JOB 42:1-6 "SI JOB AY NAGSISI SA ALABOK AT MGA ABO" NI REV RODNEY KLEYN Sa nakaraan nating mensahe sinimulan nating tingnan ang huling bahagi ng aklat ng Job, simula sa kapitulo 38, at tiningnan natin ang unang bahagi, kung saan sinagot ng Dios si Job. Kahit na hiniling ni Job na magsalita ang Dios, ang sagot ng Dios ay hindi ang inaasahan ni Job. Subalit iyon ay mapagbiyayang sagot. Sa simula, ang Dios ay nagsalita kay Job at humingi ng sagot sa kanya. Sa Job 38:3, sabi ng Dios, "Bigkisan mo tulad sa lalaki ang iyong baywang, tatanungin kita at ikaw sa akin ay magsasaysay." Pagkatapos ay inilagay ng Dios sa harap ni Job ang mga katangian ng Kanyang pagka- walang hanggan, ng Kanyang karunungan, ng Kanyang kapangyarihan, at ginawa Niya ito sa pamamagitan ng paglalagay sa harap ni Job ng mga serye ng katanungan na nagpapakita ng sarili Niyang kadakilaang di kayang sukatin at ang kaliitan, ang kahinaan, ng tao. Matapos magsalita ng Dios sa dalawang kapitulo, sa pasimula ng kapitulo 40, si Job ay nagsisi. Sinagot niya ang Dios ng mga salitang ito: "Narito, ako'y walang kabuluhan; anong isasagot ko sa iyo? Aking inilalagay ang aking kamay sa bibig ko, minsan ay nagsalita ako, at hindi ako tutugon; makalawa, at hindi na ako magpapatuloy (40:4,5). Dito ay inamin ni Job na marami na siyang nasabi. Subalit ang Dios ay hindi pa tapos kay Job. Hindi ito sapat na pagsisisi. Kung kaya, sa dalawa pang kapitulo, simula kapitulo 40:8,9, ang Dios ay nagtanong pa ng marami kay Job. Sabi Niya: "Pati ba ako'y ilalagay mo sa kamalian? Upang ikaw ay ariing ganap ako ba'y iyong hahatulan? Mayroon ka bang kamay na tulad sa Dios? Makakapagpakulog ka ba ng tinig na gaya niya?" At pagkatapos, sa kapitulo 42, sa wakas ay sinagot muli ni Job ang Dios, sa pagkakataong ito ay may tunay na pagpapakumbaba. Ngayon, tutunghayan natin ang mga talatang ito, kapitulo 42:1-6. "Pagkatapos ay sumagot si Job sa Panginoon, at sinabi, Alam kong magagawa mo ang lahat ng mga bagay, at wala kang layunin na mahahadlangan. Sino itong nagkukubli ng payo na walang kaalaman? Kaya't aking nasambit ang hindi ko nauunawaan, mga bagay na lubhang kahanga-hanga para sa akin, na hindi ko nalalaman. Makinig ka at magsasalita ako; tatanungin kita at sa akin ay ipahayag mo. Narinig kita sa pakikinig ng tainga, ngunit ngayo'y nakikita ka ng aking mata, Kaya't ako'y namumuhi sa sarili ko, at nagsisisi ako sa alabok at mga abo." Sa mga pannalitang ito ni Job mayroon tayo ng pinaka kumpleto sa lahat ng kanyang mga kapahayagan. Nauna na sa mga seryeng ito, tinunghayan natin ang ibang mga tugon at kapahayagan ni Job mula sa kanyang mga pagdurusa. Sa kapitulo 1 sinabi niya, "Ang Panginoon ang nagbigay at ang Panginoon ang bumawi; purihin ang pangalan ng Panginoon." Sa kapitulo 2, sa kanyang asawa, "Tatanggap lang ba tayo ng mabuti sa kamay ng Dios, at hindi tayo tatanggap ng masama?" Sinabi niya di-nagtagal sa aklat, "Bagaman ako'y patayin niya, ako'y aasa pa rin sa kanya." Ipinahayag ni Job na alam ng Dios ang daan 1
