sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
செங்குட்டுவனுடன் பத்தினிக்கடவுளை வழிபட்டுத் திரும்பும்போது தேவந்தியின்மேல் அக்கடவுள் ஆவேசித்துத் தம்மைநோக்கிக் கூறியதாக இவ்வடிகள் கூறுவதாவது இவற்றால் செங்குட்டுவன் பட்டமெய்துவதற்கு முன்பு நிகழ்ந்த இளங்கோவின் துறவுவரலாறு வெளியாம்.
இங்ஙனம் துறவு பூண்ட பின் இளங்கோவடிகள் என வழங்கப்பெற்று வஞ்சிமாநகரின் கீழ்பாலுள்ள குணவாயிற் கோட்டம் என்றவிடத்தில் வசித்து வந்தனர்.குணவாயிற் கோட்டத் தரசுதுறந் திருந்தகுடக்கோச் சேரல்இளங்கோவடிகட்கு என்பது பதிகம்.
தமிழைம்பெருங் காவியங்களுள் ஒன்றாகச் சிறப்பிக்கப்படும் சிலப்பதிகாரம் இவ்வடிகள் இயற்றியதென்பதையும் அதன் சொற்பொருள்வளங்களையும் அறிந்து வியவாத அறிஞருமுளரோ?
இந்நூலை அடிகள் பாடுதற்குக் கருவியாக நின்ற பெரும்புலவர் மதுரைக்கூலவாணிகன் சாத்தனார்இவர் வரலாற்றை இருபெரும் புலவர் என்னும் இந்நூற்பகுதியுட் காண்க.
இப்புலவரைத் தலைமையாகக்கொண்ட அவைக்கண்ணே அடிகள் தம் நூலை அரங்கேற்றினர்.உரைசா லடிக ளருள மதுரைக்கூலவாணிகன் சாத்தன் கேட்டனன்.
இவ்வடிகள் ஜைநமதத்திற் பற்றுள்ளவராகவே இவரது வாக்கின் போக்கால் உய்த்துணரப் படுமாயினும்வைதிக சமயத்தவராகக் கருதற்குரிய சான்றுகளுமுள்ளன.
எங்ஙனமாயினும் மதாந்தரங்களில் அபிமானமும் ஆழ்ந்த ஆராய்ச்சியுமிக்கவர் இவ்வடிகள் என்பதில் ஐயமில்லை.மற்றும் இவர் அருமை பெருமைகள் இந்நூலில் உரியவிடங்களிற் கூறியுள்ளோம்.
இளங்கோ வேண்மாள் என்ற பெயரால் இவளை இளைய மனைவியாகக் கருதக்கூடுமேனும் செங்குட்டுவற்கு மூத்தமனைவியொருத்தி இருந்ததாக இளங்கோவடிகள் உரியவிடங்களிலும் உணர்த்தாமையால் அவ்வாறு துணியக்கூடவில்லை.
பரணரென்னும் புலவர் பெருமான் ஐந்தாம் பத்தால் தன்னைப் பாடியதுகேட்டு மகிழ்ந்த செங்குட்டுவன் அவ்வந்தணர்க்குப் பெரும்பொருளோடு இக்குட்டுவஞ்சேரலையும் பரிசாக அளித்தானென்று அப் பத்தின் இறுதிவாக்கியங் கூறுகின்றது.
செங்குட்டுவன் தாயுடன் பிறந்த அம்மான் காரியாற்றுத் துஞ்சிய நெடுங்கிள்ளி என்பவனென்றும் அவ் வம்மானுக்கு மகன் சோழன்இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளியென்றும் புலப்படுகின்றன.
இதற்குற்ற காரணங்களைச் செங்குட்டுவன் காலத்தரசர் என்ற அதிகாரத்துள் விளக்கியுள்ளோம்.இவ்வாறு பண்டைநூல்களாற் றெரிந்தவளவிற் செங்குட்டுவன் சுற்றத்தாரைப் பின்னர் வருமாறு தொகுத்துக் காட்டலாம்.
ஆயினும்சிலப்பதிகாரமும் பதிற்றுப்பத்தும் இவனால் நிகழ்த்தப்பட்ட அருஞ்செயல்கள் சிலவற்றைக் குறித்திருக்கின்றன.அவற்றிற்கண்ட செங்குட்டுவன் வீரச்செயல்களிலே சிறப்புடையவை அடியில் வருவனவாம்.
நீராட்டித் தூய்மை செய்தற்குச் சென்ற கங்காயாத்திரையில் ஆரியவரசர் பலர் திரண்டுவந்து செங்குட்டுவனை எதிர்த்துப் பெரும்போர் விளைத்தனரென்றும் அவரையெல்லாம் அப்பேராற்றங் கரையில் இச்சேரன் தனியனாகப்பொருது வெற்றி கொண்டனனென்றும் தெரிகின்றன.
இவ்வாறு தாயின் படிமத்தை நீராட்டச் சென்றபோது கங்கைக்கரையில் செங்குட்டுவன் நிகழ்த்திய இவ்வரியசெயல் அவனது கன்னிப்போர்களுள் ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்றது.
இதனில் சோழபாண்டியருஞ்சேர்ந்து எதிர்த்தனரென்றும் அவரது கொடி படைகளையெல்லாம் கைக்கொண்டு அப்போரில் யாவரும் புகழத்தக்க பெரிய வெற்றியைச் செங்குட்டுவன் பெற்றனனென்றும் சிலப்பதிகாரங் கூறுகிறது.
கொடுகூர் நாடு என்பதொன்று இப்போது மைசூரிராஜ்யத்தின் தென்பகுதியாகிய பன்னாடு விஷயத்தின் ஒரு பிரிவாகவும் சேரமானுக்குரிய பூமியாகவும் இருந்ததென்று பழையசாஸனமொன்றுஇரவிதத்தனது குமாரலிங்க சாஸனம்.
இக்கொடுகூர் நாடு சேரனுக்குரியதாயிருந்ததென்பதுமேற்படிஇரவிதத்தன் என்றசிற்றரசன்சேரன் அநுமதிபெற்றுப் பிராமணனொருவனுக்கு அந்நாட்டிலுள்ள கிராமமொன்றைத் தானஞ்செய்தான் என்பதனால் அறியப்படும்.
