sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
ஒரு பலனும் கருதாமல் சோமநாதன் தன் கையால் நட்டுத் தண்ணீர் பாய்ச்சியதற்குப் பிரதியாக மலர்களை மட்டுமில்லாமல் அவனுக்கொரு மனைவியையும் கொண்டுவரத் தூதாகியிருக்கும் மகிழ்ச்சியில் சண்பகமும் ரோஜாவும் பூத்துக் குலுங்கிச் சிரித்தன.
அந்த மலர்ச் செடிகளின் சிரிப்பால் ஆகர்ஷிக்கப்பட்டோ தனக்கும் அவனுக்கும் உறவு விளையக் காரணம் இந்தச் செடிகள்தான் என்ற நினைப்பாலோ கெளரி பொழுதையெல்லாம் தோட்டத்திலேயே கழித்தாள்.
எத்தனை காலைகள் எத்தனை மாலைகள் எத்தனை இரவுகள் இவர்கள் இருவரும் அங்கேயே கழித்து என்னென்ன பேசி என்னென்ன கனவுகளை வளர்த்தார்கள் என்று அந்தச் சண்பகத்துக்குத் தெரியும் அந்த ரோஜாவும் மல்லிகையும் அறியும்.
இரண்டு மாதங்கள் அவள் உடலோடும் இதயத்தோடும் இணைந்திருந்து கனவோடும் கற்பனையோடும் கலந்து உடலால் மட்டும் விலகும்போது அடுத்த தடவை லீவுக்கு வந்து திரும்பும்போது உன்னை என்னோட அழைச்சுக்கிட்டுப் போவேன் என்று வாக்குறுதி தந்து அவன் அவளைப் பிரிந்து சென்றான்.
அவனிடமிருந்து மறு கடிதம் வரும்வரை தனது தனியறையின் ஏகாந்தத்தில்.... அவனே வந்து எட்டிப் பார்ப்பது போல் ஜன்னலருகே வளைந்திருக்கும் சண்பக மரக் கிளையில் பூத்துச் சிரிக்கும் மலர்களுக்கு அந்தக் கடிதத்தில் இருந்த ரகசியங்களைப் படித்துக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள் கெளரி.
சண்பகத்துக்குப் பக்கத்தில் மலர்ச்சியின் ரகசியத்தை மறைத்துக்கொண்டு....முற்றாக மறைக்க முடியாமல்.... தாங்கொணாத் தவிப்புடன் கனத்துக் கிடக்கும் மொட்டுக்களைத் தாங்கி நிற்கும் ரோஜாவைப் பார்த்து அவள் சிரிக்கும் போது உன் கதை இன்னும் ஒரு மாதத்தில் தெரியும் ?
இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின் சண்பகத்தையும் ரோஜாவையும் மடி கனக்கக் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் உணர்வுடன் மனமும் உடலும் கூசிச் சிலிர்க்க அந்த விஷயத்தை அவனுக்கு அவள் எழுதும்போது.....அவனுக்கும் அவளுக்கும் விளைந்த உறவுக்குப் பின் சில இரவுகளே சேர்ந்து கிடந்து சிலிர்த்த அந்தப் படுக்கையின் தலைமாட்டில் சுவரில் தொங்கும் சோமுவின் படம் அவளைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்போது அவன் படத்தைக்கூட பார்க்கமுடியாமல் அவள் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள்.
அருகே இருத்திப் பார்க்கப் பார்க்க விகசிப்பதுபோல் வடிவாயமைந்த உதட்டில் ஊர்ந்த அவனது மாயப் புன்னகை அவள் இதயத்தை ஊடுருவியது.
என்று அந்தப் படத்தை முகத்தோடு அணைத்துக்கொண்டு அமைதியாய் சப்தமில்லாமல் தொண்டை அடைத்துக் கரகரக்க அவள் கேட்டபோது தன் விழிகளில் சுரந்த கண்ணீரை அவளால் அடக்க முடியவில்லை.
அந்த இதயம் அவனுக்கும் இருந்ததால் அவன் கடிதமே அவனது இதயமாய் அவள் கரத்தில் விரிந்து துடித்தது..... ........ஏழாம் மாதம் பூச்சூட்டலுக்கு வருவேன்.
உன்னோடயே இருந்து குழந்தை பிறந்த பிறகு என் மகனின் பூமாதிரி இருக்கிற பாதத்திலே முத்தமிடணும்னு என் உதடுகள் துடிக்கிற துடிப்பு.... என்று தன் கணவன் தனக்கெழுதிய கடிதத்தைப் பெரியசாமிப் பிள்ளைக்கும் மரகதத்துக்கும் படித்துக் காட்டிக்கொண்டிருந்த கெளரி அவ்வளவுதான் முக்கிய விஷயம் என்று கடிதத்தை மடித்துக்கொண்டு தன் அறைக்குள் ஓடி விட்டாள்.
அறைக்கு வந்ததும் அந்தக் கடிதத்தை நெஞ்சோடு அணைத்தவாறு கட்டிலில் கிடந்தும் இருந்தும் அந்தக் கடிதத்தின் வாசகங்களை அவனை அனுபவித்ததே போன்று ரகசியமாகவும் தன்னிச்சையாகவும் அனுபவித்து மகிழ்ந்தாள் கெளரி.
அந்தக் கடிதத்தை எத்தனையோ முறை படித்து இன்னும் எத்தனையோ முறை படிக்கப்போகும் கெளரி இப்போதும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்....... .....மகன்தான் என்று அவ்வளவு நிச்சயமாக எப்படித் தெரியும் என்று என்னைக் கேட்கிறாயா ?.....எனக்குத் தெரியாமல் வேறு யாருக்குத் தெரியும் ?
நீ கர்ப்பமுற்றிருப்பதாக எழுதியிருந்ததை படித்த பின் நேற்றுத்தான் நான் வேடிக்கையான கனவு ஒன்று கண்டேன்அந்தக் கனவில் திடாரென்று எங்கள் கேம்ப் பில் என்னைக் காணோம்.
