BABALA SA NILALAMAN Mga Piling Binalaybay ng Buhay at Pag-ibig Noel G. de Leon Kasingkasing Press 2013
May dalang sindak ang Babala sa Nilalaman ni Noel G. de Leon sa sinumang babasa ng kanyang mga tula sa koleksyong ito. Touch me and you'll burn, wika nga ni Margaret Atwood. Ini-etsapuwera niya ang hubris ng akademya sa pagtalakay sa mga bagay na karaniwan. Hindi siya nangingiming ipahipo sa atin ang mga sulok ng katawan para ipaalala sa atin ang grasya ng ating kapusukan. Mark Angeles Awtor ng Patikim, Emotero, at Threesome A topic that has been tried to be discussed by many, homosexuality still remains a very sensitive issue that has received all kinds of misconceptions and prejudices and only those who really knew it would have the courage to actually talk about it. Noel G. de Leon is blessed with not only the guts but as well as that intricate ability of joining his observations and experiences with his sensual collection of words, and at the end of reading his work, you'll be amazed of how you'll actually smile thinking about homosexuals and sex in a reasonable viewpoint. Ma. Ronida P. Veedor The Forum-Dimensions West Visayas State University
Nilalaman Makata / 1 Kahera / 2 Mangingisda / 3 Mambabalot / 4 Paslit / 5 Moana / 6 Kadugo / 8 Alaala / 9 Hamog / 10 Pagkahidlaw / 11 Ina / 12 Pag-ibig / 13 X / 14 Agdong-buhay / 15 Balaybay / 16 Pangako / 17 Pagitan / 18 Pananalig / 19 Sabado / 20 Nua Thai / 21 Datapuwa / 23 Pulubi / 24 Alpot / 25 Kamonin / 26 Bundok Balaan / 27 Alon-alon /28 Binata / 29 Katawan / 30 Ispeys / 31 Naligaw / 32 Tungkol sa Awtor
Para kay Maurice
Makata Baong-baon sa utang itong makatang bukang-bibig at tanging ang lagablab lamang ng kaniyang binalaybay ang makapagliligtas sa kaniya mula sa lalim ng lupa. Nabubuhay itong makata sa utang at panglilimos binubuhay ng kuwak at mababang halaga ng dangal mula sa salitang wala naman talagang kahulugan. May kusa ang makata kahit ito'y gutom na kumukurap kaya nitong lumikha ng kural at tigre, ng mansanas at pulot gamit ang kudya ng kaniyang kostosong wika. Kaya nitong bumuo ng kiliti at pugtak-pugtak na luha sa papel man o dila ng isang naririto at ng mga wala, may mga himala siyang nakikita na di nakikita ng iba. Kaya niyang lumikha ng yamang di naipambabayad, yamang mula sa sikap at masidhing pagpupuyat mula sa katotohanang isinusuka ng isang lipunan.
Kahera May mga salapi siyang hinahawakan araw-araw paisa-isang binibilang gamit ang kamay at utak. May kahigwaos itong kuyom-kuyom ng palad kahit bagaaraw-araw naman niyang ginagawa. Bago isara ang kaha, pumapasok sa kaniyang isip ang naiwang anak sa kuna, may dinidede pa kaya? May ngitngit ang puso mula sa banko ng gobyerno, kagang na lupa mula sa narematang malapad na palayan. Bago muling buksan ang kaha, naisip nito ang sakim na tresurera na kaniyang iniyakan. Sa puso, bakit tila kasalanan ang maging mahirap: kaming nahihirapan, kami pa ang nawawalan. Matagal pa ang susunod na kostumer ng bigasan naalala ang sarili, malayo sa kadena-perpetwa.
Mangingisda May isdang-alat na kailanma'y hindi nakabubusog mula sa mga huli ng Tatang sa madaling-araw na bugbog. Isdang ipinaglihi sa buwaya, nilalamon ang lahat ng makita, isdang gatilan, singlaki ng balyenang bulag sa katiting na daan. Mga isdang punong-puno ng talinghaga't pangakong limot sa lalim ng dagat namahay, nilango ng matinding alat. May isdang-alat na kailanma'y di nakabubusog mula nang mawala ang Tatang, malaking palaisipan.
