Reformed Witness Hour Message of the Protestant Reformed Churches in America translated by Pastor John Flores Nehemias 2:1-10 "Nehemias: Kaya't Ako'y Nanalangin at Sinabi ..." ni Rev. Carl J Haak Ito ang pinakamaikling panalangin na naitala sa mga pahina ng Banal na Kasulatan, na may posibleng di-pagsasama sa panalangin ni apostol Pedro habang siya ay lumulubog sa mga alon ng Dagat ng Galilea at sumigaw, "Panginoon, iligtas mo ako!" Ang panalanging tinutukoy ko ay tumagal ng kasing-haba ng oras sa pagitan ng tanong ng isang makalupang hari at sagot ng kanyang kausap, marahil ay isa o dalawang segundo. Hindi ito napansin ng hari. Hindi niya alam ang kilos ng pagsamba sa Dios ng langit na kumislap lang sa harapan niya. Subalit pinansin ito ng Dios. Ang panalangin ay maaaring hindi sinalita. Maaaring wala nang oras para sa sabihing, "Ama naming nasa langit "; at maaaring wala ang salitang "Amen." Sa katunayan, ito marahil ay isang ungol lamang ng puso: "Panginoon, tulungan mo ako!" Ngunit ito ay magandang panalangin. Ito ay makapangyarihang panalangin. Ito ay kumpletong panalangin. Ito ay panalangin sa kanyang pinakamabuting sandali: sa mga salita ng mang-aawit, "Panginoon, lahat ng aking inaasam ay batid Mo. Sa iyo'y aking itinitingin ang mata ako." Tinutukoy ko ang panalangin ni Nehemias sa kapitulo 2, nakatala sa mga talatang 1-10, nang sinabi ng hari ng Persia kay Nehemias na kanyang tagapagdala ng kopa: "Ano ang iyong kahilingan?" At mababasa natin: "Kaya't ako'y nanalangin sa Dios ng langit. Sinabi ko sa hari...." Ang hari ay nagtanong. Si Nehemias ay nanalangin, at sinabi! Isang maikling panalangin kung saan ang lahat ng inaasam ni Nehemias ay nakarating sa Hari ng mga hari at Panginoon ng mga panginoon. Namumuhay ka ba sa panalangin sa gayong paraan? Hindi ko tinatanong kung mayroon kang pormal na mga sandali ng panalangin sa mesa. Dapat. Kailangan. Subalit mayroon ka ba ng ganitong uri ng panalangin, habang nasa harapan mo ang mga tao, habang ikaw ay nasa ilalim ng matinding kagipitan. Namumuhay ka ba sa panalanging walang patid? Walang uri ng panalangin ang mas mahalaga. Ito ay pamumuhay, ito ay paglakad sa panalangin. Ito ay tipan ng pakikisama sa Dios. Sabi natin, "Huwag kang umasa sa sarili mong lakas. Lumapit ka sa Dios!" Ano ang ibig sabihin noon? Narito ang sagot. Ito ay nasa maikling panalangin ni Nehemias. Sa pagitan ng tanong ng hari at sa kanyang sagot bilang kausap, si Nehemias ay nanalangin. Si Nehemias, nakita natin noong nakaraang linggo, ay ang lalaking nasa mga pahina ng Kasulatan bilang ating halimbawa ng sumasampatayang nakatalaga sa layunin ng Dios sa lupa, ang layunin ng iglesia ng Dios. Si Nehemias ay ang tagapagdala ng kopa ng hari sa Persia. Natanggap niya ang nakakapighating balita na ang mga pader ng Jerusalem ay nasa pinagkagibaan pa rin. Sa katunayan, ang mga tao ay nasa espiritual na pagkagiba pa rin. Si Nehemias ay dumating sa mga pahina ng Kasulatan upang makita natin ang isang lalaki na hinanap ang kapakanan ng mga anak ng Israel, isang lalaking iiwan ng sandali Page 1 of 6
