View metadata, citation and similar papers at core.ac.uk KESAN KETOKSIKAN LOGAM BERAT TERHADAP KOMPONEN PERSEKITARAN Nur Aili Hanim Hanafiah Bsc, Msc (UKM) aili@uum.edu.my Universiti Utara Malaysia Abstrak Pengenalan Pencemaran merupakan sebarang perubahan fizikal, kimia dan biologi terhadap alam sekitar serta mengganggu kesihatan dan aktiviti organisma atau mengubahsuai persekitaran kepada keadaan yang tidak dikehendaki (Cunningham et al. 2003). Antara bahan yang telah dikenalpasti mencemari alam sekitar adalah logam berat. Menurut Aurora et al. (2008), logam berat amat berbahaya kerana ia tidak dibiodegradasi iaitu kekal di persekitaran dan mempunyai separuh hayat yang panjang. Kepekatan logam tidak dapat dikurangkan melalui proses biokimia kerana ia rintang terhadap aktiviti mikrob dalam tanah (Liao et al. 2006). Ia biasanya memasuki persekitaran dan diambil oleh organisma hidup dalam bentuk garam tak organik (Sodhi 2005). Menurut Gasic dan Korban (2006), logam berat merupakan kumpulan logam yang mempunyai ketumpatan lebih daripada 5.0 g/cm3. Terdapat lebih kurang 80 unsur yang dikategorikan sebagai unsur logam berat, antaranya ialah Al, As, Cd, Hg, Mg, Ni, Pb, Se dan Zn. Unsur-unsur ini wujud dalam pelbagai keadaan iaitu daripada keadaan garam ionik ringkas sehingga kepada struktur yang kompleks, contohnya seperti set kompleks yang terdiri daripada gabungan atom dan kandungan organometalik (Friberg et al. 1979). Sesetengah logam berat seperti Cu, Fe, Mn dan Zn merupakan mikronutrien kepada tumbuhan dan turut diperlukan oleh dalam kepekatan rendah oleh organisma hidup seperti manusia (Santos et al. 2004). Terdapat juga unsur yang bersifat sangat toksik kepada tumbuhan, haiwan dan manusia walaupun dalam kepekatan yang rendah, antaranya adalah Cd, Hg dan Pb (Cui et al. 2005). Selain itu, menurut Khairiah et al. (2006), logam berat juga merupakan bahan pencemar paling berbahaya sekiranya wujud dalam kepekatan yang tinggi dan seterusnya memberi ancaman buruk kepada seluruh kehidupan di persekitaran. Logam berat seperti Zn, As, Se, Mo, Sn, Te, Cd, brought to you by CORE provided by UUM Repository
Pb, Ni, dan Cu telah dikenalpasti sebagai bahan pencemar yang kerap ditemui di kawasan yang padat dengan aktiviti perindustrian. Bahan pencemar ini boleh mencemari atmosfera, tanah dan air seterusnya membawa pelbagai implikasi negatif kepada kehidupan di sekelilingnya (Cieslinski et al. 1996). Faktor Pencemaran Logam Berat di Persekitaran Faktor kehadiran logam berat di sekitaran dikategorikan kepada dua iaitu secara semulajadi dan antropogenik (aktiviti manusia). Secara semulajadi, logam berat dijumpai di pelbagai persekitaran berhubung dengan kandungan mineral dalam batuan asas dan sedimen (Alloway & Ayres 1993) dan kehadirannya meningkat melalui proses semulajadi seperti letupan gunung berapi yang membebaskan unsur Al, Zn, Mn, Pb, Ni, Cu dan Hg, pelepasan udara tercemar daripada pembakaran hutan akibat dari kilat, pergerakan udara dari gurun yang membawa kandungan Fe yang tinggi, penyejatan air permukaan dan percikan air laut (Chiras 2001; Kabata-Pendias 2001). Pencemaran persekitaran seperti air dan tanih telah wujud sejak berkurun lamanya, namun industri global kini menyebabkan logam toksik hadir dalam biosfera (Prasad 2006). Antara aktiviti semulajadi lain yang turut menyumbang logam berat