sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
பணிபுரிபவர் என்ற முறையில் இருந்தாலும் உயர்ந்தவராகக் கருதப்பட்ட மக்களுக்குப் பிள்ளைகள் போன்ற உறவுடையவராகவே தொரியர் கருதப்பட்டு வந்தனர் என்றும் தெரிய வருகிறது.
பாரு ஜோகி ராமன் பெள்ளி கிருஷ்ணன் எல்லோரும் தொரியர் குடியிருப்பைத் தாண்டி அவசரமாக மேலே குறுக்கே ஏறி இரைக்க இரைக்க ஓடி வந்தனர்.
அண்மையில் ஓடுகள் வேய்ந்து காரை பூசிப் புதுப்பித்திருந்த ஜோகியின் வீட்டில் மணியகாரரின் மகள் கிருஷ்ணனின் தாய் சாயும் வெயிலில் நின்றபடியே குழந்தையை ஏந்திக் கொண்டிருந்தாள்.
இனிப்புக்கு சப்புக் கொட்டுகிறாள் பார் என்று அவள் குழந்தையை கொஞ்சி முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் ஜோகி ஆவலுடன் அந்தப் பெண்டிர் கூட்டத்தில் புகுந்து பாய்ந்து வந்தான்.
ஆகா நீ தேவலையடி என் பையன் ஏதோ சாது என்றால் நீ மேலே மேலே போகிறாயே ஆயிரம் கறவை சீதனமாக இங்கே வர வேண்டுமாம் என் பையன் சோடையா?
வேண்டுமானால் உன் பையன் மாமன் காலடியில் பொன்னை வைத்துக் கும்பிட்டு மாமா உங்கள் பெண்ணைத் தாருங்கள் என்று கேட்கிறான் என்றாள் மாமி கேலிக் கோபத்தில்.
ஜோகி பெரு மகிழ்ச்சியில் எத்தனை நேரம் ஆழ்ந்திருக்க முடியும் என்று எண்ணுபவள் போல் மாமி குழந்தையை அவன் மடியிலிருந்து எடுத்தாள்.
இதோ பார் உங்கையன் வீடு வந்ததும் பத்து ரூபாய் கேட்டு வாங்கி மாமியிடம் கொடுத்துப் பெண்ணைக் கேள் என்றாள் பாட்டி சிரித்துக் கொண்டே.
மாமி குழந்தையைப் பாட்டியிடம் கொடுத்து விட்டு உள்ளிருந்து ஒரு வட்டத் தட்டு நிறையக் காஞ்சிப் பொரியும் வெல்லப் பாகும் கலந்து செய்த உருண்டைகளைக் கொண்டு வந்து எல்லோருக்கும் கொடுத்தாள்.
சற்று எட்ட குன்றை ஒட்டிய விளை நிலங்களில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஆண் பெண் அனைவரையும் அவர்களின் சலசலப்பு அங்கே தள்ளி வந்து விட்டது.
கூட்டம் சேர்ந்த இடத்துக்கு வந்து தங்கள் வீட்டு எருமை விழுந்து காலொடித்துக் கொண்டு விட்டதை அறிய அவளுக்கு ஆத்திரம் பீறி வந்தது.
இருந்த ஓர் எருமையும் போச்சே வீட்டுத் தலைவன் வேலை வெட்டி செய்யாமல் பொழுது போக்கிரானென்றால் இந்தப் பையனும் உதவாத பயலானானே ஒருத்தி பாடுபட்டு வீட்டில் சாப்பிட முடியுமா?
அருவியிலிருந்து பானையில் தண்ணீர் கொண்டு வாருங்கள் என்று லிங்கையா சிறுவர்களை விரட்டி விட்டு எருமைக்கு வைத்தியம் செய்ய உட்கார்ந்து விட்டான்.
ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வருகிறதே என்று தொடர்ந்து உதவாக்கரை ரங்கனின் அடங்காத்தனம் முரட்டுச் செயல் வேலை செய்ய வணங்காமை திருட்டுத்தனம் பொய் எல்லாக் குணங்களையும் சொல்லிப் பிரலாபிக்கலானாள்.
நஞ்சம்மை தலைவிதியை நொந்த வண்ணம் வீட்டுக்குச் சென்ற போது எட்டு வயசுப் பெண் ரங்கி அழும் குழந்தையை அடித்து அதட்டிச் சமாளித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சற்றைக்கெல்லாம் அவளுடைய குழந்தைகளின் தந்தை கண்கள் பாழாய் சிவக்க தள்ளாடும் நடையுடன் வீட்டுப் படியேறி வந்து முன்புறம் வெளிமனை என்று அழைக்கப்படும் பகுதியில் விழுந்தான்.
குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து தானாகத் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் நிலை வரும் வரையிலும் தாயின் அன்பிலும் தகப்பனின் ஆதரவான அரவணைப்பிலும் உரம் பெறுகிறது.
ஏமாற்றமும் பொறாமையுமாகச் சேர்ந்தே ரங்கனின் உள்ளத்தில் எதிர்த்து எழும்பும் அரணாக தான் எப்படியேனும் எல்லோரையும் விட மேலானவனாக வேண்டும் என்று ஆவேசமாக பெருந்துணிச்சலாக உருவெடுத்து வந்தன.
அந்த வேகத்தில் தான் அவன் எருமைத் தீனமாகக் குரல் கொடுத்தும் எக்கேடு கெட்டாலென்ன என்று இறங்கி அருவியைத் தாண்டிக் கிழக்குப் பக்கம் இன்னும் இறங்கிச் சென்று காட்டுக்குள் புகுந்தான்.
காப்பை காசு கடன் கொடுக்கும் லப்பையிடம் விற்றால் ஒரு முழு வெள்ளி ரூபாய் கிடைக்குமே ஒரு முழு வெள்ளி ரூபாய் ஒத்தையில் சந்தைக் கடைகளில் சிறு பையன்கள் சாமான் கூடை சுமப்பார்களாம்.
