LUCAS 15:18 "TITINDIG AKO AT PUPUNTA SA AKING AMA" NI REV. CARL HAAK Isa sa mga lubos na pinahahalagahang talinghaga na sinabi ng Panginoong Jesu Cristo ay ang talinghaga ng Alibughang Anak. Makikita mo ang talinghagang iyan sa Biblia sa Lucas 15, simula sa talatang 11. Doon ang Panginoon ay nagsalita sa atin tungkol sa isang taong may dalawang anak na lalaki, kung saan ang mas nakababata ay nagsabi sa kanyang ama, "Ibigay mo sa akin ang bahagi ng kayamanang nauukol sa akin." Dala-dala ang kanyang minana, ang binatang ito, patuloy na pagsasalaysay ng Panginoon, ay nilustay ang kanyang mana sa maaksaya at makasalanang pamumuhay. Pagkatapos ay nagkaroon ng taggutom sa kanilang bayan kung saan siya naninirahan kung kaya't siya'y nagsimulang mangailangan. Namasukan siya sa isang taong nagmamay-ari ng mga baboy. Pinapunta siya ng lalaking ito upang magpakain ng mga baboy. Gutom na gutom ang binatang ito kaya't siya'y nasasabik na makakain ng mga pinagbalatan na kinakain ng mga baboy. Noon dinala ng gawa ng pag-ibig ng Dios sa pagsisisi ang puso ng binatang ito. Sinabi ng binata, "Titindig ako at pupunta sa aking ama, at aking sasabihin sa kanya, Ama, nagkasala ako laban sa langit at sa iyo." Hindi ko hangad na ipaliwanag ngayon ang talinghagang ito sa kanyang kabuuan. Siguro'y maaalala mo na sa talinghaga ay nagpatuloy si Jesus sa pagsasabi na nang bumalik na ang binata, bagama't natatakot siya sa pagtanggap ng ama, gayunman ay nahabag ang ama sa kanya at niyakap siya at hinagkan at dinamitan siya ng bagong kasuotan at nilagyan ng singsing ang kanyang daliri. Ang nais kong gawin ngayon ay tingnan lamang ang mga salitang sinabi ng binatang ito mula sa labangan ng baboy, ang mga salitang, "Titindig ako at pupunta sa aking ama." Ang mga salitang iyon ay tunay na nagpapahayag ng pangangailangang manalangin. Anong mas mainam na salita ang mahahagilap natin upang maipahayag ang katotohanan ng panalangin kaysa sa pagsasabing, "Titindig ako at pupunta sa aking Ama"? Kung titingnan natin ang mga salita ng alibughang anak sa liwanag ng panalangin, makikita natin na ang kanyang mga salita ay nagpapahayag ng malinaw, gayunman ay pangunahing katotohanan tungkol sa tunay na panalangin. Ang katotohanang iyan ay ito: ang kaluluwang binuhay sa Dios sa isang tunay na pagsisisi ay nakadarama ng pangangailangang manalangin. Maaari ko itong ilagay sa ganito: ang tunay na pagsisisi ang pinagmumulan ng lahat ng tunay na panalangin. Kung walang tunay na pagsisisi sa iyong puso, walang tunay na panalangin. Saanman mayroong tunay na gawa ng biyaya ng Espiritu Santo sa puso ng lalaki o babae na nagbubunga ng tunay na pagsisisi at kalungkutan sa kasalanan sa harap ng Dios, magkakaroon din ng pangangailangan upang manalangin. Ang panalangin ay nagmumula sa lupa ng tunay na pagsisisi. Nararanasan mo ba iyan? Alam mo ba kung ano ang kahulugan niyan? Iyan ba ang dahilan kung bakit ka nananalangin? Gaano man ito kasalungat at hindi kapani-paniwala sa pandinig ng di-mananampalataya, sa isang hindi nakakaalam ng mga bagay tungkol sa Dios, gayunman, kapag nakilala ng isang tao ang kanyang sarili na isang makasalanan, kapag ang isang tao, sa biyaya ng Dios, ay naramdaman ang kahihiyan dahil sa kanyang kasalanan at naunawaan na wala siyang ipagdadahilan sa kanyang kasalanan, siya ay inilalapit ng mga bagay na ito sa Dios. Ang pagsisisi ay nagbubunga ng panalangin. 1
