் செய்கையிலோ பூஞ்செடிக்கு நீரூற்றுகையிலோ பெரியப்பா அந்தக் கோயிலின் சிறிய திண்ணையில் வந்து உட்கார்ந்திருப்பார்.
அவர் ஏதேனும் பண்டைய நாளைச் செய்தியைப் பேசுவார் இல்லையேல் ஏதோ எட்டாத உலகின் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவர் போல் வானை அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்.
அதுவுமில்லாது போனால் அவருடைய கண்டத்திலிருந்து இனிய பாடல்கள் மெல்லிய சுரத்தில் ஜோகியின் நாடி நரம்புகளைச் சிலிர்க்கச் செய்யும் விதத்தில் வந்து கொண்டிருக்கும்.
அடிவானைத் தொடும் மலையின் எல்லைக் கோடுகள் போன்ற தொடர் வளைவுகள் நீலமும் பசுமையுமாக மின்னிய காட்சியிலே விரிந்து பரந்த உலகிலே சுதந்திரமாகத் தன்னை மறந்து அவன் நிற்கையிலே தன் உள்ளத்தின் உள்ளிருந்து ஒன்று கட்டவிழ்ந்து மேலே செல்வது போன்ற பரவசம் உண்டாயிற்று ஜோகிக்கு.
புல்மேட்டில் எருமைகளை மேய்த்துக் கொண்டு அவன் படுத்திருக்கையில் அவனை மறந்து அவனுடைய உள்ளத்தினின்று ஒன்று வானை நோக்கிச் சென்று விட்டாற் போன்று தோன்றும் கண்ணை மூடிக் கொண்டு அந்த இன்ப லயத்தில் மூழ்கிக் கிடப்பான்.
அத்தகைய ஓர் இன்பலயத்தில் தன்னைச் சுற்றிய இதமான வெம்மையிலும் தண்மையிலும் மூழ்கியவனாய் அகம் கனிந்து அவன் நிற்கையிலே அருகிலே கீசுக்கீசென்று குருவிகளின் ஒலி அவனைக் கவர்ந்து இழுத்தது.
அவனுக்கு அருகில் ஒரு சிட்டுக்குருவிகள் சிறு அலகால் ஒன்றையொன்று கொத்திக் கொண்டும் கூவிக் கொண்டும் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தன.
அவை இரண்டும் சண்டை போடும் காரணத்தைத் துழாவ வேண்டிய தேவை இல்லாதபடி அவனுக்கு வலப்புறத்தில் கீசுக்கீசென்று சிறு குருவி ஒன்று வால் சிறகு படபடக்கக் கத்திக் கொண்டிருந்தது.
தன் இனியவன் வென்று தன்னை இன்ப வெளியில் இட்டுச் செல்ல வேண்டுமே என்ற துடிதுடிப்புப் போலும் அதற்கு அவன் உள்ளத்தில் அந்தக் காட்சியில் என்றுமிலா ஆவலும் துடிப்பும் உண்டாயின.
ஒன்றையொன்று கொத்திக் கொண்டு சிறகைப் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டு துரத்திக் கொண்டு இரண்டும் கோயில் மைதான எல்லையைக் கடந்து காட்டுக்குள் சென்றன.
இப்புறமும் அப்புறமும் கழுத்தை வளைத்துக் கண்ணைச் சாய்த்து அழகு பார்த்துக் கொள்வதும் அலகால் சிறகுகளையும் உடலையும் கோதி விடுவதுமாகக் கவலையின்றி உட்கார்ந்திருக்கிறதே தன் மனசுக்கு இனியவனின் வலிமையில் அத்தனை நம்பிக்கையா?
ஜோகி அந்தக் காதற் போரின் முடிவைக் காண உடலெல்லாம் ஆவலின் துடிப்பாகக் காத்து நிற்கையிலே ஒரு குருவி வெற்றிப் பெருமிதத்துடன் விர்ரென்று பறந்து வந்தது.
