Pag-aaral Pambuhay ng Apocalipsis Ikalawang Aklat Mga Mensahe 7-12 Witness Lee
© 1984 Living Stream Ministry Reserbado ang lahat ng karapatan. Walang bahagi ng gawaing ito ang maaaring sipiin o ilipat sa anumang anyo o sa pamamagitan ng anumang paraan - grapiko, elektroniko, o mekanikal, kabilang ang pagpo-photocopy, pagrerekord, o pamamaraan ng pag-ipon at pagkuha ng impormasyon - nang walang nakasulat na pahintulot mula sa tagapaglathala. Ikalawang Pagkalimbag, 500 kopya, Setyembre 2012 Isinalin sa Filipino na may pahintulot ng: Living Stream Ministry 2431 W. La Palma Ave., Anaheim, CA 92801 U.S.A. P.O. Box 2121, Anaheim, CA 92814 U.S.A. Inilathala ng: LITERATURE CENTER 19-23 Liwayway St., Acacia, Malabon City, Philippines Tel. Nos.: (02) 287-2225; 288-9231 Email:
PAMBUNGAD Ang mga sumusunod na mensahe ay ginawang laan sa mga banal sa paraang elektroniko para sa kanilang pagtatamasa habang dumaranas ng Enhanced Community Quarantine.
Mga Nilalaman MENSAHE 7 MENSAHE 8 MENSAHE 9 MENSAHE 10 MENSAHE 11 MENSAHE 12 (Mangyaring paki-download ang susunod na aklat)
PAG-AARAL PAMBUHAY NG APOCALIPSIS MENSAHE PITO ANG MGA EKKLESIA LOKAL Napakahusay ng pagkakakatha sa aklat ng Apocalipsis. Sa wari, ang iba't ibang puntong nakalakip sa kapitulo isa ay walang kaugnayan sa isa't isa. Ngunit kung titingnan natin ang mga ito mula sa pananaw ng ating karanasan, makikita natin na napakabuti ng pagkakasunud-sunod ng mga ito. Sa huling dalawang mensahe, tinalakay natin ang mga bagay tungkol sa pagbabalik ng Panginoong Hesus at tungkol sa ating paghihintay sa Kanya sa pamamagitan ng pagiging mga kasamang kabahagi sa Kanyang kapighatian, kaharian, at pagtitiis. Sa mensaheng ito, darako na tayo sa mga ekklesia lokal. Tila ba ang mensaheng ito ukol sa mga ekklesia lokal ay walang kaugnayan sa dalawang naunang mensahe. Subalit, ayon sa ating karanasan, alam natin na ang tatlong mensaheng ito ay pawang magkakaugnay sa isa't isa. Hinihiling ng pagbabalik ng Panginoong Hesus na ang ilan ay makibahagi sa kapighatian, kaharian at pagtitiis na nasa loob ni Hesus. Ang pinakamainam na paraan upang gawin ito ay ang mapasaloob ng mga ekklesia lokal. Sa labas ng ekklesia, mahirap para sa kanino man ang makibahagi sa tatlong bagay na ito. I. ANG PAGSULONG NG DIBINONG PAHAYAG SA BANAL NA KASULATAN Tatalakayin natin ang ukol sa ekklesia lokal sa pamamagitan ng pagsasaalang-alang sa pagsulong ng dibinong pahayag sa Banal na Kasulatan. Ang dibinong pahayag sa Biblia ay nagsisimula sa Diyos at napasusukdol sa mga ekklesia lokal. Ang unang dalawang kapitulo ng Genesis, kasama na ang buong Lumang Tipan, ay isang pahayag ng Diyos Mismo, at ang apat na Ebanghelyo ay isang pahayag ni Kristo. Inihahayag ng katotohanang ito ang pagsulong sa dibinong pahayag mula sa Diyos tungo kay Kristo. Kasunod ng apat na Ebanghelyo, mayroon tayong Mga Gawa at mga Sulat, na sa pangunahin ay isang pahayag ni Kristo bilang ang Espiritu. Kaya, ang pahayag ng Espiritu ay isang Mga Nilalaman
pagpapatuloy ng dibinong pahayag sa Biblia. Kasunod nito, ang ekklesia ay inihayag. Kaya, mayroong apat na pangunahing bahagi ang dibinong pahayag sa Biblia: ang bahaging ukol sa Diyos, ang bahaging ukol kay Kristo, ang bahaging ukol sa Espiritu, at ang bahaging ukol sa ekklesia. Ang taglay ng mga Hudyo ay ang unang bahagi lamang ng pahayag na ito, sapagkat ang tinatalakay lamang ng tatlumpu't siyam na aklat ng Lumang Tipan ay ang pahayag ukol sa Diyos. Ang karamihan sa mga Kristiyano ay nagtataglay nang higit pa rito, taglay ang Lumang Tipan at ang apat na Ebanghelyo. Bagama't taglay nila ang buong Biblia, sa katunayan, ang taglay nila ay nakahihigit lamang nang kaunti sa Lumang Tipan at mga Ebanghelyo. Maaaring kilala nila ang Diyos ayon sa pagkahayag sa Kanya sa Lumang Tipan at maaaring alam nila ang mga kuwento sa mga Ebanghelyo tungkol kay Kristo, subalit wala silang anumang nalalaman tungkol sa Espiritu ng buhay o sa ekklesia. Sa konsepto ng maraming Kristiyano, ang ekklesia ay isang pisikal na gusali. Sa Linggo nang umaga, maraming magulang ang magsasabi sa kanilang mga anak, "Punta na tayo sa simbahan (church)." Ayon sa kanilang konsepto, ang ekklesia ay isang bunggalo o isang katedral, na may isang mataas na tore. Halos wala silang anumang nalalaman ukol sa ekklesia gaya ng inihayag sa Banal na Salita. Salamat sa Diyos na sa loob ng nagdaang dalawang siglo, sumulong ang ibang Kristiyano sa kanilang kaalaman ukol sa Biblia, tinataglay hindi lamang ang Lumang Tipan at ang mga Ebanghelyo, bagkus ang mga Sulat din. Nakikilala ng mga Kristiyanong ito ang Diyos, si Kristo, at ang Espiritu. Mangyari pa, wala silang gaanong nalalaman tungkol sa Espiritu ng buhay. Sa pangunahin, kilala lamang nila ang Espiritu bilang ang Espiritu ng kapangyarihan para sa pagbabautismo. Kakaunti lamang ang nalalaman nila tungkol sa nananahanang Espiritu. Bagama't maaaring nalalaman nang kaunti ng mga Kristiyanong ito ang hinggil sa ekklesia, ang nakikita lamang nila ay ang pansansinukob na ekklesia, at hindi ang mga ekklesia lokal. Gayunpaman, ang nauunang tatlong kapitulo ng Apocalipsis ay hindi ukol sa pansansinukob na ekklesia; ang mga kapitulong ito ay lubusang ukol sa mga ekklesia lokal. Ngayon, taglay nating nasa pagbabawi ng Panginoon ang buong Biblia: ang Lumang Tipan, ang mga Ebanghelyo, ang Mga Gawa, ang mga Sulat at ang Apocalipsis. Nakasama ako sa Brethren Assembly sa loob ng pito at kalahating taon. Sa mga panahong iyon, nag-ukol kami ng Mga Nilalaman
higit na pansin sa mga aklat ng Daniel at ng Apocalipsis. Gayunpaman, ang karamihan sa aking narinig hinggil sa Apocalipsis ay tungkol sa mga halimaw at sa sampung sungay. Wala akong anumang impresyon na sa aklat ng Apocalipsis ay naroroon ang mga ekklesia lokal. Ni hindi ko nga gaanong narinig ang tungkol sa Bagong Herusalem. Nasabihan lamang ako na iyon ay isang lunsod sa langit na may mga makalangit na mansyon, na ang lansangan nito ay pinatag sa ginto, at na ang mga pintuan niyaon ay gawa sa mga perlas. Purihin ang Panginoon na ngayon ang ating aklat ng Apocalipsis ay hindi katulad nito! Sa ating aklat ng Apocalipsis, naroroon ang mga ekklesia lokal kasama ang Anak ng Tao sa kalagitnaan ng mga ito, at naroroon pa ang Bagong Herusalem na taglay si Kristo bilang ang sentralidad at unibersalidad nito. A. Hinggil sa Diyos Isaalang-alang natin ngayon ang pagsulong ng dibinong pahayag sa mga Kasulatan nang mas detalyado. Unang-una, inihahayag ng Diyos ang Kanyang Sarili sa atin (Gen. 1:1). Sa Genesis 1:26 inihayag ang Diyos bilang Elohim, isang salitang Hebreo na nangangahulugang "ang makapangyarihang Isa." Ang salitang Ingles na Diyos ay ang salin ng salitang Hebreong Elohim. Kasunod nito, sa Genesis 2:7, inihayag ang Diyos bilang Jehovah, na nangangahulugang, "Ako yaong Ako Nga." Ang Diyos ay ang dakilang Ako Nga, ang magpakailanmang-umiiral na Isa. Bilang ang magpakailanmang-umiiral na Isa, Siya ang realidad ng bawat positibong bagay. Ang pangalang Jehovah ay tumutukoy sa Diyos sa Kanyang pakikipag-ugnayan sa tao. Hinggil sa Kanyang paglalang, ang Diyos ay inihayag bilang ang Elohim; hinggil sa Kanyang relasyon sa tao, inihayag Siya bilang si Jehovah. Ang Jehovah ay ang Lumang Tipang anyo ng pangalang Hesus, at ang Hesus ay ang Bagong Tipang anyo ng Jehovah. Sa ibang pananalita, sa Lumang Tipan, si Hesus ay tinatawag na Jehovah, at sa Bagong Tipan, si Jehovah ay tinatawag na Hesus. Ang buong Lumang Tipan, na binubuo ng tatlumpu't siyam na aklat, ay pangunahing isang pahayag ng dalawang dibinong titulo, Elohim at Jehovah. B. Hinggil kay Kristo Ang ikalawang hakbang sa pagsulong ng dibinong pahayag ay ang pahayag hinggil kay Kristo (Mat. 1:1). Sa isang tiyak na panahon, ang Mga Nilalaman
Diyos ay nagkatawang-tao na tinawag na Hesu-Kristo. Kaya, kasunod ng Lumang Tipan, mayroon tayong apat na Ebanghelyong naghahayag sa isang kahanga-hangang Personang nagngangalang Hesu-Kristo. Ang pangalang Hesus ay pangunahing nangangahulugang ang Tagapagligtas (Mat. 1:21), at ang titulong Kristo ay pangunahing nangangahulugang ang pinahirang Isa (Mat. 16:16). Si Hesus ay hindi lamang ang ating Tagapagligtas, bagkus ang pinahirang Isa rin ng Diyos o, kung gagamitin ang terminolohiya ngayon, ang hinirang na Isa ng Diyos. Hinirang Siya ng Diyos upang isagawa ang Kanyang walang-hanggang ekonomiya. Hindi lamang Siya si Hesus upang iligtas tayo, bagkus ang Kristo rin upang isagawa ang walang-hanggang plano ng Diyos. Upang maisagawa ni Kristo ang walang-hanggang plano ng Diyos, kinakailangan Niya ang ekklesia. At upang maibunga ang ekklesia may pangangailangan para sa dalawang bagay - ang pagtutubos at ang pamamahagi ng buhay. Pagkatapos na matubos ang natisod, nilalang na tao, kailangang ipamahagi ni Kristo ang buhay tungo sa mga tinubos na tao. Para rito, may pangangailangan para sa Espiritu ng buhay, ang nagbibigay-buhay na Espiritu. Kaya, kasunod ng apat na Ebanghelyo, taglay natin ang pagtutubos at pamamahagi ng buhay sa Mga Gawa at sa mga Sulat. Sa mga aklat na ito, ang dugo ni Kristo ay madalas banggitin. Kasama ng dugo, taglay natin ang Espiritu. Ang dugo ay para sa pagtutubos, at ang Espiritu ay para sa pamamahagi ng buhay. Pagkatapos na matubos at maisilang na muli, tayo ay nagiging ang mga buháy na sangkap ng Katawan ni Kristo, ang ekklesia. Bilang ang ekklesia, ang Katawan ay ang paraan upang maisagawa ni Kristo ang walang- hanggang ekonomiya ng Diyos. Sa pamamagitan nito nakikita natin na sa ekonomiya ng Diyos, ang ekklesia ay isang lubhang mahalagang bagay. Kung wala ito, walang anumang maisasakatuparan si Kristo. Kung isasagawa Niya ang walang-hanggang plano ng Diyos, dapat na mataglay Niya ang ekklesia. C. Hinggil sa Espiritu Ang Diyos ay inihayag bilang si Elohim at bilang si Jehovah, at si Kristo ay inihayag bilang si Hesus at bilang Kristo. Ang pahayag hinggil sa Espiritu, gayunpaman, ay hindi payak (Mat. 28:19); sa halip, ito ay isang hiwaga. Kakaunting Kristiyano lamang ang nakipaglaban para sa pahayag ukol sa Diyos, at hindi marami ang nakipaglaban para sa pahayag ukol kay Kristo. Ngunit kapag dumako na tayo sa bagay tungkol Mga Nilalaman
sa Espiritu, mayroong maraming pagtatalu-talo sapagkat ang pahayag ukol sa Espiritu ay isang hiwaga. Ang Espiritu ay mahiwaga sapagkat ito ay may kaugnayan sa buhay. Maraming aspekto ang pahayag ukol sa Espiritu: ang Espiritu ng katotohanan o realidad (Juan 14:16-17), ang Espiritu ng buhay (Roma 8:2), ang Espiritu ng kapangyarihan (Luc. 24:49), ang Espiritu ng Diyos (Roma 8:9), ang Espiritu ni Kristo (Roma 8:9), ang Espiritu ni Hesus (Gawa 16:7), ang Espiritu ni Hesu-Kristo (Fil. 1:19), ang Espiritu Santo (Gawa 5:32), at ang pitong Espiritu (Apoc. 1:4; 4:5; 5:6). Alam ba ninyo ang pagkakaiba ng Espiritu ng buhay at Espiritu ng kapangyarihan? Yaong mga nasa tinatawag na kilusang Pentecostal o karismatik ay nagsasalita tungkol sa Espiritu ng kapangyarihan. Tanging ang Panginoon lamang ang nakaaalam kung mayroon ba silang tunay na kapangyarihan o wala. Marami na akong narinig tungkol sa sinasabing pagsasalita sa pamamagitan ng iba't ibang wika (speaking in tongues), subalit wala pa akong nakitang kapangyarihan sa gawain ng yaong mga nagsasalita ng iba't ibang wikang ito. Ang bautismo ng Espiritu Santo ay nagbibigay ng kapangyarihan sa mga tao. Ngunit napakarami sa mga ipinalalagay na mga nagsasalita sa iba't ibang wika sa kasalukuyan ang wala ring kapangyarihang katulad ng mga hindi nagsasalita sa iba't ibang wika. Maaaring may kapangyarihan silang magsalita ng kung anu-anong hindi maunawaan na mga bagay, ngunit wala silang kapangyarihang magligtas ng mga kaluluwa. Bagama't ang ilan ay hindi pa kailanman nakapagsalita ng ganoong "mga wika," libu-libong tao na ang naligtas sa pamamagitan ng kanilang pagpapahayag ng ebanghelyo. Iyon ang tunay na kapangyarihan. Hindi lamang walang tunay na kapangyarihan sa tinatawag na kilusang karismatik; ni wala ring anumang buhay. Pagkatapos magsalita sa iba't ibang wika, marami ang magpapatuloy na makipag-away sa kani-kanilang mga asawa o manigarilyo. Ito ba ay tao. buhay? Hindi! Ang buhay ay nagtatransporma ng mga Kinakailangan natin kapwa ang Espiritu ng kapangyarihan at ang Espiritu ng buhay. Naririto tayo para sa patotoo ni Hesus. Ang patotoong ito ay hindi isang terminolohiya ni isang anyo; ito ay isang buhay. Gaano natin kailangang buksan ang ating mga sarili sa Kanya upang maipamahagi Niya ang higit pang buhay tungo sa atin. Kung talagang taglay natin si Kristo bilang ating buhay, tayo ay lalakad, mamumuhay at igagawi ang ating mga sarili sa loob ni Kristo. Ngayon naiintindihan na natin kung Mga Nilalaman
bakit paulit-ulit na sinasabi sa mga Sulat ang tungkol sa Espiritu. Gaya ng nakita na natin, sinasalita ng aklat ng Apocalipsis ang tungkol sa pitong Espiritu ng Diyos. Para sa buhay-ekklesia, may pangangailangan para sa pinatinding Espiritung ito. Mula sa pinatinding Espiritung ito, ang tunay na ekklesia ay iiral. Hindi ko kinakalaban ang anumang tunay na Pentecostal na kaloob, ngunit maipatototoo ko na sa nakalipas na panahon, wala pa akong nakikita ni isang wastong ekklesiang itinayo niyaong tinatawag na kilusang Pentecostal. Isaalang-alang ninyo ang kilusang karismatik ng Katoliko sa kasalukuyan; ito ay natitigmakan ng pagsamba kay Maria. Kung ang kilusang ito ay wasto, bakit nito hinahayaan ang pagsamba sa mga diyus-diyosan? Ang pagpayag nito sa pagsamba sa mga diyus-diyosan ay nagpapatunay na hindi ito wasto. Ang dumi ay maaaring idagdag sa isang bolang-yelo (snowball), ngunit hindi sa isang brilyante. Ang tinatawag na kilusang karismatik ay gaya ng isang bolang-yelo na maaaring dagdagan ng maruruming bagay. Kailangang mabuksan ang ating mga mata upang makita na sa ngayon ay ninanais ng Diyos ang tunay, buháy, at praktikal na mga ekklesia lokal. D. Hinggil sa Ekklesia Ngayon dumako na tayo sa huling bahagi ng banal na pahayag, ang pahayag ukol sa ekklesia. Mahirap makilala ang ekklesia sapagkat hindi nais ni Satanas, ang tusong kaaway, na makita ng mga Kristiyano kung ano ang tunay na ekklesia. 1. Ang Pansansinukob na Ekklesia Ang ekklesia bilang ang Katawan ni Kristo (1 Cor. 12:12-13) ay pansansinukob na iisa lamang (Efe. 1:22-23; 4:4-6). Si Kristo bilang ang namumukod-tanging Ulo ay may iisang namumukod-tanging Katawan na binubuo ng lahat na tunay na sumasampalataya sa Kanya. 2. Ang mga Ekklesia Lokal Ang pansansinukob na ekklesia bilang ang Katawan ni Kristo ay inihahayag sa pamamagitan ng mga ekklesia lokal. Ang mga ekklesia lokal, bilang ang mga kahayagan ng iisang Katawan ni Kristo (Apoc. 1:12, 20), ay isa lamang sa bawat lokalidad (Gawa 8:1; 13:1; Roma 16:1; 1 Cor. 1:2). Sinasabi ng Apocalipsis 1:4, "Si Juan sa pitong ekklesia na nasa Asya." Ang Asya ay isang lalawigan ng sinaunang Imperyo Mga Nilalaman
Romano na kung saan naroroon ang pitong lunsod na binanggit sa 1:11. Ang pitong ekklesia ay nasa pitong lunsod na iyon nang isa-isa ayon sa sunud-sunod na pagkakabanggit, hindi lahat ay nasa iisang lunsod lang. Hindi tinatalakay ng aklat na ito ang ukol sa isang pansansinukob na ekklesia kundi ang ukol sa mga ekklesia lokal sa maraming lunsod. Ang ekklesia ay una munang inihayag bilang pansansinukob sa Mateo 16:18, at pagkatapos ay bilang lokal sa Mateo 18:17. Sa aklat ng Mga Gawa, ang ekklesia ay isinagawa sa paraan ng mga ekklesia lokal, gaya ng ekklesia sa Herusalem (8:1), ekklesia sa Antioquia (13:1), ekklesia sa Efeso (20:17), at mga ekklesia sa mga lalawigan ng Syria at Cilicia (15:41). Maliban sa ilang isinulat para sa ilang indibiduwal, ang lahat ng mga Sulat ay isinulat para sa mga ekklesia lokal. Wala ni isa ang isinulat para sa pansansinukob na ekklesia. Kung walang mga ekklesia lokal, walang praktikalidad at aktuwalidad ng pansansinukob na ekklesia. Ang pansansinukob na ekklesia ay natatanto sa mga ekklesia lokal. Ang pagkakakilala sa pansansinukob na ekklesia ay dapat mapasukdol sa pagkakakilala sa ekklesia sa panlokal. Isang malaking pagsulong para sa atin ang makilala at maisagawa ang mga ekklesia lokal. Tungkol sa ekklesia, ang aklat ng Apocalipsis ay nasa napaunlad na yugto, dahil isinulat ito sa mga ekklesia lokal. Kung nais nating alamin ang aklat na ito, dapat tayong sumulong mula sa pagkaunawa sa pansansinukob na ekklesia tungo sa pagkatanto at pagsasagawa ng mga ekklesia lokal. Tangi lamang ang mga yaong nasa mga ekklesia lokal ang nasa tamang kinatatayuan na may tamang anggulo at wastong pananaw o pagkaunawa upang makita ang mga pangitain sa aklat na ito. Sa 1:11 nagsabi ang tinig kay Juan, "Ang iyong nakikita ay isulat mo sa isang aklat at iyong ipadala sa pitong ekklesia: sa Efeso, at sa Esmirna, at sa Pergamo, at sa Tiatira, at sa Sardis, at sa Filadelfia, at sa Laodicea." Kinatha ang bersikulong ito sa isang napakaimportanteng paraan. Sa bersikulong ito, makikita natin na ang pagpapadala ng aklat na ito "sa pitong ekklesia" ay katumbas ng pagpapadala nito sa pitong lunsod. Malinaw na ipinakikita nito na ang pagsasagawa ng buhay- ekklesia noong sinaunang panahon ay yaong isang ekklesia sa isang lunsod, isang lunsod na may iisang ekklesia. Walang lunsod na may higit pa sa isang ekklesia. Ito ang ekklesia lokal, buong lunsod ang nasasakupan (local city-wise) hindi isang lansangan lamang (street-wise) ni isang lugar (area-wise). Ang kinasasakupan ng isang ekklesia lokal ay dapat sumaklaw sa buong lunsod kung saan naroroon ang ekklesia; hindi Mga Nilalaman
ito nararapat na maging mas malaki o mas maliit kaysa sa hangganan ng lunsod. Ang lahat ng mananampalatayang nasa loob ng hangganang iyon ay dapat bumuo sa isang namumukod-tanging ekklesia lokal sa loob ng lunsod na iyon. Kaya, ang isang ekklesia ay katumbas ng isang lunsod, at ang isang lunsod ay katumbas ng isang ekklesia. Ito ang tinatawag nating mga ekklesia lokal. Binabanggit ng Apocalipsis 1:4 ang tungkol sa "pitong ekklesia." Ang pito ay ang bilang para sa kakumpletuhan sa pagsasagawa ng Diyos, gaya ng pitong araw para sa paglalang ng Diyos (Gen. 1:31-2:3), pitong tatak (5:5) pitong trumpeta (8:2), at pitong mangkok (15:7) na para sa pagkilos ng Diyos sa ibabaw ng lupa. Kaya, ang pitong ekklesia ay para sa kakumpletuhan ng pagkilos ng Diyos. Ang ekklesia ay kinakailangang magkaroon ng kahayagan nito. Kung pag-uusapan natin ang ekklesia nang hindi nagtataglay ng kahayagan ng ekklesia, ang ating pag-uusap ay lubusang nasa teorya lamang; hindi ito praktikal. Upang ang ekklesia ay maging tunay at praktikal, may pangangailangan para sa mga ekklesia lokal. Kung wala kayong mga ekklesia lokal, wala kayong ekklesia. Gayundin naman, kung wala kayong mga sangkap, wala kayong Katawan. Kung wala kayong ekklesia lokal, hindi kayo magkakaroon ng pansansinukob na ekklesia, sapagkat ang pansansinukob na ekklesia ay binubuo ng lahat ng ekklesia lokal gaya rin ng kung paanong ang katawan ng isang tao ay lamang ang binubuo ng maraming sangkap nito. Ang pansansinukob na ekklesia ay ang mapasaisang Perya ng Kawalang- kabuluhan (Vanity Fair). Subalit taglay natin ang mga ekklesia lokal sa praktikal na paraan. Kung tatanungin tayo kung nasaan ang ekklesia, maaari nating ituro ang mga ekklesia sa Anaheim, sa San Francisco, sa Chicago, sa New York, at sa marami pang ibang lugar. taglayin May ilang kaibigang Kristiyano ang nakipagtalo sa akin na nagsasabi, "Bakit mo sinasabing kayo ang ekklesia at kami ay hindi ang ekklesia?" Kung minsan sumasagot ako ng, "Kung sinasabi ninyong kayo ang ekklesia, mangyari lamang na ipakita ninyo na kayo nga ang ekklesia. Ipakita ninyo sa akin kung nasaan ang ekklesia." Ang ilan ay sumagot na nagsasabing nagsugo raw sila ng maraming misyonero. Mula sa kaibuturan nila, alam nilang hindi sila ang ekklesia. Ang katunayan ay siyang katunayan. Kung kayo ang ekklesia, kung gayon, bakit hindi ninyo tinatawag ang inyong sarili na ekklesia? Alam mo kung ano ka. Huwag kang magkunwari o magpalagay na gayon ka kung hindi ka Mga Nilalaman
naman ganoon. Yamang ako ay isang lalake, dapat kong tawagin ang aking sarili bilang isang lalake. Ano pa ba ang dapat kong gawin? Noong 1963, hinilingan akong magsalita sa isang lugar sa Missouri. Pagkatapos ng pagpupulong, tumayo ang nag-anyaya at, nagsabi sa isang maganda, mapagkumbaba, at magalang na paraan, "Kapatid Lee, pakisabi mo nga sa amin kung bakit ninyo tinatawag ang inyong mga sarili na ekklesia sa Los Angeles." Sumagot ako, "Kapatid, kung hindi namin tatawagin ang aming mga sariling ang ekklesia, ano na kung gayon ang itatawag namin sa aming sarili? Kami ay payak lang na ang ekklesia. Hindi lamang ito ang katotohanan, bagkus ang katunayan din." Tayo ay kung ano nga tayo. Bagama't maaari tayong magkunwari o magpalagay bilang iba pa, yaon ay hindi ang kung ano tayo sa katunayan. Bago dumating ang pagbabawi ng Panginoon sa Estados Unidos, walang mga Kristiyano ang nagsasabing sila ang ekklesia sa Los Angeles. Kaya, nang dumating kami sa Los Angeles, kailangang tawagin namin ang aming mga sarili bilang ang ekklesia sa Los Angeles. Sinasabi ng Apocalipsis 1:20, "Ang hiwaga ng pitong bituin na inyong nakita sa Aking kanang kamay, at ng pitong gintong patungan- ng-ilawan: ang pitong bituin ay ang mga sugo ng pitong ekklesia, at ang pitong patungan-ng-ilawan ay pitong ekklesia." Nang makita ni Juan ang pitong bituin sa kanang kamay ni Kristo at ang pitong gintong patungan ng ilawan kung saan sa gitna ng mga ito ay naroroon si Kristo, yaon ay isang hiwaga para sa kanya. Hindi niya natanto ang kahulugan ng pitong makalangit na bituin at ng pitong gintong patungan ng ilawan. Kaya, inihayag ng Panginoon ang hiwaga sa kanya, sinasabi na, "Ang pitong bituin ay ang mga sugo ng pitong ekklesia, at ang pitong patungan ng ilawan ay ang pitong ekklesia." Ang kahulugan nito ay hindi lamang isang hiwaga para kay Juan, bagkus maging para sa mga mananampalataya ng mananampalataya ang paghahayag ng hiwagang ito upang makita ang mga ekklesia at ang kanilang mga sugo. rin ngayon. Kinakailangan ng lahat Ang mga ekklesia, na isinasagisag ng mga gintong patungan ng ilawan, ay "ang patotoo ni Hesus" (1:2, 9) sa dibinong kalikasan, na nagliliwanag sa madilim na gabi sa panlokal, gayunman ay sama-sama bilang isa. Ang mga ekklesia ay nararapat na dibino sa kalikasan - ginto. Ang mga ito ay nararapat na maging ang mga patungan, ang mga patungan ng ilawan pa nga, na tumatangan sa ilawang may langis (si Kristo bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay), nagliliwanag sa Mga Nilalaman
kadiliman nang isa-isa at sama-sama. Ang mga ito ay mga indibiduwal na patungan ng ilawan sa panlokal, gayunpaman, ang mga ito rin ay isang grupo, ilawan sa pansansinukob. Ang mga ito ay hindi lamang nagliliwanag sa panlokal, bagkus tinataglay rin sa pansansinukob ang gayunding patotoo kapwa sa mga lokalidad at sa sansinukob. Magkakapareho ang kanilang kalikasan at iisa ang kanilang hugis. Tinataglay ng mga ito ang parehong ilawan para sa parehong layunin at ang bawat isa ay lubusang napagkikilalang kaisa ng iba, walang taglay na pansariling pagkakakilanlan. Ang mga pagkakaiba ng mga ekklesia lokal na nakatala sa mga kapitulo dalawa at tatlo ay pawang nasa negatibong panig, hindi sa positibong panig. Sa negatibong panig, sa kanilang mga kabiguan, sila ay magkakaiba at hiwalay sa isa't isa; ngunit sa positibong panig, sa kanilang kalikasan, hugis, at layunin, ang mga ito ay lubusang magkakapareho at may kaugnayan sa isa't isa. Madali para sa mga mananampalataya na makilala ang pansansinukob na ekklesia, ngunit mahirap para sa kanilang makita ang mga ekklesia. Ang pahayag ukol sa mga ekklesia lokal ay ang sukdulang pahayag ng Panginoon ukol sa ekklesia. Ito ay ibinigay dito sa huling aklat ng dibinong Salita. Upang lubusang makilala ang ekklesia, dapat sundan ng mga mananampalataya ang Panginoon mula sa mga Ebanghelyo, dumaraan sa mga Sulat tungo sa aklat ng Apocalipsis, hanggang sa makita nila ang mga ekklesia lokal na inihayag dito. Sa Apocalipsis, ang unang pangitain ay hinggil sa mga ekklesia. Ang mga ekklesia kasama si Kristo bilang ang kanilang sentro ay ang pokus ng dibinong administrasyon para sa pagsasakatuparan ng walang-hanggang layunin ng Diyos. isang pagtitipon, ng mga patungan ng Kung walang mga ekklesia lokal, hindi ko kayang magpatuloy pang mabuhay. Mas nanaisin ko pang mamatay na lamang. Ipagpalagay nating walang mga ekklesia lokal. Ano ang gagawin natin? Mawawalan tayo ng gol, walang hangarin, at walang layunin, at ang ating buhay-Kristiyano ay magiging walang katuturan. Ang mga ekklesia lokal ay ang gol, ang hangarin at ang kahulugan ng ating buhay-Kristiyano. Habang tinatamasa mo ang buhay sa ekklesia lokal, maaaring hindi mo ito gaanong pinahahalagahan. Subalit kapag ang mga ekklesia ay inalis, saka mo pa lamang matatantong inalisan ka ng bawat biyaya. Kung walang buhay-ekklesia, hindi tayo maaaring mabuhay, sapagkat maiwawala natin ang gol at ang kahulugan ng ating pagiging isang Kristiyano ngayon. Mga Nilalaman
