Panahon ng Sengoku

Ang  o Sengoku Period  ay isang panahon sa kasaysayan ng Hapon ng halos palagiang giyera sibil, kaguluhan sa lipunan, at intriga sa politika mula 1467 hanggang 1615. 

Ang panahon ng Sengoku ay pinasimulan ng Digmaang Ōnin noong 1467 na kung saan ay gumuho ang sistemang pyudal ng Japan sa ilalim ng Ashikaga Shogunate . Ang iba't ibang mga samurai warlord at angkan ay nakipaglaban para sa kontrol sa Japan sa power vacuum, habang ang Ikkō-ikki ay lumitaw upang labanan ang samurai rule. Ang pagdating ng mga Europeo noong 1543 ay nagpakilala sa arquebus sa pakikidigma ng Hapon, at tinapos ng Japan ang katayuan nito bilang isang pambatang estado ng Tsina noong 1549. Binuwag ni Oda Nobunaga ang Ashikaga Shogunate noong 1573 at naglunsad ng isang giyera ng pagsasama-sama sa pulitika sa pamamagitan ng puwersa, kasama na ang Ishiyama Hongan-ji War, hanggang sa kanyang kamatayan sa Insidente ng Honnō-ji  noong 1582. Ang kahalili ni Nobunaga na si Toyotomi Hideyoshi ay nakumpleto ang kanyang kampanya upang pagsamahin ang Japan at pagsamahin ang kanyang pamamahala sa maraming mga maimpluwensyang reporma. Inilunsad ni Hideyoshi ang mga pagsalakay ng Hapon sa Korea noong 1592, ngunit dahil sa kanilang kabiguan napinsala ang kanyang prestihiyo bago siya namatay noong 1598. Inilisan ni Tokugawa Ieyasu ang batang anak na lalaki at kahalili ni Hideyoshi na si Toyotomi Hideyori sa Labanan ng Sekigahara noong 1600 at itinatag muli ang sistemang pyudal sa ilalim ng Shogunatong Tokugawa. Natapos ang panahon ng Sengoku nang matalo ang mga loyalista ng Toyotomi sa Siege ng Osaka noong 1615.   

Ang panahon ng Sengoku ay pinangalanan ng mga istoryador ng Hapon pagkatapos ng hindi kaugnay na panahon ng Warring States ng Tsina.  Kinikilala ng modernong Japan sina Nobunaga, Hideyoshi, at Ieyasu bilang tatlong "Great Unifiers" para sa kanilang pagpapanumbalik ng pamahalaang sentral sa bansa.

Buod 
Sa panahong ito, kahit na ang Emperor ng Japan ang opisyal na pinuno ng kanyang bansa at ang bawat panginoon ay nanumpa ng katapatan sa kanya, higit sa lahat siya ay isang marginalized, seremonyal, at relihiyosong tao na nag-delegate ng kapangyarihan sa shōgun, isang marangal na halos katumbas ng isang heneral . Sa mga taon bago ang panahong ito, ang shogunate ay unti-unting nawalan ng impluwensya at kontrol sa mga daimyō (mga lokal na panginoon). Kahit na ang Ashikaga shogunate ay nanatili ang istraktura ng Kamakura shogunate at nagtatag ng isang mandirigma na pamahalaan batay sa parehong mga karapatang pang-ekonomiya at mga obligasyong panlipunan na itinatag ng Hōjō kasama ang <i id="mwOg">Jōei</i> Code noong 1232,   nabigo itong makuha ang katapatan ng maraming daimyō, lalo na ang mga malalayo ang kalupaan sa kabisera ng Kyoto . Marami sa mga panginoon na ito ay nagsimulang lumaban nang hindi mapigilan sa bawat isa para sa kontrol sa lupa at impluwensya sa shogunate. Habang lumalaki ang pakikipagkalakalan sa Ming China, umunlad ang ekonomiya, at ang paggamit ng pera ay lumaganap nang lumitaw ang mga merkado at komersyal na lungsod. Pinagsama sa mga pagpapaunlad sa agrikultura at malakihang pangangalakal, humantong ito sa pagnanais para sa higit na lokal na awtonomiya sa lahat ng antas ng hierarchy sa lipunan. Noong umpisa pa lamang ng ika-15 siglo, ang pagdurusa na dulot ng mga lindol at taggutom ay madalas na nagsimula ng armadong pag-aalsa ng mga magsasaka na pagod sa utang at buwis. 

Ang Digmaang Ōnin (1467–1477), isang salungatan na naka-ugat sa pagkabalisa sa ekonomiya at dulot ng isang pagtatalo sa pagsunod sa shogunal, sa pangkalahatan ay itinuturing na pagsisimula ng panahon ng Sengoku. Ang "silangang" hukbo ng pamilyang Hosokawa at ang mga kaalyado nito ay nakipagtunggali sa "kanlurang" hukbo ng Yamana . Ang pakikipaglaban sa loob at paligid ng Kyoto ay tumagal ng halos 11 taon, na iniwan ang lungsod na halos wasak na wasak. Nagkalat ang alitan sa Kyoto sa mga kalapit na lalawigan.   

