sasicodes/solvari-1 huggingface dataset:
அந்த நாளில் நான் இருந்த இருப்பும் ஆடின ஆட்டமும் அந்த நொண்டி மணியாட்டி வீட்டையே சுற்றிக் கொண்டிருந்ததும் மாமா புத்தி சொல்லப் போய் அவருக்கு நான் இழைத்த அக்ரமமும் நான் வீட்டை விட்டு ஓடிப் போனதன் மூலம் என்னையே எனக்கு மீட்டுத் தந்ததும் அத்துடன் மட்டும் அல்ல என் உலகத்தின் மகத்தான புதையல் சாவித்ரி எனக்குக் கிடைத்ததற்கே தாங்கள் காரண பூதமாயிருந்ததும் வாய்க்கால் தாண்டி ஐயனார் கோவில் மதில் திரும்பினதுமே கண்ணுக்குக் காத்திருப்பதே போன்று சட்டெனக் கண்ணுக்கெட்டியவரை வயற்காடுதான்.
மாலைக் காற்றில் கதிர்கள் ஒரே சீராய் அங்கம் அங்கமாய் அலைவிதிர்கையில் பிரும்மாண்டமான உடல் திரட்சியில் ஒரு மாது பூமியே படுக்கையாய்ப் புரள்வது போன்றிருக்கிறது.
நான் இங்கு விட்டுப்போன பின்னர் இத்தனை வருடங்களில் எரிந்து நீர்த்த எத்தனை எத்தனையோ அஸ்திகளில் கண்ணுக்கெட்டாப் பொடிப்பொடி ஸன்னங்கள் காற்று வாக்கில் சிதைப்படுகையினின்று எழும்பி பூமியின் நான்கு அல்ல நாற்பதினாயிரம் திக்குகளில் பறந்து செல்கையில் என் மேல் ஒற்றுவது எது அவள் சின்னம்?
இந்த உறுத்தலுக்குப் பதிலிறுப்பது போன்று பிரும்மாண்டமான அங்கத் திரட்சியில் பூமியே படுக்கையாய்ப் புரண்ட பசுமை வடிவத்தினின்று பிரும்மாண்டமான பெருமூச்செறிந்தது.
எனக்கு ஏதோ சேதி காற்றுவாக்கில் தவிக்கிறது... என்னைப்போல் ஒரு சின்ன உயிர் உடல் கூட்டினின்று விடுபட்டு அனலாகி புனலாகிப் புவியுமாகி இப்பரந்த வெளியின் பேருயிருமான பின்னர் அந்தப் பாஷை எனக்குப் புரியாதா புரியாதா புரியாதா... வான் பாதியும் பூமியின் பாதியும் விளிம்பு சேர்ந்த முழு உருட்டு இப்பூமி.
அதன் நீரோட்டத்தில் ஆடும் நிழல்கள் நாம் நம்மை நாம் என்று கொண்டதன் விளைவாய் நேர்ந்த நம் வாழ்வுகள் தாழ்வுகள் அஸ்திகள் அஸ்தியில் பூத்த நினைவுகள் நாம் எல்லோருமே கண்ணீரின் நிழல்கள்.
உணர்ச்சிகள் உணர்வுகள் அத்தனையின் ப்ரதிநிதியாய் மோனத்தின் ஒரே வாய் ஒரே குரல் ஒரே கேள்வி ஒரே பதில் இத்தனையின் ஒரே குவிப்பின் ஒரே கூர்ப்பாய்த் திடீரெனக் கரடி மலை காற்றில் ஆடும் திரைச் சீலையில் தீட்டிய சித்திரம் போன்று கண்ணுக்கும் நெஞ்சுக்கும் படபடத்துக் கொண்டு எழுகின்றது.
கண்ணெதிரிலேயே குன்றின் பின்னணியில் கோபக் கண்ணாய் ஒளிக்கதிர்கள் நரம்போடிய செவ்வானம் சட்டெனக் கோபத்தணிவில் ம்ருதுவிடத் தொடங்கிவிட்டது.
மணவறை மஞ்சத்தில் புலவி வெறியில் பிய்த்தும் உருவியும் தானாவும் உதிர்ந்த மலர்கள்போல் வானில் மேகங்கள் இப்போது சிதறிக் கிடக்கின்றன.
கண் முகம் கால் குளம்பு தெரியாது சின்னதும் பெரிதுமாய் உரோமப்பந்துகளாகி மேகங்கள் திரள்திரளாய் ஊர்கின்றன உருள்கின்றன சுருள்கின்றன தயங்குகின்றன குன்றின்மேல் தவழ்கின்றன குழைகின்றன துவள்கின்றன.
இதோ பார் கரடிமலை திடீரெனக் குலுக்கிக் குலுக்கி பூஜைக்குப் பறித்த மலர்கள் குவிந்து புலுபுலுக்கும் புஷ்பக் குடலை கட்டை விரலும் பாம்பு விரலும் மட்டும் நுனிசந்தித்து ஒவ்வொரு சந்திப்பும் ஒரு லக்னம் லக்னத்தின் முத்திரை அவ்வளவு நுட்பம் அவ்வளவு ஜாக்கிரதை அவ்வளவு பக்தியுடன் காம்புக்கு நோகாது ஆய்ந்தது அவைகளே அறியாது பறித்த மலர்கள் மேகங்கள் திடீரென அவ்வளவு நளினத்தில் அலர்ந்து விட்டன.
கைலைமலைச் சாரலில் எந்த லோகத்தின் எந்த நிமித்தத்தில் ஆண்டவன் சந்நிதானத்திலேயே வெட்டிய எந்த ஹோம குண்டத்தினின்று எழுந்த புகையிது?
எனக்கு நான் சாக்ஷி என் சாக்ஷி எனக்குத் துணையெனும் சாரமும் விழுந்ததும் என்னைக் கவ்விக் கொண்ட திகில் திகிலே அகிலாய் என் மேல் கவிந்து கொண்ட முகிலின் பேருருவம் தானா இந்தப் புகை?
என் உயிர் சக்தி யாவற்றையும் தன் பார்வையாலேயே உறிஞ்சி விடுவது போலும் தன்னைக் காட்டாது தன்வேகம் மட்டும் களவுகாட்டும் இந்தப் பார்வை யாருடையது?