na kanyang tinahak, at sinusubukan siya ng Dios upang lumabas siyang gaya ng ginto. At si Job din, sa kapitulo 19, ay gumawa ng magandang kapahayagan patungkol sa kanyang pag-asa sa muling pagkabuhay: "Sapagkat nalalaman ko na ang aking Manunubos ay nabubuhay," at sinabi niya, "Makikita ko ang Dios sa aking laman." At habang tinitingnan natin lahat ng mga kapahayagang iyon ni Job, nalalaman natin kung gaano tayo kakapos, kung gaano ang kailangan nating matutunan upang makatugon tulad ni Job. Ngunit ngayon, sa pagtatapos ng aklat, sa mga talatang ito ay may kapahayagan na umaangat sa lahat ng mga naunang pananalita ni Job. Pagkatapos ay nagsalita si Job sa gitna ng kaguluhan sa kanyang pagdurusa. Ngayon si Job ay nagsasalita dahil nakikita niya nang malinaw ang Dios. At tumutugon siya ngayon hindi lamang sa kanyang pagdurusa, kundi maging sa mismong paliwanag ng Dios tungkol sa pagdurusang ito. At iyan ang nagpapahigit na mahalaga dito sa lahat ng mga kapahayagang ginawa ni Job, at ang isang higit na kapupulutan natin ng aral. May tatlong bahagi sa kapahayagan ni Job dito. Anu-ano sila? Ang una ay ito, na kinikilala ni Job ang pagka-soberano ng Dios. Sa talatang 2 sinabi niya sa Dios: "Alam kong magagawa mo ang lahat ng mga bagay." Sinasabi dito ni Job hindi lamang na ang lahat ng kapangyarihan sa langit at lupa ay sa Dios, na kayang gawin ng Dios anumang naisin Niya dahil sa Kanyang kapangyarihan, kundi sinasabi rin ni Job na gagawin ng Dios ang Kanyang naisin, kung kailan Niya naisin, paano Niya naisin, at kung kanino Niya naisin. Ang Dios ay hindi lamang dakila sa kalakasan, kundi sa paggamit din ng Kanyang kalakasan. Hindi Siya mananagot sa anuman, at hindi Siya mananagot sa kanino man kundi sa Kanyang sarili at sa sarili Niyang mga layunin at sariling kalooban. Kaya naman si Job ay nagpatuloy, sa talatang 2, "Alam kong wala kang layunin na mahahadlangan." Ibig niyang sabihin na walang makakahadlang sa anumang iniisip ng Dios. Kapag may inisip ang Dios na gagawin, isinasagawa ito ng Dios at ang kalalabasan ay palaging mabuti. Kabaligtaran sa tao. Napakarami nating kaisipan at mga plano na, dahil sa mga hadlang, ay hindi natin magawang isakatuparan. O may mga plano tayo na hindi palaging magaling kaya naman hindi natin sila maipatupad. Hindi gayon sa Dios. Walang makakapigil sa Kanyang kamay o makapagsasabi sa Kanya, "Anong ginagawa mo?" Ang mga plano at panukala ng Dios ay walang hanggan at nakikita ang wakas mula sa simula. Sa karunungan ay ganap na ginagabayan ng Dios ang lahat ng mga bagay. Walang anumang nangyayari ng walang layunin. Walang anumang nangyayari na salungat sa karunungan at kalikasan at mga layunin ng Dios. Walang ginagawa ang Dios na salungat sa sarili Niyang katarungan at kabutihan. Iyan ang nakikita ngayon ni Job at ipinahahayag patungkol sa Dios. Ang Dios ay lubos na soberano. At iyan ang susi sa nalalabi pang tugon ni Job dito. Yamang nakikita ang pagka-soberano ng Dios, nakilala ni Job ang kanyang sarili, at inilagay niya ang kanyang tiwala sa Dios. Kaya, pangalawa, pinagkukumbaba ni Job ang kanyang sarili sa harapan ng Dios sa pagpapahayag ng kanyang kasalanan at pagiging makasalanan niya. Sa talatang 3, ipinahahayag ni Job ang tunay