Reformed Witness Hour Message of the Protestant Reformed Churches in America translated by Pastor John Flores Galacia 6:9 "Huwag Manghinawa sa Paggawa ng Mabuti" ni Rev Carl J Haak Ang Biblia ay isinulat na tayo ang nasasaisip. Ito ay isinulat na nasasaisip ang partikular nating kalagayan sa buhay. Hindi natin maaaring sabihin na hindi nakakatulong sa atin ang Kasulatan, na hindi nila alam, na hindi nila naisasalarawan ang problemang ito o ang kalagayang ito na ating kinakaharap. Sila ay isinulat sa pamamagitan ng Espiritu Santo na tayo ang nasasaisip. Iyan ay lalo nang totoo sa mga sulat ni apostol Pablo sa Bagong Tipan. Ang mga sulat na ito ay di dapat tanawin bilang mahirap unawain, maka-relihiyong tesis sa mga tanong pang-teolohiya na ipinasa para sa magpapakadalubhasa sa Unibersidad ng Jerusalem. Ang mga sulat na ito ay isinulat sa mga Cristiano, sa mga iglesia, sa bayan ng Dios - isinulat upang maging ilaw ng Dios at pampaginhawa sa kanilang kaluluwa. Ito lalo na ang kalagayan sa talatang makikita natin sa Galacia 6:9, kung saan ay mababasa natin, "At huwag tayong manghinawa sa paggawa ng mabuti, sapagkat sa takdang panahon ay mag-aani tayo, kung hindi tayo manlulupaypay." Doon sa Salita ng Dios tayo ay hinaharap ng Kasulatan sa napakaseryoso at napaka pangkaraniwang espiritual na kasalanan ng panghihinawa sa paggawa ng mabuti. Dito ay mayroong mga tao na itinuturo sa tamang direksyon. Hindi natin masasabing sila ay nasa maling daan. Kundi sila ay napagod, napagal, nawalan ng pag-asa, at nasawi. Sila ay nagpapalipat-lipat, ginagawa ang mga bagay na tama, subalit ginagawa ng may nakalaylay na mga ulo at mga kamay. Ang trabahong Cristiano nila sa tahanan at sa iglesa at sa personal nilang buhay ay naging kabigatan. At maririnig mo ang maraming buntung-hininga ng kapaguran. May pagbitiw na makikita mo sa kanila. Maramdamin nilang inilalayo ang kanilang sarili sa mula sa gawain. Ang pagkabigo ay kitang-kita. Hindi mo masasabing tumigil sa paggawa ang mga tao. Ang iglesia ay dinadaluhan, ang ministro ay gumagawa ng kanyang mga sermon, ang matatanda at mga diakono ay ginagawa ang kanilang gawain, ang mga panalangin ay inihahandog, ang labada ay ginagawa, ang mga hugasin ay nalinis, at ang mga higaan ay naayos. Ngunit dahil sa mga kahirapan at kasalanan, ang sigla ng buhay Cristiano ay tumakas sa kanila, ang isang uri ng pagkasawi, ng pagbitiw, at ang kawalan ng pag-asa ay naglalarawan sa kanila. Totoo ba iyan sa iyo? Dalhin natin ang ating kaluluwa sa ilalim ng pagsaway at pampaginhawa ng Salita ng Dios, na isinulat sa atin at nakakakilala sa atin ng lubusan at nagsisiyasat sa atin. Ang pagpapayo ng Dios ay "Huwag manghinawa sa paggawa ng mabuti." May malaking tukso, di ba, sa kanila na pinagpalang gawin ang gawain ng Panginoong Jesus upang manghinawa sa paggawa ng mabuti. Tayo ay nakahilig na magpadala at sumuko sa paggawa ng mabuti. Ano ang kahulugan dito ng "paggawa ng mabuti"? Ang kaisipan ay hindi makataong pagtulong. Ito ay tumutukoy sa gawain na tinawag ni Cristo upang gawin sa Kanyang pangalan. Mababasa natin sa Efeso Page 1 of 6
