AWIT 16:8 "ANG PANGINOON LAGI SA AKING HARAPAN" NI REV RODNEY KLEYN Sa nakalipas na ilang linggo ay tinalakay natin ang unang bahagi ng Awit 16. Ngayon ay ipagpapatuloy natin ang ating pag-aaral sa awit na ito sa pamamagitan ng sama-samang pagtingin sa talatang 8. Doon ay isinulat ni David: "Lagi kong pinananatili ang Panginoon sa aking harapan; hindi ako matitinag." Ang awit kung minsan ay tinatawag na "Awit na isinulat para sa mga naghahandang mamatay." Iyan ay dahil walang malinaw na kapighatian sa buhay ng mang-aawit na tinutugunan niya habang isinusulat ang awit na ito. Sa katunayan, ito ay awit ng kagalakan. Ngunit sa dulo ng awit na ito, nagsasalita nga ang mang-aawit tungkol sa kamatayan, at ang tanawin ng sarili niyang pisikal na kamatayan. Sa susunod na linggo ay titingnan natin ang mga talatang iyon. Subalit sa talatang pag-aaralan natin ngayon, makikita natin ang pasya ng mang-aawit, sa harap ng anumang darating sa kanyang daan, upang laging panatilihin ang Panginoon sa kanyang harapan; at sa paggawa niyan, makakatagpo siya ng kalakasan sa Panginoon. Ang talatang ating pag-aaralan ay yari sa dalawang bahagi. Una, nagpapakita ang mang-aawit ng matatag na pasya. Sabi niya, "Lagi kong pinananatili ang Panginoon sa aking harapan." Ang panatilihin ang Panginoon sa kanyang harapan ay nangangahulugang magkaroon ng sadya at may kamalayang pagpapasya na ilagay ang Dios, sa harap at gitna, sa buo niyang buhay at sa lahat niyang iniisip, upang bihagin ng kaisipan ng Dios ang buo niyang pandamdam at lahat ng kanyang ginagawa at tuon sa buhay. Pansinin na sinasabi ng mang-aawit na gagawin niya ito palagi, sa bawat kalagayan, anuman ang dumating sa kanyang daan, sa bawat kasiyahan, sa bawat kaguluhan. Walang anuman sa kanyang buhay ang magiging gambala, upang alisin ang kanyang isipan at pag-iisip at ang kanyang mata ng pananampalataya palayo sa Dios. Sa bawat tungkulin, sa bawat relasyon, sa bawat tukso, sa bawat kahirapan, maging sa kamatayan, hindi siya magagambala mula sa katotohanan ng Dios. Sa ikalawang bahagi ng talata, nagsasalita ang mang-aawit sa naging bungang kalakasan: "hindi ako matitinag," sabi niya, "sapagkat siya ay nasa aking kanan." Ang mang-aawit ay nasa isang matibay na posisyon. Siya ay matatag. Hindi siya nag-aalinlangan o nagdududa, at iyan ay dahil nalalaman niyang ang Panginoong Dios, Jehovah, ang matapat, Dios ng tipan na di-nagbabago, ay nasa kanyang kanan at kanyang katuwang. Sa araw na ito nais kong tingnan ang talatang ito mula sa dalawang pananaw: una, mula sa pananaw ni Jesu Cristo, at pagkatapos mula sa pananaw ng mananampalataya. Nasabi na natin sa mga naunang mensahe na ang awit na ito ay pang-Mesias. Alam natin iyan lalo na mula sa huling mga talata ng awit, na binanggit ni Pedro sa Mga Gawa 2 sa araw ng Pentecostes, ang mga salitang iyon kung saan ay sinabi ni Cristo, "Sapagkat ang aking kaluluwa sa Sheol ay hindi mo iiwan, ni hahayaan mong makita ng iyong banal ang Hukay." Ang totoo sa mga talatang iyon ay totoo sa buong awit: ito ay awit na sinalita ni Jesu Cristo - gayundin ang mga salita ng ating teksto