எல்லோரும் என்னைத் தேடுகிறார்கள்.....எனக்கே தெரியவில்லை நான் எங்கிருக்கிறேன் என்று உடம்புக்குச் சுகமான வெதுவெதுப்பும் உள்ளத்திற்கு இதமான குளிர்ச்சியும் உள்ள ஓரிடத்தில் மிருதுவான பூக்கள் குவிந்திருக்க அதன் மத்தியில் முழங்காலைக் கட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் என்னைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் அவர்கள் தேடுவதைக் கண்டு எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
அப்போ என் முகத்தின் மேலே..... இல்லைஎன்னைச் சுற்றிலும்தான் கண்ணாடிக் கூட்டால் மூடியிருப்பதுபோல் இருக்கேஅதன்மேலே அழகான ஒரு கை பதிந்து தெரியுது..... எனக்குத் தெரிந்த அழகான கை தங்க வளையல்களும் அன்னிக்கி ராத்திரி நான் போட்ட மோதிரமும் அணிந்த விரலோடு கூடிய உன் கை தெரியுதுஇவ்வளவுதான் அந்தக் கனவிலே எனக்கு நினைவு இருக்கு.
என் கூட ஒரு சர்தார் இருக்காரு வயசானவரு அவருகிட்டே இந்தக் கனவை சொன்னேன்....... ஒனக்கு ஆம்பிளைக் குழந்தை பொறக்கப் போகுது ன்னு சொல்லி என்னைத் தூக்கிக்கிட்டுக் குதிச்சாரு அவர்....ஆமா கெளரி....கெளரி.....ரொம்ப ஆச்சரியமா இல்லே ?
வந்து....வந்துஇப்ப நான் எழுதறதை அசிங்கம் னு நெனச்சிக்காதே.... ஓர் உயிரைத் தரப் போற ஒரு பிறவியைத் தாங்கி இருக்கிற தாய்மைக் கோயிலான உன் அழகான வயித்தைத் தடவிப் பாக்கணும்னு எனக்கு ஆசையா இருக்கு..... உள்ளே குழந்தை ஓடுமாமே....அதுக்கு நூறு முத்தம் குடுக்கணும்....இது தாய்மைக்கு செய்கிற மரியாதைன்னு நான் நினைக்கிறேன்....சரி சரி ஏழாம் மாதம் தான் நான் வரப் போறேனே தாய்மைக் குரிய காணிக்கைகளைத் தராமலா விடுவேன்.... ?
அங்கு நீங்கள் எவ்வளவுக் கெவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடனிருக்கிறீர்களோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு இங்கு நான் உற்சாகமாக இருப்பேன் என்று எண்ணிக் குதூகலமாய் இருக்கவும்... தந்தைக்கு எழுதிய கடிதத்தோடு கூட மனைவிக்குத் தனியாய் இன்னொரு கடிதம் எழுதியிருந்தான் அவன்.
அந்தக் கடிதம் பொய்மைகலந்த குதூகலத்தோடும் தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் விதத்தில் உற்சாகம் மிகுந்திருப்பது போல் காட்டிக் கொள்ளும் வகையிலும் எழுதப் பட்டிருந்ததால்சிற்சில இடங்களில் விரசம் போலும் வெறியுற்றது போலும் அமைந்திருந்தது.
சில மாத பந்தத்திலேயே அவனை நன்கு புரிந்து கொண்டவளாகையால் எந்தச் சூழ்நிலையில் எவ்வித மனோ நிலையில் இக்கடிதம் எழுதப்பட்டிருக்கும் என்பதை கெளரி உணர்ந்தாள்.
இதன் மூலம் அவள் மனம் ஆறுதலடையும் என்று நம்பி அவனால் எழுதப்பட்ட அந்தக் கடிதத்தை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டுஅவனது சிறுபிள்ளைத் தனமான வார்த்தைப் பிரயோகங்களுக்காகச் சிரிக்க முயன்று அதில் மறைந்திருக்கும் துயரத்தின் கனத்தைத் தாங்க மாட்டாதவளாய்மனம் பொருமி அழுதாள் கெளரி.. சில நாட்களுக்குப் பின் அவனுடைய வேண்டுகோளின்படி அவர்கள் குதூகலமாகவே இருக்க முயன்று அப்படி இருந்தும் வந்தார்கள்.
பக்கத்திலிருப்போரிடம் காலையிலும் மாலையிலும் பத்திரிகையைப் பார்த்துக் கொண்டு ஒரு கையால் மீசையை முறுக்கியவாறே செய்தி விளக்கம் கூற ஆரம்பித்து இரண்டாவது அல்லது முதல் மகா யுத்த காலத்தில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியைக் கதையாகச் சொல்லத்தான் அவரால் முடிந்தது.
அவர் மனைவியைப்பார்த்துச் சிரித்தார் போடி...போ போர் வீரனின் சங்கீதமே பீரங்கி முழக்கம் தான் உனக்கெங்கே அது தெரியும்...உன்வசமே தொடை நடுங்கிக் கும்பல் உன் பையன் வருவான் சிங்கம் மாதிரி அவனைக் கேளு சொல்லுவான்... என்று அவர் சொன்னதைக் கேட்டு சிரித்தவாறு அங்கு வந்த கெளரி அவங்க மகன் சிங்கமா இருந்தா அந்தப் பெருமை அவங்களுக்கு இல்லையா ?
அந்தப் பெருமைக்குக் காரணம் எங்க வம்சம்னேன்... நீ நாளைக்குப் பெத்துக்கப் போறியே அந்தப் பயலுக்காகவும் தான் சொல்றேன்...வீரன் மகன் வீரனாகத்தான் இருப்பான் என்று அவர் சொன்னபோது அவளுக்கு வயிற்றில் என்னவோ செய்தது... அந்த இன்பக் கிளு கிளுப்பில் தலை குனிந்தவாறு தன் அறைக்குப் போனாள் கெளரி.