Mambabalot Nagsusumikap ang lahat na makatulog habang may alingawngaw sa labas ng bahay, tahul na lumalabis sa kahulugan ng pag-asa. Kaypalad ng madaratnang gising, matitikman nila ang alat ng munting tutubi sa dilim, naghahain ng paniwala mula pagkabata. Masuwerte ang may pera, iyong kintilya ang mga pawis sa araw-araw may nahahawakang kirang, may makikitang kirlap pagdating ng araw. Nagsusumikap ang lahat na managinip, nakikipaglaro sa diwa, ang iba'y tumatakas sa sistema, ang iba'y nananaginip ng hanggahan. Ang iba'y nakatutulog ng lasing ngunit walang laman ang tiyan, ang iba nama'y gutom ang kaluluwa, sa pangil ng kukote may nagbibilang ng barya-baryang kumalansik ngunit gutom.
Paslit para kay Luna Sicat-Cleto Paslit ako, Luna h'wag mong pansinin ang dulas at bagsik nitong paggalaw ng dila o babaw ng diwa. Paslit ako, Luna hindi mo kailangang patulan o dakilain ang lalim na iyong naririnig at nakikita. Paslit ako, Luna at tanging ang pagiging paslit at kamusmusan ko lamang ang makapagliligtas sa akin sa poot at dahas nitong kalibutan. Paslit ako, Luna hayaan mong makatulog ako sa paglalim ng gabi o habang paralisado ang haba ng hapon. Luna, paslit ako at ang tangi't kaya ko lamang na itula ay ang kapayapaan ng dagat, at hindi ang kapalaran nito.
Moana Pumasok ako, desidido, kahit mag-isa hiniling ko ang isang body massage sa lalaking tila pinaghiwalay ang katawan sa kaluluwa. Totoo kaya ang ibinalita ng isang kaibigang nalubog sa dilim minsan: Hindi ka mawawala sa loob. May makikita ka sa dilim na di mo makikita sa liwanag. Nang mapagtanto ko ang sinasabing dilim, Agad kong sinunggaban, 250+100, depende sa usapan, depende sa tatag ng sikmura, o dilim, o lamig na madaratnan. Nang mahiga ako sa katre, naisip kong ipikit ang mga mata, totoo nga ang sinabi ng kaibigan: Mas nakita ko ang sarili sa dilim. Dito, mas nababaybay ko ng wasto ang pangalan, ngunit di ang lupit ng damdamin at pakiramdaam. Maaring magpanggap sa una, ngunit ang hanggahan ay umaabot sa rurok ng mga titig at maliliit na haplos. May kung anong natatanggal sa katawan sa tuwing idiriin ng lalaking masahista
ang mga palad nito sa aking likod. Hindi ko alam kung nagtatanim ba siya ng pag-asa o humahawi ng daan patungo sa malalim na pusod sa harapan. Hindi ko alam kung hangin o panandang bato sa posibilidad ng pagkaligaw ang natatanggal, ang alam ko lang, may pakpak na ako nang lumabas sa Moana.
Kadugo Iisa ang gaspang nitong balat iisa ang lambing-galit ng alaala. May ningning ang ligalig sa bawat pagpupuyat tulad ng liham, may mga kalat na alat ng luha. Halimbawa: walang katiyakan ang taon, panahon, at oras ng iyong pagbabalik. Wala kang tinitiyak kung sa gitna ng mundo ang balik, o sa kuweba ng maninipis mong salamisim.
Alaala para kay Prince Kinimkim ang nakangiting pananabik ngunit sinigaan upang sandaling kumalma ang lumang damdaming kumislot sa dibdib. Ikaw ang lalaki na dumaan sa lihim na lagusan, ikaw ang lalaki na mahilig bumisita at biglang lilisan, ikaw ang nagparamdam sa aking lunggati, nag-iwan ng palihim na pangako na hanggang ngayon ay binabalikan. Tinangka kong paulit-ulit na ito'y wakasan ngunit para kang si Buyong Humadapnon kasabay mong naglalakbay ang ginintuang biday sa paghanap ng sarili, sa pagtuklas ng tunay na tinig. Mag-andam ka sa engkantadong isla ng Tarangban nakahahalina ang tinig ng yuta-yutang binukot.