இதை விட்டுப் போகும் தகுதி பெற்று அவன் நிற்கிறானே அந்தக் குருவிகள் இரண்டும் மரப்பொந்துகளிலோ புதர்களிலோ கூடி வாழ்ந்து சந்ததியைப் பெருக்கும்.
சுள்ளி ஒடுக்கவோ நீரெடுக்கவோ அவன் செல்லுகையில் புதர்களில் குஞ்சுகளின் அச்ச ஒலிகள் கேட்குமே உணவுக்குப் போயிருக்கும் தாயும் தந்தையும் இல்லை எங்களுக்குப் பறக்கச் சிறகுகளும் இல்லை என்ற அந்தப் பரிதாப ஒலிகள் எதிர்கால நம்பிக்கை என்ற ஆதாரத்தில் தோய்ந்து நிற்பவை அன்றோ?
இந்த எட்டுப் பத்து ஆண்டுகளில் அவன் முன் கல்லாட்டம் ஆடிக் கொண்டிருந்த ரங்கம்மை கொழுக்கு மொழுக்கென்று ஒரு மதலைக்குத் தாயாகி விட்டாளே அன்றொரு நாள் மாமி கிரிஜையைக் குழந்தையாகக் கொண்டு வந்ததும் பாரு அவனைப் புற்சரிவிலிருந்து அழைத்துப் போனதும் சடேரென்று அவன் நினைவுக்கு வந்தன.
குழந்தை கிரிஜையை மடியில் விட்டுக் கொண்டு அவன் எடுக்க வேண்டாம் என்று மொழிந்ததும் கிருஷ்ணனின் தாயும் மற்றவரும் அவனைக் கேலிகள் மொழிந்ததும் அவன் நினைவில் அவிழ்ந்தன.
பாப்பா பெரியவளானதும் நம் வீட்டுக்கு வருவாள் உனக்குச் சோறெடுத்து வைப்பாள் விதை விதைப்பாள் என்றெல்லாம் தாய் கூறிய சொற்கள் புதுப் பொருளுடன் பளிச்சென்று நினைவில் தோன்றின.
காலையிலெழுந்து தந்தையைப் போலவே இறைவனைத் தொழுது விட்டு அவன் மாடுகளை அவிழ்க்கையில் அவனுடைய அன்னையைப் போல் பாரு சுடுநீர் வைப்பாள் கலங்கள் கழுவுவாள் அவன் நீராட அருகிலிருந்து நீரூற்றுவாள் கஞ்சியோ மோரோ பரிவுடன் கொண்டு தருவாள்.
அவள் கைப்பட்ட அந்த உணவின் மணந்தான் எப்படி இருக்கும் மாலையில் அவன் வருமுன் தீபமாடத்தில் அவள் விளக்கு வைத்துவிட்டு கதவருகில் நின்று கருவிழிகள் ஒளிரச் சிரிப்பாள்.
வழக்கம் போல் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு மோர்க் கலயத்துடன் பெரியப்பன் வரவில்லை விருந்துண்டு களித்த முகத்தினராய் வெற்றிலை சுவைத்தவராய் வந்தார்.
மிஷன் பள்ளிக்கூடத்தில் எல்லோரையும் வேதத்தில் மாற்றுகிறார்கள் என்று சொன்னார்களே இல்லாது போனால் உன்னைக் கூடத் தம்பி பள்ளிக்கூடம் அனுப்பியிருப்பான்... இன்னும் யார் யாரோ பள்ளிக்குடம் போனார்கள்.
அப்புறம்... ஒத்தையிலே கவர்னர் பங்களாவிலெல்லாங் கூட எண்ணெய் திரு இல்லாமல் பகலைப் போல் விளக்கு எரிகிறதாமே அது போல் விளக்குக்கு என்னவோ பவர் எடுக்கிறதாம்.
பெரியப்பா அவன் வியந்து நிற்கையிலேயே அடுத்த செய்தியையும் நினைத்துச் சொன்னார் அப்புறம் இந்த வெள்ளைக்காரத் துரைமார்கள் இருக்கிறார்களே இவர்கள் தானே ரெயில் வண்டி கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்?
