Ang Araw ng Pagkabuhay ay panahon ng mga kuneho, makukulay na itlog, kasuotang tagsibol at mainit na tinapay na may tatak na krus. Kaunting tao lang ang nakakaalam na ang Easter ay hindi pagkabuhay ni Kristo; sa katunayan, ang tanging pagkakataon na nabanggit ito sa Biblia (Mga Gawa 12:4) ay maling pagkasalin sa original na Griyego na Pascua. Si Jesus ay namatay sa kapistahan ng Pascua at ang Pascua ay hindi Easter, at hindi rin namatay si Jesus ng Easter. "Ang Linggo ay itinuturing na sakdal daang taon bago pa ang Sinai. Ang Disyembre 25 ay pinaparangalan; ang paskong pagkabuhay ay iniingatan; ang Mahal na Araw ay panahon ng kagalingan - libong taon bago dumating ang sanggol ng Bethlehem. Matapos ang baha, ang Halamanan ng Eden ay wala na sa lupa. Naalala ninyo na ang Panginoon ay naglagay ng mga anghel vna may nag-aapoy na tabak sa pintuan nito. Habang ang mga tao ay tumutungo sa pintuan upang sambahin ang Dios, nakaharap ang mukha nila sa kanluran dahil ang pintuan ay nasa silangang bahagi ng hardin. Nang bawiin na ng Panginoon ang Eden, walang nakakaalam kung kailan iyon, nilito ni Satanas ang ilan at kanilang sinamba ang mga bagay na nilikha kaysa sa Lumikha. Ang ikalawang pinaka maliwanag na nakita ng tao ay ang araw at sinimulan nila itong sambahin. Sa panahon ng paglalang ay ibinigay sa kanila ng Diyos ang Sabbath, upang paalalahanan sila sa bawat sanlinggo na Siya ang lumikha ng lahat ng mga bagay, ngunit laging sinusubukan ni Satanas na ipalimot ang Sabbath sa tao, upang malimutan nila ang tunay na Dios. Isa sa mga apo sa tuhod ni Noe ay si Nimrod. Siya ay isang dakilang pinuno, at ang unang nagtayo ng
kaharian. Ang asawa niya, ayon sa kasaysayan ay si Semiramis, at siya ay isang dakilang reyna. Gumawa si Satanas ng huwad na layunin ng kaligtasan; at, nang si Nimrod ay namatay, ang sabi ng mga tao ay isa siyang dios. Sinabi nga ni Semiramis na siya nga ay dios ng araw, at ang kanyang espiritu ay nananatiling buhay at nananahan sa araw. At upang mahalin siya ng mga tao bilang kanilang reyna habang siya ay nabubuhay, sinabi niya sa mga tao na nasa kanya ang espiritu ng buwan; at kung siya ay mamatay, maninirahan naman siya sa buwan kung paanong si Nimrod ay sumasa araw. Itinatayo ni Satanas ang saligan ng bawat sistema ng kamalian at pandaraya na makikilala ng sanlibutan. Ang dios-diosang araw, sa ilalim ng iba't-ibang pangalan ay sinasamba sa Babilonia, Egipto, Grecia, at Roma, habang ang mga gumagaping bansa ay makubkob ng relihiyon ng kanilang bihag. Bawat taon sa pasimula ng taglamig, akala ng mga tao iniiwan sila ng dios araw. Natutunan nila ang pinakamababang lubog ng araw sa langit, bandang Disyembre 21, ay sinusundan ng marahang pagbabalik, hanggang sa kalagitnaan ng tag-init na ito'y nasa katanghaliang tapat. Sa Disyembre 25, napansin nila, bawat taon, ang marahang pagbabalik ng kanilang dios araw (winter solstice). Ang araw na ito'y tinawag nilang kaarawan ng araw. Sa paniniwalang ito ang taunang