FAMILY ADVISORY BOARD STORIES & PHOTOS M A R I S E A N G I B E AU - G R AY I N A N I N A C A RT E R , S TO K E LY, E L L I S O N , M E M P H YS , AT E M O RY Nalaman kong buntis ako sa unang pagkakataon at bigla na lang akong napamahal sa munting buhay na ito na lumalaki sa loob ko. Gumawa ako ng lahat ng uri ng plano sa mga unang linggong iyon! Mga kaisipan sa aking baby shower, mga pangalan, kung paano ako manganganak, pagliban para sa pagiging ina, pangangalaga bago manganak, atbp. Gayunpaman, nagkaroon ako ng kaunting pagdurugo sa mga unang linggo ko. Ipinaalam ko ang aking mga alalahanin tungkol dito sa aking OB/GYN ngunit binalewala niya ito. Sa pagtatapos ng linggong iyon, kusang nalaglag ang panganay kong anak na pinangalanan kong Carter Gray. Binanggit lang ng GYN ko ang realidad ng pagkalaglag ng sanggol nang mawala si Carter sa akin. Nadurog ang puso ko. Hindi pa ako nakakaranas ng ganitong labis na kirot ng damdamin. Makalipas ang mahigit isang taon, nabuntis ulit ako. Sinubukan ko ang aking makakaya para makontrol ang aking stress. Sa aking ika-19 na linggo, nakaramdam ako ng banayad na mga bugso ng presyon sa aking tiyan. Sinubukan kong hindi lumabis ang reaksyon at kinumbinsi ko ang aking sarili na normal lang ang mga pakiramdam na ito. Nang gabing iyon, nakaramdam ako ng pag-agos ng dugo, na nagpatakbo sa aming mag-asawa sa ER.
Nagtagal ako sa ER nang ilang oras bago matingnan ng doktor, pagkatapos ay ipinakita ng ultrasound na bumubukas ang aking cervix. Ang OB na, sa wakas ay bumaba mula sa L&D, ay black na babae. Nakahinga ako nang maluwag, habang iniisip na talagang tutulungan niya ako at ang aking sanggol. Sa aking matinding pagkadismaya, binigyan niya ako ng malamig at mabilis na diagnosis sa mahinang cervix pero wala na siyang magagawa. Nang hindi nagbibigay sa akin ng sapat na oras para makapag-isip, sinabihan ako ng OB na umiri, nang pinipilit na putukin ang panubigan. Hindi ko malilimutan ang pakiramdam ng takot na kumalat sa aking katawan, na nanlalamig sa bangungot ng pagkamatay ng isa pang anak. Iginiit din ng OB na iiwan ako sa ER kaysa ilipat sa L&D dahil hindi pa ako 20 linggong buntis. Pagkatapos magpalipas ng gabi sa ER, mag-labor nang mag- isa kasama ang aking asawa, sa wakas ay nakapagtaguyod na ako nang sapat upang lumipat sa L&D. Ipinanganak ko sa kalaunan ang aking anak na lalaki, si Stokely, nang natutulog. Nabuntis akong muli pagkaraan ng limang buwan. Sa pagkakataong ito, nagsaliksik ako ng mga doktor na dalubhasa sa mga problema sa cervix at mga provider na sa tingin ko ay makapagbibigay sa akin ng pinakamahusay na pangangalaga. Naging mapagbantay ako hangga't maaari, nagtatanong ako ng lahat ng uri ng tanong at itinutuon ko ang aking sarili sa anumang pananaliksik na mahahanap ko tungkol sa pagkamatay ng sanggol bago ipanganak o habang ipinapanganak at ang pag-iwas dito. Pagkatapos ng unang henetikong pagsusuri, nalaman ko na mayroon akong mababang reading ng PAPP-A (Pregnancy Associated Plasma Protein) na nauugnay sa pagkakaroon ng pre-eclampsia sa kalaunan sa pagbubuntis. May inilagay na cerclage sa aking cervix at nakaiskedyul ako para sa mga ultrasound isang beses bawat dalawang linggo. Sa kabutihang palad, nalampasan ko ang aking ika-24 na linggo at nakaramdam ako ng kaunting pag-asa... na sa wakas ay makakapag-uwi na ako ng buhay na sanggol. Sa aking pang-28 linggong appointment, nalaman ko na ang umbilical cord ng aking sanggol ay hypo-coiled - ang ugat at dalawang arterya ay hindi gaanong nakapaikot kaysa karaniwan. Hindi ko alam kung ano ang iisipin o kung ano ang mararamdaman. Tinatanggi ko na maaari itong magresulta sa pagkawala ng isa pang anak. Pagkalipas ng ilang araw, napansin kong nabawasan ang paggalaw. Parang mayroong mali. Nagpasya akong pumunta sa lokal na ospital. Pagdating namin ng asawa ko, alalang-alala naming sinabi sa tauhan ng ospital ang kasaysayan ko at kailangan lang naming makarinig ng tibok ng puso. Naramdaman ng mga nars sa L&D ang aming pagkabalisa at naglabas sila ng lumang ultrasound machine. Napakaraming