sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
இப்பரணர் தம் பாடல்களிலே செங்குட்டுவன் கடலிடையிருந்த தன்பகைவர்மேற் படையெடுத்து மரக்கலங்களைச் செலுத்திய பேராற்றலையே மிகுதியாகப் புகழ்கின்றனர்.
மற்றும் இவராற்பாடப்பெற்றதமிழரசர் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட்சென்னியும் இவன் காரிகாற்பெருவளத்தான் தந்தை வேற்பஃறடக்கைப் பெருவிறற்கிள்ளியும்வையாவிக்கோப்பெரும்பேகனும்பேகனும் அதிகனும் கடையெழுவள்ளல்களைச் சேர்ந்தவர்.
இப்பாடல்களால் அறியப்படும் விசேடங்களையெல்லாம் மஹாமஹோபாத்யாயஐயரவர்கள் பதிற்றுப்பத்துப் பதிப்பின் முகவுரையில் நன்குவிளக்கியிருத்தலால் இங்கு அவற்றை எடுத்தெழுதுவது மிகையென விடுத்தோம்.
இனிச் சாத்தனார் என்பவரும் கடைச்சங்கப் புலவருள் ஒருவரே இவர் மதுரையில் நெல்லுப்புல்லு முதலிய கூல வியாபாரஞ் செய்துவந்தமையால் மதுரைக் கூலவாணிகன் சாத்தனார் எனப் பெயர்பெற்றனர்.
சங்கத்தில் அரங்கேற்றற் பொருட்டுப் பிறர் பாடிவரும்நூல்களிற் குற்றங்காணுந்தோறும் அவற்றுக்கு மனம்பொறாது தம்விதியைநொந்து தலையிற் குத்திக்கொண்டு வந்தவர் இவரென்றும் அதுபற்றிச் சீத்தலைச்சாத்தனார் என வழங்கப்பெற்றார் என்றுங் கூறுவர்.இவரது தலைக்குத்துத் திருவள்ளுவரது முப்பாலைக் கேட்டபோது முற்றும் நீங்கியதென்பது என்னும் மருத்துவன்தாமோதரனார் வாக்கால் திருவள்ளுவமாலை.
இச் சாத்தனார் பௌத்தமதச் சார்புடையவரென்பது மணிமேகலையில் அம் மதவிஷயங்களை உணர்ச்சியுடனும் உருக்கத்துடனும் மிகவழகாக இவர் பாடுதலினின்றும் ஏனைய மதங்களை அங்ஙனம் கூறாமையினின்றும் உய்த்தறியலாம்.
முற்காலத்து வழங்கிய சமயநூல்களிலும் தருக்கமுதலியவற்றினும் மிகுந்த ஆராய்ச்சியுடையார் இவரென்பதும்வடநூற்பயிற்சி பெரிதுடையவரென்பதும் மணிமேகலையால் தெளிவாகின்றன.
அப்போது மலைவாணர்பலர் வந்து தங்கள்மலையில் கண்ணகி சுவர்க்கம்புக்க செய்தியைச் செங்குட்டுவனுக்குத் தெரிவிக்க இச் சாத்தனார் தாம் மதுரையில் நேரிலறிந்த அவள்வரலாறுகளை அரசனுக்கு விரித்துரைத்தனர்.
இவர் தெரிவித்த செய்திகளைக்கொண்டே இளங்கோவடிகள் கண்ணகியின் சரித்திரத்தைச் சிலப்பதிகாரமென்னுஞ் சிறந்த காப்பியமாகப் பாடுவாராயினர்.
இவ்வடிகள் சிலப்பதிகாரத்தைப் பாடிமுடிப்பதற்கு முன்பே சாத்தனார் கோவலன்மகள் மணிமேகலையின் துறவைப்பாடி முடித்திருந்தனரென்பது மணிமேகலைமே லுரைப்பொருண் முற்றிய சிலப்பதிகாரமுற்றும் என்ற இளங்கோவடிகள் கூற்றே அறிவிக்கின்றது.
கண்ணகி மணிமேகலையிருவர் சரிதங்களையும் செங்குட்டுவன் சகோதரரான அவ்வடிகளே பாடக் கருதியிருந்தனரென்றும் சாத்தனார் மணிமேகலை துறவைப் பாடி முடித்துவிட்டமை தெரிந்து சிலப்பதிகாரத்தை மட்டும் அவரியற்றினரென்றும் அடியார்க்குநல்லார் பதிகவுரையிற் குறிப்பிடுவர்.
சாத்தனார் தாம்பாடிய மணிமேகலையை இளங்கோவடிகளைத் தலைமையாகக்கொண்ட அவைக்கண்ணே அரங்கேற்றினரென்பதும் இளங்கோவடிகளும் தம் சிலப்பதிகாரத்தைச் சாத்தனார் முன்பு அரங்கேற்றினரென்பதும் அவ்விருவரும் பாடிய பதிகங்களால் தெரிகின்றன.
தம் நகரத்தரசனாக விளங்கிய ஆரியப்படைதந்த நெடுஞ்செழியன் கோவலன் கொலைகாரணமாக இறந்ததும் சாத்தனார் வஞ்சிசென்று செங்குட்டுவனால் ஆதரிக்கப்பட்டார் என்பதும் பின் பாண்டிநாட்டை அந்நெடுஞ்செழியன் தம்பி வெற்றிவேற்செழியன் என்ற நன்மாறன் ஆட்சிபுரியத் தொடங்கியதும் இவர் தம் ஊராகிய மதுரைசென்று அப்பாண்டியனால் அபிமானிக்கப் பட்டனரென்பதும் உய்த்தறியப்படுகின்றன.
இப் புலவர்பெருமானது வாக்கினிமையும் பெருமையும் பிறசிறப்புக்களும் மஹாமஹோபாத்யாயஐயரவர்கள் வெளியிட்ட மணிமேகலைமூலம் அறிஞரெல்லாம் அறிந்து மகிழ்ந்தவையாதலால் இங்கு விரித்திலேம்.
சேரதேசம் என்பது கருவூர்ப்பிரதேச முட்படக் கோயம்புத்தூர் சேலம் நீலகிரி ஜில்லாக்களும்மைசூர்நாட்டின் தென்பகுதியும் மேற்குத்தொடர்ச்சிமலை நெடுகவுள்ள கடற்கரைப் பக்கங்களுமாம்.இந்நாடு ஒவ்வொருகாலத்து விரிந்துங் குறைந்து மிருந்தமையால்இதனெல்லையை வரையறுத்துக் கூறுதல் அரிது.