ang kanyang katayuan bilang tagapagdala ng kopa ng hari upang maglakbay sa isang magulo, pinabayaang grupo ng mga tao sa Filistia at gabayan sila sa pagtatayo ng mga pader. Sa unang kapitulo ng Nehemias ay nalaman natin na si Hanani, kapatid ni Nehemias, ay pumunta kay Nehemias upang sabihin sa kanya ang nakakapighating kalagayan ng bayan ng Dios na bumalik mula sa pagkabihag sa Babilonia, at kung paanong ang mga pader ng Jerusalem ay hindi pa muling naitatayo. Nakita natin doon ang matinding kapighatian ni Nehemias, kung paano siya umiyak nang marinig niya iyon at kung paano siya nanalangin sa Dios ng isang panalangin ng masidhing kapahayagan at pagsamo. Ngayon, sa kapitulo 2 ng Nehemias, makikita natin na lumipas ang panahon (tatlo hanggang apat na buwan), na sa panahong ito si Nehemias ay patuloy sa kanyang pananalangin. Naging malinaw na sa panahong iyon si Nehemias ay nagsimulang magplano na pumunta sa Jerusalem upang tumulong sa muling pagtatayo ng mga pader. Gayunman, sa loob ng 90-120 araw ay nanatili siya sa kanyang tungkulin sa haring Artaxerxes. Naghihintay siyang dalhin ang kanyang kahilingan sa hari. Maaari nating itanong, "Bakit siya naghintay? Bakit hindi niya sinabi agad sa hari, 'Kailangan kong pumunta sa Filistia. Dapat akong pumunta sa Jerusalem at tiyakin na ang mga pader na ito ay maitatayo. Ito ang nasa puso ko'"? Naghintay siya. Bakit? Marahil ay naghanap siya ng tamang pagkakataon na hindi agad dumating. Dapat nating tandaan na ang isang tao ay hindi agad maaaring lumapit sa hari at ibulalas ang isang kahilingan. Inilagay ng Dios si Nehemias sa ilalim ng isang awtoridad, at mayroon siyang pagkatawag na magsanay ng pag-iingat sa harap ng haring ito. Ngunit si Nehemias ay naghihintay lalo na sa Panginoon, upang bigyan siya ng pagkakataong dalhin ang kanyang hiling sa hari. Ito ay may itinuturo. Ito ay kapansin-pansin. Isang salita tungkol sa tawag upang maghintay. Iyon ay laging bahagi ng pagtawag ng Panginoon, ang maghintay sa Panginoon. Ang paghihintay ay hindi nasayang na panahon para sa anak ng Dios. Ito ay kinakailangang oras. Ito ay mahigpit na oras. Kailangan ni Nehemias na gumugol ng oras sa pananalangin, upang lumakas, upang maawat mula sa sarili niyang kapusukan, at upang turuan ng panghahawakan. Ganoon ka aakayin ng Dios. Marahil mayroong bagay sa iyong puso. Nais mong magmadali. Sinasabi ng Dios, "Magdahan-dahan ka. Maghintay ka sa Akin. Matuto kang maghintay sa Akin." Ang pagkakataon ay hiantid ng Dios kay Nehemias. Ito ay dumating sa ganitong paraan. Mababasa natin sa kapitulo 2, talatang 1 na ginagawa niya ang kanyang mga tungkulin ng pagsasalin ng alak sa hari ng Persia. Malinaw na ang reyna ay nakaupo rin sa tabi ng hari. Sinusubukan ni Nehemias na isagawa ang kanyang pagtatrabaho bilang tagapagdala ng kopa sa dakilang hari at reyna sa isang hangga't maaari ay hindi napupunang paraan - na kumilos na siya ay tila wala doon. Iyon ay isang mabuting tagapagdala ng kopa. Siya ay halos di napansin. Ngunit nagsimulang mapansin ng hari na si Nehemias ay