Kaharian ng Gran Britanya

Ang Kaharian ng Gran Britanya, napaka bihira na tinatawag Nagkakaisang Kaharian ng Gran Britanya, ay dating estadong soberanya sa hilagang kanluran ng Europa, na umiral mula noong 1707 hanggang 1801. Naitatag ito noong ika-1 ng Mayo 1707, nang pag-isahin ang mga Kaharian ng Eskosya at ang Kaharian ng Inglatera (kung saan kasama ang Gales (Wales)). Sa pamamagitan ng Kasunduan ng Unyon ng 1706 (na ipinagtibay ng Acts of Union 1707), napagkasunduan na gumawa ng iisang, nagkakaisang kaharian, na sumasakop sa kabuuan ng pulo ng Gran Britanya at ang mga kalapit na maliliit na pulo dito. Hindi kabilang dito ang Irlanda, na nanatiling hiwalay na kaharian o lupain sa ilalim ng bagong gawang Britanya. Nagkaroon ng isang parliyamento at pamahalaan na matatagpuan sa Palasyo ng Westminster, ang namamahala sa bagong Kaharian. Ang mga dating kaharian ay nakihati sa monarkiya gaya nang si Haring Jacobo VI ng Eskosya ay naging Hari ng Inglatera noong 1603 kasunod nang pagpanaw ni Reyna Elizabeth I, na nagpaisa sa mga korona.

Noong ika-1 ng Enero 1801, ang Kaharian ng Gran Britanya at ang Kaharian ng Irlanda ay naging isa sa ilalim ng Acts of Union 1800 upang itatag ang Nagkakaisang Kaharian ng Gran Britanya at Irlanda. Umalis halos lahat ng mga Irlandes sa Unyon bilang isang Malayang Estadong Irlandes noong 1922, kaya't nabago ang pangalan ng estado bilang Nagkakaisang Kaharian ng Gran Britanya at Hilagang Irlanda noong 1927.

Mga sanggunian