Ang yugto ay nagtapos sa isang serye ng tatlong mga warlord na sina Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi, at Tokugawa Ieyasu, na unti-unting pinag-isa ang Japan. Matapos ang huling tagumpay ni Tokugawa Ieyasu sa pagkubkob ng Osaka noong 1615, ang Japan ay tumira sa higit sa dalawang daang taon ng kapayapaan sa ilalim ng Shogunatong Tokugawa.

Timeline 
Ang Digmaang Ōnin noong 1467 ay karaniwang isinasaalang-alang ang panimulang punto ng panahon ng Sengoku. Mayroong maraming mga kaganapan na maaaring isaalang-alang na pagtatapos nito: pagpasok ni Nobunaga sa Kyoto (1568) [5] o pag-aalis ng Muromachi shogunate (1573), [6] Siege of Odawara (1590), the Battle of Sekigahara (1600 ), ang pagtatatag ng Shogunatong Tokugawa (1603), o ang Siege of Osaka (1615).    
[ <span title="None of these dates or events are referred to in any of the entries at https://kotobank.jp/word/%E6%88%A6%E5%9B%BD%E6%99%82%E4%BB%A3-549884, which uniformly place the end date several decades earlier, the latest being 1573. (June 2018)">kailangan ng banggit</span> ]

Gekokujō 

Ang pag-aalsa ay nagresulta sa karagdagang paghina ng gitnang awtoridad, at sa buong Japan, ang mga pang-rehiyon na panginoon, na tinatawag na daimyōs, ay tumaas upang punan ang vacuum. Sa kurso ng paglilipat na ito ng kapangyarihan, ang mga matatag na angkan tulad ng Takeda at ng Imagawa, na namuno sa ilalim ng awtoridad ng kapwa Kamakura at Muromachi bakufu, ay nakapagpalawak ng kanilang mga sphere ng impluwensya. Maraming, gayunpaman, na mga posisyon ang nabulok at kalaunan ay inagaw ng mas maraming may kakayahang mga alagad. Ang hindi pangkaraniwang bagay na ito ng meritoksyong panlipunan, kung saan tinanggihan ng mga may kakayahang subordinates ang katayuan at pilit na pinatalsik ang isang pinalaya na aristokrasya, naging kilala bilang  , na nangangahulugang "sasakupin ng mababa ang mataas."  

Isa sa mga pinakamaagang pagkakataong ito ay si Hōjō Sōun, na bumangon mula sa medyo mapagpakumbabang pinagmulan at kalaunan ay sinakop ang kapangyarihan sa Lalawigan ng Izu noong 1493. Ang pagbuo sa mga nagawa ng Sōun, ang angkan ng Hōjō ay nanatiling isang pangunahing kapangyarihan sa rehiyon ng Kantō hanggang sa pagsakop nito ni Toyotomi Hideyoshi sa huling panahon ng Sengoku. Ang iba pang mga kapansin-pansin na halimbawa ay kasama ang paghalili sa angkan ng Hosokawa ng Miyoshi, ang Toki ng Saitō, at ang Shiba clan ng Oda clan, na siya namang pinalitan ng underling nito, si Toyotomi Hideyoshi, isang anak ng isang magbubukid na walang pangalan ng pamilya . 

Ang maayos na kaayusan ng mga relihiyosong grupo ay nakakuha din ng kapangyarihang pampulitika sa oras na ito sa pamamagitan ng pagsasama-sama ng mga magsasaka sa paglaban at paghihimagsik laban sa pamamahala ng mga daimyō . Ang mga monghe ng sekta ng Budismo na Tunay na Purong Lupa ay bumuo ng maraming Ikkō-ikki, ang pinakamatagumpay na, sa Lalawigan ng Kaga, ay nanatiling independyente sa loob ng halos 100 taon.

Pag-iisa 
Matapos ang halos isang daang kawalan ng katatagan sa politika at pakikidigma, ang Japan ay nasa gilid ng pagsasama ni Oda Nobunaga, na lumabas mula sa kadiliman sa lalawigan ng Owari (kasalukuyang Aichi Prefecture ) upang mangibabaw sa gitnang Japan. Noong 1582, pinatay si Oda ng isa sa kanyang mga heneral na si Akechi Mitsuhide, at pinayagan si Toyotomi Hideyoshi ng pagkakataong maitaguyod ang kanyang sarili bilang kahalili ni Oda matapos tumaas sa mga ranggo mula sa ashigaru (footsoldier) upang maging isa sa mga pinaka mapagkakatiwalaang heneral ni Oda. Pinagsama-sama ni Toyotomi ang kanyang kontrol sa natitirang mga daimyo ngunit pinasiyahan bilang Kampaku (Imperial Regent) dahil ang kanyang karaniwang kapanganakan ay hindi siya pinapunta sa titulong Sei-i Taishōgun . Sa kanyang maikling paghahari bilang Kampaku, tinangka ni Toyotomi ang dalawang pagsalakay sa Korea . Ang unang pagtatangka, na sumasaklaw mula 1592 hanggang 1596, ay dating matagumpay ngunit nagdusa ng mga sagabal mula sa Joseon Navy at nagtapos sa isang pagkabulol. Ang pangalawang pagtatangka ay nagsimula noong 1597 ngunit hindi gaanong matagumpay habang ang mga Koreano, lalo na ang kanilang navy, na pinamunuan ni Admiral Yi Sun-Sin, ay handa na mula sa kanilang unang engkwentro. Noong 1598, tumawag si Toyotomi ng pag-urong mula sa Korea bago siya namatay. 

