K I M B E R L Y P . Y U T U C
Ang Pinagdaanang Buhay ni SAN ISIDRO LABRADOR Mga larawang-guhit ni Kimberly P. Yutuc
Ang banal na imahen ni San Isidro Labrador ay ipinundar ni Don Perfecto Sanchez at inihabilin kay Dr. Dominador J. Martin. Nasa pangangalaga ito ngayon ng angkang Martin-Teodoro ng Bambang Bulakan, Bulacan. Makikita sa larawan ang tradisyunal na prusisyon ng San Isidro na idinaraos tuwing ika-15 ng Mayo.
Ang Pinagdaanang Buhay ni San Isidro Labrador ©2021 Kimberly P. Yutuc (mga larawan). Halaw ni Dee Anne Katrine Tampuz mula sa "Marilag na Buhay ni San Isidro Labrador at Santa Maria de la Cabeza" na salin sa Tagalog ni Pascual H. Poblete mula sa La Luz Menestral ni Padre Francisco Butiña, S.J. Reserbado ang lahat ng karapatan. Walang anumang bahagi ng aklat na ito ang maaaring kopyahin o palaganapin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng ilustrador. Unang limbag, 2021 Republika ng Filipinas Sa karangalan ni San Isidro Labrador, patron ng Parokya sa Bambang at Taliptip, Bulakan, Bulacan.
I Madrid Si San Isidro Labrador ay isang magsasakang lingkod ng Diyos. Nagmula siya sa isang mahirap ngunit mabubuti at banal na pamilya sa Madrid, Espanya. Ang mga magulang ni Isidro ang unang nagturo sa kaniyang mamuhay nang mabuti at magkaroon ng pananampalataya sa Diyos. Pagsasaka ang Isidro. Masipag siya sa pangunahing kaniyang trabaho at palaging nagbibigay ng tulong o limos sa mahihirap at nangangailangan. ikinabubuhay ni 1
II Magsasaka Mula Lunes hanggang Sabado ay abala si Isidro sa pagsasaka at kung Linggo naman siya nagsisimba. Madaling araw pa lamang ay bumabangon na si Isidro at unang nagpupunta sa mga simbahan para magdasal at magdebosyon. Dahil dito, palagi siyang nahuhuli ng dating sa bukid ngunit kataka-takang nahihigitan pa niya ang gawa ng kaniyang mga kasamahan. Lingid sa kaalaman ng marami, bukod sa sariling sipag ni Isidro ay araw-araw siyang nananalangin sa Panginoon na tulungan siya sa pagsasaka at bigyan ng masaganang ani. Buong galak namang tinutugon ng Diyos ang panalangin ng mabuting magsasaka. 2
III Simbahan Ang simbahan ni San Andres ang kinagigiliwang simbahan ni San Isidro. Minsan ay hinanap ng isang tao si Isidro sa bukid ngunit wala doon si Isidro. Namangha ang tao nang makita niyang ang mga baka ay kusang nag-aararo at madami ang kanilang nagagawa. Maging si Vargas, na may-ari ng lupa, ay namangha nang makita niya ang himalang iyon. Nagpasalamat siya sa Diyos dahil ang tauhan niyang si Isidro ay pinagpapala ng Diyos. Tulad ng kanilang inaasahan, nang hinanap nila si Isidro ay natagpuan nila ito sa Simbahan ni San Andres at taimtim na nagdarasal. 3
IV Mag-asawa Nakapangasawa si Isidro ng isang Kristiyanang magiliw na naglilingkod sa Diyos. Siya si Maria de la Cabeza o Maria Toribia. Masipag sa mga gawaing ispiritwal at gawaing bahay si Maria. Mababa ang kaniyang loob at isang tunay na modelo ng pagiging Kristiyana. Maagang gumigising ang mag-asawa at sabay na bumibisita sa mga simbahan para manalangin o magsimba bago pa man nila gawin ang kanilang mga tungkulin sa bukid at sa kanilang tahanan. Kahit pa labis ang kanilang kasipagan ay hindi sila naghahangad ng sobra-sobrang kayamanan dahil mas pinahahalagahan nila ang yamang hindi kumukupas. Mapayapang namuhay ang mag-asawa na pinaghihirapan ang bawat pagkaing sa mga nangangailangan. Magkasama sila sa hirap man o ginhawa. Kalaunan ay biniyayaan sila ng isang anak na lalaki na pinalaki nilang taglay ang kabutihang-loob at matibay na pananampalataya sa Diyos. kanilang kakainin at nagbibigay limos 4
