ISAIAS 53:4-6 "ANG LINGKOD NA NAGDURUSA 3: ATING KAHALILI" NI REV RODNEY KLEYN Ano ang ginawa ng kamatayan ni Jesu Cristo sa krus? Bakit kailangan ang kamatayan ni Cristo? Iyan ang mga tanong na inaasahan nating sagutin ngayon mula sa Isaias 53:4-6. Pakibasa po ang mga talatang iyon. Ang mga talatang ito ay mahalaga sa Kasulatan. Sila ang mga komentaryo ng Dios sa mahalagang pangyayari sa kasaysayayan: ang krus ni Cristo. Sinasabi nila sa atin ang isinagawa ni Jesus sa krus. Sinasabi nila sa atin kung bakit kailangan Niyang magdusa sa krus. Itinuturo nila ang kahanga-hangang katotohanan ng humahaliling kamatayan ni Jesu Cristo, iyan ay, sa Kanyang kamatayan, si Jesus ay namatay kapalit ng mga makasalanan. Ang katotohanang iyan ang sentro ng Biblia. Ito ay mahalaga sa ebanghelyo at sa ating kaligtasan. Upang maihatid ang kahalagahan nito, si Isaias, na kinasihan ng Espiritu Santo, ay gumamit ng pampanitikang paraan ng pag-uulit. Ang mga talatang ito ay gaya ng isang baul ng kayamanan. Pitong beses sa tatlong talatang ito ay nagsalita si Isaias tungkol kay Cristo bilang ating kahalili. 1) Kanyang pinasan ang ating mga karamdaman. 2) Dinala Niya ang ating mga kalungkutan. 3) Siya'y nasugatan dahil sa ating mga pagsuway. 4) Siya'y binugbog dahil sa ating mga kasamaan. 5) Ipinataw sa Kanya ang parusa para sa ating kapayapaan. 6) Sa pamamagitan ng Kanyang mga latay ay gumaling tayo. 7) Ipinasan sa Kanya ng Panginoon ang lahat nating kasamaan. Tungkol sa dakilang katotohanang ito, ang isang dakilang mangangaral na Calvinistic ay nagsabi noon: "Sa isang salita, ang dakilang katotohanan kung saan nakasalalay ang pag-asa ng Cristiano ay ang paghalili. Ang malinaw na sakripisyo ni Cristo para sa makasalanan, ang pagdurusa ni Cristo para sa makasalanan, si Cristong ginawang may kasalanan para sa ating kapakanan upang sa Kanya tayo'y maging katuwiran ng Dios, ang paghahandog ni Cristo ng tunay at wastong sakripisyong panghalili kapalit ng maraming ibinigay sa Kanya ng Ama na kinikilala sa pamamagitan ng kanilang pagtitiwala sa Kanya - ito ang pangunahing katotohanan ng ebanghelyo." Gaano kahalaga ang katotohanang ito sa iyo? Sa pagbukas mo at pag-aaral ng Biblia, anong mga katotohanan ang umaagaw ng iyong pansin? Ano ang hinahanap mo, ano ang nakikita mong ikatitibay at nakapagpapasigla para sa iyong sarili bilang mananampalataya? May lakas-loob kong sasabihin na hindi tayo kasing-saya sa katotohanang ito gaya ng nararapat. Madalas tayong naghahanap ng isang bagay na praktikal, isang bagay na may kaugnayan sa ating buhay bilang mga Cristiano. Naghahanap tayo ng isang bagay na nakapagpapasigla, isang bagay na magbibigay-sigla sa atin. Naghahanap tayo ng isang bagay na nakatago o mahiwaga. Interesado tayo sa mga paksang may kinalaman sa hinaharap at ng wakas ng sanlibutan, sa langit at kung magiging ano ito para sa atin. At, napakagaan nating nalalampasan ang dakila, malinaw, mahalagang katotohanan ng panghaliling kamatayan ni Jesu Cristo. Ngayon ay nais kong magsimula sa pamamagitan ng pagdidiin sa inyo ng kahalagahan ng katotohanang ito. At walang ibang paraan para sa akin upang gawin iyan maliban sa ipangaral sa inyo ang katotohanan ng inyong makasalanang kasamaan gaya ng inilalarawan dito ng mga talatang ito. Sa tatlong mga talatang ito, kasing-dami ng mga paglalarawan ng kasalanan ng tao ang paghalili ni Cristo. Pinagsama- sama ni Isaias hanggang sa abot ng kanyang makakaya ang maraming paglalarawan sa kasalanan. At ang ipinakikita nito ay mapasasalamatan natin ang katotohanan ni Cristo bilang ating kahalili kung lubos muna nating mauunawaan ang ating mga kasalanan. 1