விலக்கிய விரல் நுனிகளுக்குப்பால் எடுப்பான புருவத்தின் வில் வளைவின்கீழ் இமையடியில் நுனிகொடுக்காய் வளைந்த கத்திகளை அடுக்காய்ச் சொருகினாற் போன்று நுனி நீண்டு சுருண்ட கண் ரப்பை மயிர்களின் கீழ் வெள்ளை விழி மேட்டில் சுழன்ற கருவிழி ஒன்று... கண் திறந்ததும் விழிகளில் முதல் பேய்வு வானின் தண் முழுநீலம்.
படியேறுகையில் அவள் உடலில் லேசான வளைவுகள் சுடராட்டம் போல் விளைகையில் முதுகுப்புறம் வலது தோளில் ரவிக்கை தையல் விட்ட இடத்தில் பளீரிட்ட சதை நெருப்பு நெஞ்சில் பற்றிக் கொள்கையில் இதுவரை சென்று போன வருடங்களில் அங்கு குவிந்து அழுகிய குப்பை கூளங்கள் வயதின் சருகுகள் எரிகின்றன.
நீ இப்போது எங்களை உன் மார்புற அணைத்துக் கொள்கையில் நாங்கள் உன் ஆலிங்கனத்துள் அவிழ்கையில் உன் இதயத்தில் புதைந்தோமா அல்ல உன் கருவினுள்ளேயே புகுந்துவிட்டோமா?
சோபனபடத்தின் பெரிய ஏணிபோல் இந்தப் படிக்கட்டு பரமபதத்துக்குத்தான் கொண்டு போய்விடுமோ அல்ல பெரிய பாம்பின் வாயில் தான் முடிகிறதோ?
காற்றும் புட்களும் போக்குவாக்கில் வீசியிறைத்த சருகுகள் குப்பைக் கூளங்கள் எச்சங்களின் அர்ச்சனை நடுவே ஆனந்தமாய் வீற்றிருக்கிறார்.
அவள் கீழே விழுந்து கும்பிட்டு எழுந்து நிற்கத்தான் காத்திருந்தாற்போல் அவிந்து புகைநூல் சுழன்று எழுந்து தீய்ந்த நெடி மூக்கைத் துளைத்தது.
சிந்தனையின் சொந்தத்தில் பார்வை மங்கி இவள் இப்படி மார்மேல் கைகட்டிக் கொண்டு நிற்கையில் ஆண்டவன் ஒற்றியெடுத்த அச்சில் அவளைக் காட்டிலும் இந்த முகத்தின் செதுக்கல் இன்னும் தெளிவு.
ராப்பூரா தேடியலைஞ்சுட்டு எந்தக் காரியம் எப்படியானாலும் காலை பூஜை நடந்தாகணுமே சுவாமி தலையில் தண்ணியைக் கொட்டியாகணுமே அப்பா குடம் ஜலத்துடன் மலையேறிவந்தால் லிங்கத்தைக் கட்டிண்டு அம்மா செத்துக் கிடக்கறா?
கைகளைப் பிசைந்து கொண்டு காற்றிலாடும் புஷ்பப்புதர் போல் குன்றி நீ இப்படி நிற்கையில் நீ செத்தாய் என்று உன் வாயாலேயே நீ சொல்லும் விந்தை என்ன?
அவள் குரல் சொல்லும் கதை செவியில் பாய்கையில் மூடிய கண்களுக்குள் விழித்திரையில் கோலங்கள் நெய்த ஜமக்காளத்தை விரித்துப் போட்டாற்போல் செத்தவள் உயிர் பெற்று எழுகிறாள்.
ம்ருதங்கத்தை ஸ்ருதி கூட்டுவதுபோன்று இவள் குரலின் தன்மையிலேயே ஒரு சிறு முனகல் உச்சரிப்பில் ஒருமனமின்மை சொல்லுக்குச் சொல் கொக்கி ஓசைகளின் பிகுவை அவ்வப் போது இழுத்துத் தனக்குத்தானே தெரிந்து கொள்வதுபோல்.
உன் தாத்தாவுக்குக் கண்ணுபோச்சு பொண்ணு போச்சு எல்லாம் போச்சு உசிர் போகல்லே டம்டம்னு ஏதோ சிரிப்பு வரமாதிரி சொல்லி முடிப்பார்.
ஒரொரு சமயம் கண்ணிலிருந்து சதையை உரிச்சா போல் கண்ணே திடீர்னு தெரிஞ்சுட்டாப் போல் ஒரு திக்கா முறைச்சுப் பார்த்திண்டிருப்பார்.
கிணற்றில் குடத்தை விட்டு ஜலத்தைக் கலக்குமுன் ஜலத்தின் பளிங்கில் தெரிவது யார் என்று கிணற்றில் எட்டிப் பார் என்னவோன்னு பயந்தே போனேன்.
நானும் அப்பப்போ கண்ணாடியில் பார்த்ததுண்டு பத்துத் தேய்க்கறப்போ பித்தளைப் பாத்திரத்தில் பளிச்சுனு அழுக்குவிட்ட சுருக்கில் அது என் முகத்துக்குக் காட்டற பொம்மையில் என்னைப் பார்த்து என் அம்மாவை நினைச்சுப்பேன்.
இத்தனை நாள் பிரிந்து போயும் மீண்டதுமே நினைவு கண்டு கொண்ட மனம் விட்ட இடத்திலிருந்து தொட்டுக் கொண்டு மொக்கு விரிந்தாற் போல் கம்மென்று எழுகின்றது.
அற்ப விஷயம் சொற்ப சம்பவம் அடிவயிறு வெள்ளி வீச கடல் வயிற்றில் மீன்குட்டி துள்ளி விழுந்து தனிப்படுகையில் கடலென்றும் மீனென்றும் கண்ட தனிப்பேதம் பொருளா?
உன்னைக் கவனிக்கக் கவனிக்க உன் செயல் அசைவுகளின் நுணுக்கம் ஒவ்வொன்றும் நீ அபிதாவோ சக்குவோ நீயெனும் கவிதையின் தனித்தனி அங்கமாய் ஒவ்வொரு தனிமையும் அதனதன் முழுமை பெற்று அதன் இரக்கமற்ற கொக்கி என்மேல் விழுந்து கவ்வி கழுவில் நான் நெளிகிறேன்.
