Reformed Witness Hour Message of the Protestant Reformed Churches in America translated by Pastor John Flores Efeso 4:31-32 "Ang Tamang Pag-uugali Sa Iglesia" ni Rev Wilbur G Bruinsma Sa kabanatang 3 sa sulat sa mga taga Efeso, winakasan ito ni Pablo sa kanyang pagsulong sa doktrina ng iglesia. Ang bahaging pagtuturo sa kanyang sulat ay natapos na. Pero hindi ibig sabihin nito na wala ng nais pang sabihin pa si Pablo patungkol sa iglesia. Sa pasimula ng kabanatang 4, nagpasimula si Pablo sa bahagi ng kanyang sulat na tumatalakay sa pagsasagawa ng katotohanan patungkol sa iglesia. Sa pasimula sa ika-4 na kabanata, sinimulan ito ni Pablo sa pagtalakay ng pagsasagawa sa katotohanan patungkol sa iglesia. Ating tinanggap ang serye ng pangangaral dito sa mga taga Efeso kung paano tayo magkakaroon ng kaasalan bilang mga kaanib sa iglesia ni Jesu Cristo sa bawat isa na nasa iglesia. Ang lahat ng ito ay ayon sa kung ano ang ating natutunan sa puntong ito sa sulat ni Pablo. Ang misteryo ng iglesia ngayon ay nalalaman na. Ang mga Hentil ay mga tagapagmana at kabahagi rin sa pangako ng Dios kay Cristo kasama ang iglesia sa Lumang Tipan. Ang iglesiang iyan, na pinili mula sa walang pasimula, ay naitatag sa saligan ng mga propeta at apostol. Itinatag ni Cristo ang tamang mga tungkulin sa iglesia sa bagong panahon upang sa pamamagitan ng pangangaral ng ebanghelyo, tayo ay lumago bilang katawan ni Cristo. Hindi na bata pa ang iglesia ngayon kundi dumating na sa tamang edad. Kaya hindi na dapat pang natatangay ang mga mananampalataya ngayon ng mga doktrina na dumarating. Ayon sa basehan sa lahat ng mga katotohanang ito, tayo ngayon ay nakaugnay sa susunod na kabanata kung paano ang kaasalan bilang mga kaanib sa katawan ni Cristo sa sanlibutang ito. Dapat nating alisin ang kasinungalingan at magsalita ng katotohanan sa bawat isa. Hindi natin dapat hayaan na lubugan ng araw ang ating galit sa isa't isa. Huwag nating bigyan ng puwang ang diablo. Huwag tayong magnakaw kundi mag-trabaho upang mabili ang mga bagay na kailangan natin. Itigil ang mga salitang kabulukan sa ating mga bibig, kundi sabihin lamang ang makakapagpatibay sa bawat isa. Huwag nating pighatiin ang Banal na Espiritu sa pamamagitan ng marurumi at masasamang pananalita. Ang huling payo na ibinigay ay nasa kabanatang 4 ng Efeso na matatagpuan sa mga talatang 31 at 32. At ang dalawang ito ang ating isasaalang alang sa palatuntunan ngayon. Ating mababasa: Ang lahat ng kapaitan, at kagalitan, at pagkakagalit, at kadaldalan, at panglilibak, ay mangaalis nawa sa inyo, pati ng lahat ng masasamang akala: At magmagandang-loob kayo sa isa't isa, mga mahabagin, na mangagpatawaran kayo sa isa't isa, gaya naman ng pagpapatawad sa inyo ng Dios kay Cristo. Ang payong ito nagtuturo sa atin kung paano tayo dapat umasal sa isa't isa bilang mga kapwa kaanib sa katawan ni Cristo. Kung tayo ay kaanib sa isa't isa, naghahangad tayo ng kaisahan, ganito natin ito gagawin. Page 1 of 6