para sa mensaheng ito. Sila ay isinulat ni David at kanyang kapahayagan at kanyang kapasyahan, at sinabi sila ni David na maraming pagkukulang. Ngunit hindi ni Cristo. Lagi Niyang inilalagay ang Panginoon sa Kanyang harapan sa paraang hindi kailanman naging totoo sa sinumang tao. Para sa ating mga mananampalataya, wala nang mas nakakapagpalakas-loob at nakakapanghikayat gaya ng pagtingin sa Kanya. Sinasabi ng Hebreo 12 na tumingin tayo kay Jesus, ang nagtatag at nagpasakdal ng ating pananampalataya. Nang banggitin ni Pedro ang mga salitang ito sa Mga Gawa 2, binanggit niya ito sa ganitong paraan mula sa Septuagint, na salin sa Griyego ng Biblia sa Lumang Tipan. Babanggitin ko: 1
"Nakini-kinita ko ang Panginoon na laging nasa Aking harapan." At iyan ang kaisipan ng mga salitang ito: inilalagay sa harapan o nakikini-kinita ang Panginoon. Sinasabi ng mang-aawit na ang Dios ay laging nasa harapan niya - na ang unang bagay na nakikita niya saanman niya nakikita ang anuman ay ang Dios. Hindi siya nagagambala ng anuman mula sa kanyang pananaw at tingin sa Dios. At kapag tiningnan natin ang buhay ni Jesu Cristo tiyak na makikita natin ito. Sa Lucas 2, sa dulo ng kapitulo, naroon ang mga unang naitalang salita ni Cristo, nang siya ay labindalawang taong gulang pa lamang. Dinala Siya ng mga magulang Niya sa Jerusalem para sa pista ng Paskuwa, at ilang araw matapos nang sila'y pauwi ay napansin nilang nawawala Siya mula sa grupong kasama nilang naglalakbay. Kaya bumalik sila sa Jerusalem upang hanapin Siya. At tinanong nila Siya, Saan ka nanggaling? Sila ay nag-aalala. At ang sagot Niya ay: "dapat ay nasa bahay ako ng aking Ama." Ang kanyang paninindigan, kahit bilang bata, ay upang gawin ang gawain na ipinagagawa sa Kanya ng Dios. Nakita Niya at naunawaan ang layunin ng Dios sa Kanya. At nais Niyang maging abala kaagad doon. Ito ay isang bagay na nakikita natin sa buo Niyang ministeryo, partikular na sa Kanyang buhay panalangin. Sinasabi sa atin ng mga ebanghelyo na kapag ang lahat ay nakahiga na, si Jesus, pagod sa pagtatapos ng araw, ay maghahanap ng tahimik na lugar upang manalangin. Higit Siyang nanalangin ng maraming beses kaysa sa naitala sa mga ebanghelyo. Bawat kaisipan Niya ay panalangin sa Dios. Lagi Siyang sensitibo sa presensya ng Dios. Ang Kanyang buhay ay isang patuloy na pakikipag-ugnayan sa Dios. Dahil dito kaya may katiyakan Niyang maaasahan na diringgin din Siya ng Dios kapag Siya ay nanalangin. Halimbawa, sa Juan 11 si Jesus ay nanalangin sa puntod ni Lazaro. At sinabi Niya ito: "Ama, nagpapasalamat ako sa iyo na ako'y iyong pinakinggan. Alam kong ako'y lagi mong pinapakinggan. Ngunit ito'y sinabi ko alang-alang sa maraming taong nasa palibot, upang sila'y sumampalataya na ako ay sinugo mo." Sinasabi ni Jesus na Siya ay palaging nakikipag-ugnayan sa Dios. At sinabi lamang Niya ang panalanging ito ng malakas alang-alang sa mga Kanyang mga tagapakinig. At dahil si Jesus ay palaging nasa pakikipag-ugnayang ito sa Kanyang Ama, hindi Siya kailanman pinanghina ng tao mula sa inilagay ng Dios sa Kanyang harapan. Nang dumating si Satanas