Inaasahan kong makikita nating lahat, lalung-lalo na ng mga kabataan, na ang hantungan ng pahayag ng Diyos ay ang mga ekklesia lokal. Ang pahayag ng Diyos ay patuloy na sumusulong at tumitigil lamang ito nang marating na Niya ang mga ekklesia lokal. Ang mga ekklesia lokal ay ang hantungan ng Diyos. Dinala ng Diyos ang Kanyang pahayag tungo sa loob ng mga ekklesia lokal. Ito ang dahilan kung bakit ang mga ekklesia lokal ay puspos ng pahayag, liwanag, at katotohanan. Sa labas ng mga ekklesia, may kakulangan ng liwanag, pahayag, at pagkain. Ngunit ang mga ekklesia ay punô ng pahayag sapagkat ang mga ito ay ang destinasyon ng pahayag ng Diyos. Sa gayon, ang lahat ng kayamanan ng dibinong pahayag ay naririto. Kung makikita ninyo ito, sa gayon ay matatanto ninyong hindi pa nga tayo lubhang masigasig para sa ekklesia. Ang ating espiritu ay nagpapatotoo ukol sa bagay na ito. Sa tuwing hindi tayo nagpapatotoo ukol sa mga ekklesia lokal, ang ating espiritu ay humuhupa. Sa tuwing tayo ay nagsisikap na maging tila ba marunong at hindi pinupukaw ang anumang pagsalungat laban sa atin sa pamamagitan ng pag-iwas sa mga usapa ng ukol sa ekklesia, kaagad tayong nakadarama ng kamatayan sa loob natin. Subalit kapag lakas-loob tayong magsasalita ng tungkol sa ekklesia lokal, tayo ay napupukaw, ang ating espiritu ay buháy at nagniningas, at nadarama nating parang nais nating sumigaw, humiyaw, at dumagundong. Napagtanto ko na mas mainam na huwag makasakit ng damdamin ng mga tao. Gayunpaman, kapag sinisikap kong huwag saktan ang damdamin ng mga tao, nasasaktan ko naman ang damdamin ng Panginoon. Subalit kung buong tatag kong sinasabi sa mga tao na ang mga ekklesia lokal ay ang hantungan ng Panginoon, nadarama ko na sumasaakin ang Panginoon. Ayon sa buong Biblia, ang Anak ng Tao, si Kristo, ay lumalakad sa gitna ng mga ekklesia lokal. Kung hinahanap mo si Kristo, kailangan mong pumunta sa mga ekklesia lokal. Ang Anak ng Tao ay kumikilos sa kalagitnaan ng mga ekklesia at inaalagaan ang mga ito. Kung nais mong makibahagi sa pangangalagang ito, kailangang ikaw ay nasa mga ekklesia lokal. Ang ating kabigatan ngayon ay ang dalhin ang bayan ng Diyos tungo sa Kanyang gol, at ang ating layunin ay ang tulungan ang mga banal na marating ang hantungan ng Diyos. Bago tayo napasa mga ekklesia lokal, tayo ay mga taong pagala- gala. Hindi tayo kailanman nagkaroon ng damdamin na tayo ay nakauwi na o narating na natin ang ating hantungan. Ngunit noong araw na tayo ay mapasaekklesia lokal, natanto natin na tayo ay nakauwi na. Mga Nilalaman
Pagkatapos ng paggala sa loob ng maraming taon, alam natin na narating na rin natin sa wakas ang ating destinasyon. Nang tayo ay unang mapasabuhay-ekklesia, isang bagay mula sa kaibuturan natin ang nagsasabing, "Ito na nga ang lugar," at alam nating tayo ay nakauwi na. Sapagkat nakarating na tayo sa ating destinasyon, hindi na tayo kailangang maglakbay pa. Napakarami sa mga naghahanap na Kristiyano ngayon ang mga manlalakbay; naglalakbay sila mula sa isang denominasyon o grupo tungo sa isa pa. Ngunit noong araw na tayo ay mapasabuhay-ekklesia, ang ating mga paggala ay huminto na. Ang mga ekklesia lokal ang siyang ninanais ng Diyos sa ngayon. Ito ang huling istasyon ng Kanyang pahayag. Ang ating pangangailangan ay payak lamang na ipamuhay ang lokal na buhay-ekklesia. Ang ating patotoo ay yaong tayo ay hindi isang organisasyon - tayo ay ang lokal na kahayagan ng Katawan ni Kristo. II. ANG PAGSULONG NG PAGPAPAKITA NG DIYOS Ang Diyos ay naisakatawan at naihayag kay Kristo (Juan 1:1, 14; 1 Tim. 3:16; Col. 2:9), at si Kristo ay natatanto at nararanasan bilang ang Espiritu (Juan 14:16-17; 1 Cor. 15:45b; 2 Cor. 3:17; Roma 8:10; Fil. 1:19). Ang Espiritu ay siyang pinakasangkap (constituent) ng ekklesia na siyang ang Katawan ni Kristo, ang Kanyang kapuspusan (Efe. 1:22-23; 1 Cor. 12:12). Ngayon ang Katawan ni Kristo ay naihahayag sa lahat ng ekklesia lokal, sapagkat ang mga ekklesia lokal ay ang mga kahayagan ng pansansinukob na ekklesia (1:11-12). Ang mga ekklesia lokal ay ang kahayagan ng Katawan, ang Katawan ay ang pagkatanto kay Kristo bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay, at si Kristo ay ang pagsasakatawan ng Diyos. Sa gayon, sa mga ekklesia lokal ay taglay natin ang Diyos, si Kristo, ang Espiritu, at ang ekklesia. Ito ang dahilan kung bakit ang mga ekklesia lokal ay lubhang mayaman. Saan mo matatagpuan ang Diyos kalakip ang Kanyang layunin? Sa mga ekklesia lokal. Saan mo matatamo si Kristo at ang lahat ng Kanyang mga kayamanan? Sa mga ekklesia lokal. Saan ka makababahagi sa pinatinding Espiritung nagbibigay-buhay? Sa mga ekklesia lokal. Saan ka maaaring maging isang praktikal na bahagi ng Katawan? Sa mga ekklesia lokal. O, ang mga ekklesia lokal ay lubhang mahalaga sa atin! Aleluya! Amen! Hindi na tayo mga taong pagala-gala - tayo ay mga taong nasa loob ng ekklesia lokal! Narating na natin ang ating destinasyon at nakauwi na! Nasa tahanan na tayo magpakailanman! Mga Nilalaman
Taglay natin dito sa mga ekklesia lokal ang Diyos kalakip ang Kanyang layunin, taglay natin si Kristo kalakip ang Kanyang mga kayamanan, taglay natin ang pinatinding Espiritung nagbibigay-buhay at taglay natin ang wastong buhay-ekklesia. Dito ang Biblia ay hindi lamang bukas - ito ay totoo. Aleluya para sa mga ekklesia lokal! Sadyang mayroon tayong isang bagay na dapat nating lubhang ikagalak! Ang pahayag ng Diyos ay nag-umpisa sa Diyos Mismo at nagpatuloy kay Kristo at sa Espiritu hanggang sa marating nito ang gol sa mga ekklesia lokal. Kung wala ang mga ekklesia lokal, hindi natin taglay ang gol ng dibinong pahayag. Dito, ang kakulangan sa mga Hudyo, sa maraming Kristiyano, at kahit na sa maraming tinatawag na mga taong espirituwal ay nalalantad. Taglay ng mga Hudyo ang Diyos, taglay ng karamihan sa mga Kristiyano ang Diyos at si Kristo, at taglay rin ng mga umunlad na Kristiyano ang Espiritu, ngunit lubhang kakaunting Kristiyano lamang ang may wastong buhay-ekklesia sa mga ekklesia lokal. Ngayon, sa mga ekklesia lokal taglay natin ang Diyos, si Kristo, ang Espiritu, at ang ekklesia. Ang kinalabasan ng pagsulong ng pagpapakita ng Diyos ay ang ekklesia. Ang Diyos ay naisakatawan kay Kristo, si Kristo ay natatanto at nararanasan bilang ang Espiritung namamahagi ng buhay sa atin, at ang Espiritu ay magreresulta sa mga ekklesia. Kapag ating nararanasan at natatanto si Kristo bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay, ang nagiging kinalabasan ay ang buhay-ekklesia. Ang ekklesia ay ang Katawan, ang kapuspusan ni Kristo. Ang pagsulong ng pahayag na ito ay ang Diyos, si Kristo, ang Espiritu, ang ekklesia, at ang mga ekklesia lokal. Ito ang pahayag ng Diyos sa Kanyang Banal na Salita. Dito, makikita natin kung paano natin natatanto ang Diyos at kung paano Siya tunay na naihahayag at naipapakita. Una munang kinuha ng Diyos ang hakbangin ng pagkakatawang- tao, ng pagiging naisakatawan kay Kristo. Kung nais mong makilala ang Diyos, kailangang makilala mo si Kristo. Nais mo bang lumapit sa Diyos? Sa gayon, dapat kang lumapit kay Kristo. Sa labas ni Kristo, imposibleng mahipo ang Diyos. Naisakatawan ang Diyos sa isang praktikal at tunay na Tao na nagngangalang Hesu-Kristo. Kapag nakatagpo mo Siya, nakatagpo mo ang Diyos. Kapag nahipo mo Siya, nahipo mo ang Diyos. Kapag natamo mo Siya, natamo mo ang Diyos. Kapag tinanggap mo Siya, tinanggap mo ang Diyos, sapagkat Siya Mismo ang pagsasakatawan ng Diyos. Ang Kristong ito ay natatanto at Mga Nilalaman
nararanasan natin bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay. Hindi lamang Siya ang ating Tagapagligtas, ating Manunubos, ating Panginoon, ating kabanalan, at ating katuwiran; Siya ang mismong Espiritung nagbibigay- buhay. Ang Kanyang pagiging ating Tagapagligtas, Manunubos, at Panginoon ay upang Siya ay maging ang Espiritung nagbibigay-buhay. Ang taglay natin ngayon sa katunayan at sa praktikal na paraan ay ang Espiritung nagbibigay-buhay. Hindi nakita ng karamihan sa mga Kristiyano ang lubhang mahalagang puntong ito, sapagkat ginawa ng tusong kaaway ang lahat ng kanyang makakaya upang itago ang bagay na ito. Sa mga nakaraang taon, nagbigay tayo ng maraming mensahe at naglimbag ng maraming aklat ukol kay Kristo bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay, subalit hindi ito nakikita ng ilang Kristiyano. Sa halip, ay sinasalungat pa nila ito. Ito ang katusuhan ng kaaway. Kung si Kristo ay atin lamang Tagapagligtas, Manunubos, at Panginoon, paano maibubunga ang ekklesia sa praktikal na paraan? Hindi direktang ibinubunga ng Tagapagligtas ang ekklesia; ni hindi rin direktang ibinubunga ng Panginoon ang ekklesia. Upang maibunga ang ekklesia, may pangangailangan para kay Kristo na maging ang Espiritung nagbibigay-buhay. Sa pagkilala kay Kristo bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay hindi tayo dapat dumepende sa ating mentalidad, sapagkat lubha itong limitado upang maunawaan ito. Bagama't hindi natin maunawaan ito nang lubusan, maaari naman nating maranasan ito. Suriin mo ang iyong karanasan. Ipinapatotoo ng pang- araw-araw mong karanasan na ang Kristong iyong tinatamasa ay ang Espiritung nagbibigay-buhay sa loob mo. Hindi lamang si Kristo Mismo ang kamangha-mangha, mahiwaga, di-limitado at di-malirip, bagkus maging ang pagkaing ating tinatamasa sa bawat araw ay lampas din sa ating pang-unawa. Bagama't hindi natin mauunawaan ang pagkain sa pamamagitan ng paggamit ng ating mentalidad, malalaman natin ang lasa nito sa pamamagitan ng pagdaranas dito. Sa pamamagitan ng ating karanasan, alam natin kung ano ang pagkain. Huwag ninyong bigyang- pansin ang mga usapang panteolohiya. Ang mga taong nag-aabala sa ganitong usapan ay nahuhulog sa bitag dahil sa masyadong paggamit ng kanilang mentalidad. Ang binibigyan lamang natin ng pansin ay ang dalisay na Salita sa dibinong pahayag at ang ating personal at praktikal na karanasan. Ipinapatotoo ng ating karanasan na ang mismong Kristo na ating tinatamasa sa bawat araw ay ang Espiritung nagbibigay-buhay. Hindi ba't taglay ninyo ang realidad ng nabubuhay na Isa sa loob ninyo? Mga Nilalaman
Ito ang mismong Kristong ating tinatamasa, nararanasan, at binabahagi (partaking) sa ating espiritu. Ito ang Espiritung nagbibigay-buhay na siyang si Kristo Mismo. Kaya, ang Diyos ay naisakatawan kay Kristo, at si Kristo ay natanto at naranasan sa loob natin bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay. Ang karanasang ito ay nagreresulta sa ekklesia. Lalo nating nararanasan si Kristo sa ganitong paraan, lalo nating pinananabikan ang ekklesia. Lumilikha ang karanasang ito ng isang pagkagutom at isang pagkauhaw sa kaloob-looban natin. Noong una, nang wala pa tayo sa mga ekklesia lokal, hindi natin matiyak kung sa ano ba tayo nagugutom o nauuhaw. Ngunit pagkatapos na tayo ay mapasaekklesia, natanto natin na ang ating karanasan pala kay Kristo ang siyang lumikha sa atin ng isang pagkagutom at pagkauhaw para sa buhay-ekklesia. Nang tayo ay mapasabuhay-ekklesia, ang ating pagkagutom at pagkauhaw ay nabigyang-kasiyahan. Naglikha ang kasiyahang ito sa loob natin ng isang mas matinding pagpapahalaga kay Kristo, at sinasanhi tayo nitong tamasahin Siya nang higit pa. Lalo nating tinatamasa si Kristo, lalo nating pinananabikan ang buhay-ekklesia; lalo nating pinananabikan ang buhay-ekklesia, lalo tayong pumapasok tungo sa ekklesia; at lalo tayong pumapasok tungo sa ekklesia, lalo naman nating pinahahalagahan at tinatamasa si Kristo. Ito ay isang maluwalhating sirkulo (cycle), at maipatototoo nating tayo ay nasa loob nito. Ang layunin ng ministeryong ito ay hindi ang magbigay ng kaalaman sa mga banal. Ito ay ang tulungan ang mga banal na mabuksan ang kanilang mga mata, isipan, puso, at espiritu upang makita ang pahayag ng Diyos. Anumang inihahain natin ay tumutugma sa ating karanasan. Ngayon ay naririto tayo para sa patotoo ni Hesus na nagreresulta sa tunay na karanasan kay Kristo bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay. Kaya, sinasabi kong muli na ang Diyos ay naisakatawan kay Kristo, si Kristo ay natatanto at nararanasan bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay, at ang karanasan kay Kristo bilang ang Espiritung nagbibigay-buhay ay nagreresulta sa buhay-ekklesia. Ang ekklesia ay ang Katawan, ang kahayagan at kapuspusan ni Kristo. Bilang gayon, nararapat na magkaroon ito ng mga lokal na kahayagan nito. Ang pansansinukob na ekklesia ay ang Katawan, ang kapuspusan, ni Kristo, at ang mga ekklesia lokal ay ang mga kahayagan ng pansansinukob na ekklesiang ito. Tayo ay nasa mga kahayagang ito ngayon. Aleluya! Mga Nilalaman
III. ANG PARAAN UPANG MAKITA ANG PAHAYAG NG DIYOS AT UPANG MATANTO ANG PAGPAPAKITA NG DIYOS A. Ang Maihiwalay tungo sa Diyos Upang makita ang pahayag ng Diyos at upang matanto ang Kanyang pagpapakita, kailangang maihiwalay tayo tungo sa Diyos. Si apostol Juan ay lubusang naihiwalay tungo sa Diyos sa pulo ng Patmos (1:9). Dinala rin siya sa bukas na pintuan ng langit (4:1) at sa isang malaki at mataas na bundok (21:10), at magkagayo'y nakita niya ang pahayag ng Diyos at natanto ang pagpapakita ng Diyos. Ngayon, maraming Kristiyano na nagsasalita tungkol sa ekklesia ang hindi nakakita sa mga ekklesia lokal sa pangunahing dahilang hindi sila naihiwalay tungo sa Diyos. B. Ang Mapasa Pantaong Espiritu Sinasabi ng Apocalipsis 1:10, "Ako ay nasa espiritu nang araw ng Panginoon, at narinig ko sa aking likuran ang isang malakas na tinig na tulad sa isang trumpeta." Hindi lamang binibigyang-diin ng aklat ng Apocalipsis ang Espiritu ng Diyos bilang ang pitong ulit na pinatinding Espiritu para sa pinatinding pagkilos ng Diyos, bagkus maging ang ating pantaong espiritu bilang ang kasangkapan upang matanto at makatugon sa pagkilos ng Diyos. Tangi lamang ang (ating) espiritu ang maaaring tumugon sa Espiritu (ng Diyos). Ang aklat ng Apocalipsis ay binubuo ng apat na pangunahing pangitain: ang pangitain ng mga ekklesia (kap. 1 - 3); ang pangitain ng kahihinatnan ng sanlibutan (kap. 4 - 16); ang pangitain ng dakilang Babilonya (kap. 17 - 20); at ang pangitain ng Bagong Herusalem (kap. 21 - 22). Upang makita ang apat na pangitaing ito, si Juan ay nasa kanyang espiritu (1:10; 4:2; 17:3; 21:10), gaya ng binanggit sa Efeso 3:5 (ang "sa pamamagitan ng Espiritu" ay dapat na "sa loob ng espiritu") para sa paghahayag ng hiwaga ni Kristo. Kailangan din nating mapasaating espiritu upang makita ang mga pangitain ng aklat na ito. Hindi lamang ito isang bagay ng pangkaisipang pang-unawa, bagkus ng pang-espirituwal na pagkatanto. Sa unang pangitain ng aklat na ito, ang pangitain ukol sa mga ekklesia, kapwa si Kristo at ang mga sugo ng mga ekklesia ay naihayag kalakip ng mga ekklesia sa paraang hindi pa nagawa dati, at sa isang napakapraktikal na paraan. Para rito, Mga Nilalaman
kinakailangan ng mga mananampalataya ang isang partikular na pangitain sa loob ng kanilang mga espiritu. Ang araw ng Panginoon sa bersikulong ito ay tumutukoy sa unang araw ng sanlinggo, ang araw na ang Panginoon ay nabuhay na muli (Juan 20:1). Ang sinaunang ekklesia ay dati nang nagpupulong sa araw na ito (Gawa 20:7; 1 Cor. 16:2). Sa araw na ito si Juan ay nasa espiritu upang makita ang mga pangitain ng ekonomiya ng Diyos. Upang makita ang pahayag ng mga ekklesia lokal, kailangan nating bumaling mula sa ating mapangatuwirang isipan tungo sa ating nakakakitang espiritung. Ang manatili sa mapangatuwirang isipan ay nakagugulo sa pangitain hinggil sa mga ekklesia. C. Ang Marinig ang Tinig ng Panginoon Kung nauunawaan lamang ng mga Kristiyano ang hinggil sa doktrinang nauukol sa mga ekklesia lokal, maaaring hindi nila makita ang pangitain. Kinakailangang marinig ng lahat ng Kristiyano ang tinig, ang pangkasalukuyan at buháy na pagsasalita ng Panginoon. Dinadala tayo ng tinig ng Panginoon tungo sa pangitain ng mga ekklesia lokal. D. Ang Bumaling sa Tinig ng Panginoon Sinasabi ng Apocalipsis 1:12, "At ako ay lumingon upang makita ang tinig na nagsalita sa akin. At nang ako'y lumingon ay nakita ko ang pitong gintong patungan ng ilawan." Upang makita ang anumang bagay, ay nangangailangan ng tamang posisyon na may tamang anggulo. Una munang narinig ni apostol Juan ang tinig (b. 10), at nang siya ay "lumingon upang makita" ang tinig, nakita niya ang mga gintong patungan ng ilawan. Siya ay nasa tamang posisyon na, ngunit kailangan pa rin niya ng tamang anggulo upang makita ang pangitain ukol sa mga ekklesia; kaya, siya ay lumingon. Gayundin sa atin ngayon. Maraming Kristiyano ang kinakailangang maiakma sa kanilang posisyon at lumingon upang makita nila ang pangitain ng mga ekklesia. Mga Nilalaman
PAG-AARAL PAMBUHAY NG APOCALIPSIS MENSAHE WALO ANG PITONG PATUNGAN NG ILAWAN Yamang halos lahat ng bagay sa aklat ng Apocalipsis ay batay sa Lumang Tipan, ang karamihan sa mga aytem na nabanggit sa aklat na ito ay hindi bago. Ang karamihan sa inihahayag ng aklat na ito ay matutunton sa Lumang Tipan. Gayunpaman, ang lahat ng aytem na isang bagong kahulugan. matatagpuan sa Apocalipsis ay may Halimbawa, ang lunsod na may labindalawang pintuan, ay matatagpuan sa Ezekiel 48, subalit sa katapusan ng Apocalipsis ay makikita natin ang lunsod ng Herusalem sa isang bagong paraan. Dahilan sa ang Apocalipsis ay isang aklat ng konklusyon, ang katuparan ng mga bagay sa Biblia, halos lahat ng bagay na nakalaman dito ay inilahad sa isang bagong paraan. Ito ay totoo hinggil sa mga patungan ng ilawan sa kapitulo isa. Ang patungan ng ilawan ay binanggit sa Exodo 25 at Zacarias 4, subalit sa Apocalipsis ito ay binanggit sa isang bagong paraan. Sa mensaheng ito, dapat nating isaalang-alang ang pitong patungan ng ilawan sa Apocalipsis 1. lunsod ng Herusalem, isang Ang mga patungan ng ilawan ay ang mga sagisag ng mga ekklesia lokal. Bagama't nakita na natin na ang mga ekklesia lokal ay ang patotoo ni Hesus, maaaring mahirap para sa karamihan na unawain ang kahulugan nito. Ano ba ang ibig sabihin ng ang mga ekklesia lokal ay ang patotoo ni Hesus? Nangangahulugan ito na ang mga ekklesia ay ang mga patungan ng ilawan. Sa buong itinagal ng mga siglo, kakaunting Kristiyano ang nakahipo sa kalaliman ng kahulugan ng patungan ng ilawan. Sa mensaheng ito, dapat tayong magsiyasat tungo sa kailaliman ng bagay na ito ng mga patungan ng ilawan. Ang mga sagisag sa Biblia ay mahirap unawain, sapagkat hindi natin kayang unawain ang isang sagisag tulad ng patungan ng ilawan ayon sa ating natural na konsepto. Ayon sa ating natural na konsepto, ang patungan ng ilawan ay isa lamang bagay na tumatangan sa isang ilawang nagliliwanag sa kadiliman. Ang patungan ng ilawan sa Exodo 25 ay purong ginto, at ang patungan ng ilawan sa Zacarias 4 at Apocalipsis ay mga ginto rin. Sa pansubstansya, ang Mga Nilalaman
patungan ng ilawan ay ginto. Sa patungan ng ilawan makikita natin ang tatlong mahahalagang bagay: ang ginto, ang patungan, at ang mga ilawan. Ipinahihiwatig ng patungan ng ilawan ang kahalagan ng Tres- unong Diyos. Ang ginto ay ang substansyang ginamit upang gawin ang patungan ng ilawan, ang patungan ay ang pagsasakatawan ng ginto, at ang mga ilawan ang kahayagan ng patungan. Ang ginto ay sumasagisag sa Ama bilang ang substansya, ang patungan ay sumasagisag sa Anak bilang ang pagsasakatawan ng Ama, at ang mga ilawan ay sumasagisag sa Espiritu bilang ang kahayagan ng Ama sa loob ng Anak. Kaya, ang pakahulugan ng Tres-unong Diyos ay ipinahihiwatig sa patungan ng ilawan. Sa mga pader ng mga sinagoga ng mga Hudyo ay may simbolo ng patungan ng ilawan. Bagaman ginagamit na ng mga Hudyo ang simbolong ito sa loob ng maraming siglo, hindi nila alam ang tunay na pakahulugan nito - ang pakahulugan ng Tres-unong Diyos. Napagtanto ba ninyo na ipinahihiwatig ng patungan ng ilawan ang pakahulugan ng Tres-unong Diyos? Sa pansubstansya, ang patungan ng ilawan ay iisa, subalit sa kahayagan, ito ay pito dahil ito ay isang patungan ng ilawan na may pitong ilawan. Sa ilalim, ang patungan ng ilawan ay iisa; sa ibabaw, ito ay pito. Dapat ba nating pagtalunan kung ito ba ay isa o pito? Sa substansya, ang patungan ng ilawan ay isang pirasong ginto, subalit tinatanganan nito ang pitong ilawan. Mahiwagang ipinahihiwatig nito na sa substansya ang Tres-unong Diyos ay iisa. Sa substansya, Siya ay iisa, subalit sa kahayagan, Siya ay ang pitong Espiritu. Ang Ama bilang ang substansya ay naisakatawan sa Anak bilang ang anyo, at ang Anak ay naihayag bilang ang pitong Espiritu. Paano natin mapatutunayan na ang pitong ilawan ay ang Espiritung naghahayag kay Kristo? Ang pitong ilawan ay unang binanggit sa Exodo. Kung mayroon lamang tayong talâ sa Exodo, gayunpaman, magiging mahirap matanto na ang pitong ilawang ito ay ang Espiritu. Subalit habang nagpapatuloy tayo mula sa Exodo tungo sa Zacarias, makikita nating ang pitong ilawan ay ang pitong mata ni Kristo at ang pitong mata ng Diyos (Zac. 3:9, 4:10). Habang nagpapatuloy tayo sa Apocalipsis, makikita natin na ang pitong mata ng Kordero ay ang pitong mata na siyang ang pinatinding Espiritu ng Diyos. Kaya, mayroon tayong matibay na batayan sa pagsasabing ang pitong ilawan ay ang pitong ulit na pinatinding Espiritu bilang ang kahayagan ni Kristo. Mga Nilalaman
Nakita nating ang patungan ng ilawan ay nagpapahiwatig ng pakahulugan ng Tres-unong Diyos; sumasagisag ito sa Tres-unong Diyos na naisakatawan at naihayag. Ang Diyos Ama bilang ang dibinong ginto ay naisakatawan kay Kristo na Anak at pagkatapos ay lubos na naihayag sa pamamagitan ng Espiritu. Ang kahayagan ay naiiba mula sa pagsasakatawan. Ang pagsasakatawan ay dapat na natatanging iisa lamang sapagkat ang ating Diyos ay natatanging iisa. Kaya, ang pagsasakatawan ay dapat na iisang patungan lamang. Ang kahayagan, gayunpaman, ay dapat na kumpleto, at kumpleto sa pagkilos ng Diyos. Alalahanin ninyo na ang pito ay ang bilang para sa kakumpletuhan sa pagkilos ng Diyos. Sa buong itinagal ng mga siglo, ang Diyos ay naihayag sa Kanyang pagkilos. Ito ang dahilan na ang pitong ilawan ay sumasagisag sa pinatinding Espiritu bilang ang kahayagan ni Kristo sa kumpletong pagkilos ng Diyos. Ito ang praktikal na pag-unawa sa Trinidad. Ang Trinidad ay para sa pamamahagi ng Diyos tungo sa sangkatauhan. Ang Diyos, ang dibinong Siya Nga, ay una munang naisakatawan kay Kristo at pagkatapos ay naihayag sa pamamagitan ng pitong ulit na pinatinding Espiritu. Ngayon hindi lamang natin taglay ang Tres-unong Diyos; sa patungan ng ilawan taglay natin ang Tres-unong Diyos sa pansubstansya at naisakatawan at naihayag sa solidong paraan. Ang ginto ay ginawang isang solidong patungan. Dati, ito ay basta lamang ginto, subalit ngayon ito ay ang patungan. Ang ginto ay nabuong isang patungan para sa katuparan ng layunin ng Diyos. Kung wala ang patungan, walang paraan upang ang layunin ng Diyos ay maisakatuparan. Gaya ng nakita na natin, ang patungang ito, na siyang sagisag ni Kristo, ay naihayag sa pamamagitan ng pitong ilawan na sumasagisag sa pitong Espiritu ng Diyos. Ang pitong Espiritu ng Diyos ay hindi hiwalay sa Diyos; sila ang pitong mata ng Diyos at ng Kordero, ang Manunubos. Gaya ng makikita natin, sila rin ang pitong mata ng bato ng pagtatayo. Kaya nga, sila ang pitong mata kalakip ang pagtutubos ni Kristo para sa pagtatayo ng Diyos. Sa tuwing titingin ang mga matang ito sa mga tao, natutubos sila at naitatayo tungo sa pagiging ang bahay ng Diyos. Ito ang Trinidad. Sa Exodo 25, ang diin ay nasa patungan, sa Zacarias 4 ang diin ay nasa mga ilawan, at sa Apocalipsis 1 ang diin ay nasa pagpaparami. Kapwa sa Exodo at Zacarias, ang patungan ng ilawan ay iisa, subalit sa Apocalipsis ito ay naparami na at naging pito. Una, sa Exodo ang diin ay nasa patungan - kay Kristo. Ikalawa, sa Zacarias ang diin ay nasa mga Mga Nilalaman
