EXODO 32:26 "SINO ANG NASA PANIG NG PANGINOON?" NI REV. CARL HAAK Kaninong panig ka? Ipinahahayag ng Salita ng Dios, mayroon lamang dalawang kampo. Ang isa ay alinman sa panig ng Dios o sa kadiliman; kay Cristo o sa sanlibutan; kabanalan o kasalanan. Walang maaaring kompromiso sa pagitan ng dalawang ito. Anumang pagtatangka na kapwa ito makuha ay pagpapahayag na ikaw ay kaaway ng Dios. Ito ang tanong na itinanong ni Moises sa bayan ng Israel. Mababasa natin sa Exodo 32:26, "Tumayo si Moises sa pintuan ng kampo, at nagsabi, Sino ang nasa panig ng PANGINOON? Lumapit kayo sa akin. At lahat ng mga anak ni Levi ay nagtipon sa kanya." Itinanong iyan ni Moises matapos niyang bumaba sa bundok kung saan niya tinanggap ang Sampung Utos. Sa kanyang pagbaba ay nakita niya na sa kanyang pagkawala ang taong-bayan ay gumawa ng gintong guya, sinamba ang gintong guya, at gumawa ng kasalanan sa palibot nito. Sa galit ay binasag niya ang dalawang tapyas na bato na naglalaman ng Sampung Utos, bumaba sa kampo, pinulbos ang gintong guya at isinaboy ito sa tubig, at pagkatapos ay ibinigay ang hamon: "Sino ang nasa panig ng Panginoon?" Ang mga taong tinatanong nito ay mga Israelita - iyong mga tinawag na bayan ng Dios na buhay. Ang sanlibutan, alam natin, at sinasabi sa atin ng Biblia, ay nasa kadiliman. Sa pamamagitan ng kanilang buhay at mga gawain ipinahahayag nila na ayaw nila ng anumang bahagi ng Dios, ng iglesia. Inihanda nila ang kanilang sarili laban sa Kanya (Awit 2), sila ay nakahiwalay mula sa buhay ng Dios sa pamamagitan ng kanilang kamangmangan (Efe. 4). Ngunit ikaw? Ikaw, na maninindigan sa gitna ng bayan ng Dios. Ikaw, kaninong panig ka? Isang tanong na pumipilit sa atin na suriin ang ating sarili at ang ating mga buhay; tanong na, sa biyaya ng Dios, ay nagbabago sa atin at yumuyugyog sa atin mula sa pagkaantok; tanong na pumupunit sa maskara ng pagkukunwari mula sa puso ng sinuman na wala ng katotohanan ni Cristo, bagaman sa panlabas ay maaari niyang sabihin na mayroon; tanong na tumatawag sa pagsisisi, sa kombiksyon ng pananampalataya, sa katapangan, upang kilalanin ang ating sarili bilang Kanya sa sanlibutang ito. Ang tanong na ito ay humaharap sa atin bawat sandali ng bawat araw. Tinatawag tayo nito upang kilalanin ang ating sarili bilang bayan ng Dios sa pamamagitan ng buhay ng pananampalataya at kabanalan sa gitna ng sanlibutan, upang kilalanin ang ating sarili bilang mga kabilang sa pangkat ng Dios na buhay. Pagkalooban nawa tayo ng Dios ng biyaya upang masagot ang tanong sa paraang isinagot ng isang lalaki sa tanong na ito kay David: "Kami ay sa iyo, David, at kasama mo, o anak ni Jesse"; o gaya ng isinagot ni Pedro sa tanong: "Oo, Panginoon, nalalaman mo ang lahat ng mga bagay. Nalalaman mo na minamahal kita." Alalahanin natin, una sa lahat, ang lalaking nagtanong at ang mga pangyayari kung saan ito ay itinanong. Iyon ay si Moises, at inilagay niya ang tanong sa Israel nang ang kasalanan ay laganap sa kanilang kampo. Ang kasalanan ay paggawa ng dios ayon sa sarili nilang pag-iisip, paggawa ng gintong guya na kaagad na humantong sa labis na imoralidad, hubad na pagsasayaw, at walang kahihiyang pagpaparangalan ng kautusan ng Dios. Una, nais kong maunawaan natin na si Moises ay mag-isang tumayo doon at tinawag ang buong bansang Israel sa pagsisisi. Ang sarili niyang kapatid, si Aaron, ang gumawa ng gintong guya, iniwan siya ni Aaron at naging daan upang isagawa ng taong-bayan ang kanilang mga kasalanan. Ang pitumpung matatanda na naiwan upang mamahala sa Israel, na dapat ay matagal na itong pinatigil, ay tahimik na nagpapaikut-ikot din sa karamihan. Ang nag-iisang nanatili sa tabi ni Moises ay ang kanyang tenyenteng si Josue. Kung hindi ay mag-isa lamang siyang nakatayo sa gitna 1