அபிதா அபிதா தாம்பு நுனியில் குடம் விடுவிடென இறங்கித் தொப்பென்று ஜலத்தில் விழுந்து மொண்டெழுந்த வேகத்தில் ஜலம் அதன் கண்ணாடி கலங்கி சிற்றலை அதிர்ந்து அடங்கும் மிளிர்வில் அதோ சக்கு முகம் தோன்றிச் சிரித்து நலுங்குகிறது.
பிடிச் சுவர்மேல் குடத்தை இறக்கி சுருக்கைக் கழற்றி அவள் குடத்தை இடுப்பில் ஏற்றிக்கொண்ட வேகத்தில் ஜலம் அவள் முகத்தில் உடல் முகப்பில் விசிறி நனைத்தது.
ஒன்று என்று ஒன்று நீயும் நானுமென இரண்டாய்ப் பிரிந்து பிரிந்தபின் பிரிந்தது திரும்ப ஒன்ற நீயும் நானும் படும் ஓயாத வேதனையில் நீயும் நானும் வெட்டியும் ஒட்டியும் ஒவ்வியும் ஒருவரோடொருவர் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதும் இதுதான் கண்டது வானிலிருந்து இறங்கிக் கொண்டே வரும் இரவின் திரைக்குப் பின்னால் இருளின் பெரும் திரட்சியாய் கோபமான எச்சரிக்கையாய் எதற்கோ காவலாய் கரடிமலை சிலிர்த்துக் கொண்டு நிற்கிறது.
ஏது நீங்கள் எல்லாத்துக்குமே கம்முனு இருக்கறதைப் பார்த்தால் எதைப் போட்டாலும் சாப்பிடத் தயார் போலிருக்கே அதற்காக நான் எதையேனும் போடமாட்டேன்.
பூமியில் கிழித்த கோட்டினின்று தற்செயலில் எழுந்து பூக்கொட்டும் ஜலமத்தாப்புப் போல் அவள் உருவம் கூடத்தில் இறக்கிய குடத்தை நெருங்குகையில் அவள் எனக்குப் புதுமையாயிருக்கிறாள்.
எண்ணத்தையும் செயலையும் இம்மியிலிருந்து எல்லை வர நம் அறிவுக்கெட்டாது தன் வழியில் ஆளும் ஆதிக்கத்தின் கட்டளையில் பாத்திரம் கைமாறும் தருணம் எங்கள் விரல்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று கோர்த்துக் கொண்டாற்போல் எவ்வளவு நெருக்கமாய் தம்ளரைப் பற்றியும் அவள் ஏந்தி வந்த ஜலமே அவள் கன்னித் தூய்மையை தன் சத்தியத்தின் சக்தி கொண்டு அவளுக்குக் காப்பாற்றித் தருவதாய் எனக்குத் தோன்றுகிறது.
பற்று ஒன்றின் மேல் விழுந்துவிட்டால் பற்று ஆசை அன்பு பாசம் பக்ஷம் காதல் காமம் வேகம் விரகம் ஏக்கம் இன்பம் வேதனை சோகம் சுகம் சொர்க்கம் நரகம் உயிர் ஊசல் கூடல் பிரிதல் இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ.
அத்தனையும் ஒரே சாயம் பிடித்துக் கொண்ட கெட்டியின் ரகங்களைக் காட்டும் பெயர்கள்தானே பற்று ஒன்றின் மேல் விழுந்துவிட்டால் தொடல் என்பது ஏன் அவ்வளவு அவசியமாகிவிடுகிறது?
விளக்குச் சுடர் கூடத்துச் சுவர்களில் வீசிய எங்கள் நிழல்கள் பெரிதாய் ஒன்றையொன்று ஊமைப் பயமுறுத்தலில் சிலிர்த்துக் கொண்டு எங்களுக்குப் புரியாது தங்களுக்கே புரிந்த சடங்குக் கூத்தில் ஆடுகின்றன.
பார்த்ததும் மனதை சிவ்வுவது அந்த எடுப்பான மூக்கும் கண்ணை மறைத்துக் கொண்டு முன்சரிந்த முரட்டு மயிரும் ஒழுங்காய் ஒதுக்கிய துளிர் மீசையும் செம்பட்டையும் தான்.
முனகினால் பாட்டு தடுக்கிவிழுந்தால் கும்கும் இடறிவிழுந்தால் அதுவே ஒரு டான்ஸ் இதுவும் தான் எப்பவுமிருக்கே கொஞ்சம் ஸார் க்கு வந்தது.
அங்கேயே குளத்துலே குளிச்சுட்டு நேத்து சோத்தையே சாமிக்குக் காட்டிப்பிட்டு ஒரு நடை மிச்சம் பண்ணிண்டு வந்துடுவார்... ... கேட்டுக்கொண்டே குருக்கள் உள்ளே வருகிறார்.
அவர் தோளில் தொங்கும் நைவேத்ய மூட்டையும் கபடும் அசடும் கலந்த அந்த இனிப்பும் அவரைப் பார்த்தால் சர்க்கஸ் கோமாளி போல் தானிருக்கிறது.
இவனுக்கு இப்போ சொந்தமாகியிருக்கும் இந்த சினிமாவிலேயே இவனே வெற்றிலை பாக்கு பீடி சிகரெட்டு கணீரென்று சிலம்பலற்ற குரலில் விற்றிருப்பான் என்றால் எனக்கு ஆச்சர்யமில்லை.
ஆனால் என் வாழ்வும் அப்படித்தானே அதனாலேயே நாங்களிருவரும் ஒருவருக்கொருவர் விளக்கமில்லாமலே ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
கோதாவில் மல்லர்கள் போல் ஒருவனையொருவன் கட்டிப் பிடித்துப் புரளுமுன் ஒருவனையொருவன் ஆழம் பார்த்துக் கொண்டு ஒருவரையொருவன் வளைய வருகிறோம்.
