Reformed Witness Hour Message of the Protestant Reformed Churches in America translated by Pastor John Flores II Timoteo 4:3-5a "Tumalikod Sa Katotohanan" ni Rev. Wilbur Bruinsma Ang Salita ng Dios sa atin sa II Timoteo 3:1 ay "Ngunit unawain mo ito, na sa mga huling araw ay darating ang mga panahon ng kapighatian." Tayo ay nasa huling mga araw bago ang pagbabalik ni Jesu Cristo. At iyan ay nangangahulugan na ang mga panahon ng panganib ay nasa atin. Bakit nagiging mapanganib ang mga panahong ito? Sinagot iyan ni Pablo para kay Timoteo sa mga talatang 2-5 ng II Timoteo 3: "Sapagkat ang mga tao'y magiging maibigin sa kanilang sarili, maibigin sa salapi, mayayabang, mga mapagmalaki, mapanlait, suwail sa mga magulang, mga walang utang na loob, walang kabanalan, walang katutubong pag-ibig, mga walang habag, mga mapanirang puri, mga walang pagpipigil sa sarili, mababangis, mga hindi maibigin sa mabuti, mga taksil, matitigas ang ulo, mga palalo, mga maibigin sa kalayawan sa halip na mga maibigin sa Dios; na may anyo ng kabanalan, ngunit tinatanggihan ang kapangyarihan nito." Sinabi rin sa atin sa mga talatang 12 at 13 ng II Timoteo 3: "Tunay na ang lahat ng ibig mabuhay na may kabanalan kay Cristo Jesus ay daranas ng pag-uusig. Subalit ang masasamang tao at mga mandaraya ay lalong sasama nang sasama, sila'y mandaraya at madadaya." Ito, rin, ang dahilan kung bakit mapanganib itong mga huling araw para sa tunay na iglesia ni Jesu Cristo. Ngunit mayroon pa. Ito ay matatagpuan sa sitas na pag-aaralan natin sa araw na ito, II Timoteo 4:3-5a: "Sapagkat darating ang panahon na hindi nila matitiis ang wastong aral; kundi, sa pagkakaroon nila ng makakating tainga, ay mag-iipon sila para sa kanilang sarili ng mga gurong ayon sa kanilang sariling pagnanasa, at tatalikod sa pakikinig sa katotohanan ang kanilang mga tainga, at babaling sa mga kathang-isip. Ngunit ikaw ay maging matino sa lahat ng mga bagay." Darating ang panahon, sabi sa atin sa mga talatang ito, sa huling mga araw na ang mga tao ay hindi na manghahawakan sa wastong aral kundi tatalikod sa katotohanan at babaling sa mga kathang-isip. Ngunit bakit ang pambihirang pangyayaring ito sa ating teksto ay napakamapanganib? Bakit itong kaganapan ng pagtalikod ng marami mula sa katotohanan tungo sa mga kathang-isip ay napakamapanganib o nagbababala sa atin, sa iglesia? Dahil ang lahat ng ito ay nangyayari sa loob ng mundo mismo ng iglesia. Lahat ng nabasa natin sa mga kapitulong 3 at 4 ng II Timoteo tungkol sa huling mga araw ay nangyayari sa loob ng iglesia. At ito ang dahilan kung bakit ang mga bagay na ito ay napakamapanganib para sa tunay na iglesia ni Cristo. Ang "sila" ng mga kapitulong ito ay hindi tumutukoy sa makasalanang sanlibutan sa labas ng iglesia, ito ay tumutukoy sa marami sa loob ng iglesia. Sa loob ng iglesia ay magkakaroon ng mga may anyo ng kabanalan ngunit tatanggihan ang kapangyarihan nito. Sa loob ng iglesia ang masasamang tao at mga mang-aakit ay lalong sasama nang sasama. Tatalikod sila sa katotohanan at babaling sa mga kathang-isip. Magkakaroon sila ng makakating tainga at mag-iipon sila para sa kanilang sarili ng mga bulaang guro. Page 1 of 6
