sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
நான் கலெக்டருக்காக காத்திருக்கிறத கண்டிச்சதுக்காக என்னை தண்டிக்கிற தீர்ப்பு இந்த கெக்கலி ஆட்டத்து பயலுக இரண்டுபேரும் காவடி முருகனை கையைப் பிடிச்சு இழுத்து தங்களோட அடிமை புத்தியை காட்டினதுக்காக எஜமான்கள் கொடுத்த பரிசு இது நடுவர் குழு காவடி முருகன் குழு வெற்றி பெற்றதாய் அறிவிக்கணும் இல்லாட்டால் விசயம் விபரீதத்தில் முடியும்.
சட்டம் ஒழுங்கு பாதிக்குமோ என்று பயந்து போன கான்ஸ்டபிள்கள் லத்திக் கம்புகளை கையில் பிடித்து பயங்கரவாதிகளாய்ப் பார்த்தார்கள் ஒரே குழப்பம்.
என்ன நடக்குமோ என்ற கலவரப் பார்வை இதற்குள் நடுவர் குழுவின் எஞ்சிய இரண்டு உறுப்பினர்கள் அந்தம்மாவின் இரண்டு காதுகளிலும் கிசுகிசுத்தார்கள்.
கம்புகளை கழட்டி போட்டுவிட்டு சுயகாலில் நடந்து வந்த ஒரு கெக்கலி இளைஞன் எங்களுக்கு பரிசே வேண்டாம் இப்படி பாடாப் படவும் வேண்டாம் எங்களுக்குத் தேவையில்லை என்றான்.
நடுவர் சகாக்களிடம் மீண்டும் கீழே உட்கார்ந்து கலந்து ஆலோசித்து விட்டு மைக் முன்னே வந்தார் புதிய முடிவா பழைய ஏற்பாடா புதிய முடிவென்றால் அதற்கு என்ன காரணத் தைச் சொல்லப் போகிறார்... பழைய ஏற்பாடே என்றால் எப்படி சமாளிக்கப் போகிறார் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக யதார்த்தமாகக் தோன்றக் கூடிய குற்றச் சாட்டு களுக்குப் பதிலளிப்பாரா மாட்டாரா உங்களுக்கு மகாபாரத அர்ச்சுனன்தான் வெல்ல முடியாத வீரன்.
அவனைத்தான் ஆராதிப்பீர்கள் ஆனாலும் அந்த அர்ச்சுனன் வீரனாகவில்லை வீரனாக்கப்பட்டான் ஆமாம் காட்டில் எங்கோ குலைத்த பாண்டவர் நாயை அதன் ஒலியின் திசையறிந்து அதைப் பார்க்காமலே அம்பெய்து அதன் வாயை கட்டிப் போட்டவன் ஏகலைவன் என்ற வேடச் சிறுவன் இதைப் பொறுக்காத விடலை அர்ச்சுனன் துரோணாச்சாரியைத் தூண்டிவிட்டு ஏகலைவனின் கட்டை விரலை கட்டை ஆக்கியவன்.
ஆனானப்பட்ட அர்ச்சுனனின் இந்தப் பேடித்தனத்தின் பின் புலத்தில்தான் அர்ச்சுனன் வீரனாக கருதப்படுகிறான் இதை இங்கு நடந்த கலைப் போட்டிக்கும் பொருத்திக் காட்ட முடியும் அந்தம்மா கூட்டத்தினரைச் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார்.
அந்தக் கும்பல் இப்போது கூட்டமாக மாறி அந்தம் மாவை யும் ஒரு கலைஞராகப் பார்த்தபோது அவர் தொடர்ந்தார் காவடி முருகன் அர்ச்சுனன் மாதிரி அற்புதமான கலைஞன் ஆனால் தன்னைப் போலவே திறமை மிக்க இரண்டு இளைஞர்களையும் யுவதிகளையும் தான் பிரகாசிப் பதற்காக பின்புலத்து இருளாக்கினார்.
குறிப்பாக அந்தப் பெண்களை வயிறு தெரியும்படி கவர்ச்சி உடையில் காட்டி அவர்களை சினிமாக்காரிகளாய் நகர வைத்து தன்னை முன்னிலைப்படுத்தினார்.
இதில் ஒருவர் மிதமிஞ்சிப் போயிருந்தாலோ அல்லது பின்னடைவு ஆனாலோ ஆட்டம் ஆடிப் போயிருக்கும் குழு உணர்வை மேன்மையாக வெளிப்படுத்துவதும் ஒரு கலையே அதோடு இவர்களும் கலை வெளிப்பாட்டில் சோடை போகவில்லை ஆகையால் இவர்களே வெற்றி பெற்றதாக இப்போதும் அறிவிக்கிறேன் நடுவர் குழுவின் சார்பில் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன் ஒருவனை வீரனாக்க ஒன்பதுபேரை பேடியாக்கும் கலை நமக்குத் தேவை இல்லை அர்ச்சுனனையும் ஏகலைவனையும் மனதிற்குள் ஒப்பிட்டு புதிய சிந்தனைக்கு தளம் கொடுத்த கூட்டம் இப்போது அமைதிப்பட்டதுபோல் தோன்றியது.
ஊனுருகிப் பேசியதுபோல் வாசலுக்கு வெளியே உடல் குழைத்து நின்ற அந்த இளைஞனைப் பார்த்ததும் வெளியே பால்கனியில் நின்ற அந்த அம்மா அவன் வணக்கத்தை ஒரு சின்னச் சிரிப்போடு ஏற்றுக் கொண்டு உள்ளே வந்தாள்.
நாற்காலியில் காயப்போட்ட துண்டு துக்கடாக்களை எடுத்துக் கொண்டே படுக்கையறையில் எதையோ படித்துக் கொண்டிருந்த கணவனை உசுப்பினாள்... எதுவும் பேசாமல் வாசல்பக்கமாக அவள் மோவாயை நீட்டியபோது மயில்நாதன் வெளியே வந்தார்... அந்த இளைஞனை அடையாளம் காண்பதுபோல் விழி உயர்த்திப் பார்த்தார்... அதற்குள் அந்த இளைஞன்.