அவனைப் போல் நான் இல்லை என்கிற ஆத்திரம்தானே குழந்தையின் முகத்தெதிரே கயிற்று நுனியில் பொம்மையைத் தொங்கவிட்டு ஆட்டுவது போல் அபிதாவுக்கு சினிமா ஆசை காட்டுகிறான்.
இதுவும் உங்களுக்கு ஒரு புது அனுபவமாயிருக்கட்டுமே நாளடைவில் நானும் ஒரு தியேட்டர் கட்ட எனக்கு வசதி வரட்டும்னு பெரியவாள் ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்களேன் பேச்சுக்கு நாளடைவில்னு சொல்றேன்.
பேச்சில் நொண்டி குருக்கள் வாடை கொஞ்சம் இவரிடம் அடிக்கும் போலிருக்கிறதே சாவித்ரியை ஊர்க் காரியங்களுக்கு மாமி விட மாட்டேன்கிறாள்.
அந்த மகிழ்ச்சியை அவள் தெரிவிக்கும் முறை இப்படித்தான் போலும் நீங்கள் எல்லாம் எவ்வளவு பெரிய மனுஷாள் ஏதோ பழைய வாசனையை மாமா மாதிரி ஞாபகம் வெச்சுண்டு யார் இந்த மாதிரி வருவா?
நிழல்களில் பரிதவித்து நிழல்களில் கனிந்து நிழல்களில் தெளிந்த நிழல்தான் மனம் உணர்வு புத்தி ஞானம் தரிசனம் உண்மை தெய்வம் முக்தி என்று இந்த அனுமான நிலைக்கு என்னென்ன பேர்கள் உண்டோ அவை அத்தனையும்.
அன்று ஜன்னல் கண்ணாடியில் ஒழுகி வழிந்த மழை நீரை சகுந்தலையின் கண்ணீர் தாரையாகக் கண்டு நம்பி வந்ததும் ஒரு பிம்பம்தான்.
திரும்பத் திரும்பக் கரடிமலைக்கும் குருக்கள் வீட்டுக்கும் இடை தூரத்தை நடந்து நடந்து அளந்து அளந்து இங்கு நான் இருந்தவரை ஞாபகத்திலும் இங்கு விட்டுச் சென்றபின் கற்பனையிலும் சகுந்தலையின் நடமாட்டங்களையும் சுவடுகளையும் தேடி அலைகிறேன்.
அதன் உரம் சகுந்தலையின் சாவையும் தாண்டி நான் தொடர்ந்து சகுந்தலையை இன்னும் இங்கேயே தேடுகிறது இந்த இரக்கமற்ற தவிர்க்க முடியாத தொடர்பு தூண்டுதல் துரத்தல் என்ன?
என்னத்தையோ எழுதி எழுதியதைப் படித்து படித்ததை நினைத்து படித்ததை வாழ்ந்து வாழ்ந்ததைப் படித்து அனுபவத்தை நினைத்து நினைத்ததையே நினைத்து நினைவை அவ்வப்போது காயப்படுத்தி காயத்திலிருந்து சொரியும் ரத்தம் உணர்ந்து அர்த்தங்கள் பிரயத்தனங்கள் கொள்கிறோம்.
பாதையின் திருப்பத்தில் தூரத்தில் இரு கரையின் மேடுகளுக்கிடையே ஒரு வளைந்த தாழ்வில் வாய்க்காலின் ஜல விளிம்பு காலை வெய்யிலை வாங்கிக்கொண்டு தகதகக்கின்றது.
சௌகரியத்திற்காக முழங்கால்களுக்கிடையே அள்ளிச் சொருகி மடியில் அடைத்த சேலையின் நீலத்தை யடுத்து தொடைச் சதை வெய்யில்படா தனி வெண்மையில் பளீரிட்டது.
கரையோரம் கத்தாழையையும் முட்களையும் கடந்ததும் இடம் தழைத்த இடை போன்று அகன்று என்னைத் தன் வயிற்றுள் வாங்கிக் கொள்வது போல் ஒரு மாந்தோப்புள் தோப்பா தொப்புளா?
பொத்தென்று ஆகாயத்தினின்று ஒன்று என் காலடியில் விழுந்து வெறும் மூக்கும் வெறித்த கண்ணும் சிறகும் இறகும் உரோமமுமாய் உயிரற்ற மொத்தையாய் கணத்தில் கண்ணெதிரே மாறுவதைக் காண எனக்குச் சக்தியிருக்குமோ?
படம் பளிச்சென்று கண்ணை வெட்டி மறைவதற்கும் கவணிலிருந்து கல் புறப்படுவதற்கும் வீல் என்று என்னின்று ஒரு அலறல் கிளம்புவதற்கும் சரியாயிருந்தது.
ஹாஹ் ஹா ஹா அன்னன்னிக்கு என்ன கிடைச்சுதோ காடையோ கவுதாரியோ பாம்போ ஓணானோ பன்னிக்குட்டியோ நரியோ முசலோ ஏதோ ஒண்ணு.
உசிர் எல்லாம் ஒண்ணுதானே இவன் என்ன மூச்சுவிடாமல் ஆனால் விஷயம் விடாமல் ஸம்ஹாரமூர்த்தியின் பாஷை எல்லாம் என்னுடையது பேசுகிறான் சக்கரம் அறுக்கிறது கபாலம் ஏந்துகிறது என்கிறானே?
இவன் வாழ்க்கை மட்டுமல்ல இவன் வேட்டையாடும் உயிரின் நியதியில் இவனுக்கும் அதற்கும் இடையில் உள்ள உறவில் உரிமையில் நான் தலையிட்டேன் என்கிறான்.
என்னைச் சுற்றி மரங்கள் அனைத்தும் கூட அவன் கக்ஷி போல் அவன் சொல்லுக்கு சாக்ஷியாய் அவன் குற்றச்சாட்டுக்கு உடந்தையாய் சலசலக்கின்றன.
மாந்தோப்பைத் தாண்டியதும் அப்பா மரங்களின் சிறையினின்று விடுபட்டாற்போல் ஒரு பெருமூச்சு என்னின்று எழுகின்றது தோப்புகளினிடையே அங்கங்கே வீடுகளின் கூரைகள்.
