Daambakal ng Panay

Ang Daambakal ng Panay (Ingles: Panay Railways) ay isang korporasyon na kinokontrol ng Pilipinas na Punong tanggapan sa La Paz, Iloilo City, Pilipinas, sa isla ng Panay. Ito ay isang subsidiary ng Phividec Railways Inc. ng Philippine Veterans Investment Development Corporation (Philvedec). Ang kasalukuyang tren ay hindi nagpapatakbo ng anumang mga tren subalit ito ay nagpapaupa sa ari-arian na pagmamay-ari nito at ginamit ang kita upang bayaran ang mga tauhan at mga gastos sa pangangasiwa na natamo mula sa pagtingin sa mga ari-arian nito.

Ang kumpanya ay pagmamay-ari ng succession ng Rehabilitation Finance Corporation na naging Bangko sa Pagpapaunlad ng Pilipinas (1945-74), at pagkatapos ay ibinenta ito sa Philippine Veterans Investment Development Corporation (Philvedec) (1974-79)  Sa 1979, ang pamamahala at operasyon ay inilipat sa Philippine Sugar Commission (Philsucom) na nagbago ng pangalan ng kumpanya sa kasalukuyang Panay Railways, Inc. Noong 26 Setyembre 1995, muling inagaw ng PHIVIDEC ang pagmamay-ari ng Panay Railways mula sa Sugar Regulatory Administration, ang kahalili ng Philsucom. Hanggang Marso 2016, ang pangulo at general manager ng riles ay si John Catalan.

Kasaysayan

Noong Disyembre 1905, isang sindikato na binubuo ng William Salomon at Company, International Banking Corporation, Heidelbach, Ickelheimer at Company, Cornelius Vanderbilt III, Charles M. Swift, HR Wilson, at JG White at Company ay ang tanging bidder para sa karapatan na makagawa mga riles sa Cebu, Panay at Negros. Noong 1906, ang sindikato ay iginawad sa konsesyon at ang Kompanyang Daambakal ng Pilipinas. ay isinama sa estado ng Connecticut, Estados Unidos noong 5 Marso 1906. . Noong 28 Mayo 1906, pormal na ipinasa ng pamahalaang Pilipino ang isang batas na nagbibigay sa kumpanya ng konsesyon.

Ang kumpanya ay naging bahagi ng isang "Manila syndicate", isang koleksyon ng mga kumpanya sa imprastraktura kabilang ang Manila Electric Railway at Light Company, ang Kompanyang Konstruksyon ng Maynila, at ang Manila Suburban Railways Company.  Later the Philippine Railways Construction Company was added.

Nagsimula ang konstruksiyon sa isang riles mula sa Iloilo City patungong Roxas City sa Capiz kasama ang mga crew na nagtatrabaho mula sa parehong mga lungsod at nagtitipon sa gitna noong 1907. Ang mga crew na nagtatrabaho mula sa hilaga at timog ay nakilala sa pinakamataas na elevation ng tren sa isang hangganan ng bandila malapit sa hangganan ng Passi kasama ang Dumarao, na tinatawag na Summit sa bandang huli. Ang mga operasyon ay nagsimula kaagad pagkatapos makumpleto.

Noong 1937, pagkatapos ng tatlong dekada ng mga operasyon, ang riles ay hindi pa nakikinabang.

Noong 1939, tatlong indibidwal ang nahatulan sa isang pandarayang pamamaraan na kinasasangkutan ng mga bono mula sa dating Railway Company ng Pilipinas. Noong 1937, ang mga bono sa "maysakit, matamis na hauling na kalsada" ay nagbebenta ng humigit-kumulang sa US $ 11 at malapit nang lumaki. Ang presyo ng mga bono ay mabilis na tumataas sa $ 31 isang bahagi dahil sa mga alingawngaw na ang Philippine Commonwealth ay bibili sa kanila ng $ 65. Tinanggihan ng Pangulo ng Komonwelt ng Pilipinas na si Manuel Quezon ang balita at ang mga bono ay nag-crash. Inilunsad ng U.S. Securities and Exchange Commission ang pagsisiyasat at William P. Buckner Jr. at William J. Gillespie, mga miyembro ng proteksiyon ng mga tagatanggol ng bono, ay nahatulan ng pandaraya sa mail at pagsasabwatan. Ang nahatulan din sa isang mas mababang singil ay ang Pilipinong si Felipe Abreu Buencamino, mamalo ng Philippine Assembly at confidant ni Pangulong Quezon, na sinasabing nakuha ng $ 50,000 (katumbas ng $ 851,157 sa 2017) upang makipagtulungan sa plano.

Noong 1985, ang operasyon ng pasahero ay tumigil at noong 1989 ang mga operasyon ng kargamento ay tumigil.

Tignan din
Linyang Panay
Linyang Cebu
Transportasyon sa Pilipinas
Pambansang Daambakal ng Pilipinas

Sanggunian

Transportasyon sa Pilipinas