ng kaguluhan, napakaraming tao ang nagpapatangay, lasing sa makasalanang kalayawan at sa pagsambang sariling gawa ng tao. Si Moises ay matapang at inihagis niya ang kanilang dius-diosan at giniling ito sa maliliit na piraso at itinapon sa tubig at pinainom sa mga tao. Kinagalitan niyang mabuti si Aaron sa harap nila at tinawag niya ang taong-bayan upang magsisi. Hinahangaan natin ang katapangan ni Moises. At itinatanong natin: Saan niya nakuha ang tapang na ito, itong banal na kadakilaan na manindigan alang-alang sa Dios? Ang sagot ay maliwanag. Apatnapung araw siyang mag-isa kasama ng Dios sa itaas ng bundok. Nakausap niya ang Dios nang harapan gaya ng taong nakikipag-usap sa kanyang kaibigan. Ginugol niya ang kanyang sarili sa pananalangin sa pangako ng Dios sa Kanyang bayan kay Cristo. Natamo ni Moises ang kapangyarihan sa pamamagitan ng pag-iisa kasama ng Dios sa kanyang pagluhod. Ang kapangyarihan ng buhay na banal sa gitna ng sanlibutan, ng masagwa, walang kahihiyang kasamaan, ay matatamo rin sa ganoong paraan: sa pamamagitan ng panalangin. Sa inyong klase sa paaralan o kolehiyo, kapag may mga sinasabing malalaswang biro; kapag ikaw ay nasa groseri at may ipinahahayag na kalapastanganan; kapag ikaw ay tinutuya dahil sa iyong kahinhinan sa pananamit at kabanalan sa iyong pananalita - ang espiritual na katapangan na tumugon ay matatagpuan mula sa pinagmumulan ng sarili nating paglakad sa Dios sa pananalangin. Nakita ni Moises ang Dios. Nang bumaba siya mula sa bundok at nakita ang mga lalaki at mga babae na may lakas ng loob na itulad ang kaluwalhatian ng Dios sa isang baka, siya ay napuspos ng sigasig para sa Dios. Nawawala ba ang iyong pandama sa kautusan ng Dios? Nagiging maluwag ka ba sa iyong dila? Isinasaisip mo ba ang mga mapagnasang pag-iisip? Ang alon ng kasalanan - na minsan ay sinabi mong "hindi kailanman," ngayon hindi ka ba nababahala sa kanila? Gaano karaming oras ang ginugugol mo sa Dios sa pananalangin? Kapag saanman ay sumasayaw sa paligid natin ang walang kahihiyang paglaban sa Dios at bumubulong si Satanas ng pakikiayon at kawalang-ingat sa mga tainga ng mga tao, ang lihim ng kabanalan ay matatagpuan sa panalangin. Ang kalakasan upang labanan ang pag-ayaw ng sanlibutan sa pagiging anak ng Dios ay matatagpuan pa rin sa parehong lugar: panalangin. Ang kalakasan ay hindi matatagpuan sa mga bilang. Ang kalakasan ng anak ng Dios, ang kanyang katapatan sa kanyang pananampalataya, na hindi siya naiimpluwensyahan ng sanlibutang nasa paligid natin, hindi naiimpluwensyahan, kung kinakailangan, maging ng sarili niyang pamilya o asawa - ang kalakasang iyan ay matatagpuan sa kanyang mga tuhod sa pananalangin. Nagmumula sa liwanag ng presensya ng Dios sa pananalangin, tayo ay pinatatapang, tayo ay pinalalakas upang harapin ang masamang sanlibutan at ang sarili nating mga tukso. Ang tanong ni Moises na: "Sino ang nasa panig ng Panginoon?" ay isang naaangkop na tanong na dapat ilagay sa