Enoc

Enoc () ay isang biblikal na pigura at patriarch bago ang pagbaha ni Noah at anak ni Jared at ama ni Matusalem. Siya ay nasa Antediluvian na panahon sa Hebreo na Bibliya.

Ang teksto ng Aklat ng Genesis ay nagsasabing nabuhay si Enoc 365 taon bago siya kinuha ng Diyos. Mababasa sa teksto na si Enoc ay "lumakad na kasama ng Diyos: at wala na siya; sapagka't kinuha siya ng Diyos" (), na binibigyang-kahulugan bilang ang [[pagpasok ng buhay sa langit] ni Enoc] ] sa ilang tradisyong Hudyo at Kristiyano, at iba ang interpretasyon sa iba.

Si Enoch ang paksa ng maraming tradisyong Hudyo at Kristiyano. Siya ay itinuring na may-akda ng Aklat ni Enoch at tinatawag ding eskriba ng paghatol. Sa Bagong Tipan, si Enoc ay binanggit sa Ebanghelyo ni Lucas, ang Sulat sa mga Hebreo, at sa Sulat ni Judas, na ang huli ay sumipi rin mula rito. sa Catholic Church, Eastern Orthodoxy, at Oriental Orthodoxy, siya ay iginagalang bilang santo.

Ang pangalan ni Enoc (Hebreo: חֲנוֹךְ Ḥănōḵ) ay nagmula sa Hebreo ugat חנך (ḥ-n-ḵ), ibig sabihin ay magsanay, magpasimula, magtalaga, magpasinaya. Gamit ang חֲנוֹךְ/חֲנֹךְ (Ḥănōḵ) bilang imperative form ng pandiwa.

Enoch sa Aklat ng Genesis 
Lumilitaw si Enoc sa Aklat ng Genesis ng Pentateuch bilang ikapito sa sampung pre-Delubyo Mga Patriyarka. Isinalaysay ng Genesis na ang bawat isa sa mga Patriyarka bago ang Baha ay nabuhay nang ilang siglo. Ang Genesis 5 ay nagbibigay ng talaangkanan ng sampung tauhan na ito (mula kay Adan hanggang kay Noe), na nagbibigay ng edad kung kailan nagkaanak ang bawat isa sa susunod, at ang edad ng bawat pigura sa kamatayan. Si Enoc ay itinuturing ng marami bilang eksepsiyon, na sinasabing "hindi nakakakita ng kamatayan"
(). Higit pa rito, ang  ay nagsasaad na si Enoc ay nabuhay ng 365 taon, na mas maikli kaysa sa iba pang mga Patriyarka bago ang Baha, na lahat ay naitala bilang namamatay sa mahigit na 700 taong gulang. Ang maikling salaysay ni Enoc sa Genesis 5 ay nagtatapos sa misteryosong tala na "hindi na siya; sapagkat kinuha siya ng Diyos". Nangyayari ito 57 taon pagkatapos ng kamatayan ni Adan at 69 na taon bago isilang si Noe.

Apokripal na Aklat ni Enoc
Tatlong malawak na Apocrypha ang iniuugnay kay Enoc:
Ang Aklat ni Enoc (aka 1 Enoch), na binubuo sa Hebreo o Aramaic at iningatan sa Ge'ez, unang dinala sa Europa ni James Bruce mula sa Ethiopia at isinalin sa Ingles ni August Dillmann at Reverent Schoode – kinikilala ng Orthodox Tewahedo na mga simbahan at karaniwang may petsa sa pagitan ng ikatlong siglo BC at unang siglo AD.
2 Enoch (aka Book of the Secrets of Enoch), iningatan sa Old Church Slavonic, at unang isinalin sa English ni William Morfill – karaniwang napetsahan noong unang siglo AD.
3 Enoch, isang Rabbinic na teksto sa Hebrew na karaniwang napetsahan noong ikalimang siglo AD.
Ang mga ito ay nagsasalaysay kung paano si Enoc ay dinala sa Langit at hinirang na tagapag-alaga ng lahat ng makalangit na kayamanan, pinuno ng arkanghel, at ang agarang tagapaglingkod sa Trono ng Diyos. Pagkatapos ay itinuro sa kanya ang lahat ng mga lihim at misteryo at, kasama ang lahat ng mga anghel sa kanyang likuran, tinutupad sa kanyang sariling kagustuhan ang anumang lumalabas sa bibig ng Diyos, na isinasagawa ang Kanyang mga utos. Ang ilang esoteric literature, gaya ng 3 Enoch, ay nagpapakilala kay Enoc bilang Metatron, ang anghel na naghahatid ng salita ng Diyos. Bilang kinahinatnan, si Enoc ay nakita, sa pamamagitan ng panitikang ito at ng Rabbinic kabbalah ng mistisismo ng mga Hudyo, bilang isa na nagpahayag ng paghahayag ng Diyos kay Moises, at, lalo na, bilang diktador ng Aklat ng Jubilees.