Ang mismong kawalang-pagsisisi ng matigas na puso ang nagpapahiwalay sa tao mula sa Dios. Ang Kasulatan ay malinaw diyan. Sa Isaias 59:1, 2 sinasabi sa atin ng Panginoon, "Narito, ang kamay ng PANGINOON ay hindi maikli na di makapagligtas; ni hindi mahina ang kanyang pandinig, na ito'y di makarinig. Ngunit pinaghiwalay ng inyong mga kasamaan kayo at ang inyong Dios, at ang inyong mga kasalanan ay siyang nagkubli ng kanyang mukha sa inyo." Doon ay sinasabi ng Kasulatan sa atin na kapag ang langit ay tila nagmamatigas sa atin at kapag ang panalangin ay tila ba walang kapangyarihan sa ating mga buhay, hindi ito dahil ang Dios ay wala o hindi makarinig ang Kanyang tainga o hindi tayo kayang tulungan ng makapangyarihan Niyang biyaya. Hindi iyan ang problema. Kundi ang problema ay, kadalasan, pinaghihiwalay tayo ng ating kasalanan sa ating Dios. Iyan ay, pinagmatigas na kasalanan - niyakap na kasalanan - kapag ayaw nating ipahayag ang ating mga kasalanan. Subalit kapag gumawa ang Dios sa atin ng malambot na puso, kapag ang Espiritu Santo ay dumating sa pamamagitan ng Salita ng Dios upang masaktan ang ating puso kaugnay sa kabigatan ng kasalanan sa harap ng Dios, sa gayon mismo nakakaramdam ang puso ng pangangailangan na lumapit sa Dios sa panalangin. Ano pa ba ang magiging kahulugan ng mga salita ng alibugha: "Titindig ako at pupunta sa aking ama, at aking sasabihin sa kanya, Ama, nagkasala ako laban sa langit at sa iyo. Hindi na ako karapat-dapat na tawaging anak mo. Ituring mo ako na isa sa iyong mga upahang lingkod"? Ang naramdamang pangangailangan upang manalangin ay nagmumula sa tunay na pagsisisi. Ano ang nararanasan ng binata? Naniniwala akong nararanasan niya ang tatlong bagay sa kanyang puso. Ang tatlong bagay na ito ay mahalaga upang suriin natin patungkol sa sarili nating mga puso, upang siyasatin kung pinagbubunga ba ng Dios o hindi ang mga bagay na ito sa atin. Naramdaman niya, una sa lahat, ang pangangailangang hingin ang nagpapatawad at naglilinis na biyaya ng Dios. Ang alibughang anak na ito na binanggit ng Panginoon ay dinala sa tunay na pagsisisi. Ibinaba siya ng Dios, mababang-mababa. Ngunit ayun, binuksan ng Dios ang kanyang mga mata, hindi lamang sa masasamang pasya na ginagawa niya, kundi sa kung anong nasa ilalim ng mga pasyang iyon - ang sarili niyang pagmamataas at makasalanang daan. Sinabi niya, "nagkasala ako laban sa langit at sa iyo." Ang bigat ng kasalanan ay dumudurog sa kanya habang nakikita niya itong ginagawa sa harap ng buhay at tunay na Dios. Ang tunay na pagsisisi, kung gayon, ay kapag isinuko ng isang tao ang mga pagdadahilan, isinuko ang paghahambing ng kanyang sarili sa ibang tao, isinuko ang pangangatwiran sa sarili niyang mga kilos. Ito ay kapag hindi na niya sinusubukang