ating harapan. Ano ang sangkot sa tanong na iyon? Una sa lahat, ang pagsamba sa gintong guya. Ang pagsamba sa gintong guya ay medyo pangkalahatan sa ating panahon. Madalian lang, ang Israel sa paggawa ng gintong guya ay sinasabing sila ang magpapasya ng sarili nilang relihiyon. Sila ang magpapasya kung ano ang tulad ng Dios. Sila ang magpapasya kung ano ang nakalulugod sa Dios. Sila ang magpapasya kung paano dapat sambahin ang Dios at kung ano ang pahihintulutan at hindi pahihintulutan ng Dios. Si Moises nang sandaling iyon, gaya ng sinabi ko, ay nasa Bundok ng Sinai at tumatanggap ng pahayag. Ang Dios ay nagsasalita kay Moises kung sino Siya at kung paano Siya sasambahain at kung ano ang makalulugod sa Kanya at kung paano Siya pupurihin ng mga tao at makakasumpong ng mabuti sa Kanyang kamay. Ang pahayag na ito na tinatanggap ni Moises sa Bundok ng Sinai ay lubos na nagbabawal sa laman at sa kalikasan ng Israel. Hindi, sabi nila, ang relihiyon ay isang bagay na ukol sa pansariling kaginhawahan. Sabi nila ang relihiyon ay dapat isang bagay ukol sa palagay, ng sariling pagpapahayag ng ating sarili. Kaya ang pagsamba sa gintong guya ay sa tuwing ang mga tao ay nag-iisip ukol sa Dios mula sa kanilang sarili, ibinabatay ang pagsamba nila sa Dios sa sarili nilang palagay, at ibinabatay ang kanilang 2
paglakad sa buhay sa iniisip nilang naangkop sa halip na yumukod sa Salita ng Dios, sa halip na sumangguni sa salita ng pahayag at lumakad na may pagsunod sa salitang iyon. Ang kasalanang ito ng gintong guya ay pagmamataas lamang - pagmamalaki sa sarili. Ito ay pagsasabing, "Ang relihiyong inihayag ng Dios ay napakahinang klase para sa akin. Hindi talaga pwede. Ang tabernakulo na inihayag ng Dios kay Moises at ang kautusan na ibinigay ng Dios kay Moises - iyan ay hindi sapat. Masyado itong hubad. Walang kinang dito. Nais namin ng isang bagay na may maraming dekorasyon, mas maraming paggalaw, mas maraming palamuti." Kaya sa gintong guya nabasa natin na kabilang sa kanilang pagsamba ay ang pagkain at pag-inom at bumabangon upang magkasiyahan. Yamang nagpasya na gawin ang Dios sa paraang nais nila, nagpatuloy sila sa pagpapasya kung ano ang mapahihintulutan sa kanilang mga buhay. Ginawa nila ang naging karaniwan - sila ay naghubad, matatapang, walang kahihiyan. Nawalan sila ng galang sa katawan, sa kabanalan at dangal ng katawan. Ang naging pananaw nila sa katawan ay isa lamang kasangkapan ng pagnanasa at kasiyahan. Isang makasalanang walang-habas na paglalasingan at pagsasaya ang sumunod. At ang bilis ng lahat ng pangyayaring ito - ay tila baga sumabog ang isang prinsa o dam! Una inisip nila ang Dios ayon sa nais nila. Pagkatapos ay mapahihintulutan ang kahit ano sa kanilang buhay. Pakinggan ang Salita ng Dios: Lumayo ka sa prinsipyong ito, na ang lahat ng pag-iisip natin ukol sa Dios at kung ano ang nakalulugod sa Kanya ay isang bagay na pahayag sa Salita, at simulang isipin ang ukol sa Dios gaya ng iniisip mo sa Kanya at paglingkuran Siya sa paraang iniisip mong pinakamabuti, at ikaw ay patungong ibaba - palayo sa lahat ng katotohanan at kabanalan. Ngayon, sinasabi ko, ang sitwasyong kinaharap ni Moises ay gaya ng panahon natin. Sa maraming iglesia, ang pagsamba ay pinagpapasyahan sa pamamagitan ng panlasa ng tao, mga pagbabago. Maaaring itanong ng isa: "Ito ba ang mga iglesiang ipinanganak ng