Kahayaw Unang Isyu, Unang Bolyum | Marso 2018 KADLiT MegaZINE (mula sa KADLIT Online Magasin) Editor Marius Carlos, Jr. Larawan ng Pabalat Disenyo ng Pabalat at Magasin Anna Patricia Adiaz Karapatang-ari ©2018. Katipunan ng Alternatibong Dibuho, Liriko, at Titik, mga kontributor Lahat ng akda sa kalipunang ito ay pawang orihinal at hindi maaaring kopyahin o ilathala sa anomang paraan nang walang pahintulot ng mga may-akda at ng Katipunan ng Alternatibong Dibuho, Liriko, at Titik. Nananatili ang karapatang-sipi nito sa mga may-akda at sa pamunuan ng Katipunan ng Alternatibong Dibuho, Liriko, at Titik. Samantala, ang mga larawang ginamit sa disyenyo ng pabalat at magasin ay nagmula sa public domain file ng internet, maging sa mga kontributor ng Katipunan ng Alternatibong Dibuho, Liriko, at Titik. Ang mga ito'y ginamit na naayon sa limitasyon ng karapatang-suri nito. Ang anomang puna, opinyon, suhestiyon, pahatid, at mga kontribusyong pampanitikan at sining ay maaaring ipadala sa ng Katipunan ng Alternatibong Dibuho, Liriko, at Titik. Para sa karagdagang detalye, mangyaring sundan ang aming sumusunod na social media accounts: Email Address: Facebook Page: Facebook Group: Wordpress: Wattpad: SoundCloud: KADLiT Music Bandcamp: KADLiT_music YouTube: KADLiT Channel
kahayaw koleksyon ng mga sanaysay
mga nilalaman 1 Ang Buhay sa Kilay Anna Patricia Adiaz Ang Makulay na Mundo ng Alter Yoseph Domingo 3 5 Proseso ng Pagpupuki [Invagination] Marius Carlos, Jr. Simbang Gabi D.J. Manjares 8 14 Spokening Dollars John Kenneth Bea Pinoy Kabitbahay Bersyon 2.0 Carlo Dela Cruz 17 20 Mapait ang Tinta ng Bolpen Alma Reyanldo
1 Ang Buhay sa Kilay Anna Patricia Adiaz Noong nakaraang taon, habang pumapatay ng oras sa pag-i-scroll down sa aking Facebook newsfeed, mayroong nagpadala sa akin ng isang larawan. Larawan iyon ng plataporma ng isang estudyanteng tumatakbo bilang pangulo ng Student Council sa kanilang paaralan. Ang nakalagay: Kapag naging pangulo ako ng SC, libre na ang wet wipes sa main gate pambura ng kilay! Natawa ako. Alam kong isa lamang iyong biro, maging ang pagtakbo ng nasabing estudyante, ngunit sa isang banda, napaisip ako, ganoon na ba talaga kalala ang mga kilay ng ilan para gustuhin ng isa na magpamigay ng libreng wet wipes bilang pambura nito? Noong 2015, naging viral sa social media ang isang video ng mga kabataang babae na tinawag ang kanilang sarili bilang "pabebe girls". Hindi ko alam ang kanilang layunin sa paggawa ng video na iyon pero ang inisyal kong reaksyon matapos iyong mapanood ay nainis, ngunit kung bakit kaagad iyong nawala, iyon ay dahil sa kiliting dala ng kilay ng isa sa mga nasa video. Bakit wala siyang kilay? Ang naging tanong ko sa aking sarili. Nagbasa-basa ako sa comments section ng nasabing video at nag-scroll down pa sa aking news feed at doon ko nakita na hindi lamang ako ang nagtatanong. Ginawang katatawanan ang kawalan niya ng kilay. Naging meme siya sa isang iglap at mga ilang linggo rin siyang palitaw-litaw sa aking mga mata. Pero bakit ba kasi big deal sa akin--sa karamihan ang kawalan niya ng kilay? Ano naman kung wala siyang kilay? Siguro nga, nasobrahan na talaga ako sa panonood ng mga makeup tutorials sa youtube kung saan ko nalaman ang kahalagahan ng kilay sa mukha ng isang tao dahil "it will make or break your look" daw. Dahil nga sa prinsipyong iyon ng mga makeup gurus, umusbong ang #eyebrowsonfleek at ang mas makamasa na #kilayislife. Sa social media, nagpapatalbugan ang mga kababaihan, maging ang mga kabaklaan sa pamamagitan ng kanilang mga kilay. Nauso rin ang mga mura at kadalasan ay pekeng mga eyebrow pencils at gels. Ayos. Mas natuto silang mag-ayos. Pero madalas, naaabuso ang kapangyarihan ng pagdodrowing ng kilay. Doon nag-ugat na maging katatawanan kahayaw
2 ang #kilayislife at kalaunan ay nagbunga ng. . . wet wipes. Sa pagbabalik sa kasaysayan, noong mga 800 hanggang 146 BC, ang unibrow o ang kilay na magkarugtong ang katumbas ng #eyebrowsonfleek, habang noong 1920s naman ay mga kilay na kasing nipis ng karayom ang nauso. Sa panahong ito, tiyak na hahagalpak ang karamihan kapag nakakita ng sino mang mayroong kilay na kagaya ng mga nabanggit--gagawaa¬n ng meme at ilang linggong magte-trending sa social media. . . kagaya ng isa sa mga pabebe girls. Pero, kung iisipin, wala namang katawa-tawa sa mga kilay na nasobrahan o nakulangan sa pagkakadrowing. Nangyari lamang na mayroong beauty standard na tumatakbo sa mundo, at nagiging katawa-tawa tuloy ang sinumang nakasalungat dito. Mas kapansin-pansin pa ito dahil kung tutuusin ay pagkikilay nga ang beauty obsession sa dekadang ito. Narito tayo sa panahon na kung walang kilay ang isang tao, hindi na natin iisipin na nagsusunog ito ng kilay sa sobrang sipag mag-aral. Mas papanigan natin ang pag-iisip na baka wala lang siyang pambili ng pangkilay. Pero hindi ako magpapakaplastik dito, mahirap nga pagkatiwalaan ang isang tao na hindi maayos ang pagkakadrowing ng kaniyang kilay, bukod sa nakatatawa ring tingnan. Malakas ang iniiwan nitong impresyon sa akin o marahil sa karamihan-- na para bang maaaring gawin ng isang tao ang lahat ng kabutihan sa mundo ngunit matatandaan lamang siya sa kaniyang kilay na hindi maganda. Bago pa malaos ang mga pabebe girls, napanood ko pa sa telebisyon kung paano binago at pinaganda ang kilay ng isa sa kanila na aking nabanggit. Ayos na siya maging katatawanan sa rin iyon para sa kaniya, para hindi na pagiging ang social media. Kahit na sinasalamin sunod-sunuran sa mga beauty standards ng mundong ito. niya Sabagay, hindi mga standards na iyon. isang araw nga Baka demands ng wet wipes ng kilay. Ang kilay naman ang magiging bagong mababasa niya ito ay niya ako, pagkatapos pagtataasan ng kilay. naman solido ang Nagbabago rin. tataas ang ay bilang pambura ni pabebe girl uso, at kung pagtatawanan iirapan at ay kahayaw