இனிப் பரணரென்ற புலவர் பெருமான் பாடிய ஐந்தாம்பத்தில் மிகுதியாகப் பாராட்டப்படும் செங்குட்டுவன் வீரச்செயல்கள் அவன் கடலில் சைந்நியங்களைச் செலுத்தியதும் பழையனென்பவனை அழித்ததுமாம்.
இவற்றுள் முதற்செயல் கடலை அரணாகக்கொண்டு இடர்விளைத்த பகையரசரை எண்ணிறந்த மரக்கலங்கள்மூலம் படையெடுத்துச் சென்று வெற்றிகொண்டதைக் குறிக்கின்றது.
இளங்கோவடிகள் என கடலோட்டிய செய்தியோடுசேர்த்து ஆரியரை வெற்றி கொண்டதை இருமுறை இணைத்துக் கூறுதலால் செங்குட்டுவன் தன் தாயின் படிமத்தை நீராட்டுதற்குக் கங்காயாத்திரை செய்தபோது இங்ஙனம் பகை வென்றவனாகவே தோற்றுகிறது.
இவன் தந்தை நெடுஞ்சேரலாதனும் இங்ஙனமே கடனடுவிலிருந்த தன் பகைவர் மேற் படையெடுத்துச் சென்று வென்ற செய்தி முன்னரே குறிக்கப்பட்டது.இந்நூல் வேறு பக்கங்காண்க இனி இளங்கோவடிகள் இதனால் தன் காலத்தரசர் பலர்க்குப் பேரச்சம்விளைத்த பெருவீரனாக விளங்கியவன் செங்குட்டுவன் என்பது பெறப்படும்.
மோரியவரசர் திக்குவிசயஞ் செய்துகொண்டு தென்றிசை நோக்கி வந்தபோது இப்பழையன் அவர்க்குப் பணியாமையால் அவர்க்கும் இவனுக்கும் பொதியமலைப் பக்கத்தே போர் நிகழ்ந்ததென்று தெரிகிறது.
செங்குட்டுவன் இப்பழையனுடன் பகைமை பூண்டு போர்புரிந்ததுநெடுந்தூரத்திருந்த தன் நட்பரசனாகிய அறுகை என்பவனுக்கு இப்பழையன் பகைவனாயிருந்தமையால் அந் நண்பனுக்கு உதவி செய்வற்காகவே என்பது என்னும் பரணர்வாக்கால் அறியப்படுகிறது.
காவன் மரமாகிய வேம்பினைத் துண்டந்துண்டங்களாகத் தறிப்பித்து அப்பழையன் யானைகளையே கடாவாகவும் அவன் மகளிரது கூந்தலை அறுத்துத்திரித்து அதனைய் கயிறாகவுங் கொண்டு வண்டியிலிழுப்பித்தனன் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.
இப்பெயர் கொண்ட ஊர் உறையூரைச் சூழ்ந்த நாட்டுக்குப் பிற்காலத்து வழங்கிய பெயராகிய க்ஷத்திரிய சிகாமணி வளநாட்டைச் சார்ந்திருந்த தென்பது க்ஷத்திரியசிகாமணி வளநாட்டுப் பனையூர்நாட்டு நேர்வாயிலுடையான்... வானவன் பல்லவ தரையன் என்னும் சாஸனப்பகுதியால் விளங்கும்.
இவ்விருவர் சரிதங்களில் முன்னதைச் செங்குட்டுவன் சகோதரரான இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரமென்ற காவியத்தாலும் பின்னதை அவ்வடிகள் காலத்துப் புலவராகிய மதுரைக் கூல வாணிகன் சாத்தனார் மணிமேகலையென்ற காவியத்தாலும் மிக வழகாகப் பாடியிருக்கின்றனர்.
இவற்றிற்கண்ட அவ்விருவர் சரித்திரச் சுருக்கங்களும் அடியில் வருமாறு சோணாட்டில் காவிரி கடலொடு கலக்குமிடத்தமைந்ததும் சோழரது பழைய இராஜதானியுமாகிய புகார் என்ற காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் வணிகர் தலைவனாகிய மாசாத்துவான் என்பவன் தன்மகன் கோவலனுக்கு மாநாய்கன் என்ற வணிகன் மகள் கண்ணகியை மணம்புரிவித்துத் தனிமாளிகையில் அவர்களை வாழ்ந்து வரும்படி செய்ய அவர்களும் அறவோர்க்களித்தல் அநதணரோம்பல் முதலிய தருமங்களைச் செய்து இல்லறத்தை இனிது நடத்தி வந்தனர்.
இங்ஙனம் நிகழ்ந்துவருங்கால் மிக்க அழகும் ஆடல் பாடல்களிற் றேர்ச்சியுமுடைய மாதவி என்னும் நாடகக் கணிகையைக் கோவலன் காதலுற்று தன்பாலுள்ள பொருள்களை நாளும் அவள் பொருட்டுச் செலவிட்டு அவளுடன் மகிழ்ந்து வருவானாயினன்.
அவன் பாடியவை வெவ்வேறு அகப்பொருட்சுவை தழுவியிருந்தமையால் மாதவி இவன் வேறு மகளிர்பால் விருப்புடையன் போலும் என்றெண்ணிப்புலந்து அவன் கையாழை வாங்கித் தான் வேறுகுறிப்பில்லாதவளாயினும் அக் குறிப்புக்கொண்ட அகப்பொருட்சுவை தழுவிய பாட்டுக்களைப் பாடிக்கொண்டு வீணையை வாசித்தனள்.
அவள் பாடியவற்றைக் கேட்டிருந்த கோவலன் வேறொருவன்மேற் காதல்கொண்டு இவள் பாடினள் என்றெண்ணி ஊழ்வசத்தால் அவளைத் துறந்து தன் மனையடைந்து கண்ணகியைக் கண்டு பொய்யை மெய்யாகக் காட்டியொழுகும் பரத்தையை மருவி வறுமையுற்றுக் கெட்டேன் அஃது எனக்கு மிகவும் நாணைத்தருகின்றது என்றான்.
கண்ணகி மாதவிக்கு மேலுங்கொடுக்கப் பொருளின்மையால் இங்ஙனம் கவல்கின்றான் என்று கருதி அடியேனிடத்து இரண்டு சிலம்புகள் உள்ளன அவற்றைக் கொண்டருள்க என்றாள்.