Protestanteng Repormasyon, mula sa dugo ng mga martir? O bumalik na ba tayo sa pagsamba sa dius-diosan ng Roma?" Napakaraming imoral, nakakapagpababang libangan ngayon sa sanlibutan - mga pelikula at mga programa sa telebisyon - maraming bagay upang ang mga tao ay bumangon at maglaro sa kasalanan. Ngayon ay mayroong pagtanggap sa halos lahat maliban sa pagsunod sa kautusan ng Dios. Kung nais mong sumunod sa kautusan ng Dios, ikaw ay itinuturing na mahigpit, makitid, walang-awa, isang tao na dapat bantayan at maaaring maging banta sa kalayaan ng tao. Sa gitna ng gayong kalagayan, si Moises ay tumayo at sinabing, "Sino ang nasa panig ng Panginoon?" Mayroon ka ba ng tapang na iyon? Sa araw na kapag ang pakikialam sa katotohanan ay itinuturing na mapapahintulutan, kapag tila baga walang anuman ang mapaniniwalaan ng matibay, kapag ang tanging bagay na karapat-dapat paniwalaan ay tiyakang walang ganap na katotohanan at ang lahat ay maaaring magpahayag ng kanyang sarili sa paraang nais niya, tatayo ka ba at magsasabing, "Sino ang nasa panig ng Panginoon?" Sa kalagayang iyon si Moises ay matapang na nanindigan at naglabas ng mapanghamon na tanong, "Sino ang nasa panig ng Panginoon?" Sapagkat narito ang dalawang kampo. Ang dalawang kampo ay ito: ang kampo ng pamumuhay ayon sa iyong pasya, o ang kampo ng pagkatakot sa Dios at pagtupad sa Kanyang mga utos; ang kampo ng paglilingkod sa sarili mo bilang iyong panginoon, o ang kampo ng biyaya at pagpapatirapa sa Tagapagligtas at pagsunod sa Kanya; ang kampo ng pagsunod sa sariling natural na paraan ng laman at paghanap ng daan palabas sa kahirapan kung natatakot ka na ang pagiging tapat sa Salita ng Dios ay magbibigay ng mga suliranin, o ang kampo ng pagtingin sa langit at pagsagot na may karunungan, pagpapakumbaba, at katapangan na: "Ako ay sa Panginoon." Kaninong panig ka? 3
Walang kompromiso. Walang paraan upang pagsamahin ang dalawang kampong ito. Sa pamamagitan lamang ng biyaya na gumagawa sa atin sa bawat sandali, hindi sa anuman sa ating sarili, kaya tayo sumasagot: "Kami ay nasa panig ng Panginoon. Nais namin na paglingkuran Siya." Hinaharap tayo ng tanong na ito. Hindi ito dapat maliitin. Sino ang nasa panig ng Panginoon? May panganib ng pagmamaliit sa tanong na iyan, ng pagsasantabi nito, ng pagnanais na hindi ito bigyan ng pansin. Nariyan ang panganib ng kahangalan ng laman na nagsasabing, "Nalalaman ng Panginoon ang aking puso at alam Niyang wala akong ibig sabihin sa kasalanang ito." Dapat matutunan ng pananampalataya na kumilos nang tiyakan. Gusto ko ang halimbawa ng isang mandirigma na, nakaharap sa isang malaking ilog sa landas ng tungkulin habang pinangungunahan niya ang kanyang mga tauhan, unang naghagis ng kanyang tabak sa ilog, pagkatapos ay sinabi sa kanyang mga tagasunod: "Ngayon kailangan nating tumawid." Ang pagkaantala ay maaaring maging mapanganib. Ang pag-iisip tungkol dito ay maaaring makamatay. Ikaw ba ay nasa panig ng Panginoon? Kung gayon ang unang bagay na sasabihin mo ay: "Ako ay sa Panginoon." Sa unang pahiwatig ng kawalang-katapatan na inaasahan sa iyo sa trabaho, at unang paghihinala na ang mga gawain ng iyong mga kaibigan ay tungo sa ikabibigat ng iyong budhi, sa unang pahiwatig at hinala, ikaw ay dapat kumilos nang tiyakan! Huwag kang hihinto. Huwag kang umupo at isipin ang tungkol dito. Huwag mong ipagpaliban. Huwag