அதன் ரீங்காரத்தின் சுழலிலேயே மாட்டிக் கொண்டு அது கிர்ரிட்டுக் கொண்டே வந்து என் மேல் மோதுவது போல் என்னைச் சுற்றிச் சுற்றி முங்கி முங்கி எழுந்தது.
கோட்டைவிட்ட சந்தர்ப்பங்கள் அவசரப்பட்டுவிட்ட ஆத்திரங்கள் மீள முடியாத பாதைகள் அசலுக்கும் போலிக்கும் இனம் தெரியாது ஏமாந்த லேவாதேவிகள் இனாமுக்கு ஆசைப்பட்டு முதலே பறிபோன இழப்புகள் கண் கெட்டபின் விழுந்து விழுந்து சூர்ய நமஸ்காரங்கள் ஏற்றலும் தாழ்த்தலுமாய் ஓயாத பழங்கணக்கு அத்தனையும் தப்புக்கணக்கு.
ராக்ஷஸத்தோடு பதித்தாற்போன்று நூற்றுக்கணக்கான வருடங்களில் அடுக்கடுக்காய்ப் புதைந்து போன கற்களின் திட்டுக்களினடியில் எங்கோ ரகஸ்ய ஊற்றிலிருந்து ஜலம் கசிகின்றது.
ஒண்ணு ரெண்டு மூணு என்று உதயத்திலிருந்து அஸ்தமனம் வரை உங்கள் அழுக்கை உருட்டி உருட்டி நீங்கள் மணியாய் ஜபிக்கும் அழுக்குருண்டைதான்.
புலிக் கோடுகள் போல் மின்னல் கண்ட சதையை தொடைகளை விலாவில் நெற்றிக்குள் புருவ மத்தியில் பளிச் பளிச் வெய்யில் பிடரியில் தேளாய்க் கொட்ட ஆரம்பித்து விட்டது.
ஆனால் தோன்றுகிறதே எனக்கு அலுத்துப் போவது இருக்கட்டும் இங்கே பொழுது போவது சிரமமாத்தானிருக்கு இவாளுக்கு அலுத்துப் போகாமல் இருக்க வேண்டாமா?
உன்னைச் சட்டை செய்து உன்னைப் பதிலுக்குப் பதில் ஏசி உன்னிலும் கீழ்மைக்கு நான் இறங்கப் போவதில்லை எனும் பதிலும் கூட என்னை அவமானப்படுத்தும் பொறுமையைச் சாதித்துத் தன் தரத்தை உரப்படுத்திக் கொண்டு என் சிறுமையை எனக்கு உறுத்துகிறாள்.
சேரச் சேர அவைகளின் இரைச்சலும் பெரிய வாத்திய கோஷ்டியின் சுருதி கூட்டல் போன்ற விதவிதமான கத்தலும் மணிகளின் கணகணவும் வலுக்கின்றன.
பெரிசாயிருந்தாலும் சரி சிறிசாயிருந்தாலும் சரி கன்னுக்குட்டிக்கு விட்டது போக சகட்டுக்குக் கால்படிக்கு மேல் ஒரு பாலாடை கூடத் தேறாது.
என்னதான் இருந்தாலும் நாட்டு மாடுதானே மாமா சொல்றா அதான் சித்திக்குத் தம்பி அவர் எங்கெங்கேயோ ஊரெல்லாம் சுத்தியிருக்கார் என்னென்னல்லாமோ பார்த்திருக்காராம் இஷ்டப்பட்டால் இங்கே ராத்திரி என்னைக்காவது தங்கினால் கதை கதையா சொல்வார் முக்காலி போட்டுண்டு தலையை வயத்தில் முட்டுக் கொடுத்துண்டு வாளி வழியக் கறக்கற மாடெல்லாம் இருக்காமே கறக்கக் கறக்கத் தோள் பட்டை விட்டுப் போனாலும் போகும் மாட்டுக்கு மடி குன்றாதாமே அபிதா ஒரு மாட்டுப்பாலே உங்கள் ஊருக்கு சப்ளை பண்ணி மிச்சத்தைப் பயிருக்குப் பாய்ச்சலாம் நிஜமாவா மாமா?
எத்தனையோ தாய்கள் தந்தைகள் எத்தனையோ கன்றுகள் தாயின் கன்று தானும் தாயாகி தன் கன்றை வீட்டில் தொழுவத்தில் விட்டு விட்டு இங்கு வந்து கலந்து மாலை வந்ததும் கன்று நினைப்பு வந்து தன் இடம் தேடி ஓடி விடுகின்றது.
முக ஒற்றுமை கண்களைச் சுற்றிய வெள்ளைக் கரை கொம்புகளின் வளைவில் அதே கோணல் நெற்றியில் ஒரே மாதிரியான வெள்ளைத் திட்டு கன்றின் தாயாகிவிட்ட தாயின் கன்று இங்கு மந்தையில் தன் தாயை அடையாளம் கண்டு கொள்ளுமோ?
அது என்னை உராய்ந்து சென்ற வேகத்தில் என் நெற்றிப் பொட்டில் புருவ மத்தியில் பின் மண்டையோட்டுள் மின்னல்கள் பறந்ததுதான் அப்போது அறிவேன்.
தன் பெட்டியைத் திறந்து சாமான்களையெடுத்து வெளியே போடுவதும் அபிதாவின் காதில் கம்மல் ஒத்திப் பார்ப்பதும் மாறி மாறி பண்டங்களைப் பற்றி அவர்கள் பேசுவதும் அது என்ன அவ்வளவு பேச்சு இருக்குமோ பேசினதையே பேசிப் பேசி அலுக்காத பேச்சு.
நன்னாச் சொன்னேள் போங்கோ இந்தக் கந்தக பூமியிலே எண்ணெய் முறை தப்பிப் போச்சுன்னா நடந்துண்டு இருக்கறத்துலேயே சொக்கப்பானையா எரிஞ்சு போயிடுவோம் வரட்டியே வேண்டாம்.
அதிதி வாசற்படியேறி திண்ணையில் உட்கார்ந்ததும் வீட்டுக்காரி ஏந்தி வந்த தம்ளர் தண்ணீரை உப்போ தித்திப்போ தேவையோ இல்லையோ குடித்தாக வேண்டும்.