இடுப்புக் காப்பு அடுக்கடுக்கான வெள்ளி நாணயங்களாகவும் தங்க மொகராக்களாகவும் பெருகி வளர்வது போல அவனுடைய ஆசைப் பந்தல் விரிந்து கொண்டே போயிற்று.
ஒத்தைக்குச் செல்லும் வழியைப் பிறர் சொல்ல அவன் அறிந்திருக்கிறானே தவிர சென்று அறியானே மரகத மலையிலிருந்து வடகிழக்கில் அடுத்தடுத்துத் தெரியும் மூக்குமலை மொட்டை மலை புலிக்குன்று எல்லாவற்றையும் தாண்டி அப்பால் செல்ல வேண்டுமாம்.
ஒத்தை சென்று விட்டால் வெள்ளிக் காசுகளாகச் சேர்த்துக் கொண்டு பெருமிதத்தோடு ஹட்டிக்குத் திரும்பி வருவானே அவன் குதிரையிலே ஏறி ஸர்ஸ் கோட்டும் தலைப்பாகையுமாக வரும் காட்சியை ஹட்டியில் உள்ளவர் அனைவரும் யாரோ என்று கண்டு வியந்து பிரமிக்க மாட்டார்களா?
சோ என்று மரக்கிளைகள் உராயும் ஓசை புதர்களண்டையில் அவன் அடிச்சத்தம் நெருங்குகையில் பறவைக் குஞ்சுகள் எழுப்பும் அச்ச ஒலிகள் சூழ்ந்து வரும் மங்கல் பாதை இல்லாத தடம் இவையெல்லாம் அவன் தைரியத்தை வளைத்துக் கொண்டு பின்வாங்கத் தூண்டின.
அருவி கடந்து மாடுகள் மேயும் கன்றின் பக்கம் ஏறி அவர்கள் ஹட்டிக்குச் செல்கையிலே ரங்கன் அருவிக் கரையோரம் நடந்து விளைநிலங்களின் பக்கம் ஏறினான்.
குத்துச் செடிகளும் களைகளும் தான் தோன்றிகளாய்க் காணும் விளைநிலம் ஆணும் பெண்ணும் ஒத்து வாழாத குடும்பத்துக்குடையது என்பதைத் தெரிவித்தது.
அந்தச் சதுரத்தில் இலைக் கோசும் பூக்கோசும் பெரிய பெரிய கைகள் கொண்டு என் குழந்தை என் குழந்தை என்று அணைப்பவை போல் உள்ளிருக்கும் குருத்தை பூவை ஆதவனுக்குக் காட்டாமல் மூடிப் பாதுகாத்தன.
ஆனால் ஜோகியின் தந்தை ரங்கனின் சிற்றப்பன் அந்தப் பழுப்பு மண்ணையே வளமிட்டு வளமிட்டுப் பொன் விளையும் மண்ணாக்கி விட்டாரே இரண்டு பசுக்களும் மூன்று எருமைகளும் உள்ள வீட்டில் வளத்துக்கு ஏது குறை?
வீட்டில் பொருந்தி இரண்டு நாட்கள் வேலை செய்தால் எட்டு நாட்கள் கைக்குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு அண்ணன் வீடான கோத்தைக்குச் சென்று விடுவாள்.
இரவுக்கு இருவர் காவல்முறையாக ஊதுகுழலும் தீயும் நாயுமாய்த் துணைக் கொண்டு அந்தப் பரணில் இருந்த நட்ட பயிரைப் பாதுகாப்பார்கள்.
ரங்கன் கிழங்குகளைத் தின்று தீர்த்துவிட்டு இருட்டுக்கும் குளிருக்கும் வீடாக வெறுப்புக்கும் அஞ்சி பரணில் ஏறிக் கொண்டான் ஒரு மூலையில் சுருண்டு முடங்கினான்.
ஒரே மாதிரியான ஹட்டியின் இல்லங்கள் தாழ்ந்து குறுகிய வாயில்களைக் கொண்டவையாய் இரு முக்கியமான பகுதிகளை உடையனவாய் அமையப் பெற்றவை.
முன்புறம் சிறு வராந்தாவைப் போன்ற பகுதியை ஒட்டி ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வெளிமனை என்ற பகுதி உண்டு அதை அடுத்து உள்மனை என்ற பகுதியில் வாயிலுக்கு நேர்வளைவான வாயில் சமையற் பகுதியைப் பிரிக்கும் உள்மனையின் வலது ஓரத்தில் பால்மனை அல்லது பூசை அறை சுவரோடு ஒட்டிய வளைவு வாயிலுடன் இணைந்திருக்கும்.
உள்மனையின் நடுவே சமையலறை வாயிலில் சுவர்த்தண்டில் எல்லா இடங்களுக்கும் வெளிச்சம் தெரியும் வண்ணம் தீபமடம் அமைக்கப் பெற்றிருக்கும்.
காப்புக் காணாத செய்தியை ஆற்றாமையுடன் கணவனிடம் கூற வந்த ஜோகியின் தாய் அவன் ஹொணே சகிதம் பால் கறக்கப் புறப்பட்டு விட்டதை அறிந்து ஒதுங்கி நின்றாள்.
கொட்டிலுக்குச் சென்று மூங்கிற்குழாய் வழிய வழியக் கறந்த பாலைப் பெரிய பானையில் ஊற்றிக் கொண்டு அவன் வரும் போது பெண்கள் எவரும் குறுக்கே வரமாட்டார்கள் பேச மாட்டார்கள்.
பால் மனையாகிய புனித அறைக்குள் அவர்கல் புகவும் மாட்டார்கள் அப்படிப் புனிதமாகக் கறந்த பாலை அடுப்பிலிட்டுக் காய்ச்ச மாட்டார்கள் பேதைப் பருவம் தாண்டிய பெண்கள் அந்நாட்களில் பாலை அருந்தவும் மாட்டார்கள்.
பால்மனையில் பாலை எடுத்துக் கொண்டு வந்து லிங்கையா வைத்ததும் மாதி வெளியே வைத்திருந்த கலத்தில் வீட்டுச் செலவுக்கு வேண்டிய பாலை ஊற்றினான்.
