IKA-DALAWAMPUNG KABANATA Ang Misa ng Lahat ng Panahon Ang isang bagay ay siguradong hindi makakaligtas sa pagbigla sa pagbigla sa iyo: walang panahon sa loob ng kaguluhang ito na nabanggit ang Misa bilang isang paksa, ngunit hindi natin maikakaila na ito ay nasa puso ng pagtatalong ito. Ang sapilitang katahimikan na ito ay ang tahimik na pagtanggap sa kung ano ang tinatawag na "Rito ni Pope St. Pius V" bilang ganap na malaya sa pagpapatuloy ng pagdiwang nito. Sa paksang ito, ang mga Katoliko ay maaaring maging ganap na matiwasay sa pag-iisip: ang Misa na ito ay hindi ipinagbabawal at hindi kailanman maaaring ipagbawal. Si Pope St. Pius V na, hayaan ninyong ulitin namin, ay hindi inimbento ito ngunit "itinaguyod muli ang Missal (o librong gabay sa Misa) nang may pagkakatugma sa sinaunang patakaran at mga rito ng mga sinaunang Banal na mga Kaparian," ay nagbibigay sa atin ng bawat tanda ng paninigurado sa Bull Quo Primum1, na siya ring nilagdaan niya noong ika-14 ng Hulyo, taong 1570: "Kami ay nakapagdesisyon at idineklara na ang mga Superyor, Canon2, Chaplain at iba pang mga pari sa ilalim ng anumang titulo sila kinilala, o ang mga Relihiyoso ng kung anupamang Order, ay hindi obligado na ipagdiwang ang Misa bukod sa paraan na ipinag-utos namin. Sa gayong paraan rin ay ipinag-uutos at idinedeklara namin na walang sinuman, sa kahit na anong panahon, ang siyang maaaring mapilit o takutin upang baguhin ang Missal na ito: at ang kasalukuyang Konstitusyonay hindi kailanman maaaring pigilin o baguhin, ngunit ito ay magiging makapangyarihan at mananatiling taglay ang lakas ng batas ng Simbahang Katoliko magpakailanman... Mangyari man na mayroong magtatangka nito (ang paggawa ng mga pagbabago), dapat niyang unawain na mapapasakanya ang galit ng Makapangyarihang Diyos at ng mga Banal na mga Apostol ng Diyos na sina Pedro at Pablo." Sabihin na natin na ang Banal na Papa ay may kakayahan na isawalang-bisa ang walang- hanggang pribilehiyo (o perpetual indult3) na ito, na nasa ilalim ng pagpayag ng batas ng Simbahang Katoliko sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Banal na Papa mismo na nauna sa kanya na si Pope St. Pius V, kakailanganin niyang gawin ito sa pamamagitan ng isang katumbas na kabanal-banalang akto. Ang Apostolikong Konstitusyon ng Missale Romanum noong ika-3 ng Abril, taong 1969, ay nagbibigay ng kapangyarihan sa tinatawag na Misa ni Pope Paul VI, ngunit ito ay hindi nagtataglay ng isang pormula ng mga pananalita na nagpapahayag ng pagpapabawal sa Tridentine Mass 4. Gayon na nga ang katayuan kung kaya't si Cardinal Ottaviani ay nakapagsabi noong 1971 ng ganito: "Ang Tridentine na Rito ay hindi itinanggal sa layo ng aking nalalaman." Si Bishop Adam, na nagsabi sa Plenary Assembly of Swiss Bishops na ang Constitution Missale Romanum ay nagpabawal ng pagdiwang ng Rite of Pope St. Pius V maliban na lamang kung papayagan sila (sa pamamagitan ng indult), ay nangangailangan na bawiin ang kanyang sinabi nang siya ay tanungin kung bakit idineklara ang pagbabawal na ito. 1 Bull Quo Primum - 2 3 4 1
Sumusunod lamang dito na kung ang isang pari ay napagbawalan sa kanyang kamalian o kahit siya pa ay tinanggal sa Simbahang Katoliko (excommunicated) dahilan sa mga sinabi nila, ang paghukom ukol sa kanila ay mananatiling ganap na hindi katanggap-tanggap. Ipinadaan ni Pope St. Pius V ang Banal na Misa sa isang canonization5, at ang mga Banal na Papa na sumunod sa kanya ay hindi maaaring tanggalin ang gayong canonization sa parehong mga kadahilanan na hindi niya maaaring ipawalang-bisa ang canonization ng isang santo. Kaya nating ipagdiwang ito at ang mga mananampalataya ay maaaring dumalo dito nang may mapayapang pag-iisip, mula na rin sa kaalaman na ito ang pinakamabuting paraan ng pagpapanatili ng kanilang pananampalataya. Ganito na nga ang katayuan nito kung kaya't ang Kanyang Kabanalan na si Pope John Paul II, pagkatapos ng maraming mga taon ng katahimikan ukol sa paksa ng Misa, ay tinanggal na rin ang mga rehas na nakapulupot sa mga Katoliko. Ang liham para sa Congregation for Divine