upang Siya ay tuksuhin, nang ang mga di-sumasampalatayang Judio ay nais Siyang koronahan bilang hari, nang usigin Siya ng mga pinuno ng mga Judio, ang mga mata ni Jesus ay palaging nasa Dios. Halimbawa, sa Juan 5, matapos magsagawa ng himala ni Jesus sa araw ng Sabbath at Siya ay inusig at tinanong tungkol dito, sinabi Niya sa Juan 5:17: "Patuloy sa paggawa ang aking Ama, at ako'y patuloy rin sa paggawa." Sinasabi Niyang, Ito ang gawain ng Dios na pinagkakaabalahan ko. O, sa Mateo 16, matapos ang magandang kapahayagan ni Pedro: "Ikaw ang Cristo, ang Anak ng Dios na buhay," at ngayon ay naunawaan ng mga alagad na Siya ang Mesias, ipinaliwanag sa kanila ni Jesus na ito ay nangangahulugan na kailangan Niyang umakyat sa Jerusalem at magdusa at mamatay. At sinabi ni Pedro sa Kanya, "Hindi iyan maaari." At ang sagot si Jesus, yamang ang Dios ay nasa harapan Niya, ay: "Layuan mo ako, Satanas! Ikaw ay isang katitisuran sa akin; sapagkat hindi mo iniisip ang mga bagay ng Dios, kundi ang mga bagay ng tao." Naunawaan ni Jesus kung ano ang kalooban ng Dios para sa Kanya. Itong di-pagbabago ng pamumuhay sa presensya ng Dios ang nagbigay ng kalakasan kay Jesus sa buo Niyang ministeryo. Sapagkat ang Dios ay nasa Kanyang kanan, sa mga salita ng Awit 16, hindi Siya matitinag. Iyan ay lumalabas sa tatlong iba't ibang paraan sa ministeryo ni Jesus. Una, ito ang nag- udyok sa Kanya upang sundin ang kalooban ng Dios, na nagsugo sa Kanya. Ito ang dahilan kung bakit sinaway Niya si Pedro at sinabing, "Layuan mo ako, Satanas!" Sinasabi Niya sa Juan 6:38, "Sapagkat ako'y bumaba mula sa langit hindi upang gawin ko ang aking sariling kalooban, kundi ang kalooban ng nagsugo sa akin." Sa buo Niyang ministeryo, si Jesus kailanman ay hindi naging tagapagbigay-lugod sa tao. Hindi Niya tinanong, "Ano ang iisipin ng tao sa Akin?" O, "Paano nito matutulungan ang Aking 2
dangal o kalagayan o pagtanggap ng maraming tao?" Hindi, namuhay Siya sa harapan ng Dios at nasiyahan Siyang gawin ang kalooban ng Dios. Ngayon, ano ang kalooban ng Dios para sa Kanya na kailangan Niyang sundin? Sa tuwing titingin Siya sa Dios, palaging naroon ang isang salita para sa Kanya mula sa Dios at ito ay: "Na kailangan Niyang mamatay." Alam na alam ito ni Jesus. Siya ay isang taong nagdurusa. Alam Niya ang kapighatian. Binasa Niya ang Kasulatan sa Lumang Tipan. Nalalaman Niya na makalulugod sa Panginoon na Siya ay mabugbog. Sabi Niya sa Lucas 9:22, "Ang Anak ng Tao ay kailangang magdusa ng maraming bagay at itakuwil ng matatanda at ng mga punong pari at mga eskriba, at patayin, at sa ikatlong araw ay muling bubuhayin." Ang salitang iyon sa simula ng talata: "Ang Anak ng Tao ay kailangang." Nauunawaan Niya na inilagay ng Dios ang pangangailangang ito sa Kanya. Gayunman ay mababasa natin sa Lucas 9:51, "Nang malapit na ang mga araw upang siya'y tanggapin sa itaas, itinutok niya ang kanyang sarili sa pagpunta sa Jerusalem." Hindi Siya nag-alinlangan sa kalooban ng Dios para sa Kanya. Pinanatili Niya ang Panginoon sa Kanyang harapan at naging masunurin Siya sa gayon sa kalooban ng Dios sa Kanya. Sa ikalawang