napakalungkot. Mababasa natin, "Hindi pa ako naging malungkot nang gayon sa kanyang harapan. At sinabi ng hari sa akin, Bakit malungkot ang iyong mukha, samantalang wala ka namang sakit? Ito'y walang iba kundi kalungkutan ng puso." Si Nehemias, bagama't ginagawa ang kanyang tungkulin, ay hindi pa rin maitago ang pasanin ng kanyang kaluluwa. Hindi niya matiis na ang bayan ng Dios - ang bayan ng Dios, Zion, ang layunin ng Dios - ay isang bunton ng pagkagiba. Ang layuning ito ay hindi naalis sa kanyang isip sa loob ng apat na buwan. Ang Jerusalem ay nakapinta sa kanyang espiritual na paningin. Mababasa natin sa talatang 1 na inaamin din ni Nehemias, na nang tanungin siya ng hari tungkol sa kalungkutan ng kanyang puso, siya ay lubhang natakot. Sa literal, ay isang matinding takot ang sumakanya. Page 2 of 6
Bakit ganoon? Ang sagot ay hindi sa si Nehemias ay isang taong madaling matakot. Makikita natin na ito ay kabaliktaran. Subalit higit sa punto ay ito, na ito ang normal na reaksyong espiritual sa anak ng Dios na nakikita ang kanyang sarili na dumating sa lugar na kanyang ipinanalangin, ang lugar na dapat na siyang kumilos ngayon, ang takot na iyon ay dumarating sa kanya. Hayaan ninyong gamitin ko ang paglalarawang ito. Nanalangin kayo upang maging mga magulang. Ngayon ang sanggol na ipinanalangin mo ay ibinigay sa iyo at ang munting batang iyon ay kalong mo na. Oh, anong galak. Ngunit hindi ka ba nanginig nang ang tungkuling mula sa Dios ay sumaiyo? O ikaw ay tinawag upang maglingkod sa iglesia. Ikaw ay itinalaga upang maging matanda o diakono. Nang ito sa wakas ay napasa iyo, mayroong pakiramdam ng pananagutan. Ito ba ay nagpanginig sa iyo sa iyong puso? O ikaw ay hiniling na magkaroon ng pagkakataon upang magpatotoo, ipinanalangin mong makapagpatotoo ka sa taong ito, at ngayon ang taong ito ay binigyan ka ng pagkakataon sa ilalim ng probidensya ng Dios. Tinanong ka niya ng tungkol sa iyong pananampalataya, tungkol kay Jesus. Hindi ka ba nagkaroon ng isang uri ng pagkatakot sa iyo? Kaya ang pagkatakot ni Nehemias ay mauunawaan. Sinagot ni Nehemias ang hari: "Mabuhay ang hari magpakailanman! Bakit hindi malulungkot ang aking mukha, gayong ang lunsod, ang lugar ng mga libingan ng aking mga ninuno ay giba, at ang mga pintuan nito ay natupok ng apoy." Dahil ito ay matagal nang nasa puso niya, nasabi niya sa hari ang dahilan ng kanyang kalungkutan sa direktang pananalita. Si Nehemias ay laging gumagamit ng direktang pananalita. "Hari, ang layunin at lugar na ibinigay sa akin ng Dios upang ibigin ay isang kahihiyan. At dahil ito ay nagdurusa, ako ay nagdurusang kasama nito - dahil ang aking puso ay kasama sa layunin ng Dios." Naipaliwanag ng hari ang sagot ni Nehemias nang tama na mayroong nasa likod ito, isang bagay sa likod nito na itatanong niya - na si Nehemias ay may naiisip na lunas. Kaya sinabi ng hari, "Ano ang iyong kahilingan?" Ngayon ay dumating na ang sandali, ang sandaling hinihintay ni Nehemias. Dumating na ang pagkakataon para magsalita siya kung ano ang pinaka-aasam ng kanyang puso, at ating