இஃது இப்போது மைசூரி ராஜ்யத்துள் ஒரு பகுதியாக அடங்கும்.இதனை இச்சேரன் வென்றான் என்றதற்கேற்பப் பழைய சாஸனமொன்றுகொடுகூர் நாட்டைச் சேரமானுக்குரிமைகூறிச் செல்கின்றது.
அன்றியும் மைசூரின் பெரும்பகுதி சேரநாடாயிருந்த தென்று வேறு சாஸனங்களாலும் விளங்குதலால் முற்காலத்தே சேரதேசம் அதிகவிஸ்தீரணம் பெற்றிந்ததாகவே கொள்ளலாம்.
இத்தேசத்துள்ளே மேற்குமலைத்தொடர்ச்சிக்கு உள்ளடங்கிய மலைநாட்டில் செங்குட்டுவனுக்கும் உரிமை யுண்டாயினும் அதன் பெரும்பகுதியை அவன் ஞாதியரசர் ஆண்டு வந்தனரென்பது முன்னரே குறிப்பிட்டோம்.
ஆயினும் நம் சேரனுக்குவழங்கிய செங்குட்டுவன் என்ற பெயர்க்கேற்பக் கொள்ளுமிடத்துக் குட்டநாடு இவனாட்சிக்குட் பட்டதாகச் சொல்லல் பொருந்தும்.
இதுபற்றிப் போலும் அக்குட்ட நாட்டிற்குள் அடங்கிய பேரியாற்றுக்கு மலைவளங் காண்டல் வேண்டிச் செங்குட்டுவன் சென்றிருந்ததூஉம் என்க.
இது கொடுந்தமிழ் நாடுகளுள் ஒன்று இன்றும் இப்பெயருடன் வழங்குகின்றது கோட்டயத்துக்கும் கொல்லத்துக்குமிடையில் பாலையாற்றாற் பல ஏரிகளும் தீவுகளுமுடையதாகி இப்பிரதேசமிருத்தலால் குட்டநாடு என வழங்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகின்றது.
தமிழ்நாட்டை ஆண்டுவந்த மூவேந்தருள்ளேசோழ பாண்டியர்க்கு உறையூர் புகார் மதுரைகள் எவ்வாறு பழைய தலைநகரங்களாக விளங்கினவோஅவ்வாறே சேரரது தொன்றுதொட்ட இராஜதானி வஞ்சி மாநகரமாகும்.
மேல் கடலில் தொண்டி மாந்தை என்னுந் துறைமுக நகரங்களும்சேரர்க்குச் சிறந்த தலங்களாயினும் வஞ்சிமா நகர்க்கு அவை அடுத்த தரத்தனவேயாம்.
கருவூராகிய வஞ்சிக்குப் பக்கத்தோடும் ஆன்பொருநையோடு நேர்கிழக்கிற் செல்லும் காவிரியும்குடவனாறும் சங்கமமாகும் கூடலொன்று உண்டு இதனை எனச் செங்குட்டுவனைப் பரணர் பாடுதலால் அறியலாம்.
மூன்றுடன் கூடிய கூடலென்றதுஅக்காவிரிதானும் ஆன்பொருநையும் குடவனாறுமென இம்மூன்றுஞ் சேரக்கூடிய கூட்டம் என்பது பழையவுரை.இந்நதிகளன்றிக் காஞ்சியென்னும் ஓர் யாறும் செங்குட்டுவனாட்டிற் பிரபலம்பெற்றது தீனம்புன லாய மாடுங்காஞ்சியம் பெருந்துறை எனக் காண்க.
இவ்வஞ்சிமாநகரின் பழைய அமைப்புமுன்னூல்களில் அடியில் வருமாறு சிறப்பிக்கப்படுகின்றது.இம்மூதூரின் கோட்டைக்கு வெளியே தேவர் கோட்டங்களும் பொது ஸ்தலங்களும் ஜைநப்பள்ளிகளும் பொழில்களும் பொய்கைகளும் மிகுந்திருந்ததோடு அவ்விடங்களில் தவமுனிவரும் ஞானிகளும் சாஸ்திரவறிஞரும் எங்கும் நிறைந்திருந்தனர்.
கோட்டையைச் சூழ்ந்துள்ள புறக்குடி அல்லது புறஞ்சேரியில் அரண்காவல்புரியும் படையிருப்புகளும் அந்நியவரசர் தங்குதற்கமைந்த மாளிகைகளும் இருந்தன.
அதனிற் பல வகை முதலைச் சாதிகளும் பெருமீன்களும் நிறைந்திருந்தன.வஞ்சிமாநகருள்ளே பெருகியோடுங் கழிநீரெல்லாம் முடிவில் அவ் வகழிக்கண்ணே சென்று சேர்வதாம்.
இவ்வகழுக்கும் கோட்டைக்கும் இடையிலே காவற்காடொன்று உண்டு.கோட்டைமதில் பகைவரை அழிக்கத்தக்க எந்திரங்கள் பலவற்றால் மாட்சிமைபெற்றிருந்தது.
இவ்வாயிலைக் கடந்து செல்லின் கோட்டை வாயில் காக்கும் காவலாளர் நெருங்கியுறையும் வீதிகளும் மீன்விலைஞரும் உப்புவாணிகரும் கள்விற்போரும் பிட்டு அப்பங்கள் விற்போரும் வாசனைப்பண்டம் விற்போரும் இறைச்சிவிற்போரும் வசிக்கின்ற வீதிகளும் அமைந்திருந்தன.இவ்வீதிகளையடுத்து மட்கலஞ்செய்யுங் குயவர்செம்பு கொட்டிகள் வெண்கலக்கன்னார் பொற்கொல்லர்தச்சர் நட்பாவைசெய்வோர் தையற்காரர் மாலைகட்டுவோர்சோதிடர் பாணர்முதலியோர் தெருக்களும் சங்கறுப்போர் இரத்தினப்பணியாளர் வீதிகளும் நாடகக்கணிகையர் வீதியும்நெல்லுப் புல்லு முதலிய கூலவகை விற்போர் தெருவும்சூதர் மாகதர் வேதாளிகர் பொதுமகளிர் தெருக்களும் ஆடைநெய்து விற்போர்பொன்வாணிகர்இரத்தின வியாபாரிகள் வீதிகளும் அந்தணர் அக்கிரகாரமும் இராச வீதியும் மந்திரிகள் வீதியும் பல்வகை அரசாங்க அதிகாரிகள் வாழுந் தெருக்களும் அப்பெருநகரில் முறையே அமைந்திருந்தன.