V Pagsisimba Isang araw, hindi nakapagsimba si San Isidro dahil sa dami ng kaniyang gawain. Kaya naman kinahapunan, nang matapos na niya ang kaniyang trabaho ay dumiretso siya sa simbahan ngunit ito'y sarado na. Lumuhod na lamang si San Isidro sa pintuan ng simbahan at doon nagsimulang magdasal. Maya-maya ay nagbukas din ang simbahan. Lalong naging taimtim ang mga panalangin ni Isidro at tila ba nasa langit na siya dahil sa labis na tuwa. Nawili siya sa mga nakikitang himala. Ang nais ni San Isidro ay manatili na lamang sa ganoong pakiramdam ng kaluwalhatian. 5
VI Lobo Isang tag-araw ay nagpunta si Isidro sa Simbahan ni Santa Maria Magdalena upang manalangin. Itinali muna niya ang kaniyang asno sa labas ng simbahan habang siya'y nagdarasal sa loob ng simbahan. Sa gitna ng kaniyang pakikipag-usap sa Diyos ay umalingawngaw ang malakas na tawag sa kanya ng mga bata. "Dalian po ninyo, inaatake ng lobo ang inyong asno!" tawag ng mga bata. Hindi nagpaistorbo si Isidro sa kaniyang pananalangin at pinatahimik niya lamang ang mga bata at sinabihang hayaang mangyari ang nais ng Panginoon. Nang lumabas siya ng simbahan pagkatapos magdasal ay natagpuan niya ang mga lobo sa paanan ng kaniyang asnong hindi man lamang nasugatan. Dali- daling bumalik si Isidro sa simbahan upang muling manalangin at magpasalamat sa himalang ginawa ng Panginoon at sa pagliligtas sa kaniyang asno. 6
VII Paratang Dahil sa labis na pagpapala ng Diyos kay Isidro at sa masaganang lupa na nililinang ng banal na magsasaka ay marami ang naiinggit sa kaniya. Isa na rito ay ang kaniyang katrabaho na nagsumbong sa may-ari ng lupain na si Ivan de Vargas. Nagwika ang trabahador kay Vargas ng ganito, "Dahil nagmamalasakit po ako sa inyong lupain, minarapat ko pong ipagtapat sa inyo ang ginagawa ni Isidro. Palagi po siyang huli kung pumasok dahil sa paglilibot niya sa mga simbahan. Pinababayaan niya po ang kaniyang tungkulin, ang lupa ninyo!" Nagalit si Vargas sa kaniyang narinig at hinanap si Isidro saka pinagsabihan ng masasakit na salita. "Ninanakawan mo ako dahil sa pagtanggap mo ng buong suweldo gayong hindi ka naman pala pumapasok sa tamang oras. Nagkakasala ka sa Diyos dahil sa iyong pagiging iresponsable at maling pagdedebosyon!" Galit na galit si Vargas ngunit malumanay na nagpaliwanag si Isidro. "Hindi ko naman po pinababayaan ang aking trabaho nang dahil sa aking pagdedebosyon. Kung mapatutunayan po ninyong totoo ang ibinibintang sa akin ay handa akong bayaran ang sinasabing pinsala. Pag-isipan po ninyong mabuti at huwag ninyo pong masamain ang hindi ko pagtigil sa aking pagdedebosyon." Huminahon si Vargas at nag-isip-isip. Mayroon pa rin siyang pagdududa kaya't nais niyang siya mismo ang makakita sa pangyayari. 7