niyang mga kasalanan, ang mga nagawa niyang pagkakamali. Ginawa niya ito nang sabihin niyang, "Kaya't aking nasambit ang hindi ko nauunawaan, mga bagay na lubhang kahanga-hanga para sa akin, na hindi ko nalalaman." Sinasabi niyang, "Panginoon, nagkasala ako sa mga pananalita ko. Nang pag- alinlanganan ko ang Iyong kabutihan at katarungan, nang humingi ako ng paliwanag, nang nais kong papanagutin Ka, Dios, ay nagsalita ako ng labis." Pansinin kung paano ito inilagay ni Job: "Aking nasambit ang hindi ko nauunawaan, mga bagay na lubhang kahanga-hanga para sa akin, na hindi ko 2
nalalaman." Nakita mo, hindi lamang mas mataas ang mga pamamaraan ng Dios kaysa sa ating pamamaraan, kundi ang mga pamamaraan ng Dios ay di-maipagkakailang mas matalino at tumpak, sila ay kahanga-hanga, at sila ay di-maarok. Hindi natin alam at di natin sila kayang malaman. Kung kaya hindi tayo dapat magsalita laban sa kanila. Kapag ginawa natin, iyon ay kasalanan na dapat ipahayag. Iyon ang ginawa ni Job. Ngunit sa Dios, tandaan, ay mayroong kahabagan sa pagpapahayag. Mayroong kapatawaran at pagpapanumbalik, gaya ng makikita natin sa buhay ni Job. Subalit dito hindi lamang ipinahahayag ni Job ang tunay na kasalanan niya sa kanyang sinabi, ipinahahayag din niya ang makasalanan niyang kalikasan, ang orihinal niyang kasalanan, ang ganap niyang kasamaan. At iyan ay buong kapahayagan. Hindi lamang, "May nagawa akong kasalanan," kundi "Ako ay makasalanan." Makikita natin iyan sa talatang 6 nang sabihin ni Job, "Ako'y namumuhi sa sarili ko, at nagsisisi ako sa alabok at mga abo." Nang sabihin ni Job na namumuhi siya sa kanyang sarili, hindi niya ibig sabihin na namumuhi siya sa buhay o namumuhi siya sa kung sino siya dahil kulang siya sa mga katangian na nakikita niya sa ibang tao, na nararamdaman niya mismo sa kanyang sarili na isa siyang talunan na hindi nakakaabot sa iba. Hindi, hindi ito ang wika ng isang taong magpapakamatay, na napopoot sa ginawa sa kanya ng Dios at kung saan siya inilagay ng Dios. Sa halip, ibig sabihin ni Job na namumuhi siya sa makasalanan niyang sarili. Sa pagsasalita niya ng mga salitang ito, hindi niya inihahambing ang kanyang sarili sa ibang tao, kundi siya ay tumatayo sa harapan ng karilagan ng Dios na nakita niya, at naunawaan niya na siya ay isang kahabag-habag na makasalanan. Ang mga salita ni Job dito, "namumuhi sa sarili ko, at nagsisisi ako sa alabok at mga abo," ay ang katumbas ng sinasabi ni Pablo sa Roma 7:18, kung saan ay sinabi niya, "Sapagkat nalalaman ko na walang mabuti na nananatili sa akin." Kaya nga sinabi ni Job, "Nagsisisi ako sa alabok at mga abo." Ang magsisi ay magbago ang iyong isip, magbago ang iyong isip tungkol sa iyong sarili, na tingnan ang iyong sarili hindi kung paano mo mismo titingnan ang iyong sarili o gaya ng maaaring tingin ng iba sa iyo, kundi tingnan ang iyong sarili kung paano ka nakikita ng Dios. Ito ay pagtalikod sa iyong mga kasalanan at pagiging makasalanan. Ang pagsisisi ay ang asahan at maranasan ang nagpapatawad na kahabagan ng Dios. Ito ay ang pagsusumikap na mabuhay sa paraang mas nakalulugod sa Kanya. Ang alabok