pagtakpan at tingnan kung gaano kakitid at limitado ang kanyang mga paghingi ng tawad at kanyang mga kapahayagan. Sinabi lamang ng alibughang anak na, "Hindi na ako karapat-dapat na tawaging anak mo." Ito'y nagmula sa naramdamang pangangailangan ng nakakadurog na bigat ng kasalanan, at mula sa pagkaunawa na wala siyang kakayahang alisin o itago ang ginawa niya. Nanggaling doon ang pangangailangang manalangin. "Saan ako pupunta sa ilalim ng kabigatan ng aking kasalanan? May isa lamang lugar. Titindig ako at pupunta sa aking ama, at aking sasabihin sa kanya, Ama, nagkasala ako." Hindi lamang mayroong pandama sa kanyang sala, kundi ito rin ay pandama ng pangangailangan sa paglilinis. Binibigyan ng Dios ang Kanyang mga anak ng bagong puso. Mababasa natin sa Ezekiel 36:26, 27, "Bibigyan ko kayo ng bagong puso, at lalagyan ko kayo ng bagong espiritu sa loob ninyo. Aking aalisin ang batong puso sa inyong laman, at aking bibigyan kayo ng pusong laman. Aking ilalagay ang aking Espiritu sa loob ninyo, at palalakarin ko kayo nang ayon sa aking mga tuntunin, at magiging maingat kayo sa pagsunod sa aking mga batas." Ang biyaya ng pagsisisi ay pagnanasa ring magbago, pagnanasang linisin mula sa masamang gawi at ngayon ay lumakad sa mga daan ng Dios na buhay. 2
Nakita mo, ang tunay na pagsisisi ay hindi katulad ng moral na kapasyahan. Hindi lamang ito isang pasya na dapat gumawa ng mas mainam ang isang tao. Ang tunay na pagsisisi ay kapag ang Dios, sa pamamagitan ng Espiritu sa kailaliman ng iyong pagkatao, ay magbigay sa iyo ng bagong puso. Ikaw sa gayon ay nasasaktan sa kabigatan ng iyong kasalanan, at mayroon ka ngayong pagnanasa na maging malinis sa harap ng Dios, upang lumakad sa Kanyang mga daan. Sa gayon ay nagpapasimulang ipakita sa atin ng Dios ang katotohanan kung ano ang ating problema at kung ano ang sumasalungat sa atin. Ano ang katotohanang iyon? Ang katotohanan ng aming kaaway ay ang sarili nating nananahang kasalanan, ang makasalanang sanlibutan sa paligid natin, at ang tunay na kaaway na tinatawag nating Diablo. Sa pagharap natin sa mga kaaway na ito ng sarili nating kasalanan, ng makasalanang sanlibutan, at ng diablo, nadarama natin ang pangangailangan sa naglilinis na biyaya ng Dios. Dinadalangin natin ang biyaya upang tulungan tayo na mamuhay ng buhay na nagbibigay-dangal sa Dios. Nadarama mo ba ang mga bagay na ito? Nadarama mo ba ang kahalagahan ng lumapit sa iyong makalangit na Ama? Nadarama mo ba ang mga sandali na ang kabigatan ng iyong kasalanan ay tunay na pumapatay sa iyo at iginigiit sa iyo? Nadarama mo ba ang pangangailangan sa biyaya ng Dios upang linisin ka? Ito ang mga bagay na nagiging dahilan upang tayo'y manalangin. Nakita mo, hindi tayo nananalangin, bilang mga Cristiano, kapag mayroon lamang problema, siguro ay karamdaman o kamatayan o iba pa, at kung walang mga problema, wala tayong maipanalangin. Ah, hindi! Lagi nating kailangan ang katiyakan ng nagpapatawad na dugo ni Jesu Cristo. Lagi nating kailangan ang higit pang yaman ng biyayang iyon ng Dios upang linisin tayo. Tayo'y nasa gitna ng