பிறகு நாகரிகத்தின் அறிகுறி காப்பி என்ற பேரில் காவித் தண்ணீரின் குமட்டல் அடங்கினதோயில்லையோ வாடாப்பா எண்ணெய் தேய்ச்சுக்கோ தொண்டையில் எச்சில் கொழகொழத்துக் கடைகிறது.
விழியுள் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்ட மதுரை எரிப்பில் எங்கிருந்தோ ஒரு குரல் குருக்கள் அல்ல வந்த அன்று பேசின பின் அந்த மனிதன் வாய் அனேகமாய்ப் பூட்டுதான் ஒரு குரல் மந்திர உச்சாடனம் போல் நாள் கழிச்சுத் தேய்ச்சுண்டாலே இப்படித்தான்.
மண்டையும் நினைவும் அமிழ்ந்து கிடக்கும் அரைமயக்கத்தில் விழிகளில் எண்ணெய்க் கரிப்பின் முழுக்குருடில் சூடு என்று தவிர சட்டென அடையாளம் உணர்வில் உடனே கூடவில்லை.
சுட்டிய விரல் நுனியின் ஈர்ப்பில் புருவ நடுவைத் துருவும் வேதனை போல் உடல் பூரா காலிலிருந்து தலைநோக்கி ஒரு காந்தம் ஊடுருவிக் கடுத்தது.
நேரே முதுகுத் தண்டிலிருந்து நரம்பு தானே கண்டு மீட்டும் இந்த இன்பமும் துன்பமும் ஒரே பங்கில் கலந்த இந்தத் தவிப்புக்கு ஈடு பூமியைப் பிளந்து கொண்டு புறப்படும் முளையைச் சொல்வேனா?
கோத்து வாங்க மறந்து உள்ளுக்கிழுத்த மூச்சு உள்ளுக்கே இன்னும் இன்னும் இன்னும் ஐயையோ இன்னும் இழுத்துக் கொண்டே போகும் இரக்கமற்ற தன்மையில் இந்த அபிஷேக தீர்த்தம் ஒரே சூட்டுச்சரடு சதையுள் இறங்கி அங்கங்கே ஏதேதோ மந்திரங்கள் புரிகின்றது.
நாளடைவில் என் மூதாதையர் நாளிலிருந்தே பரம்பரையாய் ஓய்ந்து போன யந்திரங்கள் ஏதேதோ சக்கரங்கள் தம்தம் முதல் சுற்றில் ரத்தத்தில் அசைய ஆரம்பிக்கின்றன.
இதென்ன ப்ரக்ஞையுடன் புதுப் பிறவியின் பயங்கரம் ஆச்சர்யம் தோலுரிப்பு அழல் நடுவில் ஸ்புடம் தபோக்னியின் கானல் நடுக்கம் கண்ணிருட்டு விடியிருள் பிறந்த மனதோடு பிறந்த மேனியின் விடுதலை.
காலமாய் உடலின் சருமத்வாரங்களை நெஞ்சின் சல்லடைக் கண்களை அடைத்துக் கொண்டிருந்த அழுக்குகளின் எரிப்பில் பழைய வேகத்தை மீண்டும் பெற்ற புத்துணர்வில் ஜீவநதியின் மறு ஓட்டம் ஆதார ஸ்ருதியின் தைரியமான கம்பீரமான மீட்டலின் சுடர்தெறிக்கும் சொடசொடப்பு காண்டீபத்தின் டங்காரத்தில் உடல் பூரா உணர்வு பூரா மனம் பூரா ஜல் ஜல் ஜல் சிலம்பொலி வென்னீரின் ஆவி கலைகையில் புலனுக்குப் பிதுங்குவது பனிங்கிலடித்தாற் போன்று நெருக்கமாய் நின்ற இரு பாதங்கள் அங்கிருந்து முழங்காலை நோக்கி விழியேறுகையில் பிடிப்பான கண்ட சதையின் வெண் சந்தனப் பளிச்சில் பச்சை நரம்பின் ஓட்டம் கொடி பிரிகிறது.
இந்த உதயம் தானாவே வந்து தோளைத் தொடுகையில் அதன் மோனச் சேதியை அறிந்தோ அறியாமலோ வாங்கிக் கொள்ள அந்த மோதலின் வேளையில் பாத்திரம் காத்திருக்கும் பக்குவத்துக்கேற்ப ஒன்று தன் மயமாக்கிக் கொண்டு விடுகிறது அல்லது சதைத் தடுமனில் தெறித்து விழுந்த குண்டு போல் மஹிமை நீர்த்து மங்கி விடுகிறது.
என் பிறவியே என் பாக்யம் பிறவிக்குப் பிறவி பாக்யத்தின் பெருக்கு என என் மறுமலர்ச்சியில் நான் அறிந்த பின் பிறவியின் ஒவ்வொரு தருணமும் உயிரின் கவிதாமணியாகக் கண்டு கோத்த மாலையை ஆதிமகளின் பாதத்தில் காணிக்கையாச் சேர்ப்பேனோ?
இது இதுபோல இதுவரை காத்திருந்தும் நான் அடையாளங் கண்டு கொள்ளாததால் என்னைக் கடந்து போன தருணங்களின் வீணை நான் உணர்ந்து வருந்தி என் இழப்புக்கு உருகி இனியேனும் ஏமாறாது காணத் தவிக்கும் ஏக்கத்திற்கேற்ப நான் பெறும் உக்ரத்தைப் பொறுத்தது.
உங்கள் அத்தனை பேரின் பூர்வமுகியை இப்போது நான் பெற்ற உக்ரமுகத்தில் அபிதாவில் அடையாளம் கண்டு கொண்ட பின் நீங்கள் அனைவரும் நான் கண்ட முகத்தின் நாமார்ச்சனையாகத்தான் தெரிகிறீர்கள்.
கீழ்வானச் சிவப்பில் வெண் மேகம் தவழ்கையில் எவ்வளவு அழகாயிருக்கிறது ஆனால் இந்தச் சிவந்த முகத்தில் புருவ நரைக்கோடு ஏன் ஒவ்வவில்லை?
