Bahasa Jepun Bahasa Jepun (⽇本語 Nihon-go) ialah bahasa rasmi negara Jepun dan dituturi 125 juta orang. Bahasa Jepun juga digunakan oleh sebilangan rakyat dari negara yang pernah ditaklukinya seperti Korea dan Taiwan. Ia juga dituturi di Amerika Syarikat (California dan Hawaii) dan Brazil akibat penghijrahan orang Jepun ke sana. Namun keturunan mereka yang dipanggil nisei (⼆世, generasi kedua), tidak lagi fasih dalam bahasa tersebut. Bahasa Jepun ⽇本語 Nihongo Bahasa Jepun terbahagi kepada dua bentuk iaitu Hyoujungo ( 標 準 語 ), pertuturan baku, dan Kyoutsugo ( 共 通 語 ), pertuturan umum. Hyoujungo ialah bentuk yang diajar di sekolah dan digunakan di televisyen dan segala perhubungan rasmi. Tatabahasa Jepun amat berlainan dengan kebanyakan bahasa lain, kerana ia ialah bahasa Subjek- Objek-Kata kerja iaitu kata kerja selalunya berada di hujung suatu ayat. Isi kandungan Taburan Fonologi Konsonan Vokal Tulisan bahasa Jepun Tatabahasa Lihat juga Pautan luar Rujukan Pautan luar Taburan Asli di (Majoriti):Jepun , Kepulauan Ryuku dan Palau, (Bahasa minoriti yang dituturkan):Amerika Syarikat (Terutama di Kalifornia dan Hawaii), Guam, Kepulauan Marshall, Taiwan, Australia dan Brazil Bahasa Jepun tidak memiliki sebarang status rasmi di Jepun,[2] tetapi disifatkan sebagai bahasa kebangsaan de facto Jepun. Penutur asli 127 juta [1] (tiada tarikh) Bahasa Jepun hampir khususnya ditutur di Jepun, tetapi juga ditutur di luar Jepun. Sebelum dan ketika Perang Dunia Kedua, penduduk tempatan di Kawasan Persemakmuran Bersama Asia Timur Raya seperti China, Korea dan kepulauan Pasifik belajar bahasa ini sebagai bahasa empayar Jepun.[3] Keluarga bahasa Sistem penulisan Japonik Bahasa Jepun Lolograf Jepun dan suku kata Fonologi Status rasmi Bahasa rasmi di Angaur (Palau) De facto di Jepun Konsonan Bibir Gigi Gusi Belakang gusi Lelangit Velum Glotis Tidak bertempat Dikawal oleh Tiada Kerajaan Jepun memainkan peranan penting Kod bahasa Sengau m n ISO 639-1 ja Hentian p b t d k g ISO 639-2 jpn Kibasan Geseran ɸ s z ɺ̠ h Q Afrikat ts tɕ Aproksiman j ɰ Plosif tidak bersuara /p, t, k/ disedut sedikit: kurang berbanding plosif bahasa Inggeris, lebih berbanding plosif bahasa Melayu. Plosif bersuara /b, g/ tidak sentiasa mencapai oklusi penuh, kadang-kadang dihasilkan sebagai frikatif atau anggaran. /g/ dihasilkan sebagai [ŋ] dalam kebanyakan dialek (hanya antara vokal), terutamanya di Jepun timur.
/t, d, n/ ialah konsonal apical dan denti-alveolar (maksudnya, hujung lidah menyentuh bahagian belakang gigi atas dan bahagian hadapan permatang alveolar). Sebelum /i/, bunyi-bunyi ini berupa alveolo-palatal; sebelum /u/ pula menjadi alveolar. /s, z/ ialah bunyi laminal alveolar. Sebelum /i/, bunyi-bunyi ini menjadi alveolo-palatal. /r/ (ditranskripsi sebagai ɺ̠ ) ialah kibasan postalveolar lateral apical postalveolar flap. Konsonan ini serupa dengan r bahasa Korea. Dalam telinga penutur bahasa Melayu, sebutannya seakan-akan antara r yang dikibas /ɾ/ , l, dan d; paling serupa dengan d sebelum /i/ listen (bantuan·maklumat); dan paling serupa dengan l sebelum /o/ listen (bantuan·maklumat). Konsonan velar mampat /ɰ/ pokoknya (asasnya) merupakan versi bukan moraik bagi bunyi vokal /ɯ/. Konsonan ini tidak bersamaan dengan IPA [w] kerana disebut dengan pemampatan dan bukan pembulatan lidah. N ialah bunyi nasal moraik, iaitu konsonan sebelum konsonan lain, yang mana konsonan ini menjadi homorganik dengan konsonan seterusnya, tetapi tidak mencapai oklusi sepenuhnya sebelum frikatif atau antara vokal, di mana timbulnya bunyi vokal sengau. Sebagai akhiran perkataan sebelum rehat, konsonan N menjadi konsonan sengau uvular atau bibir, atau vokal sengau. h menjadi [ç] sebelum /i/ Q direalisasikan sebagai separuh awal obstruen geminat. Analisis lain yang kurang abstrak lebih gemar menganggap Q sebagai gugusan konsonan geminat yang asas, contoh: /pp/, /tt/, /ss/, dll. listen (bantuan·maklumat), dan