3 Ang Makulay na Mundo ng Alter Bryan Elijah Trajano Ang social media ay malaking bagay sa mga kalalakihang bahagi ng komunidad na LGBT. Patuloy itong umuunlad. Nagsimula sa MIRC, naging Grindr, Hornet, Planet Romeo na dati namang Guys2Men. At ngayon, may tinatawag nang mga alter ego. Ang alter ego world o mas kilala sa tawag na alter ay isang komunidad sa Twitter ng mga kalalakihang Pinoy, kung saan nila nilalabas ang kanilang pangangailangang sekswal o di kaya ang kanilang mga tunay na pagkatao, na hindi alam ng madla. Lalo na't marami pa ring taong mapanghusga kahit sinasabi nilang tanggap na ang mga bakla't tomboy sa ating bansa. Natuklasan ko ang mundo ng mga alter noong 2014, salamat sa isang kaibigang mayroong ganoong account sa Twitter. Ang alam ko lang kasi noon, plataporma lang ang Twitter kung saan pwede kang magkaroon ng kaibigan o kaya ka-trip sa mga gay sites tulad ng Planet Romeo o kaya sa app na Grindr. Sumali lang naman ako para makahanap ng ka-trip at nang may mabahagian na rin ng tunay kong pagkatao. Hindi ko inaashan ang nilalaman ng mundo ng mga alter dahil napakamakamundo nito. May mga kakilala akong hindi ko inaasahang may mga tinatagong kamunduhan sa kanilang katawan at hindi ko rin inaasahan na hindi pala sila bahagi ng tuwid na daan (o pagiging 'straight' o heterosexual). Kahit ganito pala ang sitwasyon, naging daan ang mundo ng mga alter upang mas makilala ko pa sila at maging mas malalim ang aming pagkakaibigan. Bilang estudyante sa kolehiyo, ang hirap makahanap ng mga katulad mo dahil sa mga taong ginagawang katatawan ang mga bakla. Noong pumasok ako sa mundong ito, hindi ko inaasahang maraming lalaking nasa kolehiyo ang may ganitong klaseng account sa Twitter. Mayroon ding mga yuppies at may mga may edad trenta pataas sa mundong 'to. Sa alter world din nagkalat ang mga video ng mga taong nagpapakita ng kanilang taglay na galing sa iba't ibang aspeto ng pagtatalik. Mayroon ding nahilig sa pagpapakita ng kanilang mga katawan, na animo'y mga modelo. kahayaw
4 Hindi naman limitado sa pakikipagtalik ang mundong ito. Mayroon ding mga magkakarelasyong dito na namahay dahil hindi nila maipakita sa madla ang kanilang pagmamahalan, bunsod na rin ng mapanghusgang mata ng lipunan. Hindi ko sila masisisi sa desisyong manatili sa mundong ito. Tunay nga namang mas ligtas kaming lahat sa mapanghusgang mata ng lipunan tuwing kami'y naglalagi sa alter world sa Twitter. Hanggang ngayon na nagtatrabaho na ako, nasa alter world pa rin ako, kahit may mga taong alam na kung ano ang talaga pagkatao ko, kailangan ko pa rin 'to dahil may mga taong tinuturing kong tunay na kaibigan sa alter world. Sa bawat araw na pananatili sa mundong 'to, hindi na tawag ng laman ang ay mga kaibigan na makakasama at Masasabi kong kasama ko na rin ang at ginhawa. hinahanap ko, bagkus kapareha ang mga hilig. mga taong ito sa hirap Sa paglipas ng ang taong mga lang mga bakla ang babae at lesbiyana sa Twitter. Ang tingin pa rin naman na nagkakagusto sa dahil naniniwala pa rin para sa babae lamang ang kapag lalaki. lalaki panahon, dumami na nang dumami sumandig sa mundo ng alter. Hindi narito; mayroon na ring mga lalaki, mundong ginagalawan namin sa kasi ng karamihan sa mga lalaki kapwa lalaki ay hindi normal ang karamihan na ang lalaki ay at hindi naman makakabuo ito sa kapwa nakipagtalik Ang masasabi na manipestasyon h i n d i bansang 'to. Kahit sinasabi nila na K, Vice Ganda at ibang mga bakla na rin talaga lubusang tanggap ang mga ito. Kahit ganoon, unti-unti rin naman ibang tao na kilalanin pa ang sarili nila pagkatao. ko, ang alter ay isang pa rin tanggap ang LGBT sa tanggap na dahil may Allan nasa telebisyon, hindi pa katulad namin sa lipunang nagiging bukas ang mga na bumubuo sa kanilang kahayaw
5 Proseso ng Pagpupuki [Invagination] Marius Carlos, Jr. Maraming bagay ang tumatakbo sa isip ko tuwing nagbabasa ako ng mga komento at mga paskil sa Peysbuk. Marahil dahil ito na ang bagong unibersal na tambayan-slash-tahanan ng marami nating kababayan sa cyberspace. Hindi lamang ang kabataan ang matatagpuan dito - marami ring may edad na, at mga nagnanais na maging isip-bata. Iba-ibang unibersong sosyal at kultural ang matatagpuan sa social media networks, at ang Peysbuk ang pinakamalaki at pinakanamamayagpag sa kanilang lahat. Pero may mali. Laging may mali tuwing may inaakap ang madla. Ito ang paniniwala ng masungit na manunulat na si Theodor Adorno ng Frankfurt School. May mali, ani niya, tuwing may sumisikat at nagiging popular. Tuloy pa niya - nasa popular ang mga kadena at iba't ibang gapos. Sige kayo, babala niya: kayo rin ang magsisisi sa huli. Kumukunot ang aking noo tuwing nakakakita ako ng mga ispektakel sa social media na kinahuhumalingan ng libu-libong Pinoy. Kumbaga sa gamot, may side effect. At kumbaga sa opera, may esponghang naiwan sa loob ng tiyan. Niyakap nang buong buo ng madlang Pilipino ang Peysbuk, Twitter at Instagram. Walang pagdududa, walang pag-aalinlangan. Kaya may problema. At si Adorno, bumibiling sa kaniyang hukay. Ngunit ang problemang ating kinakaharap, 'di tulad ng mga palasak na problema na mayroon tayo sa buhay: sakit ng ngipin, pagkawala ng pitaka sa jeep, pagtaas ng presyo ng mga bilihin, pagsusungit ng may-ari ng pinagtatrabahuhan, biglang pagtaas ng presyo ng inuupahang kuwarto, atbp. Ang problema ay mas malalim - nakabaon at isinibat sa balat, kalamnan, buto at maging mga ugat. Dumadaloy ito sa utak, dila, ilong, baga at maging sa mga pinakaiingat-ingatang mga hiyas ng kalalakihan at kababaihan. Bigyan natin ng pangalan. Kailangan may pangalan. Ito ang proseso ng pagpupuki. kahayaw