இவையன்றி யாவரும் வந்து தங்குதற்குரிய மரத்தடிகளும் அம்பலமும்முச்சந்தி நாற்சந்திகளும் அருவியோடும் அழகிய செய்குன்றுகளும் இளமரக்காக்களும் பொய்கைகளும் அறச்சாலைகளும் பொன்னம்பலமும் தவப்பள்ளிகளும் விளங்கின.
அதனுள் அத்தானி மண்டபமும் கொலுவிருக்கை வேத்தியன்மண்டபமும் மந்திராலோசனைச்சபை மணியரங்குகளும் நடனசாலை பிறவும் மாட்சிமைபெற்று விளங்கின.
கோவலனுக்கு ஒன்பதாந்தலைமுறைப் பாட்டனான கோவலனால் வஞ்சிநகரிற் கட்டப்பட்டதாக மணிமேகலையிற் கூறப்படும் பௌத்த சைத்தியம் இதுபோலும்.
செங்குட்டுவன் மாற்றாந்தாய்ப் பாட்டனும் பொதினிமலைத் தலைவனுமான வேளாவிக்கோமான் பெயர்பெற்றிருத்தலால் இம்மாளிகை அவன் வசித்துவந்தது போலும்.
இங்ஙனம் சேரரது பழைய இராசதானியாகச் சிறப்பிக்கப்பட்ட வஞ்சியென்பது யாதென ஆராயுமிடத்து அஃதுஇப்போது திருச்சிராப்பள்ளி ஜில்லாவைச் சார்ந்துள்ளதும் கொங்குநாட்டுத் தலங்களுள் ஒன்றுமாகிய கருவூரேகர்ப்பபுரி என்பர் வடநூலார்.
ஆம்பிரம்மாமரம் சூதநதி என்று பிங்கலநிகண்டு இதற்கொரு பெயர் கூறுவதும் ஆம்பிராவதி என்பதோடு ஒத்த பொருளுடையதேயாகும் சூதம் மா.
வஞ்சிப் புறமதிலலைக்கும் கல்லென் பொருநை தண்பொருநை சூழ்தரும் வஞ்சியார் கோமான் என முன்னோர் கூறியவாறேஇக் காலத்தும் இவ் வாம்பிராவதி கருவூரையொட்டித் தென்றிசையிலிருந்து கீழ்புறமாகவோடி வடக்கேதிரும்பிக் காவிரியுடன் கலக்கின்றது.
இக் கருவூரே வஞ்சி எனத் தமிழிலும் வஞ்சுளாரணியம் என வடமொழியினும் வழங்கப்படுவதாம் வஞ்சுளா ரணியம் வஞ்சி கருவூர் என்பது கருவூர்ப் புராணம்.இதற்கேற்ப இந்நகரத்தின் தென்றிசையில் நதிக்கரையிலுள்ள துர்க்காதேவிக்கு வஞ்சியம்மன் என்னும் பெயர் இன்றும் வழங்கிவருதலும் இவ்வூர் அரங்கநாதப் பெருமாள் கோயிற் கர்ப்பக்கிரகத்தின் தென்பக்கத்துக் காணப்படும் சாஸனத்துள்ளே வஞ்சி...ஸ்ரீவைஷ்ணவரோம் என்னுந் தொடர் காணப்படுதலும் ஆம்பிராவதிக்கு வடக்கே கோயில் கொண்ட சிவபெருமான் வஞ்சுளேச்சுர லிங்கம் என கருவூர்க்கு வடகிழக்கே ஆம்பிராவதி மணிமுத்தாநதி காவேரி மூன்றுங்கூடுந் திருமுக்கூடல் உள்ளது வஞ்சுளாடவிக்குத் தரகுணக்காக வாம்பிர வதிநதி மதிபோல் விஞ்சுமா மணிமுத் தாறுகாவேரி மேவுழி மேவு மேவுதலால் எஞ்சலில் திருமுக்கூடலென் றிசைப்ப என்பது கருவூர்ப் புராணம்.
இனிக் காஞ்சி என்னும் யாறும் செங்குட்டுவனாட்டிற் சிறப்புடைய நதிகளுளொன்றென்பது காஞ்சியம் பெருந்துறை மணலினும் பலவே என அப்புலவர் நம் சேரனை வாழ்த்துதலாற் றெரியலாம்.
இவற்றால் சேரன் செங்குட்டுவனை அவன் தேசத்திலும் நகரத்திலும் ஓடும் நதிகளோடும் உவமித்து முற்கால வழக்குக்கிணங்கச் சிறப்பித்தனர் பரணர் என்பது நன்கறியப்படும்.
இக்கருவூர்க்குக் கிழக்கே ஆம்பிராவதிக் கரையிலுள்ள அரசவனம் என்னும் பிரதேசத்தில் திருமால் பள்ளி கொண்டருளும் ஆலயமொன்றுண்டு என்று கருவூர்ப்புராணங் கூறுகின்றது ஆம்பிராவதிச்சருக்கம்.
ஆடகமாடம் என்ற பெயருடன் திருமால் பள்ளிகொண்டருளுங் கோயிலொன்றுஇளங்கோவடிகளாற் குறிக்கப்பட்டிருப்பது மேற்கூறிய சந்நிதியே யாதல்வேண்டும்.
ஆனால் கர்ப்பக்கிரகத்தின் மேற்குவெளிப்பிரகாரத்தை யாம் அடைந்தபோதுஒரு சிறுபந்தருள் சேஷசாயியாகத் திருமாலினுருவம் வகுக்கப்பட்ட பெரிய சிலையொன்று அற்புதமாக ஆங்குக் காணப்பட்டது.
அம்மூர்த்தியின் வரலாற்றை விசாரித்ததில் மடைப்பள்ளியைத் திருப்பணிக்காகப் பிரித்தபோது பூமியின்கீழ் அவ்வழகிய சிலை அகப்பட்டுச் சில மாதங்களே ஆயினவென்று தெரியவந்தது.
