Reformed Witness Hour Message of the Protestant Reformed Churches in America translated by Pastor John Flores I Juan 2:3-6 "Katiyakan Sa Pamamagitan Ng Pagsunod" ni Rev Rodney Kleyn Ngayon ay ating titingnan ang sitas mula sa I Juan 2:3-6. Isinulat ni Juan ang sulat na ito sa mga mananampalataya ng unang iglesia sa Bagong Tipan upang palakasin ang kanilang loob at bigyan sila ng katiyakan. May mga bulaang guro na nagsasabing, "Hindi mo matitiyak kung ikaw ay ligtas hanggang magkaroon ka ng tiyak na natatanging karanasan." Sinalungat ni Juan ang maling katuruang iyon sa pagsasabing kayang malaman ng bawat Cristiano, sa pagkakaroon lamang ng tunay na pananampalataya kay Cristo at sa pamumuhay ng nararapat. Ang tanong na ito ng katiyakan ay tinitingnan ni Juan mula sa dalawang pananaw. Una, ang pundasyon ng katiyakan, na si Cristo: sino Siya at ano ang Kanyang ginawa. Sabi ni Juan, "Kung ang sinuman ay magkasala, tayo ay may Tagapagtanggol sa harap ng Ama, si Jesu Cristo na siyang matuwid. Siya ang kabayaran para sa ating mga kasalanan." Ibig Niyang sabihin na kung ang iyong katiyakan ay mayanig dahil ikaw ay nahulog sa kasalanan, kung gayon ay lumapit kay Cristo. Siya ang sagot. Siya ang pantakip sa kasalanan. Siya ang tumatayo sa presensya ng Dios sa ating lugar. Ang pananampalataya kay Jesu Cristo ay nagdadala ng katiyakan. Subalit gayunman si Juan ay tumitingin din sa katiyakan mula sa pananaw ng mga kalagayan sa ating buhay. Sa aklat na ito ay binibigyan niya tayo ng serye ng mga pagsubok ng tunay na Cristianismo. Ang mga ito ay hindi pundasyon ng ating katiyakan, kundi mga kinakailangang pangyayari sa ating buhay. Kung ang mga bagay na ito ay totoo, magkakaroon ka ng katiyakan. Kung hindi sila totoo, ang iyong katiyakan ay magiging mahina. Kaya binabanggit ni Juan ang paglakad sa liwanag, pagpapahayag ng ating mga kasalanan, pag-iibigan sa isa't isa, at iba pa. Ang mga ito ay katibayan sa ating buhay na tayo ay tunay na mga anak ng Dios, mga patunay na ang Banal na Espiritu ay may ginawa sa atin. Ngayon, sa mga talatang titingnan natin sa araw na ito, inilalagay ni Juan sa ating harapan ang pagsubok sa pagsunod. Nagsasalita siya tungkol sa katiyakan sa pamamagitan ng pagsunod. Ito ang sinasabi niya sa talatang 3: "At sa ganito'y nalalaman natin na siya'y kilala natin, kung tinutupad natin ang kanyang mga utos." Sa mga salitang ito tayo ay mayroong biblikal na pahayag ng katiyakan, isang biblikal na kahulugan ng katiyakan. Alam natin na kilala natin Siya. Pansinin na ginagamit ni Juan ang salitang "alam" ng dalawang beses. Ang una ay may kinalaman sa kung ano ang alam mo sa iyong sarili, sa iyong isipan. Sabi ni Juan, "Nalalaman natin," hindi, "iniisip natin," o "inaasahan natin," kundi "nalalaman natin." May katiyakan sa alam natin. Ano ang nalalaman natin? Alam natin na kilala natin Siya. Ngayon, sa pangalawang gamit ng salitang "alam," wala sa isip ni Juan ang pagkaalam lamang ng isang bagay sa ating sarili. Kundi inilalarawan Page 1 of 6
