FILIPOS 3:9 "MATAGPUAN SA KANYA" NI REV. CARL HAAK Ang pinakataimtim na nasain ni apostol Pablo ay ang matagpuan siya kay Cristo. Alam mo ba ang kahulugan niyan? Iyan ba'y tunay din sa iyo? Ipinahayag ito ni Pablo sa isang napakagandang sitas ng Kasulatan, Filipos 3:8,9, "Higit pa roon, ang lahat ng mga bagay ay inaari kong kalugihan dahil sa higit na kahalagahan na makilala si Cristo Jesus na Panginoon ko. Alang-alang sa kanya'y tiniis ko ang kalugihan ng lahat ng mga bagay, at inari kong basura lamang, upang makamit ko si Cristo, at ako'y matagpuan sa kanya, na walang sarili kong katuwiran na mula sa kautusan, kundi ang katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo, ang katuwirang buhat sa Dios na batay sa pananampalataya." Ang kapahayagang iyan na ginawa ni Pablo ay walang iniiwang lugar sa pagluwalhati sa ating sarili kundi tumatawag sa bawat anak ng Dios na magpahayag na, "sa Dios lamang ang kaluwalhatian" sa aking kaligtasan. May mga magsasabi na ang mga pahayag ni Pablo sa mga talatang ito ay medyo may pagka eksaherado. Sasabihin nila sa atin na, sa kabila ng lahat, dapat nating tandaan na nang panahong iyan siya ay sangkot sa isang malaking pakikipagtunggali ng kanyang buhay laban sa mga Judaizer, laban sa mga nagtuturo na ang kaligtasan sa ilang panukat ay dahil sa sarili o sa gawa ng isang tao. At ang kanyang pahayag, sabi nila, ay medyo labis at kailangang ibaba ng kaunti. Sabi niya, "Ang lahat ng mga bagay ay inari kong basura lamang"? Tiyak, sa kainitan ng pagtutunggali at sa mataas na silakbo ng damdamin, ang mga salita niya ay naging medyo radikal, sabi nila. Nawala ang magandang balanse, ang hinahon. Hindi gayon. Itong salita ng Dios ay napakalinaw sa atin ngayon. Ang katotohanan ng Dios ay lubos na malinaw. Ang mga salita ng banal na Kasulatan sa mga talatang ito ay hindi isinasali ang anumang bahagi ng tao bilang basehan ng ating kaligtasan. Hindi ang ating mga gawa, hindi ang ating kalooban, hindi pananampalataya, at hindi ang ating pagkatao. Walang sinuman ang darating sa kapitulong ito at babasahin ang mga salitang ito at sasabihing, "Bagama't kailangan natin ang tulong ng Dios sa kaligtasan, gayunman ang pangunahing pagkilos tungo sa kaligtasan ay nasa paggawa ng tao." Kung may magsasabi niyan, tinatanggihan niyang basahin ang sinasabi ng Dios. Walang makakarating sa mga salitang ito at sasabihing, "Oo, ang basehan ng pagtanggap sa atin ng Dios ay sa gawa ni Cristo. Subalit ang pananampalataya ay bahagi ng Dios at kundisyon mula sa kanyang kalooban, na dapat niyang ibigay bago ipagkaloob ang kaligtasan sa kanya." Hindi, iyan ay hindi rin tamang pagbasa nito. Kung tatangkain mong ilagay ang isang bagay para sa kaligtasan sa mga kamay ng tao, sa sarili mong mga kamay, masasalubong mo si apostol Pablo sa sitas na tuwiran kang hinaharap na may banal na sigasig na nagpapahayag, "Huwag nawang mangyari!" Ang Kasulatang ito ay malinaw na nangangahulugang ang sarili nating katuwiran, sa bawat katuturan at sa bawat antas, ay hindi kasama bilang batayan ng ating kaligtasan. Tanging si Cristo ang nag-iisang batayan ng pagtanggap sa atin ng Ama. Tayo ay ganap na naligtas sa basehan ng gawa ni Cristo, sa Kanyang katuwiran, at hinding-hindi sa batayan ng anuman tayo, ginawa natin, o magagawa, kahit ang ating pananampalataya. Ang dapat nating maunawaan ngayon ay isa itong napakapersonal na kapahayagan. Si Pablo, ay tunay ngang itinalaga dito sa pagtatanggol sa ebanghelyo ng biyaya ng Dios. Tayo rin, ay itinalaga sa pagtatanggol na iyon. Ngunit dapat nating tandaan na ang apostol ay hindi lamang hangad na 1
