Heto Na Naman Ako (Tom's POV) - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Heto Na Naman Ako - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - "Tom..." "Ano?" Napatingin ako kay Dylan na nakatingin sa'kin habang naka-de cuatro sa upuan niya. "Liligawan ko siya." Sandali akong natigilan sa sinabi niya. "L-Liligawan mo siya?" Tumango naman siya. Papayag ba ako? Tutal, 'di naman kita pag-aari. "E'di... e'di ligawan mo." "Gagawin ko talaga, Tom."
Napatingin ako sa bintana at nakita kita, mag-isa na namang nakaupo sa bench sa ilalim ng puno. "B-basta, h'wag mo siyang sasaktan." Nakatingin lang ako sa'yo habang sinasabi ang mga salitang 'yon. Alam mo bang ang hirap neto para sa'kin? "Sigurado ka ba?" "Ewan." "Mahal mo siya, pero wala tayong magagawa, p're." "Alam ko." Napatingin muli ako sa'yo at saka bumulong. "Alam ko. Kaya nga masakit." "Mamahalin ko siya para sa'yo, 'tol. Pangako." Tinapik ako ni Dylan sa balikat at saka naglakad na siya palabas. Saka ako napatingin muli sa'yo. Gusto kitang lapitan. Huminga ako ng malalim at kumapit sa railings ng mahigpit. Naaalala ko pa nu'ng freshmen pa lang tayo... Akala ko sa'yo nu'n, loner. Ikaw kasi 'yung tipo ng estudyante na laging mag-isa sa isang tabi. Mag-isang nagbabasa ng libro. Mag-isang kumakain. Mag-isang nag-aaral. Basta, lagi kitang nakikitang mag-isa. 'Gaya ngayon. Mag-isa ka na naman. Lagi kitang pinagmamasdan. Ang alam ko nu'ng mga panahon na 'yun, hindi naman kita crush. Ewan. Siguro nacu-curious lang ako dahil matalino ka naman. Laging nababanggit ang pangalan mo ng mga tao. Marami ang nakakakilala sa'yo. Pero bakit lagi kang mag-isa? Sa tagal ng panahon na pamasid-masid ako sa'yo, nakita ko kung gaano ka ka-ganda. 'Yung tipong simple lang, pero nakakaakit. Singkit ang mga mata mo. Natural na wavy ang buhok. Maliit at matangos ang ilong. Manipis ang labi at mamula-mula rin ito. Tapos may braces ka rin pala. Kaya ang cute ng ngiti mo.
Crush? Ewan. Siguro nga, naging crush kita nu'n. O baka attraction lang? Ewan ulit. Naguguluhan ako kung ano ba talaga. Sophomore year, second week of classes, Monday. Inalam ko kung ano ang totoo kong nararamdaman para sa'yo. Nakita kita nu'ng vacant period namin, nakaupo sa ilalim ng isang puno habang nagbabasa ng libro. Titig na titig ka sa libro. Kunot pa ang noo mo. Halos magdikit na 'yung mga kilay mo. Natawa ako sa'yo nu'n. Baliktad kasi 'yung binabasa mong libro. Nakita ko kung paano mo itinapon sa tabi mo 'yung libro habang kunot na kunot pa rin ang noo. Lumapit ako sa'yo. Nginitian ka. Ikaw naman, nanlaki 'yung mga mata. Bakit gan'on ang reaksyon mo? Naggagwapuhan ka ba sa'kin nu'n? *smiles* "Hi! Jill, right?" "H-ha?" "Jill ang pangalan mo, 'di ba?" nginitian kita. Namula ka naman. "Kilala mo ako?" "Marami ang nakakakilala sa'yo." "Ah. Gan'on?" tapos iniwas mo ang tingin mo sa'kin. Kinuha ko naman 'yung librong binalibag mo kanina. "Turuan mo naman ako magbasa ng pabaliktad. Ginagawa mo 'yun kanina, 'di ba?" Namula ka sa sinabi ko. Nginitian lang ulit kita. I was just trying to create a friendly atmosphere. Napakamot ka ng ulo at saka tumawa ng mahina. "Hehe. Trip lang. Bored eh." Du'n na nagsimula ang pagkakaibigan natin. Du'n ko rin na-realize kung ano ang totoo kong nararamdaman para sa'yo. Gusto ko 'yung mga nakakatawa mong ekspresyon. Gusto ko 'yung mahahaba mong pilik-mata. Gusto ko kung paano mo binabanggit ang pangalan ko. Gusto ko 'yung itsura mo kapag kumukunot ang noo mo. Ang cute kasi. Pero mas gusto ko 'yung ngiti mo. Gusto pala kita, Jill.
