IKA-SAMPUNG KABANATA Ekumenismo Sa ganitong pagkakalito ng mga kaisipan (kung saan ang ilang mga Katolikong nasasanay na lalo pa dahil ngayon), mayroong tendensiya na lalong mapanganib sa Pananampalataya, nagbabalatkayo ito bilang isang pag-ibig. Ang salita na lumabas noong 1927 sa loob noong kongreso na ginanap sa Lausanne, Switzerland, ay maaaring nagpaalista sa mga Katoliko kung kinunsulta lamang nila ang kanilang mga diksyunaryo. "Ekumenismo: isang kilusan tungo sa pagbubuklod ng lahat ng mga Kristiyanong Simbahan sa loob ng isang simbahan." Ngayon ay maliwanag na hindi natin maaaring paghaluin ang magkakatunggaling mga prinsipyo. Hindi natin maaaring pagsamahin ang katotohanan at kamalian para makabuo ng iisang bagay, maliban na lang kung aampunin ang kamalian at tatanggihan ang lahat o bahagi ng katotohanan. Ang ekumenismo sa kanyang sarili ay kasumpa-sumpa. Ang gayong salita ay napunta sa uso mula noong huling Konseho kung kaya't ito ay nakakasingit sa pang-araw-araw na pananalita. Pinag-uusapan natin ang pangkalahatang ekumenismo, o ang mapanggalugad na ekumenismo, at kung ano pa man, upang ipahayag ang isang pagpabor o isang pagpanig sa pagkakaiba at pagkakaroon ng maramihang mga doktrina. Sa wikang panrelihiyon, ang ekumenismo ay umaabot sa mga hindi-Kristiyanong relihiyon at naisasalin kaagad sa katuparan. Isang pahayagan sa Kanlurang Pransiya ang nagbibigay ng isang perpektong halimbawa kung paano kumikilos ang ebolusyonaryong paglakad na ito. Sa isang munting Simbahan na malapit sa Cherbourg, ang Katolikong populasyon ay nagpakita ng pag-aalala para sa kabutihan ng mga Muslim na manggagawa na dumating upang magtrabaho sa isang pagtitirikan ng gusali. Para sa pagkakawang-gawa na ito lamang sila maaaring purihin. Ngunit sa susunod na hakbang, ang mga Muslim ay nakiusap para sa isang lugar kung saan nila maidaraos ang pag-aayuno ng Ramadan, at ang mga Kristiyano ay nag-alay ng ibabang palapag ng kanilang simbahan. Pagkatapos ay isang paaralan ng Koran ang nagbukas. Pagkatapos ng mga dalawang taon, ang mga Kristiyano ay nag-imbitasa mga Muslim na magdiwang ng Pasko sa kanila "sa paligid ng isang karaniwang dasal na binubuo ng mga hinango mula sa Koran at ng mga berso mula sa mga Ebanghelyo." Ang maling pagpapalagay ng pag-ibig sa kapwa ang nagdala sa mga Kristiyanong ito na makipagsundo sa mga kamalian. Sa Lille, ang mga Dominikano ay nag-alay sa mga Muslim ng isang kapilya upang gawin itong isang moske. Sa Versailles, ang mga koleksiyon ay kinuha mula sa mga simbahan para sa "pagbili ng isang lugar ng pagsamba para sa mga Muslim ." Dalawang iba pang kapilya sa Roubaix at sa Marseilles ang siyang ibinigay, kasama ang isang Simbahan sa Argenteuil. Ang mga Katoliko ay naging apostoles ng pinakamasamang kaaway ng Simbahan ni Kristo - - na siyang katangian ng Islam - - at ay nag-aalay ng kanilang mga salapi kay Mohammed. Lumalabas na mayroong higit pa sa apat na daang moske sa Pransiya, at sa maraming mga kaso nito, ang mga Katoliko ay naglaan ng kanilang mga salapi para sa kanilang pagpapatayo. Sa mga panahon ngayon, ang lahat ng mga relihiyon ay mayroong Kalayaan ng Bayan sa loob ng Simbahan. Isang kardinal ng Pransiya ang nagdiwang ng Misa sa harapan ng mga mongha ng Tibet, nakasuot ng kanilang mga damit na pangseremonya at nakaupo sa unang hilera, siya ay yumuko sa mga ito habang ang tagapagsalita ay nagsabi: "Ang mga bonze ay nakikibahagi sa atin sa 1
