HEBREO 12:1-2 "TUMAKBONG MAY PAGTITIIS SA TAKBUHIN" NI REV WILBUR G BRUINSMA Panimula Nakatakbo ka na ba sa isang takbuhan? Hindi lamang malapitang distansiya na isandaang metro o higit pa, kundi isang mahabang distansiyang takbuhin? Ito ang dati at nananatili pa ring paligsahan sa Olympics na ginaganap hanggang ngayon. At ang larawang ito ang ginagamit ng manunulat ng Hebreo sa Hebreo 12:1, 2. Hayaan n'yong basahin ko iyan sa inyo: "Kaya't yamang napapalibutan tayo ng gayong kakapal na bilang ng mga saksi, itabi natin ang bawat pabigat at ang pagkakasalang madaling bumibitag sa atin, at tumakbo tayong may pagtitiis sa takbuhing inilagay sa harapan natin. Pagmasdan natin si Jesus na siyang nagtatag at nagpasakdal ng ating pananampalataya, na dahil sa kagalakang inilagay sa kanyang harapan ay tiniis niya ang krus, hindi inalintana ang kahihiyan, at siya'y umupo sa kanan ng trono ng Dios." Ang larawang ginamit dito ay nagtuturo sa atin ng mahalagang espiritual na katotohanan. Ang sumulat sa mga taga-Hebreo ay inihahambing ang ating mga buhay dito sa sanlibutan sa pagtakbo sa isang takbuhan. Itinuturo sa atin ng sumulat sa mga taga-Hebreo kung ano ang dapat nating gawin kung nais nating matapos ng matagumpay ang takbuhing iyon. Kaya, nasa harapan natin ngayon ang sitas na nagbibigay ng higit na kalakasan at panghihikayat sa bayan ng Dios. Ibinibigay nito ang kinakailangang lakas upang patuloy nating takbuhin ang nakakapagod na takbuhin na tinatawag nating buhay. Sa katunayan, nakita na natin itong pampalakas-loob na ito sa ilang mga talatang pinag-aaralan natin sa nakaraang dalawang pagsasahimpapawid kaugnay sa Hebreo 11. Pinag-aralan natin ang ilang mga lalaki at mga babae na nagpakita ng pananampalataya sa kanilang mga buhay. Kinailangan ng Dios sa kanila ang ilang di-pangkaraniwang mga gawa na tunay na sumubok sa kanilang pananampalataya - ang ilan sa kanila ay labis. Bilang resulta, sila ay naging mga halimbawa ng pananampalataya sa atin. Ang Salita ng Dios na pag-aaralan natin ngayon ay nagsasabi sa atin patungkol sa mga banal na ito na pumapalibot sa atin ngayon (iyan ay, nakapaligid) sa pamamagitan nitong makapal na bilang ng mga saksi. Silang lahat ay nasa palibot natin, at tumatayo tayong kasama nila. Tayo ay magkakasamang bayan na sumasampalataya na lumalakad hindi sa pamamagitan ng paningin. At samakatuwid tayo ay kasamang tumatayo sa gitna nitong makapal na bilang ng mga saksi at hinihimok sa katapatan. Ang kaisipan ay kung nakaya nila sa biyaya ng Dios na manindigan sa pamamagitan ng pananampalataya, kaya rin natin. TUMAKBONG MAY PAGTITIIS SA TAKBUHIN I. Ang Agarang Utos Gaya ng nabanggit natin sa simula, ginagamit ng sumulat sa mga taga-Hebreo ang halimbawa ng mananakbo sa isang takbuhan upang ilarawan sa atin ang ating buhay bilang mga mananampalataya sa sanlibutang ito. At ang partikular niyang tinutukoy ay ang mananakbo sa maraton. Ang mananakbong ito ay hindi pang-maigsing distansiyang mananakbo. Tumatakbo siya ng malayuang distansiyang takbuhin. Ang ganitong uri ng takbuhan ay nangangailangan ng maraming lakas. Hindi ito napapanalunan sa loob ng ilang segundo, kundi kailangan ng maraming oras. Dapat siyang magtakda sa kanyang sarili ng tulin - isang nararapat na tulin - at sundan ang tulin na iyon hanggang sa dulo ng takbuhin, kung nais niyang makatawid sa linya ng pagtatapos upang makuha ang gantimpala. Ang marunong na manlalaro sa ganitong takbuhan ay isang tao ring nalalaman na upang maging mahusay 1
