sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அவனுக்குத் தெரியுமா ஊரில் இருக்கும்போது கூட இந்தக் கூட்டத்திலிருந்து ஒதுங்கித் தனித்தே அவர் நிற்பார் என்பது... அது சரி அந்த அசட்டு பிராம்மணரை யார்தான் சேர்த்துக் கொள்வார்கள்.
நாளுக்கு நாள் தன் தந்தையின் மீது அவர் என்ன ஆனாரோ எங்கே நிற்கிறாரோ அல்லது வேறு ஏதாவது... என்று எண்ணியெண்ணி அவர்பால் தன் மனத்துக்குள் ஒரு ரகசியமான ஏக்கம் மிகுந்து கனப்பதை அவன் உணர ஆரம்பித்தான்.
தன் மனைவி ராஜம் லோகத்திலே இல்லாத அப்பாவைப் படைச்சுட்டேளே... ஒரேயடியா உருகிப் போகாதேங்கோ என்று எரிந்து விழுவாளோ என்று அஞ்சினான்.
சின்ன வயசில் சின்ன வயசில் என்ன இப்போது கூடத்தான் அவரை அப்பா என்றூ சொல்லிக் கொள்ளவே தானும் தன் தம்பியும் வெட்கப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் அவன் நினைவுக்கு வந்தன.
கணபதி சாஸ்திரிகள் போன்ற ஓர் அழகற்ற கறுப்புப் பிராம்மணர் அசட்டுச் சிரிப்புடன் மாறு கண் பார்வையோடு எதிரில் வந்து நின்றால் யாருக்குமே மதிப்பான எண்ணம் பிறக்காதுதான்.
அவரைப் பார்த்தால் சிலருக்குப் பரிதாபமாக இருக்கும் சிலருக்குப் பரிகாசமாக இருக்கும் அவரும் ஈஈ என்று ஓட்டை வாய்ச் சிரிப்புடன் குழந்தைபோல் எதையாவது பேசுவார்.
பரிதாபத்துக்கும் பரிகசிப்புக்கும் ஆளாகிக் கொண்டிருக்கும் தன்னை அப்பா என்று சொல்லிக் கொள்ளவே தன் பிள்ளைகள் வெட்கப்படுவதில் ஒரு நியாயமிருப்பதாகக் கருதி வந்தார் கணபதி சாஸ்திரிகள்.
சில சமயங்களில் அவமதித்ததுண்டு.... மற்ற சாஸ்திரிகளுக்கு எதையாவது பேசி அவர் வாயைக் கிளறி மகிழ அவர் ஒரு பொழுதுபோக்குச் சாதனம்.
இப்போ இல்லாமலும் என் பிராணனை வாங்கறார் என்று பொழுது விடிந்து பொழுது போனால் தன் மாமனாரின் பிரிவுக்காக அவளும் தன் சுபாவப்படி ஏங்கிக்கொண்டு தானிருந்தாள்... அவர் இருக்கும்போது ஒரு வார்த்தை கூட அவரைக் கடிந்து தான் பேசினதில்லை என்று நிஜமாகவே நினைக்கிறாள் ராஜம்.
அவர் இப்படி எங்கோ அனாதை போலப் போய்விட்டதை எண்ணியெண்ணி அவர் எங்கே அனாதைப் பிணமாகக் கிடக்கிறாரோ என்ற பயங்கரமான கற்பனைகளில் சிக்கிக் கொண்டு இந்தப் பாபத்துக்கு நான் தான் காரணமோ?
பத்து நாட்களுக்கு முன்பு ஆபிசில் இருந்து வருகின்றபோது தெப்பக் குளக்கரையில் கூடி நின்ற சாஸ்திரிகள் கும்பலில் சிவராமனின் பார்வை கட்டை குட்டையாய் கன்னங் கரேலெனத் துண்டாகத் தென்படும் தன் தந்தையைத் தேடி வழக்கம்போல் துழாவியபோது அவனைப் பார்த்துவிட்டார் வெங்கிட்டுவையர்... அவனைப் பின் தொடர்ந்து கடைத் தெருவரை வந்தார்... பிறகு தன் பின்னால் யாரும் வருகிறார்களா என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டு என்னடா சிவராமா... என்றழைத்தார்.
சிவராமனுக்கு ஏனோ தான் பெரிய தவறு புரிந்துவிட்டது போன்ற உணர்ச்சி ஏற்பட்டுக் குனிந்த தலையோடு ஒரு தகவலும் இல்லை... எங்கே போயிருப்பார்ன்னு தெரியல்லே... ஏன் போனார்னும் தெரியல்லே... ஆத்திலே கூட ஒண்ணும் வருத்தம் இல்லே... ம்... உங்களுக்குத் தெரியாதா நாங்க எப்படி அவரை வெச்சிருந்தோம்னு என்று மென்று மென்று விழுங்கினான் சிவராமன்.
பிறகு குரலைத் தாழ்த்தி இப்படி வா சொல்றேன் என்று நடுத் தெருவிலிருந்து ஓரமாய் பஜனை மடத்தருகே அவனை அழைத்து வந்தார் வெங்கிட்டுவையர்.
கணபதி சாஸ்திரிகள் ஊரைவிட்டே ஓடிப் போவதற்கு முதல் நாள் தெப்பக் குளக்கரையில் நடந்த சம்பவத்தை அவர் நினைத்துப் பார்த்தார்.
தெரு ஓரமாய் இருவரும் வந்து நின்றபின் தனது இடுப்பில் செருகி இருந்த பொடி மட்டையை எடுத்து ஒரு சிமிட்டா பொடியை விரல்களில் இடுக்கியவாறு அவர் சொன்னார் அவனுக்கு மனசே வெறுத்துப் போச்சுடா.
அவனை அப்பிடி அவமானப் படுத்திட்டார் வேற யாரு சுந்தரகனபாடிகள் தான்... என்று சொல்லி விட்டுக் கையிலிருந்த பொடியைக் காரமாய் உறிஞ்சினார் வெங்கிட்டுவையர்.
அந்தக் காலத்தில் மகா பண்டிதராய் விளங்கிய கணபதி சாஸ்திரிகளின் தந்தையான பரமேஸ்வர கனபாடிகளின் உயிருக்கு உயிரான சீடர் சுந்தரகனபாடிகள் என்கிற விஷயம் ஒரு குடும்பப் பெருமையாய்ப் போற்றிவந்த செய்தி.