Unang ginamit ni Isaias ang mga salitang "karamdaman" at "kalungkutan" upang ilarawan ang kasalanan. Alam mo ba ang mga karamdaman at mga kalungkutan ng kasalanan? Sa pamamagitan ng mga salitang ito nakatingin si Isaias sa resulta ng kasalanan, ano ang ibinubunga ng kasalanan. Ang ating mundo, at sa iyo rin, ay puno ng mga karamdaman at mga kalungkutan. Sa aklat ng Job, kapitulo 14:1, sinabi ni Job, "Ang tao, na ipinanganak ng babae ay may kaunting araw, at puno ng kaguluhan." Sa Ecclesiastes 2:23 sinulat ni Solomon, "Sapagkat lahat ng kanyang araw ay puno ng sakit at ang kanyang gawa ay pagdaramdam; at pati sa gabi ay hindi nagpapahinga ang kanyang isip." Ang ospital; bahay- alagaan; paglilibing; sementeryo; bansang winasak ng giyera; mga taong tumakas sa sariling bayan na walang mga damit o sapatos; ang mga palaboy na walang pagkain o masisilungan; sirang relasyon; pagkabangkarote; mga krimen ng pagnanakaw o pagpatay; pang-araw-araw na buhay kasama ang lahat nitong mga suliranin ng karamdaman at sakit, kasama ang panloob nitong matinding hirap o dalamhati at pagkabalisa at pamimighati - lahat ng mga ito ay mga karamdaman at mga kalungkutan ng buhay ng tao sa sanlibutang ito. At silang lahat ay resulta ng kasalanan. At nariyan din ang karamdaman at kalungkutan ng pagdurusa sa impierno na naghihintay sa lahat ng mamamatay sa kanilang kasalanan at sa kalikasan, ay nararapat sa ating lahat. Inilalarawan ng Biblia ang impierno bilang lugar ng patuloy na pagliliyab. Sa impierno, ang tao ay palaging namamatay, palaging nasa bingit ng kamatayan, at palaging nagnanais na mamatay ngunit hindi maaari. Ito ay walang katapusang pagdurusa, inilarawan bilang lugar ng pagtangis at pagngangalit ng mga ngipin. Ito ang mga karamdaman at mga kalungkutan na hatid ng kasalanan at nagpapakita ng ating pangangailangan kay Cristo. Patuloy na inilalarawan ni Isaias ang ating kasalanan sa pamamagitan ng mga salitang pagsuway at kasamaan. Ang salitang "pagsuway" ay tumutukoy sa kasalanan bilang kilos ng pagrerebelde. Inilalarawan tayo nito bilang mga rebelde. Sinasabi ng Dios ang isang bagay, at iba naman ang ginagawa ng tao. Sinasabi ng Dios, Gawin mo ito, at ang mismong kabaligtaran ang ginagawa ng tao. Iniisip natin ang halamanan ng Eden at ang utos kay Adan at Eba. Sila ay nagrebelde. Sinuway nila ang salita ng Dios. Ang salitang "kasamaan" ay tumutukoy sa sala. Ginagawa tayong may pananagutan ng ating kasalanan sa kahatulan ng Dios. Ang ating kasalanan ay may tinatamo para sa atin. Tinatamo natin ang poot ng Dios at ginagawa tayong karapat-dapat sa walang hanggang kaparusahan sa impierno. Tinuturuan tayo ni Jesus na isipin ang ating kasalanan bilang "utang" - isang bagay