மெள்ள இருட்டு அண்ணி என்று லிங்கையா எச்சரிக்கையிலேயே ரங்கி நழுவ விட்டிருந்த விளக்கெண்ணெய் தரையில் அவளுடைய காலுக்கடியில் புகுந்து சறுக்கச் செய்து தலைக்குடத்தைக் கீழே தள்ளி உடைத்து ஒரு நொடியில் அங்கே ஒரு பிரளயத்தை உண்டாக்கி விட்டது.
ஈசுவரா என்று கத்திக் கொண்டே கீழே சாய்ந்த நஞ்சம்மை பெரிய கூக்குரலிடுமுன் லிங்கையா வீட்டுக்கு ஓடி விளக்கை எடுத்து வந்தான்.
பாழாய்ப் போன பெண்ணே விளக்கெண்ணெய் கலயத்தை உடைத்து விட்டு ஒப்பாரி வைக்கிறாயே எருமை போச்சு வீட்டுப் பயலைக் காணோம் தண்ணீர் குடமும் போச்சு என்று பிரலாபம் தொடங்கி விட்டாள் அவள்.
கணவனின் சொல்லுக்கு மதிப்புக் கொடுப்பவளாக மாதி எல்லாவற்றையும் எடுத்துச் சுத்தம் செய்யும் வரையில் நஞ்சம்மை அழுது புலம்பிய வண்ணம் மடிந்த காலுடன் உட்கார்ந்திருந்தாள்.
இது போன்ற சம்பவங்கள் மாதிக்குச் சகஜமானவை என்றாலும் வீட்டில் புதுக் குழந்தை ஒன்று வந்து அதற்காகக் கொண்டாடும் மகிழ்ச்சி விருந்து கலகலப்பற்றுப் போகும்படி சம்பவங்கள் நேர்ந்ததில் அவளுக்குக் கோபம் கோபமாக வந்தது.
அம்மாதிரி அவன் உட்கார்ந்தால் குடும்பத் தலைவன் உணவு கொள்வதற்குரிய பெரிய வட்டிலை வைத்து மனைவி அமுது படைக்க வேண்டும் என்பதே பொருள்.
நல்ல வீட்டில் வாழ்க்கைப்பட்டு ஒன்று விதைத்தால் ஓராயிரம் பெருக வீடு நிறைய மக்களுடன் சுகமாக இருக்கட்டும் என்று அவன் வாழ்த்திக் குழந்தையின் நாவில் பாலை வைத்த பின் பேரென்ன அம்மே?
கறுப்புக் கம்பளியைத் தலையோடு போர்த்தபடி சில்லென்ற பூமியில் செருப்பொலிக்க ஊது குழலும் நெருப்புப் பெட்டியுமாக லிங்கையா காவற்பரணுக்கு நடந்தான்.
தேவர் சிகரத்துக்கு மேல் தோன்றிய பிறையைக் கண்டதும் லிங்கையாவின் இதழ்கள் அவனையும் அறியாமல் ஹரஹர சிவசிவ பஸ்வேசா என்று முணுமுணுத்தன.
மந்திர தந்திரங்களில் வல்ல குறும்பரின் வினையை எண்ணி அண்ணி அஞ்சுவதில் வியப்பில்லையே அண்ணியை நினைக்கும் போதெல்லாம் சில நாட்களாக லிங்கையாவின் உள்ளத்தில் ஒரு புதுக் கவலை தோன்றிக் கொண்டிருந்தது.
குடும்பத்தில் ஒரு புதுப் பெண் வந்து புகுந்து தலைவனையும் அவனுக்குரிய பூமியையும் உடைமைகளாகக் கொண்டு உழைத்து அவனையும் சிறப்பித்து அந்தக் குடும்பத்தின் வேர் நசித்து விடாதபடி தளிர்த்துத் தழைக்க வைக்கிறாள்.
ஏவலைப் போல் உரைத்து உயர்ந்தவற்றை மக்களுக்கும் கணவனுக்கும் பகிர்ந்தளித்து விட்டு மிகுதியாகும் கொரளி மாவைக் கூட உண்டு நிறைவெய்தும் படகப் பெண்களின் சிறப்பைச் சொல்லி மாளுமோ இத்தகைய பெண்களை மாணிக்கங்கள் என்று போற்றிப் பேண வேண்டியது ஆணின் கடமையன்றோ தமையனாக குடும்பத்தின் மூத்தவனாகப் பிறந்தவன் இதை உணர்ந்திராதது லிங்கையாவின் சீலம் மிகுந்த நெஞ்சிலே அளவு கடந்த வேதனையையும் துயரத்தையும் தோற்றுவித்திருந்தது.
பொன்னைப் பித்தளை என எண்ணுவது போல் பெண்ணின் சேவைகளைச் சுயநலத்திற்காக உபயோகப் படுத்திக் கொண்டு குடும்ப வளர்ச்சியின் உயிர் ஊற்றாகிய அன்பைப் பெருக்கிப் பிணைப்பைப் பின்ன மறந்து விடுகின்றனரே இணைப்பில் உயிரூட்டமில்லாததால் தேய்ந்து பெரியோரின் குற்றங்களினால் விளையும் துன்பங்கள் தீமைகள் எத்தனை சக்தி வாய்ந்தவை ஆகி விடுகின்றன திருமண பந்தம் என்பது விலக்க முடியாததன்று என்ற அருமையான உரிமையை மிக அவசியமான நிலையில் மட்டுமே உபயோகித்துக் கொள்ளலாம் என்ற அரிய உரிமையை மலிவான சரக்காக்கி விடுவது எத்தனை தூரம் சிறுவர்களின் வாழ்வைப் பாதிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது லிங்கையாவின் தந்தை தம் நாளில் இரு பெண்களைக் கொண்டார்.
மூத்தவள் பிரிந்து சென்ற பின் அவர் இன்னொருத்தியைக் கொண்டார் தாயின் அரவணைப்பில் வித்தியாசம் கண்டதாலோ என்னவோ லிங்கையா அறியான் ஊகந்தான்.
