Srivijaya

Ang Srivijaya (nakasulat bilang Sri Vijaya o Sriwijaya sa Malay o Indones; bigkas sa Indones: [sriːwidʒaja]; bigkas sa Malay: [ˈSriːvidʒäjä] ) ay isang Budistang tasalokratikong imperyo na ang sentro ay sa isla ng Sumatra, Indonesia, na nakaimpluwensiya sa kalakhan ng Timog-silangang Asya. Ang Srivijaya ay isang mahalagang sentro para sa pagpapalawak ng Budismo mula ika-8 hanggang ika-12 siglo AD. Ang Srivijaya ay ang kauna-unahang pinag-isang kaharian na nangingibabaw sa kalakhan ng Kapuluang Malay. Ang pag-angat ng Imperyo ng Srivijaya ay kahanay sa pagtatapos ng panahon ng paglalakbay sa dagat ng Malay. Dahil sa lokasyon nito, ang dating malakas na estado na ito ay bumuo ng kumplikadong teknolohiya na gumagamit mula sa mga rekurso sa dagat. Karagdagan, ang ekonomiya nito ay naging unti-unting nakasalalay sa mabilis na kalakalan sa rehiyon, sa gayon ay naging isang ekonomiya ito na batay sa prestihiyosong kalakal.

Ang pinakamaagang sumangguni rito ay mula pa noong ika-7 siglo. Isang Tsinong Tang na monghe, na si Yijing, ay sumulat na siya ay bumisita sa Srivijaya sa 671 sa loob ng anim na buwan. Ang pinakamaagang kilalang inskripsiyon kung saan lumilitaw ang pangalang Srivijaya ay nagmula rin noong ika-7 siglo sa inskripsiyon ng Kedukan Bukit na natatagpuan malapit sa Palembang, Sumatra, na may petsang 16 Hunyo 682. Sa pagitan ng huling bahagi ng ika-7 at unang bahagi ng ika-11 siglo, ang Srivijaya ay lumago upang maging isang hegemon sa Timog-silangang Asya. Ito ay kasangkot sa malapit na pakikipag-ugnayan, madalas na tunggalian, sa karatig na Java, Kambuja, at Champa. Ang pangunahing panlabas na interes ng Srivijaya ay ang pag-aalaga ng mga kapaki-pakinabang na kasunduan sa kalakalan sa Tsina na tumagal mula sa Tang hanggang sa dinastiyang Song. Ang Srivijaya ay may mga ugnayan sa relihiyon, kultura, at kalakalan sa Budistang Pala ng Bengal, pati na rin sa Islamikong Califato sa Gitnang Silangan.

Mga sanggunian 

Dating imperyo ng Asya
Mga dating bansa sa kasaysayan ng Pilipinas