mababasa, "Kaya't ako'y nanalangin sa Dios ng langit. At sinabi ko sa hari...." Hindi niya ibig sabihin na umalis siya upang pumunta sa munting silid, pinagsalikop ang kanyang mga kamay, at gumugol ng limang minuto sa Panginoon. Sa halip, iyon ay isang nakapaikling panalangin. Hindi iyon napansin ng hari. Halos walang paghinto. Walang pag-aalinlangan sa sagot na ibinigay niya sa hari. Ang hari ay nagtanong, "Ano ng iyong kahilingan?" Kaya't ako'y nanalangin sa Panginoon at sinabi ko. Doon sa isa o dalawang saglit na pagitan hinanap ni Nehemias ang presensya ng Dios para sa kalakasan, para sa karunungan, para sa paggabay upang sagutin ang hari. Sa isang kislap ng sandali dinala niya ang buo niyang puso at lahat niyang inaasam sa Dios. Ipinahayag niya ng madamdamin ang kanyang pananangan sa Dios. Kahanga-hanga niyang kinilala ang Dios bilang tanging Dios, na dapat sambahin. Naglagay siya ng papuri sa altar at kanyang itinalaga ang buo niyang daan at salita sa Panginoon. Iyon ay maganda. Masasabi kong, iyon ay panalangin sa kanyang pinakamagaling. Iyon ay bunga ng krus ni Jesu Cristo na nagbigay sa atin ng agad na pagpasok sa biyaya na ating tinatayuan. Mga bata, ang panalangin ba ay kapag pinagsasalikop natin ang ating mga kamay? Ang panalangin ba ay kapag yumuyuko lamang tayo? Ang panalangin ba ay binibigkas lamang sa mga pangungusap, pandiwa, at layon, at mga tuldok? Ang panalangin ay paghahanap sa Dios. Sa pamamagitan ng pananampalataya isinasalin natin ang ating mga kaluluwa sa presensya ng Dios. Hindi ko ba maibibigay itong mensahe sa radyo at kasabay nito ay manalangin? Hindi ka ba makakapanalangin habang nakikinig ka at hindi mawawala ang magkadugtong na pag-iisip ng aking mensahe sa iyo sa oras na ito? Hindi ka ba makakapanalangin habang ang iyong kaibigan ay nakikipag-usap sa iyo, habang ang iyong asawa ay Page 3 of 6
nagtatanong sa iyo? Ang asawa mo ay nagtatanong sa iyo - ikaw ay mapapa-away na. Hindi ka ba maaaring manalangin bago mo siya sagutin? Hindi ka ba makakapanalangin habang nagsasalita ang isang kapatid? Hindi ka ba makakapanalangin bago ka magsalita? Si Nehemias, syempre, ay hindi nag-iisa sa ganitong uri ng panalangin. Tinukoy ko sa simula si Simon Pedro habang siya ay lumulubog sa mga alon sa Dagat ng Galilea. Siya ay nanalangin, "Panginoon, tulungan mo ako." Kundi gayundin si Daniel at tatlong niyang kaibigan na humarap sa hari - ang hari ng Babilonia - ang hari na walang awa sa kanila, ang haring galit na galit, ang haring nagbabanta sa kanila. At mababasa natin na sumagot sila nang ganito, "Ang Dios na aming tinitindigan ay kaya kaming iligtas mula sa nagliliyag na pugon." Ang tatlong kaibigan ni Daniel ay nanalangin hanggang sa hari, sila ay nanalangin sa harap ng hari, sila ay nanalangin hanggang sa pugon. At hindi ibig sabihin nito na sila ay humiling na huminto ng ilang saglit upang manalangin. Ito ang espiritu ng panalangin. Alam mo ba ang ganitong uri ng panalangin? Si Nehemias, syempre, ay maaaring naguluhan. Sino ang hindi? Ang kanyang laman ay magpapa-umid sa kanyang