லிங்கையாவின் தந்தை அவளுடைய அழகையும் உடற்கட்டையும் மண்ணில் வேலை செய்யும் பாங்கையும் கண்டே நூறு ரூபாய் கொடுத்து தம் மூத்த மகனுக்கு அவளைக் கொண்டு வந்தார்.
எங்கே இறைவனுக்குரிய விழா நடந்தாலும் மரணமென்றாலும் கோத்தர் இசைக்கேற்ப நடனமாடுவதற்கு அவர்கள் சமூகத்தில் முதல் அழைப்பு அவனுக்கே உண்டு.
சிசுவைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள் போலும் ஏற்ற கடனைப் பிறர் கையில் ஒப்பித்துவிட்டுச் சில மணிகளில் அவள் மாய்ந்து விட்டாள்.
தன் மகன் அல்லாத மகனின் மகனை இளங்குழந்தை என்று பாட்டி எடுத்துச் சீராட்டினாள் என்று கொள்வதை விட சிற்றப்பன் லிங்கையாவே தாயாக இருந்து அந்தக் குழந்தையை வளர்த்தான் என்று கொள்ளலாம்.
ரங்கனின் தாய் இறந்து ஆறு மாசங்கள் கழிந்ததுமே நஞ்சம்மைக்கு ஐம்பது வெள்ளி கொடுத்து அண்ணனுக்குக் கட்டி வைத்தார் அவன் தந்தை.
என் உடம்புடன் தேய்ந்து பெரியவனான நீ இப்படிப் போவாய் என்று நான் நினைக்கவில்லையடா தம்பி ரங்கன் குரோதம் பொங்க விழித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
இல்லையென்றால் எனக்கு அந்தக் கால் ஒடிந்த எருமை நடந்து வீட்டுக்கு வந்தாற் போல் சந்தோஷமாகிறது ரங்கா கீழே கிடந்தது எடுத்துச் செருகிக் கொண்டாய்.
தன்னைக் கைப்பிடித்து இறக்கி அழைத்துக் கொண்டு தீப்பந்தத்துடன் அவன் மேடேறிச் செல்கையில் இன்று சிற்றப்பன் காவல் இருக்கும் முறை என்று தெரியாமற் போயிற்றே.
எதிர்த்து வெளியேறத் துடிக்கும் துடிப்புக்கு ஒரு போக்குக் கிடைத்து அதைச் சிற்றப்பன் சிரங்குக்குக் குளிர்சந்தனம் போட்டு அமுக்குவதைப் போல் அமுக்கி விட வந்ததை அவனால் ஏற்க முடியவில்லை.
அந்த ஹட்டியும் உறவினரும் மக்களும் தன்னுடைய கட்சியில் இருப்பதாகவே அவனால் எப்போதும் நினைத்திருக்க முடியவில்லையே அந்த இடத்தை விட்டு ஓடும் எண்ணத்தில் தான் எத்தனை ஆறுதலும் மகிழ்ச்சியும் இருந்தன ஆனால் அவன் ஆத்திரத்துக்கு தன்னைப் பற்றிக் கொண்டு மேடேற்றிச் செல்லும் கையை உதறும் வலிமை வரவில்லை.
ஹெத்தப்பா கோயிலிலிருக்கும் தீபம் ஒன்றே விடிவிளக்குப் போல் கிராமம் இருக்குமிடம் காட்ட பெரிய வீட்டின் குழந்தைகள் அனைவரும் உறங்குவது போல ஊர் ஓசை ஓய்ந்திருந்தது.
ரங்கனின் நல்வாழ்வு பற்றி அவன் நினைத்தற் கொப்ப இந்த அபூர்வமான இன்னிசை ஒலிப்பது நல்லதொரு சூசகம் போலும் முன்னோர் பழம்பெருமை குலையாமல் தீபமெனச் சுடரும் ஒளியாய் வாழ்ந்து பெருகுவான் என்ற நம்பிக்கையைக் கொடுக்கும் இசையோ?
விளக்கை வாங்கித் தண்டில் வைத்துவிட்டு அவனாகவே வெண்கல வட்டிலைக் கழுவி வைத்து குளிர் நீரில் மிதந்த ராகிக் களி உருண்டையில் ஒன்றை வைத்து அடுப்பின் மீது பானையில் மூடி வைத்திருந்த குழம்பையும் எடுத்து ஊற்றினான்.
அன்னை இல்லாத குறை எத்தனை பெரிய குறை அண்ணனின் இசை ஓயாத இசையாய் மாயாத அலைகளாய் இனிமையின் மெல்லிய பாகுக்கம்பிகள் போன்ற உருவத்துடன் செவியூடு சென்று இருதயத்தைத் தொட்டு விட்டாற் போல் ஒரு சிலிர்ப்பு உண்டாயிற்று உடனே.
பின்னே மாசி நன்னாளில் மாதலிங்கர் கோயில் முன் அழல் மிதித்துப் புனிதமான பின் விதைக்கும் திருநாளில் அந்தப் பூமியிலும் விதைத்து விடப் பண்படுத்த வேண்டும்.
தன் தீர்மானங்களுக்கு அது வெற்றிச் சங்கு போல் ஒலிப்பதாக எண்ணிக் கொண்ட ஜோகியின் தந்தைக்கு மகனைப் பெற்ற மகிழ்வில் நிறைவோடு அடங்கிய அன்னையின் மனசைப் போல் நிறைவு உண்டாயிற்று.
கடனும் கவலையும் வஞ்சமும் வறுமையும் வருத்தும் உடலை ஏறிட்டுப் பார்க்காத நித்திரா தேவி அவனை அன்று பரிபூரண நிம்மதியில் தாலாட்டிக் கண்ணயரச் செய்து விட்டாள்.
அந்த உறக்கத்தினூடே பின்னிரவில் அவன் ஒரு கனவு கண்டான் கவலையில் பிறந்த கனவல்ல அது நிறைவேறாத ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொள்ள பொல்லா மனம் சிருஷ்டித்த மாயமல்ல அது.
செஞ்சோதியாய் சொக்க வைக்கும் ஒளிப்பிழம்பாய் இருளைக் கரைக்கவல்ல அனற் குவையாய்த் தோன்றிய அந்த மண்டலத்தில் முதியவர் ஒருவரின் முகம் தெரிந்தது.