niya ang isang relasyon: kilala ko Siya. Dito ang salitang "alam" ay nagpapahayag ng pagkakaisa ng pag-ibig. Inilalarawan nito ang karanasan at diwa ng kaligtasan - ang ibigin ng Dios at ibigin Siya. Sa Juan 17:3, sabi ni Jesus, "At ito ang buhay na walang hanggan [ibig Niyang sabihin: Ito ang kaligtasan, at ito ang langit], na ikaw ay makilala nila na iisang Dios na tunay, at si Jesu Cristo na iyong sinugo." Sa II Timoteo 1:12, sabi ni Pablo: "Kilala ko ang aking sinampalatayanan, at ako'y lubos na naniniwalang maiingatan niya ang aking ipinagkatiwala sa kanya hanggang sa araw na iyon." Ipinapahayag ni Pablo ang higit pa sa kaalaman na nasa kanyang ulo, higit pa sa nakuha ng kanyang talino. Ang kanyang ipinapahayag ay ang katiyakan na nagmumula sa isang pansariling relasyon ng pag-ibig sa Panginoon. Iyon ay katiyakan: ang makilala ang pag-ibig ng Dios at ibigin Siya. Sa talatang 6 inilalarawan ni Juan ang katiyakan bilang pagkaalam na tayo ay sa Kanya, at nananatili sa Kanya. "Nananatili sa Kanya" ay isang pangkaraniwang pahayag sa Bagong Tipan kung ano ang maging Cristiano. Ginagamit ni Jesus ang wikang ito sa Juan 15 nang tukuyin Niya ang puno ng ubas at ang mga sanga na nakahugpong sa Kanya at nananatili sa Kanya at kabilang sa Kanya at nakikita ang buong buhay nila sa Kanya. Ang katiyakan ay ang kakayahang gawin ang kapahayagang ito: Ako ay nananatili sa Kanya; hindi ako sa aking sarili, kundi ako ay kabilang sa aking tapat na Tagapagligtas na si Jesu Cristo. Dapat nating makita na ipinapalagay ni Juan dito na normal para sa mga Cristiano ang magkaroon ng katiyakan. Ang katiyakan ay hindi lamang isang posibilidad, kundi katunayan. Sabi niya, "Nalalaman natin na siya'y kilala natin." Ibig niyang sabihin na kasalukuyan at patuloy nating nalalaman na mayroon tayo nitong relasyon ng pag-ibig sa Tagapagligtas. Hindi sinasabi ni Juan, "Inaasahan kong alam ninyo," o "malalaman ninyo," kundi "nalalaman natin." Ngayon, iyon ay naghahatid talaga ng tanong at problema, na hinaharap ng bawat mananampalataya sa iba't ibang punto sa kanyang buhay - hindi masyadong pang-doktrinang tanong gaya ng isang praktikal. Ito ang problema. Kung ang aking kaligtasan ay panatag at tiyak kay Jesu Cristo, na siyang pampalubag-loob sa aking mga kasalanan, kung gayon bakit ang pandama ko doon, ang aking katiyakan ng kaligtasan, ay nagpapabagu-bago? Kung minsan, bilang mananampalataya, magkakaroon ka ng malaking katiyakan at kagalakan sa iyong kaligtasan. Sa ibang pagkakataon naman, ikaw ay guguluhin ng pagdududa at magtataka ka kung ikaw ay tunay na anak ng Dios. May iba't ibang dahilan kung bakit ito ay maaaring mangyari sa ating karanasan. Kung minsan nagkukulang tayo ng katiyakan dahil sa kasalanan. Marahil ang sala natin sa nagawang kasalanan noon ay nagpapabigat sa atin, o marahil ang kapangyarihan ng kasalanan sa ating buhay sa kasalukuyan ay napakalakas na tayo ay nagtataka tungkol sa ating kaligtasan. Tiyak na kapag ang isang tao ay namumuhay ng makasalanang pamumuhay, siya ay hindi magkakaroon ng katiyakan ng pag-ibig ng Dios. Sa ibang pagkakataon tayo ay nagkukulang ng katiyakan dahil ang ating pananampalataya sa mga pangako ng ebanghelyo ay mahina. Marahil ay may mali tayong pagkaunawa sa ebanghelyo. Marahil ay nakikita natin ang Dios bilang banal at matuwid lamang, Dios ng galit at poot, na namumuhi sa kasalanan at sa anumang paraan ay paliliwanagan ang may sala. At hindi natin nakikita ang awa at pag-ibig at ang biyaya ng Dios kay Jesu Cristo sa lahat ng makasalanang lalapit sa Kanya sa pananampalataya. O, maaaring habang tayo ay dumaranas ng matinding pagsubok sa buhay mayroon tayong maling pagkaunawa sa pagiging soberano ng Dios sa ating mga pagsubok. Iniisip natin na dahil may Page 2 of 6