Hamog unang nailathala sa Bubon Kahapon nang naghari ang dilim, naiwan ang nilabhan ni Loleng sa sampayan. Ang sabi ng mga matatanda, bawal daw mahamugan ang damit, lalo pa't bilog ang buwan. Hindi maunawaan ni Loleng kung bakit bawal, ilang taon na rin naman niyang ginagawa ito, madalas dahil nakaligtaan. Mayamaya'y dumating si Rigor, ang bana nitong construction worker. Lasing. Beinte pesos ang iniabot sa kaliwang kamay ng asawa. Ito marahil ang hiwaga sa kamalasan ng pagpapahamog ng damit: patuloy na pagtaas ng presyo ng bigas, gaas, asin, bawang, mantika, matrikula at panti. At ang wagas na pagmamahal ni Loleng kay Rigor.
Pagkahidlaw Hindi simpleng pagkahidlaw ang tumatakbo sa aking isip at tumitibok sa aking puso: Mahal, hinahanap ka na pati ng aking kaluluwa.
Ina Pahapyaw ang ating mga pag-uusap sa tuwing natitibag ang sama ng loob sa ama, kapatid, at sarili. Kung babae lamang ako: gusto kong maging ikaw.
Pag-ibig Makapangyarihan ang pag-ibig nagagawa nitong makapagpaliyab ng damdamin sa loob ng de-aircon na kuwarto. Nagagawa nitong buhayin ang dugong matagal ring nahimbing. Makapangyarihan ang pag-ibig kaya nitong bumuo ng hardin o gusali sa loob ng kasingkasing at wakasan, wasakin sa lalong madaling panahon. Kaya nitong buangin ang tao. Kaya nitong sumira ng mundo.
X Ginising kita gamit ang pabulong na pag- awit ng pamamaalam.
Agdong-buhay Sa highway, sa kahabaan ng buhay Doon nagaganap ang stream of consciousness Mga pangyayaring tuloy-tuloy, di mapipigilan Minsan ay lumilikha ng mito, talino, at talimusod Na madalas sumusugat sa talamdan, at sumusukat Sa lalim ng balon, o haba ng pasensiya. Masuwerte ang batang babae, iyong may sampagita Sa utak. Ang batang lalaki, nasa palad niya ang yaman ng mundo Mga bubog, alikabok, at parabola. Umuunlad sila dahil sa husay tumimbang, magtiis, At mag-pre-empt. Mabilis, kung mawala Dahil sambikot. Porgado ng asin, betsin, at samansaman. Masuwerte ang tatay, iyong ikinukulong sa talinduwa, Kailanma'y di na siya makakaahon. Ang nanay, Na tatakangbislig ang loob, ang puso. Nananatili sila sa kumunoy, umuunlad Sa kung ano lamang ang mayroon, at wala. Sa kung ano ang puwedeng mapakinabangan, at hindi. Dahil sa kanila nananatili ang misteryo ng mitolohiya, Ng mito at alamat. At ang mundo, nahahati sa iba't ibang moral, Nagtutunggali ang dalawang moog, sila-sila, Tayo-tayo, nagiging monolito hinuhulma sa asim ng pawis, Sa dilim ng liwanag, at ng panaginip habang car pe diem.
Balaybay Isang malaking balaybay itong mundo Asilo ng mga kaluluwang sawi, balikutkot, at karaniwang Nagtatampisaw sa dagat-dagatan ng dagayday. Dito, nagtitipon-tipon ang lahat ng gabok ngunit may gabol Ang lahat ng marunong makiramay kahit na ang bulsa'y huldo Ni panis na binalybay, o intuwisyon ng kaabay. Isang malaking balaybay itong mundo Naririto ang kabagang na kabaghanang kaawa-awa Nilulunod sa tamis-pait ng mga kaluluwang kaliyangkang. Dito, nagtitipon ang lahat ng may pera, at mukhang may pera, Lahat ng mahusay sa ngawngaw, mapalad, ang iba, lalo na iyong nakabibili ng buliga sa alimuos.
