Aralin 4 para sa Enero 27, 2024
Ang Panginoon ay hindi malayo at walang kibo na Diyos. Kilala Niya tayo, inaalagaan, ipinagtatanggol at pinalalaya. Naririnig tayo ng Diyos at kumikilos para sa atin. Ito ang karanasan ng mga tao ng Israel; at ang karanasan ng mga salmista na dumaing sa Diyos sa panahon ng kahirapan. Hindi tayo nag-iisa sa ating mga paghihirap; mayroon tayong Panginoon na dumarating upang magtanggol sa atin.
ALAM NG PANGINOON Alam ni David na ang kanyang buong buhay ay hayag sa harap ng Diyos (Awit 139:2-3). Kilala na siya ng Diyos bago pa siya isinilang, dahil Siya ang nagpalaki sa kanya sa sinapupunan ng kanyang ina (Awit 139:13-16). Maaari mong makilala ang Diyos saan ka man pumunta, dahil ang Diyos ay nasa bawat lugar. Kung ikaw ay aakyat sa pinakamataas (kalangitan), Siya ay naroon; Kung ikaw ay bumaba sa kalaliman (Sheol), makikita Siya rito; Kung bumaling ka sa silangan (ang mga pakpak ng bukang-liwayway), papatnubayan ka Niya; Kung ikaw ay patungo sa kanluran (sa dulo ng dagat), ipagtatanggol ka ng kanyang kamay (Awit . 139:7-10). Walang napakadilim na lugar na maitatago ka sa presensya ng Diyos (Awit 139:11-12). Ngunit hindi hinahangad ni David na tumakas. Nangad at nais niyang suriin sya ng Diyos. Sikaping mamuhay ng matuwid at kalugud-lugod sa Diyos, talikuran ang kasamaan (Awit 139:17-23). Alam niya na kung mabigo siya, itutuwid ng Diyos ang kanyang mga daan (Aw. 139:24). Ito ba ang iyong karanasan sa Diyos?
NAGMAMALASAKIT ANG PANGINOON Gaano man kadesperado ang iyong sitwasyon, naririnig ng Diyos (Awit 130:1-2). Kapag sumisigaw tayo, kumikilos Siya para sa atin (Awit 9:10). May pag-asa ang bawat isa na naghahanap ng lingap ng Panginoon (Awit 16:8). Sa Awit 121 makikita natin ang paglalarawan ng ating Tagatulong, Tulong at Tagapangalaga: Hindi Niya tayo hahayaang madulas sa landas ng buhay (v. 3) Siya ay patuloy na nagbabantay sa atin (v. 4) Binibigyan Niya tayo ng pisikal at espirituwal na kanlungan (v. 5-6) Siya ay laging nasa tabi natin upang ipagtanggol tayo (v. 7) Aalagaan niya tayo sa lahat ng oras at sa lahat ng lugar (v. 8) Saan pupunta upang humingi ng tulong sa kahirapan? Sa mga bundok? Sa pang- ekonomiyang kapangyarihan? Sa mga kapangyarihang pampulitika? Sa ating pamilya at mga kaibigan? (Awit 121:1). Kahit na pwede silang makatulong, lahat ng mga ito ay maaaring bumigo sa atin. May Isa lang na hindi nagkukulang: "Ang tulong ko ay nagmumula sa Panginoon, na gumawa ng langit at lupa" (Awit 121:2).
NAGTATANGGOL ANG PANGINOON "Ingatan mo ako na gaya ng itim ng mata, ikubli mo ako sa lilim ng iyong mga pakpak." (Awit 17:8) Tiwala sa buhay na ayon sa inaasahan ng Diyos sa kanya, hiniling ni David sa Dios na maging kanyang tagapagtanggol (Awit 17:1-5). Gumamit ang salmista ng talinghaga ng mga ibon upang sabihin sa atin kung paano tayo ipinagtatanggol ng Diyos, (Awit 91:4). Gumagamit din siya ng wikang militar upang sabihin sa atin ang tungkol sa kanyang aktibong pagtatanggol, (Awit 91:4). Kabilang sa iba pang metapora ang "silungan," "anino," "kastilyo," at "kanang kamay" (Awit 91:1-2; 17:7-8). Lahat sila ay nagsasabi sa atin tungkol sa proteksyon at seguridad. Walang duda, mayroon tayong Panginoon na nagtatanggol sa atin sa lahat ng kahirapan. Bumaling tayo sa Kanya. Sumilong tayo sa ilalim ng kanyang anino.