nangyayaring masama sa atin, siguro ang Dios ay galit sa atin at pinarurusahan Niya tayo. At hindi natin nakikita na madalas ang Dios ay nagpapadala ng mga pagsubok sa ating buhay upang mas ilapit lamang tayo sa Kanya. Isa pang dahilan kaya ang isang tao ay nagkukulang ng katiyakan ay dahil hindi niya nauunawaan ang daan ng kaligtasan. Tinuruan siyang ang kaligtasan ay sa pamamagitan ng ating mga gawa, sa pamamagitan ng ating pagsisikap. Sinabi sa kanyang, "Kung dadalo ka sa aming iglesia at kung susundin mo ang aming mga panuntunan, kung gayon ay maliligtas ka." Kaya't ang isang tao ay laging magsusumikap na umabot sa ibang tao, upang umayon sa hulmahan. At dahil hindi siya masyadong umaabot, nagkukulang siya ng katiyakan. Ngunit ang ating kaligtasan, ang pagpapawalang-sala sa atin, ay hindi kailanman ayon sa ating mga gawa. Isa pang maling katuruan na nag-aalis ng katiyakan ay ang kasalanan sa iyong buhay ay hindi mahalaga; na kailangan mo lamang sumampalataya na si Jesus ang iyong Tagapagligtas at maaari ka ng mamuhay gaya ng dati mong ginagawa. Kaya ang taong ito na nagsasabing, "Ako'y ligtas," ay walang pagbabago sa kanyang buhay, at ang sala ng mga ginagawang kasalanan ay patuloy lamang dumarami at sinusundan siya at sinasalot siya at walang katiyakan. Pagkatapos ay mayroon din nitong maling katuruan na nagsasabing ikabit mo ang iyong katiyakan sa isang karanasan o sa isang pasya na ginawa mo noon sa sandali at panahon ng iyong pagbabagong-loob. Kaya ang mga tao, kung hindi nila makikilala ang gayong sandali, ay hindi tiyak kung siya ay ligtas. Iyon ay gaya ng pagtataka kung ikaw ay buhay dahil hindi mo natatandaan ang araw nang ikaw ay ipanganak. Subalit hindi tayo dapat tumingin sa nakaraan upang malaman kung tayo ba ay ligtas. Ang mahalaga ay ang dito at ang ngayon: Ako ba ay ligtas at nagbagong-loob at sumasampalataya ngayon? Kung gayon, ang nagpapahirap sa problema ay dahil mayroong mga tila mayroong katiyakan na dapat ay wala nito. Mayroon silang maling kaalaman sa katiyakan. Makakatagpo ka ng ganitong mga tao sa iyong buhay. Siyamnapung porsiyento ng mga tao sa USA ang nag-aakalang mayroong langit at sila ay pupunta doon. Ang mga ito ang uri ng tao na isinusulat ni Juan sa aklat na ito, mga taong nagsasabing, "Kilala ko Siya," subalit iba ang sinasabi ng kanilang buhay. Iyon ay napaka mapanganib na kalagayan. Ang taong ito ay namumuhay sa kasinungalingan, dinadaya ang kanyang sarili. Sinasabi ni Jesus na sa Araw ng Paghuhukom marami ang magsasabing, "Panginoon, Panginoon, ginawa namin ito at iyon sa Iyong pangalan." At sasabihin Niya, "Lumayo kayo sa akin. Hindi ko kayo nakikilala." Nakita mo, hindi lahat ng nagsasalita tungkol sa langit ay pupunta roon. Hindi lahat ng nagsasabing siya ay Cristiano ay tunay na Cristiano. Hindi lahat ng umaangking siya ay sumasampalataya kay Jesus ay tunay na sumasampalataya kay Jesus. Mayroong maling katiyakan. Kaya ano ang tunay na katuruan ng katiyakan? Paano tayo magkakaroon ng katiyakan? Ito ang sinasabi ni Juan: "At sa ganito'y nalalaman natin na siya'y kilala natin, kung tinutupad natin ang kanyang mga utos." Ngayon, unawain, na