கம்பீரமான அகன்ற நெற்றி வீரத் திருவிழிகள் உயர்ந்த மூக்கு சாந்தம் தவழும் புன்னகை இதழ்கள் செவிகளில் மணிக்குண்டலங்கள் ஒளிர்கின்றன நெற்றியிலே செஞ்சந்தனம் துலங்குகிறது.
தம்பிக்காரர் கிண்டல் செய்கிறார் கேளுங்கள் நேரே சிரிப்பதைக் காட்டிலும் சிரிக்காமல் சிரிக்கும் அழகைப் பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறீர்களே எனக்கு நாவைப் பிடுங்கிக் கொள்ளத் தோன்றுகிறது.
உங்களுக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் நம் வீடு வந்து எடுத்துப் போங்கள் இல்லையேல் சொல்லி அனுப்புங்கள் லிங்கையா இவ்விதம் மொழிந்துவிட்டுத் தன் வீட்டுக்குள் சென்றான்.
இப்போது நீங்கள் ஏன் மாற்ற வேண்டும் அவர்கள் பூமியில் நீங்கள் பாடுபடவும் வேண்டாம் அவர்கள் பிள்ளையைச் சொந்தமாக நம் வீட்டில் வைத்துக் கொள்ளவும் வேண்டாம்.
ஒருநாள் அண்ணி ஊர்ப் பஞ்சாயத்தைக் கூட்டி விடுதலை வாங்கிப் போய் விடுவாள் என்று எனக்குத் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கிறது மாதி என்ன செய்வது?
அவர்கள் மலையில் நாம் வந்து குடியிருக்கிறோமே என்ற காரணத்துக்காக நாம் இன்னும் அறுவடைக்கு அறுவடை அவர்களுக்குத் தானியம் கொடுக்கிறோம்.
சட்டியும் பானையும் அரிவாளும் கொட்டும் ஈட்டியும் செய்து நமக்குத் தந்து நம் வாழ்வுக்கும் சாவுக்கும் வந்து மேளமும் தாளமும் பாட்டும் அளிக்கும் கோத்தருக்கு நாம் தானியம் கொடுக்கிறோம்.
அவளுடைய மகனான கிருஷ்ணன் தான் தாத்தாவின் அருமைப் பேரனாக சர்ஜ் கோட்டும் தொப்பியும் அணிந்து கீழ்மலை மிஷன் பள்ளிக் கூடத்துக்குப் போய் வந்து கொண்டிருந்தான்.
அவருடைய அணையில் அந்த மரகத மலையும் மணிக்கல் ஹட்டியும் அடுத்துச் சுற்றியுள்ள சின்னக் கொம்பை கீழ்மலை முதலான குடியிருப்புகளும் அடங்கி அவர் வாக்குக்கு மதிப்பும் செல்வாக்கும் வைத்திருந்தன.
கரியமல்லரை ஜோகியின் தந்தை காணவந்த போது அவர் வாசல் வராந்தாவில் தொரியன் கயிற்றுக் கட்டிலுக்குக் கயிறு போடப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
பொதுவாக பயிரைக் குறித்து விளைவைக் குறித்து அறுவடையைக் குறித்து அவர்கள் மேலெழுந்தவாரியாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் கிருஷ்ணனின் தாய் வந்து லிங்கையாவைக் குசலம் விசாரித்தாள்.
அவன் இனிக் கல்யாணம் கட்டிக் கொண்டு வீட்டுக் கொடியைக் காக்க வேண்டும் என்று அவன் மாமன் நேற்று என்னிடம் வந்து அபிப்பிராயப்பட்டான்.
அடுத்தபடியாக ஐயன் நெருப்பைக் காக்க ஒரு பையன் வரவேண்டுமே சீலமுள்ளவனாய் பொய் சூது அறியாதவனாய் இறைவர்க்குரிய காணிக்கைகளைத் தனக்கே சொந்தமென்று எண்ணும் பேராசை இல்லாதவனாக நினைத்த போது உண்ணும் பெருந்தீனிக்காரனாக இல்லாதவனாக நல்ல பையனைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமே உன் பையன் ஒரு குறிஞ்சி ஆகவில்லை?
ஜோகியின் தந்தை கண்ட கனவையும் தன் யோசனையையும் அவற்றை வெளியிடுமுன் பெரியவர் வாயிலே வந்த செய்தியையும் எண்ணி எண்ணி உள மகிழ்ந்தான்.
எத்தகைய சுப சூசகங்கள் ஆனால் ரங்கனுக்குப் பதிலாக பெரியவரும் ஜோகியையே குறிப்பிட்டுக் கேட்டதுதான் மலரிடையே ஒரு சிறு முள்ளென உறுத்தியது அவனுக்கு.
லிங்கையா கனவில் கண்ட ஐயனையும் ஜோதியையும் விவரித்ததுடன் கையில் பிடித்துச் சென்ற பாலகன் ஜோகி என்பதை மாற்றி ரங்கன் என்று கூறினான்.
இளமையின் விகாரம் தோய்ந்த எண்ணம் முளைக்காத பாலப் பருவத்துப் பையனே அந்தக் கோயிலின் நெருப்பைக் காக்கும் புனிதமான பணிக்கு உகந்தவனாவான்.
ஊரார் காணிக்கையாக அளிக்கும் எருமைகளும் தானியங்களும் தீயைக் காக்கும் பையனுக்கு உரியவைதாம் என்றாலும் அவன் எந்தவிதமான ஆடம்பர சுகபோகங்களுக்கும் இடம் கொடுக்கக் கூடாது.
ரங்கன் உண்டைவில்லும் கையுமாக அருவிக்கரைப் புதர்களில் நின்று விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் ஜோகியும் பெள்ளியும் அவனுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றிய செய்தியைக் கேள்விப்பட்டவராகப் பரபரத்து ஓடி வந்தார்கள் உரைத்தார்கள்.