எழுபத்தைந்து வயதுக்கு மேலாகிப் பழுத்த பழமாய்ப் பார்த்தவர் வணங்கும் தோற்றமும் தன்மையும் பொருந்திய கனபாடிகள் பாவம் தன் தந்தையை என்ன காரணத்தினால் அவமானப்படுத்தி இருக்க முடியும்?
அப்படியே கொஞ்சம் முன்கோபியான கனபாடிகள் ஏதாவது சொல்லியிருந்தாலும் யார் என்ன கூறிப் பழித்தாலும் அதனைப் பொருட்படுத்தாத பரப்பிரம்மமான தன் தந்தை அதற்காகவா ஊரை விட்டு ஓடிப்போயிருப்பார்?
மத்தவாள்ளாம் ஒரு கட்சி மாதிரி இந்த அநியாயத்தைப் பத்தி ஒரு வார்த்தை பேச மாட்டேங்கறாளே... சுந்தரகனபாடிகள் ரொம்பப் பெரியவர்தான்... நான் இல்லேங்கலே.... ஆனாலும் அவருக்கு இந்த வயசிலே இப்படி ஒரு கோபம் கூடாது... மனுஷன் என்ன இப்படியா அசிங்க அசிங்கமாப் பேசுவார்?
சீ என்று படபடவென்று பேசி அலுத்துக் கொண்ட வெங்கிட்டுவையர் அதற்குமேல் விஷயத்தை அறிந்து கொள்ள அவன் ஆர்வம் காட்டுகிறானா என்று அறிய மௌனமாய் சிவராமனின் முகத்தைப் பார்த்தார்.
அவனை அவர் அடிக்கக் கூட பாத்தியதை உள்ளவர்தாண்டா நான் இல்லேங்கல்லே... ஆனாலும் கன்னா பின்னான்னு சீ ஒரு பிராமணன் பேசக் கூடிய பேச்சா?
அப்பிடி அசிங்க அசிங்கமா திட்டினார்... கணபதி அப்படியே கூனிக் குறுகி நின்னுண்டிருந்தான்... கடைசியிலே அவன் மட்டும் என்ன மனுஷன் இல்லியா?
ஓய்.. இப்படி அசிங்க அசிங்கமா பேசறீரே... நீர் ஒரு பிராமணனாய்யான்னு கேட்டான்... எவ்வளவு பேச்சுக்குத்தான் ஒரு மனுஷன் பேசாம இருப்பான்?
நறுக்குன்னு கேட்டான்... அவ்வளவுதான் அந்தக் கிழவரைப் பார்க்கணுமே... கணபதி கழுத்திலே போட்டிருந்த துண்டை இழுத்து முறுக்கிப் பிடிச்சுண்டார்... ஆவேசம் வந்ததுமாதிரி காயத்திரி மந்திரத்தைக் கூவினார்.
இவன் பிராமணனான்னு எல்லாரும் கேளுங்கோ...ன்னு அசிங்க அசிங்கமாத் திட்டினார் ஒரே கும்பல் கூடிடுத்து... நான் போய் விலக்கப் பார்த்தேன்.
என்னைப் பிடிச்சு ஒரு தள்ளு தள்ளினார் பாரு... நான் போயி குளக்கரை சுவர் மேலே விழுந்தேன்.... தள்ளிட்டுக் கத்தறார்.... மனுஷனுக்கு வெறி ஒண்ணு மந்திரத்துக்கு அர்த்தம் சொல்லு.... இல்லேன்னா நான் பிராமணன் இல்லேன்னு ஒத்துக்கோ... என்னெக் கேட்டியேடா என்ன தைரியம்?
நாங்க அவர்கிட்டே பேச முடியல்லே... அந்தக் கெழம்தான் மூர்க்கமாச்சேன்னு கணபதிகிட்டே கெஞ்சினோம்.... சொல்லுமோய்யா... மந்திரத்துக்கு அர்த்தம் சொல்லிட்டுப்போமே... பிடிவாதம் பிடிக்காதீர்ன்னு நானும் கிட்டே போயி சொன்னேன்... கணபதி என் மூஞ்சியை வெறிச்சிப் பார்த்தான்.
பார்த்துட்டு ஓன்னு கொழந்தை மாதிரி அழுதான்... நேக்கு மந்தரம் தான் தெரியும்... அர்த்தம் தெரியாதேன்னு அவன் அழறப்போ அம்பது வருஷத்துக்கு முந்தி நானும் அவனும் ஒண்ணா படிச்சதெல்லாம் நேக்கு ஞாபகம் வந்து நானும் அழுதுட்டேன்.
பல்லைக் கடிச்சுண்டு உடம்பிலேருந்த பூணூலை வெடுக்குனு பிச்சு அறுத்து கனபாடிகள் மூஞ்சிலே எறிஞ்சுட்டு போங்க... நான் பிராமணன் இல்லே... நான் பிராமணன் இல்லேன்னு கோஷம் போடற மாதிரிக் கத்திண்டு ஓட்டமும் நடையுமா நாலுவீதியும் சுத்திண்டு அப்ப போனவன்தான் என்ன ஆனானோ எங்கே போனானோன்னு உன்னடை வந்து விசாரிக்கணும்னுதான் நெனைச்சிண்டிருந்தேன்... நீ என்னடான்னா இந்த விஷயமே தெரியாதுங்கறே?...
என்று தான் சம்பந்தப்படாத இந்தக் காலத்து பிராமணர்களாகிய தாங்கள் யாருமே சம்பந்தப்படாத கணபதி சாஸ்திரி என்ற தனிப்பட்ட ஒருவனின் விவகாரம்போல் அன்று நடந்த நிகழ்ச்சியை விளக்கினார் வெங்கிட்டுவையர்.
வெங்கிட்டுவையர் விவரித்த சம்பவத்தில் பொதிந்துள்ள ஒரு சமூகச் சீரழவின் கொடுமையை ஆழ்ந்து உணர்ந்த வேதனையில் வாய்மூடி மௌனியனான் சிவராமன்.
