Ar-Rahman

Ang Ar-Rahman (, ;  Ang Pinakamahabagin) ay ang ika-55 kabanata (surah) ng Qur'an na may 78 talata (āyāt).

Lumilitaw ang pamagat na Ar-Rahman, sa unang talata at may kahulugang "Ang Pinakamahabagin." Lumilitaw din ang banal na apelasyong "ar-Rahman" sa pambungad na pormula na nauuna sa bawat surah maliban sa Sura 9 ("Sa Ngalan ni Allah, ang Panginoon ng Awa, ang Tagapagbigay ng Awa"). Noong ika-4 na dantaon CE, nagsimula mapalitan ang mga timog Arabeng inskripsyon ng monoteistang ekspresyon, gamit ang katawagang rahmān.

May mga hindi pagkakasundo sa kung dapat na iuri ang Ar-Rahman bilang isang surah ng panahong Makkan o Madani. Inuri ito nina Theodor Nöldeke at Carl Ernst sa mga surah noong maagang panahong Makkan (ayon sa maikling ayah nito), ngunit inuri ito ni Abdel Haleem sa kanyang salin bilang Madani, bagaman karamihan sa mga iskolar na Muslim ay nilalagay ang Sūrat ar-Rahman sa panahong Makkan. Sang-ayon sa tradisyunal na kronolohiyang Ehipsyo, naihayag ang Ar-Rahman bilang ika-97 surah. Nilagay ito ni Nöldeke na mas maaga, sa 43, habang minungkahi ni Ernst na inihayag ito bilang ikalimang surah.

Mga sanggunian

Mga Sura