பெல்பாட்டமும் தொளதொளப்பான பேண்ட்டும் அகலமாகக் காட்டினாலும் அதற்குள் நோஞ்சானாய் ஒட்டிக் கிடந்த அந்த இளைஞனை அடையாளம் காண்பதுபோல் மயில்நாதன் நோட்டமிட்டார்.
இலக்கிய ரசிகனோ அல்லது சிபாரிசுக்கு வந்த உறவுக்காரனோ இவரைப் போலவே அந்த இளைஞனும் அவர் தன்னைப் பார்க்காதபோது பார்த்தான்... எழுத்தாளர்களுக்கு இருப்பதாகக் கூறப்படும் வீட்டுக் கூரையை மேயும் கண்களோ மோவாயை தடவும் கைகளோ இல்லாமல் இயல்பான கண்களோடு இயற்கையான கையசைப்போடு வல்லிக்கண்ணனைப் போல சர்வ சாதாரணமாக இருந்த அவரை பார்த்ததும் அவன் மனம் குதிபோட்டது.
ஒரு எழுத்தாளன் கிட்ட வரும்போது... நாவலைப் படிக்காட்டாலும் அதோட பெயரையாவது ஞாபகம் வச்சுக்கணும்... நான் எழுதியது மனித பங்கம்... கோபப் படாதீங்கண்ணே... ஏகப்பட்ட நாவல் படிக்கோமா... மேடையிலும் டி.வி.யிலயும் பலப்பல நாடகத்த பாக்கோமா... அதனால சில சமயம் ஒரு கதை இன்னொரு டைட்டிலுக்கு போயிடுது... தப்புண்ணேதப்பு... நாங்க பாக்காத நாடகங்கள் இல்ல... படிக்காத நாவல்கள் இல்ல... ஆனா உண்மையை ஒத்துக்கிறேன்... பொழுது போக்கிற்காக நாடகம் பாக்கல... ரசனைக்காக நாவல் படிக்கல... எல்லாம் உல்டாவுக்கும் சொருகுறதுக்குந்தான்... அய்யோ... அண்ணே.
நீங்க ரொம்பத் துழாவுறிங்க...இருந்தாலும் சொல்றேன்... ஒரு நாவலைப் படிக்கோம்... அதுல ஒரு வித்தியாசமான மாமனார் கேரக்டர் வருதுன்னு வச்சுக்கோங்க... அத சினிமாவிலே மாமியார் கேரக்டரா ஆக்கிடுவோம்... நீங்க எழுதுன உரையாடல்களை லேசா மாற்றி வசனங்களா ஆக்கிடுவோம்... இதுக்குப் பேரு உல்டா... இதே மாதிரி நாடகத்திலேயோ இல்லன்னா வார பத்திரிகையிலோ வருகிற ஜோக்குகள படத்துல அங்கங்க காட்சியா காட்டிடுவோம்... இதுக்குப் பேரு சொருகிறது... உல்டாவுக்கும் சொருகிறதுக்கும் பலரை வேலையில் வச்சிருக்கோம்.... உங்களால எங்கள ஒண்ணும் செய்ய முடியாது... மயில்நாதனுக்கு கோபம் புரையேறியது... அவனைக் கூட ஒரு எதிரியைப் பார்ப்பதுபோல் பார்த்தார்... துடித்த உதடுகளை துண்டை வைத்து மூடிக் கொண்டே மனதை திறந்து பார்த்தார்.
அவற்றின் வசனங்கள் கூட தனது நாவல் உரையாடல்கள் உயிர்ப்பிலிருப்பதை கேட்டிருக்கிறார்... அப்போதெல்லாம் கலையும் கற்பனையும் காற்று மாதிரி எல்லோருக்கும் பொதுவானது தானே என்று தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.
உங்க நாவலைப் படமாக்கி பத்மஸ்ரீ பட்டம் வாங்கப் போறார்... புறப்படுங்கண்ணே... நீங்க நினைக்கிற மாதிரி ஒங்க நாவலை எடுக்க மாட்டாரண்ணே... கலைப்படமா எடுக்கப் போறார்.
நேசனல் அவார்டுக்கு குறி வைச்சிருக்கார் அந்த இளைஞன் நாற்காலியில் இடித்துவைத்த புளியாய் இன்னமும் இருந்தபோது மயில்நாதன் சமையலறைக்குள் போனார்... அந்தம்மா கைகளை உதறினார்... குக்கர் சூட்டில் கைபட் டது நிசந்தான்... ஆனால் அதற்காக மட்டும் இப்படி உதறி இருக்க மாட்டாள்... அவரைப் பார்த்ததும் எந்த உள்நோக்கமும் இல்லாமல் தன்பாட்டுக்கு சொல்வதுபோல் சொன்னாள்... ஒங்க தங்கைக்கு இது தலை தீபாவளி... நாம்தான் அவளுக்கு அப்பாம்மா...பிளஸ்டூ படிச்சது போதுமுன்னு நிறுத்திட்டீங்களேநம்ம வீட்டு எரும மாடுஅவள் குதியாய் குதிக்கிறாள்கம்யூட்டர் கோர்ஸ்லயாவது சேர்க்கணுமாம்... இந்த வீட்டு நிலைமையத்தான் சொல்றேன்.
ஒங்க தீபாவளி மலர் கதைகளுக்கு வரப்போற அன்பளிப்புப் பணம் இந்தச் செலவுல இருபதுல ஒரு பங்குக்கு கூட தேறாது... கதை எழுதுற சமயத்தில எட்டாயிரம் ரூபா பணத்த புரட்டுங்கன்னுதான் சொல்ல வாறேன்... இல்லாட்டால் நாத்தனார் கொடுமைன்னுதான் என்னைச் சொல்லுவாங்க... நான் பேசுறதக் கேட்க வேண்டியது ஒங்க உரிமையா இல்லாட்டாலும் சொல்ல வேண்டியது என் கடமை... அந்தம்மா ஒரு ஈயப் பாத்திரத்தை எவர்சில்வர் அகப்பையால் இடித்தபோது மயில்நாதன் மோவாயைத் தடவியபடியே வெளியே வந்தார்... சமையலைறைக்குள் தன்னை சிறுமைப்படுத்துவதாக நினைத்துப் பொங்கிய கோபம் அவள் மீது அனுதாபமாகவும் அங்கே ஏற்பட்ட சுயஇரக்கம் இப்போது சுய கோபமாகவும் மாறின.