வீட்டிற்குப் போனதும் ஒரு மூலையில் கவிழ்ந்து படுத்துக் கதறி அழவேண்டும் என்று வழியெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டே அவன் நடந்தான்... ஆனால் அன்று அவன் வீடு சென்றதும் அவ்விதம் செய்யவில்லை.
சிவராமன் ஆபிசிலிருந்து வரும்போது வழியில் குறுக்கிட்ட தெப்பக்குளக்கரை சாஸ்திரிகள் கூட்டத்தில் அவன் பார்வை இன்று யாரையும் தேடவில்லை.
வீடு சென்றதும் தபாலில் வந்த அந்தக் காகிதக் கத்தையில் பென்சிலாலும் பேனாவாலும் எழுதப்பட்டிருக்கும் செய்திகளை காலத்தின் அடியை நெஞ்சில் ஏற்றதால் ஒரு வயோதிக இதயத்திலிருந்து தெறித்து விழுந்த ரகசியமான உதிரத் துளிகளின் அர்த்தத்தை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற அவசரத் துடிப்பில் நடந்து கொண்டிருந்த அவன் அந்தக் கூட்டத்தையே கவனிக்கவில்லை.
அவனுக்கு மவுண்ட் ரோடிலுள்ள ஒரு பெரிய பாதரட்சைக் கடையில் சேல்ஸ்மேன் உத்தியோகமானதால் இரவு எட்டு மணிக்குமேல் கடை அடைத்த பின்பே வீட்டுக்கு வர முடியும்... தனது அறையில் சென்று உடைகளைக் களைந்தபின் முதல் வேலையாகக் கைப் பையைத் திறந்து அந்த நீளக் கவரின் உள்ளே இருந்த காகிதக் கத்தையை எடுத்து அந்தரங்கமாய்ப் படிக்க ஆரம்பிக்கிறான் சிவராமன்.
ஆயிரமும் ஆயிரம் விதம் இந்த மைதானத்திலே எனக்கு முன்னேயும் எனக்குப் பின்னேயும் ஆயிரம் ஆயிரமா மனுஷா போயிண்டும் வந்துண்டும் இருக்கா.... சின்ன வயசிலே குடை ராட்டினத்திலே முதல் தடவை சுத்தினப்ப ஏற்பட்ட மயக்கம் மாதிரி இந்த நிமிஷம் என்னைச் சுத்தி ஆயிரம் ஆயிரமா ஜனங்கள் சுத்திண்டு இருக்கச்சே ஒரு பிரமை தட்டறது.
இந்த நிமிஷம் உயிர் வாழற மனுஷ ஜாதியிலே ஒரு நபர் கூட இருநூறு வருஷத்துக்கு முன்னாலே இல்லை இருநூறு வருஷத்துக்கு முன்னாலே வாழ்ந்த மனுஷ ஜாதியின் ஒரு ஜீவன் கூட இப்போ இல்லே.
அதுமாதிரிதான் இந்த விஷயமும் இருநூறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இருந்தவா முழுக்கப் போனதும் இப்ப உள்ளவா முழுக்க வந்துட்டதும் ஆச்சரியமாத்தான் இருக்கு அவா கொஞ்சம் கொஞ்சமா போனா இவா கொஞ்சம் கொஞ்சமா வந்தா.
அப்படி சிக்கிக்கறதுதான் வாழ்க்கை... சிக்கல் விடுபடலேன்னா அதுக்கு நாமதான் பொறுப்பு... அந்தக் காகிதங்களில் இதுவரை பென்சிலால் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.
இந்த வித்தியாசத்தை ஒரு அத்தியாயப் பிரிவு போல் உருவகித்துக் கொண்டு தான் படித்த கனமான விஷயங்களைக் கருத்தூன்றிச் சிந்திக்கிறான் சிவராமன்... அவனது சிந்தனைகளை மறித்துக் கொண்டு இந்த அசட்டு அப்பாவா இப்படி யெல்லாம் சிந்திக்கிறார் என்ற வியப்புணர்ச்சியே மேலிடுகிறது.
இந்த வினாடி அவன் தனது தந்தையின் அந்த அசட்டுப் பிராமணரின் தாடி மழிக்காத ரோமக்கட்டை அடர்ந்த முன்பல் விழுந்த அம்மைத் தழும்பு நிறைந்த மாறுகண் பார்வையோடு கூடிய கரியமுக விலாசத்தைக் கற்பனை செய்து கண்ணெதிரே காண்கிறான்.
எழுத்தைத் தொழிலாகக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையோடு ஒரு பத்திரிகையில் பணியாற்றும் தனது சிந்தனையில் ஏற்பட முடியாத எண்ணங்களூம் தன்னால் எழுத்தில் வடிப்பதற்குக் கைவரப் பெறாத கலையும் காலமெல்லாம் எல்லோருடைய கேலிக்கும் அவமதிப்புக்கும் ஆளான அந்த அப்பாவி பிராமணனுக்கு எப்படி சித்தியாயிற்று என்ற பிரமிப்பில் விளைந்த நடுக்கத்தோடு அவன் தொடர்ந்து படிக்க ஆரம்பிக்கிறான்.
அதுதான் அப்பாவுக்கும் ஆசையாம் ம்.... அதெல்லாம் அந்தக் காலத்துப் பிராமணத் தம்பதிகளின் லட்சியம் தன் பிள்ளை பிராமண தர்மத்தின் பிரதிநிதியா ஆகணும்கறது.
வருஷத்திலே மூணுமாச போனஸ் இந்த வேலைக்கு என்ன குறைச்சல் அங்கே ஒண்ணும் மாட்டை அறுத்துத் தோல் எடுத்துச் செருப்புத் தைக்கிற வேலை இல்லே.
ஏன்னா என் பிள்ளைகள் என்னைப் போல குடுமி வச்சுண்டு உடம்பிலே சட்டையும் கால்லே செருப்பும் போட உரிமை இல்லாம இந்தக் காலம் பார்த்துப் பரிகசிக்கிற ஒரு ஒதுக்கப்பட்ட கூட்டமா வாழணும்னு நான் ஆசைப்படலே.