அடர்ந்து நீண்ட கூந்தலில் சண்பகத்தை அடுக்கடுக்காக வைத்துத் தைத்து இடையிடையே மல்லிகையை விரவி ரோஜாவைப் பதித்து இந்த அலங்காரத்தில் கெளரியைப் பார்க்க அவன் இல்லையே என்ற குறை ஒவ்வொருவர் மனத்திலும் ஏதோ ஒரு விநாடியில் நெருடி மறைந்து கொண்டு தானிருந்தது.
அப்பொழுது ஜன்னலுக்கு வெளியே அவனே வந்து எட்டிப் பார்ப்பதுபோல் சண்பகமரக் கிளையின் பூ வடர்ந்த கொப்பொன்று அவளுக்கு எதிரே தெரிந்து கொண்டு தானிருந்தது... நேற்று இந்நேரம் இதே போல் செடியிலும் மரத்திலும் மலர்ந்திருந்த பூக்கள் தானே இவையும் ?...
என்ற எண்ணம் தொடர்பின்றி அவள் மனத்தில் முகிழ்த்தபோதிலும் அந்த எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து பிறந்த அடுத்த விநாடியே சில மாதங்களுக்கு முன்பு சோமநாதன் தோட்டத்தில் அவளிடம் சொன்ன வார்த்தைகளின் தொடர்ச்சியே இது என்று அவளுக்கு விளங்கியது.
பிறகு பக்கத்திலிருந்த ரோஜாச் செடியிலிருந்து ஒரு பெரிய பூவைப் பறித்தவாறே அவன் சொன்னான் சண்டை வேண்டாம்கிறதுதான் நம்மோட கொள்கை.
ஆனா சண்டைன்னு வந்துட்டா சண்டை போடாமே உயிருக்குப் பயந்து சமாதானம் பேசறது கோழைத்தனம்.சண்டைக்கு எப்படி ரெண்டு பேரும் காரணமோ...ரெண்டு பேரும் அவசியமோ...அதே மாதிரி சமாதானத்துக்கும் ரெண்டு பேருமே காரணமாகவும் அவசியமாகவும் இருக்கணும்.
என்று கேட்டுவிட்டுக் கையிலிருந்த ரோஜாவை அவள் கூந்தலில் சூட்டிய பின் ஒரு விநாடி அமைதியாக அவள் முகத்தையும் மலர் சூடிய கூந்தலின் அழகையும்பார்த்தான் தொடர்ந்துசொன்னான் அவன் இதோ இந்தப்பூ செடியிலே இருக்கறப்போ நல்லாத்தான் இருந்தது.
இப்ப நான் அதைப்பறிச்சு உன் தலையிலே வெச்சிருக்கேன்...நீ அதைப் பறிச்சி உனக்கு இஷ்டமான ஒரு தெய்வத்துக்கு மாலை கட்டிப் போடறே... அதிலேதான் அந்தப் பூவுக்கு... உதிர்ந்து போகிற சாதாரணப் பூவுக்கு ஒரு மகத்தான அர்த்தம் இருக்கு... இல்லியா ?...
அது மாதிரிதான் மனுஷன்னுபொறந்தா..பூத்திருக்கிறமலர் உதிர்ந்து போகிறமாதிரி... மனுஷனும் ஒரு நாளைக்கு செத்துத்தான் போவான்... அப்படி விதிமுடிஞ்சி வியாதி வந்து சாகிற மனுஷன் அந்த உயிரை தான் நேசிக்கிற தேசத்துக்காக தான் விரும்பும் ஒரு லட்சியத்துக்காக அர்ப்பணம் பண்ணினா அவன் வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்கு இல்லியா ?
பெண்ணின் கூந்தலை அலங்கரிக்கும் பூவைப்போல புனிதமான தெய்வத்துக்கு அர்ச்சிக்கப்பட்ட மலரைப் போல... கெளரி பூ...உதிரும்...மனுஷனும் சாவான்... என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கையில் தானும் தன் எதிரே நிற்கும் கணவனும் தங்களைச் சுற்றிலும் பூத்துச் சிரிக்கும் மலர்களும்... எல்லாமே ஒவ்வொரு சோகமாய் அவள் நெஞ்சில் கனத்தன... கெளரியின் கண்கள் கலங்குவதையும் உதடுகள் சிவந்து துடிப்பதையும் கண்ட சோமநாதன் பூஉதிரும் என்பது மட்டுமல்ல புதிய புதிய பூக்கள் மலரும் என்பதும் உண்மை என்று கூறிவிட்டுப் பேச்சை வேறு விஷயங்களில் திருப்பினான்.
ஐயோ இதை ஏன் இப்போது நான் நினைக்கிறேன்... அவர் போர் முனையில் இருக்கும் இந்த நேரத்திலா எனக்கு அந்த நினைவு வரவேண்டும் என்று ஒரு விநாடி துணுக்குற்று கட்டிலின் தலை மாட்டில் தொங்கும் கணவனின் படத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க விகஸிக்கும் அந்த மாயப் புன்னகையைப் பார்ப்பதற்காகப் படத்தருகே போய் நின்றாள் கெளரி.
ஐயோ தெய்வமே ..... கெளரி....ஈ..... என்று தாய்மையின் சோகம் வெடித்துக் கிளம்பிய பேரோசை கேட்டுக் கெளரி அறைக் கதவை திறந்தாள்..... அப்படியே விழி பிதுங்கிச் சிலையாய் நின்றாள்..... வராந்தா ஈஸிசேரில் கையில் பிரித்த கடிதத்துடன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டிருக்கும் பெரியசாமிப் பிள்ளையின் காலடியில் தரையில் நெற்றியை மடார் மடா ரென முட்டிக்கொண்டு கதறுகிறாளே மரகதம்.
மூடிய இமைகளின் வழியே கோடாய் வழிந்த கண்ணீர் நரைத்துப்போன மீசையின் மேல் வடிந்து நின்றது..... மகனே சோமு என்று வானத்தை நோக்கி இரண்டு கைகளையும் நீட்டிக்கொண்டு எழுந்தார்.