At iyan ang dahilan kung bakit natin isasaalang-alang ang babala ng Salita ng Dios sa sitas na ito dito sa II Timoteo 4 ngayon. Sa lahat ng mga baggay, tayo ay tinawag upang magbantay. Wastong aral! Bigyan mo ako ng mabuti, wastong aral! Iyan ang gusto kong puntahan sa iglesia upang pakinggan. Aral? Iyan ay isang bagay na hindi gaanong naririnig ngayon, hindi ba? Sa halip, mas madalas naririnig ito: "Bigyan mo ako ng mabuti, praktikal na pangangaral. At, maaari bang huwag masyadong mahaba. Sabihin mo sa akin kung paano ako dapat mamuhay. Ito lang ang kailangan kong marinig. Ang mga nangangaral ng aral? Hay! Ang paglilingkod nila ay patay. Walang espiritu, walang buhay sa kanila." "Sapagkat darating ang panahon na hindi nila matitiis ang wastong aral." Iyan ang Salita ng Dios na pag-aaralan natin ngayon. Ginamit ni Pablo ang salitang "aral" ng ilang beses sa kapitulong ito at sa isang nauna. Makikita natin ito sa mga talatang 10 at 16 ng kapitulo 3, at mga talatang 2 at 3 ng kapitulong pag-aaralan din natin ngayon. Sa kapitulo 3 ang salitang "aral" ay ginamit sa parehong konteksto gaya ng salitang "katotohanan." Partikular nating makikita iyan sa mga talatang 7 at 8. Makikita rin natin ang salitang "aral" sa parehong konteksto gaya ng "ang kasulatan." Makikita natin iyan sa talatang 16 ng kapitulo 3. At totoo rin iyan sa kapitulo 4. Sa ating teksto ito ay kasingkahulugang muli ng "ang katotohanan." "Sapagkat darating ang panahon na hindi nila matitiis ang wastong aral," at "tatalikod sa pakikinig sa katotohanan ang kanilang mga tainga." Sa bawat pangyayari dito sa sulat ni Pablo kay Timoteo, ang kaisipan ng aral ay mayroong napakapositibo at napakagaling na pagpapahiwatig. Kaya ano kung gayon ang aral, ayon dito sa Salita ng Dios? Ang wastong aral, sa isang banda, ay katotohanan. Ngayon ang katotohanan ay yaong kasalungat ng kasinungalingan. Ang katotohanan ay tama bilang kasalungat ng mali. Ang katotohanan ay ang tamang pagkaunawa ng mga bagay. Ito ay katotohanan bilang kasalungat ng maling pagkaunawa ng mga bagay, yaong salungat sa katotohanan. Ang katotohanan ay hindi maihahambing, gaya ng sinasabi ng marami ngayon. Hindi ito isang bagay na para sa isang tao at isang bagay para sa isa pang tao. Ang katotohanan ang pamantayang layon ng buhay ng lahat. Ito ang kalakaran. Ito ang isang palagian na nanatiling pareho sa bawat tao at bawat gulang. Ito ang kung ano ang tama at mabuti, pang-moral at pang-kagandahang asal na wasto. Iyan ang katotohanan. At alam din natin, na upang makita kung ano ang mabuti at tama, dapat tayong bumaling sa Dios. Sa kabila ng lahat, ang lahat ng mga bagay ay nilikha sa pamamagitan Niya at para sa Kanya. Inilalagay Niya ang pamantayan sa kung ano ang tama at mali. Inilalagay Niya ang pamantayan sa kung ano ang katotohanan. At iyan ay totoo dahil ang Dios ay katotohanan. Siya ay katotohanan sa Kanyang sarili. Siya ay Dios ng lahat ng katotohanan dahil sa Kanya ay walang kasalanan, walang kamalian, walang anino ng pagtalikod. Siya ay purong kaganapan. Kung ang Dios ay katotohanan, kung gayon ay itinatakda rin Niya para sa atin na Kanyang mga nilalang kung ano ang tama at ano ang mali. Hindi mahalaga kung hindi natin ito gusto, na karamihan ay ayaw. Ang Dios ang lumikha at itinatakda Niya kung ano ang tama at ano ang mali para sa Kanyang mga nilalang. At ipinapaalam ng Dios sa ating ang katotohanang iyan. Sinasalita Niya ang katotohanan sa atin. Ang Salita ng Dios na sinasalita Niya sa atin ay nagiging katotohanan. Ang Salita na sinasalita ng Dios sa atin ay nakatala para sa atin mismo sa Banal na Kasulatan. Sa madaling salita, ang Salita ng Dios ay katotohanan. Kaya, kapag ang Salita ng Dios dito sa II Timoteo 4 ay nagsasalita ng katotohanan, kung gayon ito ay Page 2 of 6