Eukaristiyang pagdiriwang." Sa loob ng isang Simbahan sa Rennes, ang pagsamba kay Buddha ay naidiwang. Sa Italya, dalawampung mga mongha ang siyang maringal na tinanggap sa Zen ng mga mongha ni Buddha. Maaari akong magbigay ng walang katapusang mga halimbawa ng gayong mga pagkokompromiso sa ibang mga relihiyon na nagaganap sa ating paligid. Nakikita natin ang mga asosasyon na umuunlad, mga kilusan na ipinapanganak na animo ay laging nakakakita ng pari bilang pinuno na nais makibahagi sa adhikain na "paghaluin ang lahat ng mga ispiritwalidad sa pag- ibig." O mga nakakagulat na proyekto katulad ng pagbabagong-anyo ng Notre Dame de la Garde (sa Marseilles) upang maging isang lugar ng isahang pagsamba para sa mga Kristiyano, mga Muslim at mga Hudyo, isang proyekto na sinuwerteng nahinto ng ilang grupo ng mga tagapagsimba. Ang ekumenismo sa kanyang totoong anyo, halimbawa ay kagaya ng pagkakasakatuparan nito ng mga sama-samang pang-Eukaristiyang pagdiriwang kasama ang mga Protestante, katulad ng nangyari sa Strasbourg. Ang mga Anglikano ay naimbitahan sa Katedral ng Chartres na magdiwang ng "Pang-Eukaristiyang Komunyon ." Ang tanging pagdiriwang na hindi pinapayagan, maging sa Chartres, o sa Strasbourg, o sa Marseilles, ay yaong Banal na Misa ayon sa rito na isinaayos ni Pope St. Pius V. Anong konkusyon ang maaaring makuha mula sa lahat ng ito ng isang Katoliko na nakakakita ng mga awtoridad ng Simbahan na sumasang-ayon sa gayong mga nakakaiskandalong seremonya? Kung ang lahat ng mga relihiyon ay magkakapareho lamang ang halaga, makakaya niyang maisakatuparan nang mabuti ang kanyang kaligtasan nang kasama ang mga nagsasamba kay Buddha o mga Protestante. Siya ay nanganganib na mawala ang kanyang pananampalataya sa totoong Simbahang Katoliko. Ito, sa katotohanan, ang kung ano ang siyang ipinapayo sa kanya. Ibig nilang ipailalim ang Simbahan sa natural na batas; ibig nilang ilagay ito sa parehong halaga kasama ang ibang mga relihiyon. Ayaw nilang sabihin - - kahit ang mga pari, mga seminarista at mga propesor sa seminaryo - - na ang Katolikong Simbahan ang tanging Simbahan, na inaangkin niya ang katotohanan, na siya lamang ang may kakayahan na maghatid ng mga tao sa kaligtasan sa pamamagitan ni HesuKristo. "Ang Simbahan ay isa lamang ispiritwal na pampaalsa sa loob ng lipunan, ngunit kaparehas ng ibang mga relihiyon; mas nakakalamang lamang siguro nang kaunti sa iba... "Kung minsan ay pagbibinyagan nila ito Ng katiting na superyoridad , kung pipilitin mo sila. Kung ito ang kalagayan, kung sa gayon ang Simbahan ay may silbi lamang; siya ay hindi na maipapalagay na hindi maaaring isaisang-tabi lamang. Siya ang tanging paraan ng kaligtasan. Kailangan nating