banda, ang pagtingin sa Dios ang pinagmumulan ng lakas para sa Kanya sa buo Niyang buhay. Hindi natin dapat isipin na ang buhay ni Jesus ay madali. Hindi, iyon ay buhay na may matinding pagdurusa. Ang Hebreo 5:7, 8 ay nagsasalita ng Kanyang matinding pag-iyak at mga luha at ng matinding paghihirap na Kanyang naranasan. Naaalala mo ang matinding paghihirap sa Halamanan ng Getsemani nang umiyak Siya: "Ama ko, kung maaari, lumampas sana sa akin ang kopang ito." Muli ang matinding pagdurusa ng Kanyang paghihirap ay ang kamatayang nasa harapan Niya. Iyan ay lumalabas maging sa Awit 16. Sa pagtatapos ng awit na ito ang mang-aawit ay nagsasalita ng pagharap sa kamatayan: "Ang akin namang katawan ay tatahang payapa....ang aking kaluluwa sa Sheol ay hindi mo iiwan." Ito ang nasa harapan ni Cristo sa buo Niyang ministeryo. At, yamang ang Panginoon ay nasa harapan Niya, mayroong kalakasan para sa Kanya. Mayroong isang hiwaga sa pagdurusa ni Jesu Cristo at sa Kanyang kamatayan. Wala Siyang masusulingan - walang tao upang tumulong sa Kanya. Iniwan Siya ng lahat ng mga alagad. Siya ay kinapootan at itinakuwil ng lahat. At pagkatapos ay lumapit Siya sa Dios, sa Dios na nagparusa sa Kanya, at sumigaw Siya maging doon sa krus: "Dios ko, Dios ko." Ito ang Kanyang kalakasan. At, pangatlo, ang pagtingin sa Dios ang nagbigay sa Kanya ng pangako sa kabila ng pagdurusa ng Kanyang kamatayan. Ito ang nagbigay-lakas sa Kanya. Sinasabi ng Hebreo 12 na, na dahil sa kagalakang inilagay sa kanyang harapan ay tiniis niya ang krus. Sa huling talata ng Awit 16, "Iyong ipinakita sa akin ang landas ng buhay: sa iyong harapan ay may kapuspusan ng kagalakan; sa iyong kanang kamay ay mga kasayahan magpakailanman," hindi Niya nakikita lamang ang Dios bilang isang nagpapatong sa Kanya ng mabigat na kamay ng poot, kundi bilang Dios ng pag-ibig at Dios ng pangako. Nakita Niya Siya bilang Dios na Jehovah. "Lagi kong pinananatili ang Panginoon [Jehovah] sa aking harapan" - ang Dios na magiging matapat, ang Dios na magmamalasakit sa Kanya. Mayroong gantimpala sa Kanya sa kabila ng Kanyang pagdurusa at sa kabila ng krus. Isipin ang kagalakan na nasa harapan ni Jesu Cristo sa pagdadakila sa Kanya. Ito ang ipinakita ng Dios sa Kanya sa Bundok ng Pagbabagong-anyo. Nakita Niya doon ang kaluwalhatiang naghihintay sa Kanya. At ito ang nagbigay sa Kanya ng kalakasan at ng pag-asa upang magpatuloy. Kaya, ito, una, ay maka-Mesias na salita: "Lagi kong pinananatili ang Panginoon sa aking harapan." Ngunit ito rin ang kapahayagan ng mananampalataya. Bilang mananampalataya sinasabi mo, at bilang 3
mananampalataya sinasabi ko, "Lagi kong pinananatili ang Panginoon sa aking harapan." Iyan ay isang pagpapasya, isang kapasiyahan, na ginagawa natin bilang mga mananampalataya. Ginagawa natin ito, una sa lahat, na sinasadya. Ito ay personal na matibay na hangarin na hindi alisin ang ating mga mata sa Dios. Ito ay personal na matibay na hangarin upang alisin ang ating mga mata mula sa mga bagay dito sa lupa tungo sa Dios. Ngayon, ikaw at ako ay nauunawaan, syempre, na tumingin man tayo o hindi sa Dios, ang