6 Ang puki, kepyas o pekpek ay isang malamilagrong/nagmimilagrong regalo ng Diyos sa... Hindi ko sasabihin na kalalakihan kasi kalokohan 'yon. Hindi naman nilalang ang kababaihan bilang regalo sa kalalakihan, kung naniniwala ka man na may Naglalalang. At lalong hindi masusukat ang halaga ng puki sa pagtingin kung paano ito nais gamitin ng lalaki. Kung regalo man ito, regalo ito sa Sangkatauhan bilang bahagi ng katawan, signos at paalala ng mga bagay na dumaan at mangyayari pa lamang sa hinaharap. Ano ba talaga ang puki? Ang puki ay isang tupi lamang ng tisyu sa katawan ng babae na nagdudugtong ng labas at loob. Dito dumadaan ang organong panlalaki upang magpunla ng semilya. Dito rin dumaraan ang iba't ibang bagay na nagbibigay ng sarap at kilig sa babae. Ayon sa mga siyentipiko, ang clitoris o 'kuntil' na bahagi ng puki ng babae ay walang limitasyon pagdating sa pagbibigay ng sarap sa pagtatalik o pananalsal. Ang kuntil ay parang buton na puwedeng pindutin paulit-ulit hanggang sa mawala na sa sarili ang may-[ari] nito. Wala itong limitasyon, at ang tanging gamit lamang nito ay pagbibigay ng sarap. Bakit ba kasi may puki? Ito nga kasi ang dugtong ng labas patungong loob. At ang proseso ng pagpupuki ang nagbabaligtad sa isip ng madla upang dumaloy paloob ang semilya ng social media. Ituring natin na ang isip ay tabula rasa o blangkong canvas. Ngunit hindi naman diretsong nagmamarka ang kultura sa isip ng tao. Mali ang pananaw na ito kasi lumilitaw na parang mga robot ang madla, at walang pag-asang makawala. Hindi - ang isip ay maaaring tabula rasa, ngunit ito ay dumaraan sa proseso ng pagpupuki rin. Ang semilya ng kultura ay may kailangang daanan para makabuo ng supling sa kaisipan. Ngunit hindi lahat ng supling ay kaaya-aya. Maraming supling ang kultura sa isip ng Pinoy ang nagiging maligno at tiyanak. Na sa halip na aluin mo at padedehin ng bagong-timplang gatas, ay nanaisin mong baunan ng matulis na kahoy sa bumbunan - ala Shake, Rattle and Roll! kahayaw
7 Ang social media sa kabuuan ay nagsupling ng iba't ibang klaseng maligno at tiyanak sa pisikal na realidad ng Pilipinas. Sapagkat ang social media ay imbakan ng sosyal, political at kultural na semilya, at ang isip ng mga Pilipino ang kolektibong puking hinahangad nito, may arawang orgy na nagaganap tuwing nagbubukas ng social media ang madla. Sa panahon ng mga DDS, Dilawan, 'edgy kids,' 'fuccbois,' at iba't ibang mga hanay na hindi mawawaan na mga tauhan sa Internet, ang dispersion o pagkalat ng mga ideya at paniniwala ay walang humpay, walang limitasyon at walang preno. Bagamat nakasunod sa pagiging 'fad' ang karamihan sa mga bagay na nasa Internet, nagkakaroon pa rin ng malimit na progression o pagkakasunud-sunod na lohikal base sa kung ano ang dumaan na. Kaya hangga't walang mga bagong ideyang babalangkas ng bagong daan, iisa ang tunguhin, at madalas ito'y patungo sa karimlan. ang mga pinuking isip Iba't ibang titi ang pagtanggi at pagpayag, ng madla, at depende makapasok dapat maaaring ang mga titing lagusan sariwang pa'y nabibiyayaan pa rin inipong lansa. At upang makapaglipat ng init sa magdamag, pagkatapos ng palitan ng sa isip ng madla at ang semilya'y babalot na doon na mananahan ng ilang buwan o taon, sapagkat ang semilya'y punlang hindi magsusupling ng anak ng ibang klaseng semilya, at ang pinakamarami ay siyang magwawagi sa karera ng pambubuntis ng kamalayan. pilit na pinapasok sa aktuwal na hindi na n g Ito ang proseso kung bakit sa likod ng sa halinghing na kababalaghan na palang ng pagpupuki at tawanan at matamis tuwina, mayroong nagaganap. kahayaw
8 Simbang Gabi Daniel Jude Anilao Simbang gabi. Ang espesyal na isang linggo sa mga Kristiyano na binibigyan sila ng tsansa na makumpleto ang isang linggong pagsisimba sa pag-asang matutupad ang mga kahilingan, basta't nakumpleto ang pagsisimba mula December 18 hanggang sa araw ng Pasko. Ako rin naman ay sumubok na kumpletuhin ang nasabing "pitong gabi," sa pagbabakasakaling matutupad ang mga kahilingan ko sa buhay. Ngunit dahil sa mga nangyari sa akin noong unang gabi, sa halip sa suwertihin ay minalas pa yata ako. Cue the Illuminati Conspiracy song. Inaya ako noon ng mga kaibigan ko na naging mga kaklase ko noong nakaraang taon na subukang kumpletuhin pitong araw ng simbang gabi. Nagbigay ng mga suhestiyon kung saan magsisimba, saan kami magkikita-kita, at kung ano isusuot namin. Napagkasunduan naming magkita-kita kami sa paborito naming tambayan, sa computer shop ni Kuya Intat, na 320 metro ang layo sa aming eskwelahan. Umuwi ako sa bahay mga bandang ala-sais trenta'y kwatro ng gabi (pang- hapon na klase ang shift namin) at agad akong kumain ng hapunan.Kunti lang ang kinain ko dahil chopsuey ang ulam at hindi patok sa panlasa ko iyon. Agad akong nag "half-bath" o naglinis ng katawan nang mabilis at nagsuot ng tokong na shorts at isang brown polo shirt na imitation. Nabili ko ang yellow Kobe '11 na ito sa isang bangketa sa Valenzuela. Hinugot ko ang pinakatago-tago kong fifty pesos at nagpaalam kay Mama na magsisimba ako sa Our Lady Of Lourdes Chapel kasama ang mga kaibigan ko. Pinayagan naman ako, pero binalaan niya ko na baka mahuli kami ng mga tanod kapag dumating ang curfew na alas-diyes. Pakialam ko, 18 naman na ko! Humalik ako kay Mama, nagpaalam sa mga kapatid ko at umalis. TIME CHECK: 7:05 p.m. kahayaw