Enoch sa klasikal na Rabbinical literature
Sa klasikal na panitikan ng Rabbinical, mayroong iba't ibang pananaw kay Enoc. Isang pananaw hinggil kay Enoc na natagpuan sa Targum Pseudo-Jonathan, na nag-isip kay Enoc bilang isang banal na tao, dinala sa Langit, at tumanggap ng titulong Safra rabba (Dakilang eskriba) . Matapos ang Kristiyanismo ay ganap na nahiwalay sa Hudaismo, ang pananaw na ito ay naging ang nangingibabaw na rabinikal na ideya ng karakter at kadakilaan ni Enoc.

Septuagint
Ang mga tagasalin ng ikatlong siglo BC na gumawa ng Septuagint sa Koine Greek ay nagsalin ng pariralang "kinuha siya ng Diyos" gamit ang pandiwang Griyego na metatithemi () meaning moving from one place to another. Sirach 44:16, mula sa halos parehong panahon, ay nagsasaad na "Si Enoc ay nalulugod sa Diyos at nailipat sa paraiso upang makapagbigay siya ng pagsisisi sa mga bansa." Ang salitang Griyego na ginamit dito para sa paraiso, paradeisos (), ay hinango sa isang sinaunang salitang Persian na nangangahulugang "nakakulong na hardin", at ginamit sa Septuagint upang ilarawan ang hardin ng Eden. Nang maglaon, gayunpaman, ang termino ay naging magkasingkahulugan para sa langit, tulad ng kaso dito.

Enoch sa Aklat ng mga Higante
Ang Aklat ng mga Higante ay isang gawang pseudepigraphal ng mga Hudyo mula sa ikatlong siglo BC at kahawig ng Aklat ni Enoc. Ang mga fragment mula sa hindi bababa sa anim at kasing dami ng labing-isang kopya ay natagpuan sa mga koleksyon ng Dead Sea Scrolls.

Ayon sa Rashi [from Genesis Rabbah], "Si Enoc ay isang matuwid na tao, ngunit madali siyang mahikayat upang bumalik sa paggawa ng masama. Kaya't ang Banal, pagpalain nawa Siya, ay nagmadali at kinuha siya at pinatay siya bago ang kanyang panahon. Dahil dito, nagbago ang Kasulatan [ ang mga salita] sa [salaysay ng] kanyang pagkamatay at isinulat, 'at wala na siya' sa mundo upang makumpleto ang kanyang mga taon."

Sa mga menor de edad Midrashim, ang mga esoteric na katangian ni Enoch ay pinalawak. Sa Sefer Hekalot, inilarawan si Rabbi Ishmael na bumisita sa Seventh Heaven, kung saan nakilala niya si Enoch, na nagsasabing ang mundo ay, sa kanyang panahon, ay napinsala ng mga demonyong si Shammazai, at Azazel, at kaya dinala si Enoc sa Langit upang patunayan na ang Diyos ay hindi malupit. Ang mga katulad na tradisyon ay naitala sa Sirach. Nang maglaon, ang mga paliwanag ng interpretasyong ito ay itinuring si Enoc bilang isang banal na asetiko, na tinawag upang makihalubilo sa iba, nangaral ng pagsisisi, at nagtipon (sa kabila ng maliit na bilang ng mga tao sa Lupa) ng isang malawak na koleksyon ng mga disipulo, hanggang sa siya ay ipinahayag. hari. Sa ilalim ng kanyang karunungan, ang kapayapaan ay sinasabing naghari sa lupa, hanggang sa siya ay tinawag sa Langit upang mamuno sa mga mga anak ng Diyos.