எருமைக்குக் கேடு வந்தது கிடக்கட்டும் முதல் நாள் அவன் அப்படிச் சொன்னதால் தான் இரிய உடையார் சிற்றப்பனின் கனவில் வந்து அவனையே கேட்டு அவனுக்குத் தண்டனை கொடுக்கிறாரோ துயரமும் ஏமாற்றமும் கோபமும் அவன் கண்களில் நீரை வருவித்தன.
அப்போது ரங்கன் நீராடி சுத்தமான உள்ளாடையும் மேலாடையும் தரித்து தந்தை ஒரு புறமும் சிறிய தந்தை ஒரு புறமுமாக அமர்ந்திருக்க நடுவில் இருந்தான்.
கரியமல்லர் எழுந்து விஷயத்தை உரைத்தார் ஐந்து ஊர்களின் பிரதிநிதிகளாய் வந்திருக்கும் பெரியவர்களே இரிய உடையார் முன் வணங்கி இன்று கூட்டத்தைக் கூட்டியிருப்பதற்குக் காரணத்தை விளக்குகிறேன்.
வாக்கும் மனமும் தூயவையாய் கோயில் எல்லையைப் புனிதமாக்கிக் கொண்டிருக்கும் இப்பணிக்கு இதுவரையில் இருந்த தேவன் ஒருவிதமான அப்பழுக்குக்கும் இடமில்லாமல் பணி செய்து நம் கிராமங்களும் பெற்றோரும் பெருமைப்படும்படி நிறைவேற்றி விட்டான்.
ரங்கன் வணங்கிய போது புனித நெருப்பு என்றும் ஒளிரட்டும் சிறுவன் சீலம் விளங்கப் பணிபுரிந்து ஊர்களுக்கெல்லாம் சுபிட்சத்தை அளிக்கட்டும் என்று பெரியவர்கள் அனைவரும் வாழ்த்தினார்கள்.
வழக்கம் போல் தினத்துக்கு வீட்டுக்கொரு பிடியாக வரும் தானியமும் கோயிலுக்கென்று விடப்பட்ட எருமைகளின் பாலும் இவன் பணிக்கு ஒரு காணிக்கையாக இருக்கட்டும்.
இதை ஒப்புக் கொண்டு பையனின் தந்தை முன் வந்து இந்தச் செய்தியை உறுதிப்படுத்தட்டும் கம்பீரமான குரலில் கரியமல்லர் இப்படிக் கூறி முடித்த போது ரங்கனின் தந்தை எழுந்து வந்தான்.
முதல் ஈற்றுக் கன்றுடன் மொழு மொழுவென்று நின்ற காரி எருமையைக் குளிப்பாட்டி மணிகள் கட்டி அலங்கரிப்பதில் ரங்கனின் தந்தை ஈடுபட்டிருந்தான்.
ஜோகியும் ரங்கம்மையும் ஹட்டிப் பையன்களுடன் குறுக்கும் நெடுக்கும் போவதும் வெல்லமும் பொரியும் வாங்கித் தின்பதும் சிரிப்பதும் விளையாடுவதுமாகக் களித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
தூரத்தில் யானை மந்தை போல் தெரியும் குன்றுக் கூட்டங்களுக்கும் அப்பால் அடர்ந்த கானகங்களுக்கு அப்பால் தொட்டபெட்டா சிகரத்துக்கும் பின்னே மறைந்திருக்கும் ஒத்தை நகரை அவன் ஏக்கச் சிந்தனைகள் வட்டமிட்ட வண்ணம் இருந்தன.
ஒரு துரையின் தோட்டத்திலேயே எத்தனையோ மனிதர்கள் எத்தனை எத்தனையோ துரைகளும் துரைசானிகளும் உள்ள ஒத்தை நகரில் என்ன என்ன விந்தைகள் உண்டோ?
வீட்டுப் பலப்பெட்டியை எவன் நிரப்பப் பாடுபடுகிறானோ இளம் பிள்ளைகளுக்கு வழிவழியான பண்பாட்டையும் உழைப்பையும் எவன் தன்னுடைய நடத்தையால் கற்றுக் கொடுக்கிறானோ அவனே மூத்தவன் அவனே உரியவன்.
கன்றுமுட்டி எருமை மடி சுரந்ததும் பாற்குழாயை இடுக்கிக் கொண்டு பால் கறக்கும் விதம் காட்டி முக்காலும் நிரம்பிய பாத்திரத்தை லிங்கையா ரங்கனிடம் தந்தான்.
அவன் கை நடுங்குவதைக் கண்ட ஜோகியின் தந்தை உதவியாகக் கைநீட்டிப் பிடித்துக் கொள்ளுமுன் பாற்குழாய் ஆடிப் பால் கீழே சிந்திவிட்டது.
முதலில் அண்ணன் தம்பியையே செய் என்று கூறியது போல் தம்பி மனைவி தன்னிடமே அந்த உரிமையை விடுவாள் என்று அவள் பெரிதும் எதிர்ப்பார்த்திருந்தாள்.
இருக்கட்டும் இருக்கட்டும் என்று கையமர்த்திய ஜோகியின் தந்தை சமையற் பகுதிக்கு வந்து எல்லாப் பாண்டங்களிலும் பாலைத் தெளிக்கச் செய்தான்.
இனிய களியும் சோறும் குழம்பும் மோருமாய்ப் பெண்டிர் பரிமாற அண்ணன் தம்பி ஒற்றுமையைப் புகழ்ந்த வண்ணம் எல்லோரும் உணவருந்தலாயினர்.
இளைஞராக இருந்தவர்கள் ஹெத்தப்பா கோயில் முன் மைதான மூலையில் இருந்த உருண்டைக் கல்லைத் தூக்குவது பற்றிய பேச்சுக்களில் உற்சாகமடைந்தவராய் அங்கே சென்றனர்.
புலி புலி அதா எருமையைக் கடிச்சு இழுத்திட்டுப் போச்சு லிங்கையாவுக்கு அவனுள் ஏதோ ஒரு மாளிகை குலுங்கி விழுந்தாற் போல் அதிர்ச்சி உண்டாயிற்று.