9 Alas-siyete na noong nakita ko ang oras sa screen ng cellphone ko. Bumaba ako sa tricycle, nagbayad at umupo sa bangko sa gilid ng computer shop ni Kuya Intat. "D.J.! Pormang-porma ka ah! Saan lakad natin?", bati sakin ni Kuya Intat. "Diyan lang Kuya Intat, magsisimba lang!" "Diba sabi mo sakin, satanista ka D.J.? Ano ulit yun religion mo, nakakatawa yung pangalan e, kaso nakalimutan ko na/" "La-Veyan Satanism." "Yun nga! Hahahahaha! Ba't mo naman naisipan magsimba? Magbabalik loob ka?" "Pakisama lang sa kaibigan." "Baka masunog ka, nyahahahaha!" "Utot mo." Sabay ng pagtatapos ng pag-uusap namin ay dumating na si John Lloyd, ang bestfriend ko. Nag-apir kami at nanigarilyo sandali, libre niya. Maya-maya pa'y dumating na ang iba ko pang mga kaibigan at sakto, magsisimula na ang misa. Malapit lang naman ang chapel sa eskwelahan. Isang kanto lang ang layo, katabi ng bahay-sambahan ng Iglesia ni Cristo, katapat ng Jesus is Lord, at sa kanan naman ng isang maliit na Christian ministry. Punong-puno ng tao ang labas ng kapilya, bata at matanda, payat at mataba, politicians at ilang sikat na personalidad sa lugar, at hindi mawawala ang mga local gangsters na naka ¾ na maong at binagayan ng maluwag na Joker Brand t-shirts. Nakatambay lang ang mga ito at halatang walang intensyong magsimba. Sa gilid ng gate ng chapel ay ang walang kamatayang sidewalk vendors, mga tindero ng mais at scramble, si ,anong na busy sa pagpapaikot ng ibebentang cotton candy, si ate na palung-palo kung makahalo ng tinda niyang popcorn, si kuyang tindero ng mga smuggled earphones at headsets, isang tindero ng siomai at fishballs, kahayaw
10 at marami pang iba. Nagsisimula na ang misa. Dinig ko ang magandang himig ng choir na umaawit. Nakita ko ang mga kaibigan kong hindi nakikinig o dedma lang, si John Lloyd ay may dalang Rubik's Cube at naglalaro. Si Carl naman, wagas kung makapag-Facebook. Si Neil, busy makipag-chikahan. Ayos naman ang misa, maayos naman ang homily ni Father kahit kaboses niya si Renz Verano. Noong bigayan na ng ostiya, siyempre tumanggi ako, atheist ako e. Kinanta ang Ama Namin at Kordero ng Diyos, pero parang wala naman sa puso ko ang espirito ng misa. Sa wakas, natapos na rin ang misa. Agad akong kumawala sa miserableng pamisa sa simbahan at agad naghanap ng mabibilhan ng sigarilyo. "Yosi tayo," alok ko sa kanila. Agad namang kinuha ni John Lloyd ang dalawang stick na hawak ko. Kinginang kumag, nabuhay na naman sa hingi. Habang nakatambay sa tindahan, pinanood ko ang pagdagsa ng mga taong papasok para sa susunod na misa. Talaga namang matibay pa rin ang pananalig ng nakararaming Pinoy kay Hesus at sa Diyos. Sa tatlong daan yatang kumain ng ostiya, ako lang ang nasa legal na edad na hindi nakipila. May mga hindi rin naman kumain - mga nanay na may alagang sanggol, mga mangilan-ngilang matanda na hindi ata ramdam na bigayan na ng mahiwagang tinapay na walang lebadura. Ako lang siguro ang bukas ang diwa at talagang umayaw lang. Halos hindi mahulugang karayom ang simbahan sa dami ng mga taong dumalo. Napansin kong todo kung pumorma halos lahat, animo'y dadalo sa inaugural speech ng pangulo. Lumingon ako sa kanan, at nakita ko ang mga tropang 'thug life' na may nakursunadahan na. Pero, makaraan ng ilang kusot sa aking mata, si Darius pala 'yung pinagtitripan. Maliit kasi, tsaka ang pormahan parang coño na may slight na fuccboi influence. Nakita ko na ginigitgit siya ng isang gangsta sa gilid. "Gago, si Bata pinagtitripan!" kalabit ko sa mga barkada ko. kahayaw
11 Nanigas silang lahat, hindi mapakali, hindi alam ang unang gagawin. "Kingina, hindi natin kaya 'yan, mga OPH 'yan!" sambit ni Pepay. "Gago, anong OPH?" tanong ko. "OPH! Original Pinagbuklod Hood! Taga-taas 'yan sila, puta 'wag na nating galawin si Darius, baka sakaling tumigil rin sila." Nagpanting ang mga tenga ko. Tangina, 'wag galawin? E kahit hindi ko close masyado kay Darius e tropa pa rin 'yon, tapos 'hayaan' na lang raw? Puta, 'yan ba kaibigan? "Tangina, pababayaan mo lang si Bata?" Wala nang pero-pero, pagkaubos ng yosi ko e, agad akong lumapit. Para akong si Frank Castle, pinagtatabig ko lang lahat ng taong makakasalubong ko. Walang nagtagumpay na mapatigil ako kahit ilang segundo lang. Si Bata, tanaw ko, halatang kabado na, iba na ang timpla ng mukha, nakatingin kay Carl at Pepay. Halatang naghuhumiyaw sa emosyon niya ang mga salitang "TANGINA TULONG!" Hindi niya namalayan na naglakad ako patungo sa puwesto niya. Pagkalingon ni Darius, katabi ko na siya. Hinatak ko siya papaalis, pero biglang pinigilan kami noong gangstoink na may Good Morning Towel sa ulo. "Sa'n mo dadalhin 'yan?" tanong niya sa akin. "Kaibigan ko 'to." Tumayo lahat ng mga miyembro ng OPH. 'Yung isa, may dala pang paddle na may acronym ng grupo nila. Inisip ko, 'di ba, dapat Latin letters 'yon, hindi 'yung simpleng alphabet lang? Mga gunggong talaga. "Sa'n mo dadalhin, brad?" tanong ng isa. "Kaibigan ko nga, iuuwi ko na, kasi tapos na ang misa," sabi ko. Binalasa ng miyembro sa kanan ko 'yung hawak niyang baraha. Gago, ba't siya may baraha? "Kaibigan, amin 'yan." "Ulol," matigas kong sagot. kahayaw
