Paano Gumagana ang Eklipse EKLIPSE 101: Heometri at mga Perspektibong Pangkasaysayan Sa Agosto 21, 2017, ang isang ganap na eklipse o paglalaho ng araw ay makikita sa makipot na daanan mula sa Salem, Oregon hanggang Charleston, South Carolina, at ang lahat ng hahawak sa anino ng buwan ng araw na iyon ay mababago. Ang mundo at ang uniberso tulad ng alam natin ay naririyan na magpakailanman. Ang mga bituin ay kikinang at ang araw ay palaging sisikat. Ang mga henerasyon ay isisilang at mamamatay at ang mundo at Uniberso ay tatagal. Ngunit magsabog ng walang katiyakan sa magandang paghahalo na ito - na maaaring maganap kapag ang isang bagay na kasing lalim ng paglalaho ng araw - at kayo ay may totoong hindi maayos na sitwasyon. Sa totoo, karamihan sa mga pagbabago sa langit, sa kaharian ng mga panginoon na siyang nagpasya sa mga kapalaran ng indibidwal at lipunan ay, para sa karamihan sa kasaysayan ng tao, sinalubong ng takot at pangamba. Ang mga meteor shower, paglalaho ng buwan, mga kometa - lahat ay tinitingnan na masasamang pangitain, ang pinakamabuti, at ang wakas ng lahat ng bagay o Armageddon, ang pinakamasama. Lahat ng mga kaganapang ito ay gumigimbal sa ating pakiramdam ng seguridad at katiyakan tungkol sa kalikasan sa paligid natin at labis na nakatatakot. Ang pinaka-unang mga sinulat na meron tayo na nagpapakita na ang mga tao ay nagbigay pansin sa mga eklipse sa anumang opisyal na paraan ay mga 4,000 taong gulang. Ang sinaunang mga rekord ng Intsik - partikular, ang Shu Ching - ng eklipse ng araw na naganap (pinaka-malamang) noong 22 Oktubre 2134 B.C.E. ay kinabibilangan ng sipi na nagsasalin sa Ingles sa "Araw at Buwan na hindi masayang nagtatagpo." Nalaman ng Imperyal na Emperor ng Tsina na si Chung K'ang (B.C.E. 2159 - 2146) ang tungkol sa eklipse nang makarinig siya ng maraming ingay sa mga kalye nang ang kanyang mga nasasakupan ay nagtangkang paalisin ang dragon na kumakain sa araw. Nagtagumpay sila, ngunit ang dalawang court astronomer ng Emperor, sina Hsi at Ho, ay naiulat na naputulan ng ulo dahil sa kabiguang hulaan ang kaganapan. Nairekord din ng sinaunang mga Griyego ang mga kaganapan ng eklipse. Ang makata na si Archilochus ay nagsalita sa ganap na eklipse ng araw noong ika-6 ng Abril 648 B.C.E. sa mitong pananalita: "Walang bagay na walang pag-asa, walang bagay na maipapangakong imposible, walang kamangha-mangha, dahil si Zeus, ang ama ng mga Olympian, ay ginawang gabi ang kalagitnaan ng araw, itinago ang liwanag ng sumisikat na Araw, at ang masakit na takot ay dumating sa mga lalake."
At dumating din sa atin ang hindi sinaunang mga ulat, sa pamamagitan ng maraming mga panulat tungkol sa mga eklipse sa mga taong nakalipas. Isinulat ng Briton na makata na si John Milton sa Paradise Lost: "Tulad ng Araw, bagong sikat, Tumitingin sa horizontal na mahamog na hangin, Shorn of his beams, o mula sa likod ng Buwan, Sa madilim na eklipse, ang mapinsalang takip-silim ay tumatabing sa kalahati ng mga nasa at kasama ang takot sa pagbabago. Nagpapalito sa mga monarkiya." Ang mga eklipse ng araw batay sa lahat ng ulat ay nakamamangha at magical na mga proporsiyon. Ngayon, siyempre, nauunawaan natin nang mabuti ang mga eklipse. Alam natin kung paano at bakit nangyayari ang mga ito. Nakikita natin ang mga eklipse mula sa kalawakan. Ginagamit natin ang mga eklipse upang saliksikin ang mga batas ng physics at tuklasin ang mga bagong mundo sa labas ng Solar System o koleksiyon ng 8 planeta. Ganun pa rin, ang mga eklipse ng araw ay hawak ang kanilang sinaunang mahika at kaakit-akit na tingnan. Iyan ang kaso para sa susunod na eklipse ng araw na makikita sa ating planeta. Ang eklipse sa Agosto 21, 2017 ay makikita sa bahagyang mga yugto nito sa loob ng malaking bahagi ng Hilagang Amerika pati na rin sa mga bahagi ng Timog Amerika, Kanlurang Europa, at Kanlurang Aprika. Ang daan ng - ang maliit na swath ng real estate sa loob kung saan lalabas ang Araw ay lubos na matatabunan ng Buwan - ay magsisimula sa Karagatang Pasipiko (Lat.: 39.7216° N, Long.: 171.5515° W) sa 16:48:39 UT sa 21st.
Bababa ito sa lupa sa Kanlurang Baybayin o West Coast ng Estados Unidos kung saan ang kabuuan ay magsisimula sa 17:15:58 UT. Pagkatapos, ang anino ng Buwan ay magpapatuloy mula sa Oregon patawid sa US hanggang sa Charleston, South Carolina, na sa wakas ay lalabas ng lupa at papasok sa Karagatang Atlantika, wawakasan ang kabuuan sa lupa 1oras 33m sa kalaunan sa 8:49:01 UT.
Ang lokasyon sa daanan ng kabuuan na makararanas sa pinakamahabang panahon ng umbral shadow ng buwan ay malapit sa Southern Illinois University sa Carbondale, IL; doon, ang pinakamahabang itatagal ay 2 minuto at 40 segundo, na bahagya lamang mas mababa kaysa karaniwan para sa eklipse ng araw. Gayon pa man, posible na sa kabuuan ng eklipse ng araw na tumagal nang singhaba ng higit sa pito at kalahating minuto, kahit na ang pagtatagal ng higit sa pitong minuto ay napakabihira.