Enoc sa Kristiyanismo

Bagong Tipan
Ang Bagong Tipan ay naglalaman ng tatlong pagtukoy kay Enoc.
Ang una ay isang maikling pagbanggit sa isa sa mga talaangkanan ng mga ninuno ni Jesus sa Ebanghelyo ni Lucas. (Lucas 3:37).
Ang ikalawang pagbanggit ay nasa Sulat sa mga Hebreo na nagsasabing, "Sa pananampalataya si Enoc ay inilipat upang hindi siya makakita ng kamatayan; at hindi nasumpungan, sapagka't siya'y inilipat ng Dios: sapagka't bago siya inilipat ay mayroon siyang patotoong ito. , na kinalulugdan niya ang Diyos." (Hebreo 11:5 KJV). Ipinahihiwatig nito na hindi niya naranasan ang mortal na kamatayan na iniuugnay sa iba pang mga inapo ni Adan, na naaayon sa Genesis 5:24 KJV, na nagsasabing, "At si Enoc ay lumakad na kasama ng Diyos: at siya [ay] hindi; sapagkat kinuha siya ng Diyos. ." Bagama't kinikilala ng parehong mga iskolar na ang 1 Enoc 1:9 mismo ay isang midrash ng Deuteronomio 33:2." Ang unang orakulo sa mga kabanata 1–5 ay isang paraphrase ng bahagi ng Deuteronomio 33,24" George W. E. Nickelsburg, Ang kalikasan at tungkulin ng paghahayag 1 Enoch, Jubilees at ilang Qumranic na dokumento, 1997

Ang pambungad na pariralang "Enoch, ang Ikapito mula kay Adan" ay matatagpuan din sa 1 Enoc (1 En. 60:8), bagaman wala sa Lumang Tipan. Sa Bagong Tipan itong si Enoch ay nagpropesiya "sa" masasamang tao, na ang Diyos ay darating kasama ang Kanyang mga banal upang hatulan at hatulan sila ().

Enoch sa Islam

Sa Islam, si Enoch () ay karaniwang kinikilala kay Idris, gaya halimbawa ng Kasaysayan ng Al-Tabari interpretasyon at ng Meadows of Gold . Ang Quran ay naglalaman ng dalawang pagtukoy kay Idris; sa Surah Al-Anbiya (Ang mga Propeta) talata bilang 85, at sa Surah Maryam (Mary) mga talata 56–57:

(The Prophets, 21:85): "At ang parehong pagpapala ay ipinagkaloob kay Ismail at Idris at Zul-Kifl, dahil silang lahat ay nagsagawa ng katatagan ng loob."
(Mary 19:56–57): "At alalahanin si Idris sa Aklat; siya ay tunay na matapat, isang Propeta. At Aming itinaas siya sa isang mataas na posisyon".

Si Idris ay malapit na nauugnay sa Muslim tradisyon sa pinagmulan ng pagsulat at iba pang teknikal na sining ng sibilisasyon, kabilang ang pag-aaral ng astronomical phenomena, na parehong kinilala si Enoch sa Testamento ni Abraham. Gayunpaman, bagama't tinitingnan ng ilang Muslim sina Enoc at Idris bilang iisang propeta habang ang iba ay hindi, marami pa rin Muslims ang nagpaparangal kay Enoc bilang isa sa mga pinakaunang propeta, anuman ang kanilang pananaw.

Si Idris ay tila hindi gaanong misteryoso sa Qur'an kaysa kay Enoch sa Bibliya. Higit pa rito, si Idris ang tanging propeta ng Antediluvian na pinangalanan sa Qur'an, maliban kay Adan.

Enoch sa theosophy
Ayon sa theosophist Helena Blavatsky, ang Jewish Enoch (o ang Greek demigod Hermes) ay "ang unang Grand Master at Tagapagtatag ng Masonry."

Mga nota

Mga sanggunian

Mga panlabas na links 

 The Descendants of Adam, The Legacy of Cain, The Souls Elijah and Enoch
 Catholic Encyclopedia Henoch (1914)
 Andrei A. Orlov essays on 2 Enoch: Enoch as the Heavenly Priest, Enoch as the Expert in Secrets, Enoch as the Scribe and Enoch as the Mediator
 Ed. Philip P. Wiener Dictionary of the History of Ideas: Cosmic Voyages (1973)
 Dr. Reed C. Durham, Jr. Comparison of Masonic legends of Enoch and Mormon scriptures description of Enoch (1974)