ilawan - nasa Espiritu. Sa katapus-tapusan, sa Apocalipsis kapwa ang patungan at mga ilawan, yaon ay, kapwa si Kristo at ang Espiritu, ay naparami bilang ang mga ekklesia. Sa Exodo at Zacarias ay mayroon lamang pitong ilawan, subalit dito sa Apocalipsis ay may apatnapu't siyam na ilawan, dahil ang bawat patungan ng ilawan ay may pitong ilawan. Kaya, ang isang patungan ng ilawan ay naging pito at ang pitong ilawan ay naging apatnapu't siyam. Ang mga patungan ng ilawan kasama ang mga ilawan nito sa Apocalipsis, ay ang pagpaparami ni Kristo at ng Espiritu. Kapag si Kristo ay natanto, Siya ang Espiritu, at kapag ang Espiritu ay natanto, taglay natin ang mga ekklesia bilang ang pagpaparami. Ang ekklesia ay hindi lamang isa sa sansinukob bagkus ay naihayag din sa panlokal sa maraming lunsod. Sa buong sansinukob ay may iisa lamang Kristo, iisang Espiritu, at iisang ekklesia. Bakit kung gayon may pitong ekklesia? Dahil may pangangailangan para sa isang kahayagan. Upang umiral, ang isa ay sapat na, subalit para sa kahayagan, marami ang kailangan. Kung kikilalanin natin ang ekklesia, kailangang malaman natin ang substansya, pag-iral, at kahayagan nito. Sa pansubstansya, ang ekklesia, maging ang lahat ng ekklesia, ay iisa. Sa kahayagan, ang maraming ekklesia ay ang maraming patungan ng ilawan. Ano ang ekklesia? Ang ekklesia ay ang kahayagan ng Tres-unong Diyos, at ang kahayagang ito ay makikita sa maraming lokalidad sa lupa. Ang ekklesia ay isinasagisag ng hindi lamang iisang patungan ng ilawan - bagkus ng pitong patungan ng ilawan. Sa Apocalipsis 1 ay may pitong patungan ng ilawan na may apatnapu't siyam na ilawang nagliliwanag sa sansinukob. Ito ang patotoo ni Hesus. Ang ekklesia ay ang patotoo ni Hesus. Nangangahulugan ito na ang ekklesia ay ang kahayagan ng Tres-unong Diyos sa pansubstansya at sa pangkahayagan. Sa pansubstansya, binubuo ito ng iisang substansya sa buong sansinukob; sa pangkahayagan, ito ay maraming patungan ng ilawan na may mga ilawang nagliliwanag sa kadiliman upang ihayag ang Tres-unong Diyos. Ang Ama bilang ang substansya ay naisakatawan sa Anak, ang Anak bilang ang pagsasakatawan ay naihayag sa pamamagitan ng Espiritu, ang Espiritu ay ganap na natanto at naparami bilang ang mga ekklesia, at ang mga ekklesia ay ang patotoo ni Hesus. Kung makikita natin ang pangitaing ito, pamamahalaan tayo nito at hindi tayo kailanman magiging mapagbaha-bahagi. Tayo ay hahawakan, babantayan, at iingatan ng pangitaing ito sa loob ng patotoo ni Hesus. Mga Nilalaman
Nakita na natin na ang patungan ng ilawan ay ang dibinong ginto na naisakatawan tungo sa isang substansyal na anyo upang maisakatuparan ang layunin ng Diyos sa Kanyang pagkilos. Ang kahayagan ng patungan ay nasa pagliliwanag ng ilaw. Habang ang kahayagan ay nagliliwanag, isinasakatuparan naman ng pagliliwanag ang walang-hanggang layunin ng Diyos. Kaya nga, ang patungan ng ilawan ay hindi lamang sumasagisag sa Tres-unong Diyos, bagkus maging sa pagkilos ng Tres- unong Diyos sa Kanyang pagsasakatawan at kahayagan. Nakita rin nating ang mga ekklesia lokal ay ang pagpaparami ng pagsasakatawan at kahayagan ng Tres-unong Diyos. Ito ay hindi isang maliit na bagay. Hindi tayo dapat masiyahan sa pagsasabing ang mga ekklesia lokal ay ang mga patungan ng ilawan na nagliliwanag sa madilim na gabi. Bagama't ito ay tama, subalit ito ay mababaw. Dapat nating makita na ang mga ekklesia lokal ay ang pagpaparami ng pagsasakatawan at kahayagan ng Tres-unong Diyos. Sa Biblia, ang patungan ng ilawan ay laging may kaugnayan sa pagtatayo ng Diyos. Una itong binanggit sa Exodo 25:31-40 noong ang tabernakulo ay itinayo. Ang ikalawang pagkakataon ay sa pagtatayo ng templo sa 1 Hari 7:49. Ang ikatlong pagkakataon ay may malaking kaugnayan sa muling pagtatayo sa templo ng Diyos sa Zacarias 4:2-10. Dito sa Apocalipsis, ito ay may kaugnayan sa pagtatayo ng mga ekklesia. Sa Exodo 25, ang diin ay na kay Kristo bilang ang patungan ng ilawan na siyang ang dibinong liwanag, na nagliliwanag bilang ang pitong ilawan kalakip ang Espiritu (ang langis). Sa Zacarias 4, ang diin ay nasa Espiritu (b. 6) na nagliliwanag bilang ang pitong ilawan na siya ring ang pitong mata ng Diyos (bb. 2, 10). Ang pitong mata ng Diyos ay ang pitong Espiritu ng Diyos (Apoc. 5:6) para sa pinatinding pagkilos ng Diyos. Ipinahihiwatig nito na ang patungan ng ilawan sa Zacarias ay ang realidad ng patungan ng ilawan sa Exodo, at ang mga patungan ng ilawan sa Apocalipsis ay ang pagpaparami ng patungan ng ilawan sa Zacarias, si Kristo ay natatanto bilang ang Espiritu, at ang Espiritu ay naihahayag bilang ang mga ekklesia. Ang nagliliwanag na Espiritu ay ang realidad ng nagliliwanag na Kristo, at ang mga nagliliwanag na ekklesia ay ang pagpaparami at ang kahayagan ng nagliliwanag na Espiritu upang isakatuparan ang walang-hanggang layunin ng Diyos upang ang Bagong Herusalem bilang ang nagliliwanag na lunsod ay mapasukdol. Si Kristo, ang Espiritu, at ang mga ekklesia ay pawang nagtataglay ng parehong dibinong kalikasan. Mga Nilalaman
I. ANG PATUNGAN NG ILAWAN PARA SA PAGTATAYO NG TABERNAKULO (TEMPLO) Nakita natin na ang patungan ng ilawan ay para sa pagtatayo ng Diyos. Ang patungan ng ilawan sa Exodo 25 ay para sa pagtatayo ng tabernakulo, ang patungan ng ilawan sa Zacarias 4 ay para sa pagbabawi ng pagtatayo ng Diyos, at ang patungan ng ilawan sa Apocalipsis 1 ay para sa pagtatayo ng ekklesia. Ipinahihiwatig nito na ang Tres-unong Diyos ay para sa pagtatayo ng Diyos. Habang lubhang maraming sinasabi ang mga Kristiyano tungkol sa Trinidad, kakaunti lamang ang nakakitang ang Tres-unong Diyos ay para sa pagtatayo ng Diyos. Ang patungan ng ilawan sa Exodo 25 ay sumasagisag kay Kristo bilang ang kahayagan ng Diyos na nagliliwanag sa pamamagitan ng pitong ilawan, ang pitong Espiritu ng Diyos. Ang paraan kung paanong inilalahad ng Biblia ang patungan ng ilawan ay kapansin-pansin. Una, inihahayag ng Biblia na para sa pagtatayo ng tabernakulo, may pangangailangan para sa patungan ng ilawan. Ang patungan ng ilawan ay kinakailangan din para sa pangsyon ng tabernakulo. Ang tabernakulo ay walang mga bintana, at ang pasukan nito ay lubusang natatakpan ng isang kurtina. Yamang walang mga bukasan, walang paraan upang ang liwanag ay makapasok mula sa labas. Kung wala ang patungan ng ilawan na nagliliwanag sa loob ng tabernakulo, walang sinuman sa loob ang makapagpapangsyon. Kaya, ang patungan ng ilawan ay hindi lamang para sa pagtatayo ng tabernakulo bagkus para rin sa pangsyon nito. Gayundin, kung wala ang patungan ng ilawan, walang pagtatayo ng ekklesia at wala ring pagpangsyon sa loob ng ekklesia. Ang pangsyon ng ekklesia ay nakasalalay sa pagliliwanag ng patungan ng ilawan. Kinakailangan nating mga nasa ekklesia ang pagliliwanag ng patungan ng ilawan. Madalas, kapag isinasaalang-alang mo kung ano ang iyong gagawin o kung paano gagawin ito, makikita mo ang iyong sarili na nalilito. Lalo kang nag-iisip, lalong kumakapal ang kadiliman. Subalit kapag dumalo ka sa pagpupulong ng ekklesia o nakipagsalamuha sa mga banal, kaagad kang naliliwanagan at nagsasabing, "O, ngayon nakikita ko na ang paraan." Walang nagbigay sa iyo ng mensahe na nagsasabi kung ano ang iyong gagawin. Ikaw ay naliwanagan sa pamamagitan ng pagliliwanag ng patungan ng ilawan sa ekklesia. Ang patungan ng ilawan ay nagliliwanag sa atin sa loob ng ekklesia. Mga Nilalaman
Ang patungan ng ilawan ay hindi lamang para sa pagtatayo ng Diyos, bagkus para rin sa pagpangsyon sa pagtatayo ng Diyos. Upang makapagpangsyon, dapat mayroon ilaw ng nagliliwanag na patungan ng ilawan ay nasa ekklesia. Kaya nga hindi natin magawang lumayo sa ekklesia. Huwag mong sabihing, "Basta ako ay nagbabasa ng Biblia at nananalangin sa bahay, magiging pareho rin naman ang lahat." Kapag sinubukan mo ito, magmamadali kang bumalik sa ekklesia makalipas ang ilang araw. Dahil dito, ayaw nating magbakasyon malibang maaari tayong pumunta sa isang lugar kung saan may ekklesia. Ang ekklesia ay hindi lamang nagtataglay ng patungan ng ilawan bagkus siyang patungan ng ilawan din. tayong ilaw. Ang II. ANG PATUNGAN NG ILAWAN PARA SA PAGTATAYO NG NABAWING TEMPLO Ang patungan ng ilawan ay higit pang kailangan para sa pagbabawi ng pagtatayo ng Diyos. Inihahayag sa Zacarias 4 na ang patungan ng ilawan na nagbibigay-diin sa Espiritu ay para sa pagbabawi ng pagtatayo ng Diyos. Sa ngayon, mas higit ang pangangailangan para sa patungan ng ilawan dahil hindi lamang tayo nasa pagtatayo ng Diyos, bagkus nasa pagbabawi rin ng Kanyang pagtatayo. Kailangan natin ang patungan ng ilawan upang suminag sa atin at upang magpalakas sa atin. A. Sumasagisag sa Espiritu para sa Pagkilos ng Diyos Para sa pagbabawi ng Kanyang templo, binigyan ng Diyos ng isang pangitain si Zacarias upang sa pamamagitan nito ay maaari niyang mapalakas si Zorobabel. Sa pangitaing ito, nakita ni Zacarias ang isang patungan ng ilawan na may pitong ilawan na patungo rito ang pag-agos ng langis mula sa dalawang puno ng olibo. At pagkatapos ay sinabi ng anghel kay Zacarias, "Ito ang salita ng Panginoon kay Zorobabel, na nagsasabi, Hindi sa pamamagitan ng kalakasan, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng Aking Espiritu, sabi ng Panginoon ng mga hukbo" (Zac. 4:6). Ipinahihiwatig nito na ang Espiritu ng Diyos ay para sa Kanyang pagkilos sa lupa. Mga Nilalaman
B. May Pitong Ilawan na Siyang Pitong Mata Ang pitong ilawan sa patungan ng ilawan sa Zacarias ay ang pitong mata. Unang-una, ang pitong matang ito ay ang mga mata ni Kristo bilang ang bato para sa pagtatayo ng Diyos (Zac. 4:2, 10; 3:9). Binabanggit din ng Apocalipsis 5:6 ang tungkol sa pitong mata ni Kristo, ang Kordero, nagsasabing sila ang "pitong Espiritu ng Diyos, na isinugo sa buong lupa." Ang pitong Espiritu ay ang pitong mata ni Kristo. Sa Zacarias 3 at 4, si Kristo ang bato para sa pagtatayo ng Diyos, at sa Apocalipsis 5, Siya ang Kordero para sa ating katubusan. Ipinahihiwatig nito na ang nagtutubos na Kristo ay ang bato ng pagtatayo. Kapwa ang Kordero at ang bato ay may pitong mata na siyang ang pitong Espiritu ng Diyos. Sa Zacarias ang pitong mata ay ang mga mata ng bato, samantalang sa Apocalipsis, ang mga ito ay ang mga mata ng Kordero. Ang pitong ilawan, na siyang ang pitong mata ni Kristo, ay siya ring ang mga mata ng Diyos para sa Kanyang pagkilos (Zac. 4:10). Taglay ni Kristo ang pitong mata, ang pitong Espiritu ng Diyos, para sa pagkilos ng Diyos. Una, si Kristo ang nagtutubos na Kordero at sa katapus-tapusan Siya ang bato ng pagtatayo. Ito ay lubusang para sa pagkilos ng Diyos sa lupa, sa pamamagitan ng pagtutubos tungo sa gol ng pagtatayo. Ngayon, tinatamasa natin ang katubusan para sa pagtatayo. Tinatamasa natin si Kristo hindi lamang bilang ang nagtutubos na Kordero, bagkus bilang ang bato ng pagtatayo rin. Ang pagtutubos ni Kristo ay para sa pagtatayo ng Diyos. Sa Kanya tayo ay natubos, at sa Kanya tayo ay naitayo. Isinasakatuparan Niya ito sa pamamagitan ng pitong Espiritu ng Diyos na para sa pagkilos ng Diyos ngayon. C. Ang mga Ilawan para sa Pagliliwanag at ang mga Mata para sa Paglalalin sa pamamagitan ng Pagtingin Ang mga ilawan ay para sa pagliliwanag, at ang mga mata ay para sa paglalalin sa pamamagitan ng pagtingin. Ang mga matang ito ay hindi lamang para sa pagsisiyasat, pagmamasid, at paghahatol, bagkus lalung- lalo na para sa paglalalin. Sa tuwing titingnan tayo ni Kristo ng Kanyang pitong mata, tayo ay kusang-kusa Niyang nalalalinan. Tayo man ay hinahatulan, nililiwanagan, sinisiyasat, o sinusunog, inilalalin Niya ang lahat ng kung ano Siya tungo sa loob natin. Sa tuwing nililiwanagan tayo ni Kristo, sumisinag Siya tungo sa loob natin, inilalalin ang lahat ng kung Mga Nilalaman
ano Siya natranspormang mahalagang bato para sa pagtatayo ng Diyos. tungo sa loob natin upang tayo ay maging isang III. ANG MGA PATUNGAN NG ILAWAN PARA SA PAGTATAYO NG MGA EKKLESIA LOKAL A. Sumasagisag sa mga Ekklesia Lokal bilang ang Patotoo ni Hesus Ang mga patungan ng ilawan sa Apocalipsis ay ang mga sagisag ng mga ekklesia lokal. Ang bawat ekklesia lokal ay isang patungan ng ilawan na isinisinag ang patotoo ni Hesus na may pitong ulit na pinatinding Espiritu ng Diyos bilang ang mga ilawan sa bawat lokalidad. B. Dibino sa Kalikasan Ang mga patungan ng ilawan ay ginto. Katulad ng nakita na natin, ang ginto ay sumasagisag sa dibinong kalikasan ng Diyos. Ang pagiging ginto ng mga patungan ng ilawan dito ay sumasagisag na ang mga ekklesia ay nabuuan ng dibinong kalikasan ng Diyos. Taglay natin ang buhay at kalikasan ng Ama (2 Ped. 1:4), ang ginto ng Ama, tinataglay ang gintong dibinong kalikasan Niya. Sadyang kamangha-manghang taglay natin ang dibinong substansyang ito. C. Nagliliwanag sa Madilim na Kapanahunan Taglay ang Pitong Espiritu ng Diyos Maaaring mapag-ukulan lamang natin ng pansin ang mga patungan ng ilawan at makaligtaan ang mga ilawan, subalit ang mga patungan ng ilawan ay hindi para sa mga patungan ng ilawan; ang mga ito ay para sa mga ilawan. Kung ang mga patungan ng ilawan ay walang mga ilawan, ang mga ito ay magiging walang saysay. Kaya, kailangang tukuyin natin kung ano ang mga ilawan. Makikita natin ang mga ilawan sa kapitulo apat: ang mga ito ang pitong Espiritu ng Diyos na nagliliyab sa harapan ng trono (4:5). Kaya, ang pitong Espiritu ng Diyos ay ang pitong nagliliyab na ilawan. Ang ilan ay nagsasabing ang mga ilawan ay si Kristo at na ang ekklesia ay ang patungan na siyang tumatangan kay Kristo bilang ang ilawan. Hindi na rin masama ito, subalit hindi sinasabi ng Apocalipsis na ang ilawan ay una munang si Kristo. Mangyari pa, sa pagdating natin sa kapitulo dalawampu't isa, makikita nating si Kristo ang ilawan sa Bagong Herusalem. Gayunpaman, hindi sinasabi ng Mga Nilalaman
Apocalipsis na si Kristo ang pitong ilawan ngayon; sa halip, sinasabi nito na ang pitong Espiritu ng Diyos ay ang pitong ilawan. Dapat tayong makintalan nang malalim kung gaano kahalaga ang pitong Espiritu sa atin. Kung tayo ang mga ekklesia bilang ang mga patungan ng ilawan, ano dapat ang tinatanganan natin? Ang sabihing dapat nating tanganan si Kristo ay lubhang makadoktrina. Sino at ano si Kristo sa ngayon? Sa ating mga karanasan para sa buhay-ekklesia, si Kristo ay hindi lamang basta si Kristo - Siya ang Espiritu (2 Cor. 3:17). Ang Espiritung ito, na siyang ang Espiritung nagbibigay-buhay ay pinatindi sa aklat ng Apocalipsis tungo sa pitong Espiritu na siyang ang pitong Espiritu ng Diyos. Ang mga Espiritung ito ay ang pitong mata, hindi lamang ng Diyos, bagkus ng Kordero rin. Ang buhay-ekklesia ay lubusang nakadepende sa pitong Espiritung ito. Hindi ito isang bagay ni Kristo sa pandoktrina, kundi ng pitong Espiritu sa pangkaranasan. Dapat nating maranasan ang Espiritu. Sa ating gawain, pang-araw-araw na pamumuhay, mga pagpupulong, paglilingkod, at mga patotoo, dapat nating taglayin ang Espiritu. Kung kulang tayo sa Espiritu, tayo ay hungkag at walang kabuluhan. Dapat tanganan ng mga patungan ng ilawan ang mga ilawan na siyang ang pitong Espiritu. Ang pitong Espiritu ay ang kahayagan ni Kristo. Ito ay malinaw na ipinahiwatig ng patungan ng ilawan sa Exodo 25. Ang patungan ng ilawang ito, na isang pirasong gintong tumitimbang ng isang talento, ay naihahayag sa pamamagitan ng pitong ilawan. Ang solidong piraso ng purong gintong ito ay sumasagisag sa Diyos Ama bilang ang ating mismong substansya. Subalit kung ang taglay lamang natin ay ang Diyos Ama, hindi tayo magkakaroon ng hubog o hugis; matataglay natin ang ginto, subalit walang patungan. Ang taglayin lamang ang Ama na wala ang Anak ay ang lamang ang substansya na walang pagsasakatawan. Tangi lamang kapag ang ginto ay pinukpok tungo sa hugis ng patungan at saka natin matataglay ang pagsasakatawan. Samantalang ang patungan ay ang pagsasakatawan ng substansya, kung wala naman ang pitong ilawan, hindi matataglay ng pagsasakatawang ito ang kahayagan nito. Kaya, ang substansya ay ang Ama, ang pagsasakatawan ay ang Anak, at ang kahayagan ay ang Espiritu na naghahayag sa Diyos Ama sa loob ng Anak. Yamang ang lahat ng kung ano ang Diyos Ama sa loob ng Anak ay nahahayag sa pamamagitan ng pitong ilawan, paglaon sinabihan tayo ng Biblia na ang pitong ilawan ay ang pitong Espiritu. Kaya, ang Espiritu ay ang kahayagan ng Tres-unong taglayin Mga Nilalaman
Diyos. Sa katapus-tapusan, sa aklat ng Apocalipsis, makikita natin na ang kahayagang ito ay ang kahayagan ni Kristo, sapagkat ang pitong Espiritu ay una munang ang pitong mata ng Diyos sa Zacarias 4:10, at naging ang pitong mata ng Kordero sa Apocalipsis 5:6. Ang pitong mata ng Kordero ay ang kahayagan ni Kristo. Ngayon, ang Espiritu Santo na siyang ang Espiritung nagbibigay-buhay at siya ring ang pitong Espiritu, ay ang kahayagan ni Kristo. Nasaan ang kahayagang ito ngayon? Ito ay nasa mga ekklesia, sapagkat ang pitong Espiritu ay ang pitong ilawan na tinatanganan ng mga ekklesia bilang ang mga patungan ng ilawan. Maraming Kristiyano ngayon ang hindi nakakikilala sa Espiritung nagbibigay-buhay at sa pitong ulit na pinatinding Espiritu, o sa pitong Espiritu bilang ang kahayagan ni Kristo na tinatanganan ng mga ekklesia bilang ang mga patungan ng ilawan. Kung nais mong masumpungan ang Espiritung ito, dapat na nasa mga ekklesia ka. Kung nais mong mahipo, matamasa at maranasan ang Espiritung ito, kinakailangang na maging bahagi ka ng ekklesia, sapagkat ang mga ekklesia bilang ang mga patungan ng ilawan ang siyang tumatangan sa pitong Espiritu ni Kristo na siyang ang mismong kahayagan ni Kristo. Ang Espiritung ito ay hindi hiwalay kay Kristo gaya ng ang iyong mga mata ay hindi hiwalay sa iyo. Yamang ang mga mata ng tao ang kanyang kahayagan, hindi maaaring maihiwalay ang mga ito sa kanya. Gayundin naman, yamang ang pitong Espiritu ay ang kahayagan ni Kristo, hindi maihihiwalay ang mga ito kay Kristo. Ang mga ekklesia ay ang mga patungan ng ilawan, at ang mga ilawan ay ang pitong ulit na pinatinding Espiritu ng Diyos bilang ang kahayagan ni Kristo. Ang ilaw na ito ay higit na nagliliwanag nang nagliliwanag, at ang pangitain ay nagiging lalong malinaw araw-araw. Ang mga ekklesia lokal bilang ang mga gintong patungan ng ilawan ay nagliliwanag sa pamamagitan ng gayong Espiritu sa madilim na kapanahunan ngayon. Sa madilim na kapanahunan ngayon, tunay na kinakailangan ng ekklesia ang pitong ulit na pinatinding Espiritu ng Diyos upang isinag ang patotoo ni Hesus. D. Ang Ekklesia Bilang ang Pagsasakatawan ni Kristo at ang Pagpaparami ng Espiritu Ang ekklesia ay ang pagsasakatawan ni Kristo at ang pagpaparami ng Espiritu. Ang Espiritu ay ang realidad ni Kristo (Juan 14:17-20; 16:13-15), at ang ekklesia ay ang pagpaparami ng Espiritu (Apoc. 22:17a). Ang ekklesia kasama ang Espiritu ay ang pagsasakatawan ni Mga Nilalaman
Kristo, ang patotoo ni Hesus (Apoc. 1:2, 9; 19:10). Samakatuwid, mas maraming Espiritu, mas maraming ekklesia at mas maraming patotoo ni Hesus. IV. ANG DALAWANG PATUNGAN NG ILAWAN PARA SA PATOTOO NG DIYOS SA PANAHON NG MATINDING KAPIGHATIAN Sa 11:4, makikita natin ang dalawang patungan ng ilawan, ang dalawang saksi, para sa patotoo ng Diyos sa panahon ng matinding kapighatian. Ang mga mandaraig ay mararaptyur bago ang kapighatian, samantalang ang mga mas mahihina, ang mga hilaw (green) at murà (tender), ay maiiwan dito sa lupa upang dumanas ng kapighatian. Dahil dito, magkakaroon ng pangangailangang mapalakas ang patotoo ng Diyos. Upang matugunan ang pangangailangang ito, ipadadala ng Diyos sina Elias at Moises pabalik sa lupa. Ngayon, ang patotoo ng ekklesia ay pangunahing nakasalalay sa mga yaong mas malalakas, higit pang may karanasan. Kapag ang mga yaong may karanasan ay naraptyur na, yaong mga mahihina ay kinakailangang mapalakas. Bagama't maaaring napakainam ang matustusan nina Moises at Elias, nais kong iwan ang lupa bago sila bumalik. Sa prinsipyo, ang dalawang saksi sa kapitulo labing-isa ay mga patungan ng ilawan din. Inilalarawan sila ng Biblia bilang ang dalawang puno ng olibo na nagtutustos ng langis sa mga mas mahihina (Zac. 4:3, 12). Ayon sa talinghaga ng sampung birhen sa Mateo 25, kakailanganin ng limang mangmang na birhen na bumili ng langis. Minsang nasabi ni Kapatid Nee na marahil pupunta ang mga mangmang na birheng ito sa dalawang puno ng olibo upang makatamo ng higit pang bahagi ng Espiritu sa isang halaga. Ang dalawang puno ng olibong ito ay tinatawag ding dalawang anak ng langis, sapagkat punung-punô sila ng Espiritu para sa patotoo ng Diyos (Zac. 4:14) at may kakayahang tustusan ang mas mahihinang banal. Sa panahon ng matinding kapighatian, marami sa mga hindi pa nahinog ang mapalalakas at gugulang sa pamamagitan ng kanilang ministeryo. Mga Nilalaman
PAG-AARAL PAMBUHAY NG APOCALIPSIS MENSAHE SIYAM ANG ANAK NG TAO SA GITNA NG MGA EKKLESIA lubhang mahahalagang punto: ang pahayag ukol kay Kristo, ang patotoo ni Hesus, ang Tres-unong Diyos, ang ikalawang pagdating ni Kristo, ang mga kasamang kabahagi sa kapighatian, kaharian, at pagtitiis sa loob ni Hesus, ang mga ekklesia lokal, ang mga patungan ng ilawan, at ang Anak ng Tao. Matapos nating talakayin ang unang pitong punto, darako tayo sa mensaheng ito sa ikawalong punto - ang Anak ng Tao sa gitna ng mga ekklesia (1:12-20). Sa aklat na ito, si Kristo ay unang inihayag bilang ang Anak ng Tao. Sa tuwing Siya ay iniuugnay sa ekklesia, inihahayag Siya sa Kanyang pantaong kalikasan sapagkat ang ekklesia ay binubuo ng mga tao. Ang Ulo ng ekklesia ay hindi lamang ang Anak ng Diyos, bagkus ang Anak ng Tao rin. Na ang Panginoon ay ang Anak ng Tao pa rin pagkatapos ng Kanyang pag-akyat sa langit ay nagpapahiwatig na hindi Niya inalis ang Kanyang pantaong kalikasan pagkatapos ng pagkabuhay na muli at na ang Kanyang mga pagtutuos sa atin ay batay sa Kanyang pagkatao. Bilang isang tao, nagtagumpay Siya sa pagiging ang patotoo ng Diyos. Kaya, tayong mga nasa ekklesia ngayon, bilang tao, ay maaari ring maging patotoo ng Diyos. Ang Panginoon ay naging matagumpay bilang isang tao, at tayo ay maaari ring maging matagumpay. Sa kapitulo isa ng Apocalipsis ay may walong Si Kristo ngayon ay "nasa gitna" ng mga ekklesia. Sa isang panig, bilang ang Mataas na Saserdote, namamagitan Siya sa mga kalangitan para sa mga ekklesia (Heb. 9:24; 7:25-26; Roma 8:34), at, sa kabilang panig, kumikilos Siya sa mga ekklesia upang pangalagaan ang mga ito. Kung makikibahagi tayo sa Kanyang pagkilos at tatamasahin ang Kanyang pangangalaga, dapat tayong mapasaloob ng mga ekklesia. I. SA KANYANG PAGKATAO Sinasabi sa bersikulo 13 na, "At sa gitna ng mga patungan-ng- ilawan ay may Isang katulad ng Anak ng Tao, na may suot na damit na Mga Nilalaman
umaabot hanggang sa mga paa, at may bigkis ang dibdib ng isang pamigkis na ginto." Si Kristo ay hindi lamang inilarawan dito bilang Mataas na Saserdote, gaya ng ipinakita sa Kanyang mga kasuotan, bagkus inihayag ding "katulad ng Anak ng Tao." Nananatili pa rin Siyang kapwa dibino at tao. Bilang ating Mataas na Saserdote, pinangangalagaan Niya ang mga ekklesia sa Kanyang pagkatao. Sa buong itinagal ng mga siglo, may ilang tinatawag na Kristiyano ang nagturo na si Kristo ay hindi Anak ng Diyos. Maging ngayon, may ilang tinatawag na Kristiyano ang hindi naniniwala na si Kristo ang Anak ng Diyos. Ang itatwa na si Kristo ang Anak ng Diyos ay isang kataliwasan (heretical). Ang gayong pagtuturo ay makademonyo at nagmumula sa Hades, at dapat tayong tumayo laban dito nang walang kompromiso. Ang ay hindi naniniwalang si Kristo ngayon ay isa pa ring Anak ng Tao. Sinasabi nila na si Kristo ay naging isang tao sa pamamagitan ng pagkakatawang-tao, ngunit sa Kanyang pagkabuhay na muli ay inalis na Niya ang Kanyang pagkatao. Inisip ng ilan sa mga Kristiyanong ito na sa ngayon si Kristo ay ang Anak ng Diyos lamang, hindi na ang Anak ng Tao. May mga laban sa taon na ang nakalilipas nakipagbaka ako labinlimang konseptong ito, may ilang taong sumalungat sa akin na nagsasabing maling ituro na si Kristo ay isa pa ring Anak ng Tao. Habang may ilang Kristiyano ang hindi naniniwalang si Kristo ay ang Anak ng Tao ngayon, pinaniniwalaan natin ito. Ayon sa dalisay na Salita, ang Panginoong Hesus ay kapwa ang Anak ng Diyos at ang Anak ng Tao pa rin. Hindi natin lubusang maipaliwanag ito sapagkat ang ating kaisipan ay lubhang limitado. Gayunpaman, pinaniniwalaan at tinatanggap natin ang katunayan na ang ating Kristo ay kapwa ang Anak ng Diyos na may pagkadibino at ang Anak ng Tao na may pagkatao. Sa loob Niya, taglay natin ang tunay na pagkadibino at wastong pagkatao. ilang Kristiyano, sa kabaligtaran, Sa nakalipas na labinsiyam na siglo, lalung-lalo na noong naunang anim na siglo, ang Kristolohiya (Christology) ay isang paksa ng matinding hidwaan sa gitna ng mga Kristiyano. Hinggil sa Persona ni Kristo, nagkaroon ng iba't ibang opinyon, at ang mga Kristiyano ay nagtunggali sa isa't isa ukol sa mga ito. Dapat nating bitiwan ang lahat ng tinatawag na panteolohiyang katuruang ito. Ayon sa Biblia, naniniwala tayo na ang ating Kristo ay tunay na ang Anak ng Diyos at ang Anak ng Tao. Siya ay may dalawang kalikasan, ang pagkadibino at ang pagkatao. Mga Nilalaman