இவற்றை நோக்குமிடத்து அவ்வரவணைக்கிடந்த மூர்த்தியே செங்குட்டுவன்காலத்து ஆடக மாடத் தரவணைக் கிடந்தோனாக வேண்டுமென்றும் ஏதோ ஒரு காலவிசேடத்தால் அம்மூர்த்தி பூமியில்மறைந்து அதற்குப் பிரதியாக சாந்தாகாரமூர்த்தி அக்கோயிலுள் எழுந்தருளப்பண்ணப்பட்ட தென்றும் கருதப்படுகின்றன.
இளங்கோவடிகள் வஞ்சியிலிருந்த சிவாலயத்தைப்பற்றி ஒன்றுங் கூறநேராமற் போயினும் ஆனேறுயர்த்தோன் செஞ்சடைவானவன் உலகுபொதியுருவத் துயர்ந்தோன் எனத் தம் தமயனாற் பக்திசெய்யப்பட்ட சிவபெருமானைச் சிறப்பித்தலால் அப் பெருமானுக்கு ஆலயமொன்று அந்நகரில் அமைந்திருந்ததாகக் கொள்ளத் தடையில்லை.
காமதேனுவாகிய பசுவினாற் செய்யப்பட்ட ஆலயமாதலின் இதற்கு ஆனிலை எனப் பெயர்வழங்கியதென்பர்.இதுபற்றியே இக்கோயிற் சிவபிரான் பசுபதீசுவரர் எனப் பட்டார்.
இங்ஙனம் கருவூர்க்கு ஆனிலை என்ற பெயரிருத்தல் போலவே அவ்வூரையடுத்துச் செல்லும் ஆம்பிராவதிக்குஆன்பொருநை ஆன்பொருந்தம் எனப் பெயர்கள் வழங்குதல் ஈண்டுச் சிந்திக்கத்தக்கது.
இதனுள்உறையூர்ப் பங்குனியுத்திரமே கருவூர் உள்ளிவிழாவே என மாறிக் காணப்படுகின்றது ஆயினும் முன் காட்டிய பழையவாக்கிற்கிணங்கக் கருவூர்ப் பங்குனியுத்திரமே என்று பாடங்கொள்ளுதலே பொருத்தமாகும்.
இக்குறிப்பின்படி வஞ்சிப்பங்குனி விழா என்பது கருவூர்ப் பசுபதீசுவரர்க்கு ஆண்டுதோறும் இக்காலத்தும் நடைபெறும் பங்குனியுத்தரத் திருவிழாவாகவே கருதப்படுகின்றது.
இத்தலத்தைப் பற்றிச் சுந்தரமூர்த்திநாயனார் பாடிய பதிகத்தில் கடலங்கரைமேன் மகோதை யணியார்பொழில் அஞ்சைக்களத் தப்பனே என்ற தொடரே பாட்டிறுதிதோறும் பயின்றுவருகின்றது.
இனிப் பழைய சேரர்தலைநகரான வஞ்சிமாநகரம் கடற்கரைக்கண்ணதாயின் அதனைச் சிறப்பிக்கப்புகுந்த சிலப்பதிகார மணிமேகலைமுதலிய முன்னூல்கள் உடனொத்த புகார் கொற்கைமுதலிய பட்டினங்களைப்போலவே வஞ்சியையும்செங்குட்டுவனது வடயாத்திரையில் அவன்சேனை சென்றதைக் கூறுமிடத்து வஞ்சிநீங்கித் தண்டத் தலைவருந் தலைத்தார்ச் சேனையும் வெண்டலைப் புணரியின் விளிம்புசூழ் போத என இளங்கோவடிகள் கூறியிருப்பது அச்சேனையின் பரப்புமிகுதியை வருணித்த படியேயன்றிப் பிறிதன்று.
வஞ்சி கடற்கரைக்கண்ணதாயின் தானைகளின் பெருக்கைக் கூறவந்த அவ்விடத்தே அவை கடற்கரை விளிம்புவரை சென்றனவென்று அடிகள்கூறுவதில் பெருமையும் வியப்புமில்லையென்க.
இனி செங்குட்டுவன் வடநாட்டினின்று திரும்பிவரும்போது நால்வகை நிலத்தாரும் அடைந்த மகிழ்ச்சிகளை வருணிக்கு முறையில் நெய்தனிலமாக்கள் செய்தியும் கூறப்பட்டதன்றி கடற்கரைச் சம்பந்தம்பற்றி யன்றென்பதும் அறியத்தக்கது.
அங்ஙனம் கடற்கரைச்சம்பந்தம் வஞ்சிக்குக் கொஞ்சமும் காணப்படாமையே அஃது உள்நாட்டு நகரமென்பதைதாலமி என்னும் பூர்வயவனாசிரியர் கருவூரை நேரிற் கண்டெழுதிய குறிப்பில் அஃது உள்நாட்டிலிருந்த நகரமாகவே கூறினர் என்பர்.
இனி ஸ்ரீகனகசபைப்பிள்ளையவர்கள் மேற்குத்தொடரையடுத்துப் பேரியாற்றங் கரையிலுள்ள திருக்கரூரே வஞ்சியாதல் வேண்டுமென்றும் அதற்கேற்ப அங்குள்ள பேரியாறே நூல்களிற் கூறப்பட்டபடி ஆன்பொருநையாதல் வேண்டுமென்றும் ஒரு புதியகொள்கையை நாட்ட அதனையே சரித்திரவறிஞர் பலரும் பின்பற்றுவாராயினர்.
இனி வஞ்சியிலிருந்த செங்குட்டுவன் மஞ்சுசூழ்சோலை மலைகாண்குவம்என்று தன் பரிவாரங்களுடன் புறப்பட்டுப் பேரியாற்றை யடைந்தானென்று முன்னமே சொன்னோம்.
மேற்குமலைத்தொடரின் அடிவாரத்துள்ள திருக்கரூரே செங்குட்டுவன் தலைநகராயின் மலைவளங் காண்டல்வேண்டி அவன் பேரியாற்றங்கரை சென்றானென்று சிலப்பதிகாரங் குறிப்பதில் வியப்புத்தான் என்னை?
ஆனால் செங்குட்டுவனது நீண்ட யாத்திரையைக் கூறுமிடமெங்கும் அவன் இடையிற்றங்கிய விவரத்தையும் இளங்கோவடிகள் கூறிச்செல்லு மியல்புடையரோ எனின் இல்லை.