விறைத்து நின்று வீர வணக்கம் செய்த கரத்தைக் கீழிறக்கிய போது முதுமையின் தளர்ச்சி முழுவதையும் திடாரென அனுபவித்த உணர்வுடன் தளர்ந்து உட்கார்ந்தார் பெரியசாமி.
எனக்கு வேறொரு மகன் கூட இல்லையே.... என்று வாய்விட்டுப் புலம்பினார்....அந்த வார்த்தைகளைக்கேட்டு எரித்து விடுவது போல் பெரியசாமியைப் பார்த்த மரகதம் அவரைச் சபிப்பதுபோல் ஆங்காரத்துடன் இரண்டு கைகளையும் அவரை நோக்கி நீட்டியவாறு விரித்த கூந்தலும் வெறித்த விழிகளுமாய் அலறினாள் பாவி ....வேறே மகன் நமக்கு கிடையாதுவேண்டாம் பட்டாளத்துக்குன்னு அடிச்சிக்கிட்டேனே கேட்டாங்களா ?
ஆமாம் அதற்குத்தான்.... என்று பெரியசாமி சுருட்டுப் புகையால் பழுப்பேறிய மீசையை முறுக்கிக் கொண்டே மரகதத்தின் கண்களுக்குள் பார்த்தவாறு சொன்னார்.
அவர் கண்களில் சுரந்த கண்ணீர் இமை விளிம்பில் பாத ரசம்போல் ஜொலித்தது.... அப்போது அறை வாசலில் தடா லெனச் சப்தம் கேட்கவே திரும்பப் பார்த்து மயங்கி விழுந்த கெளரியைத் தூக்குவதற்காக ஓடினார் பெரியசாமி.
ஆனால் சோமுவின் கைகளால் நட்டு வளர்க்கப்பட்ட அந்தச் செடிகளும் மரங்களும் அவன் நினைவாய் இப்போதும் மலர்களைச் சொரிந்து கொண்டு நிற்கின்றன.
அவற்றைப் பறித்து ஆரமாய்த் தொடுக்கவும் சோமுவின் படத்திற்கு அழகாய்ச் சூட்டவும் அவனது நினைவையே வழிபட்டு நிற்கவும் அவளிருக்கிறாள்..... சோமுவின் படத்துக்கு மாலையிட்டு விளக்கேற்றி வணங்கிக் கொண்டிருந்தாள் கெளரி..... மாலை மாலையாய்க் கண்ணீர் வழிந்து அவள் உடலை நனைக்கிறது.
நான் வழிபடும் உங்கள் நினைவுக்கு அஞ்சலியாய் சமர்ப்பித்த இந்தப் பூக்களுக்கு ஒரு அர்த்தமிருப்பதுபோல் உங்கள் மரணத்திற்கு ஒரு அர்த்தமிருப்பதுபோல் இரண்டு மாதங்களேயானாலும் வீர புருஷனோடு வாழ்ந்த எனது சாதாரண வாழ்க்கைக்கும் ஒரு மகத்தான அர்த்தம் காண்கிறேன் நான்...... நாளைப் பிறக்கப் போகும் நம் மகன் வாழ்க்கையும் அர்த்தம் நிறைந்திருக்கும்அவன் ஒரு வீரனின் மகன் உங்கள் தகப்பனார் இன்னொரு மகன் இல்லையே என்று வருந்துகிறார்.
அந்தச் சிங்கம் குகைக்குள் இருந்து இன்னும் வெளியே வரவில்லை...... இந்த நாட்டின் பெண் குலம் உள்ளவரை வீரருக்கா பஞ்சம் ..... உங்கள் அம்மாவின் கண்ணீருக்குத்தான் மாற்றே இல்லை.....அவர்கள் எவ்வளவு பாக்கியசாலி.... என்று எவ்வளவு விஷயங்களை அவனோடு அவள் மெளனமாய் பேசுகிறாள்........ திடாரென்று அடிவயிற்றில் விலாப் புறத்தில் சுருக்கெனக் குத்தி வலிக்க கணவனின் படத்தின் முன் கைகூப்பி நின்றிருந்த கெளரிக் கட்டிலின் மீது சாய்ந்து படுத்தாள்...... வெளியே திண்ணையிலிருந்து மீசையை முறுக்கியவாறு பெரியசாமிப் பிள்ளை தன் மகன் யுத்த களத்தில் மறைந்திருந்து குழியிலிருந்து மேலேறி வந்து முன்னேறி வந்து கொண்டிருக்கும் எதிரிகளில் ஆறுபேரை ஒரே கணத்தில் சுட்டுக் கொன்றதையும் அப்போது தூரத்திலிருந்து வந்த குண்டொன்று அவன் உயிரைப் பறித்துச் சென்றதையும் பத்திரிக்கையில் படித்து யாருக்கோ விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.
பூஉதிரும் என்பது மட்டுமல்ல புதிய புதிய பூக்களும் மலரும் என்பதும் உண்மை என்ற அந்தக் கம்பீரமான குரல் சங்கீதம் போல் மணிநாதம் போல் இதயத் துடிப்பு போல் கட்டிலில் கிடந்து புரளும் கெளரியை சூழ்ந்து ஒலிக்கிறது.
இலக்கியச் சிந்தனை லில்லி தேவசிகாமணி திருப்பூர் தமிழ்ச்சங்கப் பரிசுகள் சிற்பி விருது இசை அமைப்பாளர் இளையராஷா வழங்கிய பாவலர் விருது மற்றும் தமிழக அரசு வழங்கிய கலைமாமணி முதலிய விருதுகளும் பரிசுகளும் பெற்றவர்.
நிலக்கோட்டை அம்பாசமுத்திரம் தூத்துக்குடி மதுரை சென்னை திருநெல்வேலி செட்டிகுறிச்சி மீண்டும் அம்பாசமுத்திரம் என இருபத்தாறு வருடங்கள்.
இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு முன்னால் எங்களுக்கு மதுரை வீட்டில் கூடமாட ஒத்தசையாக இருந்த சரசு எங்களைப் பார்க்க ஆட்டோவில் வந்தாள்.
எவ்வளவோ தாண்டி எங்கெங்கோ காடா செடியாக அலைந்து காடாறு மாசம் நாடாறு மாசம் என்று இருந்தாலும் பெண்டாட்டி பிள்ளைகள் மேல் வைத்திருக்கிற பிரியம் அபாரமானது.
பெருங்குடியின் எச்சமாக மிஞ்சியிருக்கிற அவருடைய முகத்தின் மீது ஒரு பளபளப்பான எண்ணெய்ப்பசை மாதிரி சந்தோஷ் என்கிற பெயர் மினுங்கிக் கொண்டேயிருந்ததை பக்கத்து இரும்பு இருக்கையில் உட்கார்ந்து பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.
அவரை அடிக்கடி சந்திக்கிற மாதிரி அப்பப்போ அவர் வீட்டுக்குப் போகிற மாதிரி சந்திராவையும் பிள்ளை களையும் பார்த்துப் பேசுகிற மாதிரி ஒரே ஊரில் குடியிருக்கிற மாதிரி எனக்குக் கொடுத்து வைக்கவில்லை.
தீராநதி இப்போது வரை உற்சாகத்துடன் இயங்கி வரும் உங்கள் தந்தை தி.க.சிவசங்கரன் அவர்களைப் பற்றிய சிறு வயது நினைவுகளைக் கூறுங்கள்.
அங்கே அடித்த மருந்து வாசனையும் ஜெனித் ஆப்டிகல்ஸில் கண்ணாடி போட்டுக்கொள்ள உட்கார்ந்திருந்தபோது நுகர்ந்த ஒரு வாசனையும் இப்போ கூட மூக்கிலேயே இருக்கு.
வண்ணதாசன் அப்படியெல்லாம் மகனாக எழுத்தாளனாக எல்லாம் தனித்தனியாக என்னால் அப்பாவைப் பற்றி மட்டுமல்ல எதைப் பற்றியும் யோசிக்க முடியாது.
அவருக்குத் தோன்றியதும் ஆவணப்படுத்தியதும்தான் நீங்கள் குறிப்பிடுகிற மரியாதை உணர்வு ஒன்று மட்டுமே காரணம் என்பதை நிச்சயப்படுத்துகிறது.
ராஜகுமாரன் அவருக்குக் கிடைத்த ஆவணங்களின் தகவல்களின் அடிப்படையில் மிகச் சிரத்தையுடனும் அக்கறையுடனும் இதை எடுத்திருப்பதாகவே நினைக்கிறேன்.
கழனியூரன் கிருஷி வள்ளிநாயகம் என்று நண்பர்களையும் தம்பி சேது நான் என் தங்கை ஜெயா என்று குடும்பத்தினரையும் வைத்துக்கொண்டு எந்த அளவிற்கு அப்பாவைப் பதிவு செய்ய முடியுமோ அதைச் செய்துவிட்டார்.
திருப்பூர் தமிழ்ச்சங்கம் கூட குறும்பட ஆவணப்பட வரிசையில் இதற்கு இம் முறை பரிசளித்திருக்கிறது என்பது அப்பாவை மட்டுமல்ல இந்த ஆவணப்படத்தையும் மரியாதைப்படுத்துகிற விஷயம்தானே அய்யனார்.
மாரார்கள் செண்டை வாசிப்பது மாறி உவச்சர்கள் மேளம் வாசிக்கிறது மாதிரி எழுத்தும் சில பேர் கைகளுக்குள் இருந்த காலம் மலையேறிவிட்டது.
அந்த வாழ்வுக்கும் சாதிக்கும் தொடர்புகளிருக்கிறதென்பதால் எழுத்துக்கும் சாதிக்கும் தொடர்பு இருப்பது போல ஒரு இணையான கோடு விழுகிறது.
வண்ணதாசன் இதுபோன்ற கேள்விகள் ஒரு படைப்புலகம் சார்ந்த ஒருவனிடம் கேட்கப்படுவதில்கூட ஏதோ ஒரு வகையில் சாதியைப் பற்றிய மதத்தைப் பற்றிய வலியுறுத்தல் அல்லது தேவையற்ற நினைவூட்டல் இருப்பது போல எனக்குத் தோன்றுகிறது.
இயல்பாகவே மற்றெல்லோரையும்விட அடிப்படை அடையாளங்களிடமிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொள்கிறவனாகவே எழுதுகிறவனும் வரைகிறவனும் இசைக்கிறவனும் செதுக்குகிறவனும் இருப்பான்.
கோவில்பட்டிக்கு தமிழ்ச்செல்வன் வீட்டுக் கல்யாணத்திற்குப் போகிற வழியில் தற்செயலாக புறவழிச்சாலைப் பாலத்தின் கீழ் பார்த்தேன்.
பத்திரிகைகளை விடவும் கிருஷி மூலமாகவும் ரஞ்சித் வாய்மொழியாகவும் தமிழ்ச்செல்வன் நேர்ப்பேச்சிலும் காஞ்சனை சீனிவாசன் கதிர் ஆகியோரின் ஆவணப் படங்களிலுமே இதன் தொடர்பான நிறைய உண்மைகளைத் தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது.
கலைக்க முடியாத ஒப்பனைகள் நூலுக்காகப் பரந்தாமன் அச்சடித்திருந்த லெட்டர்பேட் தொடர்பு அஞ்சலட்டைகளைப் பார்த்தால் அதற்கு முதற்பரிசே கொடுக்கத் தோன்றும்.
திருநெல்வேலி வீட்டுக்கு மட்டுமில்லை நாங்கள் குடியிருந்த அம்பாசமுத்திரம் மதுரை வீட்டுக்கு எல்லாம் மாமா வந்திருக்கிறார்கள்.
