Ginintuang Panahon ng Hollywood

Ang Ginintuang Panahon ng Hollywood (Ingles: Golden Age of Hollywood) ay ang salita na ginamit sa pintas ng pelikula na nagtatalaga ng parehong isang naratibo at biswal na istilo ng paggawa ng pelikula na binuo at nailalarawan ang sinehan ng Amerika sa pagitan ng 1910s (mabilis na pagkatapos ng Unang Digmaang Pandaigdig) at 1960s, It eventually became the most powerful and pervasive style of film-making worldwide. Similar or associated terms include classical Hollywood narrative, the Golden Age of Hollywood, Old Hollywood, and classical continuity. at sa kalaunan ay naging pinakamalakas at malaganap estilo ng paggawa ng pelikula sa buong mundo.

Pag-unlad ng estilo ng klasiko

Maagang salaysay ng pelikula (1894–1913) 
Sa loob ng maraming siglo ang tanging visual na pamantayan ng pagsasalaysay sa pagsasalaysay ay ang teatro. Dahil ang unang salaysay na pelikula noong 1890s, ang mga gumagawa ng pelikula ay naghahangad na makuha ang kapangyarihan ng live na teatro sa sinehan screen. Karamihan sa mga gumagawa ng pelikula ay nagsimula bilang mga direktor sa huling yugto ng ika-19 na siglo, at gayon din ang karamihan sa mga aktor sa pelikula ay may mga ugat sa vaudeville o theatrical melodramas. Visual, ang mga naunang salaysay na pelikula ay umangkop nang kaunti mula sa entablado, at ang kanilang mga salaysay ay umangkop nang kaunti mula sa vaudeville at melodrama. Bago ang visual style na magiging kilala bilang "classical na pagpapatuloy", ang mga eksena ay kinunan sa buong pagbaril at maingat na ginawang choreographed staging upang mailarawan ang mga relasyon sa plot at character. Lubhang limitado ang pagputol, at karamihan ay binubuo ng mga close-up ng pagsulat sa mga bagay para sa kanilang kakayahang magamit.

Maturation ng mga silents (1913-huling bahagi ng 1920s) 

Kahit na kulang sa realidad na likas sa entablado, ang pelikula (hindi tulad ng yugto) ay nag-aalok ng kalayaan na manipulahin ang maliwanag na oras at puwang, at sa gayon upang lumikha ng ilusyon ng pagiging totoo - iyon ay temporal na pagkakasunud-sunod at pagpapatuloy ng spatial. Sa unang bahagi ng 1910s, ang paggawa ng pelikula ay nagsisimula upang matupad ang potensyal na masining. Sa Sweden at Denmark, ang panahong ito ay kilala bilang isang "Golden Age" ng pelikula; sa Amerika, ang pagbabagong ito sa artistikong iniugnay sa mga gumagawa ng pelikula tulad ng David W. Griffith sa wakas ay pinutol ang pagkakahawak ng Edison Trust upang gawing independyente ang mga pelikulang independyente sa paggawa ng monopolyo. Ang mga pelikula sa buong mundo ay nagsimulang kapansin-pansin ang pag-ampon ng mga visual at salaysay na elemento na matatagpuan sa klasikal na sinehan sa Hollywood. Noong taong 19131913, ay may isang partikular na kapaki-pakinabang na taon para sa daluyan, dahil ang mga direktor ng pangunguna mula sa ilang mga bansa ay gumawa ng mga obra maestra tulad ng The Mothering Heart (D. W. Griffith), ' Ingeborg Holm (Victor Sjöström), at L'enfant de Paris'' (Léonce Perret) na nagtatakda ng mga bagong pamantayan para sa pelikula bilang isang form ng pagkukuwento. Ito rin ang taon nang Yevgeni Bauer (ang unang tunay na artista ng pelikula, ayon kay Georges Sadoul) sinimulan ang kanyang maikling karera, ngunit prolifiko.

Mga estilo 
Ang istilo ng visual-narrative ng klasikal na sinehan sa Hollywood bilang paliwanag ni David Bordwell,
 ay labis na naiimpluwensyahan ng mga ideya ng Renaissance at muling pagkabuhay ng sangkatauhan bilang focal point. Nakikilala ito sa tatlong pangkalahatang antas: mga aparato, system, at mga relasyon ng mga system.

Mga sanggunian

Mga pelikula mula sa Estados Unidos