na naglalagay sa atin ilalim ng pananagutan sa Dios kaya dapat tayong magbayad. At pagkatapos pinagsasama-sama itong lahat ng talatang 6 sa anyo ng personal na kapahayagan: "Tayong lahat ay gaya ng mga tupang naligaw; bawat isa sa atin ay lumihis sa kanyang sariling daan." Tayo ay gaya ng mga kakaibang tupa. Naaalala mo ang talinghaga ni Jesus tungkol sa nawawalang tupa. Ang lalaki ay may isandaang tupa. At isa sa kanila ang naligaw at nawala. Sa kalikasan, ganoon tayo. Tayong lahat ay gaya ng tupang naliligaw. Ngayon, ang maihambing sa isang tupa ay hindi kasiya-siya. Sa kanilang sarili, ang mga tupa ay walang kaya. Sa kanilang sarili, sila ay mahihina at madaling masugatan o masaktan. Kailangan nila ang init at pagtatanggol ng kawan. Kailangan nila ang gabay at pangangalaga ng pastol. Kung hahayaan sa kanilang sarili, hindi makikita ng mga tupa ang sarili nilang pastulan o tubig. Sa bagyo o blizzard, hindi sila hahanap ng masisilungan, kahit na ito ay dalawampung talampakan lamang ang layo. Gayunman nais ng tupa na magsarili. Kailangan nila ng kawan, kailangan nila ng pastol, subalit iniisip nila na hindi. Kung kaya sila ay magpapagala-gala sa sakuna at kapahamakan. 2
Tayo ay mga hangal katulad ng tupa. Tayong lahat ay lumihis sa sarili nating daan. Sinasabi ng Kawikaan 14:12, "Mayroong daan na tila matuwid sa isang tao, ngunit mga daang tungo sa kamatayan ang dulo nito." Sa sarili nating puso at isip may sarili tayong daan. Nais nating magsarili. Ano ang daang iyan? Ito ang daan ng sarili nating pagnanasa. Ang puso ng tao ay tumatalikod sa Dios upang sundin ang sarili nitong mga pagnanasa. Sinasabi ni Santiago: "Ang bawat tao ay natutukso ng sarili niyang pagnanasa, kapag siya ay nahila at naakit nito." Ang kasalanan ay natural sa atin, ito ay likas. Tayo ay ipinanganak na may mga pagnanasa at mga palagay at mga hilig na salungat sa Dios, at sa kalikasan ay sinusunod natin sila. Pansinin sa talatang 6 na ito ang pangkalahatang pagtatasa sa tao: "Tayong lahat ay gaya ng mga tupang naligaw; bawat isa sa atin ay lumihis sa kanyang sariling daan." Ang pagtatasa ng Biblia sa bawat nilalang ay ito: Na ang lahat ay nagkasala at hindi nakaabot sa kaluwalhatian ng Dios (Rom. 3:23). Ang katotohanan tungkol sa iyo, sino ka man, saan ka man nakikinig ngayon, ay ito: na sa iyong sarili ikaw ay isang makasalanan na nagpapagala-gala palayo sa Dios. Ito ba ang iyong kapahayagan? Nakikita mo ba na ang iyong puso ay laban sa Dios at sa Kanyang salita; na ang makasalanan mong mga gawa ay mga gawa ng pagrerebelde laban sa Dios; na ang mga karamdaman at mga kalungkutan ng iyong buhay ay mga resulta ng kasalanan? Saan tayo iniiwan nito? Nagsasalita dito si Isaias ng pangangailangan natin upang gumaling: sa pamamagitan ng kanyang mga latay ay gumaling tayo. Nagsasalita siya ng ating pangangailagan ng kapayapaan sa Dios: Ipinataw sa Kanya ang parusa para sa ating kapayapaan. Ang kaisipan ay kailangan nating gumaling sa ating pagiging makasalanan kung tayo ay magkakaroon ng kapayapaan sa Dios. Sa kalikasan, tayo ay mga kaaway ng Dios. Ang mga kasalanan natin at pagiging makasalanan ay nagpapasalungat sa atin sa Dios. At wala