at mga abo kung saan nagsisi si Job ay hindi lamang mga tanda ng kanyang kalungkutan sa kanyang pagdurusa, kundi sila ay mga tanda ngayon ng kaitiman ng kanyang kasalanan at ang pighating nadarama niya dahil sa kanyang mga kasalanan. Ang pangunahing dahilan ni Job sa pighati ngayon ay hindi ang suliranin at pagdurusa kundi ang kanyang pagiging makasalanan. Pagkatapos ay ang ikatlong bahagi ng kapahayagan ni Job, ito, na ganap siyang nagpapasakop, na walang anupamang katanungan, sa pamamaraan ng Dios sa kanya. Nang magsisi siya sa kanyang mga salita, ipinahihiwatig ni Job na mananahimik na siya ngayon. Ito ay mas malinaw na lumabas sa nakaraan niyang kapahayagan sa kapitulo 40 nang sabihin niyang, "Panginoon, wala na akong masasabi. Tatahimik na ako." Hindi ito katahimikan ng pagsuko, kundi katahimikan ng pagtitiwala. Kapag ang isang tao, sa pagsuko, ay tahimik, sinasabi niyang, "Wala na akong maaaring sabihin upang maging ayon sa pamamaraan ko ang mga bagay, kaya, mananahimik na lang ako at makikisakay dito." Ang katahimikan ng pagtitiwala ay nagsasabing, "Panginoon, nalalaman Mo kung ano ang pinakamabuti. Ikaw ang may kontrol. Magtitiwala ako sa Iyong pamamaraan. Wala akong maaaring sabihin na magpapabuti pa dito. Kung kaya, Panginoon, sumusuko ako sa Iyong pamamaraan." Sa katahimikan, si Job ay lubos na nagtitiwala sa Dios. Lubos siyang nagtitiwala sa soberanong mabubuting layunin ng Dios. Dito ay dapat nating tandaan na hindi kailanman ipinaliwanag ng Dios kay Job kung bakit siya nagdurusa. Ang alam lamang ni Job ay soberano ang Dios at kasama niya ang Dios. At iyon ay sapat na. Hindi na 3
kailangan pang malaman ni Job kung bakit. Ang kailangan lamang niyang malaman ay kung sino ang nagpadala sa kanya ng mga pagsubok na ito at kung sino ang Dios, ang soberano sa ibabaw ng mga pagsubok na iyon. Nakakaugnay ka ba dito? Marahil ay may pinagdaraanan kang pagsubok at nagsusumikap kang maunawaan kung bakit. Ngayon, kayang ipaliwanag ng Dios lahat sa iyo tungkol sa Kanyang mga gawa sa likod ng mga pangyayari, subalit hindi natin ito mauunawaan. Paano magkakasya ang walang hanggang karunungan at soberanong kapangyarihan ng Dios sa ating may hangganan at mahihinang isipan? Ang kailangan nating malaman ay ito, na ang Dios ang may kontrol sa ating mga buhay at ang Dios ay may layunin para sa atin kay Jesu Cristo. Kaya naman kailangan nating tumingin sa Kanya at, kasama ni Job, ipahayag ang Kanyang kadakilaan, ipahayag ang ating kasalanan, at tahimik na magpasakop sa Dios. Gaya ng sinabi ko kanina, ito ang napakahalagang kapahayagan ni Job bilang tugon sa kanyang pagdurusa. Paano umabot si Job dito, at paano tayo matututo mula kay Job at mula sa mga karanasan ni Job upang tayo man, ay umabot sa ganitong tugon sa ating pagdurusa? Nais kong puntuhan ang dalawang bagay dito, dalawang pamamaraan na ginagamit ng Dios upang makagawa ng ganitong kapahayagan at ganitong tugon kay Job, dalawang paraan na gagawin din ng Dios sa ating mga buhay. Una, ginamit ng Dios ang mga pagsubok at mga pagdurusa na naranasan ni Job upang dalhin siya sa kanyang kapahayagan. Sa talatang 5 