makipagtalo sa kasong pang-teolohiya. Siya ay nagsasalita sa isang mas malalim na kombiksyon ng mismong kaluluwa niya. Ang interes ni Pablo ay hindi lamang upang labanan ang huwad na doktrina at huwad na mga guro, upang ilantad ang kanilang hindi halatang kamalian. Kundi ang kanyang maalab na mga salita ay mula sa personal na pananampalatayang ipinagkaloob sa kanya. Alam niya na ang buo niyang kaligtasan ay sa Dios. Alam mo ba iyan? Iyan ang katotohanan! Ngayon, kung babasahin mo ang buong sitas, ang unang siyam na talata ng Filipos 3, makikita mo na ito'y puno ng emosyong malalim at dalisay. Wala kahit saan sa mga sulat ni Pablo may mga ganito katapang at kaalab na mga salita ang apostol. Malinaw na ang kanyang puso ay nakatalaga sa paksa ng ating kaligtasan at, tiyakang sa batayan ng ating kaligtasan sa Dios. Binuksan ni Pablo ang ikatlong kapitulo ng aklat ng Filipos na iniisip na tatapusin na niya ang kanyang sulat. Sabi niya, "Kahuli-hulihan, mga kapatid ko," mga salitang kilala sa pagsisimula ng kanyang pangwakas na pananalita para sa isang sulat. "Kahuli-hulihan, mga kapatid ko," - iyan ay, tatapusin na niya ang kanyang sulat sa pamamagitan ng ilang kapansin-pansing kaisipan na nais niyang manatili sa kanilang mga isip bilang huli niyang mensahe sa kanilang mga kaluluwa. "Kahuli-hulihan, mga kapatid ko, magalak kayo sa Panginoon." Ang kaisipan ng galak o nagagalak ay isang nararapat tandaan sa sulat sa mga taga-Filipos. "Magalak kayo sa Panginoon." Iyan ang kaisipang iiwan niya sa atin. At ang kaisipang iyan ng kagalakan sa Panginoon ay hindi lamang nangangahulugang, "maging masaya, mapuspos ng di- maipaliwanag na mabuting pakiramdam, sumigla." Hindi! Ito'y ang inyong kagalakan ay maging sa Panginoon. Hindi sa inyong sarili. Masasabi nating, "Hayaang ang iyong pagmamapuri ay sa Panginoon. Hayaang ang iyong pagluluwalhati ay kay Jehovah." Tatapusin ng apostol ang kanyang sulat sa pagpapaalaala sa atin sa mismong sentro ng ebanghelyo - ikaw ay naligtas. Hindi ka kaluluwang naligtas-sa-sarili. Hindi mo iniligtas ang iyong sarili. Ngunit magalak ka sa Panginoon. Pagkatapos ay nagpatuloy siya sa pagsasabing, alam kong ito'y paulit-ulit. "Ang sumulat sa inyo ng gayunding mga bagay ay hindi kalabisan sa akin kundi para sa inyong ikaliligtas." Kagalakan kay Pablo na paulit-ulit na sabihing, "Magmapuri kayo sa Panginoon. Sa Kanya lamang nararapat ang lahat ng ating pagluwalhati." At sinasabi niya, "Ito'y ganap na ligtas. Ito'y ganap na ligtas para ikintal ko ito sa inyo, upang ipaalala sa inyo na siyang nagmamalaki, ay magmalaki sa Panginoon." Sa puntong ito, bagaman tinatapos na niya ang kanyang sulat, na si Pablo ay pinangunahan ng Banal na Espiritu upang alalahanin ang mga sumisira sa kalinisan ng ebanghelyong ito, na umaatake sa katotohanan ng tangi nating