paglisan ng kanilang dios. Kaya si Elias ay nakipagharap sa mga pari ni Baal, ang dios araw ng Siro- Phoenicia. (1 Hari 18:19-40) Pagkamatay ni Nimrod, hindi na muling nag-asawa pa si Semiramis - tunay nga na ang reyna ng langit ay di maaaring mag-asawa ng ordinaryong tao. Ngunit lumipas ang ilang taon nagsilang siya ng sanggol na lalaki. Ang pangalan niya ay Tammuz, at isinilang siya ng Disyembre 25. Nagkaroon ng maingay na kasiyahan sa bansa kung saan reyna si Semiramis. Sinabi niya sa
mga tao na ang espiritu ng araw, ang asawa niyang si Nimrod, ay ang ama ni Tammuz, kaya sa kanyang kasalanan, nakumbinse ni Satanas ang mga tao sa huwad na kapanganakan ni Jesus; sapagkat si Kristo ay tunay na isinilang ng isang birhen. Pebrero 14, ikinasal ang Reyna Semiramis sa kanyang anak na si Tammuz. Hinirang si Tammuz na Anak ng Araw, at di naglaon ang unang titik ng kanyang pangalan (T) ay naging simbolo ng pagsamba sa araw. Ang pagsasakripisyong ito, na gawa sa kahoy, ay kinilalang krus. Ang kaarawan niya, Disyembre 25 ay lalong pinarangalan, at ang unang araw ng sanlinggo ay tinawag na Araw ng Araw (Sun's day) o Linggo. Nakalimutan ng mga tao ang Sabbath ng Panginoon at pinarangalan ang Araw ng araw. Upang parangalan si Semiramis nagtalaga sila ng araw bilang parangal sa buwan. Ito ang unang pagkabilog ng buwan o Marso 21 matapos ang vernal equinox (pagkadumaan ang araw sa equator sa panahon ng tagsibol). Ang unang Linggo pagkatapos ng pagkabilog ng buwan na ito ay isang manigong pagbubunyi. Sa kanyang kabataan, Si Tammuz, na isang mangangaso gaya ng inaakala niyang ama, ay napatay ng baboyramo. Anong kalungkutan sa buong kaharian! Apatnapung araw bago ang pagdiriwang para sa buwan ay pinasakdal para sa pagtangis kay Tammuz. Ang bayan ng Dios ay patuloy na tinutukso upang sundin ang relihiyong ito kaysa nasa Biblia. Madalas magtagumpay si Satanas sa kanyang panukala. Sa Ezekiel 8, mababasa natin ang mga babaing tumatangis para kay Tammuz at ang mga tao ay nakatalikod sa templo ng Dios at nakaharap sa silangan upang sambahin ang araw. Sinasamba rin nila ang diyos na buwan, at gumagawa ng tinapay para sa reyna sa langit. (Jeremias 7:18-19) Ang dakilang pagkakaiba ng tanda ng pagano ay Linggo at ang tatak ng bayan ng Dios ay ang Sabbath (Ezekiel 20:12-20). Magkaribal sa bawat
dantaon ang bayan ng Dios na sumasamba sa Kanya, sumusunod sa kanyang mga utos, iniingatang banal ang Sabbath; samantalang ang mga pagano ay sumasamba sa araw, nangingilin ng Linggo, inihahandog ang kanilang mga anak sa apoy bilang sakripisyo sa araw , o kaya ay ipinapako sa krus ang taong biktima upang pawiin ang inaakalang galit nito. Ang Linggo ay mabangis na kapistahan ng araw sa lahat ng panahong pagano. Sa araw na ito ay isinasakatuparan ang pinakamasamang bahagi ng pagsamba sa araw. Madalas na ginagawa rin ito ng Israel ngunit patuloy na nagpapadala ng mensahe ang Panginoon upang sila ay sumunod sa Kanya. Sa takdang panahon, si Kristo, ang anak