சொல்லப் போனால் இழிகுலத்தோர் போல் ஆடும் மாடும் தின்பவன் என்றவர் குரலைத் தாழ்த்திக் கொண்டு உண்மையிலே நம்ப ராஜ்யத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு அவன் ஆளுகிறான் நம் பூமியிலே விளைத்துப் பணமெடுக்கிறான் இவர்கள் எல்லாரும் போய் நமக்குச் சுயராஜ்யம் வரவேணும் என்றெல்லாம் சொல்கிறான்.
அவர்கள் வீட்டிலிருந்து கிருஷ்ணனின் தந்தையும் தாயும் அவள் பெற்றோரை வந்து கண்டு அவளைத் தங்கள் மகனுக்குக் கேட்காது போனால்... சில நாட்களில் மரகதமலை அத்தையும் மாமனும் வருவார்கள்.
ஜோகிக்குத்தான் அவள் என்பது தீர்மானமாயிற்றே வெளி உலகு சென்று வண்ண வண்ணப் புதுமைகளில் முழுகி வந்து அவள் இருதயம் கவர்ந்த அழகன் எங்கே?
மாலை தீபமாடத்தில் விளக்கு வைத்துவிட்டுத் தாயும் தந்தையும் வருவதை எதிர்பார்த்து அவள் நிற்கையிலே அண்ணன் பீமன் அம்மையுடன் பேசிக் கொண்டே வருவதைக் கண்டான்.
சாப்பாடு எடுத்துச் செல்லும் புதிய தூக்குப் பாத்திரம் ஒன்றை ஆட்டுக் கொண்டு வந்த பீமனைக் கண்டதும் பாரு ஆவலுடன் அதை அவன் கையிலிருந்து வாங்கினாள்.
ஒத்தைக்குச் செல்லும் அவனிடம் புதிது புதிதாக மங்கையர் மேலுக்கு அணியும் பட்டு ரவிக்கைத் துணிகள் வந்திருப்பதைச் சொல்லி தனக்கும் அவ்விதம் புதிய துணிகள் வேண்டுமென்று கேட்டிருந்தாள் அவள்.
கையைத் தேய்த்துத் தேய்த்துக் கழுவிக் கொண்டிருந்த தாய் திருதிருவென்று எரிந்த செந்தழல் ஒளியில் மகளின் கோபமுகத்தின் அழகைக் கண்டு உள்ளூறச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
கால் கை கழுவி முடிந்ததும் அருகிலே வந்து மகளைப் பார்த்துக் கொண்டே அண்ணனிடம் முதலில் என்ன வாங்கி வந்திருக்கிறான் என்று கேட்டாயா மகளே?
அடுப்பின் கீழ் வந்து நின்ற பீமன் அட அட அட இந்தாம்மா முகத்தைக் கொஞ்சம் இப்படிக் காட்டு என்னைப் பார்த்து நான் கொண்டு வந்த பரிசை இப்போது வேண்டாமென்று சொல்லு என்றான்.
கோபத்தோடு முழங்காலில் மோவாயைப் பதித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தவள் காதருகிலே ஒத்தைக்குப் போய் அழகான மாப்பிள்ளையைச் சம்பாதித்து வந்திருக்கிறேன்.
அருவிச் சுழலில் சிக்கியவளை ஆபத்திலிருந்து ஒருவன் மீட்டதையும் சில நிமிஷங்களில் அங்கு நிகழ்ந்ததோர் காதல் நாடகத்தையும் எதிர்வீட்டுத் தோழி அவள் காதில் போட்டுத் தான் இருந்தாள்.
என்றாலும் நமுட்டுச் சிரிப்புடன் நிறைய வெள்ளிப் பணம் கொண்டு வந்து வைத்து மாமன் காலில் விழுந்து பெண்ணைத் தாருங்கள் என்று முறைப்பையன் கேட்கையில் மறுக்கலாமா?
இதற்குப் பிறகு வாயிலில் அடிச் சத்தம் கேட்கும் போதெல்லாம் நிழல் தட்டும் போதெல்லாம் கரியமல்லர் தம் பூண்போட்ட தடியுடன் வருகிறாரோ என்று பாரு கதவருகில் நின்று நெஞ்சுத் துடிப்புடன் நோக்கலானாள்.