scan na ang nakita ko noon, kaya kitang-kita ko... walang tibok ng puso. Pinairi ako at ipinanganak ko ang aking sanggol na lalaki, si Ellison, nang natutulog din sa pang-29 na linggo. Nakaramdam ako ng labis na pagkawasak matapos mawala ang aking pangatlong anak. Sa pagkakataong ito, alam kong kailangan kong makahanap ng suporta para sa aking sarili sa labas ng aking pamilya at mga kaibigan. Napagtanto ko na habang sila ay mapagmahal at tunay na kaakibat ko, mayroon din silang mga limitasyon. Sa pagkakataong ito, nagpasya akong humanap ng therapist na dalubhasa sa pagkamatay ng sanggol bago ipanganak o habang ipinapanganak at pagkabalisa. Gumawa ako ng video journaling, pagninilay, at aromatherapy bago matulog pati na rin ang maraming pagdarasal para sa kapayapaan at lakas para sa aking sarili at sa aking asawa. Nakahanap din ako ng matinding pakiramdam ng kaginhawaan sa pagdalo sa grupo ng suporta para sa mga magulang na nawalan ng mahal sa buhay. Ang pagtanggap sa lahat ng maaari kong matutuhan tungkol sa kakayahang magkaanak at pagpaparami ay humantong din sa pagkahilig ko sa gawain sa panganganak at mga pag- iisip na maging doula. Inisip ko kung ano ang gusto ko sanang makuha, at kung paano ko masusuportahan ang mga pamilyang nahirapan sa mga paraang katulad ng sa akin. Noong araw na nalaman kong buntis ako sa aking anak na babae, si Memphys, nadama kong muli akong pinagpala ng himala ng buhay na nasa loob ko. Nangako ako na susubukan kong hindi isuko ang aking kagalakan sa pagkabalisa. Bukod sa nakakabiglang sakit sa umaga at isa pang cerclage surgery, naging mabuti ang pagbubuntis ko sa aking anak na babae at walang masamang nangyari. Upang maging ligtas, nagkaroon ako ng induction sa pang-39 na linggo. Pagkatapos ng 9 na oras ng pagle-labor, isinilang ko ang aking una at malusog na buhay na sanggol na babae. Lumabas si Memphys nang may malakas na sigaw noong 11:30 a.m. noong Hunyo 28, 2019. Pagkalipas ng dalawang taon, noong Hulyo ng 2021, nagsilang ako ng isa pang sanggol na babae, si Emory, na ipinanganak sa bahay.
Madalas kong iniisip ang lahat ng dinanas ko sa paglalakbay ko bilang ina at kung paano nito hinubog ang mga bahagi ng aking pag-iral. Hindi ko kailanman malilimutan ang sakit, pati na rin ang pag-ibig at kagandahan na mas nakilala ko sa pamamagitan ng aking mga karanasan. Iniisip ko rin ang tungkol sa trauma at pagdadalamhati - kung paano ka huhubugin nito o lalago mula rito, at nagpapasalamat ako sa mga aral na natutuhan ko tungkol sa aking sarili sa pamamagitan ng sakit na naramdaman ko. Mas bukas na ang isipan ko sa mga bagong ideya at mayroon na akong karunungan at pananaw na wala sa akin noon. Sana ay kasama ko ang mga batang nawala sa akin. Walang araw na hindi sumasakit ang puso ko sa pagkaalam na wala sila rito, ngunit ang kanilang pag-iral, gaano man kadali, ay mga himala. Napakahalagang itampok ang mga kuwentong walang maayos na katapusan. Napakaraming pamilya ang nagdurusa sa katahimikan kapag namatayan sila. Ang mga pamilyang black ay kadalasang nahaharap sa kakulangan ng suporta na dinadagdagan din ng mapagpabayang pangangalaga mula sa buong sistema ng pangangalagang pangkalusugan. Ang patagong anyo ng rasismong ito ang naging dahilan upang ako ay maging doula. Ang mga doula ay partikular na kinakailangan upang itaguyod ang mga pamilya dahil nagkukulang ang mas malaking komunidad. Nandito kami para tumulong na punan ang mga puwang na iyon, gamit ang kaalaman at mga mapagkukunan para masuportahan ang mga pamilya sa anumang nararanasan nila. Mayroon kaming panahon para sa masinsinang pag-uusap at matitinding emosyon. Ang pag-alam kung ano ang pakiramdam na mawalan ng anak sa panahon ng pagbubuntis at pagkakaroon ng access sa mga mapagkukunan na makakatulong na mangasiwa sa kapaligiran ng pagpapagaling ay pribilehiyo na lubos kong ipinagpapasalamat. Umaasa ako na maibibigay ko ito sa pinakamaraming tao na nangangailangan ng pakikiramay at empatiya na iyon. R I C H A R D A L L E N M A N C I N E L L I