Pansinin kung kanino isinulat ang mga talatang ito. Hindi ito isinulat ni Pablo sa mga tao na tinatawag ang mga sarili na mananampalataya pero walang anumang ginagawa sa lokal na simbahan. Sinasaway ni Pablo ang mga tao na bahagi at kaanib ng iglesia na naitatag sa Efeso. Ang sulat na ito ay isinulat sa tao na nauupo sa kanyang bahay pero ayaw umaanib sa iglesia. Hinahanap dito ni Pablo ang tao na kaanib sa lokal na iglesia at, samakatuwid, may malapit na ugnayan sa isa't isa. Sa mga talatang ito at sa nakapalibot na talata, nagpapayo si Pablo kung paano tayo magsasama-sama sa daigdig ng iglesia. Ang payo na ibinigay niya ay may dalawang bahagi: negatibo at positibo. Ang isa ay kabaligtaran ng isa. Ang mababasa sa talatang 31 ay ang negatibong panig, na hindi dapat mailarawan sa atin. Ating mababasa: Ang lahat ng kapaitan, at kagalitan, at pagkakagalit, at kadaldalan, at panglilibak, ay mangaalis nawa sa inyo, pati ng lahat ng masasamang akala. May limang mga kataga na ginamit dito: kapaitan, kagalitan, pagkakagalit, kadaldalan, panlilibak at masasamang akala. Nagiging malinaw ito kapag ating isinalin ang mga salitang ito na gaya ng: pagkapait, galit, pagsigaw, at pamumusong. Ang kapaitan ay ang una, dahil kapaitan ay nakaugat sa puso. Kapag may mapait sa panlasa, ito ay masama at pangit na lasa. Nang magsalita si Pablo ng kapaitan, siya ay nagsasabi na ang kapaitan ay nagmumula sa puso at kaluluwa ng tao. Ang may kapaitan ay puspos ng galit sa bawat isa. Puspos ito ng sama ng loob. Inaaway niya ang lahat. Sinasabi sa Salita ng Dios na ito ay isang bisyo; ito ay kasalanan na dapat ay huwag mailarawan sa atin sa ating pakikipag relasyon sa isa't isa sa iglesia. Ang kapaitan na ito ay ugat ng maraming mga problema sa iglesia. Tayo ay nagmula sa iba't ibang nakaraan at nagpapahayag madalas ng magkakaibang opinyon. Hindi lahat sa iglesia ay may magandang pag-uugali. Ang bawat isa ay may kanya-kanyang pag-uugali. Tayo ay may kanya-kanyang gusto ay di-gusto. Ang hindi mabuti, ang bawat isa sa atin ay mag alagang mga kasalananan sa pagkatao na nahahayag sa atin madalas sa ating pananalita at mga gawa. Ang nangyayari sa iglesia ay puwedeng makapanakit dahil sa pananalita o mga gawa ng bawat isa. Sa halip na maging maunawain, hinahayaan nila ang sarili na magkaroon ng kapaitan sa isa't isa. Nagpapasimula silang magkaroon ng sama ng loob o alitan sa isa't isa. Kapag may kasalanan sa loob natin, ito ay magiging pagkagalit. Ginamit sa saling ito ang "poot" pero ang pagkagalit ang mas tama. Tayo ay mas naiinis sa iba sa pagsasabi o pagsasagawa nito. Kung gagawin ito sa simpleng pangungusap, ganito ang ibig sabihin, kumukulo ang dugo natin sa iba. Napipikon tayo sa ating kasamahan sa iglesia. Ipinapaalala ko sa iyo, ito ay isang mababasang antas ng pagkilos sa iba. Iwasan natin ang pagkakaroon ng hindi mabuting pag-iisip sa iba. Kapag ang galit na ito ay hindi na nagawang ma-kontrol, ito ay sasabog sa ating mga ginagawa. Tayo ay magiging magagalitin sa iba. Sa madaling salita, magpapakita tayo sa iba ng ating galit sa pagsasabi sa iba na mabuting hindi na sana sinabi pa. Ang lahat ng away at mapait na kaisipan sa iba ay mahayag sa pagpapakita ng galit. At kapag ang galit na ito ay hindi nabantayan, ito ay mahahayag sa pagtatalo o sa pait, sa pagsigaw sa iba (may pang-apat na salitang ginamit). Madalas din na nangyayari ito sa iglesia. Ang dalawang kaanib halimbawa ay hindi lang nagpapakita ng galit at away sa isa't isa, kundi nagdudulot ito ng alitan sa pagitan din nila. Ang dalawang banal, na magkasala sa iisang sambahayan sa pananampalataya, na kaanib pareho sa mga kaanib ni Cristo, ay nagpapasimulang magsigawan. At parehong nagpupunta sa tahanan na may malalim na sakit at sama ng loob, na tila imposibleng magtungo sila para makibahagi Page 2 of 6