ஊரை விட்டுக் கிளம்பு முன் இடமாற்றமாய் முதன் முதல் எங்கு செல்வது என்று நாம் யோசித்த போது கரடி மலை பேரைச் சொல்லி நீதான் ஆசையை மூட்டி சென்று போனதால் நான் செத்துப் போனதென்று நினைத்ததையெல்லாம் உயிர்ப்பித்து விட்டாய்.
குற்றாலமும் கொடைக்கானலும் கோவளமும் இருக்க சில பேருக்குச் செவிமடலில் கூடத் தொங்கும் குந்துமணிச் சதைதான் கண்ணுக்குச் சட்டென்று படுவது போல் கரடிமலை தான் உனக்கும் படணுமா?
வாழ்வு ஒரு கனவானால் அதை அறிய உணர்வற்று இதுவரை விரலுக்கிடுக்கில் நனவாய் வழிந்தது போக மிச்சத்தில் கனவை ருசிக்க கனவாய் நிறுத்த இயலாதா?
கனவு நிலையாமை நித்யம் அநித்யம் இதெல்லாம் நாம் இருக்கும் வரை பேசும் பேச்சுத்தானே எல்லாமே இருக்கும் வரை தானே இதென்ன சட்டென்று கன்னத்தில் மட்டும் ஈரக்காற்று?
சித்திதான் அவள் இடத்தையும் சேர்த்து அடைத்துக் கொண்டிருக்கிறாளே இப்போக் கூட கடைசி நிமிடத்தில் சித்தி தடுத்து விடுவாளோ என்று பயம் கூட இருக்கும்.
வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்வது பற்றி மாமி ஏதேதோ உஷார்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள் இது போல் பழைய சமயங்களில் அவர் பார்த்துக் கொண்ட லக்ஷணம் பற்றி ஏசிக் கொண்டிருக்கிறாள்.
நெற்றிப் பொட்டில் மோவாய்ப் பிளவில் நெஞ்சுத் தழைவில் கழுத்தின் வெண்மையில் தெரியும் பச்சை நரம்பில் ரவிக்கைக்கு வெளியே தொள் எலும்புக் குழிவில் மார்த்துணி கீழ் ரவிக்கை முடிச்சுள் இறங்கி மறைந்த மார்பின் பிரிவில்... கூடவே ஒரு ஆச்சர்யம்.
பொண்ணே உனக்கு சினிமா போய்த்தான் ஆகணும்னா ஏறித் தொலை மாட்டேன் வரல்லேன்னு பேரம் பேசி யாருக்கு இந்தப் பூச்சு வேண்டிக் கிடக்கு?
மாட்டேன்னா வல்லேன்னா தாரும் தாரும் வாழைக்காய் தாளம் போல் கோபுரம் கில்லாப் பரண்டி கீப்பரண்டி கிச்சு மூச்சு மாப்பிரண்டி இன்னும் விளையாடிண்டிருக்கப் போறேளா?
ஜானவாசத்துக்கு கார் வெக்கறோமோ யில்லையோன்னு கவலைப்பட்டுண்டு மாப்பிள்ளைப் பிள்ளையாண்டான் தானே வாஹனம் இப்பவே வாங்கிண்டு வந்துவிட்டான்.
இப்பவே அவன் உன் கையைப் பிடிச்சு இழுக்காமே நீயே போய் உக்கார்ந்துடு இல்லே ஆத்திலேயே தங்கிடு... எங்களுக்கு நேரமாறது சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டுத் திரும்பினோம்.
தழையை அப்புறம் நாள் பூரா மெல்லலாம் வண்டி பார்த்துண்டு வாங்கோ என்று மாமி அதட்டிவிட்டு திடீரென்று புருஷாளோடு பேசும் கூச்சத்தில் உடம்பையும் குரலையும் திடீரென்று குறுக்கிக் கொண்டு... சகிக்கவில்லை முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டேன்.
ஒரு வண்டு இடது புறம் கிளம்பி வலது பக்கமாய் உடலின் உள் சுவரில் முதுகுப்புறத்தைச் சுற்றி வந்து இதயத்தைத் துளைத்துக் கொண்டு உள்ளே கட்டியிருக்கும் கூட்டில் தங்கி விண்விண் எனத் தெறித்தது.
பார் சற்று முன் உன் கண்ணெதிரேயே அபிதாவை அவளிடமிருந்தே பிடுங்கி உன்னிடமிருந்து பற்றுவது இருக்கட்டும் எனக்குச் சிரிப்பாய் வருகிறது தன் பின்னால் ஏற்றி வைத்துக் கொண்டு போய்விட்டான் பட்பட்பட் மோட்டார் சைக்கிள் சப்தம் உனக்குக் கேட்கவில்லை?
அவன் பின்னால் கூந்தலும் ஆடையும் குலைந்து காற்றில் மேலாக்குச் சிறகாட முகத்தில் வேகவெறி கூத்தாடிக் கொண்டு அடுத்த கணம் என்ன நேர்ந்ததென்று விளக்கமாய் அப்போது தெரியவில்லை.
அபிதா ஒரு மூலை அர்ச்சனையில் அர்ச்சகன் கையினின்று ஆண்டவன் பாத கமலங்களை நோக்கிப் புறப்பட்ட மலர் போல அபிதா மலை மேல் திருவேலநாதர் சன்னதி நோக்கி ஏறும் படிக்கட்டின் ஒன்று இரண்டு மூன்றாவது படி மேல் உதிர்ந்து மலர்ந்தாள்.
சபை ஐக்கிய நாடுகள் சபை இதுவரை சந்தித்திராத அளவுக்கு நிதி நெருக்கடியில் இருப்பதாக அதன் பொதுச் செயலாலர் அண்டோனியோ குத்ரேஸ் தெரிவித்திருக்கிறார்.
சபையில் அங்கம் வகிக்கும் நாடுகள் தாங்கள் செலுத்த வேண்டிய சந்தாவில் நிலுவை வைத்திருப்பதால் சபைக்கு கடுமையான நிதி நெருக்கடி ஏற்பட்டிருக்கிறது.
செலவுகளைக் கட்டுப்படுத்த இனி கெடுபிடி நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளதாக பாக்ஸ் நியூஸ் செய்தி நிறுவனம் தெரிவித்திருக்கிறது.