di persekitaran adalah proses luluhawa batuan induk, iklim dan topografi yang mampu menghasilkan kandungan logam pada kepekatan yang tinggi dalam tanih. Menurut Rajeev dan Aqeel (2008), pembentukan tanih daripada batuan induk yang berbeza contohnya jenis batuan, komposisi dan keadaan alam semulajadi akan menentukan kandungan logam berat yang hadir di sesuatu kawasan. Secara umumnya, batuan igneus mempunyai kandungan logam berat (Cd, Co, Cr, Cu, Hg, Mn, Ni, Pb dan Sn) yang lebih tinggi berbanding batuan endapan. Logam berat yang dihasilkan secara antropogenik, telah dikenalpasti sebagai faktor utama yang menghasilkan seterusnya meningkatkan kepekatan logam berat di persekitaran terutamanya di kawasan bandar dan perindustrian. Secara antropogenik, ia wujud hasil aktiviti seperti perindustrian buangan enapcemar bahan kumbahan dan penggunaan insinerator. Manakala aktiviti pengangkutan dan perlombongan juga turut menyumbang kepada penghasilan logam berat (Prasad 2004). Selain iu, pencemaran logam berat turut berlaku di kawasan pertanian. Aktiviti pertanian seperti penggunaan baja organik dan tak organik, pengapuran tanih untuk meningkatkan pH tanih, aplikasi bahan enapcemar, pengairan tanaman dan penggunaan pestisid terutamanya racun makhluk perosak merupakan antara sumber yang menyumbang kehadiran logam berat di kawasan pertanian
(Alloway 1991). Antara logam berat yang sering mencemari kawasan pertanian adalah Cd, Cr, Ni, Pb dan Zn yang disebabkan oleh penggunaan baja tak organik terutamanya baja fosfat secara berterusan. Sebagai contohnya, logam Cd banyak dijumpai di kawasan tanih yang menggunakan baja bukan organik, bahan enapcemar dan kumbahan. Sehubungan dengan itu, air buangan turut digunakan dalam aktiviti pertanian dan telah dikenalpasti mengandungi logam berat seperti Cu, Cd, Fe, Mn, Mo, Pb dan Zn. Oleh itu, pengairan air buangan ke tanah pertanian bukan sahaja menjadikan tanah tercemar tetapi juga akan turut memberi kesan kualiti dan keselamatan makanan (Baldock 2000). Ini turut disokong oleh kajian Mapanda et al. (2005) yang menjelaskan kandungan logam Cu, Cd, Cr, Ni, Pb dan Zn meningkat dalam tanah kawasan penanaman sayur-sayuran di Harare, Zimbabwe hasil daripada penggunaan air buangan secara berterusan. Aktiviti-aktiviti perbandaran seperti pembuangan sampah domestik dan industri, stesen janakuasa elektrik, pembinaan dan pembaikian jalanraya, pengangkutan dan pembakaran arang batu juga sedikit sebanyak telah mningkatkan pencemaran logam berat dalam alam semulajadi. Merujuk kepada kajian yang dilakukan oleh Chen et al. (2007) di kawasan tempat pembuangan bateri di Amerika Syarikat, dapat direkodkan bahawa jumlah purata kandungan Pb, Cd dan Ba dalam tanah mencapai 29400, 3.9 dan 1130 mg/kg masing-masing. Manakala tumbuh-tumbuhan yang dijumpai di kawasan tersebut dapat mengambil Pb dan Cd secara maksimum sebanyak 1800 dan 15.4 mg/kg masing-masing. Jadual 1.1 Sumber-sumber pencemaran logam berat Bahan Cemar Sumber Utama Aluminium (Al) Rawatan primer bahan enapcemar industri pembuatan kertas Arsenik (As) Penghasilan pestisid dan bahan-bahan farmaseutikal haiwan dan proses pemeliharaan kayu Kadmium (Cd) Penghasilan bateri Cd-Ni, plastik, penyaduran enamel, elektrik dan logam, fumisid Kromium (Cr) Proses menghalang pengaratan, industri pewarnaan dan pembersihan kulit haiwan, operasi peleburan logam dan antiseptik Kobalt (Co) Penghasilan logam dan keluli, cat, varnis serta pengeluaran kaca
