Juliana ng Norwich

Si Juliana ng Norwich (c. 8 Nobyembre 1342 – c. 1416) ay itinuturing na isa sa pinakadakilang mistikong manunulat ng Inglatera.  Kaunti lamang ang nalalaman hinggil sa kanyang sarili at sa kanyang buhay maliban sa kanyang mga naisulat.   Hindi natitiyak kahit na pangalan niya, sapagkat nagmula ang Julian o Juliana mula sa Simbahan ni San Julian sa Norwich, kung saan siya ay isang ankorita o ankoresa  isang uri ng ermitanya   na namumuhay sa loob ng isang selda o tila seldang silid na nakakabit sa simbahan, at nagsasagawa ng mapagmunimuning pananalangin.  Sa gulang na 30, habang nagdurusa sa isang malubhang karamdaman at naniniwalang nakahimlay na siyang naghihintay na lamang ng pagpanaw, nagkaroon si Julian ng matinding mga pangitain kay Hesukristo o mula sa Diyos.  Natigil ang mga ito nang gumaling na siya sa kanyang sakit noong 13 Mayo 1373.  Agad na itinala niya ang mga pangitaing ito pagkaraang maranasan ang mga ito, at muli pa pagsapit ng dalawampung mga taon sa anyong may kalalimang pangteolohiya.  Ang mga ito ang naging pinagkuhanan ng kanyang pangunahing akdang tinawag na Labing-anim na mga Pagpapahayag ng Banal na Pag-ibig o Labing-anim na mga Rebelasyon ng Banal na Pagmamahal (Sixteen Revelations of Divine Love, sa loob ng taong 1393).  Kilala rin ito sa mas maikling pamagat na Mga Pagpapahayag ng Banal na Pag-ibig (Revelations of Divine Love) lamang.  Ito ang pinaniniwalaang unang aklat na isinulat ng isang babae na nasa wikang Ingles.  Nakilala si Juliana sa buong Inglatera bilang isang autoridad na pang-espiritu: nabanggit ni Margery Kempe ang pagpunta sa Norwich upang makausap si Juliana.

Tinatangkilik siya bilang isang santa sa Simbahan ng Inglatera at sa Simbahang Katoliko.

Mga sanggunian

Mga manunulat mula sa Inglatera
Mga santo