dila. Maaari siyang magsimulang mag-alangan: "Ah, hari, tinanong mo ako kung bakit ano malungkot....at ang nais ko. Ah, parang, uh....." Hindi. Nanalangin siya at sinabi. Magagawa mo iyon. Sasabihin mo sa akin, "Sa uri ng trabaho ko kailangan kong maging matalas. Kailangan ng amo ang sagot ngayon din. Ang isip ko ay dapat nasa negosyo. May mga dolyar na sangkot." Sasabihin mo sa akin, "Ang aking kabataan ay palabas ng pintuan na suot ang sinabi ko sa kanya kahapon na hindi niya maaaring isuot. Wala akong oras para manalangin sa puntong ito. Ako ay nasa lugar ng matinding kagipitan. Kailangan kong may masabi ngayon din. Hindi panahon upang manalangin!" Minamahal, naniniwala akong ang mga sandaling iyon ay dumarating at, oo, kailangan mong may masabi sa iyong anak. Kailangan mong managot sa iyong amo, oo. Ang isip mo ay kailangang nasa mga detalye sa sandaling ito. Ikaw ay nasa kagipitan. Ang iyong isip ay dapat nakapokus. Ikaw ay nalagay sa gipit na kalagayan. Ngunit hindi ka nailagay sa kagipitan ng pagiging tagapagdala ng kopa ng hari ng Persia. Kaya ang mag-ingat ay dapat mga salita, maging tono, maging anyo sa harap ng hari. Gayunman, narito ang isang lalaking nakatayo sa harap ng hari ng Persia at nanalangin sa Dios ng langit, at sinabi.... Iyon ay panalangin. Sagutin mo ang iyong amo. Titingala ka mula sa iyong mesa habang siya ay lumalakad papasok na may tanong. Ikaw ay titingala at sa mga mata ng Dios sa pananampalataya. At pagkatapos ay magsasalita ka. Ang iyong dalaga ay palabas na ng bahay na suot ang mga damit na iyon. Oo, may sasabihin ka....pagkatapos mong tingnan ang Dios at sabihin, "Panginoon, ngayon ay tulungan mo ako." Iyon ay panalangin. Ang panalangin ay pamumuhay sa presensya ng Dios. Kung paanong ang panalangin ni Nehemias ay biglaan, ay gayon din ang sagot ng Dios at ang kaloob ng biyaya sa kanya ay biglaan. Mababasa natin sa Isaias 65:24, "At mangyayari na bago pa sila tumawag ay sasagot ako, samantalang sila'y nagsasalita ay makikinig ako." May sapat na biyayang ibinigay kay Nehemias, una sa lahat, na doon ay nakapagsalita siya at nailarawan sa hari ang pangangailangan ng Jerusalem at ano ang inaasam niyang gawin. Ipinangako ni Jesus na ang Banal na Espiritu ay ibibigay sa iyo at masasabi mo ang kailangang sabihin. Ibinigay ng Dios kay Nehemias ang lakas upang gawin iyon. May mga bagay na nasa puso na niya. Pinag-isipan niya kung paano siya hihiling ng maraming beses. Pinili niya ang mga salita. Subalit nang dumating ang sandali, ang Dios ang nagbigay ng biyaya upang magsalita. Ang Dios ang nagbigay sa kanya upang makatayo sa harap ng hari alang-alang sa Dios at, walang kahihiyan, ay nagsabi ng pangangailangan ng Zion. "Kung ikalulugod ng Page 4 of 6