2:10 na tayo'y "kanyang pinakamahusay na gawa, na nilalang kay Cristo Jesus para sa mabubuting gawa, na inihanda ng Dios nang una pa upang siya nating lakaran." Tayo ay naligtas sa biyaya lamang upang tayo ay mabuhay sa paggawa ng mabuti. At yaong paggawa ng mabuti ay malawak. Sakop nito ang buo nating buhay at sakop nito ang bawat anak ng Dios, mula sa pinakamatanda hanggang pinakabata. Ito ang ating buong buhay na dapat nating ipamuhay ngayon mula sa buhay ni Jesu Cristo. Sa konteksto, nasa isipan ni apostol Pablo ang ating buhay sa iglesia (basahin ang naunang mga talata ng Galacia 6). Tinutukoy niya ang kalipunan ng mga banal at ang ating pagkatawag na pumunta sa isang taong natagpuan sa anumang pagsuway at panumbalikin sa espiritu ng kaamuan. Hinikayat niya tayo sa iglesia na dalhin ang pasanin ng isa't isa. At sinabi niya sa atin na dapat natin itong gawin ng buong pagpapakumbaba. Tinutukoy niya ang gawain ng ministro. Sinasabi niya ang tungkol sa kanya sa talatang 6, ng taong tinuruan sa salita na makipag-usap sa lahat ng mga tao ng Dios yaong buhay na Salita ng Dios. Ngayon, nang sabihin ng apostol na, "Huwag kayong manghinawa sa paggawa ng mabuti," hindi niya tinutukoy ang ilang tao lamang, kundi tinutukoy niya ang buong bayan ng Dios. Hindi niya tinutukoy lamang ang pagbibigay ng mga bagay sa mahihirap, kundi tinutukoy niya ang ating buong buhay habang isinasabuhay natin ang buhay na mula kay Jesu Cristo. Tinutukoy ba niya ang gawa ng matatanda o ng diakono sa inyong iglesia? Oo. Ngunit pati ang mga ina at ama din sa tahanan, habang pinalalaki nila ang kanilang mga anak, habang sila ay pumapasok sa trabaho upang suportahan ang kanilang pamilya. Ang buhay natin sa iglesia ay kasama. Ang ating pag-aasawa ay kasama. At lahat ng mga gawa ng kabaitan at kabutihan sa dapat nating gawin sa Kanyang pangalan. Sumasaksi sa ebanghelyo at ipinagpapatuloy ang tawag ng ebanghelismo ng iglesia. Lahat ng mga ito ay paggawa ng mabuti. Literal natin itong maisasalin na "magandang gawa." Huwag manghinawa sa magandang gawa. Iyan ay napakalakas na salita ng Dios dahil doon ay makikita natin na hiwalay sa Dios lahat ng ginagawa, bawat kilos, at bawat gawa ay kadiliman. Hiwalay sa kagandahan ng biyaya ng Dios na unang gumagawa sa ating puso, ang bawat gawa na isinasagawa sa lupa, sabi ng Biblia, ay pangit, mabaho, narumihan ng pagmamataas. Ngunit mayroong kagandahan. At ang kagandahang iyon ay nagmumula lamang sa Dios. Ito ang kagandahan ng Kanyang biyaya kapag Siya ay gumagawa sa Kanyang bayan kay Jesu Cristo. Ito ay hindi nagmumula kung gayon sa sarili, na hindi nakaugat sa sarili, kundi sa biyaya sa atin. Iyan ang magandang gawa. At kahit na ang mga gawang iyon din ngayon, ay ginawa sa pamamagitan ng sarili nating kasalanan, gayunman ang Dios ay ngumingiti dahil nakikita Niya sa gawang iyon ang Kanyang kahanga-hangang biyaya. Ngayon huwag manghinawa sa magandang gawa. Saka, nalaman natin na itong paggawa ng mabuti ay kasingkahulugan ng