Ash-Shura

Ang Ash-Shūrā (, al shūrā, "Ang Pagsangguni") ay ang ika-42 kabanata (sūrah) ng Qur'an (Q42) na may 53 talata (āyāt). Hango ang pamagat nito mula sa tanong ng  "shūrā" (pagsangguni) na tinutukoy sa Talata 38. Lumilitaw lamang ang katawagan ng isang beses sa Quranikong teksto (sa Q42:38). Wala itong nauna na bago ang Quran.

Tungkol sa pagkakataon at kontekstuwal na pinagmulan ng pahayag (asbāb al-nuzūl), isa itong mas maagang "surah na Makkan," na nangangahulugang hinayag ito sa Mecca, imbis sa Medina nang naglaon.

Buod
1-2 Hinayag ng Makapangyarihan ang kanyang kalooban kay Muhammad
3 Namagitan sa taong makasalanan ang mga Anghel sa ngalan ng Diyos
4 Hindi katiwala si Muhammad sa mga sumasamba sa mga diyos-diyosan
5 Inihayag ang Quran sa wikang Arabe upang magbigay babala sa Makkah
6-10 Ang Diyos lamang ang tumutulong, manlilikha, at tagapanatili, ang may alam ng lahat
11-13 Ang Islam ay ang relihiyon ng lahat ng dating propeta
14 Iniutos ni Muhammad na ihayag ang kanyang pananampalataya sa Bibliya
15 Ang nakikipagtalo sa Diyos ay maparasuhan ng matindi
16-17 Diyos lamang ang nakakaalam ng oras ng paghuhukom
18-19 Gagantimpalaan ng Makapangyarihan ang matuwid at ang masama ayon sa kanilang gawa
20 Napapatawad ang mga makasalanan sa pamamagitan lamang ng pagtitiis ng Diyos
21-22 Gantimpala ng makatarungan at hindi makatarungan
23 Sinampahan si Muhammad ng pagpapanggap
24-27 Pinapatawad at pinagpapala ng Diyos kung sinuman ang nais niya 
28-33 Nakikita ang kapangyarihan ng Diyos sa kanyang mga gawa
34-41 Napapasyahan ang karakter ng isang totoong naniniwala
42-45 Ang kahabag-habag na kapalaran ng mga pinagkamali ng Diyos
46 Pinayuhan ang mga makasalanan na magsisi sa kanilang kasalanan bago mahuli ang lahat
47 Isang mangangaral lamang si Muhammad
48-49 Kinokontrol ng Diyos ang lahat ng bagay
50-51 Bakit hinayag ng Diyos ang sarili sa pamamagitan ng inspirasyon at sa pamamagitan ng mga apostol
52-53 Walang alam mismo si Muhammad sa Islam hanggang natanggap niya ang pahayag ng Quran

Q42:51 Pahayag ng Islam
Sa Islamikong tradisyon, nagsisilbi ang Quran 42:51 bilang batayang ng pagkaunawa ng Pahayag ng Islam (waḥy). 

"It is not fitting for a man that Allah should speak to him except by inspiration, or from behind a veil, or by the sending of a messenger to reveal, with Allah's permission, what Allah wills". (Hindi angkop para sa isang tao na makipag-usap si Allah sa kanya maliban sa pamamagitan ng inspirasyon, o mula sa likod ng tabing, o sa pamamagitan ng pagpapadala ng isang sugo upang ihayag, sa permiso ni Allah, kung anuman ang kalooban ni Allah.)

Mga sanggunian

Mga Sura