Gusali ng Pamantasan ng Genova

Ang Gusali ng Pamantasan ng Genova (Palazzo dell'Università di Genova) o ex Collegio dei Gesuiti di Genova (dating Kolehiyong Heswita ng Genova) ay isang gusaling matatagpuan sa via Balbi, 5 sa Genova, na naging upuan ng Heswitang Kolehiyo mula noong 1640 at ng Pamantasan ng Genova mula noong 1775. Dahil sa arkitektura nito at sa maraming gawa ng sining na nasa loob nito, isa ito sa mga pinakadakilang halimbawa ng Barokong Genoves.

Kasaysayan at paglalarawan 
Ang pagtatayo ng gusali ay sinimulan noong dekada 1630 ng Comoscong arkitektong si Bartolomeo Bianco, bilang luklukan ng Heswitang kolehiyo. Ang proyekto ay pinondohan at inatasan ng pamilya Balbi, na may-ari ng mga katabing palasyo, kung saan binili ng mga Heswita noong 1623 ang isang matarik na pagtaas ng lupa kung saan itinayo ang gusali na, sinasamantala ang dalisdis ng lupa, ay nahahati sa isang serye ng mga tomo kung saan napapasok ng bisita sa pamamagitan ng sunud-sunod na mga rampa at hagdanan, na may artikulasyon na katulad ng Palazzo Tursi na itinayo sa pagtatapos ng ikalabing-anim na siglo ni Ponzello.

Kasunod ng pagsupil sa Kapisanan ni Hesus, na nangyari noong 1773, ang gusali ay naging upuan ng Pamantasan ng Genova.

Naglalaman ang gusali ng maraming silid na may malaking interes sa kasaysayan at pansining at mahahalagang gawang sining. Sa monumental na atrium, ang hagdanan ay nasa gilid ng isang pares ng malalaking leon sa puting marmol, na nililok sa disenyo ni Domenico Parodi sa simula ng ikalabing walong siglo. Sa mga silid-aralan, ang Bulwagan ng Palabatasan, na kalaunan ay pinasinayaang Aula Cabella, at ang Bulwagan ng Teolohiya, na ngayon ay ang Kapilya ng Pamantasan, ay nagpapanatili ng orihinal na dekorasyon, na nagpapanatili sa pitong bronseng panel na may Mga Kuwento ng Pasyon, isang Maneristang obra maestra ni Giambologna na ginawa para sa mga nawasak. kapilya Grimaldi sa San Francesco di Castelletto.

Ang malawak na espasyo sa unang palapag kung saan matatanaw ang Balbi ay inookupahan ng Aula Magna, na itinayo bilang isang bulwagan para sa mga espiritwal na ehersisyo. Ang buong ibabaw ng mga dingding at ang vault ay pinalamutian sa pagitan ng 1683 at 1684 ng pintor na si Giovanni Andrea Carlone, na sikat na sa mga fresco na ipininta niya sa simbahan ng Gesù sa Roma, muli para sa parehong kapisanang Heswita. Sa dekorasyon ng mga dingding, perpektong napreserba, maling mga haligi at estatwa, ang mga paglipad ng mga kerubin at mabulaklak na mga garland na ginawa sa masiglang mga kulay ay namumukod-tangi sa background ng grisaille. Ang malaking fresco sa vault na may Tagumpay ng Pangalan ni Hesus ay sa halip ay nawasak kasunod ng pambobomba na dinanas ng Genova ng hukbo ng Piamontes, sa pangunguna ni Heneral Alfonso La Marmora, na naglalayong pigilan ang pag-aalsa ng lungsod noong 1849. Sa bagong kaalyadong pambobomba noong 1944, gumuho din ang ikalabinsiyam na siglong palamuti na nilikha upang palitan ang nawasak na obra ni Carlone, at samakatuwid ay ang pintor ng Sardo na si Francesco Menzio ang lumikha ng obra na kasalukuyang sumasaklaw sa vault, na may relihiyosong paksa, na inspirasyon ng ang dekorasyon ng mga aklat ng Genovese na Portulano.

Ang likurang bahagi ng gusali, na dating kinalalagyan ng mga lugar na nakalaan para sa pribadong buhay ng mga paring Heswita, ay inookupahan na ngayon ng rektorado. Kabilang sa mga silid-aralan na may pinakamalaking halaga sa kasaysayan at pansining, na nakaayos sa kahabaan ng sinaunang koridor ng Sant'Ignazio, mayroong Aula Ligure at Aula della Meridiana. Ang una, na dating kilala bilang Domestikong Oratoryo, ay isang obra maestra ni Domenico Parodi, isang Genoves na pintor ng Barokong palamuti, na lumikha nito sa pagitan ng 1704 at 1709. Sa loob nito ang pintor ay gumawa ng isang unitaryong dekorasyon na pantay na sumasaklaw sa buong ibabaw ng silid, kung saan, kabilang sa mga pekeng marmol at ilusyonistang mga arkitektura na nilikha ng Boloñesang quadraturistang si Aldovrandini, palagi niyang pininturahan ang mga effigies ng Birhen at ng mga santo ng Kumpanya sa pekeng kaluwagan. Ang bulwagang hall ay kinuha ang pangalan nito mula sa instrumento para sa pagsukat ng oras na ginawa noong 1771 ng Pranses na Paring si Correard bilang isang floor sundial sa marmol at tanso. Pagkatapos ay ginawa itong aklatan, bago inilipat ang mga volume sa sinaunang Simbahan ni San Gerolamo at San Francesco Saverio, na matatagpuan sa via Balbi 3 at kabilang sa complex ng kolehiyo, na ginawang aklatan ng unibersidad. Sa mga nakalipas na taon, ang malaking aklatan, na nagmula rin sa pamana ng libro ng kolehiyo at pinayaman nang husto, ay inilipat sa Piazza Acquaverde sa gusaling dating kinaroroonan ng Otel Colombo.

Ang malaking hardin ng kolehiyo, na idinisenyo sa pagtatapos ng ikalabing walong siglo bilang sunud-sunod na mga dumadalisdis na terasa sa burol ng Pietraminuta, ng arkitektong si Emanuele Tagliafichi, ay kalaunan ay ginawang harding botaniko at ginagamit pa rin para sa layuning ito ng unibersidad.

Galeriya ng mga larawan

Mga tala

Bibliograpiya 

 YY. VV. Ang gusali ng Unibersidad ng Genoa, ang Jesuit na kolehiyo sa Balbi road, Genoa, Unibersidad ng Genoa, 1987.
 Carolina Di Biase, Strada Balbi sa Genoa: aristocratic residence and city, Genoa, SAGEP, 1993.
 Cristina Càndito, Mata, sukat at lunas. Optical at catoptric na mga instrumento para sa arkitektura at pagbawi ng Jesuit College sa Genoa, Genoa 2001; ikalawang edisyon: Florence: Alinea 2005.
 Anna Manzitti, University Building Ex Collegio della Compagnia di Gesù, sa University City Image Historic Artistic Heritage at Headquarters ng University of Genoa, Genoa University Press
 Giacomo Montanari, University Building Ex Collegio della Compagnia di Gesù, sa Lauro Magnani (na-edit ni), University City Image Historic Artistic Heritage at Headquarters ng University of Genoa, Genoa University Press.

Iba pang mga proyekto 

  Wikiquote contiene citazioni di o su Palazzo dell'Università di Genova
  Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo dell'Università di Genova

Mga panlabas na link