Nagpapahayag ang Awit 114 ng isang maikli at patula na paraan kung paano pinawi ng Diyos ang mga paghihirap ng kanyang mga tao upang makarating sa Lupang Pangako "Nakita ng dagat, at tumakas; ang Jordan ay napaurong" (Awit 114:3) Ang pinakadakilang halimbawa ng pagpapalaya na nakita natin (at naaalala sa ilang mga salmo) ay ang pag-alis ng Israel mula sa Ehipto, at ang pagpasok nito sa Canaan. Nakita ng [Pulang] dagat ang Diyos at tumakas (v. 3a) Umatras ang Ilog Jordan (v. 3b) Lumukso ang mga bundok at burol (v. 4) Bilang Manlalalang, ginamit ng Diyos ang kanyang kapangyarihan sa kalikasan upang palayain ang kanyang mga tao. Hindi ba Niya gagawin ang ganon din para sa atin ngayon? Sinabi sa atin ni Pablo na ang mga bagay na ito ay nangyari upang bigyan tayo ng halimbawa (1Co. 10:1-6). Tulad nila, tayo rin ay mahimalang nailigtas mula sa kasalanan, at ang ating paglalakbay sa Makalangit na Canaan ay puno ng panganib (mga bundok at burol). Ngunit sa harap ng Panginoon "ang lupa ay nanginginig" (Awit 114:7).
NAKIKINIG AT NAGLILIGTAS ANG PANGINOON "Saklolohan ka mula sa santuario, at palakasin ka mula sa Sion" (Awit 20:2) Bagaman ang santuwaryo (Templo) ay nasa Bundok Sion (Jerusalem), malinaw sa mga Israelita na hindi pisikal na nananahan doon ang Diyos. Ang Diyos ay naninirahan sa kaitaasan, sa "tunay na tabernakulo na itinayo ng Panginoon, at hindi tao" (Heb. 8:2), ngunit mula doon ay nakikinig at nagliligtas Siya (Awit 20:2; 3:4; 1Ha. 8:30). Dahil dito, may kasiguruhan tayong lumapit sa Kanya na may katiyakang tayo ay diringgin (Heb. 4:16). Ngunit ano ang magagawa Niya mula sa kanyang santuwaryo? Magbigay ng kaligtasan (Awit 14:7) Ilayo tayo sa kasamaan (Awit 27:5) Ibigay ang ating mga pangangailangan (Awit 36:8) Ipagtanggol ang walang kaya (Awit 68:5) Palakasin tayo (Awit 68:35) Kapag pinapanatili ng mga tao ang isang tamang relasyon sa Diyos sa pamamagitan ng pagsisisi at pagtanggap sa Kanyang biyaya at kapatawaran, maaari nilang hilingin ang garantiya ng kaligtasan ng Diyos. Ang paglilingkod sa Sanctuary ay kumakatawan sa kaligtasang matatagpuan kay Jesus.
"Ilagak ang iyong mga gusto, mga kagalakan, mga kalungkutan, mga alalahanin, at mga takot sa harap ng Diyos. Hindi mo Siya mabibigatan; hindi mo Siya mapapagod. Siya na nagbibilang ng mga buhok ng iyong ulo ay hindi pabaya sa mga pangangailangan ng Kanyang mga anak. "Ang Panginoon ay lubhang mahabagin, at may magiliw na awa." Santiago 5:11. Ang Kanyang puso ng pag-ibig ay naaantig ng ating mga kalungkutan at maging sa ating mga pagbigkas sa mga ito. Dalhin sa Kanya ang lahat ng bagay na gumugulo sa isip. Walang napakalaki para sa Kanya upang madala, sapagkat Siya ay nagtataglay ng mga daigdig, Siya ang namamahala sa lahat ng mga gawain ng sansinukob. Walang anumang bagay na may kinalaman sa ating kapayapaan ang napakaliit para mapansin Niya. Walang kabanata sa ating karanasan na masyadong madilim para mabasa Niya; walang kaguluhang napakahirap para sa Kanya na lutasin. Walang kapahamakan ang maaaring dumating sa pinakamaliit sa Kanyang mga anak, walang pagkabalisa na liligalig sa kaluluwa, walang saya, walang taimtim na panalangin ang makakawala sa mga labi, na hindi pinapansin ng ating makalangit na Ama, o kung saan Siya ay hindi kaagad interesado." E. G. W. (Steps to Christ, pg. 100)