Worship, noong ika-3 ng Oktubre, taong 1984, ay muling "binigyan ng kapangyarihan at kalayaan," ang Rite of St. Pius V para sa mga mananampalataya na humihingi nito. Ngunit inaamin rin namin na ang kapasyahan na ito ng Papa ay nagtakda ng mga kundisyon na hindi namin matanggap, at sa anumang sitwasyon, hindi na kailangan ang indulto na ito para matamasa ang isang karapatan na naibigay na sa atin hanggang sa dulo ng panahon. Sa kabila ng lahat, ang panimulang pang-unawa ng Banal na Papa na ito - - ipagdasal natin na sana ay mayroon pang iba - - na siyang makakaalis ng panghihinala na hindi makatuwiran lamang na inilalagay nila sa Misa at na siya ring magpapalaya sa mga kunsensiya niyong mga nalilitong Katoliko na patuloy na nag-aalinlangan sa pagdalo nito. Magtungo tayo ngayon sa suspension a divinis 6 na naipatong sa akin noong ika-22 ng Hulyo, 1976. Sinundan nito ang mga ordinasyon noong ika-29 ng Hunyo sa Econe; sa loob ng tatlong buwan, nakakatanggap kami mula sa Roma ng mga pang-aalipusta, ng mga pakiusap, ng mga kautusan at ng mga pananakot na kumukumbinsi sa amin na ihinto na ang aming mga programa at upang huwag na magpatuloy sa mga ordinasyon sa pagkapari. Sa loob ng mga huling araw bago pa ito, walang katapusan sa mga mensahe at sa mga pagpapadala ng mga representatibo nila upang makipag-usap sa amin, at ano ang kanilang mga sinasabi? Anim na beses nila akong pinakiusapan na ibalik ang normal na pakikitungo sa Banal na Papa sa pamamagitan ng pagpapadala ng isang Monsignor na nag-alay na samahan ako sa pagdiwang nito at inilagay nila ang bagong missal sa aking kamay kasama ang pangako na, kung sasabihin ko ang Misa ni Pope Paul VI sa darating na ika-29 ng Hunyo sa harapan ng mga tao na pupunta upang ipagdasal ang mga bagong pari, ang lahat ay magiging madali para sa Roma at para sa aking sarili. Ito ay nangangahulugan na hindi nila ako pinipigilan sa paggawa ng mga ordinasyon na mga ito, ngunit nais nila na gawin ko ito ayon sa makabagong liturhiya. Malinaw mula noon na ang buong drama sa pagitan ng Roma at ng Econe ay umiikot sa palibot ng problema ukol sa Misa, at gayon pa rin ang sitwasyon hanggang ngayon. Sinabi ko sa aking sermon noong Misa ng Ordinasyon: "Bukas ay malamang na lalabas ang ating kondemnasyon sa mga pahayagan; ito ay posible dahilan sa mga ordinasyon sa araw na ito. Ako ay malamang na magkaroon ng isang suspensyon sa pagka-obispo at ang mga bagong na- 5 6 2
ordinahan pa lamang na mga pari na ito ay matatatakan ng isang iregularidad na kung iisipin ay siyang makakapagpigil sa kanila mula sa pagsabi ng Banal na Misa. Kung gayon, makikiusap ako kay Pope St. Pius V." Ang ilang mga Katoliko ay nabagabag sa aking pagbalewala sa natanggap kong susupension a divinis. Ngunit ang siyang dapat na maunawaan nang lubos ay na ito ay bumubuo ng isang pagkakadugtong-dugtong ng mga pangyayari. Bakit ako napagbawalan na gawin ang mga ordinasyon na mga ito? Dahil ang fraternity ay ipinahinto at ang seminaryo ay inaasahan nila na naipasara na. Ngunit hindi ko tinanggap ang pagpigil at pagpapasara nila sa amin, sa eksaktong kadahilanan na ang mga ito ay napagpasyahan na ipasakatuparan kahit ang mga ipinapagawa nila sa amin ay labag sa batas ng Simbahang Katoliko at ang mga pamamalakad nila ukol dito ay puno ng bahid ng mga canonical7 na sira, na may kinalaman nang pareho sa anyo at nilalaman (ito ay ang siyang kapansin-pansin na tinatawag ayon sa administratibong batas na "pagkakamali sa paggamit ng mga kapangyarihan;" sa madaling salita, ito ay ang paggamit ng mga kapangyarihan sa isang paraan na laban sa layunin Ng mga kapangyarihang ito. Kung tatanggapin ko ang suspensyon, kakailanganin kong tanggapin ang suspensyon bilang isang bagay na nauukol mula sa umpisa ng pagkataguyod ng Fraternity; ngunit hindi ko ito ginawa dahil kami ay ipinapasara nang hindi man lang kami nabigyan ng pagkakataon na mapatunayan sa korte ang ukol sa pagiging makatotohanan ng aming hangarin at ginagawa, nang wala man lamang oportunidad na maipagtanggol ang aming sarili, nang walang sapat na babala o