ஆமாம் ஒதுங்கிப்போ ஒதுங்கிப்போன்னு சொல்லிச் சொல்லி நானேதான் ஒதுங்கிப் போயிட்டேனே... ஒரு ஜாதி தாழ்ந்தது எவ்வளவு பொய்யோ அவ்வளவு பொய் இன்னொரு ஜாதி உயர்ந்ததும்.
இது எப்போ தெரியறதுன்னா தாழ்த்தி ஒதுக்கப்பட்ட ஜாதியைப் போலவே உயர்ந்து ஒதுங்கிப்போன ஜாதியும் படற கஷ்டத்திலே எனக்குத் தெரியறது.
என் பிள்ளைகள் பேருக்கு உயர்ந்த ஜாதின்னு சொல்லிண்டாலும் ஊருக்குப் பூணூல் போட்டுண்டாலும் நல்ல வேளை என்னைப்போல ஒதுங்கிப் போன ஜாதி ஆயிடலே.
என்னை அப்பான்னு சொல்லிக்க அவ சமமா பழகறவா மத்தியிலே என்னை அப்பான்னு காட்டிக்க எவ்வளவு வெக்கப்பட்டாங்கறதை நான் எத்தனையோ தடவை பார்த்திருக்கேன்.
ம்... முகம் தெரியாத அப்பாவை நெனச்சு நான் பெருமைப் பட்டுண்டிருக்கேன்... கண்ணெதிரே இருக்கிற அப்பனைப் பார்த்து என் பிள்ளைகள் வெக்கப்பட்டுண்டிருக்கு அது சரி நானே என்னை நெனச்சு வெக்கப்படறச்சே அவா படறது தப்பா?
பிறகு ஒரு முறை பெருமூச்செறிந்து சிவந்த கண்களூம் துடிக்கின்ற உதடுகளுமாய்த் தொடர்ந்து படிக்கிறான் பாரதியார் ரொம்ப கோபத்தோடு கடுமையாய்த்தான் சொல்லியிருக்கார் அர்த்தம் தெரியாம மந்திரம் சொல்றதைவிட செரைக்கப் போகலாம்னு.
அப்போ அது எனக்கு தப்புன்னு தோணலே... ... மந்திரங்கள் தெய்வீகமான புனிதமான பவித்திரமான விஷயங்களைப் பத்திப் பேசறதுங்கற நம்பிக்கையிலேயே அதை நான் மனனம் பண்ணிட்டேன்.
நோயாளிக்கு மருந்துதான் முக்கியமே ஒழிய ஒவ்வொரு மாத்திரையிலேயும் என்னென்ன ரசாயனம் கலந்து இருக்குங்கிற ஞானம் அவசியமா என்ன?
அதுபோலதான் மந்திரம் உனக்கு அது தேவை அதை ஜபிப்பதன் மூலம் அதற்குரிய பலன்கள் உன்னை அடையும்னு ஒரு பெரிய மேதை எழுதியிருந்தார்.
ஆனா அந்த ஞானியின் இந்த வாதமும் எனக்குத் தக்க சமயத்தில் கை கொடுக்கல்லே... ஒரு தடவை வக்கீல் ராகவைய்யர் ஆத்துக்கு தர்ப்பணம் பண்ணி வைக்கப் போயிருந்தேன்.
நாலு அங்குலத்துக்குச் சரிகைக் கரை வேஷ்டியும் பட்டுத் துண்டுமா அவர் மாடியிலேருந்து எறங்கி வர்ரச்சே பளபளன்னு கால்லே சிலிப்பர் வேறே... என்ன பண்றது?...
நானும் இட் இஸ் ஆல்ரைட் சொன்னேன்... நானும் அடிக்கடி ஏதாவது ரெண்டு இங்கிலீஷ் வார்த்தையைக் கலந்து பேசறதுதான்... உலகம் என்னை ஒதுக்கி வச்சிருந்தாலும் ஓடி ஓடி வந்து ஒட்டிக்கிற குணம் அது.
அவர் என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சுண்டே மந்திரமும் குறைஞ்சிருந்ததேன்னார்... அன்னிக்கு மாதிரி வாழ்க்கையிலே அதுக்கு முன்னே நான் இப்படி அவமானப்பட்டதில்லே.
அப்புறமான்னா தெரிஞ்சது அவர் டில்லியிலே பெரிய சம்ஸ்கிருத புரொபஸர்னு... அவர் என்னைக் கேட்டார் உங்க பீடத்துக்கு நாங்க வெச்சிருக்கற மதிப்பை நீங்க காக்க வேண்டாமா?
அர்த்தம் தெரியாம மந்திரம் சொல்லித் தரலாமா?ன்னு... நான் சொன்னேன் மருந்தைச் சாப்பிட்டா போறும் மருந்திலே என்ன இருக்குன்னு தெரிஞ்சா என்ன தெரியாட்டா என்ன?ன்னு எப்பவோ படிச்சதை எடுத்துவிட்டேன்.
மருந்து கொடுக்கிறவருக்குத் தெரிஞ்சிருக்கணுமே?ன்னார்... ஒரு நிமிஷம் யோசித்துப் பார்த்தேன்... என்ன சொல்றதுன்னு புரியல்லே.... மன்னிச்சுக்கோங்கோ ஸ்வாமின்னு கை எடுத்து கும்பிட்டுட்டு சைக்கிள்லே ஏறி ஓடி வந்துட்டேன்.
ராஜம் அடுக்களையிலிருந்து அறைக்குள் வந்து அவன் முதுகில் உரசியவாறு நின்று அவன் தோள் வழியே அவன் படிக்கும் காகிதங்களைப் பார்க்கிறாள் ஏதோ ஆபீஸ் விவகாரம் என்ற அலட்சியத்தோடு.
அறுபது வருஷமா அர்த்தமில்லாமல் பேத்திண்டே வாழ்ந்திருக்கேன் என்னைப்போல மனுஷாளாலேதான் பிராம்மண தர்மமே அவமானப் பட்டுடுத்து.
பொய்யாவே வாழ்ந்துட்டமாதிரி ஒரு புகைச்சல்... சாஸ்திரங்கள் வேதங்கள் எல்லாம் இந்தக் காலத்தினாலே மதிப்பிழந்து போயிடுத்துன்னு நான் சொல்லமாட்டேன்.