ஆனால் இதுபோன்ற கெடுபிடிகளால் ஐ.நா.வின் நிதியில் சிக்கல் ஏற்படவில்லை முழுக்க முழுக்க ஐ.நாவின் உறுப்பு நாடுகள் அளிக்க வேண்டிய கட்டணத்தை தாமதமாக செலுத்துவதாலேயே இந்த நெருக்கடி ஏற்பட்டிருப்பதாகக் கூறப்பட்டிருக்கிறது.
அது ஒரு தொழிற்சாலையை தொடங்கியது அது ஒரு மரிஜுவானா பிரித்தெடுத்தல் கருவிகள் மற்றும் இயந்திர சப்ளையர் அது ஒரு நிறுவனம் உள்ளது.
நாம் தமிழர் கட்சி சார்பில் கல்விக் குறித்த கருத்தரங்கம் சென்னை வளசரவாக்கத்தில் உள்ள நாம் தமிழர் கட்சி தலைமை அலுவலகம் நடைபெற்றது.
மேலும் உயிரை கொடுத்தேனும் அதை தடுப்போம் என்றும் அப்போது ஆங்கிலேயர்கள் நாட்டை ஆண்டதாகவும் இப்போது ஆங்கிலம் நாட்டை ஆண்டு கொண்டு இருப்பதாகவும் சீமான் பேசினார்.
வெற்றி பெற்ற மாணவர்களை வல்லாளபட்டி அரசு மேல்நிலைபள்ளி தலைமை ஆசிரியர் கிறிஸ்டோபர் ஜெயசீலன் பயிற்சியாளர் செந்தில்குமார் ஊராட்சி ஒன்றிய துவக்கப்பள்ளி தலைமை ஆசிரியை மணிமேகலை ஆகியோர் பாராட்டினர்.
நாமதேவன் தொடர்ச்சியாக இதுபோன்ற சம்பவங்களில் ஈடுபடுவதால் அவரின் நடவடிக்கையை தடுக்கும் பொருட்டு தடுப்பு காவல் சட்டத்தில் கைது செய்ய கலெக்டர் அன்புசெல்வனுக்கு எஸ்.பி.
கலெக்டரின் உத்தரவையேற்று கடலுார் மத்திய சிறையில் உள்ள நாமதேவனிடம் தடுப்புக்காவல் சட்டத்தில் கைது செய்ததற்கான உத்தரவு நகலை போலீசார் நேற்று வழங்கினர்.
இளம் பெண்ணிடம் பேரம் பேசும் எஸ்ஐ பூங்குன்றன் வெளிவந்த ஆடியோ இளம் பெண்ணிடம் பேரம் பேசும் எஸ்ஐ பூங்குன்றன் வெளிவந்த ஆடியோ வெளிநாட்டவர் கண்டுப்பிடித்த இந்த ஒரு உணவை மட்டும் தமிழர்கள் யாரும் சாப்பிட வேண்டாம் உயிரை பறிக்கும் எச்சரிக்கை?
இந்நிலையில் இந்த சம்பவம் தொடர்பாக கருத்து தெரிவித்துள்ள மத்திய அமைச்சர் வெங்கைய நாயுடு காங்கிரஸ் கட்சி இந்த சம்பவத்தை அரசியலாக்க வேண்டாம் என்று தெரிவித்துள்ளார்.
முன்னதாக இது தொடர்பாக மத்திய பிரதேசத்தின் உள்துறை அமைச்சர் புபேந்திர சிங் கூறும்போது இந்த சம்பவத்தில் போலீஸார் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தவிலை என்று கூறியிருந்தார்.
அதன்பின்னர் அவர் கூறும்போது போலீஸார் தங்களது தற்காப்பு நடவடிக்கைக்காக துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியிருக்கலாம் என்று கூறியது குறிப்பிடத்தக்கது.
காரைக்கால் காரைக்கோவில்பத்து ஸ்ரீ பார்வதீஸ்வரர் கோயில் சார்பில் ஸ்ரீ பார்வதீஸ்வரர் அம்பாள் ரிஷப வாகனத்தில் எழுந்தருளி காரைக்கால் அரசலாற்றில் கடைமுக தீர்த்தவாரி நிகழ்ச்சி நேற்று நடைபெற்றது.
காரைக்காலில் வரலாற்று சிறப்புமிக்க தலமாக விளங்குவது காரைக்கால் திருத்தெளிச்சேரி எனும் காரைக்கோவில்பத்து ஸ்ரீ பார்வதீஸ்வரர் கோயில்.
வரலாற்று காலத்தில் காரைக்கால் மாவட்டத்தின் உணவு பஞ்சத்தை போக்க இறைவனே உழவனாக வந்து விளைநிலத்தில் விதை விதைத்தபெருமை இக்கோயிலுக்கு உண்டு.
நடப்பாண்டு நேற்று பகல் ஸ்ரீபார்வதீஸ்வரர் சுவாமிக்கு சிறப்பு அலங்காரம் மற்றும் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு ஸ்ரீ சுயம்வர தபஸ்வினி சமேத ஸ்ரீ சந்திரசேகரசுவாமி ரிஷப வாகனத்தில் காரைக்கால் அரசலாற்றங்கரையில் எழுந்தருளி தீர்த்தவாரி நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது.
தூத்துக்குடி தூத்துக்குடியில் முதலமைச்சர் செல்லும் பாதையில் அதிமுக கிளை கழக செயலாளர் ஒருவர் செல்போன் டவர் மீது ஏறி போராட்டத்தில் ஈடுபட்டாதால் பரபரப்பு ஏற்பட்டது.
இதில் முதல்வர் பழனிசாமி துணை முதல்வர் பன்னீர்செல்வம் மற்றும் அமைச்சர்கள் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் எம்.பி.க்கள் மற்றும் கட்சியின் முக்கிய நிர்வாகிகள் கலந்துகொள்ளவுள்ளனர்.
இந்நிலையில் தூத்துக்குடி வடக்கு காரசேரி கிளைக் கழகச்செயலாளர் தங்கபாண்டி என்பவர் விமான நிலையத்தில் இருந்து விழா நடக்கும் இடத்திற்கு முதல்வர் செல்லும் பாதையில் உள்ள செல்போன் டவர் மீது ஏறி போராட்டம் நடத்தினார்.