Kapag dumating si Kristo upang tuusin tayong mga nasa ekklesia, ginagawa Niya ito hindi lamang sa Kanyang pagkadibino, bagkus maging sa Kanya ring pagkatao. Maaaring magdahilan ka pa para sa iyong sarili, iniisip na magagawa iyon ng Panginoon sapagkat Siya ang Anak ng Diyos, ngunit yamang ikaw ay isang tao, ang Panginoon ay dapat na mahabag sa iyo. Bilang ang Anak ng Diyos, ang Panginoon ay lubhang may kakayahan, ngunit ikaw, bilang isang anak ng tao lamang, ay kaawa-awa, at hindi ka dapat lubhang hatulan ng Panginoon. Subalit kapag dumating Siya sa atin bilang ang Anak ng Tao, wala kang maidadahilan. Siya ay isang tao rin at nagampanan Niya ito bilang isang tao, hindi bilang ang Anak ng Diyos. Huwag gumawa ng anumang pagdadahilan para sa iyong sarili. Kung talunan ka at bigo sa buhay- ekklesia, huwag kaawaan ang iyong sarili, sinasabing maaari na itong palampasin sapagkat ikaw ay isang tao lamang. Ang mga tao ay siyang ang mga wastong materyales para sa buhay-ekklesia. Kaya, sa gitna ng mga ekklesia, si Kristo ay lumalakad bilang ang Anak ng Tao. Sa Daniel 3, sinabihan tayo na ang Anak ng Diyos ay lumalakad sa apoy, ngunit sa Apocalipsis 1 makikita natin na ang Anak ng Tao ang siyang lumalakad sa gitna ng mga ekklesia. Dapat nating lahat sambahin Siya bilang ang Anak ng Tao. Sapagkat Siya ay kapwa dibino at pantao, Siya ay isang gayong kamangha-manghang Isa. Sapagkat Siya ay kapwa pantao at dibino, nalalaman Niya ang langit at lupa, ang Diyos at ang tao. Sa Kanya ay taglay natin ang pagkadibino at pagkatao. Sa Kanya tayo ay nasa mga kalangitan at nasa ibabaw rin ng lupa. Ngayon ang Panginoon ay kapwa nasa mga kalangitan at nasa lupa na lumalakad, sa Kanyang pagkatao, sa gitna ng mga ekklesia lokal. II. BILANG ANG SASERDOTE Sinasabi ng bersikulo 13 na si Kristo ay "may suot na damit na umaabot hanggang sa mga paa." Ang kasuotang ito ay ang damit ng saserdote (Exo. 28:33-35) na sumasagisag sa kapuspusan ng mga dibinong kagalingan at mga pantaong katangian ni Kristo (cf. Isa. 6:1, 3). Bagama't ang salitang saserdote ay hindi binabanggit dito, nalalaman natin sa pamamagitan ng Kanyang kasuotan na si Kristo ay inilalarawan dito bilang ang Mataas na Saserdote. Ngayon, ang Anak ng Tao, si Hesu- Kristo, na lumalakad sa gitna ng mga ekklesia, ay isang Saserdote. Sa tatlong katungkulan ng saserdote, propeta, at hari, ang pinakamahal, pinakamatalik, pinakamahalaga at pinakakaibig-ibig na katungkulan ay Mga Nilalaman
yaong sa saserdote. Ang saserdote ay lubhang mahal at kaibig-ibig sapagkat pinangangalagaan niya ang mga tao. Habang lumalakad si Kristo sa gitna ng mga ekklesia, pinangangalagaan Niya ang mga ito. III. HINDI GUMAGAWA SA PAMAMAGITAN NG KALAKASAN, KUNDI PINANGANGALAGAAN ANG MGA EKKLESIA SA LOOB NG PAG-IBIG Sinasabi rin ng bersikulo 13 na si Kristo, ang Anak ng Tao, ay "may bigkis ang dibdib ng isang pamigkis na ginto." Nakakita ka na ba ng taong nabibigkisan sa dibdib ng isang pamigkis? Lubha itong makahulugan. Ang mga saserdote sa Lumang Tipan ay nabigkisan sa kanilang mga baywang para sa kanilang ministeryo (Exo. 28:4). Sa Daniel 10:5, nabibigkisan din si Kristo ng pinong ginto sa Kanyang baywang. Subalit dito, si Kristo bilang ang ating Mataas na Saserdote ay "may bigkis ang dibdib." Ang dibdib ay sumasagisag sa pag-ibig. Ang mabigkisan sa baywang ay ang mapalakas para sa paggawa, samantalang ang "may bigkis ang dibdib" ay sumasagisag sa pangangalaga sa loob ng pag-ibig. Ang gawain ni Kristo sa pagbubunga ng mga ekklesia ay naisakatuparan na. Ngayon ay hindi na Niya kinakailangang mabigkisan pa sa baywang para sa paggawa. Ang ginagawa Niya ngayon sa gitna ng mga ekklesia ay ang pangalagaan ang mga ito sa loob ng pag-ibig. Hinihilingan Siya nito na magkaroon ng "bigkis ang dibdib ng isang pamigkis na ginto." Ang "pamigkis na ginto" na ito ay sumasagisag sa dibinong kalakasan. Nagsasagawa si Kristo ngayon ng isang dibinong pangangalaga sa mga ekklesia, kumikilos sa gitna nila sa Kanyang pagkatao at pinangangalagaan ang mga ito sa pamamagitan ng Kanyang dibinong kalakasan. Anong mapagmahal na pag-aaruga ang isinasagawa Niya sa mga ekklesia Niya ngayon! IV. PAGIGING SINAUNA Sinasabi ng bersikulo 14 na "Ang Kanyang ulo at buhok ay mapuputing gaya ng puting lana, gaya ng niyebe." Ang puting buhok ay sumasagisag sa lubhang katandaan (Job 15:10). Ang itim na buhok na ginamit upang ilarawan ang Panginoon sa Awit ng mga Awit 5:11 ay sumasagisag sa Kanyang walang-kupas at walang-hanggang lakas, ngunit ang puting buhok na ginamit upang ilarawan Siya rito ay sumasagisag sa Kanyang pagiging sinauna. Mga Nilalaman
Bagama't si Kristo ay sinauna, hindi Siya matanda. Makikita natin sa kapitulong ito na ang Kanyang ulo at ang Kanyang buhok ay maputing gaya ng lana at gaya ng niyebe. Ang puting lana ay nagmumula sa kalikasan ng buhay, at ang puting niyebe ay bumababa mula sa ulap, mula sa langit. Ang lana ay hindi pinapuputi; likas na itong puti, at ang kaputian nito ay nagmumula sa kalikasan nito. Ang puting lana ay ang kulay ng kalikasan ni Kristo. Ang pagiging sinauna Niya ay ayon sa Kanyang kalikasan. Ang niyebe ay maputi sapagkat ito ay nagmumula sa langit at walang taglay na makalupang dumi o mantsa. Kaya, ang puting lana, kapwa rito at sa Daniel 7:9, ay sumasagisag na ang pagiging sinauna ni Kristo ay ukol sa Kanyang kalikasan, hindi ukol sa Kanyang pagiging matanda, habang ang puting niyebe ay sumasagisag na ang Kanyang pagiging sinauna ay makalangit, hindi makalupa. V. NA MAY MGA MATANG NAGBABANTAY, NAGMAMASID, NANANALIKSIK, NAGHAHATOL AT NAGLALALIN Sa bersikulo 14, makikita natin na ang Kanyang mga mata ay gaya ng ningas ng apoy. Sa Awit ng mga Awit 5:12 ang mga mata ni Kristo ay gaya ng mga kalapati. Yaon ay para sa kahayagan ng Kanyang pag-ibig. Dito "ang Kanyang mga mata" ay "gaya ng ningas ng apoy." Ito ay upang makapagmasid at makapanaliksik Siya sa Kanyang paghahatol sa pamamagitan ng pagliliwanag. Sa aklat na ito ang Kanyang mga mata ay hindi dalawa kundi pito (5:6). Ang pito ay ang bilang ng kakumpletuhan sa pagkilos ng Diyos. Kaya, ang Kanyang mga mata sa aklat na ito ay para sa pagkilos ng Diyos. Ang pitong mata Niyang ito ay ang "pitong ilawang apoy na nagliliyab sa harapan ng trono, na siyang pitong Espiritu ng Diyos" (4:5; cf. Dan. 10:6). Ang "apoy na nagliliyab" ay katumbas ng "ningas ng apoy" at para sa pagmamasid at pananaliksik. Ang pitong Espiritu ng Diyos na isinugo sa buong lupa ay para rin sa pagkilos ng Diyos sa ibabaw ng lupa. Sa gayon, ang mga mata ni Kristo sa aklat na ito ay ang pitong Espiritu ng Diyos para sa pagkilos at paggawa ng Diyos sa ibabaw ng lupa ngayon. Ang mga mata ni Kristo ay para sa pagbabantay, pagmamasid, pananaliksik, paghahatol sa pamamagitan ng pagliliwanag, at paglalalin. Dapat nating maranasan ang lahat ng iba't ibang aspektong ito ng Kanyang mga mata, lalung-lalo na ang aspekto ng paglalalin. Inilalalin sa atin ng Kanyang mga mata ang lahat ng kung ano Siya. Ang Kanyang Mga Nilalaman
mga matang naglalalin ay isang ningas ng apoy na patuloy na nagliliyab. Mapatutunayan ito ng ating karanasan. Huwag gamitin ang inyong isipan upang maunawaan ito, kundi suriin ang inyong karanasan. Mula sa araw na tayo ay maligtas, ang mga mata ni Kristo ay naging gaya na ng nagniningas na apoy na nagliliwanag at naglalalin sa atin. Pinupukaw rin tayo ng Kanyang mga mata na maging maalab. Matapos tayong matingnan ni Kristo, hindi na tayo kailanman manlalamig pa gaya nang dati. Sa pamamagitan ng pagtingin sa atin, pinagniningas at pinupukaw Niya tayo sa loob ng Panginoon. Maraming beses na lumalapit sa atin ang Panginoon na taglay ang Kanyang mga matang lagusan ang tingin. Marahil kapag sinisikap nating itago ang isang bagay mula sa ating asawang babae, dumarating ang Panginoon na taglay ang pitong nagliliwanag na matang lagusan ang tingin tungo sa ating katauhan at inilalantad ang ating tunay na kalagayan. Daan-daang beses na akong nagkaroon ng ganitong uri ng karanasan. Kapag nakikipagtalo ako sa iba, lalung-lalo na sa mga malalapit sa akin, ang mga nagliliwanag na mata ni Kristo ay nakatuon sa akin, at hindi na ako makapagpatuloy ng pagsasalita. Pinatigil ang bibig ko ng Kanyang pagliliwanag. Ang aklat ng Apocalipsis ay isang aklat na nagtataglay ng isang naghahatol na kalikasan. Ang apoy ay para sa dibinong paghahatol (1 Cor. 3:13; Heb. 6:8; 10:27). "Ang Diyos natin ay isa ring apoy na namumugnaw" (Heb. 12:29). Ang Kanyang trono ay gaya ng mga liyab na apoy at ang mga gulong niyaon ay gaya nagniningas na apoy, at isang mabangis na sigalbo ang lumalabas at nagmumula sa harap Niya (Dan. 7:9-10). Ang lahat ng ito ay para sa paghahatol. Ang pangunahing kahalagahan ng mga mata ng Panginoon bilang isang ningas ng apoy ay para sa Kanyang paghahatol (2:18-23; 19:11-12). Kapag dumating Siya upang angkinin ang lupa sa pamamagitan ng pagpapatupad ng kahatulan dito, maging ang Kanyang mga paa ay magiging katulad ng mga haliging apoy (10:1). VI. MAY MGA PAANG NASUBOK AT NAGNININGNING Sinasabi ng bersikulo 15 na, "Ang Kanyang mga paa ay katulad ng tansong [nagniningning], na gaya ng dinalisay sa isang pugon." Ang mga paa ay sumasagisag sa paglakad. Sa tipolohiya, ang tanso ay sumasagisag sa dibinong paghahatol (Exo. 27:1-6). Nang si Kristo ay nasa lupa, ang Kanyang panlupang paglakad at pang-araw-araw na paglakad ay sinubok at sinuri. Sapagkat ang Kanyang paglakad ay nasuri, lumabas Siyang Mga Nilalaman
nagniningning. Ngayon ang mga paa ni Kristo ay gaya ng nagniningning na tanso, gaya ng nabanggit din sa Ezekiel 1:7 at Daniel 10:6, sumasagisag na ang Kanyang sakdal at maningning na paglakad ay nagpaging-dapat sa Kanya na isagawa ang dibinong paghahatol. Ang "dinalisay sa lutuang-bakal" ay ang subukin sa pamamagitan ng pagsusunog. Ang paglakad ni Kristo ay nasubok ng Kanyang mga pagdurusa, maging ng Kanyang kamatayan sa krus. Kaya, ang Kanyang paglakad ay kasingningning ng binuling tanso, na nagpapaging-dapat sa Kanya na hatulan ang mga di-matuwid. Gaya ng natukoy na natin, kapag dumating Siya upang angkinin ang lupa sa pamamagitan ng paghatol dito, ang Kanyang mga paa ay magiging tulad sa mga haliging apoy (10:1). VII. TAGLAY ANG ISANG TINIG NA SERYOSO AT TAIMTIM Sinasabi rin ng bersikulo 15 na ang "Kanyang tinig" ay "gaya ng lagaslas ng maraming tubig." "Ang lagaslas ng maraming tubig," isang napakaingay na tunog, ay ang tunog ng tinig ng Makapangyarihang Diyos (Ezek. 1:24; 43:2). Isinasagisag nito ang kaseryosohan at kataimtiman ng Kanyang pagsasalita (cf. 10:3). Kung minsan ang tinig ng Panginoon ay banayad at malambing, ngunit sa ibang pagkakataon ang tinig Niya ay gumugulat sa atin gaya ng isang kulog. Sa tuwing tayo ay walang-ingat o inaantok, gigisingin tayo ng tinig ng Panginoon. Ang tinig Niya, na siyang sa Makapangyarihang Diyos, ang nagbababala sa atin at gumigising sa atin. VIII. TINATANGANAN ANG MGA SUGO NG MGA EKKLESIA Sinasabi ng bersikulo 16 na, "Ang Kanyang kanang kamay ay may pitong bituin." Gaya ng nililinaw ng bersikulo 20, "ang pitong bituin ay ang mga sugo ng pitong ekklesia." Ang mga sugo ay yaong mga espirituwal na kapatid sa mga ekklesia na nagdadala ng responsabilidad ng patotoo ni Hesus. Katulad ng mga bituin, nararapat na taglay nila ang makalangit na kalikasan at nasa isang makalangit na katayuan. Sa aklat ng Mga Gawa at sa mga Sulat, ang mga matanda ang siyang mga namumuno sa pangangasiwa sa mga ekklesia lokal (Gawa 14:23; 20:17; Tito 1:5). Ang pagkamatanda ay may pagka-opisyal, at, katulad ng nakita na natin, sa panahon ng pagkasulat ng aklat na ito, ang mga katungkulan Mga Nilalaman
sa mga ekklesia ay napababa sa pagbaba ng ekklesia. Sa aklat na ito, tinatawag ng Panginoon ang ating pansin pabalik sa espirituwal na realidad. Kaya, binibigyang-diin nito ang mga sugo ng mga ekklesia kaysa sa mga matanda. Ang katungkulan ng mga matanda ay madaling maunawaan, subalit kinakailangang makita ng mga mananampalataya ang kahalagahan ng espirituwal at makalangit na realidad ng mga sugo para sa wastong buhay-ekklesia upang dalhin ang patotoo ni Hesus sa kadiliman ng pagbaba ng ekklesia. Kapwa ang mga patungan ng ilawan at ang mga bituin ay para sa pagliliwanag sa gabi. Ang isang patungan ng ilawan na sumasagisag sa isang ekklesia lokal ay isang sama-samang yunit, samantalang ang isang bituing kumakatawan sa isang sugo ng ekklesia lokal ay isang pang- isahang entidad. Sa madilim na gabi ng pagbaba ng ekklesia, may pangangailangan ng pagliliwanag kapwa ng sama-samang ekklesia at ng mga pang-isahang sugo. Habang lumalakad si Kristo sa gitna ng mga ekklesia, hinahawakan Niya ang mga nangungunang kapatid sa Kanyang kanang kamay. Sadyang nakaaaliw ito! Dapat Siyang purihin ng mga nangungunang kapatid na sila ay nasa Kanyang mga kamay at yaong sila ay hinahawakan Niya. Yamang ang mga nangungunang kapatid ay nasa Kanyang mga kamay, hindi na nila kinakailangang umurong, manghina o magkamali pa. Tunay na kinukuha ni Kristo ang responsabilidad para sa Kanyang patotoo. Sa aklat ng Apocalipsis, walang mga matanda sa mga ekklesia; kundi, may mga sugo. Sa panahong ang aklat na ito ay isinulat, ang ekklesia ay napababa na. Kaya, sa Apocalipsis, tinanggihan ng Panginoon ang lahat ng pormalidad. Ang pagiging isang matanda ay maaaring mapawaring legal o pormal. Huwag maghangad na maging isang matanda; hangarin mong maging isang nagliliwanag na bituin. Huwag kang maging isa na may isang katungkulan lamang - maging isang nagniningning na bituin. Ang patungan ng ilawan at ang mga bituin ay kapwa nagniningning sa gabi. Kapwa ang ekklesia at ang mga nangungunang kapatid sa mga ekklesia ay nararapat magningning. Ang lahat ng nangungunang kapatid ay nararapat maging mga bituin. IX. MULA SA KANYANG BIBIG LUMALABAS ANG NAGHAHATOL NA SALITA Sa bersikulo 16 ay sinasabihan tayo na "mula sa Kanyang bibig ay lumabas ang isang matalas na tabak na may dalawang talim." Sa Awit ng Mga Nilalaman
mga Awit 5:16, "Ang Kanyang bibig ay pinakamatamis," at sa mga Ebanghelyo, "ang mga salita ng biyaya" ay lumabas sa Kanyang bibig (Luc. 4:22); subalit dito "mula sa Kanyang bibig ay lumabas ang isang matalas na talim." Ito ang Kanyang nangingilatis, naghahatol, "at pumapatay na salita" (Heb. 4:12; Efe. 6:17). Ang "mga salita ng biyaya" ay para sa Kanyang panustos ng biyaya sa Kanyang mga itinatangi, samantalang ang "matalas na tabak na may dalawang talim" ay para sa Kanyang pakikitungo sa mga negatibong tao at bagay. Madalas nating sinasabi na ang Espiritu ay nagsasalita sa mga ekklesia. Alalahanin na ang nagsasalitang Espiritu ngayon ay walang iba kundi ang Kristong ito na nagsasalita gamit ang isang tabak na may dalawang talim. May paghahatol dito, at naranasan na nating lahat ito. Dahil sa pagbaba ng ekklesia, kinakailangan nating lahat ang isang tiyak na sukat ng paghahatol. Ngayon kinakailangan ng lahat ng Kristiyano ang paghahatol ng Panginoon sa pamamagitan ng Kanyang salita. Kadalasan, nararanasan natin ang paghahatol na ito dahil sa ating pagkakamali at paglayo mula sa Panginoon. Yamang tayo ay gumala palayo sa Kanya, dumating Siya upang hatulan tayo. Ang pagsasalita Niya ngayon ay pangunahing isang uri ng paghahatol. Maipatototoo ko sa inyo na kung ang Panginoon ay magsasalita sa inyo, ang karamihan sa Kanyang mga salita ay mga salita ng paghahatol. Kapag Siya ay nagsasalita, Siya ay humahatol. Ang bawat salitang nagmumula sa Kanyang bibig sa mga ekklesia ngayon ay gaya ng isang matalas na kutsilyong humahatol sa atin. Ang mga salitang lumalabas sa bibig ng Panginoon ay matatalim, nanunuot sa ating katauhan, inihihiwalay ang ating kaluluwa mula sa ating espiritu, at kinikilala ang mga binabalak ng ating puso. Ito ang Kristong ating nararanasan ngayon sa buhay-ekklesia. Sa Kristiyanidad, mayroong maraming opinyon at madalas na mga pagtatalo at pag-aaway dahil sa mga opinyong ito. Nakita ko mismo ang mga bagay na ito. May nalalaman akong isang pangyayari ukol sa ilang Kristiyano na naglilingkod bilang mga miyembro ng lupon. Minsan, habang nagpupulong silang magkakasama, sila ay nag-uusap-usap at nagtatalo sa isa't isa; sa kalaunan, ang debate ay humahantong sa isang pag-aaway. Sa isang pagkakataon ay binato pa nga ng Biblia ng isa sa mga miyembro ng lupon ang isa pang miyembro. Ngunit sa pagbabawi ng Panginoon ngayon, taglay natin ang Isa na lumalakad sa gitna natin. Binabantayan Niya tayo na gamit ang Kanyang pitong nagniningas na mata, at mula sa Kanyang bibig ay lumalabas ang isang matalas na tabak tabak na may dalawang Mga Nilalaman
na may dalawang talim. Pinatay na ng tabak na ito ang lahat ng iba't ibang konsepto sa kalagitnaan natin. Ito ang dahilan kung bakit halos walang mga pagtatalo sa mga ekklesia. Kamakailan lamang, natapos na namin ang ating bahay-pulungan sa Anaheim. Makapagpapatotoo kami na sa loob ng mga buwan habang nagaganap ang pagtatayo, hindi kami kailanman nag-away-away. Sinabi sa amin ng isa sa mga inspektor ng lunsod na, ayon sa kanyang karanasan, tuwing itinatayo ang isang simbahan, yaong mga nasa komite sa pagtatayo ay nag-away-away. Makapagpapatotoo kami sa inspektor na ito na dahil sa pumapatay na tabak, hindi kami nag-away-away. Hindi ito nangangahulugang wala kaming anumang mga opinyon o mga konsepto. Kami ay mga tao at nagtataglay ng maraming opinyon. Ngunit gaya ng maipatototoo naming lahat, sa tuwing ang isang opinyon ay lumilitaw, pinagpipira-piraso ito ng tabak. Lalo mong iniisip ang iyong opinyon, lalo kang mapipira-piraso. Hindi ito doktrina - ito ang ating karanasan. Sa tuwing may dalawang kapatid na lalake ang malapit nang mag-away, ang ikatlong partido, ang pinakamalakas na partido, ay lilitaw, ginagamit ang matalas na tabak upang putulin ang mga opinyon ng dalawang kapatid na lalake. Habang itinatayo namin ang ating bahay-pulungan, pinahupa ng tabak na may dalawang talim ang lahat ng kaguluhan. Ang ikatlong partidong ito ay ang mismong Kristo, ang Anak ng Tao, na, bilang ang Mataas na Saserdote, ay lumalakad sa gitna ng mga ekklesia at nangangalaga sa kanila sa loob ng pag-ibig. Sa Lumang Tipan, may pangangailangan para sa mga saserdoteng gupitan ang ilawan. Ngayon, nalalaman ng ating Saserdote, ang Anak ng Tao, ang tamang oras upang gupitan tayo ng mitsa. Ito ang dahilan kung bakit may gayong katiwasayan sa gitna natin. Ito ang lihim ng buhay-ekklesia na hindi nauunawaan ng mga nasa labas sapagkat wala silang Saserdoteng gumugupit sa mitsa at tumutuos sa mga ilawan na nasa patungan ng ilawan. Ngayon ang Saserdote ay lumalakad sa gitna ng mga ekklesia kinakandili sila sa pamamagitan ng paggupit sa mga sunog na mitsa ng lahat ng ilawan. X. TAGLAY ANG ISANG NAGNININGNING NA MUKHA Sa bersikulo 16, sinabihan din tayo na "ang Kanyang mukha ay gaya ng araw na sumisikat nang matindi." Sa Awit ng mga Awit 5:10 at 13, ang Kanyang mukha ay makikitang kaibig-ibig para sa paghanga ng sa Kanya ay naghahanap, at sa mga Sulat, isinisinag ng Kanyang mukha Mga Nilalaman
ang kaluwalhatian ng Diyos (2 Cor. 4:6) para sa pamamahagi ng buhay tungo sa loob ng Kanyang mga mananampalataya. Dito, gayunpaman, "ang Kanyang mukha" ay "gaya ng araw na sumisikat nang matindi," katulad ng nasa Daniel 10:6, upang ang kaharian ay madala papasok ng naghahatol na kaliwanagan. Kapag Siya ay nabagong-anyo at ang Kanyang mukha ay nagningning na katulad ng araw, iyon ang Kanyang pagdating sa kaharian (Mat. 16:28-17:2). Pagparito Niya upang angkinin ang lupa para sa kaharian, ang Kanyang mukha ay makakatulad ng araw (10:1). XI. SA PAGIGING ANG SIMULA AT ANG KATAPUSAN, ANG UNA AT ANG HULI Sinasabi ng bersikulo 17, "At nang Siya ay aking makita, nalugmok akong waring patay sa Kanyang paanan; at ipinatong Niya sa akin ang Kanyang kanang kamay, na nagsasabi, Huwag kang matakot; Ako ang Una at ang Huli." Si Kristo ay hindi lamang ang Una at ang Huli, bagkus ang simula rin at ang katapusan. Tinitiyak nito sa atin na, yamang naumpisahan na ang buhay-ekklesia, lubusan Niyang isasakatuparan ito. Hindi Niya kailanman iiwanan ang Kanyang gawain nang hindi tapos. Dapat paniwalaan ng lahat ng ekklesia lokal na ang Panginoong Hesus ay ang pasimula at ang katapusan. Isasakatuparan Niya kung ano ang pinasimulan na Niya sa Kanyang pagbabawi. tiyak na XII. SA PAGIGING ANG BUHÁY NA ISA Sa bersikulo 18, makikita natin na ang Panginoon ay "ang nabubuhay na Isa," ang Isa na "namatay...noon" at siyang "nabubuhay magpakailanman." Ang mismong Kristong lumalakad sa gitna ng mga ekklesia, na siyang ang Ulo ng mga ekklesia, at kung kanino nabibilang ang mga ekklesia, ay ang nabubuhay na Isa na punô ng buhay. Kaya, ang mga ekklesia bilang ang Katawan Niya ay nararapat na maging buháy at puspos ng buhay. Aleluya, taglay natin ang buháy na Kristong nagtagumpay sa kamatayan! Ang ating Kristo, na siyang ang nabuhay na muling Kristo, ay nabubuhay sa loob natin at sa kalagitnaan natin. Siya ay nabubuhay magpakailanman. Anong buháy na Kristo ang taglay natin sa pagbabawi! Sa pagbabawi, ang lahat ng ekklesia ay nararapat na maging buháy gaya ni Kristo, puspos ng buhay at nagtatagumpay sa kamatayan. Mga Nilalaman
XIII. TAGLAY ANG AWTORIDAD SA KAMATAYAN AT HADES Sa bersikulo 18 nagsabi rin ang Panginoon, "nasa Akin ang mga susi ng kamatayan at ng Hades." Dahil sa pagkatisod at kasalanan ng tao, pumasok ang kamatayan at ngayon ay kumikilos na sa lupa upang tipunin ang lahat ng makasalanang tao. Ang kamatayan ay katulad ng isang pandakot na ginagamit upang tipunin ang alikabok mula sa sahig, at ang Hades naman ay katulad ng isang basurahan. Anuman ang natitipon ng pandakot ay inilalagay sa basurahan. Sa gayon, ang kamatayan ay isang tagatipon at ang Hades ay isang tagatago. Sa buhay- ekklesia ba ngayon ay nasasakop pa tayo ng kamatayan at ng Hades? Hindi na! Pinawalang-saysay na ni Kristo ang kamatayan sa krus at pinagtagumpayan ang Hades sa Kanyang pagkabuhay na muli. Bagama't ginawa ng Hades ang makakaya nito upang pigilan Siya, wala itong kapangyarihang gawin ito (Gawa 2:24). Sa Kanya, ang kamatayan ay walang tibo (sting) at ang Hades ay walang kapangyarihan. Ngunit paano naman sa atin? Dapat ay gayundin. Sa buhay-ekklesia, ang mga susi ng kamatayan at ng Hades ay nasa Kanyang kamay. Imposible para sa atin na tuusin ang kamatayan; tiyak na wala tayong taglay na abilidad na pakitunguhan ito. Tuwing pumapasok ang kamatayan, sasanhiin nitong mamatay ang marami. Ngunit hangga't binibigyan natin ang Panginoong Hesus ng puwang, ng pagkakataon, at ng malayang daan upang kumilos at gumawa sa gitna natin, kapwa ang kamatayan at Hades ay mapasasailalim sa Kanyang kontrol. Gayunpaman, sa tuwing walang puwang ang Panginoong Hesus sa ekklesia, kaagad-agad na nananaig ang kamatayan at ang Hades ay nagiging makapangyarihan upang hawakan ang mga patay. Purihin ang Panginoon na taglay ni Kristo ang mga susi ng kamatayan at ng Hades. Ang kamatayan ay nagpapasailalim sa Kanya at ang Hades ay nasa ilalim ng Kanyang kontrol. Aleluya! Mga Nilalaman
PAG-AARAL PAMBUHAY NG APOCALIPSIS MENSAHE SAMPU ANG EKKLESIA SA EFESO - PAG-IBIG, BUHAY, AT LIWANAG Napakainam ng pagkasulat sa aklat ng Apocalipsis. Kasunod ng kapitulo isa, binibigyan tayo ng mga kapitulo dalawa at tatlo ng isang malinaw na pananaw ukol sa pitong praktikal na ekklesia. Ang pitong ekklesiang ito ay mga napakahusay na pagsasalarawan, inihahayag ang mga ekklesia lokal, hindi sa doktrina, kundi sa aktuwal na pagsasagawa. Sa pamamagitan ng pagsasaalang-alang sa pitong ekklesiang ito makikita natin nang malinaw kung ano at ano dapat ang isang ekklesia lokal. Ang pitong sulat sa mga kapitulo dalawa at tatlo ay talâ ng aktuwal na situwasyon na umiiral sa pitong ekklesia noong panahong isinulat ang mga sulat na ito. Gayunpaman, yamang ang aklat na ito ay isang aklat ng mga tanda na may kalikasan ng propesiya, ang mga situwasyon ng pitong ekklesia ay mga tanda rin, isinasagisag sa paraan ng propesiya ang pagsulong ng ekklesia sa pitong yugto. Ang unang sulat, sa ekklesia sa Efeso, ay nagbibigay ng isang larawan ng ekklesia sa katapusan ng unang yugto, sa panahon ng huling bahagi ng unang siglo. Ang ikalawang sulat, sa ekklesia sa Esmirna, ay paunang naglalarawan sa ekklesiang nagdurusa sa ilalim ng pag-uusig ng Imperyo Romano, mula sa huling bahagi ng unang siglo hanggang sa unang bahagi ng ikaapat na siglo, nang dalhin ni Constantine the Great, ang Cesar ng Imperyo Romano, ang ekklesia tungo sa pagtangkilik ng imperyo. Ang ikatlong sulat, sa makasanlibutang ekklesia, ang ekklesiang naikasal sa sanlibutan, mula nang araw na tanggapin ni Constantine ang Kristiyanidad hanggang sa panahong naitatag ang makapapang sistema (papal system) sa huling bahagi ng ikaanim na siglo. Inilalarawan ng sulat sa ekklesia sa Tiatira sa paraan ng propesiya ang ekklesiang tumalikod sa katotohanan, mula nang maitatag ang makapapang sistema sa huling bahagi ng ikaanim na siglo hanggang sa katapusan ng kapanahunang ito, sa pagbabalik ni Kristo. Ang ikalimang sulat, sa ekklesia sa Sardis, ay paunang naglalarawan sa iglesyang Protestante, mula sa Repormasyon sa unang sa ekklesia sa Pergamo, ay paunang sumasagisag Mga Nilalaman