Kuprum (Cu) Kilang tekstil, penghasilan produk komestik dan bahan enap cemar bahan gentian kertas Plumbum (Pb) Industri bateri, petroleum, pembuatan senjata, pembuata kapal, herbisid, insektisid dan pematerian logam Merkuri (Hg) Pembuatan berklorin, elektrik pembakaran, farmaseutikal, plastik, cat, pembuatan kertas, bateri, pestisid, pembakaran arang batu dan petroleum barang-barang dan elektronik Nikel (Ni) Penghasilan besi waja, loyng, bekas penyimpanan bateri, magnet, bateri dan palam pencucuh Selenium (Se) Abu dan asap dari pelombongan arang batu Perak (Ag) Fotografi, penyaduran bahan elektrik dan industri pembuatan cermin Timah (Sn) Penghasilan tin Zink (Zn) Pembuatan tembaga, gangsa dan loyang, penyalutan logam dengan zink, pestisid dan ink Sumber: Kabata-Pendias (2001) & Prasad (2006) Proses Pemindahan Logam Berat di Persekitaran dan Pencemarannya dalam Rantai Makanan Peningkatan kepekatan pelbagai logam di dalam persekitaran seperti air, tanah dan udara sangat membimbangkan kerana logam-logam tersebut bukan sahaja wujud secara berterusan malah sangat sukar untuk disingkirkan. Masalah ini turut menjadi isu sejagat kerana ia bukan sahaja mengakibatkan gangguan kepada ekosistem sekelilingnya malah turut memberi kesan yang buruk terhadap kesihatan sekitaran serta ekosistem-ekosistem yang lain (Voutsa et al. 1996). Menurut Friberg et al. (1979), walaupun jarak antara sumber pencemar dan penempatan manusia terpisah jauh (lebih beratus kilometer melalui pengangkutan udara), namun ia tetap memberi risiko kepada penduduk. Hal ini berlaku kerana unsur-unsur tersebut mampu dipindahkan melalui pelbagai jalan iaitu melalui akuatik, terestrial dan juga peredaran angin di atmosfera. Kehadiran logam berat di sesuatu kawasan sangat berpotensi untuk dipindah dan dikumpulkan oleh organisma hidup dan tumbuhan secara langsung melalui pendedahan air, tanah dan udara yang tercemar dengan keadiran logam tersebut. Pemindahan logam terutama kepada
tumbuhan banyak bergantung kepada kepekatan dan ciri logam selain spesies tumbuhan (Santos et al. 2004). Sebagai contoh, punca utama kemasukan Al, Sb, Hg, Cd, Ge, Rb, Ag, Au, Pb dan Ti ke dalam tumbuhan adalah daripada persekitaran tanaman yang tercemar. Kebiasaannya, hasil tanaman terutama sayuran jenis berdaun yang tumbuh berhampiran jalan raya atau berdekatan dengan tapak pembakaran sampah mudah dicemari oleh Cd, Mn, Pb dan Zn yang berterbangan atau yang turun bersama-sama titisan hujan. Semakin meningkat usia tanaman semakin banyak tumbuhan tersebut menerima pendedahan logam (Shaw et al. 2004). Menurut Santos et al. (2004) pula, tumbuhan terestrial dan akuatik mempunyai ciri biopenumpukan yang tinggi dalam mengumpul logam berat daripada air dan tanah di kawasan yang tercemar. Sesetengah tumbuhan juga mampu menghalang kemasukan logam berat ke dalam akar. Kehadiran logam berat pada kepekatan yang berbeza boleh mengubah tindakbalas tumbuhan dan menggalakkan perubahan genetik dalam tumbuhan (Kabata-Pendias 2001). Keadaan ini menunjukkan keupayaan adaptasi bagi tumbuhan yang tumbuh di kawasan yang tercemar. Ciri ketahanan tumbuhan wujud apabila ia mampu untuk tumbuh di kawasan yag tercemar dan berupaya mengumpul sejumlah besar logam berat dalam bahagian