Naging magkaibigan tayo. Lagi tayong nagkakausap dahil lagi kitang nakakasalubong. Sa simpleng palitan ng Hi at Hello, nagsisimula ang usapan natin. Minsan magtatanong ka kung ano'ng subject namin. Minsan naman magtatanong ako kung may ano'ng pinagkakaabalahan niyo sa room mo. Hanggang sa malayo na ang mararating ng usapan. Masaya kang kausap. Sobra. Pero mas pinili kong h'wag maging masyadong close sa'yo. Mahirap na. May girlfriend kasi ako at sa pagkakaalam ko, mahal ko siya. Sa pagkakaalam lang. Ewan. Magulo. Dumating ka kasi. Dumating 'yung araw na napansin kong lumalalim ang pagtingin ko sa'yo. Natakot ako para sa'ting dalawa. Kaya isang linggo din akong naging ilag sa'yo. Ewan ko lang kung napansin mong umiwas ako. Nakakamiss ka. Alam mo ba? Kaya matapos ang isang linggong pag-iwas, naisipan kong lumapit sa'yo. Gusto lang kitang makasama. Marinig 'yung boses mo. Makita ang ngiti mo. Nasa oval ako nu'n, tapos nakita kitang tulala sa fourth floor. Hindi ko alam kung paano kita ia- approach. Nagkakausap lang kasi tayo kapag nagkakasalubong. Kinabahan ako, kasi baka mahalata mo. Kaya ang ginawa ko, napapulot na lang ako ng bato sa may garden at 'di nagdalawang-isip na lumapit sa'yo. Napakurot ako sa pisngi mo. Tang*na, nakakahiya ang reflexes ko. Ngumiti ka lang. "Uy, Tom. Ikaw pala. Ano 'yang hawak mo?" Itinaas ko 'yung bato. Hindi ko alam kung bakit ko pinulot 'yun. Kaya nasabi ko na lang kung ano 'yung unang pumasok sa isip ko. "Hulaan mo kung ilang seconds bago bumagsak 'tong bato sa ground floor." "Huh?" Napakunot ang noo mo. Siguro iniisip mo na ang weirdo ko na masyado. Pero ngumiti ka na lang at nanghula. "Five?" Hinulog ko 'yung bato at saka tayo nagbilang.
One... Two... Three... Four... Five... Five seconds lang akong nakatitig sa'yo. Nakita ko kung paano kumislap 'yung mga mata mo habang pinapanuod 'yung bato. Nasilayan ko 'yung ngiti mong sobrang nakakabaliw. Five seconds, tumigil ang mundo ko. Tang*na. Lumalala na. "Whoa! Tama ako! Galing ko talaga." Pero imbes sagutin ka, ginulo ko na lang 'yung buhok mo at naglakad palayo. Sinubukan kong umiwas sa'yo. Pero wala. Tuso ang tadhana. Lagi tayong nagkakasalubong. Minsan naman, nagkakasabay. Nalaman kong paborito mo pala ang siopao. Kaya kapag nakakasama kita sa cafeteria, I make sure na malilibre kita ng favorite mo. Isang araw, narinig ko 'yung mga kabarkada kong nag-uusap. Hiningi niya raw ang number ng isang Jillian Romualdez. Sh*t. Nakakainggit. Gusto ko rin magkaroon ng number mo. Kaya nu'ng araw na 'yun, 'di ako nagdalawang-isip na hingiin ang number mo. Nakita kong namula ka. Namula na rin ako. Pumunit ako ng papel at isinulat du'n ang number ko. Gan'on rin ang ginawa mo. 'Yung papel na pinagsulatan mo ng number? Tinago ko. Kasi sulat-kamay mo eh. Ang laki ng halaga nu'n sa'kin. Halos sambahin ko na. Eh ano'ng magagawa ko? Marunong din kiligin ang mga lalaki. Lagi tayong nagkakatext. Naalala ko nu'ng bigla ko na lang naitanong sa'yo kung ano'ng tipo mo sa isang lalaki. Gentleman. Maganda ang ngiti. Loyal. :P Tapos ka nagtanong rin kung ano ang tipo ko sa isang babae. Cute. Mabait. Matalino. Religious. Dagdag points kung may braces. :)) Hindi ka na nagreply sa text ko. Pero nag-send ka naman ng group message.