hari," nabasa natin, "at kung ang iyong lingkod ay nakatagpo ng biyaya sa iyong paningin, suguin mo ako sa Juda, sa lunsod ng libingan ng aking mga ninuno, upang aking muling maitayo ito." Nais kong itayo ang mga pader ng Zion. Ako ay isa na nakatalaga sa layunin ng buhay na Dios sa lupa. Ang aking paglilingkod ay sa Kanya at sa Kanyang layunin. Sa mga salita ni apostol Pablo, "Hindi ko ikinahihiya ang ebanghelyo ni Jesu Cristo." Iyon ay sapat na biyaya upang sagutin ang tanong ng hari. Nagpatuloy ang hari. "Gaano katagal kang mawawala, at kailan ka babalik?" Si Nehemias ay handa sa tanong. Kaya, "Kung ikalulugod ng hari, magbibigay ako sa kanya ng oras." Iyon ay sapat na biyaya upang planuhin kung ano ang mga kailangan niya (t. 7): "Sinabi ko naman sa hari, ... bigyan sana ako ng mga sulat para sa mga tagapamahala ng lalawigan sa kabila ng ilog, upang ako'y kanilang paraanin hanggang sa ako'y makarating sa Juda." Humingi siya ng nakasulat na pahintulot sa kanyang misyon - pahintulot mula sa hari na payagan siyang makadaan sa iba't ibang checkpoint at mga hangganang tawiran ng mga kaharian upang makapunta siya sa Jerusalem. Naplano niya ang kinakailangang mapagkukunan. Gumawa na siya ng kanyang listahan ng mga kagamitan sa pagtatayo para sa trabaho. Tinantya niya ang panahong kakailanganin ng proyekto. Humiling siya ng opisyal na mga dokumento na nagpapahintulot sa kanyang mga gagawin. Bakit sa palagay mo, lahat ng iyon ay kasama dito? Hindi ba ang diin na dapat gawin ay hindi siya mag-iisip, manalangin lang at pagkatapos ay magsalita? Hindi. Lahat ng detalyeng iyon ay pinag-isipan ni Nehemias. Itinuturo nito sa atin na ang panalangin ay nagbubunga sa atin ng tungkulin at pag-iingat. Hindi ito (ito ay hindi mabuting parirala - si Nehemias ay hindi ang magtatanggol sa pariralang sasabihin ko), hindi si Nehemias 'kumawala at hayaan ang Dios.' Hindi ito, "Ang Panginoon ay magbibigay, kaya itapon na ang spreadsheet." Hindi, iyon ay gawa lahat ng Dios at alam ito ni Nehemias. Kaya inilagay ni Nehemias ang kanyang sarili upang maging masikap at tapat na lingkod. Alam niya na ang mga plano ay kailangang gawin. Alam niya na kung dadalhin siya ng biyaya ng Dios sa puntong bibigyan siya ng hari ng pahintulot, kung gayon ay dapat siyang maging handang sagutin ang mga tiyak na tanong na itatanong ng hari. Gaano katagal? Anong uri ng kagamitan? Bakit mo gagawin ito? Kaya si Nehemias ay namuhay sa pananangan at nanalangin sa Dios, at ginawa niya itong takdang aralin. Siya ay handa. Siya ay masikap. Ngunit siya ay umasa sa Dios. Si Nehemias, ay may malalim na kombiksyon tungkol sa iglesia ng Dios at ang layunin ng Dios. Naniwala siyang kailangan niyang gugulin ang kanyang sarili sa layunin iyon. Naniwala siyang ang lahat sa layuning iyon ay dahil sa pagsasaayos ng Dios. Ang dalawang iyon ay magkasama. Maingat siya sa kanyang pagpaplano. Masikap siya sa kanyang mga tungkulin. Ngunit alam niya na ang plano niya ay walang matatapos. Malibang ang Panginoon ang magtayo ng bahay, mababasa natin, ang mga nagtatayo nito ay walang kabuluhang nagpapagod. Malibang ang Panginoon ang magbantay sa lunsod, ang bantay ay nagpupuyat nang walang kabuluhan. Ang biyaya ng Dios ang naghahatid ng mabuti sa iglesia. At tayo ay dapat umasa sa Dios. Kaya, manalangin! Ang kasapatan ay hindi sa atin, kundi sa Dios. Nauunawaan mo ba ang mga bagay na ito - bilang matanda? Bilang ama at asawa? Bilang magulang? Kayong lahat na nagmamahal sa Panginoon, lahat kayo na, sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, ay magsasabing, "Hinahangad ko ang Kanyang karangalan upang gawin ang Kanyang kalooban. Ninanais ko ang Kanyang layunin upang umunlad" - alam mo ba na ikaw ay ganap na umaasa sa Kanyang biyayang sapat? Minsan pa, may praktikal na mga aral na matututuhan natin mula sa lahat ng ito. Page 5 of 6