hindi ito ang buo o tanging kasagutan sa kung paano tayo magkakaroon ng katiyakan. Kundi ito ay isang mahalaga at kinakailangang bahagi ng kasagutan. Ang buong kasagutan ay ito: Tayo ay magkakaroon ng katiyakan 1) sa pamamagitan ng pananampalataya sa mga pangako ng Dios na isinulat sa Biblia para sa ating kaaliwan; 2) sa pamamagitan ng pagsaksi ng Banal na Espiritu na nasa atin na tayo ay mga anak ng Dios; 3) sa pamamagitan ng seryosong Cristianong buhay ng pagsunod at mabubuting gawa. Dito ay sinasabi ni Juan ang tungkol sa ikatlo sa Page 3 of 6
kanila: At sa ganito'y nalalaman natin na siya'y kilala natin, kung tinutupad natin ang kanyang mga utos." Ito ay nagtuturo sa kahalagahan ng pagsunod sa buhay Cristiano. Mas mahalaga kaysa sa karanasan ng pagbabagong-loob, mas mahalaga kaysa sa petsa o oras na makikilala bilang sandali na ako'y naging Cristiano, ay ito: na aking tinutupad ang Kanyang mga utos. Ang sinabi ni Juan ay nagpapaalala sa atin ng mga salita ni Jesus sa Mateo 7:21: "Hindi lahat ng nagsasabi sa akin, Panginoon, Panginoon, ay papasok sa kaharian ng langit, kundi ang gumaganap ng kalooban ng aking Ama na nasa langit." At sa Juan 14:15, sinasabi Niya, "Kung ako'y inyong minamahal ay tutuparin ninyo ang aking mga utos." Ito lamang ang sinasabi ni Juan at ni Jesus: Ang pagsunod sa mga utos ng Dios ay magiging mahalaga sa lahat ng nagmamahal sa Dios at sa lahat ng nagmamahal kay Jesus. Ito ang isang bagay na pag-uukulan ng bawat tunay na mananampalataya. Ngayon, ang salitang "mga utos" dito ay tumutukoy sa bawat moral na kinakailangan sa Salita ng Dios. Kasama doon ang kautusang moral ng Sampung Utos, at gayundin ang lahat ng mga paalala at panghihikayat sa Biblia. Lahat ng iyon ay binubuod sa isang kinakailangan ng pag-ibig, na ibinibigay ni Jesus bilang buod ng Kautusan. Nang sabihin ni Jesus na pag-ibig ang kinakailangan ng Dios, hindi Niya pinapalitan ang mga utos ng Kautusan, kundi sa halip ay itinataas ang pamantayan na kinakailangan. Sinasabi Niyang ang pagsunod na hinihingi ng Dios ay hindi lamang panlabas na pakikiayon, kundi ito ay dapat mula sa puso ng tunay na pag-ibig sa Dios. Ang pagiging Cristiano ay hindi lamang pagsunod sa isang pangkat ng mga tuntunin. Ang uri ng pagsunod na mayroon ang isang Cristiano ay mula sa puso. Ang salitang "tinutupad" ay naglalarawan ng bagay na panloob. Ito ay nangangahulugang bantayan o ingatan ang mga utos sa pamamagitan ng pag-iingat nito sa iyong puso. Sinasabi ng Awit 119, "Iningatan ko ang iyong salita sa aking puso, upang huwag akong magkasala laban sa iyo." Sinasabi ni Pablo, "Sapagkat ako'y nagagalak sa kautusan ng Dios sa kaibuturan ng aking pagkatao." Minamahal ko ito, pinahahalagahan ko ito sa aking puso, binubulay ko ito. At dahil ito ay Salita ng Dios at ang mga ito ay mga utos ng Dios, kung gayon, dahil mahal ko ang Dios, susundin ko sila. Kung gayon ang pagsunod ay hindi nangangahulugang pagpapatunay sa iba na may mas mabuti akong buhay kaysa sa kanila. Wala ako dito upang patunayan sa iba na ako ay isang Cristiano. Sa halip, nabubuhay ako sa harapan ng Dios. Mahal Niya ako at mahal ko Siya. Ang Dios ay gumagawa sa akin sa pamamagitan ng Kanyang pag-ibig kaya mahal ko Siya. Sa talatang 5 tinatawag ito ni Juan na kaganapan ng pag-ibig nang sabihin