தீராநதி உங்களது தோட்டத்திற்கு வெளியிலும் சில பூக்கள் கதைத் தொகுப்பிற்கு சுந்தர ராமசாமி அவர்களிடம் முன்னுரை வாங்கியிருந்தீர்கள்.
தர்க்கமும் ஒரு வன மரத்தின் ஒளிமைய நாட்டமிக்க கிளைகள் போலப் பிரிந்து பிரிந்து அடர்ந்தும் கவிந்தும் நிற்கிற தத்துவமுமாக அறியப்படுகிற அவரின் கோவில்பட்டி குரல் வேறு.
அதற்கப்புறம் ஒரு தொகுப்பு யாருமற்ற நிழல் என்று வந்துவிட்டதெனினும் என்னைப் பொருத்தவரை கடைசி டினோசார்தான் அவருடைய சமீபத்திய தொகுப்புப் போல என் வாசிப்பின் அண்மையில் இருக்கிறது.
ராஜநாராயணமாமா கணவதி அத்தை கணபதி அண்ணன் ராமச்சந்திரன் சமயவேல் நம்பிராஜன் இவர்களுக்கெல்லாம் சமர்ப்பணத்தைவிட அருமையாகக் கட்டின மாலை எந்தப் பூக்கடையில் வாங்கிப் போடமுடியும்.
வண்ணதாசன் இலக்கியப் பத்திரிகையில் எழுதுவது புண்ணியம் என்றோ வெகுஜனப் பத்திரிகையில் எழுதுவது பாவம் என்றோ எழுதுகிறவன் ஒரு காலத்திலும் கருதியிருக்கமாட்டான்.
என்னைப் பொருத்தவரை மட்டுமல்ல யாரைப் பொருத்தவரையுமே இதற்கு ஒன்று அதற்கு ஒன்று எனத் தனித்தனி பேனா வைத்துக்கொண்டு எழுதியதில்லை.
சிறகுகள் விலாப்புறத்தில் முளைக்கும் நடேசக் கம்பரும் அகிலாண்டத்து அத்தானும் அப்பாவைக் கொன்றவன் பெய்தலும் ஓய்தலும் ரதவீதி போன்ற சிறுகதைகள் அடைந்த வாசகர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம்.
நான் அய்யனாரை ஆனந்த புத்தனை உங்கள் மேலூர் வீட்டுக்கு அடையாளம் சொன்ன தெருவுக்குப் பலசரக்குக் கடைக்காரரை அவரது அடையாளத்தின் பின்னிணைப்புப்போல கையில் வாங்கி வந்த கடைச்சாமானுடன் விலகி வந்து தெருவின் இடப்புறம்வரை நீள்வது போலக் கையசைத்து விவரம் சொன்ன வெளிர் சிவப்பு சேலைப் பெண்ணை எல்லாம் தொட விரும்புகிறேன்.
புத்தகக் கண்காட்சியில்கூட இந்த வருடம் புதிய வாசகர்கள் என்னுடைய பழைய புத்தகங்களைக் கேட்டு வாங்கியதாக சந்தியா பதிப்பகத்தில் சொன்னார்கள்.
எப்போதாவது ஒன்றிரண்டு முறை என் சிறுகதையோ கவிதையோ நன்றாக வந்திருக்கிறது என்று சொல்கிற சகாக்கள் இறுக்கமாக வாயை மூடிக் கொண்டார்கள்.
களக் களக் என்று கொத்துக் கொத்தாய்க் குளத்து மீன்கள் புரள்கிறது என்று சந்தோஷப்பட்டால் தெப்பக்குளத்துப் படிக்கட்டுப் பாசிகள் இப்படி ஒரேயடியாக ஆளைவாரி விட்டுவிடுகிறது என்ன செய்ய.
அநேகமாக அனுபவங்களிலிருந்து அனுபவங்கள் உண்டாக்குகிற நெகிழ்ச்சியிலிருந்து சில சமயம் காயங்களிலிருந்து இன்னும் சில அட... என்ன வெளிச்சம் என்றும் எவ்வளவு இருட்டு என்றும் ஒரு மினுக்கட்டாம்பூச்சி பறக்கிற நிலையிலிருந்து எல்லாம் உருவாகத் துவங்குகிறது என்று சொல்லலாமோ.
சமையல்கட்டில் தவறிவிடுகிற டம்ளரின் ஓசையிலிருந்து உங்களுக்குப் பாடத் தோன்றும் எனில் கரண்ட் போய் கரண்ட் வந்தவுடன் தன்னையறியாமல் விளையாட்டுக் குழந்தைகள் ஹோ என்று கத்துகிற கத்தலிலிருந்து எனக்கு எழுதத் தோன்றும்.
வண்ணதாசன் அடிப்படையான உளவியல் காரணம் எனில் பெண்களே அதிகமிருந்த ஒரு பெரிய கூட்டுக் குடும்பத்தின் மத்தியில் அம்மாவாலும் அம்மாச்சியாலும் நான் மிகுந்த பாதுகாப்புடன் வளர்க்கப்பட்டதே என்று சொல்லவேண்டும்.
அன்பைத் தவிர வேறு எந்தத் தோளுமற்று சதா ஒரு பூப்பந்தைப் போல அன்பை மட்டுமே தங்களின் ஒவ்வொரு கைக்குள்ளும் இருந்து மற்றவர் கைகளுக்குக் கடத்திக் கொண்டிருக்கிறவர்கள்தானே அவர்கள்.
பொருட்காட்சி பார்க்கப்போவது ராட்சஸ ராட்டினம் பக்கத்தில் நின்று அண்ணாந்து பார்ப்பது அவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய விடுதலையாக இருந்தது.
வாசலில் செருப்புச் சத்தம் கேட்டால் கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுந்து போகிற பக்கத்து வீட்டு முத்தக்காக்களுடன் மீதிப் பேச்சை குஞ்சம்மா மதினிகள் என்றைக்குப் பேசி முடித்தார்கள்.