இதுக்கு முன்னே நாடகத்திலே வர்ரமாதிரி நான் வேஷம் போட்டுண்டு யாரோ எழுதிக் கொடுத்த வசனங்களைப் பேசறமாதிரி மந்திரங்களை மனசிலே ஒட்டாம உதட்டிலே ஒட்டிண்டு திரிஞ்சேன்.
... எனக்குத் தெரிஞ்சவா இப்ப யாராவது என்னெப் பார்த்தா அவாளுக்குத் தெரிஞ்ச கணபதிசாஸ்திரி நான்தான்னு சொன்னால் கூட நம்பவேமாட்டா.
ஆமாம் என் மனசிலே இருக்கிற என் உருவம் குடுமி வச்சுண்டிருக்கு பத்தாறு தரிச்சிண்டிருக்கு... அறுபது வருஷ நெனைப்பு அவ்வளவு சீக்கிரம் மாறிடுமா?
சொல்லட்டுமே... அன்னிக்கி குளத்தங்கரையிலேருந்து வந்த கோலத்தைப் பார்த்தவா எனக்குப் பயித்தியம் பிடிச்சுடுத்துன்னுதான் நெனச்சுண்டு இருப்பா.
இந்த உலகமே அவர் ரூபத்திலே வந்து என்னைப் பிடிச்சுண்டு நீ பிராமணனா சொல்லு இந்த மந்திரத்திற்கு அர்த்தம் தெரியாதவன்... நீ பிராமணனா சொல்லுன்னு உலுக்கின மாதிரி இருந்தது... அவர்தான் எனக்கு பிரம்மோபதேசம் செஞ்சு வச்சு பூணூல் போட்டவர்.... அவர் சொல்லிக் கொடுத்ததைத்தான் நான் இத்தனை காலமா சொல்லிண்டு இருந்தேன்.
அவன் முகத்தைப் பார்த்து அவன் பார்வை வழியே முகம் திரும்பி கூடத்தில் நிறுத்தி இருந்த கணபதி சாஸ்திரிகளின் சைக்கிளை ராஜமும் பார்க்கிறாள்.
அந்த நிமிஷம் வார்த்தைகள் ஏதுமற்ற மௌனத்திலேயே அவர்கள் இருவரும் ஒரே விஷயத்தைப்பற்றிப் பேசாமலேயே மன உறுத்தலைப் பரஸ்பரம் பரிமாறி உணர்ந்து கொள்கின்றனர்.
ஒன்றுமே தெரியாத அசடு என்று தான் தீர்மானித்திருந்த தன் தந்தையின் உள்ளுணர்வுகளை அறிந்து பிரமித்தது போலவே அவர் மீது வெறுப்பைத் தவிர வேறு பாசமேதும் இல்லாதவள் என்று இதுநாள் வரை தான் எண்ணியிருந்த ராஜத்தின் மன உணர்வுகளைத் திடீரென அறிய நேர்ந்ததும் எல்லா விஷயங்களிலும் ஏதோ ஒரு மகத்துவம் நமக்குத் தெரியாமல் ஒளிந்திருக்கிறது என்ற உணர்வில் மெய்சிலிர்க்கிறான் சிவராமன்.
என்ற பரபரப்போடு அவர் எங்கோ உயிரோடு இருக்கிறார் என்ற ஒரே திருப்தியில் ஆனந்தமயமாகி அதை வாங்கிப் படிக்க ஆரம்பிக்கிறாள் ராஜம்.
தன்னை விட்டு எங்கோ விலகிக் கிடக்கும் அவரை முழுமையாக அறிந்துகொள்ளும் ஆவலில் ஆளுக்கு ஒரு பக்கத்தை அவர்கள் படித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
அந்தக் காகிதத்தில் ஏதோ ஒரு பக்கத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்த மணி திடீரெனக் கூவுகிறான் வெல்டன்... பாதர்... அந்தக் காகிதங்களில் அவர்கள் அறிவது அவர்கள் கண்களுக்குத் தெரிவது அவர்கள் தரிசிப்பது அந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இந்த இருபதாம் நூற்றாண்டில் வாழ நேர்ந்துவிட்ட கணபதி சாஸ்திரிகள் என்ற தனிப்பட்ட ஒரு பிராம்மணரை மட்டும்தானா?
முப்பத்தைந்து வருஷங்களுக்கு முன்னால் அங்கே அந்தத் தெருவில் ஓர் பழங்காலத்து வீட்டின் கர்ப்பக் கிருகம் மாதிரி இருளடைந்த அறையில் பிறந்து அந்தத் தெருப் புழுதியிலே விளையாடி அந்த மனிதர்களின் அன்புக்கும் ஆத்திரத்துக்கும் ஆளாகி வளர்ந்து இப்போது பிரிந்து இருபத்தைந்து வருஷங்கள் ஆன பிறகும் அந்த நினைவுகள் அனுபவங்கள் நிகழ்ச்சிகள் யாவும் நினைப்பதற்கே சுகமாக இருக்கிறதென்றால் அவை யாவும் அழகான அனுபவங்களும் நினைவுகளும் தானே நான் பார்த்த ஊரும் இவை என்றுமே புதிதாக இருந்திருக்க முடியாது என்று உறுதியான எண்ணத்தை அளிக்கின்ற அளவுக்குப் பழசாகிப் போன அந்த அக்ரஹாரத்து வீடுகளூம் இவர்கள் என்றைக்கும் புதுமையுற மாட்டார்கள் என்கிற மாதிரி தோற்றமளிக்கும் அங்கு வாழ்ந்த மனிதர்களும் இப்போதும் அப்படியேதான் இருக்கிறார்கள் என்று என்னால் நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியாது.
ஆனாலும் கற்பனையாக இத்தனை மைல்களூக்கப்பாலிருந்து அந்த ஊரின் தெருவுக்குள் பிரவேசிக்கும் போது கற்பனையால் தூரத்தை மட்டும்தான் கடக்க முடியுமா?
அந்தக் குளத்தங்கரை ஓரமாக நான் வரும்போது எனது பிரசன்னத்தைக் கொஞ்சம் கூடப் பொருட்படுத்தாமல் அந்தப் பெண்கள் குளித்து கொண்டிருக்கும்போது குளக்கரைப் படியிலே நான் சற்று உட்கார்ந்து கொள்கிறேன்.