paghahasik sa Espiritu. Tingnan ang mga talatang 7 at 8 at makikitang naglagay ang Salita ng Dios ng prinsipyo para sa lahat. Doon ay mababasa natin, "sapagkat ang anumang ihasik ng tao, ay siya rin niyang aanihin." Mayroon lamang dalawang posibilidad. Ang isa ay alinman sa paghahasik sa kanyang buhay patungo sa kanyang kapahamakan, o siya ay naghahasik sa kanyang buhay patungo sa buhay na walang hanggan. Sinasabi ng Salita ng Dios na mayroong ganap na kaugnayan sa pagitan ng kung anong inihasik at kung anong aanihin. Hindi ka maghahasik ng isang bagay at aasang aani ng ibang bagay. Kaya tinatanong tayo ng Salita ng Dios, "Ano ang inihahasik mo sa iyong buhay? Ikaw ba ay naghahasik mula sa iyong laman, o ikaw ay naghahasik mula sa Espiritu ni Cristo? Kung ikaw ay naghasik mula sa iyong laman, ikaw ay aani ng kabulukan. Kung ikaw ay naghasik sa Espiritu ni Cristo, sa pamamagitan ng biyaya ikaw ay tatanggap ng gantimpalang buhay na walang hanggan." Page 2 of 6
Ikaw ba ay naghahasik ng kasakiman sa iyong buhay bilang ama? Kung gayon ay sinasabi ng Salita ng Dios, "Huwag kang umasa ng kasiyahan kundi umasa ng pagsisikip ng puso, at balisang mga gabi, at makitid na mga mata." Naghahasik ka ba ng tsismis sa inyong iglesia? Pinag-uusapan n'yo ba ang iba? Kung gayon ay huwag kang umasa ng kapayapaan at pag-ibig sa inyong iglesia o sa inyong pag-aasawa o pamilya. Kundi ikaw ay aani ng pagkakabahagi at pagkabahala. Ikaw ba, bilang isang binata, ay naghahasik ng pagnanasa sa pamamagitan ng pornograpiya sa iyong buhay? Kung gayon ay huwag kang umasa na ikaw ay masisiyahan kung pagkakalooban ka ng Dios ng asawa. Ang iyong inihasik ay aanihin mo rin. Kaya, ang paggawa ng mabuti, samakatuwid, ay dapat maunawaan bilang gawa ng Espiritu ni Cristo kung paanong tayo ay naghahasik na nakatingin sa buhay na darating, upang sa gayon tayo ay magkaroon ng masaganang ani. Subalit nauunawaan mo na yaong paggawa ng mabuti ay napakahirap, ito ay nagpapatuloy, ito ay walang katapusan. At naniniwala ako, na ito ang tunay na punto ng apostol. Hindi mo kaagad nakikita ang bunga ng ganitong uri ng gawain. Dahil ganyan ang kalagayan, tayo ay nanghihina at ang kaluluwa natin ay nagsisimulang tumamlay. Sabi mo sa akin, "Sinasabi mo ba sa akin na ang gawain ko bilang ina ay magandang gawa? Kinukutya mo ba ako? Nakita mo na ba ang bahay ko ng Lunes ng umaga? Ito ay nakabaliktad. Magandang gawa sa aking anak? Sinisigawan ko ang aking anak. Paano iyan magiging magandang gawa?" "Magandang gawa sa aking pag-aasawa" sabi mo sa akin? "Sige, iyan ay mahirap na gawain!" At marahil ay sasabihin mo, "Hindi na ito magbabago. Ang pag-aasawa namin ay hindi na magbabago. Hindi na siya magbabago. Kailangan na lang namin magbitiw at mamuhay dito. Suko na kami." Marahil ay sinasabi mo iyan sa iglesia. Sabi mo, "Sinikap kong maging aktibo sa kapisanan ng mga banal. Sinikap kong papuntahin ang mga tao sa bahay ko. Walang pagtugon. Magandang gawa? Nasaktan ako sa iglesia!" Marahil bilang matanda ay sasabihin mo sa akin, "Pastor, tinatawag mo