இதுகேட்ட கோவலன் ஆயின் மதுரையடைந்து அச்சிலம்பையே முதலாகக்கொண்டு வாணிகஞ்செய்து பொருள்தேட எண்ணுகின்றேன் நீயும் உடன்வருக என்றான்.இதற்குக் கண்ணகியும் சம்மதிக்கஅவ்விரவின் கடையாமத்தே ஒருவருமறியாவகை அவ்விருவரும் புறப்பட்டுக் காவிரியின் வடகரை வழியே சென்றுஆங்கொரு சோலையில் மதுரைக்குப் புறப்படச் சித்தமாயிருந்த கௌந்தியடிகள் என்ற ஜைநசந்யாஸிநியுடன் கூடிப்பிரயாணஞ் செய்துகொண்டு உறையூர் வந்து சேர்ந்தார்கள்.
இங்ஙனம் வந்தவர்கள் மறுநாள் அவ்வூரினின்று புறப்பட்டு இடைவழியிலெதிர்ப்பட்ட அந்தணனொருவனால் மதுரைக்கு மார்க்கந் தெரிந்துகொண்டு அப்பாற் சென்றனர்.
செல்கையில் காலைக்கடன் கழிப்பதற்காகக் கோவலன் ஒரு பொய்கைக்கரையை அடைந்துநிற்க ஆங்குத் தன் நாடகக் கணிகையால் விடுக்கப்பட்டுத் தன்னைத் தேடிவந்த கௌசிகன் என்ற பார்ப்பனனைக்கண்டு தன் தந்தைதாயரின் துயரங்களையும் மாதவியின் பிரிவாற்றாமையையும் அவன் சொல்லக்கேட்டு வருந்தி தான் புறப்பட்ட காரணத்தைத் தன் பெற்றோர்க்குக்கூறித் தன் வந்தனங்களையும் தெரிவிக்கும்படி சொல்லி அவனை யனுப்பிவிட்டு முன் போலவே கௌந்தியடிகளுடன் பிரயாணமாகி மதுரையை நெருங்கி வையையாற்றைத் தொழுது படகேறி அந்நகரின் மதிற்புறத்துள்ள ஜைனமுனிவரிருக்கையில் அவ்வடிகளுடன் தங்கினான்.
மறுநாட்காலையில் கோவலன் கௌந்தியடிகளை வணங்கித் தன் துன்பங்களைக்கூறி வருத்தமடைய அவளால் தேற்றப்பட்டு கண்ணகியை அவ்வடிகள் பார்வையில் வைத்துப்பின் வாணிகஞ்செய்தற்குரிய இடமறிந்து வரும்பொருட்டு மதுரையினுள்ளே பிரவேசித்து அந் நகரவளங்களைக்கண்டு மகிழ்ந்து திரும்பிக் கௌந்தியிடம் வந்து சேர்ந்து தன்பழைய நட்பாளனும் தலைச்செங்கானம் என்னும் ஊரிலுள்ளவனுமாகிய மாடலனென்னும் அந்தணனை அவ்விடத்துக்கண்டு அளவளாவிக் கொண்டிருந்தான்.
அப்போது கௌந்தியடிகள்தம்மிடம்வந்த இடைச்சியர் தலைவியாகிய மாதரி என்பவளது உத்தமகுணங்களை நோக்கி அவள்பாற் கண்ணகியை அடைக்கலமாக ஒப்பிக்க அவள் மகிழ்ச்சியுடனேற்றுக் கண்ணகியைக் கோவலனுடன் அழைத்துக்கொண்டு ஆயர்பாடியிலுள்ள தன் மனையொன்றில் அவர்களையமர்த்தி சமைத்துண்ணுதற்கு வேண்டிய பண்டங்களுமளித்துத் தன் மகள் ஐயையைக் கண்ணகிக்குத் துணையாகவைத்துப் பெரிதும் உபசரித்தனள்.
கண்ணகியும் தான் பெற்றவற்றைப் பக்குவமாகச் சமைத்துத் தன் கணவனுக்கு முறைப்படி பரிமாறக்கோவலன் இனிதாக உண்டு பின் தன் மனைவியை அருகிலழைத்துத் தான் அவட்குச்செய்த தவறுகளையும் தன் கூடாவொழுக்கங்களையும் கூறி முன் புரிந்தவற்றுக்கு இரங்கி அவளை யருமைபாராட்டி விட்டு இனி உன் சிலம்புகளில் ஒன்றைக்கொண்டு நகரத்துள்ளே சென்று விற்று விரைவில் வருவன் அதுவரையில் நீ ஆற்றியிரு என்றுசொல்லிஅவளது சிலம்புகளிலொன்றை வாங்கிக்கொண்டு சென்றுஎதிர்ப்பட்ட துன்னிமித்தங்களையும் அறியாதவனாய் மதுரையின் ஆவணவீதியினுள்ளே புகுந்தனன்.
வருகின்ற பொற்கொல்லர் தலைவனைக் கோவலன் கண்டு இவன் அரசனாற் பெயர்பெற்றவன்போலும் என்றெண்ணி அவனருகிற்சென்று அரசன்தேவி அணிதற்குத் தகுதியான சிலம்பொன்றை விலை மதித்தற்கு நீ தகுதியுடையையோ என்று அவனை யுசாவஅக்கொல்லனும் மிக்கபணிவுடன் தான் வல்லனாதலைக் குறிப்பிக்க கோவலன் தான்கொணர்ந்த சிலம்பினை அவனிடங் காட்டினான்.
அவன் பார்த்து இதனை அரசனுக்கு நான் தெரிவித்து வருமளவும் இவ்விடத்தே நீவிர் இரும் என்று ஓரிடத்தைக் கோவலனுக்குக் காட்டிச் சென்றான்.
சென்ற பொற்கொல்லன் முன்பு அரசன்மனையுள் சிலம்பொன்றை வஞ்சித்துத் திருடிக்கொண்டவனாதலால் யான் கவர்ந்த சிலம்பு என்னிடத்தேயுள்ளது என்று அரசன் அறிதற்குமுன்னே அதனோடொத்த சிலம்பைக் கொணர்ந்த இப்புதியவனால் என்மீதுண்டாகும் ஐயத்தைப் போக்கிக்கொள்வேன்என்று தனக்குள்ளே சூழ்ந்து அரண்மனையையடைந்து காமபரவசனாய் அந்தப்புரத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த பாண்டியனைக்கண்டு வணங்கி அரசே கன்னக்கோல் முதலியவையில்லாமலே அரண்மனையுள்ளிருந்த சிலம்பைத் திருடியகள்வன் அடியேனுடையமனையில் வந்திருக்கிறான்.