Dios ay laging nasa harapan natin at ang Dios ay laging kasama natin. At ang Kanyang mata ay laging nasa atin. Subalit, tayo ay makakasunod at magkakaroon ng kalakasan at pag-asa kung titingin lamang tayo sa Kanya. Kung hindi, tayo ay mawawalan ng pag-asa. Hayaan mong bigyan ko kayo ng ilang halimbawa mula sa Kasulatan. Nariyan si Jacob. Si Jacob, naalala n'yo, ay kinapootan ng kanyang kapatid na si Esau, at determinado si Esau na patayin si Jacob. Pinayuhan si Jacob ng kanyang mga magulang na tumakas. Kaya si Jacob ay lumalayo sa kanyang mga magulang patungo sa tahanan ng tiyuhin niyang si Laban sa Haran. At naalala mo ang unang gabi, nang lumabas siyang nag-iisa. Tumigil siya sa kadiliman upang matulog. Nahiga siya at naisip niya sa kanyang sarili, "Nag-iisa lang ako dito." At siya ay natakot. Pagkatapos sa panaginip ay dumating ang Dios sa kanya na may hagdanan at mga anghel na nagmamanhik-manaog sa langit. At ang Dios, nasa tuktok ng hagdanan, ay nagsalita ng mga pangako sa kanya: "Ako'y makakasama mo at ibabalik kita sa lupang pangako." Ano ang dahilan ng pagkatakot ni Jacob? Iyon ay dahil wala sa harapan niya ang Panginoon. Wala siyang matatag na pagpapasya. Oo, naroon ang Dios. At hindi siya bibiguin ng Dios. Ngunit dahil hindi siya nakatingin sa Dios, siya ay nasindak at natakot. Nang gumising siya, sinabi niya, "Tunay na ang Panginoon ay nasa lugar na ito at hindi ko iyon nalalaman." At tinawag niya ang lugar na Bethel, ang bahay ng Dios. Naglagay siya roon ng bantayog upang palagi niyang maalala ang presensya ng Dios. Hindi niya pinanatili ang Panginoon sa kanyang harapan at iyon ay naging dahilan ng takot. Subalit gayunman, nang naunawaan na si Jehovah ay nasa harapan niya, at determinadong tumingin sa Kanya, nagkaroon siya ng lakas ng loob upang magpatuloy. Syempre, mayroon ding maraming ganoong halimbawa sa Biblia. May mga mananampalatayang takot, o galit, na nagnakaw, na pumatay, na nangalunya, na sa pagmamalaki ay nagmataas, na naglingkod sa ibang mga dios, na lumabag sa araw ng Sabbath, na naghandog ng maling pagsamba, at walang tigil - mga taong gumawa nito dahil hindi nila pinanatili ang Panginoon sa kanilang harapan. Isipin na lang si David. Nakita niya si Batseba. Inalis niya ang kanyang mga mata sa Dios at tumingin sa kanya. Pagkatapos ay ipinahayag niya, sa Awit 51, "Laban sa iyo, sa iyo lamang ako nagkasala." Ang kasalanang iyon ay nagsimula nang hindi niya pinanatili ang Panginoon sa kanyang harapan. Pagkatapos, sa kabilang panig nito, nariyan ang halimbawa ni Elias, isa na hindi pinanatili ang Panginoon sa kanyang harapan. Sa I Hari 17:1, si Elias ay nakatayo sa harapan ni Ahab at sinabi niya ito: "Habang nabubuhay ang Panginoon, ang Dios ng Israel! Ako'y nakatayo sa harap niya, hindi magkakaroon ng hamog o ulan man sa mga taong ito, maliban sa pamamagitan ng aking salita." Ito ay dahil nabuhay siya sa harapan ng Panginoon kaya nagkaroon siya ng lakas ng loob na tumayo sa presensya ng masamang haring si Ahab at sinabi itong salita ng kahatulan. At, muli, sa Kasulatan ay maraming halimbawa nito. Isipin na lang ang sinasabi ng Hebreo 11 tungkol sa mga "nakakakita sa kanya na hindi nakikita," ang Dios. Sinasabi ito ng Hebreo 11:33-38: Na sila, na nakakakita sa kanya na hindi nakikita, "ay lumupig ng mga kaharian, naglapat ng katarungan, nagtamo ng mga pangako, nagpatikom ng mga bibig ng mga leon, pumatay ng bisa ng apoy, tumakas sa mga talim ng tabak, lumakas mula sa kahinaan, naging makapangyarihan sa digmaan, nagpaurong ng mga hukbong 4