Pangako Hindi na siya nakabalik Matapos niyang ipangakong Ibibili ako ng pinakamatamis Na candy. Hindi na siya nakabalik Kung kaya't hindi na kami Nakabalik sa Luneta, Megamall At Jollibee. Hindi na siya nakabalik Nang matutuhan ko ang bumilang, Ang umibig, masaktan, At lumuha. Nang tuluyan na nga siyang Di nakabalik, kung naligaw man, Nagpaligaw, o sinadyang huwag bumalik Naririto pa rin, Sa sulok nitong mundo Nagpupunla ng pag-asa, Nagkakalkal ng milya-milyang Mga pangako Na puwedeng Paniwalaan.
Pagitan Iloy, kagabi pa kita nakitang Abala sa patagong pag-i-impake Ng ilang damit, ng ilang gamit. Bago tayo matulog kanina Tinanong kita: Saan ka pupunta? Kailan ka aalis? Bakit? Hindi mo sinagot ang tanong ko Bagkos, itinuro mong muli sa akin Kung paano ang managinip: Ng takot, ng kilabot. At dusa. Bukas, alam kong wala ka na naman Sa pagitan ng bulwagan at bahay-kubo: Habang madilim na madilim Kong babagtasing mag-isa, lumuluha Ang paglubog ng araw, Ang pagrerekwerdo sa gunita At katotohanang kailanman Ay di ka na maaring bumalik Kay ama.
Pananalig Taon-taon dumarating Ang kahon-kahong Pasalubong: Ngunit wala Ka, Kayo ni Itay, Inay. Taon-taon may dumarating Na liham, mabibigat Na liham: Hindi Ikaw, Inay. Hindi si Itay. Taon-taon, inaasahan Ka namin, kayo ni Itay, Inay: Ngunit, taon-taon Patuloy, nasasayang Ang bawat pagkakataon: Natatakot, Ako, Kami Paano'y pabilis ng pabilis, Napupurol ang memorya Napapagod ang panatag At sagradong liwanag, sa sulok Nangingilala, mistula Naghihintay. May hinihintay.
Sabado Pag ganitong Sabado At di ako makapagsulat ng binalaybay naglalaba ako at naghuhugas ng pinagkainan. At kung di mahanap sa bula at dulas ng sabon ang talinghaga magtutupi na lamang ng mga damit mula sa sampayan: salawal na bokser, kamisa, medyas, pantalon, at kurbata. At kung di talaga dalawin ng pananalinghaga mula sa gusot at tastas ng tela uupo sa harap ng telebisyon, manonood ng mga di nito ipinakikita, uupo sa tabi ng minanang radyo, makikinig sa mga di nito sinasabi. Mula roon, umaasa akong makagagawa ng binalaybay ng buhay.
Nua Thai Komportable kong hiniga ang katawan sa manipis na kutson sa sahig, hinintay ang paboritong masahista, si Neo. Nakahapa na akong nadatnan nito, Maayong gabii, Ser, bati niya habang hinahaplos ang aking talampakan. Alam na ni Neo ang masaheng gusto ko, tulad ng dati, mangangamusta ito habang ginabanyos sa likod ko ang oil: Kumusta, Ser, dugay ka man waay nakabalik ba, sako gid? Huo, agad kong sagot. Gusto ko ang haplos-masahe ni Neo, dumadantay maging sa aking kaluluwa ang lambot at nipis ng balat nito. Tila baga humahawan ng bara sa ugat upang makadaloy ng maayos ang dugo sa buo kong katawan. Di ko alam kung tama, pero minsa'y nakapagbibitiw rin ako ng tanong sa kaibigan, Ikaw, kumusta ka na? Kahit gusto kong iwasan ang ganitong klaseng tanong, hinayaan kong magkwento si Neo: Amo man sa gihapon, mag-iisip, gapangita sang mas maayo nga obra, mag-iisip, kabudlay abi kon may pamilya ka na, mag-iisip, kapin pa kon nagagatas pa ang bata mo, mag-iisip. Amo man sa gihapon, mag-iisip, lulan ng bangkang nagpapatianod sa laot, mag-iisip,
dumidiskobre ng himala gamit ang katawan, mag-iisip, nagpapakalunod sa dilim nitong kalibutan, mag-iisip. Parang tula ang buhay, o ang buhay ay parang tula? Nananalinghaga tayo, tulad ni Neo, sa babaw ng pinili nating buhay at sarili. Nalulunok natin ang lamesa, o ang walang lamang hapag sa tuwing nakakubli sa kausap ang hitsura, lalo pag di nakatitiis sa rimarim ng kinasadlakan. Nakaharap na ako nang mapansin kong hindi si Neo ang kausap ko, ngunit bakit parehong-pareho ng boses? Bakit nagtutugma ang hirap, humahagod ng tila walang pinagkaiba, nangingiliti ng parehong-pareho, nag-iiwan ng bahagyang galos sa balat at maging sa teritoryo, kung bakit pa kasi nananalinghaga ang buhay.
