T.C. Yargıtay Başkanlığı - 9. Hukuk Dairesi
Esas No: 2025/1112
Karar No: 2025/1769
Karar Tarihi: 19.02.2025

Dava Konusu:
Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı ... Spor Hizmetleri Şube Müdürlüğünde işçi olarak çalıştığını, ... Sendikası üyesi olduğunu, 24.06.2014 tarihinde ... İlçesi Hizmet Birimi Şube Müdürlüğüne atandığını, 2017 yılı Kasım ayı itibarıyla ... ...’te ... Eğitim Merkezi sorumlusu olarak çalışmaya başladığını, davacının ikametgâhının ... ilçesinde olduğunu, görevlendirmelerin toplu iş sözleşmesinin 14 ve 20. maddelerine uygun olmadığını, 08.00-17.00 saatlerinde görevi başında olan davacının Haziran 2015 ayına kadar 05.00-05.30 saatleri arasında toplu taşıma olmadığından ... ve ... ilçelerine gidebilmek için taksi kullanmak zorunda kaldığını, mesai bitimi sonrası davalı ... önüne servisle 19.30’da gelindiğini ve buradan evine toplu taşıma aracı ile ulaştığını, bu dönem açısından taksi ücreti ile akşam evine dönüşte ödediği yol ücretinin ödenmesi gerektiğini, Haziran 2015 ayından sonra ise servis hizmeti kaldırıldığından ... ve ... ...’e kendi imkânları ile gidip geldiğini ve yol ücretini kendisinin ödediğini, görevlendirildiği yerlere gidiş geliş yol ücretinin ödenmesi gerektiğini, ...’ye giderken 5 saat, Manavgat’a giderken 4 saat yolda zaman geçirdiğini, toplu iş sözleşmesi gereğince 05.30-08.00 ve 17.00-20.00 saatleri arasında yolda geçen sürelerin fazla çalışmadan sayılması ve toplu iş sözleşmesi gereğince fazla çalışma ücretinin %100 zamlı ödenmesi gerektiğini, ayrıca harcırah da ödenmesi gerektiğini ileri sürerek fazla çalışma, yol ücreti ve geçici görev yolluğu (harcırah) alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yargıtay Kararı:
Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; fazla çalışma, yol ücreti ve harcırah alacağı taleplerinin ispat ve hesaplanmasına ilişkindir.
Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.