Si Richard ang aming pangalawang ipinagbuntis pagkatapos humantong ang una namin sa missed miscarriage (pagkamatay ng sanggol sa sinapupunan nang hindi nalalaman). Maganda at walang masamang nangyari sa pagbubuntis hanggang sa umabot kami sa 33 linggo at 5 araw. Sumailalim ako sa maagang pagle-labor at hindi pumasa sa ilang nonstress test (NST) si Richard pati na rin sa biophysical profile ultrasound (BPP). Pagkatapos, napagpasyahang isisilang siya sa pamamagitan ng emergency c-section. Napansin ko ang pagbawas sa paggalaw dalawang araw lang ang nakalipas, ngunit hindi ko alam kung paano magbilang ng mga pagsipa nang tama o kahit na kilalanin ang kanyang pagbabago sa paggalaw bilang babala. Nalaman namin nang maglaon na nagdusa si Richard sa fetal maternal hemorrhage (pagpasok ng dugo ng sanggol sa sirkulasyon ng ina bago o habang nanganganak), at ito ang naging sanhi ng kanyang kamatayan. Ang pagkamatay ng aming nag-iisang anak na lalaki ay nagpabago sa aming buhay sa mga paraan na patuloy pa rin naming nakikita hanggang sa ngayon, makalipas ang pitong taon. Nanganak ako sa [ospital sa New Jersey], kaya naging instrumento [ang tagapagsaayos sa pangungulila] sa aking pangkaisipan at emosyonal na paggaling. Pinili naming ipagpatuloy ang aming pangangalaga sa ang ospital sa New Jersey kung saan ako nanganak dahil sa napakagaling na tauhan ng ospital at suporta na aming natanggap (lalo na sa panahon ng aming mga rainbow delivery). Miyembro ako ng panel sa pagpapayo ng magulang doon, kaya patuloy silang nagsusumikap na i-update ang kanilang programa batay sa aming input. Hindi talaga handa ang tanggapan ng aking OB sa kung paano ako alagaan. Sa aking pang-6 na linggong appointment pagkatapos manganak, nagkomento ang komadrona kung gaano ako kapagod tingnan at kung paano ako pinupuyat ng sanggol sa gabi. Napatitig kaming mag-asawa sa kanya, gulat na gulat, at agad siyang nanahimik nang mapagtanto niya ang kanyang maling hakbang. Iniiwasan niya talaga ako sa sumunod na dalawang pagbubuntis ko. Sana ay humingi na lang siya ng tawad. Bukod pa rito, sa appointment ding iyon, nagreseta ang komadrona ng matitinding antidepressant kahit na ako ay nagdadalamhati. Wala akong klinikal na depresyon. Hindi lang niya alam kung paano harapin ang pagdadalamhati. Hindi rin nag-alok ang tanggapan ng anumang tulong sa pagpapahinto ng aking produksyon ng gatas hanggang sa tumawag ako sa kanila para sa tulong. Isang postpartum doula at IBCLC ang aking matalik na kaibigan, kaya siya na ang tumulong sa akin sa lahat. Nagkaroon ako ng emergency c-section, ngunit walang nagsabi sa akin tungkol sa mga senyales ng babalang dapat bantayan habang nagpapagaling (tulad ng mga sintomas ng namumuong dugo, atbp.). Hindi ko talaga natutuhan ang alinman sa impormasyong iyon hanggang sa naipanganak ko ang aking sunod na anak sa pamamagitan ng nakaiskedyul na c-section at mayroon akong nars ng bagong silang na sanggol na dumadalaw sa aking bahay. Saklaw ng aking insurance ang pagbisitang iyon, ngunit hindi ito inalok pagkatapos ng aking unang panganganak. Noong 2022, hiniling ko na ang aking mga placental slide mula sa panganganak ni Richard ay suriin ng [pathologist sa inunan] sa Yale. Dalubhasa siya sa pagsusuri ng mga inunan upang matukoy kung bakit nangyayari ang mga stillbirth at pagkamatay ng sanggol bago ipanganak o habang ipinapanganak. Nang matanggap ko na ang mga resulta, hiniling ko na suriin ng aking OB ang mga ito sa akin. Sa kabila ng ilang pagtatangkang makipag-ugnayan, hindi na niya ako tinawagan ulit. Pinili kong lumipat sa mas maayos na pangangalaga. Pakiramdam ko ay makakatanggap lang ako ng pangangalaga kung ako mismo ang maghahanap nito. Gumugol ako ng oras sa mga message board, pakikipag-usap sa iba pang magulang na nawalan ng mahal sa buhay, at paghingi ng mga tulong at payo sa iba. Nakahanap ako ng sarili kong therapist at dumalo ako sa mga grupo ng suporta. Sana ay hindi ko na kailangang magsumikap para itaguyod ang sarili ko. Halos wala na akong lakas para bumangon sa kama o maligo, lalo na para sa paglaban para sa pangunahing pangangalaga.