sinabi ni Job, "Narinig kita sa pakikinig ng tainga, ngunit ngayo'y nakikita ka ng aking mata." Ito ang ibig sabihin ni Job: "Ngayon na dumaan ako sa ganitong pagdurusa at pagsubok at ngayon na Ikaw ay nagsalita sa akin, nakikita Ka ng aking mata." Sinasabi niya ito: "Ang paningin ko sa Dios ngayon ay mas malinaw kaysa dati. Mas nauunawaan ko na kung ano ang ibig sabihin ng pamumuno ng Dios sa lahat ng mga bagay at kung ano ang ibig sabihin ng magtiwala ako sa Kanyang pagka-soberano. Noon ay narinig ko ang tungkol sa Kanya sa pakikinig ng aking tainga. At sa pamamagitan ng aking isip ay naunawaan ko ang katotohanan ng pagka-soberano ng Dios. Sa pamamagitan ng aking bibig ay naipahayag ko, ngunit ngayon ay nakikita ko ito. Sa karananasan ay nalaman ko, nalaman ko ito mula sa sarili kong buhay. Noon ay narinig ko ang tungkol sa Dios, subalit ngayon ay nakikita ko Siya." At, mahal na mananampalataya, ito ang kaalaman ng Dios na tayo bilang mga Cristiano ay dapat magnasa, hindi lamang ng kaalaman sa ating ulo, hindi lamang ng maipapahayag ng ating mga labi, kundi ng isang bagay na nabubuhay sa ating buhay, isang bagay na praktikal. Inilagay ng Dios si Job sa lahat ng mga pagsubok na ito upang tulungan siyang makita ang gamit ng Kanyang pagka-soberano. Habang-daan ay natutunan ni Job ang maraming bagay tungkol sa kanyang sarili at kanyang kasalanan. At sa mga ulap ng kasalanan na ngayon ay naalis na, nakikita na ni Job ang Dios. Kaya, kung ikaw ay dumaraan sa madilim na pagsubok, unawain na ipinadadala ng Dios ito para sa espiritual mong kapakinabangan, upang mas matuto ka pa tungkol sa Kanya, paano ang magtiwala sa Kanya, at ang Dios ay mapagkakatiwalaan. Magiging ibang-iba na si Job kaysa noong dati, may gulang na sa pananampalataya ngayon, lumago sa kabila ng mahihirap na karanasan. At iyan ang Kanyang ginagawa sa bawat isa sa atin na Kanyang mga anak sa mga suliranin at mga pagsubok na ipinadadala Niya. 4
Subalit, gaya ng alam na alam n'yo na, ang mga pagsubok at mga suliranin sa kanilang sarili ay hindi gumagawa ng ganitong tugon at ng ganitong paningin sa Dios. Kahit sa buhay ni Job, habang mas tumitindi ang sakit at habang ang mga bagay-bagay ay tumatagal, si Job ay lalong higit na naguguluhan. At alam natin na ang di-mananampalataya, kapag siya ay dumaraan sa mga pagsubok, ay susumpain ang Dios. Lalabanan niya ang Dios. At nanakawan niya ang Dios sa pamamagitan ng pagtangging kilalanin ang pagka-soberano na nararapat sa Dios. Kaya dapat nating makita ang isa pang paraan kung paanong ginawa ng Dios itong tugon at itong kapahayagan kay Job, ang paraan ng banal na pahayag. Sa mga kapitulong patungo sa kapahayagang ito sa pasimula ng kapitulo 42, ang Dios ay nagsalita. At ngayon, habang tumitingin si Job sa kanyang pagdurusa sa liwanag ng mga salita ng Dios, si Job ay dumating dito sa kahanga-hanga at ganap na kapahayagan. Ito ay lumabas lalo na sa mga talatang 3 at 4 nang si Job, sa pagsisisi sa kanyang kasalanan, ay binanggit ang mismong salita ng Dios pabalik sa Kanya. Sa talatang 3: "Sino itong nagkukubli ng payo na walang kaalaman?" At sa talatang 4: "Makinig ka at magsasalita ako; tatanungin kita at sa akin ay ipahayag mo." Sa mga salitang ito si Job ay hindi nagtatanong at humihingi sa Dios, kundi kanyang sinasabi, "Panginoon, ito ang sinabi mo sa akin. At tama ka." Sa talatang 3 binanggit niya mula sa simula ng pananalita ng Dios sa kapitulo 38:2: "Sino ba itong nagpapadilim ng payo sa pamamagitan ng mga salitang walang kaalaman?" At pagkatapos sa talatang 4 binanggit niya pabalik sa Dios ang sarili Niyang mga salita sa kapitulo 40:7: "Tatanungin kita, at sa akin ay iyong ipaalam." Dapat nating malaman na ganito ang pagpapahayag. Ang pagpapahayag ay hindi ang magkaroon ng sarili mong kaisipan tungkol sa mga bagay-bagay. Ito ay hindi pagbibigay ng sarili mong paliwanag sa mga pangyayari sa iyong buhay. Ito ay hindi pag-iimbento ng sarili mong mga kaisipan tungkol sa kung sino ang Dios. Ito ay hindi pagbibigay ng palagay mo sa iyong sarili sa Dios. Kundi ang pagpapahayag, tunay na pagpapahayag, ay ang pag-uulit pabalik sa Dios kung ano ang sinabi Niya sa atin sa Kanyang Salita tungkol sa Kanyang sarili, tungkol sa atin, at tungkol sa lahat ng mga bagay. Iyan ang tunay na pagpapahayag "ang sabihin sa Dios ang sinabi Niya sa atin. Ang Dios ay nagsalita. Ang Dios ay Dios ng katotohanan. Kaya, ang tunay na pagpapahayag ay ang sabihin pabalik sa Dios ang sinabi Niya sa atin. Ito ang ginagawa ni Job dito. Matapos magsalita ng Dios, inulit ni Job sa Dios ang sarili Niyang mga salita. "Panginoon, sinabi mong pinapadilim ko ang iyong payo sa pamamagitan ng mga salitang walang kaalaman. Sinabi mo ang mga salitang iyon, at, Panginoon, tama Ka. Ipinahahayag ko ang Iyong salita." Nakakalungkot, marami ngayon ang nagpapahayag na mga Cristiano, ngunit hindi nila ipinahahayag ang Salita ng Dios. Kaya ang kanilang kapahayagan ay hindi totoo. Ngayon, hindi natin kailangang maghintay gaya ng ginawa ni Job upang marinig ang sasabihin ng Dios. Nasabi nang lahat ng Dios. Ibinigay na sa atin ng Dios ang kumpletong pagtatasa sa pahayag sa Biblia. At kapag kinuha natin ang Biblia, na siyang Salita ng Dios, at basahin ito at aralin ito at tumingin sa sanlibutang ito at sa mga pangyayari sa atin at sa ating mga sarili at sa Dios sa pamamagitan ng mga mata ng Kasulatan, kung gayon ang pagpapahayag natin ay magiging totoo. Sa gayon ay darating tayo sa punto kung saan naroon si Job dito, nagpapahayag, nagsisisi, at nagpapasakop. Kaya, sa inyong mga pagdurusa at mga pagsubok, dapat kang bumaling sa Salita ng Dios. At ano ang sinasabi ng Dios? Hindi ba Siya nangangako sa Kanyang bayan na hindi sila iiwan o pababayaan man sila? Hindi ba Niya sinasabing, "Hindi Ko ipinagkait ang sarili Kong Anak, kundi ibinigay Siya para sa inyo at makatitiyak kayo na Ako ang mangangalaga sa inyo?" Hindi ba Niya sinasabi na si Satanas at ang kasalanan ay nadaig na? Hindi ba Niya sinasabi na walang kahit ano sa sanlibutan, sa kataasan o sa kailaliman, sa panahon o walang hanggan, na 5