nagsasalita, sa katunayan, tungkol sa Salita ng Dios, ang Kasulatan. Sa Kasulatan ay nilalaman ang katotohanan. At kapag itong sitas na pinag-aaralan natin ngayon ay isinaalang-alang, kung gayon, may kinalaman sa katotohanan, may mga tatalikod dito. May mga tatalikod mula sa Salita ng Dios, ang Kasulatan. Gayunman makikita natin sa II Timoteo 3:16 na mayroon ding kaibahan sa pagitan ng aral at ng Kasulatan. Ang Biblia ay hindi isang ginawang handbook sa aral. Hindi ito maparaang aklat ng teolohiya. Ang Biblia ay naglalaman ng mga aral. Sa katunayan, ang lahat ng aral ay matatagpuan sa Kasulatan. Subalit ang Biblia mismo ay hindi isang mahaba't pormal na pagtalakay na pang-doktrina. Kaya nga ang iglesia, upang gamitin ang mga salita ni Pablo sa I Timoteo 3:15, "ang haligi at suhay ng katotohanan." Dahil, nakita mo, ipinagkatiwala ng Dios ang Kasulatan sa Kanyang iglesia. At sa pamamagitan ng Kanyang Banal na Espiritu, ginagabayan Niya ang iglesiang iyon sa daan ng katotohanan. Diyan pumapasok ang buong kaisipan ng aral. Sa pangangaral ng iglesia at sa kanyang mga sulat nagtuturo siya sa Salita ng Dios. May sistema niya itong ginagawa, pumupulot mula sa Biblia at isinusulat, kadalasan, ang katotohanan - ang katotohanan tungkol sa Dios, ang katotohanan tungkol kay Cristo, ang katotohanan tungkol sa tao, ang katotohanan tungkol sa kaligtasan, ang katotohanan tungkol sa iglesia, ang katotohanan tungkol sa mangyayari sa huling mga araw. Habang ginagawa ito ng iglesia, ang katotohanan ay nalalaman bilang mga aral, o mga katuruan ng Kasulatan. Ito ang kahalagahan, siyanga pala, ng kapahayagan at mga kredo. Inilalagay nila ang katotohanan ng Salita ng Dios sa isang sistematikong paraan. Inihahayag nila ang mga aral ng Biblia bilang kasalungat ng kabulaanan ng masasamang tao at mga mandaraya. Kaya iyan ang aral. Ang aral ay isang sistematikong paglalahad ng katotohanan ng Banal na Kasulatan. Ang wastong aral ay mabuti samakatuwid. Sa katunayan ang salitang "wastong" aral ay nangangahulugang "malusog" na aral, aral na nagpapatibay, nagtuturo, mabuti para sa pagpapaalala, mabuti para sa kaaliwan, mabuti para sa pang-araw-araw na buhay ng bayan ng Dios. Malusog na aral. Binibigyang-diin natin ang wastong aral dahil mayroon ding di-wasto o masamang aral na maaaring ituro, at madalas na itinuturo, sa loob ng iglesia. Ito ay maling aral, aral na itinuturo rin sa mundo ng iglesia ngunit itinataguyod kapalit at pagbabalatkayo bilang katotohanan. Si Pablo ay nagsasalita tungkol sa "masasamang tao at mga mandaraya na lalong sasama nang sasama, sila'y mandaraya at madadaya," habang papalapit ang wakas ng panahon. Ang mga taong ito, kadalasan, ay mga taong tanyag at mga taong may kapangyarihan sa loob ng iglesia. Maaari silang matatanda o mga diakono, mga ministro o mga misyonero, o mga tagapagturo ng teolohiya. Ngunit sinuman ang mga taong ito at anumang lugar ang maaaring sakop nila, isang bagay ang naglalarawan sa kanila: ang mga taong ito ay nagtuturo, sila ay mga guro, aktibo silang nagtataguyod, hindi ng wastong aral ngayon, kundi ng maling aral. Upang gamitin ang salitang ginamit sa sitas na ito, nagtuturo sila ng mga "kathang-isip." O, marahil, ang mas mabuting