அவள் இறுதியாகச் சொன்ன வார்த்தைகளில் மிளிர்ந்த இலக்கிய நயம் அவர் உதடுகளில் ஒரு வெள்ளைக் கோட்டைப் போட்டது... கலிங்கன் தன்னைப் பார்த்து சிநேகிதமாய்ச் சிரித்த எழுத்தாளர் மயில்நாதனை புரிந்து கொண்டான்.
அழகை அசிங்கமாக்க முடியும் என்பதற்கு அந்த அறையே ஒரு அத்தாட்சி... அங்குமிங்குமாய் பாட்டில்கள் குப்புறவும் நெடுஞ்சாண் கிடையாகவும் கிடந்தன.
எச்சில் பொருட்கள் எங்கும் நிரம்பி அந்த அறையே ஒரு குப்பைத் தொட்டிபோல் தோன்றியது... ஒரு வாலிபன் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து காகிதம் காகிதமாய் எழுதுவதும் எழுதியதைக் கிழிப்பதுமாக இருந்தான்... இவரது வருகையை அங்கீகரித்து ஏறிட்டுக் கூட பார்க்கவில்லை.
கவுண்டமணியிடம் இருந்த பசக்காமெடி ஸ்டாக் தீர்ந்து விட்டதாம்... இன்னொருத்தன் ரெட்டை கட்டிலின் இடைவெளிக்கிடையே இருபக்கமும் கால் கைகளைப் பரப்பி குப்புறக் கிடந்தான்.
மற்றபடி அம்மணம்... ஒரு கட்டில் பெட்டில் சின்னச் சின்ன வளையல் துண்டுகள் மயில்நாதன் இப்போது மனைவியை மனதிற்குள் திட்டிக் கொண்டே அவளைக் கலிங்கன் வடிவில் பார்த்து கிட்டத்தட்ட கத்தினார்.
இல்லண்ணே இல்ல... இவரு அசோசியட் டைரக்டர்... அன்பு வேந்தன்... நைட்ல ஒரே ஒர்க்கு... அதனால தூங்குறார்... ஏண்டா எழுதிக் கிழிச்சான்... டைரக்டர் ரூம்ல இருக்காராடா... அதுக்கென்ன இப்போ... மூடக்கெடுக்காத... இயக்குநர் அரூபசொருப அண்ணன் எப்ப வேணுமுனாலும் எந்த நேரத்துலயும் வருவார்... இதுக்கு மேல தொண தொணக்காதே... மயில்நாதனுக்குப் பற்றி எரிந்தது... எழுத்தாளனாக மதிக்காட்டியும் ஒரு மனிதனாகக் கூட அங்கீகரிக்காத அந்தப் பசக் காமெடி எழுத்தாளனை பார்க்கவே பிடிக்காமல் வெளியேறப் போனார்.
அதற்குள் ஒரு டெலிபோன்... தூங்குவது போல் குப்புறக் கிடந்தவன் பாம்பு மாதிரி தலையைத் தூக்கிக் கொண்டே டெலிபோனை எடுத்தான்... பிறகு அலறியடித்து முகத்தைக் கழுவாமல் ஒரு டம்பளரிலிருந்த தண்ணீரையோ அல்லது விஸ்கியையோ கைகளில் அப்பி கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு பீரோவில் தொங்கிய பேண்ட்டை போட்டுக் கொண்டே கலிங்கனிடம் பேசினான்.
நான் கேள்விப்பட்டது சரியாத்தான் இருக்கு... நேற்று ரசிகைகள் படையெடுப்பால அவருக்கும் அவர் பெண்டாட்டிக்கும் அடிதடியாம்... சரி இந்தக் கதை நமக்கெதுக்கு... நம்ம இயக்குநர் அங்கே இருக்கார்... நாம இவர... ஒங்க பெயர் என்னங்க... என்னப்பா இவரு ஊமையா... இவரக் கூட்டிக்கிட்டு அங்கே போகணுமாம் அங்கேதான் ஸ்டோரி டிஸ்கசன்... ஒனக்கு அறிவிருக்காடா கலிங்கா... இத்தன நாளு சினிமா உலகத்துல குப்பைகொட்டி என்னடா பிரயோசனம்... நம்ம நடிகர்களுக்கு பெண்டாட்டிகளோடு இல்லாத போதுதான்டா மூடே வரும்.... நடிகைகளுக்கும் அடுத்தவள்கள் புருசங்க மேலதான ஆசையே வரும்... முட்டாள்... சரியான முட்டாள்... சரி சரி... புறப்படு... எழுத்தாளரே புறப்படுங்க... மயில்நாதன் பல்லைக் கடித்து பொறுமையைக் கடித்தார் அந்த அசோசியேட் டைரக்டரின் டோன்தன்னை கிண்டலடிப்பது போலிருந்தது... என்ன செய்வது.
..பேய்க்கு வாழ்க்கைப்பட்டால் புளிய மரத்துலதான் ஏறணுமாம்... அதோட இவனவைத்து இயக்குநர்அரூபசொருபனை எடை போடக்கூடாதுதான்... மயில்நாதன் தன்னைப் பற்றி கவலைப்படாமல் போய்க் கொண்டிருந்தவர்கள் பின்னால் எக்கி எக்கி நடந்தார்.
வாசலிலேயே ஒரு துவார பாலகன்... கலிங்கனும் அன்பு வேந்தனும் அவனிடம் மன்றாட வேண்டியது ஏற்பட்டது... அப்போதுகூட அவர்களோடு இவர் நுழையப் போனபோது கதவை மூடப் போனான்... கலிங்கன்தான் இவர் கையை பிடித்து உள்ளே கடத்திக் கொண்டு போனான்.