makapaghihiwalay sa atin mula sa Kanyang pag-ibig? Hindi ba Niya sinasabi, "Ako ang Dios, ganap na soberano sa lahat?" Hindi ba Niya sinasabi, "Ang payo ko ay tatayo?" Hindi ba Niya sinasabi na ang lahat ng mga bagay ay magkakasamang gumagawa sa ikabubuti ng mga nagmamahal sa Kanya? Hindi ba sinasabi ng Dios ang mga bagay na iyon? Kung gayon, mahal na mananampalataya, kunin lahat ng mga iyon at, sa iyong mga pagdurusa, sabihin sila pabalik sa Dios. Ipahayag ang Kanyang Salita. Sa gayon ay magkakaroon ka ng kapayapaan na hindi maabot ng pag-iisip. Dumating si Job sa gayong kapayapaan dito, nagtitiwala sa soberanong Dios, kinikilala ang sarili niyang pagkakasala, nagpapasakop sa Dios, at inuulit ang mga salita ng Dios pabalik sa Kanya. Si Job ay dumating sa isang ganap at nag-uumapaw na kapayapaan. Maaari pa nga natin itong tawagin na katiyakan sa gitna ng kanyang pagdurusa. Tingnan ang mga unang salita ni Job sa talatang 2. Sinabi niya, "Alam ko, alam kong magagawa mo ang lahat ng mga bagay." Sa kanyang kaguluhan at sa kanyang mga tanong noong una, sinasabi ni Job, "Hindi ko alam, hindi ako sigurado." Subalit ngayon, nang marinig ang Dios, sinasabi niya, "Alam ko." Ito ang kaalaman ng pananampalataya, ng pagtitiwala, at ng katiyakan. Sinasabi ni Job, "Sapat na, Panginoon. Sapat nang alam ko na Ikaw ay soberano sa lahat ng mga bagay at sa lahat ng mga pangyayari sa aking buhay. Iyon lamang ang kailangan kong malaman." Ang kaalamang iyon ay pinakamataas, ang kaalamang iyon ay humihigit sa bawat bagay na alam natin sa sanlibutang ito. Ang Dios ay soberano. Ang Dios ay matuwid. Ang Dios ay mabuti. At ang Dios ay higit sa lahat. Kaya, magtitiwala ako sa Kanya. Kaya dapat nating isiping balikan ang naunang punto sa aklat nang gamitin ni Job ang katulad na pananalita, sa kapitulo 19:25: "Nalalaman ko na ang aking Manunubos ay nabubuhay." Ang dalawang bagay na ito ang sinasabi ni Job: Alam kong magagawa mo ang lahat ng mga bagay, at nalalaman ko na ang aking Manunubos ay nabubuhay. Ang dalawang bagay na iyan ang pundasyon ng ating katiyakan at ang nilalaman ng ating pananampalataya bilang mga mananampalataya. Ang Dios ay soberano sa lahat. At si Jesus, na ating Manunubos, ay nabubuhay at namumuno ngayon. Dahil alam natin ang mga bagay na ito, magkakaroon tayo ng kapayapaan sa gitna ng mga unos ng buhay. Manalangin tayo. Ama, alam namin na magagawa mo ang lahat ng mga bagay at walang makakahadlang sa daan ng Iyong mga layunin. At, Panginoon, iyan ang aming kaaliwan at kaginhawahan sa gitna ng mga suliranin at mga pagsubok ng buhay, lalo na kapag isinasaalang-alang namin ang aming mga sarili, at ang aming mga kasalanan, at ang mga kakayahan at karunungan naming may hangganan. Panginoon, hindi namin kaya at hindi namin pinagtitiwalaan ang aming mga sarili, kundi umaasa kami sa Iyo, ang isang umibig sa amin at gumagawa ng lahat ng mga bagay ayon sa mabuti Niyang naisin at payo, ang isa na nagpanukalang ipadala ang Kanyang Anak at niloob na tipunin ang iglesia upang makasama Niya sa kaluwalhatian. Alam namin na ang lahat ng mga bagay ay magkakasamang gumagawa sa ikabubuti nila na nagmamahal sa Iyo, sa kanila na tinawag ayon sa Iyong layunin. Panginoon, dagdagan Mo ang aming pananampalataya. Dalangin namin ito alang-alang kay Jesus, Amen. 6