அது தவிர ஜான்ஸன் எஸ்டேட் துரை கூட இந்தப் பக்கம் புலி இல்லை என்று சொல்லிக் கொண்டு காடையையும் கவுதாரியையும் முயலையும் அல்லவோ சுட்டுக் கொண்டு போகும் செய்தி கேட்டிருக்கிறான்?
அப்படி வராதவன் மன ஆறுதலும் மகிழ்ச்சியும் பரபரப்பும் அந்தச் சமயத்தில் உடையவன் ஒருவன் இருந்தான் ரங்கன் வானம் சோவென்று கொட்டித் தீர்க்கும் என்ற அளவில் அடைக்கருக்கல் இட்டிருந்தது.
ஒரே கணத்தில் பளீரென்று சூரியன் உதயமானால் அந்த மலைப் பிரதேசம் எப்படி ஒளிருமோ அப்படி ரங்கனின் இருதயத்தில் கவிந்த ஏக்கக் கவலைகள் கரைந்து அவன் உடலிலும் உள்ளத்திலும் அளவற்ற சுறுசுறுப்பை உண்டாக்கியது அந்த நிகழ்ச்சி.
பத்து நிமிஷ நேரத்துக்குள் தான் பிறந்து வளர்ந்து பழகிய மரகத மலையை விட்டு கனவு கண்ட ஒத்தை நகரை எண்ணி எவரும் போகாத பக்கத்திலுள்ள ஒத்தையடிப் பாதையில் அவன் ஓடிக் கொண்டிருந்தான்.
இடுப்பில் முழுசாக இருந்த இரண்டு வெள்ளி ரூபாய்களும் மூன்றே காலணாச் சில்லரையும் அவனுடைய ஓட்டத்துக்கு உயிரான வேகம் கொடுத்தன.
ஐயோ என்று வீட்டார் அப்படி அப்படியே எல்லாவற்றையும் போட்டுவிட்டு ஓடிய போது பால்மனைக்குள் ஒரு கலத்துக்குள் பட்டுப்பை ஒன்றில் சிற்றப்பன் சேமித்து வைத்திருந்த பத்து ரூபாயிலிருந்து எடுத்த வெள்ளி ரூபாய்கள் அவை.
டீ எஸ்டேட்டைக் கடந்ததும் மலை காடு ரங்கன் அந்தப் பக்கத்தையே இதுவரையில் அறிந்திருக்கவில்லை கானகத்துள் ஒற்றையடிப் பாதையாகத் தென்பட்ட இடத்தில் இளங்கால்கள் கல்லிலும் முள்ளிலும் குத்த வேகமாக ஓடினான்.
மலை ஒன்றின் மேல் ஏறி அவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்த போது சூரியன் இருந்த திசை கொண்டு மரகத மலை எந்தப் பக்கம் இருக்கிறது தேவர்பெட்டா எங்கே தெரிகிறது என்பதை அறிய முடிந்ததே தவிர வண்ண விசித்திர ஒத்தை நகர் வண்ண மயிலைப் போல் அவன் கண்முன் விரிந்து கிடக்கவில்லை.
என்னை ஒத்தையில் கொண்டு சேர்த்து விடுங்கள் என்றெல்லாம் இரிய உடையார் இல்லை என்று மறுத்த உள்ளம் அந்த இக்கட்டான நிலையில் பாவங்களை மன்னிக்கச் சொல்லி இறைஞ்சியது.
வளைந்து சென்ற குன்றுகளின் நடுவில் பசுமையான புல்வெளி வளைவான குறுகிய பொந்து போன்ற வாயில்களுடன் கணக் புல்லால் வேயப் பெற்ற குடிசைகள் ஒரு புறம் கல் கட்டிடமான கோபுரம் இன்னொருபுறம் எருமை மந்தைகள் நிற்கும் கொட்டடி.
தொதவர் மந்து மனிதவாடை தெரியாத கானகத்திலிருந்து மக்கள் குடியிருப்பைக் கண்டுவிட்ட தைரியத்தில் அவன் அந்த மந்தையை நோக்கி நடந்தான்.
அன்றிரவு அவர்களின் இளம் விருந்தாளியாக இருந்து ரங்கன் சாமைச் சோறும் நெய்யும் உண்டு அந்த அடக்கமான குடிசையிலே உறங்கிய பிறகு காலைக் கதிரவனுடன் தன் ஒத்தைப் பிரயாணத்தைத் தொடங்கச் சித்தமானான்.
மேட்டிலும் பள்ளத்திலும் எத்தனை எத்தனை கட்டிடங்கள் சிலுவை உச்சியுடன் தோன்றும் மாதா கோயில் கோபுரத்தைக் கண்டு ரங்கன் அதிசயித்தான்.
அதுவும் தொதவர் கோயில் போலும் தெருக்களில் எத்தனை துரைமார்கள் பளபளக்கும் டாங்கா வண்டிகள் நிமிர்ந்து ராஜநடை போடும் குதிரைகள் தலைப்பாகை அணிந்த மக்கள் நாய்களைப் பிடித்துக் கொண்டு செல்லும் துரைசானிகளின் ஒய்யாரந்தான் என்ன முள்ளுப் பழம் போன்ற உதடுகளும் ஒரே வெள்ளைமேனியுமாய் அவர்கள் தெய்வப் பிறவிகள் போலும் ரங்கன் பார்த்தது பார்த்தபடி திறந்த வாயுடன் அதிசயித்து நின்றான்.
காயும் கறியும் முட்டை மீன் வகைகளும் வாங்க அங்கே வரும் வெள்ளைக்காரச் சீமான் சீமாட்டிகளைச் சுற்றி கூலி கூலிஸார் கூலி என்று கூவிக் கொண்டு வர அவன் ஒரே நாளில் பழகிவிட்டான்.
வெள்ளைச் சீமான்கள் வந்து அந்தக் கடைகளைச் சுற்றி வரும்போதெல்லாம் எல்லாக் கடைக்காரர்களும் தங்கள் சரக்குகளின் நயத்தையும் அருமையையும் கூறிக் கூறிக் கூவுவார்கள்.