ng Dios ay isinilang. Ang tiyak na araw ng kanyang kapanganakan ay walang nakakaalam, siya ay tatlumpo at tatlo at kalahating taon nang maipako sa krus, bandang Abril, sa panahon ng Pascua. Gayon na lang ang pag-ibig ni Jesus sa kanyang bayan! Gayon na lamang ang Kanyang pagsinta na kusa niyang dinanas ang pagyurak at pag-abuso, paglatigo at kamatayan. Alalahanin ninyong si Tammuz ay itinaas ni Satanas bilang dakilang karibal ni Jesus. Sa maraming taon ang dios araw ay mas dinakila pa kaysa sa tunay na Dios, sapagkat Israel lamang ang sumusunod sa Kanya, ngunit sa kalaunan sila ay sumunod na din sa dios na araw. Tunay na mahal ni Jesus ang Kanyang bayan! Tumungo Siya sa sanlibutang nakalimot na sa Kanya, na Siyang Manlalalang, dumanas ng hirap, insulto sa kamay nito, at sa kahulihulihan ay ipinako sa krus na simbolo ng pagsamba sa araw! Nagbunyi ang mga diablo! Ang anak ng Dios ay pinahirapan ng sarili Niyang bayan at ipinako sa krus ng mga Romanong sumasamba sa araw. O ang Diyos na mapagpakumbaba! Ganoon Niya kamahal ang Kaniyang bayan!" "Ngunit pinarangalan ng Dios
ang sakripisyo ni Jesus! Sa ikatlong araw matapos ang pagkapako, sa unang araw ng pagsamba sa araw, habang ang espiritu ng diablo ay nagbubunyi sa kanilang tagumpay; sapagkat sa maraming taon, ang mga diablo ni Satanas ay nagdiriwang sa tagumpay ng bulaang pagsamba sa araw na itinalaga at pinarangalan sa pangalan ng araw - ibinangon ng Dios ang Kanyang anak mula sa libingan bilang isang Mananakop! Kung paano ng matapos ang paglikha siya ay namahinga, kaya ng matapos ang pagtubos siya ay namahinga rin sa libingan sa araw ng Kanyang Sabbath, at ngayon, sa araw ng Araw (Sunday), siya ay ibinangon, walang hanggang mananagumpay sa pagsamba sa araw at mga bulaang sistema ng pagsamba. Kaya siya ay binuhay na maguli ng Dios sa araw ng Linggo. Muli ang Sabbath ang tanda ng Dios sa Kanyang bayan. Ang mga alagad ay iniingatan itong banal habang sila'y nabubuhay. Ngunit hindi pa tapos si Satanas sa sanlibutan. Una, inusig niya ang bayan ng Dios, pagkatapos ay tinukso silang muli. Ipinapangilin pa rin ng mga pagano ang Linggo; at, habang ang mga Kristiano ay nangakalat sa buong mundo, binulungan sila ni Satanas na subukang makuha ang pabor sa pamamagitan ng lalong pagtulad sa mga pagano. Hindi ba si Kristo ay isinilang malapit sa pagtatapos ng taon? Walang nakatitiyak sa petsa. Bakit hindi na lang isabay sa kaarawan ni Tammuz? kaya ang Disyembre 25 ay naging Pasko. Muli, si Kristo ay ipinako at nabuhay na maguli sa tagsibol, malapit sa kapistahan ng buwan. Bakit hindi isabay sa pagano at parangalan ang araw ng pagkabuhay? Ang tinapay sa reyna ng langit ay tinatakan ng krus sa ibabaw. Ang apatnapung araw ng pagtangis kay Tammuz ay naging Mahal na Araw at sa pagtatapos nito ang Araw ng Pagkabuhay, isang huwad na obra maestra." Sa kasalukuyan ang Ash Wednesday ang unang araw nito kung saan naglalagay ng krus na abo sa noo at nagtatapos sa ika-40 araw na Easter Sunday.