Kunwari, 'di nagseselos. Dyan tayo magaling eh. ** Good night. -_- Hindi ko gets 'yung message mo. May pinagseselosan ka? Hinayaan ko na lang. Hindi ko naman kasi alam noon, Jill. Na nagseselos ka. Kaya hindi na ako nagtaka kung bakit hindi mo na ako pinansin noon sa personal. Pero gabi-gabi ka pa rin naman nagji-GM. Ang pinakamalas na aksidente sa buhay ko? Ang mahulog sa taong 'di naman ako gusto. May mga bagay sa mundo na kahit hindi mo makuha, makita mo lang, masaya ka na. Pero mas masaya sana kung nakuha mo. :/ It's better to love someone who's far, and craves to be with you. Thank love someone who's near, yet doesn't even care how you're doing. Iilan lang 'yan sa mga quotes na nasa group messages mo. Halatang broken-hearted ka. Sino ba 'yang lalaking 'yan? 'Yan ang tanong ko noon sa sarili ko. Kasi nga, 'di ba? Wala pa akong kaalam-alam. Nagkakatext-text pa naman tayo. Pero 'yun na lang ang means of communication natin. Ilag ka talaga sa personal. Pa'no naman tayo makakapag-usap 'non? Ayoko namang itanong sa text. Wala akong lakas ng loob. Pero dumating ang araw na hindi na ako nag-text. Kung bakit? Kasi nagseselos din ang girlfriend ko. Nainis ako. 'Yun na nga lang ang paraan para makapag-usap tayo, ...pero wala na akong magagawa. I'm sorry. Nagtapos tayo ng high school nang hindi man lang nakapag-usap. Magka-college na nu'n. Akala ko hindi nakita makikita kasi sabi nila, sa Maynila ka raw mag-aaral. Pero inaasar tayo ng tadhana.
Nagulat na lang ako nang makita kitang pababa ng kotse, sa tapat ng university. Ang ganda mo pa rin, Jill. Naalala kong kasama ko 'yung girlfriend ko. Kinabahan ako. Para kasing ayokong makita mong kasama ko siya. Lalayo na sana kami nang makita ka ng girlfriend ko. "Tom! Jill's here!" Nang tignan kita, nakatingin ka sa'min. May napansin ako. Ano ba 'yung nakita ko sa mga mata mo? Selos ba 'yun? Nag-ngitian lang tayo at saka naglakad ka na palayo. Wala ako sa sarili papunta ng room ko. Gulat ko na lang talaga nang makasalubong kita. Papasok ka rin ng room ko. Napag-alaman kong blockmates tayo. Pareho tayo ng course. Marketing management. Ipinaglalapit ba tayo ng tadhana? Nakakaasar naman. Pero masaya ako. Hindi ko maitatanggi. Dahil du'n lagi kitang nakikita. Nakakasama. Tapos naging magkaibigan ulit tayo. Pero pinipigilan kong lumalim ang nararamdaman ko sa'yo. Ang problema, eh, hindi ko magawa. Kusa akong nahuhulog sa'yo. Nag-iwasan na naman tayo. Nalaman kong maraming nanliligaw sa'yo. Mas mabuti na 'yun. Pero hindi ko maitatanggi na nasasaktan ako. Nagseselos. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung paano ka lalapitan. Heto na naman ako... ...naduduwag. Nakatingin lang ako sa'yo habang inaalala lahat ng mga alaala natin noon. Nakatulala ka na naman. Halatang malalim ang iniisip. Hinigpitan ko pa ang kapit ko sa railings para pigilan ang sarili. Pero taksil ang buong katawan ko. Hindi ko namalayan, naglalakad na ako papalapit sa'yo. Napahinto ako sa likod mo. Ibinulsa ko ang kamay ko. Baka mayakap kita. Mahirap na. Huminga muna ako ng malalim. Nag-ipon ng lakas ng loob. Ang hirap pala ng gan'to, ano? Sabi ng utak ko, h'wag daw tumuloy. Kaya lang walang kakampi 'yung utak ko. Kasi 'yung katawan, kaluluwa at puso ko, pinagkaisahan siya. Kung dati, lumapit ako sa'yo para alamin kung ano ang totoo kong nararamdaman para sa'yo, ngayon linapitan kita para alamin kung tama ba ang gagawin kong desisyon.
