PAGPAPAKILALA Ma. Cecilia D. Dela Rosa 279
280 pagpapakilala i ang sakit ko'y mga bagay-bagay bahay eskinita tricycle dyip MRT kalsada gusali elevator sahig istrukturang nakadagan sa dibdib makina sa kukoteng matrapik mausok maalikabok na lungsod matao maaaring tao mismo o parte ng katawan ng tao ii ito ang mga sabit sa dyip ang pwet kong nakaupo-hindi sa upuang siyaman tren ito na laging siksikan kung lumuwag man saglit lamang ang sakit ko'y ang kamay na hindi maibaba sa tagiliran ngunit hindi rin makaabot sa handrail pinto itong ayaw magsara dahil nakalawit pa ang kaliwang paa ng huling nagpumilit na pasahero paminsan riles itong nakangiti
iii ito ang bisita kong magpapaalam nang aalis pero sa tuwing lalapit sa pintuan biglang bubuhos ang ulan at wala siyang payong kaya makikiusap kung maaring makitulog pang muli hanggang kinabukasan iv kaya ako na marunong tumakbong patingkayad kahit nababasa ang binti sa tilamsik at maliliit na lawa ang babangon ngayong umaga para pumasok sa opisina ako na maliit ang siyang dadagan sa mga istruktura makina lungsod hahayaang nakaangat ang palda sa siksikan ng mga pasahero hahayaang maipit habang nakapikit at umiidlip habang hindi maglapat sa sahig ang parehong paa hahayaang hindi magsara ang lahat ng nakabukas at pananaginipang daan-daan naman kaming mahuhuli sa trabaho ngayong araw 281
282 Kaso hindi 'yun lungkot Pinakamadaling tulaan ang lungkot Sabihin mo lang ang salita, lungkot Ay bubuntung-hininga na ang mundo Iikot ang himpapawid na parang Tinutugtog ang isang Badalamenti Kahit wala namang mga puno At mga bakuran sa Krus na Ligas Gigising kang makata dahil natulog Kang tumutula. Tapos maririnig mo Ang kwento ng bangungot ng iba. Itutula mo para gumanda,
Nag-aral tayong tumula para maging makata Nag-aral tayong tumula para maging makata kaya nang lumabas tayo ng kwarto at muling makita ang lupa, ang una nating naisip ay ang mga halamang napatubo sa papel. Dinampot muli natin ang panulat at nagpasikat ng araw sa ibabaw ng bukirin, nagbuhat din tayo ng bundok nang may mapangalumbabahan ang araw at tayo ri'y may mapagkublihan. Tayo mismo'y nangalumbaba sa bundok gawa ng pagkamangha sa isa't isa. Kung bakit wala ni isa sa atin ang nakaalala na dumampot ng pala, tayong mga bihasa na sa paghukay ng sariling libingan. 283
284 Pagpapakilala Kahit naman sa pagpapatiwakal kailangang bumangon muna't hanapin ang bagay na tatapos sa lahat kaya ka nakatayo't naghahasa ng kutsilyo noong abútin ng buryong at mapalingon sa rice cooker na may bahaw. Wala na palang bawang. Nakapa mo sa bulsa ang singkwenta, lamukot at nanigas na. Alam mong hahakbang ka rin kung gayon palayo sa lababo, lampas sa pintuan, diretso sa eskinitang sikip sa kinamadang mga sako ng semento at sa mga pahinante ng kalapit na hardware na tulad mo, Bikolano. Lagi kang may katulad, maliwanag. Sa dulo ng eskinita may napadaang lolo, nakabisikleta may ulam sa kargadera, matatakam ka sa kulay ng mga gulay sa bangketa may pila na ang spaghetti at pansit, 'yung lola sa isang kanto, nagbebenta ng tsitsiryang mamimiso. Pagbilhan, sa sari-sari store, monotono ang boses mo. Masigla ang sa tindero. Nagpahabol ka ng Ligo, 'yung maanghang.
Nagmaktol ang gutom, nagmamadali, 'di mo na tuloy binilang ang sukli. May mukha nang muli ang nadaraanan pauwi. Kumaway ka pa sa kakilalang kumakain sa Blue House. Kakain ka, kakain din ng agahan, tanghalian, hapunan matutulog at babangon muli kinabukasan. Ang Lt. J. Francisco'y sikmurang lumalaban. Amoy mo nang natutusta ang kuyom-kuyom na bawang. 285
286 Casa de Azul 'Di ako makatulog Kakaisip sa aking bakuran Mga bulaklak at gulay At upuan sa ilalim ng bayabas Isang bahay na tulad Ng kay Frida at Diego Bughaw, dalawang palapag May tulay sa gitna Sa baba'y matataas na halaman Bawat sulok may sining Bawat sining, pahinga Sa hapon matutulog akong Parang paslit, yapos-yapos Ang laruang sa wakas Nasungkit din sa perya Sa gabi'y tulad ngayon, Lihim na hardin.