salin ay mga "alamat." Nagtuturo sila ng mga alamat. Ang alamat ay isang inisip lang na kwento, binuo sa pamamagitan ng mga mapamahiing tao at dating nagdaragdag ng paniniwala sa kanilang sistemang pang-relihiyon. Ang mga alamat ay inisip na kwento tungkol sa mga dios, o sa nilalang ng sanlibutang ito, o mga natural na pangyayari, o buhay at kahahantungan ng tao. Lahat ng mga ito ay ginagamit upang suportahan ang paniniwala ng isang mapagsamba sa dios-diosan. Halos narinig na nating lahat ang mga alamat ng mga Griyego at mga Romano tungkol sa kanilang dios na si Zeus o si Apollos o si Venus o si Mercury. Ginagamit ni Pablo ang salitang "alamat" sa sitas na ito upang ilarawan ang mga bulaang katuruan na Page 3 of 6
madalas na nakadamit ng wastong aral. At iyan, masasabi ko, ay isang mabuting katawagan upang ilarawan ang kabulaanang laganap ngayon. Sila ay mga alamat, gawa-gawang kwento ng mga hangal, mga isip ng mga huwad na guro na pinadilim ng kasalanan; mga kwento tungkol sa mahinang Dios, ng mahinang Cristo; at mga alamat tungkol sa lubos na makapangyarihang tao at kanyang ebolusyon. Iyan ang naririnig natin ngayon. Ang mga huwad na guro ay nagtuturo ng inisip na mga kwento na ginagawang pulubi ang ating soberanong Dios o ginagawang pinakadakilang makatao ang ating makapangyarihang Tagapagligtas ngunit tiyak na hindi Anak ng Dios na pumarito upang magligtas mula sa kasalanan. Mga inisip na kwento na ginagawa ang taong makasalanan, isa na walang dahilan sa sanlibutan upang mag-isip ng positibo sa kanyang sarili, kahit habang siya ay lumalakad sa kanyang kasalanan. Mga inisip na kwento tungkol sa nilalang na ito at sa daigdig na ito habang ito ay umuunlad sa loob ng milyun-milyong taon. Kaya nagpapatuloy ang mga kathang-isip. Ang ganitong mga guro, sa buong kasaysayan, ay laging nag-aakay sa marami palayo mula sa katotohanan tungo sa kasinungalingan. Gayunman ay sinasabi ni Pablo kay Timoteo, dito sa sitas na ito, na darating ang panahon kapag sila, iyan ay, ang mga kaanib sa loob ng iglesia sa kabuuan, ay hindi na matitiis ang wastong aral. Sila na may anyo ng kabanalan, subalit itinatanggi ang kapangyarihan nito sa kanilang buhay, ay tatalikod sa katotohanan at susunod sa mga kathang-isip na ito. At ito ay mangyayari hanggang umabot sa magiging napakakaunti ng tapat na matitira sa sanlibutang ito. Ito ay magiging gaya ng panahon ni Noe, na tanging ang mga hinirang na natira ayon sa biyaya ang mabubuhay dito sa sanlibutan. Paano ito inilalagay ni Isaias? Ang anak na babae ng Zion ay naiwang parang kubol sa isang ubasan, parang kubo sa taniman ng mga pipino, parang lunsod na nakubkob. Ah, ang iglesia ay laging nariyan. Magkakaroon ng mga tapat na pastor at mga guro na nanghahawakan sa katotohanan. Makakakita pa rin tayo ng isang iglesiang natatag na nangangaral ng wastong aral. Ngunit ang Salita ng Dios sa sitas na ating pinag-aaralan ngayon ay nagsasabi sa atin na sa huling panahon maraming kaanib ng iglesia ang magkakaroon ng "makakating tainga." At lahat ng ito ay nangangahulugang ang mga tao sa loob ng iglesia ay magsasawa sa mga lumang, lumang kwento tungkol kay Jesus at kaligtasan para sa mga makasalanan. Iyan ay hindi na nakakapanabik sa kanila. Hindi na ito magiging nakakaaliw sa kanila. Nanasain nilang makinig ng bago, ng kakaiba, ng kikiliti sa kanilang iniisip. Magsasawa sila sa ebanghelyo at nanaising makarinig