Koronasyong kanonika

Ang koronasyong kanonika o koronasyong pampuntipika () ay isang banal na institusyonal na pagkilos ng Santo Papa, marapat na ipinahayag sa pamamagitan ng Bulang Pampapa, kung saan ipinagkalooban niya ng mala-adornong korona, diyadema o sinag sa ulo sa isang imaheng Mariana, Kristolohikal, o Hosepiyano

Ang pormal na paggawa ay isinasagawa nang pangkalahatan ng isang kumakatawan kahalili ng Santo Papa, isang Legadong pampapa, o sa pambihirang okasyon ng Pontipiko mismo, sa pamamagitan ng malaseremonyang pagputong ng isang korona, tiyara, o malatalang sinag sa ulo sa pinipintuhong imahen o rebulto.

Dati, ang Banal na Tanggapan ay naglalabas ng pahintulot ng koronasyong kanonika sa pamamagitan ng dikasteryo, na tinatawag na "Balangay na Batikana". Kasunod hanggang 1989 ang Sagradong Konggregasyon ng mga Rito ay inatasan ang tungkulin nito. Simula noon, ang Konggregasyon para sa Banal na Pagsamba at Disiplina ng mga Sakramento ay nagsasaayos upang maisagawa ang malaseremonyang pagsasagawa kung saan pinapahintulutan ng dikreto.

Kasaysayan
 
Ang pormal na paggawa ng koronasyon tungo sa mga imahen ni Maria ay nagsimula sa mga Orden ng mga Prayleng Kaputsinong Minor, na nasa kanilang mga misyon sa pag-e-ebanghelyo nangongolekta ng mga kahanga-hangang dami ng mga hiyas na nauugnay sa pagsasagawa ng mga indulhensiya, na pinondohan sa kahilingan ng tapat, ang mga gintong korona o mga aksesorya para sa imahen ni Birheng Maria, pangunahin sa Italya. Ang isang natatanging prayleng Kaputsino, Jeronimo Paolucci di Calboldi di Forli (1552-1620), ay isang pangunahing tagapagtaguyod para sa kaugaliang ito, at kinilala sa panahon ng kanyang buhay bilang pinroklama nang sarili "Apostol ng Piangpalang Babae." Pagkatapos ng simpleng homilya, kinoronahan ni Forli ang Birheng Nag-aalaga, ngayo'y nakadambana sa Dambana ng Santa Maria della Steccata sa lungsod ng Parma ng Italya noong 27 Mayo 1601.

Kinabukasan, noong 3 Hulyo 1636, namatay ang Markes ng Piacenza at Konde ng Borgonovo na si Alessandro Sforza Cesarini, may iniwan sa pamamagitan ng habilin at testamento ng isang malaking halaga ng salapi sa Balangay ng Batikana, para sa puhunan ng paggawa ng mga korona gawa sa mga mahahalagang metal para sa koronasyon ng mga imahen ni Maria na lubos na ipnagdiriwang sa daigdig. Ang mga pondo mula sa kanyang ipinamana ay napunta sa pagsasaayos muli ng ‘’Madonna della Febbre’’ na nakadambana sa sakristiya ng Basilika ni San Pedro sa Roma.

Pag-unlad ng rito

Ang pagpapatupad ng rito ng koronasyon ng isang mapagpitagang imahen ay naging malawak na tanyag sa mga Estadong Pampapa bago ang 1800, nang humigit-kumulang 300 ritong koronasyon ay isinagawa. Noong 29 Marso 1897, ang opisyal na rito ay isinama sa Romanong Pontipikal, para sa plenaryong indulhensya na nakatanggap din ng mga mananampalataya na sumali sa mga nasabing rito.

 Ang unang imahe ni Maria na kinoronahan na walang tuwirang pagsang-ayon mula sa Santo Papa nguni't isinagawa ni Kardinal Francesco Sforza Pallavicino ay ang Itim na Birhen ng Oropa sa Piedmont noong 30 Agosto 1620
 Ang unang imahe ni Maria na kinoronahan nang Pontipikal ay ang larawang-pinta ni Lippo Memmi ng La Madonna della Febbre (Birhen ng Lagnat) sa sakristiya ng Basilika ni San Pedro sa Roma noong 27 Mayo 1631, ni Papa Urbano VIII sa pamamagitan ng Balangay ng Batikana.
 Ang unang imahe ni Maria na kinoronahan ng Santo Papa mismo sa halip na kumakatawang legadong pampapa ay ang “Madonna Del Popolo” noong 3 Hunyo 1782, ni Papa Pio VI, sa Katedral ng Cesena.

Pagdadambana ng rito 
Ang taimtim na rito ng mga nakoronahang imahe ay nakapaloob sa "Ordo Coronandi Imaginem Beatae Mariae Virginis", na nalathala ng Banal na Tanggapan noong 25 Mayo 1981. Bago ang 1989, ang mga bulang pampapa na nagpapahintulot sa mga koronasyong kanonika ay manu-manong nakasulat sa pergamino. Pagkatapos ng 1989, ang Konggregasyon para sa Banal na Pagsamba at Disiplina ng mga Sakramento na nagsimulang maglabas ng mga awtorisasyon, sa gayon pinahihintulutan ang isang legadong Pampapa upang isagawa ang koronasyon ng mga naaprubahang imaheng pinipintuho sa ngalan ng Santo Papa.

Mga kinoronahang kanonika sa Pilipinas

Mga imahen ni Birheng Maria na kinoronahang kanonika

Mga imaheng Kristolohikal na kinoronahang kanonika

Mga tala

Mga talasanggunian

Mga karagdagang babasahin
 
  Tingnan lalo sa kabanata 4, Pagkonsumo, mga Sagradong Lugar at mga Puwang sa mga kontekstong Walang Galang: Isang Paghahambing sa pagitan ng Nagkakaisang Kaharian (UK) at Indiya" ni Jan Brown, John Phillips at Vishwas Maheshwari na gumawa ng isang pagkakatulad sa pagitan ng nakaugaliang paggalang sa relihiyon at mga kapanahong abala na may palakasan, pamimili at pelikula. 
 de Lubac, Henri. Ang Walang Hanggang Pagkababae: isang pag-aaral sa isang teksto ni Teilhard de Chardin. Trans. René Hague. New York: Harper & Row, 1971. Tingnan sa pp. 125–6. Ipinagtibay ni de Lubac SJ ang pananaw, unang itinaguyod ni Teilhard de Chardin SJ, kung saan ipinapahayag na ang kulto ni Maria (pamimintuho sa, koronasyon atbp.) ay isang mahahalagang pagwawasto ng lubos na panlalaki ng pagka-diyos ng Lumang Tipan sa katauhan ng Yaweh, at kaya't dito ay ang pagkakatawang-tao ng pagkababae ng Poong Maykapal

 
Batas-kanon ng Simbahang Katolika
Mga bulang pampapa
Koronasyon
Ikonograpiya ni Hesus
Birheng Maria sa sining
San Jose sa sining