Datapuwa At nang Ikay tumanda, Amay Wala kang hiniling kundi ang iyong dasúra "Ito ang huling bagay na puwede kong angkinin, at iwan" Pinagbigyan kita, h'wag mo lang maisip na ako'y darukakà At nang Ikay tumanda, Iloy Wala kang hiniling kundi ang iyong rosarito "Ito ang makapagliligtas sa akin, at sa atin" Sinabayan kita sa sidhi ng iyong pagnanasa At nang Ako'y tumanda, Abyan Wala akong hiniling kundi ang mabuhay, muli "Sa panahong Edád Médya, doon ko gustong mabuhay" At muling buoin ang aking edipísyo.
Pulubi Isang babaeng musmos, sa labas namalimos, nang bigyan ko ng pulbos, huminging panghilamos.
Alpot Loka-lokang babae, sa aki'y umatake, akala n'ya'y lalake, nagpakita ng puke.
Kamonin Ako ang magiging kamonin mo sa oras na iwan ka ng sariling edipisyo: magdudugtong ng 'yong maitim na kilay sa tuwing haharap ka sa salamin at irirekwerdo ang kuwento ng 'yong ilong, ng 'yong bibig, ng 'yong mga tainga, at mga mata. Sa tuwing gugunitain mo ang kabuang kuwento ng 'yong hitsura, ng 'yong pagkatao, at sarili: ang bálat sa binti, ang nunal sa titi, at ang alamat ng makakapal na balakubak sa anit, mangingimi akong h'wag ikuwento sa 'yo kung gaano ako napasaya ng mapuputi mong buhok, kung gaano ako napasaya ng tarsier jump, at doodle jump, paano, hindi ko alam kung paano sasabihin ng tiyak ang kasiyahang ito. Kamonin mo ako sa oras na nirarayuma dahil sa lamig ng panahon, o nilalagnat dahil sa pabago-bagong panahon. Ipaaalala ko sa 'yo, hindi ang mga tagpo sa loob at labas ng Malate, o ng Maynila, ngunit ang tamis at lambing nung gisingin kita upang ipagluto ako ng agahan: itlog na pula, kamatis, at Vigan longanisa. O sa mga tanghaling dinadalaw ako ng gútom at humihiling ng paboritong pasta. Ipaaalala ko sa 'yo hindi ang makikinang na ilaw na nagkalat sa kahabaan ng Roxas Boulevard, ngunit ang kinang sa 'yong mga mata nung ipakilala kita sa mga importanteng tao sa buhay ko, at oo, nung sabihin kong "huli na Siya," Ikaw, ng may paninigurado. Magiging kamonin mo ako, at magiging kamuning din kita habang lumalalim ang mga bagay na maaring lumalim sa pag-iibigan ng dalawang magkaibang panahon, ngunit iisa na ngayon.