ng kakaiba, ng bagay na kakamot sa kanilang makakating tainga, bagay na gigising sa kanilang emosyon, bagay na magpapabuti ng pakiramdam nila sa kanilang sarili. Hindi na nila nanasain na manghawakan, iyan ay, magpatuloy, magtiis, sa wastong aral. Nanasain nila ang isang bago. Nanasain nila ang isang alamat. Ah oo, iyan ang gusto nila! Isang bago. Kapana-panabik na pagbaluktot sa Biblia. At ang mga gurong ito, na mga huwad na guro tandaan, ay laging nariyan, at ibibigay nila ang mismong nais nilang marinig. Susunod sila sa mga kathang-isip sa buong sigasig ng mga bagong nagbagong-loob sa isang bagong tuklas na katuruan. Ngayon, tumingin ka sa paligid at magmasid. Ito ba ang espiritung may hawak sa mundo ng inyong iglesia ngayon? Huwag mong isara ang iyong mga mata ngayon sa itinuturo ng Salita ng Dios sa atin dito. Nakakatakot kung paanong ang uso sa halos bawat (hindi bawat, isipin mo, kundi halos bawat) pangunahing sekta ay malayo sa katotohanan patungo sa mga alamat ng kabulaanan. Ang mga iglesia ay hindi na nagbibigay-diin sa aral; inaangkin ng mga iglesia na ang aral ang naghihiwalay sa mga tao at hindi tayo maaaring magbigay-diin ng anuman kundi ang mapagkakasunduan lamang nating lahat. Ang nais lang natin ay magkaroon ng moral na impluwensya sa lipunan. Walang mga negatibo. Ang mga aral ay naghahati. Tinatanggap natin lahat ng mga aral. Itong mga huwad na guro ay ipagmamalaki ang kanilang mga pansariling tulong na programa. Page 4 of 6
Ipagmamalaki nila ang tungkol sa katotohanang kaya nila, sa pamamagitan ng ebanghelyo, na gawin kang mayaman at bigyan ka ng makalupang kasaganaan at kaligayahan sa sanlibutang ito. Aral? Sinong may pakialam tungkol sa aral? Pinagaganda namin ang pakiramdam ninyo sa inyong sarili. Nakakatakot na kakaunting iglesia ang di-kasali. Napakarami ang tila apektado ng alamat na karamdaman. Tingnan mo kung ano ang ginagawa nila sa Dios. Tingnan mo kung ano ang ginagawa nila kay Jesu Cristo. Tingnan mo kung ano ang ginagawa nila sa Kasulatan. Ipinagmamalaki ang kanilang sarili na marunong, sinasabi nila tungkol sa Kasulatan na ang Salita ng Dios ay alamat, at ang itinuturo nila ang katotohanan. Ang uso sa mundo ng iglesia ngayon ay humahabol. Gawin ang Biblia at ang sinasabi nito na alamat. Paglikha? Ha! Pagkahulog sa kasalanan? Ang Baha? Lahat ay alamat, sabi nila. At ang mga taong may makakating tainga ay nakikinig ng may kasiyahan at sumusunod doon sa maling aral. Subalit ang kapansin-pansin ay kung ano ang mangyayari dahil dito sa makakating tainga ng mga di-mananampalataya sa loob ng iglesia. Sa sarili nilang pagnanasa, sabi sa atin dito sa II Timoteo, ay mag-iipon sila para sa kanilang sarili ng mga guro. Sa sarili nilang makasalanang paghahangad, iyan ay, sa kanilang pagkasawa sa wastong aral, ang kanilang pagkasawa sa katotohanan, at ang sarili nilang pagnanasa sa alamat, nag-iipon sila ng mga guro. Nag-iipon! Iyan ay tunay na mapaglarawang paraan upang isalarawan ang gawain ng mga may makakating tainga. Sila ay nag-iipon, iyan ay, lumilikom sila ng bunton-buntong mga guro. At iyan din, ay naglalarawan ng tila nangyayari ngayon. Ang mga kaanib na ito na hindi na nasisiyahan sa katotohanan ay hindi rin nasisiyahan sa mga guro o mga mangangaral na pilit na ipinangangaral ang katotohanan. At yamang ang mga kaanib na ito ay unti-unting nakukuha ang karamihan sa iglesia at