12 Lumapit sa akin ang founder yata nila: kamukha ni Andrew E, puwera sa katawan dahil hindi siya mataba, 'di katulad ni Andrew Ford Medina. "Gusto mong banatan ka namin?" Sa puntong 'yon, kabado na rin ako, kahit ba may alam ako sa martial arts, e marami pa rin sila, hindi naman ako master ng kung-fu kagaya ni Jet Li, na lumilipad- lipad pa sa hangin na parang nasa wuxia film. Binilisan ko ang proseso ng utak ko. Kailangang mag-isip, kundi patay ako rito. Nahagip ng kanang mata ko 'yung hawak na paltik noong isang kupal sa kanan ko. Pinalakad ko si Bata ng paunti-unti, hanggang makalayo siya, habang nag- signos ang hudyat ng panimula ng misa, bigla akong kumaripas ng takbo. Ika nga nila, 'run like hell'. Ramdam kong sinundan ako ng mga gangstoink sa likuran. "Puta, takbo na!" hindi natinag mga barkada ko, nanigas sila - parang mga Roman statues. Pinanood lang akong tumakbo habang may humahabol sa aking lima o anim na katao. Naloko na, hindi ako mabilis tumakbo, alam kong mapapagod rin ako paglaon. Buti na lang at naisip kong mag-kuta kay Kuya Intat. Bigla akong pasok sa computer shop niya. "Oh, 'nyare?" gulat na tanong ni Kuya sa akin. "Lock mo 'yung pinto, hinahabol ako ng mga OPH!" hingal kong sagot. "Diyan ka lang pare," bilin niya, at bigla siyang lumabas ng pinto upang komprontahin ang gang na kakarating lang rin at anumang oras ay papasukin na nila ako, salamat kay Intat at natigilan sila ng bahagya. "Kuya, babanatan namin 'yung gago diyan sa loob!" Nagsindi ng sigarilyo si Intat. "Gago, 'wag niyo gagalawin kostumer ko sa loob. Ako makakalaban niyo." kahayaw
13 "Tangina, labas mo na!" "Tanga, ayoko e! Papatawag ko mga BPAT! Ha, Barangay Patrol mga gago, ano? Papasukin niyo shop ko? Kapag may nasira diyan, irereklamo ko kayo, ako subukan niyo!" Maya-maya, kinalabit na lang ako ni Kuya Intat, "pre, inuman tayo." Naglabas ako ng isandaan (last money ko) at pagsilip ko sa labas, matagal na palang nakaalis sila. Habang bumibili si Intat ng alak at pulutan, nag-chat si Pepay sa akin: "Pre, nandito kami sa HQ. Nag-iinuman kami. Nanonood sila John Lloyd ng Fifty Shades of Grey." Dahil sampung porsiyento na lang ang natira sa baterya ng cellphone ko, pinatay ko na lang, sabay silid sa bulsa, at nakipaginuman kay Kuya Intat. Kinagabihan ulit, nagpunta ulit ako sa simbahan upang dumalo sa ikalawang Simbang Gabi. Hindi ko nakita ni anino ng mga barkada ko. Nag-send ako ng message kay John Lloyd, at makalipas ng ilang minuto, nag-reply siya: "Nasa HQ kami pre. Asan ka? Kagabi 'di ka pumunta. Sunod ka rito." Sinagot ko, "Simbang sabi ngayon ah?" "Tinatamad na raw sila Pepay e, kaya hindi na kami tumuloy." Pagkatapos noon, simbahan upang bumili lumabas ako ng ng sigarilyo. kahayaw
14 Spokening Dollars John Kenneth Bea "Ang hindi marunong magmahal sa sariling wika ay higit pa sa mabaho at malansang isda." - J. Rizal Ito ay isang quote mula kay Gat. Jose Rizal, at isa sa mga paborito kong quote dahil lagi kong nakikita sa cover ng Sulating Pormal sa tindahan ni Aling Nene noong grade 4 ako. Ngunit paano nga ba natin mamahalin ang atin sariling wika? Kailangan bang umiwas tayo sa paggamit ng ibang wika para masabing tayo ay "makabayan"? Tama ba na ating gamitin araw-araw ang wikang Ingles? O mas makakabuting gamitin natin silang pareho sa tamang oras at pagkakataon? Minsan ay may nakausap akong isang Amerikano noong ako'y 12 years old. Isa siyang Mormon, yung mga taong lumilibot-libot habang naka-polo na akala mo, e, may pupuntahang debut. Tapos hindi ka titigilan hangga't 'di ka umaanib sa relihiyon nila. Biro lang. Mabalik sa usapan, sa isip-isip ko, "Teka, mapapasabak ata ako dito, a." Nang bigla siyang magsalita, "kumusta na ikaw?" Pusang gala. Mas tuwid pang magsalita sa akin. Kaya hindi na ako nakapagsalita at sinimulan na niya akong lunurin ng mga brochure niya. Ang wikang Ingles ang itinuturing na "universal language" sa buong mundo. Dahil ang wikang ito ay isa sa mga paraan kung paano magkakaunawaan ang iba't- ibang tao sa mundo. Sa Pilipinas, madalas din gamitin ito sa iba't ibang larangan at sektor. Ginagamit natin ang wikang Ingles sa mga interview sa job hiring, madalang na lang siguro ang mga kumpanyang gumagamit ng purong Tagalog bilang midyum nila sa interview. Ginagamit din ang wikang ito sa eskuwelahan bilang midyum naman sa mga asignaturang Agham (Science), Sipnayan (Mathematics), TLE, Social Studies, atbp. Ang pagsasalita din ng wikang Ingles ay naging basehan na rin ng mga Pilipino sa katalinuhan at antas sa lipunan. Kung nakakapag-Ingles ka e, isa kang magna cum laude at malamang ay mayaman rin at kayang tustusan ang pag-aaral ng lahat ng kabataan sa baranggay niyo. Hindi rin alam ng mga eksperto kung saan nanggaling ang ganitong klaseng pag- iisip ng tao. kahayaw
15 <"Uy, 'musta na?"> <"I'm fine. I just visited here. Hehez."> <"Grabe, spokening dollar na! Yaman mo na siguro? Pahingi sapatos, size 10."> Pero, kanino ba talaga nagsimula ang ganitong klase ng pamantayan? Sa mga tsismosa kaya sa kanto, o sa mga lasing na nagiging grammar nazi tuwing naukakaubos ng isang bote ng Emperador? Marami ang tutol sa paggamit ng Ingles bilang isang midyum ng pormal na pakikipagusap. Sa kadahilanang, hindi na raw natin minamahal pa ang ating sariling wika. Isama na rin ang pagiging double standard ng mga Pinoy, na mas bastos ang 'titi' kaysa sa 'penis', na mas disente pakinggan ang 'sex' kaysa sa 'pagtatalik' at mas disente pakinggan ang 'son of a bitch' kaysa 'putang ina mo'. Kung ako ang tatanungin, kung nababase nga ba ang pagiging isang makabayan sa paggamit ng sariling wika? Ang sagot, oo. Ngunit(!) sa tamang oras at pagkakataon. Paano? Ipapakita ko sayo ang halimbawa. Sitwasyon 1: Isa kang estudyante, at lahat ng subjects niyo ay gumagamit ng Filipino bilang wika sa pagtuturo. Kahit na ang Mathematics at Science ay nasa wikang Filipino. "Square root of 81 multiplied by 3." Kung tatagalugin mo ang equation na yan, ay magiging gan'to: "Parisukat ugat ng walumpu't isa at pararamihin sa tatlo." Ang gulo, di ba? Mas magulo pa sa pubic hair tuwing summer. Hindi natin maari gamitin bilang midyum ang wikang Filipino sa pagtatalakay ng Sipnayan. Eto pa ang isang halimbawa: "0.5 plus 0.5 is equals to 1." 'Pag tinagalog naman, ay magiging gan'to: kahayaw