pag-asa sa Dios para sa kaligtasan. Kaya ang apostol ay nagsambulat ng mga babala. Sabi niya sa talatang 2, "Mag-ingat kayo sa mga aso, mag-ingat kayo sa masasamang manggagawa, mag-ingat kayo sa mga hindi totoong pagtutuli." Nasa isip niya doon ang grupong tinatawag na Judaizers. Mainit siyang nagbababala laban sa kanila. Sila ang mga, sa kanilang doktrina, ay kumakalaban sa mismong ugali na kanyang ipinahahayag. Ipinahahayag niya ang ugaling: Magalak sa Panginoon; maging lubos na umaasa kay Cristo hanggang sa hindi pagbibilang ng lahat sa inyong sarili. Kaya, sinasabi niya, "Dapat ko kayong bigyang babala. Tandaan ninyo ang mga taong ito. Mag-ingat kayo sa mga hindi totoong pagtutuli, sa mga Judaizer na ito, na magmamalaki sa laman." Sila ang grupong nagsabing, "Oo, si Cristo'y nagliligtas, subalit hindi lubos. Kailangan din nating magkaroon ng seremonya ng pagtutuli. May mga bagay din na dapat nating idagdag kay Cristo upang maging tunay at ganap ang pakete ng kaligtasan." 2
Kaya ang apostol ang nagpatuloy na labanan iyan na may labis na alab. Sa sitas, ang pangunahing motibo ni apostol Pablo ay ganito mismo: Magalak kayo sa Panginoon; ang inyong pagmamapuri ay sa Dios lamang. Ang mga Judaizer na ito ay dapat itakuwil dahil itinatanggi nila, sila'y laban sa pagmamapuri tangi sa Panginoon. Dapat tayong magmapuri kay Cristo Jesus, sabi ni Pablo sa talatang 3, at walang anumang pagtitiwala sa ating laman. Ang tunay na relihiyon ay ang itakuwil ang buo nating sarili, ang ating kalooban, ang ating mga gawa bilang basehan ng ating kaligtasan at tumingin lamang kay Cristo bilang batayan ng kaligtasang iyan. Ang apostol ay nagpasimulang personal na palaguin ang katotohanang iyan. Inilista niya ang sarili niyang matataas na patunay na, sa isang pagkakataon, ay inisip niyang nagpapaiba sa kanya sa paningin ng Dios. Iniisip niya ang katotohanang siya'y may mabuting angkan. Sinabi niyang siya ay mula sa lahi ng Israel, sa lipi ni Benjamin, isang Hebreo na isinilang ng Hebreo. Tiningnan niya ang kanyang buhay at sinabing iyon ay mabuti rin. "Ako'y isang Fariseo, walang kapintasan ayon sa katuwirang nasa kautusan. Kung titingnan ko ang aking buhay patungkol sa panlabas na pagsunod sa panlabas lamang na batas, ako'y gumawang mabuti." Pagkatapos, tungkol sa sigasig - siya ay napakasigasig na tao. Hiwalay sa ebanghelyo ay inusig niya ang iglesia ni Jesu Cristo. Kung may sinumang tutungo sa langit sa basehan ng kanyang mga gawa, sa basehan ng kanyang sigla, sa basehan ng kanyang sigasig, sa basehan ng kanyang damdamin, si Pablo iyon. Kung may sinumang mabuti, si Pablo iyon. Ngunit ngayon, sabi ng apostol, lahat ng mga bagay na ito na dati kong ipinagmamapuri, lahat ng mga ito ay mga bagay na itinatanggi, na basura sa akin, ukol sa aking kaligtasan. Sabi niya, Gayunman ang mga bagay na sa akin ay naging pakinabang, ay inari kong kalugihan, alang-alang kay Cristo, "Higit pa roon, ang lahat ng mga bagay ay inaari kong kalugihan dahil sa higit na kahalagahan na makilala si Cristo Jesus na Panginoon ko. Alang-alang sa kanya'y tiniis ko ang kalugihan ng lahat ng mga bagay, at inari kong basura lamang, upang makamit ko si Cristo, at ako'y matagpuan sa kanya." Iyan