சொல்லப்போனால் அன்றாட நடப்பில் பெண்கள் துன்பப்படுகிறார்களே என்று கரிசனப்படுகிற ஆண்கள் அந்தக் கரிசனம் காரணமாகவே அடைகிற துன்பங்கள் ரொம்ப நுட்பமானவை.
வண்ணதாசன் அப்போதைய சிற்றிதழ்கள் இப்போதைய நடுநிலை இதழ்கள் இரண்டிலும் நோக்கங்களிலும் செயல்பாட்டிலும் பெரிய வேற்றுமைகளில்லை.
இவையெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க எவரையும் சந்தேகிக்க முடியாதபடி எல்லோரும் மிகச் சரியான அக்கறையுடன் மொழியையும் கலை இலக்கியத்தையும் முன்னகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
தீராநதி இப்போது வெளிவரும் ஒரு படைப்பாளியின் மொத்தக் கதைகள் மொத்தக் கட்டுரைகள் மொத்த நாவல்கள் பற்றிய உங்கள் எண்ணம் என்ன?
என்னைப் பொருத்தவரை நஞ்சப்பனின் ரவிசுப்ரமணியனின் முயற்சியில் என் கடிதங்களில் ஒரு சிறு பகுதி நூலாக வெளிவந்ததில் சந்தோஷமே.
நான் படிப்பில் விழுந்து எழுந்திருந்து பாங்க் வேலை பார்த்து ஓய்வு பெற்றிருக்க அவர் தமிழ் படித்துப் பேராசிரியராகி சேவுகன் அண்ணாமலை கல்லூரியில் இருந்து ஓய்வு பெற்று தேவகோட்டையில் இருக்கிறார்.
எதிலுமே ஆழ்ந்த படிப்பில்லாமல் ஏதாவது ஒன்றைப் பற்றிக்கொள்ளத் தவிக்கிற என்னுடைய இந்த அறுபத்து மூன்றாம் வயதில் அவருடைய இந்த இடம் எனக்கு முக்கியமாகப் படுகிறது.
வேணுகோபாலும் லட்சுமணப் பெருமாளும் பவா.செல்லதுரையும் காலபைரவனும் ஷ்ரீராமும் திருச்செந்தாழையும் சந்திராவும் இன்னும் எத்தனையோ பேரும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்.
அதனுடைய நிழலில் நின்றுகொண்டிருக்கிற ஒரு மனுஷியைப் பார்க்க நான் தெருக்களைச் சுற்றிக் கூட்டிக்கொண்டு போகிறார்கள் இவர்கள்.
மழை பெய்ததும் துளைத்துக்கொண்டு மேலே வருகிற மண்புழுக்கள் மாதிரி இந்த வாழ்வும் மொழியும் மிக எளிதாகத் தன்னை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.
தெற்கே முள்ளுக்காட்டிலிருந்து கிளம்பி தார் ரோட்டை க்ராஸ் பண்ணி வடக்குப் பக்கத்துக் கல்வெட்டாய் குழிப் புதருக்குள் தினசரி போகிறது.
சமீபத்திய உயிர்மை இதழில் வெளிவந்திருக்கிற வரலாறு எனும் பைத்தியக்கார விடுதி சிநேகிதியின் கணவர்கள் இரண்டும் அதனதன் அளவில் அருமையானவை.
ராமச்சந்திரன் எழுதிய மனைவியின் நண்பர் சிறுகதை எவ்வளவு நுட்பமானதோ அந்த அளவுக்கு நுட்பமானது மனுஷ்யபுத்திரனுடைய சிநேகிதியின் கணவர்கள் கவிதையும்.
மொழிபெயர்ப்புக்களை அங்கீகரிப்பதையே மொழிபெயர்ப்பாளர்களை அங்கீகரிப்பதாக எடுத்துக்கொள்வதுதான் எல்லா மொழிகளிலும் நிலைமை என்றே தோன்றுகிறது.
மொழிபெயர்ப்பு படைப்பாளிகளுக்குள் புதிது புதிதாக உண்டாக்குகிற மனதின் பூகோளங்களும் அந்தப் பூகோளங்களின் தட்பவெட்பம் சார்ந்து நாம் உடன் வாழத் தலைப்படுகிற மனிதர்களும் வசீகரமானவை.
ஜமீலாவாகவும் பீட்டர்ஸ்பர்க் நாயகனாகவும் மாறியபடி வெண்ணிற இரவுகளில் அந்நியனாகவோ மதகுருவாகவோ அடுத்தடுத்துத் தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொண்ட மனநிலைகளும் எனக்கு முக்கியமானவை.
குடும்ப வரைபடம் அப்படியொன்றும் என்னிடமில்லை.சீவலப்பேரியின் பக்கத்து கிராமமான குப்பக்குரிச்சியிலிருந்து பலசரக்குக் கடை வேலை பார்த்தவர் என் பூட்டனார் அதாவது எங்கள் அப்பாவின் அப்பாத்தாத்தா கு.
ஒரு வசதியான குடும்பத்துப் பேரனான அப்பாவுக்குப் பின்னால் பொதுவுடைமைச் சார்பு ஏற்பட இப்படிச் சின்ன வயதில் அப்பாஅம்மா இல்லாமல் வளர்ந்ததன் உளவியல் ஏதாவது செலுத்தியிருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது.
மாமா அட்வைஸில் அப்பா குடும்பக் கட்டுப்பாடு ஆபரேஷன் செய்துகொண்டது அந்தச் சமயம் பெரிய பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது குடும்பத்துக்குள்.
உங்களுடையது மட்டுமில்லை காஞ்சனை மணி சாம்ராஜ் ஹரீந்திரன் பாண்டியராஜ் எல்லோருக்கும் திருப்பிக் கொடுக்கவேண்டிய சி.டி.க்கள் என்னிடமே தங்கிவிட்டன.