VIII Anghel Bilang pagmamatyag ay sinundan ni Vargas si Isidro sa bukid at nagtago siya sa hindi kalayuan. Ang balak niya ay muli itong murahin ngunit hindi ito natuloy dahil sa kaniyang nasaksihan. May apat na mapuputing binata na tumutulong kay Isidro sa pag-aararo. Lumapit si Vargas kay Isidro upang kilalanin ang mga binata ngunit bigla na lamang nawala ang mga ito. Tanging si Maria Toribia na naghatid ng pagkain ang kasama ni Isidro. Tinanong niya si Isidro, "Sino iyong mga katuwang mo sa pag-aararo?" Malumanay na sumagot si Isidro, "Wala naman po akong kasama kung hindi ang Diyos na lagi kong hinihingian ng tulong sa tuwing ako'y nagsasaka." Napagtanto ni Vargas na isang himala mula sa Diyos ang kaniyang nasaksihan. Naniwala na siyang totoo ngang ang Diyos ang nagpapala kay Isidro kaya naman inihabilin na niya nang buong-buo ang kaniyang lupain kay Isidro at nangakong hindi na siya maniniwala sa ano mang ibibintang ng maiinggitin. 8
IX Butil Maging sa mga hayop ay mabuti ang kalooban ni Isidro. Noong isang taglamig, habang naglalakad si Isidro at ang kaniyang anak sa lupaing nababalot ng niyebe patungong gilingan ng trigo ay nakakita sila ng kumpol ng mga ibon. Palipat-lipat ng sanga ang mga ibon at nahabag si Isidro sa mga ito dahil iniisip niyang nahihirapan at nagugutom na ang mga ibon. Sa awa ay hinawi niya ang mga niyebe sa isang bahagi ng lupa at saka naglapag ng mga butil ng trigo. May nakakita sa ginawa niyang iyon at kinutya siya dahil pagsasayang daw ng biyaya ang pagbibigay ng trigo sa mga ibon. Nang makarating sila sa gilingan ng trigo ay laking gulat at galak ng mag-ama nang makitang punong-puno ang kanilang sako ng trigo na parang hindi man lamang nabawasan. Agad na nanalangin si Isidro bilang pasasalamat sa himala ng Diyos. 9
X Bukal Isang araw, habang magkasamang naglilibot sa bukid sina Vargas at Isidro ay nakaramdam ng uhaw si Vargas. Itinuro naman ni Isidro ang isang bahagi ng bukid kung saan may bukal ngunit nabigo si Vargas nang walang nakita kahit na isang patak ng tubig. Sinundan siya ni Isidro at gamit ang kaniyang pala ay tinumbok niya ang isang bato at sinabing "dito ay may tubig, kung ibig ng tubig mula sa bukal. Langit!" Sumirit ang masaganang Nakapagpagaling ng maraming maysakit ang bukal at matagal na panahong hindi nawalan ng tubig. 10
XI Trigo Mula sa Madrid ay lumipat sa Caraquiz ang mag-asawang Isidro at Maria. Doon ay muli silang nagtrabaho sa bukid. Habang nagtatrabaho si Isidro ay dumating ang kaniyang malungkot na amo dahil sa kakaunti lamang ang kanilang ani. Nagwika si Isidro sa kaniyang amo, "Huwag po kayong malungkot dahil pagpapalain tayo ng Diyos." Nang igalaw niya ang kaniyang kalaykay ay nakakuha siya ng napakaraming trigo. Namangha ang amo sa nasaksihang himala. Hiningi na lamang ni Isidro ang mga natitirang dayami at pumayag naman ang amo dahil akala niya'y wala nang makukuha rito. Sa ikalawang pagpag ni Isidro ay mas maraming trigo ang kaniyang nakuha. 11
XII Balabal Minsang nagkahiwalay ang mag-asawa. Nanatili si Maria sa Caraquiz at doon nagpatuloy sa kanyang pagdedebosyon sa pamamagitan ng paglilinis at pag-aayos ng simbahan, babang si San Isidro ay nasa Torrelaguna at nagtatrabaho sa bukid. Minsan ay isinumbong ng isang mainggitin si Maria kay Isidro at nagbintang: ang dahilan ng madalas nitong pagtawid sa Ilog Jarama ay hindi para dumalaw at mag-alay sa ibang simbahan ng kaniyang debosyon kundi ang makiapid sa mga pastol. Hindi naniwala si Isidro sa sabi-sabi kaya't nagpunta siya sa Caraquiz para alamin ang pangyayari. Inabangan niya ang pagdaan ni Maria malapit sa Jarama at nasaksihan niya ang pag-aantanda ni Maria saka inilatag ang balabal sa ibabaw ng ilog at doon sumakay. Nakatawid siya sa ilog nang hindi man lamang nababasa. Masayang-masaya si Isidro at umigting ang paniniwala sa pagka-Santa ng kaniyang asawa. 12