nga! "Ninanasa kong matagpuan sa Kanya!" Sinasabi ni apostol Pablo, dati ang lahat ng mga bagay na iyon na hinahangad ko; lahat ng mga iyon na inaakala kong magliligtas sa akin; lahat ng aking ginawa at lahat ng ako, na, mula sa makalupang pananaw, ay higit na mas mataas sa anumang maaaring maituro ng iba - sa lahat ng mga iyan, sinasabi niya ngayon, "Itinuturing kong walang kabuluhan, itinuturing kong kalugihan, itinuturing kong tumpok ng dumi na dapat itapon! Umaasa ako," sabi ng apostol, "para sa aking kaligtasan sa higit na kahalagahan na makilala si Cristo Jesus na Panginoon ko. At ako'y matagpuan sa Kanya." Ang apostol, nakita mo, ay hindi may walang bungang pagkakilala lamang kay Cristo Jesus. Maraming tao ang mayroon niyan - "A, oo, si Jesu Cristo, nabuhay siya noong unang siglo, di ba? At siya 'yung tagareporma ng moral, di ba? A, oo. May alam kami kung sino siya at ano ang kanyang ginawa." Hindi! Hindi para sa apostol! Personal niyang kilala si Cristo sa pamamagitan ng pananampalataya. At sa pamamagitan ng kaloob ng Dios na iyan siya'y inilagay kay Cristo. Kaya, ituwid mo. Sa isang panig ay nakatayo lahat ng gawa ng tao na ginawa upang iligtas ang sarili, upang matamo ang kaligtasan. At kung may magsasalansan sa kanila, si apostol Pablo ang may pinakamalaking salansan: ang kanyang pagmamataas, ang kanyang mga gawa, ang kanyang kalooban. At, sabi ni Pablo, ito'y basura lahat. Sa kabilang panig ay nakatayo si Cristo - ang Kanyang gawa, ang Kanyang pagsunod, at ang Kanyang sakripisyo. Siya ang lahat, sabi ni Pablo. Nais kong matagpuan sa Kanya, hindi sa sarili kong katuwiran na mula sa kautusan, kundi yaong sa 3
pananampalataya, ang pananampalataya ni Cristo, ang katuwiran na sa Dios sa pamamagitan ng pananampalataya. Ang mga salita ng apostol sa atin ay ito: "Magalak kayo sa Panginoon! Iyan ang dapat mong maging pangunahing kapahayagan. Magmapuri sa Panginoon lamang." Ang kaibahan dito na nakikita mo ay ganap. Ang kaibahan sa pagitan ng katuwiran na magagawa ng tao sa kanyang sarili at ang katuwiran na ipinagkakaloob ng Dios ganap na sa biyaya - ang kaibahang iyan ay ganap. Walang punto ng pagsasama dito. Ang apostol ay nagbubuhos ng pag- alipusta sa kaisipang patagong nag-aabang sa ating puso - na kaya ng ating mga gawa, kahit kaunti, na maging basehan ng ating kaligtasan. O ang kaisipan na ang ating pananampalataya, sa kabila ng lahat, ay bahagi ng batayan ng ating kaligtasan. Ang kaisipan na ang kaligtasan, katuwiran sa Dios, ay tanging sa biyaya ng Dios, ay isang kaisipan na, hiwalay sa gawa ng Espiritu, ay tatanggihan mo at tatanggihan ko, ng lahat ng tao. Sapagkat nagmamapuri tayo sa ating sarili. Ngunit, sa biyaya, lubos na itinatakuwil ni Pablo ang sarili niyang katuwiran, ang sarili niyang mga gawa bilang batayan ng kanyang kaligtasan, upang matagpuan sa Kanya. Ito ang ebanghelyo. Wala tayong magagawa upang matamo ang ating kaligtasan o makuha ito para sa ating sarili. Ang kaligtasan ay kaloob ng Dios. Ito'y na kay Cristo. Ginawa itong lahat ni Cristo. Ah, alam ko ang tugon. Hinarap ito ni Pablo at gayundin tayo. Ang tugon ay ang ebanghelyong ito ay tatatakan bilang imoral. "Ano," itatanong dito, "ang hindi natin magagawa? Walang