dapat siyang magsuot ng tamang pananamit. Lahat tayo ay nakakita na ng mga tumatakbo ng payagyag (joggers); o siguro ay nakapanood na tayo ng karera ng maraton. Ang suot ng mga mananakbong iyon ay kakaunti. Sila ay nakadamit ng magaan na maikling salawal gayundin ng walang manggas na kamisadentro, na magaan din hangga't maaari. Ni hindi nagdadala ng anuman ang mananakbo. Hindi siya nagdadala ng bote ng tubig o kagamitan sa ulo o mabigat na sapatos na pang-tennis. Itinatabi niya lahat ng mabigat na makakahadlang sa kanya sa pagtakbo sa takbuhin nang mabilis at tiyak hangga't maaari. At isa pang bagay ang totoo sa ganitong mananakbo: pagtitiis. Siya ay isang taong nagpapatuloy. Alam niyang ang takbuhan ay hindi kaagad matatapos. Matiyaga niyang tinitiis ang pagpapawis, ang masasakit na kalamnan habang umiinit sila, ang mabigat na paghinga na magkakaroon siya sa itatagal ng takbuhan. At tumatakbo siya. Tumatakbo siya ng walang pahinga at walang pag-ayaw! Tumatakbo siya. Mukhang nakakapagod? Iyan ang takbuhin na tinatakbo ng bawat isa sa bayan ng Dios. Ang bawat tunay na mananampalataya ay tinatakbo ang ganitong takbuhin. Syempre, hindi pisikal. Ang nasa isip ng sumulat sa mga taga- Hebreo ay isang espiritual na takbuhin. Ito ang takbuhin ng pananampalataya. Iyan ang tunay na paksa na pumapailalim sa ating teksto ngayong gabi - pananampalataya. Iyan ang tungkol sa Hebreo 11 - yaong mga lalaki at mga babaeng nagpakita ng dakilang pananampalataya sa kanilang mga buhay. Kasi, kapag ang anak ng Dios ay muling ipinanganak, iyan ay, dinala mula sa espiritual na kamatayan tungo sa espiritual na buhay, sa sandaling iyon siya ay inihugpong kay Cristo. Itinatali sila ng Dios kay Cristo sa paraang ang buhay ni Cristo ay dumadaloy mula sa Kanya tungo sa dapat ay patay na tao. Sa ganoong paraan ang tao ay mapagbiyayang pinagkakalooban ng Dios ng buhay ni Cristo. Itong kapangyarihan kung saan ang patay na makasalanan ngayon ay inihugpong kay Cristo ay ang kapangyarihan ng pananampalataya. Kapag ang kapangyarihang iyon ay gumawa sa puso ng tao, kung gayon ang pananampalatayang iyon ay lalabas na palatandaan sa kanyang buhay. Siya ay pagkakalooban ng espiritual na mga mata at tainga upang kapag nakita niya at narinig ang mga bagay tungkol sa kaharian ng langit ay sasampalatayanan niya ang mga iyon. Kapag ang anak ng Dios ay sinabihan tungkol sa Dios at sa makapangyarihang mga gawa ng Dios sa paglikha at sa kaligtasan, siya ay sumasampalataya. Kapag ang anak ng Dios ay sinabihan tungkol sa sarili niyang kaligtasan sa dugo ni Jesu Cristo, siya ay sumasampalataya. Dahil dito