குளத்திலே தண்ணீருக்கு மேல் ஓர் அடி உயரத்துக்கு மீன்கள் துள்ளிக் குதிக்கும் கூழாங் கற்களைப் பொறுக்கிக் குளத்துக்குள் எறிந்தவாறு எவ்வளவு காலம் வேண்டுமானாலும் உட்கார்ந்திருக்கலாமே எங்கெங்கே பரந்து என்ன வாரிக் கட்டிக் கொண்டோம்?
வெங்கிட்டு உத்தண்டம் சுந்தரம் தண்டபாணி எல்லாரும் பெண்கள் படித்துறைக்கும் ஆண்கள் படித்துறைக்குமிடையே உள்ள கட்டைச் சுவரின் மீது வரிசையாக வந்து நின்று ஒவ்வொருவராக தொபுக் தொபுக் என்று குதித்த பின்னர் ஈரம் சொட்டச் சொட்ட ஒரு ரிப்பன் கோவணத்தை இழுத்துச் செருகிக் கொண்டு மறூபடியும் சுவரின் மீது ஏறி வந்து வரிசை அமைக்கின்றனர்.
அவா உன்னை சேத்துண்டு வெளையாடலேன்னா ஒண்ணும் கொறைஞ்சு போயிட மாட்டே... நீ வாடா நான் உனக்கு பட்சணம் தர்றேன்... காப்பிப் பொடி அரைக்கலாம் வரயா?...
நான் அவர்களுக்குக் காப்பிப் பொடி அரைத்துக் கொடுக்கிறதிலிருந்து சில நேரங்களில் கால் அமுக்கி விடுவது வரை எல்லாக் காரியங்களும் செய்வேன்.
ஏதாவது ஒரு குழந்தை ஓடி வரும்போது தேமேனென்று உட்கார்ந்திருக்கும் நான் தேமேனென்று குறுக்கே காலை நீட்டுவேன்... கீழே விழுந்து ஓ வென்று அழும் குழந்தைக்குச் சில சமயங்களில் மோவாயிலிருந்தோ பல்லிலிருந்தோ ரத்தம் ஒழுகும்.
அந்தச் சனிகள் பேசத் தெரியாவிட்டாலும் அழுது கொண்டே கையை நீட்டிச் சாடை காட்டி தான் விழுந்ததுக்கு நான் தான் காரணம் என்று எப்படியோ சொல்லிக் காட்டிக் கொடுத்து விடும்கள் கடன்காரா செய்யறதையும் செய்துட்டுப் பூனை மாதிரி உக்காந்திருக்கியா?
ஏண்டி அவனை அடிக்கறே பாவம் அவன் தேமேன்னு தானே இருக்கான் என்று யாராவது அடுத்த வீட்டு எதிர் வீட்டு மாமி வந்து அவள் வந்த பிறகு அழ ஆரம்பித்த என்னைச் சமாதானப்படுத்தி அழைத்துக் கொண்டு போவார்கள்.
எப்படியோ பழியிலிருந்து மட்டும் தப்பித்துக் கொள்வேன்... காப்பிப் பொடி அரைக்கிற மிஷின்லே மண்ணைக் கொட்டி அரைக்கிறது... திடீர்னு மாமி... இங்கே வந்து பாருங்கோ.
எங்காத்துக் கடன்காரனாத்தான் இருக்கும் என்று அவர்கள் வீட்டுக் கடன்காரனைத் தேடிப் பிடித்து நாலறை வாங்கி வைத்துப் பார்த்தால்தான் ஒரு சந்தோஷம் ஒரு நிம்மதி.
என் அம்மா மட்டும் என் மேல் அனுதாபம் காட்டுகிற மாமிகளை எச்சரித்துக் கொண்டே இருப்பாள் அவனை நம்பாதீங்கோ... பார்த்தா மொசு மொசுன்னு பூனை மாதிரி இருந்துண்டு உடம்பே வெஷம்... என்னமோ சொல்லுவாளே பூனை செய்யறதெல்லாம் வெஷமம்... அடிச்சா பாவம்னு அந்த மாதிரி... அதைக் கேட்டு ஏண்டா அப்படியா?
நான் தேமேனென்று அவளைப் பார்ப்பேன்... சீ போடி என்னத்துக்குக் கொழந்தையெ இப்படிக் கரிச்சுக் கொட்டறே நீ வாடா... என்கிற அந்த அணைப்பும் அன்பும் எவ்வளவு இதமாக சுகமாக இருக்கும் ஆனால் அந்த அனுதாபம் காட்டுகிற அவர்களுக்குக் கூட நான் உண்மையாக வெள்ளையாக இல்லை என்பது எனக்கல்லவா தெரியும் சரி நான் என்ன சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன் அந்த அக்ரஹாரத்துப் பூனையெப் பத்தி சொல்ல வந்து அக்ரஹாரத்து மனுஷாளைப் பத்தியும் என்னைப் பத்தியும்னா சொல்லிண்டு இருக்கேன் இருபத்தைந்து வருஷத்துக்கு முன்னே பத்து வயசு வரைக்கும் வாழ்ந்திருந்த ஒரு கிராமத்தையும் ஒரு அக்ரஹாரத்தையும் அதிலே வாழ்ந்த மனுஷாளையும் பத்தி இன்னும் எவ்வளவு நாளைக்கி வேணும்னாலும் என்னால் சொல்லிக் கொண்டே இருக்க முடியும்.
பார்க்கப் போனா நான் சொல்லிக் கொண்டு பேசிக் கொண்டு எழுதிக் கொண்டு இருக்கிற எல்லாமே ஒரு ஊரை ஒரு தெருவைச் சேர்ந்தவாளைப் பத்திதான்.
மீனா ருக்கு பட்டு லலிதா கௌரிப் பாட்டி ஆனந்த சர்மா வைத்தா ராகவய்யர் கணபதி ஐயர் சங்கர சர்மா இவர்கள் எல்லோருக்குமே ஒருத்தரை ஒருத்தர்க்குத் தெரியும்.