என்று சொல்ல பாண்டியன் உடனே காவலாளரை அழைத்துஎன் மனைவியின் சிலம்பு இவன்கூறிய கள்வன் கையிடத்ததாயின் அவனைக் கொன்று அச்சிலம்பைக் கொணருதிர் என்று ஆராய்ச்சியின்றியே கட்டளையிட்டனன்.
பொற்கொல்லன் தனதெண்ணம் பலித்ததென்று அகமகிழ்ந்து அக்காவலாளர்களுடன் சென்று கோவலனையடைந்து அவனை நோக்கி இவர்கள் அரசன் கட்டளைப்படி சிலம்புகாண வந்தவர்கள் என்று கூறவும் கோவலன் முகக்குறி முதலியவற்றைக் கண்டு இவன் கள்வனல்லன் என்று கூறிய காவலாளர்க்கு இவன் கள்வனே என்பதை வற்புறுத்திப் பக்கத்தில் நின்றான்.
அதன் முடிவில் மாதரி நீராடுதற் பொருட்டு வையையாற்றுக்குச் சென்றாள்.அப்பொழுது சிலம்பு திருடியவனென்று கோவலனைக் காவலாளர் கொன்ற செய்தியை மதுரையுள்ளிருந்துவந்த ஒருத்தி சொல்லக்கேட்ட கண்ணகி பதைபதைத்து மூர்ச்சித்துப் பலவாறு புலம்பித் தானும் அவனுடன் இறக்கத் துணிந்து இடைச்சியர்மத்தியில் நின்று சூரியனை நோக்கி செங்கதிர்ச் செல்வனே நீ யறிய என் கணவன் கள்வனோ?என்றாள்.
அதனைக்கேட்ட கண்ணகி மிகுந்த சீற்றத்தோடும் தன்னிடமுள்ள மற்றொருசிலம்புடனே புறப்பட்டுக் கண்டார்நடுநடுங்கும்படி வீதிவழியேசென்று அங்கு நின்ற மகளிரை நோக்கிப் பலவாறு புலம்பி வெட்டுண்டு கிடந்த கோவலனைச் சிலர் காட்டக்கண்டு அளவுகடந்த துன்பத்திலாழ்ந்து அவனை முன்னிலைப்படுத்திப் பலவாறு பிரலாபித்து அவனுடம்பைத் தழுவிக் கொள்ளவும் அவ்வளவில் அவன் உயிர்பெற்றெழுந்து மதிபோன்ற முகம் வாடியதே என்று சொல்லித் தன் கையாலே அவள் கண்ணீரை மாற்ற கண்ணகி அவன் பாதங்களைப் பணிந்தனள்.
இங்கே இவ்வாறு நிகழப் பாண்டியன் மனைவி தான் கண்ட தீச்சகுனங்களைத் தன் கணவனுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கு நிலையிலே கண்ணகி கோபமிக்கவளாய் அரண்மனை யடைந்து வாயில்காவலனால் தன் வரவை அரசனுக்கறிவித்து அநுமதிபெற்று அரசன்முன்சென்று அவன்கேட்பத் தன் ஊர் பெயர் முதலியவற்றையும் ஆராயாது கோவலனைக் கொல்வித்த அவனது கொடுங்கோன்மையையும் மிகுந்த துணிவுடன் எடுத்து மொழிந்தனள்.
இதனைக்கேட்ட பாண்டியன் கள்வனைக் கோறல் கடுங்கோல் அன்று வேள்வேற் கொற்றங்காண் என்று கூற கண்ணகி தன் கணவன் கள்வனல்லன் என்பதைக் காட்டும் பொருட்டுத் தன் சிலம்பினுள்ளேயிருக்கும் பரல் மாணிக்கமாம் என்றாள்.
அதுகண்டு அரசன் பதை பதைத்து இழிந்த பொற்கொல்லன் சொல்லைக் கேட்ட கொடுங்கோலனாகிய யானோ அரசன் யானே கள்வன் அந்தோ மிகப் புகழ்படைத்த இவ்வருமந்த குலம் என்னாற் பெரும் பழியடைந்ததே என் ஆயுள் இப்போதே அழியக்கடவதாக என்றுகூறிப் புலம்பி மனமுடைந்து தானிருந்த ஆசனத்தே வீழ்ந்து உயிர்விட்டனன்.
இங்ஙனம் கண்ணகி தன் கணவன் கள்வனல்லன் என்பதைப் பாண்டியன்முன் வழக்காடி மெய்ப்பித்து முன்கொண்ட கோபஞ் சிறிதுந் தணியாளாய் நான் பத்தினியா யிருப்பது உண்மையாயின் இவ்வூரை அழிப்பேன் என்று சபதஞ் செய்து கொண்டு அரண்மனையைவிட்டுப் புறப்பட்டாள்.
புறப்பட்டு மதுரையினுள்ளே பிரவேசித்துத் தன் இடக்கொங்கையைத் திருகி யெடுத்து அதனை அந்நகரின் மீதெறிய அவள் சொல்லியவண்ணமே அந்நகருள் தீப்பற்றிக் கொண்டு பலவிடங்களையும் எரித்தது.
அதன் வெம்மையை ஆற்றாத மதுரையின் அதிதேவதையானவள் கண்ணகிமுன் வந்து நின்று அவளை நோக்கி யான் இந்நகரின் தெய்வம் உனக்குச் சிலவுண்மை கூற வந்தேன் அவற்றைக் கேட்பாயாக இந்நகரத்தில் முன்பிருந்த பாண்டியர்களுள் ஒருவரேனுஞ் சிறிதுங் கொடுங்கோன்மை யுடையவரல்லர்.
இந்நெடுஞ்செழியனும் அத் தன்மையனேயாவன் ஆயினும் இத்துன்பம் உனக்கு வந்தவரலாற்றைக் கூறுவேன் முன்பு கலிங்கநாட்டுச் சிங்கபுரத்தரசனாகிய வசு என்பவனும் கபில புரத்தரசனாகிய குமானெனபவனும் தம்முட் பகைகொண்டு ஒருவரையொருவர் வெல்லக் கருதியிருந்தனர்.
