Kitab Suci Bocah nyuguhaké Yakub Tukang Ngapusi
Ditulis déning: Edward Hughes Digambari déning: M. Maillot, Lazarus Alastair Paterson Dibesut déning: M. Kerr, Sarah S. Diterjemahaké déning: Endang Supardan Diproduksi déning: Bible for Children ©2022 Bible for Children, Inc. Kowé duwé hak motokopi utawa nyithak crita iki, waton ora kanggo diedol.
Apa Gusti Allah wis maringi bayi marang kulawarga jenengan? Nyenengake tenan! Iskhak lan Ribkah mesthi seneng banget. Gusti Allah arep maringi kembar.
Bayi-bayi padha rebutan ing njero Ribkah. Nalika dhèwèké ndedonga, Gusti Allah ujar manawa putrane loro bakal mimpin rong negara - lan sing luwih enom bakal luwih gedhe. Biasane sing mbarep luwih gedhe. Akhire bayi-bayi mau lair.
Kembar iku ora mesti padha. Ésau, sing luwih tuwa, wulune akeh banget lan wis dadi ahli mburu. Yakub kulité alus lan seneng nyambut gawé ing omah. Rama Iskhak paling tresna marang Ésau. Ibuné senengé karo Yakub.
Ing sawijining dina, Ésau ngelih. "Aku wènèhana pangan." Kandhané Yakub, "Adolo hak pambarepmu sik marang aku," panjaluke Yakub. Ésau ora perduli karo janjiné Gusti Allah marang anak mbarep. Dhèwèké nggawe perjanjian karo Yakub. Saiki Yakub bakal dadi kepala kulawarga nalika bapakné séda.
Gusti Allah ngandika marang Iskhak ing sawijining wengi. "Aku iki Allahe leluhurmu Abraham, Aku nunggil karo kowé. Aku bakal mberkahi turunanmu." Senajan Iskhak nyembah marang Gusti Allah, Ésau anaké rabi karo wong Het, wong sing ora preduli marang Gusti Allah.
Iskhak wis tuwa. "Gawakno daging sing seger," kandhane marang Ésau. "Banjur aku bakal mberkahi kowé." Sejatine berkah iki mligi saka bapak kanggo anak mbarep. Ésau enggal-enggal metu mburu. Nanging Ribkah wis krungu. Dhèwèké pengin Yakub sing diberkahi.
Ribkah duwe rencana. dhèwèké cepet-cepet masak panganan sing disenengi dening Iskhak, Yakub nganggo sandhangane Ésau, lan nganggo wulu kewan ing tangan lan gulune. Iskhak wis blawur mripate. Mbok menawa iso diapusi.
Yakub nggawa panganan marang Iskhak. Iskhak kandha, "Suaramu kok kaya Yakub, nanging tanganmu kok kaya Ésau." Sawisé dhahar, Iskhak mberkahi putrané kanthi sujud ing ngarepé.
Sakwisé Yakub lunga, Ésau marani Iskhak. "Meniko dhaharipun," ujare. Iskhak ngerti yèn dhèwèké diapusi. "Aku ora bisa ngganti berkah," dhèwèké nangis. Atine Ésau kebak gething. Dhèwèké mutusake arep mateni Yakub.
Ribkah krungu bab ancamané Ésau. "Kowé menyango neng omahé pamanmu," ujare Ribkah, "nganti sadulurmu lali marang apa sing wis kok tindakaké." Iskhak setuju yen Yakub kudu golek bojo saka kulawarga ibune. Yakub banjur ninggalke omah.
Bengi kuwi, Yakub leren turu bantalan watu. Dhèwèké kesepian lan wedi. Nanging dhèwèké ora dhéwékan. Gusti Allah ngomong marang dhèwèké ing ngimpi sing apik banget.
"AKU IKI ALLAHE BAPA-BAPAMU, ABRAHAM LAN ISKHAK. AKU NUNGGIL KARO KOWE. AKU BAKAL MENEHAKE TANAH IKI MARANG KOWE. SOKO KELUARGAMU, KABEH KELUARGA ING DONYO IKI BAKAL DIBERKAHI." Sawise Gusti Allah ngandika, Yakub tangi. dhèwèké wedi.
Laban, pamane Yakub, nampani dhèwèké. Yakub tresna marang Rakhel, ponakané, lan ngabdi marang Laban pitung taun lawase, supaya bisa omah-omah karo Rakhel. Nanging, ing wengi dino kawinan, Laban ngapusi Yakub.
"Iki Léa, dudu Rakhel," Yakub sambat. "Sampeyan ngapusi aku." "Anak wadon mbarep kudu omah-omah dhisik," ujare Laban. "Saiki rabino Rakhel uga, nanging ngladeni aku sik pitung taun manèh." Yakub sarujuk, dhèwèké kèlingan tumindaké dhéwé marang Iskhak lan Ésau.
Yakub duwe putra sewelas. Taun-taun kepungkur, dhèwèké kepéngin nggawa kulawargané bali menyang Kanaan. Wong tuwane ana ing kono. Nanging Ésau, sing wis sumpah arep matèni dhèwèké. Apa aman?
Ing sawijining dina Gusti Allah dhawuh supaya bali. Yakub nglumpukaké kulawargané lan wedhus-wedhusé kanggo mulih.
Kedadian tenan. Ésau teka nemoni Yakub nggowo patang atus wong! Nanging ora nglarani Yakub. Dhèwèké mlayu nemoni Yakub lan ngrangkul. Yakub lan Ésau dadi kekancan manèh, lan Yakub slamet tekan omah.
Yakub Tukang Ngapusi Crita saka Pangandikané Gusti, Kitab Suci bisa digolèki ing Purwaning Dumadi 25-33 "'Kawedharipun pangandika Paduka punika madhangi'." Jabur 119:130