bahagi ng ikalabing-anim na siglo hanggang sa pagbabalik ni Kristo. Ang ikaanim na sulat, sa ekklesia sa Filadelfia, ay paunang nagpapahiwatig sa ekklesia ng pangkapatirang pag-ibig, ang pagbabawi ng wastong buhay-ekklesia, mula sa unang bahagi ng ikalabinsiyam na siglo, nang ang mga kapatid na lalake ay naibangon sa Inglatera upang isagawa ang buhay-ekklesia sa labas ng lahat ng makadenominasyon at mapagbaha-bahaging sistema, hanggang sa ikalawang pagpapakita ng Panginoon. Ang ikapitong sulat, sa ekklesia sa Laodicea, ay nagbabadya sa napababang buhay-ekklesia ng mga kapatid na lalake sa ikalabinsiyam na siglo, mula sa huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo hanggang sa pagbabalik ng Panginoon. Sa mensaheng ito at sa susunod pang anim na mensahe, sunud-sunod nating tatalakayin ang bawat ekklesiang ito. Sa mensaheng ito darako tayo sa ekklesia sa Efeso (2:1-7). Ang lubhang mahahalagang salita sa mensaheng ito ay pag-ibig, buhay, at liwanag. Ang pangunahing kahilingan upang matamo ang buhay-ekklesia ay ang ating pag-ibig para sa Panginoon. Walang suliranin, mangyari pa, ukol sa pag-ibig ng Panginoon para sa atin. Inibig na Niya tayo at patuloy pa rin Niya tayong iniibig. Ang suliranin ay nasa ating pag-ibig para sa Kanya. Bagama't inibig natin Siya noon at maaaring iniibig pa rin natin Siya ngayon, may panganib na kumupas ang ating pag-ibig para sa Panginoong Hesus. Ang sulat sa ekklesia sa Efeso ay nagbababala sa atin ukol dito. Ang sulat na ito ay nagbibigay rin sa atin ng isang malinaw na pahayag ukol sa pinagmulan ng pagbaba ng buhay- ekklesia - ang pagkawala ng unang pag-ibig. Gaya ng makikita natin, binibigyan tayo ng pag-ibig ng posisyon, ng batayan, ng karapatan, at ng pribilehiyong kumain ng puno ng buhay. Binibigyan tayo ng pag-ibig ng panustos ng buhay. Kung iniibig natin ang Panginoon, matataglay natin ang ganap na karapatang matamasa Siya bilang ang puno ng buhay, bilang ating panustos ng buhay. Palaging sumusunod ang liwanag sa buhay, na nagmumula sa masaganang panustos ng buhay. Ang buhay ay nagbibigay sa atin ng liwanag. Sa tabernakulo ang patungan ng ilawan ay kasunod ng dulang ng tinapay ng Presensya, nagpapahiwatig na kapag tinatamasa natin si Kristo bilang ating panustos ng buhay, tataglayin natin ang liwanag ng buhay. Lubhang mahalaga na ibigin natin ang Panginoon. Kung mayroon tayong pag-ibig, sa gayon ay matataglay natin ang buhay na isinasagisag ng puno ng buhay at ang liwanag na isinasagisag ng patungan ng ilawan. Mga Nilalaman
Sa madaling salita, ang suliranin ukol sa ekklesia sa Efeso ay ang pagkawala ng unang pag-ibig para sa Panginoon. Dahil dito, dumating ang Panginoon upang tuusin nang lubusan ang ekklesiang ito, binabalaan siya na kung hindi siya magsisisi, nasa panganib siya na maalis ang kanyang patungan ng ilawan. Ang sinuman sa kanila na magsisi at bumalik sa kanyang unang pag-ibig ay ituturing ng Panginoon na isang mandaraig. Ipinangako ng Panginoon sa mandaraig ang karapatang tamasahin Siya bilang ang puno ng buhay. Mangyari pa, laging mananatili ang patungan ng ilawan sa gitna ng mga yaong nakapanaig. Gayunpaman, kung hindi natin pagsisisihan ang pagkawala ng ating pag- ibig para sa Panginoon, maiwawala natin ang karapatang kumain sa puno ng buhay at aalisin ang patungan ng ilawan mula sa atin. Kung ganito ang mangyayari, mawawalan tayo ng pag-ibig, at liwanag. Anong kaawa-awang kalagayan ito kung magkakagayon! I. ANG TAGAPAGSALITA Sinasabi sa Apocalipsis 2:1 na, "Sa sugo ng ekklesia sa Efeso ay isulat mo: Ang mga bagay na ito ay sinasabi ng may hawak ng pitong bituin sa Kanyang kanang kamay, na lumalakad sa gitna ng pitong gintong patungan ng ilawan." Ang bawat isa sa pitong sulat na ito ay nagsisimula sa isang paglalarawan sa tagapagsalita. Bago magsalita ng anumang bagay ang Panginoon sa mga ekklesia, ipinapahayag Niya kung sino Siya. Sa unang sulat, ipinapahayag ng Panginoon na Siya ang Isa na may hawak ng pitong bituin sa Kanyang kanang kamay at lumalakad sa gitna ng pitong gintong patungan ng ilawan. Pinatutunayan ng dalawang bagay na ito na ang Panginoon ay lubhang normal, tunay, at wasto. Pinangangalagaan Niya ang mga ekklesia sa pamamagitan ng paghawak sa mga nangungunang kapatid sa Kanyang kanang kamay at sa pamamagitan ng paglakad sa gitna ng mga ekklesia. Ang mga sugo ng mga ekklesia, ang mga espirituwal na kapatid, na isinasagisag ng mga nagniningning na bituin, na pumapasan sa responsabilidad ng patotoo ni Hesus, ay tinatanganan sa kanang kamay ng Panginoon, at ang Panginoon ay lumalakad sa gitna ng mga ekklesia, na isinasagisag ng pitong gintong patungan ng ilawan. Anong isang kahanga-hangang tanawin! Habang ang Panginoon ay nakaupo sa kanang kamay ng Diyos bilang ang ating Mataas na Saserdote na namamagitan para sa atin, ang mga ekklesia (Heb. 7:25), hinahawakan Niya ang mga sugo ng mga ekklesia at lumalakad sa gitna ng mga ekklesia upang pangalagaan sila. Mga Nilalaman
II. ANG MGA KAGALINGAN NG EKKLESIA Ang salitang Efeso sa wikang Griyego ay nangangahulugang kanais-nais. Nangangahulugan ito na ang naunang ekklesia hanggang sa katapusan nito ay kanais-nais pa rin sa Panginoon; marami pa ring inaasahan ang Panginoon sa kanya. A. Mga Gawa Isaalang-alang natin ngayon ang mga kagalingan ng ekklesia sa Efeso. Una, marami siyang ginawang gawain para sa Panginoon. Ang ekklesia sa Efeso ay hindi tamad ni pabaya; may kahusayan siya sa paggawa para sa Panginoon. B. Pagpapagal Ang ekklesiang ito ay hindi lamang gumawa para sa Panginoon, bagkus ay nagpagal din para sa Kanya (bb. 2-3). Dapat nating makilala ang pagkakaiba sa pagitan ng paggawa at pagpapagal. Ang pagpapagal ay mas mataas kaysa sa paggawa. Kung ang paggawa ay pangkaraniwan, ang pagpapagal ay natatangi. Yaong mga gumawa nang buong panahon sa ating bahay-pulungan sa Anaheim ay hindi lamang gumawa - sila ay nagpagal. Kung umupa tayo ng isang kontraktor at gumamit ng mga manggagawa ng unyon, maaaring gumawa sila nang walang pagpapagal. C. Pagtitiis Taglay rin ng ekklesia sa Efeso ang kagalingan ng pagtitiis. Ito ay nangangahulugang ang ekklesia ay nagdusa at napagtiisan nito ang pagdurusa. D. Hindi Matiis ang Masasamang Tao Sinabi ng Panginoon sa ekklesia sa Efeso, "Hindi mo matiis ang masasamang tao" (b. 2). Hindi matatagpuan sa Griyego ang salitang tao. Naniniwala ako na ang salita ng Panginoon dito tungkol sa masasama ay kinapapalooban ng dalawang bagay - masasamang tao at masasamang bagay. Hindi pinahintulutan ng ekklesia sa Efeso ang sinuman o ang anumang bagay na masama. Tunay nga itong isang mabuting ekklesia. Mga Nilalaman
E. Sinubok ang mga Bulaang Apostol Sinabi rin ng Panginoon, "Sinubok mo ang mga nagpapanggap na apostol at sila ay hindi nga mga gayon, at nasumpungan mo silang bulaan" (b. 2). Ang ekklesiang ito ay lubhang mapangilatis, sinusubok ang mga bulaang apostol at tinatanggihan sila. Nakilatis nila na ang mga nagpapalagay sa kanilang sarili na mga apostol ay mga bulaan. Sa loob ng mga henerasyon, may mga nagtalaga ng kanilang sarili bilang apostol. Totoo rin ito ngayon. F. Kinamumuhian ang mga Gawa ng mga Nikolaita Sinabi ng Panginoon sa 2:6 na, "Subali't ito ay nasa iyo, na iyong kinamumuhian ang mga gawa ng mga Nikolaita, na kinamumuhian Ko rin naman." Kinamuhian ng ekklesia sa Efeso ang kinamumuhian ng Panginoon - ang mga gawa ng mga Nikolaita. Kung ang mga kagalingan ang pag-uusapan, ang ekklesiang ito ay mabuti, dalisay, wasto, at normal. Kinamumuhian ng Panginoon ang mga gawa ng mga Nikolaita. Kung nais mong maunawaan kung ano ang mga gawa ng mga Nikolaita, basahin mo ang aklat ni kapatid Nee na, The Orthodoxy of the Church. Ang mga gawa ng mga Nikolaita ay tumutukoy sa isang herarkiya sa gitna ng mga banal kung saan itinakda ng ilan ang kanilang mga sarili na tinatawag na klero at pamunuan ang pangkaraniwang tao. Sa ekklesia sa Efeso ay walang doktrina, pagtuturo, ng mga Nikolaita. Nabuo na lamang ito paglaon. Subalit naroon ang mga gawa at mga gawain ng mga Nikolaita, yaon ay, naroon ang ilang uri ng herarkiya ng klero at pangkaraniwang tao. Ang salitang Nikolaita ay katumbas ng salitang Griyego na Nikolaitai, na ang ugat nito ay Nikolaos, na binubuo ng dalawang salitang Griyego - niko at laos. Ang niko ay nangangahulugang daigin o pangibabawan ang iba. Ang laos ay nangangahulugang mga karaniwang tao o pangkaraniwan. Kaya ang Nikolaos ay nangangahulugang daigin ang mga pangkaraniwang tao, pinangingibabawan ang mga pangkaraniwang tao. Ang mga Nikolaita, sa gayon, ay tiyak na tumutukoy sa isang grupo ng mga tao na itinuturing na mas mataas ang kanilang mga sarili kaysa sa mga pangkaraniwang mananampalataya. Walang dudang ito ang herarkiyang sinunod at itinatag ng Katolisismo at Protestantismo. Kinamumuhian ng Panginoon ang mga gawa, ang gawi, ng mga iba. Ibinunga nito ang tao, mga sekular na Mga Nilalaman
Nikolaitang ito, at dapat nating kamuhian ang kinamumuhian ng Panginoon. Nilayon ng Diyos sa Kanyang ekonomiya na ang Kanyang buong bayan ay maging mga saserdote upang tuwiran Siyang paglingkuran. Sa Exodo 19:6 itinalaga ng Diyos ang mga anak ni Israel na maging "isang kaharian ng mga saserdote." Ito ay nangangahulugang ninais ng Diyos na silang lahat ay maging mga saserdote. Gayunpaman, dahil sa pagsamba sa gintong guya (Exo. 32:1-6), naiwala nila ang pagkasaserdote, at ang lipi lamang ni Levi, dahil sa kanilang katapatan sa Diyos, ang hinirang upang halinhan ang buong bayan ng Israel bilang mga saserdote sa Diyos (Exo. 32:25-29; Deut. 33:8-10). Kaya, nagkaroon ng isang namamagitang uri sa pagitan ng Diyos at ng mga anak ni Israel. Ito ay naging isang matatag na sistema sa Hudaismo. Sa Bagong Tipan, bumalik ang Diyos sa Kanyang orihinal na intensyon ayon sa Kanyang ekonomiya kung saan ay ginawa Niyang saserdote ang lahat ng mananampalataya kay Kristo (1:6, 5:10; 1 Ped. 2:5, 9). Subalit sa katapusan ng unang yugto ng ekklesia, maging sa unang siglo, nanghimasok ang mga Nikolaita bilang ang namamagitang uri upang sirain ang ekonomiya ng Diyos. Ayon sa kasaysayan ng ekklesia, ito ay naging isang sistema na kinuha ng Iglesya Katolika Romana at pinanatili rin ng mga iglesyang Protestante. Sa ngayon sa Iglesya Katolika Romana ay may sistema ng pagpapari, sa mga pang-estadong ekklesia ay may pangklerikong sistema, at sa mga independiyenteng iglesya ay may sistema ng pagpapastor. Ang lahat ng ito ay isang namamagitang uri, na sinisira lahat ng mananampalataya. Kaya, may dalawang magkaibang uri - ang klero at ang pangkaraniwang tao. Ngunit sa wastong buhay-ekklesia, dapat ay walang klero o pangkaraniwang tao; ang lahat ng mananampalataya ay dapat na maging mga saserdote ng Diyos. Dahil sinisira ng namamagitang uri ang pansansinukob na pagkasaserdote sa ekonomiya ng Diyos, kinamumuhian ito ng Panginoon. ang pansansinukob na pagkasaserdote ng Sa Mga Gawa 6:5, sa gitna ng pitong taong naglilingkod ay may isa na nagngangalang Nikolaos (Gr.). Walang palatandaan sa kasaysayan ng ekklesia na ang Nikolaos na ito ang una sa mga Nikolaita. III. ANG PINAGMULAN NG PAGBABA NG EKKLESIA Bagama't ang ekklesia sa Efeso ay nagtataglay ng napakaraming kagalingan, ito ay napababa dahil iniwan nito ang una nitong pag-ibig. Mga Nilalaman
Sa bersikulo 4 ay sinabi ng Panginoon, "Nguni't mayroon Akong laban sa iyo, na iyong iniwan ang iyong unang pag-ibig." Ang salitang Griyego para sa salitang una ay katulad ng salitang isinaling pinakamabuti sa Lucas 15:22. Ang ating unang pag-ibig para sa Panginoon ay kinakailangang maging ating pinakamabuting pag-ibig para sa Kanya. Iniwan ng ekklesia sa Efeso ang pinakamabuting pag-ibig na ito para sa Panginoon. Ang ekklesia bilang ang Katawan ni Kristo (Efe. 1:23) ay isang bagay ng buhay; bilang ang bagong tao (Efe. 2:15), ito ay isang bagay ng Persona ni Kristo; at bilang ang Kasintahang babae ni Kristo (Juan 3:29), ito ay isang bagay ng pag-ibig. Ang unang sulat sa mga taga-Efeso ay nagsasabi sa atin na para sa buhay-ekklesia ay kailangan nating mapalakas sa ating panloob na tao upang si Kristo ay makagawa ng Kanyang tahanan sa ating mga puso, na tayo, na napag-ugat at napagtibay na sa loob ng pag-ibig, ay makilala ang pag-ibig ni Kristo na di-masayod ng kaalaman, upang tayo ay mangapuspos ng buong kapuspusan ng Diyos (Efe. 3:16-19); at yaong para sa buhay-ekklesia na ang biyaya ay nasa kanilang lahat na nagsisiibig sa Panginoong Hesus (Efe. 6:24). Ngayon ay inihahayag ng ikalawang sulat sa mga taga-Efeso na ang pagbaba ng ekklesia ay nagsisimula sa ating pag-iwan ng unang pag-ibig sa Panginoon. Walang makapagpapanatili sa atin sa wastong pakikipag-ugnayan sa Panginoon kundi ang pag-ibig. Ang ekklesia sa Efeso ay may mabubuting gawa, nagpagal para sa Panginoon, nagtiis ng pagdurusa, at sinubok ang mga huwad na apostol, ngunit iniwan niya ang kanyang unang pag-ibig sa Panginoon. Ang pag-iwan sa unang pag-ibig ang pinagmumulan ng lahat ng pagbaba sa mga sumusunod pang yugto ng ekklesia. Tayong mga nasa ekklesia lokal ngayon ay dapat mabigyang- babala ukol sa posibilidad na maiwala ang ating unang pag-ibig sa Panginoon. Maaaring gumawa at magpagal tayo para sa Panginoon at maaaring dalisay tayo sa pandoktrina at wasto sa kasulatan, subalit hindi tinataglay ang unang pag-ibig sa Panginoon. Marahil sa mga darating na taon ay hindi na natin Siya iibigin nang kasintindi ng pag-ibig natin sa Kanya ngayon. Mag-ingat tayo rito. Mas mabuting maiwala ang ilan sa ating gawain kaysa mabigo sa ating pag-ibig sa Panginoon. Ang pag-ibig natin sa Kanya ay kailangang maging ang unang pag-ibig. Dapat nating sabihing lahat, "Panginoon, iniibig Kita. Hindi ko iniibig ang mga ginagawa ko para sa Iyo, at hindi ko pinahahalagahan ang pagpapagal na Mga Nilalaman
ginugol ko para sa Iyo. Panginoon, iniibig Kita. Kung ang aking pagpapagal para sa Iyo ay bumibigo sa akin na ibigin Ka, hihinto ako sa pagpapagal." Huwag mong hayaang ihiwalay ka ng anumang bagay mula sa pag-ibig ng Panginoon. Dapat nating ingatan ang unang pag-ibig at patuloy na ibigin ang Panginoon. Hindi ko kailanman malilimutan ang isang maikling talata hinggil kay John Nelson Darby. Inihahayag ng talatang ito na nang si Darby ay lubhang matanda na siya ay naglalakbay at nanatili sa isang hotel sa gabi. Nang siya ay matutulog na, nanalangin siya sa isang simpleng paraan, na nagsasabing, "Panginoong Hesus, iniibig pa rin Kita." Napakahalaga para sa isang matandang banal na sabihin ito. Sinimulang ibigin ni John Nelson Darby ang Panginoon sa kanyang kabataan. Pagkalipas ng mahigit na animnapung taon, Siya ay iniibig pa rin niya. Dapat nating sabihin sa Panginoon araw-araw, "Panginoong Hesus, iniibig pa rin Kita. Maaaring magbago ako sa lahat ng iba pang bagay, Panginoon, ngunit hindi ako kailanman magbabago sa pag-ibig sa Iyo. Sa halip, nais kong ang aking pag-ibig sa Iyo ay palaging maragdagan sa lahat ng oras." Nabasa ko ang talatang ito tungkol kay Darby mahigit dalawampung taon na ang nakalilipas, at hindi ko masabi sa inyo ang tulong na naibigay nito sa akin sa buong itinagal ng mga taon. Dapat nating patuloy na sabihing, "Panginoong Hesus, iniibig pa rin Kita." Sa sandaling bumagsak tayo sa ating unang pag-ibig, ang ating pagbaba ay magsisimula. Maaaring gayon pa rin tayo sa lahat ng anupamang bagay - sa paggawa, pagpapagal, at sa iba pang bagay - ngunit tayo ay napababa dahil iniwan na natin ang ating unang pag-ibig. Sa kalaunan, ang ekklesia sa Efeso ay nagkaroon ng mas maraming paggawa subalit kakaunting pag-ibig. Ngayon, kailangang sabihin nating lahat na nais natin ng higit pang pag-ibig at mas kaunting paggawa. Kung gagawa tayo ng anumang gawain, kailangang magmula ito sa ating pag-ibig para sa Panginoon. Ang pag-ibig ang dapat magbunsod sa lahat ng bagay na ginagawa natin para sa Panginoon. Kung hindi natin magagawa ang isang bagay dahil sa iniibig natin Siya, hindi natin ito dapat gawin. Ang ating gawain ay dapat maging isang kahayagan lamang ng ating pag-ibig para sa Kanya. Dapat tayong maging ganito; kung hindi, hindi tayo makapananatili sa Kanyang presensya. IV. ANG RESULTA NG PAGBABA NG EKKLESIA Mga Nilalaman
Sa bersikulo 5, makikita natin ang resulta ng pagbaba ng ekklesia: "Kaya alalahanin mo kung saan ka nahulog at magsisi ka at gawin mo ang mga unang gawa, o kung hindi ay paririyan Ako sa iyo at aalisin Ko ang iyong patungan-ng-ilawan sa kinalalagyan nito, malibang magsisi ka." Ang resulta ng pagbaba ng ekklesia ay ang pagkawala ng patotoo. Ang maiwala ang patotoo ay nangangahulugan lamang na maalis ang patungan ng ilawan. Kung iiwan natin ang ating unang pag-ibig sa Panginoon at hindi magsisisi, maiwawala natin ang patotoo ng Panginoon at ang patungan ng ilawan ay aalisin mula sa atin. Sa nakalipas na mga taon, ang patotoo sa mga Brethren ay lubhang maliwanag, ngunit hindi na ganoon ngayon. Walang duda na ang patungan ng ilawan ay inalis na mula sa karamihan sa mga tinatawag na kapulungan ng Brethren. Kapag pumasok ka sa loob ng kanilang mga pagtitipon, hindi mo madarama ang anumang pagliliwanag doon. Walang liwanag, walang patotoo. Dapat tayong maging maingat at laging alerto upang maiwasan ang ganitong kahihinatnan. Huwag isiping dahil tayo ang mga ekklesia lokal bilang ang mga patungan ng ilawan at ang patotoo ni Hesus ay hindi na natin maiwawala ang ating patotoo. Ang araw na maiwala natin ang ating unang pag-ibig sa Panginoon ay ang araw na maiwawala natin ang patotoo. Sa araw na yaon, ang patungan ng ilawan ay aalisin. V. ANG PAGSASALITA NG ESPIRITU Sinasabi sa unang bahagi ng 2:7 na, "Ang may pakinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga ekklesia." Sa pasimula ng bawat isa sa pitong sulat sa mga kapitulo dalawa at tatlo, ang Panginoon ang siyang nagsasalita (2:1, 8, 12, 18; 13:1, 7, 14). Ngunit sa katapusan ng lahat ng pitong sulat, ang Espiritu ang nagsasalita sa mga ekklesia (2:7, 11, 17, 29; 3:6, 13, 22). Muli, pinatutunayan nito na ang nagsasalitang Kristo ay ang Espiritu. Anuman ang isinasalita ni Kristo, yaon ay ang pagsasalita ng Espiritu. Walang sinuman ang maaaring makipagtalo ukol dito. Sino ang nagsasalita sa ekklesia sa Efeso? Si Kristo, ang Anak ng Tao na may hawak sa mga sugo sa Kanyang kanang kamay at lumalakad sa gitna ng mga ekklesia. Gaya ng ipinahihiwatig sa bersikulo 7, ang tagapagsalita sa kalaunan ay ang Espiritu. Pinatutunayan nito na si Kristo ay ang nagsasalitang Espiritu. Hindi lamang nito ipinahihiwatig na ang Espiritu ay ang Panginoon at ang Panginoon ay ang Espiritu; binibigyang-diin din nito ang lubhang kahalagahan ng Espiritu sa kadiliman ng pagbaba ng Mga Nilalaman
ekklesia gaya ng isinasaad ng pitong ulit na pinatinding Espiritu sa 1:4. Ang gayunding pagbibigay-diin ay makikita sa 14:3 at 22:17. Isang kamangmangang sabihin na si Kristo ngayon ay hindi ang nagsasalitang Espiritu, at katawa-tawa ring ihiwalay ang nagsasalitang Espiritu mula kay Kristo. Ang dalawa ay iisa. Kung ang tagapagsalita ay si Kristo lamang nang hindi Siya nagiging kailanman makapagsasalita ng ilang salita tungo sa ating espiritu, at ang Kanyang pagsasalita ay hindi magiging napakasubhektibo at nakahihipo. Ngunit, gaya ng ipinapatotoo ng ating karanasan, kung habang binabasa natin ang mga sulat na ito, bukás tayo sa Kanya sa ating espiritu, kaagad-agad na magsasalita ang Espiritu ng ilang bagay ukol kay Kristo tungo sa loob natin. Sapagkat ang tagapagsalita ay hindi ang obhektibong Kristo kundi ang subhektibong Espiritu, hindi lamang Siya nagsasalita sa mga nakasulat na titik ng Biblia, bagkus sa ating espiritu rin. Sa sandaling marinig natin ang Kanyang pagsasalita, isang bagay na di-mapapawi ang naisagawa tungo sa atin, at walang anumang makaaalis nito. Ang ating Kristo ngayon ay ang nagsasalitang Espiritu. Nagagalak ako sa katotohanang ito at may kalakasang-loob kong ipinapahayag ito. ang nagsasalitang Espiritu, hindi Siya A. Sa mga Ekklesia Sa isang panig, ang bawat isa sa pitong sulat ay ang salita ng Panginoon sa isang partikular na ekklesia; subalit sa kabilang panig, ito ay ang salita ng Espiritu sa lahat ng ekklesia. Ang bawat ekklesia ay hindi lamang dapat magbigay-pansin sa sulat na partikular na isinulat sa kanya, bagkus sa lahat din ng sulat na isinulat sa iba pang mga ekklesia. Ipinahihiwatig nito na ang lahat ng ekklesia, bilang ang patotoo ng Panginoon sa loob ng Espiritu, ay kailangang maging magkakatulad. Yamang ang Espiritu ngayon ay nagsasalita sa mga ekklesia, dapat tayong mapasa mga ekklesia upang maging nasa tamang posisyon upang mapakinggan ang pagsasalita ng Espiritu. Sa paanong paraan pa ba natin maririnig kung ano ang sinasabi ng Espiritu? Nagsasalita ang Espiritu sa mga ekklesia, hindi sa anumang relihiyon, denominasyon, o grupo ng mga naghahanap na Kristiyano. Ito ang dahilan kung bakit kakaunting Kristiyano ang nakaririnig ng pagsasalita ng Espiritu. Ang Espiritu ay hindi lamang nagsasalita sa ilang iisang ekklesia, bagkus sa mga ekklesia. Bagama't ang nagpapalagay na totoong ekklesia ay nagnanais na maging namumukod- Mga Nilalaman
tangi, hindi tayo dapat maging isang namumukod-tangi o partikular na ekklesia. Kung ganito tayo, maiwawala natin ang pagsasalita ng Espiritu, sapagkat ang Espiritu ay nagsasalita sa mga ekklesia. Wala sa pitong sulat na ang Espiritu ay nagsasalita sa isang partikular na ekklesia. Ang lahat ng ekklesia ay nararapat maging panlahat, hindi natatangi. Sa mga nakalipas na taon, narinig kong marami ang nagsasabi na ang bawat ekklesia ay kinakailangang maging kakaiba. Yaong mga tumatangan sa ganitong konsepto ay nagsasabi na ang bawat ekklesia ay kailangang magkaroon ng lokal na katangian. Bagama't kaaya-ayang pakinggan ang ganitong kaisipan, sa katunayan, ito ay lubhang kasuklam-suklam. Ang gawing natatangi ang inyong ekklesia lokal ay ang ihiwalay ang inyong sarili mula sa lahat ng iba pang mga ekklesia. Kung gagawin ninyo ito, tapos na kayo sa pagsasalita ng Espiritu. Ano ang mas mainam - ang maging namumukod-tangi o maging panlahat? Bagama't maaaring sabihin mo na mas mainam ang maging panlahat, ang katunayan ay yaong ninanais ng bawat isa na maging namumukod-tangi. Sa iyong puso, nais mo na ang ekklesia sa iyong lokalidad ay maging namumukod-tangi. Gayunpaman, sa mga ekklesia lokal, huwag mong subukan na maging namumukod-tangi. Tayong lahat ay dapat maging panlahat sapagkat ang Espiritu ay nagsasalita sa mga ekklesia, hindi sa anumang namumukod-tanging ekklesia. Kapag nasa ekklesia tayo at nasa gitna ng mga ekklesia, taglay natin ang tamang posisyon at ang tamang anggulo upang pakinggan ang pagsasalita ng Espiritu. B. Hinihiling ang isang Wastong Pandinig upang Makinig Sa mga espirituwal na bagay, ang pagkakita ay nakasalalay sa pakikinig. Unang narinig ng manunulat ng aklat na ito ang tinig (1:10) at pagkatapos ay nakita ang pangitain (1:12). Kung mabigat at hindi makarinig ang ating mga pandinig, sa gayon ay hindi tayo makakikita (Isa. 6:9-10). Hindi pinakikinggan ng mga Hudyo ang salita ng Panginoon, kaya hindi nila makita kung ano ang ginagawa ng Panginoon (Mat. 13:15; Gawa 28:27). Ang Panginoon ay laging nagnanais na buksan ang ating mga pandinig upang mapakinggan ang Kanyang tinig (Job 33:14-16; Isa. 50:4-5; Exo. 21:6) upang makita natin ang mga bagay ayon sa Kanyang ekonomiya. Ang mabibigat na pandinig ay kinakailangang tuliin (Jer. 6:10; Gawa 7:51). Ang mga pandinig ng mga makasalanan ay kailangang malinisan ng nagtutubos na dugo at mapahiran ng Espiritu (Lev. 14:14, 17, 28). Ang paglingkuran ang Mga Nilalaman
Panginoon bilang mga saserdote ay humihiling din na malinisan ang ating mga pandinig ng nagtutubos na dugo (Exo. 29:20; Lev. 8:23-24). Sa aklat na ito, habang ang Espiritu ay nagsasalita sa mga ekklesia, kailangan nating lahat ang nabuksan, natuli, nalinisan, at napahirang pandinig upang mapakinggan ang pagsasalita ng Espiritu. Bagama't maaaring wasto ang ating anggulo at posisyon, maaaring wala pa rin tayong wastong pandinig upang makinig. Binibigyang-diin ng kapitulo isa ang pagkakita at binibigyang-diin ng kapitulo dalawa at tatlo ang pakikinig. Kailangan nating kapwa makakita at makarinig. Sa ating mga pisikal na pandama, ano ang mas mahalaga - ang makakita o makarinig? Ipagpalagay na maaari kang mamilì na maiwala ang iyong paningin o di kaya'y ang iyong pandinig. Ano ang iyong pipiliin? Maaaring sabihin natin na mas mahalaga ang paningin kaysa sa pandinig, ngunit ang pandinig ay mas malalim kaysa sa paningin. Kaya, kailangan nating sabihin sa Panginoon, "Panginoon, kailangan kong kapwa ang makakita at makarinig. Kahabagan Mo ako, Panginoon, at bigyan Mo ako ng mga mata upang makakita at mga pandinig upang makarinig." Maaaring kailangan nating makipagpunyagi sa Panginoon, sinasabi sa Kanya na kailangan nating kapwa ang makakita at makarinig. Ang pandinig ay mas matalik kaysa sa paningin. Ang ating mga pinakamalapit na kaibigan ay magsasalita sa atin sa matalik na paraan. Kung maiwawala mo ang iyong sangkap sa pandinig, hindi mo matatamasa ang matalik na kaugnayang ito sa iyong mga minamahal. Sa kapitulo isa, nakakita si Juan; sa mga kapitulo dalawa at tatlo, siya ay nakarinig. Kailangan nating makita ang buhay-ekklesia at kailangan nating marinig ang matatalik na nilalaman ng buhay-ekklesia. Ang makita ang ekklesia ay isang bagay, at ang marinig ang matatalik na nilalaman ng buhay-ekklesia ay isa pang bagay. Bagama't marami sa atin ang nakakita sa ekklesia, di-karamihan ang nakarinig sa matatalik na nilalaman ng buhay-ekklesia. Kaya, kailangan natin ng pandinig upang makarinig. "Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga ekklesia." VI. ANG PANGAKO SA MGA MANDARAIG - PAGKAIN SA PUNO NG BUHAY Ngayon darako tayo sa pangako sa mga mandaraig: "Ang magtagumpay ay siya Kong pakakainin ng puno ng buhay, na nasa paraiso ng Diyos" (b. 7). Ang magtagumpay sa pitong sulat na ito ay Mga Nilalaman