ang aming gawa na magandang gawa, ngunit sa iglesia ang mga problema ay tila mas malaki kaysa sa alinmang lugar!" At marahil personal mong sasabihin, "Pagod na ako. Tila hindi ako makaalis sa katamlayan. Ang espiritual na kakayahang makabawi ng sigla ay nawala na sa aking buhay dahil sa mga hadlang, dahil sa kasalanan ng iba, dahil sa sarili kong kasalanan. Natutukso akong sabihin, 'Aba, kung magiging ganyan lang sila, wala na akong pakialam!'" Kadalasan nakikita natin ang ating sarili na nasasanay na sa nakaugalian. Ang mga unang araw ng sariwang kalakasan ay malayong pangarap. Tayo ay nanghihina at tayo ay natutuksong lumayo sa paggawa ng mabuti - sa iglesia, sa pag-aasawa, sa pamilya, sa personal nating buhay. Nagsisimula nating paramihin ang mga hadlang at pinalalaki ang mga hadlang at sinasabing, "Hindi natin iyan kaya!" Handa na tayong tumigil. At titigil na tayo, kung makakahanap tayo ng mabuting dahilan sa paggawa nito. Iyan ay mas malaking panganib - ang manghinawa sa paggawa ng mabuti. Ito ay malaking panganib dahil ito ay hahantong sa kawalang pag-asa. Pagkatapos, marahil, hindi tayo titigil sa gawain. Patuloy tayong gagawa ng mabubuting bagay na dapat nating ginagawa, ngunit wala doon ang ating puso. Wala na ang ating puso sa ating pag-aasawa, sa ating pamilya, sa ating iglesia, sa personal nating paglakad kasama ni Cristo, sa pagpapatotoo. Ito ay naging tungkulin na lamang lahat na itinakda natin sa ating sarili, at sumusunod tayo sa galaw. At ang isang tinig ay magsisimulang magsalita sa loob mo. Sabi nito, "Sumuko ka na, magbigay daan, tama na. Pagod ka na, hindi ka pinapahalagahan. Labis na para gawin mo ito." At nagsisimula nating isipin na tayo ay isang uri ng martir. Kahit na wala ito sa ating puso, nagpapatuloy tayo at sinasabing, "Gagawin ko na lang ito, kahit na wala na akong pakialam." Ikaw ba ay ganyan? Page 3 of 6
O kung hindi ito humantong sa kawalang pag-asa, kung gayon marahil ikaw babaling sa ilang uri ng pakunwaring pampasigla. Magsisimula kang maghanap ng makapagpapatuloy sa iyo. Marahil ay sasabihin mo, "Ang alak ay magbibigay sa akin ng pansamantalang pakiramdam ng kasiyahan - kahit na nananatili ang mga problema. Ang mga problemang iyon ay napakahirap, kaya gagamutin ko ang aking sarili - ng ibang interes, libangan, ibang lugar upang paglagyan ko ng aking puso." Ito rin ang nangyayari sa iglesia. Ang iglesia, ngayon, ay nagsasabing, "Ang pangangaral ng pananampalatayang Reformed at panghahawakan sa mga katangi-tangi ng ebanghelyo ay hindi kaya ito. Hindi lumalago ang iglesia. Kaya kailangan nating magsagawa ng bagong pamamaraan. Kailangan natin ng pakunwaring pampasigla. Kailangan natin ng palatuntunan para sa kabataan. Kailangan nating maglagay ng karatula sa harapan ng iglesia - parang uri ng patalastas para pumasok ang mga tao sa ating iglesia. Tayo ay nasa dating kaugalian. Ang relihiyon ay kailangan ng bago. Napagod na tayo sa gawain ng Panginoon. Sa palagay natin ay hindi ito kaya ng pangangaral at pagtuturo ng ebanghelyo. Hindi tayo naniniwalang