இவா அப்ப இருந்தது இப்ப எப்பிடி இருப்பான்னு நான் இப்பக் கற்பனை பண்றது இவர்களிலே சில பேர் எக்கச் சக்கமா பட்டணத்தின் மெர்க்குரி லைட் வௌிச்சத்திலே என்னிடம் வந்து சிக்கிக் கொண்டது காலத்தினுடைய அடிகளினாலே இவர்கள் வளைஞ்சு போனது உடைஞ்சு போனது அடிபடாமல் ஒதுங்கி ஓடிப்போனது அடிபட்டும் ஒண்ணுமில்லையென்னு உடம்பெத் தொடச்சு விட்டுண்டது எங்கேயோ பட்ட அடிக்கு எங்கேயோ போய் முட்டிண்டது சமயத்திலே என்னண்டையே வந்து முட்டிக் கொண்டு குட்டு வாங்கிக் கொண்டது இதைப்பத்தியெல்லாம் எழுதறதிலே எனக்குச் சலிப்பே கிடையாது அலுப்பே கிடையாது.
அவா சம்பந்தப்பட்ட எல்லாமே எனக்கு ரொம்ப ஒஸத்தி ஆனால் அவர்கள்லே சிலருக்கு இதுவே அலுத்துப் போச்சுப் போலே இருக்கு... ம்ஹ்ம் பயமா இருக்குப் போலே இருக்கு... என்னமோ சங்கடப் பட்டுக்கறா என்ன ஸார் அக்ரஹாரத்து மனுஷாளைப் பத்தியே எழுதிண்டுன்னு.
இந்தத் தடவை ஒரு மாற்றத்துக்கு அந்த அக்ரஹாரத்து மனுஷாளை விட்டுட்டு எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு பூனையைப் பற்றி எழுதப் போறேன்.
பூனைகளைப் பார்த்தா நம் கண்ணுக்குத் தான் ஆஷாடபூதி மாதிரி இருக்குமே தவிர பாவம் அதுகளுக்கு அந்த மாதிரி குணமெல்லாம் நிச்சயம் கிடையாது.
தேமேன்னு உக்கார்ந்துண்டு ஒரு கட்டெறும்பைப் பிடிச்சு ரெண்டு காலைக் கிள்ளிட்டு அது ஆடற நடனத்தை ரசிக்கிறது... ஒரு குச்சியாலே அதன் நடு முதுகிலே அழுத்திக் குத்தி அதெ ரெண்டாக்கி அந்த ரெண்டு துண்டும் எப்படித் துடிக்கிறதுன்னு ஆராயறது பல்லியெ அடிச்சு வால் துடிக்கிறதெப் பாக்கறது.
மரவட்டை வளையல் பூச்சி ஓணான் இதுக்கெல்லாம் அந்தக் காலத்திலே நான் ஒரு யமகிங்கரன் எங்க தெருவிலே நுழையற எந்த நாயும் என்னைப் பார்த்துட்டா அதுக்கப்புறம் தைரியமா முன்னேறி வராது.
அந்த எதிர் வீட்டு வரிசை ஓரமா இரண்டு பின்னங்காலுக்கும் நடுவிலே வாலை இடுக்கிண்டு என் மேலே வச்ச கண்ணை எடுக்காமலேயே நகர்ந்து வரது.
ஒருநாள் ஜெயா மாமி ஓன்னு அலறிண்டு சபிச்சா இந்தக் கட்டேல போற பூனை ஒரு படி பாலையும் சாச்சுக் கொட்டிடுத்தே... அந்தப் பெருச்சாளியை அடிச்ச மாதிரி இதை யாராவது அடிச்சுக் கொன்னாக் கூடத் தேவலை.
ஊஞ்சல்லே படுத்துண்டு விசிறிண்டிருந்த மாமா சொன்னார் வாயெ அலம்புடி... பாவம் பாவம் பூனையைக் கொல்றதுன்னு நெனைச்சாலே மகாபாவம் நான் தேமேன்னு நின்னுண்டு கேட்டுண்டிருந்தேன்.
பெருச்சாளி சீறித்தே ஆனா பூனை பாஞ்சு கொதறிப்பிடும் கொதறி... பூனை மொதல்லே பயப்படும் கத்தும் ஓடப் பார்க்கும் ஒண்ணும் வழியில்லேன்னா ஸ்ட்ரெய்ட் அட்டாக் தான்... எனக்கு ஞாபகம் இல்லாத வயசிலே ஒரு பூனை என் வயத்தைக் கீறின வடு இப்பவும் அரைஞாண் கட்டற எடத்துலே நீளமா இருக்கே... சின்னக் குழந்தையா தவழ்ந்துண்டு இருந்த பருவம்... பூனையைப் பிடிச்சுண்டு சர்க்கஸ் பண்ணி இருக்கேன்.
சிவப்பா வாயைத் தெறந்து என்னைப் பார்த்துண்டே... மியாவ்..ன்னு அது கத்தினப்போ அது தன் பாஷையிலே என்னை சவாலுக்கு அழைக்கிற மாதிரியே இருந்தது.
இன்னொரு பூனையையும் ஜோடி சேர்த்துண்டு ஒரு ராட்சஸக் குழந்தை அழற மாதிரி ரெண்டும் அலறிண்டு காச்சு மூச்சுன்னு கத்தி ஒண்ணு மேலே ஒண்ணு பாஞ்சு பிறாண்டிண்டு... எங்க வீட்டு ஓட்டுக் கூரை மேல ஒரே ஹதம்.
ரெண்டும் ஒண்ணு பின்னாடி ஒண்ணு குதிச்சுத் தெருவிலே குறுக்கா ஓடி ஜெயா மாமி ஆத்துக் கூரையிலே ஏறினதை நிலா வௌிச்சத்திலே நான் நன்னாப் பார்த்தேன்.
மத்தியானம் சாப்பிடக்கூட ஆத்துக்குப் போகாமே காத்துண்டிருந்தேன்... கடைசிலே மத்தியானம் மூணு மணிக்குப் பூனைப் பெரியவாள் வந்தா.... நான் கிணற்றடியிலிருந்து இவ்வளவையும் பார்த்துண்டே இருக்கேன்... மெதுவா அடிமேலே அடி வச்சுப் பூனை மாதிரி போனேன்.
டப்னு கதவை மூடிட்டேன்... உள்ளே சிக்கிண்ட உடனே பாலை மறந்துட்டுக் கதவைப் பிறாண்டறதே மாமி... மாமி ஓடி வாங்கோ பெரியவா இங்கே சிக்கிண்டான்னு கத்தறேன்.