sarili nating makasalanang mga pagnanasa sa isang mapang-akit na mundo ng kasamaan. Mayroon tayong walang tigil na kaaway, ang diablo. Kung gayon, sa pagkaunawa sa mga bagay na ito, nararamdaman natin ang pangangailangang lumapit sa Dios at manalangin. Totoo ba iyan sa iyo? Subalit ang binatang ito, ang alibughang anak na ito, ay nadama rin nang napakalinaw ang lubos na pagsalig sa Dios. Ang alibughang anak ay nagmamalaking umalis sa bahay ng kanyang ama sa paniniwalang kaya niya anuman ang dumating sa kanyang daan, siya ay nagsarili. Gayundin ikaw at ako, sa kasalanan, ay nagmamalaki sa ating mga sarili. Kahambugan ang sabihing, "Ako ang panginoon ng sarili kong kapalaran, ang kapitan ng aking kaluluwa." Gayunman, sinasabi iyan ng makasalanang puso. Ang makasalanang puso, naghahambog sa Dios, ay nagsasabing, "Ako'y ang sarili ko. Ako'y ako." Ngunit kapag ang Dios ay dumating sa ating mga buhay sa pamamagitan ng Kanyang Salita at Espiritu, sa gayon ay nagpapasimula nating maunawaan na hindi iyan ang katotohanan. Sa halip, sa Dios tayo ay nabubuhay at kumikilos, at nasa kanya ang ating pagkatao (Mga Gawa 17:28). Kapag ang Dios ay gumawa sa iyo, ipinagkakaloob Niyang malaman mo ang lubos mong pagsalig sa Dios. Si Jesus, sa Mateo 5, ay nagsalita tungkol sa pagiging Mapapalad, at sinabi Niya sa una, "Mapapalad ang mga dukha sa espiritu, sapagkat kanila ang kaharian ng langit." Ang pinakaunang gawa ng Dios sa puso ng isa na pinili Niya tungo sa buhay na walang hanggan ay ito: ang gawin silang dukha sa espiritu - ang pagkaunawa na ako'y wala, wala akong magagawa, walang nararapat sa akin, ang lahat ay utang ko sa Dios! Ako'y nakasalig sa Dios sa lahat ng bagay - hininga at buhay, kalusugan, kalakasan - lubos na nakasalig sa Dios. Alam mo ba iyan? Alam mo ba ang katotohanang ikaw ay lubos na nakasalig sa Dios na buhay? Ikaw ba'y nagpapakumbaba sa Kanyang harapan? O ikaw ay puno ng kahambugan? Kapag, sa biyaya ng Dios, tayo ay pinagkumbaba sa harap ng Dios, kung gayon tayo rin ay inuudyukang manalangin. Ito ang nadarama nating pagsalig na siyang nagdadala sa atin sa ating Ama. Sumapit na 3
ang binata sa katapusan ng kanyang pinagkukunan. Nakita niya kung ano ang magiging buhay niya kung siya ang mamamahala dito. Nasa labangan siya ng baboy. Nadama niya ang ganap na pagsalig ngayon sa Dios. Anong ginawa nito sa kanya? Ang mga salitang ito: "Titindig ako at pupunta sa aking ama." Kailangan niyang pumunta sa Dios dahil siya ay lubos na nakasalig sa Dios para sa lahat ng bagay. Mayroon pa. Naniniwala akong nadama niya ang pangangailangang maipahayag ang kanyang pasasalamat, lalo na matapos siyang tanggapin ng kanyang ama sa paraang ginawa nito. Ang ama, nabasa natin sa talinghaga ni Jesus, ay lumabas habang malayo pa ang kanyang anak at tumakbo upang salubungin ang kanyang anak at niyakap ang kanyang anak na may kahabagan at kapatawaran. Yamang natanggap ang kapatawaran ng Dios, ano pang maaaring maging motibo natin kundi pasasalamat? At ang pasasalamat ay isa ring udyok upang manalangin. Mayroong pagnanasang manalangin kapag