"Lalim ah." Bigla ko na lang nasabi at saka naupo sa tabi mo. Nung una, hindi ka kumibo. Pero maya-maya pa'y humarap ka sa'kin at binigyan ako ng ngiti. Ayan na naman 'yang magandang ngiti mo. Heto na naman tuloy ako. Nahuhulog. Ilinayo ko agad ang tingin ko sa'yo. "Sino ba kasi 'yan?" "Sino ang alin?" mahina mong tanong. God knows how much I've missed that voice. "Sus, kunware ka pa. Sino 'yang iniisip mo?" Ako ba 'yan, Jill? Agad kang napatingin sa'kin at natakpan ng bangs mo ang mga mata mo kaya hinawi ko ito. Pinigilan kong haplusin 'yung pisngi mo. Sobrang pagpigil ang ginawa ko. At ang hirap. Jill, sabihin mo. Ako ba 'yang iniisip mo? Hindi ka sumagot. Nginitian mo lang ulit ako. 'Di ka naman ganito dati eh. 'Yung nakilala kong Jill, madaldal. Pala-kwento. Pero ngayon, puro ngiti na lang ang isinasagot mo sa'kin. Alam ko naman kung bakit eh. Nasasaktan ka. "Ba't ka andito?" "Napadaan lang ako. Tapos nakita kitang mag-isa dito." Sorry, nagsinungaling ako. Ang totoo kasi niyan, lagi akong nakatingin sa'yo. Matagal ko nang gustong lapitan ka kaya lang nauubusan ako ng lakas ng loob. Ang hirap ng gan'on, Jill. " Tagal na rin nating hindi nag-uusap. Kamusta ka?" "M-Mabuti. Ikaw? Kamusta ka na?" Saglit akong napatingin sa langit at saka ibinalik ang tingin ko sa'yo. "Hindi ako okay eh. Break na naman kasi kami ni Angel." Okay sana, ano? Pero hindi pa rin pwede. Kasi magkakabalikan lang naman ulit kami. "Gan'un ba? S-Sorry to hear that."
"Nah, it's okay." Silence took over. Walang imikan. Nakikiramdam lang tayo sa isa't isa. Napa-dasal pa ako wala sa oras. Please, God. Give me a sign. Kapag umalis siya agad - "Hey, Tom. I need to go na pala. May pupuntahan pa pala kasi ako." - papayag na akong ligawan siya ni Dylan. Mabilis kang tumayo at kinuha lahat ng gamit mo. "B-bye." "Bye." Wala na. Nakatingin lang ako sa likod mo habang naglalakad ka palayo. Gusto kong humabol pero wala akong magagawa. Umiiwas ka na. Gusto mo nang umusad. Alangan naman hilahin kita pabalik. Naupo lang ako du'n. Ayun na 'yung sign ko. Dinukot ko ang phone ko sa bulsa at nagsimulang mag-type. 'Mahalin mo siya, Dylan. Para sa'kin.' bzzzt bzzzt* 'Makakaasa ka, 'tol.' Alam kong mahal mo rin ako, Jill. Naalala mo ba nu'ng tayong dalawa ang natira noon sa room? Tulog ka nu'n sa upuan mo, tapos nakapatong ang ulo mo sa isang papel. Kinuha ko 'yun kasi naakit ako sa nakaguhit na stick figure ng isang babae. Tapos may comic bubble rin. 'I hate you, Tom. You're making me fall in love with you all over again.' Masaya malaman na mahal ka rin ng mahal mo. Pero masakit malaman na nagagawa mo na pala siyang saktan nang hindi sinasadya. Sa sitwasyon ko nu'ng araw na 'yon? Mas nangibabaw 'yung sakit.
I kept praying, Jill. Na sana pakawalan na ako ni Angel. Pero gaya ng pagmamahal ko sa'yo, gan'on din ka-tindi 'yung pagmamahal niya para sa'kin. I can't hurt her. Lalo na't nangako ako sa yumao kong ina, pati sa mga magulang ni Angel na mamahalin ko siya. Sorry. Sorry kung nasaktan kita. Pero ito na lang ang isipin mo, Jill. Hindi lang ikaw ang nasaktan ko. Pati sarili ko, nasaktan ko. Patas na siguro 'yun, 'di ba? Liligawan ka naman ni Dylan, Jill. Sagutin mo siya, ah? Maging masaya ka. Alam ko namang mamahalin ka niya eh. Kapag sinaktan ka niya, sabihan mo ako. Papuputukin ko ang bibig niyan. smiles* Pasensya na talaga, Jill. Hindi ko naman kasi alam na mamahalin kita. Akala ko kasi, kaya kong pigilan. Maling akala. Heto na naman ako, nagsisisi. Pasensya na talaga. Duwag ang lalaking minahal mo. ...