KU W E N TO N I M U S A WA H E E D P U R N E L L Pinili ko maging solong ina. Ang pagpapasya na magsimula ng pamilya nang walang partner ay labag sa lahat ng pinaniniwalaan ko ngunit sa kabila ng kinalabasan - ito ang pipiliin ko kahit sanlibong beses pa. Noong nabuntis ako sa aking unang IUI (intrauterine insemination), talagang naniniwala ako na ginawa ko ang tamang desisyon - na ito ay para sa akin. Kapana-panabik ang pagbubuntis ko. Nanatili akong pisikal na aktibo, bumiyahe ako nang kaunti, at gumugol ako ng maraming araw at gabi sa pagpaplano ng napakagandang buhay na ibibigay ko sa aking anak na babae o lalaki. Lumipat ako sa mga suburb, pumili ng mga pangalan, natapos na ang gender neutral na silid ng bata, ang natitira na lang na gagawin ay maghintay para kay Baby Purnell o BP. Sa aking pang-39 na linggong appointment sa kagalingan, nag-usap kami ng aking komadrona tungkol sa panganganak, aking doula, mga tub sa panganganak sa ospital, kung ano ang aasahan, at iba pa ngunit sa pagtatapos ng appointment, nagbago ang aking buhay. Walang tibok ng puso, nawala si BP, at umabot nang halos isang taon bago ko napagtanto na may bahagi rin sa akin na nawala. Ang pagsasabi sa mga tao ang pinakamahirap - buti na lang at tinawagan ng komadrona ko ang aking ina at ang doula. Sa totoo lang, paano mo sasabihin sa mga tao na namatay ang iyong sanggol - habang isang linggo ka na lang mula sa iyong takdang petsa? Ang kaya ko lang tanggapin ay "wala na si BP" - buti na lang, iyon lang ang kailangang sabihin. Noong Disyembre 22, 2018, 4:12 pm, pagkatapos ng 16 na oras ng pagle-labor at 4 na pag-iri, isinilang ko ang guwapong lalaking sanggol na pinangalanang Musa Waheed na may timbang na 7 lbs 3 oz at 20.5 pulgadang haba. Nagpapasalamat ako sa aking doula, na siyang kumuha ng mga larawan sa mahahalagang sandaling iyon noong isinilang siya - tumagal nang ilang oras upang tingnan ang 350 larawan ngunit lubos akong nagpapasalamat na mayroon ako ng mga ito. Ang napakagaling na tauhan ng pangangalaga ang tumulong sa akin na bigyan si Musa ng kanyang unang pagligo, pagbihis sa kanya ng damit na binalak kong isuot niya sa pag-uwi, at nagbigay sila ng damit na puwede niyang pagpalitan para maitago ko ang mga damit bilang alaala. Pagkaraan ng tatlong araw, binigyan ko si Musa ng kanyang panghuling paligo at paghugas [seremonyal na paglilinis] bago siya balutin at inilagay ko siya sa kanyang kabaong. Sa Islam, ito ay karaniwang obligasyon ng komunidad na ihanda ang bangkay para sa libing, ngunit si Musa ang aking nag-iisang anak at ako ang kanyang nag-iisang magulang - tila nararapat lang na ako ang maghanda sa kanya para sa kanyang libingan.
Ang aking unang grupo ng suporta, na dinaluhan ko dalawang linggo pagkatapos mawala si Musa, ay kung saan ko natagpuan ang aking mga suporta. Doon ko natutuhan ang bokabularyo para sa kung ano ang nararamdaman ko at kung paano magtanong - hindi, sabihin sa mga tao kung ano ang kailangan ko. Sa aking mga grupo ng suporta naramdaman kong nakita ako kung kailan napakaraming tao ang umiwas sa akin dahil "hindi nila alam kung ano ang sasabihin." Kaya dumalo ako sa maraming grupo at nakipagkaibigan ako nang pangmatagalan sa mga kapwa ko magulang na nawalan ng mahal sa buhay. Sa pamamagitan ng isa sa aking mga grupo ng suporta, nagkaroon ako ng pagkakataong dumalo sa retreat para sa mga naulilang ina, na siyang napakagandang karanasan. Sa grupo ng suporta, gumugugol ka ng 1.5 oras hanggang 2 oras bawat buwan para pag-usapan at parangalan ang iyong sanggol, samantalang sa retreat naman,nagkaroon ako ng mga araw na wala akong iniisip kundi ang aking mahal na anak na