ang pangunahin sa Cristianong pagtitipon, ng mga banal na nagkakabungguan sa isa't isa - iyan ay maaari. Kailangan natin ng pakunwaring pampasigla." Ang tanging problema sa pakunwaring pampasigla ay ito: bagaman sila ay kapani-paniwala sa ating laman, sila ay humahantong lamang sa higit nating pagkapagod at ginagawa tayong lulong. Sabi ng Panginoon, "At huwag tayong manghinawa sa paggawa ng mabuti, sapagkat sa takdang panahon ay mag-aani tayo, kung hindi tayo manlulupaypay." Ngayon iyan ay pampalakas ng loob. Ang pampalakas ng loob, una sa lahat, ay talagang pagsaway. Huwag tayong manghinawa sa paggawa ng mabuti! Iyan ay gawain ng Panginoon. Iyan ang sinasabi ng Panginoon sa iyo. Sabi Niya, "Bakit ka nanghihinawa? Bakit di-buo ang iyong puso sa Aking gawain? Bakit ka natutuksong tumigil? Ginagawa mo ba ang Aking gawain sa sarili mong kalakasan sa halip na sa kapangyarihan ng Aking Espiritu? Sa palagay mo ay depende ito sa iyo? Sa palagay mo kung hindi ito naging ayon sa paraang gusto mo, ito ay nabigo? Ganyan mo ba inaalagaan ang iyong mga anak? Sa palagay mo ba sa pamamagitan ng iyong lakas sila ay magbubunga? Iyan ba ang dahilan kung bakit ka nanghihinawa? Iniisip mong kailangan mong maunawaan ang lahat at magkaroon ng kontrol sa kalalabasan? Ginagawa mo ito sa iyong kalakasan? Kung gayon, dapat ka ngang manghinawa!" "Bakit mo ginagawa itong kabutihan?" tanong ng Panginoon. "Ginagawa mo ba ito upang masiyahan ang iyong sarili? Ginagawa mo ba ito upang masabing, 'Kahanga-hanga ako. Tingnan mo kung gaano ang nagawa ko'? Gusto mo ba ng papuri at pagluwalhati sa mga bagay na iyon? Kung gayon," sabi ng Panginoon, "suriin mo ang iyong sarili. Bakit ka nanghihinawa? Ito ba ay paggawa ng mabuti? Ikaw ba ay nanghihinawa sa paggawa ng mabuti?" Ito ang pinagpalang gawain na ipinagkaloob ni Cristo upang ating gawin. Hindi ito nakakabagot na tungkulin. Kapag nagsimula tayong tumingin sa ating buhay Cristiano at sa ating Cristianong gawain at pagkatawag bilang nakakabagot na tungkulin, iniinsulto natin ang Dios! Ito ay kasalanan! Ang gawaing ipinagkaloob sa atin ng Panginoon ay hindi nakakainip. Hindi ito nakakaantok! Ito ang buhay ng Anak ng Dios sa atin. Ito ang tanging gawain na mahalaga sa lupa. Dumating ito sa atin sa biyaya! Bakit mo ito ginagawa? Ginagawa mo ba ito ng may kapaguran, dahil kailangan mo? Iyan ba ang dahilan kung bakit nagpapakita ka ng pagtitimpi sa iyong asawa? Iyan ba ang dahilan kung bakit ka nagmamalasakit sa iyong mga anak? Iyan ba ang dahilan kung bakit nagpapatotoo ka ng ebanghelyo sa iba? Iyan ba ang dahilan kung bakit ka dumadalo sa iglesia - dahil kailangan mo? Lahat ba ng ito ay pagpapagal sa iyo sa dulo? Talaga bang wala kang pakialam tungkol dito, hindi mo ba nais gawin ito? Kung gayon ay sinasabi ito ng Dios sa iyo at sa akin: "Iniinsulto mo Ako. Kinukutya mo ang kamanghaan ng Aking biyaya at pag-ibig." Sinuman ang nagsabi sa iyo na kailangan mong gawin ang mga bagay na ito dahil lamang sa Page 4 of 6