nakasalalay sa atin, hindi kahit ang ating pagsampalataya? Ginawa lahat ni Cristo? Kung gayon sinasabi mo sa amin, kumain tayo, uminom, at magpakasaya. Kung gayon sinasabi mo na hindi mahalagang mabuhay ng mabuting buhay. Kung gayon sinasabi mo hindi mahalagang sumampalataya. Kung gayon paano mo tatawagin ang mga tao upang sumampalataya, yamang hindi sila maililigtas ng pagsampalataya?" Tinutugon ng Kasulatan ang mga hamon na ito. Ang mga hamon na ito ay paulit-ulit na kinukondena sa mga sulat. Sila ay maingat na ipinaliwanag sa atin, halimbawa, sa Efeso 2:8-10 kung saan sinabi sa atin, bagaman hindi tayo naligtas sa basehan ng mabubuti nating gawa, tayo ay tunay na naligtas sa biyaya para sa mabubuting gawa. Tayo'y nilalang kay Cristo Jesus para sa mabubuting gawa. Hindi ka maaaring ligtas at lumalakad pa rin sa paghahari ng kasalanan. At bagaman ang iyong pananampalataya ay hindi ang batayan, iyan ay, ang dahilan, ang basehan, ng iyong kaligtasan, ang pananampalataya ay kaloob ng biyaya na nag-uugnay sa iyo kay Cristo kung kaya't ikaw ay nabubuhay dahil sa pananampalataya at sa pananampalataya. Pansinin mong kasama ko na sa kapitulong ito ay hindi hinangad ni apostol Pablo na sagutin ang mga paratang na ang kanyang ebanghelyo ay imoral, hindi dahil hindi niya alam na darating ang paratang at hindi dahil hindi niya alam ang sasabihin. Hindi siya kaagad sumagot na, "Ngayon, huwag sana itong makasakit sa inyo, na sinabi kong ang kaligtasan ay kay Cristo lamang at walang anumang bahagi ang tao na natamo sa Dios. Ngayon, gawin nating katamtaman ng kaunti. Huwag nating simulang isipin na ang inyong mga gawa at ang inyong kalooban ay hindi mahalaga. Ang Dios ay may layunin at malaking nasain sa mga bagay na ito." Hindi, hindi siya nagsalita ng ganyan. Kundi tumayo lamang siya at sinabing, "Narinig n'yo ako ng tama. Hangga't may kinalaman sa batayan ng kaligtasan, lahat ng sa iyong sarili, lahat ng iyong gawa, lahat ng iyong kalooban, ay dumi. Ito'y kalugihan. Ang kaligtasan ay kay Cristo lamang." 4
Iyan ang puso ng ebanghelyo. Sa buong panahon, ito ang pakikipaglaban. Ang pakikipaglaban ay nauuwi sa isa sa pagitan ng dalawang pahayag na ito. 1) Gawin mo ito at mabuhay. 2) Mabuhay at gawin mo ito. Gawin mo ito at maligtas, sabi ng marami. Ngunit sinasabi ng ebanghelyo, Naligtas sa biyaya kaya ginagawa natin ito. Alin ang may dating sa iyo? Sa palagay mo ba ang iyong kaligtasan ay nakabatay sa iyong sarili, anuman sa iyong sarili na iyong ginawa? O hangad mo bang matagpuan kay Cristo lamang? Nadarama mo ba, gaya ng mayamang binata, na kailangan mong gumawa ng mabuting bagay upang maligtas? Kung gayon ay hindi ka handa sa sandaling iyon na ipagkatiwala ang iyong kaligtasan kay Cristo. Ang ebanghelyo ay ito: Ang sakdal na gawa Niya lamang. Hindi ang pagdaragdag natin sa Kanyang gawa, kundi ang gawa Niya lamang. May dapat kang pagtiwalaan sa kaligtasan. Mayroon dapat dahilan. Anong dahilan para yakapin ka ng Dios, para buksan ng Dios ang Kanyang mga bisig, para tanggapin ka sa Kanyang pakikisama at para ipangako na hindi ka pababayaan, na iingatan ka? Anong dahilan para patawarin ng Dios ang iyong mga kasalanan at pagkalooban ka ng kaluwalhatian sa