அப்படியே கோணியோட வச்சு ஒரு சதக்... ஆட்டம் குளோஸ் அவன் கிட்டே நீதான் கேக்கணும் என்று அவன் வருவதற்கு முன்னாடியே பயப்பட ஆரம்பிச்சுட்டான் சுந்தரம்.
அவனும் எனக்கு ஒரு சலாம் போட்டானே அவன் என் பக்கத்திலே வந்து இரண்டு காலையும் தரையிலே ஊணிண்டு சைக்கிள்லேருந்து எழுந்திருக்காமலே நிக்கறான்.
பெரிய கத்தி விளிம்பிலே கட்டை விரலை வெச்சு கூர் பார்த்துண்டே அவன் சொல்றான் பூனையை இதுவரைக்கும் நான் வெட்டினதே இல்லே... ஏன்னா நாங்க பூனையைச் சாப்பிடறதுமில்லே... நான் வெட்டித் தரேன்.
பூனையும் வெஷமம் பண்ணட்டுமே வீட்டிலே அடுப்பங்கரையைப் பூட்டி வெக்கச் சொல்லுன்னு சொல்லிண்டே என் கையிலே இருந்த கோணியைப் பிரிச்சு உதறினான்.
பூனை தப்பிச்சுப் போயிடுத்தேன்னு இல்லே... நான் விளையாட்டா கொலை செஞ்ச வளையல் பூச்சி மரவட்டை தும்பி ஓணான் பெருச்சாளி பாவம் அந்த நாய்... எல்லாத்தையும் நெனைச்சுண்டு அழுதேன்... நான் இப்ப அந்த அக்ரஹாரத்திலே இல்லை.
மாலையில் அந்தப் பெண்கள் கல்லூரியின் முன்னே உள்ளே பஸ் ஸ்டாண்டில் வானவில்லைப் போல் வர்ண ஜாலம் காட்டி மாணவிகளின் வரிசை ஒன்று பஸ்ஸீக்காகக் காத்து நின்று கொண்டிருக்கிறது.
அரை மணி நேரத்திற்கு அங்கே ஹாரன்களின் சத்தமும் குளிரில் விறைத்த மாணவிகளின் கீச்சுக் குரல் பேச்சும் சிரிப்பொலியும் மழையின் பேரிரைச்சலோடு கலந்தொலித்துத் தேய்ந்து அடங்கிப் போனபின் ஐந்தரை மணிக்கு மேல் இருபதுக்கும் குறைவான மாணவிகளின் கும்பல் அந்த பஸ் ஸ்டாண்டு மரத்தடியில் கொட்டும் மழையில் பத்துப் பன்னிரண்டு குடைகளின் கீழே கட்டிப் பிடித்து நெருக்கியடித்துக் கொண்டு நின்றிருக்கிறது.
நகரின் நடுவில் ஜனநடமாட்டம் அதிகமில்லாத மரங்கள் அடர்ந்த தோட்டங்களின் மத்தியில் பங்களாக்கள் மட்டுமே உள்ள அந்தச் சாலையில் மழைக்கு ஒதுங்க இடமில்லாமல் மேலாடை கொண்டு போர்த்தி மார்போடு இறுக அணைத்த புத்தகங்களும் மழையில் நனைந்து விடாமல் உயர்த்தி முழங்காலுக்கிடையே செருகிய புடவைக் கொசுவங்களோடு அந்த மாணவிகள் வெகுநேரமாய்த் தத்தம் பஸ்களை எதிர்நோக்கி நின்றிருக்கின்றனர்.
அந்த அநாதை மாடு மட்டும் இன்னும் நடுத் தெருவிலேயே நின்றிருக்கிறது அது காளை மாடு கிழ மாடு கொம்புகளில் ஒன்று அதன் நெற்றியின் மீது விழுந்து தொங்குகிறது.
அதுவும் இப்போது மழையில் நனைந்து ஈரத்தில் நின்று நின்று தந்தக் கடைசல் போன்ற கால்களூம் பாதங்களும் சிலிர்த்து நீலம் பாரித்துப் போய் பழந்துணித் தாவணியும் ரவிக்கையும் உடம்போடு ஒட்டிக் கொண்டு சின்ன உருவமாய்க் குளிரில் குறுகி ஓர் அம்மன் சிலை மாதிரி அவள் நிற்கையில் அப்படியே கையிலே தூக்கிக் கொண்டு போய் விடலாம் போலக் கூடத் தோன்றும்... பஸ் வரலியே மணி என்ன?
வரது என் பஸ்ஸானா நானும் போயிடுவேன் என்று ஒப்பந்தம் செய்து கொள்வது போல் அவள் பேசுகையில் குரலே ஓர் இனிமையாகவும் அந்த மொழியே ஒரு மழலையாகவும் அவளே ஒரு குழந்தையாகவும் பெரியவளுக்குத் தோன்ற சிறுமியின் கன்னத்தைப் பிடித்துக் கிள்ளி... பஸ் வருகிறது... ஒன்றன் பின் ஒன்றாய் இரண்டு பஸ்கள் வருகின்றன.
தாங்க் யூ என் பஸ்ஸீம் வந்துடுத்து என்று கூவியவாறு பெரியவளை வழி அனுப்பிய சிறுமி பின்னால் வந்த பஸ்ஸின் நம்பரைப் பார்த்து ஏமாற்றமடைகிறாள்.
அவள் முக மாற்றத்தைக் கண்டே இவள் நிற்பது இந்த பஸ்ஸீக்காக அல்ல என்று புரிந்து கொண்ட டிரைவர் பஸ் ஸ்டாண்டில் வேறு ஆட்களூம் இல்லாததால் பஸ்ஸை நிறுத்தாமலே ஓட்டிச் செல்லுகிறான்.
ப்ளிஸ் கெட் இன்... ஐ கேன் டிராப் யூ அட் யுவர் பிளேஸ் என்று கூறியவாறு தனது பெரிய விழிகளால் அவள் அந்தக் காரைப் பார்ப்பதே போன்ற ஆச்சரியத்தோடு அவன் அவளைப் பார்க்கிறான்.