sa Banal na Hapunan sa isa't isa. Ang ganyang kaasalan sa iglesia ay ipinagbabawal sa mga banal. Dahil ito ay kasalanan. Ang huling hakbang, ay ang pagsasalita ng masama. Ang totoo, ang salitang ginamit dito sa griego ay pamumusong. Kapag nagsimula na ang pagsisigawan, ang taong ito ay madaling nahuhulog sa pangit na pananalita, o ang masama pa, ang pagmumura. Kaya kapag ang kapaitan ay nagpapasimula na, na nagiging galit, ito ay nagpapaalala sa atin ng ating pagkamakasalanan. Ang utos ng Kasulatan dito ay ito: Alisin ang lahat ng ito kasama ang masamang pag-iisip. Ang dalawang payak na salita ang sinasabi sa orihinal na wika nito. Ibig sabihin, alisin. At ang kaisipan na ipinahayag, na ang mga bisyo ay hindi madaling putulin sa atin. Ito ay bahagi ng ating pagiging makasalanan. Ang mga ito ay naka-kiling sa atin na siyang bahagi ng ating kalikasan. Ang mga ito ang nagpapakilala kung sino nga tayo. Kaya sinasabi ng Salita ng Dios dito: buhatin ang mga ito (kahit gaano pa kabigat) at itapon ang mga ito! Kahit gaano kahirap, gawin nating itapon ito! Alisin ang mga ito, Kasama na ang masamang pag-iisip, na walang basehan sa ating pagkatao. Alisin ang pinagmumulan nito sa pagiging makasalanan mo at itapon sila ng malayo sa iyo. Iyan ang ating pagkatawag mula sa negatibong pananaw. Mula naman sa positibong pananawa, na siyang lunas sa negatibo, si Pablo ay nagtuturo sa atin kung paano tayo magkakaroon ng wastong ugali sa iglesia. Ito ay matatagpuan sa talatang 32: "At magmagandang-loob kayo sa isa't isa, mga mahabagin, na mangagpatawaran kayo sa isa't isa, gaya naman ng pagpapatawad sa inyo ng Dios kay Cristo." Tama, kabaitan. Iyan ang mismong kabaligtaran ng pagkapait. Ito ay nangangahulugang may kahinahunan o kabutihan. Tayo ay dapat maging mabait sa isa't isa sa ating iglesia, madaling kausapin, pala-kaibigan. Hindi lang sa isang kaanib, kundi sa lahat ng mga kaanib sa iglesia. May mga nasa iglesia, na handang ipakita ito sa ibang kaanib. Pero pagdating sa iba na wala silang pakialam, sila ay malulupit at walang katiyagaan at minsan ay mga suplado. At ito ang sinasabi ni Pablo, ito ay dapat may kasamang pagka-maawain. Tayo ay dapat maawain. Ang katumbas ng salitang ito ay mahabagin. Tayo ay dapat nakadarama ng pagkahabag sa iba sa kanilang pangangailangan o kapag may nasasaktan. Muli, madali ang maging malamig o walang pakiramdam pagdating sa pakiramdam sa iba. Masasabi natin na ang mga bagay na hindi pinag-iisipan kung ano ang magiging resulta sa iba o kung ano ang kanilang iisipin. Sinasabi sa atin ng Kasulatan dito na ilagay ang ating sarili sa katayuan ng iba. Nagkakaroon din tayo ng hindi mabuting araw. At ito ay madalas nakaka-apekto sa ating pananaw sa buhay