tertentu dan keadaan ini mengundang risiko tinggi sekiranya tumbuhan tersebut menjadi makanan kepada manusia dan haiwan. Sehingga kini telah dikenal pasti beberapa logam yang mecemari tumbuhan seterusnya rantai makanan berikutan daripada penyelidikan terdahulu. Antaranya adalah kajian Wang et al. (2006) yang menyatakan antara contoh logam berat yang menyerap dalam kitar makanan ialah unsur Pb, logam ini hadir dalam jumlah tertentu dalam udara dan makanan. Selain itu, Reilly (1980) menyatakan pencemaran logam berat ke dalam makanan sama ada daging atau sayuran adalah melalui faktor persekitaran hingga kepada kaedah pemprosesan dan pengeluaran makanan tersebut. Kesan Logam Berat di Persekitaran Masalah logam berat telah wujud sejak zaman dahulu dan kini wujud pada dimensi baru selaras dengan era permodenan. Walaupun elemen ini hadir pada kepekatan yang rendah, namun ia tetap membawa masalah yang serius kepada organisma hidup kerana ia berupaya berakumulasi seterusnya menyerap ke dalam rantaan makanan. Ketoksikan dan keupayaan penumpukannya
dalam benda hidup telah mengganggu fungsi dan organisma seperti manusia dan tumbuhan (Clemens 2006). Menurut Howard (2000), ketoksikan logam berat juga mampu memberi tekanan kepada biodiversiti yang terdapat di sekitaran. Logam berat seperti Cd, Cr, Hg, Pb, Al dan St telah dikenalpasti sebagai bahan pencemar utama pada masa kini. Kesan ketoksikan logam-logam tersebut mampu memberi penyakit yang teruk kepada manusia dan menjejaskan kualiti hidup tumbuhan. Mohamed et al. (2003) pula menjelaskan bilangan unsur surih seperti As, Al, B, Bo, Co, Cr, Cu, Mo, Ni, Ti boleh memberi kesan ketoksikan kepada manusia dan tumbuhan pada kepekatan yang rendah. Selain itu, hasil kajian di Amerika Syarikat mendapati purata Cd yang terkandung dalam badan manusia adalah 30 mk/kg, iaitu 10 mg/kg didapati dalam buah pinggang dan 4 mg/kg dalam organ hati (Ratcliffe 1981). Pengambilan logam toksik walaupun dalam dos yang rendah tetapi dalam jangka masa yang panjang boleh menyebabkan gangguan fungsi organ, memberi kesan toksik yang kronik dan seterusnya memberi kesan mutagenik kepada manusia. Kesan mutagenik ini merupakan kesan yang boleh menyebabkan berlakunya perubahan genetik. Antara logam yang telah dikenalpasti memberi kesan mutagenik serta kesan toksik yang lain kepada manusia adalah Cd, Hg, Li, Mg, Ni, Pb, Se dan Zn. Keadaan ini berlaku kerana badan manusia tidak mempunyai metabolisme khas bagi menyingkirkan unsur-unsur tersebut. Kesannya unsur-unsur tersebut terkumpul dalam organ-organ penting dalam badan manusia seterusnya mengakibatkan kesan keracunan. Selain itu, sejarah telah membuktikan pengumpulan Cd yang tinggi dalam badan manusia telah menyebabkan penyakit tulang yang serius iaitu penyakit itai-itai. Kehadiran unsur Cd dalam badan manusia untuk tempoh yang panjang boleh memberi kesan karsinogen yang boleh menngakibatkan dermatitis, tumor dalam paru-paru, kanser prostat dan kanser ovari. Keracunan akut unsur Pb pula mengakibatkan hepatitis, kegagalan fungsi renal serta boleh menyebabkan penyakit anemia pada pada peingkat teruk, gangguan sistem respirasi dan masalah pencernaan yang serius. Bagi ibu mengandung, kehadiran unsur Pb dalam kepekatan yang tinggi boleh mengakibatkan tekanan darah terlampau tinggi serta kecacatan dan masalah kesihatan yang serius kepada fetus.
