Wait for me...until forever... Minsan kailangan mong labanan ang takot. Ipaglaban ang nararamdaman kung kinakailangan. Gaya ng sa pag-ibig, sa minsan mo bang pagkakatuto nito, itatago mo na lang ba o ipagsisigawan sa buong mundo? Ako si Aira Pascua. Isang mekaniko ng eroplano. Buhay ko na ang mag-ayos ng sirang eroplano. Alam kong hindi karaniwan sa isang babae ang ganitong trabaho pero maano ba? Ito ang pangarap ko. Sa propesyon kong ito, isang lalaki ang makakatagpo ko. Hindi ko alam ang pangalan niya pero palagi ko siyang nakikita. Isa siyang sundalo sapalagay ko. Sa minsan naming pagkakabangga, nagkaroon kami ng pagkakataong magkausap, hindi man ganon katagal pero ayos na rin yun. Umalis na ko ng makuha ko sa kanya ang gamit kong nalaglag ng magkasanggi kami. Malayo na ko ng marinig ko siyang tumawag, "Miss, naiwan mo." Tapos inabot niya sakin yung panyo ko. "Salamat." Sagot ko at tumalilis na ko. Hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako ng pagkailang kasabay ng pag-asam kung maulit ang pagkikita naming iyon. Sa sumunod na araw, hindi ako nabigo at nagkita kami. "uy!" sabi niya kasabay ng pagkaway sa akin. Kumaway rin ako bilang tugon at nginitian siya. Tumakbo siya papalapit sakin. "Kumain ka na ba?" tanong niya habang hingal na hingal na nakatingin sa akin. "a,e...hindi pa." matipid kong sagot. Totoo yung sinabi ko dahil na rin sa mga naiwan kong Gawain sa hangar. "Sabay na tayo, heto o.." itinaas niya yung dala-dala niyang malaking lunchbox na parang pang-dalawahan talaga. "e,pupunta pa ko ng hangar e." sabi ko pero nakita kong biglang nalungkot ang repleksiyon niya kaya sinundan ko ng "dun na lang tayo kumain."kitang-kita kong nagliwanag ang mukha niya. "o sige."turan niya. Simula noon, palagi na kaming nagkikita at sabay kumakain pero hanggang ngayon hindi ko pa rin nalalaman ang pangalan niya. Hindi ko napansin na may ilang lingo na rin pala kami sa ganon gawi. Masasabi kong gusto ko na siya. Hindi siya mahirap magustuhan. Bukod sa mga mata niyang tsinito at masarap titigan at waring nangungusap, sa makisig niyang pangangatawan at sa malakas niyang tindig ay ang kanyang kabaitang taglay at pagiging magiliw sa lahat ng mga nakakasalubong niya. Matulungin siya sa iba. Ilan lamang yun sa mga napansin ko sa nagdaang araw na pagsasama naming lagi. Isang araw, hindi ko siya nakita sa lugar kung saan kami lagi nagtatagpo. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nalungkot at nanghinayang. Ramdam ko ang hindi pagiging kumpleto ng araw ko. Hindi ko naman siya maipagtanong dahil ni pangalan niya ay hindi ko alam. Sa bawat minutong dumadaan, unti-unti kong napagtatanto na hindi na lang pala
pagkagusto ang nararamdaman ko para sa kanya. Marahil ay mahal ko na ang lalaking iyon. Kaya naman nabuo sa isipan ko ang isang adhika, magtatapat ako sa kanya,gusto kong malaman niya kung anong nararamdaman ko. Sumunod na araw, nakita ko siya. Ako na ang unang kumaway. "Hi!" sabi ko. Hindi maalis ang mga ngiti sa aking labi. "o kamusta?pasensya ka na ha, duty ako kahapon e." sabi niya, nakalapit na siya sakin. "a..kain na tayo..ayos lang yun." Magiliw ko na lang na tugon. Ito na ang araw, sasabihin ko na sa kanya. Nagsimula na kaming kumain sa may hangar. Katapat ko siya at parang nagdadalawang-isip na kong sabihin pero kailangan. "Mahal na kita."nakatungo kong turan kasabay ng pag-ugong ng elesi ng helicopter na nasa may bandang kanan naming. "Ha?" sigaw niya dahil palakas ng palakas ang ugong. "Mahal na kita!" ulit ko habang sinusubukang na ring lakasan ang boses ko pero hindi nga yata ito ang tamang oras dahil hindi niya pa rin narinig. Tumigil ang ugong, "ano yung sinabi mo kanina?" tanong niya. "a,sabi ko may amos ka." Sabi ko na lang. Nakakainis mang sabihin pero hindi ko naipagtapat sa kanya. Kinabukasan, nabuo ang desisyon kong sabihin uli sa kanya. Lumabas ako ng hangar at nagpunta sa may field sa pagbabakasakaling makita ko siya doon at hindi naman ako nabigo at nakita ko siya kasama ang isa pang sundalo. Magkalayo