nangangahulugang magtagumpay sa napababang situwasyon ng mga ekklesia. Sa sulat na ito, ito ay nangangahulugang mapanumbalik ang ating unang pag-ibig sa Panginoon at kamuhian ang mga gawa ng mga Nikolaita, ang herarkiyang kinamumuhian ng Panginoon. Sinabi ng Panginoon sa 2:7 na ang magtatagumpay ay pakakainin Niya ng puno ng buhay. Ang relihiyon ay palaging nagtuturo subalit ang Panginoon ay nagpapakain (Juan 6:35). Gayundin ang ginawa ni apostol Pablo, pinakakain ang mga mananampalataya (1 Cor. 3:2). Para sa wastong buhay-ekklesia at sa pagbabawi ng buhay-ekklesia, yaon ay, para sa wastong paglago sa buhay-Kristiyano, ang kailangan natin ay hindi lamang ang pangkaisipang pagkaunawa sa mga pagtuturo, bagkus ang pagkain sa Panginoon sa ating espiritu bilang ang tinapay ng buhay (Juan 6:57). Maging ang mga salita ng Kasulatan ay hindi dapat ituring na mga doktrina lamang upang turuan ang ating isipan, bagkus bilang pagkain upang tustusan ang ating espiritu (Mat. 4:4; Heb. 5:12-14). Dito sa sulat na ito nangangako ang Panginoon na ang mandaraig ay "pakakainin ng puno ng buhay." Ito ay tumutukoy pabalik sa Genesis 2:8-9, at 16, hinggil sa bagay ng pagkain na itinalaga ng Diyos. Sa sulat sa ekklesia sa Pergamo, nangangako ang Panginoon sa magtatagumpay na pakakainin ng "natatagong manna" (2:17), na tumutukoy sa pagkain ng manna ng mga anak ni Israel sa ilang (Exo. 16:14-16, 31). At sa sulat sa ipinangangako ng Panginoon na maghahapunang kasalo ng magbubukas ng pintuan sa Kanya (3:20). Ang maghapunan dito ay hindi lamang ang kumain ng iisang pagkain, bagkus ang kumain ng isang masaganang piging. Maaari itong tumukoy sa pagkain ng mga anak ni Israel sa mayamang bunga ng mabuting lupain ng Canaan (Jos. 5:10-12). Ipinahihiwatig nito na ninanais ng Panginoon na mabawi ang pagkain ng bayan ng Diyos ng wastong pagkain, ayon sa itinalaga ng Diyos at isinagisag ng puno ng buhay, ng manna, at ng bunga ng mabuting lupain, na lahat ay pawang mga sagisag ng iba't ibang aspekto ni Kristo bilang pagkain sa atin. Inililihis ng pagbaba ng ekklesia ang bayan ng Diyos mula sa pagkain ng Kristo bilang kanilang pagkain tungo sa pagtuturo ng mga doktrina para sa kaalaman. Nasa pagbaba ng ekklesia ang pagtuturo ni Balaam (2:14), ang pagtuturo ng mga Nikolaita (2:15), ang pagtuturo ni Jezebel (2:20), at ang pagtuturo ng malalalim na bagay ni Satanas (2:24). Ngayon, ang Panginoon ay dumarating sa mga sulat na ito upang bawiin ang wastong pagkain sa Kanyang Sarili bilang ating tustos ng pagkain. Kailangan natin Siyang ekklesia sa Laodicea, Mga Nilalaman
kainin hindi lamang bilang ang puno ng buhay at ang natatagong manna, bagkus bilang isa ring pagkaing puspos ng Kanyang mga kayamanan. Ang salita para sa puno rito, gaya ng nasa 1 Pedro 2:24, ay kahoy sa Griyego, hindi ang karaniwang salitang ginagamit para sa puno. Sa Biblia, "ang puno ng buhay" ay palaging tumutukoy kay Kristo bilang ang pagsasakatawan ng lahat ng kayamanan ng Diyos (Col. 2:9) bilang ating pagkain (Gen. 2:9; 3:22, 24; Apoc. 22:2, 14, 19). Dito, ito ay tumutukoy sa ipinako (ipinapahiwatig sa puno bilang isang piraso ng kahoy - 1 Ped. 2:24), at nabuhay na muling (ipinahihiwatig sa buhay- zoe - Juan 11:25) na Kristo na nasa ekklesia ngayon, na ang magiging kasukdulan ay ang Bagong Herusalem, na kung saan ang naipako sa krus at nabuhay na muling Kristo ay magiging ang puno ng buhay para sa pagtatamasa ng buong tinubos na bayan ng Diyos hanggang sa kawalang-hanggan (22:2, 14). Orihinal na intensyon ng Diyos na ang tao ay dapat kumain ng puno ng buhay (Gen. 2:9, 16). Dahil sa pagkatisod, ang puno ng buhay ay isinara sa tao (Gen. 3:22-24). Sa pamamagitan ng pagtutubos ni Kristo, ang daan upang mahipo ang puno ng buhay, na siyang ang Diyos Mismo sa loob ni Kristo bilang buhay sa tao, ay muling nabuksan (Heb. 10:19- 20). Subalit sa pagbaba ng ekklesia, dahan-dahang pumasok ang relihiyon kasama ang kaalaman nito upang ilihis ang mga mananampalataya kay Kristo mula sa pagkain sa Kanya bilang ang puno ng buhay. Kaya nga, pinangangakuan ng Panginoon ang mga magtatagumpay na pagkakalooban Niya silang makain Siya Mismo bilang ang puno ng buhay sa paraiso ng Diyos bilang isang gantimpala. Ito ay isang pangganyak sa kanila upang iwanan nila ang kaalaman ng relihiyon at bumalik sa pagtatamasa sa Kanya Mismo. Ang pangakong ito ng Panginoon ay nagpapanumbalik sa ekklesia tungo sa orihinal na intensyon ng Diyos ayon sa Kanyang ekonomiya. Kung ano ang ninanais ng Panginoon na gawin ng mga mandaraig ay siyang dapat gawin ng buong ekklesia sa ekonomiya ng Diyos. Dahil sa pagbaba ng ekklesia, dumarating ang Panginoon upang tawagin ang mga mandaraig na halinhan ang ekklesia sa pagsasakatuparan ng ekonomiya ng Diyos. Ang pagkain sa puno ng buhay ay hindi lamang ang orihinal na intensyon ng Diyos hinggil sa tao, bagkus ang magiging walang- hanggang kinalabasan din ng pagtutubos ng Diyos. Tatamasahin ng lahat ng Kanyang mga tinubos na tao ang puno ng buhay, na siyang si Kristo kalakip ang lahat ng dibinong kayamanan bilang kanilang bahagi Mga Nilalaman
magpakailanman (22:2, 14, 19). Dahil sa panglilihis ng relihiyon at pagbaba ng ekklesia, ginagawa ng Panginoon sa Kanyang karunungan ang pagtatamasa sa Kanya Mismo sa darating na kaharian bilang isang gantimpala upang hikayatin ang Kanyang mga mananampalataya na pagtagumpayan ang nanggagambalang kaalaman ng mga pagtuturo ng relihiyon at bumalik sa pagtatamasa sa Kanyang Sarili bilang ang panustos ng buhay sa ekklesia ngayon para sa pagsasakatuparan ng ekonomiya ng Diyos. A. Sa Paraiso ng Diyos Gaya ng nakita na natin, ang pangako sa mga mandaraig sa ekklesia sa Efeso ay ang kumain ng puno ng buhay. Ang puno ng buhay ay nasa paraiso ng Diyos. Kung alam natin ang Biblia, matatanto natin na ang paraiso ng Diyos sa 2:7 ay hindi ang halamanan ng Eden kundi ang darating na Bagong Herusalem. Ang paraiso sa Lucas 23:43 ay ang kaaya-aya at tahimik na lugar na kinaroroonan ni Abraham at ng lahat ng namatay na banal (Luc. 16:23-26). Subalit, gaya ng natukoy na natin, "ang paraiso ng Diyos" sa bersikulong ito ay ang Bagong Herusalem (3:12; 21:2, 10; 22:1-2, 14, 19) na kung saan ang ekklesia ay isang patikim ngayon, si Adam ay nasa halamanan ng Eden noon, at si Abraham at ang lahat ng namatay na banal ay nasa paraiso. Naghihintay tayong pumasok tungo sa loob ng isa pang paraiso, ang paraiso ng Diyos sa Bagong Herusalem. Habang hinihintay natin ito, mayroon tayong isang pinaliit na kinatawang modelo ng Bagong Herusalem ngayon - ang buhay-ekklesia. Sa ekklesia ay tinatamasa natin ang Panginoong Hesus bilang ang puno ng buhay. Tinatamasa natin ang ipinako sa krus at nabuhay na muling Kristo bilang ang puno ng buhay, ang panustos ng buhay sa ating espiritu, bilang isang patikim ngayon sa ekklesia. Ang pagtatamasang ito sa patikim ang magdadala sa atin tungo sa loob ng ganap na pagtatamasa sa ipinako sa krus at nabuhay na muling Kristo bilang ang puno ng buhay, ang ating panustos ng buhay sa Bagong Herusalem magpasawalang-hanggan. Ang pangako sa pagkain ng puno ng buhay na ibinigay sa mga mandaraig sa Efeso ay nagpapahiwatig na makakain nila si Kristo sa buhay-ekklesia ngayon at kakainin Siya bilang ang puno ng buhay sa Bagong Herusalem magpasawalang-hanggan. Pinatutunayan ito ng ating karanasan. Sa mahigpit na pananalita, ang "pakakainin ng puno ng buhay...[sa] paraiso ng Diyos" sa bersikulong ito ay tumutukoy sa partikular na Mga Nilalaman
pagtatamasa kay Kristo bilang ating panustos ng buhay sa Bagong Herusalem sa darating na sanlibong taong kaharian, sapagkat ito ay isang pangakong gantimpalang ginawa ng Panginoon sa Kanyang mga mandaraig. Ang pagtatamasa kay Kristo bilang ang puno ng buhay sa Bagong Herusalem sa bagong langit at bagong lupa ay magiging ang pangkalahatang bahagi ng lahat ng tinubos na tao ng Diyos, samantalang ang partikular na pagtatamasa sa Kanya bilang ang puno ng buhay sa Bagong Herusalem sa darating na sanlibong taong kaharian ay isang gantimpala para lamang sa mga mandaraig na mananampalataya. Kung madaraig natin ang lahat ng panglilihis sa pagbaba ng ekklesia upang matamasa si Kristo bilang ang puno ng buhay sa ekklesia ngayon, magagantimpalaan tayo kung gayon. Kung hindi, maiwawala natin ang partikular na pagtatamasang ito sa darating na kaharian, bagama't matatamasa pa rin natin Siya bilang ang puno ng buhay sa Bagong Herusalem sa bagong langit at bagong lupa magpasawalang-hanggan. Ang lahat ng pangako ng Panginoon hinggil sa gantimpala at ang lahat ng Kanyang mga propesiya hinggil sa kalugihan sa katapusan ng bawat isa sa pitong sulat ay tumutukoy sa Kanyang pakikipagtuos sa Kanyang mga mananampalataya sa darating na sanlibong taong kaharian. Ang ito ay walang kinalaman sa walang-hanggang mga pangakong kahihinatnan - walang-hanggang o walang-hanggang kapahamakan. kaligtasan B. Pagbalik sa Simula Ang bagay na ito ng pagkain sa puno ng buhay ay nagdadala sa atin pabalik sa pasimula (Gen. 2:9) sapagkat sa pasimula ay may puno ng buhay. Palagi tayong dinadala ng puno ng buhay pabalik sa pasimula kung saan walang anumang bagay kundi ang Diyos Mismo. Walang paggawa, pagpapagal, pagtitiis, o anupamang bagay - tanging ang Diyos lamang. Sa buhay-ekklesia, muli't muli ay kailangan nating madala pabalik sa pasimula, kinalilimutan ang lahat ng iba pang bagay at tinatamasa ang Diyos Mismo bilang ang puno ng buhay. C. Tinatamasa si Kristo bilang ang Panustos ng Buhay Kapag nakabalik na tayo sa pasimula sa puno ng buhay, matatamasa natin si Kristo bilang ang panustos ng buhay. Ang pagkain sa puno ng buhay, yaon ay, ang pagtatamasa kay Kristo bilang ang ating Mga Nilalaman
panustos ng buhay, ay kinakailangang maging ang pangunahing bagay sa buhay-ekklesia. Ang nilalaman ng buhay-ekklesia ay nakadepende sa pagtatamasa kay Kristo. Lalo natin Siyang tinatamasa, lalong yayaman ang nilalaman. Ngunit ang tamasahin si Kristo ay humihiling sa atin na mahalin Siya ng unang pag-ibig. Kung iiwan natin ang ating unang pag- ibig sa Panginoon, maiwawaglit natin ang pagtatamasa kay Kristo at maiwawala ang patotoo ni Hesus; kaya, ang patungan ng ilawan ay aalisin mula sa atin. Ang pag-ibig sa Panginoon, pagtatamasa sa Panginoon, at ang pagiging ang patotoo ng Panginoon ay magkakasama. Kung nais nating madala pabalik sa simula, dapat nating kalimutan ang lahat ng bagay at tamasahin lamang si Kristo bilang ang panustos ng buhay. Para rito, dapat natin Siyang ibigin nang higit sa lahat ng bagay, nang higit sa ating mga paggawa para sa Kanya at anuman ang taglay natin para sa Kanya. Sa pamamagitan lamang ng pag-ibig sa Kanya, madadala tayo pabalik sa simula na kung saan wala tayong ibang pinahahalagahan kundi ang Diyos Mismo bilang ang ating panustos ng buhay sa puno ng buhay. Ito ang wastong paraan upang mapanatili ang buhay-ekklesia at upang manatili sa buhay-ekklesia. Dito ay taglay natin ang pinakamainam na pag-ibig, ang puno ng buhay bilang ating panustos ng buhay, at ang patungan ng ilawan na may nagniningning na liwanag. Gaanong kamangha-mangha! Lalo natin Siyang iniibig, lalo tayong nagkakaroon ng karapatang kainin Siya at tamasahin Siya bilang ang puno ng buhay. Pagkatapos, bilang resulta nito, ang liwanag ng Kanyang patotoo ay maningning na magliliwanag. Mga Nilalaman
PAG-AARAL PAMBUHAY NG APOCALIPSIS MENSAHE LABING-ISA ANG EKKLESIA SA ESMIRNA - ANG PAGKABUHAY NA MULING BUHAY AT ANG PUTONG NG BUHAY Ang Panginoon ay soberano sa pagpili ng mga ekklesia upang isakatuparan ang Kanyang layunin. Pumili Siya ng pitong lunsod sa Asya Minór: Ang Efeso, Esmirna, Pergamo, Tiatira, Sardis, Filadelfia, at Laodicea. Ayon sa salitang Griyego, ang pangalan ng bawat lunsod ay lubhang makahulugan, ganap na tumutugma sa espirituwal na kahulugan nito. Gaya ng natukoy na natin, ang ekklesia sa Efeso ay nangangahulugang kanais-nais, tumutukoy na ang ekklesia sa Efeso ay mahalaga sa Panginoon at kanais-nais sa Kanyang mga mata. Sa salitang Griyego ang Esmirna ay nangangahulugang mira. Ang mira ay isang matamis na espesya na, sa anyo, ay sumasagisag sa pagdurusa. Sa tipolohiya, ang mira ay sumasagisag sa matamis na pagdurusa ni Kristo. Kaya, ang ekklesia sa Esmirna ay isang nagdurusang ekklesia, paunang- naglalarawan sa ekklesia sa ilalim ng pag-uusig ng Imperyo Romano mula sa huling bahagi ng unang siglo hanggang sa pasimulang bahagi ng ikaapat na siglo. Ang pinag-uusig na ekklesiang ito ay nagdusa sa loob ng katamisan at kabanguhan ni Kristo. Sa ibang pananalita, ang ekklesiang ito ay nasa kapighatian ni Hesus at nasa pagsasalamuha ng Kanyang mga pagdurusa. Ang ekklesia sa Esmirna ay nagdusang gaya ni Kristo Mismo, naging isang pagpapatuloy ng Kanyang pagdurusa. Sinabi ni Pablo sa Colosas 1:24 na pinunan niya "ang kakulangan ng mga kapighatian ni Kristo sa aking laman para sa Kanyang Katawan, na siyang ekklesia." Kinukumpleto ni Pablo ang mga pagdurusa ni Kristo. Bagama't walang sinuman ang makapagpapatuloy sa pagtutubos ni Kristo, ang Kanyang mga pagdurusa ay dapat na makumpleto ng lahat ng Kanyang tagasunod kapwa sa pang-indibiduwal at pansama-sama. Makikita natin sa ekklesia sa Esmirna ang pansama-samang pagpapatuloy ng mga pagdurusa ni Hesus. Sapagkat ang ekklesiang ito Mga Nilalaman
ay isang pagpapatuloy ng pagdurusa ni Hesus, ito ay tunay na patotoo ni Hesus. I. ANG TAGAPAGSALITA A. Ang Una at ang Huli Atin ngayong isaalang-alang ang tagapagsalita sa ekklesia sa Esmirna. Sinasabi ng Panginoon sa bersikulo 8 na, "Ang mga bagay na ito ay sinasabi ng Una at ng Huli na namatay, at muling nabuhay." Sinabi ng Panginoon sa nagdurusang ekklesiang ito na Siya ang Una at ang Huli. Nangangahulugan ito na gaano man katindi ang mga pagdurusang Kanyang pinagdaanan, hindi Siya mawawakasan o masisira ng mga pagdurusang iyon. Siya ang Una at sa kalaunan ay Siya rin ang Huli. Sa pagdurusa, dapat malaman ng ekklesia na ang Panginoon ay ang Una at ang Huli, ang magpakailanmang-umiiral, ang hindi nababagong Isa. Anuman ang maging situwasyon, Siya ay gayon pa rin. Walang makauuna sa Kanya, ni wala ring anumang bagay na iiral pagkatapos Niya. Ang lahat ng bagay ay nasa limitasyon ng Kanyang kontrol. Nang sabihin ng Panginoon sa ekklesia sa Esmirna na Siya ang Una at ang Huli, ipinahihiwatig Niya na ang ekklesia ay dapat maging matagumpay. Ang ekklesia ay hindi dapat mabigo ng anumang uri ng pagdurusa. Dapat siyang dumaan sa lahat ng pagdurusa at dumating sa katapusan, sapagkat ang Panginoon, na Siyang buhay at Ulo ng ekklesia, ay ang Una at ang Huli. B. Ang Isang Namatay at Muling Nabuhay Sa bersikulong ito sinabi rin ng Panginoon na Siya ang Isang "namatay, at muling nabuhay." Ang "muling nabuhay" ay nangangahulugang pagkabuhay na muli. Ang Panginoon ay nagdusa sa kamatayan at muling nabuhay. Pumasok Siya tungo sa kamatayan, ngunit hindi Siya kayang pigilan ng kamatayan (Gawa 2:24) sapagkat Siya ang pagkabuhay na muli (Juan 11:25). Kailangan ding makilala Siya ng nagdurusang ekklesia bilang ang gayong Isa upang mabatá niya ang lahat ng uri ng pagdurusa. Gaano man katindi ang pag-uusig, mananatili pa ring buháy ang ekklesia, sapagkat kayang batahin ng pagkabuhay na muling buhay ni Kristong nasa loob niya ang kamatayan. Ang sukdulang magagawa ng pagdurusa o pag-uusig ay ang patayin tayo. Kasunod ng kamatayan mula sa pag-uusig, ay may pagkabuhay na Mga Nilalaman
muli. Kaya, tila bang sinasabi ng Panginoon sa nagdurusang ekklesia na, "Dapat ninyong matanto na Ako ang Isang pinag-usig hanggang sa kamatayan. Ngunit ang kamatayang iyon ay hindi ang katapusan - ito ang pintuan tungo sa pagkabuhay na muli. Nang pumasok Ako sa kamatayan, nakarating Ako sa pasukan ng pagkabuhay na muli. Huwag kayong matakot sa pag-uusig, ni masindak na mapasabingit ng kamatayan. Dapat ninyong malugod na tanggapin ang kamatayan at maging masaya, sapagkat kapag kayo ay napasakamatayan, kayo ay mapasasapasukan din ng pagkabuhay na muli. Alalahaning Ako ay Isa na namatay at muling nabuhay." Anuman ang kailangan natin, ang Panginoon nga iyon. Ang Kanyang mga kuwalipikasyon ay ganap na tugma sa ating pangangailangan. Sa nagdurusang ekklesia, ang Panginoon ay hindi lamang ang Una at ang pasimula bagkus ang Huli at ang katapusan din. Sa tuwing dumaranas ka ng pag-uusig, dapat kang bumangon at magpahayag ng, "Aleluya, patungo ako sa katapusan, sa huli. Ako ay papasok na sa pintuan ng pagkabuhay na muli." II. ANG PAGDURUSA NG EKKLESIA A. Kapighatian Sa bersikulo 9, sinabi ng Panginoon sa ekklesia sa Esmirna, "Nalalaman Ko ang iyong kapighatian." Ang nilalaman ng sulat na ito ay wala nang iba pa kundi kapighatian, pagdurusa, at pag-uusig. Sa ekklesia, ang kapighatian ay isang pagsubok ng buhay. Ang hangganan kung saan mararanasan at matatamasa ng ekklesia ang pagkabuhay na muling buhay ni Kristo ay masusubok lamang sa pamamagitan ng kapighatian. Higit pa rito, inihahatid din ng kapighatian ang mga kayamanan ng pagkabuhay na muling buhay ni Kristo. Ang layunin ng Panginoon kung bakit hinahayaan ang ekklesiang dumanas ng kapighatian ay hindi lamang upang mapatotohanan na ang Kanyang pagkabuhay na muling buhay ay dumaraig sa kamatayan, bagkus upang sanhiin ding makapasok ang ekklesia sa mga kayamanan ng Kanyang buhay. Kaya, ang kapighatian ay mahalaga sa ekklesia . B. Karukhaan (Datapuwat Mayaman) Sinabi ng Panginoon na, "Nalalaman Ko ang iyong kapighatian at karukhaan, datapuwa't ikaw ay mayaman." Sinukat ng Panginoon ang halaga ng nagdurusang ekklesiang ito. Ang nagdurusang ekklesia ay Mga Nilalaman
mahirap sa mga materyal na bagay, ngunit mayaman sa Panginoon taglay ang mga kayamanan ng Kanyang buhay. Kaya, tila bang sinasabi ng Panginoon na, "Nagdurusa ka ng kapighatian at karukhaan, datapuwat ikaw ay mayaman. Dukha ka sa pampisikal, ngunit mayaman ka sa pang- espirituwal. Dukha ka sa mga makalupang bagay, ngunit mayaman ka sa mga makalangit na bagay." Ang magdusa ng pag-uusig ay ang pamamaraan upang madala tayo tungo sa mga kayamanan ni Kristo. Lalo tayong pinag-uusig at dumaranas ng karukhaan, lalo tayong yumayaman sa loob ni Kristo. C. Ang Paninirang-puri ng mga Di-sumasampalatayang Hudyo ng Sinagoga ni Satanas Sinabi rin ng Panginoon sa bersikulo 9 na nalalaman Niya "ang paninirang-puri ng mga yaong tumatawag sa kanilang mga sarili na mga Hudyo at hindi nga sila mga gayon, kundi isang sinagoga ni Satanas." Ayon sa sulat na ito, ang pag-uusig ay nagmula sa relihiyon, mula sa mga di-sumasampalatayang Hudyo ng sinagoga ni Satanas. Ang paninirang-puri ng mga maka-Hudaismo sa nagdurusang ekklesia ay ang kanilang masamang pagpulà sa kanya. Ang mga maka-Hudaismo ay mga Hudyo sa laman, ngunit hindi Hudyo sa espiritu (Roma 2:28-29). Ang pagiging binhi lamang ni Abraham sa laman ay hindi bumubuo sa kanila bilang tunay na mga Hudyo. "Yaong mga anak ng laman ay hindi mga anak ng Diyos" (Roma 9:7-8). Samakatuwid, sinabi ng Panginoon na sila ay "tumatawag sa kanilang mga sarili na mga Hudyo at hindi nga sila mga gayon." Matigas na ipinagpipilitan ng mga maka-Hudaismong ito ang pagsunod sa kanilang maka-Hudaismong sistema na binubuo ng Levitikong pagkasaserdote, ang mga rituwal na pag-alay, at ang materyal na templo, na pawang mga sagisag lahat na ngayon ay naisakatuparan na at nahalinhan na ni Kristo. Yamang ang Ekklesia sa ilalim ng bagong kasunduan sa ekonomiya ng Diyos ay wala nang bahagi sa kanilang panrelihiyong pagsasagawa, mapanirang-puri siyang pinulaan ng mga maka-Hudaismo. Sa prinsipyo, gayundin ngayon kung saan sinisiraang- puri ng mga relihiyosong tao ang mga ekklesiang nasa pagbabawi ng Panginoon na naghahanap sa Panginoon at sumusunod sa Kanya sa espiritu at sa buhay at hindi pinahahalagahan ang anumang panrelihiyong sistema o gawain. Sinabi ng Panginoon na yaong mga tumatawag sa kanilang mga sarili na mga Hudyo at hindi nga sila mga gayon ay "isang sinagoga ni Mga Nilalaman
Satanas." Ang katagang ito, isang sinagoga ni Satanas ay isang masamang katawagan. Ang sinagoga ay isang pook kung saan sinasamba ng mga Hudyo ang Diyos na sa pangunahin ay sa pamamagitan ng pag- aaral ng kanilang mga kasulatan, ang Lumang Tipan. Gayunpaman, dahil sa katigasan ng kanilang ulo sa pagkapit sa kanilang mga tradisyon at, panrelihiyong konsepto, naging kaisa nila si Satanas sa pagsalungat sa paraan ng buhay ng Diyos upang isakatuparan ang kanyang layunin. Ang sinagoga ay nasa ilalim ng nagkokontrol at nagmamaneobrang kamay ni Satanas, sapagkat siya ang kapangyarihang nasa likod ng mga sinagoga sa panahong yaon. Inusig ng mga sinagoga ang Panginoong Hesus (Mat. 12:9-14; Luc. 4:28-29; Juan 9:22), ang mga apostol (Gawa 6:9; 13:43, 45-46, 50; 14:1-2, 19; 17:1, 5-6), at ang mga ekklesia (Apoc. 3:9). Samakatuwid, tinawag ng Panginoon ang mga ito na "sinagoga ni Satanas." Maging nang Siya ay nasa lupa pa, itinuring Niya ang mga sinagoga na ukol kay Satanas, katulad ng ipinahiwatig sa Mateo 12:25- 29 at Juan 8:44. Tila bang sinasamba nila ang Diyos; sa katunayan, sinasalungat nila ang Diyos. Pinag-usig at pinatay nila ang mga tunay na sumasamba sa Diyos, gayunpaman ay itinuturing nila ang kanilang mga sarili na naghahandog ng paglilingkod sa Diyos (Juan 16:2). Nang ang Panginoon ay nasa lupa, hindi Siya direktang matuos ng mga Hudyo sapagkat sa panahong iyon ay wala silang karapatang patayin ang Panginoong Hesus sa pamamagitan ng pagbato sa Kanya. Sa halip, ginamit nila ang pamahalaang Romano upang hatulan Siya ng kamatayan at ipako Siya sa krus. Sa gayunding prinsipyo, pinukaw ng mga sinagoga ng mga Hudyo ang pamahalaang Romano na usigin ang nagdurusang ekklesia. Sa buong itinagal ng mga siglo magmula noon, sinundan ng mga relihiyosong tao ang kanilang mga yapak, inuusig ang mga tunay na naghahanap at sumusunod sa Panginoon sa espiritu at buhay habang itinuturing pa rin nila ang kanilang mga sarili na nagtatanggol sa kapakanan ng Diyos. Palaging ginagamit ng relihiyon ang pulitika upang sirain ang ekklesia. Walang kapangyarihan ang relihiyon na magsanhi ng pisikal na pinsala sa mga mangingibig ng Panginoon, ngunit ginagamit nito ang pulitika at ang pamahalaan upang pinsalain ang ekklesia. Ang Romano Katolisismo at Protestantismo, gayundin ang Hudaismo, ay pawang nabibilang sa kategoryang ito, na nagiging isang organisasyon ni Satanas bilang kanyang kasangkapan upang pinsalain ang ekonomiya ng Diyos. Mga Nilalaman
D. Pagkabilanggo dahil sa Diyablo Sinasabi ng Panginoon sa bersikulo 10 na, "Huwag mong katakutan ang mga bagay na malapit mo nang tiisin. Narito, malapit nang ilagay ng Diyablo ang ilan sa inyo sa bilangguan upang kayo ay masubok." Binabanggit ng bersikulo 9 si Satanas at binabanggit ng bersikulo 10 ang Diyablo. Ang Satanas sa salitang Griyego ay nangangahulugang katunggali. Hindi lamang Siya ang kaaway ng Diyos sa panlabas, bagkus ang katunggali rin ng Diyos sa panloob. Ang salitang Griyegong diabolos, na isinaling Diyablo, ay nangangahulugang "tagapag-akusa," "mapanirang-puri" (12:9-10). Ang Diyablo, na si Satanas, ang katunggali ng Diyos, ay nag-aakusa sa atin sa harapan ng Diyos at naninirang-puri sa atin sa harap ng mga tao. Ang pag-uusig na dinanas ng ekklesia ay nagsimula sa mga relihiyosong sinagoga ng mga Hudyo na sinulsulan ni Satanas, ang katunggali. Pinasukdol ito ng pamahalaang Romano na ginamit ng Diyablo, ang mapanirang-puri, upang ibilanggo ang mga banal. Ang pagkabilanggo ng nagdurusang ekklesia ay isang pakikipagtulungan ng makadiyablong pulitika sa maka-Satanas na relihiyon. E. Ang Kapighatian ay Ganap, Gayunpaman ay Maikli Sinasabi rin ng Panginoon sa bersikulo 10 na sila ay magkakaroon ng kapighatian sa loob ng sampung araw. Ang sampu ay isang bilang para sa kapuspusan, gaya ng sampung utos, na inihahayag ang kahilingan ng Diyos nang lubos, at ang mga ikapu ng mga handog, na nagpapakita na sampung bahagi ang bumubuo sa kumpletong handog. Ang sampung araw sa Biblia ay sumasagisag sa isang panahong ganap, gayunpaman ay maikli (Gen. 24:55; Jer. 42:7; Dan. 1:12-13). Kaya, isinasagisag nito na ang kapighatian ng nagdurusang ekklesia ay ganap, gayunpama'y maikli. Gaano man katagal sa atin ang pag-uusig, sa mga mata ng Diyos ito ay maikli. Hindi ito sanlibong araw o maging sandaang araw kundi sampung araw lamang. Purihin ang Panginoon! Ang pagdurusang ito ay isa lamang pansamantalang pagdurusa. Bilang isang tanda, ipinahihiwatig ng sampung araw na ito sa paraan ng propesiya ang sampung yugto ng pag-uusig na dinanas ng ekklesia sa ilalim ng mga Romanong emperador, nagsisimula kay Cesar Nero sa ikalawang bahagi ng unang siglo at nagtatapos kay Constantine the Great sa unang bahagi ng ikaapat na siglo. Gaano man katindi ang Mga Nilalaman