Bundok Balaan Natagpuan ko ang sarili sa Bundok Balaan, mag-isa, mataimtim kong dinarasal ng paulit-ulit ang kaligtasan at kapayapaan nitong mundo, para sa mga musmos na nakalublob sa ilog ng maagang kasawian at malabong pag-aasam ng pantay na karapatan. Tahan na, natagpuan ko ang sarili, mag-isa, umiiyak habang kipkip ng aking kamao ang galit at pagpupumiglas, matikas ang aking tindig ngunit di tulad ng katawan at pangangatawan itong kaluluwa, kailanman ay hindi maaaring takasan ang panahon at oras, ang pangkaraniwan at ang lahat ng pagitan. Buo pa sa aking isipan ang pagtatampisaw ng mga bata, ang taguan sa talahiban sa probinsya, ang matigatig na pagtulog sa katanghalian. Malinaw pa sa aking isipan ang misteryo sa pangungulila, mga habilin at paglisan. Wala akong magawa hanggang matagpuan ko ang sarili sa Bundok ng Balaan, mag- isa, bumubutil ng luha, mataimtim na tulad ng hangin ang aking pagdarasal. Inaawit ng aking puso ang tula ng sambayanan, ang matandang biro ng pagpapasya, alam kong maririnig ako ng dakilang Maykapal dahil hindi lamang ako ang nagdarasal ng kapayapaan at kaligtasan nitong mundo. Ang mundo ang nagturo sa akin kung paano ang lumuha, kung bakit dapat masaktan, kung bakit may kasawian, kung paanong ang lahat ng nagtungo sa lungsod ay babalik at muling babalikan ang pook na kinamuhian, ang lugar na nag-uugnay sa lahat ng bagay na binigkis at kumawala nang ito'y mahamugan. Ang mundo ang nagturo sa atin kung papaanong umiyak, ngunit ito rin ang nagpadanas sa uhaw na kaluluwa kung papaano ang manahimik at matagpuan ang sarili, ang manahimik at muling lumaya, managinip at muling payabungin ang sarili, muling umugat sa lupa at muling matagpuan ang sarili, mag-isa ngunit hindi na umiiyak, o kung lumuha ma'y mayroon ng rason at malalim na pinaghugutan. Natagpuan ko ang aking sarili doon sa Bundok ng Balaan, mataimtim, habang ako ang tumutupad sa aking sinumpaan, habang ako ang humulma sa dakilang mga panaginip ng aking kamusmosan, habang ako ang nagpalaya ng sarili mula sa sariling paghihigpit, ako ang nagsalaysay ng aking buhay at ako ang magsasabi kung kailan ko dapat tanggapin ang latay at katapusan.
Alón-alón Ang iyong pagdating sa dalampasigan nitong pagmimedyaluna ay ang tanging paraan upang nutawin ang bagahe ng kahapong akala'y di maiwan-iwan. Isa kang núnuk, kinatatakutan ang lahat ng iyong pagsisimula. Ang lahat sa iyo'y kritikal. Masuwerte ako waring ibong pagatpát, agresibo. Walang kinatatakutan ni banoy.
Binata Gusto kitang kilalanin kagabi habang bagahe ng iyong kaluluwa ang kabiguan, habang napupuno ng alinlangan at biniting pangako ang iyong katahimikan. Puwestuhan at usigin, bulungan: ang panganib ay nasa kung saan, nasa alingawngaw ng lihim, ng liham, ng naiwang bakas, nasa kahapon maging sa kasalukuyan. Gusto kitang kilalanin kagabi habang mahimbing sa pagkakatulog ang buwan at ang butiki pabalikbalik sa kisame, naghihintay, nalulumbay, nag-iisa sa buhay. Inalis ko sa pagkakakandado ng tingin ang pintuan ng kuwarto, kulot ka at ang ibang buhok ay puti, nasa mga 33 o 35, nakaitim na sapatos, sinungaling, ang sabi mo pa nga'y wala kang asawa. Nilasing natin ng ilang minuto ang sarili, ng hininga, ng baho ng San Mig Light, ng halik, ng ngiti, ng kuskos, ng lagaslas, ng pagsuso. Nalasing tayo sa maagang paglalakbay at nang pumatak ang oras sa inaasahan muli, sinilip ang kaluluwa ng bawat isa, humabol ng kuskos, ng halik, ng paghinga at kusang pinakawalan ang nakakulong na talinghaga, at nang mapansing gusot ng muli ang muwebles, may mantsa, may naiwang ilang hibla ng buhok, may naiwang amoy ng pawis, ng luha at ng laway, agad kong kinuwenta ang barya sa lamesa, sukli sa nauna, at humagilap ng maidaragdag. Iniabot sa nanginginig mong mga palad at agad-agad, ako'y nagpalaya ng simula't wakas hindi ng relasyon ngunit ng sarili.
