Panitikang Persa

Ang panitikang Persa (, binibigkas na [ʔædæbiːˌjɒːte fɒːɾˈsiː]) ay binubuo ng mga oral na komposisyon at nakasulat na mga teksto sa wikang Persa at isa sa mga pinakalumang panitikan sa mundo. Ito ay sumasaklaw sa mahigit dalawang-at-kalahating milenya. Ang mga pinagmulan nito ay nasa loob ng Kalakhang Iran kabilang ang kasalukuyang Iran, Iraq, Afghanistan, Kaukasya, at Turkiya, mga rehiyon ng Gitnang Asya (gaya ng Tajikistan) at Timog Asya kung saan ang wikang Persa ay dating naging katutubong o opisyal na wika. Halimbawa, si Rumi, isa sa pinakamamahal na makatang Persian, ipinanganak sa Balkh (sa modernong-panahong Afghanistan) o Wakhsh (sa modernong-panahong Tajikistan), ay nagsulat sa Persa at nanirahan sa Konya (sa modernong-panahong Turkiya), sa sa panahong iyon ang kabesera ng mga Seljuk sa Anatolia. Sinakop ng mga Ghaznavid ang malalaking teritoryo sa Gitnang at Timog Asya at pinagtibay ang Persian bilang kanilang wika sa hukuman. Dahil dito, mayroong panitikan ng Persia mula sa Iran, Mesopotamia, Aserbayan, ang mas malawak na Kaukasya, Turkiya, Pakistan, Bangladesh, India, Tajikistan at iba pang bahagi ng Gitnanf Asya. Hindi lahat ng panitikang Persian ay nakasulat sa Persa, dahil itinuturing ng ilan na isasama ang mga akdang isinulat ng mga etnikong Persa o Irani sa ibang mga wika, gaya ng Griyego at Arabe. Kasabay nito, hindi lahat ng panitikan na nakasulat sa Persa ay isinulat ng mga etnikong Persa o Irani, dahil ginamit din ng mga makata at manunulat na Turko, Kaukasya, at Indiko ang wikang Persa sa kapaligiran ng mga kulturang Persa.

Inilarawan bilang isa sa mga dakilang panitikan ng sangkatauhan, kasama ang pagtatasa ni Goethe dito bilang isa sa apat na pangunahing katawan ng panitikan sa daigdig, Ang panitikang Persa ay nag-ugat sa mga nabubuhay na gawa ng Gitnang Persa at Lumang Persa, ang na ang huli ay nagsimula noong 522 BCE, ang petsa ng pinakamaagang nakaligtas na inskripsiyon ng Akemenida, ang Inskripsiyong Behistun. Gayunpaman, ang bulto ng natitirang panitikan ng Persia ay nagmula sa mga panahon kasunod ng pananakop ng mga Muslim sa Persia bandang 650 KE. Matapos ang mga Abasida ay maupo sa kapangyarihan (750 CE), ang mga Irani ay naging mga eskriba at burukrata ng Islamikong Kalipato at, lalo na, ang mga manunulat at makata nito. Ang panitikan sa wikang Bagong Persa ay umusbong at umunlad sa Khorasan at Transoxiana dahil sa mga kadahilanang pampulitika, ang mga unang dinastiyang Irani ng post-Islamikong Iran tulad ng mga Tahirid at Samanid ay nakabase sa Khorasan.

Ang mga makatang Persian gaya nina Ferdowsi, Saadi, Hafiz, Attar, Nezami, Rumi  at Omar Khayyam ay kilala rin sa Kanluran at nakaimpluwensiya sa panitikan ng maraming bansa.

Mga sanggunian 

Panitikan ng Iran