அப்போது சிங்கபுரத்துக் கடைவீதியிற் பண்டம் விற்றுக் கொண்டிருந்த சங்கமனென்னும் வணிகனை அந் நகரத்தரசனிடம் தொழில் செய்துகொண்டிருந்த பரதனென்பவன் இவன் பகைவனது ஒற்றனென்றுபிடித்து அரசனுக்குக்காட்டி அவனைக் கொலை செய்துவிட்டான்.
அப்போது அச் சங்கமன் மனைவியாகிய நீலியென்பவள் மிகுந்த துயரமுற்று பதினான்குநாள் பலவிடத்தும் அலைந்து பின்பு ஒருமலையின்மீதேறிக் கணவனைச் சேர்தற்பொருட்டுத் தன்னுயிரை விட நினைந்தவள்எமக்குத் துன்பம்விளைத்தோர் மறுபிறப்பில் இத்துன்பத்தையே அடைவார்களாக என்று சாபமிட்டிறந்தனள்.
இற்றைக்குப் பதினான்காவது நாளில் பகல் சென்ற பின்பு நீ உன் கணவனைக்கண்டு சேர்வாய் என்று சொல்லி அவளைத்தேற்றி மதுராபதியாகிய அத்தெய்வஞ் சென்றது.
பின்பு கண்ணகி மதுரையை விட்டு நீங்கி வையைக் கரைவழியே மேற்றிசை நோக்கிச் சென்று மலைநாடடைந்து செங்குன்றென்னும் மலையின்மேலேறி ஒரு வேங்கைமரத்து நிழலில்நிற்க பதினான்காந்தினத்துப் பகல்சென்றபின்பு அங்கே தெய்வவடிவோடு வந்த கோவலனைக் கண்டு களித்து அவனுடன் விமானமேறித் தேவர்கள் போற்றும்படி விண்ணுலகடைந்தாள்.
மூன்றாவதான வஞ்சிக்காண்டமென்னும் பகுதியில் கண்ணகி விண்ணுலகஞ் சென்றதைக் கண்ணாரக்கண்ட வேடுவர்கள் திரண்டு அவ் விசேடத்தைத் தம்மரசனாகிய செங்குட்டுவனுக்குத் தெரிவித்தது முதலிய செய்திகள் விவரிக்கப்படுகின்றன.
காவிரிப்பூம் பட்டினத்தே பெருங்குடிவாணிகர் மரபிலுதித்த கோவலனுக்கு மாதவியென்னும் நாடகக்கணிகையிடம் மணிமேகலை என்பவள் பிறந்திருந்தனள்.
இவள் தாயாகிய மாதவி தன் காதலனான கோவலன் மதுரையிற் கொலையுண்டிறந்தது கேட்டுத் தன் குலத்தொழிலை முற்றும் வெறுத்துப் பௌத்தமுனிவராகிய அறவணவடிகளைச் சரணமடைந்து அவரால் வாய்மை நான்குஞ் சீலமைந்தும் உபதேசிக்கப்பெற்றுப் பௌத்தசங்கத்தைச் சேர்ந்து பிக்ஷுணியாயினள்.
ஒருநாள் மணிமேகலை தாயின் கட்டளைப்படி தன்தோழியாகிய சுதமதியுடன் பூக்கொய்து வருவதற்கு உபவனஞ்செல்ல ஆங்குத் தன்னை விரும்பிவந்த சோழன்கிள்ளிவளவன் மகனாகிய உதயகுமரனுக்கு அஞ்சியவளாய் ஆங்கிருந்த பளிக்கறையொன்றிற் பதுங்கியிருந்து அவன் போயினபின்பு வெளியே வந்தாள்.பின்னர் அவள் குலதேவதையான மணிமேகலா தெய்வம் தோன்றி மணிபல்லவம் என்னுந்தீவிற்கு அவளை அழைத்துக் கொண்டு போயிற்று.
அத்தீவிற்சென்ற மணிமேகலை அங்குள்ள புத்தபீடிகைக்காட்சியால் தன் பழம்பிறப்பில் நிகழ்ந்த விசேடங்களை அறிந்ததோடு அத்தெய்வம் அறிவுறுத்திய மூன்று மந்திரங்களை உணர்ந்து முற்பிறப்பில் தன் கணவனாகவிருந்த இராகுலன் என்பவனே இப்பிறப்பில் உதயகுமரனாக வந்தான் என்பதையும் அத்தேவதையால் அறிந்தனள்.
பின்னர் அப்பீடிகையின் காவற்றெய்வமான தீவதிலகையினுதவியால் அங்கேயுள்ள கோமுகியென்னும் பொய்கையை அடைந்து அதிலிருந்த அமுதசுரபி என்னும் அக்ஷய பாத்திரம் தன் கையில் வரப்பெற்று அப்பாத்திரத்துடன் தன் நகராகிய புகாரையடைந்து அறவணவடிகளிடஞ் சென்று நிகழ்ந்தது கூறி வணங்கினாள்.
அம்முனிவர் ஆபுத்திரன் வரலாற்றையும் அவனுக்கு மதுரையிற் சிந்தாதேவி யளித்த அமுதசுரபியே அவள்கைப் புகுந்ததையும் அப்பாத்திரத்தாற் பசித்தவுயிர்கட்கு உணவளித்தலின் சிறப்பையும் மணிமேகலைக்கு உணர்த்தினர்.
அவர் கூறியவாறே உணவளித்தற் பொருட்டு தான்பெற்ற அமுதசுரபியைக் கையிலேந்தினவளாய் மணிமேகலை வீதியிற்செல்ல அவளது அக்ஷய பாத்திரத்தில் உத்தம பத்தினியாகிய ஆதிரையென்பவள் வந்து முதலில் பிச்சையிட்டனள்.
பின்பு மணிமேகலை அப் பாத்திரத்தினின்று எடுத்துதவிய ஒருபிடியமுதால் காயசண்டிகை யென்னும் வித்யாதரமங்கையின் தீராப்பசியைப்போக்கி அப்பாத்திரத்தில் மேன்மேலும் அமுது வளரப்பெற்று அந்நகரிலுள்ள உலகவறியென்னும் அம்பலத்தையடைந்து அங்கே வந்த எல்லாவுயிர்களின் பசியையும் போக்கி அவ்வறஞ் செய்தலையே நித்யநியமமாகப் பூண்டிருந்தனள்.