இதற்கு நீலகிரியினின்று செங்குட்டுவன் கங்கைக்கப்பால்வரை சென்று வந்த நெடும்பிரயாணத்தை அடிகள் மிகச் சுருக்கிக் கூறிச்செல்வதே தக்க சான்றாகும்.
அன்றியும் வஞ்சியாகிய கருவூருக்கும் பேரியாற்றங்கரைக்கும் நெடுந்தூர முண்டென்பதற்குச் சிலப்பதிகாரத்தே மற்றொரு சிறந்த சான்றுமுண்டு இளங்கோவடிகள் தம் தமயனது வடயாத்திரையை வருணிக்குமிடத்து ஒரு நூற்றுநாற்பது யோசனைதூரம் இந்திரன் யானைகளைப் பரப்பிச் செல்வதுபோலச் சென்றான் என்கிறார்.
ஈண்டு ஒருநூற்றுநாற்பது என்னுந்தொடர் இந்திரனது யானைப்பரப்பின் தூரத்தைக் குறிப்பதென்பதினும் செங்குட்டுவனது பிரயாணதூரத்தைக் குறிப்பதென்பதே பொருத்தமாகும்.
இந்திரனுக்கே அத்தொடர் விசேடிக்கப்பட்டதாயினும் அத்தொ கையினளவு தூரத்தை அடிகள் சேரன் பிரயாணத்துக்கு உவமித்திருப்பது அவன் சென்றுவந்த பேரியாற்றங்கரை வஞ்சிமாநகர்க்குச் சமீபித்ததன்று என்பதை வெளியாக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.
மேற்கூறியவாறு கருவூரையடுத்து ஆம்பிராவதியும் காவிரியுங்கலக்கும் கூடலையும் நொய்யல் அல்லது காஞ்சிமாநதியையும் பரணர் செங்குட்டுவனுக்கு உவமையாகக் கூறியிருத்தலும் ஆன்பொருநைக் கரையில் வஞ்சியுள்ளதாகச் சொல்லப்படுதலும் கருவூர்க்கும் பேரியாற்றுக்கும் பெருந்தூரமுண்டென்பதை இளங்கோவடிகள் குறிப்பிப்பதும்சேரரது பழைய தலைநகரம் அந்நதிகள் பாயுமிடங்களுக்குப் பக்கத்தது என்பதற்குத் தக்கசான்றாதல் காணலாம்.
கொச்சிராஜ்யத்துள்ள கொடுங்கோளூர் அல்லது திருவஞ்சைக்களமாயின் அம் மலைநாட்டு நதியொன்றையும் பரணர் செங்குட்டுவனுக்கு உவமிக்காமல் மேற்காட்டிய ஆறுகளையே கூறிச்செல்வதற்குத் தக்க காரணம் வேண்டுமன்றோ?
இனி முசிரி என்ற பெயர்கொண்ட ஊரொன்று இப்பக்கத்துள்ளதை நோக்குமிடத்து சேரர்க்குச் சிறந்த துறைமுகமாய் மேல்கடற்பக்கத்தமைந்த முசிரியை ஞாபகப்படுத்தற்கு உண்ணாட்டில் அவ்வரசர் அதன் பெயரிட்டதுபோலத் தோற்றுகிறது.இப்பக்கத்துத் தோட்டியமுதலியவிடங்களில் மதுரைக்காளியம்மன் என்ற பெயராலும் பிறவகையாலும் பிடாரிவழிபாடு பெரிதும் நிகழ்ந்து வருவதானது பூர்வத்திற் பத்தினிவணக்கமாயிருந்ததே காலாந்தரத்தில் அங்ஙனம் மாறியதோ என்று கருதவும் இடந்தருகின்றது.
இதற்கேற்ப வஞ்சி வஞ்சுளாரணியம் என்றபெயர்கள் முன்குறித்தபடி ஆம்பிராவதிக் கருவூர்க்கு இன்றும் வழங்கிவருதல் அறியத்தக்கது.
இங்ஙனம் ஆம்பிராவதி அல்லது ஆன்பொருநைக் கரையிலுள்ள கருவூரே சேரரது பழமை பெருமை வாய்ந்த தலைமைநகராயிருப்பவும் அச்செய்தியைச் சங்க காலத்துக்குப் பிற்பட்ட தமிழ்மக்கள் முற்றும் மறந்துவிட்டனரென்றே தோற்றுகிறது.
ஆனால் இக்கருவூரின் ஸ்தானத்தில் மலைநாட்டுக் கொடுங்கோளூர் சேரராஜதானியாகப் பின்னூல்களிற் கூறப்படுதல் காணலாம் சேரர்குலக் கோவீற்றிருந்து முறைபுரியுங் குலக்கோமூதூர் கொடுங்கோளூர் என்றார் சேக்கிழாரும்.
இங்ஙனம் சேரர் தலைநகரமானது பிற்காலத்து முற்றும் மறக்கப்பட்டதற்கும் அதற்குப் பிரதியாக வேறு தலைநகரம் மலைநாட்டில் உண்டானதற்கும் தக்க காரணங்களும் உள்ளன.
சோழர்க்குமுன் இம்மண்டலம் கொங்கு தேச ராஜாக்கள் ஆட்சிக்குட்பட்டிருந்ததென்றும் கருவூர் கொங்குநாட்டுத் தலங்களுள் ஒன்றாகக் கூறப்படுதல் காண்க.
சங்ககாலத்துக்குப் பின்னர்ச் சோழராற்றற்கு அஞ்சிய சேரர் வஞ்சியைவிட்டுநீங்கித் தங்கட்குரிய மலை நாட்டிற் கடற்கரையிலுள்ள கொடுங்கோளூரைத் தலைமை நகரமாகக் கொள்ளலாயினர்.
பிற்பட்ட சேரராஜதானியாகத் தெரிகின்ற இவ்வூரைப் பழையவஞ்சி அல்லது கருவூரென்று கொள்வதற்குச் சங்கநூற்பிரமாணம் ஒன்றுமே கிடையாதாயினும் அடியார்க்குநல்லாருள்படப் பலரும் இதனையே மாறிக்கருதுவாராயினர்.
இதனையடுத்துள்ள திருவஞ்சைக் களத்துக்கும் வஞ்சிக்கும் எவ்விதப் பொருத்தமும் இல்லாமையால் சரித்திரவறிஞர் அவ்விரண்டனையும் பொருத்தி யெழுதுவனவெல்லாம் முன்னைவழக்கோடு முரணுவதேயென்க.