pag-uusig na sinanhi ng pagsusulsol ng Diyablo, si Satanas, sa pamamagitan ng mga Romanong Cesar, na ginawa ang kanilang makakaya upang sirain at pawiin ang ekklesia, hindi nila nakayang daigin at puksain siya. Ipinakikita ng kasaysayan na ang ekklesia ng buháy na Kristo "na namatay at muling nabuhay" ay matagumpay na napigilan ang mga pag-uusig at higit pang dumami sa pamamagitan ng di-nasisirang pagkabuhay na muling buhay. III. ANG PAGKABUHAY NA MULING BUHAY - MAKAPAGTITIIS HANGGANG KAMATAYAN Sinabi rin ng Panginoon sa bersikulo 10 na, "Maging tapat ka hanggang sa kamatayan, at ibibigay Ko sa iyo ang putong ng buhay." Sa sulat na ito ay makikita natin ang ilang pahiwatig na ang pagkabuhay na muling buhay ay nasa ekklesia. Nang ihayag ng Panginoon ang Kanyang mga kuwalipikasyon sa bersikulo 6, sinasabi na Siya ay namatay at muling nabuhay, ipinahihiwatig Niya na ang Kanyang pagkabuhay na muling buhay ay nasa ekklesia. Tila bang sinasabi ng Panginoon, "Ako, ang Isa na siyang ang Pagkabuhay na muli, ay nabubuhay sa loob mo. Sapagkat taglay mo ang pagkabuhay na muling buhay sa loob mo, walang dahilan upang ikaw ay mabigo. Hindi mo kailangang madaig ng pag-uusig. Sa halip, kailangan mong matagumpay na pagdusahan ang pag-uusig na ito sa pamamagitan ng Aking pagkabuhay na muling buhay." Dahil sa pagkabuhay na muling buhay na ito, kayang tiisin ng ekklesia ang kapighatian maging hanggang sa kamatayan. Ang ekklesia ay laging kwalipikadong maging isang kahanga-hanga, matagumpay, at lahat ay kwalipikadong maging maluwalhating martir. Tayong matagumpay na martir sapagkat taglay natin ang pagkabuhay na muling buhay sa loob natin. IV. ANG PAGSASALITA NG ESPIRITU Maging ang salita ng Panginoon sa sulat na ito sa nagdurusang ekklesia ay ang pagsasalita ng Espiritu sa lahat ng ekklesia. Ipinahihiwatig nito na maaaring maranasan ng lahat ng ekklesia ang gayunding pagdurusa. Sa katunayan, sa lahat ng ekklesia ay may ilang banal ang dumaan na sa gayunding uri ng pag-uusig. Kailangan nilang lahat na makinig sa pagsasalita ng Espiritu sa nagdurusang ekklesiang ito. Sa pamamagitan ng muli't muling pagsasalita ng Espiritu, ang salita Mga Nilalaman
ng Panginoon sa sulat na ito ay naging para sa lahat ng banal na dumanas ng pag-uusig para sa kapakanan ng Panginoon sa lahat ng henerasyon. V. ANG PANGAKO SA MANDARAIG A. Ang Putong ng Buhay Makikita natin sa bersikulo 10 ang pangako sa mandaraig - ang putong ng buhay. Sa kalaunan, ang buhay ay magiging isang putong. Ito ang magiging kaluwalhatian ng mga mapagtagumpay na martir. Ang isang putong ayon sa pagkagamit sa Bagong Tipan ay palaging tumutukoy sa isang gantimpala bilang karagdagan pa sa kaligtasan (3:11; Sant. 1:12; 2 Tim. 4:8; 1 Ped. 5:4; 1 Cor. 9:25). Ang putong ng buhay bilang isang gantimpala para sa mga yaong tapat hanggang kamatayan sa pagdaig sa pag-uusig ay tumutukoy sa dumaraig na kalakasan na siyang ang kapangyarihan ng pagkabuhay na muling buhay (Fil. 3:10); ito ay sumasagisag din na naabot na ng mga mandaraig na ito ang "higit-na- pagkabuhay-na-muli mula sa mga patay," yaon ay, ang katangi-tanging pagkabuhay na muli (Fil. 3:11, Gr.). B. Hindi Masasaktan ng Ikalawang Kamatayan Sinasabi ng Panginoon sa bersikulo 11 na, "Ang magtagumpay ay hindi masasaktan sa anumang paraan ng ikalawang kamatayan." Ang magtagumpay sa sulat na ito ay nangangahulugang magtagumpay sa pag- uusig sa pamamagitan ng pagiging tapat hanggang kamatayan. Ang pangako sa mandaraig sa sulat na ito ay kapwa may isang positibong panig - ang pagtanggap sa putong ng buhay - at isang negatibong panig - ang hindi masaktan ng ikalawang kamatayan. Ang bersikulo 11 ay naging isang malaking suliranin sa mga tagapagpaliwanag ng aklat ng Apocalipsis. Dahil sa pagkatisod at pagpasok ng kasalanan, ang bawat tao ay dapat mamatay nang minsan (Heb. 9:27). Ang unang kamatayang ito, gayunpaman, ay hindi ang pinakahuling pagtutuos. Ang lahat ng namatay, maliban sa yaong mga naitala sa aklat ng buhay sa pamamagitan ng pananampalataya sa Panginoong Hesus, ay muling bubuhayin at daraan sa paghahatol sa malaking puting trono sa katapusan ng sanlibong taon, yaon ay, sa pagwawakas ng lumang langit at lumang lupa. Bilang resulta ng paghahatol na ito, ibubulid silang lahat sa dagat-dagatang apoy, na siyang ang ikalawang kamatayan bilang ang pinakahuling pagtutuos Mga Nilalaman
(Apoc. 20:11-15). Ang ikalawang kamatayan ay ang pagtutuos ng Diyos sa tao pagkatapos ng kamatayan at pagkabuhay na muli ng tao. Yamang napagtagumpayan ng mga mandaraig ang kamatayan sa pamamagitan ng kanilang katapatan hanggang kamatayan sa ilalim ng pag-uusig at walang anumang bagay na iniwan na humihiling ng higit pang pagtutuos ng Diyos pagkatapos ng kanilang pagkabuhay na muli, gagantimpalaan sila ng putong ng buhay at hindi na mahihipo, o "sasaktan," pa ng kamatayan pagkatapos ng pagkabuhay na muli, na siyang ang ikalawang kamatayan. Halos ang bawat gurong Kristiyano ay mayroong suliranin dito, iniisip na matapos buhaying muli ang mga mananampalataya ay wala nang higit pang hihilinging pagtutuos sa kanila. Hayaan ninyong tanungin ko kayo ng katanungang ito: Kung mamamatay ka ngayon, masasabi mo ba na wala ka nang anupamang bagay na nangangailangan nang higit pang pagtutuos ng Panginoon? Malamang ay hindi mo ito masasabi. Ito ay nangangahulugang kapag namatay ka ngayon, mayroon ka pa ring isang bagay na nangangailangan nang higit pang pagtutuos ng Panginoon. Hindi ka. Gayunpaman, ang higit pang pagtutuos na ito ay hindi magiging isang positibong bagay; tiyak na magiging isa itong negatibong bagay. Ang bawat negatibong bagay ay nagmumula sa kamatayan. Kaya, kung kinakailangan mo pa rin ng higit pang negatibong pagtutuos, ito ay nangangahulugang maaari ka pa ring mahipo ng kamatayan. Hindi ito nangangahulugang mapapahamak ka, ngunit ipinahihiwatig nito na mayroon kang pagdurusahan. Dapat nating pakinggan ang salita ng Panginoon. Kapag nadaig na natin ang pag-uusig, sa positibong panig, makatatanggap tayo ng putong ng buhay at, sa negatibong panig, hindi tayo masasaktan ng ikalawang kamatayan. ito nangangahulugang mapapahamak Kailangan nating lahat na maging mga mandaraig. Kung hindi ka isang mandaraig sa kapanahunang ito, masasaktan ka ng ikalawang kamatayan sa susunod na kapanahunan. Mahirap para sa kaninumang magsabi nang malinaw kung ano ang kahulugan ng masaktan ng ikalawang kamatayan. Gayunpaman, isang bagay ang malinaw: kapag hindi mo nadaig ang pag-uusig, may mananakit sa iyo. Sinasabi kong muli na hindi ito nangangahulugang mapapahamak ka, na magdurusa ka ng kapahamakan. Hindi, ang bawat naligtas na tao ay ligtas na hanggang sa kawalang-hanggan. Ipinakikita sa Juan 10:28 at 29 na walang sinumang naligtas na tao ang mapapahamak muli. Gayunpaman, Mga Nilalaman
pagkatapos na tayo ay buhaying muli, maaaring magdusa tayo ng ilang pagtutuos mula sa Panginoon. Huwag ninyong panghawakan ang tradisyunal na teolohiya na nagtuturo na pagkatapos ninyong mabuhay na muli ang lahat ng bagay ay magiging maayos. Pagkatapos na buhaying muli ang mga di-mananampalataya, tutuusin sila ng Diyos hinggil sa kanilang walang-hanggang hantungan. Sa gayunding prinsipyo, pagkatapos ng ating pagkabuhay na muli, mayroon pa ring ilang pagtutuos mula sa Panginoon. Ito ay pawang nakadepende kung paano tayo namumuhay at lumalakad ngayon. Kung namumuhay at lumalakad tayo sa isang matagumpay na paraan, magpapahiwatig ito na napagtagumpayan natin ang kamatayan at wala nang anumang natitirang bagay na nangangailangan pa nang higit na pagtutuos mula sa Panginoon. Dapat nating kunin ang malinaw na salita ng Panginoon. Huwag tanggapin ang pagtuturong nagsasabi na kapag kayo ay nabigo pagkatapos maligtas, mawawala kayong muli at mapapahamak. Hindi ito totoo. Sa isa pang kalabisan ay ang pagtuturo na nagsasabing pagkatapos ninyong maligtas ay wala na kayong suliranin sa Panginoon. Gayunpaman, ang isang taong walang-hanggang ligtas ay maaaring kailangan pa ring matuos Niya. Ito ang ganap na ebanghelyo. Ang ganap na ebanghelyo ay ang buong Bagong Tipan, hindi lamang ang Juan 3:16. Narito sa Apocalipsis 2:11 ang isang bahagi ng ganap na ebanghelyo na nagsasabing dapat nating madaig ang lahat ng pag-uusig. Kung hindi ka mananaig, hindi mo matatanggap ang putong ng buhay; sa halip, masasaktan ka ng ikalawang kamatayan. Kapag nadaig mo ang pag-uusig at kapighatian sa pamamagitan ng pagkabuhay na muling buhay na nasa loob mo, matatanggap mo ang putong ng buhay sa positibong paraan at hindi ka mahihipo ng ikalawang kamatayan sa negatibong paraan. Ito ang malinaw na pangako ng Panginoon sa Kanyang malinaw na salita, at dapat nating lahat tanggapin ito. Nauunawaan man natin ito o hindi, dapat nating tanggapin ang salita ng Panginoon. Kung pinaniniwalaan mo ang Juan 3:16, dapat mo ring paniwalaan ang Apocalipsis 2:11. Kapwa ay salita ng Panginoon. Sinasabi kong muli na ito ang ganap na ebanghelyo. lahat Ang bagay na ito ay natabingan sa loob ng mahabang panahon, at kakaunting Kristiyano ang nangahas na humipo dito. Yamang hindi nila ito nauunawaan, ang kanilang pagsasagawa ay ang kaligtaan ito, ang ipagwalang-bahala ito. Subalit hindi kailanman ipagwawalang-bahala ng Mga Nilalaman
Panginoon ang Kanyang salita. Lubos Niyang isasagawa ang anumang sinasabi Niya. Samakatuwid, mabalaan tayo na kailangan nating madaig ang kapighatian, pagdurusa, at pag-uusig, upang matanggap natin ang putong ng buhay at hindi masaktan ng ikalawang kamatayan. Kapag nanaig tayo sa ganitong paraan, wala na tayong anupamang bagay na mangangailangan ng higit pang pagtutuos ng Panginoon sa hinaharap. Mga Nilalaman
PAG-AARAL PAMBUHAY NG APOCALIPSIS MENSAHE LABINDALAWA ANG EKKLESIA SA PERGAMO - KUMAKAIN PARA SA TRANSPORMASYON Sa mensaheng ito, darako tayo sa ikatlong ekklesia, ang ekklesia sa Pergamo (2:12-17). Gaya ng natukoy na natin, ang pangalan ng bawat isa sa pitong lunsod ay lubhang makahulugan. Sa Griyego ang Pergamo ay nangangahulugang "kasal," nagpapahiwatig ng pakikipag-isa, at "kinutaang tore." Bilang isang tanda, paunang inilalarawan ng ekklesia sa Pergamo ang ekklesiang pumasok sa pangkasalang pakikipag-isa sa sanlibutan at naging isang mataas na kinutaang tore, na katumbas ng napakalaking punong-kahoy na ipinropesiya ng Panginoon sa talinghaga ng binhi ng mustasa (Mat. 13:31-32). Nang mabigo si Satanas na wasakin ang ekklesia sa pamamagitan ng pag-uusig ng Imperyo Romano noong unang tatlong siglo, binago niya ang kanyang estratehiya. Sa halip ay pinagsikapan niyang pasamain siya sa pamamagitan ng pagtanggap sa kanya ni Constantine bilang ang pang-estadong relihiyon noong unang bahagi ng ikaapat na siglo. Sa pamamagitan ng pag-uudyok at impluwensiya ni Constantine, napakaraming di- mapulitikang mananampalataya ang nabautismuhan tungo sa "ekklesia," at ang "ekklesia" ay naging maladambuhala sa laki. Yamang ang ekklesia ay ipakakasal na kay Kristo bilang isang dalisay na kasintahang babae, ang kanyang pakikipag-isa sa sanlibutan ay itinuturing na espirituwal na pakikiapid sa mga mata ng Diyos. I. ANG TAGAPAGSALITA - SIYA NA MAY MATALAS NA TABAK NA MAY DALAWANG TALIM Sinasabi ng bersikulo 12 na, "Ang mga bagay na ito ay sinasabi ng may matalas na tabak na may dalawang talim." Sa sulat na ito, idinedeklara ng Panginoon bilang ang nagsasalitang Espiritu na Siya ang Isa na may matalas na tabak na may dalawang talim. Ang isang gayong makasanlibutang ekklesia ay kuwalipikadong tumanggap ng paghahatol ng Panginoon sa Kanyang matalas na salita. Mga Nilalaman
II. ANG PAGPAPAKASAL NG EKKLESIA SA SANLIBUTAN Sa sulat sa unang ekklesia, pinayuhan ng Panginoon ang ekklesia sa Efeso na magsisi at panumbalikin ang Kanyang unang pag-ibig. Dapat tayong maniwala na ang Kanyang payo ay pinakinggan, sapagkat ang ikalawang ekklesia, ang ekklesia sa Esmirna, ay tunay na umibig sa Panginoon at nagdusa ng pag-uusig at naging isang nagdurusang ekklesia. Ayon sa mga katunayan ng kasaysayan, noong unang tatlong siglo, lubhang nagdusa ang ekklesia nang gawin ng pamahalaang Romano ang kanyang makakaya upang wasakin siya. Sa kalaunan, natanto ng kaaway, si Satanas, na ang pag-uusig ay hindi gaanong umubra. Samakatuwid, bilang ang tusong isa, pinalitan niya ang kanyang estratehiya mula sa pag-uusig sa ekklesia tungo sa pagtanggap sa kanya. Sa unang bahagi ng ikaapat na siglo, tinanggap ni Constantine the Great ang Kristiyanidad at ginawa itong isang pang-estadong relihiyon. Magmula sa panahong yaon, ang Kristiyanidad ay naging isang sagisag ng pang-estadong ekklesiang Romano. Ang pagtanggap na ito sa ekklesia sa pamamagitan ng Imperyo Romano ay sumira sa kanya, sapagkat sinanhi nitong maging makasanlibutan ang ekklesia. Gaya ng nalalaman nating lahat, ang ekklesia ay tinawag palabas mula sa sanlibutan at inihiwalay mula sa sanlibutan tungo sa Diyos. Gayunpaman, sa pagtanggap ng Imperyo Romano, bumalik ang ekklesia sa sanlibutan at, sa mga mata ng Diyos, ay nagpakasal pa sa sanlibutan. Itinuturing ng Diyos ang sagisag na ito ng makasanlibutang pakikipag-isa na isang espirituwal na pakikiapid. Dahil sa pagpapakasal na ito, naiwala ng ekklesia ang kanyang kadalisayan at naging makasanlibutan. Dahil ang ekklesia ay pumasok tungo sa pakikipag-isa sa sanlibutan, maraming makasanlibutang bagay ang pumasok sa ekklesia. Ang mga makasanlibutang bagay ay may kaugnayan sa pagsamba sa mga diyus-diyosan, sapagkat ang pagkamakasanlibutan ay palaging nauugnay sa pagsamba sa mga diyus- sa Pergamo ay una munang naging diyosan. Ang ekklesia makasanlibutan at pagkatapos ay naging mapagsamba sa diyus-diyosan. Binabaran siya ni Satanas ng sanlibutan at ng mga diyus-diyosan. Bilang resulta, ang ekklesia ay lubhang naging kakaiba mula sa kung ano ang nilayon ng Diyos para sa kanya. Ninanais ng Diyos ang isang ekklesia na nasa labas ng sanlibutan, na walang anumang kinalaman sa sanlibutan. Mga Nilalaman
Ang ekklesia ay dapat maging isang gintong patungan ng ilawan, ang dalisay na kahayagan ng Tres-unong Diyos, at hindi dapat magkaroon ng mga kaugnayan sa sanlibutan. Ngunit pagkatapos gawin ng Imperyo Romano ang ekklesia na isang makasanlibutang relihiyon, siya ay naging ganap na di-dalisay, makasanlibutan, at mapagsamba sa diyus-diyosan. A. Kung Saan Tumatahan si Satanas Sa bersikulo 13 sinabi ng Panginoon sa ekklesia sa Pergamo, "Nalalaman Ko kung saan ka tumatahan, samakatuwid ay, sa kinaroroonan ng trono ni Satanas." Ang pinananahanang lugar ni Satanas ay ang sanlibutan. Yamang ang ekklesia ay nakipagkaisa na sa sanlibutan at naging makasanlibutan mismo, nananahan siya ngayon kung saan nananahan si Satanas - sa sanlibutan. B. Kung Saan Naroroon ang Trono ni Satanas Ang ekklesia sa Pergamo ay nananahan din kung saan naroroon ang trono ni Satanas. Tumutukoy rin ito sa sanlibutan. Ang sanlibutan ay hindi lamang ang pinananahanang lugar ni Satanas, bagkus ang kinasasaklawan din kung saan siya namumuno. Ngayon ang ekklesia ay hindi lamang kaisa ng sanlibutan bagkus kaisa pa ni Satanas. Ito ay lubhang nakakikilabot! Ang makasanlibutang Kristiyanidad ngayon ay nakikipagkaisa pa rin sa sanlibutan at nabababaran pa rin ng mga kaisipan, mga konsepto, mga teorya, at maging ng mga pagsasagawa ni Satanas. Kailangang makita natin ang kaseryosohan nito. Ang kaaway, si Satanas, ay tuso. Ang kanyang pagtanggap ay higit na matindi kaysa sa kanyang pag-uusig. Unang-una, nanunulsol si Satanas ng pag-uusig, at pagkatapos, kapag ito ay nabigo, binabago niya ang kanyang mga kaparaanan at sa halip ay tinatanggap tayo. Nakita na natin ang mismong bagay na ito sa nakalipas. Unang-una, inusig tayo ng relihiyon, at pagkatapos, binabago ang estratehiya nito, at sinikap na akitin tayo tungo sa pakikipagkompromiso dito. Ito ang katusuhan ni Satanas. Kapag tayo ay nasilo nito, sa kalaunan tayo ay magiging makasanlibutan at hindi lamang makikipag-isa kay Satanas, bagkus magiging kaisa rin niya. Isinama ng Panginoon ang pitong sulat sa aklat ng Apocalipsis upang makita natin ang tunay na situwasyon ng tinatawag na Kristiyanidad at makita rin kung saan dapat naroroon at kung ano dapat ang ekklesia. Ang ekklesia ay dapat maging isang dalisay na Mga Nilalaman
gintong patungan ng ilawan sa labas ng sanlibutan. Ang ekklesia ay dapat maging walang anumang kaugnayan sa sanlibutan at hindi dapat umayon ni isang pulgada sa masama at tusong pagtigmak ni Satanas. Ang ekklesia ay dapat na palagiang tumayo laban dito. Ang dalawang kahulugan ng salitang Pergamo - "kasal" at "kinutaang tore" - ay tumutugma sa dalawa sa mga talinghaga sa Mateo 13, ang talinghaga ng malaking punong-kahoy (Mat. 13:31-32) at ang talinghaga ng lebadura (Mat. 13:33). Sa talinghaga ng malaking punong- kahoy, ang isang maliit na binhi ng mustasa ay naging isang punong- kahoy. Walang dudang sa maladambuhalang tumutukoy Kristiyanidad, sapagkat ang Kristiyanidad ay tiyak na naging isa nang malaking punong-kahoy. Sa talinghaga ng lebadura, mababasa natin ang ukol sa isang babae na naglagay ng lebadura sa tatlong sukat na pinong harina. Ang lebadura ay sumasagisag sa lahat ng makasalanan, makasanlibutan, masama, at makadiyablong bagay. Ang lahat ng masasamang bagay na ito ay inilagay sa pinong harina. Sa Biblia, ang pinong harinang ginamit sa handog na pagkain ay sumasagisag kay Kristo bilang pagkain para sa bayan ng Diyos. Ang malaking punong-kahoy ay katumbas ng mataas na tore, at ang babaeng may lebadura ay katumbas ng tumalikod-sa- katotohanang sanlibutan. Ang pagpapakahulugan ng Biblia sa bagay na ito ay dapat maging lubhang malinaw sa ating lahat. Sa mga mata ng Diyos, ang Sangkakristiyanuhan ay isang malaking patutot, isang masamang babae na naghalo ng mga makasanlibutan, makademonyo, makasatanas, at makadiyablong bagay sa mabubuting bagay ni Kristo upang maibunga ang isang napakasamang paghahalo. Dapat nating lubusang iwanan ang malaking punong-kahoy na ito, tumakas mula sa mataas na toreng ito, lumabas mula sa masamang sistemang ito, at maihiwalay tungo sa Diyos, bumabalik sa Kanyang orihinal na intensyon na ang ekklesia ay maging isang dalisay na gintong patungan ng ilawan na walang anumang kinalaman sa sanlibutan, sa pagsamba sa diyus-diyosan, o sa pagtigmak ni Satanas. Wala tayo sa lugar na pinananahanan ni Satanas, sa lugar kung saan nakaupo si Satanas sa kanyang trono. Hindi, sa ekklesia ay walang anumang puwang para kay Satanas. Dito ay walang anumang lugar upang makagawa si Satanas ng anumang bagay. ito makasatanas, makademonyo, ekklesia na nagpakasal sa Sa unang tatlong sulat, makikita natin ang tatlong ekklesia - ang kanais-nais na ekklesia, ang inusig na ekklesia, at ang makasanlibutang Mga Nilalaman
ekklesia. Tiyak na nais nating maging isang kanais-nais na ekklesia at isang pinag-uusig na ekklesia, subalit dapat tayong tumangging maging isang makasanlibutang ekklesia. Dapat nating tanggihan ang anumang bagay na makasanlibutan. Maging maingat! Pagkatapos kang usigin ng kaaway, ang kanyang estratehiya ay maaaring magbago. Sa halip na pag- uusig, maaaring magkaroon ng isang pagtanggap. Huwag mong ituring ang pagtanggap na ito bilang isang mabuting bagay. Sa halip, dapat mong higit na katakutan ang matanggap kaysa makagat ng isang alakdan. Mainam para sa atin ang magdusa ng pag-uusig, pagsalungat, at pagsalakay. Ngunit sa tuwing ipinapaabot sa atin ng mga tao ang isang mainit na pagtanggap, yaon ay isang pinakamapanganib na oras. Kapag ikaw ay sinalakay at nasa ilalim ng pag-uusig, huwag mapanghinaan ng loob, sapagkat yaon ay isang malakas na tanda na ikaw ay nasa tamang daan at hindi ka nagambala mula sa pagsunod sa mga yapak ng Panginoon. Ngunit mag-ingat sa isang mainit na pagtanggap. Mas mainam pa ang magdusa ng pag-uusig kaysa tumanggap ng isang mainit na pagtanggap. Ang sulat sa ekklesia sa Pergamo ay nagtuturo sa atin na hindi dapat tayo makipag-isa sa sanlibutan sa anumang paraan, pakahulugan, o aspekto. Hindi dapat tayo magkaroon ng anumang kinalaman sa sanlibutan. Sa nakalipas na limampung taon, isang mainit na pagtanggap ang ipinaabot sa atin nang maraming ulit sa isang tusong paraan, ngunit salamat sa Diyos na palagi natin itong tinatanggihan. Bilang resulta, sa loob ng mga taon ay napreserba tayo ng pagiging nausig. Hindi tayo kailanman nakatanggap ng mabuting pangalan, sapagkat hindi ka hahayaan ni Satanas na magkaroon ng mabuting pangalan maliban na ikaw ay pumasok sa pakikipag-isa sa kanya. Ito ang dahilan kung bakit tayo sa pagbabawi ng Panginoon ay palaging napapaloob sa isang labanan at patuloy na sinasalakay. Isang digmaan ang palaging nagngangalit. Ang pagbabawi ng Panginoon ay hindi nagsasagawa ng isang karaniwang pang-Kristiyanong gawain. Hindi, ang patotoong ito ay isang pakikipagbaka. III. ANG PATOTOO NI ANTIPAS Ang patotoong ito ay na kay Antipas. Sinasabi ng Panginoon sa bersikulo 13 na, "Iniingatan mong matibay ang Aking pangalan, at hindi mo ikinaila ang Aking pananampalataya, maging sa mga araw man ni Antipas na Aking saksi, na Aking tapat na isa na pinatay sa gitna ninyo na tinatahanan ni Satanas." Sa Griyego, ang pangalang Antipas ay Mga Nilalaman
nangangahulugang "laban sa lahat." Ang tapat na saksing ito ng Panginoon ay tumayo laban sa lahat ng ipinasok at isinagawa ng makasanlibutang ekklesia. Kaya, siya ay naging isang martir ng Panginoon. Ang salitang martir sa Griyego ay kaparehong salita ng saksi. Bilang isang saksing laban sa lahat, tinaglay ni Antipas ang isang patotoong laban sa lahat, isang patotoong laban sa anumang bagay na lumilihis mula sa patotoo ni Hesus. Tiyak na dahil sa patotoong laban sa lahat na ito na sa kanyang mga araw ay iniingatan pa ring matibay ang pangalan ng Panginoon ang ekklesia sa Pergamo at hindi itinatwa ang wastong pananampalatayang Kristiyano. Pinangunahan ni Antipas ang pakikipagbaka laban sa makasanlibutang ekklesia, pinangunahan ang daan upang makipagbaka tayo laban sa makasanlibutang ekklesia ngayon. Naging anupaman ang makasanlibutang ekklesia, ang tinaglay at ginawa nito, nakipagbaka si Antipas laban dito. A. Iniingatang Matibay ang Pangalan ng Panginoon Sinasabi ng Panginoon sa bersikulo 13, "Iniingatan mong matibay ang Aking pangalan." Ang pangalan ng Panginoon ay tumutukoy sa Kanyang Persona; ang Persona ay ang realidad ng pangalan. Iningatan pa ring matibay ng ekklesia sa Pergamo ang pangalan ng Panginoon, ang realidad ng Kanyang Persona. Ang lumilihis na pagkahilig ng makasanlibutang ekklesia ay ang isuko ang realidad ng Persona ng Panginoon. Subalit sa pagbabawi ng Panginoon, dapat natin itong labanan, upang maingatang matibay ng ekklesia ang pangalan ng Panginoon, ang realidad ng Persona ng Panginoon, hanggang sa kawalang-hanggan. B. Hindi Ikinakaila ang Pananampalataya ng Panginoon Sinabi rin ng Panginoon na, "Hindi mo ikinaila ang Aking pananampalataya." Ang pananampalataya ng Panginoon ay tumutukoy sa lahat ng dapat nating sampalatayanan ukol sa Kanyang Persona at gawa. Hindi ito ang pansubhektibong pananampalataya sa loob natin ukol sa pagsampalataya, kundi ang obhektibong pananampalataya sa mga bagay na ating sinampalatayanan. Sapagkat ang ekklesia ay pumasok sa pakikipag-isa sa sanlibutan, nagsimulang ipagsawalang-bahala niya ang pangalan ng Panginoon at ikaila ang wastong pananampalataya ng Kristiyano. Mga Nilalaman
C. Tapat hanggang sa Kamatayan Si Antipas ay tapat sa kanyang patotoong laban sa lahat, maging hanggang sa kamatayan. Dahil sa kanyang patotoo laban sa pagiging makasanlibutan ng ekklesia, pinatay siya at naging isang martir. Kailangan natin ang espiritu ng pagkamartir upang makapagpatotoo laban sa makasanlibutang ekklesia. Kailangan nating maging tapat para sa patotoo ng Panginoon laban sa pagkamakasanlibutan ng ekklesia maging hanggang sa kamatayan. Nakita na natin na si Antipas ay isang saksing laban sa lahat at isang patotoong laban sa lahat. Ngayon, tayong nasa pagbabawi ng Panginoon ay isang patotoong laban sa lahat din. Magmula noong ang Protestanteng Kristiyanidad ay nagtungo sa Tsina noong 1830, ito ay naging makasanlibutan, na may ilang hindi kabilang. Simula noong 1922, ibinangon ng Panginoon ang patotoo ng mga ekklesia lokal. Ang patotoong ito ay gumawa ng ekselenteng gawain para sa pagbabawi ng Panginoon. Bagama't maraming Kristiyano ang sumalungat sa pagbabawi, gayunpaman ay positibo silang naimpluwensiyahan nito, at, bilang resulta, nagbago sila sa maraming paraan. Ayaw nilang tahakin ang daan ng pagbabawi ng Panginoon, gayunman nadarama nila ang impluwensiya nito at kinuha nila sa atin ang marami sa ating pagtuturo. Kung tatanungin ninyo ang mga misyonerong nasa Tsina sa pagitan ng 1922 at 1936, sasabihin nila sa inyo na ang pagbabawi ng Panginoon ay nagsagawa ng isang malaking impluwensiya sa Kristiyanidad. Naisilang ako at lumaki sa Kristiyanidad, ngunit hindi ko kailanman narinig ang salitang "pagsasalamuha." Ngunit dahil sa impluwensiya ng pagbabawi ng Panginoon, nagsimulang gamitin ng halos bawat denominasyon ay nagsimulang gamitin ang salitang ito. Dati-rati, sa kanilang mga patalastasan ay mayroon silang mga salitang oras ng pagsamba. Ngunit dahil sa ating impluwensiya, binago nila ang mga salita tungo sa mga salitang oras ng pagpupulong. May malaking pagkakaiba sa pagitan ng "oras ng pagsamba" at "oras ng pagpupulong." Sa ilalim ng impluwensiya ng pagbabawi ng Panginoon, sa nakalipas na apatnapung taon ang Kristiyanidad sa Malayong Silangan ay higit na naging pundamental at bumalik sa Biblia. Ginagamit pa nga nila ang ating mga aklat bilang batayan ng marami sa kanilang mga pagtuturo at pagpapahayag. Gayunpaman, ang ilan sa kanila ay hindi na nagkalakas ng loob na aminin na natuto sila mula sa atin. Kinukuha nila ang mga Mga Nilalaman