niyang, "sinumang tumutupad ng kanyang salita, tunay na naging ganap sa taong ito ang pag-ibig ng Dios." Ang pag-ibig ng Dios sa akin ay gumugulang kapag ako, mula sa isang tapat na pusong nagmamahal sa Dios at sa Kanyang Salita, ay sumusunod sa kinakailangan Niya sa tao. At kaya ako ay hindi sumusunod dahil sa tungkulin, kundi mula sa pag-ibig sa Dios. Ganoon ba ang iyong pagsunod? Ganoon ba ang iniisip mo sa pagsunod sa Dios at Kanyang Salita, kung kaya't ikaw ay nagagalak sa kalooban ng Dios? O sinasalungat mo ang sinasabi sa iyo ng Salita ng Dios at ang Kanyang mga utos ay nagiging pabigat sa iyo? Sinasabi ni Juan na kung tunay mong kilala ang Dios, kung gayon ikaw, dahil sa pagpapasalamat at kagalakan, ay tutuparin ang Kanyang mga utos. At sa iyong paglilingkod sa Dios sa gayong paraan, malalaman mo, mula sa sarili mong buhay at puso at mula sa patotoo ng Espiritung nasa iyo, na ikaw ay anak ng Dios. Ang tapat na pagsunod ay isa sa mga paraan na malalaman nating tayo ay sa Kanya. Page 4 of 6
Kaya, makikita mo, ang katiyakan ay hindi karagdagan. Hindi ito bagay na idinagdag sa ating pananampalataya. Kundi habang tayo ay namumuhay sa pananampalataya sa sanlibutang ito, habang tayo ay lumalakad kasama ng Dios bawat araw, sumasampalataya, sumusunod kay Jesu Cristo, ay magkakaroon tayo ng katiyakan. Ang katiyakan ay bagay na nagmumula sa isang tunay na buhay ng pananampalataya. Kaya, kahit pinagtatawanan ng iba ang paraan ng iyong pamumuhay, kahit iniisip ng iba na ikaw ay kakaiba dahil ikaw ay may pakialam sa pagsunod sa Salita ng Dios, iyon ay walang halaga sa iyo, dahil ang iyong pakialam ay ang mahalin ang Panginoon. Ang tunay na mananampalataya ay sumusunod sa mga utos ng Dios. At anumang iba pa ay hindi tunay na Cristianismo. Sa talatang 4, sinasabi ni Juan: "Ang nagsasabing kilala ko siya, ngunit hindi tinutupad ang kanyang mga utos, ay sinungaling, at ang katotohanan ay wala sa kanya." Maaari mong sabihin na ikaw ay Cristiano. Maaari mong sabihin na kilala mo Siya. Ngunit ang katibayan ay nasa iyong mga gawa. Maaaring sabihin ng isang lalaki na mahal niya ang kanyang asawa, ngunit nais niya itong makita. Kung ang lalaki ay may karelasyon at pagkatapos ay sinasabi sa kanyang asawa, "pero mahal kita," sasabihin niyang, "Talaga? Kailangan kong makita iyan." Ang kanyang pagmamahal ay patutunayan ng kanyang mga gawa. At ganoon din iyon sa Dios. Kung sinasabi mong kilala mo Siya, ngunit hindi tinutupad ang Kanyang mga utos, iyon ay kasinungalingan. Sa pagsunod na ito, sinusundan natin ang halimbawa ni Cristo. Sa talatang 6 mababasa natin, "Ang nagsasabing siya'y nananatili sa kanya ay nararapat ding lumakad gaya ng kanyang paglakad." Iyon ay, dapat tayong lumakad sa pagsunod gaya ng ginawa ni Jesus. Ang salitang "lumakad" ay tumutukoy sa ating pag-uugali. Dapat tayong magbulay-bulay sa paglakad ni Jesus at sundan Siya. Si Jesus ay nagagalak na pasakop sa paraan ng Dios at layunin. Paulit-ulit Niyang sinasabi, "Ako ay naparito upang gawin ang kalooban ng aking makalangit na Ama." At ginawa Niya iyon, kahit na may halaga ito sa Kanya. May halaga Siyang dapat bayaran. Isipin mo kung ano ang halaga nito sa Kanya. Naging halaga ng Kanyang pagsunod ang lahat Niyang makalupang kaibigan. Sa huli, ay ang Kanyang sariling buhay. At kinailangan