Four Marks of the Church

Ang Apat na Marka ng Simbahan o kilala rin bilang Katangian ng Simbahan, ay naglalarawan sa apat na natatanging Pang-uri—Iisang, Banal, Katoliko at Apostoliko—ng Tradisyonal na Kristiyanong ekleseyolohiya na naayon sa Niceno-Constantinopolitan Creed, na nakumpleto noong Unang Konseho ng Konstantinople noong AD 381: "[Kami ay naniniwala] sa Isang, Banal, Katoliko at Apostolikong Simbahan." Itong Ekumenikong Konseho ay binibigkas sa mga Liturhiya ng Simbahang Katoliko at Silangang Rito sa Simbahang Ortodokso ng Silangan, ang mga Simbahang Ortodoksong Oriental, Simbahan ng Silangan, ang Simbahang Moravian, ang Simbahng Lutheran, ang Simbahang Methodismo, ang Simbahang Presybitaryanismo, ang Anglican Komunyon at ang mga Miyembro ng maraming Reformed Churches

Habang maraming Doktrina, ay nakabase sa Tradisyon at iba't-ibang Interpretasyon ng Bibliya, na kumikilala ang isang Denominasyon sa iba, ito ay nagpapaliwanag kung bakit madaming Ibang iba sa isa't isa, Ang Apat na Marka, pag tinukoy sa parehong paraan, ay kinakatawanan ang buod ng kung ako ang Klerikong Authoridad na Isinaalang-alang sa Kasaysayan bilang isa sa pinaka Importanteng Paninindigang Paniniwalang Kristiyano

Kasaysayan 
Ang mga Ideya sa likod ng Apat na Marka ng Simbahan ay naroroon na sa Simbahang Kristiyano at Obispo Ignatius ng Antioch. Di lang sila natatag sa Doktrina hanggang sa Unang Konseho ng Konstantinople noong 381 AD bilang remedyo sa iba't ibang Mga Erehe na lumusot sa loob ng Simbahan noong maagang Kasaysayan nito.