பூலோக சொர்க்கம் என்பார்களே அப்படிப்பட்ட வரவேற்பு அறை... கால்களை உள்வாங்கும் தரைக் கம்பளம்... கண்களை வெளிவாங்கும் சுவர் ஒவியங்கள்.... வெல்வெட் சோபாசெட் இருக்கைகள்... செயற்கை பிரபஞ்சம் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது போன்ற சூரியபல்பு கூடவே நட்சத்திர மினி பல்புகள்... எரிந்தனவோ இல்லையோ எரிவதுபோல் தோற்றம் காட்டின.
கலிங்கனுக்கோ அன்பு வேந்தனுக்கோ உள்ளே போகப் பயம்... பல தடவை வசமாக வாங்கிக் கட்டியவர்கள்... போதாகுறைக்கு இவர்கள் போக முடியாத அளவில் ஒரு பெண்ணின் சிணுங்கல் சிரிப்பு... பி.எஸ்.வீரப்பா பாணியில் சிரிப்புகள்... அப்புறம் அழுவது போன்ற உருக்கமான குரல்கள்... ரகசியம் பேசுவது போன்ற முணுமுணுப்பு... இதை அடுத்து அடாதடியான மேஜை தட்டல்கள்... அப்புறம் வசவுகள்... பிறகு வாழ்த்துக்கள்... இதற்கும் பிறகு ஒரே மயான அமைதி... மீண்டும் அந்த அமைதியைக் கிழிக்கும் பூகம்ப சிரிப்புகள் மயில்நாதன் மற்றவர்கள் நின்றபோது ஒரு சோபா துண்டில் உட்கார்ந்தார்.
ஒரு வேளை இவர்கள் வந்திருப்பது அவர்களுக்கு தெரியுமோ... என்னமோ... மயில்நாதன் கலிங்கனின் காதைக் கடித்தார்... அவனை அந்தக்கதவுப் பக்கமாகத்தள்ளிவிட்டார்.
இதற்குமேல் இருப்பது தன்னையே அடமானம் வைப்பதுபோல... அவர் எழுந்து அறையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தவராய் வெளிக் கதவை திறந்து வெளியேறப் போன போது திடீரென்று தாமரைப் பூ வடிவமைப்புகள் பதிக்கப்பட்ட தேக்கு கதவு திறந்தது.
களையான முகம்... அசட்டையான பார்வை... அவர் பக்கத்தில் டைட் பேண்ட் போட்டு அதற்குள் பனியன் சட்டையை இன் செய்து பூனைக்குட்டி மாதிரி நின்ற அரூபசொருபன் எழுத்தாளர் மயில்நாதனை தனக்குத் தெரியும் என்பதுபோல் லேசாய் சிரித்தார்.
கலிங்கனையும் அன்பு வேந்தனையும் தவிர... அரூபசொருபன் துருத்திக் கொண்டி ருந்த பேண்ட் பையை மெலிதாக்கி ஒரு கத்தை நோட்டை எடுத்தார்.
இந்தப் பணம் மனைவியை அவரை முத்தமிட வைக்கும்... மகளை நன்றியோடு பார்க்க வைக்கவில்லையானாலும் அவளை சமரசமாக நோக்க வைக்கும்... தங்கையை அவரது கரங்களில் அவள் கண்களை ஒற்ற வைக்கும்... மாப்பிள்ளையை இவரை சம அந்தஸ்த்தில் பார்க்க வைக்கும்... அய்யய்யோ... நான் ரொம்ப ரொம்ப சுயநலக்காரனாய் போயிட்டேனே... வாச்சாத்தி வழக்கு நிதிக்கு பாதிப் பணத்தை கொடுத்திடணும்... இயக்குநர் அரூபசொருபன் மயில்நாதனை அவரது வீட்டு லோகத்திலிருந்து தனது சினிமா லோகத்திற்கு கொண்டு வந்தார்.
நம்ம தலைவர் நடிப்புப்புயல் ஒங்க கிட்ட கதை கேட்கணுமுன்னே இன்றைக்கு கொடுத்த கால்சீட்டைக் கேன்சல் பண்ணிட்டார்... அவர்கிட்ட கதையைச் சொல்லுங்க மயில்நாதனுக்கு சங்கடமாக இருந்தது... அலுவலகத் தில்கூட மேலதிகாரிகளிடம் தனது நூல்களை கொடுத்தது கிடையாது.
அப்படி கொடுப்பது தானே தனது படைப்பை கொச்சைப்படுத்துவதாகும் என்று நினைப்பவர்... இருந்தாலும் இப்போது வேறு வழியின்றி கதையைச் சொல்லத் துவங்கினார்... மயில்நாதன் கதை சொல்லப் போனபோது அவருக்கு மாரடைத்தது.
நான் கதையைச் சொல்றேன்... நீங்களே எது கிளைமாக்ஸ் என்பதை தீர்மானியுங்க... ஏன்னா எனக்கு அதைப் பத்தியெல்லாம் தெரியாது... ஆனாலும் இந்த மனித பங்கம் என்கிற நாவல் ஒரு கற்பனைக் கதையல்ல... பெரியார் மாவட்டத்தில் வாச்சாத்தி என்ற மலைக் கிராமத்தில் நடந்த அட்டுழியங்களை.
நம்ம புதுமுக கதாநாயகிக்கு இந்தப் பெயரையே வச்சுடு... எழுத்தாளரே நீங்க கண்ட்டினியூ பண்ணுங்க... பொதுவாக மலைக்கிராம மக்கள் என்றாலே எல்லோருக்கும் இளக்காரம்.
ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களை முதலாளிகள் வளைத்துப் போட்டிருக்கும்போது இந்த அப்பாவி மக்களுக்கு சாகும்போதுதான் நாலடி சொந்தம்.
