Humanismong Renasimyento

Ang humanismong Renasimyento ay isang muling pagbabangon sa pag-aaral ng klasikong sinaunang panahon, noong una sa Italya at pagkatapos ay kumalat sa Kanlurang Europa noong ika-14, ika-15, at ika-16 na siglo. Noong panahon, ang terminong humanista () tinutukoy ang mga guro at estudyante ng humanidades, na kilala bilang , na kinabibilangan ng gramatika, retorika, kasaysayan, tula, at pilosopiyang moral. Ito ay hindi hanggang sa ika-19 na siglo na ito ay nagsimulang tawaging humanismo sa halip na ang orihinal na humanidades, at nang maglaon ay sa pamamagitan ng retronimong humanismong Renasimyento upang makilala ito mula sa mga pag-unlad ng humanismo sa kalaunan. Noong panahon ng Renasimyento, karamihan sa mga humanista ay mga Kristiyano, kaya ang kanilang inaalala ay "dalisayin at ipanumbalik ang Kristiyanismo", hindi upang alisin ito. Ang kanilang pananaw ay bumalik sa ad fontes ("sa mga pinagmumulan") sa pagiging simple ng Bagong Tipan, na lampasan ang mga komplikasyon ng teolohiyang medyebal. Ngayon, sa kabaligtaran, ang terminong humanismo ay dumating upang magpahiwatig ng "isang pananaw sa mundo na itinatanggi ang pagkakaroon o kaugnayan ng Diyos, o kung saan ay nakatuon sa isang purong sekular na pananaw".

May mga mahahalagang sentro ng humanismo sa Florencia, Napoles, Roma, Venecia, Genova, Mantua, Ferrara, at Urbino.

Mga sanggunian

Mga panlabas na link 

 Renaissance Humanism - World History Encyclopedia
 Humanismo 1: Isang Balangkas ni Albert Rabil, Jr.
 "Rome Reborn: Ang Vatican Library at Renaissance Culture: Humanism". Ang Aklatan ng Kongreso. 2002-07-01
 Paganismo sa Renaissance, talakayan ng BBC Radio 4 kasama sina Tom Healy, Charles Hope at Evelyn Welch ( Sa Ating Panahon, Hunyo 16, 2005)
Renasimiyento
Mga kilusang pilosopiko