Mga salaysay na nilikom ng KAKAMMPI Arlene Del Rosario, Marikina City ni Ate Fe.1 Gusto ko nang tumakas pero nasa 6th floor ang tinitirhan ko2. Sabi sa akin ni Ate Fe, baka daw ako maaksidente kung magpumilit akong umalis. Isa pa, wala sa akin ang passport ko, dahil kinuha ito ng amo ko noong dumating ako sa Lebanon at ayaw ibalik sa akin. Tanging text na lang ni Ate Fe at ng aking Nanay sa Marikina ang nagdadala sa akin ng tighaw at pag-asa sa mga panahong iyon. U MALIS PO ako sa Pilipinas dahil sa hirap ng buhay dito. Namasukan ako bilang domestic helper, dahil iyon lang ang aking kayang gawin. Marami akong pinasukan sa abroad pero hindi ako sinuwerte sa mga bansang aking pinupuntahan. Kung hindi maliit ang kita, minamaltrato naman ako ng aking amo. Ang cellphone ko lagi kong itinatago dahil bawal mag- cellphone at tiyak na papagalitan ako kung malaman na nagte- text ako sa pamilya ko. Hanggang sa nagtungo ako sa Lebanon. Akala ko maganda doon dahil sa walang placement fee ang agency, at tumagal ako nang ilang buwan kahit mahirap ang trabaho. Masyado kasing malaki at maraming amo. Matinding takot at pangam- ba ang nararamdaman ko tuwing gabi. Iyak ako nang iyak. Ang tanging kinakapitan kong pag-asa ay ang sinabi ng KAKAMMPI na ibinigay na nila ang pangalan ko sa Embassy natin. ang bahay Ilang buwan pa lang ako doon nang sumiklab ang giyera sa Lebanon. Talagang nakakatakot. Masyadong malakas ang mga pagsabog, halos mayanig ang mga bahay. Isang araw, biglang may dumating na taga-embassy, at sinusundo ako. Noong una ay ayaw nila akong ibigay pero dahil bigla akong lumabas at nag-iiyak, napilitan silang ibigay ako. Pero kung nag- matigas ang amo ko noon, baka hindi rin nila ako nakuha dahil ayon sa amo ko, kung hindi nila ako ibibigay ay walang magagawa ang pamahalaan natin. Malamang, hindi ako nakauwi dito. Gusto ko nang magpa- alam noon pero sabi ng amo ko matatapos din daw ang giyera, kaya tuloy din daw ang trabaho ko. Pero ang problema ko, hindi naman ako maka-suweldo at wala akong maipadalang pera sa pamilya ko. Sa pangalawang linggo, talagang grabe na ang pagpapasabog ng Israel. Gusto ko na talagang umalis. Naglakas-loob akong magpaalam sa aking mga amo ngunit ayaw nila akong payagan. Nagalit pa nga sila sa akin dahil iyak ako nang iyak. Dahil gusto ko na talagang makaalis sa Lebanon, nagtext ako nang palihim sa amin sa Marikina. Sa kabutihang palad, ng pamilya ko sa KAKAMMPI ang paghingi ko ng tulong. At dito na kami nagtawagan naiparating Habang nasa center na ako, kabado pa rin ako kasi hindi ko alam kung ano naman ang mangyayari sa akin. Hindi ko kabisado ang mga pangyayari. Ang alam ko lang, may giyera at nanganganib ang buhay ng mga tao. Mahirap mag-stay sa center dahil hindi naman sapat ang pagkain at agawan at unahan sa pagpapa-book ng pag-alis. Ilang araw din akong naghintay doon. Nang paalis na kami, nakasakay na kami sa bus, natuwa na kami ng mga kasa- mahan ko dahil makakaaalis na 1 8 Human Rights FORUM ' ... ' Pakiramdam ko may giyera rin sa amin sa Marikina. rin kami sa wakas. Pero biglang nasira ang tulay na dadaanan namin patungong Syria kaya naiba ang destinasyon namin. Mas matagal ang biyahe. Mga apat na araw bago kami nakarating ng Pilipinas. Ang hirap ng pinagdaanan ko. Wala kaming dalang sapat na pagkain dahil maraming ruta ang dinaanan bago kami nakaalis at nakasakay ng eroplano. Ilang beses kaming nagpalipat-lipat. Dumating ako sa Pilipinas na walang kadala-dala dahil nga iniwan ko ang lahat ng bagahe ko. Sabi kasi sa akin, hindi raw pwedeng magdala ng kahit ano kundi isang bag lang. Hindi rin ako nakasuweldo dahil walang pera ang amo ko. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako mapanatag. Hindi ako mapakali, lagi pa rin akong natatakot. Pakiramdam ko may giyera rin sa amin sa Marikina. Kuwento ng 26 na OFW mula sa Zamboanga City SA UNANG pagputok pa lang ng giyera sa Lebanon, talagang matindi na ang takot at pangamba namin dahil parang ang lang sa aming tinitirhan ng mga pagsabog. Lahat kami ay may mga trauma dulot ng naranasan namin. Ang iba sa amin ay ayaw pauwiin ng aming mga amo. Pero dahil malapit kami sa mismong lungsod na naging pokus ng mga kalaban ng Hezbollah, napilitan ang aming mga amo na isoli na lang kami. lapit Sobra-sobra ang takot namin. Hindi naman kami baguhan sa mga kaguluhan, dahil naranasan na rin namin ito dito sa Mindanao. Pero hindi naman ganun ka-grabe ang sitwasyon, tulad ng naranasan namin sa Lebanon. Kaya kahit masakit isiping mawawalan kami ng trabaho, napilitan kaming magpa- alam sa aming mga amo. Iba- iba ang naging reaksyon ng aming mga amo. Yung iba nga ayaw pumayag pero ang iba naman sa amin, dahil talagang mababait ang mga amo, ay pinayagan agad. Ang iba nga naming kasamahan ay inihatid pa ng kanilang mga amo sa embahada. Ang iba naman sa amin ay sadyang kinuha ng pamaha- laan sa aming mga amo. Maraming usapan para ma- kumbinsi ang mga amo na paalisin na ang kanilang mga Pinay na DH. Problema nga lang ay wala kaming mga suweldo at ang ibang nai- pundar namin ay hindi namin nadala dahil personal na gamit lang ang pwedeng dalhin. Nakapanlulumo, nakapanghihinayang talaga ang mga kagamitang naiwan ng mga kababayan natin. Hindi namin alam kung ma- kukuha pa iyon, basta't ang mahalaga lang ay nakabalik na kami dito sa Pilipinas. Sa ngayon ay mag-aaral kami ng computer, sa pama- magitan ng KAKAMMPI chapter dito sa Zamboanga. At ayon sa pamahalaan ay maaaring may training para sa amin na ibibigay ng TESDA... 1 Si Maria Fe P. Nicodemus ay ang ng Chairperson Kapisanan ng mga Kamag- anak ng Migranteng Manggagawang Pilipino, Inc. (KAKAMMPI) 2 Ang pamilya ng amo ni Arlene ay nakatira sa ika-6 na palapag ng Basma Building, sa El Kahayet, Beirut, Lebanon.