காலை வேலையை முடித்துக் கொண்டு துரையிடம் இரண்டு நாட்கள் லீவு கேட்டுக் கொண்டு கிழங்கு விதைத்த பூமியைப் போய்ப் பார்த்து விட்டு வீட்டுக்கு அவன் திரும்பிய போது துரையின் பட்லர் சாமுவேல் நின்றிருந்தான்.
தன் செல்வத்தைப் பகிர்ந்து அநுபவிக்க அவன் என்றுமே விரும்பியதில்லையே சிற்றப்பன் நல்ல நிலையில் இல்லாத போது வாடும் பயிருக்குச் சமயத்தில் பெய்யும் மழை என்று அவன் அங்கே செல்வது உசிதமாகுமா?
நேராக மணிக்கல்லட்டி சென்று அங்கேயே வெள்ளிப் பணத்தையும் பரிசுகளையும் மாமனிட்ம தந்து பாருவைக் கொள்ளும் சடங்கை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம் என்று கூட அவன் நினைத்திருந்தான்.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் எந்தப் பகுதியில் எந்த எந்த மலைகளையும் காடுகளையும் கடந்து வந்தோமென்ற அடையாளங்கூட அவனுக்கு நினைவில்லை.
அப்பப்பா இவ்வளவு நல்ல நிலைக்கு வரக்கூடுமென்ற நம்பிக்கையில் தான் அவன் ஓடி வந்தான் என்றாலும் அந்தப் பிரயாணத்தில் எத்தனை தாபம் கஷ்டம் அச்சம் விருவிருவென்று தூரத்தை விழுங்கியவனாய் அவன் நடக்கையில் படபடவென்று மழை பிடித்துக் கொண்டது.
குதிரைகள் தென்பட்டால் வாடகைக்கு அமர்த்திக் கொண்டு அதில் ஏறிச் சென்று அரசகுமாரனைப் போல் போய் இறங்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் அவனுக்கு உண்டு.
காய்ந்த சருகுகளும் உலர்ந்த மண்ணுமாகவே மரக்கிளைகள் உராயும் இனிமையான ஓசையைப் பின்னணியாகக் கொண்டு ஓர் இன்குரலொலியின் அலைகள் விரிந்து விரிந்து பரவும் நாதவெள்ளமாக அவன் செவிகளில் பாய்ந்து அவன் உள்ளத்தைச் சிலிர்க்கச் செய்தன.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் அவர் உடல் எப்படி வற்றிச் சருகாகி விட்டது சதைப்பற்றே ஒட்டிக் கன்னத்து எலும்புகள் இன்னும் முன்னுக்கு முட்ட இனியும் வற்ற இடமின்றி வற்றி விட்டார்.
இந்தச் சந்திப்பு அவன் எண்ணாத்தாக வேண்டாததாக ஒரு புறம் தோன்றிக் கொண்டிருந்தாலும் ரங்கனுக்குத் தன்னை மீறிய கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு சக்தியின் ஆணையாக இந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்ததால் ஓர் அச்சம் படர்ந்தது.
ஒருவரும் வராத பாதையில் சொல்லி வைத்தாற் போல் எங்கே செல்லக்கூடாது யாரைச் சந்திக்க வேண்டாம் என்றெல்லாம் நினைத்தானோ அவரையே சந்திக்க நேர்ந்து விட்டது கண நேரத்தில் ரங்கன் தீர்மானங்களை மாற்றிக் கொண்டு விட்டான்.
தந்தை வீட்டுச் செய்திகள் ஊர்ச் செய்திகள் எல்லாவற்றையும் அவனுக்குக் கூறிக் கொண்டே உடன் வர ரங்கனும் தன் பால் பண்ணை மேஸ்திரிப் பதவியைப் பற்றித் தந்தைக்கு அறிவிக்க இருவரும் ஹட்டியைச் சமீபித்து விட்டனர்.