sabihin ito nang maliwanag: ang gayong kaisipan ay mapanghimagsik na tumutuligsa sa Katolikong dogma. Ang Simbahan ang tanging arko Ng kaligtasan, at hindi tayo dapat matakot na pagtibayan ito. Madalas ninyong naririnig na sinabi ito, "Sa labas ng Simbahang Katoliko ay walang kaligtasan" - - isang kasabihan na nakakasakit ng mga isipan Ng kapanahunan ngayon. Madaling isipin na ang doktrinang ito ay wala nang epekto, na ito ay itinapon na. Ito ay animo masyadong mahigpit. Ngunit walang nagbago sa katotohanan; walang maaaring magbago sa ganitong sakop. Ang Ating Panginoon ay hindi nagtaguyod ng maraming mga simbahan: nagtaguyod Siya ng Iisa lamang. May iisang Krus kung saan natin matatamo ang kaligtasan, at ang Krus na yaon ay ibinigay 2
sa Katolikong Simbahan. Hindi ito ibinigay sa iba. Sa Kanyang Simbahang Katoliko, sa Kanyang mistikal na asawa, ibinigay ni Kristo ang lahat ng mga grasya. Walang grasya sa mundo, walang grasya sa kasaysayan ng sangkatauhan ang naibabahagi maliban lamang sa pamamagitan niya. Nangangahulugan ba iyon na walang Protestante, walang Muslim, o naniniwala kay Buddha o animista ang siyang maliligtas? Hindi, magiging isang pangalawang kamalian ang isipin yaon. Sila na hindi makapayag sa pag-iinterpretang kawikaan ni San Sypriano, "Sa labas ng Simbahang Katoliko ay walang kaligtasan," ay tumatanggi rin sa bahagi ng Creed, "Ako ay naniniwala sa isang pagbibinyag para sa kapatawaran ng mga kasalanan," at hindi sapat na naturuan kung ano ang sakramento ng binyag. Mayroong tatlong mga paraan ng pagtanggap nito: ang binyag sa pamamagitan ng tubig; ang binyag sa pamamagitan ng dugo (ito ay yaong sa mga martir na pinanindigan ang pananampalataya kahit nag-aaral pa lamang sila at hindi pa nabibinyagan o katekumen kung tawagin ang mga ito) at ang binyag sa pamamagitan ng pagnais na maging Katoliko. Ang binyag sa pamamagitan Ng pagnais na maging Katoliko ay maaaring simple na mangyari lamang. Maraming beses sa Aprika, narinig ko ang isa sa aming mga katekumen na nagsabi sa akin, "Padre, binyagan po ninyo ako kaagad sapagkat kung ako ay mamamatay bago kayo bumalik ulit, ako ay mapupunta sa impiyerno." Sinabi ko sa kanya, "Hindi, kung wala kang mortal na kasalanan sa iyong kunsensiya at nais mo na mabinyagan, sa gayong dako ay nasa iyo na ang grasya." Ang doktrina ng Simbahang Katoliko ay kumikilala rin ng naipahiwatig na binyag sa pamamagitan ng pagnais na maging Katoliko. Ito ay sa pamamagitan ng paggawa ng kagustuhan ng Diyos. Ang Diyos ay nakakakilala sa lahat ng mga tao na may taglay na mabuting kalooban. Natatanggap nila ang grasya ng binyag nang hindi nila nalalaman, ngunit sa mabisang paraan. Sa ganitong paraan, sila ay magiging bahagi ng Simbahan. Ang kamalian ay nasa pag-iisip na sila ay maliligtas sa pamamagitan ng kanilang relihiyon. Sila ay naligtas sa loob ng kanilang relihiyon ngunit hindi sa pamamagitan nito. Walang simbahan ni Buddha sa langit, walang Protestanteng simbahan. Ito ay maaaring mahirap tanggapin , ngunit ito ang katotohanan. Hindi ako ang nagtaguyod ng Simbahan, sa halip