langit? Ano iyon? Ano ang dahilan? Ito ay alinman sa iyong sarili at sa nagawa mo, sa iyong kalooban at gawa, o ito ay kay Cristo. Hindi maaaring pareho. Hindi ibabahagi ng Dios ang Kanyang kaluwalhatian dito. Hindi pareho. Alinman sa ikaw ay magmamalaki sa iyong laman o magmamalaki ka kay Cristo. Ano ang tawag ng ebanghelyo? Talikdan ang iyong sarili. Talikdan ang lahat ng pagtitiwala sa iyong sarili. Manampalataya kay Cristo. Kay Cristo lamang! Hayaang ang iyong kagalakan ay sa Panginoon. Upang ako'y matagpuan sa Kanya. Ang kaisipan doon ay ang kaisipan na ipinapalagay o itinuturing na na kay Cristo. Ito ay legal na kaisipan. Kay Cristo, kung kaya't ang Kanyang katuwiran ay ibinintang bilang akin. Ang salitang "ibinintang," isang biblikal na salita, ay tumutukoy sa katotohanang legal na itinuturing ng Dios ang katuwiran ni Cristo na mapabilang sa Kanyang bayan, na mapabilang sa mga pinag-alayan ni Cristo ng buhay. Sila ang mga hinirang, pinili ng Dios mula sa walang hanggan. Ang matagpuan kay Cristo. Ang katuwiran at pagsunod ni Cristo, malayang ibinigay bilang akin, sa biyaya lamang ng Dios. At ang Dios na nagbibigay sa akin ng pananampalataya na sa pamamagitan nito ay maaari kong tanggapin, sampalatayanan, at yakapin itong maluwalhating ebanghelyo, upang ako'y matagpuan sa Kanya. Kaya ang tinig ng aking budhi ay magbabangon upang ako'y tuligsain. At sasabihin ng tinig na iyon, "Paano ka maliligtas? Hindi mo maitatanggi ang iyong mga kasalanan. Tingnan mo ang mga kasalanang iyon - tsismis, pagkapoot, pagnanasa - oo, maraming kasalanan." At tayo ay iiyak sa kalungkutan. Ngunit ang sagot: upang tayo'y matagpuan sa Kanya. Pagkatapos ay tutuligsain tayo ng tinig ni Satanas at sasabihing, "Ikaw? Ikaw? Tingnan mo ang sarili mo. Sa palagay mo ay anak ka ng Dios?" Sa gayon ang sagot ay, upang tayo'y matagpuan sa Kanya. Pagkatapos ay darating ang kamatayan at muli ang kasalanan ay magpapatung-patong sa harap natin at itatanong natin, Paanong mangyayari ito? Paanong ako ay makakasama ng aking Panginoon sa kaluwalhatian? Tingnan mo ang aking mga kasalanan. Gayunman ang sagot ay, upang matagpuan tayo sa Kanya at magalak sa Panginoon. At, isang araw, tayo ay tatayo, lahat ng mga lalaki at mga babae ay tatayo sa harap Niya sa araw ng paghuhukom. Ang mga aklat ay bubuksan at bawat lihim na pag-iisip at sinabing salita ay malalaman. Natatakot ka ba? Upang ako'y matagpuan sa Kanya, hindi sa sarili 5
kong katuwiran, kundi ang katuwiran sa pananampalataya, ang katuwiran na ipinagkaloob sa akin kay Jesu Cristo. Ang buong bayan ng Dios sa gayon sa isang tinig ay magsabing: Ang lahat ng mga bagay ay inaari kong kalugihan dahil sa higit na kahalagahan na makilala si Cristo Jesus na Panginoon ko, upang ako'y matagpuan sa Kanya at sa katuwiran ng Dios kay Cristo. Sa gayon tunay mong maitataas ang iyong tinig at magagalak sa Panginoon! Manalangin tayo. Ama, salamat po sa Iyong salita at dalangin namin na Iyong itatali ito sa aming mga puso sa araw na ito, upang magkaroon ng malinaw, naniniwalang pagkaunawa sa mahalagang ebanghelyong ito at upang ito'y maging pagkukunan ng lahat ng aming pananampalataya, lahat ng aming kaaliwan, at lahat ng aming kalakasan. Amen. 6