ang isang buong bagong buhay ay inilalatag sa kanyang harapan. Ito ay buhay na sa prinsipyo ay kaiba mula sa taong hindi muling ipinanganak. Wala na ito sa ilalim ng pagkaalipin sa kawalang- pananampalataya. Ngayon ang buo niyang buhay ay inuudyukan at pinamamahalaan ng pananampalataya. Ang buhay na iyan ng pananampalataya ang inihahambing ng sumulat sa mga taga- Hebreo sa pagtakbo sa isang takbuhin. Sa sandaling tayo ay muling ipinanganak at pinagkalooban ng kaloob ng pananampalataya, hanggang sa wakas ng ating buhay, kapag tayo ay namatay, tayo ay tumatakbo sa isang takbuhin. At ito ay isang mahabang distansiya ng takbuhin. Tayo ay naroon para sa mahabang paghatak. Hindi ito isang mabilis na pagtakbo at tapos na tayo. Ito ay isang maraton. Sa buo nating buhay dito sa makasalanang sanlibutan, tayo ay tinawag upang isagawa ang ating pananampalataya, upang mabuhay mula doon sa prinsipyo ng pananampalataya. Kadalasan inilalagay ng Dios sa pagsubok ang pananampalatayang iyon! Maraming bulubundukin na tatakbuhin, at mga libis kung saan ang buhay ay tila madilim at mapanganib. May mga mabatong daan sa buhay na ito gayundin ang mga biglaang pagliko na hindi natin inaasahan. Ang landas na inilatag para sa atin dito sa sanlibutang isinumpa sa kasalanan ay isang puno ng mga panganib at peligro - karamdaman, 2
kamatayan, mga tukso, pag-uusig, at mga pakikibaka. Ang higit pa, araw-araw nating hinaharap ang pagtakbo - ang simpleng araw-araw na pagsisikap na tumakbo sa takbuhin. At ito ay nakakapagod! Ito ang dahilan kung bakit natanggap natin ang pagpapayo ng ating teksto: "Tumakbo tayong may pagtitiis sa takbuhing inilagay sa harapan natin." Ang takbuhing ito ay hindi di-sapilitan. Hindi ito isang takbuhin na maaari tayong lumakad na may katamaran. Hindi ito isa na maaari tayong tumigil habang daan at magpahinga. Hindi tayo maaaring espiritual na namamaluktot na lamang sa takbuhing ito! Inuutusan tayo sa ating teksto na takbuhin ito at manatiling tumatakbo. Ang mananampalataya ay maaaring simulan ang takbuhin ng may sigla, ngunit sa sandaling ang daan ay nagiging medyo mahirap upang sumuko na, mabilis - napakabilis - niyang sumusuko at tumitigil sa pagtakbo at nagpapatalo sa mga tuksong nakapaligid sa kanya. At ang payong tinatanggap natin, mahal na kapwa banal, ay: Huwag tumigil sa pagtakbo! Akala mo ba ay madali para kay Noe habang itinatayo niya ang arko na marinig sa loob ng 120 mahabang taon na hinahamak at tinutuya siya ng mga tao dahil sa isang bagay na tila katawa-tawa? Sa kalikasan ay nais na niyang tumigil sa pagtakbo sa takbuhin ng pananampalataya. Sa palagay mo ba si Moises, habang pinapatnubayan ang mga anak ni Israel sa ilang, ay hindi madalas na ninais na talikuran na ang lahat ng iyon at sumuko? Labis silang hindi mapagpasalamat at walang kabanalan! Hindi mo ba naisip na ang mga banal na pinag-usapan natin sa ilang nakaraang pagsasahimpapawid ay nagkaroon ng pagkakataon sa kanilang mga buhay na ninais nilang sumuko at tumigil na sa pagtakbo? Ang buhay ng pananampalataya ay hindi