Liksyon 7 para sa ika-14 ng Mayo, 2022
Naglalakbay na si Abraham sa Canaan ng ilang panahon nang magpasya ang Dios na pagtibayin ang Kanyang tipan sa kanya sa pamamagitan ng ilang pangitain. Naniwala dito si Abraham ngunit si Sara ay nainip. Kalaunan, nagpakita mismo ang Dios upang linawin ang pangako. Hindi inisip ni Abraham ang sarili habang nakikipag- usap sya ng harapan sa Panginoon ng sansinukob. Namagitan sya para sa ilang matuwid na tao sa Sodoma.
"At sumampalataya siya sa Panginoon; at ito'y ibinilang na katuwiran sa kaniya." (Genesis 15:6) Ibinahagi ni Abram ang kanyang pagdududa tungkol sa pangakong binhi nang katagpuin niyang muli ang Dios (Gn. 15:2). Tiniyak ng Dios sa kanya na anak nya ang magiging tagpagmana nya. Pinaniwalaan sya ni Abram (Rom. 4:20-22). At, nakumpirma ang tipan (Gn. 15:9-18). Naghandog ng mga hayop (v. 9-10) Namatay si Kristo para sa ating mga kasalanan Lumilipad ang mga buwitre (v.11) Nabihag ang Israel (v. 13) Isang nagliliyab na sulo (v. 17) Nakatuon ang Dios sa pagtupad ng Kanyang mga pangako Itinakda ang mga hangganan ng lupang pangako (v. 18) Pagbabalik sa Eden
Matapos na maghintay ng 10 taon, nawalan ng pag-asa si Sarai na maging ina ng binhi. Nagmungkahi sya ng ibang paraan: isang kapalit na ina. Mukhang nanalo ang katwiran sa pananampalataya... Nagduda si Sarai at kumilos laban sa kalooban ng Dios, gaya ni Eba. Napasubo si Abram at sinunod sya, gaya ng ginawa ni Adan. Ang bunga ng pagkakamaling iyon ay nakakaapekto parin sa mga naninirahan sa Canaan. Gayunpaman, palaging ipinapakita ng Dios ang Kanyang pag- ibig, sa kabila ng ating maling pagpili. Nangako Sya ng proteksyon kay Hagar at Ismael (Gn. 16:10-12).
"At kayo'y tutuliin sa laman ng inyong balat ng masama; at ito ang magiging tanda ng aking tipan sa inyo." (Genesis 17:11) Nanatiling tahimik ang Dios sa loob ng 10 taon. Tapos ipinaliwanag Niya ang mga kondisyon ng tipan. Nagsimula sya sa paglagay ng tanda. Naunawaan nina Moises, Jeremias, at Pablo itong tanda na higit pa sa pisikal na kilos (Dt. 10:26; 30:6; Jer. 4:4; Rom. 2:28-29). Ang tipan ay higit pa sa pisikal na angkan ni Abraham. Ito ay tungkol sa gawain ng Binhi, ang Mesias. Ang sakripisyo ni Jesus ay nagdudulot ng buhay na walanghanggan sa mga tumatanggap nito sa pananampalataya. Binago ang mga pangalan upang ipakita ang pangako: Abram ["dinakilang ama"] Sarai ["aking prinsesa"] Abraham ["ama ng mga bansa"] Sara ["ang prinsesa" para sa lahat]
Naguluhan si Abraham. 90 taon na si Sara; paano sya manganganak? Tumawa si Abraham (Gn. 17:17). Nagpasya ang Dios na kausapin sila tungkol dito. Lumapit Siya kay Abraham sa anyong tao, kasama ng dalawang anghel (Gn. 18:1-2). Napakamaasikaso ni Abraham, kaya masugid niyang inasikaso ang mga manlalakbay (Heb. 13:2). Sinabi mismo ng Dios ang tungkol sa pangako, at narinig Siya ni Sara. Tumawa din si Sara (Gn. 18:12). Sigurado ang pangako ng Dios, at naniwala si Sara (Heb. 11:11). Sa huli, tumawa din ang Dios kasama ang anak ng pananampalataya (Ang ibig sabihin ng Isaac ay "tatawa sya").
"Malayo nawa sa iyo ang paggawa ng ganito, na ang banal ay iyong pataying kasama ng masama, anopa't ang banal ay mapara sa masama; malayo nawa ito sa iyo: di ba gagawa ng matuwid ang Hukom ng buong lupa?" (Genesis 18:25) Umalis ang mga anghel patungo sa Sodoma. Nanatili ang Dios na nakikipag-usap kay Abraham (Gn. 18:22). Namagitan si Abraham para sa Sodoma. Nakipagkasundo sya sa bilang ng matuwid na tao sa Sodoma upang mapatawad ng Dios ang syudad (Gn. 18:23-32). 50, 45, 40, 30, 20, 10... at tumigil ang tawaran. Sampu ang simbolo ng pinakakaunti. Halimbawa, ang sinagoga ay mabubukas lamang kung may 10 taong naroroon. Tanging 4 na tao ang naligtas (at tatlo lang ang nakaligtas). Wala kahit limang tao ang nakitang matuwid. Tanging si Lot, kanyang asawa, at dalawa nilang anak na babae (2P. 2:7-8). Ang pagkawasak ng Sodoma ay simbolo ng pagwasak sa mga masasama sa huli (Judas 7).
E. G. W. (The Great Controversy, cp. 39, p. 631) "Sa anyo ng tao, madalas na nakakasama ang mga anghel ng mga tao; at dinadalaw nila ang kapulugan ng mga masama, gaya ng pagpunta nila sa Sodoma, upang magtala ng kanilang mga gawa, at upang alamin kung lumampas na sila sa hangganan ng pagtitiis ng Dios. Naglulugod ang Dios sa awa; at alang-alang sa iilang naglilingkod ng tunay sa Kanya, pinipigilan Niya ang mga kalamidad at pinahahaba ang katahimikan ng maraming tao."
"Ang pananampalataya ay pagtitiwala sa Dios, - naniniwalang mahal Niya tayo, at alam kung ano ang pinakamabuti para sa atin. Kaya, sa halip na ating paraan, dinadala tayo nito sa pagpili ng Kanyang paraan. Kapalit ng ating kamangmangan, tinatanggap nito ang Kanyang karunungan; kapalit ng ating kahinan, Kanyang kalakasan; kapalit ng ating pagkamakasalanan, Kanyang katuwiran. Ang ating mga buhay, ating mga sarili, ay Kaniya na; kinikilala ng pananampalataya ang Kanyang pagiging may- ari, at tumatanggap ng mga pagpapala nito." E. G. W. (Gospel Workers, p. 259)