Ang pangalan ko ay Hugo Soto-Martinez. Ipinanganak at lumaki ako sa South Central sa mga magulang na imigrante na nagtitinda sa lansangan. Kung nakakita ka na ng isang bata na nagbebenta ng mga dalandan kasama ang kanilang pamilya, ako iyon. Noong 15 anyos ako, nagtamo ng pinsala sa likod ang tatay ko kaya naparalisado siya, kaya kinailangan kong magtrabaho para suportahan ang aking pamilya. Noong high school, nakakuha ako ng trabaho sa isang non-union hotel kung saan ako nagtrabaho habang nag-aaral para sa aking Criminology at Political science na degree sa UC Irvine. Ilang linggo bago ako magtapos ay nilapitan ako upang tumulong sa pag-aayos ng unyon. Alam kong magiging mainam ito sa akin, papunta na ako sa pagiging abogado ng imigrasyon. Ngunit ang aking mga katrabaho, ang mga kasambahay at mga busboy, ay titiisin pa rin ang lahat ng pang-aabuso, kaya nagpasiya akong lumaban. Sama-sama tayong nanalo ng patas na pasahod, libreng pangangalagang pangkalusugan ng pamilya, paggalang sa trabaho, at higit sa lahat isang sasakyan para labanan ang kawalan ng katarungan sa lugar ng trabaho: ang unyon. Iniwan ko ang lahat dahil alam kong ito ang tawag ko. Ako'y 16 na taong taga-organisa, at bilang bahagi nito ay nanalo kami ng hindi kapani- paniwalang mga tagumpay sa elektoral, tulad ng pagtanggal sa baluktot na Arizona sheriff na si Joe Arpaio, pag-flip ng Arizona blue, at noong nakaraang taon, pakikipagtulungan kay Stacey Abrams para manalo ng dalawang puwesto para sa Georgia. Mga puwesto sa Senado. Ngunit nang makauwi ako makaraan sa Georgia, natanto ko na ginagawa ko ang lahat ng gawaing ito sa ibang lugar, ngunit ang aking lungsod ay nagdurusa. Ang mga paupa ay patuloy na tumataas, ang kawalan ng tirahan ay patuloy na lumalala, walang kahit isang protektadong bike lane sa ating distrito. Tuloy-tuloy ito. Tumatakbo ako upang baligtarin ang mga nabigong patakaran ng status quo. Gusto kong magtayo ng pabahay na may mga serbisyo sa kalusugan ng pag-iisip at pagkagumon para sa aming walang bahay. Gusto kong lumikha ng pabahay na talagang kayang bayaran ng mahahalagang manggagawa. Gusto kong tanggalin ang mga armadong opisyal mula sa mga walang dahas na pag-tawag at mamuhunan ng mga pondong iyon sa mga sistema ng pangangalaga na talagang pumipigil sa krimen. Ngunit ang pinakamahalaga, nais kong makipagtulungan sa inyo, upang maitayo ang LA na nararapat sa atin.