Katawan Hindi ko alam kung tamang tinatanong ang presyo tulad ng mga items sa mall, dapat may price tag pero dahil sa balintawak o divisoria ka nahagilap i know, mapag-uusapan ang lahat ng bagay. Kuripot na sa kuripot, pero paprangkahin kita sanay na ako sa drama, kaya, hanggat maaari h'wag kang mambola di naman kasi bulawan ang iyong nota kaya h'wag mong presyohan ng bongga. Nang patuluyin kita sa sagradong kwarto ng makata nabighani ka sa mga librong sadya kong ikinalat nagtanong kung titser ba ako o writer, sagot ko, makata ako. Bigla kang natahimik, hindi ko alam kung kinabahan ka o sadyang hindi mo lamang naunawaan ang sinabi ko. Gusto sana kitang basahan ng binalaybay, pero hindi ito ang punto kung bakit sumapit ang gabi at biglang umulan pa. Nang ayain kitang maupo sa katre, bigla kang nabinge ganyan rin ang unang basa ko ng binalaybay true, muntik ko ngang makalimutan ang pangalan ko, ang edad, kung saan nag-aaral, kung saan nakatira. Pinilit kong sirain ang focus mo sa pagbabasa wala naman kasi talagang pera sa mga binalaybay na 'yan, wala ka naman talaga kasing makukuha sa mga 'yan, hindi ka mababago ng mga linya, ng sukat o ng mga pagtutugma. Nang hindi na kita mapigil sa pagbabasa, sinabayan na lamang kita habang patay ang ilaw sabay tayong lumiyab sabay nating hinanap sa dilim ang maaaring pangalang bibitawan kung magkaroon ng pagkakataon na tanungin natin ang isa't isa mamaya. Habang pilit mong iniintindi ang binabasang binalaybay bumulong ako sa 'yo: tandaan mo, tayo ang binalaybay at ang binalaybay ngayong gabi ay ang ating katawan.
Ispeys Nang magpaalam ka kagabi wala akong nagawa kundi pagbigyan ka sa gusto mo. Umaga. H'wag mo akong sisihin kung sabihin ko sa iyong hindi na kaya ng kaluluwa ko ang mapanaginipan ka pa gabi-gabi. Tulad ng mga binti't mga paa, tulad ng kahit anong paghahanap at pag-iisip, nakakapagod ang maghintay. Sa wala. O sa mga pagkakataong hindi ko alam kung naghihintay pa ba ako o naghihintay na lamang sa wala. Kapag nakapagpalowd ako mamaya, iti-text kita: d n me hapi sa u. sa a10. rest muna tau. usap n lng tau pag reD kna. kpag reD n me.
Naligaw Nabuwag ang katahimikan nitong puso: Guwapo. Ang iyong nawong, perpekto ang pagkakahulma ng iyong ilong, mga mata, labi, mga kilay. Isa kang Anghel sa simbahan ng gunita at mga nakalimutang pangako ng kabataan. Kahibangan ang ibigin kita, hindi ka marunong magbasa ng binalaybay, hindi ka mahilig sa binalaybay. Walang saysay ang pagiging perpekto ng iyong nawong, ang pagiging anghel mo. Ito ang rason kung bakit di kita puwedeng ibigin, paulit- ulit na isipin. Hindi mo ako lubos na maiintindihan. Mauubos ka lamang, hindi ka maililigtas ng ayud, yakap at mga halik ko kung tuluyan ka mang maligaw.
Tungkol sa Awtor Si Noel G. de Leon ay nagtapos ng AB Communication Arts (Broadcast Journalism) sa Unibersidad ng San Agustin taong 2011. Nagpakadalubhasa sa pag-aaral ng wika at panitikan ng Kanlurang Visayas partikular sa area ng Literatura ng Filipino sa Hiligaynon, kasalukuyan niyang tinatapos ang kaniyang Master's Degree sa Unibersidad ng Pilipinas Visayas (UPV) kung saan siya nagtuturo ng Filipino sa hayskul. Aktibo siyang nagbibigay ng mga lektyur na may kinalaman sa pagpapalusog at pagtataguyod ng panitikang Hiligaynon. Miyembro siya ng Mirror Poetry Guild. Ang Babala sa Nilalaman ay ang una niyang tsapbuk .