பெரிய பெரிய முதலாளிகள் வனத்துறை அதிகாரிகளின் ஒத்துழைப்புடன் சந்தன மரங்களையும் தேக்கு மரங்களையும் கண்டதுண்டமாக வெட்டும்போது அந்த துண்டுகளை தலைகளில் ஏற்றி இறக்கும் எடுபிடிகளாக தாங்கள் இருக்கப் போவதில்லை என்று இந்த மலைக்கிராம மக்கள் பிரகடனப்படுத்தி விட்டார்கள்.
அவ்வளவுதான்... கள்ளச்சாராயம் காய்ச்சுகிறவன் அதை நிறுத்தினால் அவனுக்கு என்ன கிடைக்குமோ அதைவிட அதிகமாகவே இவர்களுக்கு கிடைத்தது... ஆயிரத்து தொளாயிரத்து தொண்ணுற்றிரண்டாம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் கொள்ளைக்கார முதலாளிகளின் தூண்டுதலோடு வனத்துறைக் காவலர்கள் ஆயுதபாணியாக படையெடுத்து இந்த அப்பாவி வாச்சாத்தி கிராமத்திற்குள் நுழைந்தார்கள்.
எந்தக் குற்றத்திற்கு இந்த மக்கள் உள்ளாக விரும்பவில்லையோ... அந்தக் குற்றத்தையே சுமத்திஅதாவது இந்த மலைக்கிராம மக்கள் சந்தனக் கட்டைகளை வெட்டி கடத்தி மண்ணுக்குள் பதுக்கி வைத்திருப்பதாக குற்றம்சாட்டி இவர்களை மண்ணாக்கினார்கள்.
இந்த அப்பாவி மக்கள் தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளை வெளியே சொன்னால் மேலும் விபரீதம் நடக்கலாமென்று அஞ்சி ஒடுங்கி அலைக்கழிந்தபோது மார்க்சிஸ்ட் செயலாளர் தோழர் நல்லசிவன் இந்தக் கொடுமையை நாடாளுமன்றத்தில் எழுப்பினார்.
விசாரிக்க வேண்டுமென்று ஒரு தீர்ப்பை வென்றெடுத்தார்... இந்த தீர்ப்பின் செயலாக்கம் இன்னும் தள்ளி போடப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது.
ஆனாலும் நெருப்பை மூடி வைக்க முடியாது... ஏழைகள் தீக்குச்சி மாதிரி... எந்த பெட்டிக்குள் அடைக்கலமாக இருக்கின்றனவோ அந்த தீக்குச்சுகள் ஒரு நாள் அந்தப் பெட்டியிலேயே உரசும் கட்டம் வரும்... இந்த எதிர்கால கட்டத்தைப் பற்றியும் எலிகளாய் பதுங்கிய இந்த மண் மக்களான இந்த மலைமக்கள் எப்படி புலிகளாக உருமாறுகிறார்கள் என்பதையும் என் நாவலில் நடிப்புப் புயல் மயில்நாதனின் கதைப் பேச்சுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி போடாமல் ஒரு கமா போட்டதுபோல் இடை மறித்தார்.
என் வீட்ல போய் அவளோட மூடு எப்படி இருக்குன்னு பாத்துட்டு வா... நான் எங்கே இருக்கேன்னு அது கிட்டயே கேளு... அப்படியே நடிகை வேதியாவுக்கு போன் போட்டு இங்க வரச் சொல்லு... சாரி எழுத்தாளரே கன்ட்டினு பண்ணுங்க...அப்போ.
ஒங்க கிளைமாக்ஸ்தான் என்ன... இது ஒரே ஒரு ஊர்ல ஒரே ஒரு ராஜா கதை இல்லங்க... இந்த மக்களோட பழக்க வழக்கங்கள் ஆட்டுக்குட்டியான அவர்களை எப்படி அரசாங்க ஒநாய்கள் வழிமறிக்கின்றன.
எப்படி சமூகப் பிரக்ஞை உள்ளவர்களின் உதவியோடு இந்த மக்கள் போராடத் தயாராகிறார்கள் என்று படிப்படியாய் காட்டியிருக்கேன்... இந்த மக்களை இவர்களுக்கே அடையாளம் காட்டும் ஐந்தாறு தோழர்களில் ஒருவராக நீங்க நடிக்கிறதுக்கு நல்ல வாய்ப்பு இருக்கு... இப்பகூட பாருங்க.
கற்பழிக்கப்பட்ட பெண்கள் குற்றவாளிகளை அடையாளம் காட்டுவதற்கு வசதியா இவர்கள் கண் முன்னால் வனத்துறை காவலர்களை அணிவகுப்பாய் காட்ட வேண்டுமென்று நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.
மலை மக்களோடு நான் உறவுகொண்டிருக்கிற ஒரே காரணத்திற்காக என்னை சென்னைக்கு மாத்தியிருக்காங்க... என் கண் முன்னால நடந்த அட்டுழியங்களைத்தான் எந்தப் பாசாங்கும் இல்லாமல் எழுதியிருக்கேன்.
கட்டுரையா என்பது பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை... இந்த மாதிரி அக்கிரமங்களுக்கு முடிவு கட்ட நம்மோட திரைப்படம் ஒரு துவக்கமாய் இருக்க வேண்டும் நடிப்புப்புயல் எழுத்தாளரைப் பார்க்காமல் நாற்காலியின் பின்பக்கம் தலையை தொங்கப் போட்டார்.
இதுல கதை இல்லியேன்னு நினைக்காதீங்க தலைவரே... கற்பழிக்கப்பட்ட பதினெட்டு பொண்ணுகளையும் எப்படி கதாநாயகியாகாட்ட முடியும்னு... நீங்க நினைக்கிறது எனக்கு புரியுது தலைவரே... எப்படின்னு கேட்கிறீங்களா... இதுக்கு பேர்தான் வேவ் லென்த் என்கிறது.
திரைக் கதையைச் சொல்றேன் கேளுங்க... இந்த மலைமக்களுக்கு சேவை செய்றதுக்காக ஒரு அறிவு ஜீவிப் பொண்ணு அந்தக் கிராமத்துக்குப் போறாள்.