ang tunay na pagpapasalamat ay nananahan sa iyong puso sa ginawa sa iyo ng Panginoon. Sinasabi sa atin ng Biblia na isa sa mga nangingibabaw na katangian ng masama ay ang kasalanan ng kawalan ng utang na loob. Ipinupuwera lamang nila ang Dios. Tinatanggihan nilang makita ang kaluwalhatian ng Dios sa Kanyang nilalang. Ayaw nilang magpahayag ng anumang pagsalig sa Dios. Ipinupuwera nila ang Dios at sa gayon ay hindi nila Siya pinasasalamatan. Ngunit kapag inihayag ng Dios ang Kanyang sarili sa atin bilang makapangyarihang Dios, bilang Tagapagligtas kay Jesu Cristo, kung gayon, anuman ang iyong makalupang katayuan ngayon, madarama mo ang pangangailangan upang pasalamatan Siya. Ang iyo mang daan ay kaginhawahan at kasaganaan o ang iyo mang daan ngayon ay karamdaman at kahirapan, kung ikaw ay binalot ng pag-ibig ng Dios at pinagkalooban ng Dios ng kapatawaran sa mga kasalanan, madarama mo ang nag-uumapaw na pagnanasang magbigay ng pasasalamat sa Dios. Sinasabi ng Awit 103, "Purihin mo ang Panginoon, O kaluluwa ko; at lahat ng nasa loob ko, purihin ang kanyang banal na pangalan!" Bakit? "Na siyang nagpapatawad ng lahat mong mga kasamaan; na siyang nagpapagaling ng lahat mong karamdaman." Kapag ang Dios ay Dios sa iyo, at kapag naunawaan mo sa biyaya na pinagkalooban ka Niya ng mga pagpapalang hindi mabilang, madarama mo rin ang pangangailangang pasalamatan Siya. Totoo ba ang mga bagay na ito sa iyo? Nadarama mo ba ang iyong kasalanan? Nadarama mo ba ang ganap mong pagsalig sa Dios? Nadarama mo ba ang nag-uumapaw na pagnanasang pasalamatan Siya? Kung gayon ano pa ang magagawa natin kundi tumindig at pumunta sa ating Ama? Ang pagkaalam na Siya ang ating Ama alang-alang kay Jesus ang siyang nagpapalakas ng ating loob upang lumapit sa Dios. Ang panalangin ay paglapit sa Dios, paglapit sa pakikisama Niya na siyang naglapit sa atin sa pamamagitan ng sarili Niyang kamay. Kailangan natin ang Kanyang pakikisama. Nakita mo, ang panalangin ay hindi luho. Ang panalangin ay hindi lamang kilos ng labis na kabanalan, labis na pagka- relihiyoso. Ang panalangin ay pangangailangan. Ang pangunahing pagpapala na ibinibigay ng Dios sa atin sa pamamagitan ng krus ni Jesu Cristo ay ang nasain nating lumapit sa Dios. At ano pang mas mainam na kapahayagan niyan kaysa sa panalangin? Kapag lumapit tayo sa Dios, nadarama natin ang pangangailangan ng pakikipag-ugnayan sa makalangit nating Ama. Ito ang nalaman ng alibugha. Nalaman niya na kailangan niyang lumapit sa Dios. Sa biyaya ng Dios nalaman niya ang katangian ng kanyang ama. Nakilala niya ang kanyang ama hindi lamang bilang matuwid kundi matapat at mahabagin. Yamang nabibigatan sa sarili niyang kasalanan, yamang nabibigatan sa sarili niyang lubos na pagsalig, at nadarama ang nag-uumapaw na pagnanasang magpasalamat sa ama dahil sa kanyang biyaya, kailangan niyang manalangin. 4