tayong kayang gawin upang mabago ito. Kaya nakikita natin ang ganap na pangangailangan ng isang kahalili. Sapagkat tayo mismo ang magpapasan ng poot ng Dios laban sa kasalanan walang hanggan sa impierno. Iyan ang nararapat sa atin. At ito ang kagandahan ng sinasabi ni Isaias sa mga talatang ito. Ipinapakita niya si Cristo bilang ating kahalili, bilang Isa na papalit sa lugar ng mga makasalanan sa harapan ng Dios. Ito ang nangyari sa krus. Ito ang ginawa ni Cristo nang Siya ay nagdusa at namatay. Inilalarawan ng mga talatang 4 at 6 na pinapasan ni Cristo ang kabigatan ng ating kasalanan. Sa talatang 4, nagsimula si Isaias sa: "Tunay." Tunay na ito ay totoo. Ito ang paliwanag sa Kanyang nasirang anyo. Ito ang paliwanag sa Kanyang abang pinagmulan at Kanyang kamatayan. "Tunay na kanyang pinasan ang ating mga karamdaman, at dinala ang ating mga kalungkutan." Kinuha Niya ang mga resulta at ang sanhi ng ating kasalanan sa Kanyang sarili. Pinasan Niya sila. Ginawa Niya itong sariling kabigatan. Sa talatang 6: "Ipinasan sa kanya ng Panginoon ang lahat nating kasamaan [o sala]." Pinanagutan Niya ang ating pagkakautang sa Dios. At binayaran Niya ito ng buo. Ito ay maliwanag na inilalarawan taun-taon sa Lumang Tipan sa dakilang Araw ng Pagtubos. Sinasabi ng Levitico 16 sa atin ang tungkol dito. Pakinggan ang mga talatang 21 at 22: "At ipapatong ni Aaron ang kanyang dalawang kamay sa ulo ng kambing na buhay, at ipahahayag sa ibabaw niyon ang lahat ng mga kasamaan, mga paglabag at lahat ng mga kasalanan ng mga anak ni Israel. Ilalagay niya ang mga iyon sa ulo ng kambing at ipapadala sa ilang sa pamamagitan ng isang taong pinili. Dadalhin ng kambing ang lahat ng mga kasamaan nila sa lupaing walang naninirahan, at pakakawalan niya ang kambing sa ilang." 3
Iyan ang nangyari sa krus. Lahat ng ating kasamaan ay inilagay kay Cristo. Ito ang dakilang pakikipagpalit. Ang pinakamasama natin ay inilagay sa Panginoong Jesu Cristo. At ang pinakamabuti tungkol kay Jesu Cristo, ang Kanyang katuwiran, ay ibinigay sa atin. Lahat ng ating kasalanan ay ibinigay sa Kanya. At ang resulta ay nagdusa Siya at namatay. Inilalarawan dito ng talatang 5 ang Kanyang pagdurusa. Ito ay isa sa mga napaka detalyadong paglalarawan sa Lumang Tipan ng pagdurusa at ng krus ni Jesu Cristo. Siya'y nasugatan. Literal na, tinusok para sa ating pagsuway. Iniisip natin ang pagtusok sa Kanyang mga kamay, habang ibinabaon ang mga pako sa krus, at ang pagtusok sa Kanyang tagiliran ng sibat. Siya'y binugbog dahil sa ating mga kasamaan. Iniisip natin kung paano Siya binugbog. Sa pamamagitan ng kanyang mga latay ay gumaling tayo. Nagpapaalala sa hagupit na Kanyang tinanggap. Mahigit pitong daang taon bago ang Kanyang kamatayan, bago pa man naimbento ang pambubugbog at pagpapako sa krus ng mga Romano, sinasabi na sa atin ni Isaias kung paano ito mismo mangyayari. Ipinapakita nito na kinasihan at nagkakaisa ang mga Kasulatan. Ito ang nangyari sa krus. Ang Kanyang pagdurusa ay dahil sa atin at sa ating mga kasalanan. Ipinataw sa Kanya ang parusa para sa ating kapayapaan. Iyan ay nangangahulugan na ang halaga na kailangang bayaran upang magkaroon ng kapayapaan sa pagitan