T.C. Yargıtay Başkanlığı - 9. Hukuk Dairesi
Esas No: 2024/14529
Karar No: 2025/2095
Karar Tarihi: 27.02.2025

Dava Konusu:
Davacı vekili müvekkilinin 01.04.2007 ile 16.11.2018 tarihleri arasında davalı işveren Şirkette ustabaşı/formen olarak çalıştığını, son ücretinin net 3.585,00TL olduğunu, davacının 25.10.2017 tarihinde ... Sendikasına üye olduğunu, işyerinde çalışan 48 çalışanın da aynı sendikaya üye olduğunu, durumu öğrenen davalı işverenin sendikalı olan işçilere yönelik yoğun baskı ve ayrımcılık içeren davranışlarda bulunmaya başladığını, o dönemde işyerinde çalışmakta olan toplam 102 çalışanın 49’unun sendikaya üye olduğunu, işverenin sendikal çoğunluğa ulaşılmaması için 5 sendikalı çalışanı derhal işten çıkardığını, diğer işçilere de manevi baskı ve ayrımcı muamele uyguladığını, davacının işten çıkartılmadığını ancak işten kendisinin ayrılması için her türlü baskı, kötü muamele ve sözlü taciz ile yıldırılmaya çalışıldığını, normalde yaptığı iş alanı dışında işler verilmek ve buna ilişkin becerisi bahane gösterilmek suretiyle diğer işçilerin önünde küçük düşürücü söylemler ile onurunun ve itibarının zedelenmiş olduğunu, kendisi ustabaşı iken astı olan .... isimli işçinin kendisinin üstü pozisyonuna getirilerek ondan direktif alacak şekilde çalışmak zorunda bırakıldığını, yemek ve çay molalarında diğer işçilerin kendisinden uzak durduğunu farketmesi üzerine iş arkadaşlarına nedenini sorduğunda; işyeri sahibinin açıkça bu konuda talimat verdiğini, davacının yanında gördüğü kişiyi işten çıkartacağını söylediğini öğrenmiş olduğunu, davalı işyerinde işçilere ödenen ücret haricinde prim uygulaması olmamasına karşın, davacı dışındaki çalışanlara davalı Şirket yetkilileri tarafından “emek karşılığı” ya da “sendikadan ayrılma, üyelikten vazgeçme hediyesi” adı altında elden paralar ve zarflar verildiğini, davacıya bir kez dahi bu kapsamda prim verilmemiş olmasının ayrımcı muamelenin en açık göstergesi olduğunu, davacının çalışma ortamındaki kötüniyetli tutumdan manevi olarak çok yıpranması üzerine üyesi olduğu Sendikadan kendisine yol göstermelerini istediğini, Sendika yetkililerinin de davacının sendika üyeliğinden çıkışının yapılarak davalı Şirket yetkililerine çıkış evrakının sunulmasıyla baskıların azalabileceğini değerlendirerek 07.03.2018 tarihinde üyeliğini düşürdüklerini, ancak aynı gün tekrar sendikaya üye yapıldığını, bunun üzerine davalı Şirket yetkililerinin kötüniyetli tutumlarının bir süre azaldığını ancak üyeliğinin devam ettiğinin öğrenilmesi ile yapılan baskıların arttırılarak devam ettiğini, davacının kendisine yapılan baskılara daha fazla dayanamayarak, sigorta prim gününün dolmuş olmasından faydalanmak suretiyle kıdem tazminatını alıp işten ayrılmak zorunda kaldığını, üç çocuğu olan davacının hâlen iş aradığını, davacıya sendikal nedenler ile yapılan baskılar ve çalışma ahlakına aykırı muameleler olmasaydı öncesinde olduğu gibi davalı işyerinde çalışmaya devam edeceğini, günümüz ekonomik koşullarında işsiz kalmayacağını ileri sürerek bir yıllık ücretinden az olmamak koşulu ile takdir edilecek sendikal tazminat ile manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Yargıtay Kararı:
Uyuşmazlık, davacı işçiye işveren tarafından sendikaya üye olması sebebiyle sendikal baskı yapılıp yapılmadığı, ayrımcı, küçük düşürücü davranışlarda bulunulup bulunulmadığı, dava konusu tazminat taleplerinin yerinde olup olmadığına ilişkindir.
Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.