Hinayaan nilang ang bandila ng Dios, ang banal na Sabbath ay tabunan ng alikabok. Inapakan nila ito sa pag-angat ng araw ng Araw; sinalangsang nila ang utos ng Dios, at sa pangalan Niya na nagbigay ng buhay sa pagligtas sa kanyang bayan mula sa bagay na iyon." Ang Easter ay nagpasimula matagal na panahon bago pa ang kay Kristo. Ito Ang kapistahan ni Ishtar, Astarte, Astoreth na iisa lang. Sa ilalim ng iba't-ibang pangalan, isang paganong dios ang sinasamba sa maraming bansa. Kung uugatin natin ang kasaysayan ng diosang ito, makikita natin kung saan nakuha ang pangalang Easter, kung paanong ang makabagong pagsamba sa pagsikat ng araw ay nagsimula, at kung bakit lagi itong inaalala sa tiyak na panahon bawat tagsibol. Ang kuwento ng Easter ay makakatulong rin sa pagpapaliwanag kung paano nagsimula ang kabanalan ng Linggo at pagsamba sa birhen. Inihanda ni Satanas ang mga tao sa paniniwala, relihiyon at kaugalian na gumagaya sa nalalapit na pagkabuhay na maguli ni Kristo upang mailatag ang pagtalikod na mangyayari pagkatapos ng panahon ni Kristo. May isang paganong diyos na isinasalarawang bumabangong muli tuwing tagsibol sa Easter, araw na itinalaga para kay Ishtar, inang dios. Tinatawag rin siyang reyna ng langit na namamagitan sa mga diyos- diyosan para sa mga tao. Nanalo ang Kristianismo sa Mithraismo sa ikaapat na siglo. Ipinasok ang anyo ng elemento ng pagsamba kay Mithra at Ishtar sa pagsambang Kristiano. Laging ipinapakita si Mithra na may bilog na liwanag sa ulo; kaya ang larawan ng estatwa ni Kristo, Maria, at mga santo ay may halo rin. Dahil ang sumasamba kay Ishtar ay kinakatawan siya ng dalawang simbolo ng pagiging mabunga - itlog at kuneho- naging bahagi ito ng Misa ng Easter. Dahil ang pagsikat ng araw sa umaga ng Linggo sa pasimula ng tagsibol ay pangalawa sa Disyembre 25, bilang pinakabanal na araw sa kalendaryo ni Mithra, ang pagdiriwang ng Easter sa pagsikat ng araw ay ipinagpatuloy sa Kristianismo.
Dahil si Mithra ay sinasamba sa unang araw ng sanlinggo na tinatawag sa Persia at Roma na Araw ng araw - ang kabanalan ng Linggo na di masusumpungan sa Biblia ay pumasok sa simbahan ng Kristianismo. Dahil si Mithra ay namatay at nabuhay ng Disyembre 25, ipinagdiriwang ang pagsil ang ni Kristo sa araw na ito kahit wala itong tala sa Biblia at kasaysayan. Dahil ang pagdiriwang kay Ishtar ay ginaganap tuwing tagsibol ng Linggo, ang pagbangon ni Kristo ay inilipat mula sa 40 araw ng Pascua sa taunang pagdiriwang ng Pagkabuhay. Ang lahat ng ito ay nagpasimula daang taon sa paganismo kaugnay ng alamat ni Ishtar at Tammuz. O maaaring gayon na lang ang pagtangis ni Jesus sa langit nang ang nagpapanggap niyang tagasunod, upang makaimpluwensiya, ay nagtayo ng rebelyon laban sa langit - ang Linggo. At lalo sa ngayon na ang nagpapanggap niyang bayan ay pinaparangalan ang pagkabuhay na maguli - ang bandila ng natalong kaaway. Sa pakikisalamuha sa mga sumasamba sa dios-diosan at pagsali sa mga kapistahan kaya ang mga Israelita ay nadala sa paglabag sa utos ng Dios. Kaya ngayon sa pakikisalamuha sa mga makasanlibutan ay matagumpay si Satanas sa pagbuklod sa tao sa kasalanan. Inaasahan ng Dios sa Kanyang bayan ngayon ang isang dakilang pagkakaiba mula sa sanlibutan, sa kaugalian at sa prinsipyo gaya ng hiningi niya sa matandang Israel. Kung tapat nilang susundin ang itinuturo ng Banal na Kasulatan, iiral ang pagkakaibang ito. Kahit na ang mga babala sa Israelita sa pakikisalamuha sa pagano ay hindi na kasing higpit ng pagpigil sa mga Kristiano ngayon, hindi kalooban ng Dios ang pagsang-ayon sa espiritu at kaugalian ng makasanlibutan. Hanggang kailan kayo mangag-aalinlangan sa dalawang isipan? Kung ang Panginoon ay Dios, sumunod kayo sa Kanya: ngunit kung si Baal (Tammuz/ Mithra), sumunod kayo sa kanya! (I Hari 18:21)
Para sa karagdagang kaalaman at iba pang babasahin makipag-uganayan sa: Missionary Youth Society 09278756988