mula sa susunod na araw pa. Ang iba rin naman ay nagkakaroon ng hindi magandang araw. Tayo ay dapat maging maselan sa pakiramdam, sakit at paghihirap ng iba na dinadala at maging handang palakasin sila. Ang buhay sa panahong ito ay hindi madali. Ang mga banal ng Dios ay dapat nariyan para tumulong sa isa't isa na may kahabagan sa iba. Pagkatapos, sa huli, at ito ang pinakamahirap sa lahat, tayo ay palaging maging handa na magpatawad sa iba. Oo, kahit hindi sila humihingi ng kapatawaran. Hindi ko nais ngayon dito na gawing madali ang kasalanan. Kapag ang isang tao ay hayagang lumalakad sa kasalanan laban sa atin at sa Dios, ang kapatawaran ay ibinigay sa paraan ng pagsisisi. Dahil pinagsama tayo dito bilang mga pinatawad ng Dios. At pinapatawad ng Dios Siyang nais Niya ayon sa mahigpit na katarungan. Page 3 of 6
Hindi natin pinag-uusapan dito ang malalaking mga kasalanan na ikinababagsak ng iba sa iglesia. Ang pinag-uusapan natin dito ay ang pang araw-araw na buhay kasama ang iglesia ni Jesu Cristo. Tayong lahat ay mga makasalanan. Meron tayo nito, gaya sa nabanggit ko, ang ating mga kahinaan sa kalikasan, at kahit ang ating mga kasalanan mismo. May ilan sa iglesia na may malakas na kahinaang-likas na nakakapanakit sa atin at palaging tila may dalang hinanakit. May iba naman na hindi nag-iisip, at nakakagawa ng matatalas na pananalita na nakakapanakit sa atin o nakakapag-pagalit sa atin. At ang pinakamadaling bagay na magagawa ay hayaan na lang ang kapaitan na lumala sa loob natin. Madali ang magdala uli ng hinanakit. Ang kaisipan sa talatang ito sa Salita ng Dios ay ito: Nakikilala natin kung sino ang kasamahang mga banal. Kilala natin ang kanyang pag-uugali. Ang ibigin kung sino siya. Maging handang magpatawad sa kanya kapag sinasabi niya ang bagay na nakakainis sa atin. Huwag tayong agad-agad nagagalit o balat-sibuyas na haharapin agad natin siya. Hayaang ang bagay na ito ay dumulas na lang at limutin. Maging handang magpatawad. Ito ay nagtatakip ng maraming mga kasalanan. At gumagawa ito ng kapayapaan sa iglesia. Ang prinsipyo sa talatang ito ay ganito: Kahit ang Dios, alang-alang na lang kay Cristo ay pinatawad ka. Naiisip ko, na isinulat ito ni Pablo na may kaugnayan dito kasama ang mga pananalita sa talatang 32: "mangagpatawaran kayo sa isa't isa, gaya naman ng pagpapatawad sa inyo ng Dios kay Cristo." Pero pag-isipan mo ito, kapwa mananampalataya. Ito ang prinsipyo na dapat nagsasabi sa atin ng ating kaasalan sa iba na nasa iglesia. Tingnan nating maigi kung ano ang ginawa ng Dios sa ating mga buhay. Sino nga ba tayo? Ano ba ang ating pag-uugali sa Dios nang tayo ay nliligaw pa sa kasalanan? Isinulat ito ni Pablo sa Mga Roma 5: Sapagka't nang tayo ay mahihina pa ay namatay si Cristo sa kapanahunan dahil sa mga masama, tayo ay mga kaaway ng Dios. Inuutusan ka Niya at kasama ako na maging banal gaya Niya na Banal. Inuutusan Niya tayo na sundin ang Kanyang mga kautusan at lumakad sa Kanyang panuntunan. Sinasabi Niya sa iyo at sa akin, "Ibigin ninyo Ako at ibigin ninyo ang inyong kapwa." At ano ang ginawa natin? Noong tayo ay naliligaw pa sa kasalanan, ano ang ating pag-uugali sa Dios? Nilalapastangan