Kahariang Ostrogodo

Ang Kahariang Ostrogodo, na opisyal bilang Kaharian ng Italya (Latin: Regnum Italiae), itinatag ng mga Hermanikong Ostrogodo sa Italya at mga karatig lugar mula 493 hanggang 553.

Sa Italya, ang mga Ostrogodo, na pinamunuan ni Teodorico ang Dakila, ang pumatay at pumalit kay Odoacer, isang sundalong Aleman, na pinuno ng foederati sa Hilagang Italya, at ang de facto na pinuno ng Italya, na pinaalis ang huling emperor ng Kanlurang Imperyong Romano, si Romulo Augustulo, noong 476. Sa ilalim ng Teodorico, ang kauna-unahang hari nito, naabot ng kahariang Ostrogodo ang rurok ng teritoryo nito, mula sa modernong Pransiya sa kanluran hanggang sa modernong Serbia sa timog-silangan. Karamihan sa mga institusyong panlipunan ng huling Kanlurang Imperyong Romano ay napanatili sa panahon ng kaniyang pamamahala. Tinawag ni Theodoric ang kaniyang sarili na Gothorum Romanorumque rex ("Hari ng mga Godo at Romano"), na ipinapakita ang kaniyang pagnanais na maging isang pinuno para sa parehong pangkat ng tao.

Simula noong 535, sinalakay ng Imperyong Bisantino ang Italya sa ilalim ni Justiniano I. Ang pinuno ng Ostrogothic sa oras na iyon, si Witiges, ay hindi nagawang mapagtagumpayang ipagtanggol ang kaharian at humantong sa pagsakop at pagbagsak ng kabeserag Ravenna. Sinuportahan ng mga Ostrogodo ang isang bagong pinuno, si Totila, at higit sa lahat nagawang baligtarin ang pananakop, ngunit sa kalaunan ay natalo. Ang huling hari ng Kahariang Ostrogodo ay si Teia.

Mga sanggunian

Mga panlabas na link 

   
Dating kaharian sa Europa
Mga dating bansa sa Europa