ay ang Ating Panginoon na Anak ng Diyos. Bilang mga pari, dapat naming sabihin ang katotohanan. Ngunit sa kabayaran ba ng anong mga paghihirap magagawa ng mga tao sa mga bansa na hindi naabutan ng Kristiyanismo, na makarating sa pagtatanggap ng binyag sa pamamagitan ng pagnasa na maging Katoliko! Ang kamalian ay isang hadlang sa Ispiritu Santo. Ito ang siyang nagpapaliwanag kung bakit ang Simbahan ay laging nagpapadala ng mga misyonaryo sa lahat ng mga bansa sa buong mundo, kung bakit ang mga libo sa kanila ay nagdaan sa pagbubuwis ng kanilang buhay. Kung ang kaligtasan ay maaaring matagpuan sa kahit anong relihiyon, bakit kailangan pang tumawid ng dagat, bakit magpapasailalim pa ng sarili sa mga hindi kanais-nais na mga klima, sa isang mahigpit na buhay, sa pagkakasakit at sa isang maagang pagkamatay? Mula sa pagkakamatay bilang isang martir ni Saint Stephen at patuloy pa (ang nauna na magbigay ng buhay para kay Kristo, at sa ganitong kadahilanan ang kanyang ang kanyang kapistahan ay ang araw pagkatapos ng Pasko), ang mga Apostoles ay nagkanya-kanya ng paglalakbay upang ibahagi ang Mabuting Balita sa buong lupalop ng mga bansa sa Mediterano. 3
Gagawin ba nila ito kung ang isang tao ay maliligtas sa pamamagitan ng pagsamba kay Cybele o sa pamamagitan ng mga misteryo ni Eleusis? Bakit sinabi sa kanila ng Ating Panginoon, "Humayo at ipangaral ang Ebanghelyo sa lahat ng mga bansa?" Nakakagulat na sa mga panahon ngayon, ang ilang mga tao ay nagnanais na hayaan ang lahat na makahanap ng kanilang sariling daan patungo sa Diyos ayon sa mga paniniwala na nangingibabaw sa kanyang sariling "pang kulturang kinagisnan." Ang isang obispo ay minsang nagsabi sa isang pari na nais na mapabalik-loob sa pagiging Katoliko ang mga Muslim; iyon ay magiging mas mabuti kaysa sa pagpapagiging Katoliko ang mga Muslim, "Hindi, turuan ninyo sila na maging mabuting mga Muslim; iyon ay magiging mas mabuti kaysa sa pagpapagiging Katoliko sa kanila." Ako ay nakakasigurado at tiyak kong alam na bago ang Konseho, ang Komunidad ng Taize ay ibig na talikuran ang kanilang mga kamalian at maging mga Katoliko. Ang mga awtoridad ay nagsabi sa kanila, "Hindi, maghintay. Pagkatapos ng Konseho, kayo ang magiging tulay sa gitna ng mga Katoliko at mga Protestante." Silang mga nagbigay ng ganitong kasagutan ay kumuha ng mabigat na responsibilidad sa harap ng Diyos, dahil ang grasya ay kadalasang dumarating lamang sa isang takdang panahon; ito ay marahil na hindi na bumalik muli. Sa kasalukuyang panahon, ang magkakapatiran ng Taize ay nananatiling nasa labas ng Simbahan, naghahasik ng mga kalituan sa mga isipan ng mga kabataan na bumibisita sa kanila. Nabanggit ko na ang mga pagpapabalik-loob na biglang bumagsak sa mga bansa katulad ng Estados Unidos - - kung saan sila ay umabot noon ng 170,000 sa isang taon - - at gayon din ang Britanya at Olanda. Ang misyonaryong ispiritu ay nawala na dahil sa maling depinisyon ng Simbahan at dahil sa konsilyar na deklarasyon ukol sa kalayaang pang-relihiyon kung saan ukol dito ay kailangan ko ngayong magsalita. 4