pagtuturo subalit sinasalungat ang daan ng pagbabawi ng Panginoon at pinupulaan ang ating patotoo. Gayunpaman, natamo ng Panginoon ang isang bagay. Nasabi sa akin na sa Taipei ang mga tagalabas ay laging bumibili ng may karamihan na bilang ng mga aklat mula sa ating silid- aklatan. Isang misyonero ang nagbibigay ng ulat tungkol sa Taiwan. Nang tanungin siya hinggil sa ating gawain sa islang yaon, sinabi niya na, maliban sa isang patay na langaw sa ungguwento, ito ay isang mabuting gawain. Alam ba ninyo kung ano ang "patay na langaw" na yaon? Yaon ay ang batayan ng ekklesia. Ayon sa kanyang konsepto, kung bibitawan natin ang batayan ng ekklesia, ang ating ungguwento ay mapadadalisay. Subalit hindi niya natanto na ang bitiwan natin ang batayan ng ekklesia ay ang bitawan ang ating buhay. Tatlong taon na ang nakalilipas, sa isang pagdalaw sa Taipei, nakilala ko ang isang Kristiyanong mataas ang katayuan sa lipunan. Sinabi niya na isang mamamahayag ng ebanghelyo ang nagsabi sa kanya na hindi nila maunawaan kung bakit lagi na lamang mayroong napakaraming bagong liwanag sa mga ekklesia. Ang dahilan ay yaong ang Espiritu ay nagsasalita sa mga ekklesia. Ang liwanag ay wala sa daan ni sa labas na looban; ito ay nasa Dakong Banal, yaon ay, nasa ekklesia. Ito ang dahilan kung bakit palagi tayong mayroong isang sariwang bagay mula sa Panginoon. Narito tayo para sa lahat ng Kristiyano. Labintatlong taon na ang nakalilipas, nagkaroon ako ng pakikipag-usap sa mga kapatid na lalake sa Los Angeles hinggil sa pantaong espiritu, sa pagsasagawa ng ekklesia, at paghahalo. Sinabi kong, "Mga kapatid na lalake, maghintay kayo ng ilang panahon at makikita ninyo na sisimulang gamitin ng mga nasa labas ang mga katagang ito." Ito nga ang eksaktong nangyari. Ang ilang bagay na ating ipinapahayag at itinuturo ay tinanggap na rin ng iba. Sa isang panig, sinasalungat nila tayo, ngunit, sa kabilang panig, palihim nilang ginagamit ang ating mga materyal. Kilala ko ang isang mamamahayag na hayagan akong sinasalungat, subalit nagtuturo siya sa mga tao mula sa aklat na Ang Ekonomiya ng Diyos. Sa isang pagbisita sa Tyler, Texas, nagbigay ako ng isang serye ng mga mensahe ukol sa transpormasyon. Ang isa sa mga dumalo, na gumawa ng talâ ng bawat mensahe, ay isang kilalang mamamahayag sa Timog Amerika. Sa katapusan ng kumperensya humingi siya ng pahintulot na gamitin ang ilang artikulo mula sa ating magasing Stream. Mga Nilalaman
Ibinigay ko sa kanya ang pahintulot na ito. Pagkalipas ng ilang buwan, bumalik ako sa Tyler at binati ng isang kapatid na lalake na nagsabing, "Narito ang isang aklat ni Witness Lee." Nang tingnan ko ang aklat na yaon, hindi ko nakita ang pangalang Witness Lee; sa halip, nakita ko ang pangalan ng mamamahayag na iyon na dumalo sa ating kumperensya at nagtalâ ng lahat ng mensahe. Nagtungo siya sa ibang lugar, nagbigay ng mga mensahe, at pagkatapos ay inilathala ang mga ito bilang isang aklat, sa ilalim ng kanyang pangalan. Ano ang masasabi natin tungkol dito? Hangga't natutulungan ang bayan ng Diyos, wala tayong pakialam ukol dito. Gayunpaman, hindi tayo tumatayo rito para sa tulong na ito - tayo ay tumatayo rito para sa patotoo ni Hesus. Dapat tayong maging mga Antipas sa ngayon. IV. ANG PAGTUTURO NI BALAAM Sinasabi ng Panginoon sa bersikulo 14 na, "Datapuwa't mayroon Akong ilang bagay na laban sa iyo, sapagka't mayroon ka riyang ilang humahawak sa pagtuturo ni Balaam, na siyang nagturo kay Balak na maglagay ng katitisuran sa harapan ng mga anak ni Israel upang magsikain ng mga bagay na inihahain sa mga diyus-diyosan, at makiapid." Sa mga sulat na ito, ninanais ng Panginoon, ayon sa ekonomiya ng Diyos, na kainin natin Siya bilang ang puno ng buhay (2:7), ang natatagong manna (2:17), at ang mayamang bunga ng mabuting lupain (3:20). Subalit bumaling ang makasanlibutang ekklesia mula sa buhay tungo sa mga pagtuturo lamang, sa gayon ay ginagambala ang mga mananampalataya mula sa pagtatamasa kay Kristo bilang ang kanilang panustos ng buhay para sa pagsasakatuparan ng layunin ng Diyos. Itinatayo ng pagtatamasa kay Kristo ang ekklesia, samantalang ang mga pagtuturo ay nagbubunga ng isang relihiyon. Binabanggit ng bersikulong ito ang "pagtuturo ni Balaam." Si Balaam ay isang propetang Hentil na nagsanhi sa bayan ng Diyos na matisod. Alang-alang sa gantimpala (2 Ped. 2:15; Jud. 11), dinala niya sa bayan ng Diyos ang pakikiapid at pagsamba sa mga diyus-diyosan (Blg. 25:1-3; 31:16). Sa makasanlibutang ekklesia, ang ilan ay nagsimulang magturo ng mga gayunding bagay. Ngayon, sa Protestantismo at maging sa Katolisismo, ang gayunding pagtuturo ang nananaig. Ang pagsamba sa diyus-diyosan ay laging nagdadala ng pakikiapid (Blg. 35:1-3; Gawa 15:29). Nang ipagwalang-bahala ng makasanlibutang ekklesia ang Mga Nilalaman
pangalan, ang Persona, ng Panginoon, bumaling siya sa pagsamba sa diyus-diyosan, na nagresulta sa pakikiapid. Sa Sangkakristiyanuhan ngayon, hindi itinuturo sa mga tao ng karamihan sa mga upahang tagapagpahayag na kunin si Kristo bilang ang kanilang panustos ng buhay. Sa halip, tuso nilang tinuturuan ang mga tao na kumain ng mga hain sa mga diyus-diyosan, yaon ay, ang kunin ang masasama, mga makadiyablo, at mga makademonyong bagay. Sinasanhi ng mga pagtuturong ito ang mga tao na lumihis mula sa Persona ni Kristo, dinadala sila tungo sa espirituwal na pakikiapid. Si Kristo ay dapat na maging ang namumukod-tanging Asawang lalake sa ekklesia, ang namumukod-tanging Kasintahang lalake sa lahat ng banal. Subalit napakaraming pagtuturo sa Kristiyanidad ngayon ang nagsasanhi sa mga tao na kunin ang mga makademonyong bagay at maugnay sa mga bagay maliban pa kay Kristo. Tunay nga na ito ay ang kainin ang mga hain sa diyus-diyosan at ang makiapid. Ano ang kahulugan ng ikaila ang pangalan ng Panginoon at ikaila ang pananampalataya ng Panginoon? Gaya ng nakita na natin, ang pananampalataya subhektibong pananampalataya, ang abilidad na makapanampalataya; tinutukoy nito ang na pinananampalatayanan natin. Ang pananampalataya ng Panginoon ay kinabibilangan ng kung ano ang Kanyang nagawa para sa atin sa Kanyang nagtutubos na gawain, sa Kanyang kamatayan at pagkabuhay na muli, at lahat ng aytem na dapat nating panampalatayanan upang maligtas. Ang mga bagay na ito ang bumubuo sa ating pananampalataya. Ang pangalan ay tumutukoy sa Persona ng Panginoon. Hindi natin dapat ikaila ang pangalan ni ang pananampalataya ng Panginoon. Dapat tayong palaging tumangan sa Kanyang pangalan at manampalataya sa Kanya. rito hindi ay tumutukoy sa pananampalataya, obhektibong ang mga aytem Noong ako ay bata pa, nabautismuhan ako sa Chinese Presbyterian Church kung saan mayroong ilang Balaam. Sa isang partikular na linggo ng umaga, nagbigay ang isa sa mga Balaam na ito ng pagtuturo ng edukasyon ukol sa kalinisan ng kapaligiran, partikular na nagsalita ukol sa kung paano patayin ang mga langaw. Maya-maya lamang, may nagmungkahi na isang partikular na bagay ang itayo sa gusali ng ekklesia at yaong dapat yumukod dito ang bawat isa sa kongregasyon. Nang tutulan ito ng ilan sa amin, sinabi ng Balaam na yaon na, "Kahit na bumangon pa si Hesu-Kristo mula sa libingan at sabihin sa akin na huwag lumuhod sa bagay na ito, gagawin ko pa rin ito." Sa ganitong Mga Nilalaman
pananalita, inihayag niya na hindi siya naniniwala sa pagkabuhay na muli ng Panginoong Hesus. Ito ay isang halimbawa ng pagkakaila sa Persona ng Panginoon at ng pagkakaila ng ating pananampalataya sa Kanya. Kung babasahin mo ang kasaysayan at pag-aaralan ang Kristiyanidad ngayon, matutuklasan mo ang maraming bagay na katulad nito. Sa maraming tinatawag na iglesya, ang modernismo ay nananaig. Hindi pinaniniwalaan ng mga modernista na si Hesus ay Diyos, na ipinanganak Siya ng isang birhen, o yaong Siya ay namatay sa krus para sa ating katubusan. Naniniwala lamang sila na Siya ay napako sa krus bilang isang martir, at hindi sila naniniwala na si Hesu-Kristo ay nabuhay na muli. Ang mga pagtuturo ni Balaam ay laging nagsasanhi sa mga tao na pumasok tungo sa pakikipag-isa sa mga makasanlibutang bagay. Ito ay ang kainin ang mga hain sa mga diyus-diyosan at gumawa ng espirituwal na pakikiapid. V. ANG PAGTUTURO NG MGA NIKOLAITA Sinasabi ng Panginoon sa bersikulo 15 na, "Gayundin naman na mayroon kang ilan na humahawak sa pagtuturo ng mga Nikolaita." Tinatanganan ng makasanlibutan at napababang ekklesia hindi lamang ang pagtuturo ni Balaam, bagkus maging ang pagtuturo ng mga Nikolaita. Ginagambala ng pagtuturo ni Balaam ang mga mananampalataya mula sa Persona ni Kristo tungo sa pagsamba sa mga diyus-diyosan at mula sa pagtatamasa kay Kristo tungo sa espirituwal na pakikiapid, samantalang sinisira ng pagtuturo ng mga Nikolaita ang pangsyon ng mga mananampalataya bilang ang mga sangkap ng Katawan ni Kristo, sa gayon ay pinawawalang-saysay ang Katawan ng Panginoon sa paghahayag sa Kanya. Hindi pinahahalagahan ng naunang pagtuturo ang Ulo, at sinisira ng huli ang Katawan. Ito ang katusuhan ng kaaway sa lahat ng makarelihiyong pagtuturo. Sa ekklesia sa Efeso, tangi lamang ang mga gawa ng Nikolaita ang matatagpuan (2:6), samantalang sa ekklesia sa Pergamo ang kanilang mga gawa ay umunlad na tungo sa isang pagtuturo. Una, isinagawa nila ang herarkiya sa paunang ekklesia; ngayon ay nagtuturo sila sa napababang ekklesia. Ngayon, kapwa sa Katolisismo at Protestantismo, ang herarkiyang ito ng Nikolaita ay nananaig kapwa sa pagsasagawa at pagtuturo. Kinamumuhian ng Panginoon ang herarkiya ng Nikolaita sapagkat pinapatay nito ang pangsyon ng mga sangkap ng Katawan at nagtatayo ng isang organisasyon sa halip na isang organismo. Isaalang- Mga Nilalaman
alang ang situwasyon ng Kristiyanidad ngayon: walang organismo; sa halip, may isang malakas na organisasyon. Ang herarkiyang ito ay masama at makasatanas, at kinamumuhian ito ng Panginoon. Sa pagsasaayos ng mga paglilingkod ng ekklesia, dapat tayong maging maingat na hindi magtayo ng isang organisasyon. Kung nais nating magkaroon ng wastong buhay-ekklesia, dapat nating linangin ang pangsyon ng lahat ng sangkap, hinihikayat silang magpangsyon ayon sa buhay sa isang buháy na paraan upang ang Katawan ay maitayo bilang isang organismo. Dapat pamahalaan ng pangitaing ito ang buhay- ekklesia, at hindi tayo dapat lumihis mula rito. Gayunpaman, kung magiging pabaya tayo nang kahit kaunti, iiwanan natin ang organismo at babaling sa organisasyon. Palaging maging alerto laban sa pagbubuo ng anumang uri ng organisasyon. Dapat tayong bumalik sa organismo upang ang lahat ng sangkap ng Katawan ay magkaroon ng pagkakataong magpangsyon. VI. ANG PAGDATING AT PAKIKIBAKA NG PANGINOON Sinasabi ng Panginoon sa bersikulo 16 na, "Magsisi ka nga; o kung hindi ay madaling paririyan Ako sa iyo, at babakahin Ko sila ng tabak ng Aking bibig." Sinasabi rito ng Panginoon na madali Siyang darating at makikipagbaka gamit ang tabak ng Kanyang bibig laban sa ilan sa makasanlibutang ekklesiang ito. Hindi ito dapat tumukoy sa pagbabalik ng Panginoon, kundi sa Kanyang pagdating upang makipagbaka sa mga gurong Nikolaita sa napababang ekklesia sa pamamagitan ng pumapatay na salita mula ng Kanyang bibig. Ang makasanlibutang ekklesia, na isinasagisag ng ekklesia sa Pergamo, ay nagreresulta sa Iglesya Katolika Romana, na ang pagkamakasanlibutan at kasamaan na dinala ng napababang ekklesiang ito ay magpapatuloy sa Iglesya Katolika Romana hanggang bumalik ang Panginoon upang isagawa ang Kanyang ganap na paghahatol. isinasagisag ng ekklesia sa Tiatira, at VII. ANG PAGSASALITA NG ESPIRITU Ang napababang makasanlibutang ekklesia ay may malaking pangangailangan para sa pagsasalita ng Espiritu. Taglay nito ang Biblia sa patay na titik, ngunit kulang ito sa pagsasalita ng Espiritu. Ang kaalaman lamang sa Biblia na walang pagsasalita ng Espiritu ay hindi makapagtutustos ng kung ano ang kailangan sa isang patay na Kristiyanidad. Ang pagiging patay nito sa pagkababa nito ay dapat na Mga Nilalaman
hatulan ng matalim na tabak mula sa bibig ng Panginoon. Kailangan ng makasanlibutang ekklesia ang matalim na pagsasalita kasama ang buháy na salita ng Panginoong Espiritu. VIII. ANG PANGAKO SA MGA MANDARAIG Sinasabi ng Panginoon sa bersikulo 17 na, "Ang magtagumpay ay bibigyan Ko ng natatagong manna, at siya ay bibigyan Ko ng isang puting bato, at sa bato ay may nakasulat na isang bagong pangalan, na walang nakaaalam kundi yaong tumatanggap." Ang magtagumpay rito ay tiyakang nangangahulugang madaig ang pakikipag-isa ng ekklesia sa sanlibutan, ang pagtuturo ng pagsamba sa diyus-diyosan at pakikiapid, at ang pagtuturo ukol sa herarkiya. A. Ang Kainin ang Natatagong Manna Nangako ang Panginoon na bibigyan ng natatagong manna ang mandaraig. Ang pangako sa unang ekklesia ay ukol sa pagkain ng puno ng buhay, at ang pangako sa ekklesiang ito ay ukol sa pagkain ng natatagong manna. Lalong nagiging makasanlibutan ang ekklesia, lalong higit ang pangangailangan para sa ilan na tumayo at magpatotoo at panatilihin ang matalik na pakikipagsalamuha sa Panginoon. Mabibigyan sila ng pribilehiyo na tamasahin ang Panginoon bilang ang natatagong manna. Ang manna ay isang sagisag ni Kristo bilang ang makalangit na pagkain na nakapagsasanhi sa bayan ng Diyos na tahakin ang Kanyang daan. Ang isang bahagi ng mannang yaon ay iningatan sa loob ng isang gintong sisidlan na itinago sa kaban (Exo. 16:32-34; Heb. 9:4). Ang hayag na manna ay para sa pagtatamasa ng bayan ng Diyos sa isang hayag na paraan; ang natatagong manna, na sumasagisag sa natatagong Kristo, ay isang espesyal na bahaging itinabi para sa mga nananaig na naghahanap sa Kanya na nadaig ang pagbaba ng makasanlibutang ekklesia. Habang tinatahak ng ekklesia ang daan ng sanlibutan, ang mga mandaraig na ito ay lumalapit upang manatili sa presensya ng Diyos sa Dakong Kabanal-banalan, kung saan nila natatamasa ang natatagong Kristo bilang isang espesyal na bahagi para sa kanilang pang-araw-araw na panustos. Ang pangakong ito ay natupad ngayon sa wastong buhay- ekklesia at maisasakatuparan nang ganap sa darating na kaharian. Kung hinahanap natin ang pagbaba ng ang Panginoon, dinaraig makasanlibutang ekklesia, at tinatamasa ang isang espesyal na bahagi ng Panginoon sa ngayon, Siya, bilang ang natatagong manna, ay magiging Mga Nilalaman
isang gantimpala sa atin sa darating na kaharian. Kung maiwawala natin Siya bilang ating espesyal na bahagi ngayon sa buhay-ekklesia, tiyak na maiwawala natin ang pagtatamasa sa Kanya bilang isang gantimpala sa darating na kaharian. Ang natatagong manna ay inilagay sa isang gintong sisidlan. Ang ginto ay sumasagisag sa dibinong kalikasan ng Diyos. Kaya, ang paglalagay ng natatagong manna sa loob ng gintong sisidlan ay sumasagisag na ang natatagong Kristo ay nakakubli sa dibinong kalikasan. Ang hayag na manna ay para sa buong bayan ng Diyos, ngunit ang natatagong manna ay para sa yaong mga malapit sa Panginoon, yaong mga nagtakwil sa sanlibutan at sa bawat humahadlang sa pagitan nila at ng Diyos. Lumalapit sila sa mismong matalik na presensya ng Diyos at dito sa dibinong pagiging matalik ay natatamasa nila ang natatagong manna sa dibinong kalikasan ng Diyos. Ito ay malalim. Hindi ito panlabas; ito ay ganap na panloob. Ito ay lubhang panloob na yaong mga kumakain ng natatagong manna sa katunayan ay nasa dibinong kalikasan na tinatamasa ang natatagong Kristo. Paano natin makakain ang natatagong manna? Ito ay isang bagay na ganap na nasa labas ng sanlibutan. Habang ang makasanlibutang ekklesia ay pababa tungo sa pakikipag-isa sa sanlibutan, tayo naman ay pataas mula sa Ehipto tungo sa ilang, mula sa ilang tungo sa mabuting lupain, mula sa mabuting lupain tungo sa tabernakulo, mula sa labas na looban tungo sa Dakong Banal, mula sa Dakong Banal tungo sa Dakong Kabanal-banalan. Pagkatapos nating makapasok sa Dakong Kabanal- banalan, kailangan pa rin nating mapasaloob ng kaban, hipuin ang gintong sisidlan, at tamasahin si Kristo bilang ang manna na natatago roon. Lalong nagiging makasanlibutan ang ekklesia, lalong kailangan nating pumasok tungo sa loob ng Dakong Kabanal-banalan upang kainin ang natatagong manna. Ang manna ay nasa loob ng gintong sisidlan, ang gintong sisidlan ay nasa loob ng kaban, at ang kaban ay nasa loob ng Dakong Kabanal-banalan. Sa pamamagitan nito ay makikita natin kung gaanong kapanloob ito. Kung nais nating tamasahin ito, kailangang manatiling malalim ang pagiging malapit natin sa presensya ng Diyos. Kailangan nating mapasaloob ng Kanyang dibinong kalikasan na kung saan ay walang anumang bagay na makasanlibutan o nakagagambala at kung saan may matalik na pagsasalamuha sa pagitan natin at ng Diyos. Dito ay tinatamasa natin si Kristo bilang ang natatagong manna. Ang ilan sa atin ay nagkaroon na ng ganitong karanasan ukol sa natatagong Kristo. Mga Nilalaman
Nasabi natin na, "Panginoon, hindi ko pinahahalagahan ang sanlibutan. Ikaw lamang ang pinahahalagahan ko, Panginoon, hindi ang anumang pantaong kaugnayan o pagkakaibigan. Panginoon, laan akong iwan ang bawat pagkakaugnay. Panginoon, ako ngayon ay lubusan nang malaya, at iniibig Kita mula sa mga kailaliman ng aking katauhan. Iniibig Kita nang walang anumang humahadlang sa akin." Kapag sinabi natin ito sa Panginoon, kaagad-agad tayong napasasaloob ng gintong sisidlan, sa pagiging matalik ng dibinong kalikasan, nakikibahagi sa natatagong Kristo. O, kailangan nating kainin ang gayong Kristo! Ang pangakong ito ukol sa pagkain sa natatagong manna ay propesiya rin. Sa sanlibong taon ang ilang mandaraig ay magkakaroon ng espesyal na bahagi ni Kristo para sa kanilang katamasahan. Ang espesyal na bahaging yaon ay ang ipinangako rito bilang ang natatagong manna. Gayunpaman, sa prinsipyo, maging ngayon ay maaari nating matamasa si Kristo sa gayong isang matalik at natatagong paraan. Natatamasa natin si Kristo sa paraang hindi nauunawaan ng mga nagtatamasa lamang sa hayag na manna. B. Ang Tumanggap ng isang Puting Bato na may Nakasulat Dito na isang Bagong Pangalan Ipinangako rin ng Panginoon sa mandaraig, na nagsasabing, "Siya ay bibigyan Ko ng isang puting bato, at sa bato ay may nakasulat na isang bagong pangalan, na walang nakaaalam kundi yaong tumatanggap." Ang pagtatamasa kay Kristo bilang ang natatagong manna ay nagbubunga ng transpormasyon. Paano natin nasasabi ito? Sapagkat pagkatapos tukuyin ang natatagong manna, binanggit ng Panginoon ang ukol sa isang puting bato. Ang isang bato sa Biblia ay sumasagisag sa materyal para sa pagtatayo ng Diyos. Ang tao ay hindi gawa sa bato kundi sa alabok (Gen. 2:7). Sa isang pakahulugan, ang tao ay luwad lamang, at inihahayag sa Roma 9 na ang tao ay isang luwad na sisidlan lamang. Gayunpaman, noong unang makita ng Panginoon si Simon Pedro, kaagad-agad Niyang binago ang kanyang pangalan mula sa Simon tungo sa Cefas na nangangahulugang "isang bato" (Juan 1:42). Gunitaing muli ang panaginip ni Jacob sa Genesis 28. Nang magising siya mula sa panaginip na iyon, kinuha niya ang bato na ginamit niyang unan at tinawag itong ang bahay ng Diyos. Ipinakikita ni Pablo sa 1 Corinto 3 na ang mahahalagang bato ay gagamitin para sa pagtatayo ng ekklesia, at sa Apocalipsis 21 ay makikita natin na ang mahahalagang Mga Nilalaman
bato ay mga materyales sa Bagong Herusalem. Habang pinagsasama- sama natin ang mga bersikulong ito, makikita nating ang isang bato ay sumasagisag sa isang natranspormang tao. Hindi natin mauunawaan ang isang bersikulong gaya ng 2:17 sa pamamagitan lamang nito; dapat natin itong isaalang-alang ayon sa nais ipakahulugan ng nilalaman ng buong Biblia. Ipinangangako ng Panginoon sa mandaraig ang pagkain sa natatagong manna at ang pagbibigay sa kanya ng isang puting bato. Ipinahihiwatig nito na kung kakain tayo ng natatagong manna, matatransporma tayo tungo sa mga puting bato. Sa ating natural na kalikasan tayo ay hindi mga bato, kundi luwad. Sapagkat natanggap na natin ang dibinong buhay kasama ang dibinong kalikasan nito sa pamamagitan ng pagkasilang na muli, maaari tayong matransporma tungo sa mga bato, maging mahahalagang bato pa nga, sa pamamagitan ng pagtatamasa kay Kristo bilang ating panustos ng buhay (2 Cor. 3:18). Sa pamamagitan ng pagkain kay Hesus bilang ang natatagong manna, matatransporma tayo tungo sa pagiging mga puting bato para sa pagtatayo ng Diyos. Kung hindi tayo susunod sa makasanlibutang ekklesia, kundi tatamasahin ang Panginoon sa wastong buhay-ekklesia, matatransporma tayo tungo sa pagiging mga bato para sa pagtatayo ng Diyos. Ang mga batong ito ay aariing-matuwid at aaprubahan ng Panginoon, gaya ng ipinahihiwatig ng kulay na puti, habang ang makasanlibutang ekklesia ay kokondenahin at itatakwil Niya. Sa aklat ng Apocalipsis ang kulay na puti ay nagpapahiwatig ng pagiging aprubado. Kapag natransporma tayo tungo sa pagiging isang bato, aaprubahan tayo ng Panginoon. Siya ay lubhang mapasasaya nito. Ang puting bato ay para sa pagtatayo ng Diyos. Ang pagtatayo ng Diyos, ang pagtatayo ng ekklesia, ay nakadepende sa ating transpormasyon, at ang ating transpormasyon ay nagmumula sa pagtatamasa kay Kristo bilang ating panustos ng buhay. Sinabi ng Panginoon na "sa bato" ay "may nakasulat na isang bagong pangalan, na walang nakaaalam kundi yaong tumatanggap." Ang pangalan ay tumutukoy sa isang tao, at ang bagong pangalan dito ay ang katawagan sa isang natranspormang tao. Ang bawat natranspormang mananampalataya bilang isang "puting bato" ay nagtataglay ng "isang bagong pangalan na walang nakaaalam kundi yaong tumatanggap." Ang gayong isang "bagong pangalan" ay ang pagpapakahulugan ng karanasan ng isang taong tinatransporma. Kaya, tangi lamang siya ang nakaaalam ng kahulugan ng pangalang yaon. Ang isang kapatid na lalake ay Mga Nilalaman
maaaring maputik pa rin. Gayunpaman, iniibig niya ang Panginoon, itinakwil ang sanlibutan, at isinuko ang bawat paghihiwalay. Kaya, sasabihin ng Panginoon sa kanya, "Bibigyan Kita ng natatagong manna upang kainin." Lalong kumakain ang kapatid na lalakeng ito ng natatagong manna, lalo siyang matatransporma tungo sa pagiging isang puting bato. Habang kinakain ng kapatid na lalakeng ito ang Panginoong Hesus bilang ang natatagong manna, magkakaroon siya ng ilang karanasan at isusulat ng Panginoon ang isang bagong pangalan sa kanya. Ang bagong pangalang ito ay payak lamang na ang bagong katawagan ng kung ano ang kapatid na lalakeng ito. Yamang ang bagong pangalang ito ay batay sa kung ano ang kapatid na lalakeng ito ayon sa kanyang mga karanasan, hindi malalaman ng iba kung ano ito. Ang Apocalipsis 2:17 ay isang salitang sinalita ng Panginoon sa atin. Huwag mong kunin ito sa pang-obhektibong paraan kundi bilang iyong talambuhay. Ituring mo ito bilang isang salita para sa iyo. Sa isang pakahulugan, namumuhay tayo sa kapanahunan ng Pergamo, sapagkat ang tinatawag na ekklesia ay naging makasanlibutan na. Subalit bilang isang saksing laban sa lahat, narito tayo na nakikipagbaka para sa pagbabawi ng Panginoon. Samakatuwid, ibinibigay sa atin ng Panginoon ang salitang ito sa bersikulo 17, at kailangan nating lahat na maunawaan ito at sabihing, "Amen, Panginoon. Salamat sa Iyo sa pangakong ito. Makakain Kita bilang ang natatagong manna, at tatranspormahin ako ng pagkaing ito mula sa luwad tungo sa isang bato na makapagpapalugod sa Iyo, aaprubahan Mo, at magagamit Mo para sa pagtatayo ng Iyong pinananahanang lugar. Panginoon, sumasang-ayon ako sa Iyong pangako. Mula ngayon, kakainin Kita sa isang natatagong paraan at matatransporma upang maging isang puting bato para sa Iyong pagtatayo." Hindi ba ito'y isang kamangha-manghang pangako mula sa Panginoon? Oo, ang ekklesia ay maaaring maging makasanlibutan, ngunit nangako ang Panginoon na maaari tayong maging isang puting bato para sa pagtatayo ng Diyos. Mga Nilalaman