lalaki. Nakatulong sa akin ang retreat na mapagtanto na kailangan kong tanggapin ang malaking bagay tungkol sa aking sarili - nagbago ako. Naranasan ko ang pangyayaring nakakapagpabago ng buhay at talagang binago ako nito - bagay na hindi na nagagawa ng mga taong dating nagbibigay ng kaginhawaan sa akin, hindi na nagagawa ng mga bagay na nagpapasaya sa akin noon. Bago mawala si Musa, hinding-hindi ako papayag na manatili sa isang lugar kasama ang mga taong hindi ko kilala, pero ang sarili ko "Pagkatapos ni Musa" ay kailangang naroroon sa lugar na iyon. Nalaman ko na dapat kong bitawan ang dating ako habang kinikilala at tinatanggap ang taong naging ako - ang Ina ni Musa. Napagpasyahan kong gawin ang pagsasanay sa Facilitator ng Grupo ng Suporta dahil alam ko kung gaano kapaki- pakinabang sa panahon ng pagdadalamhati ang suporta ng mga kasamahan. Alam ko ang pakiramdam ng hindi pinapansin, iniiwasan, at binubukod. Alam ko kung ano ang pakiramdam kapag ang mga pahayag na ginawa nang may pinakamainam na intensyon ay maaaring makasakit sa iyo nang labis. Alam ko rin kung ano ang pakiramdam na muling mamuhunan sa buhay at makahanap ng kagalakang walang pagkakasala. Ang pinakamahalaga ay dahil alam ko mismo ang lahat ng bagay na ito, kailangan kong maglinang ng ligtas na lugar para sa nagdadalamhating inang hindi white at magsilbing katulad ng aking napakagandang mga grupo ng suporta gaya ng pagsisilbi nila sa akin, bilang parangal sa aking napakaguwapong anak na lalaking si Musa. A M I N G KU W E N TO N I S I YA L A L S E H G A L
AYO N K I N A R U B E E N A AT S U K H I N D E R (S U N N Y ) S E H G A L Sa Sanskrit, ang Siya ay pangalan ng Hindung sanggol na nauugnay sa diyosang si Sita. Ang kanyang pangalan ay kumakatawan sa "magandang babae," "puting liwanag ng buwan," o "puting damo." Ang kalunos-lunos na pagkamatay: Si Siya ay ipinanganak na walang-buhay sa pang-38 linggo noong Hulyo 6, 2014 sa ganap na 10:10 pm. Si Siya ay 7 lbs.4 oz. Ang haba ni Siya ay 191⁄2 pulgada. Ang ulo ni Siya ay 131⁄2 pulgada. Hindi alam ang sanhi ng pagkamatay ni Siya. Si Siya ay na-cremate. Si Siya ang aming magandang anak na babae. "Walang makabubura ng sakit, at wala dapat. Ang lalim ng iyong sakit ay sukatan ng lalim ng iyong pagmamahal." - Reverend Jonathan Kitte Ang pagkagulat: Noong una, sa puso ni Sunny, malayong mangyari ang ganoong bagay. Noong gabi ng ika-7 ng Hulyo sa ospital, nagising si Sunny sa kalagitnaan ng gabi at nakita niya si Siya na natutulog sa dibdib ni Rubeena. Sumasabay pataas at pababa ang katawan niya habang humihinga si Rubeena. Sa loob ng ilang segundo, naisip ni Sunny na maaaring may pagkakamali at/o may himalang nangyari. Sa kasamaang palad, bumungad ang hindi inaasahan at may namuong pananakit sa puso ni Sunny. Hindi namin alam kung ano ang gagawin o kung paano kikilos kinaumagahan. Sa oras na ito, mayroon kaming dalawang mas nakatatandang anak. Ang aming pinakamamahal na anak, si Veer, na 8 taong gulang noong panahong iyon at ang aming pinakamamahal na anak na babae, si Noor, na 5 taong gulang noong panahong iyon. Ang suporta: Nakatanggap kami ng lubos na suporta mula sa mga doktor, nars at sumusuportang tauhan [sa ospital]. Ipinakuha ng ospital ang mga larawan ni Siya sa propesyonal na photographer. Ngunit, kailangan namin ng karagdagang suporta, mas maraming suporta. Naligaw kami. Sumali kami sa [grupo ng suporta sa ospital kung saan kami nanganak]. [Ang facilitator] ang nagligtas sa amin! Iniabot nila ang kanilang mga kamay para tulungan kaming makaalis sa aming madilim na black hole. Ang aming lalaking rainbow baby na si Jai Lal Sehgal ay isinilang noong Setyembre 20, 2016.