napakadaldal, nagsisimula silang manalo. Nilalabanan nila at hinahamak ang tapat na mangangaral ng ebanghelyo na maninindigan sa katotohanan. Hinahamon nila ang mga magpipilit sa wastong aral. At ang mahinang manindigan ay napipilitang sumuko at sumunod sa kanila. Nagsisimula silang mag-ipon, magtipon, sa mahahalagang lugar at mga katungkulan sa iglesia ng mga huwad na guro, mga misyonero, mga propesor, mga ministro ng ebanghelyo, matatanda at mga diakono, mga guro sa Cristianong paaralan, at iba pa. Silang lahat ay nagpapasimulang magturo ng mga alamat. Hindi na talaga mahalaga kung anong alamat. Ang lahat ay may karapatang maniwala sa nais niya, sa kabila ng lahat. Lahat ay pinapayagan maliban sa katotohanan. Ito ay nangyayari. At iyan ang dahilan kung bakit idinagdag ni Pablo sa unang parirala ng talatang 5: "Ngunit ikaw ay maging matino sa lahat ng mga bagay." Ang salitang "maging matino" sa pariralang ito ay may mayamang kahulugan din. Ibig nitong sabihin, una sa lahat, na tayo ay tinawag upang masdan ang pangyayaring ito na nagaganap sa loob ng iglesia. Hindi natin maaaring ipikit ang ating mga mata dito at hindi ito pansinin. Bilang mga anak ng liwanag at ng araw, hindi natin dapat hayaan na abutan tayo ng pagdating ni Cristo bilang isang magnanakaw. Dapat tayong nagbabantay at handa para sa pagbabalik ni Cristo. Ito ay totoo dahil dapat nating masdan ang mga oras at mga panahon - ang mga tanda ng pagdating ni Cristo. Kaya sinabi sa atin na masdan din ang tandang ito. Dapat tayong naghahanda kahit ngayon sa pagdating ni Jesu Cristo. Ngunit habang ginagawa natin, hindi tayo dapat mayamot at mag-alala. Ang pag-aalala ay natural na resulta kapag tinitingnan natin ang nakakabagabag na mga bagay na nangyayari sa mundo ng iglesia ngayon. Kaya nga makikita rin natin sa salitang "maging matino" sa talatang 5 ang isang utos upang manatiling payapa at maingat. Hindi tayo dapat mataranta. Hindi tayo dapat manliit sa takot. Dapat nating gawin lahat ng mga ito nang may pag-iingat. At dapat tayong magkaroon ng balanseng pagharap sa kanila. Ano ang dapat nating maging reaksyon sa babala nitong Salita ng Dios? Makabagong Page 5 of 6
reaksyon? Mabangis at may galit na pagtutol sa nangyayari? Hindi. Ang iglesia at matatapat nitong pastor at mga guro ay tinawag upang ipangaral ang Salita, sa kapanahunan at wala sa kapanahunan. Ang bayan ng Dios ay tinawag upang marinig ang pangangaral ng Salita ng Dios at upang magtipon sa Kanyang iglesia, maliit man ito. Makinig sa pangangaral at huwag sumunod sa bawat guro na dumarating, kundi sumunod sa mga nangangaral ng katotohanan. Iyan ang ating pagkatawag bilang bayan ng Dios. At pagkatawag natin ang ituro iyan sa ating mga anak. Wastong aral. Si Cristo ay darating. Magbantay tayo sa lahat ng mga bagay. Lumapit tayo sa Dios sa panalangin. Ama sa langit, lalong higit Mo kaming turuan upang bantayan ang mga tanda na nagaganap sa paligid namin sa iglesia maging sa mga nilikha at sa sanlibutang ito, upang maging handa kami sa pagdating ni Jesu Cristo. Nawa ay hindi kami magpadala, Ama, sa mga maling katuruan at mga huwad na guro na laganap na sa sanlibutan ngayon. Ipagkaloob Mo sa amin ang katapatan sa Iyong layunin at sa Iyong kaharian. Patuloy Mo kaming masdan at bantayan at pangalagaan ang Iyong iglesia sa sanlibutang ito. Alang-alang kay Jesus hinihiling namin ang mga bagay na ito, Amen. Page 6 of 6