madali upang ipamuhay! Ang takbuhin ay mahaba, at napaka, napakahirap kung minsan. Ito ang dahilan kung bakit tinawag tayo ng Dios, nang pinayuhan tayo dito sa ating teksto, na itabi ang bawat pabigat - na siyang, pagkakasalang madaling bumibitag sa atin! Iyan ang isang pabigat na napakadalas nating hindi nalalaman na dala-dala natin habang tayo ay tumatakbo. Ito ay mabigat na pabigat na nagpapabagal sa atin. Sa katunayan, ang pabigat na ito ng kasalanan ang madalas na nagpapanais sa ating tumigil at sumuko na. Kapag nagsasalita ang mga talatang pinag- aaralan natin tungkol sa pabigat ng kasalanan, hindi nila sinasabi ang tungkol sa mabigat na pasanin ng sala na dapat nating labanan araw-araw. Iyan din ay pasanin na nagpapapagod sa anak ng Dios. Subalit ang nasa isip ng kinasihang manunulat ay ang kasalanan na napakadalas na humahadlang sa pagtakbo sa takbuhin ng pananampalataya sa sanlibutang ito. Inililihis tayo ng kasalanan. Ginagawa ng kasalanan na mawala ang ating pagtutok o ginagawang naisin nating umupo at magpahinga ng sandali. Hindi ba iyan totoo? Maaari tayong umupo sa loob ng iglesia sa Araw ng Panginoon at mapakain ng Salita ng Dios. Bilang resulta, lumulunsad tayo sa isang bagong linggo na may mataas na inaasahan. Pagkatapos ay papasok tayo sa Lunes at biglang naroon ang pareho ding masasamang pagnanasa ng ating makasalanang laman. Tayo ay nag-iimbot, nagnanasa, nagagalit tayo, naninibugho, naiinggit. At habang nagpapatuloy ang sanlinggo ang Salita ng Dios na narinig natin ng Linggo ay nagsisimulang mawala. Dahan-dahan pero tiyak yaong mga inaasahan natin sa pananampalataya na itinakda nating isagawa sa pasimula ng sanlinggo ay nagsisimulang lumiit, at sa pagtatapos ng sanlinggo tila baga tayo ay bahagya ng tumatahak sa mga landas ng Dios! Ang dahilan diyan ay ang ating kasalanan. Ang makasalanan nating laman ay nagsasabit sa atin ng dagdag na dala-dalahan at ito'y nagpapabagal sa atin sa takbuhin. Sinusunggaban tayo ng kasalanan ng sanlibutan habang tumatakbo tayo at hinahangad na hilahin tayo palayo sa daan. Sinasabi sa atin ng masama na may mas mabuting daan, mas madaling daan para takbuhin. Ang daan na nais nilang takbuhin natin ay higit na mas masaya. Hindi ito halos nakakapagod, dahil hindi nito kailangan ng pananampalataya upang tumakbo doon! 3
Kaya nga mayroon tayo sa Hebreo 12:1 ng karagdagang payong natanggap: tumakbo tayong may pagtitiis sa takbuhing inilagay sa harapan natin. Ang salitang "pagtitiyaga" dito sa katunayan ay nangangahulugan ng "pagtitiis." Ito ay nagsasabi ng pagpapatuloy, iyan ay, kasama ang kalooban natin upang hindi sumuko! Muli, tinamaan ng Salita ng Dios dito ang pako sa mismong ulo! Nagsimula tayong tumatakbong mabuti at pagkatapos binibitag tayo ng ating kasalanan at tayo ay natitisod. Nagsisimula tayong bumagal. Ginigipit tayo ng kasalanan at tayo ay nagpapaliku-liko. Ang mga paa natin ay painut- inot na lang na naglalakad sa buhay. Hay! Ayoko na! Suko na ako. Bakit susubukan pang mabuhay ng banal na buhay? Bakit susubukan pang labanan