panlabas na pagpipigil, na lagi mong ibinababa ang iyong mga kamay at nagbubuntung-hininga sa iyong puso? Hindi iyan sinabi ng Dios na gawin mo! Ito ang iyong pribilehiyo - isang kahanga-hangang pribilehiyo ng Dios upang gawin itong lahat. Kung ang iyong buhay Cristiano ay naging kapaguran at kabigatan, at ang pagkatawag mo sa tahanan o sa iglesia o sa pag-aasawa ay kapaguran sa iyo, dapat kang bumalik. Dapat mong balikan ang iyong mga hakbang kung saan ito nagsimulang lahat at kailangan mong maunawaan na ikaw ay kung ano ka dahil sa biyaya ng Dios. Samakatuwid, dapat mo itong gawin mula sa malaking pagpapasalamat, hindi kapaguran. Pagkatapos ay pinalalakas ng Dios ang ating loob. Sabi niya na sa takdang panahon ay mag-aani tayo, kung hindi tayo manlulupaypay. Sinasabi ng Panginoon sa atin na ang lahat ng gawain na ginawa sa Kanyang Pangalan ay hindi gawang walang bunga. Magkakaroon ng malaking pag-aani - pag-aani na nasa isipan na ng Dios at naabot na sa pamamagitan ng Kanyang Anak. Kasi, walang gumagawa sa atin ng pagod na espiritu gaya ng pagdududa na ang lahat ng ginagawa natin ay para sa wala. At walang anumang makapag-aalis ng kapagurang iyon at nagtatanim ng kalakasan sa ating kaluluwa gaya ng malaman na, sapagkat ang ating mga pagpapagal sa Panginoon, ay hindi walang kabuluhan. Ito ay puputungan ng tagumpay. Bawat gawa na ating gawin sa Kanyang pangalan, bawat tungkulin ng paglilingkod, bawat sakripisyong ginawa, bawat kawalan na ating ipinasakop, lahat ng mga ito ay gagantihan nang sagana. Sa takdang panahon ay mag-aani tayo, kung hindi tayo manlulupaypay. Isang araw, sabi ng apostol, makikita ng iyong mata ang lahat ng ninais ng Dios na maisagawa sa pamamagitan ng ating kahinaan at makasalanang pagsisikap. At kapag dumating na ang pag-aani, sa araw na iyon ng Panginoon kapag nakita na natin ang lahat nang ginawa Niya sa pamamagitan ng ating makasalanang pagpapagal sa tahanan at sa iglesia, sa pag-aasawa at sa pamilya, kapag nakita natin ang ihahatid ng Dios mula dito, iiiling natin ang ating ulo at tayo ay mamamangha kung bakit ba natin naisip na sumuko. Mapapahiya tayo sa pag-iisip na hindi ito mahalaga. Napakaluwalhati ng pag-aani na kailangan nating pagdaanang muli itong lahat at gawing muli ang lahat ng gawain, magiging handa tayo na sumailalim ng higit sa isandaang ulit na paghihirap at pagsubok. Sa harap ng gayong pag-aani magkakaroon ng saganang mga bigkis, mayamang kaluwalhatian, lahat ay sa Dios. At tayo ay magagalak sa Kanya. Sa takdang panahon ay mag-aani tayo, kung hindi tayo manlulupaypay. Ngunit pakinggan ang Salita. Sa takdang panahon ay mag-aani tayo, sa oras ng Dios. Ang resulta ng gawain ay hindi agad-agad, dahil nais ng Dios na ipakita na ito ay ganap na sa Kanyang biyaya at karunungan. Hindi tayo ang magsasaayos ng oras at ng panahon. Ang ani ay magiging sagana. Sapat na upang malaman natin iyan. Ngunit kapag makikita na ang ani, iyan ay sa Panginoon - sa takdang panahon, sa oras ng Dios. Tayo ay tulad ng maliliit na bata. Tayo ay tulad ng maliliit na bata sa ating Cristianong pagpapagal. Natatandaan mo ba nang