ஒரு மழையடித்துப் பூமி குளிர்ந்தது கண்டு இன்புற்றவராய் ஜோகியின் தந்தை போர்த்துக் கொண்ட போர்வையுடன் வாயிற்புறம் உட்கார்ந்திருந்தார்.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் தம் தோளிலும் மார்பிலும் போட்டுக் கொண்டு நீரூற்றிப் பால் ஊற்றிச் சீராட்டிய மகன் மலையாக வளர்ந்து வந்து நிற்பதைப் பார்த்தார்.
ஆடு மாடு தின்னும் ஹெலையனே சண்டாளர் போ போடா போ அழுகையும் ஆவேச வெறியும் மாறி மாறி வர அவர் எழும்பி எழும்பி ரங்கன் முன் பாய்ந்த போது மாதி கஷ்டப்பட்டு அவரை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.
இதுவா வரவேற்பு ஊரார் அனைவரும் சிற்றப்பன் சீற்றம் கண்டு ஒரே பக்கமாகப் பின்வாங்கி விட்டனரே எங்கள் ரங்கண்ணன் ஒத்தையிலிருந்து வந்து விட்டான்.
தன் வீரப் பிரதாபங்களைக் கேட்க அந்தக் கிருஷ்ணன் வீட்டிலிருந்து கூட எவரும் வரவில்லை என்பதை அறிந்த ரங்கனுக்கு ஆற்றாமை வெடித்து வந்தது.
படித்துப் பட்டம் பெற்ற கிருஷ்ணன் ஊர் திரும்பியதைக் கூறி இருந்தாரே ஒழிய அவன் பாருவை மணக்க இருப்பதாகத் தந்தை அவனிடம் முன்பு கூறவில்லை.
தந்தை விழித்தார் யானை போன்ற கரியமல்லரின் குடும்பத்துக்கே எதிர் நிற்க இந்தப் பையனின் இளமைத் தைரியம் துணிவு கொடுக்கிறதா அன்றி அத்தனை செல்வம் சேர்த்து விட்டானா?
வெகு காலத்துக்கு முன்பிருந்தே அவன் இளம் உள்ளத்தில் பதிந்திருந்த பொறாமை உணர்வின் பொறி கரியமல்லர் குடும்பத்தின் மீது புகை கிளப்ப வாய்ப்பு உண்டாகி விட்டது.
என்ன படிப்பு பிரமாதம் புரட்டி விட்டான் பன்னிரண்டு வருஷம் முன்பு ஒன்றும் இல்லாமல் ஓடிய நான் இன்று ஊன்றிப் பிழைத்துச் சம்பாதிக்கக் கற்றிருக்கிறேன்.
ஏற்கனவே அவன் பீமனிடம் சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறான் பீமனும் அதை ஆதரிப்பவனாகப் பேசினானே ஒருவேளை வெகுநாட்களாகக் கிருஷ்ணனுக்கும் பாருவுக்கும் தொடர்பு இருந்திருக்கக் கூடுமோ?
எத்தனை நாளைக்கு முன்னே முடிந்த விஷயம் ஜோகிக்கு கிரிஜா என்றும் பாரு... ரங்கனின் முகம் சுருங்கியது கிருஷ்ணனின் முகம் மலர்ந்தது.
அவன் மெருகடைந்த உள்ளத்தில் திருமணப் பந்தம் என்பது அவிழ்க்க முடியாத விலக முடியாத இறுகிய பிணைப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானம் இருந்தது.
மலர்கள் நாரின் பிணைப்பிலிருந்து நழுவி விடக் கூடாது என்பதற்காக நாரை இறுக்கி மலரைத் துவண்டு விழச் செய்வதாகத் திருமணக் கட்டுப்பாடுகள் கடுமையாக்கி வைத்திருக்கப்படவில்லை.
மலர் சரத்தோடு இணைந்து குலுங்க வேண்டும் மங்கை புகுந்த இடத்தைப் பொலியச் செய்து அந்தக் குடும்பக் கொடியைத் தழைக்கச் செய்பவளாக இருக்க வேண்டும் என்பதே லட்சியம்.