இனிச் சிலர் சிலப்பதிகார மணிமேகலைகளில் இக்காலத்துவழங்கும் மலைநாட்டுச் சொற்களும் வழக்குகளும் காணப்படுவது கொண்டு செங்குட்டுவனது தலைமை நகரும் அம்மலை நாட்டிருந்ததாகக் கருதுவர்.
ஒருகால் சிற்சில வழக்குகள் மலைநாட்டுக்கே சிறப்புடையவாயினும் நம் சேரனுக்கு அம்மலைநாட்டினும் உரிமையுந் தலைமையுமுண்டாதலால் அதுபற்றி அவனைப்பற்றிய பாடல்களில் அவ்வழக்குகள் பயின்றன என்று கருதுதலும் இழுக்காது.
இதுவரை யாம் கூறிவந்த பிரபல பிரமாணங்களால் சேரராஜதானியாகிய வஞ்சியென்பது ஆம்பிராவதிக் கரையிலுள்ள கருவூரேயன்றிக் கொடுங்கோளூரேனும் திருவஞ்சைக்களமேனும் ஆகாவென்பதும் கனகசபையவர்கள் கருத்துப்படி பேரியாற்றங்கரைத் திருக்கருவூரைப் பழைய வஞ்சியாகவும் அப்பேரியாற்றையே பொருநையாகவும் கொள்வதற்குப் பொருத்தமும் பிரமாணமும் இல்லையென்பதும் நன்கு விளங்கத்தக்கன.
இனி செங்குட்டுவன் சென்றிருந்த பேரியாற்றங்கரைக்குச் சமீபித்ததும் கண்ணகி விண்ணாடு சென்றதுமான செங்குன்றுகண்ணகி சுவர்க்கம்புக்க மலை செங்கோடு என்பது அரும்பதவுரையாசிரியர் கருத்து சிலப்.
கண்ணகியின் உற்றார் அவள்கோயிலை அடைந்ததையும் அவரை நோக்கி அப்பத்தினிக்கடவுள் கூறிய வார்த்தையையும் இளங்கோவடிகள் எழுதுமிடத்து என முறையே கூறுதலால் பத்தினிக்கோயில் கருவூர்க்கு வெகுதூரத்தில் மலைமேலமைந்திருந்தமை புலப்படும்.
அன்றியும் பத்தினிப் பிரதிஷடைக்குரிய முற்காரியங்களைச் செங்குட்டுவன் வஞ்சியிலிருந்தே செய்துவந்தவனென்பது என்னும் அடிகளது வாக்கின்போக்கால் அறியப்படுகிறது.மணிபல்லவத்தினின்று புறப்பட்ட மணிமேகலையும் முதலில் இச்செங்குன்றையடைந்து தன் தாயாகிய அப் பத்தினியை ஆங்குத் தரிசித்தபின்பே வஞ்சிநோக்கிச் சென்றனளென உணர்க.
பொதுவாகச் சொல்லுமிடத்து செங்குட்டுவன் காலத்தனவாகிய சங்கநூல்களிலே அரசியன் முறைகளாக அமைந்தவை யாவும் நம் வேந்தனுக்கும் உரியவையென்றே சொல்லலாம்.
அதனால் வேற்றுநூல்களுட் புகாமல் செங்குட்டுவன் சம்பந்தமான செய்யுள்களிலிருந்து தெரியவரும் விசேடச்செய்திகளை மட்டும் இங்கு விளக்குவோம்.
இவன் தந்தை நெடுஞ்சேரலாதனும் அவன் முன்னோரும் வடவாரியருடனும் அயலரசருடனும் அடுத்தடுத்துப் போர்புரிந்து வந்தவராதலால் அவரது பகைமையெல்லாம் இவனுக்கும் இருந்ததென்றே தெரிகின்றது.
அதனால் கடல்வழியாகவும் தரைவழியாகவும் பகைவர் பிரவேசிப்பதைத் தடுப்பதற்கேற்ற கப்பற்படையும் தரைப்படையும் இவன் உடையனாகவேயிருந்தான்.
கடற்படையைக் கொண்டு இவன் ஒரு காலத்துச் செய்த வீரச்செயலையும் அது பற்றி இவன் கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் என வழங்கப்பட்டதையும் இவனது போர்ச்செயல்கள் கூறிய விடத்தே விளக்கினோம் இவ்வேந்தனது தரைப்படையும் அங்ஙனமே அளவாலும் ஆற்றலாலும் மேம்பட்டிருந்தது.
பத்தினிக்குப் படிமச்சிலை எடுத்தற்கும் ஆரியரை வெற்றி கொள்வற்குமாக இவன் வடக்கே சென்றுவந்த முப்பத்திரண்டு மாதம் வரை இவனாட்டிற் குழப்பொன்றும் இல்லாதிருந்ததோடு குடிகளெல்லாம் இவனாட்சியில் மகிழ்ச்சி மிக்கவர்களாய்த் தம் அரசன் வெற்றியைத் தமக்குரிய பெருமையாகவேகொண்டு விளங்கினர் என்றுந்தெரிகிறது.
கருமவினைஞர் என்போர் தேசத்தின் ஆட்சியை நடத்துவோரென்றும் கணக்கியல்வினைஞர் என்போர் தேசத்தின் வரிவருவாய்களைக் கவனிக்கும் அதிகாரிகளென்றும்தருமவினைஞர் நாட்டினறங்களைப் பாதுகாப்போரென்றும் தந்திரவினைஞராவார் படைகளின் சம்பந்தமான தலைமைவகிப்போர் என்றும் பெருங்கணி அரசனது காரியங்கட்குரிய காலங்களையும் நிமித்தங்களையும் கணித்துரைப்போன் என்றுந் தெரிகின்றன.
சேரன் படைத்தலைவனாகிய நன்னனுக்கும் இப்பெயரே வழங்கப்பட்டுள்ளது.இதனால் சேரரது அரசியலில் தலைமைவகித்த ஒருசாரார்க்கு இப்பெயர் வழங்கிவந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
இவர்கள்கீழடங்கிய தூதுவரெல்லாம் தம்மரசனிடமிருந்து வேற்றரசரிடம் சமாசாரங்களைத் தெரிவித்து வருதற்குரியர் அன்றியும் யுத்தத்திற்கு அரசனுடன் சென்று வேண்டியகாரியங்களை நிர்வகிக்கவும் வல்லவர்.