கட் பண்றோம்... அப்புறம் அவளுக்கும் எஸ்டேட் முதலாளியான ஒங்களுக்கும் மோதல் உருவாகி அதுவே காதலாகுது... டூயட் பாடுறிங்க... துள்ளிக் குதிக்கிறீங்க... அள்ளி அணைக்கிறீங்க.. .கட்....கட்... ஒருநாள் ஒங்க காதலி தலைவிரிகோலமாய் கன்னத்துல ரத்தக் கீறலோட ஓங்ககிட்ட வர்றாள்... விக்குறாள்... விம்முறாள்... படபடக்கிறாள் அழுகிறாள்...ஓங்க மேல அப்படியே சாய்கிறாள்... நீங்க படபடத்து துடிதுடித்து காரணம் கேக்கிறீங்க... கட் பண்றோம்... அப்புறம் ப்ளாஷ் பேக் அண்டை மாநில முரடர்கள் இந்த கிராமத்துக்கு வந்து அப்பாவி பெண்களை கற்பழிக்கிறாங்க... அவர்களோடு அவர்களாய் ஒங்க காதலியும் கற்பழிக்கப்படுகிறாள்... கட்... நீங்க கோப ஆவேசம் கொள்ளுறீங்க... அந்தக் கிராமத்துக்கு போறிங்க... அந்த அப்பாவி மக்கள் பட்டபாட்டை சொன்னவுடன் ஆவேசி ஆகிறீங்க... கட்...கற்பழிக்கப் பட்ட... பெண்களில் ஒருத்தியையும் ஒங்க அறிவு ஜீவி காதலியையும் கூட்டிக்கிட்டு அடுத்த மாநில காட்டுக்கு போங்க...கற்பழித்த கயவர்களை கண்டுபிடித்து ஒவ்வொருத்தன் தலையையா வெட்டுறீங்க... வெட்டின தலைகளை கழுத்தில மாலையாப் போடுறீங்க.. .கட் பண்றோம்... கிராமத்துக்கு வாரீங்க... இந்த மாலைத் தலைகளோட ஊழி நடனமாடுறிங்க... உடனே கிராமத்து மக்கள் ஒங்க காலுல விழுறாங்க.
நடிப்புப் புயல் கன்னங்களை உப்பி யோசித்த போது அசோசியேட் டைரக்டரான அன்பு வேந்தன் முந்திரிக் கொட்டையானான்... இந்த இயக்குநருக்கு இந்த திரைக்கதையை சொன்னவனே இவன்... இருக்காதா கோபம்.இவனும் பேசினான்.
இதுல கதை முழுதும் ஒரு செண்டிமென்ட வச்சிருக்கோம் தலைவரே... காதலியோடும் கற்பழிக்கப் பட்ட பெண்ணோடும் நீங்க காட்டுக்குப் போங்களா... அங்கே கற்பழிக்கப்பட்ட பெண்ணுக்கும் ஒங்க மீது காதல் வந்துடுது... இதனால் அவளுக்கும் ஓங்க காதலிக்கும் கூட மோதல் வருது... நீங்க காதலியை வழக்கப்படி அணைக்காமல் விலகிப் போறிங்க... இதுக்கு கற்பழிக்கப் பட்ட அந்தப் பெண்தான் காரணமுன்னு காதலி நினைக்கிறாள்.
படம் பாக்கிறவங்களும் நினைக்கிறாங்க.. ஆனால் விசயம் என்னடான்னா மரணப் படுக்கையில் கிடந்த ஒங்க தாய்க்கு நீங்க ஒரு சத்தியவாக்கு கொடுத்திடுறிங்க.
அதாவது கன்னிமை கழியாத ஒரு பெண்ணுக்குத்தான் தாலி கட்டப் போறதா சத்தியம் செய்றிங்க.. ஆனால் ஒங்க காதலியோ கற்பழிக்கப்பட்டவள்.
நீங்க அப்படியே அவளை அலாக்கா தூக்கி தலையில வச்சு கூத்தாடுறிங்க.. கட்... இதுதான் கிளைமாக்ஸ்...எப்படிண்ணே... நடிப்புப் புயலின் தீர்ப்பு மயில்நாதனைப் போல அரூபசொருபனுக்கும் ஆத்திரத்தைக் கொடுத்தது... கடைசியில் இந்த அன்பு வேந்தன் பயல் அவன் புத்தியைக் காட்டிட்டான்... தட்டணும்... தலையைத் தட்டணும்.... தலையெடுக்காதபடி தட்டணும்... அதற்குள் முந்தியடிச்சு பேசனும் யோசிக்காதீங்க தலைவரே இந்தப் படத்தை வெள்ளி விழாவுக்கு கொண்டு போக வேண்டியது ஒங்களோட ஆசீர்வாதத்தில் என்னோட பொறுப்பு... இதுல கற்பழிப்பு இருக்கிறதனால அதுலயும் பதினெட்டு பேர் கற்பழிக்கப்படுறதால ஏ.பி.சி.
அறிவுஜீவி காதலி பேசுற தத்துவங்களை கேட்டுட்டு ஏ கிளாஸ் ஆடியன்ஸ்கள் சொக்கிப் போவாங்க... ஒங்க காதலி கற்பழிக்கப்பட்டாள் என்பது தெரிஞ்சதும் பி கிளாஸ் ரசிகர்கள் தீக்குளிக்கக் கூடப் போயிடுவாங்க... அதோட புதுமையாய் ஒரு சண்டைக் காட்சி செய்யப் போறேன்... வழுக்கலான பாறையில நீங்க செங்குத்தா நிக்குறீங்க... முடியாதுதான்.
ஆனாலும் ஒங்களுடைய யோகப் பயிற்சி ஒங்களை அப்படி நிற்க வைக்குது... அங்கிருந்தபடியே எதிரிகளை கால்களைப் பின்பக்கமாதூக்கி அவங்கதலைகள்ல கொக்கி போடுறீங்க.
இது அபாயகரமான சண்டை... வழக்கமா புக் செய்யுற மாதிரி நம்ம பொன்னனையே சண்டைக் காட்சியில் டூப்பா போட்டுடலாம்... இந்த சண்டை காட்சிகளை பாத்துட்டு சி கிளாஸ் ஆடியன்ஸான ஒங்க தொண்டர்கள் கட் அவுட் வைப்பாங்க.. கற்பூரம் கொளுத்துவாங்க... அப்புறம் என்ன.