K I M S TO LOW | M OT H E R O F A B I G A I L R O S E Noong Agosto 14, 2017, ipinanganak si Abigail nang natutulog. Hinawakan ko siya sa aking mga braso, ngunit hindi ko narinig ang kanyang pag-iyak, o nakita ang kulay ng kanyang mga mata. Hindi ko na siya nakitang ngumiti o narinig man lang. Hindi ito ang kinabukasan na naisip ko para sa kanya at hanggang sa ngayon ay patuloy kong sinisikap at iniintindi na ang hinaharap na naisip ko para sa kanya ay hindi na kailanman mangyayari. Nagkaroon ako ng normal at malusog na pagbubuntis. Dahil nag-IVF ako, kailangan kong magpa-fetal echo sa ika- 24 na linggo. Tiniyak sa akin na ito ay isang pormalidad lang. Alam ko kaagad na may mali. Sa wakas ay pumasok na ang doktor at kinumpirma niya ang aking pinakamatinding takot. Sinabi niya sa akin na ang inunan ay nahiwalay dahil sa namuong dugo. Walang paraan para mabuhay ang anak na babae ko. Hindi ako nakapaghanda para dito. Hinayaan ko ang sarili kong managinip sa kanya, masabik sa kanya, kumonekta sa kanya. Pinauwi ako para hayaan ang likas na mangyayari. Napakaraming pagkabagabag at kahihiyan. Binigo siya ng katawan ko. Wala akong ideya kung ano ang gagawin. Paano mabubuhay. Paano pa magiging mabuting ina para sa kanya. Ang dami kong tanong at walang nag-alok ng sagot sa akin. Dapat ko ba siyang hawakan? Ano kaya ang hitsura niya? Dapat ko ba siyang pangalanan? Mayroon bang libing para sa sanggol na hindi man lang nakahinga? Napakaraming ideya ang umiikot sa aking isipan at hindi ko alam kung saan ako tutungo. Hindi ito pagkamatay na pinaghandaan ko. Hindi ko na kailangang maghintay nang masyadong mahaba dahil nagkaroon ako ng pre-eclampsia at na-induce ako. Malupit na kinailangan kong dumaan sa pagle-labor para sa sanggol na hindi ko maaalagaan. Naging ipo-ipo ang lahat at
pinahirap ng trauma ng lahat ng iyon na alalahanin ang lahat ng alaala ng araw na iyon. Napakaliit ni Abigail...wala pang isang libra. Puno ng buhok ang kanyang ulo. Nilinis nila siya at iniabot siya sa akin. Isa akong therapist. Tinutulungan ko ang aking mga kliyente na harapin ang pagdadalamhati sa lahat ng oras. Nagboluntaryo ako sa kampo ng pangungulila upang tulungan ang mga bata na magdalamhati sa pagkamatay ng magulang o kapatid. Ngunit hindi ko napaghandaan ang pagdadalamhating ito. Karamihan sa mga tao ay nagdadalamhati sa pamamagitan ng pagsasama-sama at pagbabahagi ng mga kuwento tungkol sa kanilang mga mahal sa buhay. Inaaliw nila ang kanilang sarili sa pamamagitan ng pagbabahagi ng mga nakakatawa o nakakaantig na kuwento. Wala ako niyan. Pinagkaitan ako niyan. Ang tanging mayroon ako ay kahihiyan at pagkabagabag na pinagtaksilan siya ng aking katawan. At higit pa rito ay hindi ko maisip kung paano magdalamhati, kung paano makabangon mula rito. Paano ka magdadalamhati sa taong hindi mo nakilala? Paano ka magdadalamhati sa taong wala kang alaala? Ano ang gagawin mo kapag ang mayroon ka lang ay mga kahilingan at pag-asa para sa kinabukasan ng iyong sanggol, isang kinabukasan na hindi na mangyayari? Paano ka magdadalamhati kapag pakiramdam mo ay ikaw lang ang nakakakilala sa iyong sanggol nang lubusan? Ako lang ang nakadama sa kanya sa aking kaloob-looban. Hinawakan ko siya nang malapit sa puso ko. Anim na taon na ang nakalipas mula nang ipanganak si Abigail nang natutulog. Dapat ay papasok na siya sa unang baitang. Hindi ko alam na naisip ko pa kung paano siya pagdadalamhatian nang tama. Sa tingin ko, ang pagdadalamhati ay personal at pribadong karanasan at mahalagang igalang ang iyong sariling proseso. Sa tingin ko, ang pinakamahalagang bahagi ay ang tiyaking nagdadalamhati ka. Tapós. Mag-iiba ang hitsura niyan, depende sa tao. Napagpasyahan ko na ang aking paraan ng pagdadalamhati ay ang pagbabahagi ng aking kuwento sa iba, pakikipag-usap at patuloy na pakikipag-usap. Nakakita ako ng ilang grupo ng suporta na nakakatulong. Nakakilala ako ng napakaraming mabubuting tao na nagbahagi ng kanilang mga kuwento ng pagkawala ng mahal sa buhay at binigyang- daan nila akong ibahagi ang sarili kong kuwento. Naging mahalaga sa akin na alam ng mga tao na mayroong Abigail na isinilang. Napagtanto ko sa paglalakbay na ito na ang karanasan sa pagbubuntis at ang karanasan sa pagkamatay ng sanggol bago ipanganak o habang ipinapanganak ay pribadong karanasan na pinagdaraanan ng maraming tao. Gayunpaman, pinag-aakalang paglilihim ang pagkapribado kung minsan. Nagulat ako sa dami ng mga tao sa buhay ko na nakaranas ng ganitong uri ng pagkawala ng mahal sa buhay at wala akong ideya. Napakaraming kababaihan ang nahihirapan sa pagkabaog, mga pagkalaglag, at pagkamatay ng sanggol bago ipanganak o habang ipinapanganak at sila ay nagdurusa sa katahimikan. Ang ganitong uri ng pagkawala ng mahal sa buhay ay labis na nauugnay sa mga pakiramdam ng pagkakasala at kahihiyan at ito ang nagiging sanhi sa atin na