Bagi tumbuhan yang tidak resistan, kehadiran logam berat banyak memberi kesan kepada aktiviti sel tumbuhan seperti fotosintesis dan respirasi. Salah satu kesanya adalah berlaku pengurangan aktiviti fotosintesis berikutan pengurangan penghasilan klorofil dan kandungan pigmen fotosintesis seterusnya menyebabkan pertumbuhan tanaman terbantut. Menurut Patra et al. (2001) pula, kepekatan logam toksik seperti Pb, Hg dan As akan mengganggu proses metabolik dan aktiviti enzim tumbuhan. Selain itu, ia juga mengganggu genetik tumbuhan, proses pertumbuhan dan kandungan air dalam tumbuhan. Kepekatan logam berat yang tinggi dalam medium tanaman turut menyebabkan gangguan fungsi fisiologi tumbuhan, berlaku ketidakseimbangan pengambilan nutrien dan mengakibatkan penyusutan sintesis serta fungsi biologi tumbuhan seperti enzim, vitamin dan hormon. Ketoksikan logam berat terhadap tumbuhan juga adalah ia memberi kesan kepada penunasan biji benih dan kadar metabolisme dengan cara membataskan pengangkutan air dan nutrien ke tisu-tisu dan daun yang sedang tumbuh, mengurangkan kadar transpirasi, menyebabkan perubahan aktiviti enzim dan tapak jalan metabolik. Antara simptom-simptom lain kesan logam berat terhadap tumbuhan adalah bintik-bintik klorotik, nekrotik pada permukaan daun, penuaan daun yang disebabkan oleh kekurangan klorofil, DNA, RNA, protein, berat kering, nisbah asid dan aktiviti alkali profosfat dan menyebabkan pertumbuhan terencat. Kesimpulan Secara keseluruhan, pencemaran logam berat di persekitaran memberi kesan negatif kepada organisma hidup. Ia juga mampu mengganggu ekosistem secara keseluruhan seperti ekosistem akuatik dan ekosistem daratan. Peningkatan logam berat dalam persekitaran juga mengakibatkan kesan ketoksikan dan menjejaskan kualiti kehidupan. Logam berat juga dikategorikan sebagai bahan pencemar berbahaya kerana ia tidak boleh dibiodegradasi dan mampu kekal di persekitaran pada suatu jangka masa yang lama. Selain itu, logam berat juga didapati berupaya memberi kesan yang berpanjangan atau kesan kronik kepada organisma. Dalam kepekatan yang rendah, logam berat menjadi mikronutrien kepada tumbuhan dan haiwan, tetapi dalam kepekatan yang tinggi ia menjadi toksik. Proses perpindahan unsur logam dari fasa sekitaran (udara, air, tanah) ke dalam fasa organisma (tumbuhan, haiwan, manusia, mikroorganisma) merupakan fungsi kitaran biogeokimia. Sebarang gangguan terhadap
keseimbangan kitaran ini akan menjejaskan pemerolehan unsur-unsur perlu secara berterusan oleh organisma hidup dan secara tidak langsung ini turut mengancam kelangsungan hidup pelbagai spesies organisma. Walau bagaimanapun, pelbagai kajian dan penyelidikan telah dilakukan berkaitan dengan penumpukan, pengambilan dan kesan ketoksikan logam berat terhadap semua komponen persekitaran seperti manusia, tumbuhan, haiwan dan mikroorganisma termasuk tanah, air dan udara untuk mengurangkan atau mengelakkan logam berat terus tersebar di persekitaran dan memberi kesan ketoksikannya. Rujukan Alloway, B.J., Jackson, A.P., 1991. The Behaviour of Heavy Metals in Sewage Sludge amended Soils. Science Total Environment. 100:151-176. Alloway, B.J & Ayres, D.C. 1993. Chemical Principles of Environmental Pollution. London: Blackie Academic and Professional. Aurora, M., Kiran, B., Rani, A., Kaur, B. & Mittal, N. 2008. Heavy metal accumulation in sources. Food Chemistry vegetables irrigated with water doi:10.1016/j.foodchem.2008.04.049. from differrent Baldock, J.A. 2000. Soil organic matter. Dlm. Summer, E.M. (pnyt.). Handbook of Soil Science, hlm. B25-B71. California: CRC Press. Chiras, D.D. 2001. Environmental Science: Creating A Sustainable Future. 6th Edition. London: Jones & Bartlett. Clemens, S. 2006. Toxic metal accumulation, responses to exposure and mechanisms of tolerance in plants. Biochimie 88: 1707-1719. Chen, W., Chang, C.A. & Wu, L. 2007. Assessing long term environmental risks of trace elements in phosphate fertilizers. Ecotoxicology and Environmental Safety 67: 48-58. Cieslinski, G., Van Rees, K.C.J., Huang, P.M., Kozak, L.M., Rostad, H.P.W. & Knott, D.R. 1996. Cadmium uptake and bioaccumulation in selected cultivars of durum wheat and flax as affected by soil type. Plant and Soil 182: 115-124. Cui, Y., Zhu, Y.G., Zhai, R., Huang, Y., Qiu, Y. & Liang, J. 2005. Exposure to metal mixtures and human health impacts in a contaminated area in Nanning, China. Environment International 31:784-790. Cunningham, W.P, Cunningham, M.A. & Saigo, B.W. 2003. Environmental Science: A Global Concern. London: McGraw Hill. Gasic, K. & Korban, S.S. 2006. Heavy metals stress. Dlm. Madhava Rao, K.V., Raghavendra, A.S.