kang magsimulang magtanong na, "Anong pinakamabuting panig para sa akin? Anong daan ang magdadala ng pinakamaraming pagkilala at pagsang-ayon? Anong daan ang makapag-iiwas, marahil, sa ilang di-magandang kalagayan?" Dapat mong itanong ang tanong na: "Nasaan ang Panginoon? Doon ako dapat pumaroon! Dapat akong maging lingkod Niya." Talagang kapag, sa biyaya ng Dios, ay nakikita natin ang pag-ibig at ang kaluwalhatian, ang biyaya at ang karingalan ng Panginoon, sa gayon ang tanong ay hindi nagbibigay ng kahirapan. Ganyan ang paraan para gawin itong napakahalaga. Ganyan ang paraan upang gawin itong napakalinaw para sa iyong sarili. Ang Panginoon, Jehovah, ang AKO AY AKO NGA, ang Isa na tumubos sa atin sa dugo ng sarili Niyang Anak, ang Isa na tapat na nag-iingat sa atin, ang Isa na ang kabutihan ay walang makakasukat, ang Isa na makapangyarihang Tagapagligtas, makapangyarihang Manlilikha, tunay na Kaibigan - sa Kanyang panig, sa biyaya? Kung gayon ako ay nasa panig ng katotohanan. Kung gayon ako ay nasa panig ng kamanghaan at kaluwalhatian. Ako ay kaibigan, kung gayon, ng Dios na buhay. Tandaan mo iyan! Sino ang nasa panig ng Panginoon? Muli, sinasabi ko, walang posibilidad ng pangatlong panig. Ikaw ay maaaring sa panig ng sanlibutan, ng kasalanan, at ng iyong sarili, o, sa biyaya ng Dios, ninanais mong kasama ng iyong Dios. Si Moises ay tinawag ang pananampalataya na ipahayag ang sarili nito nang araw na iyon. Sabi niya, "Sino ang nasa panig ng Panginoon? Lumapit kayo sa akin." Ang wikang Hebreo doon ay naging napakatalim. Ito ay literal na mababasa ng ganito: "Sino ang nasa panig ng Panginoon? Sa akin, sa akin." Iyon ay utos. Inilalagay tayo ng ating teksto sa lugar ng labanan. Sa lugar ng labanan dapat mong ipakilala ang iyong sarili. Sa digmaang nasa paligid mo, hindi ka maaaring magsalawahan. Sa digmaan ng pananampalataya at kawalang-pananampalataya, hindi ka maaaring magbalat-kayo. Hindi ka maaaring maghintay sa walang pinapanigang dako. Tinatawag ka ng biyaya na lumabas - "Sa akin," sabi ni Moises, "Magtipon kayo sa akin." Iyon ay paglabas. Ang mga anak ni Levi na lumabas mula sa gitna ng mga mapagsamba sa dius- diosan ay nagpakilala ng kanilang sarili. Lumabas sila mula sa makasalanang karamihan. Marahil sila ay umurong at pumunta sa pinakamalayong hangganan ng kampo, malayo sa lahat ng ingay at 4
kaguluhan, at nagpasyang hindi nila isasangkot ang kanilang mga sarili sa lahat ng ito. Ngunit sinabi ni Moises, "Hindi iyan sapat. Sa akin! Ipakita mo ang iyong sarili." Walang sinumang makapagtatago ng kanyang kulay. Walang sinuman sa hukbo ng Panginoon ang maaaring magpahinga. Walang sinumang makapagsasabi, "Hindi ko ito laban." Lumabas kayo sa kanila, at humiwalay kayo, sabi ng Panginoon, at huwag kayong humipo ng anumang bagay na marumi (II Cor. 6). Magsilabas kayo sa kanya, bayan ko (Apo. 18). Dapat magkaroon ng paghiwalay ang anak ng Dios mula sa kahangalan ng sanlibutang ito. Bumukod kayo mula sa sanlibutang ito. Kadalasan tayo ay walang-imik, nagiging katulad tayo ni Lot hanggang sa wakas ay hinawakan ng anghel si Lot sa kamay at sinabing, "Tumindig kayo, magsialis kayo sa lugar na ito." Dapat nating ipakilala ang ating sarili bilang bayan ng Dios, mga tao ng biyaya. Subalit ang tawag ay hindi lamang basta "Lumabas kayo." Ang tawag ay "Lumapit kayo sa akin." Doon si Moises ay