வண்ணதாசன் சுந்தர ராமசாமி இறந்த சமயம் அவருடைய கவிதைகளையும் குழந்தைகள் பெண்கள் ஆண்கள் நாவலில் குழந்தைகள் வருகிற பகுதிகளையும் வாசித்துக் கொண்டேன்.
குளிக்கவும் மீன் பிடிக்கவும் வந்த பையன்கள் ரெண்டு பேரையும் மிதக்கச் செய்யும் கல்வெட்டாங்குழி மாதிரி பால்கவர் அல்லது செய்தித்தாள் விநியோகிக்கிற நம் கண் முன்னே பள்ளத்தில் கிடக்கிறது.
லாடங் கட்டுவதற்குக் கயிறு கட்டிச் சாய்த்திருக்கிற காளையின் வெதுவெதுப்பான சாணி மாதிரி வட்டுவட்டாக அடுக்கு விட்டுக் குமிகிறது.
தொடர் வண்டிகளின் அரக்குச் சிவப்புக் கூவலுடன் கொஞ்ச தூரம் போய்விட்டுத் திரும்பி வந்து சூடான தண்டவாளங்களில் வண்ணத்துப்பூச்சியாக ஆரஞ்சு முத்தமிடுகிறது.
சங்கக்கவிதைகளில் தலைவன் தலைவியின் நுட்பமான காதல் உணர்வுகளும் அனுபவங்களும் அகப்பாடல்களாய் வடிவு கொண்டிருக் கையில் அன்றைய வாழ்வின் இயல்பான வீரம் செறிந்த வாழ்வனுபவங்களும் எதார்த்தமான உணர்வலைகளும் புறப்பாடல்களாய் உருக்கொண்டிருப்பதுதான் நம்முடைய கவிதையின் ஆதிஉலகம்.
வாழ்வின் கதியும் சுதியும் மாறுவதுக்கு ஏற்ப கவிதையின் முகமும் மாறுகிறது நதி ஒன்றுதான் என்றாலும் செல்லும் இடத்துக்குத்தக சாயல்மாறுவதுபோல.
இதில் பல்வேறு உலகங்கள் வேறு வேறு வாழ்க்கைகள் மானுடத்தின் அநேக ஜாடைகள் எல்லாம் குடிகொண்டிருப்பதுதாம் அந்தத் தொகைநூலை விசேஷமாக்கி வைத்திருக்கிறது.
இன்றைக்கும் பிழைத்த தென்னந்தோப்பு மறவன்பாட்டு அக்கினிக்குஞ்சு மழை புயற்காற்று சிட்டுக்குருவியைப் போலே வண்டிக்காரன் பாட்டு நிலாவும் வான்மீனும் காற்றும் முதலான கவிதைகள் கவிதையின் புதிய உலகங்களைக் காட்டி ஒவ்வொரு கவிஞனுக்கும் பொறுப்புணர்வை நினைவூட்டிக் கொண்டிருப்பன.
வேணுகோபாலன் சி.மணி கே.ராஜகோபால் முதலானோரும் எழுபதுகளில் ஞானக்கூத்தன் நாரணோ ஜெயராமன் கலாப்ரியா தேவதேவன் கல்யாண்ஜி ஆத்மாநாம் பிற்பாடு சுகுமாரன் முதலானோரும் கவிதையில் புதிய உலகங்களைப் படைத்துக் கணிசமான பங்களிப்புச் செய்திருக்கிறார்கள்.
தற்கால நாகரீகத்தில் ஆண் ஒருவனுக்குக் கெளரவம் என்று ஒன்று இருப்பதை துளிப் பாக்கி இல்லாமல் சுந்தரி அங்கு குதறிப் போட்டு எடுத்தாள்.
காதலுக்காகவும் ஒரு பெண்ணுக்காகவும் எல்லாவற்றையும் தியாகம் புரிபவன் அல்லது நல்லது கெட்டது சுரணையற்ற அறிவு மதித்தவன் என்றெல்லாம் நான் என்னைப் பற்றி நினைத்துச் சொல்லவில்லை.
பெரிய கூச்சல் குழப்பம் இல்லாமல் ஆறு மாத காலத்தில் அவன் சுந்தரியின் அறையில் குடியேற மீண்டும் நான் என் உறவுகாரர்கள் மத்தியில் என்னைப் பொருத்திக் கொண்டேன்.
நான் முற்றிலும் தளர்ந்திருக்கும் நேரமாகப் பார்த்து அவள்தான் என்னைப் பற்றி எவ்வளவு தகவல்கள் தெரிந்து வைத்திருந்தாள் இதெல்லாம் அவள் என் வீட்டு முன்னால் அமர்க்களம் செய்த போதும் பின்னர் போலீஸ் ஸ்டேஷனிலும் விசேஷமாக பயன்பட்டன.
அவளிடமிருந்த ஓரிரண்டு தங்க நகைகள் வெள்ளிப் பாத்திரம் பட்டுப் புடவை எல்லாவற்றையும் காசாக்கிக் கொண்டு செலவழித்திருக்கிறான்.
சுந்தரி என்னை அவளுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து விலக்கிவிட்டு அவனைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கு அதுவும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.
சாட்டை போன்ற நாக்கு ஒன்றை நம்பியே இவ்வளவு நாட்கள் இவ்வளவு பெரிய நகரில் காலம் தள்ளியவள் இப்போது வழுவிழந்து துவண்டு போய் நிற்கிறாள்.
குண்டூர் அருகே மங்களகிரி என்ற ஆந்திரப் பிரதேச மலை மீதிருக்கும் அந்த நரசிம்ம விக்கிரகத்தின் வாயில் எந்த அளவுப் பாத்திரத்திலிருந்தும் பானகம் தயாரித்து வாயில் ஊற்றினாலும் பாதிப் பாத்திரம் முடியும் போது வாய் நிரம்பிவிடும்.
சீக்கிரமா அந்த மனுஷனைப் பார்த்து என்ன ஏதுன்னு கேட்க முடியலேன்னா நான் மறுபடியும் ஸ்டூடியோ பக்கம்தான் போக வேண்டியிருக்கும்.