kami pero wala akong pakialam, sasabihin ko na talaga. Nang makita niya ako, kumaway siya at sumigaw, "Hindi ako makakasabay ngayon!!!!!." "ok lang, may sasabihin nga pala ako!!!!." Sagot ko sa kanya. "Ano yun?" ika niya. "Mahal kita!!!!!" at may dumaan ng eroplano na galling lang sa malapit. Hindi ko alam kung bakit sa tuwing magtatapat na ako,ang ingay. Hindi lang ba talaga tama yung panahon o sadyang wala na akong pag-asa? "Ano?" tanong niya."Ingat ka." Sabi ko na lang at nanlulumo akong bumalik sa loob. Ang saklap ng araw na ito pero hindi dapat ako mawalan ng pag-asa, ika nga 'May bukas Pa'. Sa sumunod naming pagkikita, tiniyak kong sa tahimik na lugar ko na siya makakausap. Niyaya ko siyang pumunta sa may tower at nagpatianod naman siya. Nakarating naman kami ng matiwasay at hindi ko maitago ang excitement na nadarama ko. Ito na uli, sa pangatlong pagkakataon, sasabihin ko na sa kanya. Saktong pagkaupo naming, nagsalita na agad ako. "May sasabihin ako." "Ano yun?" lumingon siya sakin. Tumikhim muna ako at nag-ipon ng lakas ng loob. "Mah---" may dumating na tao at hindi ko na maituloy ang sasabihin ko. "Buddy, hinahanap ka ni sir." Sabi nung lalaking dumating. "ok lang ba?" tanong niya sakin. "a..sige." sagot ko na lang. At sa huli sawi na naman ako. Bakit ganon? Dalawang salita lang hindi pa ko payagang bigkasin yun na siguradong maririnig niya. Ayoko na. Suko na ko. Itatago ko na lang ang nararamdaman ko sa kanya.
Hindi rin naman ako mabigyan ng pagkakataon. Wala akong magagawa kung ayaw talaga ng tadhana. Hindi ko siya nakita ng sumunod na araw. Siguro dumuty uli, naisip ko na lang. Pag- uwi ko sa'min agad kong binuhay ang TV na daily routine ko na rin dahil mahilig akong manood ng balita. Ang balita ay ayon sa kaganapan sa may parteng Mindanao. Sabi rito, tinambangan dawn g mga rebelled ang isang grupo ng mga sundalo sa may Maguindanao. 6 ang patay at isa ang kritikal. Sa kaalamang iyon, kinabahan ako at inisip na hindi sana siya. Ipinakita ang mga pangalan at litrato ng mga namatay. Biglang nanlamig ang buong sistema ko ng makita ang larawan ng taong mahal ko. Hindi ko namalayan na nag-uunahan na pala ang mga luhang mamalisbis sa pisngi ko. Ang sakit sa dibdib. Bakit siya pa? Pwede naming iba na lang. Ngayon nagsisisi ako dahil sumuko ako agad, nahuli na ko. Wala na. Huli na ang lahat para sa'ming dalawa. Isang umaga, nagising na lang akong nanlulumo at tila wala sa sarili. Alam kong tapos na pero heto pa rin ako at umiiyak. Lumabas ako ng bahay para sumagap ng sariwang hangin ng mamataan ko ang mail box naming isang buwan na ring hindi nabubuksan. Matapos kong makuha lahat ng sulat, pumasok na ko sa loob. Binaybay ko lahat ng sulat at nakatawag-pansin sa akin ang hindi pamilyar na mensaheng tanging "HI!" lang ang nasa labas. Binuksan ko iyon at tiningnan ang laman. Nagulat ako at napaiyak sa mga nabasa ko: Hi Mechanic Girl! "Pasensya ka na ha, hindi ko to masabi sayo ng personal pero...Mahal na kita e. Alam kong masyadong mabilis pero iyon ang nararamdaman ko e. Kung di mo lang alam lagi kitang binabantayan. Para na nga akong stalker e pero walang kaso yun sakin basta alam kong safe ka. Natuwa ako ng nabigyan ako ng pagkakataong makausap ka. Simula noon, lagi na kitang hinihintay sa lugar kung saan tayo nagkabangga, nagbabakasakaling andun ka at hindi naman ako nabigo. Pasensya na uli kung minahal kita ng patago ha. Natotorpe kasi ako pagkaharap kita pero sinusubukan ko naman maging madaldal para hindi mo ako sawaan. A...nga pala hindi uli ako makakasabay sa pagkain, duduty uli kasi kami e.Sorry. Promise!babawi ako sayo. Mag-ingat ka dyan ha. Thank you sa paghihintay pagminsan.Mahal na mahal kita. Babalik ako agad dyan."
hintayin mo ako ha... Love, Soldier Boy- Napatakip na lang ako ng bibig at hinayaang maglandas ang luhang nagkukumahog makawala sa mga mata ko. "Wala na kong hihintayin...hindi na kita mahihintay...wala na..." ang tanging nasabi ko na lang sa sarili ko. this story was inspired by haveyouseenthisgirl.....^_^