nang wala man lamang isang kasulatan na magpakita kami sa hukuman at nang wala man lang pag-apila o pagkakataon na marinig ang aming panig sa harap ng mga kinauukulang kapangyarihan. Sa oras na tinanggihan mo ang naunang paghusga, wala kang dahlan kung bakit mo tatanggihan ang iba pa, dahil ang iba pang mga kaisipan ay nakasalalay dito. Ang pagkawalang-bisa Ng isa ay ang pagkawalang-bisa Ng iba pang sumusunod dito. Ang isa pang katanungan ay ihinaharap minsan sa mga mananampalataya at sa mga pari: maaari ka bang nasa tamang katayuan kung ang lahat ay kalaban mo na? Sa isang pakikipanayam sa amin ng mga taga-ulat, ang taga-tago ng Le Monde ay nagsabi sa akin: "Ngunit sa kabila ng lahat, kayo ay tumitindig sa inyong mga sariling kakayahan. Kayo ay tumitindig sa inyong mga sarili lamang laban sa Banal na Papa at gayon na rin sa lahat ng mga obispo. Ano pa ang saysay ng inyong pakikipagtalo?" Kung inyong mamarapatin, ako ay hindi nag-iisa. Kakampi ko ang lahat ng bumubuo ng Tradisyon at ang Simbahang Katoliko ay nabubuhay sa isang panahon at lugar. Bukod dito, alam ko na maraming mga obispo ang pareho sa amin ang pag-iisip sa loob nga lamang nila. Ngayon, mula noong pagkasulat ng open letter8 sa Papa na ginawa ko at nilagdaan din ni Bishop Castro Mayer, mayroong dalawa sa amin sa Tradisyon na nagdeklara nang hayaran na kami ay laban sa pagkaprotestatante Ng Simbahang Katoliko. Kami ay maraming mga pari na kasama. Bukod pa rito, nariyan ang aming mga seminaryo na nakakapagbunga ng 40 na mga pari sa bawat taon, nariyan rin ang 250 naming mga seminarista, ang aming 30 na mga brothers, ang aming 60 na mga madre , ang aming 30 na mga oblates9, ang mga monasteryo at mga Carmel na siyang nagbubukas at na dumarami, at ang maraming mga grupo ng mananampalataya na lumalapit sa amin. 7 8 9 3
Ngunit sa kabila pa rin ng mga ito, ang Katotohanan ay hindi umaasa sa mga bilang at ang mga bilang ay hindi ang siyang gumagawa ng Katotohanan. Kahit mangyari man na ako ay nag-iisa at ang lahat sa aking mga seminarista ay umiwan sa akin, kahit ang lahat ng mga pampublikong opinyon ay lilimutin na ako, ito ay magiging isang bagay na hindi dapat pansinin kung ako ay tatanungin. Ako ay hindi maihihiwalay sa aking Pananampalataya, sa aking katesismo, sa Tradisyon na siyang nagpabanal sa mga Piling mga kaluluwa na nasa Langit na at nais kong iligtas ang aking kaluluwa. Alam natin ang opinyon ng madla sa loob at sa labas nito. Ito ang siyang nagdala sa kaparusahan ng Ating Panginoon ilang mga araw pagkatapos nila Siyang purihin. Ito ay ang Linggo ng mga Palaspas na sinundan ng Biyernes Santo. Ang Kanyang Kabanalan na si Pope Paul VI ay nagtanong sa akin: "Ngunit sa kabila ng lahat, hindi ka ba nakakaramdam sa iyong puso ng pagkakunseniya dahil sa iyong mga ginagawa? Ikaw ay nagdudulot sa Simbahang Katoliko ng isang malawakang iskandalo , malawakan. Hindi ba ito sinasabi sa iyo ng inyong kunsensiya?" Ang sagot ay: "Hindi, Banal na Papa, ni katiting. "Kung ako ay magkakaroon ng dahilan para usigin ang aking sarili ay hihinto ako agad. Si Pope John Paul II ay hindi sumang-ayon sa o nagwasak ng kaparusahan na napagpasyahan laban sa akin. Noong pinagbigyan ako ng Banal na Papa na makausap siya noong buwan ng Nobyembre sa loob ng taong 1979, pagkatapos ng mahabang talakayan ay naging animo ay pumapayag na siya na magkaroon ng kalayaan sa pagpili ng liturhiya; sa madaling salita, ito ay nangangahulugan na papayagan naniya ako sa aking ipinapakiusap mula noong umpisa ng aming talakayan, ang pagpatuloy sa "Pagsubok sa Tradisyon" na maikukumpara sa iba pang mga eksperimento na siyang sinusubukan sa loob ng Simbahang Katoliko. Ang panahon ay dumating kung saan ay maaaring ang lahat ay naisaayos na; wala nang paglabag sa Misa at wala nang mga problema. Ngunit si Cardinal Seper, na siyang naroroon noong mga oras na iyon, ay nakita ang panganib. "Ngunit, Banal na Papa," ang sigaw niya, "ginagawa nilang bandera ang Misa na ito!" Ang mabigat na kurtina na naitaas nang pansamantala ay bumagsak muli. Kailangan pa rin nating maghintay. 4