1 "Shit!" naibulalas ni Leah nang makita ang resulta ng pregnancy test kit na ginamit niya. "I'm pregnant..." Napapikit siya sa katotohanang iyon, dalawang pulang linya ang nakalagay. Nabitiwan niya ang kit na hawak dahil nawalan siya ng lakas sa nakita. Malakas ang kutob niya na nagdadalantao siya dahil kahit kailan ay hindi pa naging irregular ang kanyang menstruation. Pangalawang buwan na ngayon nang magdesisyon siyang alamin ang katotohanan. Kahit na sumagi na sa utak niya na buntis siya, hindi niya pa rin inaasahan ang tindi ng takot na nararamdaman. Ano na ang gagawin ko? Papatayin ako ni Mama kapag nalaman niya ito. Ano na lang ang sasabihin ni Papa? Baka atakihin pa sa puso iyon. Lagot na ako. Kagat-kagat ni Leah ang kuko niya habang iniisip ang mga bagay na iyon. Paano na ang pag-aaral ko? Isang taon na lang, graduate na ako. Bakit ba nagawa ko pa ang bagay na ito? Maraming bersyon na rin ng mga maaaring reaksyon ng mama niya ang tumakbo sa kanyang utak, at lahat ng iyon ay nauuwi sa pagsigaw nito sa kanya at ang posibilidad na palayasin siya nito sa bahay nila.
Kasalukuyan siyang nasa banyo ng VaMyRa, ang restaurant na pagmamay-ari ng pamilya ng best friend niyang si Vanessa del Mundo. Family business iyon at madalas silang tumambay roon. Ang pangalan ng restaurant ay hango sa pangalan ng mga magulang nitong sina Myrna at Randi. Nagpapasalamat ang mga magulang ng kaibigan sa kanya dahil ngayon lang kinakitaan ng hilig sa pag-aaral ang anak simula nang makilala siya. Kaya sa tuwing pupunta roon si Leah ay parati siyang libre sa pagkain. Ano na lang ang sasabihin nila kapag nalaman nilang buntis ako? Napabuntong-hininga siya sa naisip. Malamang, hindi na siya payagan ng mga magulang ng kaibigan na lumapit dito sa takot na matulad si Vanessa sa kanya. Baka isipin pa ng mga ito na isa siyang maharot na babae. Ikinahihiya niya ang pagpapabayang ginawa. She never even had a boyfriend since birth. She's twenty, pregnant and did not know what to do. Abortion is not an option. Hindi kayang kumitil ng buhay ni Leah. Kahit ano ang mangyari ay bubuhayin niya ang bata. Kahit na itakwil pa siya ng mga magulang at ikahiya. Naihilamos niya ang mga palad sa mukha sa sobrang frustration na nadarama. Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa malamig na lababo ng
banyo ng restaurant at dinampot ang nalaglag na kit. Narinig niya ang pagkatok at tinig ni Vanessa. "Leah? Ayos ka lang ba?" nag-aalalang tanong nito. Naluha siya sa simpleng tanong na iyon ng kaibigan. Dahil sa loob niya ay iyon ang katanungan na nais niyang marinig mula sa istriktang ina. Hiniling ni Leah na sana ay pakinggan nito at maluwag na matanggap ang nangyari sa kanya. "U-uhm... a-ayos lang ako," utal-utal niyang sagot. "Puwede ba akong pumasok?" Binuksan niya ang pinto at mabilis ding isinara iyon pagkapasok ng kaibigan. Hindi na niya napigilan ang matinding takot na nadarama at agad niyang niyakap si Vanessa. Mabilis at tuluy-tuloy ang pagtulo ng kanyang luha. "What's wrong?" tanong nito nang bitiwan na niya ang kaibigan mula sa mahigpit na pagkakayakap. Umiling-iling si Leah bilang sagot. Natatakot siyang malaman nito ang katotohanan. "Leah, please, tell me." Nanginginig ang mga kamay na iniabot niya ang pregnancy test kit kay Vanessa. Nakita niya ang pagtatanong sa mga mata nito. Dahil hindi niya kayang makita ang reaksyon nito ay mabilis
niyang tinalikuran ang babae. Napaupo na si Leah sa sahig ng banyo, tila tinakasan na ng lakas ang buo niyang katawan. Narinig niya ang papalapit at mahihinang hakbang ng kaibigan. Nagpunta ito sa harapan niya at doon ay lumuhod. Kinuha nito ang mga kamay niyang nakatakip sa kanyang mukha at ipinatong ang kit sa palad niya. "Papatayin ako ni Mama," nagawa niyang sabihin dito. "You don't know that..." mabilis at mahina nitong sagot. Mapakla siyang natawa. "Kilalang-kilala ko si Mama, Vanessa, hindi niya matatanggap itong nangyari sa akin. Sigurado ako na palalayasin niya ako." "Pero kailangan mo pa ring sabihin sa kanya itong kalagayan mo." "I know. Natatakot ako, pero kailangan niyang malaman ang lahat ng ito." Inalalayan siyang tumayo ni Vanessa, hinawi nito ang buhok niya na tumatakip na sa kanyang mukha at inipit iyon sa likod ng tainga niya. Inayos na rin ni Leah ang sarili. Pinunasan niya ang basa niyang mukha at tinitigan ang hitsura sa salamin. Napunta ang paningin niya sa kaibigan, isang maliit na