manatiling tahimik sa ating pagkadama ng pagdadalamhati. Pakiramdam ng mga babae ay lubos silang responsable sa kanilang kawalan ng kakayahan na gawin ang isang bagay na dapat gawin ng mga babae...ang magkaroon ng sanggol. At higit sa lahat, ayaw nilang pabigatan ang iba ng ganitong uri ng pagdadalamhati. Kaya naman, nagdurusa sila sa katahimikan. Nagpasya akong basagin ang katahimikang iyon. Binigyan ako ni Abigail ng lakas para gawin iyon. Tumatanggi akong magdusa sa pagkawala niya sa katahimikan. Nagsasalita ako tungkol sa kanya sa mga nagtatanong. Kinikilala ko ang kanyang pagkamatay at mga milestone na lumipas, at patuloy kong gagawin ito upang magbigay ng espasyo para sa ibang kababaihan na gawin din ito. Hindi ako naniniwala na ang mga bagay ay nangyayari nang may dahilan; Hindi ko makita ang posibleng dahilan na magbibigay ang sansinukob sa akin ng bagay na napakaespesyal at pagkatapos ay aalisin siya bago ko pa siya makilala. Ngunit naniniwala ako na maaaring magmula ang mga positibong bagay sa mga nakatatakot na karanasan. Binigyan ako ni Abigail ng lakas para bigyan ang mga babae ng panahon para magdalamhati. Binigyan niya ako ng boses na hindi ko alam na mayroon pala ako. Pero higit sa lahat, ginawa niya akong nanay. Siya ang palaging magiging panganay kong anak. Patuloy kong titiyakin na alam ng mga tao sa buhay ko kung gaano siya kahalaga sa akin. Sana maipagmalaki ko siya bilang babae, bilang social worker, ngunit higit sa lahat, bilang ina. Mahal ko siya at palagi ko siyang mamahalin.
V E R O N I C A : M OT H E R O F A L A N A STILLBORN ANG AMING ANAK NA BABAE, AT ANG BUHAY AY HINDI NA GAYA NG DATI. Ilang buwan bago ako nagkaroon ng positibong resulta sa pagsusuri sa pagbubuntis, napanaginipan ko ang anak na babae namin. Alam kong parang hindi kapani-paniwala para sa akin na sabihin na nanaginip ako ng sanggol ilang buwan bago ako nabuntis, ngunit malinaw pa sa araw ang pangyayari. Naaalala ko sa panaginip na iyon ang magandang sanggol na babae at tinawag ko siyang Alana, na kapangalan ng aking asawa. At pagkatapos, noong Pebrero, nalaman namin na inaasahan namin ang aming pangatlong anak at alam ko nang walang anino ng pag- aalinlangan na papunta na ang aming munting Alana. Dahil dalawang walang di-pangkaraniwang nangyaring pagbubuntis na ang napagdaanan namin bago ang isang ito, inaasahan namin na ganoon din ang mangyayari ngayon. Gayunpaman, hindi iyon ang nangyari, at dahil hindi kami kailanman nakaranas ng anumang komplikasyon bago ang pagbubuntis na ito, hindi kami lubusang handa para sa kung ano ang idudulot ng mga darating na buwan. Pagdating sa mga pagbubuntis, nagsimula ito nang medyo madali at kalmado. Walang matinding pag- atake ng sakit sa umaga o dagdag na kawalan ng kaginhawaan, umaangkop lang ang aking katawan sa pagiging buntis muli. Sa madaling salita, walang kakaibang nangyari. Ngunit noong Hulyo ng taong iyon, nagsimulang magbago ang mga bagay. Pinangangasiwaan ng Naval Hospital ang aming pangangalaga noon dahil nasa militar ang aking asawa. Ito ay isang format na nakabatay sa klinika, na hindi ko gusto dahil ibang provider ang titingin sa iyo sa bawat pagkakataon, kaya napakahirap makakuha ng isinapersonal na pangangalaga. Bilang karagdagan sa mga iyon, hindi lubusang handa ang klinika na magbigay ng sapat na anumang uri ng pangangalaga sa pagpapaanak nang mataas ang panganib, na sa kasamaang palad ay naging napakalinaw nang magsimula ang aking mga komplikasyon. Idagdag pa ito sa kakulangan sa edukasyon na natanggap namin at walang pagpapatuloy ng pangangalaga, at nagsimula na akong maging hindi komportable tungkol sa pagbubuntis. Kaya, nagkaroon ako ng ilang talakayan kasama ang aking asawa tungkol sa pagnanais na ilipat ang aking pangangalaga sa pribadong provider at kung ano ang magiging kasama nito. Alam ko na ito ay mangangailangan ng pag-apruba mula sa militar na dati nang itinanggi sa akin sa simula ng aking pagbubuntis dahil wala akong kasaysayan ng pagkakaroon ng mataas na panganib bago ang pagbubuntis na ito, kaya hindi kami masyadong umaasa. Ngunit nang magsimula akong magpakita ng mga senyales ng posibleng maagang pagle-labor at walang tunay na patnubay na natatanggap mula sa ospital ng hukbong-dagat maliban sa kung isisilang ang sanggol nang maaga, dahil wala silang antas ng NICU na kinakailangan upang alagaan ang aming sanggol, ipapadala ang aking asawa at aming anak na babae sa ibang ospital pagkatapos kong manganak habang nananatili ako sa Naval Hospital para sa aking pagpapagaling pagkatapos manganak. Nang marinig ko ito, napansin kong iniisip ko kung ito ba ang pinakamahusay na pangangalaga na maiaalok ng ating gobyerno sa mga miyembro ng militar nito at sa kanilang mga pamilya. Dahil dito, lalo akong naging determinado na magtaguyod hindi lang para sa aking sarili kundi pati na rin sa aming sanggol.