16 "Sero tuldok lima idagdag sa sero tuldok lima, ang kalalabasan ay isa." Ikaw, bilang isang estudyanteng laging kate kung magpasa ng requirements sa guo at padausdos na ang grado, mas pipiliin mo bang mas mahirapan ka sa pag- unawa ng inyong lesson o hindi? Sitwasyon 2: Ikaw naman ay isang call center agent sa sikat na BPO Company. Abala ka sa pagkutkot ng ingrone mo sa paa nang biglang may tumawag sa iyong linya, isang Amerikanong namomroblema sa kan'yang internet connection; "Hey, uhm. . . I have some problems in my internet connection. Can you help me?" Ikaw, bilang isang professional na customer service representative na ang tungkulin ay tulungan ang mga humihingi ng tulong ukol sa kanilang internet connect o ano pa man, paano mo kakausapin ang kliyente mong kano, sa paraang maiintidihan ka niya at magkakaintindihan kayong dalawa, o sa paraang magsusuntukan na kayo sa telepono kakaintindi ng bawat sinasabi ng isa? t a y o Ayos lang naman kung paminsan-minsan ay gumamit ng wikang Ingles, hindi naman ito makakabawas ng ating pagmamahal sa bayan, matuto tayong gumamit ng ibang wika upang mas maintindihan natin ang mga bagay na maaring maging magulo kung gagawin natin purong Filipino. Kumbaga sa buhay, ayos lang kung minsan ay kakain ka sa McDonalds kaysa karinderya, para makatikim naman ang dila mo ng ibang putahe at mga lasa. At kahit kailan naman ay hindi magiging basehan ang pagsalita ng wikang banyaga ng tunay na katayuan ng isang indibidwal. So shut up and - shet my pamilee! kahayaw
17 Pinoy Kabitbahay Bersyon 2.0 Carlo Dela Cruz Sa mga panahong nais nating sabihin ang mga katagang, "no man is an island" ni John Donne at isabuhay ang Juche philosopy na "man is a social being", ay siya namang pagkakaroon natin ng dilemma kung gusto pa ba nating makipag-socialize o manirahan na lang sa bundok. Sa mahigit isandaang milyong populasyon ngayon ng Pilipinas, hindi na natin maiiwasang magkaroon ng interaksyon sa iba, wala na tayo sa panahong maaari kang manirahan sa kuweba o kaya mamuhay kasama ang mga mababangis na hayop sa kagubatan. Isa sa mga patunay na marami na ang ating populasyon ay ang paliit na paliit na espasyo ng mga kinatitirikan ng mga kabahayan. Magkakalapit at halos magkakadikit na ang mga bahay, kaya naman kapag may sunog, ay tila nasa isang kahon ng posporo ang mga bahay at ang mga ito ay mga palito, na kapag lumagablab ang isa, ay damay lahat. Sa liit na ng espasyo ay naa-adapt na natin ang gawi o kultura ng bawat isa. Sa kultura ng mga Pinoy, makikita ang strong family ties. Ibig sabihin, ang mga Pinoy ay likas na malapit ang loob sa kapamilya, na kahit nagkapamilya na ay ayaw pa ring malayo sa mga kamag-anak. Kaya naman kadalasan sa isang lugar ay kumpol ang mga magkakatulad ng lahi, paniniwala, at kultura. Ngunit hindi lamang iyan ang mga taong nakapaligid sa atin, marami ring mga kapitbahay ang tila natangay lamang ng malakas na ihip ng hangin at napadpad malapit sa inyo. Sila iyong mga kapitbahay na lagi mong kinaiinisan, madalas pinagtatakpan ng tainga, at iniiwasan. Ngunit bago natin sila tuluyang tustahin, atin muna silang bibigyan ng depenisyon. Ang mga kapitbahay ay mga mga tao sa isang ispesipikong lugar na mayroong face-to-face na interaksyon at koneksyong sosyal. Ibig sabihin, ang sinomang kalapit ng iyong bahay ay maituturing mong kapitbahay, hindi mo man kamag-anak o kaano-ano. Hindi rin malayong may pagkakapareho na rin kayo ng mga paniniwala at ilang mga pag-uugali. Mapapansin mong ang mga kapitbahay mo na lagi mo pa ring nakakasakay sa kahayaw
18 traysikel, kaagaw sa preskong gulay sa palengke, klasmeyt, ka-churchmate, kaparis mo ng damit, kaparis ng bumbay na inutangan, ay friend mo pa rin sa Facebook at lagi mo ring nakikita sa iba pang social networking sites. Hindi na nakapagtataka na kahit sa apat na sulok ng screen ay kapitbahay mo pa rin sila, at ang ilan sa mga gawi nila sa totoong buhay ay nadadala pa rin nila kahit sa akala mo'y tahimik na mundo ng internet. Sila ang mga makabagong bersyon ng nakasanayan nating kapitbahay. Marami silang katangiang ipinapakita sa social media at atin silang ilalatag- Marami sa kanila ang attention seeker. Mga naghahanap ng panandaliang kasikatan at atensyon. Marahil, marami sa atin ang nabuburyong na sa mga kapitbahay natin na kung magpaandar ng motor ay animo nasa isang paligsahan ng motocross na kulang na lang ay i-broadcast sa tv na may ganoon siya at may kakaiba itong tunog. Instant fame, instant center of attention. Kumpara sa Facebook, sila iyong mga taong ipangalalandakan ang kung ano ang mayroon sila; hindi man magarang motor, kundi iba't ibang kagamitang sa paningin nila'y sila lamang ang may kayang bumili, kumbaga, limitado lamang para sa uri nila. At gaya ng mga bagong biling motor, gumagawa ang mga ito pilit ng ingay sa social media upang makakuha ng reaksyon na sasapat upang ma-satisfy ang sarili nila at masabing sila'y angat na sa iba. Sa ganitong paraan ay nakalilikom sila ng mga pidbak upang sa susunod ay uulitin nila ito. Kagaya rin sa totoong buhay, ang gawa mo'y hindi mo uulitin kung alam mong walang pumapansin. Kung papansining mabuti ay hinding-hindi mawawala sa kulturang Pinoy ang CCTV ng bansa, ang mga chismosa. Mga nagsisilbing mata at tainga ng lipunan. Mga tagapagpalaganap ng mga impormasyon kadalasan ay mali na humahantong sa hindi pagkakaunawan at bangayan. Nagkalat sila sa Internet. Kung sa totoong buhay ay sila ang mga asawang babae na nakadaster na nagkukumpulan sa isang lugar tuwing wala ang kanilang mga mister, sa social media ay sila ang mga nakahawak ng cellphone at nakakakita lang ng meme, aakalain nilang isang lehitimong balita, sila na mismo ang magbabalideyt nito. Nariyan ang pagtalakay ng kurapsyon sa gobyerno at mga isyung pulitikal, mga kahayaw