இந்த உயர் நோக்கத்தை உணராமல் திருமண வீடுகளில் இருந்த சந்துக்களைச் சுயநலத்துக்கு உபயோகித்துக் கொள்ளும் வழிகள் ஒழிய வேண்டும் என்பது அவன் கருத்தாக இருந்தது.
ஒருத்தியைக் கொண்டு அன்போடு உவந்து வாழ திருமண விதிகளில் கட்டுப்பாடு வேண்டும் என்று அவன் அப்போது உறுதியாக நினைத்து அதைச் செயலாற்ற எண்ணம் கொண்டிருந்தான்.
கிருஷ்ணனின் மன ஓட்டம் இவ்விதம் எங்கெங்கோ சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கையில் ரங்கன் சுயப்பிரதாபம் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.
இன்று பதினைந்தாம் நாள் திங்கட்கிழமை நம் மரகதமலை ஹெத்தப்பா கோயில் முன் இருக்கும் உருண்டைக் கல்லை யார் தூக்கிக் கொண்டு இரண்டடி நடக்கிறார்களோ அவரே போட்டியில் வென்றவர்.
ஜோகிப் பயல் ஒருவேளை உண்டு குச்சியாக இருப்பான் இந்தக் கிருஷ்ணன் வெறும் ஒல்லிப் பயல் பெண் பிள்ளை போல் முகம் சிவக்கிறது என்று எண்ணியவண்ணம் கருவிழிகள் நிலைக்க சங்கடத்துடன் பாட்டனாரையே நோக்கி நின்ற பாருவையே பார்த்தான்.
மறுகணம் அவள் முகம் அதே நோக்குடன் கிருஷ்ணனின் மீது லயித்த போது ரங்கன் ரோசத்துடன் உன்னை எனக்கு உரியவளாகச் செய்து கொள்ளாமற் போனால் நான் ரங்கனல்ல என்று தனக்குள் கறுவிக் கொண்டான்.
அனைத்தும் அவன் செயல் என்பது அவனுடைய வாழ்வின் ஒவ்வொரு படியிலும் நிதர்சனம் ஆகிவிடுகிறதே சற்றும் நினைக்காத விதமாக அவன் பால் கறக்கும் உரிமை பெற்றான் கோயில் பணிக்கு உரியவனானான்.
அதுபோல்... பெரியப்பன் செய்தியைக் கூறிவிட்டுப் போன பின்னும் கூட அன்று வெகுநேரம் அவன் ஏதோ ஒரு நீண்ட கனவினின்றும் விழித்துக் கொண்டாற்போலவும் பிறகு பளாரென்று வந்த சூரிய ஒளியிலே அவன் கண்ட காட்சி பொய்யாகிவிட்டாற் போலவும் அவனுக்குத் தோன்றியது.
அந்த உணர்வை அந்தப் பூச்செடியை கிருஷ்ணன் அவளை மணக்க இருக்கிறான் என்ற செய்தியால் கோடரி கொண்டு வீழ்த்துவது போல் பெரியப்பன் வீழ்த்தி விட்டார்.
அவனுடைய உள்ளத்தில் பாரு அன்புக்கு உரியவளாக இருக்கிறாளென்றால் அவள் நல்ல விதமாக வாழ்ந்து நல்ல மக்களைப் பெற்று முன்னுக்குக் கொணர்வதில் தானே அவன் சந்தோஷம் கான வேண்டும்.
இத்தகைய எண்ணங்கள் கொண்டு பற்பல விதங்களாகப் பூனைக்குட்டியைப் பழக்குவது போல் மனத்தைச் சமாதானம் செய்து கொண்டு அவன் அடங்கி இருந்த நிலையிலே ரங்கன் வந்து மணிக்கல்லட்டி சென்ற செய்தியைப் பெரியப்பன் கூறிப் போனான்.
மறுநாள் தந்தைக்குக் கடுங் காய்ச்சல் ஏறியதும் பஞ்சாயத்தார் அவசரக் கூட்டம் போட்டு ஜோகியைக் கோயில் எல்லையிலிருந்து விடுவித்து விட்டார்கள்.