இவரைக் கஞ்சுகமுதல்வர் எனவும் வழங்குவர் சஞ்சயன் முதலாத் தலைக்கீடு பெற்றகஞ்சுக முதல்வ ரீரைஞ் ஞூற்றுவர் எனத் தம் தமையனுக்கிருந்த தூதுவரைப்பற்றி இளங்கோவடிகள் குறித்தல் காண்க.
செங்குட்டுவனுடைய ஒற்றர்கள் அந்நியநாடெங்கும் சஞ்சரித்து வந்தனரென்றும் அவ்வாறே வேற்றரசரொற்றர்களும் பெருவீரனான நம் சேரன் நாட்செய்திகளைத் தெரிதற்பொருட்டு வஞ்சிமாநரில் மறைந்து வசித்தனரென்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளன.
மேற்கூறியவர்களன்றிக் கரணத்தியலவர் கணக்கர்கருமவிதிகன் ஆணைநிறைவேற்றும் அதிகாரிகள் கனகச்சுற்றம் பண்டாரம் வகிப்போர் கடைகாப்பாளர் அரண்மனை காவலர் நகரமாந்தர் படைத்தலைவர் யானைவீரர் குதிரைவீரர் எனப்பட்ட எண்பேராயத்தாரும் செங்குட்டுவன் அரசியலில் தலைமைபூண்டிருந்தனர்.
இதனைத் தென்றமிழ் நாட்டுச் செழுவிற் கயற் சோழபாண்டியர் அடையாளங்களாகிய புலியையும் மீனையும் தனக்குரிய வில்லோடுசேர்த்து நம்சேரன் இலச்சினையாகக் கொண்டிருந்ததை நோக்குமிடத்து அக்காலத்துத் தமிழ் வேந்தருள் இவனே தலைமை வகித்தவனென்பது புலப்படுகின்றது.
செங்குட்டுவனது தலைமையதிகாரிகளும்அந்தணர் புலவர் குடிகளும் அவனிடம்வந்து ஒன்று கூறும்போது பேச்சின் தொடக்கத்தும் முடிவிலும் அரசேவாழ்க என்று அவனை வாழ்த்துதல் பழைய முறையாக இருந்ததென்பது இளங்கோவடிகள் வாக்கால் நெடுகவும் உணரப் படுகின்றது.
செங்குட்டுவன் திருமுகமெழுதுவோர் கண்ணெழுத்தாளர் எனப்படுவர் கண்ணெழுத் தாளர் காவல் வேந்தன் மண்ணுடைமுடங்கலம் மன்னவர்க்களித்து எனக் காண்க.
செங்குட்டுவனது வடயாத்திரையில் பண்டங்கள் ஏற்றிச்சென்ற வண்டிகள் இன்னின்ன சரக்குடையவை என்றெழுதப்ட்டிரிருந்தன என்பதை அடிகள் கூறுமிடத்து இருபதினாயிரங் கண்ணெழுத்துப் படுத்தன கைபுனை சகடமும் என்கிறார் இதனாலும் கண்ணெழுத்து பண்டைத்தமிழெழுத்தின் பெயரேயாதல் காணலாம்.
இங்ஙனமாயின் சாஸன பரிசோதகரால் வட்டெழுத்து எனப்படும் பழைய தமிழெழுத்தைச் செங்குட்டுவன் காலத்துக் கண்ணெழுத்தாகக்கொள்ளல் பொருந்தும் போலும்.
பழையதமிழெழுத்தாய்ச் சாஸனங்களில் மட்டும் காணப்படும் வட்டெழுத்து நம்நாட்டில் வழக்குவீழ்ந்து பல நூற்றாண்டுகளாயினும் மலைநாட்டுள்ள சோனகர்க்குள் கோலெழுத்து என்று வழங்கப்பட்டு இன்றும் அது வழங்குகின்றதென்பர்.
கண்போன்றிருத்தலாற் கண்ணெழுத்து என்றும் வட்டமாக விருத்தலின் வட்டெழெத்து என்றும் சித்திரித்தெழுதப்படுலாற் கோலெழுத்து என்றும் ஒன்றே பல பெயர் பெற்றதென்க.
இனி ஸ்ரீமாந் கோபிநாதராயரவர்கள் இதுவரை கண்ட சாஸனங்களுக்ளுள்ளே பழமைவாய்ந்த தமிழ்ச் சாஸனமொன்றைச் செந்தமிழ்ப்பத்திரிகையில் வெளியிட்டிருக்கின்றனர்.
செஞ்சிக்கடுத்த திருநாதர் குன்றுப் பாறையில் வெட்டப்பட்ட அச்சாஸசனம்ஜைந ஆசிரியரொருவர் ஐம்பத்தேழுநாள் அநசநவிரதம் உண்ணாநோன்பு பூண்டு உயிர்துறந்த செய்தியைக் குறிப்பது.
அடுத்த பக்கத்துக்கண்ட அத்தமிழ்ச்சாஸனம் வட்டெழுத்துமுறையினின் றும் சிறிது மாறியுள்ளதென்பது இராயவர்கள் கொள்கை ஆயினும் அதன் தமிழெத்துக்கள் ஏறக்குறையச் செங்குட்டுவன் காலத்து வழங்கியவை என்பது அவர்களெழுதிய குறிப்பால் அறியப்படுதலால் அத் தமிழெழுத்தின் மாதிரிகையை நம்மவர் அறிந்துகொள்ளுமாறு அச்சாஸனத்தையே தருகின்றேம்.
செங்குட்டுவன் அத்தாணிமண்டபத்தை யடைந்து அமைச்சர் முதலியவருடன் மந்திராலோசனை புரியும்போது அவனுடைய கோப்பெருந்தேவியும் இளங்கோவேண்மாள் கூட வீற்றிருந்து தன்னபிப்பிராயத்தையும் தடையின்றி வெளியிடற்கு உரியவளாயிருந்தனள்.
அரசன் தன் பெருந்தேவியுடன் அத்தாணிக்குவரும் மத்தியிலே அரண்மனையினுள்ள அரங்குகளிற் கூத்தர்கள் நிகழ்த்தும் அழகிய ஆட்டங்களைக்கண்டு மகிழ்வதுமுண்டு.