menjadi [ɸ] sebelum /u/ listen (bantuan·maklumat). Vokal Bahasa Jepun mempunyai 5 bunyi hidup iaitu /a/, /i/, /u/, /e/, dan /o/. Sebutan vokal bahasa Jepun seakan-akan bahasa Melayu. Contohnya: /a/ seperti "anak" /i/ seperti "ibu" /ɯ/ seperti "urut" (tetapi bibir tidak dibulatkan) /e/ seperti "esok" /o/ seperti "obor" Tulisan bahasa Jepun Tulisan bahasa Jepun berasal daripada tulisan Cina (漢字) yang diperkenalkan pada kurun keempat Masihi. Sebelum itu, orang Jepun tiada sistem tulisan sendiri. Tulisan Jepun terbahagi kepada tiga: Kanji (漢字) Tulisan Cina yang digunakan pada kebanyakan perkataan Jepun yang diambil aksaranya daripada tulisan Cina. Kira- kira 3000 aksara kanji perlu dipelajari oleh penutur Jepun. Hiragana (ひらがな) tulisan suku kata yang diolah dan dipermudah daripada tulisan kanji oleh golongan wanita bangsawan. Tulisan hiragana digunakan pada perkataan asli Jepun yang tidak terdapat sebarang aksara kanji baginya. Katakana (カタカナ) yang diolah daripada tulisan kanji pada kurun kelapan Masihi oleh sami Buddha. Tulisan katakana digunakan bagi semua perkataan yang dipinjam daripada bahasa asing kecuali Bahasa Cina. Tatabahasa Susunan perkataan dalam ayat bahasa Jepun ialah subjek-objek-kerja, SVO. Namun begitu, peraturan syarat susunan ayat yang khusus hanyalah kata kerja perlu diletakkan di akhir ayat, memandangkan bahasa Jepun menggunakan sistem partikel yang menentukan sifat tatabahasa pada suatu perkataan dalam ayat. Bahasa Jepun tidak menunjukkan sifat majmuk, jantina dan artikel. Misalnya, perkataan hito (⼈, orang) boleh merujuk kepada satu orang atau banyak orang. Untuk menunjukkan bilangan objek secara jelas, cara-cara di bawah boleh dilakukan: menyebut nilai kuantiti objek; menambah akhiran yang menunjukkan sifat majmuk;
penggandaan kata. Lihat juga Ujian Kemahiran dalam Bahasa Jepun Bantuan: Bahasa Jepun Hubungan bahasa Jepun dengan bahasa Melayu Pautan luar (Inggeris) Atrinia.Com - Kamus on the Fly (Jepun-Inggeris-Indonesia) Buku latihan abjad bahasa Jepun (PDF) AKSER Brazil - Bahasa Jepun - Video Rujukan L · B · S Pembahagian pentadbiran dan kawasan di Jepun Kawasan Hokkaidō • Tōhoku • Kantō • Chūbu (Hokuriku • Kōshin'etsu • Shin'etsu • Tōkai) • Kansai • Chūgoku (San'in • San'yō) • Shikoku • Kyūshū (Ryūkyū • Kyushu Utara • Kyushu Selatan) Hokkaidō Hokkaidō Tōhoku Akita • Aomori • Fukushima • Iwate • Miyagi • Yamagata Kantō Chiba • Gunma • Ibaraki • Kanagawa • Saitama • Tochigi • Tokyo Chūbu Aichi • Fukui • Gifu • Ishikawa • Mie • Nagano • Niigata • Shizuoka • Toyama • Yamanashi Wilayah Kansai Hyōgo • Kyoto • Nara • Osaka • Shiga • Wakayama Chūgoku Hiroshima • Okayama • Shimane • Tottori • Yamaguchi Shikoku Ehime • Kagawa • Kōchi • Tokushima Kyūshū Kyūshū (tanah besar): Fukuoka • Kagoshima • Kumamoto • Miyazaki • Nagasaki • Ōita • Saga Kepulauan Ryūkyū: Okinawa Pautan luar Kategori berkenaan Bahasa Jepun apanese_language?uselang=ms) di Wikimedia Commons Wikipedia Bahasa Jepun, ensiklopedia bebas Kawalan kewibawaan BNF: cb11932171r (data) · GND: 4114069-2 · LCCN: sh85069643 · NDL: 00568376 Rencana ini ialah rencana tunas. Anda boleh membantu Wikipedia dengan mengembangkannya Jika anda melihat rencana yang menggunakan templat {{tunas}} ini, gantikanlah ia dengan templat tunas yang lebih spesifik. 1. Stastistik penutur bahasa Jepun 2. "法制執務コラム集"法律と国語・⽇本語"" (dalam bahasa Jepun). Legislative Bureau of the House of Councillors. Dicapai pada 9 November 2012. 3. Bahasa Jepun ditetapkan sebagai salah satu bahasa-bahasa rasmi di Angaur, Palau (Ethnologe w_country.asp?name=PW), CIA World Factbook Namun begitu, bancian 2005 menunjukkan bahawa penutur bahasa Jepun adalah tidak banyak. Diambil daripada Laman ini kali terakhir disunting pada 05:25, 6 Februari 2020. Teks disediakan dengan Lesen Creative Commons Pengiktirafan/Perkongsian Serupa; terma tambahan mungkin digunakan. Lihat Terma Penggunaan untuk butiran lanjut.