& Janardhan R.K. Physiology and Molecular Biology of Stress Tolerance in Plants, hlm. 219-254. New York: Springer. Friberg, L., Gunnar, F.N. & Velimir, B.V. 1979. Handbook on the Toxicology of Metals. Elsevier/North Holland: Biomedical Press. Howard, T.O. 2000. Introduction and background of heavy metals in the environment. Dlm. Howard, T.O., Wojcik, W., Lowell, P.Jr., Shanshin, T., Joseph, J.D., Malgorzata, W., Slawomir, L., Jay, D.P., Steven, J.D. & Jacek, L. Heavy Metals, hlm. 1-20. New York: Interstate Publishers, Inc. Liao, Y.C., Chang, C.S.W., Wang, M.C., Shen, Y., Hung, P.L. & Biswanath, D. 2006. Effect of transpiration on Pb uptake by lettuce and on water soluble low molecular weight organic acids in rhizosphere. Chemosphere 65:343-351. Kabata-Pendias. 2001. Trace Elements in Soils and Plants. Edisi ke-3. California: CRC Press. Khairiah, J., Lim, K.H., Ahmad-Mahir, R. & Ismail, B.S. 2006. Heavy metals from agricultural soils from Cameron Highlands, Pahang, and Cheras, Kuala Lumpur, Malaysia. Bulletin of Environmental Contamination Toxicolology 77: 608-615. Mapanda, F., Mangwayana, E.N., Nyamangara, J., Giller, K.E. 2005. The effect of Long Term Irrigation using wastewater on Heavy Metals Contents of Soils under vegetable in Harare, Zimbabwe. Agriculture, ecosystem and Environment. 107:151-165. Mohamed, A.E., Rashed, M.N. & Mofty, A. 2003. Assessment of essential and toxic elements in some kinds of vegetables. Ecotoxicology and Environmental Safety 55: 251-260. Patra, U., Gupta, S., Talapatra, S.N. & Giri, A.K. 2001 Genotoxic effects after in vivo exposure of vegetables extracts containing heavy metals from the Dhapa area of Calcutta, India effects of cauliflower, spinach and radish. Food and Chemical Toxicology 39: 67-72. Prasad, M.N.V. 2004. Heavy Metals Stress in Plants from Biomolecules to Ecosystems. Edisi ke-2. New Delhi: Narosa Publishing House. Ratcliffe, J.M. 1981. Lead in Man and the Environment. London: New York: John Wiley and Sons. Rajeev, G. & Aqeel, H.R. 2008. Excess lead alters growth, metabolism and translocation of certain nutrients in radish. Chemosphere 70: 1539-1544. Reilly, C. 1980. Metal Contamination of Food. London: Applied Science Publishers Ltd. Santos, E.E., Lauria, D.C., Parto da Silveira, C.L. 2004. Assessment of Daily Intake of Trace Element due to Consumption of Foodstuff by adult Inhabitant of Rio de Janeiro City. Science of the Total Environment. 327:69-79. Shaw, B.P., Sahu, S.K. & Mishra, R.K. 2004. Heavy metals induced oxidative damage in terrestrial plants. Dlm. Prasad M.N.V (pnyt.). Heavy Metal Stress in Plants from Biomolecules to Ecosystems, hlm. 84-126. Edisi ke-2. New Delhi: Narosa Publishing House. Sodhi, G.S. 2005. fundamental concepts of environmental chemistry. Ed. ke-2. Harrow, UK: Alpha Science International Ltd.
Voutsa, D., Grimanis, A. & Samara, C. 1996. Trace element in vegetables grown in an industrial area in relation to soil and air particulate matter. Elsevier 3: 325-335. Wang, G., Yu, M.S., Hui, Y.C., Fang, F.L., Luo, D. & Fang, S.G. 2006. Transfer characteristics of cadmium and lead from soil to the edible parts of six vegetable species in Southeastern China. Environmental Pollution 144: 127-135.