natin at ng Dios, upang maipagkasundo tayo sa Dios, ay ginawa Niya. Dinala Niya ang parusa sa ating kapayapaan. At, gaya ng sinabi ko, ito ang pangunahing katotohanan ng Kasulatan. Hayaan n'yong bigyan ko kayo ng ibang sanggunian upang ipakita iyan. Sa I Pedro 2:24 isinulat ni Pedro: "Siya mismo ang nagdala ng ating mga kasalanan sa kanyang katawan sa punungkahoy, upang tayo'y mamatay sa mga kasalanan at mabuhay sa katuwiran; dahil sa kanyang mga sugat ay gumaling kayo." Nagbayad si Cristo para sa mga kasalanan sa Kanyang kamatayan. Walang ibang makapagdadala ng ating mga kasalanan, kundi si Cristo. Walang ibang maaaring mamatay kapalit ng mga makasalanan, kundi si Jesu Cristo. I Pedro 3:18: "Sapagkat si Cristo man ay minsang nagdusa dahil sa mga kasalanan, ang isang matuwid dahil sa mga di matuwid, upang kayo ay madala niya sa Dios." Sa I Corinto 15:3 sinasabi ni Pablo, "Sapagkat ibinigay ko sa inyo una sa lahat ang akin ding tinanggap: na si Cristo ay namatay para sa ating mga kasalanan, ayon sa mga kasulatan." Sinasabi ni Pablo, ito ang pangunahing mahalaga sa aking ministeryo; ito ang unang bagay na aking ipinangangaral: si Jesu Cristo ay namatay para sa mga makasalanan. Sa Galacia 1:4: "Na nagbigay ng kanyang sarili dahil sa ating mga kasalanan, upang tayo'y kanyang mailigtas." Nariyan ang buod ng ebanghelyo. Sa Roma 4:25: "Na ibinigay sa kamatayan dahil sa ating mga pagsuway." Si Jesus ay hindi namatay bilang isang halimbawa. Hindi Siya namatay upang ipakita lamang ang Kanyang pagtatalaga sa Kanyang pinaniniwalaan. Hindi Siya namatay bilang isang martir. Namatay Siya para sa mga makasalanan. Pumalit Siya sa ating lugar. Ang poot at kahatulan ng Dios ay Kanyang hinarap, Kanyang kinuha, at Kanyang inalis mula sa atin. Tunay, tunay, na Kanyang pinasan ang ating mga karamdaman at dinala ang ating mga kalungkutan! Sinasabi ni Jesus sa Mateo 20:28 na Siya ay pumarito upang ibigay ang Kanyang buhay na pantubos sa marami. At ang resulta para sa atin ay gumaling tayo. Tayo ay dinala sa isang payapang relasyon sa Dios. Na tayo ay gumaling ay nangangahulugang lahat ng kasalanan na nagdudulot ng karamdaman at kalungkutan ay inalis mula sa atin. Lahat ng ating sala ay nabayaran. Lahat ng mapait na resulta ng kasalanan ay inalis na. Binigyan tayo ng buhay at pakikipagkaibigan sa Dios at kagalakan sa buhay na ito. At, sa huli, tayo ay walang hanggang ligtas na sa impierno at dinala tayo sa presensya ng Dios na malaya mula sa lahat ng kasalanan, upang mabuhay ng ganap kasama Niya roon. 4
Sinasabi sa atin ng Apocalipsis 21 na doon ay hindi na magkakaroon ng dalamhati o ng pagtangis, wala ng karamdaman. Lahat ng mga bagay ay ginawang bago. Lahat ng kasalanan, wala na magpakailanman. At iyang lahat ay dahil lamang, pumarito si Jesu Cristo bilang ating kahalili. Ngunit ngayon, sa ating pagtatapos, kailangan nating itanong ang isa pang tanong: Para kanino Siya naging kahalili? Para ba ito sa lahat ng mga tao? Dinala ba Niya ang sala ng bawat nilalang? Iyan ba ang ibig ipakahulugan ni Isaias nang sabihin niyang, "Ipinasan sa kanya ng Panginoon ang lahat nating kasamaan"? O siguro ay dapat itanong ito sa ganitong paraan: Ganyan kaya ang kahulugan nito? Ganyan kaya ang kahulugan ng namatay si Jesus bilang kahalili ng lahat ng mga tao, para sa bawat nilalang na nabubuhay? Ang pagtatanong nito ay nagbibigay sa atin ng kasagutan. Kung namatay Siya bilang kahalili ng lahat, kung gayon ay hindi natin masasabi kasama ni Isaias na, "Tunay na kanyang pinasan ang ating mga karamdaman, at dinala ang ating mga kalungkutan." Kung namatay Siya para sa lahat, walang anumang tiyak sa Kanyang paghalili. Kung namatay Siya para sa lahat, at pagkatapos ang ilan sa "lahat" ng iyon ay nauwi sa impierno dahil sa ilang kahinaan sa kanilang bahagi, kung gayon si Cristo ay hindi tunay na pinasan ang ating mga karamdaman at dinala ang ating mga kalungkutan. Hindi, ang kamatayan ni Cristo ay ganito: Siya ay pumarito upang bayaran ang isang tiyak na halaga para sa kasalanan, ang halaga na kailangan upang matubos ang lahat ng mga taong pinili ng Dios, upang tubusin sila. Binayaran Niya ang halagang iyon, hanggang sa kahuli-hulihang sentimo. At sa pamamagitan ng pagbabayad ng halagang iyon, tiniyak Niya ang kaligtasan ng bawat isang sa Kanya. Sinabi Niya mismo: Ibinibigay ko ang aking buhay para sa mga tupa; at walang makakaagaw ng mga ito sa kamay ng aking Ama. Ibig Niyang sabihin, bawat isa sa mga pinag-alayan Niya ng Kanyang buhay ay maliligtas at dadalhin sa langit. Iyan ay isang kahanga-hangang katotohanan na nagbibigay kaaliwan sa atin. Sa ating pagsampalataya kay Jesus, hindi natin kailangang maipit sa pag-aalinlangan tungkol sa ating kaligtasan o sa takot sa kahatulan ng Dios. Hindi, lahat ng sumasampalataya kay Jesus ay yaong mga pinag-alayan Niya ng buhay. Kaya makakatiyak tayo na nabayaran na ang ating mga kasalanan. Tunay, tunay na Kanyang pinasan ang ating mga karamdaman, at dinala ang ating mga kalungkutan. Hindi mo ba naririnig ang katiyakan ng propeta? Kaya ang tekstong ito ay nag-iiwan sa iyo ng utos: Tumingin kay Cristo at sumampalataya sa Kanya at sa Kanyang panghaliling kamatayan. Ito ang tanging daan sa kaligtasan. Ang huling bahagi ng talatang 4 ay naglalarawan ng natural na tugon ng tao sa namamatay na Cristo: "Ating itinuring siya na hinampas, sinaktan ng Dios at pinahirapan." Muli, napakalinaw, inilalarawan kung paano tumugon ang mga Judio sa panahon ni Jesus sa Kanyang pagkapako sa krus. Alam Niyang darating ito, sabi nila. Nararapat ito sa Kanya. Siya ay sinaktan ng Dios. Ang sarili Niyang mga gawa ang nagdala nito sa Kanya. Ngayon, paano mo tinatanaw ang kamatayan at ang pagdurusa ni Jesu Cristo? Nakikita mo ba ang iyong mga kasalanan bilang ganap na kailangan sa paghalili ni Jesu Cristo? Ipagkaloob nawa sa atin ng Dios na makita ito. Anong luwalhating katotohanan: si Cristo, ang ating kahalili! Manalangin tayo. 5
Ama, salamat po sa Iyo sa kaloob ng Iyong Anak. Pinasasalamatan Ka namin sa kasapatan ng Kanyang sakripisyo kapalit ng aming lugar bilang mga makasalanan. Pinasasalamatan Ka namin sa pagbubukas ng aming mga mata upang makita ang pangangailangan namin sa Kanya. Dalangin namin, Panginoon, na mamuhay kaming nagpapakumbaba, ipinahahayag ang aming kasalanan at nagtitiwala kay Cristo lamang para sa kapatawaran. Amen. 6