ikaw ay nasa una o ikalawang baitang? Marahil ay nais tayong turuan ng ating guro tungkol sa mga binhi at kung paano sila sumisibol, at kukunin natin ang tasang Styrofoam at ang lupang pang-paso at ang binhi ng munggo. Pinili ng ating guro ang binhi ng munggo dahil isa ito sa pinakamabilis sumibol na buto. Pagkatapos ay maaalala mo na itinanim natin ang mga binhing iyon sa mga tasa at didiligan sila at titingnan ang pagsibol nito, at hindi ito sumibol nang araw na iyon. Nang bumalik tayo sa paaralan kinabukasan, hindi pa rin ito tumutubo. Kaya nawalan tayo ng interes dito dahil hindi ito nangyari kaagad. Ganyan tayo. Hayaang takpan ng Dios ang Kanyang mukha. Hayaang akayin tayo ng Dios sa daang di natin maunawaan. Hayaang gumugol ang Dios ng maraming oras ng paghahanda ng lupa...at tayo ay sumusuko. Nais natin ng mga resulta; nais natin ng ating mga resulta; at nais natin ng ating mga resulta ngayon. At sasabihin natin, "Panginoon, kung ganito ang mangyayari, kung gayon ay hindi na ako Page 5 of 6
interesado. Suko na ako. Nais ko ng bunga ngayon." Sinasabi ng Panginoon na sa takdang panahon ay mag-aani tayo, kung hindi tayo manlulupaypay. Sinasabi ng Panginoon, "Hindi mo alam kung ano ang ihahatid ng Panginoon mula sa mga binhing itinanim." Habang tinuturuan mo sa iyong maliit na anak ng kanyang kwento sa Biblia, habang ikaw ay sumasaksi sa iba, habang ikaw ay abala sa madalas na mahihirap na gawain ng Panginoon sa iyong pag-aasawa, hindi mo alam kung ano ang ihahatid ng Panginoon mula dito. Subalit sasabihin ko ito sa iyo, na sa oras ng pag-aani, darating kang puno ng bigkis ang iyong mga kamay, nagagalak sa Dios. Sa takdang panahon ay mag-aani tayo, kung hindi tayo manlulupaypay. Ang manlupaypay ay nangangahulugang susuko na tayo sa ating kapaguran. Tayo ay mahihimatay, tayo ay mawawalan ng malay, tayo ay susuko sa ating kapaguran. Kaya kapag tayo ay nanlupaypay, wala tayong kamalayan. Hindi na natin nakikita ang ginagawa ng Panginoon. Kailangang ang tubig ng Salita ng Dios ay isaboy sa ating mukha. At kailangan nating marinig muli: "sa takdang panahon ay mag-aani tayo, kung hindi tayo manlulupaypay." Ang ating pagpapagal ay hindi walang kabuluhan sa Panginoon. Kaya tayo ay magtrabaho. Huwag hayaang pigilan tayo ng hadlang. Huwag hayaang pagpasyahan ng kabiguan ang ating pag-asa. Huwag hayaang matagpuan tayo ng pagsubok na walang pagkukusa. Huwag hayaang maging labis ang sakripisyo sa iyong gawain bilang asawang lalaki at babae sa iyong pag-aasawa; sa iyong gawain bilang ama at ina sa iyong pamilya; sa iyong gawain bilang kabataan, ministro, matanda, diakono, o kaanib ng iglesia; sa gawain na ipinagkaloob sa iyo ng Panginoon. At kapag ikaw ay natutuksong manlupaypay, kung gayon ay alalahanin ang Kanyang Salita: "Ako'y kasama mo hanggang sa dulo ng sanlibutan. Sa takdang panahon ikaw ay aaning kasama Ko." Huwag tayong manghinawa sa paggawa ng mabuti. Manalangin tayo. Ama sa langit, pagpalain Mo ang Iyong Salita sa aming mga puso sa araw na ito. Sa pangalan ni Jesus, Amen. Page 6 of 6