ang tukso? Tila hindi ko natatakbo ng mabuti ang takbuhin. Hindi rin naman ako makakarating sa langit! Suko na ako. Kaya sasama ako sa mga hindi ako kabilang at susuko sa makasalanan kong laman at sa mga tuksong inilagay sa harap ko. Hindi! Sinasabi sa atin ng Salita ng Dios ngayon: Huwag! Hindi ka pwedeng sumuko! Dapat kang magpatuloy sa pagtakbo sa takbuhin ng pananampalataya. Dapat kang tumakbo ng may pagtitiis. Dapat kang magpatuloy at huwag mapagod. Dapat kang tumakbo at patuloy na tumakbo. Alam kong maari kang nagpaliku-liko, alam kong ang espiritual mong mga kalamnan ay masakit, alam ko na ang pagnanasa ay sumuko na lamang at makisama na lang sa iba sa daan ng kasalanan. Pero hindi iyan ang pagpipilian. Ito ay utos ng Dios sa iyo at sa akin, mga kapatid na lalaki at babae sa Panginoon. Nakikita mo ang makapal na saksi na ibinigay sa atin sa Hebreo 11? Nakikita mo ba ang takbuhing kanilang tinakbo? Nakikita mo ba ang kanilang pananampalataya? Tingnan mo kung ano ang ginawa nila sa pamamagitan ng pananampalataya! Tayo, mga kapwa mananampalataya, ay nakatayo kasama ng mga taong ito ng pananampalataya. Ang Dios ay gumawa sa atin ng katulad na pananampalataya! Kung natakbo nila ang takbuhin at nakamit ang gantimpala, kaya rin natin! Takbo! II. Ang Tangi Nating Lakas Ngunit kung tatakbo tayo ng matagumpay, may dapat tayong ilagay sa ating isipan. Hindi tayo makakatakbo, hindi natin magagawa kahit isang yugto ng takbuhin, kung hindi tayo titingin kay Jesus. Ganito ang kalikasan ng pananampalataya na ito ay tumitingin palayo sa sarili at tungo sa ating Tagapagligtas. Kung tatakbuhin natin ang takbuhin ng pananampalataya, kung gayon ang espiritual nating mga mata ay dapat nakapako lamang kay Jesus. Ang pananampalataya, naunawaan mo, ay ang gawa ng Dios kung saan ay itinatali Niya tayo sa ating Tagapagligtas. Ang pananampalataya samakatuwid ay pinag-iisa tayo ng hindi maihihiwalay kay Cristo. Subalit habang isinasagawa ang pananampalatayang iyan, napakadali para sa atin na alisin ang tingin kay Cristo. At pagkatapos ay sinusubukan nating humanap ng lakas mula sa loob natin upang tumakbo sa takbuhin sa halip na mula sa labas. Iyan mismo ang sinasabi ng di-sumasampalatayang sanlibutan na dapat nating gawin. Lahat ng kapangyarihan at lahat ng kakayahan upang gawin ang anuman, sabi ng masama, ay matatagpuan sa loob ng tao. Ang mananampalataya, gayunman, ay hindi humahanap ng lakas upang magpatuloy sa kanyang sarili, kundi tumitingin siya sa labas ng kanyang sarili. Ikaw at ako sa ating takbuhin ng pananampalataya ay dapat tumingin kay Jesus, dahil lahat ng ating lakas, lahat ng ating kakayahang tumakbo, ay matatagpuan lamang sa Kanya. Bakit? Sapagkat Siya ang nagtatag at nagpasakdal ng ating pananampalataya. Siya ang gumagawa ng pananampalataya sa atin at Siya ang magsasagawa ng pananampalatayang iyan sa atin, iyan ay, magdadala nito sa ganap niyang wakas. Kung ang pananampalataya ay sarili nating gawa, gaya ng gustong-gustong angkinin ng mga Arminian, kung gayon ay hindi natin matatakbo ang takbuhin, sapagkat ang nagkasalang tao kay Adan ay walang pananampalataya, gasino pa ang lumakad sa pananampalataya. Subalit si Cristo ang nagtatag ng ating pananampalataya. 4