Una sa lahat, mamuhay tayo sa espiritu ng panalangin. Kung ang mata ng Dios ay nasa iyo bawat sandali ng bawat araw, ang mata ng awa, kahabagan, pag-ibig, at katapatan, kung gayon hindi ba dapat ang mata ng iyong puso ay nakatuon palagi sa Kanya? Hindi ba ang maliliit na panalangin, mga sulyap sa langit, ay nagiging pinagpalang kasanayan sa iyong buhay? Gaanong pighati, kakulangan ng espiritual na kahinahunan, kawalan ng kasiyahan ng Kanyang sapat na presensya, gaano karami noon ang hindi sa atin dahil, sa mga sandali ng kalungkutan, pagsubok, kapighatian, at kagipitan tumitingin tayo sa loob at hindi sa labas? Tumitingin tayo sa ibaba at hindi sa itaas. Maaari kang manalangin - palagi, kahit saan. Habang sinasalungat natin lahat ng kawalang-galang, ang pagbibiro, at ang kalapastanganan na dinadala sa buhay-panalangin ng mga Cristiano, ang pagkakamali ng kawalang-galang ay hindi dapat humadlang sa atin mula sa karapatang manalangin. Ang daan ay bukas sa iyo. Sa araw-araw na hanapbuhay, at sa ilalim ng bawat araw na pananagutan, at sa ilalim ng araw-araw na kagipitan, maaari kang manalangin. Maaari kang pumunta agad sa iyong isipan sa Dios. Hindi iyon kawalang-galang. Maaari kang manalangin habang naglalakad. Maaari kang manalangin habang ikaw ay nagmamaneho. Maaari kang manalangin habang ikaw ay nag-iistima ng iyong mga kaibigan. Maaari kang manalangin habang ikaw ay dumadalaw. Maaari kang manalangin buong araw. Maaari mong ilagak sa Kanya lahat ng iyong alalahanin na palaging bumabalik sa iyo - ang mga luhang iyon, ang mga pasaning iyon, ang mga tanong na iyon. Maaari mong palagiang ilagak ang mga iyon sa Panginoon. Ikaw ay Kanyang aalalayan. Lumapit ka sa Kanya! Pangalawa, pagtiwalaan natin ang mapagbiyayang probidensya ng Dios. Nakita ni Nehemias ang mabuting kamay ng Dios sa kanya. Nakita niya ito nang lubos. Nakita niyang ang Dios ay gumagawa. Nakita niya kung ano ang maibibigay sa kanya ng pananampalataya lamang na makita - ang makapangyarihang kamay ng Dios na sumusupil sa lahat ng bagay - hindi siya ginagawang iresponsable, kundi binibigyan siya ng katiyakan at kapayapaan. Kaya, ang hari ay nagtanong. At ang kausap ay nanalangin at nagsabi. Manalangin tayo sa gayong paraan, palagi. Sa isang sandali hayaang ang ating puso at ang ating pagnanais ay lumapit sa Dios. At mamuhay tayo sa ganitong paraan upang makita natin ang mabuting kamay ng Dios sa atin. Manalangin tayo. Ama, pagpalain Mo po ang mensaheng ito sa aming mga puso. Gamitin Mo ito sa paglakad sa buhay na mayroon kami. Patawarin Mo kami sa aming mga kasalanan. Sa pangalan ni Jesus, Amen. Page 6 of 6