19 partido ng mga iniidolo nilang pulitiko, plat na mundo, at sila rin ang nagpapakalat ng mga bidyong naglalaman ng kalaswaan. At sa pagdami nga ng mga uri ng mga kapitbahay na ito sa social media ay tila na hindi na rin mapipigilan ang pagkalat ng mali at pekeng mga balita. At kung patapangan lang din ang labanan ay hindi patatalo ang mga kapitbahay nating mandirigma, kumbaga sila ang mga makabagong Lapu-lapu, Andres Bonifacio, at Antonio Luna. Mga handang mamatay maipagbalan lamang ang kanilang paniniwala, na sila ay tama at walang ibang maaaring magmanipula ng kanilang utak, kundi sila. Sila ang iniikutan ng sarili nilang mundo, sila ang sentro ng uniberso, sila ang nagsasabuhay sa sarili nilang pilosopiya sa buhay - na walang ibang opinyong maaaring tanggapin kundi ang kanila. Mga mandirigmang hindi kailanman malulupig at magpakailanma'y magiging alipin ng mga bulok na paniniwala. Sila ang maaaring tawaging sakit, mga malubhang karamdamang hindi malulunasan. Ngunit pansinin din nating mabuti ang mga may magagandang loob sa internet. Mga kapibahay na marunong makipagkapwa tao, mga kapitbahay na alam ang salitang "malasakit", at mga kapitbahay na handang sumaklolo. Sila ang mga kapitbahay sa internet na hindi mo kakilala, hindi mo kaano-ano at kadugo. ituring ay kulang ang salitang Mga kapatid sa ibang nanay, ngunit kung ika'y dugo kayong magkaugnay natin silang pakibagayan, dalawa. pagkaka-unawaan. Sila may naganap na kahit mabigat ang ang patunay na napakapangit pinapasan, ating ng ating realidad man lipunan, mundo ng internet ay o sa gawa-gawang sabihing, "hindi nga maaari pa rin nating pala ako nag-iisa." para masabing Natutunan na sa U m a a s a ng ating pangit ang ating kanila. Matuto makibagay, sana nating gawan ng patunayang, "no man is at akong sa pagdami kapitbahay, hindi lang pagkakakilanlan sa tayong sana kumonekta. Matutunan tulay ang bawat isla upang rin an island." kahayaw
20 Mapait ang Tinta ng Bolpen Alma Reynaldo Tandang-tanda ko pa noong grade four ako na una kong natuklasang kaya ko palang gumawa ng mga bagay na ginagawa din ng matatanda gaya ng pagsusulat ng kwento. May mga taga-BFAR na nagpunta sa aming eskwelahan noon. May isinusulong silang adhikain, gagamitin nila ang panitikan ng mga bata - paggawa ng antolohiya ng mga kwentong gawa ng mga bata, upang ikampanya ang kahalagahan ng dagat sa buhay ng tao. Sila ang nag- sponsor sa patimpalak sa pagsulat ng kwento at poster-slogan making contest ukol sa pangangalaga sa karagatan. Simula nang malait ang sulatin, hindi na ako sumasali pa sa mga ganoong klase ng pagsusulat. Gagawa na lang ako ng mga kwentong malayo sa katotohanan, iyong mga sinasabi nilang pantasya lamang. Siguro naman sasabihin na nilang gawa ko ang isang kwento ng takureng naging prinsesa, o ng isang hayop na nagsasalita. Siguro ang akala ng matatanda, hanggang pantasya lang naman ang alam ng isang usmos na bata. Napakarami kong dapat patunayan sa mga taong nakapaligid sa akin ngunit bigo pa rin akong ipakita sa kanila ang kaya ko. Sa talarawan ko isinusulat ang lahat-lahat ng nangyayari sa akin, mula sa dahilan ng paghagikgik ko sa klase, hanggang sa paghikbi ko sa kwarto, tapos sa pagsasalaysay ko ng mga kilig moments namin ng crush ko. May alam na rin ako sa pagsasapribado ng buhay ko kahit bata pa lang ako. Kaya pinakaiingat-ingatan kong hindi ito mabasa ng kahit sino, kahit ng mga magulang ko, o mga kapatid ko, o kahit ng mga aso o lamok sa bahay(kung nakakabasa man sila). Ngunit, lumalaki rin ako at marami ang nagbabago. Sinasanay ko pa rin ang aking sarili sa pagsusulat at hindi ako nagsasawang maghanap ng silid para sa karunungan. Noong tumuntong ako ng hayskul, siguro nagkaroon na ako ng kaunting tiwala sa sarili ko at dapat ko na ring ipabasa sa iba ang aking mga gawa, lalo na kapag magsusulat na kami ng di-pormal at pormal na sulatin. Lalo pa akong naging masigasig at sumali ako sa aming pampaaralang pahayagan na noo'y bago-bago pa lamang (hindi naman talaga bago, dati nang meron kaso matagal na yatang hindi na naglilimbag ng kopya dahil sa kawalan ng pondo). Nasa unang taon ako noon nang masilaw ako sa pagsusulat ng balita, editorial at opinion, lathalain at balitang isports. Naging gamay ko na rin ang photojourn at pagguhit ng kartong editorial na naging dahilan kung bakit ako naluklok sa pagiging Editor-in-Chief sa dalawang magkasunod na taon sa pahayagang nakalimbag sa ingles at pangalawang patnugot sa pahayagang nakalimbag sa Filipino. kahayaw
21 Pinag-aralan ko kung paano ang magpabango. Hinalughog ko ang mga sulok ng pinagdamutang talulot ng bulaklak saka sinabuyan ko ng mahika ng panlilinlang. Natuto akong gawing kaaya-aya ang halimuyak ng aking mga paksa sa pang-amoy ng aking mga mambabasa. Natuto akong mambola. Kami-kami din lang ang naglolokohan, nagpupurihan, nagbibigayan ng pagbati sa mga nanalo na kami-kami din lang iyon. Lahat good news, bawal ang bad news. Kaya naman noong napunta ako sa malawak na mundo ng kolehiyo, nanibago ako sa aking paligid. Isa akong estrangherong ambisyosang mataas ang lipad ngunit hindi alam ang himpapawid na aking nilalakbay. Ang tanging alam ko lang, iba ang sistema sa kolehiyo. Ako ang bahala sa sarili ko, ako ang makikiusap, hindi ang papakiusapan. Hindi na ako nangahas pang isali ang sarili sa anyong di ko nakasanayan. Ngunit iyon ang buhay, ang tunay na buhay, at ang pahayagang iyon ang realidad. Sila ang mga tunay na manunulat na nagmumulat. Hindi gaya kong nababayaran ang kahihiyan. Hindi tulad kong neutral at pasibo, palasunod na parang asong nakahanap ng master na kukupkop sa kanya ,kaya kahol nang kahol sa tuwing may