Gumagawa Siya ng pananampalataya sa puso ng Kanyang bayan. Ipinadala ni Cristo ang Kanyang Espiritu sa panahon ng muling kapanganakan sa puso ng mga pinili ng Dios, at ang Espiritung ito ay gumagawa ng pananampalataya. Ang Espiritu ring ito ni Cristo ang nagtitiyak sa atin at umaalalay sa atin sa pananampalatayang iyan. Ang pananampalataya, kung gayon, hindi lamang sa pasimula nitong mga bahagi, kundi sa bawat bahagi din nito, ay gawa ni Cristo sa atin. Mula simula hanggang wakas inaalalayan tayo ni Cristo sa ating pananampalataya, upang ikaw at ako ay hindi maaari kahit sandali na tumakbong hiwalay mula sa pamumuhay na may kamalayan kaugnay kay Cristo. Sinubukan ito ni Pedro, at lumubog siya sa ilalim ng mga alon at mga daluyong. Subukan natin, at sa sandaling gawin natin tayo ay matitisod sa daan ng kasalanan. Hindi natin maaaring alisin ang ating mga mata kay Jesus! Magagawa natin ang lahat ng bagay sa pamamagitan lamang ni Cristo na nagpapalakas sa atin. Siya ang kapangyarihan na gumagawa sa atin at sumasa atin upang magpatuloy. Binibigyan Niya tayo ng lakas upang magpatuloy sa pagtakbo sa ating takbuhin. At Siya ang isa na naghahatid din sa atin sa dulo ng takbuhin. Hindi lamang siya ang nagtatag ng ating pananampalataya kundi ang nagpasakdal din. Siya na nagpasimula sa atin ng mabuting gawa ay magiging tapat upang ito ay tapusin! Hindi natin maaabot ang hangganan nang wala ang lakas na matatagpuan kay Cristo. Kung iniisip nating makakatayo tayo hiwalay sa Kanyang lakas, kung iniisip nating makakatayo tayo sa sarili nating katuwiran, kung iniisip nating may kapangyarihan sa loob natin upang matagalan ang tukso at mga panganib, mag-isip kang muli! Matitisod tayo sa ating pagmamataas at hindi natin matatapos ang takbuhin! Palaging inilalapit ng pananampalataya ang mananampalataya kay Cristo at sa Kanya lamang. At kay Cristo matatagpuan ang lakas upang tumakbo dahil tinakbo mismo ni Cristo ang takbuhin. Hindi sa ipinapantay natin si Cristo sa atin. Tumitingin tayo sa Kanya bilang nagtatag at nagpasakdal ng ating pananampalataya. Inilagay Niya tayo sa landas at hinahatid Niya tayo sa dulo. Subalit gayunpaman, tinakbo rin ni Cristo ang takbuhin. Mababasa natin sa talatang 2, sa huling bahagi: "na dahil sa kagalakang inilagay sa kanyang harapan ay tiniis niya ang krus, hindi inalintana ang kahihiyan, at siya'y umupo sa kanan ng trono ng Dios." Narito ang nais ng sumulat sa mga taga-Hebreo na ilarawan natin. Sa harap ni Cristo ay naroon ang gantimpala, iyan ay, ang kagalakang magiging Kanya sa kanan ng Dios. Gayunman, upang makamit ang gantimpalang iyon, si Cristo ay tinawag upang tiisin ang krus at ang kahihiyang kailangan Niyang pasanin. Ang takbuhing tinakbo ni Cristo ay nangailangan ng pagtitiis at pagpapatuloy, dahil kinailangan Niyang pagdusahan ang poot ng Dios laban sa ating kasalanan at kahihiyan. Sinabi