அங்ஙனமிருக்கும்போது சோழன் மகனான உதயகுமரன் தன்னை விரும்பி மறுமுறை அவ்விடம் வர அதனையறிந்த மணிமேகலை அவன் தன்னை அறிந்துகொள்ளாவண்ணம் வித்யாதர மங்கையாகிய காயசண்டிகையின் வடிவங்கொண்டு அந்நகரத்துச் சிறைச்சாலையை யடைந்து ஆங்குப் பசித்திருப்பவர்க் கெல்லாம் உணவளித்து அதனை அறச்சாலை யாக்கினாள்.
அப்போது அவ்விடத்துந் தன்னை விடாதுதொடர்ந்த உதயகுமரன் காயசண்டிகையின் கணவனாகிய வித்யாதரனால் தன் மனைவியை விரும்பி வந்தவனென்றுகருதி வாளால் வெட்டப்பட்டு வீழ்ந்ததுகண்டு மனங்கலங்கிப் பின்பு கந்திற்பாவையென்னுந் தெய்வந்தேற்றத் தேறி உதயகுமரன் றந்தையாகிய சோழனால் சந்தேகத்தின்மேற் சிறை வைக்கப்பட்டு அவன்மனைவி இராசமாதேவியின் முயற்சியாலே அச்சிறையினின்றும் விடுபட்டனள்.
பின் மணிமேகலை காவிரிப்பூம்பட்டினத்தினின்று சாவகநாட்டுள்ள நாகபுரத்தை யடைந்து அதனரசனான புண்ணியராசனோடு மணிபல்லவஞ் சார்ந்து அங்குள்ள புத்தபீடிகையை அவனுக்குக் காட்டி அதனால் அவ்வரசனது பழம்பிறப்பை அவனுக்கறிவித்தாள்.
அக்காலத்துக் காவிரிப்பட்டினம் கடல்கொள்ளப்பட்டதென்ற செய்தியையும் தன் தாயான மாதவியும் அறவணவடிகளும் வஞ்சிமாநகரிலிருத்தலையும் தீவதிலகையால் அறிந்து அவ் வஞ்சிநோக்கி எழுந்தவள் முதலில் செங்குட்டுவனா லெடுப்பிக்கப்பட்ட கண்ணகிகோட்டமடைந்து தாயாகிய அப் பத்தினிக்கடவுளைத் தரிசித்துத் தன்னெதிர்காலச்செய்திகளை அக்கடவுளாலறியப்பெற்றபின் செங்குட்டுவனாளும் அந் நகரையடைந்து அதனுள்ளே பிரவேசித்தாள் பிரவேசித்தவள் அதன் வளங்களையெல்லாங் கண்டு மகிழ்ந்து ஆங்கு வசித்த சமயவாதிகள் பலரோடும் அளவளாவி அவ்வச்சமயத் திறங்களை அறிந்துகொண்டனள்.
அதன்பின்பு அந்நகரத்துள்ள பௌத்த விகாரத்தில் தவஞ் செய்துகொண்டிருந்த கோவலன் தந்தை மாசாத்துவானைக்கண்டு பணிய அவன் அவள் தாயும் அறவணவடிகளும் காஞ்சிமாநகரஞ் சென்றிருத் தலையும் அவ்வடிகள் அவட்குத் தருமோபதேசஞ்செய்ய எண்ணியிருத்தலையுங் கூறியதோடு அந்நாட்டில் மழையின்மையால் உயிர்கள் வாடுதலின் அமுதசுரபியுடன் அவள் அங்குச் செல்லவேண்டிய ஆவசியகத்தையும் மணிமேகலைக்கு வற்புறுத்தினன்.
இவற்றைத் தன் பாட்டன்வாய்க் கேட்டதும் அவள் வஞ்சியினின்றும் உடனேபுறப்பட்டுக் காஞ்சி மாநகரமடைந்து அந்நகரிற் பசியால் வருந்திவாடிய உயிர்கட்கெல்லாமுணவளித்துத் தன்தாயுடன் அறவணவடிகளையும் ஆங்குக் கண்டு வணங்கி அவ்வடிகளால் பௌத்தமத தருமங்களனைத்தும் உபதேசிக்கப்பெற்றுப் பின் முத்திபெறுதற்பொருட்டு அக்காஞ்சியிலேயே தவஞ்செய்து கொண்டிருந்தனள்.
இவ்விரண்டு சரித்திரநூல்களுள் சிலப்பதிகாரத்தின் இறுதிப்பகுதியான வஞ்சிக்காண்ட முழுதும் செங்குட்டுவன் கண்ணகியின் படிவஞ் சமைக்கவேண்டி இமயமலையிற் கல்லெடுத்துக் கங்கையில் நீராட்டுவதற்கும் அம்முயற்சியில் தன்னையிகழ்ந்த ஆரியவரசரை வெற்றிகொள்வதற்குமாக நிகழ்த்திய வடநாட்டு யாத்திரையையும் அதன்பின் நிகழ்ந்த அச்சேரன் செய்திகளையும் மிகுதியாகக் கூறுவது.
கண்ணகி தன் கணவனையிழந்த பெருந்துயரோடும் வையைக்கரை வழியே மேற்றிசைநோக்கிச் சென்று செங்குன்று என்னும் மலையடைந்து ஆங்கு ஒரு வேங்கை மரத்தின் கீழேநிற்ப அவ்விடத்திருந்த மலைவேடுவரிற்சிலர் அக்கண்ணகியைநெருங்கி அவளைநோக்கி மலைவேங்கை நறுநிழலின் வள்ளிபோல்வீர் மனநடுங்க முலையிழந்து வந்து நின்றீர் யாவிரோ?
என்று கேட்ப அதற்கவள் சிறிதுங் கோபியாமலே மணமதுரையோ டரசுகேடுற வல்வினைவந் துருத்த காலைக் கணவனையங் கிழந்துபோந்த கடுவினையேன் யானென்றாள்.