அடுத்த முதலமைச்சர் நீங்கதான்... இயக்குநர் செம்மல் அரூபசொருபன் அன்பு வேந்தனை இறுமாப்பாய் முறைத்தபடியே மூச்சுவிட்டபோது நடிப்புப்புயல் அப்போதே முதலமைச்சர் ஆகிவிட்டதுபோல் தலைகள் விழுவதற்கு வசதியாக நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து கால்களை நீட்டினார்.
காதுகளில் இரைச்சல் கேட்டது... கால்மேல் கால்போட்டு நடந்தார்... தூவென்று வந்த ஒத்த வார்த்தையை எச்சிலோடு உள்ளடக்கிக் கொண்டார்... சட்டைப்பைக்குள் வைத்த பத்தாயிரம் ரூபாய் நோட்டு கத்தையை கைகளை கட்டிக் கொண்டு நின்ற அரூபசொருபனின் கை விளிம்பிற்குள் திணித்துவிட்டு கோபத்தை மெளனமாக்கி வெளியேறினார்.
திரும்பிப் பார்த்தால் கண்களுக்கு தீட்டுப்பட்டு விடும் என்பதுபோல் கண்கள் கால்களைப் பார்க்க கால்கள் உடம்பை நகர்த்த அவர் உஷ்ணத்தோடு வெளியேறினார்.
வாச்சாத்தி மக்களுக்காக மனதிற்குள் அழுதவர் இப்போது தமிழகமே ஒரு வாச்சாத்தி ஆகிவிட்டது என்ற எண்ணத்தில் வெளிப்படையாகவே அழுதார்.
தென் திசை தாழாமல் தடுத்தாட் கொள்ள சிவபெருமானால் அன்று அனுப்பப்பட்ட மாமுனி அகத்தியர் இன்று தன்திசையாம் தமிழ்த் திசை தன்னையும் மீறி தாழ்ந்துபோன தாளாமையில் பொதிகையில் இருந்து எழுந்து கடலுக்குள் கால் வைத்தார்.
பின்னர் அந்த மாமுனியின் யோகச் சிமிட்டலான கண்சிமிட்டலின் பொருள்புரிந்து அந்த அலைகளே தோணியாகி அப்புறம் நீர் மூழ்கி கலமாகி அம் மாமுனியை அடிவாரத்திற்கு கொண்டு வந்தன.
ஏழு கடல்களும் எட்டுக் கோணங்களும் நான்கு திசைகளும் ஐந்து பூதங்களும் முக்குணங்களும் பதினோரு இந்திரி யங்களும் சங்கமித்து ஒருமிக்கும் ஆன்மிகப் பாட்டையில் நடைபோட்டார் அகத்தியர் ஆயிரம் கோடி சூரியப் பிரகாச சுதர்சன சக்கர ஒளியில் இரவென்றே இல்லாத அந்த வைகுண்ட திருத்தலத்தில் அவர் நுழைந்தார்.
அங்கே அலைகளே சுவரான ஆயிரமாயிர அண்டச் சுழற்சி மண்டபங்கள் யுகச் சிப்பிகளால் உருவான கோடி கோடியே ஊழிமண்டபங்கள்.... அந்தச் சிப்பிகளில் இருந்து வெளிப்பட்டு மும்மலம் அற்று முழுமையாய் ஒளி சிந்தும் ஆன்ம முத்துக்கள்.... இவற்றிற்குள் நரை திரை மூப்பில்லாத காலத்தின் முழுத் தோற்றமாக நீரில் மிதக்கும் ஆயிரம் தலைகொண்ட ஆதிசேஷன்.... ஒவ்வொரு தலையிலும் ஒரு கோடி சூரிய நகைகள்.... பச்சைக் கடலுள் வெள்ளிமலைத் தோற்றம்.... காலத்தை இயக்கும் கண்சிமிட்டல்கள்.
பிரணவப் பேரொளி சிந்தும் அக்கினி அண்டங்களான கண்கள்.... பிரபஞ்சமே சங்காக பிரணவமே சக்கரமாக காட்சி காட்டும் நெற்றிகள்... முத்தொழில் ஆணையைச் செயல்படுத்தும் கற்பக்கோடி பற்கள்... இந்த ஆதிசேச அற்புதத்தின் மேல் ஆயிரந்தலைகளின் நிழற்குடைக்குக் கீழே அதன் ஆத்ம தேகத்தில் பரமாத்மாவான ஆதிநாராயணன்... அவர் நெற்றியில் படைப்புக் கடவுளான பிரமன்... தோள்களில் திசைக் காவலர்களான இந்திரன் வருணன் குபேரன் எமன்... வாய்க்குள் பன்னிரண்டு ஆதித்தர்கள்.
மார்பில் பதினோரு சூத்திரர்கள்... பூலோகம் தேவலோகம் பாதாள லோகம் எனப்படும் முப்பெரு லோகங்களையும் அவற்றில் நடமாடும் முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களையும் நாற்பது நாற்கோடி ரிஷிகளையும் கொண்ட உடல்வாகு... பிரபஞ்சத்தை பிரகாசிக்கச் செய்யும் புன்னகை... நரசிம்மத்தின் கோபப் புன்னகையும் வாமனத்தின் சாந்தப் புன்னகையும் கிருஷ்ணரின் மாயப் புன்னகையும் கலந்த பிரணவப் புன்னகை... ஆயிரமாயிரம் கரங்கள்... அவற்றில் கெளமோடகி எனப்படும் கதாயுதம்... நந்தனா எனப்படும் ஊழிப் பெருவாள்... பஞ்சாட்சணையான சங்கு... சுதர்சனச் சக்கரம்... இவற்றை உள்வாங்கி ஒளியாக்கும் தாயார் காலடியில் இருக்கிறாள்.