dayuhan," at iba pa. Mayroon sila nitong matibay na paninindigan na panatilihin ang Panginoon sa harapan nila. Mayroon ka ba ng matibay na paninindigang iyan? At, sa ikalawang banda, ang pagpapasyang ito ay isang bagay na palagi nating ginagawa bilang mga mananampalataya. "Lagi kong pinananatili ang Panginoon sa aking harapan." Ito ay hindi isang bagay na gagawin lamang kung minsan, kapag ang mga bagay ay maayos, o kapag ang mga bagay ay talagang mahirap, kundi palagi. Walang anomang makapipigil sa mang-aawit sa pagpapanatili ng kanyang mga mata sa Dios. Ito ang nagbigay sa kanya ng pagsunod sa harap ng tukso. Ito ang nagbigay sa kanya ng kasiyahan sa kakulangan, kagalakan sa kapighatian, kalakasan sa ilalim ng kabigatan, pag-ibig sa kaaway kapag kinapopootan, tibay sa kabila ng karamdaman at sakit at pagsubok at kahirapan. Kapag pinanatili natin ang Panginoon sa ating harapan, magkakaroon tayo ng kalakasang ito at ng katatagang ito upang magpatuloy. Palagi. Palagi mo bang pinananatili ang Panginoon sa iyong harapan? At, pangatlo, ito ay aktibong paninindigan, hindi lamang isang bagay na sinasabi natin ng ating bibig, kundi bagay na sangkot ang buo nating buhay. "Ako'y isang Cristiano. Sumasampalataya ako sa Dios. Kaya pananatilihin ko Siya sa aking harapan." Ang isa na nagpapanatili sa Panginoon sa kanyang harapan ay palaging nananalangin. Siya ay isang nananabik na mabuti sa Salita ng Dios. Siya ay isang nasisiyahang makasama ang bayan ng Dios. Ang buo niyang buhay, ang personal niyang buhay at pampublikong buhay, ang pisikal niyang buhay at ang espiritual niyang buhay, ay puspos ng katapatan sa paglapit sa presensya ng Dios. Kapag nakatagpo ka ng ganitong tao, ito ay kasiya-siya. Ang Dios ay palagiang nasa isipan nila. Sila ay nasa Salita ng Dios, at ito ay nag-uumapaw sa kanilang pag-uusap. Ikaw at ako ay makakaisip ng mga mananampalatayang tulad niyan at sila ay nagbibigay ng lakas ng loob sa atin - ang hindi magambala sa pagpapanatili ng Dios sa iyong harapan. Iyan ay nagbibigay ng kasiyahan sa buhay ng anak ng Dios. Ang anak ng Dios na tunay na pinananatili ang Panginoon sa kanyang harapan ay nasisiyahan sa Dios. Sinasabi niya kasama ng mang-aawit sa mga naunang talata ng awit na ito: "Ang Panginoon ang aking piling bahagi at aking saro." Hindi niya nakikita ang kasiyahan sa mga bagay sa lupa, kundi sinasabi niya, "Hayaan mapasaakin ang Panginoon. Hayaang mapasaakin ang Kanyang pag-ibig. Hayaang malaman ko ang Kanyang biyaya. Hayaang malaman ko ang pagpapawalang-sala at pagtanggap Niya. Hayaang makamtan ko ang kaaliwan ng pagkaalam na ako ay sa Kanya. Hayaang matagpuan ko ang kagalakan sa Kanyang mga pangako. Hayaang