Ang tanong muli, ay: Totoo ba ito sa iyo? Nailarawan ko ba ang iyong nadaramang pangangailangan? Ito ang mga pangangailangang nag-uudyok sa iyo, pumipilit sa iyo na lumapit sa trono ng biyaya ng Dios sa panalangin? Alam ko na ang mga pangangailangang ito ay hindi palaging nadarama na may parehong sidhi sa ating mga puso. At alam ko na kadalasan ay may mga kamalian sa ating espiritual na damdamin. Ngunit huwag tayong magtago sa likod ng mga katangiang iyon. Harapin natin nang tuwiran ang tanong: Alam mo ba ang mga taus-pusong pangangailangang ito? Anong mga pangangailangan? 1) Ang pangangailangan sa nagpapatawad at naglilinis na biyaya ng Dios. 2) Ang pangangailangang nagbubuhat sa sarili mong lubos na pagsalig. 3) Ang pangangailangang ipahayag ang pasasalamat sa Dios. Nadarama mo ba ang mga pangangailangang iyon? Ang mga bagay bang ito ay bumubukal, kumukulo, sa iyong kaluluwa kung kaya't hindi mo mapanatili ang tapon sa iyong puso kundi kailangan itong lumabas sa pananalangin sa Dios? Kailangan mo Siyang hanapin, hingin ang Kanyang kapatawaran at paglilinis. Kailangan mo Siyang pasalamatan. Kailangan mong lumabas sa iyong sarili patungo sa Kanya at matagpuan sa Kanya ang wala sa iyong sarili. Ito ang gawa ng biyaya ng Dios: ang gumawa sa loob natin ng nadaramang pangangailangan upang manalangin - pangangailangan upang manalangin mula sa pagkaunawa sa pagiging makasalanan natin at ng pagsalig natin sa Dios, at ang pangangailangang pasalamatan Siya sa lahat ng Kanyang mga kaawaan sa atin. Ngayon pumunta ka sa iyong Ama. "Titindig ako at pupunta." Dalhin mo ang mga salitang ito: "Nagkasala ako laban sa langit at sa iyo at hindi na ako karapat-dapat na tawaging anak mo." Pero pumunta ka sa iyong Ama! Manalangin. Kung minsan, kung hindi maraming beses, ikaw at ako ay nasa gitna ng mga problema at mga kabalisahan, mga takot at kawalang pag-asa, kailangang sabihang: "Ilapit mo iyan sa iyong Ama. Manalangin." Kung minsan sinasabi mo sa iyong anak (kung ikaw ay isang magulang), "Hindi kita matutulungan. Hindi talaga kita matutulungan sa kabigatang iyan." Lalo na habang sila ay tumatanda at kailangang harapin ang mga kahirapan sa buhay na ito, maaari mo silang kausapin. Subalit sa huli ang kalakasan at ang karunungang kailangan nila ay higit pa sa iyo. Sasabihin mo sa iyong anak: "Tumindig ka, pumunta ka sa makalangit mong Ama. Walang kakulangan sa Kanya. Kaya Niya. Tumindig ka. Sige. Pumunta ka sa Dios sa panalangin dahil nabuksan na ang daan sa dugo ni Jesu Cristo." Ang daan ay hindi bukas sa mga mapagmataas at mapanlinlang, na mahigpit na humahawak sa masama nilang paraan, na humaharap sa Dios na may kahambugan. Hindi, sa gayon ang pintuan ay sarado. Hindi ka makakapunta sa daang iyon. Ngunit ang daan ay bukas sa mga alibugha, sa mga dahil sa biyaya ay walang ipina- pakiusap kundi ang dugo at katuwiran ni Jesus, para sa mga walang ibang patutunguhan - walang ibang lugar. Tumindig ka, at pumunta ka sa iyong Ama. At hindi ka Niya itataboy sa anumang paraan. Manalangin tayo. Ama, salamat po sa Iyong Salita. Gawin mo sa amin ang mga pangangailangang ito: ang pandama sa aming kasalanan, ang pandama sa aming pagsalig sa Iyo, at ang pandama sa pasasalamat sa Iyo at sa Iyong mga pagpapala upang kami man ay tumindig at pumunta sa aming Ama. Amen. 5