Demograpiya ng Pilipinas

Ang demograpiya ng Pilipinas ay ang pagtatala ng katauhang populasyon sa bansa; kabilang na dito ang pagtatala ng kasinsinan ng populasyon, pagkaiba-iba ng mga katutubong tao, antas ng edukasyon, kalusugan, estado ng ekonomiya, mga sinasambang relihiyon, at iba't ibang mga aspekto ng populasyon sa bansa. Ang Pilipinas ay may kabuuang antas ng paglobo ng populasyon na 2.04%, isa sa pinakamataas sa Asya. Base sa nakatala sa senso noong 2007 na isinagawa ng Pambansang Tanggapan ng Estadistika, may kabuuang populasyon na 88,574,614 katao sa bansa; base sa mga pagtatantya noong 2011, may kabuuang 95,800,000 katao ang bansa.

Ayon sa senso ng 2000, ang populasyon ng Pilipinas ay 50,504,077 at binubuo ng iba't ibang mga pangkat etniko.

Mga pinagmulan
Naipakita ng makabagong pananaliksik sa henetika  na ang uring panlahi ng populasyong Pilipino, na bumubuo ng pinakakaramihang bahagi ng bansa, ay naitatag noong pre-kasaysayan ng mga katutubong Taywanes na nagsasalita ng inang-wikang Awstronesyo, na sunod-sunurang dumayo sa Pilipinas noong mga 3000 BK, ang karamihan na nakipaghalo rin sa mga manaka-nakang dayo mula sa mainland o kontinenteng Asya (ngayo’y timog Tsina). Tangi ang mga pamayanang di-Awstronesyo na ito sa karaniwang populasyon pagdating sa pagkakakilanlang etniko, katayuang panlipunan, mga kaugaliang pangkultura, at madalas sa pamanang pangwika, bagaman tinuturing nila ang kanilang sarili bilang mga tunay na Pilipino.

Mga apat sa bawat 100 Pilipino, o 3.6% ng populasyon, ang nagtataglay ng kanunununuang Europeo, bagaman hindi nabanggit kung gaano kalaki ang karaniwang pagkahalong Yuropeo sa kanila. Karamihan sa kanila, kasama ng mga di-Awstronesyong Pilipino, ay nagpapanatili ng mga pamantayan at ugaliing pangkulturang tangi sa pangkalahatang populsayon; kapansin-pansin din ang kanilang pagsasarili pagdating sa pagkakakilanlang etniko, pananaw sa daigdig, katayuang panlipunan, at pamanang pangwika.

Pinakamalalaking mga lungsod sa Pilipinas

Mga sanggunian

Pilipinas