The Twelve Brothers

Ang "The Twelve Brothers" o "Ang Labindalawang Magkakapatid" () ay isang Aleman na kuwentong bibit na nakolekta ng Magkapatid na Grimm sa Grimm's Fairy Tales (KHM 9). Isinama ito ni Andrew Lang sa The Red Fairy Book.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 451 ("The Brothers Who Were Turned into Birds"), na karaniwang matatagpuan sa buong Europa. Kasama sa iba pang pagkakaiba ng uring Aarne-Thompson ang The Six Swans, The Twelve Wild Ducks, Udea and her Seven Brothers, The Wild Swans, at The Seven Ravens.

Pinanggalingan 
Ang kuwento ay inilathala ng Magkapatid na Grimm sa unang edisyon ng Kinder- und Hausmärchen noong 1812, at muling isinulat sa ikalawang edisyon (1819). Ang kanilang mga sanggunian ay sina Julia R. Ramus (1792–1862) at Charlotte R. Ramus (1793–1858).

Buod 
Nais ng isang hari na patayin ang kaniyang labindalawang anak na lalaki, ngunit kung ang kaniyang ikalabintatlong anak ay babae. Sa ganitong paraan, siya lamang ang maaaring magmamana ng kaniyang kaharian. Sinabi ito ng Reyna sa kanilang bunsong anak, si Benjamin, at bibigyan niya sila ng babala na may watawat. Ang isang puting bandila ay nagpapahiwatig na ang isang sanggol na lalaki ay ipinanganak, at ang isang pulang bandila ng dugo ay nagpapahiwatig ng isang batang babae ay ipinanganak at ang mga lalaki ay dapat tumakbo sa malayo.

Pagkatapos ng labindalawang araw ng paghihintay sa kagubatan, ang mga anak na lalaki ay nakakita ng pulang bandila, na nagpapahiwatig na sila ay hahatulan ng kamatayan. Galit na galit ang magkapatid sa malupit na pagtataksil ng kanilang ama kaya't sumumpa sila ng madugong paghihiganti sa bawat babae at lumipat sa isang mahikang cottage na malalim sa kagubatan, kung saan dapat silang pakainin ng mga hayop. Samantala, ipinanganak ng Reyna ang isang magandang babae na may bituin sa kanyang noo.

Pagkaraan ng sampung taon, matapos marinig ang kanilang pag-iral mula sa kaniyang ina, umalis ang kapatid na babae upang hanapin sila kung saan sila itinago ng reyna para sa pag-iingat. Una niyang nakita ang isang mas matandang Benjamin, na masayang bumati sa kaniya at pagkatapos ay ipinakilala sila sa iba pa nilang mga kapatid, na kinukumbinsi silang itigil ang kanilang paghihiganti sa mga babae. Sama-sama, ang magkapatid ay namumuhay sa pagkakaisa. Pagkaraan ng ilang oras, habang ang kapatid na babae ay nagpupunit ng labindalawang puting liryo dahil sa kamangmangan, ang kaniyang mga kapatid na lalaki ay lumingon sa mga uwak at lumipad palayo. Sinabi ng isang matandang babae na maaaring may isang paraan upang iligtas ang kaniyang mga kapatid, nagpasiya siyang huwag magsalita at huwag tumawa sa loob ng pitong taon, upang mailigtas ang kanyang mga kapatid.

Hinanap siya ng isang hunting king at pinakasalan siya. Gayunpaman, sinisiraan ng kanyang ina ang katahimikan ng batang babae, at sinubukang sunugin siya ng hari bilang isang mangkukulam. Ang batang hari ay napunit habang mahal niya ang kanyang asawa, ngunit sa huli ay sumuko na may luha sa kaniyang mga mata. Habang nagsisindi ang apoy, lumipas ang pitong taon at dumating ang labindalawang uwak: binabawi nila ang kanilang anyo ng tao sa sandaling dumampi sila sa lupa, pagkatapos ay pinatay nila ang apoy at pinalaya ang kanilang kapatid na babae. Malaya nang makipag-usap ang dalaga at ipinaliwanag niya sa asawa kung ano ang nangyayari. Sa pagbitay sa malupit na biyenan (sa pamamagitan ng paglalagay sa isang bariles na puno ng kumukulong mantika at makamandag na ahas), at pagkatapos (kasama ang mga kapatid) ay masayang namumuhay nang magkasama.

Mga sanggunian