வற்றல் காய்சி எடுபிடிப் பையனாக மேஜர் துரை பங்களாவில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வேலைக்கு வந்த சுப்புதான் சுப்புப்பிள்ளையாக அரண்மனை போன்ற பங்களாவில் குதிரைக்காரர் குசினிக்காரர் நாய்க்காரர் பட்லர் ஆயா முதலிய பணியாளரின் படைக்கே தலைவனாகும் நிர்வாகத் திறமையை அடைந்திருந்தான்.
துரை வீட்டு நிர்வாகத்திலே அவன் பிழைத்து திண்டுக்கல்லிலுள்ள குடும்பத்துக்கு பணம் அனுப்பி ஒத்தையில் வீடொன்றும் வாங்கிவிட்டானென்றால் அவனுடைய சாமார்த்தியத்துக்கு அத்தாட்சி தேவையில்லை அல்லவா?
அவற்றை ஒரே கணக்காக வைத்துக் கொண்டு பெருகுவதை அவ்வப்போது பணமாக்கும் முயற்சியில் அவனுக்கு ரங்கனைப் போல் ஒரு பையன் தேவையாக இருந்தான்.
சாமைச் சோற்றுக்குப் பின் ஆப்பமும் மிட்டாயும் புளிக் குழம்பும் அரிசிச் சோறும் ருசித்த ரங்கனுக்கு துரை பங்களாவில் தயாராகும் புலால் உணவின் ருசியும் பழக்கமாயிற்று.
வெள்ளிப் பணமாக எத்தனை நாட்கள் செல்லும் தன் இனத்தார் எவரேனும் வந்தால் கண்டு கொள்வரோ என்பதால் அவன் தலையில் துணி சுற்றுவதை விட்டான்.
கீழ்மலை மாதுலிங்கேசுவரர் கோயிலில் அழல் மிதிக்கும் திருவிழா நிறைவேறி பூமி திருப்பி புது விதை விதைக்கும் விழா நடைபெற்று பயிரும் வளர்ந்தாயிற்று.
இத்தனை நாட்களாக எங்கிருந்தனவோ என்று விந்தையுறும் வண்ணம் சின்னஞ்சிறு வண்ண மலர்கள் புல்லிடுக்குகளில் எட்டிப் பார்த்து அடக்கமான பெண் குழந்தைகளைப் போல இளம் வெயில் கள்ளமிலா நகை புரிந்தன.
பற்கள் கிடுகிடுக்கும் தட்பம் தேய்ந்து வர இதமான வெதுவெதுப்பில் இயற்கையன்னை தான் பெற்ற மக்களைச் சீராட்டும் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியிருந்தாற் போன்ற கோலம் எங்கே பார்த்தாலும் விளங்கின.
ஊரெல்லாம் இன்பம் கொண்டு வரும் வசந்தகாலம் சென்ற இரண்டு ஆண்டுகளாக ஜோகியின் வீட்டில் இன்பத்தைக் கொண்டு வரவில்லையே அந்த வீட்டில் எத்தனை மாறுதல்கள் நிகழ்ந்து விட்டன அதிகாலையில் புள்ளினங்களின் இன்னொலியும் கோழிகளின் கூவலும் கேட்குமுன்னமே ஜோகியின் உறக்கம் அன்று கலைந்து விட்டது.
எத்தனை பேர் எப்போது வந்தாலும் சோறும் களியும் கொடுக்கத் தானியங்கள் உண்டு என்பது அவனுள் சிறு பருவத்திலேயே ஊன்றிய நம்பிக்கையும் பெருமையுமாக இருந்தது.
ஒரு குறிஞ்சிக்குரிய ஆண்டுகள் முழுவதும் கடந்திராத பருவத்தினான அவனுடைய உள்ளத்தில் குடும்பத்தைப் பற்றிய பொறுப்பும் கவலையும் தாமாகப் புகுந்து விட்டன.
அதற்குள் எழுந்து காலை பிரார்த்தனையுடன் மாடுகளை அவிழ்க்கப் போய் விடுவாரே அந்த மச்சிலுள்ள தானியம் அடுத்த அறுவடை வரையிலும் போதுமானதாக இருக்கலாம்.
மணிக்கல்லட்டியிலிருந்து அன்றொரு நாள் வந்த பாருவின் தந்தை ஒத்தையில் கூட விசாரித்துப் பார்த்ததாகவும் காணவில்லை என்றும் தெரிவித்து விட்டார்.
அண்டை வீட்டுப் பெள்ளி அன்று ஜோகியிடம் அம்மாதிரியான ஏவல் காய்ச்சல் அவனுடைய அத்தை மகனுக்கு வந்ததாகவும் குறும்பர் தலைவனிடம் சென்று பேசிக் காணிக்கைகள் வைத்த பிறகு காய்ச்சல் போய்விட்டதாகவும் கூறியிருந்தான்.
அம்மையோ பாவம் அவன் தந்தை விதைத்திருக்கும் சொற்ப நிலத்தில் அவள் அல்லவோ பாடுபடுகிறாள் அலுப்பு சலிப்பு இன்னமும் உறங்குகிறாள்.
என்றாலும் மகன் படுத்துவிட்ட பிறகு தனக்குப் பொறுப்பு அதிகமாகி விட்டது போல் அதிகாலையிலேயே எழுந்து கொட்டிலில் சாணத்தை வாரி எருக்குழியை நிரப்புவதைத் தன் பொறுப்பாகக் கொண்டு விட்டாள்.
செழுங்கருமை கலந்து உரமேறிய மண்ணின் நிறம் போன்ற மேனி நிறம் பசலை படர்ந்து வெளுத்து விட கன்னங்களில் எலும்பு முட்ட அவன் முகத்தைக் கண்டதும் மாதியின் கவலைகள் எத்தனை அடக்கினாலும் அடங்காமல் எழும்பின.
ஒரு பையன் இருக்கிறான் வயசுக்கு வந்து குடும்பத்துக்குப் பொறுப்பாவான் என்றிருந்த அற்ப சொற்ப நம்பிக்கையையும் வற்ற அடித்துவிட்டுப் பையன் மாயமாய்ப் போய்விட்டான்.