pa Niyang bayaran ang halaga ng paghihirap sa impierno at ang pagkawala ng kaalaman ng pag-ibig ng Kanyang Ama. Mga Cristiano, mga mananampalataya, makinig. Mahal ang halaga ng pagsunod. Hindi tayo pinalalaya ng ebanghelyo mula sa mga utos ng Dios. Kundi ito ang ginagawa nito: itinutulot tayo nitong tuparin ito kahit na ito ay magkaroon ng halaga sa atin. At gayundin, ang pagsunod ni Jesus ay ganap at lubos. Siya ay walang kasalanan. Hindi Siya nag-alinlangan sa kautusan ng Dios. Hindi natin kayang maabot iyon. Subalit iyon ang pamantayang hinahangad natin. Hindi natin dapat bigyang dahilan o makaligtaan ang kasalanan dahil, tayong lahat ay makasalanan. Hindi, pinagsisikapan nating tuparin lahat ng mga utos ng Dios. Nais nating matutuhan ang pagsunod dahil ito ay lumuluwalhati sa Dios. Iyon din ang inaalala ni Jesus. Mahal Niya ang Dios. Siya ay nagseselos para sa pangalan at karangalan ng Dios. Nakatingin tungo sa kalangitan buong buhay Niya, ang Kanyang motibo ay ang kaluwalhatian ng Dios sa pamamagitan ng Kanyang buhay sa lupa. Ito ang nagbigay ng kakayahan sa Kanya upang tumayo sa harapan ng pagtutol at tukso. At isipin din, kung paanong ang Kanyang pagsunod ay ipinakita ito na may kinalaman sa iba. Siya ay taong may pagkahabag para sa mga nangangailangan, isang lingkod sa iba. Pagkatapos Niyang hugasan ang mga paa ng mga apostol, sinabi Niya, "Kayo'y binigyan ko ng halimbawa, upang gawin din ninyo Page 5 of 6
ayon sa ginawa ko sa inyo." Kahit Siya ay kinamuhian, hindi Niya ginantihan ng masama ang masama, kundi sa halip ng mabuti. Sa ating pagbubulay sa pagsunod ni Cristo, maaari tayong magpatuloy. Tila nakakatakot na ikumpara ang ating mga sarili sa paglakad ni Jesus. Gayunman, hindi tayo dapat umurong. Ang pagkukumpara ay hindi upang mawalan tayo ng pag-asa dahil sa ating kasalanan. Kundi sa ating sarili nakikita natin ang maliit na simula nitong pagsunod, itong malabong pagkakatulad kung ano si Cristo. Iyan ang gawa ng Dios sa atin. Iyan ang Kanyang walang hanggang layunin sa atin. Roma 8:29: "Sapagkat ang mga nakilala niya nang una pa ay itinalaga naman niya na maging katulad sa larawan ng kanyang Anak." Sa walang hanggan ay inibig at pinili ng Dios ang Kanyang mga hinirang na tao upang gawin silang katulad ng Kanyang Anak. Iyan ang ginagawa ng Dios sa buhay ng bawat tunay na mananampalataya. Kaya nga iniibig natin ang Dios. At iyan ang dahilan kung bakit nais nating tuparin ang Kanyang mga utos. Ang Dios ay nagsimula ng mabuting gawa sa atin. At tayo ay magkakaroon ng katiyakan, dahil isasagawa Niya ang gawang iyon hanggang sa araw ni Jesu Cristo. Gagawin Niya itong ganap kapag sa wakas ay dinala na tayo sa kaluwalhatian. Sa gayon tayo ay mababago at magiging tulad ni Cristo, walang kasalanan. Manalangin tayo. Ama, nagpapasalamat kami sa aming kaligtasan kay Jesu Cristo at sa lahat ng pagpapalang kasama nito. Dalangin namin na ang Banal na Espiritu nawa ay patuloy na bigyan kami ng mga pusong may pag-ibig sa Iyo at sa Iyong Salita upang matupad namin ang Iyong mga utos, upang kami ay lumakad tulad ng paglakad ni Jesus. At pagkatapos ay ipaalam sa amin na Ikaw ay kilala namin at upang malaman na kami ay hindi sa aming sarili kundi kami ay nananatili kay Cristo. Alang-alang sa Kanya ay aming dalangin, Amen. Page 6 of 6