Nang hindi nag-iwan ng isang may kakayahang kahalili, ang bansa ay muling itinulak sa kaguluhan sa politika, at sinamantala ng Tokugawa Ieyasu ang pagkakataon.  

Sa kanyang kamatayan, si Toyotomi ay humirang ng isang pangkat ng pinakamakapangyarihang mga panginoon sa Japan — Tokugawa, Maeda Toshiie, Ukita Hideie, Uesugi Kagekatsu, at Mōri Terumoto — upang mamuno bilang Konseho ng Limang Mga Regent hanggang sa ang kanyang sanggol na anak na si Hideyori, ay tumanda . Isang hindi mapayapang kapayapaan ang tumagal hanggang sa pagkamatay ni Maeda noong 1599. Pagkatapos noon ang isang bilang ng mga mataas na ranggo na numero, kapansin-pansin si Ishida Mitsunari, ay inakusahan si Tokugawa na hindi tapat sa rehimeng Toyotomi. 

Pinasimulan nito ang isang krisis na humantong sa Labanan ng Sekigahara noong 1600, kung saan ang Tokugawa at ang kanyang mga kakampi, na kumokontrol sa silangan ng bansa, ay tinalo ang mga puwersang kontra-Tokugawa, na may kontrol sa kanluran. Pangkalahatang itinuturing na huling pangunahing tunggalian ng panahon ng Sengoku, ang tagumpay ni Tokugawa sa Sekigahara ay mabisang minarkahan ang pagtatapos ng rehimeng Toyotomi, ang huling mga labi na sa wakas ay nawasak sa Siege of Osaka noong 1615.

Kilalang tao

Tatlong unifiers ng Japan 

 Oda Nobunaga 
 Toyotomi Hideyoshi 
 Tokugawa Ieyasu 

Ang magkakaibang personalidad ng tatlong pinuno na nag-ambag ng higit sa huling pag-iisa ng Japan — Oda, Toyotomi, at Tokugawa — ay naka-encapsulate sa isang serye ng tatlong kilalang senryū : 

 Nakanu nara, koroshite shimae, hototogisu (Kung ang cuckoo ay hindi umaawit, patayin ito. ) 
 Nakanu nara, nakasete miyō, hototogisu (Kung ang cuckoo ay hindi umaawit, pilitin mo ito. ) 
 Nakanu nara, naku ginawa matō, hototogisu (Kung hindi kumakanta ang cuckoo, hintayin mo ito. ) 

Si Oda, na kilala sa kanyang pagiging mabangis, ay ang paksa ng nauna; Si Toyotomi, na kilala sa kanyang pagiging mapamaraan, ay ang paksa ng pangalawa; at si Tokugawa, kilala sa kanyang pagtitiyaga, ay ang paksa ng pangatlong talata.

Tingnan din 

 Kasaysayan ng Japan 
 Listahan ng mga daimyo mula sa panahon ng Sengoku 
 Listahan ng laban sa Hapon 
 Mga kabayo sa digmaang East Asian 
 Warrant States period - isang katulad na panahon sa kasaysayan ng Tsino 
 Krisis ng Ikatlong Siglo - isang katulad na panahon sa kasaysayan ng Roman 
 Zemene Mesafint - isang katulad na panahon sa kasaysayan ng Ethiopian mula pa noong unang bahagi ng ika-18 siglo hanggang sa paghahari ni Tewodros II sa kalagitnaan ng ika-19 na siglo 
 Kabukimono

Mga tala

Mga Sanggunian

Mga panlabas na link 

 Panahon ng Sengoku - Sinaunang Kasaysayan Encyclopedia 
 Samurai Archives pahina ng Kasaysayan ng Hapon 
   Sengoku Expo: Disenyo ng Hapon, Kultura sa Panahon ng Mga Digmaang Sibil na gaganapin sa Gifu Prefecture, 2000-2001 
   Listahan ng Sengoku Daimyos 

Mga pinagmulan sa wikang Hapones ng CS1 (ja)
Mga artikulong naglalaman ng teksto sa wikang Hapones
Pages with unreviewed translations
Kasaysayan ng Hapon