natin Siya. At ginagawa natin ang gusto nating gawin. Lumakad tayo sa daan na tila tama sa ating paningin. At ilang ulit na ginagawa pa rin natin ito, inaakala na mas alam pa natin ang tama kaysa sa kung ano tama sa Dios at mabuti sa atin. Ibig kong sabihin, alam kasi natin ang kautusan ng Dios. Ang pangangaral ay nagpapaalaala sa atin ng mga kautusang ito. Pinag-aaralan pa natin ito sa ating mga tahanan at pamilya. Pero naisip na ba natin kung meron ba sa mga kautusang ito na ganap nating nasunod? Hindi natin ito pinapansin. Hindi natin ibig pag-aralan ang ganito. Isinasantabi natin ito tila hindi naman talaga mahalaga sa Dios na bilangin ang sampung kautusang ito para sa atin. Ito ang punto, tingnan mo ang ating pag-uugali sa Dios at kung ano ang ginagawa natin ngayon. Nauunawaan na ba natin na tayo ay hindi nararapat sa Dios kundi ang dapat ay paghihiganti at poot Niya? Nararapat sa atin na bagsakan ng kapaitan at galit ng Dios. Pero ang Dios ay mayaman sa Kanyang kaawaan sa atin. Siya ay Dios na mahabagin. Siya ay maawain at mahabagin sa Kanyang bayan kay Cristo. Nauunawaan Niya ang kanilang kasalanan at Siya ay may awa sa kanila sa kanilang paghihirap. Pakinggan mo ang Mga Awit 103:8-14: Ang Panginoon ay puspos ng kahabagan at mapagbiyaya, banayad sa pagkagalit at sagana sa kagandahang-loob. Hindi siya makikipagkaalit na palagi; ni kaniya mang tataglayin ang kaniyang galit magpakailan man. Siya'y hindi gumawa sa atin ng ayon sa ating mga kasalanan, ni gumanti man sa atin Page 4 of 6
ng ayon sa ating mga kasamaan. Sapagka't kung paanong ang mga langit ay mataas kay sa lupa, gayon kalaki ang kaniyang kagandahang-loob sa kanila na nangatatakot sa kaniya. Kung gaano ang layo ng silanganan sa kanluran, gayon inilayo niya ang mga pagsalangsang natin sa atin. Kung paanong ang ama ay naaawa sa kaniyang mga anak, gayon naaawa ang Panginoon sa kanilang nangatatakot sa kaniya. Sapagka't nalalaman niya ang ating anyo; kaniyang inaalaala na tayo'y alabok. Narito ang pag-uugali ng Dios sa Kanyang piniling bayan na iniligtas ni Cristo. Siya ay nakahanda at Siya ay nagnanais na patawarin tayo. Nakakahiya 'di ba, kapag tayo ay hindi handang magpatawad sa ating kasamahang Cristiano na gaya ng pagpapatawad sa atin ng Ama sa langit? Kaya iyan ang prinsipyo sa likod ng ating pag-uugali sa ating kapwa mananampalataya sa loob ng katawan ng iglesia ni Cristo. Pinatawad tayo ng Dios. Isinugo Niya ang tanging Anak Niya sa sanlibutan upang gawin sa Kanyang kamatayan ang ating kapatawaran. Ang Dios sa Kanyang dakilang pag-ibig, ay nagsugo sa ating Tagapagligtas upang tuparin ang buong katuwiran ayon sa mahigpit na katarungan ng Dios. Kaya ngayon, kapag nasa harapan natin ang kalungkutan at pagsisisi, ang Dios ay hindi na nagalit pa o nagkaroon ng pagkapait o paghihiganti. Siya ay mabilis magpatawad at inaalis ang ating mga kasalanan ng malayo sa Kanya, na gaya ng layo sa silangan mula sa kanluran. Ang ating kapatawaran na tinanggap ay mula sa ating kapahayagan. Pero napatawad na tayo. Kaya naman dapat din tayong magpatawad. Bakit? Mula sa pagpapasalamat sa Dios dahil sa kaligtasan na ating tinanggap. Ang makapangyarihang