magalak ako sa Kanyang mga kaloob. Hayaang magkaroon ako ng matamis na pakikipag-ugnayan sa Kanya. Ang Dios ang lahat sa akin. Lagi kong pinananatili ang Panginoon sa aking harapan." Ang mang-aawit ay nagsasalita tungkol sa Dios, pagkatapos, sa dulo ng talata bilang kanyang tagapag- ingat. "Hindi ako matitinag, sapagkat siya ay nasa aking kanan." Karaniwan kapag iniisip natin ang kanan sa Kasulatan, naiisip natin ang lugar ng karangalan. Si Jesus ay dinakila ngayon sa kanan ng Dios. Ngunit, sa isang katuturan, ang larawan ay nabaligtad dito. Hindi tayo ang nasa kanan ng Dios, kundi ang Dios ang nasa kanan natin. Yamang Siya ay nasa aking kanan, hindi ako matitinag. At ang kabaligtaran ng kaisipan ay naglalarawan nito, na ngayon wala tayo sa kalagayang marangal malapit sa Dios, kundi ang Dios ay nasa kalagayan ng pagiging katulong natin. Kung paanong ang alipin ay naglilingkod sa kanyang panginoon, siya ay nasa kanan ng kanyang panginoon upang paglingkuran siya. Hindi iyan nangangahulugan sa atin na ang Dios ay nasa kaway at tawag natin, kundi ito ang kahulugan nito, na, sa pagpapanatili natin sa Kanya sa ating harapan at Kanyang kalooban, naroon Siya upang gabayan tayo at tulungan, upang alalayan tayo kapag tayo ay mahina, upang tugunin ang bawat 5
pangangailangan natin. Nariyan Siya para sa atin upang masandalan. "Hindi ako matitinag," iyan ay, hindi ako mayayanig sa aking layunin. At ano ang iyong layunin? Ito ay ang mabuhay sa ikaluluwalhati ng Dios. Ito ay ang matamasa ang Dios sa anumang ginagawa mo at saan ka man pumaroon at anuman ang ihatid ng Dios sa iyong buhay. At, muli, maiisip natin si Cristo. Dahil ang Dios ay nasa Kanyang kanan, hindi Siya natinag. Nang Siya ay sinuntok at binugbog at inusig, hindi Siya natinag. Nang Siya ay akayin patungo sa krus, at hinarap Niya ang tanawin ng kamatayan, inihanda Niya ang Kanyang sarili sa Kanyang tungkulin. Hindi Siya natinag dahil ang Dios ay nasa kanan Niya at Kanyang katulong. Ito ay kagila-gilalas na pangako ng pangangalaga ng Dios at pag-iingat para sa bawat mananampalataya. Sinabi ko kanina na ito ay isang awit para sa isang naghahanda sa kamatayan. At, tunay nga, ito ay totoo kay Cristo. Naghahanda Siya para sa kamatayan sa buong buhay Niya. At ginawa Niya ito sa pamamagitan ng pagpapanatili sa Panginoon sa Kanyang harapan. Sa pamamagitan ng Dios na malapit lang, sa pamamagitan ng Dios na nasa aking kanan, ako ay makapagpapatuloy. Mayroong katiyakan habang ako ay nakatingin sa unahan. Sa anumang ihatid sa akin ng buhay, hindi ko kailangang matakot. Hindi ako binigo ng Dios at hindi ako bibiguin ng Dios. Kaya, sa pamamagitan ng Dios na nasa aking kanan, hindi ako matitinag. Manalangin tayo. Ama, salamat po sa Iyo sa kahanga-hangang pangako ng Iyong Salita. Salamat po sa Iyong katapatan at sa Iyong tulong sa oras ng aming pangangailangan, sa Iyong biyaya na laging sapat. Panginoon, tulungan Mo kaming panatilihin Kang palagi sa harapan ng aming isipan, upang magkaroon nitong matatag na paninindigan bilang mga mananampalataya. Dinadalangin namin ito alang-alang kay Jesus, Amen. 6