எல்லையற்ற பிரபஞ்ச ரூபங்களைக் காட்டும் அந்த நாராயணியத்தில் அண்ட கோடியாய் நீண்ட ஒரு கரத்தில் விரல்நுனியில் கோடானுகோடி ரிஷிகளில் ஒருவராய் அகத்தியர் தன்னையும் பார்க்கிறார்.
வாமன உயரத்தில் வரிந்து கட்டிய மரவுரியும் நிமிர்ந்து நிற்கும் ஜடாமுடியும் தும்பிக்கைத் தாடியும் காவேரியைக் கவிழ்த்த கமண்டலமுமாய் நிற்கும் தமிழ்முனியான அகத்தியர் சுயத்திற்கு வந்து சொந்த வேலையை மறந்து பந்தமற்றுப் பேசினார்.
அளப்பறியாக் காலமே புலன்களில் புத்தியே.. உயிர்களில் உள்ளொளியே... எழுத்துக்களில் அகரமே... ஆதித்தர்களில் விஷ்ணுவே... யோகங்களில் சமாதியே... யட்சர்களில் குபேரனே... யானைகளில் ஐராவதமே... பருவங்களில் வசந்தமே... ஏமாற்றில் பகடையே... பிரபஞ்சம் சுருங்கி பிரும்மானந்த முட்டையாகும்போது அந்த முட்டைக்குள் இருக்கும் புருசோத்தமே... நாபிக் கமலத்தில் பிரும்மத்தை தோற்றுவிக்கும் பரப்பிரும்மமே... நீயே... பிரபஞ்சக்கண்ணாடிதப்பாய் சொன்னேன் பிரபோ... தப்புத்தப்பு... உனக்கு பிரபஞ்சமே கண்ணாடி... உன்னை கடல்களாய் மலைகளாய் கடல்மலை கொண்ட கிரகங்களாய் கிரகங்கள் வட்டமிடும் நட்சத்திரங்களாய் நட்சத்திரங்கள் நடனமிடும் அண்டாதி அண்டங்களாய் காட்டும் கண்ணாடி... பிரபஞ்ச வெளிப்பாடுகள் அசலான உனது நகல்கள்... முதுபெரும் சிவபக்தா... சைவப் பெருமுனியே... நீ... ஈஸ்வர எல்லையைத் தாண்டி வர என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?
ஒரு வேளை சோதிக்க வந்தாயோ... அதற்கு என்றே நாரதன் இருக்கிறானே... விளங்கிய அறிவின் முனைவன் என்று தொல்காப்பியரால் பயபக்தியுடன் பாடப் பெற்ற தமிழிற்கு முதல் நூல் தந்த அகத்தியர் இப்போது சிறிது சூடாகவே கேட்டார்.
சோதிக்க வரவில்லை பிரபு... சாதிக்க வந்தேன்... என் தமிழ் இனத்தை மீட்க வந்தேன்... ஆனாலும் இது உங்களுக்கு ஆகாது அனந்தனே... என் மக்கள் மீது உங்களுக்கு ஏன் இத்தனை வெறுப்பு... ஏன் இத்தனைக் கோபம்... உன் தமிழ் இனத்தின் மீது கோபமா... வெறுப்பா... எனக்கா... எப்படி இருக்க முடியும் முனியுங்கவா... நாவலந் தீவிலேயே நல்ல இனமான உன் தமிழ் இனத்தில் ஒரு பகுதியினர் என் ராமாவதாரத்தை காலணியால் அர்ச்சித்தவர்கள் இப்போது கூட என்னை வசை பாடுகிறவர்கள்... வம்புக்கு இழுக்கிறவர்கள் என்னை ஈனப்படுத்தும் இந்த இனமான தளபதிகளைக் கூட வசதியாகத்தானே வைத்திருக்கிறேன்.
இப்படிப்பட்ட எனக்கு உன் இனத்தின் மீது கோபம் என்கிறாயே... நன்று அகத்தியா நன்று.... நீங்கள் தான்... எம் மக்களை நிசமான பிரச்சினைகளில் இருந்து திசை திருப்பி விடுகிறீர்கள் என்பதற்கு உங்கள் பதிலே ஒரு சாட்சி பிரபோ... ஆட்சியின் கேடயமாய் விளங்கும் இந்த அற்புத சிந்தனையாளர்களுக்கு உதவி வருவதாக தாங்கள் தம்பட்டம் அடிப்பது நியாயமில்லை பெருமாளே... நிந்தாதுதி... என்பதும் ஒருவித பக்திதானே... மூலத்துடன் வேகவேகமாய் நெருங்குவதற்கான ஒரு யோக முறைதானே... இப்போது இதுவல்ல விவகாரம்... அது என்னவென்றால் எங்கள் தமிழ் இனத்தை தாங்கள் ஒரேயடியாய் உழுதுவிட்டீர்கள் என்பதே... உங்களின் சித்து விளையாட்டிற்கு என் மக்கள்தானா கிடைத்தார்கள்?
இவ்வளவுக்கும் நாலாயிரத்திவ்ய பிரபந்தத்தில் உள்ள ஆழ்வார்களின் பாடல்களை நீங்கள் அறியாதவரா... இந்த ஆழ்வார் பெருமக்களைக் கருதியாவது என் மக்களை மாக்களாக்காது கம்மா இருந்திருக்கலாமே தாமோதரா... இப்படி வேடிக்கைக் காட்டலாமா விண்ணளந்த பெருமாளே.
பழி சுமத்தாதே பைந்தமிழ் காவலா... உன் மக்களுக்கு எப்படி வேடிக்கை காட்டுகிறேன் என்று எங்கே விரல்விட்டுச் சொல் பார்க்கலாம்... விரல் மடக்கிச் சொல்ல... உங்களின் கோடி கோடி கரங்களே போதாது புண்ணியனே... ஆனாலும் சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைக்கிறேன்.
இவர்களை ஏன் இருகால் முயல்களாய் ஆக்கினிர்கள்... முயல் முன்னோக்கிச் செல்லும் பிராணி... அப்படி ஆக்கப்பட்டால் அதற்காக நீ... எனக்கு நன்றியல்லவா சொல்லவேண்டும்.