Sa kalaunan ay natanggap namin ang aming pag-apruba at sa pang-36 na linggo, inilipat ko ang aking pangangalaga sa pribadong pangangalaga, at nagkaroon ako rito ng aking unang appointment sa pang- 37 linggo. Sa aking pang- 38 linggong appointment, pumasok ako para sa karaniwang pagsusuri at pumirma ako ng ilang papeles para sa induction sa susunod na linggo. Pagkaraan noong pinalabas ako ng doktor, binanggit ko na hindi ko naalala na naramdaman kong gumalaw ang sanggol sa buong araw bago iyon at kakaunti lang ang paggalaw noong araw bago iyon ngunit dahil nagkakaroon pa rin ako ng mga paghilab, sa tingin ko ay maayos na ang lahat. Sana ay may ibang salita pa ako upang ilarawan ang hitsura ng mukha ng doktor, ngunit pagkataranta ang tanging bagay na naiisip ko. Para bang hindi siya makapaniwala kung gaano kakaswal na lumabas sa bibig ko ang mga salitang iyon. Pero ang hindi niya naintindihan ay hindi ko alam na humihilab ang matris kahit patay na ang sanggol ko. Hindi ko alam na dapat akong magbilang ng mga sipa o gumawa ng mga tala sa isip tungkol sa kanyang mga pattern ng paggalaw. Hindi ko lang alam ang lahat ng hindi ko alam, at dahil doon, ang buhay ay hindi na gaya ng dati. Ipinanganak ang aming sanggol noong gabing iyon sa labor room nang napakalamig, tahimik, at klinikal. Walang katulad sa nakasanayan namin kapag nanganganak dati. Ang doktor, ang mga nars at lahat ng iba pang tauhan ay lubos na nangalaga sa amin at sa aming anak na babae sa buong proseso. Inilibing namin siya sa maulang umaga ng Sabado na sumasalamin sa aming kalooban sa buong seremonya para sa kanya. Pagkatapos, nang bumalik na sa normal ang iba, napansin ko ang aking sarili na nasugatan at iniisip kung gagaling pa ba ako. Wala kaming nakuhang anumang malinaw na sagot kung ano ang nangyari sa kanya pagkatapos ng panganganak, kaya pumayag kami sa magsagawa ng patolohiya sa inunan ngunit hindi sa kanyang katawan. Ngunit hindi rin iyon nagbigay sa amin ng anumang sagot at walang tiyak na dahilan kung bakit nangyari ito, naramdaman kong hindi ko na mapagkakatiwalaan ang aking katawan na gawin ito. Kaya, nagsimula akong gumawa ng mga hakbang upang matiyak na hindi na ako mabubuntis muli at hindi ko na kailangang makaramdam ng ganito muli. Nagpunta ako sa aking doktor, ngunit tumanggi siyang gawin ito hanggang sa matiyak niyang hindi lang ang aking kalungkutan ang nagsasalita. Ngunit ang hindi niya naintindihan ay ang nagdadalamhati ako ngunit nakakaramdam din ako ng labis na pagkabagabag dahil sa kulang ang aking nalalaman para nakagawa sana ako ng paraan na mailigtas ang aming anak, at takot na lubhang nakakapanlumo na hindi mabigyan ng aking isipan ng katuwiran na magawa ito ulit. Para bang hindi niya naiintindihan ang lahat ng komplikadong bagay sa pagbangon mula sa karanasang kasing-traumatiko nito at wala akong lakas na subukan at ipaunawa ito sa kanya. Ang pinakamagandang bagay na ginawa niya para sa akin ay hindi ako pinahintulutang gamutin ang sarili ko para "bumuti ang pakiramdam." Binigyan niya ako ng sapat na gamot para malampasan ang libing at pagkatapos, isinangguni niya ako sa grupo ng suporta sa ospital kung saan natanggap ko ang suportang kailangan ko para ganap na masimulan ang aking pagdadalamhati. Sa kalaunan, nakahanap ako ng paraan para makapagpatuloy sa buhay at nagkaroon na kami ng 2 napakaguwapong anak na lalaki. Ngunit sa pagbabalik-tanaw sa karanasang ito, ang pinakanatatandaan ko ay kung gaano karaming tao ang bumigo sa amin, at pagkaraan ng 16 na taon, ang buhay ay hindi na gaya ng dati.