tumatayo bilang kinatawan ng Dios. Siya ay tumatayo bilang isa na kumakatawan sa hangarin ng Dios sa lupa. Sa madaling salita, kunin mo ang iyong lugar sa iglesia ng Dios. Tipunin ninyo ang inyong sarili kay Cristo, sa Kanyang katawan. Ipakilala ninyo ang inyong sarili sa iglesia ni Jesu Cristo. Tandaan na si Moises ay tumatayo dito bilang larawan ni Jesu Cristo. Samakatuwid, ang tawag ay: "Sa Akin." Sa Panginoong Jesu Cristo. Kilalanin ang iyong sarili bilang Kanyang alagad, bilang isa na makapangyarihang kinilusan ng biyaya ng Dios. Kilalanin ang iyong sarili bilang isa, na sa biyaya, ay binili upang mapabilang kay Jesu Cristo sa buhay at sa kamatayan. Sa Akin, lumabas kayo! Sa akin at sa iglesia. Sumama sa iglesiang iyon sa banal na kapisanan. Ipahayag ang katotohanan ng Salita ng Dios sa iglesiang iyon. Maging tapat sa katotohanan ng Salita ng Dios sa iglesiang iyon. Maging sa gitna ng sanlibutang gawa sa kasalanan, maging tapat sa iglesiang iyon. Nabasa natin na ang mga anak ni Levi ay sama-samang nagtipon kay Moises. Ngayon si Levi ay isang lipi ng mga pari. Sila iyong mga ibinukod ng Dios para sa paglilingkod sa Kanya. Dito ay sinasabi ng Dios sa atin na ang mga sa Kanyang panig, una sa lahat, ay yaong mga ibinukod Niya para sa Kanyang sarili. Sa madaling salita, gaya ng mababasa natin sa I Juan, iniibig natin Siya dahil Siya ang unang umibig sa atin. Tayo ay ibinukod ng biyaya ng Dios. Ang makapangyarihang biyaya ng Dios ay tinatawag tayo mula sa sanlibutan, ipinakikita sa atin ang kahangalan ng ating kasalanan at ang kahangalan ng makasalanang sanlibutan, at ipinagkakaloob na makita natin ang mga kagandahan ni Cristo at ang mga kagandahan ng pagiging kabilang sa Kanya. Una ay ibinubukod tayo ng biyaya ng Dios. Ngunit gayunman ang biyayang iyon ay makapangyarihan ding gumagawa sa atin kung kaya't bilang mga anak ni Levi tayo ay lumalabas at kinikilala ang ating mga sarili bilang mga kaanib ng pulutong ng Dios. Tayo ay tinawag upang italaga ang ating sarili sa ating Tagapagligtas. Paano natin gagawin iyan? Gagawin natin iyan sa pamamagitan ng pagtatalaga ng ating sarili sa mga doktrina ng banal na Kasulatan na siyang buhay ng iglesia. Gagawin natin iyan sa pananalangin. Gagawin natin iyan sa pamamagitan ng paglilingkod sa Panginoon mula sa ating mga puso. Ang kapitan nawa ng hukbo ng Panginoon, si Jesu Cristo mismo, ay tumayo sa ating unahan. At gagawin Niya. Pakinggan nawa natin ang Kanyang tinig bilang makapangyarihang mananagumpay: "Sino ang nasa panig ng Panginoon? Sa Akin, lumapit sa Akin!" Ngayon, sa anumang posisyon tayo ilagay ng Dios sa sanlibutang ito - marahil, bukas, bilang abogado sa hukuman ng lupain; marahil, bukas, sa harap ng lupon ng mga ehekutibo; marahil sa 5
iniisip mong mababang kalagayan: tahanan, opisina, silid-aralan, istasyon ng tren, saanman - ang pinuno ng hukbo ng Dios, itong nabuhay na Jesu Cristong Tagapagligtas, ay dumating at nagsasabing: "Sino ang nasa panig ng Panginoon? Sa akin." Maging handa. Laging maging handa na italaga ang iyong sarili sa Kanya na iyong pinapanigan. Manalangin tayo. Ama, salamat po sa banal na Salita ng Dios. Dalangin namin ang Iyong pagpapala dito. Salamat po sa Iyong biyaya na tumawag sa amin mula sa sanlibutang napapahamak. Ngayon ay ipagkaloob mong kami ay tumayo sa biyayang iyon, sa pamamagitan ni Jesu Cristo, Amen. 6