இங்ஙனம் கண்ணகிகூற மலைவாணர் கேட்டு அஞ்சி அவளை வணங்கிநின்றபோது தேவர்குழாம் ஆங்கு வந்து மலர்மழை பொழிந்து அங்குள்ளவர் கண்முன்பே கண்ணகிக்கு அவள் கணவன் கோவலனைக்காட்டி அவளை யுமுடனழைத்துக் கொண்டு விண்ணுலகஞ் செல்வாராயினர்.
இவ்வற்புத நிகழ்ச்சியை நேரிற்கண்டு களித்த அவ்வேடுவர் இங்கு வந்து நின்ற மாதராள் நம் குலத்துக்கே ஒரு பெருந் தெய்வமாவள் இவள்பொருட்டு நாம் குரவையாடிக்கொண்டாடுவோம் என்று தம்மவரயெல்லாம் ஒருங்கழைத்து என்று ஆர்ப்பரித்தெழுந்து மலைநாட்டு முறைப்படி குரவைக்கூத்தாடியும் அதற்குரிய பாடல்களைப்பாடியும் பெருஞ் சிறப்புச் செய்தார்கள்.
இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் தோன்றலாகிய செங்குட்டுவன் வஞ்சியிலுள்ள இலவந்திகை வெள்ளிமாடம் என்ற மாளிகையில் தன்தேவி இளங்கோவேண்மாளுடன் வசித்து வந்த காலையில் மஞ்சுசூழுஞ் இளங்கோ வேண்மா ளுடனிருந் தருளி எனவரும் மூலத்துக்கு அரும்பதவுரையாசிரியர் இளங்கோ வேண்மாள் பெயர் நன்னன் வேண்மாள் உதியன் வேண்மாள் என்பதுபோல வேண்மாளுடனிருந்து இளங்கோவை அருளப் பாடிட்டு என்றுமாம்.
இதனால் தம்பி இளங்கோவடிகளுடனும் மனைவி வேண்மாளுடனும் செங்குட்டுவனிருந்தான் என்று அத்தொடர்க்கு உரைகூறுவதும் அவ்வுரையாசிரியர் கருத்தாதல் விளங்கும்.
அரமகளிருடன் விளையாடலை விரும்பிய தேவேந்திரன் தன் படைகளை நூற்று நாற்பதியோசனைதூரம் பரப்பி ஐராவதத்தில் ஆரோகணித்துச் செல்வதுபோல தன் பெரும்பரிவாரங்கள் சூழச்சென்று திருமாலின் மார்பிடையே விளங்கும் முத்தாரம் போல் மரங்களால் அழகுமிக்க மலையினின்றிழியும் பேரியாறு என்னும் ஆற்றங்கரையின் மணல்மிக்க எக்கரிலே தங்குவானாயினன்.
அக்காலத்து குன்றக்குரவை நிகழ்த்தும் மலைமகளிர் பாடல்களும் அம்மலையில் முருகபூசைசெய்யும் வேலவனது பாட்டும் தினைமாவிடிப் போருடைய வள்ளைப் பாட்டும் தினைப் புனங்களினின்றெழும் ஒலியும் தேனெடுக்குங் குறவர் நிகழ்த்தும் ஓசையும் பறையோசைபோன்ற அருவியின் ஒலியும் புலியோடு பொருகின்ற யானையின் முழக்கமும் தினைப்புனங் காவலிற் பரண்மிசையிருப்போருடைய கூப்பீடுகளும் யானை பிடிக்கும் இடங்களிலே குழியில்வீழ்ந்த வேழங்களைப் பாகர் பழக்குமு் சப்தமும் ஆங்குச்சென்ற சேனைகளது ஆரவாரத்தோடு கலந்தொலித்தன.
அந்நிலையில் மலைவாணராகிய வேடுவர் பலர் ஒருங்குகூடி படலையும் பச்சிலைமாலை காயமுங்வெள்ளுள்ளி அணங்குகுட்டி வாள்வரிபுலி குடாவடியுளியும்பிள்ளைக்கரடி காசறைக்கருகத்தூரிக்குட்டி.
என்ற பண்டங்களைத் தங்கள் தலைமேலே தாங்கிக்கொண்டுவஞ்சி மாநகரில் அரசனது சமயம்பெறாது தத்தம் திறைகளுடன் வாயிலிற் காத்துநிற்கும் பகையரசர்போல அம் மலைவாணர் செங்குட்டுவன் திருமுன்பு வந்து நின்று ஏழ்பிறப்படியேம் வாழ்கநின் கொற்றம் என்று அவனடி பணிந்து வேந்தர் வேந்தே யாம் வாழும் மலையின்கணுள்ள காட்டு வேங்கையின் கீழே மங்கையொருத்தி ஒருமுலையிழந்தவளாய்ப் பெருந்துயரோடும் வந்துநிற்க தேவர்கள் பலரும் அவளிடம்வந்து அம்மங்கைக்கு அவள் காதற் கொழுநனைக் காட்டி அவளையும் உடனழைத்துக்கொண்டு எங்கள் கண்முன்பே விண்ணுலகஞ் சென்றனர் இச்செய்தி சிலப்பதிகாரப் பதிகத்துக் கண்டது.அவள் எந்நாட்டாள் கொல்லோ யாவர் மகளோ அறியேம்.
இது பெரியதோர் அதிசயந்தரா நின்றது தேவரீர் நாட்டில் நிகழ்ந்த இதனை அறிந்தருளல் வேண்டும் என்று தாங்கள் நேரிற்கண்ட செய்திகளை அரசனுக்குக்கூறி அவனை வாழ்த்திநின்றனர்.