sa ating teksto na ginawa iyan ni Cristo. Tiniis Niya ang krus. Nagdusa Siya sa pamamagitan ng labis na kirot ng katawan at kaluluwa. Nagdusa Siya sa ilalim ng mabigat at masakit na poot ng Dios upang maisagawa ang ating kaligtasan. Ginawa Niya ito bilang nagtatag at nagpasakdal ng ating pananampalataya - ang isa na sa pamamagitan ng krus ay isinagawa para sa atin ang lahat ng gawa ng kaligtasan. Ngunit ang dapat nating malaman ay kinailangang magtiis ni Cristo ng labis na kahihiyan upang magawa ito. Siya ay pinagtawanan ng mga tao, tinuya, dinuraan, at itinakuwil nila. Si Cristo ay pinabayaan ng Dios at nag-isa sa Kanyang kamatayan. Subalit hindi inalintana ni Cristo ang kahihiyang iyon, iyan ay, kusa Niya itong pinagdusahan. Tumayo Siya sa harap ng kahihiyang iyon at hinamak ito. Bakit? Dahil nasa gantimpala ang mata ni Cristo! Ano iyon? Ang kapangyarihan na ibibigay sa Kanya sa kanan ng trono ng Dios. Si Cristo ngayon ay naghahari sa kanan ng Dios. Siya sa pamamagitan ng Kanyang kahihiyan ay dinakila sa pinakamataas na kaluwalhatian at kapangyarihan. Si Cristo sa Kanyang kapangyarihan ay ipinatupad ang mga panukala ng Dios. At iyan ang pinakadakila sa lahat ng kagalakan! Ang mata ni Cristo ay nasa kagalakan na ibibigay sa Kanya upang maghari sa lahat, at nagtiis si Cristo. Nagpatuloy Siya! Bilang resulta, nakamit Niya ang gantimpala! At sa pamamagitan ng Kanyang 5
kapangyarihan bilang nagwagi sa takbuhin ay ibinibigay ni Cristo sa iyo at sa akin ang lakas upang tumakbo! III. Ang Walang Hanggang Gantimpala Gayunman palagi, at sa lahat ng panahon, dapat nating panatilihin ang ating mata kay Cristo - ang nagtatag at nagpasakdal ng ating pananampalataya. At kaugnay niyan dapat tayong palaging nananatiling nakatuon sa hangarin, ang gantimpalang mapapasa atin kapag narating na natin ang hangganan. Sa oras ng kamatayan tayo rin ay pagkakalooban ng kagalakan! Anong kagalakan? Aba, ang kagalakan na kasama sa pag-upo sa ilalim ng trono ng Dios at sa paanan ni Jesus. Hindi, hindi tayo ilalagay sa trono ni Cristo sa kanan ng Dios. Kundi tayo ay mapupunta sa harapan ng tronong iyon araw at gabi. At tayo ay magiging kabahagi sa kaluwalhatian at sa pag-ibig na matatapuan kay Cristo at sa Dios na Ama. At iyan, bayan ng Dios, ay kagalakan! Makalangit na kaligayahan! Ang takbuhin ay matatapos na - wala nang pagtakbo gaya ng dapat pa rin nating gawin ngayon. Wala nang kapaguran, hindi na kailangang magpatuloy. Ang walang hanggan nating kapahingahan ay maaabot na. Napapalibutan tayo ng gayong kakapal na bilang ng mga saksi! Napapaligiran nila tayo! Sundan ang kanilang halimbawa! Sundan ang halimbawa ni Cristo na iniwan sa atin, kung saan Siya ay naging mismong kapangyarihan tungo sa walang hanggang kagalakan! Tumakbo sa takbuhin! At kapag ikaw ay napagod, tandaan: Bibigyan tayo ng Dios ng lakas upang tayo ay pumailanglang na may mga pakpak na parang mga agila at lumipad habang daan. Tayo'y tatakbo at hindi mapapagod, tayo'y lalakad, at hindi manghihina! Bibigyan tayo ng Dios ng pananampalatayang iyan! 6