XIII Kabanalan Gayunpaman, lumala ang mga bintang kay Maria at kumalat na ito sa buong bayan. Wala namang imik ang Santa at tiniis ang lahat ng bintang. Marami pa rin ang nagsusumbong kay Isidro na siyang ikinalungkot niya dahil sa pagkakasala ng mga taong naninira ng puri. Upang matigil ang isinama niya ang mga lahat ay nagbibintang sa kaniyang asawa at patago nilang pinagmasdan si Maria. Nakita nilang lahat ang himala at humingi sila ng tawad kay Isidro. Si Isidro naman ay nagpasalamat sa Diyos. 13
XIV Piging Kasali si San Isidro sa isang banal na samahan. Minsan ay nagkaroon ng salo-salo ang samahan at hindi nakarating sa oras si Isidro dahil nawili siya sa kaniyang pagdarasal. Nang dumating, may kasama siyang mga pulubi upang isalo sa pagkain ngunit tapos na ang kainan at tanging ang parte niya na lamang ang natitirang pagkain. Sinabihan siya ng kaniyang mga kasamahan na ubos na ang pagkain ngunit hindi ito pinansin ni Isidro. Sinabi niyang ilabas ang natitirang pagkain at maghahating-kapatid na lamang sila. Ngunit nang tingnan nila ang lalagyan ng pagkain ay punong-puno ito! Pinakain nila ang mga pulubi at ang mga sumobra ay ipinamigay pa sa mga bagong dating. Muli, taos pusong nagpasalamat sa Diyos si Isidro. 14
XV Balon Nakaranas din ng kasawian ang mag-asawang Isidro at Maria. Habang abala ang mag-asawa sa kani-kanilang gawain ay naaksidente ang kanilang musmos na anak. Nahulog ang bata sa balon. Labis na sakit at kalungkutan ang naramdaman ng mag- asawa at sa kabila ng kanilang kabanalan ay nagawa nilang magdamdam sa Diyos. Umiiyak silang nanalangin sa Panginoon na tulungan sila sa nangyaring trahedya. Maya-maya pa ay unti-unting tumaas ang tubig sa balon na para bang idinuduyan ang katawan ng bata. Masayang kinuha ni Isidro ang kaniyang anak at nagpasalamat sa Diyos. 15
XVI Kamatayan Ayon sa sinabi ni Juliano, namatay si San Isidro Labrador noong taong 1130. Taimtim niyang tinanggap ang pagbawi ng Diyos sa kaniyang buhay pati na rin ang kayamanang kaniyang aanihin sa langit. Sa kaniyang mga huling araw ay tinanggap niya ang mga huling sakramentong iginagawad sa tao at ipinagbilin sa pamilya na magpatuloy sa pamumuhay sang-ayon sa ikagagalak ng Panginoon. Nais niyang mamuhay ang kaniyang pamilya sa kabanalan at pananampalataya at maging mabuti't maawain sa kapwa. 16
XVII Labî Inilibing siya sa libingan ng kaniyang kinawiwilihang simbahan, ang libingan ng San Andres. Nanatili ang kaniyang labî roon sa loob ng 40 taon. Nang hukayin ang kaniyang bangkay ay buong- buo pa rin ito at hindi naagnas. Mabango rin ang bangkay at naging mapaghimala. Kusang nagsitugtog ang mga kampana. Gumaling ang mga nananalig na maysakit. Nakakita ang mga bulag. Nakalakad ang mga lumpo at pilay. Gumaling ang mga nagpunta sa San Andres nang marinig ang mga himala. Ang kaniyang libingan ay naging isang halamanan ng mababangong bulaklak. 17
XVIII Santo Noong ika-12 ng Marso, 1622 ay ganap na kinilala si Isidro bilang isang Santo. Marami ang nagsimulang manalig sa Santo at sa kaniyang labî. Masayang-masaya ang mga tao at saan man tumingin ay makikita ang naggagandahang mga bulaklak at palamuti. Nagkaroon ng parada at nagbunyi ang mga trumpeta. Si San Isidro Labrador ang patron ng mga magsasaka at ipinagdiriwang hanggang sa ngayon ang kaniyang kapistahan tuwing ika-15 araw ng Mayo. 18