ngiti ang sumilay sa labi nito, sapat upang maramdaman niya ang suporta nito sa kanya. Minsan, ang pinakamabisang suporta na maaaring ibigay ng isang tao sa kaibigan ay ang katahimikan at presensya. Isang napakamabisang paraan upang ipahiwatig na tayo ay handang sumuporta sa mga pagsubok na hinaharap nila. Iyon na nga ang ginawa ni Vanessa nang mga oras na iyon. Tahimik siyang pinagmasdan nito at paminsan-minsan ay hinahawakan nito ang kanyang kamay ngunit hindi naman nagsasalita. Alam nitong walang salita ang makapag-aalo sa nararamdaman niya ngayon. Walang salita ang makapaglalarawan sa kaguluhan ng utak ni Leah at walang salita ang makatutumbas sa takot na kanyang nararamdaman. Lumabas sila ng banyo at muling bumalik sa itinuturing nilang puwesto sa restaurant, sa tabi ng bintana na malapit sa cashier kung saan madalas na nagbabantay si Mrs. del Mundo. Minsan ay tumutulong din siya sa mga ito; nililigpit niya ang pinagkainan ng customers at kumukuha ng order. Tahimik niyang dinampot ang kanyang kagamitan. Niyakap niya si Tita Myrna, nagpasalamat at saka nagpaalam. Sunod ay niyakap niya ang kaibigan. "Leah, nandito lang ako para sumuporta sa 'yo. Basta maging
totoo ka sa mama mo, at sana masabi mo nang mas maaga sa kanya ang lahat," mahinang sabi ni Vanessa. Nakita niya ang pagtutubig ng mga mata nito at hindi na nga nito napigilan ang luhang tumulo. "Vanessa, please don't cry... it's not the end of the world," pagbibiro niya. "Loko. Sige na, umuwi ka na. Balitaan mo ako, ha?" "I'll do that. Thank you." Muli niyang niyakap nang mahigpit ang kaibigan at unti-unting naglakad papalayo rito. Nilingon ni Leah ang babae at nakita niyang nag-thumbs-up ito sa kanya. Nag-thumbs-up din siya rito. She felt a brush of happiness in her heart knowing that she could somehow joke about her situation. It meant she was not hopeless. - - - - - Alas diez na ng gabi nang makauwi siya. Wala pa ang mama niya samantalang ang kanyang ama na siyang naiiwan sa bahay ay natutulog na. Mas gusto ng kanyang mama ang ganoong set-up; iyong ito ang bumubuhay sa kanila at ang padre de pamilya ang manatili sa bahay, kaysa magtrabaho ang huli at matukso pang mangaliwa. Bago kasi siya dumating sa buhay ng mga ito ay sadyang
marami nang babae ang kanyang ama. Natigil lamang iyon nang pumasok siya sa eksena. Nabuo siya sa isang hindi sinasadyang gabi na bunga ng matinding kalasingan ng dalawa. Dumerecho na siya sa kanyang kuwarto at nag-practice ng sasabihin sa ina. Malaki na ako para bumuo ng sarili kong pamilya, naisip niya. Ma? I'm pregnant. Mali. Kinagalitan niya ang sarili dahil sa posibilidad na atakihin ang ina sa sobrang pagkabigla. Ma, hindi ko po sinasadya ang mga pangyayari, pero nangyari na. Buntis po ako. Hinablot ni Leah ang unan na malapit sa kanya at impit na napasigaw. Kahit ilang beses pa siyang mag-isip ng tamang salita para sabihin sa magulang ang katotohanan ay wala talagang tamang salita para mabawasan ang posibilidad ng nakaambang na galit ng ina para sa kanya. Bahala na! Mapalayas na kung mapalayas, sabi niya sa sarili. Paano nga kung mapalayas ako? Ano na ang mangyayari sa 'kin? Tatawagan ko ba siya? Hindi ko nga matandaan ang pangalan niya, paano pa kaya ang number niya? Naloloka na siya sa kaiisip ng kung anu-ano. Ang tanging gusto ni Leah ngayon ay matulog pero hindi siya makuhang dalawin ng antok dahil sa pag-aalala. Nag-iisa lamang siyang anak, hindi naman siguro siya
palalayasin ng mga magulang. Isa pa, mahal siya ng mga ito. Nagagawa pa ngang mag-absent ng kanyang mama sa trabaho para bantayan siya kahit na nasa bahay lang ang kanyang papa. Minsan ay nagtatampo siya sa ina dahil sa kawalan nito ng oras sa kanya, ngunit sa tuwing makikita ni Leah kung gaano ito katutok sa kanya sa tuwing may sakit siya ay nawawala ang lahat ng tampo niya rito. Kaya naman sobra niyang mahal ang ginang kahit na napakaistrikta nito at iba kung magalit. Hindi niya matanggap na nagawa niya ang ganito sa kanyang mga magulang. Narinig na niya ang pagbukas ng kanilang gate hudyat na dumating na ang kanyang ina. Nasiguro iyon ni Leah nang marinig ang pagbusina ng sasakyan nito na kilalang-kilala na niya ang tunog. Nagpalakad-lakad siya sa kanyang kuwarto sa tindi ng kabang nadarama. Bumaba siya para salubungin ito, maging ang papa niya ay nasa baba na rin at inaasikaso ang kakainin ng kanyang ina. Mukhang nagulat ang mama niya nang makita siya dahil nanlaki ang mga mata nito. "Leah, baby, gising ka pa pala. Hindi ba may pasok ka pa bukas? Matulog ka na," utos nito sa pagod na tinig. "Ma, Pa, may kailangan po kayong malaman," seryosong turan niya.