அப்போது அரசனது பெருஞ்சிறப்பினையும் மலைவளத்தின் மாட்சியையுங் கண்டு களிப்புற்றிருந்த மதுரைச்சாத்தனார் கோவலன் கொலையுண்டது முதலாய செய்திகள் தம்மூரில் நிகழ்ந்தவற்றை நேரில் அறிந்தவராதலால் செங்குட்டுவனை நோக்கி வேந்தே யானறிவேன் அது நிகழ்ந்தவாற்றை என்று தொடங்கி தன்தேவியின் சிலம்பு திருடியவனென்று கண்ணகி கணவனைப் பாண்டியன் கொலைபுரிவித்ததையும் அஃதறிந்த கண்ணகி பெருஞ்சினங்கொண்டு பாண்டியன்முன் சென்று வழக்காடி வென்றதும் பாண்டியன்தேவி முன்பு மற்றொரு சிலம்பை வீசியெறிந்துவிட்டுக் கண்ணகி வஞ்சினங்கூறித் தன் ஒருமுலையைத் திருகிவீசி அதினின்றெழுந்த தீயால் மதுரை மூதூரைச் சுட்டெரித்ததும் சிங்காதனத்திருந்து கண்ணகியின் வழக்கைக்கேட்ட நெடுஞ்செழியன் தான்செய்த கொடுங்கோன்மைக்கு ஆற்றாது தன் ஆசனத்தே வீழ்ந்திறந்ததும் இங்ஙனம் பாண்டியன் இறக்கவும் அவன் கோப்பெருந்தேவியும் கலக்கங்கொள்ளாதே உடனுயிர் விட்டதும் விளங்கக்கூறிவிட்டுப் பின் பாண்டியனது கொடுங்கோன்மை இத்தன்மைத்து என்பதைப் பெருவேந்தனாகிய உன்னிடத்துக் கூறவந்தவள்போலத் தனக்குரிய சோணாடு செல்லாது நின்னாடு அடைவாளாயினள் அந்நங்கை என்று அச்சாத்தனார் சொல்லி முடித்தனர்.
இங்ஙனம் பாண்டியனுக்கு நேர்ந்த தீவினைத்திறங்களை யெல்லாங்கேட்ட செங்குட்டுவன் வருத்தமிக்கவனாய்ச் சாத்தனாரை நோக்கி புலவீர் தான் செங்கோலினின்று வழுவிய செய்தி எம்மையொத்த அரசர் செவிகளிற் சென்றெட்டுவதற்கு முன்பே பாண்டியன் உயிர் நீங்கியதானது அவனது தீவினையால் வளைக்கப்பட்ட கோலை உடனே நிமிரச் செய்து செங்கோலாக்கிவிட்டது.
அரசராயுள்ளார்க்கு நாட்டில் மழை காலத்திற் பெய்யாதாயின் அச்சம் உயிர்கள் தவறு செய்யுமாயின் அச்சம் கொடுங்கோற்கஞ்சி மன்னுயிர்களைக் காத்தற்குரிய உயர்குடியிற்பிறத்தலிற் றுன்பமல்லது சுகமேயில்லை என்று கூறிவிட்டுத் தன் தேவியை நோக்கி நன்னுதால் கணவனாகிய பாண்டியனுடன் தன்னுயிரை நீத்த அவன் தேவியும் சினத்துடன் நம் நாடுநோக்கிவந்த கண்ணகியுமாகிய இவ்விருபெரும்பத்தினிகளுள்ளே யாவர் வியக்கத் தக்கவராவர்?
என்று உசாவ அதற்கு வேண்மாள் தன் கணவனது துன்பத்தைக் காணாது உயிர்நீத்த பாண்டியன் பெருந்தேவி விண்ணுலகத்தே பெருந்திருவுறக்கடவள்.அதுநிற்க நம் நாட்டை நோக்கிவந்த பத்தினியை நாம் வழிபடுதல் இன்றியமையாதது என்று கூறினாள்.
அது கேட்ட அரசன் அவள் கூறியதை விரும்பியேற்றுத் தன் அமைச்சரை நோக்கவும் அவர்கள் நம் நாடு நோக்கிவந்த அப்பத்தினிக்கடவுட்குப் படிவஞ்சமைத்தற்குரிய சிலையைப் பொதியமலையினின்றேனும் இமயமலையினின்றேனும் எடுத்துவருதலே தக்கதாம்.
ஆயின் பொதியத்தினின்று கொணர்வதைக் காவிரியினும் இமயத்தினின்று கொணர்வதைக் கங்கையினும் நீராட்டித் தூய்மைசெய்வித்தல் மிகப் பொருத்த முடையதாகும் என்று கூறினர்.
கூறக்கேட்ட செங்குட்டுவன் பொதியமலையிற் கல்லெடுத்துக் காவிரித்துறையில் நீராட்டுதல் பெருவீரராகிய சேரவமிசத்தவர்க்குச் சிறப்பைத் தருஞ் செய்கையன்று ஆதலால் இமயத்திலிருந்து கல்லெடுப்பித்துக் கங்கையில் நீராட்டிவருதலே நம் பெருமைக் கேற்றதாம்.
இங்குநின்றும் வஞ்சிமாலை சூடிச் சேனைகளுடன் சென்று புறத்துறைக்கமைந்த நம் வீரச்செயல்கள் பலவற்றையும் ஆங்குக்காண்பிப்பேன் என்று வீராவேசத்துடன் கூறினான்.
இங்ஙனம் செங்குட்டுவன் கூறிய வீரமொழிகளைக் கேட்ட வில்லவன் கோதை என்ற சேனாபதி அரசனை வாழ்த்திக்கொண்டு கூறுவான் வேந்தர் வேந்தே நும்மையொத்த வேந்தரான சோழபாண்டியர் நும்மோடு பகைத்துக் கொங்கர் போர்க்களத்தே தம் புலிக் கொடியையும் மீனக்கொடியையும் யுத்தகளத்திலிழந்து ஓடினராயினும் அச் செய்தி திக்கயங்களின் செவிவரை சென்று பரவலாயிற்று.
கொங்கணர் கலிங்கர் கருநடர் பங்களர் கங்கர் கட்டியர் வடவாரியர் இவருடன் தமது தமிழ்ப்படை கலந்துபொருத செருக்களத்தில் தாம் யானையைவிட்டுப் பகைவரை யழித்த அரியசெய்கை இன்னும் எங்கள் கண்களைவிட்டு நீங்கவில்லை.அன்றியும் எம்கோமகளாய் விளங்கிய எங்கோமகளென்றது செங்குட்டுவன்மாதாவை இவளை இவன் கொண்டுபோய்த் தீர்த்தமாட்டினதொரு கதை என்பர் அரும்பதவுரையாசிரியர்.
இவ்வாக்கியத்தினின்று செங்குட்டுவன் தன் தாயின் சிலையையன்றி அவளையே உடனழைத்துச் சென்று நீராட்டுவித்தான் என்பதும் அவ்வுரையாசிரியர் கருத்தாகத் தெரிகின்றது.