ipapakitang pagkain. Sa pagkawala ko sa mundo ng mga malikhaing pagsusulat, nawala na rin ang aking emosyon. Nakalimutan ko na ang aking mga magagandang karanasan sa pagsusulat at hindi ko na maipahayag ang aking mga damdamin. Nagsusulat na lang ako na parang nagluluto ng pagkain, hindi para sa tiyan at puso, kundi para sa utak. Unti-unti na akong namamanhid sa lamig na dulot nito. Minsan, sa tuwing pinapagawa kami ng dyornal(na required), lagi akong pinagpapawisan ng malamig. Nabablangko ako. Kaya ko naman noong buuin ang isang pahina ng mga salita sa isa't kalahahating minuto lang. Pero ngayon, lagi kong dinadasalan ang aking papel at tumitingala sa langit na parang umaasang may babagsak na letra, salita, parirala o pangugusap man lang sa aking papel. Kahit totoong nangyari sa akin ang kinukwento ko, parang lumalabas na puro huwad at pabrikado ang lahat. Hungkag na ang aking damdamin. Kupas na talaga ang aking galing. Matinding depresyon at opresyon ang lagi kong nararamdaman sa tuwing ididikit ko na ang aking panulat sa papel, waring nakukulong ako sa bangungot na unti-unting pumapatay sa akin habang hindi ko maigalaw ang buo kong katawan. Humantong ako sa puntong ayoko nang magsulat. Isinumpa ko ang pagsusulat. Di na ako magsusulat (maliban kung required). At lumipas ang araw, lingo, buwan, maging taong hindi na ako giliw sa pagsusulat. Nagdesisyon akong itigil at iwanan na ito. Para akong nanay na inabandona ang anak sa mabahong basurahang puno ng uod, o mas malala pa sa pagpapalaglag ng dinadala sa sinapupunan. kahayaw
22 Oras, araw, linggo, buwan, taon na rin ang multong pabalik-balik sa aking panaginip. Nakikita ko parin ang batik ng tinta sa aking mga papel. Naalala ko parin ang natikman kong tinta ng bolpen. Napakapait. Sa hinaba-haba ng panahon, ngayon ko lang natuklasan na ako rin pala ang may kasalanan kung bakit ko isinumpa ang tinta ng bolpen. Ako rin lang pala ang may kasalanan kung bakit ko pinayagang lamunin ng pait ang buo kong bibig hanggang sa kumalat ito sa kabuuan ng aking katawan at humantong sa pagkasira ng aking isipan. At ngayon, habang sinusulat ko ito, iniisip ko ang guro ko sa panitikan. Salamat sa kanya at salamat sa Panitikan ng Pilipinas. Hindi ko alam kung anong virus ang naisalin niya sa akin. Hindi ko alam kung bakit napakamakapangyarihan ng muling pagbabasa nang bukas ang puso. Nagising na lang akong gusto ko ulit hawakan ang aking bolpen at ilapat ang ang masasaya at malulungkot na yugto ng aking kabataan sa papel. Ngayo'y naniniwala na ako sa Theory of Exercise ni Thorndike. Habang hindi mo hinahasa at nilalangisan ang talento mo'y kakalawangin at magiging mapurol ito sa araw na kailangang-kailangan mo itong gamitin. Ang totoo, ayoko pang wakasan ang sanaysay na ito. Naniniwala akong mga susunod na oras o habambuhay. marami pa akong maikukuwento sa araw, lingo o buwan o kahit sa Basta ang iba man ang sa n g u n i t muli k a y a n a g d a a n ang ulit ang mapait na ubos na. Ngunit tinta ng aming printer habang pagtitipa sa lang, nag- ikot ng mundo kong paggising, sa ngalan ng at panitikan p a g s u s u l a t , kong habulin ang mahalin pag-ibig. Pinapatawad ko na rin tinta ng bolpen na ngayo'y patuloy na may ilalabas ang pagkatapos ng aking mahaba- alam ko upang dati kong kompyuter. kahayaw
tungkol sa mga may akda Anna Patricia Adiaz Si Anna Patricia ay isang estudyante halos buong buhay niya. Kapag sawa na sa mundo ng akademya, gumagawa siya ng mga bagay na makapagpapaalpas sa kaniya mula rito tulad ng pagsusulat. Bryan Elijah Trajano Si Yoseph ay isang ahente 'pag umaga, naghihikahos na MUNer sa hapon, at naghihingalong manunulat sa gabi. Mahilig siyang magsulat ng temang BxB at baguhan lang sa pagsusulat ng dagli at sanaysay. Marius Carlos, Jr. Marius is an author, freelance writer and editor. He's been trying to figure out the world for the past three decades; he thinks he's on to something. Daniel Jude Anilao Adik si D.J. Kapag nakakita ng pagkain, nilalantakan niya agad. Ang siste, madalas hindi pa sa kaniyang chibog 'yun. Pero walang magawa sila dahil nakain niya na. Kahit bungangaan siya, oks lang, tatawa lang siya nang mahina, sabay labas at magsisindi ng yosi. John Kenneth Bea Si John Kenneth Bea o mas kilala bilang si Juan ay isang feelig professional writer, mahilig sa memes at pusa. Size 10 ang paa, walang pera, masarap lang. Carlo Dela Cruz Tambay sa canteen at library. Simpleng nilalang na may malaking...pangarap. Alma Reynaldo Si Alma V. Reynaldo ay isang guro, blogger at kunwaring manunulat, suki sa Saranggola Blog Awards at kasalukuyang hinahanap ang sarili.
SANAYSAY ZINES PO! kadlit zine | iba't ibang isyu ng zine | marso-hulyo 2018 Ang listahan ng mga zine na ilalabas ng League of Essayists (Team Lion) ng Katipunan ng Alternatibong Dibuho, Liriko, at Titik (KADLIT) ay ang mga sumusunod: KAHAYAW Unang Isyu, Marso 2018 PABORITO Ikalawang Isyu, Abril 2018 PANGARAP Ikalawang Isyu, Mayo 2018 SUPORTAHAN, INDIE! kadlit zine | kahayaw | unang isyu Maraming salamat sa pagtangkilik sa mga akdang likha ng mga independent writer. Ang zine na ito ay isa lamang sa itatampok ng League of Essayists (Team Lion) ng Katipunan ng Alternatibong Dibuho, Liriko, at Titik (KADLIT) sa isang zine festival na gaganapin sa Tarlac Capitol, Tarlac City. Sa pagbili ninyo ng aming zine, matutulungan ninyo kaming ipahatid pa sa mas malawak na dibersyon ang aming mga akda, na siyang nais namin. Kung nais mapabilang sa hanay ng mga manunulat at artist ng KADLIT, maaaring bisitahin ang aming opisyal na Facebook Group o mag-iwan ng mensahe sa aming email address. Patuloy ang pagsuporta sa indie, mga kapatid sa literatura't sining!