நம் சேரர்பெருமானுக்கு அடங்கியிருந்த அரசர்கள் தத்தம் திறைகளைக்கொண்டுவந்து தலைநகர்ப் பெரியபண்டாரத்திற் சேர்க்குங்காலம் விடியற்காலையாகும்.
இக்காலத்தே அரசன் உயிர்களிடங்காட்டும் கருணைக்கறிகுறியாக மங்கல வண்ணமாகிய வெள்ளணி அணிந்து சிறைப்பட்டவரையெல்லாம் விடுவிப்பதும் தன் தானைவீரர்களைத் தக்கபடி கௌரவிப்பதும் மரபாகும்.
இக்காலத்தே நகரத்தாரெல்லாம் உற்சாக மிக்கவர்களாய் துருத்தி முதலியவற்றால் நீர்கொண்டு இறைத்து விளையாடி மகிழ்வர்.மணிமேகலை மணி பல்லவத்தினின்று வஞ்சிநகர் புகுந்தபோது செங்குட்டுவன் பிறந்தநாள் கொண்டாடப்பட்டதென்று தெரிகின்றது.இக்காலத்தும் திருவனந்தபுர அரசர்க்குள் ஜன்மதினக் கொண்டாட்டம் சிறப்பாகவே நடைபெறுதலோடு அவ்வரசர் மூலந்திருநாள் விசாகந்திருநாள்எனத் தங்கள் பிறந்தநாள்களையே பெயராகக்கொண்டு விளங்குதலும் கண்டுகொள்க.
விசேட நாள்களிலே அரசன் ஒருதட்டிற் பொன்னும் ஒருதட்டிற் றானுமாகத் துலையிலேறித் தன்னை நிறுத்து அந்நிறுத்த பொன்னை மறையவர்க்குத் தானஞ்செய்தல் மரபாகும்.
செங்குட்டுவன் கங்கைக் கரையிலே பத்தினிப் படிமத்தை நீராட்டித் தூய்மைசெய்தபின்னர் மாடலன் என்னும் அந்தணனுக்கு மேற்கூறியபடி தானஞ்செய்தான் என்று அடிகள் கூறுவர்.
இவ்வாறு துலாபாரதானம் செய்வது அரசன் மலைப்பிரதேசங்கட்குச் செல்லும்போது அம் மலைவாணராகிய குன்றக்குறவர் தம் நாட்டிற் கிடைக்கக்கூடிய அரும்பொருள்களைச்சேகரித்து அவற்றைத் தலைமேற் சுமந்துகொண்டு கூட்டமாக வந்து அரசனை அடிபணிந்து அவன் திருமுன்பு காணிக்கை வைப்பர்.
அப்போது மலைநாட்டுக் கூத்தர்கள் வந்து தங்களாட்டத்தால் அரசனை மகிழ்விப்பதும் அவர்கட்கெல்லாம் ஆஸ்தானத் தலைமைகூத்தன் கூறிய முறையே அரசன் பரிசளிப்பதும் பூர்வ வழக்கம்.சிலப்.
அரசன் யுத்தயாத்திரையாகப் புறப்படுமுன்னர்த் தன் படைத்தலைவர்க்கும் சேனைகட்கும் பெருவிருந்து செய்து அவர்களை மகிழ்விப்பதும் வழக்கமாம் இதனைப் பெருஞ்சோற்றுநிலை என்பர் தொல்காப்பியர்.தொல்.
வேந்தன் போர் தலைக்கொண்ட பிற்றைஞான்று போர்குறித்த படையாளருந் தானும் உடனுண்பான்போலவந்து ஒருமுகமன் செய்தற்குத் தானே பிண்டித்துவைத்த உண்டியைக் கொடுத்தல் என்பர் நச்சினார்க்கினியர்.
அரசன் யுத்தத்திற்காக யாத்திரைசெய்ய நேரும்பொழுது குறித்த நன்முகூர்த்தத்தில் தான் பிரயாணஞ்செய்ய இயலாதாயின் தன் வெற்றிவாளையும் கொற்றக்குடையையும் யானைமேலேற்றி மிக்கஆடம்பரத்துடன் கோட்டைக்கு முதலிற் பரஸ்தானம் செய்துவைப்பது தமிழ் வேந்தரது பண்டை மரபாகும்.தொல்.
இங்ஙனம் புறப்படும்போது சிவபிரான் திருமால் முதலிய தெய்வங்களின் பிரசாதங்களை வணங்கிப் பெற்றுக்கொண்டும் நான்மறையோர் வளர்க்கும் நித்தியாக்கினிகளை நமஸ்கரித்தும் செல்வது வழக்கமாகும்.இந்நூல்.வேறு பக்.
இங்ஙனமாக அரசன் யாத்திரைசெல்லுங் காட்சி மிக்க ஆடம்பரமும் அழகும் வாய்ந்ததாம் வழிநெடுகவும் நாடகக்கணிகையரும் சூதர் மாகதர் வேதாளிகரும் யானை குதிரை காலாள்வீரர்களும் தம்மரசனை மனமாரவாழ்த்திப் பெரிதும் ஆனந்திப்பர்.
இவ்வாறு செல்லுகின்ற அரசனுடன்நால்வகைச் சேனைகள்மட்டுமன்றி நாடகமகளிரும் நகை விளைத்து மகிழச்செய்யும் வேழம்பர் என்போரும் வாத்தியம் வாசிப்போரும் உடன்செல்வது முண்டு.
செங்குட்டுவனது வடயாத்திரையிற்சென்ற அளவற்ற காலாட்படையுடன் அடியிற் குறித்த சேனைகளும் பரிவாரங்களுஞ் சென்றன என்று இளங்கோவடிகள் கூறுவர்.சிலப்.
இன்னின்ன சரக்குடையது என்றெழுதப்பட்ட பண்டங்களேற்றிய சகடங்கள் இருபதினாயிரமும் அவற்றைக் கண்காணிக்கும் அதிகாரிகள் தொகை ஆயிரமுமாயின் நம் வேந்தனுடன் சென்ற காலாட்படையினளவு கணக்கிறந்தது என்பது சொல்லவும் வேண்டுமோ?
இளங்கோவடிகளும் இச்சேனைப்பெருக்கை வரையறுக்கவியலாமல் தண்டத்தலைவருந் தலைத்தார்ச் சேனையும் வெண்டலைப் புணரியின் விளிம்புசூழ் போத மலைமுதுகு நெளிய நிலைநா டதர்படஉலக மன்னவன் சென்றான் என்றார்.சிலப்.