nasa likod ng ating kakayahan upang maging mabait at mahabagin ay ang kapangyarihan ng krus. Pinapaging-banal tayo ni Cristo. Nilinis Niya tayo. Tayo ay ang mga namuhay sa prinsipyo ng pagpapasalamat sa harapan ng Dios. Alisin natin ang kapaitan, galit, pagsisigawan, at masasamang pananalita. Bakit? Mula ito sa pagpapasalamat sa Dios dahil ginawa Niya para sa atin. Ang ating laman ay napakalakas na hinihila tayo sa ibang direksyon. Pero sa paraan ng kaligtasan na natamo natin, magagawa nating isantabi (at siguro tatagal ng kaunting panahon pero magagawa nating isantabi) ang mga bisyo na nabanggit ni Pablo. At ilalagay natin ang kagandahan na nasa atin kapag tayo ay naging mahabagin, maawaain at mabait. Bakit dahilan kung bakit ipinag-utos sa atin gaya sa dalawang talata na ating isinaalang-alang ngayon. May dahilan sa payo na matatagpuan sa mga talatang ito na nakapalibot sa kabanata. Kapag ating susundan ang ganitong pamamaraan, ang dulot nito ay kaisahan. Oo, ang iglesia ay nararapat bantayan laban sa bulaang araw at masamang pamumuhay. Hindi dapat pinapabayaan ito ng iglesia. Pero ang mas higit na mahalaga, kahit sa pagpapanatili ng katotohanan sa paglakad sa kapahayagan, ay ang kaisahan sa iglesia ni Cristo. Sa pamamagitan ng paglakad sa daang ipinag-utos sa Salita ng Dios na nasa harapan natin, ang kaisahan sa iglesia ni Cristo na ito ay mapanatili. Hindi ang kaisahan sa pangkalahatan, kundi ang kaisahan ng lokal na iglesia na kinabibilangan natin. Tayo ay komunidad ng mga mananampalataya, tinawag upang mamuhay na magkakasama sa tali ng pananampalataya. Tayo ay kaanib ng bawat isa. At nagpupunyagi sa lahat ng ito upang mapanatili natin ang kaisahan sa iglesia na kinabibilangan natin sa paraang pag-aalis ng anumang pagkapait at sa halip ay maging mabait sa bawat isa. Kapag nagawa na ito, ang resulta ay pagkakaisa. Pinagpalang pagkakaisa. At kapag ang kaisahan ay nasumpungan, nariyan din ang kapayapaan. At ito ang dulong resulta nito. Walang ibang pakinabang sa pagpapanatili ng kautusan na ating tinanggap sa mga talatag iyan. Wala nang mas maganda pa, kaysa sa kapayapaan ng Zion. Dalangin natin ang kapayapaan. Sa gayong mga pananalangin ating Page 5 of 6
hinihiling ang biyaya na maging mabait sa pag-uugali sa bawat isa. Napakagandang Salita ng Dios ang ating tinanggap ngayon. Mga kapatid sa Panginoon na nakikinig ngayon, napakaganda at kaaya-aya sa paningin kapag ang magkakapatid ay may kasiyahan na magkakasamang nagkakaisa. Manalangin tayo ng sama-sama. Dios na Ama naming sumalangit na maawain, nagpapasalamat kami sa iglesia ni Jesu Cristo na doon mo kami tinawag mula sa sanlibutang ito at inilagay sa katawang iyan ng iglesia upang magkasama-sama kami na mga mananampalataya sa pagsamba at pagpupuri sa Iyo pong Pangalan. Nalalaman namin na kami ay tinawag upang magsama-sama sa kapayapaan at pagkakaisa. Igawad po sa amin ang Iyong biyaya at Espiritu upang magawa nga namin sa bawat isa na maipakita ang kabaitan at kahabagan sa isa't isa. At kung saan kami nabigo, Ama, patawarin Mo po ang aming mga kasalanang ito. Sumama Ka po sa amin ngayon. Dalangin namin ito alang-alang kay Cristo, Amen. Page 6 of 6